موضوع مقاله: آموزش در نیکاراگوئه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آموزش در نیکاراگوئه | مقدمه: بسیاری از کودکان به دلیل نیاز خانواده‌هایشان به کار آن‌ها نمی‌توانند به مدرسه بروند. | ## بخش 1: آموزش در نیکاراگوئه | جوامع ساکن در سواحل کارائیب به آموزش به زبان اسپانیایی و همچنین زبان‌های بومی قبایل محلی که در مناطق روستایی‌تر نیکاراگوئه زندگی می‌کنند دسترسی دارند. آموزش عالی بر اساس قانون از استقلال مالی، ارگانیک و اداری برخوردار است و آزادی انتخاب رشته به رسمیت شناخته شده‌است. قدیمی‌ترین نهاد آموزش عالی در نیکاراگوئه، دانشگاه ملی خودمختار نیکاراگوئه است که در سال ۱۸۱۲ در دوران استعمار اسپانیایی تأسیس شد. نیکاراگوئه همچنین پایین‌ترین نرخ سواد را در آمریکای مرکزی دارد و تنها ۸۲٫۶ درصد از جمعیت ۱۵ سال و بالاتر باسواد هستند. دستگاه آموزشی نیکاراگوئه در طول تاریخ معاصر، به‌ویژه در دوران حکومت ساندینیست‌ها، دگرگونی‌های بنیادین را تجربه کرده‌است. جنبش سواد ۱۹۸۰ که با بهره‌گیری از دانش‌آموزان دبیرستانی به‌عنوان معلمان داوطلب اجرا شد، نرخ بی‌سوادی را از ۵۰ درصد به ۲۳ درصد کاهش داد و شناخت بین‌المللی گسترده‌ای به دست آورد. 1500-1502 در فاصله سال‌های ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۳، در مجموع ۱۰۰٬۳۶۳ دانشجوی نیکاراگوئه‌ای در دانشگاه‌ها و دیگر مراکز آموزش عالی تحصیل می‌کردند. «لیسانسیادو» (Licenciado)، مدرک اصلی ، یک دوره چهار یا پنج‌ساله است و بسته به رشته تحصیلی ممکن است عنوان حرفه‌ای نیز اعطا شود. پس از «لیسانسیادو»، نخستین مدرک تحصیلات تکمیلی «ماستریا» (Maestria) است که دو سال طول می‌کشد و با ارائه پایان‌نامه به پایان می‌رسد. مراکز آموزش عالی می‌توانند دوره‌های دو یا سه‌ساله در زمینه آموزش فنی و حرفه‌ای ارائه دهند. ساختار نظام آموزشی آموزش ابتدایی به کودکان شش یا هفت ساله تا دوازده‌ساله و کودکانی که از نظر سنی خارج از محدوده معمول هستند تا سن پانزده سالگی خدمات می‌دهد. این دوره شامل شش پایه تحصیلی است که به دو چرخه تقسیم می‌شود: آموزش بنیادین (چهار سال نخست) و چرخه دوم (پایه پنجم و ششم). آموزش متوسطه به جوانان و بزرگسالان خدمات آموزشی می‌دهد و آن‌ها را برای ادامه تحصیل در مقطع عالی یا مشارکت مؤثر در بازار کار آماده می‌سازد. این دوره دو سطح دارد: چرخه پایه (سه سال، با دیپلم دوره پایه) و چرخه تنوع‌یافته (دو سال، باچیلراتو در علوم انسانی یا علوم تجربی). آموزش فنی متوسطه برنامه‌ای سه‌ساله برای جوانان پانزده تا هجده‌ساله برای دریافت مدرک تکنسین متوسط ارائه می‌دهد. | ## بخش 2: آموزش در نیکاراگوئه | آموزش در دوران ساندینیست‌ها هنگامی که ساندینیست‌ها در سال ۱۹۷۹ به قدرت رسیدند، نظام