موضوع مقاله: معماری اسرائیل باستان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # معماری اسرائیل باستان | مقدمه: معماری اسرائیل باستان (حدود ۱۲۰۰–۵۸۷/۶ پیش از میلاد) به‌خوبی با خانهٔ چهار اتاقه تعریف می‌شود: طرحی استاندارد شامل سه اتاق طولی و یک اتاق وسیع که به‌عنوان پاسخی فضایی به نیازهای کشاورزی و ضرورت‌های اجتماعی-دینی برای مرزهای آیینی عمل می‌کرد. | ## بخش 1: معماری اسرائیل باستان | ظهور پادشاهی‌های اسرائیل و یهودا در قرن‌های دهم و نهم پیش از میلاد واژگان فنی پیشرفته‌ای را معرفی کرد، که با استفاده از سنگ‌کاری آشلاری و سرستون‌های پروتو-ایولیک به‌عنوان نمادهای بصری اقتدار سلطنتی مشخص می‌شد. این سبک سرستون، که در اسرائیل باستان شکل گرفت، بعدها توسط امپراتوری نئوآشور پس از فتح پادشاهی شمالی در قرن هشتم پیش از میلاد به‌کار گرفته شد، دوره‌ای که همزمان منجر به وارد شدن ساختمان «حیاط باز آشوری» به مجموعهٔ معماری محلی گردید. انواع متعددی از مقبره‌های سنگی در اسرائیل باستان شناسایی شده‌اند، از جمله مقبره‌های غاری، اتاقی و نیمکتی، که غالباً در صخره‌های نزدیک سکونتگاه‌ها تجمع داشتند. معماری تدفینی شاید بهترین تعریف را در مقبرهٔ نیمکتی داشته باشد، جایی که سطوح افقی استراحت از بستر سنگ تراشیده شده و با مخازن استخوان برای دفن ثانویه تکمیل می‌شد. این مقبره‌ها به‌عنوان اسکومورف‌های سنگی خانهٔ چهار اتاقهٔ معاصر عمل می‌کردند و جزئیات مسکونی را به زمینهٔ تدفینی منتقل می‌کردند. پیش‌زمینه مصالح ساختمانی تکنیک‌های ساختمانی در اسرائیل و یهودا نمایانگر تکامل سنت‌های دیرینهٔ شام بودند که با گذار به معماری دائمی در دورهٔ نوسنگی آغاز شد. انتخاب مصالح به عوامل جغرافیایی وابسته بود: در فلات مرکزی، سنگ منبع اصلی برای ساخت دیوارها بود. در دشت‌ها و دره‌ها، جایی که سنگ کمتر در دسترس بود، آجر خشتی به‌عنوان مصالح ساختمانی استاندارد به‌کار می‌رفت. در مقایسه با سازه‌های مسکونی، ساختمان‌های عمومی با ضخامت دیوار بیشتر، کیفیت کف‌پوش برتر و استفادهٔ مکرر از سنگ‌کاری آشلاری مشخص می‌شوند. این سنگ‌کاری‌ها نه تنها به دلیل پایداری بالاتر بلکه به‌عنوان وسیله‌ای برای نشان دادن قدرت استفاده می‌شدند. آن‌ها معمولاً از بلوک‌های مستطیلی سنگ سخت تشکیل می‌شدند که به‌صورت متناوب به‌عنوان سرنما و کشیده چیده می‌شدند. پرداخت سطوح بین یکنواخت و نامنظم متغیر بود؛ در چند مورد، برجستگی مرکزی همچنان قابل مشاهده بود. در آغاز عصر آهن، سنگ‌های رودخانه‌ای رایج‌ترین مصالح ساختمانی بودند، اما از قرن دهم پیش از میلاد روندی به سوی استفاده از سنگ‌های تراشیده و آشلاری (سنگ‌های دقیقاً کنده‌کاری شده) پدید آمد. قدیمی‌ترین کاربرد آشلارها، یا «پروتو-آشلارها»، در معماری اسرائیلی در دروازهٔ غربی محل سکونت مستحکم قرن دهم در خربت قیافه مشاهده می‌شود. دیوارها و سقف‌ها دیوارها یا به‌صورت تمام سنگ ساخته می‌شدند یا به سبک ترکیبی، جایی که آجرهای خشتی بر روی ردیف‌های سنگی قرار می‌گرفتند تا از آسیب ناشی از رطوبت و جریان آب جلوگیری شود. سازندگان در فلات مرکزی عمدتاً از تکنیک «سرنما» استفاده می‌کردند، جایی که سنگ‌های کشیده به‌صورت