موضوع مقاله: گابریل ماتزنف | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # گابریل ماتزنف | مقدمه: او در طول دهه ۱۹۸۰ چندین سفر به فیلیپین داشت که در آنجا، همان‌طور که در یکی از کتاب‌هایش توصیف کرده است، به پسران نابالغی که برخی از آن‌ها تنها ۸ سال داشتند تجاوز کرد. | ## بخش 1: گابریل ماتزنف | ماتزنف در طول دوران فعالیت ادبی خود از تعقیب قضایی مصون ماند و علیرغم این واقعیت که کتاب‌هایش فروش خوبی در میان عامه مردم نداشت، از حمایت گسترده و مشتاقانه محافل ادبی فرانسه بهره‌مند بود. در فوریه ۲۰۲۰، در پی پوشش رسانه‌ای گسترده کتابی که توسط یکی از قربانیان او به نام ونسا اسپرینگورا منتشر شد، دادستان‌های فرانسه اعلام کردند که یک تحقیقات جنایی آغاز شده است، هرچند به دلیل قانون مرور زمان، پرونده مختومه شد. او به ترتیب در سال‌های ۱۹۸۷ و ۲۰۰۹ برنده جوایز موتار و آمیک از فرهنگستان فرانسه، در سال ۲۰۱۳ برنده جایزه رنودو در بخش جستار، و در سال ۲۰۱۵ برنده جایزه کاز شد. او به‌خاطر توصیفاتش از میل جنسی به کودکان و گردشگری جنسی کودکان در مطبوعات، فضای آنلاین و تلویزیون شناخته می‌شود. خانواده، جوانی و تحصیلات ماتزنف که در ۱۲ اوت ۱۹۳۶ در نویی-سور-سن زاده شد، از خانواده‌ای از مهاجران روس بود که پس از سال ۱۹۱۷ در فرانسه ساکن شدند. بر اساس اطلاعات موجود در وب‌سایت رسمی او، «والدینش زمانی که او شش‌ماهه بود از هم جدا شدند؛ او در تمام دوران کودکی‌اش هرگز آن‌ها را در یک اتاق با هم ندید و اغلب از خواهرش الکساندرا و برادرانش آندره و نیکولا جدا بود». این دورانی بود که «کودکی‌اش در تلاطم گذشت و زیر سایه فروپاشی خانواده و جنگ قرار داشت. کودکی‌ای که هنوز هم برای او خاطرات بسیار دردناکی به همراه دارد.» خانواده‌اش او را در محیط فرهنگی فرهیخته‌ای پرورش دادند و با چهره‌های مشهور روس همچون لف شستوف و نیکلای بردیایف معاشرت داشتند. ماتزنف یک سال در مدرسه کاتولیک خصوصی ژرسون (۴۴–۱۹۴۳) و دو سال در دبیرستان سن-لوئی-دو-گونزاگ (۴۶–۱۹۴۴) تحصیل کرد، سپس از سال ۱۹۴۶ تا ۱۹۵۲ به مدرسه‌ای در تاننبرگ رفت و از سال ۱۹۵۲ در دبیرستان کارنو مشغول به تحصیل شد. در سال ۱۹۵۴ تحصیلات خود را در رشته ادبیات کلاسیک و فلسفه در دانشگاه پاریس آغاز کرد. | ## بخش 2: گابریل ماتزنف | ماتزنف پس از اتمام خدمت سربازی در الجزایر بین سال‌های ۱۹۵۹ و ۱۹۶۰، در سال ۱۹۶۱ به پاریس بازگشت. او به عنوان سخنور زبان روسی در مؤسسه ملی زبان‌ها و تمدن‌های شرقی ثبت‌نام کرد و فعالیت خود را به عنوان روزنامه‌نگار آغاز نمود. او در ژوئن ۱۹۵۷ با نویسنده همکارش، آنری دو مونترلان، ملاقات کرد و علی‌رغم مشاجرات، تا زمان خودکشی دو مونترلان در سال ۱۹۷۲، دوست او باقی ماند. او نوشتن خاطرات روزانه خود را از ۱ اوت ۱۹۵۳ آغاز کرد اما تا سال ۱۹۷۶ آن را منتشر نساخت. در دهه‌های بعد، او به‌طور منظم یا گهگاه برای نشریات مختلف با گرایش‌های سیاسی متفاوت، از جمله روزنامه پاریس