aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: نحلیئل | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نحلیئل | مقدمه: این شهرک در نزدیکی روستاهای فلسطینی بیت اللو و دیر عمّار و در فاصلهٔ نزدیک به ۲۰ کیلومتری مودیعین قرار دارد و به‌صورت آبادی اجتماعی سازمان‌دهی شده و زیر نظر شورای منطقه‌ای ماته بنیامین اداره می‌شود. | ## بخش 1: نحلیئل | جامعهٔ جهانی شهرک‌های اسرائیلی در کرانه باختری را بر پایهٔ حقوق بین‌الملل غیرقانونی می‌داند، اما دولت اسرائیل این دیدگاه را نمی‌پذیرد. نحلیئل در اکتبر ۱۹۸۴ از سوی جنبش پوعالی آگودات ییسرائل بنیان گذاشته شد و نامش برگرفته از شهر کتاب‌مقدسی ناحالیئل و همچنین کتابی از ایزاک بروئر، بنیان‌گذار آن جنبش، است. پیشینه نحلیئل در اکتبر ۱۹۸۴ به دست اعضای جنبش پوعالی آگودات ییسرائل پایه‌گذاری شد. نام این شهرک از شهر کتاب‌مقدسی ناحالیئل و نیز کتابی نوشتهٔ ایزاک بروئر، بنیان‌گذار پوعالی آگودات ییسرائل، گرفته شده‌است. بر پایهٔ گزارش مؤسسهٔ پژوهش کاربردی اورشلیم (ARIJ)، نحلیئل بر زمین‌هایی مصادره‌شده از دو شهر فلسطینی ساخته شد: ۳۹۶ دونوم از الاتحاد و ۱۹ دونوم از الزیتونه. شهرک‌نشینان نخست در ده خانهٔ موقتی زندگی می‌کردند که به شبکهٔ برق و آب متصل نبود. | ## بخش 2: نحلیئل | هر روز به مدت چند هفته تانکری آب به شهرک می‌رسید تا آنکه برج آبی برپا شد که آن نیز با تحویل روزانه تأمین می‌شد. برق به‌صورت محدود از یک مولد کوچک تأمین می‌گردید که سازندگان برای بهره‌گیری شبانه در اختیار ساکنان گذاشته بودند. تا پیش از آغاز انتفاضه اول در ۱۹۸۷، روابط میان شهرک‌نشینان و ساکنان روستاهای فلسطینی پیرامون مثبت بود؛ فلسطینیان به شهرک سر می‌زدند و شهرک‌نشینان از فروشگاه‌های روستاهای مجاور بهره می‌بردند. در جریان انتفاضه دوم، دو زن اسرائیلی در نزدیکی نحلیئل در کمینی از سوی فلسطینیان زخمی شدند. در مارس ۲۰۰۵ گروهی ۳۰ تا ۴۰ نفره از طلاب حوزهٔ یهودی با چوب و سنگ به هشت کارگر فلسطینی شاغل در نحلیئل هنگام ورود به شهرک حمله کردند. درور اتکس از سازمان صلح اکنون در ۲۰۰۵ نوشت که برخی از ساکنان «شهرک‌نشینان تندرو» در حاشیه‌های جامعهٔ حریدی هستند که این شهرک را در میان شهرک‌های حریدی ویژه و نامعمول می‌سازد. | ## بخش 3: نحلیئل | تنش‌ها با روستاهای فلسطینی در شمال و شرق نحلیئل زمین‌هایی متعلق به فلسطینیان روستای بیت اللو قرار دارد که ساکنان آن تنها چند روز در سال اجازهٔ کار در باغ‌هایشان را دارند. در سال ۲۰۱۲ آسیب چشمگیری به باغ‌های زیتون فلسطینی مجاور شهرک وارد شد، اما عاملان شناسایی نشدند. جنبهٔ حقوقی جامعهٔ بین‌المللی شهرک‌های اسرائیلی در کرانه باختری را بر پایهٔ حقوق بین‌الملل غیرقانونی می‌داند، اما دولت اسرائیل با این دیدگاه مخالف است. باستان‌شناسی در محدودهٔ شهرک دو غار دفن باستانی وجود دارد که احتمالاً به دورهٔ معبد دوم بازمی‌گردند. | ## جمع‌بندی | درست بیرون از نحلیئل منطقه‌ای در نقشه‌ها به‌عنوان بازماندهٔ روستای یهودی کفار سوم (Kfar Sum) مشخص شده که دربرگیرندهٔ بقایای چندین خانه، یک کف موزاییکی و نشانه‌هایی از صنعت پیشرفتهٔ روغن زیتون و شراب‌سازی است.
