موضوع مقاله: ترابری کانادا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ترابری کانادا | مقدمه: ترابری کانادا (به انگلیسی: ؛ به فرانسوی: به فرانسوی: ) وزارتخانه‌ای در دولت کانادا است که مسئولیت تدوین مقررات، سیاست‌ها و خدمات در حوزه حمل‌ونقل جاده‌ای، ریلی، دریایی و هوایی در کانادا را بر عهده دارد. | ## بخش 1: ترابری کانادا | نام رسمی حقوقی این نهاد «وزارت حمل‌ونقل» است، هرچند در چارچوب برنامه هویت فدرال، عنوان «ترابری کانادا» به‌کار می‌رود. مقر اصلی این وزارتخانه در اتاوا، اونتاریو قرار دارد و وزیر کنونی حمل‌ونقل استیون مک‌کینون است. این وزارتخانه در سال ۱۹۳۵ میلادی (۱۳۱۴ خورشیدی) تأسیس شد و از آن زمان تاکنون نقش محوری در شکل‌دهی به زیرساخت‌های حمل‌ونقل کانادا ایفا کرده‌است. ترابری کانادا مسئول تدوین و اجرای استانداردهای ایمنی در بخش‌های مختلف حمل‌ونقل، صدور پروانه‌های هوانوردی، نظارت بر حمل‌ونقل مواد خطرناک و سیاست‌گذاری کلان در حوزه‌های مختلف حمل‌ونقل است. این وزارتخانه به تمایز با نهادهای استانی، تنها بر حمل‌ونقل بین‌استانی و بین‌المللی نظارت دارد و امور درون‌استانی نظیر جاده‌ها و گواهینامه‌های رانندگی در صلاحیت استان‌ها قرار می‌گیرد. ترابری کانادا پس از بازسازی‌های گسترده در دهه ۱۹۹۰ میلادی (۱۳۷۰ خورشیدی)، از یک نهاد عملیاتی با مسئولیت‌های گسترده به یک سازمان تنظیم‌گر و سیاست‌گذار تبدیل شد. در این دوره، بسیاری از مسئولیت‌های عملیاتی از جمله مدیریت بنادر، فرودگاه‌ها و شرکت‌های دولتی به نهادهای محلی یا بخش خصوصی واگذار شد. پیشینه وزارت حمل‌ونقل در سال ۱۹۳۵ میلادی (۱۳۱۴ خورشیدی) به دستور دولت ویلیام لیون مکنزی کینگ در پاسخ به تحولات سریع در حوزه حمل‌ونقل کانادا تأسیس شد. این وزارتخانه از ادغام سه نهاد پدید آمد: ، وزارت دریانوردی، و شعبه هوانوردی غیرنظامی وزارت دفاع ملی کانادا. نخستین وزیر حمل‌ونقل بود، سیاستمداری پرانرژی که ساختار وزارتخانه را منسجم کرد و بخش‌های جداگانه‌ای برای همه شیوه‌های حمل‌ونقل (هوایی، دریایی و زمینی) ایجاد نمود. تا پیش از بازسازی دولت فدرال در سال ۱۹۹۴ میلادی (۱۳۷۳ خورشیدی)، ترابری کانادا طیف گسترده‌ای از مسئولیت‌های عملیاتی را بر عهده داشت که شامل ، مسیر دریایی سنت لورن، فرودگاه‌ها و بنادر، و همچنین شرکت‌های دولتی سی‌ان ریل و می‌شد. در پی بازسازی‌های گسترده‌ای که دولت ژان کرتین برای کاهش کسری بودجه انجام داد، راه‌آهن ملی کانادا خصوصی‌سازی شد، گارد ساحلی به منتقل گردید و مدیریت مسیر دریایی سنت لورن و بنادر و فرودگاه‌های مختلف به مراجع محلی واگذار شد. در پی این تغییرات، ترابری کانادا به یک نهاد تنظیم‌گر و سیاست‌گذار با نقش اجرایی محدود تبدیل شد. | ## بخش 2: ترابری کانادا | در سال ۲۰۰۴ میلادی (۱۳۸۳ خورشیدی)، ترابری کانادا سامانه بازرسی غیرمسافری را برای ارتقای امنیت فرودگاهی و