موضوع مقاله: ایگائیل یادین | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ایگائیل یادین | مقدمه: ایگائیل یادین (; – ) سیاست‌مدار، باستان‌شناس، نویسنده و سپهبد نیروی زمینی اسرائیل بود، که در فاصله سال‌های ۱۹۴۹ تا ۱۹۵۲ به‌عنوان دومین رئیس ستاد کل نیروهای مسلح اسرائیل فعالیت می‌کرد. | ## بخش 1: ایگائیل یادین | یادین فعالیت نظامی را از سال ۱۹۳۲ در هگانا آغاز کرد و پس از شکل‌گیری نیروهای دفاعی اسرائیل فعالیت در این سازمان را ادامه داد. وی از ۱۹۴۷ تا ۱۹۴۹ جانشین رئیس ستاد کل نیروهای دفاعی اسرائیل بود و با حفظ سمت، ریاست اداره عملیات ارتش اسرائیل را برعهده داشت. او در ۷ دسامبر ۱۹۵۲ به دلیل اختلاف نظر با نخست‌وزیر و وزیر دفاع وقت، داوید بن گوریون، در مورد کاهش بودجه نظامی، که به گفته او باید حداقل یک سوم بودجه ملی باشد، استعفا داد. زندگی‌نامه ییگال سوکنیک (بعدها یادین) در فلسطین عثمانی از الیزار سوکنیک، باستان‌شناس، و همسرش هاسیا سوکنیک-فینسولد، معلم و فعال حقوق زنان، متولد شد. در سال ۱۹۴۶، پس از مشاجره با فرمانده هاگانا، اسحاق ساده، بر سر گنجاندن مسلسل به عنوان بخشی از تجهیزات استاندارد جوخه، از هاگانا جدا شد. در سال ۱۹۴۸، کمی قبل از اعلام استقلال کشور اسرائیل، یادین تحصیلات دانشگاهی خود را برای بازگشت به خدمت فعال متوقف کرد. او در طول جنگ اعراب و اسرائیل در سال ۱۹۴۸ به عنوان رئیس عملیات اسرائیل خدمت کرد و مسئول بسیاری از تصمیمات کلیدی اتخاذ شده در طول آن جنگ بود. در ماه آوریل، احتمالاً با مجوز بن گوریون، او بر عملیات مخفی جنگ بیولوژیکی، نظارت داشت، عملیاتی که برای مسموم کردن چاه‌های روستاهای فلسطینی با باکتری و جلوگیری از بازگشت آوارگان طراحی شده بود. در ژوئن ۱۹۴۸، او در جریان شورش ژنرال‌ها تهدید به استعفا کرد و در طی آن بن گوریون را به تلاش برای «تبدیل کل ارتش به ارتشی متشکل از یک حزب سیاسی (ماپای)» متهم کرد. یادین در ۹ نوامبر ۱۹۴۹، پس از استعفای یاکوف دوری، به عنوان رئیس ستاد ارتش اسرائیل منصوب شد و به مدت سه سال در این سمت خدمت کرد. | ## بخش 2: ایگائیل یادین | او در ۷ دسامبر ۱۹۵۲، به دلیل اختلاف نظر با نخست‌وزیر و وزیر دفاع وقت، دیوید بن گوریون، در مورد کاهش بودجه نظامی، که به گفته او باید حداقل یک سوم بودجه ملی باشد، استعفا داد. حرفه باستان‌شناسی پس از ترک ارتش، او خود را وقف تحقیق کرد و کار زندگی خود را در باستان‌شناسی آغاز کرد. در سال ۱۹۵۶، جایزه اسرائیل در مطالعات یهود را برای پایان‌نامه دکترای خود در مورد ترجمه طومارهای دریای مرده دریافت کرد. پدرش سه تا از هفت طوماری را که در سال ۱۹۴۷ توسط یک چوپان بدوی کشف شده بود، خریداری کرده بود و او چهار طومار دیگر را در سال ۱۹۵۴ در نیویورک خریداری کرده بود. او به عنوان یک باستان‌شناس، برخی از مهم‌ترین مکان‌های منطقه، از جمله غارهای قمران، ماسادا، حاصور، تل مجدو و غارهایی در صحرای یهودا که در آنها آثار باستانی از شورش بار کوخبا یافت شد، را کاوش کرد. در سال ۱۹۶۰، او کاوش‌های باستان‌شناسی علمی غارهای جنوب عین گدی را آغاز کرد، اقدامی که توسط بن گوریون تأیید شده بود و نیروهای دفاعی اسرائیل در آن حمایت قابل توجهی ارائه دادند. او در کتاب