موضوع مقاله: نتیو هاگدود | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نتیو هاگدود | مقدمه: نتیو هاگدود (، به معنی «گذرگاه گردان») یک شهرک اسرائیلی سازمان‌یافته به‌صورت موشاو در کرانه باختری است. | ## بخش 1: نتیو هاگدود | این شهرک در دره اردن و در فاصله نزدیک به بیست کیلومتری شمال اریحا قرار دارد و زیر نظر شورای منطقه‌ای بقعات هایاردن اداره می‌شود. جامعه بین‌المللی شهرک‌های اسرائیلی در کرانه باختری را بر پایه حقوق بین‌الملل غیرقانونی می‌داند، اما دولت اسرائیل این دیدگاه را رد می‌کند. جغرافیا نتیو هاگدود در ارتفاع ۲۲۰ متر زیر سطح دریا در بخش جنوبی دره اردن جای گرفته‌است. این شهرک در فاصله ۱۵ کیلومتری شمال مرکز اریحا، ۳۰ کیلومتری شمال شرقی بخش تاریخی بیت‌المقدس و ۶۳ کیلومتری شرق تل‌آویو قرار دارد. نتیو هاگدود از طریق جاده شماره ۹۰ (معروف به جاده گاندی) که محور اصلی حمل‌ونقل شمالی-جنوبی دره اردن است به شبکه راه‌های کرانه باختری متصل می‌شود. این شهرک در فاصله نزدیک به ۸ کیلومتری رود اردن واقع شده که مرز بین‌المللی میان کرانه باختری تحت کنترل اسرائیل و پادشاهی اردن را تشکیل می‌دهد. | ## بخش 2: نتیو هاگدود | نتیو هاگدود بخشی از نواری پیوسته از شهرک‌های کشاورزی اسرائیلی است که در امتداد جاده شماره ۹۰ کشیده شده‌اند. تنها آبادی چشمگیر فلسطینی در اطراف آن، روستای الفصایل در سمت شمالی این نوار شهرک‌هاست. پیشینه تأسیس پس از تصرف کرانه باختری توسط اسرائیل در سال ۱۹۶۷، دولت اسرائیل شهرک‌سازی گسترده‌ای را در این منطقه آغاز کرد و دره اردن از نخستین مناطقی بود که شهرک‌های اسرائیلی در آن برپا شدند. بر پایه گزارش مؤسسه پژوهش کاربردی بیت‌المقدس (ARIJ)، اسرائیل برای ساخت نتیو هاگدود زمین‌هایی از دو روستای فلسطینی همجوار مصادره کرد: ۲۱۵ دونوم (۲۱۵٬۰۰۰ متر مربع) از الفصایل و ۹۹۳ دونوم (۹۹۳٬۰۰۰ متر مربع) از العوجا. شهرک نتیو هاگدود در آوریل ۱۹۷۵ توسط ساکنانی که پیش‌تر در معاله افرایم آماده‌سازی شده بودند بنیان‌گذاری شد. نام آن برگرفته از گردان سی‌وهشتم لژیون یهودی است که در جریان جنگ جهانی اول در دره اردن جنگید. | ## بخش 3: نتیو هاگدود | انتفاضه دوم در جریان انتفاضه دوم، همانند بیشتر مناطق دره اردن، حملات جدی فلسطینی به این شهرک صورت نگرفت. محوطه باستان‌شناسی در نزدیکی نتیو هاگدود یک محوطه باستان‌شناسی وجود دارد که توسط اوفر بار-یوسف و دیگر باستان‌شناسان کاوش شده‌است. در این محوطه بقایایی از دوره نوسنگی از جمله نوسنگی پیش از سفال آ به دست آمده‌است. جنبه حقوقی جامعه بین‌المللی شهرک‌های اسرائیلی در کرانه باختری را بر پایه حقوق بین‌الملل غیرقانونی می‌داند، اما دولت اسرائیل این موضع را رد می‌کند. بند ۴۹ چهارمین کنوانسیون ژنو که اسرائیل از امضاکنندگان آن است تصریح می‌کند که «نیروی اشغالگر حق جابه‌جایی یا انتقال بخشی از جمعیت غیرنظامی خود به سرزمین اشغال‌شده را ندارد». | ## جمع‌بندی | در ۱۹ ژوئیه ۲۰۲۴ دیوان بین‌المللی دادگستری حکم داد که شهرک‌های اسرائیلی «ناقض حقوق بین‌الملل» هستند و از اسرائیل خواست شهرک‌سازی را متوقف کرده و شهرک‌نشینان را تخلیه کند.
