موضوع مقاله: کمبود بور (در گیاهان) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کمبود بور (در گیاهان) | مقدمه: این مسئله گسترده‌ترین کمبود ریزمغذی در سراسر جهان است که باعث خسارات زیادی در تولید و کیفیت محصولات کشاورزی می‌شود. | ## بخش 1: کمبود بور (در گیاهان) | کمبود بور بر رشد رویشی و زایشی گیاهان تأثیر می‌گذارد و منجر به مهار گسترش سلول، مرگ مریستم و کاهش باروری می‌شود. در گیاهان سالم، مقدار بور محلول در آب با مقدار بور عرضه‌شده نوسان می‌کند، در حالی که بور نامحلول ثابت می‌ماند. به نظر می‌رسد که بور نامحلول شکل عملکردی آن است، در حالی که بور محلول نشان‌دهنده مقدار مازاد است. علائم علائم شامل از بین رفتن نوک‌های در حال رشد و رشد بوته‌ای و کوتوله است؛ در موارد شدید ممکن است از تشکیل میوه جلوگیری شود. علائم خاص در محصولات کشاورزی عبارتند از: سیب - در تعامل با کلسیم، ممکن است به‌صورت «آب‌گزیدگی» (بخش‌های داخلی که یخ‌زده به نظر می‌رسند) ظاهر شود. کرفس - دمبرگ‌ها روی سطح بالایی دچار شکاف می‌شوند و بافت داخلی قهوه‌ای مایل به قرمز است. گلابی - شاخه‌های جوان در بهار خشک می‌شوند و میوه‌ها لکه‌های قهوه‌ای سخت روی پوست پیدا می‌کنند. شلغم زرد و شلغم - حلقه‌های متحدالمرکز قهوه‌ای یا خاکستری در داخل ریشه‌ها ایجاد می‌شود. شرایط خاک بور در خاک به اشکال مختلفی وجود دارد که رایج‌ترین آن‌ها بوریک اسید (H3BO3) است. مقدار کافی بور در خاک معمولاً در محدوده ۰٫۵ تا ۱٫۰ میلی‌گرم در کیلوگرم است و کمبود آن معمولاً زیر آستانه ۰٫۲ تا ۰٫۵ میلی‌گرم در کیلوگرم (بسته به نوع محصول و خاک) مشاهده می‌شود. خاک‌های ماسه‌ای که به‌شدت دچار آبشویی شده‌اند نیز دچار کمبود بور می‌شوند زیرا بور در خاک باقی نمی‌ماند. همچنین اگر محتوای بور خاک به‌قدری زیاد باشد که گیاه نتواند با آن مقابله کند، مسمومیت بور رخ می‌دهد. سطحی که در آن بور برای گیاه سمی می‌شود، در گونه‌های مختلف گیاهی متفاوت است.Boron Toxicity انواع خاک چندین نوع خاک متمایز به دلیل ویژگی‌های فیزیکی، شیمیایی و کانی‌شناسی، آسیب‌پذیری بالایی نسبت به کمبود بور نشان می‌دهند: خاک‌های ماسه‌ای و سبک: ظرفیت تبادل کاتیونی کم و ماده آلی محدود باعث می‌شود بور محلول در اثر بارندگی یا آبیاری از منطقه ریشه شسته شود. | ## بخش 2: کمبود بور (در گیاهان) | خاک‌های با ماده آلی کم: ماده آلی به‌عنوان مخزن و بافر برای بور عمل می‌کند؛ خاک‌های با کربن آلی کم دارای ذخایر بور ناپایدار کوچک‌تری هستند. به‌طور مشخص‌تر این خاک‌ها عبارتند از: خاک‌های گرمسیری به‌شدت هوازده (آکریسول‌ها، فرالسول‌ها): هوازدگی شدید و ماده آلی کم باعث کاهش بور در دسترس گیاه می‌شود. پودزول‌ها و آندوسول‌ها: خاک‌های پودزولیک بور را از طریق واکنش با اکسیدهای آلومینیوم و آهن تثبیت می‌کنند؛ آندوسول‌های مشتق از خاکستر آتشفشانی ممکن است بور را از دست بدهند یا آن را به اشکال غیرقابل دسترس نگه دارند. خاک‌های قلیایی آهکی: محتوای بالای CaCO₃ باعث کاهش بور در