آموزشی را به ارث بردند که یکی از فقیرترین نظام‌های آموزشی در آمریکای لاتین بود. در دوران سوموزاها، هزینه‌کرد محدود در آموزش و فقر فراگیر، بسیاری از نوجوانان را به بازار کار سوق داد و فرصت‌های آموزشی را برای نیکاراگوئه‌ای‌ها محدود کرد. آناستاسیو سوموسا گارسیا خود هنگام بازدید از مدارس تازه‌ساخته در کاستاریکا گفته بود: «من مردم تحصیل‌کرده نمی‌خواهم، من گاو نر می‌خواهم.» در اواخر دهه ۱۹۷۰، تنها ۶۵ درصد از کودکان در سن تحصیل ابتدایی در مدرسه ثبت‌نام کرده بودند و از میان کسانی که وارد پایه اول می‌شدند تنها ۲۲ درصد شش سال کامل برنامه درسی ابتدایی را به پایان می‌رساندند. بیشتر مدارس روستایی تنها یک یا دو سال آموزش ارائه می‌دادند و سه‌چهارم جمعیت روستایی بی‌سواد بود. دانش‌آموزان کمی در دبیرستان ثبت‌نام می‌کردند، بخشی به این دلیل که بیشتر مؤسسات متوسطه خصوصی و برای خانواده‌های معمولی بسیار گران بودند. با این معیارها، ۸ درصد از جمعیت در سن دانشگاه که در دانشگاه‌های نیکاراگوئه ثبت‌نام کرده بودند نسبتاً بالا به نظر می‌رسید. جای شگفتی نبود که خانواده‌های طبقه بالا معمولاً فرزندانشان را برای تحصیل عالی به خارج از کشور می‌فرستادند. تا سال ۱۹۸۴، دولت ساندینیست به‌تقریب سهم درآمد ناخالص ملی هزینه‌شده برای آموزش پیش از دانشگاه، شمار معلمان ابتدایی و متوسطه، شمار مدارس و شمار دانش‌آموزان ثبت‌نام‌شده در تمام سطوح نظام آموزشی را دو برابر کرده بود. در سطح دانشگاه، ثبت‌نام از ۱۱٬۱۴۲ دانشجو در سال ۱۹۷۸ به ۳۸٬۵۷۰ نفر در سال ۱۹۸۵ جهش کرد. ساندینیست‌ها نظام آموزش عالی را بازسازی کردند: اولویت‌های برنامه درسی را دوباره تنظیم کردند، مؤسسات و برنامه‌های تکراری را تعطیل و مؤسسات و برنامه‌های جدیدی را پایه‌گذاری کردند و دسترسی طبقات پایین به آموزش عالی را افزایش دادند. برنامه‌های درسی جدید که از الگوهای کوبایی الهام گرفته بودند، به سوی نیازهای توسعه‌ای سمت‌گیری داشتند. کشاورزی، پزشکی، آموزش و فناوری رشد کردند و این در حالی بود که حقوق، علوم انسانی و علوم اجتماعی کوچک‌تر شدند. جنبش سواد سال ۱۹۸۰ که از دانش‌آموزان دبیرستانی به‌عنوان معلمان داوطلب بهره گرفت، نرخ بی‌سوادی را از ۵۰ درصد به ۲۳ درصد جمعیت کاهش داد. (این رقم از نرخ ۱۳ درصدی که خود جنبش سواد ادعا کرده بود بیشتر است، زیرا جنبش بزرگسالانی را که دولت آن‌ها را دارای اختلال یادگیری یا به هر دلیلی آموزش‌ناپذیر طبقه‌بندی کرده بود به حساب نیاورده بود.) وزارت آموزش برای تثبیت دستاوردهای جنبش سواد، سامانه‌ای از گروه‌های خودآموزشی غیررسمی موسوم به «تعاونی‌های آموزش مردمی» برپا کرد. ساکنان محله‌های فقیر با استفاده از مواد آموزشی و رهنمودهای آموزشی وزارت، شب‌ها گرد هم می‌آمدند تا