aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: بخش طولکرم (قیمومت بریتانیا بر فلسطین) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # بخش طولکرم (قیمومت بریتانیا بر فلسطین) | مقدمه: زیربخش طولکرم (؛ ) یکی از بخش‌های فلسطین تحت قیمومت بریتانیا بود که در بخش غربی فلسطین بر ساحل دریای مدیترانه قرار داشت و مرکز آن شهر طولکرم بود. | ## بخش 1: بخش طولکرم (قیمومت بریتانیا بر فلسطین) | این زیربخش از شمال با قضای حیفا، از شرق با قضاهای جنین و نابلس و از جنوب با قضاهای رمله و یافا هم‌مرز بود. پس از جنگ عربی–اسرائیلی ۱۹۴۸ و پیمان‌های آتش‌بس ۱۹۴۹، این زیربخش از هم گسست: بخش غربی آن به منطقه مرکزی اسرائیل پیوست و بخش شرقی در چارچوب الحاق کرانه باختری به اردن زیر حاکمیت پادشاهی اردن درآمد (۱۹۴۸–۱۹۶۷). بر پایه سرشماری ۱۹۳۱ جمعیت آن ۴۶٬۳۲۸ تن و بر پایه برآورد ۱۹۴۵ حدود ۸۶٬۱۴۰ تن بود. پیشینه زیربخش طولکرم تحت قیمومت بریتانیا در سال ۱۹۲۰ به‌عنوان ادامهٔ قضای طولکرم عثمانی (۱۸۷۳–۱۹۲۰) پدید آمد و همان روستاها و شهرک‌های دورهٔ عثمانی را دربرمی‌گرفت. بر پایه طرح تقسیم فلسطین، بخش غربی زیربخش به دولت یهودی و بخش شرقی آن به دولت عربی اختصاص می‌یافت. | ## بخش 2: بخش طولکرم (قیمومت بریتانیا بر فلسطین) | پس از نکبت ۱۹۴۸ بخش بزرگی از روستاها و شهرک‌های زیربخش زیر کنترل اسرائیل قرار گرفت. مساحت زیربخش پیش از ۱۹۴۸ حدود ۸۳۵ کیلومتر مربع بود که ۵۰۲ کیلومتر مربع آن در سال ۱۹۴۸ به اشغال درآمد و ۳۳۳ کیلومتر مربع باقی ماند. این داده‌ها بر پایهٔ سرشماری ۱۹۳۱ به‌علاوهٔ رشد محاسبه‌شدهٔ جمعیت و آمار مهاجرت (که ناقص بود) برآورد شده بود: + جمعیت زیربخش طولکرم (۱۹۴۵) گروه شمار مسلمان ۷۰٬۸۴۰ یهودی ۱۴٬۹۰۰ مسیحی ۳۸۰ دیگر ۲۰ جمع ۸۶٬۱۴۰ شمار یهودیان نسبت به سرشماری ۱۹۳۱ نزدیک به ۲۲ برابر افزایش یافته بود که بازتابی از موج مهاجرت یهودیان به فلسطین در دههٔ ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ میلادی بود. مالکیت زمین در سال ۱۹۴۵ مساحت کل زیربخش ۸۳۵٬۳۵۵ دونم بود و مالکیت زمین بدین‌گونه تقسیم می‌شد: + مالکیت زمین در زیربخش طولکرم (۱۹۴۵) نوع مالکیت مساحت (دونم) مالکیت عربی ۶۵۰٬۶۹۰ مالکیت یهودی ۱۴۱٬۳۶۱ زمین‌های دولتی ۴۳٬۳۰۴ جمع ۸۳۵٬۳۵۵ شهرها و روستاها زیربخش طولکرم دربرگیرندهٔ شمار زیادی شهر و روستا بود. شهر طولکرم با جمعیت ۸٬۰۹۰ تن (۷٬۷۹۰ مسلمان، ۲۸۰ مسیحی و ۲۰ نفر دیگر) بزرگ‌ترین نشیمنگاه عربی زیربخش و نتانیا با ۵٬۰۷۰ تن بزرگ‌ترین نشیمنگاه یهودی آن بود. | ## بخش 3: بخش طولکرم (قیمومت بریتانیا بر فلسطین) | روستاهای خالی از سکنه شده شمار زیادی از روستاهای زیربخش طولکرم که در بخش ساحلی و غربی آن قرار داشتند، در جریان جنگ ۱۹۴۸ و نکبت تخلیه و ویران شدند. فهرست مهم‌ترین آن‌ها چنین است (سکونتگاه‌های کنونی در پرانتز): روستاهای باقی‌مانده در مناطق ۱۹۴۸ بخشی از روستاهای عربی زیربخش طولکرم پس از پیمان‌نامهٔ رودس (۱۹۴۹) در خاک اسرائیل باقی ماندند و ساکنان آن‌ها بیرون رانده نشدند. از جمله مهم‌ترین آن‌ها: کفر قاسم، قلنسوه، الطیبه، الطیره، باقه الغربیه، جت و جلجولیه. آوارگان بیش از ۷۰٪ آوارگان زیربخش طولکرم در اردوگاه آوارگان طولکرم زندگی می‌کنند. | ## جمع‌بندی | آوارگان قاقون و وادی الحوارث بیش از ۵۰٪ آوارگان ثبت‌شدهٔ زیربخش طولکرم در کرانه باختری را تشکیل می‌دهند.
