موضوع مقاله: میکربات | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # میکربات | مقدمه: این شرکت در ژانویه ۲۰۰۹ توسط بری پتیس، آدام مایر و زَک «هوکِن» اسمیت با هدف بهره‌گیری از پیشرفت‌های اولیهٔ پروژهٔ رپ‌رپ (رپ‌رپ) تأسیس شد. | ## بخش 1: میکربات | تا آوریل ۲۰۱۶، میکربات بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ دستگاه چاپگر سه‌بعدی رومیزی در سراسر جهان به فروش رسانده بود. در اوت ۲۰۲۲، این شرکت ادغام خود را با رقیب دیرینه‌اش، آلتیمیکر (اولتیمیکر)، به پایان رساند. این شرکت در آوریل ۲۰۰۹ شروع به ارسال کیت‌های سازه (kits) کرد و تا مارس ۲۰۱۱ حدود ۳۵۰۰ دستگاه فروخته بود. تقاضا برای این کیت‌ها در سال ۲۰۰۹ به قدری زیاد بود که شرکت از مالکین میکربات‌ها درخواست کرد تا قطعات مورد نیاز برای دستگاه‌های آینده را با استفاده از دستگاه‌های میکربات خودشان تولید کنند. تقریباً در همین زمان، پرسنل امنیتی خصوصی، حدود ۱۰۰ کارمند را که اخراج شده بودند از محل کار خارج کردند. بر اساس این توافق، میکربات به عنوان یک برند و شرکت تابعهٔ مستقل تحت مالکیت استراتاسیس به فعالیت خود ادامه می‌داد و بخش‌های بازار مصرف‌کننده و رومیزی را هدف قرار می‌داد. بری پتیس به سِمتی در استراتاسیس منتقل شد و جنیفر لاوتون جایگزین او در سمت مدیرعاملی شد. مدل‌های فعلی به عنوان محصولاتی با قابلیت استفادهٔ سریع و بدون نیاز به مونتاژ طراحی شده‌اند. چاپگرهای میکربات با استفاده از موادی همچون پلی‌لاکتیک اسید (PLA)، آکریلونیتریل بوتادین استایرن (ABS)، پلی‌اتیلن با چگالی بالا (HDPE) و پلی‌وینیل الکل (PVA) عمل چاپ را انجام می‌دهند. فایل‌های منبع مورد نیاز برای ساخت این دستگاه‌ها در تینگیورس (Thingiverse) قرار داده شد که به هر فردی امکان می‌داد یکی از آنها را از پایه بسازد. کاپکیک سی‌ان‌سی دارای حجم ساخت قابل استفاده ۱۰۰ در ۱۰۰ در ۱۳۰ میلی‌متر (طول/عرض/ارتفاع) و ابعاد خارجی ۳۵۰ در ۲۴۰ در ۴۵۰ میلی‌متر بود. به دلیل ماهیت متن‌باز محصول، هرگونه پیشنهاد برای بهبود آن از سوی کاربران ارائه می‌شد. در طول دوره تولید اصلی آن (آوریل ۲۰۰۹ تا سپتامبر ۲۰۱۰)، کیت کاپکیک سی‌ان‌سی چندین بار به‌روزرسانی شد تا ارتقاهای جدید در هر نسخه متوالی گنجانده شود. حجم ساخت آن ۱۰۰ در ۱۰۰ در ۱۰۰ میلی‌متر (۴ در ۴ در ۴ اینچ) و ابعاد خارجی آن ۳۰۰ در ۳۰۰ در ۴۱۰ میلی‌متر (۱۲ در ۱۲ در ۱۶ اینچ) (طول/عرض/ارتفاع) بود. | ## بخش 2: میکربات | این دستگاه از طریق USB یا کارت حافظه اس دی (SD) با کامپیوتر ارتباط برقرار می‌کند. دستورالعمل‌های مونتاژ به صورت آنلاین در ویکی میکربات در دسترس است.تینگ-او-متیک یک سخت‌افزار متن‌باز است و تحت مجوز GNU GPLv3 منتشر شده است. برخی از اپراتورهای میکربات، ارتقاهایی برای این پلتفرم توسعه دادند که بعدها در کیت‌های کارخانه‌ای گنجانده شد. میکربات در مستندات خود از آن نوآوران اولیه قدردانی کرده است، برخی از شرکت‌ها نیز از میکربات الهام گرفتند و نوآوری‌هایی در حوزه چاپ سه‌بعدی، مانند لباس چاپ سه‌بعدی شده، ایجاد کردند. این دستگاه حجم ساخت بیش از دو برابری در مقایسه با تینگ-او-متیک ارائه می‌داد، با ابعاد ۲۲٫۵ در ۱۴٫۵ در ۱۵٫۰ سانتی‌متر (۸٫۹ در ۵٫۷ در ۵٫۹ اینچ، طول × عرض × ارتفاع). از دیگر ویژگی‌های آن می‌توان به وجود اکسترودر دوگانه (برای ساخت قطعات دو رنگ)، یک صفحه‌نمایش السیدی و یک پد کنترل اشاره کرد. این جدیدترین مدل، بار دیگر حجم ساخت را افزایش داد، این بار به ابعاد ۲۸٫۵ در ۱۵٫۳ در ۱۵٫۵ سانتی‌متر (۱۱٫۲ در ۶٫۰ در ۶٫۱ اینچ، طول × عرض × ارتفاع)، و می‌تواند با دقت ۱۰۰ میکرون در هر لایه چاپ انجام دهد. اکسترودر دوگانه به یک هد اکسترودر تکی تغییر یافت، در حالی که الکترونیک ارتقایافته، صفحه‌نمایش ال سی دی و گیم پد مشابه مدل رپلیکیتور اولیه باقی ماندند. بر خلاف مدل‌های قبلی، رپلیکیتور ۲ تنها قادر به چاپ با استفاده از پلاستیک