aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: جاده توریستی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جاده توریستی | مقدمه: عناوین دیگری مانند جاده موضوعی، جاده گردشگری یا مسیر توریستی نیز برای این مفهوم به کار می‌رود . | ## بخش 1: جاده توریستی | نوع خاصی از این مسیرها، جاده پانوراما است که مناظر طبیعی چشم‌نوازی را در طول مسیر برای مسافران فراهم می‌کند. ویژگی‌ها طبق تعریف «انجمن گردشگری آلمان» در سال ۱۹۸۱، ویژگی‌های اصلی یک جاده توریستی عبارتند از: نام‌گذاری موضوعی بر اساس ویژگی‌های طبیعی یا فرهنگی. حدود نیمی از جاده‌های آلمان خطی، یک‌چهارم حلقه‌ای و یک‌چهارم دیگر به صورت شبکه‌ای هستند. | ## بخش 2: جاده توریستی | طولانی‌ترین مسیر در آلمان، «جاده تعطیلات آلپ-دریای بالتیک» به طول ۱۷۳۸ کیلومتر بود که اکنون متوقف شده است. سفر در این جاده‌ها ترکیبی از بازدید از بناهای تاریخی، موزه‌ها، مناظر طبیعی و شهرهاست که گاهی با شرکت در رویدادهای محلی همراه می‌شود. در مسیرهای مربوط به خوراک، چشیدن و خرید محصولات منطقه‌ای مانند پنیر یا نوشیدنی‌های محلی نیز بخش مهمی از تجربه سفر است. | ## بخش 3: جاده توریستی | تاریخچه قدیمی‌ترین جاده توریستی آلمان، «جاده آلپ آلمان» است که در سال ۱۹۲۷ تأسیس شد. تقریباً در همان زمان، مسیر «بلو ریج پارک‌وی» در کوه‌های آپالاش (آمریکا) ساخته شد. Mai 2006 تا سال ۱۹۵۰، چهار جاده دیگر در آلمان ساخته شد: «جاده شراب آلمان» (۱۹۳۵)، «جاده مرتفع جنگل سیاه» (۱۹۳۹)، «جاده ساحلی سبز» (۱۹۴۶) و «جاده رمانتیک» (۱۹۵۰). | ## جمع‌بندی | (PDF; 9,1 MB) در ابتدا این مسیرها فقط برای خودروها طراحی شده بودند، اما از دهه ۱۹۹۰ به دلیل افزایش حساسیت‌های زیست‌محیطی، استفاده از وسایل نقلیه جایگزین (مانند دوچرخه) نیز در آن‌ها رواج یافت.
موضوع مقاله: جاده رمانسک | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جاده رمانسک | مقدمه: Januar 2020 در سال ۲۰۰۶، شبکه ترانس‌رومانیکا توسط شورای اروپا به عنوان «مسیر فرهنگی اروپا» انتخاب شد. | ## بخش 1: جاده رمانسک | دلیل انتخاب این منطقه، وجود تعداد زیادی بنای سبک رومانسک از دوران قرون وسطی در ایالت زاکسن-آنهالت بود که در مرکز آلمان واقع شده است. طبق گفته بنیان‌گذاران، سالانه حدود یک میلیون نفر از بناهای واقع در مسیر جاده رومانسک بازدید می‌کنند. | ## بخش 2: جاده رمانسک | این جاده کلیساهای جامع، قلعه‌ها، صومعه‌ها و کلیساهایی را که بین سده‌های ۱۰ تا اواسط سده ۱۳ میلادی ساخته شده‌اند (که نمادی از مسیحی‌سازی منطقه هستند) به هم متصل می‌کند. طول کل مسیر حدود ۱۲۰۰ کیلومتر است و ۸۸ اثر رومانسک در ۶۵ مکان مختلف را شامل می‌شود. | ## بخش 3: جاده رمانسک | ## جمع‌بندی | علاوه بر این، در این منطقه تعداد زیادی کلیسای روستایی به سبک رومانسک وجود دارد که برخی از آن‌ها به اندازه آثار اصلی ارزشمند هستند، اما دسترسی به آن‌ها دشوار است یا وضعیت حفاظتی مناسبی ندارند؛ مانند کلیسای روستایی گروس مورینگن، گیزنسلاگه یا گروس‌ولکو.
