موضوع مقاله: آوانتی! (روزنامه) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آوانتی! (روزنامه) | مقدمه: ) (در تحت‌اللفظی «به پیش!») یک روزنامه ایتالیایی که از زمان انتشار در ۲۵ دسامبر ۱۸۹۶ تا زمان انحلال حزب سوسیالیست ایتالیا در سال ۱۹۹۴، ارگان رسمی این حزب محسوب می‌شد. | ## بخش 1: آوانتی! (روزنامه) | این روزنامه نام خود را از همتای آلمانی خود، Vorwärts، روزنامه حزب سوسیال دموکرات آلمان، گرفته است. بنیتو موسولینی، در زمانی که طرفدار سوسیالیسم و عضو حزب سوسیالیست ایتالیا بود، مدیریت این روزنامه را برعهده داشت. بعدها با بنیانگذاری فاشیسم توسط وی، این روزنامه جزو نشریات مغضوب فاشیست‌ها قرار گرفته و در دوره‌های مختلف در معرض حملات و تعطیلی‌های مکرر قرار گرفت. با این حال حزب سوسیالیست ایتالیا در انتخابات ۱۸۹۵ جایگاه مهمی به دست آورد، و در طول چهارمین کنگره سوسیالیستی فلورانس در ژوئیه ۱۸۹۶، برنامه‌هایی برای توسعه تحریریه همراه با تأسیس یک روزنامه سراسری ترویج شد. اولین شماره روزنامه «آوانتی!» در ۲۵ دسامبر ۱۸۹۶، در کریسمس منتشر شد، زیرا این روزنامه جدید در پی آن بود که سوسیالیسم ایتالیایی را به عنوان «صدایی نو که از آسمان بلند و خیالی فرود نمی‌آید، بلکه از کارگاه‌ها و مزارع بالا می‌رود و صلح را برای انسان‌های نیک‌نیت پیش‌بینی می‌کند» یا برداشت خودشان از آنچه «تولد مقدس» می‌دانستند، معرفی کند.Santo Natale in گذشته از همه اینها، در شمایل‌نگاری سوسیالیستی معاصر، از عیسی مسیح به عنوان «اولین سوسیالیست تاریخ» یاد می‌شد. نخستین مدیر آن لئونیدا بیسولاتی بود و ایوانوئه بونومی، والتر موکی، الساندرو شیاوی، اودینو مورگاری و گابریل گالانتارا به عنوان سردبیر در آن فعالیت داشتند. واپسین نفر، طراح و کارتونیست طنزپردازی بود که لوگوی روزنامه‌ها را با فونت ایتالیک و علامت تعجب در انتهای آن با سبک معمول آزادی در پایان قرن نوزدهم طراحی کرد.. گالانتارا به همراه گویدو پودرکا، در سال ۱۸۹۲، «خر» (L'Asino)، یک مجله طنز مهم را نیز تأسیس کرد. پیش از این، روزنامه‌های دیگری با همین عنوان تأسیس شده بودند: در ۳۰ آوریل ۱۸۸۱، آندره‌آ کوستا روزنامه «آوانتی!» را تأسیس کرد و فیلسوف آنتونیو لابریولا در ماه مه ۱۸۹۶ روزنامه آوانتی (بدون علامت تعجب) را راه‌اندازی کرد که فرانچسکو ساوریو مرلینو، سوسیالیست آزادی‌خواه، در مورد آن نوشت. منتشر شد، بیسولاتی، مدیر، بیانیه‌ای آرمانی و سیاسی از هویت روزنامه جدید نوشت و نظم معاصر را به چالش کشید. بیسولاتی مستقیماً خطاب به آنتونیو استارابا، نخست‌وزیر و وزیر کشور ایتالیا، مارکزه دی رودینی، که به رهبران حزب سوسیالیست ایتالیا هشدار داده و از عبارت «از اینجا عبور نکنید» برای خطاب به آنان استفاده کرده بود، پاسخ داد: «از اینجا عبور می‌کنیم.» و ایمان و یقین «علمی» خود را در تأیید دلایل سوسیالیستی و در فتح قدرت توسط کارگران نشان دادDi qui si passa in : قالب، جایزه و دفتر مرکزی این روزنامه سوسیالیستی روزانه از چهار صفحه عریض تشکیل شده بود. قیمت هر نسخه ۵ سنت لیره، اشتراک سالانه ۱۵ لیر، نسخه شش ماهه ۷.۵۰ لیر، نسخه سه ماهه ۳ لیر و نسخه ماهانه ۱.