هوانوردی غیرنظامی معرفی کرد. پس از دستور آمریکا مبنی بر بستن فضای هوایی، ترابری کانادا نیز فضای هوایی کانادا را مسدود کرد و عملیات گسترده‌ای برای پذیرش هواپیماهایی که قادر به فرود در خاک آمریکا نبودند سازماندهی نمود. از آن پس، توسعه تدابیر امنیتی در بنادر و فرودگاه‌ها به یکی از مهم‌ترین مأموریت‌های این وزارتخانه تبدیل شده‌است. در ۱۸ نوامبر ۲۰۲۵ (۲۷ آبان ۱۴۰۴)، ترابری کانادا تقریباً تمام بخش هوانوردی خود را به وزارت دفاع ملی کانادا واگذار کرد. مقر و ساختار مقر اصلی و دفاتر منطقه‌ای مقر اصلی ترابری کانادا در اتاوا و در برج C پلاس دو ویل واقع است. این قانون شامل خودروها، موتورسیکلت‌ها، کامیون‌ها و سایر وسایل نقلیه می‌شود و وزارتخانه مراکز آزمایشی برای سنجش این استانداردها دارد. ترابری کانادا همچنین به‌عنوان شریک مالی دولت فدرال با وزارت‌های حمل‌ونقل استانی در پروژه‌های مشترک زیرساخت جاده‌ای عمل می‌کند. این وزارتخانه پایگاه داده‌ای از تصادفات جاده‌ای در کانادا نگهداری می‌کند و هر ساله آمار کشته‌ها و مجروحان جدی تصادفات را منتشر می‌سازد. ریل مسئولیت‌های ترابری کانادا در حوزه راه‌آهن عبارت‌اند از: ایمنی راه‌آهن امنیت سطحی و چندوجهی راهبردهای دسترسی به حمل‌ونقل ریلی ایمنی پل‌های راه‌آهن تحت نظارت فدرال ایمنی و امنیت پل‌ها و تونل‌های بین‌المللی (مرز کانادا-آمریکا) بازرسی و آزمایش سیگنال‌های کنترل ترافیک و سامانه‌های هشدار تقاطع مقررات، استانداردها و خدمات برای حمل‌ونقل ایمن مواد خطرناک مرکز اورژانس حمل‌ونقل کانادا برای کمک به مقابله با حوادث مرتبط با مواد خطرناک در پی شکایات ارسال‌کنندگان بار از کاهش کیفیت خدمات، دولت فدرال در ۷ آوریل ۲۰۰۸ (۱۸ فروردین ۱۳۸۷) بررسی خدمات باری راه‌آهن را آغاز کرد. در ۲۶ ژوئن ۲۰۱۳ (۵ تیر ۱۳۹۲) قانون خدمات باری منصفانه راه‌آهن به تصویب رسید که در پاسخ به گزارش نهایی بررسی خدمات باری ریلی بود. مسئولیت‌های این حوزه عبارت‌اند از: پاسخ به حوادث دریایی و بررسی علل آن‌ها در آب‌های کانادا اجرای قوانین و مقررات دریایی از جمله قانون دریانوردی کانادا تدوین و اجرای استانداردهای کارکنان دریایی و خدمات راهنمایی دریایی ایمنی دریایی امنیت دریایی تنظیم بهره‌برداری از شناورها در آب‌های کانادا بخش ایمنی دریایی ترابری کانادا (TCMS) واحدی است که ایمنی دریایی را حفظ و ارتقا می‌بخشد و به حمایت از جان، سلامت، اموال و محیط‌زیست دریایی می‌پردازد. این بخش خدماتی را ارائه می‌دهد که در چارچوب قوانین و مقررات تکلیف‌آور از جمله صدور گواهینامه برای دریانوردان کانادایی الزامی است. تا پیش از سال ۱۹۹۶ میلادی (۱۳۷۵ خورشیدی)، این وزارتخانه هم مسئول تنظیم‌گری هوانوردی و هم بهره‌برداری از خدمات کنترل ترافیک هوایی و اکثر فرودگاه‌های بزرگ بود. | ## بخش 3: ترابری کانادا | در ۱ نوامبر ۱۹۹۶ (۱۰ آبان ۱۳۷۵)، ، یک شرکت غیرانتفاعی