aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: جام غول‌های کونکاکاف | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جام غول‌های کونکاکاف | مقدمه: جام غول‌های کونکاکاف یک رقابت بین‌المللی باشگاهی فوتبال بود که در سال ۲۰۰۱ به جای جام برندگان جام کونکاکاف برگزار شد. | ## بخش 1: جام غول‌های کونکاکاف | این مسابقات توسط کونکاکاف برای ۱۲ تیم با بالاترین حضور در لیگ‌های ملی مربوطه برگزار شد. قهرمان و نایب قهرمان مسابقات جدید جام باشگاهی کونکاکاف، که به عنوان یک تورنمنت مقدماتی برای مسابقات قهرمانی باشگاه‌های جهان عمل می‌کند، واجد شرایط خواهند بود. | ## بخش 2: جام غول‌های کونکاکاف | جام غول‌ها در نوامبر ۲۰۰۰ اعلام شد و برنامه ریزی شد تا یکی از دو تورنمنت سالانه باشگاهی اولیه برای کونکاکاف در کنار جام قهرمانان قدیمی باشد. نیمه نهایی و فینال مسابقات در ابتدا قرار بود در اواخر آوریل در لس آنجلس برگزار شود، اما بعداً به اوایل اوت به تعویق افتاد تا تضاد با برنامه تیم‌ها برطرف شود. | ## بخش 3: جام غول‌های کونکاکاف | مبلغ جایزه برای جام غول‌ها ۵۰,۰۰۰ دلار برای برنده و ۴۰,۰۰۰ دلار برای نایب قهرمان تعیین شد. باشگاه مکزیکی آمریکا در فینال ۲–۰ مقابل دی‌سی یونایتد ایالات متحده در ورزشگاه یادبود لس آنجلس با حضور ۳,۱۲۷ تماشاگر پیروز شد. | ## جمع‌بندی | هر دو تیم به جام قهرمانان کونکاکاف ۲۰۰۲، که در اکتبر ۲۰۰۱ جایگزین جام باشگاهی شد، راه یافتند.
موضوع مقاله: ماگدالنا ولینسکا-ریدی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ماگدالنا ولینسکا-ریدی | مقدمه: او پس‌از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه ورشو در لهستان قبل از تبدیل شدن به خبرنگار تلویزیا پولسکا ایتالیا، به‌عنوان مجری سفر شروع به کار کرد. | ## بخش 1: ماگدالنا ولینسکا-ریدی | تحصیلات ماگدالنا ولینسکا-ریدی دارای مدرک زبان ایتالیایی از دانشگاه ورشو لهستان و مدرک تاریخ کلیسا از دانشگاه پاپی گریگوری رم است. پیشه در سال ۲۰۱۴، ولینسکا-ریدی جایگزین اورزولا رژپچاک به‌عنوان خبرنگار ایتالیایی برای شبکه تلویزیونی لهستانی تلویزیا پولسکا شد. از او دعوت شد تا این نقش را ایفا کند زیرا مدیران تلویزیا پولسکا یک مستند از او دربارهٔ مردم لهستان در شهر واتیکان را دیده بودند. | ## بخش 2: ماگدالنا ولینسکا-ریدی | در سال ۲۰۱۶، ماگدالنا ولینسکا-ریدی توسط رئیس‌جمهور لهستان آندری دودا دعوت شد تا از طرف لهستان هدیه‌ای را به پاپ فرانسیس به‌عنوان تنها نماینده لهستان در شهر واتیکان تقدیم کند. این کار بحث‌برانگیز بود و نقض تشریغات دیپلماتیک برای ولینسکا-ریدی برای ارائه به‌عنوان هدایای دولتی توسط رئیس دولت یا یکی از اعضای عالی‌رتبه دولت تلقی می‌شود. ولینسکا-ریدی علاوه‌بر کار به‌عنوان روزنامه‌نگار، به‌عنوان مترجم لهستانی برای زبان‌های ایتالیایی و لاتین نیز کار می‌کند. | ## بخش 3: ماگدالنا ولینسکا-ریدی | ازطریق کار ترجمه، او در مقام قانونی با سریر مقدس، روم مقدّس و دادگاه عالی امضای حواری در ارتباط بوده است. زندگی شخصی ولینسکا-ریدی با یکی از اعضای گارد پاپی سوئیس ازدواج کرده است و توسط کاردینال جوزف راتزینگر، که بعدها پاپ بندیکت شانزدهم شد، ازدواج کرد. | ## جمع‌بندی | او ازطریق ازدواج با همسرش تابعیت شهر واتیکان را دارد، بنابراین او یکی از حدوداً ۳۰ زن شهر واتیکان است.
