aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: گالری اسپادا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # گالری اسپادا | مقدمه: این کاخ همچنین به خاطر نمای بیرونی و گالری پرسپکتیو اجباری اثر فرانچسکو بورومینی مشهور است. | ## بخش 1: گالری اسپادا | تاریخچه ساختمانی که اکنون گالری اسپادا در آن قرار دارد، در ابتدا در سال ۱۵۴۰ برای کاردینال گیرولامو کاپودیفرو ساخته شد. بارتولومئو بارونینو، از کازاله مونفراتو، معمار آن بود، در حالی که جولیو ماتزونی و یک تیم، گچ‌بری‌های مجللی را در داخل و خارج آن انجام دادند. | ## بخش 2: گالری اسپادا | او به فرانچسکو بورومینی، معمار باروک، مأموریت داد تا آن را برایش اصلاح کند و این بورومینی بود که شاهکار خطای دید پرسپکتیو اجباری را در حیاط طاق‌دار خلق کرد، که در آن ردیف‌های ستون‌های رو به کاهش و کف رو به بالا، خطای دید یک گالری به طول ۳۷ متر (که در واقع ۸ متر است) را با یک مجسمه به اندازه واقعی در انتهای چشم‌انداز، در نور روز ایجاد می‌کند. این ساختمان در نوامبر ۱۹۲۶ توسط دولت ایتالیا برای میزبانی از گالری و شورای ایالتی خریداری شد. | ## بخش 3: گالری اسپادا | این بنا در دهه ۱۹۴۰ بسته شد، اما به لطف تلاش‌های مسئول گالری‌های رم، آشیل برتینی کالوسو و مدیر، فدریکو زری، در سال ۱۹۵۱ بازگشایی شد. زری متعهد شد که آثار هنری باقی‌مانده که در طول جنگ پراکنده شده بودند را پیدا کند، زیرا قصد داشت طرح اولیه نسخه شانزدهم و هفدهم گالری، از جمله محل قرارگیری تصاویر، مبلمان و مجسمه‌ها را از نو خلق کند. | ## جمع‌بندی | بیشتر آثار هنری به نمایش گذاشته شده عمدتاً از مجموعه خصوصی برناردینو اسپادا هستند که با مجموعه‌های کوچک‌تری مانند مجموعه ویرجیلیو اسپادا تکمیل می‌شوند.
موضوع مقاله: دومیتیلا هاردینگ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # دومیتیلا هاردینگ | مقدمه: او دختر جان هاردینگ، ناشر، نویسنده و فیلمنامه‌نویس، و دونا لاوینیا لانته دلا رووره است. | ## بخش 1: دومیتیلا هاردینگ | مادرش عضوی از خاندان دلا رووره، یک خانواده اشرافی ایتالیایی با پیوندهایی با دستگاه پاپ، است. شغل هاردینگ به عنوان طراح مبلمان و طراح پشت برند مد «میس ایتالیا» فعالیت داشته است. برند «میس ایتالیا» کار خود را با مجموعه‌ای از لباس‌های شنا برای «کراس» در غرب لندن آغاز کرد که در آن هاردینگ از پارچه‌های بازیافتی و تکنیک‌های قدیمی نساجی که توسط صنعتگران سنتی ایتالیایی استفاده می‌شد، استفاده می‌کرد و بعدها به یک برند مد با ترکیب طرح‌های قدیمی و مدرن تبدیل شد. | ## بخش 2: دومیتیلا هاردینگ | هاردینگ به عنوان یک مجسمه‌ساز شیشه‌ای با استاد شیشه‌گر، آندره‌آ زیلیو، در کارخانه ریخته‌گری آنفورا در مورانو کار می‌کند و ظروف، گلدان‌ها و مجسمه‌های شیشه‌ای می‌سازد. در سال ۲۰۱۳، آثار هاردینگ در نمایشگاه «چوب، شیشه، کاغذ» در گالری آلساندرا بونومو در رم به نمایش گذاشته شد. در سال ۲۰۱۵، او نه مجسمه شیشه‌ای را در هنر شیشه‌گری امروز در ایتالیا در ویلا نچچی کامپیگلیو در میلان، با حمایت فوندو آمبینته ایتالیایی، به نمایش گذاشت. | ## بخش 3: دومیتیلا هاردینگ | آثار او همچنین در استودیوی ماری رز کاهانه در یالی، ویلا دی اسقف‌ها، مورانو امروز، احساس شیشه و بنیاد موزه‌های مدنی ونیز به نمایش گذاشته شده است. در سال ۱۹۸۵، این زوج یک دهکده متروکه در نزدیکی اورگیا در استان سینا خریداری کردند و شروع به بازسازی آن کردند. | ## جمع‌بندی | هاردینگ و گتی در سال ۲۰۱۰ از هم جدا شدند و در سال ۲۰۱۱ طلاق گرفتند پس از طلاق، هاردینگ از خانه خود در پارک ورمسلی به توسکانی نقل مکان کرد.