موضوع مقاله: نوه اتیو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نوه اتیو | مقدمه: نوه اتیو یک شهرک اسرائیلی است که به‌صورت یک موشاو کوچک با سبک معماری آلپی در بلندی‌های جولان سازمان‌دهی شده‌است. | ## بخش 1: نوه اتیو | این شهرک بر دامنه‌های کوه هرمون و در فاصلهٔ ۲ کیلومتری غرب مجدل شمس قرار دارد و زیر نظر شورای منطقه‌ای جولان اداره می‌شود. جامعهٔ بین‌المللی شهرک‌های اسرائیلی در بلندی‌های جولان را بر پایهٔ حقوق بین‌الملل غیرقانونی می‌داند، هرچند دولت‌های اسرائیل و ایالات متحده با این دیدگاه مخالف‌اند. نام «اتیو» سرواژهٔ نام چهار سرباز کشته‌شده از یگان شناسایی اگوز است که در سال ۱۹۶۸ در جولان جان باختند و «نوه» در زبان عبری به معنای واحه است. پیشینه بنیان‌گذاری اسرائیل و سوریه در سال‌های ۱۹۶۷ و ۱۹۷۳ نبردهای بزرگی را در این منطقه انجام دادند و این ناحیه همچنان دارای اهمیت راهبردی نظامی است. نخستین تلاش برای استقرار در این مکان در سال ۱۹۶۸ توسط گروهی از مهاجران آمریکایی صورت گرفت که قصد داشتند شهرکی گردشگری به نام «رامات شالوم» در دامنه‌های هرمون بنا کنند، اما این تلاش ناکام ماند. اعضای این گروه نخست قصد داشتند شهرک را در درهٔ بیت‌صیدا بسازند و برای این منظور در روش‌پینا اقامت داشتند، اما پس از شکست گروه رامات شالوم تصمیم گرفتند در همان مکان بر خرابه‌های روستای جباتا الزیت مستقر شوند. | ## بخش 2: نوه اتیو | شهرک در ۲۰ فوریه ۱۹۷۲ رسماً در مکان کنونی‌اش بنیان‌گذاری شد؛ در آن زمان بلندی‌های جولان بخشی از فرمانداری نظامی اسرائیل بود و تحت نظام اشغال نظامی اداره می‌شد. نوه اتیو در آغاز از نوع «موشاو شیتوفی» (نیمه‌تعاونی) بود، اما در سال ۱۹۷۷ به موشاو عادی وابسته به جنبش اتحادیه کشاورزی تبدیل شد. الحاق جولان و رویدادهای بعدی در سال ۱۹۸۱ اسرائیل به‌صورت یک‌جانبه با تصویب قانون بلندی‌های جولان، حقوق مدنی اسرائیلی را بر بلندی‌های جولان (از جمله نوه اتیو) اعمال کرد. در نوامبر ۱۹۹۶ سالن غذاخوری شهرک به آتش کشیده شد و شعارهای «مرگ بر اشغال» و «جولان متعلق به سوریه است» بر دیوارهای ساختمان نوشته شد. جغرافیا نوه اتیو در ارتفاع ۹۵۰ تا ۱٬۰۵۰ متری از سطح دریا بر دامنه‌های جنوبی کوه هرمون در بخش شمالی بلندی‌های جولان قرار دارد. این شهرک در فاصلهٔ نزدیک به ۲ کیلومتری جنوب‌غربی مجدل شمس، حدود ۵۵ کیلومتری شمال‌شرقی طبریه، نزدیک به ۸۵ کیلومتری شمال‌شرقی حیفا و در حدود ۱۶۰ کیلومتری شمال‌شرقی تل‌آویو جای دارد. | ## بخش 3: نوه اتیو | پیست اسکی در جریان جنگ یوم کیپور در سال ۱۹۷۳ ویران شد، اما سال بعد دوباره بازگشایی گردید. افزون بر گردشگری، اقتصاد شهرک بر کشاورزی آبی نیز متکی است؛ به‌ویژه باغ‌های سیب، گلابی و گیلاس. در شهرک مجموعهٔ چیدن میوه‌های جنگلی و گیلاس، گالری هنر و سرامیک و فروشگاه اجاره و فروش تجهیزات اسکی نیز فعال است. بر پایهٔ آمارهای مرکز آمار اسرائیل، جمعیت شهرک در سال ۱۹۸۳ برابر ۱۰۲ نفر، در ۱۹۹۵ برابر ۱۴۸ نفر، در ۲۰۰۱ برابر ۱۸۴ نفر، در ۲۰۰۹ برابر ۱۲۴ نفر، در ۲۰۱۴ برابر ۱۳۰ نفر و در ۲۰۲۳ برابر ۲۲۷ نفر بوده‌است. | ## جمع‌بندی | وضعیت حقوقی جامعهٔ بین‌المللی شهرک‌سازی اسرائیل در بلندی‌های جولان را بر پایهٔ حقوق بین‌الملل غیرقانونی می‌داند، اما دولت‌های اسرائیل و ایالات متحده با این ارزیابی مخالف‌اند.