موضوع مقاله: بخش طبریه (قیمومت بریتانیا بر فلسطین) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # بخش طبریه (قیمومت بریتانیا بر فلسطین) | مقدمه: زیربخش طبریه (؛ ) یکی از بخش‌های فلسطین تحت قیمومت بریتانیا بود که در بخش شمال شرقی فلسطین در کرانه دریاچه طبریه جای داشت. | ## بخش 1: بخش طبریه (قیمومت بریتانیا بر فلسطین) | بر پایه طرح تقسیم فلسطین در سال ۱۹۴۷، همه سرزمین این زیربخش باید به کشور یهودی واگذار می‌شد. پس از جنگ اعراب و اسرائیل در ۱۹۴۸، بخش‌های کوچکی در جنوب و شرق دریاچه طبریه به دست ارتش سوریه افتاد و به منطقه حائل بدل شد؛ در حالی که بخش بزرگ‌تر این زیربخش (نزدیک به ۹۰ درصد) به زیربخش کنرت در منطقه شمالی اسرائیل پیوست. | ## بخش 2: بخش طبریه (قیمومت بریتانیا بر فلسطین) | زیربخش طبریه از شمال با زیربخش صفد، از غرب با زیربخش عکا و زیربخش ناصره، از جنوب با زیربخش بیسان و از شرق با سوریه هم‌مرز بود. جمعیت بر پایه سرشماری سال ۱۹۳۱، جمعیت زیربخش طبریه ۲۶٬۹۷۵ تن بود که چنین بخش‌بندی می‌شد: ۱۶٬۵۴۶ مسلمان (۶۱٫۳۴ درصد) ۷٬۷۸۵ یهودی (۲۸٫۸۶ درصد) ۱٬۷۳۴ مسیحی (۶٫۴۳ درصد) ۸۹۱ دروزی (۳٫۳ درصد) که بیشترشان ساکن مغار بودند ۱۸ بهایی (۰٫۰۷ درصد) بر پایه آمارنامه روستاها در سال ۱۹۴۵، جمعیت زیربخش به ۳۹٬۲۰۰ تن رسیده بود که از این میان ۲۲٬۴۵۰ تن مسلمان، ۱۳٬۱۰۰ تن یهودی، ۲٬۳۶۰ تن مسیحی و ۱٬۲۹۰ تن دیگر بودند. | ## بخش 3: بخش طبریه (قیمومت بریتانیا بر فلسطین) | ## جمع‌بندی | جدول زیر جمعیت شهرها و روستاهای زیربخش طبریه را بر پایه آمارنامه روستاهای سال ۱۹۴۵ نشان می‌دهد: + جمعیت زیربخش طبریه بر پایه روستا روستا/شهر مسلمان یهودی مسیحی دیگر مجموع آفیقیم ۷۹۰ ۷۹۰ اشدوت یعقوب ۱٬۰۲۰ ۱٬۰۲۰ بیت گان ۱۷۰ ۱۷۰ بیت زرع ۳۱۰ ۳۱۰ الدلهمیه ۳۹۰ ۲۰ ۴۱۰ دگانیا الف ۲۹۰ ۲۹۰ دگانیا ب ۳۸۰ ۳۸۰ عیلبون ۲۰ ۵۳۰ ۵۵۰ عین‌گب (نقیب) ۳۱۰ ۴۲۰ ۱۰ ۷۴۰ غویر ابوشوشه ۱٬۲۴۰ ۱٬۲۴۰ جنوسار ۲۱۰ ۲۱۰ حدثا ۵۲۰ ۵۲۰ الحمه ۲۹۰ ۲۹۰ حطین ۱٬۱۹۰ ۱٬۱۹۰ کفرکما ۶۶۰ ۶۶۰ کفر سبت ۴۸۰ ۴۸۰ کفار حیتیم ۲۳۰ ۲۳۰ خربة الوعرة السوداء ۱٬۸۷۰ ۱٬۸۷۰ گروه کنرت ۴۶۰ ۴۶۰ کنرت ۲۲۰ ۲۲۰ لوبیا ۲٬۳۵۰ ۲٬۳۵۰ معذر ۴۸۰ ۴۸۰ مغار و المنصوره ۹۰ ۸۰۰ ۱٬۲۵۰ ۲٬۱۴۰ المجدل ۳۶۰ ۳۶۰ المناره ۴۹۰ ۴۹۰ نصرالدین ۹۰ ۹۰ مناحمیا ۲۳۰ ۲۳۰ مگدل ۲۴۰ ۲۴۰ میتسپا ۹۰ ۹۰ نمرین ۳۲۰ ۳۲۰ پوریا ۱۳۰ ۱۳۰ سمخ ۳٬۳۲۰ ۱۳۰ ۱۰ ۳٬۴۶۰ مسادا ۲۷۰ ۲۷۰ شعار هگولان ۳۳۰ ۳۳۰ السمکیه ۳۳۰ ۵۰ ۳۸۰ السمرا ۲۸۰ ۱۰ ۲۹۰ سجره (ایلانیا) ۲۴۰ ۲۴۰ شعرا و عمر ۹۰ ۹۰ الشجره ۷۲۰ ۵۰ ۷۷۰ شارونا ۱۱۰ ۱۱۰ طابغه ۳۱۰ ۲۰ ۳۳۰ طبریه (شهری) ۴٬۵۴۰ ۶٬۰۰۰ ۷۶۰ ۱۰ ۱۱٬۳۱۰ طبریه (روستایی) ۱۳۰ ۱۳۰ العبیدیه ۸۷۰ ۸۷۰ عولم ۷۲۰ ۷۲۰ یاقوق ۲۱۰ ۲۱۰ یبنئل و مشمار هشلوشا ۵۹۰ ۵۹۰ مشمار هشلوشا ۱۵۰ ۱۵۰ مجموع ۲۲٬۴۵۰ ۱۳٬۱۰۰ ۲٬۳۶۰ ۱٬۲۹۰ ۳۹٬۲۰۰ آبراهه‌ها در زیربخش طبریه دره‌ها و آبراهه‌های گوناگونی جریان داشت، از جمله: وادی‌العشه (المسلخه)، وادی عبدان، وادی الجاموسه، وادی العمود، وادی الربضیه (که به وادی التفاح و وادی سلامه نیز شناخته می‌شد) و وادی الحمام.
