موضوع مقاله: گابریلو کیابرا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # گابریلو کیابرا | مقدمه: گابریلو چیابرا (۱۸ ژوئن ۱۵۵۲ ۱۴ اکتبر ۱۶۳۸) شاعر ایتالیایی بود که گاهی پیندار ایتالیایی نامیده می‌شد. | ## بخش 1: گابریلو کیابرا | زندگی اوایل زندگی و تحصیلات چیابرا در ساونا، شهری ساحلی کوچک در نزدیکی جنوا، در خانواده‌ای از تبار اشرافی متولد شد. همان‌طور که او در بخشی دلپذیر از زندگینامه‌اش که در ابتدای آثارش آمده است، جایی که مانند ژولیوس سزار از خودش به صورت سوم شخص صحبت می‌کند، می‌گوید، او فرزندی پس از مرگ بود؛ او در نه سالگی به رم رفت و تحت مراقبت عمویش جیووانی قرار گرفت. چیابرا که در همین زمان عمویش را از دست داده بود، به ساونا بازگشت تا «دوباره عمویش را ببیند و توسط آنها دیده شود». کمی بعد، او به رم بازگشت و وارد خانه کاردینال کورنارو شد، جایی که چندین سال در آنجا ماند و به انجمن پائولوس مانوتیوس و اسپرونه اسپرونی، نمایشنامه‌نویس و منتقد تاسو، رفت و آمد داشت و در سخنرانی‌ها شرکت می‌کرد و به گفتگوی مورتوس گوش می‌داد. شهرت ادبی اگرچه چیابرا تقریباً در تمام ژانرهای ادبی زمان خود می‌نوشت، اما مهم‌ترین سهم او در زمینه شعر غنایی بود. او این شاعران را مطالعه می‌کرد تا اینکه آرزویش این شد که ریتم‌ها و ساختارهای آنها را به زبان خودش بازتولید کند و کشورش را با قالب جدیدی از شعر غنی سازد. پس از انتشار چندین مجموعه شعر غنایی (دو کتاب شعر و ترانه در سال ۱۵۹۱، شعر و ترانه اخلاقی و سرودن شعر توسکانی در سال ۱۵۹۹)، او به عنوان خالق سبک جدیدی از شعر غنایی مورد ستایش قرار گرفت و شهرتش در سراسر ایتالیا گسترش یافت. او سال‌های پایانی عمر خود را در فلورانس (۱۵۹۵–۱۶۳۳) و ساونا گذراند و از حمایت دوک‌های بزرگ توسکانی، دوک چارلز امانوئل اول ساووی، دوک وینچنزو گونزاگا و پاپ اوربان هشتم برخوردار بود. | ## بخش 2: گابریلو کیابرا | پس از یک زندگی ساده و بی‌عیب و نقص که در آن انبوهی از اشعار - حماسی، تراژیک، روستایی، تغزلی و طنز - را خلق کرد، در ۱۴ اکتبر ۱۶۳۸ در ساونا درگذشت. هر دو محکوم به زوال بودند، به همان بزرگی و ناگهانی که شکوهشان را به نمایش می‌گذاشتند. او با پیشنهاد اصلاح شعر ایتالیایی با تقلید از یونانیان، ژانرهای بسیاری را پرورش داد و انواع قالب‌های وزنی را معرفی کرد. قالب‌های وزنی شعر او، دانش قوی و تقلید آشکار از شاعران یونانی و رومی مانند پیندار، آناکرئون، هوراس و کاتولوس را آشکار می‌کند. او تحت تأثیر نظریه‌های اومانیستی اسپرونی و پلئیاد و فرم‌های استروفیکِ سبک محبوب‌تر رنسانس ایتالیا، با الگوهای وزنی و اشعار استروفیک ساده که رونسارد از مدل‌های کلاسیک اقتباس کرده بود، و همچنین با انواع بندهای متنوع شاعران ایتالیایی پیشین، مانند ساناتازارو، سرافینو دل آکیلا، لورنزو د مدیچی و پولیتزیانو، به آزمایش پرداخت. برخلاف هم‌عصر مشهورش، جامباتیستا مارینو، شعر او از فرم‌های کلاسیک استفاده می‌کرد و در واکنش به پترارکیسم غالب قرن، در استفاده از تصاویر محدودیت بیشتری اعمال می‌کرد. او با آگاهی از شهرت خود به عنوان یک پیندار مدرن، خود را با کریستف کلمب (که او نیز اهل ساونا بود) مقایسه کرد و گفت که او تلاش کرده است «دنیای جدیدی» از شعر را کشف کند. پینداریک‌های باشکوه او کسل‌کننده هستند، اما برخی از کانتزونت‌های او، مانند آناکرئونتیک‌های رونسارد، زیبا و دلنشین هستند. | ## بخش 3: گابریلو کیابرا | تا قرن بیستم، او عموماً به عنوان یک کلاسیک‌گرا، صدایی خویشتن‌دار در میان افراط‌گرایی‌های شعر سیسنتو، دیده می‌شد. منتقدان آرکادیایی، با رد افراط‌گرایی‌های مارینسیسم، متانت سنجیدهٔ سبک چیابرا را ستودند و آن را تنها مبنای صحیح یک «مکتب (شعر)» جدید می‌دانستند… که بی‌ارزش برای رقابت با مکتب پترارک نیست»، همان‌طور که جیووانی ماریو کرشیمبنی در سال ۱۶۹۸ نوشت. و اگرچه کروچه ارزیابی‌های منفی‌تر منتقدان قرن نوزدهم مانند لوئیجی ستمبرینی و فرانچسکو د سانتیس را تکرار کرد و شعر چیابرا را «فوق‌العاده خشک و پرزحمت» توصیف کرد، اما همچنان او را در مقابل مارینوی «حسی و دلنشین» قرار داد، که به همان اندازه از او بیزار بود. در واقع، کروچه در تلاش خود برای افزودن دقت مفهومی به اصطلاح «باروک»، تا آنجا پیش رفت که مارینو و چیابرا را به ترتیب در فصل‌هایی با عنوان «شعر باروک» و «شعر ادبی» از هم جدا کرد. از زمان کروچه، محققان کمی تلاش کرده‌اند تا بخشی از درخشش شهرت انتقادی خدشه‌دار شدهٔ چیابرا را بازیابی کنند و بار دیگر توجه را به ماهیت نوآورانه و در واقع رادیکال شعر او معطوف کنند. در رأس این افراد، جیووانی گتو قرار دارد که در مطالعه‌ای با عنوان تحریک‌آمیز «گابریلو چیابرا: شاعر باروک» اصرار داشته است که جنبهٔ نوآورانه و تجربی آثار این شاعر باید به عنوان بخشی از یک جنبش بزرگتر در شعر ایتالیایی آن زمان دیده شود. | ## جمع‌بندی | این جنبش که خود را در پدیده‌های متنوعی مانند مادریگال‌های مارینو یا کانزونی‌های فولویو تستی نشان می‌دهد، با به چالش کشیدن بسیاری از قراردادهای شعر ایتالیایی پیشین، به شدت با زیبایی‌شناسی پایدارتر شعر قرن شانزدهم در تضاد بود.