موضوع مقاله: آموزش در پرو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آموزش در پرو | مقدمه: آموزش در پرو زیر نظر اداره می‌شود که مسئولیت تدوین، اجرا و نظارت بر سیاست ملی آموزشی را برعهده دارد. | ## بخش 1: آموزش در پرو | بر پایه قانون اساسی پرو، آموزش در مدارس دولتی در سطوح پیش‌دبستانی، ابتدایی و متوسطه اجباری و رایگان است. همچنین در دانشگاه‌های دولتی برای دانشجویانی که توانایی پرداخت شهریه را ندارند و عملکرد تحصیلی مناسبی دارند، آموزش رایگان ارائه می‌شود. در طول تاریخ پرو، ساختار و کیفیت آموزشی این کشور همواره در سطحی ضعیف باقی مانده‌است. نخبگانی که دستگاه آموزشی را سازماندهی کردند، محافظه‌کاری و اقتدارگرایی را ترویج داده و از سلسله‌مراتب اجتماعی‌ای دفاع کردند که مانع تحرک اجتماعی و بهبود زندگی شهروندان می‌شد. ناکارآمدی در قانون‌گذاری، فساد و بی‌توجهی دولت به بهبود شرایط، از دیگر عوامل مؤثر بر پایین بودن کیفیت آموزش در پرو بوده‌اند. وابستگی پرو به اقتصاد استخراجی و فقدان اعتباربخشی آموزش عالی نیز به آسیب‌پذیری دانشگاه‌ها و مراکز پژوهشی این کشور انجامیده‌است. ابتکار سنجش حقوق بشر (HRMI) نشان می‌دهد که پرو ۹۰٫۵٪ از آنچه باید بر پایه سطح درآمد خود در زمینه حق آموزش تأمین کند را برآورده می‌سازد. پیشینه فرهنگ‌های پیش از اینکا هیچ سند مکتوب یا شفاهی از وجود یک نظام آموزشی سازمان‌یافته در فرهنگ‌های پیش از اینکا در دست نیست. با این حال، سطح تکامل این فرهنگ‌ها به‌طور غیرمستقیم بر وجود نوعی نظام آموزشی دلالت می‌کند. هر فرهنگ، برای رشد در حوزه‌های رقابتی و تخصصی خود، شیوه‌ای بهینه از آموزش را پدیدآورده بود. این آموزش‌ها می‌توانند توضیح‌دهنده آثار فلزکاری، سفالگری و بافندگی باشند که تا به امروز باقی مانده‌اند و با فتح بسیاری از این فرهنگ‌ها، فنون ساخت آن‌ها از میان رفته‌است. این آموزش منحصراً برای خواص سلطنتی طراحی شده بود و بعدها پسران سران قبایل مغلوب را نیز دربر می‌گرفت؛ عمدتاً در کوسکو تدریس می‌شد. برنامه درسی بر پایه ریاضیات و نجوم بود که هر دو برای نظام اقتصادی متکی بر کشاورزی ضروری بودند. بزرگسالان بومی بازآموزی می‌شدند و به کودکان و جوانان آموزش داده می‌شد تا آن‌ها را برای خدمت به دولت آماده کنند. با این حال، بومیان به‌طور کلی به آموزش رسمی دسترسی نداشتند و تنها آموزش غیررسمی به آن‌ها می‌رسید. همچنین «مدرسه متوسطه» ای وجود داشت که در آن کریول‌ها، مستیزوها و برخی بازرگانان ثروتمند آموزش می‌دیدند؛ و «کولخیو د کاسیکس» (مدرسه سران) که در سال ۱۵۳۶ میلادی تأسیس شد و تا زمان لغو آن توسط سیمون بولیوار ادامه داشت. آموزش رسمی‌تر که تنها برای طبقه اشراف و صاحبان قدرت سیاسی و اقتصادی در دسترس بود، شامل خواندن، نوشتن، ریاضیات، اخلاق و درس‌های دینی