عمودی به سمت داخل دیوار قرار داده می‌شدند تا بار سازه‌ای در مرکز باقی بماند و پایداری تضمین شود. این آجرها از مخلوط خاک، کاه و آب ساخته می‌شدند و مزایایی مانند عایق‌بندی بهتر و مقاومت در برابر لرزه را فراهم می‌کردند. سقف‌ها معمولاً صاف بودند و به‌عنوان فضاهای کاری کاربردی یا مکان‌هایی برای فعالیت‌های اجتماعی و دینی استفاده می‌شدند، همان‌طور که در چندین بخش از کتاب مقدس عبری ذکر شده است. آن‌ها با قرار دادن تیرهای چوبی بر بالای دیوارها ساخته می‌شدند، و سپس لایه‌ای از نی و شاخه‌ها روی آن قرار می‌گرفت تا چندین لایه گچ یا ملات خاک را تحمل کند. معمولاً این سطوح با یک نردهٔ حفاظتی محدود می‌شدند تا از سقوط ناخواسته جلوگیری شود؛ این ویژگی به‌عنوان فرمانی در تورات ذکر شده است (تثنیه ۲۲:۸): «هنگامی که خانهٔ جدیدی بسازی، باید برای بام خود حفاظی بسازی، تا اگر کسی از آن سقوط کرد، گناه بر خانهٔ تو نیفتد.» ستون ها ویژگی برجستهٔ معماری یادمانی پادشاهی‌های اسرائیل و یهودا، سرستون‌های پروتو-ایولیک است, p. این ستون‌های سنگی دارای طرحی از نخل هستند که با وجود اینکه در سراسر خاور نزدیک باستان رایج بود، در این زمینهٔ معماری به‌عنوان توسعه‌ای متمایز منطقه‌ای ظاهر می‌شود. اگرچه حکومت‌های همسایه در شام جنوبی نیز از آن‌ها استفاده کردند، اما کاربرد آن‌ها بیش از همه با معماری اسرائیلی مرتبط است. باستان‌شناس اودد لیپشیتس آن‌ها را «یکی از سبک‌های اصلی معماری بومی که در اسرائیل باستان شکل گرفت» توصیف کرده است. طرح نخل روی سرستون شامل یک عنصر مثلثی مرکزی است که با حلزون‌های متقارن در دو طرف احاطه شده و اغلب با جزئیات تزئینی شبیه برگ همراه است. نخل خود نمادی دیرپای در سنت‌های هنری میان‌رودان و شام است، جایی که تصویر نخل از هزارهٔ سوم پیش از میلاد ظاهر می‌شود. پژوهش‌های پیشین این طراحی را تحت تأثیر مصر یا قبرس می‌دانستند؛ با این حال، شواهد باستان‌شناسی از شام جنوبی نمونه‌های مشابه در آن مناطق را چندین قرن پیشی می‌گیرد. سرستون‌های پروتو-ایولیک به‌طور انحصاری در ساختمان‌هایی که با سنگ‌کاری آشلاری با کیفیت بالا ساخته شده‌اند ظاهر می‌شوند. این تکنیک ساختمانی معماری سلطنتی اسرائیلی را از سیستم‌های مبتنی بر ارتوستات که در فرهنگ‌های شمال سوریه رایج بود متمایز می‌کند. بیشتر آن‌ها به‌عنوان عناصر سازه‌ای برای ستون‌های متصل درون دیوارها استفاده می‌شدند، اگرچه نمونه‌های دوطرفه برای پشتیبانی ایستادهٔ آزاد طراحی شده بودند. باستان‌شناس یگال شیلو استدلال کرد که برچسب «پروتو-ایولیک» گمراه‌کننده است زیرا پیوند توسعه‌ای با سبک یونانی بعدی به نام ترتیب ایولیک را القا می‌کند. او به جای آن اصطلاحات «سرستون اسرائیلی» یا تیموره (یا پالمتو) را پیشنهاد کرد، که دومی به کلمهٔ کتاب مقدس برای تزئینات به‌شکل نخل در معبد سلیمان اشاره دارد. شواهد زبانی این ارتباط را تأیید می‌کنند، زیرا تیموره در متون باستانی با عناصر معماری مانند ستون‌ها و قاب‌های در در ساختمان‌های یادمانی مرتبط است. اودد لیپشیتس این اصطلاحات را رد کرد و استدلال کرد که تیمورهٔ کتاب مقدس به حکاکی‌ها روی دیوارها و درها اشاره دارد نه به سرستون‌های سنگی، و اینکه