موضوع مقاله: رحلیم | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # رحلیم | مقدمه: این شهرک در مسیر جاده ۶۰ میان کفار تپوח و ایلی، در شرق آریئل و در مجاورت روستاهای فلسطینی یتما و قبلان قرار دارد و زیر نظر شورای منطقه‌ای شومرون اداره می‌شود. | ## بخش 1: رحلیم | جامعه جهانی شهرک‌سازی اسرائیل در کرانه باختری را بر پایه حقوق بین‌الملل غیرقانونی می‌داند؛ اما دولت اسرائیل این دیدگاه را نمی‌پذیرد. در ژانویه ۲۰۲۱ دولت بنیامین نتانیاهو پایگاه غیرقانونی نزدیک به رحلیم به نام نوفی نحمیا را با بازطبقه‌بندی آن به‌عنوان «محله‌ای» از شهرک رحلیم قانونی اعلام کرد؛ درحالی‌که خود رحلیم نیز پایگاهی غیرقانونی بود که چند سال پیش‌تر قانونی شده بود. پیشینه در ۲۷ اکتبر ۱۹۹۱ چندین اتوبوس پر از شهرک‌نشینان اسرائیلی در راه شرکت در تظاهراتی در تل‌آویو علیه مذاکرات صلح مادرید بودند که یکی از اتوبوس‌ها مورد حمله فلسطینیان قرار گرفت. پس از مراسم خاکسپاری راحل، زنانی از شهرک‌های سراسر کرانه باختری در محل رویداد چادر برپا کردند و با وجود مخالفت رسمی مقامات در آنجا ماندند. این شهرک «رحلیم» (جمع نام «راحل») نامیده شد؛ به یاد سه راحل: راحل درووک؛ راحل وایس که در حادثه آتش‌زدن اتوبوس در اریحا کشته شده بود؛ و راحل مادر بزرگ (از مادران بنی‌اسرائیل). | ## بخش 2: رحلیم | به گفته یکی از بنیان‌گذاران شهرک، شبتای بندت که بعدها رحلیم را ترک کرد و به‌عنوان مدیر بخش نظارت بر شهرک‌ها در سازمان غیردولتی صلح اکنون مشغول به کار شد: «ما بدون هیچ مجوزی از دولت واقعیت‌هایی بر زمین ایجاد کردیم و فقط پس از آن تلاش کردیم اجازه بگیریم.» بنا بر گزارش مؤسسه پژوهش‌های کاربردی - بیت‌المقدس (ARIJ)، اسرائیل ۳۷۶ دونوم زمین از روستای فلسطینی الساویه را برای ساخت رحلیم مصادره کرد. در سال ۱۹۹۹ شورای اتحادیه اروپا گزارش داد که رحلیم تأیید عطف‌به‌ماسبق از دولت اسرائیل دریافت کرده‌است؛ بر این پایه که محل آن روی زمین‌های نقشه‌برداری‌شده‌ای قرار داشت که به زمین‌های دولتی انتقال یافته بودند. در سال ۲۰۰۷ سازمان مرکزی آمار اسرائیل وضعیت رحلیم را تغییر داد و آن را زیرمجموعه منطقه کفار تپوח و نه شهرکی مستقل ثبت کرد. در سال ۲۰۱۶ رحلیم به یهودا لیبمن، خاخامی که پیش‌تر در شهرک ییتسهار سکونت داشت و سرهنگ ذخیره در نیروهای دفاعی اسرائیل بود، اجازه داد تا مدرسه دینی (یشیوا) «پری هاآرتص» را در حاشیه شهرک تأسیس کند. دو سال بعد، زنی فلسطینی به نام عایشه الربیع بر اثر پرتاب سنگ به خودرویش در نزدیکی رحلیم کشته شد. | ## بخش 3: رحلیم | شاباک پس از آن پنج دانش‌آموز از آن یشیوا را بازداشت کرد و آن‌ها را مسئول حمله دانست. در ژانویه ۲۰۲۱ دولت بنیامین نتانیاهو تصمیم گرفت پایگاه غیرقانونی نزدیک رحلیم به نام نوفی نحمیا را با بازطبقه‌بندی آن به‌عنوان «محله‌ای» از شهرک رحلیم قانونی کند؛ درحالی‌که خود رحلیم نیز پایگاهی غیرقانونی بود که چند سال پیش‌تر قانونی شده بود. حقوق بین‌الملل جامعه بین‌المللی شهرک‌های اسرائیلی در کرانه باختری را بر پایه حقوق بین‌الملل غیرقانونی می‌داند. بند ۴۹ کنوانسیون چهارم ژنو که اسرائیل نیز عضو آن است تصریح می‌کند که «نیروی اشغالگر حق ندارد بخشی از جمعیت غیرنظامی خود را به سرزمین اشغال‌شده منتقل کند». این کارگاه در سال ۲۰۰۳ با نام «ارز» بنیان‌گذاری شد و در سال ۲۰۰۵ به «تورا» تغییر نام داد. | ## جمع‌بندی | در سال ۲۰۱۰ این شراب‌سازی سالانه نزدیک به ۱۲٬۰۰۰ بطری تولید می‌کرد که عمدتاً از انگورهای کابرنه سوویگنون، مرلو و شاردونی بودند.