در دانشگاه‌های مستعمره می‌شد. این دانشگاه‌ها عبارت بودند از دانشگاه ملی سن مارکوس (بنیان‌گذاری شده در ۱۵۵۱)، (بنیان‌گذاری شده در ۱۶۷۷) و (بنیان‌گذاری شده در ۱۶۹۲). سده نوزدهم در سراسر سده نوزدهم، آموزش در پرو غیرمتمرکز بود و دولت‌های محلی بر برنامه‌های درسی، بودجه و کادر آموزشی مدارس نظارت داشتند. پس از جنگ استقلال پرو در سال ۱۸۲۱ میلادی (۱۲۰۰ هجری شمسی)، آموزش مورد توجه دولت ملی جدید قرار گرفت و خوزه د سن مارتین در سال ۱۸۲۲ میلادی «نظام مانیتوری» را به‌عنوان روش اصلی آموزش در پرو برقرار کرد. در سال ۱۸۲۵ میلادی، سیمون بولیوار این نظام را گسترش داد؛ وی دستور تأسیس یک دانشگاه در تروخیو، ساخت مدارس نرمال در پایتخت‌های هر استان پرو و جدا کردن آموزش ابتدایی از متوسطه را صادر کرد. قانون اساسی ۱۸۲۸ میلادی وعده ایجاد آموزش عمومی را داد، اما این وعده هرگز به دلیل کمبود بودجه و بی‌ثباتی سیاسی تحقق نیافت. | ## بخش 2: آموزش در پرو | نخستین اصلاح در سال ۱۸۳۳ میلادی رخ داد و یک اداره آموزش ابتدایی در لیما برای نظارت بر آموزش ابتدایی در سراسر کشور تأسیس شد. این اداره تغییرات متعددی از جمله ممنوعیت دریافت شهریه از دانش‌آموزان، پایان دادن به آموزش مختلط، پاداش تعالی برای معلمان و تنظیم برنامه زمانی مدارس را به اجرا گذاشت. در سال ۱۸۵۰ میلادی او نقش متمرکزتری برای اداره آموزش ایجاد کرد، مدارس خصوصی را از دولتی جدا ساخت و یک نظام طبقاتی آموزشی مدرن‌تر شامل سطوح ابتدایی، متوسطه و دانشگاهی پدیدآورد. در سال ۱۸۵۵ میلادی، کاستیا شورای دانشگاه را تأسیس کرد، استادانی از فرانسه وارد کرد و آموزش ابتدایی دختران و پسران را یکسان نمود. سرانجام در سال ۱۸۶۱ میلادی، دانشگاه ملی سن مارکوس به مرکز اصلی آموزش دانشگاهی در پرو تبدیل شد. سده بیستم دولت پرو نخستین بار در دوران ریاست‌جمهوری خوزه پاردو باردا مسئولیت کامل آموزش را برعهده گرفت. قانون سال ۱۹۰۵ میلادی اختیار آموزش ابتدایی را از دولت‌های شهری گرفت و به دولت ملی واگذار کرد، آموزش اجباری و رایگان را مقرر نمود، اداره آموزش ابتدایی را بازسازی کرد و تأمین مستقیم حقوق معلمان را برقرار ساخت. قانون آلی آموزش ۱۹۲۰ در سال ۱۹۲۰ میلادی دو اقدام برای اصلاح آموزش در پرو صورت گرفت: قانون آلی آموزش، پرو را به سوی نظام آموزشی پیشرفته‌تری سوق داد و پیشرفت در اداره، بودجه، حضور و کیفیت را دنبال کرد؛ و یک اصلاحیه قانون اساسی که برای هر بخش و مرکز استان، یک مدرسه ابتدایی و یک مدرسه متوسطه برای هر جنس را الزامی کرد. بیست سال بعد، در سال ۱۹۴۰ میلادی، بررسی مجلس نشان داد که تنها پنج درصد از اصلاحات ۱۹۲۰ اجرا شده و بودجه و ترویج آن‌ها ناکافی بوده‌است و پرو پیشرفت چشمگیری در آموزش نداشته‌است. قانون آلی آموزش ۱۹۴۱ پس از این بررسی، قانون آلی