همان سرستون‌ها در حکومت‌های همسایه غیر اسرائیلی نیز ظاهر می‌شوند. بیشترین تمرکز آن‌ها در پادشاهی اسرائیل است، جایی که ۲۷ سرستون در مراکز اداری مانند حزور، مجدو، دان، سامره و کوه جریزم یافت شد. این‌ها نمایانگر نخستین مرحله هستند که به قرن دهم پیش از میلاد یا قرن نهم پیش از میلاد در دوران دودمان اومری تعلق دارند و قدیمی‌تر از نمونه‌های فنیقی هستند. در یهودا، ۱۱ سرستون در شهر داوود، رامات راحل و چشمهٔ عین جوایزه نزدیک الوالجه کشف شده است. این نمونه‌ها عمدتاً به اواخر قرن هشتم تا اوایل قرن هفتم پیش از میلاد تعلق دارند و طبق نظر لیپشیتس، نشان‌دهندهٔ انتشار تدریجی به سمت جنوب هستند. با این حال، مهرهای فشرده شده بر بولای گلی از یک استخر سنگی نزدیک چشمهٔ گیحون اورشلیم، که از اواخر قرن نهم و اوایل قرن هشتم پیش از میلاد تاریخ‌گذاری شده‌اند، نقش طرح حلزونی را نشان می‌دهند، که حضور آن در یهودا را زودتر از تاریخ صرفاً قرن هفتم تأیید می‌کند. شرق اردن، شش سرستون از سایت‌های موآبی (خربت المودیبی و عین-سارا) و عمان با قطعات یک سرستون از قلعهٔ عمان (رابت عمان باستان) نمایندگی می‌شود. مانند نمونه‌های یهودا، این‌ها به اواخر قرن هشتم تا اوایل قرن هفتم پیش از میلاد تعلق دارند. سرستون‌های یهودا و موآب دارای نوعی گونهٔ جنوبی متمایز هستند، با عنصر مثلثی شکل که توسط خطوط موازی فرو رفته در مرکز ایجاد شده و با حفره‌های کوچک دایره‌ای در هر طرف رأس، که در نمونه‌های شمالی وجود ندارد. پس از فتح اسرائیل توسط آشوریان، معمارانی که تحت تأثیر این سبک قرار گرفته بودند، آن را در ساختمان‌های آشوری به‌کار بردند، از جمله کاخ سارگون در دور-شروکین و کاخ سنحریب در نینوا. همان نقش حلزونی نیز در سایت‌های قبرس، از جمله سالامیس و تماساس دیده می‌شود، جایی که سرستون‌های کامل با اندازه واقعی مربوط به قرن‌های هشتم و هفتم پیش از میلاد یافت شده‌اند. طرح حلزونی همچنین به شکل کوچک‌شده بر روی محراب‌های گلی و عاج‌های حکاکی شده ظاهر می‌شود. یک محراب قابل حمل گلی که در زمینهٔ آیینی در تل الفرع شمالی یافت شده و طرح سرستون را در بر دارد، شواهدی ارائه می‌دهد که آن‌ها به‌عنوان سرستون‌های سازه‌ای عمل می‌کردند نه صرفاً به‌عنوان الحاقات تزئینی روی دیوار. نمادها و طرح‌های دیگر دهانه‌های فرورفته یک الگوی معماری رایج در اسرائیل باستان، یهودا و شام آهنی گسترده است. با این حال، این سبک بسیار قدیمی‌تر است و در سازه‌های مذهبی و سلطنتی میان‌رودان از هزارهٔ پنجم پیش از میلاد ظاهر می‌شود. اشیای عاج تراشیده شده از مجموعهٔ سلطنتی سامره شامل تصاویری از شخصیتی است که از طریق قاب پنجرهٔ فرورفته نگاه می‌کند و شواهدی از وجود این الگو در پادشاهی شمالی ارائه می‌دهد. پلاک‌های عاجی مشابه با الگوی «زن در پنجره» در چهار پایتخت دیگر در خاور نزدیک وسیع‌تر یافت شده‌اند؛ به همراه سامره، این نمونه‌ها در ارسلان تاش، نیمرود، دور-شروکین و شوش کشف شده‌اند. | ## بخش 2: معماری اسرائیل باستان | به نظر می‌رسد عاج‌های آشوری منشأ شام‌نشین دارند و به آشور به‌عنوان خراج یا غنائم جنگی رسیده‌اند. در منطقهٔ جنوبی، یک محراب کوچک سنگ آهکی و یک قربانگاه بازالتی