موضوع مقاله: علی بن خلف اندلسی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # علی بن خلف اندلسی | مقدمه: علی بن خلف اندلسی ستاره‌شناس و سازندهٔ ابزارهای نجومی اندلسی در سدهٔ یازدهم میلادی بود. | ## بخش 1: علی بن خلف اندلسی | نام کامل او ابوالحسن علی بن خلف الصیدلانی بود و به حلقهٔ علمی صاعد اندلسی تعلق داشت. لقب «صیدلانی» نشان می‌دهد که خاندان او احتمالاً پیشینه‌ای در داروسازی داشته‌اند. علی بن خلف به‌ویژه به سبب ابداع اسطرلاب جهانی (لامینا اونیورسال) شناخته می‌شود که با همکاری زرقالی ساخته شد. این ابزار نوآورانه، برخلاف اسطرلاب‌های پیشین که تنها برای یک عرض جغرافیایی کاربرد داشتند، در هر نقطه‌ای از زمین قابل بهره‌گیری بود. طرح‌های علی بن خلف و زرقالی بعدها در کتاب «کتاب‌های دانش» به فرمان آلفونسوی دهم، پادشاه کاستیا و لئون به زبان کاستیلی کهن ترجمه شدند و از این راه بر ستاره‌شناسی اروپایی پیامدی ماندگار بر جای گذاشتند. | ## بخش 2: علی بن خلف اندلسی | زندگی‌نامه و بستر تاریخی علی بن خلف در آغاز سدهٔ یازدهم میلادی در طلیطله می‌زیست. طلیطله در آن دوره یکی از کانون‌های برجستهٔ پیشرفت علمی در جهان اسلام بود و دانشمندان مسلمان، مسیحی و یهودی در آنجا در کنار یکدیگر به پژوهش و گسترش دانش می‌پرداختند. او عضو حلقهٔ علمی صاعد اندلسی بود که از مهم‌ترین محافل دانش نجوم در اندلس به‌شمار می‌رفت. اسطرلاب جهانی بزرگ‌ترین دستاورد علی بن خلف ابداع ابزار نجومی «لامینا اونیورسال» بود که با یاری زرقالی ساخته شد. پیش از این ابداع، اسطرلاب‌هایی که ستاره‌شناسان به کار می‌بردند تنها برای عرض جغرافیایی ویژه‌ای طراحی شده بودند و مسافران و دانشمندان برای هر مکان به ابزار جداگانه‌ای نیاز داشتند. | ## بخش 3: علی بن خلف اندلسی | علی بن خلف نخستین بار ابزاری «جهانی» ساخت که بدون هیچ تغییری در هر نقطه‌ای از کرهٔ زمین و در هر عرض جغرافیایی کاربرد داشت. کینگ، این ابزار دگرگونی بزرگی در دریانوردی و نقشه‌نگاری سده‌های میانه پدیدآورد و از جمله امکان تعیین جهت قبله را از هر نقطه‌ای از جهان فراهم ساخت. پیامد علمی و میراث اروپایی طرح‌های علی بن خلف و زرقالی هر دو در مجموعهٔ «لیبروس دل سابر» گنجانده شدند. این مجموعه در سال ۱۲۷۷ میلادی به فرمان آلفونسوی دهم، پادشاه کاستیا و لئون از عربی به زبان کاستیلی کهن ترجمه شد و سبب گسترش دانش ستاره‌شناسی اندلسی در سراسر اروپا گردید. بر پایهٔ پژوهش‌های امیلیا کالوو و کوینراد فان کلیمپوئل، فناوری ابزارهای علی بن خلف در سده‌های بعد پایه‌ای برای سازندگان ابزار نجومی در فلاندر و سرزمین‌های ژرمنی شد. | ## جمع‌بندی | آثار رساله‌ای دربارهٔ لامینا اونیورسال: که در آن روش ریاضی ساخت اسطرلاب جهانی شرح داده شده بود.
موضوع مقاله: عبدالرحمن جدیری | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # عبدالرحمن جدیری | مقدمه: عبدالرحمن جدیری (زادهٔ ۱۳۷۵ میلادی در مکناس – درگذشتهٔ احتمالاً ۱۴۱۶ میلادی در فاس) اخترشناس و موقّت (گاه‌شناس) مسجد قرویین در فاس بود. | ## بخش 1: عبدالرحمن جدیری | جدیری رساله‌ای در تعیین وقت شب و روز نوشت که به شکل ارجوزه (نظم تعلیمی) در ۲۶ فصل و ۳۳۵ بیت تنظیم شده و عنوان آن «روضة الازهار فی علم وقت اللیل و النهار» است. او نزد گروهی از دانشمندان آموزش دید که از میان آنان می‌توان به ابن‌الاحمر، محمد بن عمر المؤقت و ابوالحسن ابن‌الامام (از بازماندگان اولاد الامام در تلمسان) اشاره کرد. | ## بخش 2: عبدالرحمن جدیری | موقّت کسی بود که مسئولیت تعیین دقیق اوقات نماز و تنظیم گاه‌شماری را در مساجد بزرگ بر عهده داشت. آثار روضة الازهار مهم‌ترین اثر جدیری رساله‌ای با عنوان است که در سال ۱۳۹۱ یا ۱۳۹۲ میلادی نوشته شد. | ## بخش 3: عبدالرحمن جدیری | ## جمع‌بندی | این اثر به شکل ارجوزه (نظم تعلیمی) سروده شده و دربرگیرندهٔ ۲۶ فصل و ۳۳۵ بیت است.
