موضوع مقاله: عروس‌های مهاجر ویتنامی در تایوان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # عروس‌های مهاجر ویتنامی در تایوان | مقدمه: عروس‌های مهاجر ویتنامی در تایوان، ازدواج‌هایی بین مردان تایوانی و عروس‌های ویتنامی هستند که عمدتاً از مناطق فقیرنشین و روستایی ویتنام جنوبی، مانند مناطق امتداد دلتای مکونگ، هستند. | ## بخش 1: عروس‌های مهاجر ویتنامی در تایوان | از سال ۲۰۰۶، از جمعیت مهاجر تایوان که تقریباً ۴۲۸۲۴۰ نفر است (نسبت به ۳۰۲۸۸ نفر در سال ۱۹۹۱)، ۱۸٪ زنانی بودند که از طریق ازدواج به این کشور نقل مکان کرده بودند. از این جمعیت، حدود ۸۵٪ از کشورهای جنوب شرقی آسیا مانند ویتنام، اندونزی، تایلند و فیلیپین آمده بودند که اکثریت آنها اهل ویتنام بودند. تخمین زده می‌شود که بین سال‌های ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۳، تعداد زنان ویتنامی که با مردان تایوانی ازدواج کرده‌اند از ۱۴۷۶ نفر به بیش از ۶۰۰۰۰ نفر افزایش یافته است و ویتنامی‌ها را به بزرگ‌ترین گروه مهاجر غیرچینی ساکن در این جزیره تبدیل کرده است. این رویداد در سطح محلی و خارج از کشور به عنوان موضوعی دیده شده است که می‌تواند به‌طور بالقوه به یک مسئله اجتماعی و بشردوستانه نگران‌کننده تبدیل شود. این مسئله نه تنها در تایوان، بلکه در استان‌های جنوبی چین و همچنین هنگ کنگ و ماکائو نیز وجود دارد. در هر صورت، این اقدامات غیرقانونی هستند و تحت عنوان قاچاق انسان طبقه‌بندی می‌شوند. روند ازدواج مهاجران مردان تایوانی (و همچنین مردان چینی) که مجرد، مسن و فقیر هستند، اغلب به دنبال همسر ویتنامی (که آنها نیز اغلب فقیر و از مناطق محروم هستند) می‌گردند و اغلب مبلغی بین ۷۰۰۰ تا ۱۰۰۰۰ دلار آمریکا به یک دلال پرداخت می‌کنند. پس از آن، آنها به ویتنام سفر می‌کنند و تعدادی از «عروس‌های» بالقوه را مشاهده و به آنها معرفی می‌شوند. مرد از بین زنانی که ملاقات می‌کند، عروس انتخاب می‌کند و در صورت امکان، با آنها ازدواج می‌کند و عروس به تایوان/چین نقل مکان می‌کند. معمولاً یک نماینده فرعی محلی وجود دارد که مرد تایوانی در تایوان به او مراجعه می‌کند. نماینده فرعی معمولاً از طریق یک سازمان بزرگتر که نوعی همتای فعال در ویتنام دارد، کار می‌کند. در ویتنام نیز فرایند مشابهی با نمایندگان فرعی محلی و دلالان ازدواج انجام می‌شود. آژانس‌های مسافرتی، دلالان، ارائه دهندگان خدمات مسافرتی، مقامات و مترجمان نیز معمولاً در این فرایند دخیل هستند. دلایل تبدیل شدن به یک عروس مهاجر شرایط ویتنامی‌هایی که به عنوان عروس به تایوان می‌روند، رایج است. همان‌طور که در مهاجرت کاری نیز رایج است، انگیزه اصلی در اکثر ازدواج‌های مهاجران، از دیدگاه زنان، اقتصاد و امنیت است. اکثر زنان ویتنامی از خانواده‌هایی می‌آیند که از بدهی‌های پرداخت نشده، فصل‌های بد محصول یا اعضای خانواده بیکار رنج می‌برند. در حالی که یک مرد تایوانی ممکن است تا ۱۰٬۰۰۰ دلار آمریکا برای ترتیب دادن ازدواج یک مهاجر بپردازد، خانواده زن ممکن است تنها ۱۰۰ دلار آمریکا از آن پول را دریافت کند و دلال بقیه را می‌گیرد. با این وجود، اکثر زنان، با موافقت با ازدواج، این تصور را دارند که می‌توانند در تایوان کار پیدا کنند و برای خانواده‌های خود در ویتنام پول بفرستند. در یک نظرسنجی از خانوارهای مبدأ در ویتنام، محققان از والدین مهاجران