موضوع مقاله: آمالیا سیاردی دوپره | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آمالیا سیاردی دوپره | مقدمه: اوایل زندگی و تحصیلات سیاردی دوپره نتیجهٔ نسل پنجم جیووانی دوپره، مجسمه‌ساز (۱۸۱۷–۱۸۸۲) و نوه خواهرزادهٔ هنرمند همنام خود، آمالیا دوپره (۱۸۴۲–۱۹۲۸) است که مجسمهٔ سانتا ریپاراتا او بر روی نمای کلیسای جامع فلورانس قرار دارد. | ## بخش 1: آمالیا سیاردی دوپره | آمالیا در آکادمی هنرهای زیبای فلورانس تحصیل کرد و بعدها در میلان و رم تجربهٔ کاری داشت. او حدود ده سال در دبیرستان هنری فلورانس و مؤسسهٔ هنر در پورتا رومانا تدریس کرد و در عین حال نمایشگاه‌های هنری شخصی در ایتالیا و خارج از کشور ترتیب داد."Amaliadupre" تجربهٔ پایان جنگ جهانی دوم که خانواده‌اش را مجبور به فرار از خانه‌شان کرد، در آمالیا میل به صلح‌طلب شدن را ایجاد کرد؛ بنابراین، در طول دهه‌های شصت و هفتاد، او آثار هنری را برای محکوم کردن جنگ، مواد مخدر و هر نوع ظلم در دنیای مدرن خلق کرد. از سال ۱۹۶۶، او با چندین معمار از جمله لوئیجی بیکوچی، روبرتو مونسانی، رافائلو فانیونی و پیر نیکولو براردی همکاری کرد و چرخه‌های تزئینی مجسمه‌سازی و مبلمان مذهبی را خلق کرد. | ## بخش 2: آمالیا سیاردی دوپره | از سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۸۷، او در کلیسای کوچک سن لورنزو در وینچیلیاتا، فلورانس، کار کرد، جایی که قصد داشت «بخش الهی هر انسانی» را به نمایش بگذارد و اثری را خلق کند که آن را «کتاب مقدس برای فقرا» نامید.Martinelli, Massimo (2012). کار و سبک آثار دوپره در بسیاری از کلیساها، میدان‌ها و باغ‌ها در سراسر جهان یافت می‌شوند. این نقش برجسته سفالی که یکی از بزرگ‌ترین نقش برجسته‌های سفالی جهان است، صحنه‌هایی از عهد عتیق و جدید را به تصویر می‌کشد. | ## بخش 3: آمالیا سیاردی دوپره | مجسمه‌های آمالیا سیاردی دوپره در کلیسای سن برناردینو در بورگونتو، فیزوله، جایی که تمام هنرهای به نمایش گذاشته شده توسط زنان خلق شده‌اند، نگهداری می‌شوند. به عنوان ساکن توسکانی، بسیاری از آثار هنری آمالیا تحت تأثیر تمدن اتروسک قرار دارد. | ## جمع‌بندی | در نوامبر ۲۰۱۵، بنیاد آمالیا سیاردی دوپره موزه را افتتاح کرد که به یک فضای نمایشگاهی تبدیل شده است که بیش از نیم قرن از مجسمه‌ها و نقاشی‌های سفالی و برنزی دوپره را در خود جای داده است.AA.VV.
