موضوع مقاله: اتزیو کاموسی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # اتزیو کاموسی | مقدمه: اتزیو کاموسی (فلورانس، ۱۶ ژانویه ۱۸۷۷ - میلان، ۱۱ اوت ۱۹۵۶)، نوازنده پیانو و آهنگساز ایتالیایی بود. | ## بخش 1: اتزیو کاموسی | در رم آغاز به یادگیری ساز پیانو آموخت، جایی که تحصیلات خود را در سیزده سالگی نزد آ. لیپی به پایان رساند و او بود که کاموسی را در آن سنین بسیار کم به عنوان نوازنده پیانو کنسرت به حرفه خود وارد کرد. در سال ۱۸۹۵، در سن هجده سالگی، با موفقیت در مقابل مخاطبان فرهیخته و سخت‌گیر رمی در سالن دانته اجرا کرد. در فوریه سال بعد، او پنج قطعه غنایی برای پیانو را ارائه داد - اثری که هجده سال بعد با موفقیت قابل توجهی توسط کاریش و جانیچن منتشر شد. در سال ۱۸۹۶، مهارت‌های اجرایی او در مجموعه‌ای از کنسرت‌ها در سالن فیلارمونیک فلورانس مورد توجه قرار گرفت. علاقه او به آهنگسازی توسط مدرسه ماسنه بیشتر، و منجر به انتخاب اپرا به عنوان رسانه موردعلاقه وی شد. همچنین به عنوان منتقد، به همکاری با روزنامه ایل ماتاچینو و نشریه ایل ساجاتوره ادامه داد و از جمله در سال ۱۹۰۱ مقاله‌ای در ایل ساجاتوره در مورد "سوئیت‌های ارکستر" اثر ماسنه (شماره ۱) منتشر کرد. | ## بخش 2: اتزیو کاموسی | او در سال ۱۹۰۵، به تشویق ماسنه، در مسابقه‌ای که توسط ناشر آستروک و با حمایت شاهزاده آلبرت موناکو در پاریس برگزار می‌شد، شرکت کرد. این اپرا در سال ۱۹۰۸ توسط کمیسیونی، به عنوان بهترین اثر در این مسابقه انتخاب شد. البته اجرای آن در اپرای مونت کارلو (جایی که قرار بود طبق قوانین مسابقه اجرا شود) به تعویق افتاد، و پس از سالها، سرانجام در ۷ نوامبر ۱۹۱۲ در تئاتر لیریکو در میلان به روی صحنه رفت. در سال ۱۹۱۲ اپرایی از «یوهانیس فوئر» (Johannisfeuer) اثر هرمان سودرمن، یکی از چهره‌های برجسته تئاتر اروپایی اوایل قرن بیستم، توسط خود او تحت عنوان «آتش‌های سنت جان»، برای آهنگسازی کاموسی اقتباس شد. در سال ۱۹۲۳، نیز کار روی «اسکامپولو»، کمدی موفق داریو نیکودمی را براساس لیبرتویی از خود او آغاز کرد. در سال ۱۹۵۳، با اجرای دوباره «چهره باکره» در تئاتر نوئوو، در هفتاد و شش سالگی، مورد تقدیر نهایی مخاطبان قرار گرفت. آثار اپراها لا دو باری، اپرایی در سه صحنه و یک موخره، لیبرتو اثر کامیلو آنتونا-تراورسی و اتوره گولیشیانی، میلان، تئاتر لیریکو، ۷ نوامبر ۱۹۱۲ این اپرا که بین سال‌های ۱۹۰۵ تا ۱۹۰۸ نوشته شده و برنده‌ی مسابقه‌ی آهنگسازی در پاریس شده است، پس از برخی مشکلات در تریسته به روی صحنه رفت و با استقبال زیادی از سوی مخاطبان و منتقدان روبرو شد و تحسین‌های فراوانی را برای آهنگساز آن به همراه داشت. | ## بخش 3: اتزیو کاموسی | در میان اجراکنندگانِ نخستین اجرای آن، ادواردو گاربین،‌ خواننده‌ی تنور (که به خاطر خلق شخصیت فنتون در فالستاف شاهکار جوزپه وردی شناخته می‌شود)، جی. داستان این اپرا در اواخر قرن هجدهم در فرانسه اتفاق می‌افتد، و سرگذشت پرتلاطم بانویی را روایت می‌کند که پس از یک زندگی مجلل به عنوان معشوقه‌ی لویی پانزدهم، با وقوع انقلاب فرانسه از پا درآمده است. «آتش‌های سنت جان»، یک درام غنایی در سه پرده، لیبرتو از انریکو کاواکیولی (اقتباس از یوهانیس‌فوئر (Johannisfeuer) اثر هرمان سودرمن)، میلان، تئاتر دال ورمه، ۲۷ مارس ۱۹۲۰ «بازمانده (اسکامپولو)»، یک کمدی غنایی در دو پرده، لیبرتو از داریو نیکودمی (با اقتباس از نمایشنامه خودش با همین نام)، تریسته، تئاتر وردی، ۲۲ فوریه ۱۹۲۵ «شاهزاده لونتانا»، اثری از سودرمن، خلاصه و ترجمه شده توسط پی. بوزی (هرگز اجرا نشد) «چهره زن باکره»، یک افسانه فلورانسی در یک پرده، لیبرتو از پائولو بوتزی (از شعری با همین نام از گابریل نیگوند)، باری، تئاتر پتروتزلی، ۲۳ ژانویه ۱۹۳۷؛ که داستان آن در فلورانس اتفاق می‌افتد و روایتگر سرگذشت زن جوانی است که نظاره‌گر اتمام نقاشی دیواری یک راهب در صومعه‌ای است. زن جوان که به شدت بیمار است، رویاهای عشق خود را برای نقاش تعریف می‌کند و سپس می‌میرد، اما چهره او در نقاشی دیواری به عنوان چهره مریم مقدس ظاهر می‌شود. این اپرا که به خاطر «آهنگسازی ساده و آسان، با ایده‌های ملودیک لطیف، ظریف و سبک»، خود برجسته است، در ۲۶ آوریل ۱۹۳۸ در لا اسکالا میلان و در سال ۱۹۵۳ در تئاتر نوئوو، در همان شهر، دوباره اجرا شد. | ## جمع‌بندی | دیگر آثار پنج قطعه غنایی، برای پیانو (۱۹۱۳) صحنه‌های قرون وسطایی، برای ویولن و ارکستر (۱۹۲۷) سوئیت رومی، برای ارکستر (۱۹۲۷) تأملات گولدونی، برای ارکستر (۱۹۲۷) میان‌پرده‌های شوخی‌آمیز، برای تئاتر عروسکی (۱۹۲۷) ترانه از ام.