متأهل پرسیدند که چرا دخترانشان مهاجرت به تایوان را انتخاب کرده‌اند. دلایل انتخاب عروس مهاجر مردان تایوانی که با زنانی از جنوب شرقی آسیا ازدواج می‌کنند، معمولاً از جمعیتی با تحصیلات کمتر و محروم هستند. در حالی که شوهران تایوانی معمولاً تحصیلات بیشتری نسبت به عروس‌های ویتنامی خود دارند، اما همچنان از سطح متوسط تحصیلات در تایوان پایین‌تر هستند. بسیاری از اوقات یک مرد می‌تواند بیش از یک دهه یا احتمالاً دو تا سه دهه از عروس مهاجر خود بزرگتر باشد. هفتاد درصد عروس‌های ویتنامی زیر ۲۳ سال سن دارند، در حالی که بیش از هشتاد درصد دامادهای تایوانی آنها بالای ۳۰ سال سن دارند همه این عوامل (کمبود تحصیلات، محرومیت و سن بالا) معمولاً به مشکل در یافتن عروس در محل کمک می‌کنند و در نتیجه تمایل به ازدواج با مهاجران را افزایش می‌دهند. | ## بخش 2: عروس‌های مهاجر ویتنامی در تایوان | برای بسیاری از مردان تایوانی، ازدواج با مهاجران می‌تواند به عنوان یک راه حل آسان برای مشکلات خانگی آنها به نظر برسد، زیرا یک زن می‌تواند به عنوان یک واحد تولید مثلی، خانه‌دار و پرستار والدین خود عمل کند. در یک مطالعه، درصد زنانی که " کار خانه " را به عنوان شغل اصلی خود گزارش کردند، از ۱۶٫۷ درصد در زمان اقامت در ویتنام به ۵۲٫۴ درصد پس از نقل مکان به تایوان افزایش یافت. همان‌طور که در انگیزه اصلی یک زن برای ازدواج ("کمک به خانواده") دیده می‌شود، ویتنامی‌ها پیوندهای خانوادگی محکمی دارند و ظاهراً در چارچوب یک سیستم کنفوسیوسی، مطیع ساختار مردسالارانه هستند. این ویژگی توسط برخی از مردان تایوانی که احساس می‌کنند زنان تایوانی شروع به رهایی از محدودیت‌های جامعه مردسالارانه کرده‌اند، بسیار ارزشمند است. به همین ترتیب، ازدواج با یک زن خارجی ممکن است تلاشی از سوی مردان تایوانی برای "تأکید مجدد" بر ارزش‌های باستانی مردسالارانه باشد. سازگاری با جامعه و فرهنگ تایوان عروس‌های مهاجر ویتنامی به دلیل ریشه‌های دورافتاده و روستایی خود، اغلب فاقد دانش اولیه در مورد زندگی خود در تایوان هستند. اگرچه کلاس‌های زبان ماندارین در تایوان در دسترس است، اما بسیاری از مردان حاضر به پرداخت هزینه‌های چنین آموزشی نیستند و به نظر می‌رسد برخی دیگر ترجیح می‌دهند همسرانشان به دلیل زبان همچنان در انزوا باشند. در حوزه‌های عمومی و خصوصی در جامعه تایوان، همه عروس‌های مهاجر اغلب به دلیل طبقه فقیر، موقعیت جنسیتی و ماهیت کالایی ازدواجشان مورد انگ قرار می‌گیرند (وانگ ۲۰۰۸). در رسانه‌های جریان اصلی کشور، آنها اغلب به عنوان «قربانیان منفعل» یا «جویندگان طلا مادی‌گرا» به تصویر کشیده می‌شوند و شوهرانشان اغلب از نظر اخلاقی و فکری پایین‌تر دیده می‌شوند. عروس‌های مهاجر همچنین برای به دنیا آوردن شهروندان مشروع تایوانی نامناسب تلقی می‌شوند. اگرچه در سال‌های اخیر مقامات دولتی در تایوان به‌طور فزاینده‌ای باروری را ترویج کرده‌اند، در سال ۲۰۰۴، معاون وزیر آموزش و پرورش، چو تسان-ته، نگرانی خود را در مورد «کیفیت پایین» مهاجران ابراز کرد و اظهار داشت که «عروس‌های خارجی نباید اینقدر فرزند داشته باشند.» همچنین برای عروس‌های ویتنامی و دیگر مهاجران، سازگاری با خانهٔ خودشان می‌تواند بسیار دشوار باشد. مردان تایوانی تمایل دارند به عروس‌هایشان به عنوان یک سرمایه‌گذاری مالی نگاه کنند و انتظار دارند که از طریق