موضوع مقاله: ابو مقرئ محمد بن علی البطوی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ابو مقرئ محمد بن علی البطوی | مقدمه: ابو مقرئ محمد بن علی البطوی اخترشناس مراکشی سده چهاردهم میلادی بود که در حدود سال ۱۳۳۱ میلادی فعالیت می‌کرد. | ## بخش 1: ابو مقرئ محمد بن علی البطوی | نام کامل وی ابو محمد عبدالحق بن علی البطوی الورزیزی المجملی المرجوسی السوسی بوده‌است. البطوی به سبب سرودن ارجوزه‌ای (قصیده‌ای آموزشی) در ۱۶۹ بیت دربارهٔ گاه‌شماری، اخترشناسی و تعیین ساعات نماز شهرت دارد. این قصیده شرحی بر اثر ریاضی‌دان مراکشی ابن البنا مراکشی با عنوان «قانون فصول سال» بود. افزون بر کارکرد علمی، البطوی بر پایهٔ گزارش کارل بروکلمان فرمانده سپاهیان سلطان مرینی ابوالحسن علی بن عثمان نیز بوده‌است. | ## بخش 2: ابو مقرئ محمد بن علی البطوی | بر پایهٔ گزارش خاورشناس آلمانی کارل بروکلمان، البطوی فرمانده سپاهیانی بود که سلطان مرینی ابوالحسن علی بن عثمان در سال‌های ۱۳۳۱–۱۳۳۲ میلادی به مرکز مغرب فرستاد. آثار ارجوزه در اخترشناسی مهم‌ترین اثر البطوی قصیده‌ای آموزشی (ارجوزه) در ۱۶۹ بیت دربارهٔ گاه‌شماری، اخترشناسی و تعیین اوقات نماز است. این قصیده در واقع شرحی بر اثر ابن البنا مراکشی با عنوان «قانون دربارهٔ فصول سال» بود. نسخه‌های خطی این اثر در کتابخانه‌های تمبوکتو در مالی نگهداری می‌شود؛ از جمله نسخه‌ای در کتابخانهٔ مَمّا حیدره (نسخهٔ شمارهٔ ۲۳۷۳). | ## بخش 3: ابو مقرئ محمد بن علی البطوی | قصیده در دانش ستارگان اثر دیگر البطوی قصیده‌ای با عنوان «قصیده فی علم النجوم» است که نسخهٔ خطی آن در کتابخانهٔ احمد بابا در تمبوکتو (نسخهٔ شمارهٔ ۴۷۲۲) نگهداری می‌شود. پیامد و شرح‌های آثار ارجوزهٔ البطوی در جهان عرب شهرت فراوانی یافت و شرح‌های متعددی بر آن نوشته شد. | ## جمع‌بندی | از جمله شارحان برجستهٔ آن می‌توان به عبدالرحمن جدیری (۱۳۷۵–۱۴۱۶ م)، موقّت مسجد قرویین، و ریاضی‌دان ابوالحسن قلصادی (۱۴۱۲–۱۴۸۷ م) اشاره کرد.
موضوع مقاله: سمیلیان رادیچ کلارک | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سمیلیان رادیچ کلارک | مقدمه: پدربزرگ پدری او در سال ۱۹۱۹ از جزیره براچ در کرواسی امروزی، به شیلی مهاجرت کرد و خانواده مادری او اصالتاً بریتانیایی هستند. | ## بخش 1: سمیلیان رادیچ کلارک | او در دانشگاه کاتولیک پاپی شیلی در رشته معماری تحصیل کرد و در سال ۱۹۸۹ فارغ‌التحصیل شد. این استودیو، کوچک باقی مانده است اما پروژه‌های متعددی را در سطح شیلی و بین‌المللی انجام داده است. او در طول تحصیلات دانشگاهی خود با مجسمه‌ساز مارسلا کوریا آشنا شد که بعداً با او ازدواج کرد. | ## بخش 2: سمیلیان رادیچ کلارک | این دو در چندین پروژه از جمله کازا چیکا (ویلچز، شیلی، ۱۹۹۷)، خانه‌ای کوچک که در رشته‌کوه آند در شیلی مرکزی ساخته شده است، همکاری داشته‌اند. پروژه‌های اولیه رادیچ شامل ساختمان‌های مسکونی در شیلی، مانند خانه مسی ۲ (تالکا، ۲۰۰۴–۲۰۰۵) و خانه پیت (پاپودو، ۲۰۰۳–۲۰۰۵) بود. این سازه شامل یک پوسته فایبرگلاس شفاف بود که توسط سنگ‌های بزرگ معدنی پشتیبانی می‌شد. | ## بخش 3: سمیلیان رادیچ کلارک | در سال ۲۰۱۷، رادیچ بنیاد معماری فراگیل را در سانتیاگو تأسیس کرد که نمایشگاه‌ها و فعالیت‌های تحقیقاتی مربوط به معماری تجربی را سازماندهی می‌کند. | ## جمع‌بندی | از دیگر پروژه‌های تکمیل شدهٔ او می‌توان به تئاتر منطقه‌ای بیو-بیو در کنسپسیون، شیلی (۲۰۱۸) و NAVE، یک مرکز هنرهای نمایشی در سانتیاگو، اشاره کرد.