۲۵ لیر بود. در سال ۱۹۱۱، به ابتکار توراتی، دفتر مرکزی روزنامه از رم (که دفتر وقایع پارلمانی در آن باقی مانده بود) به میلان، در خیابان سن دامیانو، منتقل شد. سرکوب ۱۸۹۸ از ژانویه تا مه ۱۸۹۸، اعتراضات مردمی متعددی تقریباً در تمام شبه جزیره ایتالیا، برای نان، کار و علیه مالیات، رخ داد، اما دولت این شورش‌ها را سرکوب کرد. در ۷ مه در میلان، دولت وضعیت اضطراری اعلام کرد و به ژنرال فیورنزو باوا-بکاریس اختیارات کامل داد، که دستور آتش گشودن به سوی جمعیت را داد. (به همراه شریکش آنا کولیسکف)، آندره‌آ کوستا، لئونیدا بیسولاتی، کارلو روموسی (رادیکال) و پائولو والرا. تمام نشریات و روزنامه‌های ضد دولتی توقیف شدند و در ۱۲ مه، تمام اعضای تحریریه آوانتی! و هفته سرخ در ۷ ژوئن ۱۹۱۴، در آنکونا، یک جلسه ضد نظامی‌گری در دفتر مرکزی محلی حزب جمهوری‌خواه ایتالیا برگزار شد که توسط پیترو ننی، رهبر جمهوری‌خواه آن زمان و مدیر مجله محلی لوسیفرو (Lucifero)، به همراه اریکو مالاتستا، آنارشیست، سازماندهی شده بود. در پایان، کارابینیری هنگام خروج شرکت‌کنندگان از سالن، به روی آنها آتش گشود و دو جمهوری‌خواه و یک آنارشیست را کشت. در ۹ ژوئن، جمعیت زیادی در مراسم تشییع جنازه سه کشته شده شرکت کردند که در سراسر شهر برگزار شد. خبر این قتل عام در سراسر ایتالیا پخش شد و باعث تظاهرات، رژه‌ها و اعتصابات خودجوش شد. به طور خاص، روح‌ها از فراخوان‌های بنیتو موسولینی، سوسیالیست وقت و مدیر آوانتی!، که در آنکونا، در جریان کنگره چهاردهم حزب سوسیالیست ایتالیا از ۲۶ تا ۲۸ آوریل ۱۹۱۴ دستگیر شده بود، ملتهب شده بود. موسولینی از شورش‌های مردمی برای اهداف سیاسی در درون جنبش سوسیالیستی سوءاستفاده کرد: رهبری حزب سوسیالیست ایتالیا پس از کنگره آنکونا در دست حداکثرگرایان انقلابی بود، اما اصلاح‌طلبان هنوز در گروه پارلمانی و در CGdL اکثریت را داشتند. در ۱۰ ژوئن ۱۹۱۴، یک تجمع سیاسی در ورزشگاه آرنا دی میلانو با حضور ۶۰ هزار نفر برگزار شد، در حالی که بقیه ایتالیا در حال تقلا و فلج شدن بود، رومانیا و مارکه شورشی بودند و کارگران راه‌آهن سرانجام اعلام کردند که به اعتصاب عمومی می‌پیوندند. پس از آنکه اصلاح‌طلبان همه احزاب گفتند که این اعتصاب انقلاب نیست، بلکه تنها تظاهراتی علیه قتل عام آنکونا است و آنها را به یک قتل عام بی‌فایده نمی‌کشانند، فیلیپو کوریدونی و موسولینی مداخله کردند. در ۱۲ ژوئن ۱۹۱۴، رهبران سندیکالیست را به جرم و جنایت متهم کرد و گفت: «کنفدراسیون کارگری با پایان دادن به اعتصاب، به جنبش انقلابی خیانت کرده است.» اعتصاب عمومی تنها دو روز طول کشید، در حالی که جنبش انقلابی پس از مهار تمام مناطق کشور، به تدریج رو به پایان بود. از یک کمپین مهم برای بی‌طرفی مطلق نسبت به طرف‌های مقابل در جنگ جهانی اول حمایت کرد. بنیتو موسولینی پس از حفظ این موضع، که توسط اکثریت قریب به اتفاق اعضای حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) تصمیم گرفته شده بود، با مقالات خود به عنوان مدیر، این روزنامه سوسیالیستی را به سمت یک کمپین مداخله‌گرایانه سوق داد. موسولینی به لطف اطرافیانش در حزب، از بخش ملی حزب سوسیالیست ایتالیا خواست تا خط جدید او را تأیید کنند، در غیر این صورت استعفا خواهد داد، همانطور که روز بعد استعفا داد. در ۲۳ نوامبر، موسولینی از حزب سوسیالیست اخراج شد و جوزپه اسکلارینی، کارتونیست طنز آوانتی!