موضوع مقاله: بخش بئر السبع (قیمومت بریتانیا بر فلسطین) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # بخش بئر السبع (قیمومت بریتانیا بر فلسطین) | مقدمه: بخش بئر السبع (؛ ) یکی از بخش‌های فلسطین تحت قیمومت بریتانیا بود که در جنوبی‌ترین بخش فلسطین جای داشت. | ## بخش 1: بخش بئر السبع (قیمومت بریتانیا بر فلسطین) | مرکز این زیربخش شهر بئرشبع بود و از شمال با قضای خلیل و قضای غزه، از شرق با مرز اردن و دریای مرده، و از جنوب و غرب با مرز مصر هم‌مرز بود. بخش بئر السبع از سال ۱۹۲۰ تا ۱۹۴۸ میلادی برقرار بود و قلمرو آن نزدیک به سرزمین‌های کنونی منطقه جنوبی اسرائیل و نوار غزه را پوشش می‌داد. پس از جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل، بخش بزرگی از این زیربخش به بخش بئرشبع در اسرائیل تبدیل شد. | ## بخش 2: بخش بئر السبع (قیمومت بریتانیا بر فلسطین) | بر پایه سرشماری ۱۹۳۱، ترکیب جمعیتی زیربخش به این شرح بود: ۴۷٬۹۸۱ بدوی کوچ‌نشین (همگی مسلمان) از قبایل زیر: ۱۶٬۳۲۹ نفر از قبیله تَرابین ۱۴٬۱۹۳ نفر از قبیله تیاها ۸٬۶۶۱ نفر از قبیله عزازمه ۴٬۴۳۲ نفر از قبیله جُبارات ۳٬۷۵۶ نفر از قبیله حَناجره ۶۳۹ نفر از قبیله سعیدیین ۳٬۱۰۱ نفر ساکن یکجانشین: ۲٬۹۲۶ مسلمان ۱۵۳ مسیحی ۱۷ یهودی ۵ بهائی بر پایه آمارنامه روستاها (۱۹۴۵)، جمعیت زیربخش به ۹۰٬۵۰۷ نفر رسیده بود که از این میان ۵۳٬۳۴۰ نفر مسلمان، ۱۵۰ نفر یهودی، ۲۰۰ نفر مسیحی و ۱۰ نفر از دیگر ادیان بودند. مساحت و زمین بر پایه آمارنامه روستاها (۱۹۴۵)، مساحت کل زیربخش ۱۲٬۵۷۷ کیلومتر مربع بود. مالکیت زمین به سه بخش تقسیم می‌شد: زمین‌های دارای مالکیت عربی: ۱٬۹۳۶٬۳۸۰ دونم زمین‌های دارای مالکیت یهودی: ۶۵٬۲۳۱ دونم زمین‌های دولتی (عمومی): ۱۰٬۵۷۵٬۳۸۹ دونم شهرها و روستاها تنها شهر زیربخش، مرکز آن یعنی بئرشبع بود. | ## بخش 3: بخش بئر السبع (قیمومت بریتانیا بر فلسطین) | آمارنامه روستاها (۱۹۴۵) شش آبادی یکجانشین دیگر را نیز ثبت کرده بود: الجمامه بیت‌اشل گوولوت عوجه الحفیر روحامه تل تسوفیم آبادی‌های تخلیه‌شده پس از جنگ ۱۹۴۸، شماری از شهرها و روستاهای عربی‌نشین زیربخش تخلیه شدند. نام‌های کنونی محل آن‌ها در پرانتز آمده‌است: عوجه الحفیر (نیتسانا) بئرشبع العماره (اوفاغیم، آوریم) الجمامه (روحامه) الخلصه ام‌الرشراش (ایلات) خربت فُطیس (اوفاغیم) طرح تقسیم بر پایه طرح تقسیم فلسطین سازمان ملل متحد، زیربخش بئر السبع قرار بود میان کشور یهودی و کشور عربی پیشنهادی تقسیم شود. | ## جمع‌بندی | پس از جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل، بخش عمده قلمرو این زیربخش به بخش بئرشبع در اسرائیل تبدیل شد.
