موضوع مقاله: اوسامو دازای | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # اوسامو دازای | مقدمه: او در ۱۹ ژوئن ۱۹۰۹ (سال ۴۲ دوره میجی) متولد شد و در ۱۳ ژوئن ۱۹۴۸ (سال ۲۳ دوره شووا) پس از ۶ بار خودکشی ناموفق در نهایت در در ۳۹ سالگی و در شب تولد ۴۰ سالگی‌اش خودکشی کرد و از دنیا رفت. | ## بخش 1: اوسامو دازای | او نویسنده رمان‌های مهمی مانند زوال بشری人間失格 و شایو یا خورشید درحال غروب斜陽 در ادبیات مدرن ژاپنی است. زندگی شخصی دوران کودکی اوسامو دازای در روستای کان‌آگی، بخش کیتاتسوگارو، استان آئوموری (اکنون شهر گوشوگاوارا)، منطقه توهوکو به دنیا آمد. خانوادهٔ او از زمین‌داران نوظهور دوره میجی و از ثروتمندان و بزرگ‌ترین مالیات‌دهندگان بودند و صلاحیت حضور در مجلس اشراف ژاپن را داشتند. سپس وارد دبیرستان متوسطه دوره دوم هیروساکی شد و به‌عنوان یک دانش‌آموز و دانشجوی نمونه به تحصیل ادامه داد. سال ۱۹۲۸ انتشار مجله سایبو بونگی یا ادبیات یاخته‌ای細胞文芸 به سردبیری دازای شروع شد و از همین سال نوشتن اعتراف‌گونه را دربارهٔ خانواده خود آغاز کرد. او بسیار شیفته قلم آکوتاگاوا شد و در سخنرانی او شرکت کرد؛ اما دو ماه پس از این اتفاق آکوتاگاوا خودکشی کرد و روی دازای تأثیر بسیاری گذاشت. پس از آن با اتفاقات دیگری که برای او رخ داد و درگیری‌های فکری بسیارش، برای اولین‌بار در آخرین ماه همان سال خودکشی کرد که نافرجام بود. ایبوسه در آن سال‌ها نویسنده‌ای شناخته شده بود و دازای بسیار تحت‌تأثیر قلم او بود؛ از آن به بعد او نقش دوست و راهنمای دازای را برعهده گرفت. زندگی مشترک با هاتسویو و اتفاقات پس از ماجرای مرگ برادر کوچکترش و خودکشی آکوتاگاوا، رفت‌وآمد دازای به محله گیشاها برای آموختن هنر نقالی همراه نواختن شامیسن زیاد شد و در این رفت‌وآمدها با گیشای کارآموزی به نام هاتسویو اویاما آشنا شد. زمانی که دازای به توکیو رفت، در ابتدای دوران فعالیتش به جنبش‌های غیرقانونی چپ‌گرا علاقه‌مند شد و در پی کمک همه‌جانبه از آن‌ها و رابطه او با هاتسویو پس از خارج‌شدن از حرفه گیشایی، برادر بزرگترش، بونجی، او را از خانواده طرد و اخراج کرد؛ چرا که خبر رسوایی فرار یک گیشا با پسری از یک خانواده شناخته شده مایه ننگ آن‌ها بود؛ بنابراین دازای و هاتسویو هر دو به آئوموری بازگشتند. ده روز بعد دازای با یک پیشخدمت جوان در بار به نام شیمه‌کو تانابه田部シメ子 آشنا شد و سعی کردند با غرق‌کردن خودشان، خودکشی دونفره心中انجام دهند؛ اما دختر همراهش می‌میرد و خودش زنده می‌ماند. دازای در پی این ماجرا به کمک در خودکشی متهم شد و بازجویی شد؛ اما به کمک بونجی (برادر بزرگ‌ترش) و دیگران، تعقیب قضایی او متوقف شد.nose, Naoki; 猪瀬直樹 (2001). دازای سپس با هاتسویو زندگی مشترکش را آغاز کرد؛ اما خانه آن‌ها به