، کارتون یهودا را برای این روزنامه کشید که موسولینی را با خنجر و پول خیانت نشان می‌داد و بی‌صدا نزدیک می‌شد تا به مسیح (سوسیالیسم) از پشت ضربه بزند.. منصوب شد و او یکی از رهبران جناح حداکثری حزب سوسیالیست ایتالیا خواهد بود و در سال ۱۹۲۴ به دستورهای لنین و تروتسکی پایبند خواهد ماند و به حزب کمونیست ایتالیا خواهد پیوست. در ۱۵ آوریل ۱۹۱۹، در میلان، ملی‌گرایان، فاشیست‌ها، دانشجویان افسری و دانشجویان آردیتی مسئول نخستین حمله‌ی جوخه‌های عمل بودند که طی آن ستاد آوانتی را به آتش کشیدند. این حمله با هدف تلافی فوری قتل عام هتل دیانا که چند ساعت قبل توسط برخی از آنارشیست‌ها تحریک شده بود، انجام شد.La cronaca di ieri in در این مورد، پیترو ننی، که در آن زمان هنوز رهبر جمهوری‌خواهان بود، به نفع روزنامه سوسیالیستی مداخله کرد. مدیر روزنامه، جاچینتو منوتی سراتی، پس از چند روز، از او خواست که به عنوان خبرنگار روزنامه آوانتی! نفر سوم از چپ، با گتر، پیترو ننی است و در کنار او، با سبیل و عینک، والتر موکی قرار دارد. | ## بخش 2: آوانتی! (روزنامه) | نفر اول از بالا، از سمت راست، کارتونیست طنز، جوزپه اسکلارینی است و جوزپه رومیتا در جلوی او نشسته است. در طول کنگره میلان در سال ۱۹۲۳، ادغام حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) و حزب کمونیست ایتالیا، که توسط شوروی‌ها تحمیل شده و توسط سراتی و دبیر حزب، کوستانتینو لازاری، حمایت می‌شد، به نفع کنگره بود. از آن زمان، در تمام دوران تبعید در فرانسه و دوره فعالیت زیرزمینی در ایتالیا، رابطه بین پیترو ننی و آوانتی! در ۳۱ دسامبر ۱۹۲۵، کابینه موسولینی قانون شماره ۲۰۳۷ را که توسط مجلس نمایندگان تصویب شده بود، در مورد مطبوعات تصویب کرد و در ۳۱ اکتبر ۱۹۲۶، رژیم فاشیستی تازه تأسیس، تمام نشریات منتشر شده توسط مخالفان را تعطیل کرد. آوانتی!، مانند سایر روزنامه‌های ضد فاشیستی، مجبور شد چاپ خود را در ایتالیا متوقف کند، اما تحت تأثیر ننی، هر هفته در پاریس و زوریخ در تبعید منتشر می‌شد. پس از تأسیس حزب سوسیالیست وحدت پرولتاریای ایتالیا (PSIUP) در ۲۲ اوت ۱۹۴۳ (با ادغام حزب سوسیالیست ایتالیا و جنبش وحدت پرولتاریا)، آوانتی! شماره ۲ از سال ۴۷، که در ۹ سپتامبر ۱۹۴۳ منتشر شد (به اشتباه ۳ سپتامبر چاپ شده بود)، عنوان «جنگ فاشیستی تمام شد» را داشت، در حالی که زیرعنوان «مبارزه کارگران ادامه دارد» را داشت که اعلامیه بادولیو در ۲۵ ژوئیه (جنگ ادامه دارد) را به سخره می‌گرفت. در 16 مارس 1944، به طور غیرقانونی در قلمروهای جمهوری سوسیال ایتالیا و تحت اشغال آلمان نازی چاپ و توزیع شد. توسط یوجنیو کولرنی و ماریو فیورتی ویرایش شد: این روزنامه تا زمان آزادسازی پایتخت ایتالیا در ۴ و ۵ ژوئن ۱۹۴۴ به صورت مخفیانه در رم منتشر می‌شد. شماره ویژه ۷ ژوئن ۱۹۴۴، اخبار مربوط به قتل عام ۴ ژوئن «لا استورتا» را با عنوان «برونو بووزی، دبیر کنفدراسیون عمومی کار، به همراه ۱۴ رفیقش توسط نازی‌ها به قتل رسید» منتشر کرد. «آوانتی!» انتشار عمومی در رم را از سر گرفت و قلمرو ایتالیا به تدریج آزاد شد، در حالی که در جمهوری سوسیالیستی، غیرقانونی باقی ماند. پرتینی نقش اصلی را در چاپ و توزیع اولین شماره در فلورانس، بلافاصله پس از آزادسازی شهر، ایفا کرد: نسخه میلان از روزنامه مخفی «آوانتی!» توسط آندره‌آ لورنتزتی ویرایش می‌شد، تا اینکه او به همراه تقریباً تمام اعضای گروه رهبری سوسیالیست میلان در ۱۰ مارس ۱۹۴۴ توسط گشتاپو دستگیر شد: در دوره بین سپتامبر ۱۹۴۳ و مه ۱۹۴۴، بیست و هشت شماره از آن منتشر شد. بلافاصله پس از دستگیری اعضای هیئت تحریریه، مدیریت روزنامه مخفی به گوئیدو ماتزالی سپرده شد و به لطف پشتکار او، روزنامه آوانتی! ساندرو پرتینی پشتکار ماتزالی را برای این روزنامه سوسیالیستی یادآور میشود: جوزپه مانفرین می‌نویسد: Blockquote|[...] در اواخر بعدازظهر ۲۵ آوریل ۱۹۴۵، مردی نفس‌زنان و با چهره‌ای متمایز، با دوچرخه‌ای کهنه و کیفی پر از کاغذهایی که چیزی جز مطالب قابل انتشار در روزنامه نبودند، در میلانِ از خواب بیدار شده قدم می‌زد. این مرد گوئیدو مازالی بود که برای رسیدن به «کوریره دلا سرا» از میلان عبور می‌کرد. روز بعد، ۲۶ آوریل ۱۹۴۵، اولین شماره عادی «آوانتی!» بالاخره پس از بیست سال به چاپ رسید. بازگشت به کیوسک‌های روزنامه‌فروشی در ۲۷ آوریل ۱۹۴۵، در حالی که شمال ایتالیا از اشغال آلمان آزاد می‌شد، مقاله‌ای با امضای پیترو ننی توسط آوانتی! رهبر PSIUP، با تجلیل از مبارزه پارتیزان‌هایی که موفق به بیرون راندن یا وادار کردن فاشیست‌های نازی به تسلیم شدند، در اراده رستگاری و نوسازی مردم شمال، «بادی» را یافت که می‌توانست بقایای رژیمی را که بیش از بیست سال بر ایتالیا حکومت می‌کرد، از بین ببرد، «بادی رهایی‌بخش علیه دشمن از خارج و دشمنان از داخل». در ۲۸ آوریل ۱۹۴۵، خبر اعدام موسولینی به رم رسید و ساندرو پرتینی گفت که ننی، دوست برادر و هم‌زندانی سابق موسولینی در دوران سوسیالیستی‌اش، «چشم‌هایش قرمز شده بود، خیلی متأثر شده بود، اما به هر حال می‌خواست عنوان را دیکته کند: عدالت اجرا شد!». در ۱ مه ۱۹۴۵، پس از آزادسازی، اولین شماره از روزنامه «آوانتی!» در میلان منتشر شد و برای اولین بار پس از بیست سال به روز جهانی کارگر اختصاص داده شد و در آن یک گردهمایی سیاسی تاریخی از ساندرو پرتینی برگزار شد. ابزار تبلیغاتی مهمی برای ترویج رأی به نفع جمهوری در همه‌پرسی نهادی ایتالیا در سال ۱۹۴۶، همچنین به لطف مقالات نوشته شده توسط ننی، و برای PSIUP برای انتخابات عمومی که هر دو در ۲ ژوئن ۱۹۴۶ برگزار شد، ساخت. در بخشی اختصاصی، ایگناتسیو سیلونه، مدیر، با عنوان «سپاس از ننی» از رأی‌دهندگان سوسیالیست نسبت به رهبرشان که برای پیوند بین انتخابات مجلس مؤسسان و همه‌پرسی مبارزه کرده بود، قدردانی کرد. دوره دوم پس از جنگ در طول دوره دوم پس از جنگ، روزنامه «آوانتی!» به همان تیراژ و نفوذ بین دو جنگ دست نیافته بود، اما از طریق عناوین خود، شاهدی بر بازسازی ایتالیا و تکامل دموکراتیک آن شد. مرکز-چپ این روزنامه تأکید بیشتری بر ایجاد اولین دولت چپ میانه ایتالیا با مشارکت مستقیم سوسیالیست‌ها پس از ۱۶ سال مخالفت در کنار کمونیست‌ها داشت. این روزنامه نقش وزیر کار سوسیالیست وقت، که در ۱۱ ژوئیه ۱۹۶۹ درگذشت و به عنوان «پدر سیاسی» واقعی اساسنامه کارگران شناخته می‌شد، را به یاد آورد و به «نگرش کمونیست‌ها، مبهم و آشکارا انتخاباتی» که حزب کمونیست ایتالیا (PCI) را مصمم به ترجیح دادن رأی ممتنع به این ماده کرد، حمله کرد. پروژه فورتونا مربوط به سال ۱۹۶۵ بود و در آغاز هر دوره قانونگذاری که فورتونا در آن انتخاب