موضوع مقاله: اسمهان بدیر الصیداوی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # اسمهان بدیر الصیداوی | مقدمه: او مدرک نقاشی و هنرهای زیبا را در سال ۱۹۷۴، مدرک ادبیات عرب را در سال ۱۹۸۰، مدرک علوم اجتماعی را در سال ۱۹۸۱ و دکترای علوم اجتماعی را در سال ۱۹۸۵ اخذ کرد. | ## بخش 1: اسمهان بدیر الصیداوی | او به عنوان مدرس دانشگاهی در لبنان، روزنامه‌نگار، صاحب مؤسسه انتشارات المُتَنَبّی در پاریس و بیروت و مدیر مدیر دانشکدهٔ عربی بیروت در پاریس کار کرد. دربارهٔ دوران کودکی خود گفته است: «دوست دارم به دوران کودکی‌ام فکر کنم، جایی که توسط پدر و مادری که عاشق هنر و زیبایی بودند، بزرگ شدم، جایی که با نگاه پر از عشق و تحسین پدر و مادرم بزرگ شدم و موسیقی جزء لاینفک شخصیت پدرم بود، خدا رحمتش کند و اسم اسمهان را برایم انتخاب کرد که آوازهایش را روی عودش زمزمه می‌کرد. در حالی که در سایهٔ مادری که عاشق ظرافت بود بزرگ شدم، او برای من لباس‌های زیبایی می‌دوخت، بنابراین از کودکی یادگرفتم که به ظرافت عشق بورزم و هنر را در همه شکل‌ها و رنگ‌هایش دوست داشته باشم و این چیزی است که مرا تحت تأثیر ملودی‌های درخشان قرار می‌دهد. من عاشق هنر و موسیقی و کلام شیرین بودم و این فضاها شاید اولین جرقه‌هایی باشد که گام‌هایم را به سمت اعتماد به نفس و به سوی جستجوی هنر و زیبایی در تمام جلوه‌هایش می‌کشاند. در واقع در هر لحظه از زندگیم، گوشهایم مسحور جادوی موسیقی و چشمانم در لحظه‌های طبیعت مسحور می‌شد و از این رو یادگرفتم که چشمانم را به روی جهان باز کنم و هر لحظه به شکوه و عظمت آن پی بردم، اما زندگی به سرعت تغییر کرد و سایه‌ها و دردهای خود را با اتفاقات سخت و تعیین‌کننده در تعیین هماهنگی و تلخی من با زندگی با تمام جنبه‌هایش برایم آشکار کرد.» دوران جوانی‌اش همراه با جنگ داخلی لبنان (۱۹۷۵–۱۹۹۰) شد. | ## بخش 2: اسمهان بدیر الصیداوی | در این باره گفته است: «من از آغاز جنگ و تلخی آن زندگی کردم، هرچند این جنگ کثیف و علل آن را درک نکردم. سؤالات زیادی باعث شد که در هرج و مرج فکری درونی زندگی کنم، شاید به خاطر سن کمم در آن زمان نمی‌توانستم این حقیقت تلخ و این واقعیت دردناک را درک کنم و با خودم فکر می‌کردم که آیا این یک جنگ طبقاتی است؟ یا همه اینها با هم ترکیب شده است؟» اولین تحصیلات خود را در لبنان به پایان رساند. پس از اصابت پرتابه‌ها به خانه‌اش، به ویژه اتاق کودکان، با شوهر و چهار فرزندش لبنان را به سوی فرانسه ترک کرد؛ پس از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه سنت جوزف، بیروت.در پاریس، توانست یک مدرسهٔ متوسطه برای تدریس زبان عربی تأسیس کند که شامل حدود ۶۰۰ دانش آموز از ملیت‌های مختلف عرب و فرانسوی بود و بیشتر دانش آموزان لبنانی بودند. وی تحصیلات دانشگاهی خود را در رشتهٔ نقاشی و هنرهای زیبا در سال ۱۹۷۴، ادبیات عرب در سال ۱۹۸۰، علوم اجتماعی در سال ۱۹۸۱ و دکترای علوم اجتماعی را در سال ۱۹۸۵ به پایان رساند. | ## بخش 3: اسمهان بدیر الصیداوی | او پس از بازگشت به لبنان به عنوان مدرس دانشگاه در دانشکدهٔ رسمی معلمان مشغول به کار شد. برخی از جنبش‌های زنان را در بیروت و اروپا تأسیس کرد، رهبری آن را بر عهده گرفت و رئیس اتحادیهٔ زنان عرب در فرانسه و معاون زنان مهاجر در اروپا (مستقر در سوئد) شد. او صاحب مؤسسه انتشارات المُتَنَبّی در پاریس و بیروت و مدیر دانشکدهٔ عربی بیروت در پاریس است. | ## جمع‌بندی | علاقه‌مند به سرودن شعری است که به وزن پایبند باشد و از نظر معنا آسان؛ میهن‌پرستی و غزل را در هم می‌آمیزد.
