موضوع مقاله: محله ژاپنی‌ها | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # محله ژاپنی‌ها | مقدمه: محله ژاپنی‌ها ، نامی رایج برای جوامع مردمان ژاپنی در شهرها و شهرک‌های خارج از ژاپن است. | ## بخش 1: محله ژاپنی‌ها | به عنوان جایگزین، یک محله ژاپنی ممکن است جی-تاون، توکیوی کوچک (Little Tokyo) یا نامیده شود؛ دو مورد اول نام‌های رایجی برای محله ژاپنی‌ها، سان‌فرانسیسکو، محله ژاپنی‌ها، سن‌خوزه و لیتل توکیو هستند. تعریف از نظر تاریخی، محله‌های ژاپنی نشان‌دهنده جوامع دور از وطن ژاپنی و اعضای انفرادی آن هستند که با نام شناخته می‌شوند؛ این افراد مهاجران مردمان ژاپنی از ژاپن و خویشاوندی آن‌ها هستند که در یک کشور خارجی اقامت دارند. همچنین مهاجرت قابل توجهی به قلمروهای امپراتوری ژاپن در دوره استعماری وجود داشت؛ با این حال، بیشتر این مهاجران پس از پایان جنگ جهانی دوم در آسیا به ژاپن بازگشتند. اگر میمانا در شبه‌جزیره کره در سده‌های ۴ یا ۵ میلادی را استثنا کنیم، آغاز واقعی پدیده محله‌های ژاپنی به پس از سده ۱۶ میلادی بازمی‌گردد؛ زمانی که با رونق تجارت نانبان، پیشروی ژاپنی‌ها به سوی سرزمین‌های فرامرزی جدی شد و ژاپنی‌ها شروع به تجمع و سکونت در شهرهای بندری جنوب شرق آسیا کردند. بزرگ‌ترینِ آن‌ها، محله ژاپنی‌ها در آیوتایا (حدود سده ۱۶ تا سده ۱۸) در تایلند بود که در دوران اوج خود، جمعیتی بین ۱۰۰۰ تا ۱۵۰۰ ژاپنی داشت. همچنین، محله‌های ژاپنی مشابهی، هرچند در مقیاس کوچک‌تر، در هوی آن در دودمان نگوین (جمهوری سوسیالیستی ویتنام کنونی)، پادشاهی پاتانی در شبه‌جزیره مالایو، پنوم‌پن در کامبوج و مانیل در فیلیپین (لوزون) شکل گرفت. گفته می‌شود در میان اعضای هیئت اعزامی کیچو به اروپا که در سال ۱۶۱۳ (کیشو ۱۸) توسط داته ماسامونه نزد پادشاه اسپانیا و پاپ فرستاده شدند، برخی از ملازمان قلمرو سندای به دلیل سیاست‌های ممنوعیت مسیحیت در ژاپن، به کشور بازنگشتند.大泉光一『支倉六右衛門常长 慶長遣欧使節を巡る学際的研究』文眞堂、1999年 امروزه در شهر کوریا دل ریو واقع در استان سویا در منطقه آندلس اسپانیا، حدود ۷۰۰ نفر با نام خانوادگی «Xapón» (هاپون، به معنی ژاپن) زندگی می‌کنند و در سال ۱۹۹۶ به دعوت سفیر ژاپن در اسپانیا، میهمانی بزرگی برای نوادگان آن‌ها در سویل برگزار شد.太田尚樹『ヨーロッパに消えたサムライたち』, 角川書店, 1999年. برای دوره‌ای کوتاه در سده‌های ۱۶ و ۱۷ میلادی، حضور نیهون‌ماچی در جنوب شرق آسیا و سایر نقاط منطقه شکوفا شد. جوامع بزرگ ژاپنی که با نام نیهون‌ماچی شناخته می‌شدند، در بسیاری از بندرهای اصلی و مراکز سیاسی منطقه یافت می‌شدند و در آنجا نفوذ سیاسی و اقتصادی قابل توجهی داشتند. | ## بخش 2: محله ژاپنی‌ها | ساکوکو و محله‌های ژاپنی محله‌های ژاپنی در جنوب شرق آسیا، در پی تکمیل سیاست ساکوکو توسط شوگون‌سالاری ادو ( ۱۶۳۲ میلادی ) و قطع آمدوشد با ژاپن، از طریق ادغام ساکنان ژاپنی با مردم بومی به تدریج ناپدید شدند. در طول دوره ساکوکو، تجارت تنها به دودمان چینگ، پادشاهی چوسان و هلند محدود می‌شد؛ در این میان، در بوسان در شبه‌جزیره کره، «چویان‌وِگوان» (Sōryō Wakan) که میراث‌دار اقامتگاه‌های قرون وسطایی (سانپو واکان) بود، برپا گردید و حدود ۴۰۰ تا ۵۰۰ ژاپنی شامل مقام‌ها و بازرگانان اعزامی از قلمرو تسوشیما در آنجا سکونت