موضوع مقاله: سامی هداوی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سامی هداوی | مقدمه: او به‌خاطر مستندسازی پیامدهای جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل بر جمعیت عرب سرزمین فلسطین و انتشار آمار مربوط به روستاهای فلسطینی پیش از تأسیس اسرائیل شناخته می‌شود. | ## بخش 1: سامی هداوی | هداوی به‌عنوان کارشناس زمین و املاک کار می‌کرد تا آنکه پس از نبردی شدید میان نیروهای اسرائیلی و اردنی در محلهٔ سکونتش از اورشلیم تبعید شد. هداوی پس از تبعید نیز به مستندسازی سرزمین‌های فلسطین ادامه داد و چندین کتاب دربارهٔ جنگ ۱۹۴۸ فلسطین و آوارگان فلسطینی منتشر کرد. پدرش سرباز ارتش امپراتوری عثمانی بود و در جریان جنگ جهانی اول در میدان نبرد کشته شد. سه سال بعد، او به‌عنوان مترجم غیررسمی برای نیروی زمینی بریتانیا کار کرد و سپس سال بعد به سرزمین فلسطین بازگشت و در ادارهٔ ثبت اراضی به‌عنوان کارمند مشغول به کار شد. علاقهٔ او به ساختار روستاهای عربی با همین شغل آغاز شد و سپس با کار در ادارهٔ تسویهٔ اراضی از ۱۹۲۰ تا ۱۹۲۷ تقویت یافت. هداوی سرانجام از ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۸ به‌عنوان بازرس و ارزیاب ارزش زمین کار کرد و مشارکت‌کنندهٔ اصلی سند «آمار روستایی ۱۹۴۵: طبقه‌بندی زمین و مالکیت مناطق در فلسطین» بود که سرشماری جمعیت و مالکیت زمین در قیمومت بریتانیا بر فلسطین را در بر می‌گرفت. | ## بخش 2: سامی هداوی | او تا سال ۱۹۴۸ در خانهٔ پدربزرگش در محلهٔ یهودی‌نشین شهر قدیم اورشلیم زندگی می‌کرد. در سال ۱۹۴۸ او و همسرش نورا به همراه دو فرزندشان خانه‌ای در قطمون ساختند؛ اما همان سال با پیشروی نیروهای اسرائیلی ناچار به ترک خانه شدند. پس از تبعید هداوی پس از مهاجرت به اردن، شغلی مشابه کار پیشینش نزد مقامات زمینی بریتانیا را در نهادهای اراضی اردن بر عهده گرفت. او تا سال ۱۹۵۲ در این سمت باقی ماند و سپس کارشناس اراضی کمیسیون سازش سازمان ملل متحد برای فلسطین در نیویورک شد. وظیفهٔ او تعیین گسترهٔ دارایی‌هایی بود که آوارگان فلسطینی پس از جنگ ۱۹۴۸ برجای گذاشته بودند. این کار او را به هم‌بنیان‌گذاری دفتر اطلاعات فلسطین در سال ۱۹۵۹ و سپس تأسیس دو دفتر اتحادیه عرب در ایالات متحده سوق داد. | ## بخش 3: سامی هداوی | واپسین سال‌های کاری او به‌عنوان مدیر مؤسسه مطالعات فلسطین در بیروت در دههٔ ۱۹۶۰ تا ۱۹۷۰ سپری شد که در این دوره کتاب فلسطین – از دست دادن میراث را منتشر کرد. او در سال ۱۹۷۰ بازنشسته شد و به تورنتو در کانادا نقل مکان کرد و به نگارش کتاب‌هایی دربارهٔ پیشینهٔ درگیری اسرائیل و فلسطین پرداخت، از جمله حقوق و خسارات فلسطینیان در ۱۹۴۸ (۱۹۸۸) و حاصل تلخ: تاریخ نوین فلسطین (۱۹۸۹). هداوی در ۲۲ آوریل ۲۰۰۴ در سن ۱۰۰ سالگی درگذشت و برخلاف آرزویش که خواستار دفن در زادگاهش اورشلیم بود، در تورنتو به خاک سپرده شد. او در آخرین مصاحبه‌اش به هشام صفی‌الدین خبرنگار گفته بود: «دوست دارم در اورشلیم دفن شوم، اما چاره‌ای ندارم.» ریشه‌های خانوادگی دربارهٔ ریشه‌های خانوادگی هداوی آگاهی‌های اندکی در دست است. بر پایهٔ بخش‌هایی از خاطرات منتشرنشدهٔ او که پس از مرگش چاپ شد، پدرش احتمالاً ریشه‌های آلمانی داشت که شاید به مبلغان «انجمن معبدیان» در فلسطین بازمی‌گشت. | ## جمع‌بندی | هداوی خود در خاطراتش از خانواده‌ای متحد با سنت انگلیکنی مشترک یاد می‌کند؛ اما ویراستار خاطرات به گواهی یکی از نزدیکان او اشاره می‌کند که بر پایهٔ آن، پدر و مادرش به‌ترتیب از خانواده‌های یهودی آلمانی و مسلمان برخاسته و با هم به مسیحیت گرویده بودند.