موضوع مقاله: خودکشی ابول کورکور | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # خودکشی ابول کورکور | مقدمه: کورکور یکی از معترضان خیزش ۱۴۰۱ بود که دو سال پس از خیزش در حین درگیری مسلحانه در ایذه در حالی که توسط نیروهای مسلح محاصره شده بود خودکشی کرد. | ## بخش 1: خودکشی ابول کورکور | جریان این درگیری در روز شنبه ۱۸ اسفند ۱۴۰۳ در ویدئویی به صورت زنده در اینستاگرام منتشر شد. کورکور برای لحظاتی رو به بیرون خانه تیراندازی می‌کند و به جمهوری اسلامی دشنام می‌دهد. همچنین در ویدئو صدای فریاد چند نفر شنیده می‌شود که می‌گویند قصد تسلیم شدن دارند. بر اساس گزارش‌ها، نام سه نفر دیگر حسین مهری، رضا عبدالله‌زاده و سهراب احمدی از نزدیکان کمر طهماسبی معترض کشته‌شده در سال ۱۴۰۲ عنوان شده است. | ## بخش 2: خودکشی ابول کورکور | سهراب احمدی در حین تسلیم شدن توسط نیروهای امنیتی بعد از به رگبار بسته شدن زخمی شد و ساعاتی بعد به‌علت جراحات شدید جان باخت. (سهراب احمدی ودیگر همراهان ابول کورکور که به‌عنوان مهمان در خانه ابول کورکور بودند) و پس از این رویداد، جو شهر ایذه امنیتی شده و اینترنت مختل شد. رسانه‌های وابسته به نظام جمهوری اسلامی از کسانی که در این درگیری شرکت داشتند به عنوان «اشرار مسلح» نام بردند. کشته شدن وی واکنش گسترده‌ای از سوی فعالان سیاسی و کاربران شبکه‌های اجتماعی در پی داشت. | ## بخش 3: خودکشی ابول کورکور | شاهزاده رضا پهلوی نیز با انتشار تصویر ابول کورکور، او را «قهرمانی از دیار دلاورخیز ایذه» خواند. حساب کاربری «دادخواهان ایران» در ایکس، که خود را «نهادی مستقل متشکل از خانواده‌های قربانیان نظام جمهوری اسلامی از سال ۱۳۵۷ تاکنون» معرفی می‌کند، ۲۰ اسفند اعلام کرد که مأموران حکومتی پیکر ابول کورکور را دزدیده و به مکان نامعلومی منتقل کرده‌اند و از دادن جنازه یا نشانی از محل آن به خانواده کورکور خودداری می‌کنند. «دادخواهان ایران» همچنین تصریح کرده است که خانواده کورکور تحت شدیدترین فشارهای نهادهای امنیتی قرار گرفته‌اند. | ## جمع‌بندی | ابول کورکور در آخرین لحظات در حالی که محاصره شده بود و با لبخند روبه ویدیو زنده با زبان لری بختیاری گفت:محاصره مان کردن و این چهره برای مردم ایران نشانه اعتراض و ایستادگی شد.
موضوع مقاله: کارین میکائیلیس | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کارین میکائیلیس | مقدمه: کارین میکائیلیس (۲۰ مارس ۱۸۷۲ – ۱۱ ژانویه ۱۹۵۰) یک روزنامه‌نگار و نویسنده دانمارکی بود. | ## بخش 1: کارین میکائیلیس | در طول ۵۰ سال، کارین میکائیلیس بیش از ۵۰ کتاب به زبان‌های دانمارکی، آلمانی و انگلیسی نوشته است. آثار او تحت چندین نام منتشر شده‌اند، از جمله نام خانوادگی او از ازدواج دومش: کارین میکائیلیس استرنج‌لند. زندگی شخصی میکائیلیس در مارس ۱۸۷۲ در راندرس دانمارک با نام کاترینا بک-بروندوم به دنیا آمد. او دختر یک کارمند تلگراف و فراماسون معروف، جیکوب آنتونیوس بروندوم (۱۸۳۷–۱۹۲۱) و نیلسین پترین بک (۱۸۳۹–۱۹۳۲) بود. او به همراه خواهر کوچک‌ترش، آلما دالرپ که بعدها خیر شد، در خانه‌ای محقر در رندرز بزرگ شد، جایی که مادرش با ساخت تاج گل به درآمد اندک خانواده کمک می‌کرد. در جوانی، میکائیلیس چند سال به عنوان معلم خصوصی کار کرد، بخشی از آن در لاسو و بخشی در یک خانه اشرافی شمال رندرز. در حالی که در آنجا بود، با نویسنده سوفوس میکائیلیس (۱۸۶۵–۱۹۳۲) آشنا شد، که