موضوع مقاله: ای ناخدا! ناخدای من! | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ای ناخدا! ناخدای من! | مقدمه: ویتمن این شعر را در سال ۱۸۶۵، در واکنش به مرگِ آبراهام لینکلن، رئیس‌جمهور ایالات متحدهٔ آمریکا سرود. | ## بخش 1: ای ناخدا! ناخدای من! | این شعر در کنار «زمانی که آخرین یاس‌های بنفش در حیاط خانه شکفتند»، «امروز اردوگاه خاموش باش» و «این غبار روزگاری انسانی بوده‌است»، یکی از چهار شعر این شاعر دربارهٔ مرگ لینکلن است. گرچه ویتمن هیچ‌وقت لینکلن را از نزدیک ملاقات نکرد اما احساساتی بین خود و وی را درک می‌کرد و به‌شدت تحت‌تأثیر ترور رئیس‌جمهور ایالات متحده قرار گرفت. نخستین بار، «ناخدای من» در ۴ نوامبر ۱۸۶۵ در روزنامهٔ ستردی پرس منتشر و در اواخر همان سال، در مجموعهٔ فرجام آوازهای طبل گنجانده شد. ویتمن بعداً این شعر را در مجموعهٔ برگ‌های علف نیز قرار داد و آن را در چندین سخنرانی درموردِ مرگ لینکلن قرائت کرد. زمینه والت ویتمن (۱۸۹۲–۱۸۱۹) با انتشار برگ‌های علف در سال ۱۸۵۵، تعریف جدیدی از خود و شعرش ارائه کرد. ویتمن قصد داشت تا حماسه‌ای کاملاً آمریکایی بنویسد و سبک شعر سپیدfree verse را با الهام از کادانس‌های کتاب مقدس شاه جیمز خلق کرد. این کتابِ «باریک اما بزرگ» که نخستین بار در سال ۱۸۵۵ انتشار یافت، از سوی نقادان بحث‌برانگیز شمرده شد و آنان با توصیف‌های صریح ویتمن از تمایلات جنسی و «مضمون‌های همجنس‌گرایی» مخالف بودند. پس از تحسین برگ‌های علف از سوی رالف والدو امرسون، مقاله‌نویس و سخنران تعالی‌گرای آمریکایی، آثار ویتمن مورد توجه قرار گرفت. شعر ویتمن تحت‌تأثیر تجربهٔ این شاعر از دوران جنگ قرار گرفت و به تأملاتی درموردِ مرگ و جوانی، وحشیگری جنگ و میهن‌پرستی تبدیل شد. | ## بخش 2: ای ناخدا! ناخدای من! | در ۲۴ فوریهٔ ۱۸۶۵، جرج به‌خاطر وضعیت نامناسبی که داشت، اجازهٔ مرخصیfurlough یافت تا به خانه برگردد و ویتمن برای دیدار از او به خانهٔ مادرش در نیویورک رفت. در ژوئن ۱۸۶۵، جیمز هارلن، وزیر کشور ایالات متحده، نسخه‌ای از برگ‌های علف را یافت و با این فرض که اثری مبتذل است، ویتمن را از ادارهٔ امور سرخ‌پوستان اخراج کرد. ویتمن و لینکلن گرچه ویتمن و آبراهام لینکلن هرگز با یکدیگر دیدار نکردند اما این شاعر لینکلن را بین سال‌های ۱۸۶۱ و ۱۸۶۵، در چندین مورد از فاصلهٔ نزدیک دید. نخستین بار، ویتمن لینکلن را در سال ۱۸۶۱ دید که رئیس‌جمهور آمریکا در مسیر واشینگتن، در نیویورک توقف کرده بود. ویتمن به «ظاهر جذاب» و «وقار بی‌تکلف» رئیس‌جمهور منتخب توجه کرد و به «درایت خارق‌العاده» و «نبوغ رایج