موضوع مقاله: ریحان (شهرک اسرائیلی) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ریحان (شهرک اسرائیلی) | مقدمه: این شهرک در منطقه درز و نزدیک به خط سبز قرار دارد و زیر نظر شورای منطقه‌ای شومرون اداره می‌شود. | ## بخش 1: ریحان (شهرک اسرائیلی) | نام این شهرک از جنگل ریحان گرفته شده که خود به نام گیاه ریحان (بازیلیکوم) نامگذاری شده‌است و روستای فلسطینی ام‌الریحان در همجواری آن قرار دارد. ریحان در سال ۱۹۷۷ به‌عنوان یک پایگاه ناحال پایه‌گذاری شد و سپس در سال ۱۹۷۹ به شهرک غیرنظامی تبدیل گردید. این شهرک در «بلوک شاکد» واقع شده که هدف از ایجاد آن تضمین حضور پیوسته اسرائیلی میان بزرگراه راهبردی ۶۵ و مراکز جمعیتی فلسطینی بوده‌است. جامعه جهانی شهرک‌های اسرائیلی در کرانه باختری را بر پایه حقوق بین‌الملل غیرقانونی می‌داند، اما دولت اسرائیل این دیدگاه را رد می‌کند. جغرافیا ریحان بر روی دامنه‌ای غرب‌رو در ارتفاع ۳۸۷ متری از سطح دریا قرار گرفته‌است. ریحان در نزدیکی شهر ام‌الفحم و در فاصله نزدیک به ۷۷ کیلومتری شمال‌غرب بخش تاریخی اورشلیم و نزدیک به ۵۵ کیلومتری شمال‌شرق مرکز تل‌آویو جای دارد. شهرک از راه جاده محلی شماره ۵۹۶ به شبکه حمل‌ونقل کرانه باختری متصل است که از یک‌سو به جنوب و شهرک‌های اسرائیلی در ژرفای کرانه باختری (مانند حرمش و مِوو دوتان) و از سوی دیگر به شمال می‌رود. | ## بخش 2: ریحان (شهرک اسرائیلی) | ریحان بخشی از بلوک شاکد است که دیگر شهرک‌های آن عبارت‌اند از شاکد، تل مناشه و حینانیت. در شمال شهرک، ذخیره‌گاه طبیعی جنگل ریحان با تپه‌های جنگلی گسترده شده که یکی از معدود جنگل‌های بکر بازمانده در منطقه سامره به‌شمار می‌رود. پیشینه ریحان در ۱۱ سپتامبر ۱۹۷۷ به‌عنوان پایگاه ناحال بر پایه تصمیم دولت اسرائیل (مورخ ۱۹ آوریل ۱۹۷۷) پایه‌گذاری شد. در ۲۱ مه ۱۹۷۸ دولت اسرائیل تصمیم به تبدیل ناحال ریحان به شهرک کاملاً غیرنظامی گرفت و این تبدیل در ژوئن ۱۹۷۹ عملی شد. جنبش مهاجرنشین‌ساز در ریحان، جنبش هاعوود هاتسیونی (کارگر صهیونیست) وابسته به صهیونیسم کارگری بود. هنگام تأسیس، فلسطینیان ادعای مالکیت بر زمین‌هایی را مطرح کردند که شهرک بر آنها ساخته شده بود و معاون دادستان دولت اسرائیل برای بررسی وضعیت زمین‌ها به محل اعزام شد. هدف از ایجاد آن برقراری حضور اسرائیلی میان شمال‌غرب سامره و بزرگراه وادی عاره (بزرگراه ۶۵) بود؛ منطقه‌ای که در آن موشاو می‌عمی تنها شهرک یهودی‌نشین بود. | ## بخش 3: ریحان (شهرک اسرائیلی) | در آغاز سده بیست‌ویکم، ریحان به همراه بلوک شاکد در داخل دیوار حائل اسرائیل قرار گرفت و عملاً به اسرائیل الحاق شد. در شهرک یک مرغداری (پرورش ماکیان) و باغ زیتون فعال است که زیتون خوراکی و روغن زیتون تولید می‌کند. جمعیت‌شناسی ساکنان ریحان در پایگاه داده شورای یشع به‌عنوان غیرمذهبی (سکولار) توصیف شده‌اند. بر پایه آمار سال ۲۰۱۴، اکثریت مطلق ساکنان را یهودیان تشکیل می‌دادند و جمعیت شهرک ۱۸۳ نفر بود. شهرک روندی آرام و رو به رشد در جمعیت داشته و برنامه تفصیلی آن برای ساخت ۱۵۹ واحد مسکونی پیش‌بینی شده که از آن میان نزدیک به ۵۰ واحد ساخته شده‌است. | ## جمع‌بندی | + روند شمار ساکنان ریحانسال۱۹۸۳۱۹۹۴۱۹۹۵۱۹۹۶۱۹۹۷۱۹۹۸۱۹۹۹۲۰۰۰۲۰۰۱۲۰۰۲۲۰۰۳۲۰۰۴۲۰۰۵۲۰۰۶۲۰۰۷۲۰۰۸۲۰۰۹۲۰۱۰۲۰۱۱۲۰۱۲۲۰۱۳۲۰۱۴شمار ساکنان ۵۱ ۱۱۱ ۱۰۵ ۹۰ ۱۰۳ ۹۹ ۱۰۰ ۱۲۰ ۱۲۵ ۱۳۱ ۱۲۹ ۱۴۸ ۱۵۰ ۱۵۳ ۱۵۸ ۱۷۱ ۱۶۴ ۱۷۷ ۱۸۲ ۱۷۴ ۱۸۵ ۱۸۳ وضعیت حقوقی جامعه جهانی شهرک‌های اسرائیلی در کرانه باختری را بر پایه حقوق بین‌الملل غیرقانونی می‌داند، اما دولت اسرائیل این دیدگاه را رد می‌کند.