موضوع مقاله: سانور | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سانور | مقدمه: در سپتامبر ۲۰۰۵، در چارچوب طرح خروج یک‌جانبه اسرائیل از غزه، ۱۰۵ ساکن سانور تخلیه شدند و شهرک ویران گردید. | ## بخش 1: سانور | سانور یکی از چهار شهرک اسرائیلی در کرانه باختری بود که همراه با شهرک‌های گانیم، حومش و کادیم تخلیه و تخریب شدند. در مه ۲۰۲۵، کابینه امنیتی دولت اسرائیل بازتأسیس سانور را به همراه شهرک حومش و ۲۰ شهرک جدید دیگر تصویب کرد. پیشینه و بنیان‌گذاری شهرک سانور در سال ۱۹۷۷ میلادی بنیان‌گذاری شد و در منطقه سامره در شمال کرانه باختری میان شهرهای نابلس و جنین قرار داشت. در دوران انتفاضه دوم، پس از آنکه سه شهرک‌نشین اسرائیلی در شهرک همسایه حومش به دست فلسطینیان کشته شدند، ۲۴ خانواده ساکن سانور این مکان را ترک کرده و به اسرائیل بازگشتند. | ## بخش 2: سانور | سانور یکی از چهار شهرک اسرائیلی در کرانه باختری بود که در این طرح تخلیه شدند؛ سه شهرک دیگر کادیم، گانیم و حومش بودند. در حالی که تخلیه شهرک‌های کادیم و گانیم بدون خشونت انجام شد، در سانور درگیری‌های خشونت‌آمیزی میان شهرک‌نشینان و نیروهای دفاعی اسرائیل رخ داد. دو هفته پیش از تخلیه، گروه‌های تندرو شهرک‌نشین فراخوانی برای آمدن به سانور منتشر کردند که نزدیک به ۶۵۰ شهرک‌نشین به آن پاسخ دادند و چند روز با نیروهای ارتش درگیر شدند. تلاش‌ها برای بازسازی پس از تخریب، گروه‌های صهیونیست دینی بارها کوشیدند تا به سانور بازگردند و جامعه شهرک‌نشین را از نو بنیان نهند. | ## بخش 3: سانور | در ۸ مه ۲۰۰۸، پس از یک گردهمایی مجاز به مناسبت روز استقلال در حومش، گروهی ۱۵۰ نفره شامل بسیاری از ساکنان پیشین شبانه راهی سانور شدند. در ۳۰ ژوئیه ۲۰۱۵، به مناسبت دهمین سالگرد تخلیه، ۲۵۰ نفر از ۲۰ خانواده پیشین کوشیدند دوباره در سانور ساکن شوند اما به زور توسط نیروهای دفاعی اسرائیل اخراج شدند. در اواخر ژوئیه ۲۰۱۸، ۲۰۰ شهرک‌نشین یهودی با پشتیبانی نمایندگان حزب بیت یهودی شولی معلم و بتسالل اسموتریچ به این منطقه بازگشتند تا طرح خروج را به چالش بکشند. بازتأسیس در مه ۲۰۲۵، کابینه امنیتی دولت اسرائیل بازتأسیس سانور را به همراه شهرک تخریب‌شده حومش و نیز تأسیس ۲۰ شهرک جدید دیگر در کرانه باختری تصویب کرد. | ## جمع‌بندی | جنبه حقوقی جامعه جهانی شهرک‌های اسرائیلی در کرانه باختری را بر پایه حقوق بین‌الملل غیرقانونی می‌داند، اما دولت اسرائیل با این دیدگاه مخالف است.
موضوع مقاله: مناحمیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مناحمیا | مقدمه: این روستا در نزدیکی بزرگراه ۹۰ میان بیت‌شئان و تقاطع تسماح و در ۵ کیلومتری جنوب تسماح واقع شده و زیر نظر شورای منطقه‌ای دره چشمه‌ها (عِمِق هَمَعَیَنوت) اداره می‌شود. | ## بخش 1: مناحمیا | مناحمیا در دسامبر ۱۹۰۱ با نام «میلحامیا» به‌عنوان یک موشاوا بنیان گذاشته شد و نخستین آبادی یهودی‌نشین آن دوره در دره اردن به‌شمار می‌رفت. نام روستا در سال ۱۹۲۱ به مناحمیا تغییر یافت؛ این نام به افتخار پدر هربرت ساموئل، نخستین کمیسر عالی قیمومت بریتانیا بر فلسطین، برگزیده شد. پیشینه بنیان‌گذاری روستای مناحمیا در ۲۳ تا ۲۶ دسامبر ۱۹۰۱ به‌دست پنج خانواده نخست بر زمینی بنیان نهاده شد که انجمن استعمار یهود (ایکا) در جنوب دره رود اردن خریداری کرده بود. در ۲۵ دسامبر ۱۹۰۲ اتحادیه‌ای از ساکنان تشکیل شد و در ژانویه ۱۹۰۳ شمار خانوارها به ۱۲ رسید؛ سپس هشت خانواده دیگر از زیخرون‌یعقوب به آن‌ها پیوستند. مهاجران بیست‌ویک خانه ساختند که در دو ردیف چیده شده و با حصار محصور بود و دو قطعه زمین نیز یکی برای مدرسه و دیگری برای داروخانه کنار گذاشته شد. | ## بخش 2: مناحمیا | سال‌های نخست و دشواری‌ها سال‌های