از خربت قیافه نشان‌دهندهٔ استفاده از قاب‌های در فرورفته در زمینهٔ آیینی است. این سبک قرن‌ها بعد نیز در یک مقبرهٔ سنگ‌تراش در عراق الامیر، اردن، که طبق یک کتیبه همراه توسط توبیادها در دورهٔ هخامنشی ساخته شده، مشاهده می‌شود. نرده‌های پنجره نیز مشاهده شده‌اند که در ساختمان‌های سلطنتی ظاهر می‌شوند و دارای ساختاری سه‌قسمتی هستند: پایه، بخش میانی مزین به تزئینات گلبرگی، و یک سرستون حلزونی مینیاتوری که بالای آن قرار می‌گیرد. بهترین نمونهٔ حفظ‌شده از رامات راحل به دست آمده است، جایی که کاوش‌ها بخشی از یک نردهٔ سنگی همراه با ستونک‌ها و سرستون‌های آن را آشکار کرده و به قرن‌های هشتم و هفتم پیش از میلاد نسبت داده شده است. کارهای باستان‌شناسی در شهر داوود نیز قطعات نرده را تولید کرده‌اند که نشان‌دهندهٔ استفاده از آن در اورشلیم است. معماری مسکونی تکنیک‌های ساختمانی در یهودا و اسرائیل مشابه دیگر حکومت‌ها در شام جنوبی بود. با این حال، آن‌ها دارای چیدمان‌های اتاق متمایزی هستند که آن‌ها را از همسایگانشان متمایز می‌کند. خانه‌های خصوصی معمولاً از یک طرح مستطیلی به نام خانهٔ چهار اتاقه (یا «خانهٔ ستونی») پیروی می‌کردند که شامل سه اتاق طولی و یک اتاق وسیع بود. این نقشهٔ کف احتمالاً رعایت قوانین پاکیزگی آیینی را برای خانواده‌ها آسان‌تر می‌کرد. این امکان را می‌داد که افراد «ناپاک»، مانند دوران قاعدگی یا پس از روابط جنسی، بتوانند در خانه حرکت کنند بدون اینکه مجبور باشند از فضاهای خصوصی زندگی دیگران عبور کنند. معماری عمومی اولیه (عصر آهن I) وجود ساخت‌وسازهای یادمانی اولیه در اسرائیل عصر آهن I به‌صورت باستان‌شناختی در چندین محوطه تأیید شده است. صرف‌نظر از شناسایی آن به‌عنوان مذبح توصیف‌شده در یوشع ۸، این محوطه به‌طور گسترده به‌عنوان یک تأسیسات آیینی تفسیر می‌شود. نمونه‌های دیگر شامل پناهگاه روباز تا حدی حفظ‌شده‌ای است که با نام «محوطهٔ گاو» در شمال سامره شناخته می‌شود، و همچنین برج گیلو در جنوب اورشلیم. متن کتاب مقدس نیز از مکان‌های یادمانی‌ای یاد می‌کند که برای آن‌ها در حال حاضر شواهد باستان‌شناسی وجود ندارد، اما از نظر زمانی به همان دوره نسبت داده می‌شوند. این موارد شامل «خانهٔ میکاه» (احتمالاً یک مجموعهٔ آیینی) و یادبود دوازده‌سنگی است که توسط یوشع بنا شد. بر اساس یوشع ۴، این بنای یادبود از سنگ‌هایی از رود اردن ساخته شد تا یادآور شکافته شدن معجزه‌آسای اردن و دریای نی به‌طور هم‌زمان باشد. معماری عمومی عصر آهن IIA ظهور سنگ‌کاری آشلاری قرن دهم پیش از میلاد نخستین ظهور سنگ‌کاری آشلاری در اسرائیل باستان را نشان می‌دهد که قدیمی‌ترین نمونهٔ آن در دروازه‌های خربت قیافه ثبت شده و چند دهه بعد در استحکامات مجدو، جزر و حزور نیز دیده می‌شود. نمونه‌های اولیهٔ دیگری از سنگ‌های آشلاری در یهودا، که به قرن دهم یا نهم پیش از میلاد تعلق دارند، در برج‌های اوفل در اورشلیم، همچنین در تل عیتون و رامات راشل یافت شده‌اند. اندکی بعد، در اواخر قرن دهم یا اوایل قرن نهم پیش از میلاد، استحکامات مشابهی در لخیش ساخته شد، همراه با سکویی که به‌عنوان زیرساخت پایه‌ای یک کاخ تفسیر شده است. در اورشلیم، ساختمان‌ها و