موضوع مقاله: تولید شیر در سنگاپور | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # تولید شیر در سنگاپور | مقدمه: تولید شیر در سنگاپور در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، یکی از صنایع کشاورزی مهم این کشور به‌شمار می‌رفت؛ چرا که پیش از فراهم شدن امکان واردات گسترده شیر تازه به‌واسطه پیشرفت‌های فناورانه، تنها منبع تأمین شیر تازه برای جمعیت محسوب می‌شد. | ## بخش 1: تولید شیر در سنگاپور | امروزه بخش عمده شیر مصرفی در سنگاپور از کشورهای استرالیا و مالزی وارد می‌شود و تنها یک مزرعه لبنی کوچک در این کشور به فعالیت خود ادامه می‌دهد. تاریخچه نخستین تولیدکنندگان شیر در سنگاپور، هندی‌هایی بودند که بنا بر گزارش‌ها با واردات گاوهای خود، فعالیت شیردوشی را به این کشور معرفی کردند. بیشتر هندی‌های فعال در تجارت دام، از جمله تولیدکنندگان شیر، عمدتاً در محدوده‌ای واقع در میان خیابان جالان بسار، جاده سرانگون، جاده سونگی و جاده روول کنونی سکونت داشتند. شیر تازه مورد مصرف در سنگاپور از لبنیاتی‌هایی تأمین می‌شد که توسط این دامداران اداره می‌گردید. مصرف‌کنندگان اصلی شیر در آن زمان، بریتانیایی‌ها و هندی‌ها بودند؛ چرا که شیر بخشی از رژیم غذایی متداول میان جمعیت مالایی و چینی سنگاپور — به‌استثنای صاحب منصبان محلی — محسوب نمی‌شد. تا دههٔ ۱۹۶۰، حدود ۷۵ درصد از شیر تولیدی در مزارع لبنی متعلق به دامداران هندی به مشاغل مرتبط با صنایع غذایی و آشامیدنی هندی، از جمله رستوران‌ها و دکه‌های عرضهٔ مواد غذایی، اختصاص داشت. حدود ۲۰ درصد از این تولیدات به خانواده‌های هندی و ۵ درصد به مصرف‌کنندگان چینی فروخته می‌شد. همچنین، قیمت هر پیمانه شیر بر اساس میزان خرید متفاوت بود؛ به‌گونه‌ای که مشتریان چینی در ابتدا تقریباً دو برابر مشتریان هندی پرداخت می‌کردند تا زمانی که به خریداران دائمی تبدیل می‌شدند. کارهای روزمره در یک مزرعه لبنیاتی هندی بر اساس روایتی از یکی از مزارع گاوداری در پوتونگ پاسیر، نخستین مرحلهٔ شیردوشی از ساعت ۲ بامداد آغاز و تا حدود ۴ بامداد ادامه می‌یافت. پس از آن، بطری‌های شیر به‌صورت دستی پر می‌شد و تا ساعت ۵ بامداد مقدمات توزیع آماده می‌گردید. در ادامه، به گاوها «مخلوطی از کنجالهٔ کنجد و حبوبات خردشده، شکر خام قرمز سفت موسوم به گور، و علف» داده می‌شد. آب آشامیدنی نیز از طریق سطل‌های پر از آب لوله‌کشی‌شده در اختیار دام‌ها قرار می‌گرفت. پس از صرف صبحانه توسط گاوداران، برخی از آنان گاومیش‌ها را به سمت برکه هدایت می‌کردند، در حالی که گاوها در محدودهٔ مزرعه باقی می‌ماندند. | ## بخش 2: تولید شیر در سنگاپور | در حوالی ظهر، ضایعات آناناس که بخشی از جیرهٔ غذایی دام‌ها بود، به مزرعه تحویل داده می‌شد. در این مرحله، وظایف میان کارگران تقسیم می‌شد؛ گروهی مسئول تخلیهٔ بار، گروهی دیگر مشغول حمام دادن گاومیش‌ها، و عده‌ای نیز درگیر شست‌وشوی بطری‌های شیر و تجهیزات مربوطه بودند. بطری‌های شیر با استفاده از «مخلوطی از سنگ‌ریزه‌های ریز و آب برای زدودن بقایای شیر، و سپس شست‌وشو با کف صابون» تمیز می‌شدند. حدود یک ساعت بعد از اتمام این کارها، گاومیش‌ها از برکه بازگردانده می‌شدند و نوبت دوم تغذیهٔ گاوها آغاز می‌گردید؛ این وعده شامل تکه‌های آناناس و مقداری علف بود. دور دوم شیردوشی تا حدود ساعت ۳ بعدازظهر پایان می‌یافت و گاومیش‌ها تا هنگام غروب مجدداً به برکه بازگردانده می‌شدند. هم‌زمان، مرحلهٔ دوم توزیع شیر آغاز می‌شد و علف‌چین‌ها نیز با دو کامیون برای جمع‌آوری علف از نقاط مختلف سنگاپور اعزام می‌گردیدند. در شب، گاوها بار دیگر تمیز و سپس با روغن نارگیل چرب می‌شدند تا از گزند حشرات در امان