موضوع مقاله: پاچیسی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پاچیسی | مقدمه: پاچیسی ( ,) یک بازی تخته ای متقاطع و دایره‌ای است که در هند باستان ایجاد شده است. | ## بخش 1: پاچیسی | یک بازیکن شش یا هفت صدف سپیدمهره را پرتاب می‌کند و با توجه به این که چند صدف به رو قرار دارند، مهره‌هایش می‌توانند خانه‌های جدولی تخته را طی کنند. نام بازی از کلمه هندی گرفته شده است که به معنای «بیست و پنج» است، که بزرگ‌ترین امتیازی است که می‌توان با صدف‌های سپیدمهره پرتاب کرد؛ بنابراین این بازی با نام بیست و پنج نیز شناخته می‌شود. نسخه‌های دیگری از این بازی وجود دارد که بیشترین امتیازی که می‌توان در آن انداخت، سی است. تاریخچه بازی‌هایی شبیه به چائوپار با طرح‌های رنگی متفاوت همراه با تاس از عصر آهن به این سو، در سایت‌هایی مانند ماتورا و نُه (۱۱۰۰–۸۰۰ قبل از میلاد) شناسایی شده‌اند. تخته‌های صلیبی شکل همچنین در نقش برجسته‌های هنری چاندراکتوگار که متعلق به قرن دوم تا یکم قبل از میلاد هستند نیز به تصویر کشیده شده‌اند. طرح‌واره‌ای از شیوا و پارواتی در قرن ششم یا هفتم وجود دارد که گفته می‌شود در حال بازی چائوپار (یک بازی مشابه به پاچیسی) هستند.Murray 1913, p 50. سندی از سلسله سونگ (۹۶۰–۱۲۷۹) هم پیدا شده که به یک بازی چینی به نام چوپو اشاره کرده است، «که در غرب هند اختراع شده و در زمان سلسله وی (۲۲۰–۲۶۵ پس از میلاد) به چین گسترش یافته»Murray 1952, p 36. | ## بخش 2: پاچیسی | اکبر کبیر، پادشاه گورکانی هند، موزاییک‌های کاخ را طوری طراحی کرده بود که پاچیسی بازی کند و از غلامان با لباس‌های رنگی به عنوان مهره استفاده می‌کردند. ابوالفضل علامی در کتاب زندگی اکبر این بازی و قوانین آن را شرح داده است و از محبوبیت بازی در آن دوره هند صحبت کرده است. لوئیس روسلت در گزارشی نوشته است:بازی پاچیسی توسط اکبر واقعاً شاهانه برگزار می‌شد. خود [کفِ] دربار که به مربع‌های قرمز و سفید تقسیم می‌شد، مشابه تخته است و سنگ عظیمی که بر روی چهارپایه قرار گرفته است، نشان‌دهنده نقطه مرکزی بازی است. شانزده برده جوان از حرمسرا که لباس‌هایی به رنگ‌های مُهره‌ها را پوشیده بودند، به جای مُهره می‌ایستادند و بر اساس پرتاب تاس به سمت مربع حرکت می‌کردند. گفته می‌شود که امپراتور به بازی در این مقیاس بزرگ علاقه نشان می‌دهد که در تمام کاخ‌هایش بارگاهی برای پاچیسی ساخته است و آثاری از آن هنوز در آگرا و الله‌آباد قابل مشاهده است.Falkener 1892, pp. غالباً فرض بر این است که بازی قمار که نقش مهمی در مهابهاراتا، حماسه ادبی کلاسیک ایفا می‌کند، پاچیسی است؛ اما توصیف‌هایی که وجود دارد، با بازی مرتبط نیست و این نتیجه‌گیری شاید اشتباه باشد.Finkel 2004, p. | ## بخش 3: پاچیسی | 47.در سال ۱۹۳۸ میلادی، شرکت آمریکایی اسباب‌بازی و بازی ترانسوگرام نسخه بازی رومیزی آن را در بازار به شکل انبوه تولید و توزیع کرد و آن را بازی هند (به انگلیسی: Game of India) معرفی کرد، که بعداً با نام پا-چیز-سی: بازی هند نیز به بازار عرضه شد. مهره‌های هر بازیکن با رنگ‌هایشان از دیگری متمایز می‌شوند: سیاه، سبز، قرمز و زرد. برای تعیین میزان جابجایی مهره‌های بازیکنان از شش صدف سپیدمهره (به جای تاس) استفاده می‌شد. صدف‌ها از دست بازیکن پرتاب می‌شدند و تعداد صدفی که دهانه‌هایشان به سمت بالا می‌افتاد نشان می‌داد که بازیکن چند خانه می‌تواند حرکت کند: صدف رو به بالا ارزش نوبت دیگر پرتاب داشت؟ ۰ ۲۵ بله ۱ ۱۰ بله ۲ ۲ خیر ۳ ۳ خیر ۴ ۴ خیر ۵ ۵ خیر ۶ ۶ بله در برخی از نسخه‌ها، از هفت صدف سپیدمهره استفاده می‌کردند: صدف رو به بالا ارزش نام نوبت دیگر پرتاب داشت؟ ۰ ۷ ست بله ۱ ۱۰ دوس بله ۲ ۲ دوگا خیر ۳ ۳ تنی خیر ۴ ۴ چاری خیر ۵ ۲۵ پاچیز بله ۶ ۳۵ پایتیز بله ۷ ۱۴ چائودا بله تخته معمولاً روی پارچه گلدوزی می‌شد. | ## جمع‌بندی | در مرکز یک مربع بزرگ به نام چارکونی وجود داشت که محل شروع و پایان حرکت مهره‌ها بود.