موضوع مقاله: فرانچسکو برتوس | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فرانچسکو برتوس | مقدمه: فرانچسکو برتوس، مجسمه‌ساز ایتالیایی بود که به خاطر مجسمه‌سازی‌های هرمیِ کوچک، احساسی و استادانه‌اش شناخته می‌شد. | ## بخش 1: فرانچسکو برتوس | سوابق تاریخی نشان می‌دهد که او در سال ۱۶۹۳ در رم و در سال ۱۷۱۰ در ونیز حضور داشته است و فعالیت او تا سال ۱۷۳۳ ثبت شده است، زمانی که سفارشی برای ساخت دو شمعدان برای کلیسای سنت آنتونیو (ایل سانتو) در پادوا دریافت کرد. مجسمه‌های برتوس در میان ایتالیایی‌های قرن هجدهم و گردشگرانی که از ایتالیا بازدید می‌کردند، محبوبیت پیدا کردند و به مجموعه‌های مختلفی در اروپا و آمریکای شمالی، از جمله موزه هنر متروپولیتن در شهر نیویورک راه یافتند. | ## بخش 2: فرانچسکو برتوس | نمونه‌های قابل توجه از آثار او عبارتند از تمثیل پیروزی، که در موسسه هنر شیکاگو نگهداری می‌شود، و مجسمه آمریکا، که در گالری هنری والترز در بالتیمور به نمایش گذاشته شده است. مجسمه مرمری تقریباً دو متری کاررا با عنوان «سقوط فرشتگان یاغی» که در کاخ لئونی مونتاناری ویچنزا واقع شده است، اکنون به عنوان یکی دیگر از آثار او شناخته می‌شود. | ## بخش 3: فرانچسکو برتوس | اتهامات جادوگری مجسمه برتوس به دلیل توانایی‌اش در ایجاد توهم بی‌وزنی، با وجود اینکه از برنز یا مرمر ساخته شده بود، محبوبیت پیدا کرد. | ## جمع‌بندی | برتوس با تراشیدن یک مجسمه به صورت زنده در مقابل بازجویانش، از پیگرد قانونی بیشتر فرار کرد.
موضوع مقاله: سنت پانکراس | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سنت پانکراس | مقدمه: سنت پانکراس یک کلیسای کاتولیک کوچک و کلیسای عنوانی، صومعه‌ای و محلی است که توسط پاپ سیماکوس در قرن ششم در رم، ایتالیا تأسیس شد. | ## بخش 1: سنت پانکراس | این کلیسا از طریق سنت پانکرازیو، به سمت غرب فراتر از پورتا سن پانکرازیو قرار دارد که به بخشی از دیوار اورلیان در ژانیکولوم باز می‌شود و دخمه سن پانکرازیو را پوشش می‌دهد. صومعه مجاور شاید در همان اوایل کلیسا تأسیس شده باشد و از آن زمان توسط کارملیت‌های جدا شده اشغال شده است. از دیگر دارندگان قبلی این عنوان می‌توان به پاپ پل چهارم (۱۵ ژانویه - ۲۴ سپتامبر ۱۵۳۷) و پاپ کلمنت هشتم (۱۸ دسامبر ۱۵۸۵–۳۰ ژانویه ۱۵۹۲) اشاره کرد. | ## بخش 2: سنت پانکراس | تاریخچه این کلیسا توسط پاپ سیماکوس (۴۹۸–۵۱۴) در محلی که پیکر سنت پانکراس رومی یا پانکراتیوس در آن دفن شده بود، یعنی در خیابان اورلیا میلیاریو سکوندو («در خیابان اورلیا در دومین نقطه عطف») ساخته شد. به دلیل بی‌توجهی آنها به این مکان، پاپ گرگوری اول (۵۹۰–۶۰۴) پس از غارت صومعه مونته‌کاسینو توسط لومباردها در سال ۵۸۰، آن را به اعضای فرقه تازه تأسیس بندیکتین سپرد. در قرن هفتم، پاپ هونوریوس اول (۶۲۵–۶۳۸) کلیسای بزرگتری برای تعداد فزاینده زائران ساخت. | ## بخش 3: سنت پانکراس | او یادگارهای قدیس را در زیر محراب بلند قرار داد، با پنجره‌ای برای دسترسی از یک راهروی نیم دایره‌ای که به پشت و زیر محراب منتهی می‌شد. در قرن هفدهم، این کلیسا به کارملیت‌های بی‌کلاه داده شد که آن را کاملاً بازسازی کردند. این کلیسا در قرن نوزدهم، که در جریان حمله فرانسه به جمهوری روم در سال ۱۸۴۹ به شدت آسیب دیده بود، مورد بازسازی بیشتری قرار گرفت؛ اما نمای آجری ساده اواخر قرن پانزدهم خود را با نشان پاپ اینوسنت هشتم حفظ کرده است. | ## جمع‌بندی | ورودی آن در کنار موزه کوچک سنت پانکراسیو با قطعاتی از مجسمه‌ها و کتیبه‌های بت‌پرستانه و اوایل مسیحیت قرار دارد.
