موضوع مقاله: جما گالگانی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جما گالگانی | مقدمه: جما گالگانی (به ایتالیایی: Gemma Galgani; کاپانوری، ۱۲ مارس ۱۸۷۸ – لوکا، ۱۱ آوریل ۱۹۰۳) عارف و روشن‌ضمیر ایتالیایی بود که ارتباط ویژه‌ای با فرقه پاسیونیست‌ها داشت، اگرچه هرگز به آن تعلق نداشت، اما همواره با معنویت آن سازگار بود. | ## بخش 1: جما گالگانی | او که تنها ۲۵ سال داشت، در سال ۱۹۳۳ توسط پاپ پیوس یازدهم بئاتیفیه شد و در سال ۱۹۴۰ توسط پاپ پیوس دوازدهم به مقام قدیسه رسید. یادبود مذهبی او در سراسر جهان در ۱۱ آوریل، روز درگذشتش، گرامی داشته می‌شود، هرچند که فرقه پاسیونیست‌ها و اسقف‌نشین لوکا او را در ۱۶ مه یاد می‌کنند. جما اومبرتا ماریا گالگانی در سال ۱۸۷۸ در کامیلیانو، یکی از بخش‌های شهرداری کاپانوری، به دنیا آمد. او در لوکا با پدر و برادرانش بزرگ شد و در مدرسه خواهران اووبلاته روح‌القدس تحصیل کرد تا اینکه به دلیل ورشکستگی، خانواده‌اش تمام دارایی خود را از دست دادند و به خانه‌ای فقیرانه در ویا دل بیشونه (که بعدها به ویا سانتا جما گالگانی تغییر نام یافت) نقل مکان کردند. جما گالگانی در آنجا ادعا کرد که نشانه‌های زخم‌های مسیح (استیگماتا) را دریافت کرده است. پس از اینکه صومعه‌های شهر او را نپذیرفتند، خانواده ثروتمند جیانینی او را به فرزندی پذیرفتند و به مدت حدود چهار سال در خانه خود در ویا دل سمیناریو در لوکا به او غذا و سرپناه دادند. جما سال‌های آخر زندگی کوتاه خود را در آنجا گذراند و از نظر معنوی توسط اسقف وولپی، اعتراف‌کننده او، و پاسیونیست جرمانو روئوپولو، که بعدها اولین زندگینامه او را نوشت، یاری می‌شد. او که به سل مبتلا بود، برای پیشگیری از خانه جیانینی‌ها دور شد و به خانه‌ای نزدیک در ویا دلا رزا برده شد و در ۲۵ سالگی درگذشت. پس از مرگ او، ساخت صومعه‌ای برای راهبه‌های پاسیونیست در لوکا آغاز شد، همان‌طور که او به شدت آرزو داشت و بقایای او در آنجا آرام گرفته است. در سال‌های پایانی زندگی‌اش، نزدیکی با پاسیونیست جرمانو روئوپولو، که نام اصلی او وینچنزو بود، اهمیت زیادی داشت. او نه تنها رابطه‌ای صمیمی و شدید با جما داشت که اغلب او را «بابا، بابای من» خطاب می‌کرد، بلکه پس از آن تنها، پرانرژی و متقاعدکننده‌ترین مروج بئاتیفیه او در مقابل تردیدهای وولپی بود. زندگی‌نامه ریشه‌ها و خانواده اجداد دربارهٔ خانواده او از سال ۱۲۵۷ اطلاعاتی در دست داریم. به عنوان مثال، از فردی به نام اوبالدو گالگانی به عنوان «نگهبان احکام» یاد می‌شود که احتمالاً اهل پسکاگلیا، روستایی در دره میانی سرکیو، ۱۵ کیلومتری شمال لوکا، بوده است. آنچه که به‌طور قطع می‌دانیم، با تعداد زیادی از اسناد تأیید شده است، این است که خانواده گالگانی، در ابتدا متشکل از مردان نظامی، به دلیل سهم خود در علم پزشکی متمایز بودند. تعداد زیادی از اعضای آن در فهرست پزشکان و جراحان لوکا، مانند پدربزرگ جما، پدربزرگ پدرش و خود پدرش، قرار داشتند. کارلو گالگانی، پدربزرگ دربارهٔ پدربزرگش کارلو می‌دانیم که پزشک ماهری بود و پس از ازدواج با مارگریتا اورسینی، سال‌های جوانی را با همسرش در خانه‌اش در پورکاری، در استان لوکا، زندگی کرد و پنج فرزندشان در آنجا به دنیا آمدند: کارولینا، که پس از مرگ پدر جما، او را در کامایوره پذیرفت؛ مائوریتسیو، پزشک-سروان و جانشین پدرش در اداره پورکاری، که به برادرش نامی را پیشنهاد داد که باید به قدیسه آینده داده شود؛ الیزا، که به لطف او تعداد زیادی اطلاعات دربارهٔ زندگی برادرزاده‌اش داریم؛ انریکو، پدرش؛ و هلنا که همراه با خواهرش به عنوان «خاله‌های خوب، مذهبی و