دیلی، فیگارو و لو موند مطلب نوشت. در اکتبر ۱۹۶۴ او در کنگره مؤسس کمیته هماهنگی جوانان ارتدکس شرکت کرد، جایی که در آنجا با تاتیانا شرباتچف که دانش‌آموز دبیرستانی بود، ملاقات کرد. یک سال بعد نخستین رمانش رئیسِ صومعه را منتشر کرد؛ رمانی که نگارشش را در دوران خدمت سربازی آغاز کرده بود. در سال ۱۹۷۴، منتقد ادبی پل فاندرومه او را «برجسته‌ترین نویسندهٔ نسلش» توصیف کرد. در سال ۱۹۹۰، با کمک فیلیپ سولرس به انتشارات گالیمار پیوست و این ناشر مجموعهٔ یادداشت‌های روزانهٔ او از سال‌های ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۲ را منتشر کرد. ماتزنف در سال ۲۰۱۳ برنده جایزه رنودو برای بهترین جستار و در سال ۲۰۱۵ برنده جایزه کاز شد. | ## بخش 3: گابریل ماتزنف | تجاوز به کودکان ماتزنف مدت‌ها در آثارش از تجاوز به کودکان سخن گفته بود؛ دفتر خاطرات او با عنوان «یک تاخت‌وتازِ جهنمی» که در سال ۱۹۸۵ منتشر شد، بیان می‌کرد که در فیلیپین به‌طور منظم با پسران نابالغ در چارچوب گردشگری جنسی رابطه داشته است. او نوشت که «گاهی، من همزمان چهار پسر - از ۸ تا ۱۴ سال - را در رختخوابم دارم و با آنها به زیباترین عشق‌ورزی‌ها می‌پردازم.» او پیش از این در کتاب «عشق‌های تجزیه‌شدهٔ من» (۱۹۸۳–۱۹۸۴) با شور و شوق از استفاده از تن‌فروشی کودکان در آسیا سخن گفته: «چه‌قدر تن‌فروشی آرامش‌بخش است! بچه‌هایی که بدون دوست داشتن من، یعنی بدون اینکه سعی کنند انرژی و وقت مرا بگیرند، با من می‌خوابند — چه کار راحتی! در سال ۱۹۹۰، طی حضور در برنامه گفتگوی فرانسوی آپوستروف، روزنامه‌نگار کانادایی دنیز بمباردیه او را به‌طور مستقیم بابت این رفتارها مورد پرسش قرار داد. حملهٔ تند بمباردیه در یک برنامهٔ پربیننده جنجال بزرگی به پا کرد و خودش با واکنش‌های شدید و توهین‌آمیز روبه‌رو شد. ژوزین سووینیو، مسئول بخش ادبی روزنامه لو موند، بمباردیه را به‌خاطر «شهرستانی‌گری» (کوته‌بینی‌اش) مورد تمسخر قرار داد: «دنیز بمباردیه این حماقت را داشت که تقریباً خواستار دستگیری ماتزنف به‌خاطر «هتک حرمت دختران جوان» شود. در اواخر سال ۲۰۱۹، یکی از قربانیان سابق او به نام ونسا اسپرینگورا — مدیر انتشارات ژولیار — کتاب «رضایت» را منتشر کرد که در آن به تشریح تأثیری که ماتزنف در سن ۱۴ سالگی بر او گذاشته بود، پرداخت. کتاب او جنجال‌های بسیاری را پیرامون رواداریِ محافل ادبی نسبت به یک پدوفیلِ خودمعترف برانگیخت. این امر منجر شد تا انتشارات گالیمار خدمات بازاریابی خود را برای برخی از آثار او، به‌ویژه «دفترچه‌های سیاه» و «زیرِ شانزده ساله‌ها» متوقف کند و سایر ناشران نیز از این اقدام پیروی کردند. در سال ۲۰۲۳، ونسا فیلو این زندگی‌نامه را در فیلمی به نام «رضایت» با بازی کیم هیگلین در نقش ونسا اسپرینگورا و ژان-پل روو در نقش ماتزنف اقتباس کرد. | ## جمع‌بندی | در آغاز سال ۲۰۲۰، دفتر دادستانی پاریس تحقیقاتی را علیه ماتزنف به اتهام «تجاوز به یک فرد زیر ۱۵ سال» آغاز کرد.