موضوع مقاله: جنگ هوش مصنوعی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جنگ هوش مصنوعی | مقدمه: جنگ هوش مصنوعی ، به استفاده از فناوری‌های هوش مصنوعی برای بهبود، خودکارسازی یا جایگزینی تصمیم‌گیری و عملیات انسانی در درگیری‌های مسلحانه اشاره دارد. | ## بخش 1: جنگ هوش مصنوعی | هوش مصنوعی برای سرعت بخشیدن به تجزیه و تحلیل اطلاعات نظامی از حجم زیادی از داده‌ها استفاده می‌شود. جنگ آمریکا و اسرائیل با ایران جنگ آمریکا و اسرائیل با ایران به عنوان «اولین جنگ هوش مصنوعی» توصیف شده است، اگرچه آمریکا و اسرائیل پیش از این از هوش مصنوعی برای شناسایی اهداف در طول جنگ غزه استفاده کرده بودند. | ## بخش 2: جنگ هوش مصنوعی | این ابزارها برای اطلاعات نظامی، هدف‌گیری و ارزیابی خسارت در جنگ آمریکا و اسرائیل با ایران مورد استفاده قرار گرفته‌اند. آمریکا با استفاده از سیستم هوشمند ماون، در ۲۴ ساعت اول جنگ به ۱۰۰۰ هدف و در طول ۱۰ روز به ۵۰۰۰ هدف حمله کرد. | ## بخش 3: جنگ هوش مصنوعی | در حالی که آمریکا در سال ۲۰۲۴ از ماون علیه اوکراین، سوریه و حوثی‌ها استفاده کرده بود، حملات ایران بزرگ‌ترین حملات آن است. مقامات در حال بررسی این موضوع هستند که آیا هوش مصنوعی در حمله هوایی به مدرسه میناب که منجر به کشته شدن ۱۷۰ غیرنظامی شد، که اکثر آنها دانش آموزان دختر بودند، دخیل بوده است یا خیر. | ## جمع‌بندی | فرماندهی مرکزی آمریکا تأکید دارد که انسان تصمیم نهایی را در مورد اینکه به چه چیزی شلیک شود، می‌گیرد.
موضوع مقاله: قلعه آلبرشتسبورگ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # قلعه آلبرشتسبورگ | مقدمه: قلعه آلبرشتس‌بورگ (به آلمانی: Albrechtsburg) یک بنای تاریخی در شهر مایسن در ایالت زاکسن آلمان است که به عنوان قدیمی‌ترین قلعه مسکونی در تاریخ معماری آلمان شناخته می‌شود. | ## بخش 1: قلعه آلبرشتسبورگ | این قلعه که بر فراز صخره‌ای مشرف به رودخانه البه و در مجاورت کلیسای جامع مایسن بنا شده، نمادی از گذار معماری نظامی قرون وسطی به کاخ‌های مسکونی عصر رنسانس است. تاریخچه و ساخت ساخت این بنا در سال ۱۴۷۱ میلادی به دستور مشترک برادران «ارنست» و «آلبرشت»، شاهزادگان خاندان وتین، آغاز شد. معمار برجسته این پروژه، آرنولد فون وستفالن، مأموریت داشت تا دژی دفاعی را به یک اقامتگاه باشکوه و مرکز اداری مدرن تبدیل کند. | ## بخش 2: قلعه آلبرشتسبورگ | برخلاف دژهای سنتی، در طراحی آلبرشتس‌بورگ اولویت با راحتی ساکنان و نمایش قدرت سیاسی بود که این امر در ساخت پنجره‌های بزرگ و تالارهای وسیع مشهود است. این سبک معماری بعدها الگویی برای ساخت بسیاری از کاخ‌های دیگر در اروپای مرکزی قرار گرفت. کارخانه چینی مایسن یکی از مهم‌ترین دوره‌های تاریخی این قلعه، استقرار نخستین کارخانه تولید چینی مایسن در داخل آن بود. | ## بخش 3: قلعه آلبرشتسبورگ | در سال ۱۷۱۰ میلادی، آگوست قوی دستور داد تا تالارهای قلعه به کارگاه تولید «طلای سفید» (چینی سخت اروپا) تبدیل شوند. موقعیت قلعه بر فراز صخره، امنیت لازم را برای حفظ اسرار فرمول تولید چینی فراهم می‌کرد. | ## جمع‌بندی | این کارخانه تا سال ۱۸۶۳ در این مکان دایر بود و پس از تخلیه، قلعه به شکل اصلی خود بازسازی و به موزه تبدیل شد.
