موضوع مقاله: دسپوتیکو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # دسپوتیکو | مقدمه: دسپوتیکو (به یونانی: Δεσποτικό)، که در باستان به نام‌های پرپسینتوس یا پرپسینتوس (به یونانی: Πρεπέσινθος) شناخته می‌شد، جزیره‌ای کوچک و غیرمسکونی در یونان است که در مجمع‌الجزایر کیکلادها قرار دارد. | ## بخش 1: دسپوتیکو | این جزیره در غرب جزیره آنتی‌پاروس و در شرق جزیره کوچک‌تر استرونگیلی واقع شده است. جغرافیا این جزیره کوچک و خشک در حدود ۷۰۰ متری جنوب غربی سواحل آنتی‌پاروس قرار گرفته است. دسپوتیکو تقریباً دقیقاً در مرکز کیکلادها واقع شده و در روزهای صاف می‌توان جزایر اطراف آن شامل آنتی‌پاروس، جزیره سیروس، سریفوس، سیفنوس، کیمولوس، فوله‌گاندروس، سیکینوس و ایوس را مشاهده کرد. در حال حاضر، دسترسی به جزیره تنها با قایق‌هایی که از آنتی‌پاروس حرکت می‌کنند امکان‌پذیر است. قایق‌ها یا از روستای اصلی آنتی‌پاروس یا از «آیوس گئورگیوس» (در جنوب غربی آنتی‌پاروس) که دقیقاً روبروی دسپوتیکو است، حرکت می‌کنند. معمولاً مقصد نهایی این قایق‌ها در بخش جنوبی جزیره است که یک ساحل شنی بزرگ در آن قرار دارد. تنگه‌ای که دسپوتیکو را از آنتی‌پاروس جدا می‌کند، حداکثر حدود ۱ متر عمق دارد و جزیره کوچک تسیمینتیری در میان آن قرار گرفته است. این عمق بسیار کم نشان‌دهنده احتمال وجود ارتباط خشکی بین آنتی‌پاروس و دسپوتیکو در دوران باستان است. که هنوز حفاری یا تاریخ‌گذاری نشده‌اند، اما می‌توان آن‌ها را با خندق‌های مشابه و احتمالاً متعلق به دوران هلنیستی برای تاکستان در شمال شرقی آنتی‌پاروس مقایسه کرد. از عبادتگاه دسپوتیکو که روی آن عبارت «ΕΣΤΙΑΣ ΙΣΘΜΙΑΣ» (به معنای هستیا متعلق به تنگه) حک شده، نشان می‌دهد که سطح دریا در این منطقه در اوایل عصر برنز دست‌کم ۳ متر و در دوران هلنیستی بیش از ۱ متر پایین‌تر بوده است. | ## بخش 2: دسپوتیکو | این امر به این معنی است که احتمالاً یک باریکه خشکی (ایست‌موس)، دسپوتیکو، کویمتیری و آنتی‌پاروس را دست‌کم تا عصر هلنیستی به هم متصل می‌کرده است. باستان‌شناسی و تاریخ هرچند این جزیره در حال حاضر غیرمسکونی است، اما شواهد مهمی وجود دارد که در دوران پیش از تاریخ و باستان - به دلیل موقعیت مرکزی در میان کیکلادها و خلیج بزرگ دسپوتیکو که لنگرگاهی امن فراهم می‌کرده است - نقش مهمی در مسیرهای ارتباط دریایی ایفا می‌کرده است. در حال حاضر، حفاری‌هایی در بخش شمال غربی جزیره در حال انجام است و یافته‌های تا به امروز بسیار با اهمیت بوده‌اند. این حفاری‌ها وجود یک عبادتگاه مهم متعلق به اواخر دوره یونان کهن را ثابت کرده است که اشیاء فراوان یافت شده در آن نشان‌دهنده پیوند با سرزمین اصلی یونان، شرق دریای مدیترانه و حتی شمال آفریقا است. همچنین استفاده مستمر از این منطقه در دوران یونان کلاسیک، عصر هلنیستی، یونان رومی و فرانکوکراتیا تأیید شده است.Kourayos, Υ. حفاری‌های سال ۲۰۱۵ در محل عبادتگاه باستانی (قرن ششم پیش از میلاد) شواهد جدیدی درباره اندازه و سازماندهی آن فاش کرد. باستان‌شناسان نمای تزئین شده ساختمانی به ابعاد ۳۵ در ۱۵ متر را کشف کردند که نشان می‌دهد عبادتگاه چندین بار در دوره‌های کلاسیک و هلنیستی گسترش یافته و بازسازی شده است. یک ساختمان بزرگ چهار اتاقه در بخش غربی سایت دارای یک محراب سنگی بزرگ در یکی از اتاق‌ها و همچنین تکه‌های سفالی بود که نام آپولون روی آن‌ها حک شده بود. همچنین دیوار بلندی که از محل بندر باستانی جزیره تا محل عبادتگاه کشیده شده بود، نمایان شد. برخی از اشیاء به دست آمده از حفاری‌ها در موزه باستان‌شناسی پاریکیا، مرکز جزیره پاروس، به همراه سایر آثار باستانی مهم منطقه به نمایش گذاشته شده است. | ## بخش 3: دسپوتیکو | نام این جزیره تحت عنوان «پرپسینتوس» توسط جغرافی‌دانان باستان مانند استرابون و پلینیوس نیز ذکر شده است. از این رو، دسپوتیکو، استرونگیلی و جنوبی‌ترین بخش آنتی‌پاروس و مناطق دریایی اطراف به عنوان زیستگاه ناتورا ۲۰۰۰ انتخاب شده‌اند که بخشی از شبکه اکولوژیکی مناطق حفاظت شده در اتحادیه اروپا است. در بستر دریا، علفزارهای دریایی درازبرگ زیستگاهی برای جانوران و گیاهان متنوع فراهم کرده‌اند. که مجموعه‌ای از راندگی‌های تکتونیکی دگرگونی، عمدتاً شامل انواع مختلف گنیس، شیست، سنگ مرمر و آمفیبولیت است. بخش‌های پایینی در شمال و شمال شرقی جزیره شامل ارتگنیس‌های میلونیت خاکستری با آذرین‌تیغه‌های پگماتیت فراوان است. در بخش‌های بالاتر، مرمرهای کلسیت با دانه متوسط و به دنبال آن گنیس‌های سبز-سفید و تناوبی از شیست‌های کلینوکلر-اپیدت و لایه‌های نازک مرمر دیده می‌شود. بالاترین بخش‌های ساختاری در جنوب و جنوب غربی جزیره شامل مرمرهای دولومیت دانه ریز سفید تا متمایل به زرد با لایه‌های نازک مرمر کلسیت کربن‌دار خاکستری تیره است. این توالی دگرگونی توسط شش مجرای آتشفشانی ریولیتی متعلق به اوایل پلیوسن قطع شده است که به ندرت در آن‌ها ابسیدین کوچک دیده می‌شود. | ## جمع‌بندی | این مجراهای آتشفشانی از نظر منشأ با سنگ‌های پیروکلاستیک ریولیتی که کل بخش جنوبی آنتی‌پاروس را پوشانده‌اند، مرتبط هستند.