دلسوز» از او یاد می‌شود. در آن مناطق، که اغلب توسط تب‌های مالاریا و وبا ویران می‌شد، کارلو گالگانی خود را وقف کمک به بیماران کرد و جزوات متعددی نوشت که هم برای دانشمندان و هم برای افراد عادی در نظر گرفته شده بود. او تا حد امکان سعی در گسترش پیشگیری‌های صحیح داشت تا وبا، که در سال ۱۸۵۴ جمعیت محلی را از بین برد، جان بیشترین تعداد را نجات دهد. او کمک بزرگی به مردم پورکاری و روستاهای اطراف کرد تا جایی که «خیابان گالگانی» به افتخار او نامگذاری شده است. نوشته‌های او از او به عنوان یک کاتولیک فداکار و با تقوا، مسلط به لاتین، مطالعه آثار کلاسیک و کتاب مقدس، وفادار نه تنها به پاپ، که در یکی از جزوات خود در مورد او یک مرثیه نوشت، بلکه به میهن خود نیز یاد می‌کنند. این امر با این واقعیت نشان داده می‌شود که او به پسرش انریکو دستور داد تا به جما، پنجمین فرزندش، نام‌های دوم و سوم اومبرتا و پیا را به افتخار اومبرتو اول که تنها دو ماه سلطنت کرده بود و پیوس نهم که تنها یک ماه قبل از تولد قدیسه درگذشته بود، بدهد. والدین انریکو گالگانی، پدر جما، اهل پورکاری و فرزند ماقبل آخر کارلو و مارگریتا بود. او برای مدت کوتاهی در خانه پدرش مشغول به کار شد اما به زودی با همسرش اورلیا لاندی اهل سن جنارو، که در ۲۵ مه ۱۸۶۸ ازدواج کرده بودند، به بورگو نوو، در مسیر پشیا، نقل مکان کرد. از همسرش تاریخ تولد، ۲۷ اوت ۱۸۴۶، و نام والدینش، پیترو لاندی و ماریا آنا فرانچسکونی، که با نام‌های اورلیا بندتا تعمید یافته بود، را می‌دانیم. اکثر پسران به پیروی از پدرشان که در بورگو نوو داروخانه خود را افتتاح کرده بود، پزشک شدند. انریکو گالگانی مردی متدین و با ایمان توصیف شده است، اما ضعیف و فاقد شخصیت قوی بود، اغلب نسبت به خدمتکاران و فرزندانش که بسیار دوستشان داشت، به ویژه جما و جینو، بیش از حد مهربان بود، همان‌طور که قدیس خود به یاد می‌آورد. خلق و خوی نسبتاً ملایم و سادگی او در امور مالی، پس از مرگ زودهنگام همسرش، باعث شد تا خانواده‌اش دچار پریشانی مالی شدید شوند و به ورشکستگی برسند. کارلو، فرزند ارشد، در ۲ نوامبر ۱۸۶۹ در پورکاری در خانه پدربزرگ و مادربزرگ پدری‌اش به دنیا آمد. او نیز مانند پدرش در دانشکده شیمی داروسازی در دانشگاه پیزا تحصیل کرد و مدرک خود را گرفت. او که سال‌ها فقر شدید را پس از ورشکستگی پدرش پشت سر گذاشته بود، موفق شد در بیمارستان مدنی لوکا به عنوان داروساز مشغول به کار شود و بدین ترتیب تا حد امکان از خواهران و برادران متعددش حمایت کند. در سال ۱۸۹۹، او از نظر اقتصادی وضع خود را بهبود بخشید و داروخانه‌ای در سن جولیانو ترمه به دست آورد و در ۲۶ اکتبر همان سال با آسونتا بروجی ازدواج کرد. جما در سال‌های فقر با برادرش مشکلات زیادی داشت و حتی یک بار در یک حمله خشم شدید مورد ضرب و شتم قرار گرفت، در حالی که در روز عروسی، زن برادرش او را به دلیل لباس نامناسبش از جشن بیرون کرد. با این حال، از نامه‌های جما می‌دانیم که روابط او با برادرش چند سال بعد آرام شد و او چندین بار برای ملاقات آنها به سن جولیانو ترمه رفت. در سال ۱۹۲۲، او با زنی که تنها با او ازدواج مدنی کرده بود و از او دو فرزند داشت، با مراسم مذهبی ازدواج کرد. جما، در زمانی که با خانواده جیانینی بود، همیشه در معدود لحظاتی که دربارهٔ خانواده‌اش صحبت می‌کرد، از او یاد می‌کرد. جینو، که دو سال از جما بزرگتر بود، بدون شک کسی بود که قدیس بیش از همه به او نزدیکتر بود. او در ۵ ژوئن ۱۸۷۶ در بورگو نوو به دنیا آمد و به دلیل ناهنجاری در پایش «کوچک لنگ» نامیده می‌شد. او در ۱۱ سپتامبر ۱۸۹۴ در سن ۱۸ سالگی، قبل از اینکه کشیش