موضوع مقاله: کلیسای جامع مرزبورگ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کلیسای جامع مرزبورگ | مقدمه: کلیسای جامع مرزبورگ (به آلمانی: Merseburger Dom) با نام رسمی کلیسای جامع سنت یوهانس و سنت لورنتیوس، یکی از برجسته‌ترین بناهای تاریخی در مسیر جاده رمانسک در ایالت زاکسن-آنهالت آلمان است. | ## بخش 1: کلیسای جامع مرزبورگ | این بنا که سابقه آن به قرن دهم میلادی بازمی‌گردد، به دلیل معماری باشکوه، گنجینه‌های تاریخی و ارتباط نزدیک با پادشاهان امپراتوری مقدس روم شهرت جهانی دارد. تاریخچه و اهمیت سیاسی سنگ بنای کلیسای فعلی در ۱۸ مه ۱۰۱۵ توسط اسقف «تیتمار فون مرزبورگ» و با حمایت امپراتور هاینریش دوم بنا نهاده شد. در طول قرن‌ها، این بنا شاهد تدفین چندین شخصیت برجسته تاریخی از جمله «رودولف راینفلدن» (پادشاه متقابل آلمان) بوده است. | ## بخش 2: کلیسای جامع مرزبورگ | در سده‌های ۱۵ و ۱۶، بخش‌هایی از بنا به سبک گوتیک بازسازی شد، اما شالوده رومانسک آن همچنان حفظ شده است. ویژگی‌های معماری و هنری معماری این کلیسا ترکیبی منحصربه‌فرد از سبک‌های رومانسک و گوتیک متأخر است. از ویژگی‌های برجسته آن می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: سردابه رومانسک: یکی از قدیمی‌ترین بخش‌های بنا که از سده ۱۱ میلادی دست‌نخورده باقی مانده است. | ## بخش 3: کلیسای جامع مرزبورگ | ارگ لادگاست: یکی از بزرگ‌ترین و مشهورترین ارگ‌های بادی در آلمان که در سده ۱۹ میلادی ساخته شده است. تزئینات داخلی: شامل محراب‌های باشکوه و کنده‌کاری‌های چوبی ظریف که نشان‌دهنده هنر قرون وسطی و رنسانس در منطقه زاکسن است. این دو دست‌نوشته که در کتابخانه کلیسا کشف شدند، تنها نمونه‌های بازمانده از ادبیات آلمانی باستان با محتوای بت‌پرستی و اساطیر ژرمن پیش از مسیحیت هستند. | ## جمع‌بندی | این وردها شامل افسون‌هایی برای آزادی زندانیان و درمان اسب‌های آسیب‌دیده در جنگ است که ارزش زبان‌شناختی و تاریخی بی‌نظیری دارند.
موضوع مقاله: ائو جه‌یون | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ائو جه‌یون | مقدمه: او در سال ۱۸۶۶ به سمت بازرس منطقه هوریونگ منصوب شد و در سال ۱۸۷۱ فرماندهی نیروهای دفاعی جزیره گانگوا را در جریان لشکرکشی ایالات متحده به کره بر عهده گرفت. | ## بخش 1: ائو جه‌یون | ائو جه‌یون در این نبرد به همراه برادرش ائو جه‌سون در برابر تفنگداران دریایی آمریکا جنگید و کشته شد. پس از مرگ او، دربار چوسان درجه وزارت جنگ (بیونگجو پانسو) را به صورت پس از مرگ به وی اعطا کرد و لقب «چونگ‌جانگ» (忠壯) به او داده شد. پرچم فرماندهی او به نام سوجاگی که در جریان نبرد به دست نیروهای آمریکایی افتاده بود، در سال ۲۰۰۷ پس از ۱۳۶ سال به صورت امانت به کره جنوبی بازگردانده شد. در سال ۱۸۴۱ در هجده‌سالگی در آزمون نظامی (موگوا) که در جزیره گانگهوا برگزار شد، پذیرفته شد. در سال ۱۸۶۶ هنگام تهاجم فرانسه به کره، ائو جه‌یون و نیروهایش از دژ گوانگ‌سونگ‌بو در جزیره گانگهوا در برابر نیروهای فرانسوی دفاع کردند. سپس به سمت فرمانداری هوریونگ منصوب شد و در آنجا موفق به سرکوب گروهی از راهزنان شد. | ## بخش 2: ائو جه‌یون | لشکرکشی ایالات متحده به کره در ۱۶ مه ۱۸۷۱، پنج کشتی جنگی آمریکایی با نزدیک به ۱٬۲۳۰ تفنگدار دریایی و ۸۵ توپ از ناگاساکی، امپراتوری ژاپن به سوی جزیره گانگهوا حرکت کردند. هدف اصلی این لشکرکشی جنگ تمام‌عیار نبود بلکه دیپلماسی قایق‌های توپ‌دار بود تا کره را به گشودن بنادرش وادار سازد. هنگامی که ناوگان