خانه تیمی حزب چپ و یک پناهگاه برای جنبش‌های غیرقانونی تبدیل شد. در ۲۳ سالگی دازای به توصیه برادرش خود را به پلیس استان آئوموری معرفی کرد و روابط خود را به حزب چپ‌گرا قطع کرد. دازای تفاهم‌نامه‌ای با بونجی امضا کرد که در ازای دخالت نداشتن در هیچ‌گونه جنبش‌های غیرقانونی و رفتارهای مشکل‌زا و قول فارغ‌التحصیلی از دانشگاه، کمک‌هزینه‌ای به مبلغ ۱۲۰ ین به‌صورت ماهانه دریافت کند.猪瀬. سال 2000, ص.136 در سال ۱۹۳۲(سال هفتم شووا) تصمیم گرفت تا روی نوشتن رمان تمرکز کند. دازای زمانی که سال پنجم خود را در دانشگاه می‌گذراند و از فارغ‌التحصیلی ناامید شده بود، در آزمون ورودی (استخدام) روزنامه می‌یاکو都新聞社/ روزنامه توکیو امروزی شرکت کرد و نتوانست در آن موفق شود. سپس دازای، ناامیدتر از قبل، در ۱۸ مارس، با حلق‌آویز کردن خود در کوه‌های کاماکورا اقدام به خودکشی کرد و باز هم ناموفق بود.猪瀬 سال 2000, ص.257 او در ماه آوریل به علت التهاب صفاق (پریتونیت) و وضعیت بحرانی سلامتش در بیمارستان بستری شد و عمل جراحی انجام داد. استفاده بیش از حد داروهای مسکن/مخدر باعث اعتیاد او به آن‌ها شد و در همین وضعیت بود که خبر اخراج او از دانشگاه به علت پرداخت‌نکردن شهریه به گوشش رسید.猪瀬 سال 2000, ص.258-259 نویسندگی و زندگی حرفه‌ای دازای سبک‌های متنوعی را در داستان‌نویسی‌هایش امتحان کرده بود؛ تا اینکه داستان دلقکِ ستاره道化の華: ترجمه کلمه به کلمه آن می‌شود: دلقکِ گل که در مجله مکتب رمانس ژاپن (نسخه ماه مه ۱۹۳۵) منتشر شد، توجه هارو ساتو佐藤 春夫 را جلب کرد و در پی آن برای دازای کارت‌پستالی فرستاد که روی آن نوشته بود «به آن نمره قبولی می‌دهم.» نامه ژوئن ۱۹۳۵، اولین نامه‌ای بود که دازای به ساتو نوشت. او به ساتو که به استعداد دازای توجه کرده بود و برای تشویق او کارت‌پستال فرستاده بود، نوشت: «اگر خودم را کنترل نکنم، ممکن است بی‌هوا فریاد بزنم «هورا» و نتوانم جلوی آن را بگیرم» و به این شکل خوشحالی خود را ابراز کرد.猪瀬 سال 2000, ص. 263 اولین مجموعه نوشته‌های دازای نیز در قالب کتابی به نام آخرین سال‌های عمر晩年 گردآوری و چاپ شد. او در همان روزها متوجه شد که داستانش، با نام داستان بازگشت،逆行 نامزد دریافت جایزه آکوتاگاوا شده است؛ اما برنده نشد. (آن سال داستان 蒼氓 از تاتسوزو ایشی‌کاوا石川 達三 برنده این جایزه شد) ساتو که یکی از داوران جایزه آکوتاگاوا بود، در نقد دازای گفت: «داستان بازگشت» در مقایسه با آثار قبلی او، یک شکست است.