موضوع مقاله: دادگاه کوکولو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # دادگاه کوکولو | مقدمه: دادگاه کوکولو محاکمه‌ای بود علیه کامورا، یک سازمان جنایی مشابه مافیا در ناحیهٔ کامپانیا و شهر ناپل ایتالیا. | ## بخش 1: دادگاه کوکولو | جلسات این دادگاه از ۱۱ مارس ۱۹۱۱ در ویتربو آغاز شد و حکم نهایی در ۸ ژوئیه ۱۹۱۲ صادر گردید. هدف رسمی دادگاه، محاکمهٔ متهمان به قتل جنارو کوکولو – یکی از رهبران کامورا – و همسرش در سال ۱۹۰۶ بود. اما بازپرس اصلی، کاپیتان کارابینیری، کارلو فابرونی، این دادگاه را به محاکمه‌ای سراسری علیه کل کامورا تبدیل کرد تا «ضربهٔ نهایی» را به این سازمان وارد کند.محاکمهٔ کوکولو: کامورا در جایگاه متهم، موزهٔ جرم‌شناسی (بازبینی در ۲۵ مه ۲۰۱۱)«محاکمهٔ کوکولو شاید مرگ کامورا باشد؛ دولت ایتالیا امیدوار است این پروندهٔ بزرگ در ویتربو به ریشه‌کن شدن این سازمان منجر شود»، والتر لیتلفیلد، نیویورک تایمز، ۵ مارس ۱۹۱۱ پس از ۱۷ ماه، دادگاه در ۸ ژوئیه ۱۹۱۲ با صدور حکم گناهکاری علیه ۴۷ متهم پایان یافت که ۲۷ نفر از آن‌ها از سران کامورا بودند. انریکو آلفانو، متهم اصلی و رهبر ادعایی کامورا، به ۳۰ سال زندان محکوم شد.«رهبران کامورا به ۳۰ سال محکوم شدند»، نیویورک تایمز، ۹ ژوئیه ۱۹۱۲«حکم کامورا؛ همه گناهکار شناخته شدند»، نیویورک تریبیون، ۹ ژوئیه ۱۹۱۲ این دادگاه پرهیاهو و طولانی، توجه بسیاری از رسانه‌ها و افکار عمومی را هم در ایتالیا و هم در ایالات متحده جلب کرد، از جمله روزنامهٔ پاته. در سال ۱۹۲۷، شاهد اصلی پرونده شهادت‌های خود را پس گرفت، اما نخست‌وزیر وقت ایتالیا، بنیتو موسولینی، اجازهٔ تجدیدنظر را صادر نکرد. قتل جنارو کوکولو در ۶ ژوئن ۱۹۰۶، جسد خون‌آلود جنارو کوکولو – یکی از چهره‌های معروف کامورا – در سواحل تورّ دل گریکو یافت شد، و ساعاتی بعد جسد همسرش، ماریا کوتینی، در منزل‌شان در ناپل کشف گردید. گزارشات معاصر حاکی است که جنارو کوکولو به همکاری با مأموران انتظامی متهم شده بود و برخی شواهد نشان می‌داد او برای کاهش نفوذ برخی سران کامورا قصد افشاگری داشت. | ## بخش 2: دادگاه کوکولو | پلیس محلی ناپل ابتدا تعداد قابل توجهی مظنون دستگیر کرد، از جمله افراد مرتبط با کامورا که همان شب حوالی محل قتل دیده شده بودند. اما به‌علت کمبود شواهد مستقیم و اختلاف میان واحدهای قضایی، پرونده وارد بن‌بست شد. پس از چند هفته، مسئولیت پرونده به کاپیتان کارلو فابرونی واگذار گردید؛ فابرونی که به عنوان مأمور کارابینیری باور داشت این قتل می‌تواند نقطهٔ عطفی برای ضربه به ساختار کامورا باشد. این تغییر مسیر در روند تحقیق باعث شد برخی منتقدان ادعا کنند که پرونده با انگیزهٔ سیاسی جلو رفته است. دادستانی استدلال می‌کرد که قتل کوکولو به دستور مستقیم انریکو آلفانو، رئیس وقت کامورا، انجام شده است. در مقابل، وکلای مدافع مدعی بودند که پرونده بر پایهٔ شهادت‌های مشکوک بنا شده است. اصلی‌ترین شاهد، رافائله پالیزی (که بعدها معروف شد به «رافائلو»)، شهادت داد که شخصاً مکالمات میان آلفانو و قاتلان را شنیده است. | ## بخش 3: دادگاه کوکولو | محکومیت‌ها در ۸ ژوئیه ۱۹۱۲، پس از ۱۷ ماه دادرسی، هیئت منصفه ۴۷ متهم را گناهکار شناخت. این حکم در رسانه‌ها به‌عنوان «پایان کامورا» توصیف شد، هرچند که در عمل، سازمان به‌طور کامل نابود نشد و بعدها دوباره قدرت گرفت. پیامدها محاکمهٔ کوکولو به‌عنوان یکی از نخستین تلاش‌های گستردهٔ دولت ایتالیا برای مقابلهٔ مستقیم با مافیای محلی شناخته می‌شود. این دادگاه در سطح جهانی توجه زیادی برانگیخت و روزنامه‌های اروپایی و آمریکایی آن را با جزئیات دنبال کردند. بااین‌حال، در سال ۱۹۲۷ شاهد اصلی پرونده اعترافات خود را پس گرفت و اظهار کرد که تحت فشار پلیس شهادت داده بود. | ## جمع‌بندی | با وجود این، نخست‌وزیر وقت ایتالیا، بنییتو موسولینی، اجازهٔ برگزاری دادگاه تجدیدنظر را صادر نکرد و احکام همچنان پابرجا ماند.