آمریکایی به ساحل جزیره رسید، شورای سلطنتی ائو جه‌یون را به سمت فرمانده (جینمو جونگ‌گون) منصوب کرد. او در ۱۶ آوریل به دژ گوانگ‌سونگ‌جین رسید و پل‌های پشت اردوگاه خود را سوزاند تا راه بازگشتی نباشد و با ششصد سرباز خود آماده دفاع شد. در برابر حمله آبی‌خاکی دشمن، با آتش توپخانه مقابله کرد و تا لحظه مرگ عقب‌نشینی نکرد. در کتاب «مه‌چون یاروک» نوشته هوانگ هیون آمده‌است که «ائو با شمشیر خود با دشمن جنگید. | ## بخش 3: ائو جه‌یون | سرانجام، دشمن او را با نیزه کشت و سرش را برید.» سرباز آمریکایی که او را کشت، سرباز وظیفه بود که پس از آن نشان افتخار (آمریکا) دریافت کرد. در این نبرد نزدیک به ۲۴۰ سرباز چوسان کشته، ۱۰۰ نفر غرق و ۲۰ نفر اسیر شدند؛ در حالی که تنها سه تفنگدار دریایی آمریکایی کشته و شش نفر زخمی شدند. با این حال نیروهای آمریکایی نتوانستند به هدف اصلی خود یعنی انعقاد پیمان‌نامه تجاری و حمایت از دریانوردان کشتی‌شکسته دست یابند و به سوی چین عقب‌نشینی کردند. این پرچم در سال ۱۸۷۱ هنگام تصرف جزیره گانگهوا به عنوان غنیمت جنگی به دست نیروهای آمریکایی افتاد و به موزه آکادمی نیروی دریایی ایالات متحده منتقل شد. پرچم در سال ۱۹۱۳ مرمت شد و در ۲۲ اکتبر ۲۰۰۷ پس از بیش از ۱۳۶ سال به صورت امانت ده‌ساله به سازمان میراث فرهنگی کره جنوبی بازگردانده شد. | ## جمع‌بندی | پس از مرگ پس از رسیدن خبر مرگ ائو جه‌یون، دربار چوسان بی‌درنگ درجه دوم رتبه دوم وزارت جنگ (بیونگجو پانسو) را به صورت پس از مرگ به وی اعطا کرد و در سوم مه همان سال لقب افتخاری «چونگ‌جانگ» (忠壯) به معنای «وفادار و دلیر» به او داده شد.
موضوع مقاله: هیو ویلسون مک‌کی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # هیو ویلسون مک‌کی | مقدمه: هیو ویلسون مک‌کی (؛ ۲۳ آوریل ۱۸۴۴ – ۱۱ ژوئن ۱۸۷۱) افسر نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا بود که در لشکرکشی ایالات متحده به کره در سال ۱۸۷۱ شرکت داشت. | ## بخش 1: هیو ویلسون مک‌کی | او در جریان یورش به یکی از دژهای کره‌ای در جزیره گانگوا زخم کشنده برداشت و در همان روز درگذشت. سه کشتی نیروی دریایی آمریکا به افتخار هیو مک‌کی یواس‌اس مک‌کی نام‌گذاری شده‌اند. زندگی آغازین و خدمت نظامی هیو مک‌کی در لکسینگتون (کنتاکی) در خانواده‌ای نظامی زاده شد. مک‌کی سرهنگ ارتش ایالات متحده بود که در فرماندهی هنگ دوم کنتاکی در نبرد بوئنا ویستا در جریان جنگ آمریکا و مکزیک کشته شد.«نامه‌ای از کره»، نیویورک تایمز، ۲۵ اوت ۱۸۷۱ هیو مک‌کی در ۲۵ سپتامبر ۱۸۶۱ به آکادمی نیروی دریایی آمریکا پذیرفته شد و در سال ۱۸۶۶ فارغ‌التحصیل گردید. | ## بخش 2: هیو ویلسون مک‌کی | نخستین مأموریت‌های او خدمت در ناوگان تمرینی و بر روی ، کشتی پرچم ناوگان آتلانتیک شمالی، بود. در سال‌های ۱۸۶۷ تا ۱۸۶۹ به ناوشکن بخاری فرانکلین و کشتی جنگی بخاری اختصاص یافت که هر دو در آب‌های اروپا عملیاتی بودند. لشکرکشی ایالات متحده به کره مک‌کی تا مارس ۱۸۷۰ به درجه ستوان‌یکمی رسیده بود و در ناوگان آسیایی بر روی یواس‌اس کلرادو خدمت می‌کرد. در ۱۱ ژوئن ۱۸۷۱ هنگامی که گروهی از ملوانان را به فرماندهی خود از دیوارهای یکی از دژهای کره‌ای در جزیره گانگوا نزدیک سواحل اینچئون در جریان لشکرکشی ایالات متحده به کره به بالا هدایت می‌کرد، زخم کشنده‌ای برداشت. | ## بخش 3: هیو ویلسون مک‌کی | پانزده ملوان و تفنگدار دریایی برای شجاعت در این نبرد نشان افتخار دریافت کردند؛ از جمله ویلیام اف. راجرز و ویلیام تروی که کوشیدند مک‌کی را نجات دهند و همچنین فردریک فرانکلین که فرماندهی گروه مک‌کی را تا رسیدن جانشین بر عهده گرفت. مک‌کی در ساعت ۵:۴۵ بعد از ظهر همان روز بر روی یواس‌اس مونوکاسی درگذشت و پیکرش روز بعد به کشتی‌اش، کلرادو، فرستاده شد.گزارش فرمانده ای.پی. | ## جمع‌بندی | مک‌کریا، ۱۴ ژوئن ۱۸۷۱ بازمانده‌های او نخست به شانگهای و سپس به ایالات متحده منتقل شد.لکسینگتون مورنینگ هرالد، ۲۸ نوامبر ۱۸۹۷ او در گورستان لکسینگتون به خاک سپرده شد.