شود، مانند مادرش بر اثر بیماری سل درگذشت. تونینو، ششمین فرزند پس از جما، اولین کسی بود که در ۱۴ مارس ۱۸۸۰ در لوکا به دنیا آمد. او نیز مانند برادرانش خود را برای تحصیل در رشته شیمی داروسازی آماده می‌کرد، اما به سل مبتلا شد. او مدتی در انبار محصولات شیمیایی جیانینی‌ها کار کرد و کمی بعد، در سن ۲۲ سالگی در ۲۱ اکتبر ۱۹۰۲، یک سال قبل از خواهرش، درگذشت. آنجلینا، دومین دختر خانواده گالگانی، کسی بود که بیش از همه با خواهرش مخالفت کرد. موارد متعددی وجود دارد که او جما را مورد توهین، کتک و تمسخر قرار می‌دهد: گفته می‌شود که روزی، هنگامی که قدیسه آینده او را به خاطر ایستادن کنار پنجره سرزنش کرد، او برگشت و موهایش را گرفت و تنها دخالت عمه‌اش توانست او را آرام کند. یک بار دیگر، او دوستانش را به خانه دعوت کرد تا خواهرش را که در اتاقش در خلسه دعا می‌کرد، مسخره کنند. هنگامی که جما در خانه جیانینی‌ها ساکن شد، او نیز تصمیم گرفت محل سکونت خود را تغییر دهد و به خانه خانواده بوکیم‌پانه نقل مکان کند. برادران دیگر، به ویژه گیدو، او را بی‌قرار و با رفتاری نه همیشه نمونه‌وار به یاد می‌آورند؛ حتی دادگاه کلیسایی پیزا، در سال ۱۹۲۲، مجبور شد شهادت او را به عنوان مشکوک و بی‌فایده رد کند. کاردینال پیترو مافی، یکی از مسئولان روند قدیس شدن جما، به یاد می‌آورد که آنجلینا برای امرار معاش، شروع به فروش آثار یادگاری خواهرش کرد و از شهرت قداست او سوءاستفاده می‌کرد. دوران کودکی جما گالگانی در ۱۲ مارس ۱۸۷۸ ساعت ۱۸:۳۰ در بورگونوو، منطقه‌ای از کامیلیانو، بخشی از کاپانوری، در استان لوکا، از انریکو گالگانی، داروساز، و اورلیا لاندی به دنیا آمد، او از یکی از قدیمی‌ترین خانواده‌های لوکا بود. | ## بخش 2: جما گالگانی | یک لوح کوچک این رویداد را یادآوری می‌کند؛ اتاقی که جما در آن به دنیا آمد به کلیسا تبدیل شده و کل ساختمان به یتیم‌خانه تبدیل شده است. روز بعد از تولد، او توسط دون پیترو کوئیلچی، کشیش کلیسای سن میشل، در بخش کامیلیانو تعمید داده شد. در بایگانی کلیسا آمده است: «در ۱۳ مارس ۱۸۷۸، جما اومبرتا پیا از انریکو، فرزند کارلو گالگانی اهل پورکاری، ساکن کامیلیانو، و اورلیا لاندی، زوج قانونی، در ۱۲ مارس ساعت ۶:۳۰ بعدازظهر به دنیا آمد؛ توسط من امضاکننده تعمید یافت، با حضور اورسولا ماسئی، قابله سگرومینیو، طبق آداب و رسوم مادر کلیسا.» در مورد انتخاب نام اول، حکایت جالبی وجود دارد که توسط اکثر زندگی‌نامه‌نویسان قدیسه ذکر شده است: پدربزرگ کارلو، همان‌طور که قبلاً گفته شد، می‌خواست که نوزاد اومبرتا پیا نامیده شود، به افتخار پادشاه تازه به تخت نشسته و پاپ درگذشته. این نام به مذاق مادر، اورلیا، خوش نیامد زیرا طبق آنچه او می‌دانست، هیچ قدیسی در بهشت با این نام وجود نداشت. خانم گالگانی تنها پس از دخالت کشیش کلیسا، دون اولیو دینلی از گرانانیو، که برای مادر آرزو کرد دخترش واقعاً بتواند قدیس شود و بدین ترتیب آن جای خالی را در بهشت پر کند، متقاعد شد. پدر امیدوار بود که با خرید یک داروخانه سود اقتصادی بیشتری کسب کند و تحصیل فرزندان را آسان‌تر کند، زیرا مدارس معتبری در کاپانوری وجود نداشت. در سال ۱۸۸۰، در دو سالگی، جما کوچک شروع به حضور در مهدکودک خصوصی خواهران النا و ارسیلیا والینی، در پیاززا سن فرانچسکو کرد. آنها شهادت دادند که کودک از همان دوران کودکی، فداکاری خاص و روحیه دعای بسیار توسعه یافته، و همچنین ذکاوت و هوشیاری از خود نشان داد: «... استفاده از عقل و هوش زودرس را نشان داد، زیرا توانستیم بلافاصله دعاهایی را به او بیاموزیم که بیست و پنج دقیقه طول می‌کشید بدون اینکه هرگز