کار تولید مثلی و خانگی، ضرر مالی خود را جبران کنند. اغلب از عروس‌های مهاجر انتظار می‌رود که ساعت‌های طولانی در خانه کار کنند، دائماً به والدین شوهر خود خدمت کنند و با به دنیا آوردن فرزندان سالم، ارزش خود را ثابت کنند. اگر یک عروس مهاجر نتواند باردار شود یا نتواند وارث مرد به دنیا بیاورد، خطر طلاق از سوی شوهرشان را به جان می‌خرند و اغلب با رفتارهای توهین‌آمیز غیرقابل تحملی از سوی شوهر و والدین شوهر خود مواجه می‌شوند. انگ زدن به اچ‌آی‌وی/ایدز عروس‌های خارجی اغلب به دلیل اینکه به عنوان منبعی برای افزایش شیوع اچ‌آی‌وی / ایدز در تایوان دیده می‌شوند، مورد انتقاد قرار می‌گیرند. جامعه تایوان اغلب با عروس‌های مهاجر به عنوان تهدیدی برای سلامت عمومی و باری بزرگ برای ملت رفتار می‌کند، با وجود این واقعیت که بالاترین میزان آلودگی در میان عروس‌های خارجی در سال ۱۹۹۸ به اوج خود رسید و ۱٫۳۱٪ از عروس‌های تازه‌وارد آزمایش ویروس اچ‌آی‌وی/ایدز مثبت داشتند. هر خارجی که آزمایش ویروس اچ‌آی‌وی/ایدز در تایوان مثبت باشد، باید فوراً کشور را ترک کند. سرخوردگی تایوان بسیاری از عروس‌ها چیزی را که به عنوان «سرخوردگی تایوان» شناخته می‌شود، تجربه می‌کنند، جایی که به دلیل موقعیت پایین‌ترشان در خانواده خود و در جامعه تایوان به‌طور کلی، سعی در طلاق گرفتن می‌کنند. در حالی که برخی از عروس‌هایی که طلاق می‌گیرند به خانه خود در ویتنام بازمی‌گردند، برخی دیگر، با درک اینکه برخی از امکانات رفاهی که به آنها عادت کرده‌اند، برای آنها ضرر خواهد داشت، اغلب در تایوان می‌مانند و سعی می‌کنند در آنجا کار پیدا کنند. این امر اغلب به دلیل تحصیلات و مهارت‌های زبانی ضعیف آنها می‌تواند بسیار دشوار باشد. همچنین کنار آمدن با این موضوع در صورت طلاق دشوار است، از دست دادن حضانت تقریباً قطعی هر فرزندی که زوج ممکن است با هم داشته باشند، زیرا طبق قانون تایوان، آنها متعلق به پدر هستند. نگرانی‌های مربوط به قاچاق انسان و سوءاستفاده از آنجا که یک عروس مهاجر اغلب هنگام ورود به تایوان به شدت به شوهرش وابسته است، به راحتی قربانی سوءاستفاده یا قاچاق انسان می‌شود. اگرچه بسیاری ادعا می‌کنند که حوادث سوءاستفاده شدید توسط رسانه‌ها تشدید می‌شود، اما این موضوع به هیچ وجه بی‌سابقه نیست. | ## بخش 3: عروس‌های مهاجر ویتنامی در تایوان | بسیاری از زنان گزارش می‌دهند که توسط شوهرانشان در انزوا نگهداری می‌شوند، شوهرانی که وجوه مالی خانواده را کنترل می‌کنند و اغلب کنترل کارت‌های شناسایی آنها را در دست می‌گیرند تا مانع از سفرهای طولانی آنها شوند. مردان تایوانی اغلب همسران خارجی خود را از برقراری ارتباط یا تماس تلفنی منع می‌کنند و عروس‌های مهاجر اغلب از قوانین محلی که می‌توانند برای احقاق حقوق خود از آنها استفاده کنند، بی‌اطلاع هستند. برای کسانی که به زبان ماندارین صحبت نمی‌کنند، دریافت کمک تقریباً غیرممکن است و علاوه بر این، کسانی که این زبان را می‌دانند ادعا می‌کنند که مقامات محلی و پناهگاه‌ها با آنها مانند شهروندان درجه دو رفتار می‌کنند و اغلب از گوش دادن به داستان‌های آنها خودداری می‌کنند. اقدام قانونی علیه رسم ازدواج مهاجران در دهه ۲۰۰۰، عروس‌های خارجی در تایوان توسط عموم مردم به عنوان قربانیان دلالی ازدواج یا اشیاء فروشی در نظر گرفته می‌شدند؛ بنابراین، دولت تایوان تحت فشار