موضوع مقاله: پناهندگی گوجونگ به سفارتخانه روسیه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پناهندگی گوجونگ به سفارتخانه روسیه | مقدمه: پناهندگی گوجونگ به سفارتخانه روسیه که با نام رویداد آگوان پاچون نیز شناخته می‌شود، رویدادی در تاریخ کره است که در سال ۱۸۹۶ میلادی رخ داد. | ## بخش 1: پناهندگی گوجونگ به سفارتخانه روسیه | در جریان این رویداد، پادشاه گوجونگ و ولیعهدش از کاخ گیونگبوک گونگ گریختند و در سفارتخانه روسیه در هانسونگ (سئول) پناه جستند. پادشاه و ولیعهد از ۱۱ فوریه ۱۸۹۶ تا ۲۰ فوریه ۱۸۹۷ در حدود یک سال از درون سفارتخانه روسیه حکومت کره را اداره کردند. فرار آنان به‌صورت محرمانه و با برنامه‌ریزی یی بوم‌جین (مقام طرفدار روسیه)، کنسول روسیه کارل ایوانوویچ وبر و دیگران صورت گرفت. این رویداد سرانجام به تغییرات گسترده سیاسی در کره و در درازمدت به از دست رفتن استقلال این کشور انجامید. زمینه این رویداد پس از نخستین جنگ چین و ژاپن و در دوره‌ای از رویارویی جناح‌های گوناگون در دربار سلطنتی کره رخ داد. پادشاه گوجونگ از دودمان جوسون و ولیعهدش سونجونگ به‌صورت پنهانی از کاخ گیونگبوک گونگ گریختند و به سفارتخانه روسیه در سئول پناه بردند. | ## بخش 2: پناهندگی گوجونگ به سفارتخانه روسیه | پادشاه در آنجا عملاً زندانی ژاپنی‌ها بود؛ چرا که پیش از آن همسرش ملکه مین به دست ژاپنی‌ها به فرمان میورا گورو ترور شده بود. این ساختمان بر روی تپه‌ای و در مجاورت کاخ گیونگبوک گونگ (شمالی) قرار داشت که پادشاه پس از ترور همسرش عملاً در آن اسیر بود. ترور ملکه مین و انگیزه فرار رویداد اصلی که زمینه‌ساز فرار پادشاه شد، ترور ملکه مین (که پس از مرگ لقب امپراتریس میونگ‌سونگ به او داده شد) به دست ژاپنی‌ها بود. این رویداد نقطه عطفی در سیاست جوسون بود؛ جناح اصلاح‌طلب طرفدار ژاپن کنار رفت و جناح محافظه‌کار که با ملکه مین هم‌سو بود به قدرت رسید. پیامدهای سیاسی اعضای کابینه پیشین کشته شدند یا ناچار به فرار گشتند؛ از جمله کیم هونگ‌جیپ، او یون‌جونگ و یو گیل‌جون. چهره‌های طرفدار روسیه و طرفدار آمریکا به قدرت رسیدند و یی بوم‌جین و لی وان‌یونگ به کابینه جدید راه یافتند. | ## بخش 3: پناهندگی گوجونگ به سفارتخانه روسیه | واکنش‌ها و بازگشت پادشاه این اقدام و امتیازهای مرتبط با آن با خشم گسترده در کره روبه‌رو شد. این واکنش‌ها سرانجام پادشاه را واداشت تا پس از کمی بیش از یک سال اقامت در سفارتخانه روسیه به کاخ دیوکسو گونگ بازگردد. ساختمان سفارتخانه ساختمان سفارتخانه روسیه در سال ۱۸۸۸ میلادی به سبک نورنسانس و بر پایه طرح آ.ای. پیامدهای درازمدت بازگشت پادشاه به کاخ و تحولات پیرامون آن احتمالاً در اعلام تأسیس امپراتوری کره در اواخر سال ۱۸۹۷ مؤثر بود که بر استقلال کره تأکید می‌کرد. پس از جنگ روسیه و ژاپن، ژاپن با امضای پیمان اجباری در سال ۱۹۰۵ کره را به کشور تحت‌الحمایه خود تبدیل کرد. | ## جمع‌بندی | پنج سال پس از آن ژاپن کره را به‌طور کامل ضمیمه کرد و دوران استعمار ژاپن در شبه‌جزیره کره آغاز شد.