در سال ۱۸۹۵ با او ازدواج کرد. | ## بخش 2: کارین میکائیلیس | سال بعد، میکائیلیس با دیپلمات نروژی-آمریکایی چارلز امیل استرنج‌لند در نیو راشل، نیویورک ازدواج کرد. او استرنج‌لند را سال قبل هنگام بازگشت از ایالات متحده به دانمارک در کشتی ملاقات کرده بود. استرنج‌لند از فعالیت‌های ادبی و سیاسی همسرش که به‌تازگی با رمان عصر خطرناک به شهرت رسیده بود، ناراضی بود. این داستان السی لیندتنر است که پس از طلاق از شوهرش، تلاش می‌کند تا رابطه‌ای را با یک مرد جوان‌تر که قبلاً از دور او را پرستش کرده بود، دوباره شروع کند. هنگامی که این رابطه نیز شکست می‌خورد، تصمیم می‌گیرد زندگی خود را با سفر به دور دنیا همراه با یک دوست زن سپری کند. این کتاب باعث ایجاد حساسیّت بزرگی شد، زیرا شروع به بررسی موضوعات تابوشده مانند خواسته‌های جنسی یک زن ۴۰ ساله کرد. این اثر چندین بار به فیلم اقتباس شده است، از جمله نسخه ۱۹۱۱ به کارگردانی اوت بلوم: عصر خطرناک و نسخه آلمانی ۱۹۲۷ به کارگردانی یوجن ایلز با عنوان آن عصر خطرناک. | ## بخش 3: کارین میکائیلیس | در سال ۱۹۱۲، میکائیلیس دنباله‌ای برای این رمان منتشر کرد که نام شخصیت اصلی سری به نام السی لیندتنر را داشت. از جمله مقالاتی که او برای مجلات آمریکایی نوشت، می‌توان به مجموعه دو قسمتی برای مجله مانسی در سال ۱۹۱۳ با عنوان «چرا زنان کمتر از مردان صادق هستند» و یک مصاحبه با وودرو ویلسون برای مجله لیوینگ ایج در سال ۱۹۲۵ با عنوان «در مسیر پرزیدنت ویلسون» اشاره کرد. داستان بر روی یک مدرسه اصلاحی در وین به رهبری دوستش، پداگوگ اتریشی یوگنی شوارتسوالد تمرکز دارد. کتاب‌های بیبی در هفت جلد بین سال‌های ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۹ منتشر شدند و موفقیت بین‌المللی داشتند. در این رمان‌ها برای نوجوانان، خوانندگان با بیبی، دختر ایستگاه‌دار آشنا می‌شوند که مادر ندارد اما به همین دلیل آزادی بیشتری دارد. او یک دختر سرسخت ایده‌آل‌گرا است که به تنهایی با بلیت رایگان (به دلیل شغل پدرش) به گردش‌های قطاری می‌رود و بی‌وقفه برای حقوق حیوانات می‌جنگد. | ## جمع‌بندی | مترجمان بیبی شامل شاعر انگلیسی رز فیلمن و نویسنده و درام‌نویس اتریشی ماریا لازار هستند.
موضوع مقاله: ژانا یورکینا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ژانا یورکینا | مقدمه: ژانا یورکینا (؛ ۶ مه ۱۹۳۹ – ۲۵ مه ۲۰۱۵ (۷۶ سال یک زن نظامی شهروند اتحاد جماهیر شوروی بود که آموزش‌های لازم برای فضانوردی را پشت سر گذاشت اما هرگز به فضا اعزام نشد. | ## بخش 1: ژانا یورکینا | وی برندهٔ جوایزی همچون مدال بیستمین سال پیروزی در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱) شده است. او همچنین می‌توانست به زبان‌های آلمانی و فرانسوی سلیس صحبت کند که این موضوع در انتخاب او به عنوان فضانورد تأثیر زیادی داشت. گزینش به عنوان فضانورد در دسامبر ۱۹۶۱، انتخاب کارآموزان زن فضانورد توسط دولت شوروی مجاز اعلام شد، با این هدف که مطمئن شوند اولین زنی که به فضا سفر می‌کند شهروند شوروی است. در فوریه ۱۹۶۲، یوکینا به عنوان عضوی از گروهی متشکل از پنج فضانورد زن انتخاب شد تا برای یک پرواز فضایی انفرادی در فضاپیمای وستوک آموزش ببینند. او در ۴ مارس ۱۹۶۲ به عنوان فضانورد انتخاب شد و در ۳ آوریل ۱۹۶۲ توسط کمیسیون پزشکی اتحاد جماهیر شوروی تأیید شد. سرگرمی شخصی او به عنوان یک چترباز باعث شد کاندیدای مناسبی برای فضانوردی تشخیص داده شود. | ## بخش 2: ژانا یورکینا | او یک چترباز آماتور در باشگاه ریازان بود و همزمان به عنوان معلم زبان دبیرستان نیز کار می‌کرد. در سن ۲۲ سالگی، دولت شوروی از او پرسید که آیا حاضر است در یک آزمایش دولتی شرکت کند؟ اگرچه آنها او را فریب دادند و به وی اینطور توضیح دادند که در صورت قبولی قرار است از یک کشتی به بیرون بپرد. در طول مراحل غربالگری داشتن مهارت چتربازی تقریباً یک الزام حیاتی محسوب می‌شد و افراد فاقد این مهارت واجد شرایط تشخیص داده نمی‌شدند. در حالی که علت این امر در آن زمان به عنوان یک دلیل محرمانه در نظر گرفته می‌شد، بعدها مشخص شد که به دلیل طراحی خاص مدل‌های اولیه فضاپیماهای شوروی، لازم بود فضانوردان در مرحله فرود از کپسول‌های خود خارج شوند و با یک چتر نجات برای فرود جداگانه از فضاپیما اقدام کنند. برای برآورده کردن شرایط و الزامات دشوار برنامه فضایی، نامزدهای زن باید کمتر از ۳۰ سال سن، کمتر از ۱۷۰ سانتی‌متر (۵ فوت یا ۷ اینچ) قد و کمتر از ۷۰ کیلوگرم (۱۵۴ پوند) وزن داشته باشند. | ## بخش 3: ژانا یورکینا | تمرینات یوکینا به همراه با چهار زن دیگر که برای برنامه فضایی انتخاب شده بودند مجبور شد برخی از شدیدترین تمرینات را در مدت شش ماه تحمل کنند، زیرا اتحاد جماهیر شوروی مصمم بود اولین زن را پیش از رقیبش ایالات متحده به فضا بفرستد. آنها باید تحت |آزمون سانتریفیوژ قرار می‌گرفتند که یوکینا |آن را بسیار دشوار توصیف می‌کند. اگر نه، شما از هوش رفته‌اید و شما را بیرون می‌آورند.» آنها همچنین مجبور بودند از طریق اتاق حرارت مورد آزمون سازگاری قرار گیرند، جایی که در معرض دمای بالای ۴۰ درجه سانتیگراد (۱۰۴ درجه فارنهایت) با رطوبت ۳۰ درصد قرار گرفتند. یورکینا در مقایسه با سایر فضانوردان زن بسیار ضعیف تشخیص داده شد و در نهایت والنتینا ترشکووا به عنوان نخستین زن برای اعزام به فضا انتخاب شد. پس از مرگ سرگئی کورولف، برنامه فضایی متوقف شد و همه فضانوردان به بخش توسعه فضاپیمای سایوز منتقل شدند. پس از لغو برنامه، یورکینا در مرکز آموزش فضانوردان یوری گاگارین مشغول به کار شد و یکی از فضانوردانی بود که در توسعه فضاپیمای اسپیرال شرکت داشت. | ## جمع‌بندی | او در ۱ اکتبر ۱۹۶۹ از برنامه فضایی شوروی کناره گرفت و در سال ۱۹۸۹ از خدمت نظامی بازنشسته شد.
موضوع مقاله: آلیس دانبار نلسون | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آلیس دانبار نلسون | مقدمه: آلیس دانبار نلسون (۱۹ ژوئیه ۱۸۷۵ – ۱۸ سپتامبر ۱۹۳۵) شاعر، روزنامه‌نگار و فعال سیاسی آمریکایی بود. | ## بخش 1: آلیس دانبار نلسون | او در میان اولین نسل از سیاه‌پوستان آمریکا که پس از پایان جنگ داخلی آمریکا در جنوب ایالات متحده آزاد متولد شدند، یکی از آفریقایی آمریکایی‌های برجسته در شکوفایی هنری رنسانس هارلم بود. او به عنوان شاعر، نویسنده داستان‌های کوتاه و نمایشنامه‌ها، ستون‌نویس روزنامه، فعال حقوق زنان و سردبیر دو گلچین به شهرت رسید. زندگی آلیس روت مور در نیواورلئان در ۱۹ ژوئیه ۱۸۷۵ به دنیا آمد، دختر یک خیاط آفریقایی-آمریکایی که سابقاً برده بود و یک ملوان سفیدپوست. والدین او، پاتریشیا رایت و جوزف مور، از طبقه متوسط بودند و بخشی از جامعه چند نژادی کریول در این شهر بودند. زندگی شخصی مور از برنامه آموزشی دانشگاه استریت (بعداً با دانشگاه دیلارد ادغام شد) در سال ۱۸۹۲ فارغ‌التحصیل شد و به عنوان معلم در سیستم مدارس