تنظیم‌شده، مسئولیت تمامی خدمات کنترل ترافیک هوایی غیرنظامی را بر عهده گرفت. این تغییر در بخش هوانوردی خصوصی بحث‌برانگیز بود، چراکه ناو کانادا برای خدماتی که پیش‌تر از طریق مالیات بر بنزین هوانوردی تأمین مالی می‌شدند، کارمزد جداگانه‌ای دریافت کرد. در پی سیاست ملی فرودگاه‌ها در سال ۱۹۹۴ (۱۳۷۳)، ترابری کانادا مالکیت اکثر فرودگاه‌هایی با بیش از ۲۰۰٬۰۰۰ مسافر سالانه و فرودگاه‌های اصلی خدمت‌رسان به پایتخت‌های فدرال، استانی و سرزمینی را حفظ کرد، اما مدیریت آن‌ها را به شرکت‌های مستقل واگذار نمود. در حال حاضر ۲۶ فرودگاه در سامانه فرودگاه‌های ملی قرار دارند که ۲۲ تای آن‌ها توسط ۲۱ مرجع فرودگاهی بهره‌برداری می‌شوند. در سال ۲۰۰۳ میلادی (۱۳۸۲ خورشیدی)، ترابری کانادا سامانه الکترونیک گردآوری آمار حمل‌ونقل هوایی را راه‌اندازی کرد تا داده‌های مسافر و بار را به‌صورت بلادرنگ از شرکت‌های هواپیمایی فعال در کانادا دریافت کند. ترابری کانادا همچنان مسئول صدور پروانه خلبانان و سایر متخصصان هوانوردی (از جمله توزیع‌کنندگان و مکانیک‌ها) و ثبت و بازرسی هواگردها است. این مسئولیت‌ها در ۶ منطقه اداری اجرا می‌شوند: آتلانتیک، کبک، اونتاریو، پریری و شمال، اقیانوس آرام و منطقه پایتخت ملی (کانادا) که مسئول ناظران بر اپراتورهای هوایی بین‌المللی و انواع خاص هواپیماهای بزرگ است. سازمان هوانوردی غیرنظامی اداره هوانوردی غیرنظامی ترابری کانادا (TCCA) کانادا محسوب می‌شود. این اداره از سال ۱۹۳۶ که هوانوردی غیرنظامی از شعبه هوانوردی غیرنظامی وزارت دفاع ملی کانادا منتقل شد، وجود داشته‌است. دفاتر منطقه‌ای این اداره در مناطق جغرافیایی زیر فعالیت می‌کنند: اقیانوس آرام – بریتیش کلمبیا پریری و شمال – آلبرتا، ساسکاچوان، مانیتوبا، سرزمین‌های شمال غربی، یوکان اونتاریو کبک منطقه آتلانتیک – نووا اسکوشیا، جزیره پرنس ادوارد، نیوفاندلند و لابرادور، نیوبرانزویک بررسی حوادث هوایی پیش از سال ۱۹۹۰ میلادی (۱۳۶۹ خورشیدی)، ترابری کانادا مسئولیت بررسی حوادث هواپیمایی را از طریق نهادهای زیر بر عهده داشت: شعبه بررسی حوادث هواپیمایی (۱۹۶۰–۱۹۸۴) هیئت ایمنی هوانوردی کانادا (۱۹۸۴–۱۹۹۰) پس از سال ۱۹۹۰، این مسئولیت به منتقل شد. هر بازرس دارای اختیارات تفویض‌شده از وزیر حمل‌ونقل است و اعتبارنامه رسمی دریافت می‌کند. در سپتامبر ۲۰۰۹ (شهریور ۱۳۸۸)، برنامه «فیفت استیت» سی‌بی‌سی گزارشی با عنوان «سوار بر خطر» تهیه کرد که سوءمدیریت و پنهان‌کاری ادعایی در ترابری کانادا را به تصویر می‌کشید. این گزارش پس از یافتن یک گمشده توسط یک دانشجوی روزنامه‌نگاری آغاز شد که حاوی اسنادی دربارهٔ تلاش‌های بازرسان امنیتی برای اجرای مقررات امنیت هوانوردی و شکست مدیریت در این زمینه بود. | ## جمع‌بندی | گزارش سی‌بی‌سی همچنین به ادعاهایی دربارهٔ تلافی‌جویی از و کارمندانی که از ترس تلافی‌جویی ابراز نگرانی نمی‌کردند پرداخت.