نخست مناحمیا با موانع فراوانی همراه بود؛ از جمله دوری جغرافیایی، مشکلات امنیتی، کمبود آب، بیماری‌های واگیردار و سرمای زمستان. روستا در سال‌های آغازین مهاجران تازه‌ای از یمن را به خود جذب کرد، اما به سبب تفاوت‌های فرهنگی با ساکنان قدیمی‌تر، یمنی‌ها از آنجا رفتند و در محله شعاریم در رخووت ساکن شدند. در ۲۴ آوریل ۱۹۲۰ مهاجمان عرب به میلحامیا حمله کردند و ساکنان برای مدت کوتاهی تخلیه شدند. این نام‌گذاری به افتخار پدر هربرت ساموئل، نخستین کمیسر عالی قیمومت بریتانیا بر فلسطین انجام شد؛ پدر وی ادوین لوئیس (مناحم) ساموئل (۱۸۲۵–۱۸۷۷) نام داشت. از دیگر صنایع روستا معدن سنگی بود که مواد خام کارخانه سیمان نشر در نزدیکی حیفا را تأمین می‌کرد و همچنین برای ساکنان کیبوتص‌های دره رود اردن اشتغال‌زایی می‌کرد. | ## بخش 3: مناحمیا | موزه‌ای برای پیشینه پزشکی منطقه و تاریخ مناحمیا و ناهارایم نیز در روستا وجود داشت. در مناحمیا میوه‌های گوناگونی از جمله گریپ‌فروت قرمز، کلمانتین، پرتقال، موز، زیتون، خرما و انگور کشت می‌شود و پرورش گوسفند نیز رواج دارد. در آن تاریخ اداره روستا به شورای منطقه‌ای دره چشمه‌ها (عِمِق هَمَعَیَنوت) واگذار شد. | ## جمع‌بندی | زیرساخت‌ها در مناحمیا مراکز پیش‌دبستانی، کنیسه، میکوه (حوض آیینی)، درمانگاه دندانپزشکی، مرکز اجتماعی، دو فروشگاه، استخر شنا و تأسیسات ورزشی وجود دارد.
موضوع مقاله: مانارا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مانارا | مقدمه: این کیبوتص در کوه‌های نفتالی در منطقهٔ جلیل علیا و در نزدیکی مرز لبنان و شهر کریات‌شمونا قرار دارد و از نظر اداری به شورای منطقه‌ای جلیل علیا وابسته است. | ## بخش 1: مانارا | مانارا در سال ۱۹۴۳ توسط اعضای گروه جوانان هَنوعار هَعوود وِهَلومِد و مهاجران جوان یهودی از آلمان و لهستان بنیان‌گذاری شد. مانارا در ارتفاع ۸۸۸ متری از سطح دریا واقع شده و به دلیل فضای محدود، سبک ساختمانی آن با دیگر کیبوتص‌ها متفاوت است و ساکنان در آپارتمان‌ها زندگی می‌کنند. تله‌کابین مانارا که بلندترین تله‌کابین اسرائیل به‌شمار می‌رود از جاذبه‌های گردشگری این کیبوتص است. پیشینه پیش‌زمینه این مکان پیش‌تر محل سکونت اعراب بود و به نام «خربة المناره» (به معنای «ویرانهٔ فانوس دریایی») شناخته می‌شد.Palmer (1881), p. در دههٔ ۱۹۴۰ میلادی، ۲۵۳۸ دونم زمین توسط صندوق ملی یهود از اسعد بیگ خوری اهل بیروت خریداری شد. دههٔ ۱۹۴۰ مانارا در سال ۱۹۴۳ توسط اعضای گروه جوانان هَنوعار هَعوود وِهَلومِد و مهاجران جوان یهودی از آلمان و لهستان بنیان‌گذاری شد. راحل رابین-یعاقوو، خواهر نخست‌وزیر پیشین اسرائیل اسحاق رابین، از بنیان‌گذاران این کیبوتص بود. | ## بخش 2: مانارا | صحنهٔ پیاده‌روی شبانهٔ کودکان از کیبوتص داستانی «گن دفنا» بر پایهٔ انتقال کودکان کیبوتص مانارا از قلهٔ کوه به دشت در زمان جنگ نوشته شده بود. در جریان جنگ استقلال ۱۹۴۸، این منطقه توسط اعراب از مرکز اسرائیل بریده شد و در اواخر آوریل ۱۹۴۸ کودکان کیبوتص تخلیه شدند. در ۲۷ اوت ۱۹۴۸ انفجاری در انبار تسلیحات کیبوتص رخ داد و ۹ سرباز ارتش اسرائیل کشته شدند که بیشتر آنان مهاجران تازه‌واردی بودند که برای تقویت این مکان اعزام شده بودند. در ژوئن ۱۹۴۸ کیبوتص درخواست زمین از روستای عربی قدس را کرد که ساکنانش آواره شده بودند، زیرا آن زمین «برای کشت زمستانی مناسب» بود. نام‌گذاری نام اصلی کیبوتص «مانارا» از واژهٔ عربی به معنای «مناره» یا «فانوس دریایی» برگرفته شده‌است. پس از تأسیس اسرائیل، کمیتهٔ دولتی نام‌گذاری نام عبری «رامیم» (، به معنای «بلندی‌ها») را برای کیبوتص تعیین کرد، اما اعضای کیبوتص از پذیرش آن سر باز زدند. از سال ۲۰۰۰ به بعد پروژهٔ جادهٔ کمربندی مانارا در