موضوع مقاله: هیو دی ایتالیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # هیو دی ایتالیا | مقدمه: هیو دی ایتالیا (; ۸۸۰ – ۱۰ آوریل ۹۴۸) پادشاه ایتالیا از سال ۹۲۶ تا ۹۴۷ و نایب‌السلطنه بورگونی سفلی و پرووانس از سال ۹۱۱ تا ۹۳۳ بود. | ## بخش 1: هیو دی ایتالیا | در طول سلطنت خود در ایتالیا، به قیمت تضعیف اشراف، خویشاوندان خود را قدرتمند کرد و سعی در ایجاد رابطه با امپراتوری بیزانس داشت. او در دفاع از قلمرو در برابر دشمنان خارجی موفق بود، اما عادات و سیاست‌های داخلی او دشمنان داخلی زیادی ایجاد کرد و او قبل از مرگش از قدرت برکنار شد. اوایل زندگی هیو از آرل در سال ۸۸۰/۸۸۵ به دنیا آمد، بزرگ‌ترین پسر بازمانده کنت تئوبالد از آرل و برتا از لوتارینگیا. او به ارث برده، کنت آرل و وین بود، که او را به یکی از مهم‌ترین و تأثیرگذارترین اشراف در پادشاهی بورگوندی سفلی (پرووانس) تبدیل کرد. پس از آنکه پادشاه و امپراتور لویی سوم در سال ۹۰۵ دستگیر، نابینا و از ایتالیا به بورگوندی عقب‌نشینی کرد، هیو مشاور ارشد او در بورگوندی سفلی و پرووانس شد. تا سال ۹۱۱، بیشتر امتیازات سلطنتی توسط هیو به عنوان نایب‌السلطنه اعمال می‌شد و لویی عناوین دوکس پرووانس و مارکیو وینوا را به او واگذار کرد. او پایتخت را به مقر اصلی خانواده‌اش در آرل منتقل کرد و در سال ۹۱۲ با ویلا، بیوه شاه رودولف اول بورگوندی، ازدواج کرد. در تاریخی نامعلوم، ارتشی از پروانس به رهبری هیو، برادرش بوسو و هیو تایفر با حمایت مادر هیو به لمباردی حمله کردند. بر اساس روایت کنستانتین پورفیروژنیتوس، این رویداد به اواخر سال‌های ۹۲۳–۹۲۴ برمی‌گردد، اما روایت لیوتپراند از کرمونا این رویداد را زودتر، بین سال‌های ۹۱۷ تا ۹۲۰، نشان می‌دهد. حدود سال ۹۲۲، گروه قابل توجهی از اشراف ایتالیایی علیه امپراتور وقت، برنگار، شورش کردند و رودولف دوم را به عنوان پادشاه خود برگزیدند. پادشاه ایتالیا پارتیزان‌های برنگار به جای پذیرش رودولف، اکنون هیو را به عنوان پادشاه انتخاب کردند (۹۲۵). به هر دلیلی نه چارلز کنستانتین و نه هیو به عنوان پادشاه انتخاب نشدند، اما هیو پادشاهی را عملاً به ایتالیا ضمیمه کرد و از دفتردار ایتالیایی خود به سبک سلطنتی، دیپلمات‌هایی در مورد پرووانس صادر کرد. در سال‌های اولیه سلطنت خود، هیو تا حدودی مدیریت مرکزی پادشاهی را بهبود بخشید و در برابر حملات مجارها که چندین دهه ایتالیا را به ستوه آورده بودند، به موفقیت‌های بیشتری (هرچند نه کامل) دست یافت. در سپتامبر ۹۲۸، هیو با رودولف فرانسوی و هربرت دوم ورماندو در بورگوندی ملاقات کرد. او هنوز با رودولف بورگوندی در تضاد بود و امیدوار بود با پادشاه فرانسه علیه پادشاه بورگوندی متحد شود. | ## بخش 2: هیو دی ایتالیا | با این حال، تا سال ۹۳۰، چارلز کنترل کامل وین را در دست داشت و تا سال ۹۳۱، رودولف فرانسوی ادعای حاکمیت بر وینواها و لیون‌ها را داشت. با توجه به این عقب‌نشینی‌ها در سیاست ماورای آلپی خود، هیو توجه خود را به تثبیت حکومت خود در ایتالیا و دریافت تاج امپراتوری معطوف کرد. او اشراف ایتالیایی را ترغیب کرد تا پسرش لوتار را به عنوان پادشاه بعدی خود به رسمیت بشناسند و در آوریل ۹۳۱ او را تاجگذاری کرد. در همان سال، او برادر ناتنی خود، لمبرت توسکانی، را به توطئه برای تاج و تخت - شاید با حمایت گروهی از اشراف - متهم کرد و او را برکنار کرد و نشان مارس توسکانی را به برادرش بوسو اعطا کرد. با این حال، هیو دلایل دیگری برای عزل لمبرت داشت، که مانعی برای ازدواج دوم او با ماروزیا بود. هواداران لمبرت، رودولف بورگوندی را فراخواندند، که هیو او را با هدیه وینوا و لیون، که رودولف با موفقیت آنها را اشغال کرد، تطمیع کرد. او اکتاویون را در وینوا به هیو تایفر واگذار کرد و در تلاش نهایی برای حفظ نفوذ در پرووانس، روابط