می‌شد، توسط نماینده سوسیالیست با سرسختی مورد بازنگری قرار می‌گرفت. طرح گرافیکی خود را نوسازی کرد: پس از موفقیت روزنامه «لا ریپوبلیکا» که یک سال قبل در کیوسک‌های روزنامه‌فروشی منتشر شده بود، این روزنامه سوسیالیستی قالب سنتی روزنامه‌های بزرگ را کنار گذاشت و به نسخه تابلوئید روی آورد، سربرگ به رنگ قرمز درآمد و تعداد صفحات افزایش یافت. این یکی از نخستین نشانه‌های دوره جدید دبیرخانه بتینو کراکسی در حزب سوسیالیست پروتستان ایتالیا است که در سال ۱۹۷۸ خود به عنوان مدیر روزنامه سوسیالیستی با سردبیری اوگو اینتینی منصوب شد. در دهه هشتاد میلادی، به لطف تحلیل‌های سیاسی نوشته شده توسط کراکشی با نام مستعار «گینو دی تاکو»، راهزن قرن سیزدهم، دوباره در میان سوسیالیست‌ها شهرت یافت. در سال ۱۹۹۲، تحقیقات قضایی مانی پولیت آغاز شد و PSI در بحرانی قرار گرفت که منجر به فروپاشی انتخاباتی و مالی شد. در اوت همان سال، آوانتی!، که مستقیماً توسط کراکشی هدایت می‌شد، حملاتی را به فعالیت گروهی از قضات شاغل در مانی پولیت آغاز کرد. روبرتو ویلتی، مدیر روزنامه، به درخواست کمیته تحریریه توسط اداره ملی حزب سوسیالیست به دلیل مدیریت فاجعه‌بار روزنامه استعفا داد. اسراف و مدیریت بد در دهه هشتاد، علیرغم بودجه مهم برای نوسازی روزنامه که کراکشی به شدت خواهان آن بود، باعث انباشت بدهی‌هایی در حدود ۳۰ تا ۴۰ میلیارد لیر شد. همچنین سهم عمومی برای انتشار (۶ میلیارد لیره) را از دست داد زیرا صورت‌های مالی مربوط به کسری ۲ میلیارد لیر را تأیید نکرد و این امر باعث لغو وام‌های بانکی و درخواست بازگشت بدهی‌ها شد. اتاویانو دل تورکو، دبیر جدید حزب سوسیالیست ایتالیا از فوریه ۱۹۹۳، سعی کرد برای جلوگیری از تعطیلی آوانتی! | ## بخش 3: آوانتی! (روزنامه) | در اوت ۱۹۹۳، مجموعه‌ای از رویدادهای جمع‌آوری کمک مالی سازماندهی شد، اما این روزنامه نتوانست احیا شود. شرکت مسئول روزنامه «نوو ادریتریس لاوانتی!» در مارس ۱۹۹۴ پس از شکست انتخاباتی حزب سوسیالیست ایتالیا که نتوانسته بود حداقل ۳٪ آرا را به دست آورد، رسماً ورشکسته اعلام شد. این واقعیت که این روزنامه یک روزنامه سیاسی بود و نفوذ کراکشی به نوعی در سقوط آن نقش داشت، زمانی که حزب سوسیالیست ایتالیا با رسوایی‌های فساد سنگین مواجه شد. این روزنامه در یک بحران مزمن قرار داشت و در نوامبر ۱۹۹۳ تعطیل شد: پس از نه ماه کار بدون مجازات، روزنامه‌نگاران دیگر اطمینان خاطر رهبران روزنامه و حزب را معتبر نمی‌دانستند و آنها با رأی دادن به شروع روند ورشکستگی در طول یک مجمع، از شرکت در این ویرایش خودداری کردند. پس از ۱۹۹۴ با انحلال حزب سوسیالیست پروتستان (PSI)، این روزنامه نیز مانند سایر دارایی‌های حزب، در معرض انحلال قرار گرفت. آخرین کنگره که در ۱۲ نوامبر ۱۹۹۴ در رم برگزار شد، یک کمیسر انحلال به نام میشل زوپو را منصوب کرد که آوانتی به همراه سایر دارایی‌ها به او داده شد. پس از آن تاریخ، سه نشریه مختلف در کیوسک‌های روزنامه‌فروشی ظاهر شدند که اگرچه همه آنها به روزنامه سوسیالیستی تاریخی ارجاع داده می‌شدند، اما از نظر سیاسی کاملاً متفاوت بودند: در سال ۱۹۹۶، روزنامه‌ی کپی‌شده‌ی «L'Avanti!» (با حرف «L») توسط انتشارات بین‌المللی والتر لاویتولا و به مدیریت سرجیو دِ گرگوریو منتشر شد. او در سال ۲۰۰۰ جنبش سیاسی «ایتالیایی‌ها در جهان» را تأسیس کرد و در سال ۲۰۰۶ به عنوان سناتور «ایتالیای دارای ارزش‌ها» و سپس در سال ۲۰۰۸ به عنوان سناتور «مردم آزادی» انتخاب شد.. «لا ویتولا» از نشریه‌ی خود به ابزاری برای جنبش‌های سیاسی تبدیل کرد که هیچ وجه اشتراکی با خط تحریریه روزنامه‌ی سوسیالیستی اصلی نداشتند. لاویتولا و دی گرگوریو توسط دادستان ناپل به اتهام ارتباط مجرمانه با هدف کلاهبرداری علیه دولت مورد بازجویی قرار گرفتند: لاویتولا، به عنوان مالک بالفعل و مدیر مشترک اینترنشنال پرس، و دی گرگوریو، به عنوان شریک مؤثر از سال ۱۹۹۷ و مدیر مشترک پنهان همان شرکت، به همراه ده متهم دیگر، اعلام کردند که ناشر مجله «آوانتی!» الزامات لازم برای دریافت وجوه مقرر در قانون برای انتشار، و نقد کردن غیرقانونی مبلغ ۲۳ میلیون و ۲۰۰ هزار یورو که بین سال‌های ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۹ دریافت کرده بود، را داشت. به دلیل این جرایم، لاویتولا و دی گرگوریو در ژوئیه ۲۰۱۲ متحمل توقیف پیشگیرانه دارایی‌ها به مبلغ ۹ میلیون یورو شدند. در ۹ نوامبر ۲۰۱۲، لاویتولا در مقابل قاضی تحقیقات اولیه دادگاه ناپل، حکم ۳ ​​سال و ۸ ماه زندان را مذاکره کرد، در حالی که روند رسیدگی به دی گرگوریو، که حکم او پس از شکست در انتخاب مجدد در انتخابات سیاسی ۲۰۱۳ به حبس خانگی در آپارتمان رومی‌اش در پاریولی کاهش یافته بود، هنوز در ۴ ژوئن ۲۰۱۵ با درخواست چانه‌زنی با نماینده سابق مجلس در حال انجام بود. حکم شماره ۲۴/۲۰۱۵ مورخ 11 مارس ۲۰۱۵، والتر لاویتولا و سرجیو د گرگوریو را به بازپرداخت مبلغ ۲۳ میلیون و ۸۷۹ هزار یورو به دولت بابت وجوه انتشار غیرقانونی به دست آمده توسط انتشارات لاوانتی بین سال‌های ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۹ محکوم کرد. دلا دومنیکا» به عنوان نهاد سوسیالیست‌های دموکراتیک ایتالیا (SDI) که در جناح چپ میانه قرار داشت، شروع به انتشار هفتگی کرد و مستقیماً به ضمیمه یکشنبه «آوانتی!» تاریخی که بین ژانویه ۱۹۰۳ و مارس ۱۹۰۷ منتشر می‌شد، اشاره داشت. پس از توقف انتشار در سال ۲۰۰۶، این هفته‌نامه از ۷ فوریه ۲۰۱۰ (با سردبیری داریو آلبرتو کاپریو) به عنوان نهاد رسمی حزب سوسیالیست جدید (وارث SDI)، عضو سوسیالیست بین‌الملل و حزب سوسیالیست اروپا، دوباره منتشر شد. در این مراسم، اوگو اینتینی، مدیر سابق «آوانتی!»، با سرمقاله‌ای با عنوان «ما گذر می‌کنیم» که عنوان سرمقاله افتتاحیه نوشته لئونیدا بیسولاتی در سال ۱۸۹۶ را نقل می‌کرد، از انتشار جدید این هفته‌نامه سوسیالیستی استقبال کرد. رسماً بی‌طرف بود، اما مدیر سابق آن دوست نزدیک یکی دیگر از سوسیالیست‌های سابق، جانی دِ میکلیس، بود که در آن زمان دبیر حزب سوسیالیست جدید ایتالیا (NPSI) بود. حزب سوسیالیست جدید ایتالیا که در ائتلاف با راست میانه بود، دشمن سوسیالیست‌هایی بود که در چپ میانه به رهبری سوسیالیست‌های دموکراتیک ایتالیا، جایی برای خود پیدا کرده بودند. سوسیالیست‌های دموکراتیک ایتالیا یک هفته‌نامه مخالف با نام «آوانتی دِلا دومنیکا» ایجاد کردند که با این حال بودجه‌اش تمام شد و خیلی زود تعطیل شد. در سال ۲۰۰۶، فابیو رانوچی مدیر می‌شود و به سرعت این روزنامه را به عنوان یک روزنامه مستقل «سوسیالیستی» اطلاعاتی تعریف می‌کند. با این حال، با