آموزش دیگری در سال ۱۹۴۱ میلادی وضع شد. این قانون در آموزش ابتدایی، برنامه‌هایی خاص برای جمعیت‌های مختلف اما با محتوای هسته‌ای مشابه تعیین کرد؛ دانش‌آموزان [منطقه شهری|شهری آموزش صنعتی‌محور و دانش‌آموزان [محدوده روستایی|روستایی آموزش کشاورزی-محور دریافت می‌کردند. در آموزش متوسطه، قانون هم درس‌های تخصصی صنعتی و هم درس‌های حرفه‌ای را پیش‌بینی کرده بود. قانون مدارس را ملزم می‌کرد که درس شهروندی، جغرافیا، تاریخ و دین را به زبان اسپانیایی و توسط شهروند پرویی تدریس کنند. آموزش اجباری تا سن ۴۰ سالگی اعمال شد و معلمان به مناطق روستایی می‌رفتند تا به بومیان پرویی درس دامپروری، کشاورزی و بهداشت بدهند. در سطح دانشگاهی، مؤسسات از دولت استقلال یافتند و بودجه ثابتی در بودجه ملی پیش‌بینی شد. گزارشی از وزارت آموزش عمومی که در کنفرانس ۱۹۶۳ میلادی وزرای آموزش در بوگوتا، کلمبیا ارائه شد، مشکلات متعددی در ساختار آموزشی پرو را برشمرد. وزیر اعلام کرد که توسعه ناقص مانع تأمین بودجه می‌شود، بی‌سوادی گسترده‌است، موانع فرهنگی مانع آموزش گروه‌های بومی می‌شود و دسترسی به مراکز آموزشی دشوار است. دولت انقلابی کوشید با ساخت مدارس جدید و ترویج گنجاندن بومی‌های پرو در آموزش، مدارس پرو را دموکراتیک کند. در سال ۱۹۷۲ میلادی، سیاست ملی آموزش دوزبانه به اجرا درآمد؛ گامی تاریخی چرا که پیش از آن تدریس به هر زبان بومی ممنوع بود. دولت فوجیموری دولت نئولیبرال رئیس‌جمهور اقتدارگرا آلبرتو فوجیموری از آموزش به‌عنوان بخشی از برنامه پوپولیستی خود بهره برد. در مذاکرات با بانک جهانی، فوجیموری به‌شدت از بودجه ساخت مدارس جدید دفاع کرد تا از این طریق حمایت سیاسی ایجاد کند. ساخت مدارس جدید عمدتاً در مناطق روستایی صورت گرفت، جایی که فوجیموری با مقابله با راه درخشان در جریان درگیری داخلی در پرو پایگاه حمایتی خود را بنا نهاده بود. | ## بخش 3: آموزش در پرو | در سال ۱۹۹۶ میلادی، فوجیموری قوانینی تصویب کرد که سرمایه‌گذاری در آموزش خصوصی را با ارائه مشوق‌های مالیاتی به سرمایه‌گذاران تشویق کرد. اگرچه پرو مدارس جدیدی ساخت و آموزش ابتدایی در ابتدا بهره برد، بهبود کلی آموزش تا آغاز سده حاضر بسیار ناچیز بود. در حالی که بودجه ساخت‌وساز مدارس از ۱٫۴٪ به ۱۵٪ کل بودجه آموزشی بین سال‌های ۱۹۹۰ و ۱۹۹۴ میلادی افزایش یافت، هزینه سرانه هر دانش‌آموز پایین‌ترین سطح در آمریکای لاتین بود. کیفیت ساخت مدارس نیز چشمگیر نبود و چندین مدرسه سال‌ها بعد فرو ریختند یا نیاز به تعمیرات اساسی داشتند. سده بیست‌ویکم در دهه ۲۰۰۰ میلادی، طبقه متوسط نوظهور پرو و خانواده‌های کم‌درآمد نیز با افزایش مدارس خصوصی کم‌هزینه به سمت آموزش خصوصی گرایش یافتند. دولت الخاندرو تولدو در تیر ۱۳۸۱ (ژوئیه ۲۰۰۲ میلادی) «توافق‌نامه ملی» را به قانون تبدیل