موضوع مقاله: کاخ صدراعظم، رم | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کاخ صدراعظم، رم | مقدمه: کاخ صدراعظم، رم کاخ صدارت (که به صدارت سابق پاپ اشاره دارد) یک کاخ رنسانس در رم، ایتالیا است که بین کورسو ویتوریو امانوئل دوم و کامپو د فیوری، در ریون پاریون واقع شده است. | ## بخش 1: کاخ صدراعظم، رم | این کاخ در سال‌های ۱۴۸۹–۱۵۱۳ توسط باچو پونتلی و آنتونیو دا سانگالو بزرگ به عنوان کاخی برای رافائله کاردینال ریاریو، کامرلنگو از کلیسای مقدس روم ساخته شد و به عنوان اولین کاخ رنسانس در رم در نظر گرفته می‌شود. این کاخ محل استقرار نهادهای قضایی کوریای روم است، یک ملک فراسرزمینی از سریر مقدس است و به عنوان یک میراث جهانی تعیین شده است. تاریخچه کانسلریا برای رافائله کاردینال ریاریو ساخته شد که سمت کامرلنگو از کلیسای مقدس روم را برای عموی قدرتمندش، پاپ سیکستوس چهارم، بر عهده داشت. در سال ۱۵۱۷، کاخ تازه تکمیل‌شده توسط پاپ لئو دهم، که به کاردینال ریاریو با توطئه برای ترور خود مشکوک بود، تصرف شد. از آنجایی که کاردینال جولیو معاون صدراعظم کلیسا بود، این کاخ پس از آن به عنوان کاخ کانسلریا شناخته شد و عموماً فقط با نام «کانسلریا» از آن یاد می‌شد. از سال ۱۷۵۳، معاون صدراعظم، مدعی تاج و تخت انگلستان، اسکاتلند، فرانسه و ایرلند، هنری بندیکت استوارت، کاردینال دوک یورک، هنری نهم و اول از خاندان ژاکوبیت انگلستان، اسکاتلند و ایرلند بود. در سال ۲۰۱۵، این مکان محل اقامت برنارد کاردینال لاو، اسقف اعظم بوستون، ایالات متحده، بازنشسته و اکنون فوت شده بود. معماری کاخ کانسلریا اولین کاخی در رم بود که از پایه به سبک رنسانس جدید ساخته شد. نمای بلند آن، کلیسای کوچک سن لورنزو در داماسو، کلیسای رسمی کاردینال، را که در سمت راست آن قرار دارد، در بر می‌گیرد و نمای کاخ مستقیماً از روی آن عبور می‌کند. این کلیسای قرن پنجمی (که فضای داخلی آن بازسازی شده است) مانند کلیسای سن کلمنته و سایر کلیساها، بر روی یک میترایوم رومی بت‌پرستانه قرار دارد. کاوش‌های زیر پوسته از سال ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۱، پایه‌های کلیسای بزرگ سن لورنزو در داماسو، که توسط پاپ داماسوس اول تأسیس شده و یکی از مهم‌ترین کلیساهای اولیه رم است، مربوط به قرن‌های چهارم و پنجم را آشکار کرد. همچنین یک گورستان که از قرن هشتم تا کمی قبل از ساخت کاخ مورد استفاده قرار می‌گرفت، شناسایی شد. نمای بنا، با ریتم ستون‌های دوتایی تخت بین پنجره‌های قوسی شکل، از نظر مفهومی به سبک فلورانسی است و با کاخ روچلای اثر لئون باتیستا آلبرتی قابل مقایسه است. | ## بخش 2: کاخ صدراعظم، رم | الگوی کلی سنگ‌تراشی طرح‌دار، که با سطوح صاف و شیارهایی در اطراف لبه‌ها برش خورده است، ریشه در روم باستان دارد. تراورتن استخوانی رنگ کاخ، از خرابه‌های باستانی تئاتر پمپی در همان نزدیکی گرفته شده بود، زیرا رم زمینی از خرابه‌ها بود که برای شهری با بیش از یک میلیون نفر جمعیت ساخته شده بود، شهری که در آن زمان تنها ۳۰۰۰۰ نفر جمعیت داشت. ۴۴ ستون گرانیتی مصری حیاط داخلی از رواق‌های صندلی‌های سرپوشیده بالایی تئاتر هستند، با این حال، آنها در اصل از تئاتر برای ساخت کلیسای قدیمی سن لورنزو در داماسو گرفته شده‌اند. به احتمال زیاد، شکل حیاط از شکل کاخ دوکاله در اوربینو گرفته شده است، زیرا افرادی که در برنامه‌ریزی اولیه کاخ دست داشتند، اهل اوربینو بودند. هنر بزرگ‌ترین اتاق پذیرایی، سالن اونوره روی پیانو نوبیل، دارای نقاشی‌های دیواری وسیعی است که جورجیو واساری آن را تنها در ۱۰۰ روز در سال ۱۵۴۷ تکمیل کرد. او به این دستاورد خود به میکل‌آنژ افتخار می‌کرد، که میکل‌آنژ در پاسخ گفت: "Si vede" ("این نشان می‌دهد"). این نقاشی‌ها توسط کاردینال الساندرو