ترکیب مجدد تشکل‌های سیاسی کوچک و اغلب کوچک سوسیالیستی در حزب سوسیالیست ایتالیای امروزی در سال ۲۰۰۷، این روزنامه به شدت با حزب دوم مرتبط شد. مقرها رم، پالاتزو سیارا، خیابان دل موراته (دفتر مرکزی ملی: ۱۸۹۶–۱۸۹۷)؛ خیابان دل کورسو ۳۹۷ (دفتر مرکزی ملی: ۱۸۹۷–۱۸۹۸)؛ خیابان پروپاگاندا فیده ۱۶ (دفتر مرکزی ملی: ۱۸۹۸–۱۹۱۱)؛ میلان، خیابان اس. دامیانو ۱۶ (دفتر مرکزی ملی: ۹ اکتبر ۱۹۱۱–۱۵ آوریل ۱۹۱۹)؛ رم، خیابان سمیناریو ۸۶ (نسخه رومی: اداره)؛ خیابان پیلوتا ۱۱ (نسخه رومی: جهت و تایپوگرافی)؛ میلان، خیابان لودوویکو دا ستالا ۲۲ (دفتر مرکزی ملی: ۱۹۲۱–۱۹۲۶)؛ پاریس، خیابان پیکپوس ۱۲۶، منطقه دوازدهم (در تبعید، از ۱۲ دسامبر ۱۹۲۶)؛ خیابان برج اورنی، در جورجو سالوی (منطقه 9)، (در تبعید، 1930). در تبعید، از 1934); میلان، خیابان سولفورینو ۲۸، (در مقر کوریره دلا سرا، اشغال شده در 25 آوریل 1945). انریکو فری (1903–1908) اودینو مورگاری (1908–1909) کلودیو تروز (1910–1912) جووانی باچی (ژوئیه 1912 - اکتبر 1912) بنیتو موسولینی (دسامبر 1912 - اکتبر 1914) جاچینتو منوتی سراتی (اکتبر 1914 - 1922) پیترو ننی (1922-1926) دوران تبعید اوگو کوچیا (صادر شده در تبعید در پاریس، ۱۲ دسامبر ۱۹۲۶ تا ۱۹۲۸) آنجلیکا بالابانوف (پاریس، ۱۹۲۸ - ۱۹۳۰ و ۱۹۳۰ - ۱۹۴۰ تحت حزب سوسیالیست حداکثرگرای ایتالیا پیترو ننی (منتشر شده توسط PSI - بخش بین‌المللی کارگری و سوسیالیستی در تبعید در زوریخ، برای مدتی به عنوان ضمیمه L'Avvenire dei Lavoratori: ۱۹۳۰ - مه ۱۹۳۴) پیترو ننی (منتشر شده توسط PSI - بخش بین‌المللی کارگری و سوسیالیستی در تبعید در پاریس با عنوان Il Nuovo Avanti: مه ۱۹۳۴ - ۱۹۳۹ ۲] جوزپه ساراگات، اودینو مورگاری و آنجلو تاسکا (مدیریت دانشگاهی اما عملاً مدیریت شده توسط ساراگات: منتشر شده توسط PSI - بخش بین‌المللی کارگری و سوسیالیستی در تبعید در پاریس با عنوان Il Nuovo Avanti: ۱۹۳۹ - ۱۹۴۰) پیترو ننی (چاپ مخفیانه در پالالدا، پیرنه-اورینتال، در فرانسه ویشی: اکتبر ۱۹۴۱ - ژانویه ۱۹۴۳) بازگشت به ایتالیا اوجنیو کولورنی (به طور غیرقانونی در رم: 22 اوت 1943 - مه 1944) آندرهآ لورنتستی (به طور غیرقانونی در میلان: سپتامبر 1943 - مه 1944) گوئیدو ماتزالی (به طور غیرقانونی در میلان: می 1944 - آوریل 1945) پیترو ننی، با کارگردان جوزپه ساراگات (در رم پس از آزادی: ژوئن 1944 - ژانویه 1945 منتشر شد) گوئیدو ماتزالی (نسخه میلانی: آوریل 1945 - 1951) ایگنازیو سیلونه (نسخه رومی: 1945 - 1946) ساندرو پرتینی (نسخه رومی: 1946 - 1947) ریکاردو لومباردی (نسخه رومی: 1948 - 1949) ساندرو پرتینی (رومن نسخه: 1949 - 1951) تولیو وچیتی (1951–1957) تولیو وچیتی به عنوان مدیر سیاسی، کارلو بونتی به عنوان سردبیر (1957-1960) جیووانی پیراچینی به عنوان مدیر سیاسی، فرانکو جراردی به عنوان سردبیر (1960-1963) ریکاردو لومباردی (12 دسامبر 1963 - 21 ژوئیه 1964) فرانچسکو دی مارتینو (30 ژوئیه 1964 - 13 نوامبر 1965) فرانکو جراردی (14 نوامبر 1965 - 17 نوامبر 1966) گائتانو آرفه و فلاویو اورلاندی به عنوان مدیران سیاسی، فرانکو جراردی به عنوان سردبیر (18 نوامبر 1966 - 21 ژانویه 1969) گائتانو آرفه به عنوان مدیر سیاسی، فرانکو جراردی به عنوان سردبیر (22 ژانویه 1969 - 