بمانند. گاوهایی که در اواخر دوران بارداری یا در مراحل ابتدایی شیردهی بودند، حدود ۲۳۰ گرم گور اضافی دریافت می‌کردند. مشکلات مربوط به تأمین شیر تازه با تبدیل سنگاپور به مستعمرهٔ بریتانیا، مقامات استعماری دریافتند که آب‌وهوای گرمسیری این منطقه برای ایجاد چراگاه‌های مناسب چندان مساعد نیست و در نتیجه، شرایط مطلوبی برای پرورش گاو فراهم نمی‌آورد. به همین دلیل، گاوها از سیام و هند به سنگاپور وارد می‌شدند؛ گاوهای سیامی عمدتاً برای تأمین گوشت و گاوهای وارداتی از هند برای تولید شیر مورد استفاده قرار می‌گرفتند. گاوهای شیری از نژادهای گوناگون گاوهای بومی هند و همچنین گاومیش‌های نژاد مورا انتخاب می‌شدند. با این حال، مشکلات مربوط به کیفیت خوراک، شرایط بهداشتی و رفاه دام‌ها، واردات گاوهای گوشتی را با دشواری‌هایی مواجه می‌کرد، به‌گونه‌ای که تا حدود ۲۰ درصد از این دام‌ها در مسیر انتقال به سنگاپور تلف می‌شدند. عرضهٔ شیر تازه از سوی دامداران هندی با دو چالش اساسی مواجه بود: نگرانی از وضعیت بهداشتی شیر و تقلب در ترکیب آن. | ## بخش 3: تولید شیر در سنگاپور | شیر تولیدی این دامداران از نظر بریتانیایی‌ها از کیفیت مطلوبی برخوردار نبود، به‌طوری‌که آنان نسبت به کمبود شیر باکیفیت و شرایط غیربهداشتی محل نگهداری دام‌ها شکایت داشتند. توصیف معاصران از شیر تولیدی چنین بود: «مایعی رقیق با رنگ سفید مایل به آبی که گاه طعم کود گاو می‌داد و اغلب لکه‌هایی از مگس‌های مرده در آن دیده می‌شد.» علاوه بر این، دامداران گاه برای افزایش حجم، شیر را با آب آلوده مخلوط می‌کردند که این امر سبب شیوع بیماری‌هایی همچون وبا و تب روده در میان مصرف‌کنندگان می‌شد. در سال ۱۹۰۳، گزارشی در روزنامه استریتس تایمز منتشر گردید که در آن به صحنه‌های رایج تغذیهٔ گاوهای شیری هندی با زباله‌های شهری ریخته‌شده در جالان بسار اشاره شده بود. هشدارهای عمومی دربارهٔ وضعیت غیربهداشتی گاوهای شیری در سال‌های بعد افزایش یافت تا آنکه سرانجام مقامات شهرداری ناگزیر به مداخله شدند. در نتیجه، «قانون قرنطینه و پیشگیری از بیماری‌ها» که از سال ۱۸۸۶ لازم‌الاجرا بود، در نوامبر ۱۹۰۵ اصلاح گردید و مقررات سخت‌گیرانه‌تری برای دامداران وضع شد. بر اساس این اصلاحیه، دامداران موظف بودند شرایط بهداشتی مناسبی در سوله‌های شیردوشی خود، از جمله تهویهٔ کافی، زهکشی مناسب و تأمین آب تمیز، فراهم آورند. با این حال، تشدید مقررات در سال ۱۹۰۶ نیز نتوانست از تقلب در شیر به‌طور کامل جلوگیری کند، به‌گونه‌ای که در همان سال ۷۷ مورد محکومیت مرتبط با تقلب در شیر ثبت شد. با گسترش تقلب در شیر تازه و بازتاب گستردهٔ آن در گزارش‌های متعدد مطبوعاتی، صاحب منصبان مرفه سنگاپور تمایل خود را به مصرف شیر تازه از دست دادند. در پی این وضعیت، جایگزین‌هایی نظیر شیر کنسروی تغلیظ‌شده و شیر پودری نه تنها مورد توجه طبقات مرفه، بلکه به تدریج در میان عموم مردم نیز رواج یافت. افزایش مصرف این محصولات را می‌توان از میزان واردات قابل توجه آن‌ها دریافت؛ چنان‌که حدود «شش میلیون قوطی شیر، به ارزش بیش از یک میلیون دلار»، به سنگاپور وارد شد. شیر تغلیظ‌شدهٔ کنسروی برای بخش بزرگی از جمعیت چینی نقش جایگزین کره را ایفا می‌کرد؛ آنان این نوع شیر را بر روی نان و بیسکویت می‌مالیدند. با این حال، این محصول به دلیل فقدان چربی طبیعی شیر، از مقادیر بسیار اندکی ویتامین‌های A و D برخوردار بود. در خصوص تغذیهٔ نوزادان نیز، خانواده‌های چینی و مالایی معمولاً از شیر مادر، شیرعسلی یا شیر خشک استفاده می‌کردند. | ## جمع‌بندی | در مواردی که خانواده‌ها توان مالی خرید شیر را نداشتند، چینی‌ها برای نوزادان خود حریره برنج تهیه می‌کردند.