پلی‌لاکتیک اسید (PLA) است که در کیسه‌های مهر و موم شده همراه با ماده رطوبت‌گیر (desiccant) به فروش می‌رسد تا از آن در برابر رطوبت محافظت شود. مدل ۲ایکس به عنوان یک نسخه آزمایشی و پیشرفته از مدل ۲ در نظر گرفته شده بود که شامل یک فضای ساخت کاملاً محصور، اکسترودرهای دوگانهی بازطراحی‌شده و یک سکوی ساخت آلومینیومی گرم‌شونده بود. این ویژگی‌ها امکان چاپ با پلاستیک اِی‌بی‌اِس (ABS) و همچنین چاپ با دو ماده را فراهم می‌کردند. این محصول به گونه‌ای طراحی شده بود که به کاربران میکربات اجازه می‌داد اجسام فیزیکی را اسکن کرده و آن‌ها را به مدل‌های دیجیتال قابل چاپ سه‌بعدی تبدیل کنند. این نسل پنجم رپلیکیتور، دارای نرم‌افزاری با قابلیت وای‌فای بود که چاپگر را به اپلیکیشن‌های دسکتاپ و موبایل میکربات متصل می‌کرد. این چاپگر جدید، شامل ۱۵ پتنت از استراتاسیس (شرکت مادر میکربات) و ۱۵ پتنت جدید از میکربات بود. | ## بخش 3: میکربات | این چاپگر سه‌بعدی جدید دارای یک محفظه گرمادیدهٔ گردشی (با دمای ۶۰ درجه سلسیوس)، اکسترودرهای دوگانه، از مواد پشتیبان پی‌وی‌ای (PVA) محلول استفاده می‌کند و مجهز به شبکه‌ای از ۲۱ حسگر برای نظارت بر تمام جنبه‌های فرایند چاپ سه‌بعدی است. متود دارای یک صفحه ساخت فولادی فنری است که امکان جداکردن آسان قطعات چاپ‌شده را فراهم می‌کند. یک ساختار قاب فلزی فوق‌سخت، خمش حین چاپ را کاهش می‌دهد که منجر به وضوح لایه‌ای دقیق بین ۲۰ تا ۴۰۰ میکرومتر و دقت ابعادی ±۰٫۲ میلی‌متر می‌شود. حجم ساخت متود جدید با اکسترودر دوگانه، ۱۹ در ۱۹ در ۱۹٫۶ سانتی‌متر (طول × عرض × ارتفاع) است. این پلتفرم جدید به میکربات امکان داد تا در اوت ۲۰۱۹ از مدل «مِتود ایکس» (METHOD X) رونمایی کند که شامل یک محفظه ساخت گرم‌شده (با دمای ۱۰۰ درجه سلسیوس) است که قابلیت چاپ با ماده واقعی ABS، با استفاده از ماده پشتیبان SR-30 و همچنین مواد چاپ سه‌بعدی بیشتری که در حال توسعه هستند را دارا می‌باشد. بسیاری از این مراکز نوآوری، دسترسی جامعه اطراف خود به چاپ سه‌بعدی را افزایش داده‌اند. تولید تا اواسط سال ۲۰۱۶، فرایند تولید در کارخانه‌های متعلق به شرکت در نیویورک انجام می‌شد، اما پس از آن به شرکت جبیل سیرکیت (Jabil Circuit) برون‌سپاری شد. کاربران در این پلتفرم می‌توانند فایل‌های قابل چاپ سه‌بعدی را بارگذاری کنند، طراحی‌ها را مستندسازی نمایند و در پروژه‌های چاپ سه‌بعدی و سخت‌افزارهای متن‌باز همکاری کنند. این سایت یک مخزن مشارکتی برای فایل‌های طراحی مورد استفاده در چاپ سه‌بعدی، برش لیزری و سایر فرآیندهای تولید DIY (خودتان انجام دهید) به‌شمار می‌رود. جاناتان موناگان، هنرمند مقیم میکربات، یک تندیس نیمتنه از استفان کولبرت را که روی یک چاپگر سه‌بعدی میکربات چاپ شده بود، با کمک یک بالون هواشناسی پر از هلیوم به استراتوسفر فرستاد. این فناوری در بازار جدید بود و قرار بود به نگهداری چاپگر کمک کند، اما مشکلات مربوط به طول عمر بسیار کوتاه اکسترودر شایع بود و نیاز به تعویض مکرر با هزینه‌ای بالا داشت. این فاصله‌گیری از مدل سخت‌افزار متن‌باز قبلی، از سوی بخشی از جامعه مورد انتقاد قرار گرفت، از جمله زکری اسمیت، یکی از بنیانگذاران (که اکنون کارمند سابق است). چاپگرهای نسل پنجم (رپلیکیتور جدید، مینی و Z18) به‌طور قابل توجهی بسته‌تر از مدل‌های قبلی بودند. اعضای جامعه، میکربات را متهم کردند که ادعای مالکیت طرح‌های آنان را دارد، در حالی که این طرح‌ها با این پیشفرض که به صورت متن‌باز باقی خواهند ماند، ارائه شده بودند. | ## جمع‌بندی | بری پتیس، مدیرعامل وقت، با انتشار بیانیه‌ای این منتقدان را رد کرد و به اختراعات منحصر به فردی اشاره نمود که پیش از هرگونه طراحی ایجادشده توسط جامعه به ثبت رسیده بودند، و تأکید کرد که اختراع اکسترودر آزادسازی سریع در سال ۲۰۱۲ ثبت شده بود، در حالی که طراحی متن‌باز آن برای اولین بار در سال ۲۰۱۳ در تینگیورس منتشر شده بود.