خسته شود.» همزمان با خواهران والینی، دوست خانوادگی، ایزابلا باستیانی، به جما و برادرش جینو کاتکیسم آموزش می‌داد، در حالی که مادر و مربی شارلوت لاندوچی عمدتاً به او اولین مراسم عبادی، خواندن و نوشتن را آموزش می‌دادند. پدر جرمانو روئوپولو، پدر روحانی آینده‌اش، بعدها، بر اساس شهادت‌های معتبر، نوشت که کودک در پنج سالگی کاملاً می‌توانست سرودهای مریم مقدس و درگذشتگان را بخواند. او که به سل مبتلا بود، مجبور شد در بستر بماند تا زمان مرگ، و تنها در موارد استثنایی می‌توانست بلند شود. این یک ضربه بزرگ برای خانواده بود، زیرا فرزندان هنوز خردسال بودند و پزشکان مرگ او را قطعی می‌دانستند. در زندگی‌نامه خود، که به دستور پدر جرمانو نوشته شده است، او هنوز با درد عمیقی آن لحظات وحشتناک را به یاد می‌آورد. او که مجبور بود برای عید تأیید آماده شود، حتی یک راهبه را مجبور کرد تا در کنار بستر مادرش به او کاتکیسم آموزش دهد، زیرا نمی‌خواست از او دور شود، و می‌ترسید که هر لحظه مادرش بمیرد. در ۲۶ مه ۱۸۸۵، در کلیسای سن میشل این فورو، اسقف نیکولا گیلاردی، اسقف اعظم لوکا، sacrament تأیید را به او اعطا کرد. پس از مراسم، که سه شنبه پس از عید پنجاهه برگزار شد، در حالی که عمه‌اش النا در مراسم عشای ربانی شرکت داشت، جما برای اولین بار در زندگی خود آنچه در الهیات عرفانی به آن «سخن درونی» گفته می‌شود، یک صدای درونی، را شنید: به توصیه پزشکان، کودکان به زودی از مادر دور شدند. جما در آن ماه‌ها در خانه خاله و دایی مادری خود، آنتونیو و النا لاندی، در سن جنارو (بخشی از کاپانوری) به سر می‌برد. او که دو ماه پس از عید تأیید توسط پدرش به آنجا برده شده بود، زیرا پدرش می‌ترسید که او نیز بیمار شود، خبر مرگ مادرش را در آنجا دریافت کرد. خاله‌اش النا، با یادآوری این رویداد، با تأکید دراماتیک گفت که کودک در ابتدا نمی‌خواست این واقعیت را باور کند و بی‌حرکت به او خیره مانده بود. سال‌های مدرسه مدت کوتاهی پس از بازگشت به خانه، انریکو گالگانی تصمیم گرفت دخترش را به ادامه تحصیل وادارد و ابتدا او را به مدرسه خانم‌های منکاچی و سپس به مدرسه شهرداری با معلم باربارا پولی، در سنین ۱۰ و ۱۱ سالگی، برد. در آماده‌سازی برای عید قربان، در ابتدای سال ۱۸۸۷ به خواهران پرستار روح‌القدس، که توسط خواهر هلنا گرا (بئاتیفیه شده در سال ۱۹۵۹) تأسیس شده بودند، رفت تا در آنجا کاتکیسم را بیاموزد. همان‌طور که جما در زندگی‌نامه خود روایت می‌کند، آن ماه‌ها تأثیر معنوی قوی داشتند؛ در ماه ژوئن، دو هفته قبل از عید قربان، و دقیقاً از ۶ ژوئن، در دوره عبادت روحانی در صومعه شرکت کرد. او اغلب قسمتی از انجیل و به ویژه مصائب یسوع مسیح را برای جما توضیح می‌داد که چنان دختر را تحت تأثیر قرار داد که باعث تب شدید او شد و او را مجبور کرد یک روز کامل در بستر بماند. این راهبه یک سال بعد، در سال ۱۸۸۸، درگذشت، و جما در طول تحصیلات خود در این مؤسسه او را دوباره ندید. در طول این دوره، او همچنین فرصت یافت تا با اسقف جووانی ولپی آشنا شود که بعدها اعتراف‌کننده و راهنمای روحانی او شد. پس از آماده‌سازی معنوی برای این رویداد، جما آن لحظات را زیباترین لحظات زندگی خود توصیف کرد، این اولین ملاقات با عشای ربانی بود، آیینی که او همیشه به آن وابسته بود، به طوری که اسقف ولپی، که مدیر عادی او شده بود، به او اجازه داد سه بار در هفته آن را دریافت کند، چیزی که در آن زمان معمول نبود. اولین عید قربان جما در ۱۷ ژوئن ۱۸۸۷، جشن قلب مقدس یسوع، در کلیسای زیتاین، به‌طور باشکوهی در کلیسای جامع او، سن فردیانو، در ۱۹ همان ماه برگزار شد؛ یک لوح در ورودی کلیسای