موضوع مقاله: حمله هوایی به رمله‌البیضا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # حمله هوایی به رمله‌البیضا | مقدمه: حملهٔ هوایی به رمله‌البیضا، حملهٔ هوایی دوضرب با پهپادهای نیروهای دفاعی اسرائیل به ساحل رمله‌البیضا در بیروت، لبنان بود که منجر به کشته شدن حداقل هشت نفر و زخمی شدن ۳۱ نفر دیگر شد. | ## بخش 1: حمله هوایی به رمله‌البیضا | این حمله منطقه‌ای را هدف قرار داد که صدها غیرنظامی آواره پس از فرار از بمباران اسرائیل در ضاحیه جنوبی، حومه جنوبی بیروت و جنوب لبنان، به آنجا پناه برده بودند. نیروهای اسرائیلی قبل از حمله هیچ هشداری به غیرنظامیان لبنانی در این منطقه نداده بودند. پیشینه در ۲ مارس ۲۰۲۶، حزب‌الله برای اولین بار از زمان آتش‌بس نوامبر ۲۰۲۴ پس از آغاز جنگ آمریکا و اسرائیل با ایران، به سمت اسرائیل موشک شلیک کرد. سپس اسرائیل آنچه را که سخنگوی آن یک عملیات نظامی «تهاجمی» علیه این شبه‌نظامیان نامید، آغاز کرد. نیروهای اسرائیلی حملات هوایی شدیدی را در سراسر لبنان آغاز کردند و دستور تخلیه گسترده غیرنظامیان از جنوب لبنان و ضاحیه جنوبی را دادند. تا ۱۲ مارس، تشدید درگیری‌ها باعث آوارگی ۸۰۰ هزار شهروند لبنانی و کشته شدن حداقل ۶۳۴ نفر شده بود. | ## بخش 2: حمله هوایی به رمله‌البیضا | شامگاه ۱۱ مارس، حزب‌الله بزرگ‌ترین حمله موشکی خود را از زمان تشدید درگیری‌های اخیر آغاز کرد. این گروه شبه‌نظامی تقریباً ۱۰۰ موشک به شمال اسرائیل شلیک کرد که با همکاری ایران و شلیک موشک‌های دوربرد به مرکز اسرائیل هماهنگ شده بود. اسرائیل به این حمله با چیزی که گاردین آن را «قدرتمندترین بمباران حومه جنوبی تاکنون» نامید، پاسخ داد. حمله حدود ساعت ۲ بامداد ۱۲ مارس در لبنان، در حالی که خانواده‌های آواره در چادرهایی در امتداد جاده رمله البیضا خوابیده بودند، یک پهپاد اسرائیلی به یک وسیله نقلیه اشغالی در جاده ساحلی حمله کرد. علی بالود، ساکن آواره ضاحیه جنوبی با پنج عضو زخمی خانواده‌اش، گفت: «دو موشک شلیک شد. موشک اول سه نفر را در ساحل کشت، اما وقتی مردم برای کمک به آنها نزدیک شدند، موشک دیگری پرتاب کردند و هرج و مرج ایجاد شد.» حسین منصور، مرد ۳۲ ساله، هفته قبل از مجدل سالم در جنوب لبنان فرار کرده بود و شاهد حمله دوگانه بود. | ## بخش 3: حمله هوایی به رمله‌البیضا | خبرنگاران الجزیره گفتند که این حمله به نظر می‌رسد یک اقدام تروریستی بوده است «به ویژه در مناطقی خارج از مناطقی که به طور سنتی هدف قرار می‌گیرند، و فراتر از مناطقی که اسرائیل دستور تخلیه آنها را صادر کرده است.» روزنامه لیورنت-لی‌ژور این حمله را «قتل‌عام در ساحل» نامید. در صحنه حمله، بازماندگان اجساد و قطعات بدن پراکنده در پیاده‌رو ساحلی را مشاهده کردند. اسرائیل اعلام کرد که عاملان و زیرساخت‌های حزب‌الله را هدف قرار داده است، اما سخنگوی آنها توضیح نداد که چرا ارتش اسرائیل به منطقه‌ای پرجمعیت و مملو از غیرنظامیان آواره حمله کرده است. علاوه بر این، نیروهای دفاعی اسرائیل به غیرنظامیان لبنانی از قبل در مورد این حمله هشدار نداده بودند. واکنش‌ها زینه خضر، خبرنگار الجزیره، این حمله را «تشدید چشمگیر تنش در این درگیری» توصیف کرد. یک زن آواره که تنها با نام دلال معرفی شده و به همراه خانواده‌اش که در ساحل اردو زده بودند، شاهد حمله بود، گفت: «این دقیقاً مانند چیزی بود که در غزه می‌بینیم.»Homsi, Nada (12 March 2026). | ## جمع‌بندی | گروه‌های حقوق بشر گفتند که کارزار گسترده‌تر اسرائیل برای صدور دستور تخلیه و حملات هوایی ممکن است به منزله جنایات جنگی باشد.