فارنیز، نوه پاپ پل سوم، که بیش از پنجاه سال معاون صدراعظم کلیسا بود، سفارش داده شدند. سلطنت پل سوم به سبک نسبتاً نامعقول منریسم تجلیل می‌شود، اگرچه نقاشی‌های دیواری یک مجموعه چشمگیر را تشکیل می‌دهند. نقش برجسته‌های کانسلریا دو نقش برجسته مهم، هرچند ناقص، مربوط به قرن اول میلادی هستند که هنگام ساخت کاخ در محل دفن شده بودند. ظاهراً آنها برای تجلیل از امپراتور دومیتیان (حکومت ۸۱–۹۶) تراشیده شده‌اند، سپس بخشی از آنها پس از به سلطنت رسیدن نروا دوباره تراشیده شده‌اند. موسیقی در کاخ، یک تئاتر خصوصی کوچک توسط کاردینال پیترو اتوبونی نصب شد و در اواخر قرن هفدهم، کاخ به مرکز اجرای موسیقی در رم تبدیل شد. در زمانی که کاردینال پیترو اتوبونی به عنوان معاون صدراعظم در آنجا زندگی می‌کرد، کاخ کانسلریا به مرکز مهمی برای زندگی موسیقی رم تبدیل شد. بین سال‌های ۱۶۹۴ تا ۱۷۰۵، چندین سخنرانی از الساندرو اسکارلاتی و کانتات‌های مختلف برای کریسمس برای اولین بار در اینجا اجرا شدند. | ## بخش 3: کاخ صدراعظم، رم | در سال ۱۷۰۹، اتوبونی همچنین تئاتری را بر اساس پروژه‌ای از معمار فیلیپو جووارا ساخت که پس از مرگ او (۲۸ فوریه ۱۷۴۰) برداشته شد. در این تئاتر بود که حداقل یک گردهمایی آکادمیا دگلی آرکادی به مناسبت کریسمس ۱۷۱۲ برای جشن گرفتن کودکی عیسی برگزار شد. نمای بیرونی این اولین کاخ در رم بود که از ابتدا به سبک رنسانس ساخته شد و بنابراین به حق یکی از زیباترین ساختمان‌های شهر محسوب می‌شود. نمای بلند، با ریتم ستون‌های ستون‌دار که در فواصل متناوب چیده شده‌اند و بین آنها پنجره‌های قوسی قرار دارد، از طراحی فلورانسی برخوردار است و با کاخ روچلای آلبرتی قابل مقایسه است. درب ورودی کلیسا اثر جاکوپو باروزی دا وینیولا است، در حالی که درب بزرگ کاخ در قرن شانزدهم توسط دومنیکو فونتانا به دستور کاردینال الساندرو مونتالتو، برادرزاده بزرگ پاپ سیکستوس پنجم، اضافه شد. ستون‌های بنفش بزرگ با منشأ مصری که در حیاط داخلی برای ساخت ایوان استفاده شده‌اند، که از نظر تاریخ هنر یکی از زیباترین بناهای ساخته شده تاکنون است، نیز منشأ مشابهی دارند. اعتقاد بر این است که سایر مصالح مورد استفاده در ساخت بنا از کولوسئوم و یک طاق گوردیایی گرفته شده‌اند. نظر در مورد هویت معمار بین برامانته و آندره‌آ برگنو (باچو پونتلی و آنتونیو دا سانگالو بزرگ) تقسیم شده است، اما حیاط عموماً به برامانته (آنتونیو دا سانگالو بزرگ) نسبت داده می‌شود که از مطالعات اقلیدس الهام گرفته است. در بالای ایوان در نمای خیابان، این طرح تکرار می‌شود، تقریباً مانند یک تصویر از بالا به پایین. فضای داخلی در کاخ، در طبقه اصلی، در تالار افتخار، یک نقاشی دیواری بزرگ وجود دارد که جورجیو واساری تنها در ۱۰۰ روز آن را تکمیل کرد و به‌طور کامل درخواست مشتری را که قصد داشت از تالار برای عروسی پیش رو استفاده کند، برآورده کرد. طبق سنت، واساری از سرعت تکمیل کار خود به میکل آنژ بوناروتی افتخار می‌کرد، که او به‌طور خلاصه پاسخ داد: "این نشان می‌دهد!" در زمانی که کاردینال پیترو اتوبونی به عنوان معاون صدراعظم در آنجا زندگی می‌کرد، کاخ کانسلریا به مرکز مهمی از زندگی موسیقی در رم تبدیل شد. بین سال‌های ۱۶۹۴ تا ۱۷۰۵، چندین اوراتوریو از الساندرو اسکارلاتی و کانتات‌های مختلف کریسمس در آنجا برای اولین بار اجرا شدند. در سال ۱۷۰۹، اتوبونی همچنین یک تئاتر در آنجا ساخت که توسط معمار فیلیپو جووارا طراحی شده بود، که پس از مرگ او (۲۸ فوریه ۱۷۴۰) برداشته شد. | ## جمع‌بندی | در این تئاتر بود که حداقل یک جلسه آکادمی آرکادیان به مناسبت کریسمس ۱۷۱۲ در جشن نوزاد عیسی، حامی معنوی آکادمی، برگزار شد، همان‌طور که اولین متولی، جیووانی ماریو کرشیمبنی، در کتاب «تاریخ آکادمی آرکادیان» روایت می‌کند.