猪瀬 سال 2000, ص. به نظر من در زندگی نویسنده ابرهای شومی وجود دارد که استعداد او را مطیعانه به ایجاد نفرت و بیزاری وامی‌دارد.» این گفته دازای را برآشفت تا او در جواب بنویسد: «به نظر شما، آیا فقط داشتن زندگی عالی، پرورش پرندگان کوچک و دیدن رقص، زندگی است؟... | ## بخش 2: اوسامو دازای | در ژوئن همان سال، کتاب آخرین سال‌های عمر را نوشت که نامزد جایزه آکوتاگاوا شد، اما نویسنده باز هم موفق به دریافت آن نشد. این شکست ضربه شدیدی برایش بود که به همراه اعتیاد شدیدش، حالت نیمه مجنونی به او داد. پیش از انتخاب نهایی برنده دومین جایزه آکوتاگاوا، دازای به استاد خود، ساتو که عضو هیئت داوران جایزه بود، نامه‌ای ۴ متری و به‌صورت خوشنویسی نوشت و در آن از استاد خود خواست تا جایزه (۵۰۰ ین) را به او بدهند و او را فراموش و به حال خود رها نکنند. علت این درخواست اعتیاد دازای ۲۶ساله به داروهای مسکن و افزایش هزینه‌های درمان او بود که موجب بدهی‌های سنگین شده بود. ساتو که متوجه رفتار و افکار غیرعادی دازای شده بود، از طریق ایبوسه ماسوجی و گایشی یاماگی‌شی متوجه اعتیاد شدیدش شد و به او گفت که باید حتماً بستری شود. به همین ترتیب دازای به مدت ۱۰ روز در بیمارستان سای‌سی‌کای‌شیبا済生会芝病院 بستری شد.猪瀬 سال 2000, ص. 275-276 اعتیاد دازای به داروی مسکن به‌قدری شدت گرفت که گفته می‌شود تزریق او به روزی ۵۰ بار رسیده بود. او برای تهیه دارو از آشنایانش پول قرض می‌گرفت و حتی کیمونوی خود را گرو گذاشته بود. هاتسویو که از این وضعیت بیزار شده بود، پیش ماسوجی ایبوسه رفت و از اوضاع دازای برای او گفت. در نهایت به‌اجبار خانواده تسوشیما (برادرش بونجی و باقی افراد) او را به‌زور در بیمارستان روانی موساشینو توکیو東京武蔵野病院 در تاریخ ۱۳ اکتبر بستری کردند.猪瀬 سال 2000, ص. در اواخر مارس دازای و هاتسویو به اونسن می‌ناکامی水上温泉 رفتند و هر دو اقدام به خودکشی کردند. دازای پس از جدایی از هاتسویو دو داستان «انسان ازدست‌رفته» و «پرچمدار قرن بیستم» را نوشت. روز هفدهم، هیچی.» ازدواج با میچی‌کو ایشی‌هارا و اتفاقات در سال ۱۹۳۸، ماسوجی ایبوسه او را با میچی‌کو ایشی‌هارا، چهارمین دختر هاتسوتارو ایشی‌هارا – زمین‌شناس اهل شهر کوفو در استان یاماناشی - آشنا کرد. سپس به پیشنهاد ایبوسه با هم ازدواج و عروسی‌شان را نیز در خانه او برگزار کردند و در مرکز شهر کوفو زندگی مشترکشان را آغاز کردند و بعد به توکیو نقل‌مکان کردند. او بسیاری از داستان‌های کوتاه معروفش مانند دخترمدرسه‌ای،女生徒 صد منظره کوه فوجی富嶽百景 و بدو، ملوس走れメロス را نوشت و منتشر کرد. یاسوناری کاواباتا داستان دخترمدرسه‌ای او را تحسین کرد و دربارهٔ آن نوشت: «برخوردن به اثری مانند دخترمدرسه‌ای یک شانس نادر برای یک منتقد ادبی بود.» و به دنبال این تحسین، تقاضای چاپ این کتاب بالا رفت.