زیادی برای حل این مسئله قرار گرفت، نه تنها از سوی رسانه‌های داخلی، بلکه از سوی جامعه بین‌المللی (به عنوان مثال سازمان ملل متحد) که پدیده عروس‌های خارجی را بخشی از یک کمپین ضد قاچاق می‌دانستند. این امر منجر به ممنوعیت همسریابی تجاری فراملی توسط دولت تایوان در سال ۲۰۰۷ در اصلاحیه قانون مهاجرت شد. این اصلاحیه بیان می‌کند که فقط افراد و سازمان‌های غیرانتفاعی می‌توانند خدمات همسریابی ارائه دهند. در نتیجه، چند صد شرکت دلالی ثبت‌شده تعطیل شدند و تا سال ۲۰۱۵ تنها حدود ۴۰ سازمان غیرانتفاعی فعال در زمینه همسریابی فراملی در تایوان وجود داشت. این لزوماً مشکل را حل نکرد زیرا بسیاری از این سازمان‌های غیرانتفاعی، دلالان تجاری اصلی بودند که فقط نام و نحوه دریافت هزینه خدمات خود را تغییر داده بودند. در سال ۲۰۲۰، یک مرد ویتنامی چندین عکس از زنان ویتنامی را به منظور قرار ملاقات با همسران احتمالی منتشر کرد. به دلیل نقض قانون مهاجرت، او توسط اداره مهاجرت جمهوری چین ۱۰۰۰۰۰ دلار تایوان جریمه شد. در اوایل آوریل ۲۰۰۷، پلیس در شهر هوشی مین یک حلقهٔ همسریابی را متلاشی و دو دلال ازدواج مظنون را دستگیر کرد. سازمان‌هایی که به عروس‌های خارجی کمک می‌کنند به دلیل مشکلات ذکر شده در بالا که عروس‌های خارجی با آن مواجه هستند، دولت‌های محلی مراکز خدمات خانواده همسران خارجی را تأسیس کرده‌اند که قرار است به همسران خارجی کمک کنند. این مراکز قرار است کمک‌های عمومی ارائه دهند و همسران خارجی را با مقامات مربوطه در ارتباط قرار دهند. برنامه دولت این است که حداقل یک مرکز در هر شهر داشته باشد، اما تاکنون به دلیل فقدان نهادهای واجد شرایط برای حمایت از این مراکز، این امر محقق نشده است. کارکنان این سازمان‌ها افراد محلی هستند که تبادل اطلاعات بین زنان و دولت را آسان‌تر می‌کنند. آنها همچنین مراکز خدمات خانواده همسران خارجی را مدیریت کرده و آنها را در جوامع محلی مستقر می‌کنند. علاوه بر این، کارگاه‌های آموزشی منظم و «کلاس‌های سازگاری با زندگی همسران خارجی» ایجاد شده است که آنها را در مورد فرهنگ تایوانی آموزش می‌دهد. به منظور توانمندسازی عروس‌های خارجی برای برقراری ارتباط بهتر با اعضای جدید خانواده خود و کمک به فرزندانشان در تحصیل یا یافتن شغل جدید، کلاس‌های زبان ماندارین و تایوانی ارائه می‌شود. علاوه بر این، کارگاه‌های «چندفرهنگی» و رویدادهای اجتماعی، که در آن زنان فرصت دارند بخش‌هایی از فرهنگ خود را با مردم محلی به اشتراک بگذارند، سازماندهی می‌شوند. عروس‌ها این فرصت را دارند که در اجراهای رقص، نمایشگاه‌های غذا یا سخنرانی برای کودکان محلی در مدارس شرکت کنند. از یک سو، این رویدادها به زنان کمک می‌کند تا در بین مردم محلی ادغام شوند، اما از سوی دیگر، توجه بیشتری را به «تفاوت» خود جلب می‌کنند و در نتیجه شکاف بین تایوانی‌ها و آنها را افزایش می‌دهند.Lin, Jun-hua (2018). باک در تایپه از سال ۱۹۹۷ به کمک به عروس‌های خارجی و فرزندانشان در تایوان اختصاص داده شده است. در سال ۲۰۲۲، «بازار ساکنان جدید ۲٫۰» توسط اعضای این بنیاد و سایر حامیان مالی سازماندهی شد. | ## جمع‌بندی | هدف از این رویداد، تبادل فرهنگی بین افراد محلی و عروس‌های خارجی بود که این فرصت را داشتند تا فرهنگ کشور مادری خود، از جمله غذاها و محصولات اصیل و عجیب و غریب آنها را به مردم محلی معرفی کنند.