موضوع مقاله: توپو جیجیو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # توپو جیجیو | مقدمه: توپو جیجیو یک موش انسان‌نمای خیالی است که در اصل شخصیت اصلی یک نمایش عروسکی کودکانه در تلویزیون ایتالیا در اوایل دهه ۱۹۶۰ بود. | ## بخش 1: توپو جیجیو | این شخصیت که در سال ۱۹۵۸ توسط هنرمند ماریا پرگو، همسرش فدریکو کالدورا و هنرمند دیگر گویدو استاگنارو خلق شد، اولین حضورش در رای (شبکه رادیو تلویزیونی) در سال ۱۹۵۹ بود و معمولاً توسط جوزپه «پپینو» ماتزولو و بعداً داویده گاربولینو صداپیشگی شده است. نام او به معنای واقعی کلمه به «لویی ماوس» ترجمه می‌شود، همان‌طور که توپو کلمه ایتالیایی به معنای «موش» است و جیجیو لقب لوئیجی («لوئی») است. توپو جیجیو سال‌های زیادی در ایتالیا محبوب بود: نه تنها در تلویزیون، بلکه در کمیک‌ها، مانند مجله کلاسیک کوریره دی پیکولی، کارتون‌ها، تبلیغات و فیلم‌ها. محبوبیت این شخصیت پس از نمایش در برنامه اد سالیوان در ایالات متحده در سال ۱۹۶۳ در سراسر جهان گسترش یافت. امروزه، توپو جیجیو هنوز طرفدارانی دارد و به نمادی از فرهنگ پاپ ایتالیا تبدیل شده است. این شخصیت همچنین باعث ساخت دو فیلم بلند سینمایی به نام‌های «دنیای جادویی توپو جیجیو» (۱۹۶۵) و «توپو جیجیو و جنگ موشکی» (۱۹۶۷) و دو سریال تلویزیونی انیمیشنی شد که به ترتیب در سال‌های ۱۹۸۸ و ۲۰۲۰ پخش شدند. این عروسک در بسیاری از کشورهای دیگر از جمله آرژانتین، بولیوی، برزیل، شیلی، کلمبیا، کاستاریکا، جمهوری دومینیکن، السالوادور، اکوادور، گواتمالا، ژاپن، مکزیک، نیکاراگوئه، هندوراس، پاناما، پاراگوئه، پرو، پرتغال، پورتوریکو، رومانی، اسپانیا، اروگوئه، ونزوئلا و یوگسلاوی سابق نیز حضور داشته و طرفدارانی دارد. [ نیازمند منبع ] رسانه اختصاصی تلویزیون توپو جیجیو در سال ۱۹۵۸ توسط هنرمند «مادام» ماریا پرگو و گویدو استاگنارو خلق شد و در اوایل دهه ۱۹۶۰ در یک برنامه تلویزیونی کودکان در ایتالیا ستاره شد. او همچنان عضوی از فرهنگ پاپ ایتالیا است و هنوز هم به‌طور منظم در جشنواره‌های ایتالیا اجرا می‌کند. توپو جیجیو در کشور خود بسیار محبوب بود و پس از حضورهای مکررش، که از سال ۱۹۶۳ در برنامه اد سالیوان در ایالات متحده آغاز شد، به یک پدیده جهانی تبدیل شد. این عروسک که توسط گروهی از عروسک‌گردانان ایتالیایی خلق شده بود، برای آوردن عروسک ۱۰ اینچی ( به چهار نفر نیاز داشت) شخصیت به زندگی: سه نفر برای دستکاری او، و یکی برای ایجاد صدایش. | ## بخش 2: توپو جیجیو | عروسک در یک صحنه ویژه هنر سیاه "برزخ" با پرده‌های مخملی سیاه ایستاده بود، که برای جذب هرچه بیشتر نور محیط طراحی شده بود، که به پنهان کردن عروسک‌گردان‌ها، که از سر تا پا سیاه پوشیده بودند، کمک می‌کرد. هر عروسک‌گردان با استفاده از چندین میله چوبی (که آنها هم سیاه رنگ شده بودند)، قسمت متفاوتی از بدن لاستیکی فومی جیجیو را به کار می‌انداخت. این توهم کاملاً قابل توجه بود، زیرا برخلاف عروسک‌های دستی سنتی، توپو جیجیو می‌توانست در واقع روی پاهایش راه برود، آواز بخواند، حرکات ظریف دست انجام دهد و حتی از بازوی اد سالیوان بالا برود و روی شانه او بنشیند. نورپردازی دقیق و تنظیم دوربین تلویزیونی، توهم "هنر سیاه" را برای مخاطبان تلویزیونی بی‌نظیر کرد، اگرچه