سانتا زیتا این رویداد را یادآوری می‌کند. در سال ۱۸۸۹، او به عنوان دانش‌آموز در مؤسسه پرستاران شروع به تحصیل کرد و روابط قوی با راهبه جولیا سستینی برقرار کرد که، مانند خواهر کامیلا قبل از او، شروع به دعوت او به تعمق و مراقبه در مورد دردهای مسیح در طول مصائبش کرد، و همچنین دستورهایی برای بهبود در تواضع و توبه‌های کوچک به او می‌داد. رابطه آنها حتی پس از ترک مؤسسه توسط جوان، قوی باقی ماند، هرچند که کمتر همدیگر را می‌دیدند. خود راهبه شهادت می‌دهد که جما، کمی قبل از مرگش، از او سراغ گرفت، اگرچه این خبر زمانی به او رسید که او دیگر از دنیا رفته بود. در مقطع بالاتر، جما گالگانی جوان همچنین شاگرد خواهر هلنا گرا بود که به او ایتالیایی، فرانسوی، تاریخ مقدس و تاریخ کلیسا را آموزش می‌داد و زمانی که پدرش ورشکست شد، گالگانی را از پرداخت شهریه ماهانه معاف کرد. تا آنجا که می‌دانیم، بنیانگذار پرستاران علاقه زیادی به این جوان داشت، اما دو تن از خواهران او، خواهر جسوآلدا پترونی و خواهر الیسا پیری، نه تنها جما را تحقیر می‌کردند و او را ریاکار می‌خواندند، بلکه حتی موفق شدند زمانی که او درخواست پذیرش در صومعه را کرد، او را نپذیرند. او در حوزه علمیه سن میشل این فورو مشغول تحصیل بود و مانند مادرش، در سن هجده سالگی بر اثر سل از دنیا رفت. مرگ برادر برای او یک فروپاشی عمیق بود، او سعی کرد با استفاده از لباس‌های او بیمار شود به طوری که پس از یک ماه، به دلیل عفونت مجبور به بستری شدن شد. پس از حدود سه ماه بهبود یافت اما هنوز به شدت ضعیف بود و از شرکت در کلاس‌های زیتاین منع شد، بنابراین تحصیلاتش در سال چهارم متوقف شد. با این وجود، او تلاش کرد تا در کلاس‌های شبانه مدارس مذهبی شرکت کند، جایی که در سال‌های ۱۸۹۳–۱۸۹۴، به دلیل پیشرفت خاص خود در کاتکیسم مذهبی، جایزه مدال طلا را دریافت کرد. مرگ پدر و بحران مالی بیماری همسر، پزشکان و داروهای بسیار گران، همراه با وام‌های نسنجیده، به زودی انریکو را به ورشکستگی کشاند. او که توسط طلبکاران محاصره شده بود، قبلاً کلبه سانتا ماریا دل جودیچه و یکی از خانه‌های لوکا را فروخته بود، اما این کافی نبود، مصادره اموال منقول و غیرمنقول آغاز شد و خانواده گالگانی در یک اتاق بزرگ کاملاً خالی خوابیدند در حالی که مسئولان اجرایی اتاق خواب‌ها را قفل کرده بودند. انریکو و فرزندانش که مجبور بودند با کمک خیرین زندگی کنند، تلاش کردند تا مایحتاج خود را فراهم کنند؛ جما در آن دوره شروع به کار در یک مدرسه خیاطی در ویا نووا کرد. وضعیت مالی ناامیدکننده شد، طلبکاران به خانه متوفی هجوم آوردند و هر آنچه را که برای یتیمانش باقی مانده بود، بردند. خود جما بعدها روایت کرد: «دستشان را در جیبم کردند و آن پنج یا شش سکه، پول، را که داشتم، از من گرفتند.» به‌طور غیرمنتظره، در حالی که اعضای باقی‌مانده خانواده شروع به ناامیدی کردند، جوان خونسرد و مصمم باقی ماند و برادرانش را تشویق کرد که تسلیم نشوند. روز بعد از مرگ پدر، خواهرش، کارولینا گالگانی، همسر دومنیکو لنچیونی، تاجر اهل کامایوره، جما نوزده ساله را به سرپرستی گرفت و او را کمی کمتر از یک سال نزد خود نگه داشت. در آنجا، جایی که او اغلب در دوران کودکی به آنجا می‌رفت، روزهای خود را در فروشگاه پارچه‌فروشی دایی‌اش با پسرعموهایش روزا و لوئیجی بارتولونی می‌گذراند. روبروی مغازه دایی‌اش، جوانی به نام رومئو دال لوکه در داروخانه‌ای کار می‌کرد که با دیدن جما زیبا که هر روز برای رفتن به کلیسای بادیا از آنجا می‌گذشت، عاشق او شد و با کمک خدمتکار خانواده لنچیونی، ساندرا بالسوآنی، به هر طریق ممکن سعی کرد او را به دست