موضوع مقاله: جاکوپو سارنو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جاکوپو سارنو | مقدمه: او که از کودکی در دنیای بازیگری فعال بود، شروع به بازی در چندین مجموعه کمدی کرد که بیشتر آنها توسط مدیاست تولید شده بودند. | ## بخش 1: جاکوپو سارنو | در اوایل دهه ۲۰۰۰، او به عنوان بازیگر در تئاتر و سینما و همچنین در تلویزیون به کار خود ادامه داد و به یکی از چهره‌های آشنای مجموعه‌های کمدی تولید شده توسط شبکه دیزنی تبدیل شد. از فیلم‌هایی که او در آن نقش داشته است، می‌توان به فانتوتسی ۲۰۰۰ – شبیه‌سازی اشاره کرد. او اولین کار حرفه‌ای خود را به عنوان بازیگر در سن بسیار کمی انجام داد و تا نیمه دوم دهه ۹۰ با بازی در برخی از مجموعه‌های کمدی و تبلیغات، به چهره‌ای آشنا در تلویزیون ایتالیا تبدیل شد. در سال ۱۹۹۵، او اولین بازی خود را به عنوان بازیگر در مجموعه کمدی «Io e la mamma» در کنار جری اسکوتی و دلیا اسکالا انجام داد و تا سال ۱۹۹۷ در تمام فصل‌ها نقش پائولینو را بازی کرد. | ## بخش 2: جاکوپو سارنو | دو سال بعد، با بازگشت به تلویزیون، او به طور منظم در کانال ۵ و در مجموعه کمدی «Don Luca» حضور داشت که در آن تنها برای دو فصل نقش میرکو را بازی کرد. سال بعد، او اولین فیلم سینمایی خود را بازی کرد و نقش کوچکی در فیلم فانتوتسی ۲۰۰۰ – شبیه‌سازی ایفا کرد که در آن نقش کودکی را بازی کرد که توسط والدینش که بیش از حد مشغول کار خود بودند، رها شده بود. پس از سه سال وقفه، او نقش کوچکی در مجموعه کمدی «Il Mammo» با انزو یاچتی و ناتالیا استرادا ایفا کرد. او از سال ۱۹۹۹ به عضویت «انجمن صداپیشگان ایتالیا» (ADAP) درآمد، از همان سال فعالیت حرفه‌ای خود را به عنوان صداپیشه آغاز کرد. | ## بخش 3: جاکوپو سارنو | علاوه بر دوبله بسیاری از فیلم‌ها، برای نقش‌های جوانان و شخصیت‌های کارتونی، چندین بار صدای خود را به شخصیت‌های مختلف تغییر داده است، از جمله صداپیشگی هری پاتر در بازی ویدیویی. در سال ۲۰۰۹، در جشنواره فیلم ویارجو اروپا سینما، جایزه بهترین هنرمند را از آن خود کرد. او علاوه بر بازیگری در سینما و تلویزیون، پس از مطالعه برخی از تکنیک‌های موسیقی، از جمله آواز و تئوری موسیقی، گیتار و هارمونیکا بلوز، در تئاتر نیز در برخی از نمایش‌های موزیکال عملکرد خوبی داشت. این مطالعات به او اجازه داده است تا در موسیقی نیز فعالیت کند و در جشنواره موسیقی کاستروکارو در سال ۲۰۰۴ شرکت کند، که در آنجا به نیمه‌نهایی رسید. | ## جمع‌بندی | او همچنین عضوی از گروه جدید هارد راک میلان است زیرا قبلاً در گروه دیگری از همان شهر و با همان نوع موسیقی به نام داستی هدز (سرهای پوشیده از گرد و غبار) شرکت کرده بود و در هر دو نقش خواننده را داشته است.
موضوع مقاله: سنت جان دی فلورنتینی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سنت جان دی فلورنتینی | مقدمه: سنت جان دی فلورنتینی یک کلیسای کوچک و یک کلیسای رسمی در پونته ریونه رم، ایتالیا است. | ## بخش 1: سنت جان دی فلورنتینی | کلیسای جدید جامعه فلورانس در رم که به سنت جان باپتیست، محافظ فلورانس، تقدیم شده است، در قرن شانزدهم آغاز و در اوایل قرن هجدهم تکمیل شد و کلیسای ملی فلورانس در رم است. این کلیسا در طول قرن‌های شانزدهم و هفدهم با هنر فراوان تزئین شده بود و بیشتر سفارش‌ها به هنرمندان فلورانسی داده می‌شد. جانشین