سال ۲۰۰۵ برای فراهم‌سازی دسترسی ایمن به کیبوتص به پایان رسید. | ## بخش 3: مانارا | در جریان جنگ غزه که با حملات ۷ اکتبر آغاز شد، جوامع مرزی شمال اسرائیل از جمله مانارا هدف حملات حزب‌الله لبنان و گروه‌های فلسطینی مستقر در جنوب لبنان قرار گرفتند و تخلیه شدند. در ۱۹ اکتبر ۲۰۲۳ دست‌کم دو موشک ضدزره از خاک لبنان به مانارا شلیک شد که تلفات جانی نداشت. تا اوت ۲۰۲۵، ۷۵ درصد ساختمان‌ها و زیرساخت‌های کیبوتص در جنگ ۱۴ ماهه با حزب‌الله بر اثر اصابت موشک و پهپاد ویران شده بود. از ۲۶۰ ساکن مانارا تنها ۴۰ درصد بازگشته بودند، در حالی که میانگین بازگشت در کل مناطق تخلیه‌شدهٔ شمالی نزدیک به ۷۴ درصد بود. گروهی ده‌نفره از سربازان ترخیص‌شدهٔ ارتش اسرائیل که در شمال جنگیده بودند، ابتکار «شووو مانارا» (بازگشت به مانارا) را با هدف بازسازی کیبوتص و ترغیب ساکنان به بازگشت آغاز کردند. اقتصاد صنایع اصلی مانارا شامل کشاورزی (به‌ویژه کشت پنبه، سیب و پرورش مرغ)، گردشگری از طریق تله‌کابین که از صخرهٔ بالایی مانارا تا کریات‌شمونا در درهٔ پایین امتداد دارد و کارخانهٔ تولید شیشه صنعتی است. | ## جمع‌بندی | در سال ۲۰۰۶ در جریان جنگ دوم لبنان موشکی به صخره اصابت کرد و به تله‌کابین آسیب رساند.
موضوع مقاله: خربة حمصة الفوقا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # خربة حمصة الفوقا | مقدمه: خربة حمصة الفوقا که با نام‌های خربة حمصة یا الحمصة نیز شناخته می‌شود، روستایی بدوی فلسطینی در استان طوباس در شمال شرقی کرانه باختری و در بخش شمالی دره رود اردن است. | ## بخش 1: خربة حمصة الفوقا | این روستا یکی از سه روستای خوشه البقیعه را تشکیل می‌دهد که دو روستای دیگر آن خربة العطوف و الحدیدیه هستند. خربة حمصة الفوقا از سال ۲۰۲۰ بارها توسط اسرائیل تخریب شده و این تخریب‌ها با محکومیت گسترده بین‌المللی از سوی اتحادیه اروپا و سازمان ملل متحد روبه‌رو شده‌است. ساکنان ساکنان خربة حمصة الفوقا ریشه در منطقه بئرالسبع در فلسطین تاریخی دارند که از آنجا به بلده السموع در منطقه الخلیل کوچانده شدند و سپس به منطقه الجفتلک در استان اریحا رفتند. اسرائیل میان سال‌های ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۶ مسکن‌های آن‌ها را تخریب کرد و آن‌ها ناچار شدند در سال ۲۰۰۶ به خربة حمصة الفوقا نقل مکان کنند. | ## بخش 2: خربة حمصة الفوقا | رویداد آوریل ۲۰۱۸ در ۲۳ آوریل ۲۰۱۸، ارتش اسرائیل به روستا یورش برد و به ساکنان آن فرمان‌های نظامی تخلیه برای چند هفته ابلاغ کرد؛ به بهانه برگزاری تمرین‌های نظامی در منطقه. تخریب نوامبر ۲۰۲۰ در ۵ نوامبر ۲۰۲۰، بولدوزرهای اسرائیلی بخش بزرگی از روستا را ویران کردند و ۷۳ نفر از ساکنان فلسطینی آن را که ۴۱ کودک در میان‌شان بودند به اجبار آواره ساختند. روسای هیئت‌های دیپلماتیک و کنسول‌های کشورهای عضو اتحادیه اروپا از جمله اتریش، بلژیک، دانمارک، فنلاند، فرانسه، آلمان، یونان، ایرلند، ایتالیا، مالت، هلند، لهستان، سوئد و بریتانیا از روستا بازدید کردند. نماینده اتحادیه اروپا در فلسطین اقدام اسرائیل را «مغایر با حقوق بین‌الملل» خواند و اعلام کرد که اتحادیه اروپا خواستار پرداخت غرامت خواهد شد. | ## بخش 3: خربة حمصة الفوقا | تخریب فوریه ۲۰۲۱ در ۴ فوریه ۲۰۲۱، اسرائیل برای دومین بار روستا را با خاک یکسان کرد؛ به این بهانه که سکونتگاه غیرقانونی در نزدیکی میدان تیر نظامی ساخته شده‌است. سازمان حقوق بشری اسرائیلی بتسلیم این تخریب را «به‌طور غیرعادی گسترده» خواند و اسرائیل را متهم کرد که «در پی جابه‌جایی اجباری جوامع فلسطینی برای تصاحب زمین‌هایشان» است. | ## جمع‌بندی | اسرائیل همچنین بر سرچشمه‌های آب تسلط دارد و ساکنان فلسطینی را از بهره‌گیری از آن محروم می‌کند.