غربی» لینکلن معتقد بود. او رئیس‌جمهور را تحسین می‌کرد و در اکتبر ۱۸۶۳ نوشت که «من شخصاً رئیس‌جمهور را دوست دارم.» ویتمن، خودش و لینکلن را «شناور در یک نهر» و «ریشه در یک زمین» می‌دانست. ویتمن و لینکلن دیدگاه‌های مشابهی درخصوص برده‌داری و اتحادیه داشتند و در سبک‌های ادبی و الهامات آن‌ها اشتراکاتی مشاهده می‌شد. ویتمن بعداً اعلام کرد که «لینکلن تقریباً از هر شخص دیگری به من نزدیک‌تر است.» گزارش‌ها حاکی از آن است که لینکلن مجموعهٔ شعر برگ‌های علف را در دفتر کارش می‌خواند و یک بار، زمانی که این شاعر را در واشینگتن، دی.سی. گرچه ویتمن در شعرهایش به‌طور مستقیم به لینکلن اشاره نمی‌کند اما ترور وی در این شعرها به نوعی شهادت تعبیر می‌شود. | ## بخش 3: ای ناخدا! ناخدای من! | سفرِ سهمگین ما به پایان رسیده‌است؛کشتی ورطه‌های خطر را پشت سر نهاده، اینک این پاداشی است که در پی‌اش بودیم؛ بندرگاه نزدیک است، صدای ناقوس‌ها را می‌شنوم، مردم همه غرق در شادمانی‌اند،نگاه‌ها بدنهٔ استوار کشتی را دنبال می‌کند، آن کشتیِ سرسخت و بی‌باک: اما ای دل! ای دل!ای قطراتِ سرخرنگِ خون که فرومی‌چکید، جایی بر عرشهٔ کشتی، همان جا که ناخدای من آرمیده است،سرد و بی‌جان.ای ناخدا! برخیز و صدای ناقوس‌ها را بشنو؛ برخیز — برای توست که پرچم افراشته شده — برای توست که در شیپورها می‌دمند؛برای توست این شاخه‌های گل و حلقه‌های گل ربان‌زده — برای توست این ساحلِ پُرشده از جمعیت؛ جماعتی نام تو را صدا می‌زنند، چهره‌های شیفته‌شان به‌سوی تو برمی‌گردد؛اینجا ناخدا! اجازه ده بازوانم را زیر سرت بگذارم؛این رؤیایی بیش نیست که تو، سرد و بی‌جان بر عرشه افتاده‌ای.ناخدایم پاسخ نمی‌دهد، لبانش رنگ‌پریده و بی‌حرکت است؛ پدرم دست مرا حس نمی‌کند، تپشی ندارد یا که اراده‌ای؛کشتی به سلامت و ایمن لنگر انداخته، سفرش پایان یافته‌است؛ از سفری سهمناک، کشتیِ فاتح، با سربلندی به پیش می‌آید؛ای ساحل‌ها، شادی کنید، ای ناقوس‌ها، فریاد کنید! اما من با گام‌های اندوه‌بارم،قدم می‌زنم بر این عرشه که ناخدایم، سرد و بی‌جان بر آن افتاده‌است. تقریباً در همان زمان، این شعر قرار بود که در کتاب فرجام آوازهای طبل نیز گنجانده شود. گرچه فرجام آوازهای طبل نخستین بار در اوایل اکتبر ۱۸۶۵ منتشر شد اما نسخه‌های آن تا دسامبر برای توزیع آماده نبود. نشانه‌گذاری نخستین چاپ شعر با آنچه ویتمن در نظر داشت، متفاوت بود اما او پیش از انتشار بعدی، به تصحیح آن پرداخت. | ## جمع‌بندی | ویتمن در طول عمر برای چندین بار این شعر را اصلاح کرد؛ از جمله انتشار نسخه اصلاحی در کتابی به نام گذرگاهی به هند در سال ۱۸۷۱.