آورد. جما که دیگر زندگی مذهبی را انتخاب کرده بود، نه تنها از توجهات جوانک بلکه به ویژه از شایعات روستا که از آنها بسیار آزرده بود، ناراحت شد و تصمیم گرفت با رومئو مذکور در باغچه عمه‌اش با یک شاهد ملاقات کند: «جوان بلافاصله به دیدن جما در محل مشخص شده رفت. من در گفتگو شرکت نکردم چون پیش عمه رفتم تا آنچه را اتفاق افتاده بود تعریف کنم؛ اما بلافاصله پس از آن، دوباره به باغ گیوی‌زونا رفتم تا جما را بردارم. همه چیز تمام شده بود؛ جوان به داروخانه بازگشته بود، و جما که همیشه با گیوی‌زونا همراه بود، به محض دیدن من فریاد زد: "دیدی چطور از شرش خلاص شدم؟ من کاملاً متعلق به یسوع هستم و فکر و علاقه من همه و تنها برای اوست."» سرنوشتی مطمئناً بهتر نصیب پسر پزشک روستا، جیرولامو برتوزی، نشد که نامه‌ای را که به عمویش فرستاده بود تا جما را برای ازدواج خواستگاری کند، به او بازگردانده شد. | ## بخش 3: جما گالگانی | جما که از چنین توجهاتی، که در واقع برای دختری در سن او کاملاً طبیعی بود، کلافه شده بود، تصمیم گرفت کامایوره را ترک کند و به لوکا، نزد عمه الیزا بازگردد. جما جوان از همان کامایوره شروع به احساس دردهای شدید در کلیه‌هایش کرده بود که او را مجبور می‌کرد خمیده راه برود، اما پس از بازگشت به لوکا، هیچ قصدی برای مراجعه به پزشک نداشت. تنها زمانی مجبور به این کار شد که پاهایش دیگر او را یاری نکردند و فلج شدند: او به التهاب استخوان مهره‌های کمری با آبسه سرد بعدی در کشاله ران مبتلا بود. اما رنج‌هایش به پایان نرسیده بود، درد غیرقابل تحمل در سر نیز اوتیت میانی چرکی حاد با درگیری ماستوئید را نشان داد. او دیگر نمی‌توانست چیزی جز کمی آبگوشت یا شیر بخورد، موهایش را از دست داده بود، در بستر بیماری افتاده و نزدیک به مرگ بود. آخرین آیین‌های مقدس و توشه راه به او داده شد، اما او هنوز هوشیار بود، آنچه پزشکان به خانواده‌اش گفته بودند را به خوبی می‌فهمید. در طول دوره بیماری، جما لوکایی با گابریل دلادوراتا، که در آن زمان درگذشته و قابل احترام بود، در تماس بود، و شخصیت او تمام زندگی‌اش را همراهی می‌کرد. این معلم جولیا سستینی بود که بارها به دیدن او می‌آمد و دربارهٔ او با جما صحبت می‌کرد؛ او همچنین به الیزا گالگانی پیشنهاد داد که چند تصویر و یادگاری از قدیس را از خانم سسیلیا جیانینی بگیرد، که خانواده‌اش معمولاً کشیشان پاسیونیست در حال عبور را میزبانی می‌کردند. از همان خانم، جما زندگینامه او را نیز دریافت کرد که ابتدا به دلیل سردردهای مکرر از خواندن آن خودداری کرد، اما بعدها آن را بسیار دوست داشت و به فضایل و نمونه‌های او تحسین کرد. این‌ها، همان‌طور که او در گزارش نوشته شده پس از بهبودی روایت می‌کند، بارها به او ظاهر شدند، و با او دعا کردند و او حضور جسمی، گرمای دست‌ها و حتی نفس آنها را بر روی صورتش حس می‌کرد. در حالی که آماده می‌شد تا نه روزه را بخواند، «سخن درونی» را مانند آنچه کمی قبل از مرگ مادرش شنیده بود، حس کرد، که از او می‌پرسید آیا می‌خواهد بهبود یابد. او نسبت به این درخواست بی‌تفاوت بود، نمی‌دانست چه چیزی برایش بهتر است، شفا یابد یا نه؛ صدا به او قول داد که به زودی با سلامتی کامل برمی‌خیزد، چیزی که به‌طور مرموزی اتفاق افتاد: جما شفا یافته از بستر بلند شد، پزشکان شگفت‌زده شدند، و به او دستور داده شد که گزارشی از آنچه در آن روزها دیده یا حس کرده بود، بنویسد. همان‌طور که آرزو می‌کرد، به محض بهبودی، در ۱ مه ۱۸۹۹ به صومعه ویزیتاندین در لوکا رفت تا در یک دوره تمرینات روحانی شرکت کند، با آرزوی پیوستن به این فرقه مذهبی، در قدردانی از مارگریتا آلاکوکه، که