حداقل در یک نمایش، اد از عروسک‌گردان‌ها خواست که بیرون بیایند و تعظیم کنند و ظاهر سیاه‌پوش خود را آشکار کنند (هرچند ماهرانه مکانیسم‌های جیجیو را پنهان می‌کردند تا راز را پنهان کنند). در بیش از پنجاه حضور در نمایش، موش روی صحنه ظاهر می‌شد و با "سلام، ادی!" به سالیوان سلام می‌کرد. جیجیو ملاقات‌های هفتگی‌اش را با زمزمه کردن برای مجری برنامه به پایان می‌رساند: «ادی، شب بخیر مرا ببوس!» (که به صورت «شب بخیر مرا ببوس!» تلفظ می‌شود). در نیمه اول دهه ۱۹۶۰ (به ویژه در سال ۱۹۶۴)، توپو جیجیو همچنین در یک برنامه موسیقی تلویزیونی با اجرای خواننده بریتانیایی کریس هاولند، هم در اتریش و هم در آلمان ظاهر شد. در بریتانیا، توپو جیجیو در اولین برنامه از برنامه‌های متعدد خود در برنامه «یکشنبه شب در پالادیوم لندن» از شبکه ITV در سال ۱۹۶۵ به همراه جیمی تاربوک (Compere)، نینا و فردریک و لانی دونگان حضور یافت. در آمریکای لاتین‌تبار، «توپو جیجیو» در سال ۱۹۶۸ با بازی براولیو کاستیلو، رائول آستور (رائول ایگناسیو اسپانگنبرگ) و بعدها خولیو آلمان به یک موفقیت بزرگ تبدیل شد. یک برنامه تلویزیونی کودکانه در سال ۱۹۶۹ به نام «کاپوچتو و ماجراجویی‌هایش» در اتریش و سوئیس پخش شد. این برنامه، کاپوچتو را به همراه دوستانش لوپو لوپون، لهوتکو، یک روباه، چند حیوان جنگلی، مادربزرگش و یک گروه موسیقی با پنج قارچ که گیتار می‌نواختند و آواز می‌خواندند، به تصویر می‌کشید. | ## بخش 3: توپو جیجیو | توپو جیجیو، یک مجموعه تلویزیونی انیمیشنی تولید شده توسط نیپون انیمیشن، در سال ۱۹۸۸ به مدت دو فصل در ژاپن پخش شد. در سال ۱۹۷۹، توپو جیجیو برنامه تلویزیونی خود را در تلویزیون پرتغال با صدای آنتونیو سمدو به دست آورد. از آنجا، ادیبرتو حق پخش این شخصیت را در جهان عرب به دست آورد و مذاکراتی برای آوردن آن به یک برنامه متنوع در MBC1 در سال ۲۰۰۳ انجام شد. در ژوئیه ۲۰۰۳ قراردادی دو ساله در قاهره امضا شد که شامل ۴۹ برنامه (در هفت سری هفت قسمتی) بود، در حالی که بخش‌ها در بیروت فیلمبرداری شدند. این آخرین اثر رسانه‌ای مرتبط با توپو جیجیو بود که تحت نظارت پرگو ساخته شد، که تقریباً همزمان با پایان تولید این سریال درگذشت. توپو جیجیو سخنگوی ایتالیایی در فینال مسابقه آواز یوروویژن ۲۰۲۵ بود و نتایج هیئت داوران ایتالیایی را ارائه داد. فیلم‌ها این شخصیت در چندین فیلم سینمایی ایفای نقش کرده است، از جمله: فیلم سینمایی «دنیای جادویی توپو جیجیو» (۱۹۶۱) رسانه‌ای گمشده محسوب می‌شود. توپو جیجیو و جنگ موشکی (۱۹۶۷)، محصول مشترک بین‌المللی ژاپن و ایتالیا به کارگردانی کون ایچیکاوا. حضورها و ارجاعات در فرهنگ عامه در فورتالزا (برزیل)، مدرسه‌ای به نام این شخصیت وجود داشت. کارلوس توز، فوتبالیست آرژانتینی، ادعا کرد که شادی گل او پس از پیروزی ۲–۱ منچستر سیتی مقابل باشگاه سابق و رقیب سرسختش، منچستر یونایتد، در بازی رفت نیمه نهایی جام اتحادیه فصل ۲۰۰۹/۱۰، به افتخار توپو جیجیو بوده است. توز ادعا کرد که هم‌تیمی آرژانتینی‌اش ، خوان رومن ریکلمه، نیز با شادی گل خود به توپو جیجیو ادای احترام می‌کند. | ## جمع‌بندی | [ بهتر منبع مورد نیاز ] رستورانی در وست اند لندن به نام «رستورانته توپو جیجیو» وجود داشت که در سال ۲۰۰۸ تعطیل شد.