猪瀬 سال 2000, ص. دازای و جنگ از اواسط دهه ۱۹۳۰، روحیه ملی‌گرایی و نظامی‌گری به نحو بی‌سابقه‌ای بر کشور مسلط شد و با یورش ژاپن به سرزمین چین (جنگ دوم چین و ژاپن) سال ۱۹۳۷ و جنگ اقیانوس آرام سال ۱۹۴۱، حاکمیت دیکتاتوری نظامیها به اوج خود رسید. در هنگامه جنگ و درست زمانی که بسیاری از نویسندگان راه گریز از واقعیات را در توصیف مسائل روزمره و تصویر کردن صحنه‌های کوچک زندگی مردم معمولی و روستایی می‌دیدند، دازای همراه با معدودی از نویسندگان همچنان به خلق آثار باارزش ادبی ادامه دادند و به اصطلاح نگذاشتند آتش ادبیات ژاپن خاموش شود. دازای که به علت بیماری ریوی (ارتشاح ریه) از خدمت سربازی معاف شده بود، در زمان جنگ داستان‌هایی مانند هشت چشم‌انداز توکیو東京八見 و هملت نو新ハムレット نوشت. در ۱۹۴۲، مادرش درگذشت و او به زادگاهش برگشت و یک ماه آنجا ماند که حاصل آن کتاب تسوگارو津軽 بود. در سال ۱۹۴۵، با شروع بمباران توکیو در ۱۰ مارس، خانه‍اش ویران شد و از بین رفت و به خانه خانواده میچیکو در کوفو پناه برد و در آنجا فرصت دیدار با ایبوسه که تازه از خدمت ارتش رهایی‌یافته بود را پیدا کرد. در حمله هوایی کوفو بین ۶ و ۷ ژوئیه، خانه ایشی‌هارا به‌طور کامل سوخت و به خانه تسوشیما، جایی که در آن بزرگ شده بود، در تسوگارو پناه برد. سرانجام با بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی جنگ پایان یافت و ژاپن برای اولین بار به اشغال بیگانگان درآمد. این زمان شهرتش به‌قدری زیاد شده بود که هر روز روزنامه‌نگاران، ناشران و طرفداران نوشته‌هایش به ملاقاتش می‌آمدند. | ## بخش 3: اوسامو دازای | در همان مواقع بود که با تومی‌ئه یامازاکی،山崎富栄 آرایشگر ۲۷ ساله‌ای آشنا شد و دازای که دردهای جسمانی‌اش به اوج رسیده بودند، پیاپی می‌نوشید و تومی‌ئه به پرستار و محرم رازهای او تبدیل شده بود، به‌طوری‌که دازای دفتر کارش را نیز به آپارتمان او منتقل کرده بود. 420 در همان زمان بود که علی‌رغم تمام نقدهای تند و منفی از سوی نویسندگانی مانند نائویا شیگا، دازای تأثیرگذارترین کتاب خود یعنی زوال بشری را نوشت و پس از آن سفارش نوشتن داستان گودبایグッドバイ را پذیرفت که در ابتدا در روزنامه آساهی چاپ شده بود. اجساد هر دو نفر ۶ روز بعد در ۱۹ ژوئن، به طرز عجیبی در تولد ۳۹ سالگی دازای پیدا شد. از همان موقع تا به امروز شایعات و گمانه‌زنی‌های زیادی دربارهٔ مرگ دازای وجود دارد. از جمله نظریه‌ای که می‌گوید تومی‌ئه مسبب خودکشی اجباری او شده بود و نظریه‌ای که می‌گوید این حادثه، خودکشی نمایشی ناموفق بوده است. چند روز پس از پیداشدن اجساد، کایشیرو ناکاهاتا، یک تاجر پارچه که به خانه تسوشیما رفت‌وآمد داشت، توسط کارآگاه پلیس میتاکا به محل وقوع حادثه هدایت شد و اثراتی از فشار شدید چوب به زیرپایی‌ها و تلاش برای جلوگیری از لیز خوردن با دست‌ها به چشم او خورد. بسیاری از نوشته‌های دازای تحت تأثیر دازای همواره به اوگای احترام می‌گذاشت و او را استاد و راهنمای خود می‌دانست و همیشه با احترام از او یاد می‌کرد. دازای در داستان «بارش گلبرگ‌ها»花吹雪 نوشته دربارهٔ مقبره موری