موضوع مقاله: معماری اعتماد صفر | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # معماری اعتماد صفر | مقدمه: معماری اعتماد صفر (ZTA) یا امنیت بدون محیط، یک استراتژی طراحی و پیاده‌سازی سیستم‌های فناوری اطلاعات است. | ## بخش 1: معماری اعتماد صفر | اصل این است که کاربران و دستگاه‌ها نباید به‌طور پیش‌فرض مورد اعتماد قرار گیرند، حتی اگر به یک شبکه ممتاز مانند شبکه محلی شرکتی متصل باشند و حتی اگر قبلاً تأیید شده باشند. اکثر شبکه‌های مدرن شرکتی شامل بسیاری از مناطق به‌هم‌پیوسته، سرویس‌ها و زیرساخت‌های ابری، اتصال به محیط‌های از راه دور و سیار و اتصال به فناوری اطلاعات غیرمتعارف، مانند دستگاه‌های اینترنت اشیا، هستند. رویکرد سنتی اعتماد به کاربران و دستگاه‌ها در یک «محیط سازمانی» فرضی یا از طریق اتصال VPN معمولاً در محیط پیچیده یک شبکه سازمانی کافی نیست. رویکرد اعتماد صفر از احراز هویت متقابل، از جمله بررسی هویت و یکپارچگی کاربران و دستگاه‌ها بدون توجه به مکان، و ارائه دسترسی به برنامه‌ها و خدمات بر اساس اطمینان از هویت کاربر و دستگاه و وضعیت دستگاه در ترکیب با احراز هویت کاربر، حمایت می‌کند. معماری اعتماد صفر برای استفاده در حوزه‌های خاص مانند زنجیره‌های تأمین پیشنهاد شده است. برای تعیین اینکه آیا دسترسی می‌تواند اعطا شود، می‌توان سیاست‌هایی را بر اساس ویژگی‌های داده‌ها، کاربر و نوع محیط با استفاده از کنترل دسترسی مبتنی بر ویژگی (ABAC) اعمال کرد. | ## بخش 2: معماری اعتماد صفر | تاریخچه در آوریل ۱۹۹۴، اصطلاح «اعتماد صفر» توسط استیون پاول مارش در پایان‌نامه دکترای خود در مورد امنیت کامپیوتر در دانشگاه استرلینگ ابداع شد. کار مارش، اعتماد را به عنوان چیزی محدود که می‌توان آن را به صورت ریاضی توصیف کرد، مورد مطالعه قرار داد و ادعا کرد که مفهوم اعتماد فراتر از عوامل انسانی مانند اخلاق، آداب، قانونمندی، عدالت و قضاوت است. مشکلات مدل اسمارتی یا M&M شبکه (که توصیف اولیهٔ حذف محیط بود) توسط یکی از مهندسان سان میکروسیستمز در مقاله‌ای در مجلهٔ Network World در ماه مه ۱۹۹۴ شرح داده شد، که دفاع پیرامونی فایروال‌ها را به عنوان یک پوستهٔ سخت در اطراف یک مرکز نرم، مانند تخم‌مرغ کادبری، توصیف کرد. در سال ۲۰۰۱، اولین نسخه از OSSTMM (راهنمای روش‌شناسی تست امنیت متن‌باز) منتشر شد و تمرکز آن بر اعتماد بود. نسخه ۳ که حدود سال ۲۰۰۷ منتشر شد، یک فصل کامل در مورد اعتماد دارد که می‌گوید: «اعتماد یک آسیب‌پذیری است» و در مورد نحوه اعمال کنترل‌های OSSTMM 10 بر اساس سطوح اعتماد صحبت می‌کند. در سال ۲۰۰۳، چالش‌های تعریف محدوده سیستم‌های فناوری اطلاعات یک سازمان توسط انجمن جریکو در همان سال برجسته شد و روندی را که در آن زمان «حذف محدوده» نامیده می‌شد، مورد بحث قرار داد. | ## بخش 3: معماری اعتماد صفر | در سال ۲۰۱۰، اصطلاح مدل اعتماد صفر توسط جان کیندروگ، تحلیلگر شرکت تحقیقاتی فورستر، برای اشاره به برنامه‌های امنیت سایبری سختگیرانه‌تر و کنترل دسترسی در شرکت‌ها استفاده شد. با این حال، تقریباً یک دهه طول کشید تا معماری‌های اعتماد صفر رواج پیدا کنند، که بخشی از آن به دلیل افزایش پذیرش سرویس‌های موبایل و ابری بود. این نشریه، Zero Trust (ZT) را به عنوان مجموعه‌ای از مفاهیم و ایده‌ها تعریف می‌کند که برای کاهش عدم قطعیت در اجرای تصمیمات دسترسی دقیق و بر اساس درخواست در سیستم‌ها و خدمات اطلاعاتی در مواجهه با شبکه‌ای که به عنوان یک شبکه در معرض خطر تلقی می‌شود، طراحی شده‌اند. روش‌های مختلفی برای پیاده‌سازی تمام اصول ZT وجود دارد؛ یک راهکار کامل ZTA شامل عناصری از هر سه مورد خواهد بود: استفاده از مدیریت هویت پیشرفته و کنترل‌های دسترسی مبتنی بر سیاست. | ## جمع‌بندی | استفاده از میکروسگمنتیشن استفاده از شبکه‌های هم‌پوشان یا محیط‌های تعریف‌شده توسط نرم‌افزار در سال ۲۰۱۹، مرکز ملی امنیت سایبری بریتانیا (NCSC) توصیه کرد که معماران شبکه، رویکرد اعتماد صفر را برای استقرارهای جدید فناوری اطلاعات، به ویژه در مواردی که استفاده قابل توجهی از خدمات ابری برنامه‌ریزی شده است، در نظر بگیرند.