استحکامات یادمانی قرن دهم شناسایی شده‌اند، از جمله سازهٔ سنگی پلکانی و سازهٔ سنگی بزرگ، که هر دو ظاهراً در آغاز عصر آهن IIA ایجاد شده‌اند. تحولات در ساختارهای مذهبی مهم‌ترین بنای مذهبی مرتبط با عصر آهن IIA در اسرائیل باستان، معبد سلیمان، که به‌عنوان معبد اول در اورشلیم نیز شناخته می‌شود، است. روایت کتاب مقدس در اول پادشاهان ۶–۷ معبد اورشلیم را به‌عنوان یک سازهٔ تک‌سالن در امتداد یک محور مرکزی متقارن در شمال کاخ سلطنتی توصیف می‌کند. این بنا با جهت‌گیری دقیق شرقی-غربی ساخته شده بود و ورودی اصلی آن در سمت شرقی قرار داشت. پیرامون سازهٔ اصلی سه طبقه اتاقک‌های جانبی چوبی قرار داشت که توسط «تکیه‌گاه‌های باریک‌شونده»—طبقات عقب‌نشسته (مِگْرائوت در عبری)—پشتیبانی می‌شدند؛ این بخش‌ها قسمت‌های پلکانی دیوار خارجی بودند که برای نگه داشتن تیرهای سقف بدون اتصال مستقیم به سنگ طراحی شده بودند. ورودی با دو ستون مستقل و توخالی برنزی به نام‌های بوعَز و یاکین مشخص می‌شد که کارکردی نمادین و نه سازه‌ای داشتند. فضای داخلی معبد با اولاَم آغاز می‌شد، یک فضای مقدماتی که هم‌عرض تالار اصلی بود و احتمالاً بدون سقف باقی می‌ماند. در بخش پشتی تالار اصلی، قدس‌الاقداس یا دِویر قرار داشت که یک مکعب چوبی با ابعاد ۲۰ ذراع در هر ضلع بود. این ساختار پس از تکمیل بنای سنگی اصلی به‌صورت یک واحد جداگانه در سطح کف نصب شده بود. درون آن، به‌جای نقش‌مایه‌های حیوانی رایج در معابد منطقه‌ای دیگر، تزئینات گیاهی مانند نیلوفرها، درختان نخل و گلدسته‌ها به کار رفته بود که نماد باغ عدن تلقی می‌شدند. از آنجا که ممنوعیت کاوش در محوطهٔ معبد اورشلیم مانع از کشف شواهد باستان‌شناسی شده است، پژوهشگران پیش‌تر به دنبال نمونه‌های مشابه معماری در سوریه و فنیقیه بوده‌اند. معابد شمال سوری در تل تایینات و عین دارا زمانی تقریباً به‌طور اجماعی به‌عنوان الگو پذیرفته می‌شدند، اما دیوید شاپیرا نوشته است که آن‌ها در بسیاری از ویژگی‌های بنیادی با توصیف کتاب مقدس تفاوت دارند. در سال ۲۰۱۲، سازه‌ای متعلق به اواخر قرن دهم یا اوایل قرن نهم پیش از میلاد در تل موتزا، واقع در حدود ۷ کیلومتری غرب اورشلیم، کشف شد. این بنا به‌سبب مجموعه‌های آیینی و شباهتش با روایت کتاب مقدس از معبد سلیمان، به‌عنوان یک معبد شناسایی شده و اکنون نزدیک‌ترین و تنها نمونهٔ واقعیِ شناخته‌شده به معبد اول در اورشلیم محسوب می‌شود. هر دو سازه از طرح «تالار کشیده» پیروی می‌کنند که شامل یک فضای اصلی واحد در امتداد محور شرقی-غربی با ورودی رو به شرق است. معبد تل موتزا همچنین دارای دو ستون مستقل در ورودی خود بود که با توصیف کتاب مقدس از بوعز و یاکین مطابقت دارد. اگرچه در مقیاس کوچک‌تر است، معبد تل موتزا همان نسبت ۳ به ۱ معبد اورشلیم را حفظ می‌کند، که نشان می‌دهد اندازه‌های ذکرشده در متن کتاب مقدس از نظر فنی مبنای واقعی داشته‌اند. نمونهٔ مستند دیگری از یک محوطهٔ آیینی مربوط به این دوره، نیایشگاه تل دان در شمال اسرائیل است که شامل یک معبد، قربانگاه و حیاط‌های مرتبط می‌شود. این محوطه با نیایشگاه گوسالهٔ زرین که در روایت کتاب مقدس به یربعام اول نسبت داده شده، شناسایی می‌شود؛ مرکز