خود با عنوان «بار-کوخبا: کشف دوباره قهرمان افسانه‌ای دومین شورش یهودیان علیه روم» که در سال ۱۹۷۱ منتشر شد، دربارهٔ این سفر اکتشافی و یافته‌های آن نوشت. او گاهی اوقات مجبور می‌شد با سرقت آثار باستانی مهم، گاهی توسط چهره‌های برجسته سیاسی و نظامی، مقابله کند. در یک مورد، که سرقت‌ها معمولاً به ژنرال یک چشم معروف موشه دایان نسبت داده می‌شد، اظهار داشت: «من می‌دانم چه کسی این کار را انجام داده است و نمی‌خواهم بگویم چه کسی است، اما اگر او را بگیرم، چشم دیگرش را هم از حدقه درمی‌آورم.» یادین حتی به عنوان یک باستان‌شناس، هرگز زندگی عمومی را به‌طور کامل رها نکرد. در آستانه جنگ شش روزه، او به عنوان مشاور نظامی نخست‌وزیر لوی اشکول خدمت کرد و پس از جنگ یوم کیپور، عضو کمیسیون آگرانات بود که اقداماتی را که منجر به جنگ شد، بررسی می‌کرد. | ## بخش 3: ایگائیل یادین | حرفه سیاسی در سال ۱۹۷۶، یادین جنبش دموکراتیک برای تغییر، که معمولاً با نام اختصاری عبری آن، دَش، شناخته می‌شود را به همراه پروفسور امنون روبینشتاین، شموئل تامیر، مئیر آمیت، مئیر زوریا و بسیاری دیگر از چهره‌های برجسته عمومی تشکیل داد. به نظر می‌رسید این حزب جدید، راه حل ایده‌آلی برای بسیاری از اسرائیلی‌هایی باشد که از فساد ادعایی در حزب کارگر (حزب غالب در اسرائیل از زمان تأسیس و تا آن زمان) که شامل ماجرای یادلین، خودکشی وزیر مسکن، آوراهام اوفر، و حساب غیرقانونی دلاری لیا رابین در ایالات متحده می‌شد، خسته شده بودند. علاوه بر این، دَش پاسخی به احساس فزاینده ناامیدی و سرخوردگی پس از جنگ ۱۹۷۳ و تحولات اجتماعی و سیاسی پس از آن بود. بسیاری از مردم یادین، یک جنگجو و یک محقق، را نمونه بارز یک اسرائیلی ایده‌آل، عاری از فساد، می‌دانستند که می‌توانست کشور را در مسیری جدید رهبری کند. در انتخابات ۱۹۷۷ که چشم‌انداز سیاسی اسرائیل را دگرگون کرد، حزب جدید در اولین تلاش خود برای ورود به کنست عملکرد فوق‌العاده‌ای داشت و ۱۵ کرسی از ۱۲۰ کرسی را به دست آورد. در نتیجه انتخابات، مناخیم بگین، رهبر حزب لیکود، در ابتدا توانست بدون داش (یا احزاب چپ آن) ائتلافی تشکیل دهد و قدرت چانه‌زنی داش را به‌طور قابل توجهی کاهش دهد. یادین به عنوان معاون نخست‌وزیر جدید، نقش محوری در بسیاری از رویدادهای رخ داده، به ویژه تماس‌ها با مصر، که در نهایت منجر به امضای توافق‌نامه کمپ دیوید و پیمان صلح بین اسرائیل و همسایه‌اش شد، ایفا کرد. یادین به جنبش دموکراتیک پیوست، اما آن نیز از هم پاشید و او به عنوان یک نماینده مستقل کنست تا پایان دوره خود در این سمت باقی ماند. در جلسه کابینه در ماه مه ۱۹۸۱، در حالی که هنوز معاون نخست‌وزیر بود، رافائل ایتان، رئیس ستاد، را به «دروغ گفتن به دولت» متهم کرد و به نخست‌وزیر بگین گفت: «شما کنترل تشکیلات دفاعی را از دست داده‌اید.» او در سال ۱۹۸۱ از سیاست بازنشسته شد. یادین با کارملا (با نام خانوادگی قبلی روپین) ازدواج کرد که در طول دوران حرفه‌ای‌اش با او در ترجمه و ویرایش کتاب‌هایش همکاری می‌کرد و از او دو دختر به نام‌های اورلی و لیتال داشت. | ## جمع‌بندی | او در سال ۱۹۸۴ بر اثر حمله قلبی درگذشت و در گورستان نظامی در کوه هرتزل در اورشلیم به خاک سپرده شد.