1 آوریل 1976) پائولو باتینو ویتورلی (1976–1978) بتینو کراکشی به عنوان مدیر سیاسی، اوگو اینتینی به عنوان سردبیر (1978-1981) اوگو اینتینی (26 آوریل 1981 - 6 اکتبر 1987) آنتونیو گیرلی (28 اکتبر 1987 - 8 دسامبر 1989) روبرتو ویلتی به عنوان مدیر سیاسی، فرانچسکو گوزانو به عنوان سردبیر (9 دسامبر 1989 - 1992) جورجو بنونوتو به عنوان مدیر سیاسی با کارگردانی مشترک جوزپه گارسیو، فرانچسکو گوزانو به عنوان سردبیر (1992-1993) مشارکت‌کنندگان * ایوانو بونومی آنجیولو کابرینی جیوانی مرلونی، سردبیر انریکو لئونه، سردبیر گارزیا کاسولا توماسو مونیچلی، منتقد ادبی و تئاتر، پدر کارگردان ماریو مونیچلی آرتورو لابریولا، برای بخش خارجی آنتونیو گرامشی نیکولا بدالونی ویتوریو پیوا رینالدو ریگولا گابریله گالانتارا، هنرمند طنز جوزپه اسکالارینی، هنرمند طنز اومبرتو بوچونی، تصویرگر جینو پیوا چزاره پیریسی وینچنزو بالزامو رزا جنونی والتر پدولا فرانکو فورتینی جولیو لارونی پائولو گراسی لینو میچیکه پائولا پرونی، ویراستار لوکا باگاتین آنتونیو ماتاسو والتر توباگی، خبرنگار ویژه «کوریره دلا سرا»، توسط ماریو مارانو و مارکو باربون از بریگاتا XXVIII marzo در 28 مه 1980 کشته شد. مارکو ساسانو، سردبیر سابق روزنامه دانشجویی "La zanzara" میلان اوگو فینتی گائتانو تومیاتی کارلو توگنولی فرانچسکو فورته فدریکو مانچینی پائولو پیلیتری نونتزیو دل ابرا بوبو کراکسی روزنامه‌های هنوز موجود عنوان روزنامه مورد مناقشه دو موضوع است: حزب تازه تأسیس حزب سوسیالیست ایتالیا به رهبری ریکاردو ننچینی: میشل زوپو، متولی فقید ورشکستگی آوانتی! و حزب سوسیالیست ایتالیا سابق، پیش از این نمادها و علائم اصلی حزب سوسیالیست ایتالیا تاریخی را به تشکیلات سوسیالیست‌های ایتالیا داده بود که سپس در سال ۱۹۹۸ به سوسیالیست‌های دموکراتیک ایتالیا و در سال‌های ۲۰۰۷/۲۰۰۹ به حزب سوسیالیست ایتالیا تبدیل شد. در ۴ نوامبر ۲۰۱۱، فرانچسکو اسپیتونی، متولی جدید ورشکستگی، به طور قطعی مالکیت علامت تجاری اصلی آوانتی! را از طریق خزانه‌دار حزب، اورسته پاستورلی، به حزب سوسیالیست ایتالیا (با ریکاردو ننچینی به عنوان دبیر) واگذار کرد. در تاریخ ایتالیا و به ویژه در تاریخ جنبش پرولتاریا تضمین شود»، با یادآوری اینکه «این روزنامه توسط آندره‌آ کوستا، اولین معاون سوسیالیست در سال ۱۸۹۱ تأسیس شد و از سال ۱۸۹۶ یک نهاد رسمی حزب سوسیالیست ایتالیا بوده است». سپس اسپیتونی تأسیس شد تا «به‌طور غیرقابل‌بازگشت و به شیوه‌ای انحصاری، همچنین اخلاقی، از جمله نام، و همچنین تا حدی و همچنین طرح گرافیکی، روزنامه روزنامه‌نگاری آوانتی!» را اهدا کند. این واگذاری به‌صورت رایگان انجام شد زیرا «هدف خاص آن تضمین این بود که روزنامه تاریخی حزب سوسیالیست ایتالیا، نهاد رسمی حزب از سال ۱۸۹۶، همچنان نمایانگر سنت سکولار جنبش سوسیالیستی ایتالیا باشد». آنلاین از ۵ ژانویه ۲۰۱۲ به‌صورت آنلاین منتشر شده است، با روزنامه‌نگار جیامپیرو ماراتزو (برادر روزنامه‌نگار و سیاستمدار پیرو ماراتزو) به‌عنوان سردبیر، که در سپتامبر ۲۰۱۳ توسط معاون سابق سوسیالیست، مائورو دل بوئه، جایگزین شد. | ## جمع‌بندی | دیگر، توسط حزب سوسیالیست ایتالیا جدید مورد مناقشه قرار گرفت، زیرا این علامت تجاری تنها در اختیار متولی ورشکستگی بود.