ژولیوس دوم، پاپ فلورانسی لئو دهم دِ مدیچی (۱۵۱۳–۱۵۲۱)، در سال ۱۵۱۸ مسابقه معماری برای ساخت کلیسای جدید در محل کلیسای قدیمی سن پانتالئو را آغاز کرد. طرح‌ها توسط تعدادی از معماران، از جمله بالداساره پروزی، یاکوپو سانسووینو، آنتونیو دا سانگالوی جوان و نقاش و معمار رافائل، ارائه شدند. سانسووینو در این مسابقه برنده شد، اما ساخت بنا متعاقباً توسط سانگالو و جاکومو دلا پورتا اجرا شد. | ## بخش 2: سنت جان دی فلورنتینی | در سال ۱۵۵۹، کوزیمو اول دِ مدیچی، دوک توسکانی، از میکل‌آنژ خواست تا طرح‌هایی برای کلیسا آماده کند و او چیدمان متمرکز کلیسا را ارائه داد، اما این طرح پذیرفته نشد. ساخت اصلی کلیسا در سال‌های ۱۵۸۳–۱۶۰۲ تحت نظر معمار جاکومو دلا پورتا بر اساس طرح صلیب لاتین انجام شد. کارلو مادرنو از سال ۱۶۰۲ تا ۱۶۲۰ این مسئولیت را بر عهده گرفت و ساخت گنبد و بدنه اصلی کلیسا را هدایت کرد. با این حال، نمای بیرونی، که بر اساس طرحی از الساندرو گالیله ساخته شده بود، تا سال ۱۷۳۴ به پایان نرسید. در سال‌های ۱۶۲۳–۱۶۲۴، جیووانی لانفرانکو نقاشی‌هایی برای کلیسای کوچک ساکچتی کشید. | ## بخش 3: سنت جان دی فلورنتینی | در سال ۱۶۳۴، نقاش و معمار باروک، پیترو دا کورتونا، توسط اشراف‌زاده فلورانسی، اوراتزیو فالکونیری، برای طراحی محراب بلند فراخوانده شد. ایده‌های کورتونا برای گروه کر شامل پنجره‌هایی بود که از دید حضار پنهان بودند و محراب را روشن می‌کردند، نمونه‌ای اولیه از استفاده باروک از منبع «نور پنهان»، مفهومی که برنینی بسیار از آن استفاده کرد. حدود بیست تا سی سال بعد، فالکونیری پروژه گروه کر را احیا کرد، اما سفارش را به معمار باروک، فرانچسکو بورومینی، داد که طرح را تغییر داد تا امکان دفن برادر اوراتزیو، کاردینال للیو فالکونیری، فراهم شود. | ## جمع‌بندی | پس از مرگ بورومینی در سال ۱۶۶۷، این کار توسط کورتونا تکمیل و تا حدی اصلاح شد و پس از مرگ او در سال ۱۶۶۹، توسط سیرو فری، شاگرد و همکار کورتونا، انجام شد.
موضوع مقاله: نیکوکاری با چهار کودک | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نیکوکاری با چهار کودک | مقدمه: نیکوکاری با چهار کودک که با نام نیکوکاری با چهار پوتی [شودر] نیز شناخته می‌شود، مجسمه‌ای از هنرمند ایتالیایی ، جیان لورنزو برنینی است. | ## بخش 1: نیکوکاری با چهار کودک | این اثر که بین سال‌های ۱۶۲۷ و ۱۶۲۸ اجرا شده، در موزه‌های واتیکان در شهر واتیکان نگهداری می‌شود. این مجسمه سفالی کوچک، نماد نیکوکاری را نشان می‌دهد که در حال شیر دادن به یک کودک است و سه کودک دیگر در حال بازی هستند. | ## بخش 2: نیکوکاری با چهار کودک | این مجسمه شانزده اینچ ارتفاع دارد، از خاک رس سفالی ساخته شده است و نمایانگر نیکوکاری است که به کودکی شیر می‌دهد و سه کودک دیگر در حال بازی هستند. تاریخ ساخت آن نامشخص است: راجیو تاریخ اجرای مجسمه را بین سال‌های ۱۶۲۷ و ۱۶۲۸ می‌داند، اگرچه دیگران اظهار داشته‌اند که ممکن است نزدیک به ۱۶۳۰، یا حداکثر تا ۱۶۳۴ ساخته شده باشد. | ## بخش 3: نیکوکاری با چهار کودک | این اثر در نمایشگاه سیار «سنت پیتر و واتیکان: میراث پاپ‌ها» که در اوت ۲۰۰۳ در فورت لادردیل افتتاح شد، گنجانده شد. | ## جمع‌بندی | یکی از منتقدان آن را «هنری‌ترین اثر ارزشمند نمایشگاه… این مجسمه ظریف از یک مادر و نوزاد، سرشار از حرکت و احساس انسانی است.