داشتند. همچنین «محله‌های ریوکیویی» نیز وجود داشتند که از نظر فنی محله ژاپنی (نیهون‌ماچی) محسوب نمی‌شدند. در سال ۱۶۰۹، پادشاهی ریوکیو که تا آن زمان کشوری مستقل بود، تحت کنترل عملی قلمرو ساتسوما و حوزه نفوذ ژاپن درآمد؛ با این حال، تا زمان الحاق ریوکیو (۱۸۷۰ میلادی)، روابط تشریفاتی «خراج‌گزاری» بین چین و ریوکیو ادامه یافت و در شهر فوژو در استان فوجیان، «ریوکیو-کان (ایستگاه روئن)» به عنوان محل اقامت مردم ریوکیو برپا بود. در این مکان، سفیران اصلی و نایب‌سفیران دربار ریوکیو در شوری، مقام‌های، دانشجویان اعزامی و بازرگانانی که برای شرفیابی نزد امپراتور و تجارت با کشتی‌های پیشکشی رفت‌وآمد می‌کردند، سکونت یا اقامت داشتند. ژاپنی‌ها برای سده‌ها در دریاها و سراسر منطقه فعال بودند و برای اهداف تجاری، سیاسی، مذهبی و دیگر دلایل سفر می‌کردند. درگیری‌های داخلی دوره سنگوکو باعث شد افراد زیادی، عمدتاً سامورایی، بازرگانان عامی و کیریشیتان (مسیحیان ژاپنی) ثروت خود را در آن سوی دریاها جستجو کنند. بسیاری از سامورایی‌هایی که در این زمان از ژاپن گریختند، کسانی بودند که در جبهه بازنده درگیری‌های بزرگ مختلف قرار داشتند؛ برخی رونین بودند، برخی کهنه‌سربازان تهاجم ژاپن به کره (۱۵۹۸–۱۵۹۲) یا سایر درگیری‌های بزرگ دیگر. از آنجایی که تویوتومی هیده‌یوشی و بعدها شوگون‌سالاری توکوگاوا ممنوعیت‌های مکرری را برای مسیحیت صادر کردند، بسیاری از کشور گریختند؛ بخش قابل توجهی از آن‌ها در مانیل کاتولیک ساکن شدند.Wray. | ## بخش 3: محله ژاپنی‌ها | در کشورهای غربی مانند کانادا و ایالات متحده آمریکا، ژاپنی‌ها تمایل به ادغام در جامعه داشتند، به طوری که بسیاری، اگر نه همه محله‌های ژاپنی، در خطر ناپدید شدن کامل هستند و موارد باقی‌مانده تنها در سانفرانسیسکو، سن خوزه و لس‌آنجلس در کالیفرنیا وجود دارند. معماری ژاپنی به‌طور سنتی با سازه‌های چوبی شناخته می‌شد که کمی از سطح زمین ارتفاع داشتند و دارای سقف‌های سفالی یا پوشالی (کاهگلی) بودند. در این بناها به جای دیوار از درهای کشویی (فوسوما) استفاده می‌شد که اجازه می‌داد پیکربندی داخلی فضا برای مناسبت‌های مختلف تغییر یابد. به‌طور سنتی، مردم معمولاً روی کوسن‌ها یا روی زمین می‌نشستند؛ صندلی و میزهای بلند تا پیش از سده بیستم میلادی به‌طور گسترده مورد استفاده قرار نمی‌گرفتند. با این حال، از سده نوزدهم به بعد، ژاپن بخش‌های زیادی از سبک‌های غربی، معماری مدرن و معماری پست‌مدرن را در ساخت‌وساز و طراحی خود گنجانده است. ژاپنی آغازین عمدتاً بر اساس وضعیت آن در سده هشتم میلادی شناخته می‌شود، یعنی زمانی که سه اثر بزرگ زبان ژاپنی باستان گردآوری شدند. قدیمی‌ترین گواهی از زبان ژاپنی در یک سند چینی متعلق به سال ۲۵۲ میلادی یافت شده است. ژاپنی با ترکیبی از سه خط نوشته می‌شود: هیراگانا که از خط تحریری چینی مشتق شده، کاتاکانا که به عنوان نوعی تندنویسی از نویسه‌های چینی پدید آمده، و کانجی که از چین وارد شده است. الفبای زبان لاتین یا روماجی نیز اغلب در ژاپنی مدرن، به‌ویژه برای نام شرکت‌ها و لوگوها، تبلیغات و هنگام وارد کردن متن ژاپنی در رایانه استفاده می‌شود. | ## جمع‌بندی | عددنویسی هندی-عربی عموماً برای اعداد به کار می‌روند، اما اعداد سنتی چینی-ژاپنی نیز رایج هستند.