دولتی نیواورلئان در مدرسه ابتدایی اولد ماریگنی کار کرد. در ۱۷ آوریل ۱۸۹۵، پل لارنس دانبار نامه معرفی‌نامه‌ای به آلیس ارسال کرد، که اولین نامه از بسیاری نامه‌های مبادله شده بین آنها بود. | ## بخش 2: آلیس دانبار نلسون | او پاسخ داد که شخصیت‌هایش را به عنوان «انسان‌های ساده» می‌بیند، و معتقد بود که بسیاری از نویسندگان بیش از حد به نژاد توجه می‌کنند. اگرچه نوشته‌های بعدی او که به نژاد تمرکز داشتند این نظر را نقض می‌کردند، نظر آلیس دربارهٔ مشکل نژاد با نظر پل لارنس متناقض بود. باوجود نظرات متضاد دربارهٔ نمایش نژاد در ادبیات، این دو همچنان از طریق نامه‌هایشان به ارتباط عاشقانه خود ادامه دادند. قبل از ازدواجشان، پل به آلیس گفت که او را از «تسلیم شدن به وسوسه‌ها» بازمی‌دارد، اشاره‌ای به روابط جنسی. در نامه‌ای از ۶ مارس ۱۸۹۶، پل ممکن است تلاش کرده باشد تا با صحبت دربارهٔ زنی که در پاریس ملاقات کرده بود، حسادت آلیس را برانگیزد. نقل مکان کرد تا به پل لارنس دانبار بپیوندد و آن‌ها در سال ۱۸۹۸ به‌طور مخفیانه فرار کردند. | ## بخش 3: آلیس دانبار نلسون | ازدواج آن‌ها طوفانی بود و با کاهش سلامت دانبار به دلیل سل، الکلیسم ناشی از مصرف ویسکی تجویز شده توسط پزشک، و افسردگی تشدید شد. در پیامی به اولین زندگینامه‌نویس دانبار، آلیس گفت: «او یک شب در حالتی وحشتناک به خانه آمد. من به او رفتم تا به او کمک کنم به تخت برود - و او همانطور که اطلاع‌دهنده شما گفت، رفتار ناپسندی داشت.» او همچنین ادعا کرد که «هفته‌ها به دلیل پریتونیت ناشی از لگدهای او بیمار بودم.» در سال ۱۹۰۲، پس از اینکه او تقریباً او را تا حد مرگ کتک زد، او را ترک کرد. این زوج در سال ۱۹۰۲ از هم جدا شدند اما تا قبل از مرگ پل دانبار در سال ۱۹۰۶ هرگز طلاق نگرفتند. آلیس سپس به ویلمینگتون، دلاور نقل مکان کرد و بیش از یک دهه در دبیرستان فنی هاوارد تدریس کرد. در این دوره، او همچنین در جلسات تابستانی در کالج ایالتی دانشجویان رنگین‌پوست (پیشرو دانشگاه ایالتی دلاویر) و مؤسسه همپتون تدریس می‌کرد. | ## جمع‌بندی | کالیس، پزشک برجسته و استاد دانشگاه هاوارد، ازدواج کرد، اما این ازدواج به طلاق انجامید.
موضوع مقاله: آلیسون نولز | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آلیسون نولز | مقدمه: آلیسون نولز ( ۲۹ آوریل ۱۹۳۳-۲۹ اکتبر ۲۰۲۵) هنرمند تجسمی آمریکایی بود که به خاطر نصب‌ها، اجراها، کارهای صوتی و نشریاتش شناخته می‌شود. | ## بخش 1: آلیسون نولز | نولز یکی از اعضای بنیان‌گذار جنبش فلوکسوس بود، شبکه‌ای بین‌المللی از هنرمندان که به ترکیب رسانه‌ها و رشته‌های هنری مختلف می‌پرداختند. معیارهایی که باعث تمایز کارهای او به عنوان هنرمند می‌شوند، عرصه پرفورمانس، عدم تعیین آثار اجرایی او که به سلب اعتبار اثر منجر می‌شود، و عنصر مشارکت لمسی هستند. در دهه ۱۹۶۰، او به‌طور فعال در صحنه هنری منطقه پایین شهر نیویورک مشارکت داشت و با هنرمندان تأثیرگذاری مانند جان کیج و مارسل دوشان همکاری کرد. در این زمان، او شروع به تولید رویدادهای اجرایی کرد، یعنی اجراهایی که زندگی روزمره را به هنر تبدیل می‌کنند. گنجاندن عناصر بصری، شنیداری و لمسی توسط نولز، هنر او را از آثار دیگر هنرمندان فلوکسوس متمایز می‌کند. از ۲۰ ژوئیه ۲۰۲۲ تا ۱۲ فوریه ۲۰۲۳، آلیسون نولز موضوع به نام آلیسون نولز: یک بازنگری (۱۹۶۰–۲۰۲۲) بود در موزه هنر برکلی و آرشیو فیلم اقیانوس آرام