دسترس از طریق واکنش‌های رسوبی با کلسیم و جذب روی سطوح کربنات می‌شود. مناطق جهانی مستعد کمبود بور کمبود بور یک نگرانی کشاورزی گسترده است، اما مناطق خاصی از جهان به‌ویژه تحت تأثیر قرار دارند. در پاکستان، نظرسنجی‌های میدانی از خاک‌های قلیایی آهکی نشان داده است که ۳۵ تا ۵۶ درصد از زمین‌های کشاورزی دچار کمبود بور هستند. بخش‌هایی از شرق هند، نپال و چین (به‌ویژه خاک‌های قرمز اسیدی در جنوب) نیز کمبود قابل توجه بور در برنج، گندم و دانه‌های روغنی را گزارش کرده‌اند. جنوب صحرای آفریقا با کمبود گسترده بور مواجه است که به خاک‌های به‌شدت هوازده فرالسول و آکریسول مرتبط است. در آمریکای جنوبی، منطقه سرادو در برزیل به‌دلیل اکسیسول‌های اسیدی و به‌شدت هوازده با محتوای ماده آلی کم، به‌ویژه آسیب‌پذیر است. اروپای شمالی و غربی کمبود بور را عمدتاً در خاک‌های ماسه‌ای آبشویی شده و پودزول، به‌ویژه در اسکاندیناوی، کشورهای بالتیک و بخش‌هایی از بریتانیا تجربه می‌کنند. مناطق خشک و نیمه‌خشک با خاک‌های آهکی، مانند بخش‌هایی از خاورمیانه، شمال آفریقا و حوضه مدیترانه نیز کمبود بور را نشان می‌دهند. نیازهای بور بور یک ریزمغذی ضروری است، به این معنی که برای رشد و نمو گیاه حیاتی است اما به مقدار بسیار کم مورد نیاز است. درمان بوریک اسید (۱۶٫۵٪ بور)، بوراکس (۱۱٫۳٪ بور) یا سولوبور (۲۰٫۵٪ بور) را می‌توان برای اصلاح کمبود بور به خاک اضافه کرد. | ## بخش 3: کمبود بور (در گیاهان) | بوراکس، بوریک اسید یا سولوبور را می‌توان در آب حل کرده و اسپری کرد یا به‌صورت کود خشک مخلوط با خاک به کار برد. یک کود گرانول پتاس حاوی بور به نام آسپایر (Aspire) تولید شده است تا بور را به‌طور یکنواخت از طریق گرانول‌های پتاسیم کلرید توزیع کند. عملکردها هنگامی که بور توسط گیاه جذب و در ساختارهای مختلف گنجانده شد، گیاه قادر به جداسازی و انتقال مجدد آن نیست، بنابراین بور یک ماده مغذی غیرمتحرک محسوب می‌شود. به دلیل دشواری در جابه‌جایی، برگ‌های جوان اغلب ابتدا علائم کمبود را نشان می‌دهند. کمبود بور با کاهش سطوح آران‌آی و اختلال در فعالیت ریبونوکلئاز در بافت‌های گیاهی مرتبط است. همچنین تأمین کافی بور با بهبود متابولیسم نیتروژن و افزایش جذب نیترات مرتبط است که هر دو برای بیوسنتز اسیدهای آمینه و پروتئین حیاتی هستند. جوانه‌زنی و گرده‌افشانی نیاز به بور برای رشد زایشی بسیار بیشتر از رشد رویشی است. بور تولید و ماندگاری گل، طویل شدن لوله گرده و جوانه‌زنی، و رشد دانه و میوه را افزایش می‌دهد. کمبود بور می‌تواند باعث گرده‌افشانی ناقص ذرت یا جلوگیری از تشکیل غلاف در سویا شود. انتقال قند فتوسنتز انرژی خورشید را به ترکیبات انرژی‌زای گیاهی مانند قندها تبدیل می‌کند. بور سرعت انتقال قندها را به مناطق در حال رشد فعال و همچنین به میوه‌های در حال توسعه افزایش می‌دهد. | ## جمع‌بندی | بور برای تأمین قندهای مورد نیاز برای رشد ریشه و همچنین توسعه طبیعی گرهک‌های ریشه در بقولاتی مانند یونجه، سویا و بادام‌زمینی ضروری است.