آیینی دوم که او بنا کرده بود و در بت‌ئیل قرار داشت، در شمال‌شرق استقرار اصلی شناسایی شده است. معماری عمومی عصر آهن IIB–C محوطه‌های مذهبی در قرن هفتم پیش از میلاد، معبد تل موتزا بازسازی شد. همچنین یک معبد در عراد ساخته شد و بر اساس کشف قطعات شاخی از یک قربانگاهِ برچیده‌شده، وجود یک معبد دیگر در بئرشبع نیز محتمل دانسته می‌شود. بر اساس روایت کتاب مقدس، محوطه‌های آیینی دیگری نیز در سراسر یهودا وجود داشتند که پیش از برچیده شدن در اواخر قرن هشتم پیش از میلاد و در چارچوب اصلاحات دینی حزقیا از میان برداشته شدند. این سازه به‌وضوح در جریان اصلاحات آیینی اواخر قرن هشتم پیش از میلادِ حزقیا از کار برکنار شد. ساختمان‌های حیاط باز با گسترش امپراتوری نئوآشوری به شام جنوبی و تبدیل یهودا به یک دولت تابع، یک شکل معماری جدید در منطقه در قرن هفتم پیش از میلاد پدیدار می‌شود: ساختمان‌های حیاط باز. در نمونهٔ اصلی این سبک که بخشی از معماری امپراتوری آشوری بود، این حیاط توسط اتاق‌هایی در هر چهار طرف احاطه می‌شد. اما در اقتباس محلی یهودایی، نقشه معمولاً شامل تنها دو یا سه بال از اتاق‌ها در اطراف یک حیاط به‌طور نامتناسب بزرگ بود و یک سمت آن به سوی بیرون باز می‌ماند. این چیدمان فضایی نیمه‌عمومی ایجاد می‌کرد که می‌توانست فعالیت‌هایی مرتبط با بازدیدکنندگان، حمل‌ونقل و انبارداری را در خود جای دهد. شواهد باستان‌شناسی این نوع ساختمان در چندین محل در اورشلیم و اطراف آن شناسایی شده است که عمدتاً به قرن هفتم پیش از میلاد مربوط می‌شوند. یکی از نمونه‌ها در مامیلّا، در غرب شهر قدیم اورشلیم کاوش شده است، جایی که ساختمانی حدود ۲۰×۲۰ متر دارای حیاطی بزرگ بود که توسط دو بال اتاق‌ها احاطه شده بود. | ## بخش 3: معماری اسرائیل باستان | این سازه با یک سد و تأسیسات مدیریت آب مرتبط بوده و کاوشگران کارکردی اداری برای آن پیشنهاد کرده‌اند. نمونهٔ دیگری از «ساختمان آشلاری» در شیب جنوب‌شرقی اورشلیم، در شهر داوود، شناسایی شده است که به نیمهٔ دوم قرن هفتم پیش از میلاد تاریخ‌گذاری می‌شود. نمونه‌های اضافی نیز در خربت الراس، یک محوطهٔ روستایی در جنوب‌غرب اورشلیم، کشف شده‌اند که در آن چندین ساختمان با دو بال جانبی و حیاط‌های باز بزرگ شناسایی شده است. 208–213 این نوع در لایهٔ III مجدو نیز شناسایی شده است؛ شهری که پس از فتح پادشاهی شمالی اسرائیل به یک مرکز استانی آشوری بازسازمان‌دهی شد. ادامهٔ استفاده از این نوع در دورهٔ هخامنشی نیز ثبت شده است، از جمله در ناحیهٔ بت‌شمش. استحکامات دیوارهای سنگرتوپی یکی از نظام‌های شاخص استحکامی در اسرائیل و یهودا باستان «دیوار سنگرتوپ» است؛ خطی دفاعی که از «دو دیوار موازی با دیوارهای جداکننده در میان آن‌ها» تشکیل می‌شود. دیوار سنگرتوپی به‌تدریج در طول قرن‌های دوازدهم و یازدهم پیش از میلاد از الگوهای سکونتی پیشین شکل گرفت، جایی که خانه‌های چهار اتاقهٔ مسکونی به‌صورت نواری پیرامون محوطه قرار می‌گرفتند. این چیدمان یک خط بیرونی پیوسته ایجاد می‌کرد که به‌عنوان پیرامون دفاعی عمل می‌کرد و پیش‌درآمدی برای نظام دیوار کازماتی بعدی بود. تا قرن دهم پیش از میلاد، دیوار سنگرتوپی به یک واحد معماری