موضوع مقاله: استپ آناتولی مرکزی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # استپ آناتولی مرکزی | مقدمه: استپ آناتولی مرکزی یک منطقه اکولوژیکی قلمرو دیرین‌شمالگان در زیست‌بوم مراتع معتدل، علفزارها، گرم‌دشت‌ها و درختچه‌زارهای معتدله و بوته‌زارها است. | ## بخش 1: استپ آناتولی مرکزی | جغرافیا استپ آناتولی مرکزی در منطقه آناتولی مرکزی ترکیه واقع شده است، جایی که پست‌ترین بخش دشت آناتولی مرکزی را اشغال می‌کند. بزرگترین آنها در مرکز دریاچه توز قرار دارد و همچنین شامل بخش میانی رودخانه قزل‌ایرماق می‌شود. منطقه سوم در دره‌های میانی رودخانه‌های ساکاریا و پورسوک در شمال غربی دریاچه توز واقع شده است، زیرا آنها در اطراف انتهای شرقی کوه‌های سوندیکن انحنا دارند. این منطقهٔ زیست‌محیطی عمدتاً شامل دشت‌ها و دره‌های رودخانه‌ای است و ارتفاع متوسط آن حدود ۱٬۰۰۰ متر می‌باشد. دریاچه توز در یک حوضه بسته قرار دارد که توسط نهرهای فصلی که از فلات‌های اطراف سرازیر می‌شوند، تغذیه می‌شود. این استپ عمدتاً توسط منطقه اکولوژیکی جنگل‌های برگ‌ریز آناتولی مرکزی محدود شده است که فلات‌ها و کوه‌های آناتولی مرکزی را اشغال می‌کند. کوه‌های ساندیکن بخشی از منطقه اکولوژیکی جنگل‌های مخلوط خزان‌دار و سوزنی‌برگ آناتولی هستند. | ## بخش 2: استپ آناتولی مرکزی | منطقه اکولوژیکیجنگل‌های سوزنی‌برگ و خزان‌دار آناتولی شمالی ،کوه‌های آناتولی شمالی را پوشش می‌دهد که آناتولی مرکزی را از شمال محصور می‌کند. برخی از دانشمندان با توجه به سرنخ‌های تاریخی و گیاه‌شناسی اظهار داشتند که ویژگی‌های برخی از بخش‌های استپ آناتولی مرکزی می‌تواند منشأ انسانی داشته باشد. اولاً، برخی از تپه‌های رویشی که اکنون در این استپ قرار دارند، شامل سازه‌های چوبی ساخته شده از سرخدار ، ارس و سدروس هستند. همچنین، گرمابه‌ها می‌توانند عاملی برای جنگل‌زدایی در آناتولی مرکزی باشند، زیرا گرمابه‌ها برای حفظ خدمات خود به هیزم زیادی نیاز داشته‌اند. علاوه بر این، خوشه‌های ضعیفی از درختان ( بلوط ، کاج سیاه ، گلابی ) در دامنه تپه‌های آنکارا ، قونیه و آکسارای مشاهده شده‌اند، بنابراین خط رویش درختان در آناتولی مرکزی در ارتفاع 1090 تا 1300 متر تعیین شد. به طور خلاصه، مشخص شد که استپ در مقابل جنگل‌های آناتولی مرکزی پیشروی کرده است، در حالی که جنگل‌های این منطقه به تدریج از دوران باستان تا به امروز تخریب شده‌اند. آب و هوا این منطقهٔ زیست‌محیطی دارای اقلیم قاره‌ای است، با تابستان‌های گرم و خشک و زمستان‌های سرد. | ## بخش 3: استپ آناتولی مرکزی | این منطقه نیمه‌خشک است و میزان بارش سالانه آن بین ۴۰۰ تا ۵۰۰ میلی‌متر متغیر است، و در برخی مناطق سایه‌باران ممکن است به ۳۰۰ میلی‌متر نیز کاهش یابد. گیاهان دریاچه توز توسط استپ‌های نمکی احاطه شده است که از بوته‌های کوتاه و گیاهان علفی مقاوم به نمک ( هالوفیت ) تشکیل شده‌اند، از جمله بسیاری از خانواده‌های تاج‌خروسیان و بهمنیان . مقاوم‌ترین گیاهان به نمک در نزدیکی مرکز دریاچه رشد می‌کنند و گیاهان کم‌مقاومت‌تر در مناطق مرتفع‌تر قرار دارند. دشت کاراپینار شامل مناطقی از استپ‌های نمکی اطراف دریاچه‌های کوچک شور، تالاب‌های فصلی آب شیرین و استپ‌های مرتفع است که با گیاه لیمونیوم آناطولیکوم مشخص می‌شوند و همچنین گونه‌های پتروسیمونیا براچیاتا، آلهاگی پسودوآلهاگی، سالسولا کراسا، پتروسیمونیا نیگئنسیس و فرانکِنیا هیرسوتا در آن یافت می‌شوند. جانوران دریاچه‌های نمکی و تالاب‌های آب شیرین این منطقه‌ی اکولوژیکی، زیستگاه جمعیت‌های بزرگی از پرندگان آبزی، از جمله پرندگان بومی و زادآور و مهاجران زمستانی هستند. | ## جمع‌بندی | زیرگونه‌ای از چکاوک پنجه‌کوتاه آسیایی در حاشیه‌های بایر دریاچه‌های شور و سودا منطقه زیست‌محیطی زندگی می‌کند.