موضوع مقاله: کامیلو ماریانی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کامیلو ماریانی | مقدمه: پدرش آنتونیو، اهل سینا در منطقه توسکانی، پس از سقوط سینا به فلورانس در سال ۱۵۵۵ به ونتو گریخت. | ## بخش 1: کامیلو ماریانی | 113 خوشبختانه، ارتباط ماریانی با کارگاه روبینی او را به سنت مجسمه‌سازی که به رم و واتیکان بازمی‌گشت، کشاند، زیرا همسر لورنزو روبینی، مارگاریتا، خواهر الساندرو ویتوریا، شاگرد و جانشین مجسمه‌ساز و معمار برجسته ونیزی ، جاکوپو سانسووینو، بود. سانسووینو نیز به نوبه خود در رم آموزش دید، جایی که قبل از مجبور شدن به فرار از شهر در سال ۱۵۲۷، زمانی که توسط نیروهای امپراتور مقدس روم غارت شد، شهرت مهمی برای خود دست و پا کرد. با این حال، ماریانی پیش از عزیمت به رم و دربار پاپ، تعدادی سفارش معتبر در ونیز و ونتو دریافت کرد و از ارتباطات خود با روبینی‌ها و ویتوریا و همچنین با معمار اهل وینسنتین، وینچنزو اسکاموزی، بهره برد. پس از همکاری با آگوستینو روبینی و دیگر مجسمه‌سازان شناخته‌شده منطقه در ساخت مجسمه‌هایی برای تئاتر المپیکو اثر آندره‌آ پالادیو در ویچنزا، او به خلق سه مجسمه - آئولوس، پروسرپین و هایمن - پرداخت که بر فراز سقف کتابخانه مارسیانا اثر سانسووینو در میدان سن مارکو در ونیز قرار دارند. | ## بخش 2: کامیلو ماریانی | شاهکارهای دوره ونتو ماریانی حاصل سفارش او برای ساخت شش مجسمه بزرگتر از اندازه واقعی از اجداد تاریخی خانواده کورنارو برای ویلا کورنارو در پیومبینو دسه با طراحی پالادیو بود. 43 پس از انتقال استودیوی خود به رم در سال ۱۵۹۷، ماریانی بلافاصله جایگاه خود را در صحنه هنری رم و واتیکان پیدا کرد. او سفارش‌های معتبر بسیاری را در رم برای پاپ کلمنت هشتم و پاپ پل پنجم اجرا کرد، از جمله مجسمه‌هایی برای کلیسای کوچک کلمنت هشتم در کلیسای جامع سنت پیتر؛ بعدها از او خواسته شد تا چهار فرشته را برای کلیسای متحرک بالداچینو سنت پیتر اجرا کند. او پروژه‌های مجسمه‌سازی بزرگ دیگری را برای کلیسای لاتران، پانتئون و کلیساهای سانتا ماریا سوپرا مینروا و سانتا ماریا ماجوره به پایان رساند. | ## بخش 3: کامیلو ماریانی | با این حال، شاهکارهای دوره رومی او، هشت قدیس گچ‌بری بودند که برای کلیسای سن برناردو آله ترمه اجرا شدند. ماریانی در سال ۱۶۱۱ در سن ۴۶ سالگی در رم درگذشت و در کلیسای سانتا سوزانا به خاک سپرده شد. کامیلو ماریانی: کاتالیزور مجسمه‌سازی دوره باروک رومی، پایان‌نامه دکترا، دانشگاه جانز هاپکینز، بالتیمور، ۱۹۸۰. مارتینلی، والنتینو، «مجسمه اول کامیلو ماریان و روما»، آتی دل هجدهم کنگره بین‌المللی در استوریا دل'آرت، ۱۹۵۵ (ونزیا، ۱۹۵۷)، ص. | ## جمع‌بندی | استرو، استیون، «ماریانی، کامیلو»، فرهنگ هنر گروو، ویرایش جین ترنر (لندن، ۱۹۹۶)، جلد ۲۰، صفحات.
