موضوع مقاله: فهرست میراث جهانی در بولیوی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فهرست میراث جهانی در بولیوی | مقدمه: ایالت چندملیتی بولیوی در تاریخ ۴ اکتبر ۱۹۷۶ پیمان را پذیرفت، و این امر باعث شد سایت‌های تاریخی آن واجد شرایط قرارگیری در فهرست شوند. | ## بخش 1: فهرست میراث جهانی در بولیوی | سایت‌های میراث جهانی سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی سازمان ملل متحد، یونسکو مکان‌هایی هستند که دارای اهمیت فرهنگی یا طبیعی هستند، همان‌طور که در پیمان‌نامه میراث جهانی، که در سال ۱۹۷۲ تأسیس شده، شرح داده شده است. میراث فرهنگی شامل بناهای تاریخی مانند آثار معماری، مجسمه‌ها، کتیبه‌ها، مجموعه‌های ساختمانی و محوطه‌های باستانی است. از سوی دیگر، میراث طبیعی به ویژگی‌های فیزیکی و زیستی، شکل‌های زمین‌شناسی و زیستگاه گونه‌های در خطر انقراض حیوانات و گیاهان اطلاق می‌شود. همچنین مکان‌هایی که از نظر علمی، حفاظتی یا زیبایی طبیعی اهمیت دارند، جزو میراث طبیعی به‌شمار می‌روند. پارک ملی نوئل کمپف مرکادو یک میراث طبیعی است و شش سایت دیگر به دلیل ویژگی‌های فرهنگی آن‌ها فهرست شده‌اند. سیستم راه‌های اینکا یک میراث فراملی است که به نام سیستم راه‌های آند شناخته می‌شود و با پنج کشور دیگر شامل آرژانتین، شیلی، کلمبیا، اکوادور و پرو به اشتراک گذاشته شده است. #نگارهنامموقعیتسالش ثبتمعیارهاشرح۱ 200px شهر پوتوسی پوتوسی ۱۹۸۷ ۴۲۰(ii vi iv) پوتوسی، واقع در ارتفاع ۴۰۰۰ متری در آند، از یک روستای کوچک پیشا-اسپانیایی به یک مجتمع صنعتی عمده توسط استعمارگران اسپانیایی پس از سال ۱۵۷۲ تبدیل شد. ذخایر نقره سرو ریکو توسط نیروی کار اجباری از جمعیت بومی تحت سیستم میتا استخراج می‌شد. یک سبک معماری مهمی که به نمایش گذاشته شده است، به نام باروک آندی شناخته می‌شود، که نمایانگر ترکیبی از تأثیرات اروپایی و آندی است.۲ 200px مأموریت‌های یسوعیان در چیکیتوس سانتا کروز ۱۹۹۰ ۵۲۹(iv v) در قرون ۱۷ و ۱۸ میلادی، یسوعیان چندین مأموریت را برای تبدیل قبایل محلی به مسیحیت تأسیس کردند. این مأموریت‌ها پس از اخراج یسوعیان از آمریکای جنوبی در سال ۱۷۶۷ جان سالم به در بردند، هرچند که چندین مأموریت از بین رفته‌اند. آنها عمدتاً از سازه‌های چوبی ساخته شده‌اند، به جز سن خوزه د چیکیتوس که از سنگ ساخته شده است. | ## بخش 2: فهرست میراث جهانی در بولیوی | کلیسای کنسپسیون در تصویر نمایش داده شده است.۳ 200px شهر تاریخی سوکره چوکیساکا ۱۹۹۱ ۵۶۶(v) سوکر توسط اسپانیایی‌ها در سال ۱۵۳۸ تأسیس شد و در سال ۱۸۳۹ به عنوان اولین پایتخت بولیوی اعلام شد. ساختمان‌هایی که بین قرون ۱۶ و ۱۹ ساخته شده‌اند، ترکیبی از سبک‌های اروپایی که از اسپانیا آورده شده و سنت‌های محلی را نشان می‌دهند. ساختمان‌های مهم شامل کلیسای جامع متروپولیتن سوکره، چندین کلیسا و خانه آزادی هستند که نقش مهمی در مبارزه برای استقلال ایفا کردند.۴ 200px ال فورت د سامایپاتا سانتا کروز ۱۹۹۸ ۸۸۳(iii ii) سایت باستان‌شناسی شامل بقایای یک شهر اینکا و پیش از اینکا و یک سازه بزرگ سنگ ماسه‌ای مونو لیتیک در بالای شهر است که دارای حجاری‌های سنگی فراوانی است. در قرن ۱۴، این منطقه توسط اینکاها اشغال شد که آن را به یک مرکز استانی تبدیل کردند. پس از فتح شدن این مکان توسط اسپانیا، این مکان به یک پست توقف مهم در مسیر معادن پوتوسی تبدیل شد.۵ 200px مرکز معنوی سیاسی فرهنگی تیاهواناکو لاپاز ۲۰۰۰ ۵۶۷ (iv iii) تیاهواناکو پایتخت امپراتوری هم‌نام بود که در جنوب آند بین سال‌های ۴۰۰ تا ۹۰۰ شکوفا شد، تا زمانی که در نیمه اول قرن دوازدهم فروپاشید. از جمله بناهای باقی‌مانده از این شهر می‌توان به تپه‌هایسکویی آکاپانا و پوماپونکو، معبد کالاساسایا و دروازه خورشید اشاره کرد. آن‌ها همچنین نوآوری‌های کشاورزی مانند تراس مصنوعی (زیرساخت) را به منطقه معرفی کردند.