کامل تبدیل شد که از دو دیوار موازی با دیوارهای جداکنندهٔ داخلی تشکیل می‌شد. در بسیاری از موارد، این سیستم به‌صورت یک استحکامات مستقل وجود نداشت، بلکه در حلقهٔ پیرامونی ساختمان‌هایی که سکونتگاه را احاطه می‌کردند ادغام شده بود. نظام استحکامی سنگرتوپی بالغ شامل سه مؤلفهٔ استاندارد بود: دیوار شهر سنگرتوپی، نواری از خانه‌های مسکونی که از داخل به دیوار متصل بودند، و یک جادهٔ پیرامونی که در امتداد بخش بیرونی خانه‌ها قرار داشت. این طرح سه‌گانه به اصل غالب طراحی شهری در سراسر عصر آهن تبدیل شد و به‌طور پیوسته از قرن دوازدهم پیش از میلاد تا ویرانی یهودا در قرن ششم پیش از میلاد ادامه یافت. تداوم این الگو در طول قرن‌ها و در انواع مختلف محوطه‌ها نشان می‌دهد که این «یک چیدمان تصادفی نبود، بلکه الگویی مرسوم و ویژگی‌دار در اصول برنامه‌ریزی بسیاری از شهرهای اسرائیلی» بوده است. در یهودا، نخستین شهرهای مستحکمِ اوایل قرن دهم پیش از میلاد نمونهٔ این سبک معماری بودند. خربت قیافه، بیت‌شمش، تل النصب (احتمالاً مصفا در بنیامین) و خربت الدوّاره، همگی دارای دیوار سنگرتوپی بودند که با نواری از خانه‌ها احاطه شده بود و این خانه‌ها خود از کازمات‌ها به‌عنوان اتاق‌های پشتی استفاده می‌کردند. دهانه‌های کازمات‌ها به‌گونه‌ای جهت‌گیری شده بودند که از دروازه‌های شهر دور باشند، که بخشی از طرح‌ریزی آن‌ها بود. این سکونتگاه‌ها در امتداد مسیرهای کلیدی به سوی مرکز پادشاهی قرار داشتند: خربت قیافه از درهٔ عیالون محافظت می‌کرد، بیت‌شمش کنترل درهٔ سورق را در دست داشت و تل النصب بر مسیر شمالی منتهی به اورشلیم مسلط بود. در نیمهٔ دوم قرن دهم پیش از میلاد، لخیش نیز مستحکم شد و به‌جای معماری کازماتی از دیوار سنگی یکپارچه استفاده کرد، اما همان اصل زیربنایی طراحی یعنی وجود نواری پیرامونی از سازه‌ها چسبیده به خط استحکامات را حفظ نمود. در شمال اسرائیل، رویکردهای متفاوتی به استحکامات سنگرتوپی مشاهده می‌شود که تحت تأثیر جایگاه و کارکرد هر محوطه قرار داشت. در مراکز سلطنتی مهمی مانند مجدو و حزور، کاخ‌های بزرگ و ساختمان‌های اداری گاه مستقیماً در خود دیوار کازماتی ادغام می‌شدند. در دیگر مراکز مهم، مانند سامره و برخی بخش‌های حزور، دیوار کازماتی به‌صورت یک استحکامات مستقل و جدا از ساختمان‌های مسکونی درون شهر ظاهر می‌شود. در مقابل، در شهرهای ولایتی سراسر عصر آهن II، الگوی غالب همچنان ادغام ساختمان‌های مسکونی و دیوارهای سنگرتوپی در یک کمربند دفاعی پیرامونی واحد بود. دژها دژهای مستطیل‌شکل نخستین بار در یهودا در اواخر عصر آهن IIA، در مکان‌هایی مانند تل عراد، ظاهر می‌شوند. تا اواخر قرن هشتم پیش از میلاد، این نوع استحکامات در نتیجهٔ درگیری میان یهودا و ادوم بر سر مسیرهای تجاری نقب و عربه رایج‌تر شدند. معماری تدفینی انواع متعددی از غارهای تدفینی شناسایی شده‌اند، از جمله مقبره‌های غاری، اتاقکی و نیمکتی. این مقبره‌ها اغلب در برون‌زدگی‌های سنگی نزدیک سکونتگاه‌ها به‌صورت گروهی قرار داشتند. مقبره‌های اتاقکی از طریق شکل‌دهی غارها یا شکاف‌های طبیعی به فضاهای چهارگوش ساخته می‌شدند. مقبره‌های نیمکتی، که دارای نیمکت‌هایی در ارتفاع کمر