عضوی از آن فرقه بود، و به واسطه شفاعت او شفا یافته بود. اما در آنجا اصلاً احساس راحتی نکرد: او که توسط خود راهبه‌ها و همچنین تمام شهر به عنوان «دختر بچه معجزه» شناخته می‌شد، حتی آرامش برای دعا کردن را هم نداشت. با این وجود، ترجیح می‌داد در آنجا بماند تا به خانه بازگردد، اگرچه این زندگی را برای خود بیش از حد راحت و نامناسب برای روح توبه‌کارش می‌دانست. او مجبور شد به زودی آن روزها را فراموش کند، زیرا به دلیل سلامتی نامساعد و وضعیت مالی ضعیف خانواده برای تأمین مهریه‌اش، مجبور شد به کلبه فقیرانه در ویا دل بیشونه بازگردد. مهمان‌نوازی خانواده جیانینی اولین ملاقات‌ها با خانواده در آماده‌سازی برای سال یوبیلی ۱۹۰۰، به دستور صریح پاپ لئو سیزدهم، گروهی از کشیشان پاسیونیست از ۲۵ ژوئن تا ۹ ژوئیه ۱۸۹۹ در کلیسای جامع سن مارتینو موعظه کردند که در طول دوره تمرینات روحانی جمعیت زیادی را به خود جذب کرد. جما گالگانی ابتدا ترجیح داد به موعظه‌های پدر مولیناری در کلیسای کوچک ویزیتاندین‌ها برود، اما بعدها تصمیم گرفت به آنجا برود و از دیدن کشیشان مذکور با لباس‌هایی مشابه سن گابریل دلادوراتا شگفت‌زده شد. او که مجذوب موعظه‌های آنها شده بود، تصمیم گرفت با یکی از آنها، ایگناتسیو واکی، صحبت کند، اما نتوانست با او ارتباط برقرار کند؛ بنابراین به پدر گائتانو گویدی روی آورد که چندین بار با لذت به او گوش داد. همین شخص به او اجازه داد برای اولین بار سه نذر فقر، عفت و اطاعت را از ۵ ژوئیه تا ۸ سپتامبر انجام دهد و بعداً آنها را تجدید کند. این دو در ماه ژوئن در کلیسای ویزیتاندین‌ها با هم آشنا شدند، دوستش پالمیرا ولنتینی آنها را به هم معرفی کرد. خانم سسیلیا که جما را به عنوان «دختر بچه معجزه» می‌شناخت، او را به خانه دعوت کرد تا داستان این رویداد را برایش تعریف کند. او از این جوان، که بسیار محتاط و ساکت بود، بسیار تحت تأثیر قرار گرفت و بلافاصله به او علاقه‌مند شد. این رابطه تنها بعدها به لطف خود پدر گائتانو که خانواده جیانینی را به خوبی می‌شناخت، زیرا آنها معمولاً پاسیونیست‌ها را در طول مأموریت‌هایشان میزبانی می‌کردند، عمیق‌تر شد. جما شروع به رفت و آمد به خانه جیانینی، واقع در ویا دل سمیناریو شماره ۶ کرد، و همه، به ویژه کودکان، شروع به علاقه‌مند شدن به او کردند، تا اینکه خانم سسیلیا از خاله‌های جما خواست که او را به‌طور دائم میزبانی کنند. او سپس برای جیانینی‌ها عضوی جدید از خانواده شد، سال‌های مهم زندگی کوتاه خود را با آنها گذراند، و نمونه‌ای از ایمان را ارائه داد که اوفمیا جما جیانینی به ویژه جذب آن شد. از سوی دیگر، بازماندگان گالگانی دیگر از هم جدا شده بودند، اتوره به آمریکا رفته بود، گیدو در بیمارستان مشغول به کار شده بود در حالی که بقیه به دلیل بیماری‌هایی که تا پایان خانواده قدیسه را درگیر کرده بود، روز به روز ضعیف‌تر می‌شدند. به دستور پدر جرمانو، جما بین فوریه و مه ۱۹۰۱ زندگی‌نامه خود، «دفترچه گناهان من» را نوشت. در این دوره، جما به‌طور مداوم به کلیسای سانتا ماریا دلا روزا، واقع در لوکا در ویا دلا روزا، می‌رفت. او عادت داشت روی نیمکت کنار ورودی کلیسا بنشیند، نیمکتی که هنوز هم قابل مشاهده است. در این دوره است که جما گالگانی می‌گوید با شیطان مبارزه می‌کند که زخم‌ها و کبودی‌ها را بر بدن او باقی می‌گذارد، "دفترچه گناهان": سنت بر این باور است که برخی از سوختگی‌های موجود در صفحات به خود شیطان نسبت داده می‌شود. این زندگی‌نامه در واقع مورد تنفر شیطان بود زیرا او خیری را که می‌توانست برای ارواح انجام دهد، می‌دید. در سال ۱۹۰۲، جما ادعا می‌کند که یسوع، در یک