موضوع مقاله: آندره‌آ براستولون | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آندره‌آ براستولون | مقدمه: زندگی‌نامه او در سنت محلی و پر جنب و جوش مجسمه‌سازی در زادگاهش بلونو، در ترافرما ونیزی، و در استودیوی فیلیپو پارودی، مجسمه‌ساز جنوایی، که سفارش‌هایی را در پادوا و ونیز (۱۶۷۷) انجام می‌داد، آموزش دید. | ## بخش 1: آندره‌آ براستولون | بروستولون در چندین کلیسای ونیزی ثبت شده است، جایی که او حکاکی تزئینی را به چنان وفوری انجام می‌داد که باید به سرعت یک استودیوی بزرگ از دستیاران را گرد هم آورده باشد. مشابه معاصرش در لندن، گرینلینگ گیبونز، تقریباً تمام حکاکی‌های باروک با کیفیت بالا و مقاوم در ونیز در برهه‌ای از زمان به بروستولون نسبت داده شده است. گِریدون، پایه بلندی برای شمعدان، به بروستولون امکانات بی‌حد و حصری برای انواع ایده کاریاتید یا اطلس ارائه می‌داد: گِریدون‌های سیاه رنگِ نقاشی شده و آبنوسی شده باروک که از قرن هجدهم به‌طور بی‌وقفه تکثیر می‌شدند، مدل‌های خود را در آثار بروستولون می‌یافتند. سفارش‌های غیرمذهبی او از پیترو ونیر، از خانواده ونیر دی سن ویو (مجموعه‌ای از چهل قطعه مجسمه‌سازی که می‌توان در سالا دی بروستولون کاخ رزونیکو، ونیز مشاهده کرد)، از خانواده پیسانی استرا، و از خانواده‌های کورر دی سن سیمئونه، انتساب برخی از مبلمان قابل حملِ فوق‌العاده غنی و بدون سند را به او ترغیب می‌کند. مبلمان منبت‌کاری‌شدهٔ استادانهٔ آندره‌آ بروستولون، به سمت وضعیت مجسمه‌سازی گرایش داشت، مانند پایه‌های هلندی میزهای کنسول که شبیه بزرگ‌نمایی آثار دو ون ویاننز، پائولوس و آدام، هستند که شاید بزرگ‌ترین نقره‌سازان هلندی آن دوره باشند. | ## بخش 2: آندره‌آ براستولون | این قطعات منبت‌کاری‌شده، تمایل باروک به توسعهٔ یک فرم سه‌بعدی در فضا را نشان می‌دهند. قطعات گردو، شمشاد و آبنوس بروستولون از محدودیت‌های عملکردی معمول مبلمان فراتر می‌روند؛ آن‌ها از اشکال تراشیده شدهٔ استادانه‌ای ساخته شده‌اند. چارچوب صندلی‌ها، میزهای کنار مبلی و میزهای عسلی بروستولون به شکل شاخه‌های گره‌دار درخت تراشیده شده بودند و تکیه‌گاه‌های بیشتری از چوب پوتی و مورها از جنس آبنوس تراشیده شده بودند. تکیه‌گاه‌های صندلی‌ها که هرگز در حالت ایستاده و سفت که آداب معاشرت آن زمان ایجاب می‌کرد، لمس نمی‌شدند، با تمثیل‌هایی از غرور، آتش و موسیقی و غیره تراشیده شده بودند. مجلل‌ترین قطعه‌ای که برای پیترو ونیه تحویل داده شد، یک میز عسلی بزرگ و پایه گلدان از جنس جعبه و چوب آبنوس بود که به صورت یک مجموعه واحد برای نمایش گلدان‌های چینی کمیاب وارداتی ژاپنی طراحی شده بود. | ## بخش 3: آندره‌آ براستولون | تمثیل‌های التقاطی شامل هرکول با هیدرا و سربروس، دشت‌ها و خدایان رودخانه‌ای خوابیده (به مرجع مراجعه کنید) می‌شود. در سال ۱۶۸۵، بروستولون به خانه‌ای که در بلونو در آن متولد شده بود بازگشت، و از آن زمان خود را عمدتاً وقف خیمه‌ها و مجسمه‌های مذهبی از جنس گردو، شمشاد یا عاج کرد. پیکره عاج چندرنگ او از یک صلیب در موزه مدنی بلونو نگهداری می‌شود که برخی از نقاشی‌های مقدماتی بروستولون را برای قاب‌هایی که با پوتی و با نمایش نمادها تراشیده می‌شوند، حفظ کرده است. یک جفت مجسمه شمشاد، «قربانی کردن ابراهیم و یعقوب در حال کشتی گرفتن با فرشته»، به همراه پایه‌های باروکتوی طوماری، در مجموعه یوستوس لیبیگ (لیبیگهاوس، فرانکفورت) قرار داشت. | ## جمع‌بندی | والنتینو پانسیرا بسارل، مجسمه‌ساز ونیزی (–)، از دهه ۱۸۶۰ صندلی‌های راحتی روکش‌دار را به شیوه بروستولون می‌ساخت.