دانشگاه کالیفرنیا. | ## بخش 2: آلیسون نولز | کارهای اولیه انتقالی از کالج میدلبری در ورمونت، نولز در سال ۱۹۵۶ از مؤسسه پرت فارغ‌التحصیل شد. از آنجا که پدرش استاد در پرات بود، او توانست بدون هزینه در این مدرسه ثبت‌نام کند. نولز در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۰۶ گفت: «آنچه در آنجا آموختم این بود که من یک هنرمند هستم. آنچه باید آموخته باشم این است که من یک نقاش نیستم.» در علاوه بر پدرش، نولز جان کیج را به عنوان یکی دیگر از مربیان خود معرفی می‌کند. او از طریق یکی از دوره‌های کیج که در سال ۱۹۵۸ در نیو اسکول تدریس می‌شد، با او آشنا شد. بسیاری از رهبران فلوکسوس، مانند دیک هیگینز، جورج برشت، آلفرد ارل هانسن و آلان کاپرو، در آن کلاس تاریخی شرکت کردند. | ## بخش 3: آلیسون نولز | تمرکز نولز در نقاشی پس از نمایشگاه خود در گالری نونگون در نیویورک که در آن همه آثارش را در یک آتش‌سوزی پشت خانه برادرش نابود کرد، کاهش یافت. این عمل نابودی مستقیماً منجر به ارتباط او با انواع دیگر کارها و در نهایت با فلوکسوس شد. در اولین تور فلوکسوس در سال ۱۹۶۲، نولز شروع به نوشتن امتیازات رویدادی کرد که به سرعت به جنبه‌ای اصلی از جنبش تبدیل شد. پس از شرکت در اولین جشنواره‌های فلوکسوس در اروپا از سال ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۳، نولز به ایالات متحده بازگشت و شروع به ساخت اشیایی کرد، برخی به عنوان چندگانه‌های فلوکسوس به سفارش جورج ماکیوناس، رهبر این جنبش. در حالی که همکارانش به استانداردهای موسیقی می‌پرداختند، نولز بر شعر و اهمیت کلمه گفتاری تمرکز داشت. در دهه ۱۹۶۰، او شروع به استفاده از لوبیا در هنر خود کرد، که یک موتیف معمول در کارهای او بود. | ## جمع‌بندی | لوبیا یک شیء منحصر به فرد بود که در زمانی که هنرمندان دیگر فلوکسوس از ضایعات خیابانی، اشیاء آماده و اشیاء مجموعه استفاده می‌کردند، استفاده می‌شد.
موضوع مقاله: دختران زیرزمینی کابل | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # دختران زیرزمینی کابل | مقدمه: دختران زیرزمینی کابل: در جستجوی یک مقاومت پنهان در افغانستان یک کتاب غیرداستانی اثر جنی نوردبرگ است که معضل بچه‌پوشی در افغانستان را مستند می‌کند. | ## بخش 1: دختران زیرزمینی کابل | این اصطلاح در افغانستان کاربرد گسترده دارد و در این کتاب برای توصیف کودکانی که به عنوان دختر به دنیا می‌آیند اما طوری لباس پوشانیده می‌شوند، بزرگ می‌شوند و با آنها رفتار می‌شود که گویی واقعاً پسر هستند، استفاده شده است. ابن دختران معمولاً تا زمانی که به سن بلوغ برسد به عنوان یک پسر به خانواده خدمت می‌کنند. با این حال، کتاب همچنین با نگاهی عمیق‌تر به آن دسته از کودکان مبدل‌پوش که حتی پس از بلوغ نیز از لحاظ روانی مانند پسران باقی می‌مانند، می‌پردازد. این کتاب توسط روزنامه‌نگار سوئدی جنی نوردبرگ نوشته شده است و در ۱۶ سپتامبر ۲۰۱۴ در ایالات متحده منتشر شد. خلاصه کتاب محتوای این کتاب روایت‌های بسیاری از زنان را پوشش می‌دهد که بچه‌پوش هستند یا بوده‌اند. همچنین به دیدگاه مادرانی که برای دختران تازه متولد شده خود بچه‌پوشی در نظر می‌گیرند می‌پردازد. | ## بخش 2: دختران زیرزمینی کابل | برخی از خانواده‌هایی که فقط فرزند دختر دارند، فرزندان خود را به عنوان پسر تعیین می‌کنند. تجربه این افراد بینشی از نحوه برخورد برخی از زنان بزرگسال با دختران بچه‌پوش در افغانستان