موضوع مقاله: انریکو کورادینی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # انریکو کورادینی | مقدمه: انریکو کُرادینی (زادهٔ ۲۰ جولای ۱۸۶۵- مرگ ۱۰ دسامبر ۱۹۳۱) رمان‌نویس، مقاله‌نویس، نمایشنامه‌نویس، روزنامه‌نگار و چهره سیاسی ملی‌گرای ایتالیایی بود. | ## بخش 1: انریکو کورادینی | او از پیروان گابریل دآنونتزیو بود، که در فاصله ۱۹۰۳–۱۹۰۵، با همراهی روشنفکرانی چون جووانی پاپینی، ویلفردو پارتو و جوزپه پرتزولینی، روزنامه «ایل رگنو» [پادشاهی] (Il Regno) را تأسیس کرد. این روزنامه به سرعت به یکی از ارکان اصلی اندیشه‌های رادیکال و الحاق‌طلبانه تبدیل شد که با فاشیسم درآمیخت. وی همچنین بین سال‌های ۱۹۱۰ تا ۱۹۱۱ مقالاتی را در هفته‌نامه «لا لوپا» (La Lupa) مستقر در فلورانس منتشر می‌کرد. «ایده ملی» به روزنامه‌ای تبدیل شد که از سوی طرفداران طبیعی نظامی‌گری -نظامیان و تولیدکنندگان سلاح- تأمین مالی می‌شد. کورادینی و روزنامه‌اش پس از اتخاذ رویه عوام‌گرایی و ابرشرکت‌محوری، یک نظریه ملی‌گرایانه عمومی ایجاد کردند، در حالی که از ورود ایتالیا به جنگ جهانی اول -در ابتدا در کنار اتحاد سه‌گانه (قدرت‌های مرکزی که ایتالیا خود را به آن متعهد کرده بود) و سپس در کنار متفقین سه‌گانه (که قول داده بودند تمام خواسته‌های ارضی ایتالیا را به آن اعطا کنند)- حمایت می‌کردند. | ## بخش 2: انریکو کورادینی | این گروه همچنین بر یک کمپین مطبوعاتی خشونت‌آمیز علیه نخست‌وزیر جووانی جولیتی و دیگر حامیان بی‌طرفی تمرکز کردند. کرادینی مفهوم ملی‌گرایی پرولتری را در سال ۱۹۱۹ مطرح کرد: ما باید با تشخیص این واقعیت شروع کنیم که ملت‌های پرولتری و همچنین طبقات پرولتری وجود دارند؛ به عبارت دیگر، ملت‌هایی وجود دارند که شرایط زندگی آنها… تابع شیوه زندگی سایر ملت‌ها است، همان‌طور که طبقات تابع هستند. وقتی این واقعیت درک شود، ملی‌گرایی باید قاطعانه بر این حقیقت پافشاری کند: ایتالیا، از نظر مادی و اخلاقی، یک ملت پرولتری است." (گزارش به اولین کنگره ملی، فلورانس، ۳ دسامبر ۱۹۱۹) در حقیقت، ملت پرولتاریا اصطلاحی بود که توسط روشنفکران ملی‌گرای ایتالیایی قرن بیستم از جمله کورادینی برای اشاره به ایتالیا و سایر ملت‌هایی که آنها را مولد، از نظر اخلاقی نیرومند و متمایل به اقدامات جسورانه می‌دانستند، به کار می‌رفت، که آنها را از ویژگی‌های مرتبط با پرولتاریا می‌دانستند.Talmon, Jacob Leib. کرادینی جنبش‌های انقلابی پرولتاریا مانند سندیکالیسم را به خاطر تاکتیک‌هایشان تحسین می‌کرد، اگرچه با اهداف آنها مخالف بود و می‌خواست یک جنبش ملی‌گرای رادیکال را الهام بخشد که از تاکتیک‌های مشابهی در خدمت اهداف مختلف استفاده کند: جنبشی که به جای انقلاب طبقاتی، از جنگ امپریالیستی حمایت کند، در حالی که همان روش‌های «حداکثر انسجام، تمرکز نیروها، انضباط آهنین و بی‌رحمی مطلق» را حفظ کند.Talmon, Jacob Leib. کرادینی مفهوم پرولتاریا را با عملکرد اقتصادی تولید مرتبط می‌دانست و استدلال می‌کرد که همه تولیدکنندگان از نظر اخلاقی پرولتاریا هستند (نه تنها کارگران، بلکه صاحبان و کارآفرینان مولد)؛ و او معتقد بود که همه تولیدکنندگان باید در خط مقدم یک ملت پرولتاریای امپریالیستی جدید باشند.Paul Corner. | ## بخش 3: انریکو کورادینی | با این وجود، کورادینی در حالی که توسط بنیتو موسولینی، نامزد سنای ایتالیا شده بود و در سال ۱۹۲۸ به دولت او پیوست، مطمئن شد که خود را از اقدامات بحث‌برانگیزتر پیراهن سیاه‌ها جدا نگاه دارد. در زمینه ادبی هم، کورادینی، هم به عنوان رمان‌نویس و هم به عنوان نمایشنامه‌نویس از موفقیت برخوردار بود. نمایشنامه‌ها و رمان‌های اولیه او به شیوه‌ای دانونزیایی بودند و بر دغدغه‌های وجودی متمرکز بودند. | ## جمع‌بندی | در فضای اجتماعی جدید دوران جولیتی، نوشته‌های خلاقانه او به شدت ناسیونالیستی شدند.