موضوع مقاله: سوجاگی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سوجاگی | مقدمه: سوجاگی (؛ ) یک پرچم نظامی تاریخی کره‌ای است که نشان‌واژهٔ هانجایی «帥» (به زبان کره‌ای: سو) بر آن نقش بسته و نماد فرماندهی کل سپاه بوده‌است. | ## بخش 1: سوجاگی | تنها یک نمونه از این پرچم در کره بر جای مانده که از پارچهٔ کنف ساخته شده و اندازه‌ای در حدود ۴٫۱۵ × ۴٫۳۵ متر دارد. این پرچم به ژنرال اُ جه‌یون تعلق داشت که در سال ۱۸۷۱ میلادی فرماندهی نیروهای نظامی کره در جزیره گانگوا را بر عهده داشت. نیروهای دریایی ایالات متحده آمریکا در جریان لشکرکشی ایالات متحده به کره این پرچم را به غنیمت گرفتند و آن را به موزهٔ آکادمی نیروی دریایی آمریکا در آناپولیس منتقل کردند. پس از سال‌ها پیگیری کرهٔ جنوبی، پرچم در سال ۲۰۰۷ به صورت امانت بلندمدت به کرهٔ جنوبی بازگردانده شد و سرانجام در مارس ۲۰۲۴ دوباره به آمریکا بازگشت. در پیش‌زمینه از چپ به راست: گروهبان چارلز براون، سرباز هیو پرویس و ناخدا مک‌لین تیلتون از تفنگداران دریایی ایالات متحده. | ## بخش 2: سوجاگی | از راست به چپ: گروهبان چارلز براون، سرباز هیو پرویس و ملوانی که گمان می‌رود سایروس هایدن باشد. سوجاگی بر جای‌مانده متعلق به ژنرال اُ جه‌یون بود که در سال ۱۸۷۱ فرماندهی نیروهای نظامی کره را در جزیره گانگوا در شمال غربی کرهٔ جنوبی کنونی و نزدیک پایتخت سئول بر عهده داشت. در ژوئن همان سال، ناوگان آسیایی ایالات متحده در جریان لشکرکشی ایالات متحده به کره این پرچم را به تصرف درآورد. پرچم همچون دیگر غنایم جنگی به مجموعهٔ موزهٔ آکادمی نیروی دریایی آمریکا در آناپولیس مریلند سپرده شد. بازگشت به کرهٔ جنوبی پس از سال‌ها درخواست کرهٔ جنوبی از دولت ایالات متحده برای بازگرداندن دائمی پرچم، آکادمی نیروی دریایی آمریکا با استناد به موانع قانونی از پذیرش این خواسته سرباز زد. | ## بخش 3: سوجاگی | در ۱۵ و ۱۶ اکتبر ۲۰۰۷ نمایندگان دو کشور وضعیت پرچم را بررسی و توافق‌نامهٔ امانت را امضا کردند و پرچم در ۱۸ اکتبر از واشینگتن با هواپیما ارسال شد و در ۱۹ اکتبر به فرودگاه بین‌المللی اینچئون رسید. در سال ۲۰۰۸ به صورت ویژه در آنجا به نمایش درآمد و سپس به موزهٔ شهرداری اینچئون منتقل شد. تا سپتامبر ۲۰۲۲ قرارداد امانت تمدید شده بود تا پرچم دست‌کم تا اکتبر ۲۰۲۳ در کرهٔ جنوبی بماند. بازگشت به آمریکا موزهٔ آکادمی نیروی دریایی آمریکا برای برگزاری «نمایشگاه ویژهٔ آسیای شرقی» که از سال ۲۰۲۵ به مدت سه سال برنامه‌ریزی شده بود، خواستار بازپس‌گیری پرچم شد. معنای نشان‌واژهٔ «帥» نشان‌واژهٔ هانجایی «帥» (سو) به معنای «فرمانده»، «ژنرال» و «سرکرده» است. | ## جمع‌بندی | این نویسه از نظر شکل ظاهری با نویسهٔ «師» (سا، به معنای «استاد») شباهت دارد و تفاوت آن‌ها در بخش بالای جزء «巾» است.