مکالمه وجد، به او اطلاع داده است که مایل به تأسیس یک صومعه در لوکا برای راهبه‌های پاسیونیست است، و او شروع به صرف تمام تلاش خود برای تأسیس این صومعه می‌کند، اما این اتفاق تنها چند ماه پس از مرگ او رخ می‌دهد. جما در حال احتضار گفت که در شب جمعه نیک با یک خلسه دردناک روبرو شده است، و سپس در حدود ساعت ۱۳:۳۰ در ۱۱ آوریل ۱۹۰۳، شنبه مقدس، درگذشت. در سال ۱۹۱۷، روند قانونی برای به رسمیت شناختن قداست جما گالگانی آغاز شد؛ در ۱۴ مه ۱۹۳۳، بئاتیفیه او انجام شد. در همان روز، در روستای کوچک لاپانو، در استان کوزنتسا، الیزا اسکارپلی کوچک از یک زخم چرکی روی صورت (لوپوس ولگاریس، تشدید شده توسط آدنیت زخمی) تنها با استفاده از یک تصویر کوچک از قدیس جما شفا یافت. دو سال بعد، در عصر ۳۰ مه ۱۹۳۵، در همان روستا و در همان خانواده، معجزه دوم اتفاق افتاد، با بهبودی معجزه آسای و فوری ناتاله اسکارپلی، که مدت‌ها بود از یک شکل بسیار شدید زخم وریدی در پایش رنج می‌برد. واسطه در دو شفای معجزه آسا، عارف پاسیونیست لاپانی، ماریا اسکارپلی (دخترعموی الیزا، اولین شفا یافته، و دختر ناتاله، دومین شفا یافته) بود، دختر روحانی اسقف اوجنیو رافائله فاجیانو، که پس از الگو قرار دادن جما در زندگی زاهدانه/عارفانه خود، به هر طریق ممکن برای گسترش آیین او تلاش کرده بود. بنابراین، جما گالگانی در ۲ مه ۱۹۴۰ توسط پیوس دوازدهم قدیس شد که او را «ستاره» پاپ بودن خود نامید. در طول زندگی‌اش، قدیس جما عادت داشت سه سلام بر مریم مقدس را به افتخار لقاح پاک مریم، با گذاشتن دستانش زیر زانوهایش، بخواند. آیین قدیسه جما منجر به تأسیس مجمع مبلغان خواهران قدیسه جما شد که در مجمع پاسیونیست گنجانده شد. تجربیات عرفانی برخی از تجربیات عرفانی که سنت عبادی به جما در طول خلسه‌های او نسبت می‌دهد: تعریق خون تاجگذاری خار تازیانه زدن استفراغ خون توهین، آب دهان انداختن و تمسخر (توسط شیطان) مصلوب‌شدن قدیسه جما شک داشت: بارها، در طول ظاهر شدن فرشته، می‌ترسید که شیطان در ظاهر فرشته باشد و به همین دلیل با پدر روحانی خود (پدر جرمانو) مشورت کرد، که به او گفت: «این کار را بکن، وقتی فرشته را دیدی، به او تف کن، و ببین چگونه واکنش نشان می‌دهد.» او، دفعه بعد، همان کاری را کرد که پدر جرمانو پیشنهاد کرده بود، و روی زمین یک گل رز سفید ظاهر شد، با حروف طلایی که به معنای واقعی کلمه می‌گفت: «از عشق همه چیز دریافت می‌شود.» پدر جرمانو، سیزده روز پس از مرگ جما، دستور کالبدشکافی داد: وقتی قفسه سینه جما را باز کردند، قلب ظاهر شد و وقتی آن را بریدند، خون زنده از آن جاری شد که روی میز جراحی می‌ریخت، با تعجب همه. او در سال ۱۹۴۰ توسط پاپ پیوس دوازدهم به دلیل شفاهای معجزه‌آسایی که به او نسبت داده شده است، قدیس اعلام شد و اصالت زخم‌های مقدس او توسط کلیسای کاتولیک به رسمیت شناخته شده است. زخم‌های مقدس (استیگماتا) جما گالگانی در دفتر خاطرات خود می‌نویسد که اولین تجربیات عرفانی خود را در سال ۱۸۹۹، پس از نذر عفت، تجربه کرده است. در ۸ ژوئن همان سال، نشانه‌های زخم‌های مقدس (استیگماتا) روی دست‌ها، پاها و پهلویش ظاهر شد: جما می‌گفت که هر پنجشنبه به یک خلسه دردناک فرومی‌رود، و تا صبح شنبه خونریزی شدیدی می‌کند، زمانی که زخم‌ها خود به خود بسته می‌شوند و تنها نشانه‌های کوچکی باقی می‌مانند. در مورد این «پدیده مرموز»، همان‌طور که پیوس دوازدهم در فرمان قدیس شدن او تعریف کرد، اعتراف‌کننده او، اسقف جووانی ولپی، شک داشت. | ## جمع‌بندی | او پس از مشورت با دکتر پیترو فانر، معتقد بود که «پدیده‌های خارق‌العاده» مرتبط با جما گالگانی به دلیل هیستری بوده است.