امروزی را ارائه می‌دهد. بزرگ شدن به عنوان پسر به جای دختر در افغانستان به کودک آزادی و خودمختاری می‌دهد که دختران جوان معمولاً به دلیل بافت سنتی جامعه به آن دسترسی ندارند. در بسیاری اوقات خود مادران نیز به دلیل نداشتن فرزند پسر مورد قضاوت جامعه و خانواده قرار می‌گیرد. او به انتخاب خودش لباس و کلاه گیس پسرانه می‌خرد تا با هویت جدید مهران به عنوان یک پسر شش ساله مطابقت داشته باشد. آزیتا می‌خواهد به مهران آزادی انجام ورزش، ارتباطات آزاد و فعالیت‌هایی را بدهد که پسران جوان می‌توانند از آن لذت ببرند. | ## بخش 3: دختران زیرزمینی کابل | علاوه بر این، خود آزیتا در دوران جوانی یک دختر بچه‌پوش بود که این تجربه شخصی به او اجازه می‌دهد تا بینش عمیق‌تری نسبت به وضعیت ناگوار زنان در افغانستان داشته باشد. او از رفتاری که با زنان افغان صورت می‌گیرد لذت نمی‌برد و می‌خواهد همچنان پسر باقی بماند. او از دستور والدینش سرپیچی می‌کند چرا که زهرا می‌خواهد آزادی‌هایی را که در دوران پسر بودن به او داده شده است حفظ کند. او می‌خواهد بدون نیاز به ازدواج یا مجوز خانواده کار کند و زندگی خود را پوشش دهد. | ## جمع‌بندی | سانسور این کتاب توسط مت کراوز، یکی از اعضای جمهوری‌خواه مجلس نمایندگان تگزاس در فهرست نظارتی قرار گرفت زیرا مستعد ایجاد «ناراحتی، احساس گناه، ناراحتی یا هر شکل دیگری از ناراحتی روانی به دلیل نژاد یا جنسیت [یک دانش‌آموز]» تشخیص داده شد.
موضوع مقاله: سیسیلیا بوزات | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سیسیلیا بوزات | مقدمه: سیسیلیا بوزات (؛ زادهٔ ) یک بیوشیمیدان آرژانتینی است که به مطالعه اختلالات عصبی می‌پردازد. | ## بخش 1: سیسیلیا بوزات | بوزات در سال ۲۰۱۴ توسط جایزه لورئال-یونسکو برای زنان در علم از او به عنوان برنده آمریکای لاتین تجلیل شد. اوایل زندگی و تحصیل سیسیلیا بوزات در ۱۰ دسامبر ۱۹۶۱ در باییا بلانکا، آرژانتین به دنیا آمد. والدین و پدربزرگ او پزشک بودند و او سومین فرزند از شش فرزند خانواده بود و از همان دوران تحصیل به علم علاقه‌مند شد. | ## بخش 2: سیسیلیا بوزات | مطالعات اولیه او حول این موضوع بود که چگونه گیرنده‌های حلقه-سیستئینی در سیناپس‌ها نقش دارند و ارتباط سریع بین نورون‌ها را ممکن می‌سازند و همچنین چگونه داروها و ترکیبات می‌توانند عملکرد پروتئین‌های غشایی خاص سیستم عصبی را تغییر دهند. اگر گیرنده‌ای که به انتقال‌دهنده عصبی متصل می‌شود به دلیل داشتن جهش، عملکرد نادرست داشته باشد، تمام ارتباطات عصبی از کار می‌افتد.» حرفه در حال حاضر، بوزات پژوهشگر اصلی شورای ملی تحقیقات علمی و فنی آرژانتین (CONICET) و معاون مدیر مؤسسه تحقیقات بیوشیمیایی خلیج سفید (INIBIBB) در آرژانتین است. او مرکز تحقیقات بیوشیمی را هدایت می‌کند و همچنین استاد کمکی داروشناسی در دانشگاه ملی سور در زادگاهش، باییا بلانکا، است. | ## بخش 3: سیسیلیا بوزات | او همچنین به عنوان رئیس انجمن تحقیقات علوم اعصاب آرژانتین (SAN) (۲۰۰۹–۲۰۰۸) و رئیس کمیته منطقه ای سازمان بین‌المللی تحقیقات مغز (۲۰۱۶–۲۰۲۰) انتخاب شد. جایزه‌ای که او در سال ۲۰۱۴ دریافت کرد، هر ساله به پنج زن از نقاط مختلف جهان به خاطر تحقیقات علمی‌شان اعطا می‌شود. | ## جمع‌بندی | او به عنوان برنده منطقه آمریکای لاتین از سوی لورئال-یونسکو برای تحقیقات مستمر و نقشش به عنوان یک دانشمند زن پیشرو در تحقیقات علمی مورد تقدیر قرار گرفت.