۶ 200px پارک ملی نوئل کمف مرکادو سانتا کروز ۲۰۰۰ ۹۶۷ (x ix) پارک ملی در حوضه آمازون انواع مختلفی از زیستگاه‌ها را شامل می‌شود، از جنگل‌های بارانی گرمسیری، جنگل نواری، ساواناها، باتلاق‌ها، جنگل‌های خشک نیمه‌خزان‌دار و زیستگاه‌های سرادو در فلات هوآنچاکا که برای میلیون‌ها سال جدا شده‌اند. این پارک خانه‌ای برای ۶۰۰ گونه پرنده و هزاران گونه گیاهی است.۷ 200px کهاپاگ نیان: سیستم راه‌های آند لاپاز ۲۰۱۴ ۱۴۵۹(iii vi ii iv) سیستم جاده‌ای اینکا یک سیستم جاده‌ای وسیع پیش از اینکا و اینکا است که بیش از ۳۰٬۰۰۰ کیلومتر (۱۹٬۰۰۰ مایل) در سراسر آند گسترش یافته است. این جاده‌ها کوه‌های بلند را به جنگل‌های بارانی، سواحل، دره‌ها و بیابان‌ها متصل می‌کنند. سیستم جاده‌ای شکل دهنده شاهرگ حیاتی امپراتوری اینکا بود و امکان حمل و نقل و تبادل کالا، همچنین حرکت پیام‌رسان‌ها، مسافران و حتی ارتش‌ها را فراهم می‌کرد. این سایت شامل ۲۷۳ اجزا است که شامل ساختارهایی مانند جاده‌ها، پل‌ها، کانال‌ها و زیرساخت‌های پشتیبانی می‌شود، که سه تا از آن‌ها در بولیوی قرار دارند. | ## بخش 3: فهرست میراث جهانی در بولیوی | موقعیت جغرافیایی فهرست آزمایشی علاوه بر سایت‌های ثبت شده در فهرست میراث جهانی، کشورهای عضو می‌توانند فهرستی از سایت‌های آزمایشی داشته باشند که ممکن است برای نامزدی در نظر بگیرند. نامزدی‌ها برای فهرست میراث جهانی تنها در صورتی پذیرفته می‌شوند که سایت قبلاً در فهرست آزمایشی قرار گرفته باشد. #نگارهنامموقعیتسالش ثبتمعیارهاشرح۱200pxپارک ملی ساجاما اورورو۲۰۰۳۱۸۱۳در سال ۱۹۳۹، منطقه پارک ملی ساجاما به علت وجود جنگل‌های منحصربه‌فرد پولی‌لیپیس تومنتلا که در ارتفاعات بالا رشد می‌کنند، تحت حفاظت قرار گرفت. این منطقه عمدتاً توسط مردم آیمارا سکونت دارد که سبک زندگی سنتی خود را که بر پایه دامداری و ریسندگی نخ است، حفظ کرده‌اند، زیرا به دلیل اقلیم سخت، زمین برای کشاورزی مناسب نیست. دیگر ویژگی‌های برجسته پارک ملی ساجاما شامل چشمه‌های آب گرم، غارهای دارای نقاشی‌های قدیمی و ساختمان‌های تدفینی پیشاکلمبی است.۲200pxپولاکایوپوتوسی۲۰۰۳۱۸۱۴(iii vi iv)پولاکایو در اطراف معدن هوآنچاکا، دومین معدن بزرگ نقره در جهان که در نیمه دوم قرن نوزدهم فعال بود، شکل گرفت. این معدن به انیسیتو آرسه، یک سرمایه‌دار بزرگ استخراج نقره و بیست و دومین رئیس‌جمهور بولیوی، تعلق داشت. ثروت حاصل از این معدن باعث پیشرفت کشور شد، از جمله ساخت اولین راه‌آهن‌ها و معرفی موتورهای بخار به فرایند استخراج. اگرچه استخراج معدن همچنان ادامه دارد، زیرساخت‌ها و مناظر آن به خوبی حفظ شده‌اند. تصویری تاریخی از سال ۱۸۸۰ نیز موجود است.۳200px|کامینو پرینسیپال به سوی محل|alt=این تصویر، کامینو پرینسیپال به سوی محل را نشان می‌دهداینگالاکتا کوچوبامبا۲۰۰۳۱۸۱۵(ii iii iv v)شهر مستحکم اینکالاجتا یکی از مهم‌ترین سایت‌های اینکا در بولیوی بود. امروزه این مکان به عنوان یک سایت باستان‌شناسی با بقایای حدود ۴۰ ساختمان سنگی، استحکامات و کالانکا - که یک ساختمان بزرگ به طول ۷۰ متر (۲۳۰ فوت) است - حفظ شده است.۴200pxتپهٔ دایناسورچوکیساکا۲۰۰۳۱۸۱۶(viii)ردپاهای دایناسورها در کل اورکو مربوط به دوره کرتاسهٔ پسین، یعنی حدود ۶۸ میلیون سال پیش است. این ردپاها به علت پوشیده شدن با خاکستر حاصل از فوران آتشفشانی حفظ شدند و از فرسایش در امان ماندند.۵200pxدریاچه تیتیکاکالاپاز۲۰۰۳۱۸۱۷دریاچه تیتیکاکا یک دریاچه بزرگ آب شیرین در مرز بولیوی و پرو است و در ارتفاع ۳۸۱۰ متر (۱۲۵۰۰ فوت) قرار دارد. | ## جمع‌بندی | سواحل دریاچه از هزاران سال پیش مسکونی بوده و سایت‌های باستان‌شناسی متعددی از تمدن‌هایی مانند اینکا و تیاهواناکو در این منطقه وجود دارند.