موضوع مقاله: ریکاردو موراندی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ریکاردو موراندی | مقدمه: ریکاردو موراندی (۱ سپتامبر ۱۹۰۲ – ۲۵ دسامبر ۱۹۸۹) مهندس عمران ایتالیایی بود که بیش از هر چیز به دلیل نوآوری در استفاده از بتن مسلح و بتن پیش‌تنیده شناخته می‌شود. | ## بخش 1: ریکاردو موراندی | هرچند در طول سال‌ها، برخی از پل کابلی‌های او با مشکلات نگهداری و ایمنی مواجه شدند. از شناخته‌شده‌ترین آثار او می‌توان به پل رافائل اوردانتای عمومی (General Rafael Urdaneta) در ماراکایبو، ونزوئلا به طول ۸ کیلومتر؛ پل موراندی در جنوا (به‌طور رسمی «ویادوتو پولچِوِرا») که بخشی از آن در سال ۲۰۱۸ فرو ریخت؛ و سالن نمایشگاه زیرزمینی خودرو در تورین اشاره کرد. | ## بخش 2: ریکاردو موراندی | او پس از فارغ‌التحصیلی در سال ۱۹۲۷، تجربه اولیه خود را در کالابریا در پروژه‌های بازسازی مناطق آسیب‌دیده از زلزله به دست آورد. پس از بازگشت به رم و تأسیس دفتر شخصی، تمرکز خود را بر بررسی فنی سازه‌های بتن مسلح و بتن پیش‌تنیده گذاشت و طراحی مجموعه‌ای از سینماها و پل‌های نوین را آغاز کرد. | ## بخش 3: ریکاردو موراندی | در سال ۱۹۷۰، او در پروژه‌های توسعه فرودگاه فیومیچینو (فرودگاه لئوناردو داوینچی) در رم مشارکت داشت. وی در طول فعالیت حرفه‌ای خود آثار برجسته‌ای چون پل وادی الکوف در بیضا، لیبی (۱۹۷۲) و ویادوتو پولچورا (پل موراندی) در جنوا (۱۹۶۷) را طراحی کرد. | ## جمع‌بندی | موراندی استاد طراحی پل در دانشگاه فلورانس و دانشگاه رم ساپینتزا بود و در سال ۱۹۶۳ به عضویت انجمن سلطنتی هنرها، صنایع و بازرگانی (FRSA) انتخاب شد.
موضوع مقاله: آلوئیس نگرلی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آلوئیس نگرلی | مقدمه: او هفتمین فرزند از ده فرزند خانواده‌ای دو زبانه (پدر ایتالیایی‌زبان و مادر آلمانی‌زبان) بود. | ## بخش 1: آلوئیس نگرلی | خانوادهٔ او از جمله پدر و خواهر بزرگ‌ترش در قیام تیرو‌ل ۱۸۰۹ به رهبری آندریاس هوفر علیه اشغال فرانسوی‌ها و باواریایی‌ها شرکت داشتند. خانواده بخش زیادی از دارایی خود را از دست دادند، اما به دلیل تعهد به قیام، دولت اتریش کمک‌های آموزشی به فرزندان ارائه کرد.واژه‌نامه زندگی‌نامه‌ای امپراتوری اتریش (آلمانی) او با بورس تحصیلی به فلتْره رفت (۱۸۱۲) و سپس در پادووا و اینس‌بروک (۱۸۱۷) تحصیل کرد. مهندسی عمران نگْرِلی در ۱۸۱۸ فعالیت حرفه‌ای خود را در دپارتمان ساختمان اینسبروک آغاز کرد. | ## بخش 2: آلوئیس نگرلی | او پل چوبی سرپوشیدهٔ «گشونتوبل» در لینگنو (۱۸۳۰) را ساخت که هنوز پابرجاست و در مهندسی رودخانه آلپاین راین نقش داشت.فرهنگ زندگی‌نامه‌ای اتریش، ص. او همچنین انبار غله (کورنهاوس) و تالار کنسرت زوریخ (۱۸۳۹) را طراحی کرد.Alois von ولفگانگ بائر، مهندس از پریمیه‌رو در اتریش-لکسیکون (آلمانی) ساخت راه‌آهن از ۱۸۳۶، نگْرِلی به طراحی نخستین راه‌آهن شمالی سوئیس (زوریخ – بادن) پرداخت که در ۱۸۴۶ افتتاح شد. او همچنین برای راه‌آهن اینس‌بروک – کوف‌شتاین برنامه‌ریزی اولیه کرد.فرهنگ زندگی‌نامه‌ای اتریش، ص. | ## بخش 3: آلوئیس نگرلی | ۵۷ (آلمانی) در ۱۸۴۰ به اتریش بازگشت و در راه‌آهن شمالی دولتی اتریش مسئولیت گرفت. مهم‌ترین اثر او پل‌راه‌آهن نگْرِلی در پراگ (۱۸۴۶–۱۸۴۹) بود که تا ۱۹۱۰ طولانی‌ترین پل سنگی اروپا محسوب می‌شد.پل نگْرِلی کارلینسکی (چکی) کانال سوئز از ۱۸۳۶ به فکر ایجاد آبراهی میان مدیترانه و دریای سرخ بود. | ## جمع‌بندی | در ۱۸۴۶ به دعوت بارتلمی پروسپر آنفانتن به شرکت مطالعات کانال سوئز پیوست و در ۱۸۴۷ از برزخ سوئز بازدید کرد.