مهارت‌های پایه خواندن و ریاضیات را بیاموزند. | ## بخش 3: آموزش در نیکاراگوئه | برنامه‌های بزرگ‌مقیاس کلیدی ساندینیست‌ها شامل گسترده (مارس تا اوت ۱۹۸۰) و برنامه‌های اجتماعی بود که در زمینه‌های سواد، مراقبت سلامت، آموزش، نگهداری از کودک، اتحادیه‌های کارگری و اصلاح ارضی به شناخت بین‌المللی دست یافتند. پیشینه تاریخی نیکاراگوئه گزارش نیکاراگوئه یکی از ویژگی‌های بارز آموزش ساندینیستی (و هدف محبوب انتقادهای ضدساندینیستی) جهت‌گیری ایدئولوژیک برنامه درسی بود. هدف اعلام‌شده آموزش، پرورش «انسان نو» بود که فضایل او شامل میهن‌پرستی، «بین‌الملل‌گرایی»، گرایش به کار مولد و آمادگی برای فداکاری در راه منافع اجتماعی و ملی می‌شد. کتاب‌های درسی با لحن ملی‌گرایانه و هوادار انقلاب، پوشش گسترده‌ای به قهرمانان ساندینیست می‌دادند. پس از انتخابات ۱۹۹۰، دولت چامورو آموزش را به دست منتقدان سیاست ساندینیستی سپرد که ارزش‌های محافظه‌کارانه‌تری بر برنامه درسی تحمیل کردند. مجموعه جدیدی از کتاب‌های درسی با حمایت آژانس توسعه بین‌الملل ایالات متحده (AID) تهیه شد که در دوران سوموزا نیز کمک‌های مشابهی ارائه داده بود. با وجود تلاش‌های پیگیرانه ساندینیست‌ها برای گسترش نظام آموزشی در اوایل دهه ۱۹۸۰، نیکاراگوئه تا سال ۱۹۹۳ همچنان جامعه‌ای کم‌آموزش بود. حتی پیش از جنگ کنتراها و بحران اقتصادی که هزینه‌های آموزش را به سطح سال ۱۹۷۰ بازگرداند، نظام آموزشی برای همگام شدن با جمعیت رو به رشد در سن مدرسه در تلاش بود. بین سال‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰، شمار کودکان بین پنج تا چهارده سال ۳۵ درصد رشد کرده بود. در پایان دوران ساندینیست‌ها، نرخ سواد از سطحی که در پایان جنبش سواد ۱۹۸۰ به دست آمده بود کاهش یافته بود. اما اقلیت قابل‌توجهی از کودکان در سن تحصیل ابتدایی و سه‌چهارم دانش‌آموزان در سن تحصیل متوسطه در مدرسه نبودند و نسبت دانش‌آموزانی که تحصیلات ابتدایی را تکمیل می‌کردند از سطح سال ۱۹۷۹ فراتر نرفته بود. حق آموزش (HRMI) دریافته است که نیکاراگوئه تنها ۷۳٫۷ درصد از آنچه را که بر اساس سطح درآمد کشور باید در زمینه حق آموزش تأمین کند، برآورده می‌سازد. نیکاراگوئه همچنین پایین‌ترین نرخ سواد را در آمریکای مرکزی دارد و تنها ۸۲٫۶ درصد از جمعیت ۱۵ سال و بالاتر باسواد هستند. سامانه نمره‌دهی نمره‌دهی تحصیلی در نیکاراگوئه بر اساس مقیاس ۱۰۰ امتیازی انجام می‌شود. در سطوح ابتدایی و متوسطه، کسب ۶۰ امتیاز برای قبولی کافی است، در حالی که در سطوح بالاتر نمره قبولی ۷۰ است. | ## جمع‌بندی | دانش‌آموزانی که نمره‌ای بین ۶۰ و حد قبولی کسب می‌کنند فرصت شرکت در یک آزمون تکمیلی را دارند که موضوعات سال تحصیلی را مرور می‌کند و برای قبولی در آن باید ۷۰ کسب کرد.