موضوع مقاله: کلیسای جامع مایسن | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کلیسای جامع مایسن | مقدمه: کلیسای جامع مایسن (به آلمانی: Meißner Dom) که به طور رسمی با نام کلیسای سنت جان و سنت دوناتوس شناخته می‌شود، یک کلیسای جامع پروتستان در شهر مایسن ایالت زاکسن آلمان است. | ## بخش 1: کلیسای جامع مایسن | این بنا به همراه قلعه آلبرشتسبورگ (Albrechtsburg)، مجموعه معماری خیره‌کننده‌ای را بر فراز تپه قلعه تشکیل می‌دهد که نماد قدرت مذهبی و سیاسی منطقه در قرون وسطی بوده است. تاریخچه ساختمان فعلی در سال ۱۲۶۰ میلادی آغاز شد و جایگزین یک باسیلیکای قدیمی رمانسک گردید. برج‌های غربی که امروزه به سبک نئوگوتیک دیده می‌شوند، بین سال‌های ۱۹۰۳ تا ۱۹۰۹ بر اساس طرح‌های قدیمی تکمیل شدند. | ## بخش 2: کلیسای جامع مایسن | این کلیسا در طول تاریخ، محل دفن حکام خاندان وتین( به آلمانی: Wettin) بوده و از اهمیت سیاسی بالایی برخوردار است. معماری تالاری و تناسبات کلیسای جامع مایسن به دلیل تناسبات بسیار کشیده و باریک خود شهرت دارد. این بنا به سبک «کلیسای تالاری» ساخته شده که در آن تالار اصلی و تالارهای جانبی هم‌ارتفاع هستند. | ## بخش 3: کلیسای جامع مایسن | ستون‌های هشت‌وجهی بسیار باریک که تا سقف کشیده شده‌اند، حسی از صعود و سبکی را به بیننده القا می‌کنند که از ویژگی‌های بارز گوتیک عالی( به انگلیسی: High Gothic) است. سقف این بخش دارای طاق‌های ستاره‌ای بسیار پیچیده و هنرمندانه است که نمونه‌ای عالی از معماری گوتیک متأخر به‌شمار می‌رود. تزئینات و آثار هنری درون کلیسا آثار هنری مذهبی نادری وجود دارد، از جمله مجسمه‌های سنگی حامیان کلیسا که متعلق به سال ۱۲۶۰ میلادی هستند و تحت تأثیر مکتب تندیس‌گری کلیسای جامع ناومبورگ ساخته شده‌اند. | ## جمع‌بندی | همچنین محراب مشهور کلیسا که توسط «لوکاس کراناخ بزرگ» (نقاش مشهور رنسانس آلمانی) طراحی شده، از مهم‌ترین گنجینه‌های هنری این مکان محسوب می‌شود.
موضوع مقاله: کلیسای جامع لوبک | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کلیسای جامع لوبک | مقدمه: کلیسای جامع لوبک (به آلمانی: Lübecker Dom) یک کلیسای بزرگ پروتستان در شهر لوبک آلمان است که به عنوان بخشی از میراث جهانی یونسکو شناخته می‌شود. | ## بخش 1: کلیسای جامع لوبک | ساخت این بنا در سال ۱۱۷۳ میلادی توسط هاینریش شیر به عنوان کلیسای اسقف‌نشین آغاز شد. تاریخچه و سبک معماری بنای اولیه کلیسا به سبک رمانسک ساخته شد، اما در قرن چهاردهم میلادی، بخش شرقی آن به سبک گوتیک آجری گسترش یافت. | ## بخش 2: کلیسای جامع لوبک | در جریان جنگ جهانی دوم و بمباران سال ۱۹۴۲، بخش‌های زیادی از سقف و برج‌های کلیسا بر اثر آتش‌سوزی تخریب شد، اما بازسازی دقیق آن دهه‌ها به طول انجامید و سرانجام در سال ۱۹۸۲ به پایان رسید Gläser, M. این صلیب عظیم ۱۷ متری با جزئیات دقیق هنری، از شاهکارهای هنر قرون وسطی در آلمان شمالی به شمار می‌رود. | ## بخش 3: کلیسای جامع لوبک | ارگ و سنت موسیقی کلیسای جامع لوبک دارای ارگ‌های باشکوهی است که نقش مهمی در سنت موسیقی این شهر ایفا می‌کنند. | ## جمع‌بندی | ارگ اصلی کلیسا که پس از جنگ بازسازی شد، دارای صدای قدرتمندی است که برای اجرای آثار آهنگسازان بزرگی چون دیتریش بوکسته‌هوده (که سال‌ها در این شهر فعالیت داشت) استفاده می‌شود.