موضوع مقاله: صومعه بانوی ما، ماگدبورگ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # صومعه بانوی ما، ماگدبورگ | مقدمه: این بنا که در سده ۱۱ میلادی بنا شده، امروزه به عنوان مرکز هنرهای معاصر و تالار کنسرت شناخته می‌شود و از مهم‌ترین نقاط توقف در مسیر گردشگری جاده رمانسک به‌شمار می‌رود. | ## بخش 1: صومعه بانوی ما، ماگدبورگ | تاریخچه و تحولات فرقه پِرِمنستراتنسی تأسیس اولیه صومعه به سال ۱۰۶۴ میلادی توسط اسقف اعظم «گیسلهر» بازمی‌گردد که آن را به عنوان یک صومعه برای راهبان بندیکتین وقف کرد. در حالی که شهر ماگدبورگ یکی از کانون‌های اصلی لوتریانیسم بود، این صومعه تا اواخر سده ۱۶ میلادی همچنان به عنوان سنگر کاتولیک‌ها باقی ماند. در نهایت در سال ۱۶۳۲، در جریان جنگ‌های سی‌ساله، بنا آسیب‌های جدی دید و بخش بزرگی از کتابخانه ارزشمند آن نابود شد. در سده ۱۹ میلادی، با انحلال صومعه‌ها، بنا به مدرسه تبدیل شد و در نهایت پس از تخریب گسترده شهر ماگدبورگ در جنگ جهانی دوم، از معدود بناهایی بود که به دلیل ساختار سنگی مستحکم، از نابودی کامل نجات یافت. تحلیل معماری و اجزای بنا این مجموعه معماری به دلیل حفظ ساختار اصلی رومانسک خود در طول هزار سال، در تاریخ هنر اهمیت ویژه‌ای دارد. | ## بخش 2: صومعه بانوی ما، ماگدبورگ | کلیسای صومعه (بازیلیکا): این کلیسا یک بازیلیکای سه‌شبستانی است که با طاق‌های ضربی و ستون‌های عظیم رومانسک تزئین شده است. پنجره‌های گرد و کوچک در قسمت‌های فوقانی، ویژگی بارز معماری دفاعی و مذهبی سده ۱۱ است. در سده ۱۳ میلادی، سقف شبستان اصلی با طاق‌های گوتیک جایگزین شد که تلفیق زیبایی از دو سبک را ایجاد کرده است. راهروی سرپوشیده( به آلمانی: Kreuzgang): این بخش که در ضلع جنوبی کلیسا قرار دارد، یکی از سالم‌ترین حیاط‌های مرکزی رومانسک در اروپا است. طاق‌های سنگی و ستونچه‌های تزئینی آن نمونه‌ای عالی از هنر سنگ‌تراشی قرون وسطی هستند. | ## بخش 3: صومعه بانوی ما، ماگدبورگ | برج‌های غربی: دو برج بلند جبهه غربی که با کلاه‌کهای نوک‌تیز گوتیک پوشانده شده‌اند، نماد بصری صومعه در افق شهر ماگدبورگ هستند. کاربری معاصر: موزه هنر و تالار موسیقی پس از بازسازی‌های اساسی در دهه ۱۹۷۰، صومعه به یک نهاد فرهنگی چندمنظوره تبدیل شد: ۱. موزه هنرهای معاصر: تالارهای قدیمی امروزه میزبان آثار مدرن در زمینه‌های مجسمه‌سازی و هنرهای ویدئویی هستند. تضاد میان دیوارهای سنگی هزارساله و آثار هنری مدرن، فضایی منحصربه‌فرد برای بازدیدکنندگان ایجاد کرده است. تالار کنسرت گئورگ فیلیپ تلمان: شبستان اصلی کلیسا به افتخار آهنگساز مشهور، «تلمان» (که زاده ماگدبورگ بود)، به تالار کنسرت تبدیل شد. | ## جمع‌بندی | باغ مجسمه‌ها: فضای بیرونی صومعه به پارکی برای نمایش مجسمه‌های مدرن تبدیل شده که پیوندی میان معماری تاریخی و فضای سبز شهری ایجاد می‌کند.