خود را با چارلز کنستانتین ترمیم کرد. ازدواج دوم با این حال، تلاش هیو برای تقویت بیشتر قدرت خود از طریق ازدواج دوم به طرز فاجعه‌باری شکست خورد. عروس او ماروزیا، سناتور و حاکم مؤثر روم و بیوه آلبریک اول اسپولتو و سپس برادر ناتنی خود هیو، گای توسکانی، بود. با این حال، این واقعیت آخر به این معنی بود که این ازدواج طبق قانون کلیسا غیرقانونی بود، زیرا رابطه خویشاوندی بین آنها وجود داشت - موضوعی که هیو سعی کرد با طرد و حذف فرزندان ازدواج دوم مادرش و دادن توسکانی به یکی از بستگان خانواده پدری‌اش، بوسو، از آن جلوگیری کند. با این حال، این به نوبه خود، آلبریک دوم، پسر نوجوان یا پسرخوانده ماروزیا از ازدواج اولش را نگران کرد، که با توسل به بی‌اعتمادی رومی‌ها به سربازان خارجی که هیو با خود آورده بود، در طول جشن‌های عروسی کودتایی را آغاز کرد. هیو موفق شد با پایین آمدن از طناب از قلعه فرار کند و دوباره به ارتش خود بپیوندد، اما ماروزیا تا زمان مرگش چند سال بعد زندانی شد. برای تقویت نفوذ خود در امور میلان، او پسر نامشروع کوچکترش، تبالد، را به عنوان اسقف اعظم میلان منصوب کرد. با این حال، روحانی قدیمی، آردریک، که او را منصوب کرده بود، بیست و دو سال دیگر زنده ماند. او به سازماندهی مبارزه علیه مجارها و دزدان دریایی اندلسی مستقر در فراکسینت در پرووانس ادامه داد. | ## بخش 3: هیو دی ایتالیا | او در سال ۹۳۳ با رودولف پیمانی منعقد کرد که به موجب آن رودولف در ازای واگذاری پرووانس بر سر وارثان لویی نابینا و ازدواج آدلاید، دختر رودولف، با لوتار، پسر هوگ، از ادعاهای خود بر ایتالیا دست کشید. روابط دوستانه با امپراتوری بیزانس حفظ شد و در سال ۹۴۲، هوگ حتی با آلبریک، که با یکی از دختران هوگ ازدواج کرد، به توافق رسید. در داخل پادشاهی، هوگ عادت موجود خود را در دادن هرگونه مقام یا زمین موجود به اقوام، از جمله فرزندان مشروع و نامشروع متعدد خود و حلقه کوچکی از دوستان قدیمی و مورد اعتماد، تشدید کرد. تأثیر این امر بر اشراف ایتالیایی که این را تهدیدی می‌دیدند، در نهایت منجر به شورش شد. در سال ۹۴۱، هوگ، برنگار ایوریایی را از ایتالیا اخراج کرد و رژه ایوریایی را لغو کرد. با تشکیل یک گردهمایی از اشراف در میلان، هوگ از سلطنت خلع شد و به پرووانس گریخت، در حالی که لوتار به عنوان پادشاه در ایتالیا باقی ماند. تا سال ۹۴۶، هوگ موفق شد با مخالفان خود به توافق برسد و به‌طور اسمی تاج و عنوان رکس (پادشاه) را برای خود نگه دارد و بنابراین به ایتالیا بازگشت و به پسرش در آنجا پیوست. در سال ۹۴۷، هوگ تصمیم به بازنشستگی گرفت و لوتار را به عنوان تنها پادشاه ایتالیا باقی گذاشت، اما بخش زیادی از قدرت واقعی در دستان برنگار بود. تنها فرزندان مشروع او هر دو از همسر دومش، آلدا یا هیلدا، با اصالت آلمانی بودند که قبل از سال ۹۲۴ با او ازدواج کرده بود. از همسر سومش، ماروزیا، و همسر چهارمش، برتا از سوابیا، بیوه رودولف دوم، هیو فرزندی نداشت. از معشوقه پست به نام پزولا، که مردم او را ونرم می‌نامیدند: برتا، که با امپراتور بیزانس، رومانوس دوم، ازدواج کرد و نام اودوکیا (اودوکیا) را برای خود برگزید. روترودا از پاویا، که مردم او را یونونم می‌نامیدند و بیوه ژیزلبرت اول از برگامو بود: روتلیند یا رولند، که با برنارد، کنت پاویا، ازدواج کرد. زنی رومی به نام استفانی، که مردم به او لقب سملن دادند: تیبالد، که هیو سعی کرد او را اسقف اعظم میلان کند. معشوقه‌ای ناشناس: جفری، راهب بزرگ نونانتولا یک خدمتکار جوان که در دربار هیو در پایتخت سنتی لومبارد، پاویا، تحصیل کرده بود، بزرگ شد و به لیوتپراند، اسقف کرمونا و وقایع‌نگار قرن دهم تبدیل شد. | ## جمع‌بندی | وفاداری او به یاد هیو ممکن است به تشدید برخی از تلخی‌های حزبی او در وقایع‌نگاری وارثان هیو کمک کرده باشد.