کرد تا سیاست‌های دوران فوجیموری را تغییر داده و دسترسی همگانی به آموزش برای همه پرویی‌ها را تضمین کند. بررسی این توافق‌نامه در سال ۲۰۰۵ میلادی نشان داد که با وجود افزایش ثبت‌نام دانش‌آموزان، کیفیت آموزش همچنان پایین مانده‌است. در سال ۲۰۰۶ میلادی، رئیس‌جمهور آلن گارسیا نظام آموزشی پرو را غیرمتمرکز کرد و مدیریت مدارس محلی به دولت‌های شهری واگذار شد. در دهه ۲۰۱۰ میلادی، پژوهش‌ها نشان داد که مدارس خصوصی کم‌هزینه کیفیت آموزش مدارس خصوصی گران‌قیمت را ندارند؛ این مدارس اغلب در خانه‌های کوچک خصوصی به‌طور سطحی تبدیل به موسسات آموزشی شده‌اند، معلمان بی‌تجربه استخدام می‌کنند و برنامه‌ریزی درسی مشخصی ندارند. در اوایل دهه ۲۰۲۰ میلادی، مجلس پرو تلاش کرد معیارهای اعتباربخشی دانشگاه‌ها را تضعیف کند. آمار کیفیت آموزشی در سال ۲۰۰۹ میلادی، پرو در آزمون برنامه بین‌المللی ارزیابی دانش‌آموز (PISA) که توسط برگزار می‌شود، در میان نه کشور شرکت‌کننده آمریکای لاتین، آخرین رتبه را به دست آورد. گزارش «بهترین کشورها برای آموزش ۲۰۲۰» یواس نیوز اند ورلد ریپورت پرو را در رتبه ۵۹ از ۷۳ کشور در کیفیت آموزشی قرار داد. بودجه در سال ۱۹۶۳ میلادی، دولت ملی ۲۰٫۷۰٪ از کل بودجه خود را به آموزش اختصاص داد. تا سال ۲۰۰۰ میلادی در دوران دولت فوجیموری، این سهم به ۱۵٫۲۵٪ از بودجه ملی کاهش یافت. از سال ۲۰۱۲ میلادی به بعد، بودجه پیوسته افزایش یافته و سهم بودجه ملی صرف‌شده برای آموزش در سال ۲۰۱۹ میلادی به ۱۷٫۴۹٪ رسیده‌است. دکتراDoctorado - Ph.D آموزش پیش‌دبستانی این آموزش از سن شش سالگی آغاز می‌شود و هدف آن بهره‌گیری از دوره‌های حساس رشد کودک است که در آن‌ها یادگیری با سرعت و سهولت بیشتری انجام می‌شود. در آموزش پیش‌دبستانی، کودک با یاری عوامل درونی و بیرونی که شرایط بهینه‌ای برای شکوفایی توانایی‌هایش فراهم می‌کنند، خود محور یادگیری است. هدف از آموزش پیش‌دبستانی، پشتیبانی از رشد کودک از طریق رویکردی مبتنی بر حقوق، با مشارکت والدین (عوامل درونی)، افراد نزدیک به کودک و مربیان (عوامل بیرونی) است. این کار از طریق مراکز آموزش اولیه با راهبردهایی بر پایه و نقش فعال کودکان صورت می‌گیرد. آموزش ابتدایی دانش‌آموز از پایه اول آغاز می‌کند که سنِ ورود به این مقطع شش سالگی است. آموزش ابتدایی از پایه اول تا پایه ششم ادامه دارد و برای اهداف برنامه درسی به سه دوره تقسیم می‌شود: دوره اول (پایه اول و دوم)، دوره دوم (پایه سوم و چهارم) و دوره سوم (پایه پنجم و ششم). قوانین و مقررات ماده ۱۳ قانون اساسی پرو هدف آموزش را چنین تعریف می‌کند: آموزش هدفش رشد همه‌جانبه شخص انسانی است. | ## جمع‌بندی | والدین وظیفه دارند فرزندانشان را تربیت کنند و حق دارند مراکز آموزشی را انتخاب کرده و در فرایند آموزشی مشارکت داشته باشند.