در امتداد پیرامون فضا هستند، رایج‌ترین نوع شناسایی‌شده‌اند. اشکال کمتر رایج شامل تدفین در خمره (در بیت‌شمش یافت شده) و گورهای چاله‌ای (در اورشلیم و لخیش) هستند. متیو سوریانو استدلال کرده است که مقبره‌ها در اسرائیل و یهودا بیان‌های مادی از درک آن‌ها از پیمان سرزمین را نشان می‌دهند. استفاده از غارهای طبیعی یا فضاهای دست‌کَند برای تدفین‌های خانوادگی ادامهٔ سنت‌های محلی عصر برنز بود. افزودن نیمکت‌های سنگی در ارتفاع کمر نخستین بار در مقبره‌های مناطق ساحلی و شفله بین قرن‌های چهاردهم تا دوازدهم پیش از میلاد ظاهر شد. ساکنان ارتفاعات یهودا احتمالاً این طرح مقبرهٔ نیمکتی را از این مناطق ساحلی یا شفله اقتباس کردند. شواهدی از مقبره‌های نیمکتی اولیه در ارتفاعات در تل حلیف یافت شده که به قرن‌های دهم و نهم پیش از میلاد تعلق دارد. این مقبره‌های اولیه از پیش با اشیای خانگی مانند کاسه‌ها، کوزه‌ها و زیورآلات فلزی پر شده بودند. از قرن هشتم تا ششم پیش از میلاد، طرح معماری این مقبره‌ها به‌طور قابل توجهی استاندارد باقی ماند و تغییرات اساسی در آن دیده نمی‌شود. دسترسی به مقبره‌های نیمکتی از طریق یک دهانهٔ کوچک مربع یا مستطیل‌شکل انجام می‌شد که معمولاً با یک سنگ بزرگ مهر و موم می‌گردید. فضای داخلی معمولاً شامل یک اتاق واحد بود که حدود ۳ تا ۵ متر طول و ۲٫۵ تا ۳٫۵ متر عرض داشت. پس از ورود، اغلب پله‌هایی به سمت پایین به کف مقبره منتهی می‌شد که در دو سوی آن یک تا سه نیمکت سنگی در ارتفاع کمر قرار داشت. تا حداکثر قرن هشتم پیش از میلاد، این مقبره‌ها همچنین دارای یک مخزن استخوان بودند: حفره‌ای که در کف یا زیر یکی از نیمکت‌ها تراشیده می‌شد. این فضا برای نگهداری استخوان‌ها و اشیای تدفینی افراد پیشین استفاده می‌شد تا جا برای تدفین‌های جدید فراهم گردد. گاهی طاقچه‌های کوچکی در دیوارها تراشیده می‌شد تا چراغ‌های روغنی در آن‌ها قرار گیرد. در مناطق جنوبی و شفله، نیمکت‌ها گاهی درون فرورفتگی‌هایی با سقف‌های قوسی شکل ساخته می‌شدند؛ طرحی که فضای مرکزی کف را به حداکثر می‌رساند. مقبره‌های اشرافی کشف‌شده در اورشلیم، جبعون و جُدَیده به‌عنوان «اسکئومورف‌های سنگی» عمل می‌کردند: نسخه‌های سنگی از اقامتگاه‌های لوکس. آن‌ها دارای جزئیاتی بودند که معمولاً در معماری مسکونی دیده می‌شد، از جمله پیش‌اتاق‌ها، اتاق‌های فرعی، کنده‌کاری‌های تزئینی مانند قرنیزهای تقلیدی و پوشش دیوار، و همچنین قاب‌های در و پله‌های ورودی حجاری‌شده. گورستان سیلوان، در شرق شهر باستانی، دارای نماهای حجاری‌شدهٔ مفصلی بود که از ساختمان‌های سلطنتی و آیینی قابل مشاهده بودند. برخی از آن‌ها برای افراد منفرد یا زوج‌ها طراحی شده بودند نه گروه‌های خانوادگی، و شامل تابوت‌های سنگی و بالشتک‌های حجاری‌شده برای سر بودند. پیچیده‌ترین نمونه‌ها دارای یک دروموس (راهروی ورودی) یا نمای حجاری‌شده‌ای بودند که به یک دهلیز باز می‌شد و دسترسی به چندین اتاق را فراهم می‌کرد. | ## جمع‌بندی | نماها و دیوارهای داخلی اغلب دارای کتیبه‌هایی بودند که نام متوفی را ذکر می‌کردند؛ یکی از نمونه‌های مشهور «کتیبهٔ مباشر سلطنتی» است که از یک «مباشر سلطنتی… که بر خانه است» یاد می‌کند.