موضوع مقاله: کفار یاوتس | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کفار یاوتس | مقدمه: این روستا در دشت شارون و در نزدیکی شهر عربی الطیبه واقع شده و از نظر اداری زیر نظر شورای منطقه‌ای لو هاشارون قرار دارد. | ## بخش 1: کفار یاوتس | کفار یاوتس در سال ۱۹۳۲ میلادی به‌عنوان یک کیبوتص بنیان‌گذاری شد و نام خود را از خاخام زئو یاوتس، یکی از بنیان‌گذاران جنبش میزراحی، گرفت. در جریان جنگ اعراب و اسرائیل در سال ۱۹۴۸ ساکنان آن تخلیه شدند و پس از جنگ به‌صورت موشاو بازسازی شد. این موشاو در نزدیکی شهرهای عربی الطیبه، تیرا و قلنسوه قرار گرفته و بر روی بلندی‌ای واقع شده که از آن چشم‌اندازی به کوه‌های افرایم و کوه عیبال دیده می‌شود. پیشینه پیشینهٔ کفار یاوتس به دههٔ ۱۹۲۰ بازمی‌گردد؛ زمانی که کنشگر صهیونیست به نام تسوی شختِرمان زمینی بایر میان سه‌گانهٔ عربی الطیبه، تیرا و قلنسوه را خریداری کرد. در ۱۰ آوریل ۱۹۳۲ نخستین گروه ۱۵ نفره از مهاجران یهودی به سرپرستی میخائل حزنی به این مکان رسیدند و سنگ بنای نخستین ساختمان را بر «تپهٔ شختِرمان» گذاشتند. شهرک در آغاز به‌صورت کیبوتص و با نام «گیوات حاییم» به افتخار خاخام حاییم چرنوویچ، راهنمای معنوی شختِرمان، بنیان گذاشته شد؛ اما سپس کمیسیون نام‌گذاری جغرافیایی آن را به «کفار یاوتس» تغییر نام داد. | ## بخش 2: کفار یاوتس | نام جدید به افتخار خاخام زئو یاوتس، یکی از بنیان‌گذاران جنبش میزراحی و نویسنده، تاریخ‌نگار و آموزگاری بود که سنت درختکاری در جشن تو بیشوات را احیا کرد. در سال ۱۹۳۳ شمار ساکنان با ورود گروهی از جوانان مهاجر از کشورهای اروپایی افزایش یافت. شهرک بارها مورد حملهٔ گروه‌های مسلح عربی قرار گرفت و ساکنانش از مشکلات اقتصادی و کمبود آب شیرین رنج می‌بردند. تخلیه و بازسازی در آستانهٔ جنگ اعراب و اسرائیل ۱۹۴۸، رهبری یشوو تصمیم به تخلیه کفار یاوتس گرفت؛ زیرا موقعیت آن در میان جمعیت عرب دفاع از آن را دشوار می‌ساخت. کیبوتص به پایگاه نظامی تبدیل شد و در برابر ارتش عراق که به‌عنوان نیروی کمکی وارد جنگ شده بود قرار گرفت. پس از رفع خطر، به ساکنان اجازهٔ بازگشت داده شد؛ اما بخش یمنی مهاجران جدا شده و موشاو جدید گئولی‌تیمان را بنیان گذاشتند. | ## بخش 3: کفار یاوتس | کفار یاوتس در سال ۱۹۵۱ به‌صورت موشاو بازسازی شد و مهاجران جدید از آلمان، رومانی و مجارستان به جمعیت آن افزوده شدند. حملهٔ انتحاری ۲۰۰۳ در ۷ ژوئیهٔ ۲۰۰۳ مزال عفاری، ساکن ۶۵ سالهٔ کفار یاوتس و مادر هشت فرزند، در خانه‌اش بر اثر حملهٔ انتحاری سازمان جهاد اسلامی فلسطین کشته شد. مهاجم بدون آنکه کسی متوجه شود وارد خانه شده و بمبی را که در کیفش حمل می‌کرد منفجر کرد. میانهٔ سنی ساکنان ۲۸ سال بود؛ ۳۸ درصد جمعیت را کودکان و نوجوانان زیر ۱۷ سال و ۷ درصد را افراد بالای ۶۵ سال تشکیل می‌دادند. در حدود ۶۰ درصد ساکنان ۱۵ ساله و بالاتر در سال ۲۰۰۸ متأهل بودند و میانهٔ سن ازدواج ۲۴ سال بود. | ## جمع‌بندی | اقتصاد ۶۴ درصد ساکنان ۱۵ ساله و بالاتر در سال ۲۰۰۸ در شمار نیروی کار بودند و ۹۶ درصد آنان شاغل بودند.