اوگای نوشته است: '' ۵ سال پس از نوشتن این داستان، با پیدا شدن جسد دازای، خاکستر او را در جوار مقبره مردی دفن کردند که همیشه تحسین می‌کرد. تأثیر اوسامو دازای بر ادبیات اوسامو دازای به عنوان یکی از مهم‌ترین نویسندگان ژاپن، تأثیر شگرفی بر ادبیات این کشور و حتی ادبیات جهانی گذاشته است. برخی از مهم‌ترین تأثیرات دازای عبارتند از: رواج جریان سیال ذهن: دازای با استفاده از تکنیک جریان سیال ذهن، به بیان درونی‌ترین افکار و احساسات شخصیت‌های خود پرداخت. توجه به مسائل روان‌شناختی: دازای به بررسی مسائل روان‌شناختی شخصیت‌های خود اهمیت زیادی می‌داد. این رویکرد، بر نسل‌های بعدی نویسندگان ژاپنی تأثیر گذاشت و به آن‌ها آموخت که به عمق روان شخصیت‌های خود نفوذ کنند. نقد اجتماعی: دازای با نقدهای اجتماعی خود، به آگاهی بخشی در مورد مشکلات جامعه ژاپن کمک کرد. تأثیرگذاری بر ادبیات جهانی: آثار دازای به زبان‌های مختلف ترجمه شده و در بسیاری از کشورهای جهان خوانده می‌شود. این امر، باعث شده است که دازای به عنوان یکی از چهره‌های شاخص ادبیات جهان شناخته شود. آثار دازای با آثار نویسندگانی مانند فیودور داستایفسکی، فرانتس کافکا از لحاظ موضوعی تا حدی شباهت دارد. این نویسندگان نیز مانند دازای به موضوعاتی مانند وجودگرایی، پوچی و روان‌شناسی انسان پرداخته‌اند. سبک ادبی سبک ادبی اوسامو دازای شامل عناصری از خودزندگی‌نامه، اعترافات و ناتورالیسم ژاپنی私小説 است. او در نوشتن، از زبانی ساده و مستقیم استفاده می‌کرد که می‌توانست به خوبی احساسات و افکار پیچیده را منتقل کند. بسیاری از آثار دازای بر اساس تجربه‌های شخصی او هستند و نوعی اعترافات ادبی به‌شمار می‌روند. او به وضوح از زندگی خود و مشکلاتش، از جمله افسردگی و اعتیاد به الکل، سخن می‌گوید. شخصیت‌های داستان‌های او او اغلب با احساس بی‌معنایی زندگی و ناامیدی دست و پنجه نرم می‌کنند و در حالی که به دنبال معنا و هدف زندگی هستند، نابرابری‌ها و مسائل اجتماعی آن دوران را نیز نقد می‌کنند. جایزه ادبی اوسامو دازای این جایزه در سال ۱۹۶۵ توسط شرکت انتشاراتی چیکوما شوبو株式会社筑摩書房 به وجود آمد اما در سال ۱۹۷۸ متوقف شد و دوباره در سال ۱۹۹۹ با حمایت و مشارکت شهرداری میتاکا، توکیو از سر گرفته شد.第28回太宰治賞に隼見果奈さんの「うつぶし」 : J-CASTトレンド جایزه ادبی اوسامو دازای هر سال به یک داستان کوتاه برجسته و منتشر نشده توسط نویسنده‌ای ناشناس اعطا می‌شود. شایوکان، موزه یادبود اوسامو دازای موزه یادبود اوسامو دازای است که به شایوکان (برگرفته از نام یکی از آثار او) نیز معروف است. | ## جمع‌بندی | این عمارت در حقیقت در سال ۱۹۰۷ در دوره میجی توسط پدر او ساخته شده بود و تمام خانواده تسوشیما، از جمله خود اوسامو دازای یا شووجی تسوشیما، در آن زندگی کرده و بزرگ شده‌اند.