aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: مسجد کاتب الولایه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مسجد کاتب الولایه | مقدمه: مسجد کاتب الولایه که به مسجد ولایات نیز شناخته می‌شود، یک مسجد کوچک تاریخی است که در کنار خیابان عمر مختار در محله الزیتون در بخش قدیمی شهر غزه در فلسطین جای دارد. | ## بخش 1: مسجد کاتب الولایه | در سال ۱۵۸۷ میلادی (۹۹۵ هجری قمری) احمد بِک که دبیر (کاتب) ایالت (ولایت) دمشق در دوره عثمانی بود، افزودن بخش‌هایی به سمت غربی مسجد را سفارش داد. نام مسجد نیز از سمت رسمی احمد بِک یعنی «کاتب الولایه» (دبیر ایالت) گرفته شده‌است. پیشینه کتیبه‌ای بر پایه مناره، ساخت آن را به سال ۱۴۳۲ میلادی (۸۳۵ هجری قمری) بازمی‌گرداند و شبستان نماز نیز احتمالاً در همان دوره ساخته شده‌است. کتیبه‌ای جداگانه از بازسازی گسترده مسجد در سال ۱۵۸۷ میلادی (۹۹۵ هجری قمری) به فرمان احمد بِک خبر می‌دهد. احمد بِک دبیر (کاتب) ایالت (ولایت) بود و نام مسجد از نقش رسمی او برگرفته شده‌است. در ژانویه ۲۰۲۴، الجزیره گزارش داد که مسجد بر اثر حمله هوایی ارتش اسرائیل به کلیسای قدیس پورفیریوس مجاور در جریان بمباران نوار غزه آسیب دیده‌است. | ## بخش 2: مسجد کاتب الولایه | با این حال، گزارشی از مرکز حفاظت از میراث فرهنگی فلسطین در ژانویه ۲۰۲۵ که پیامدهای جنگ بر میراث فرهنگی فلسطین را بررسی کرده بود، مسجد را «آسیب‌ندیده» توصیف کرد بدون آنکه جزئیات بیشتری ارائه دهد. بر پایه گزارش اسپانیایی‌زبان ویکی‌پدیا، در ۱۹ اکتبر ۲۰۲۳ ارتش اسرائیل یک رشته حمله هوایی به مسجد و مجموعه کلیسای مجاور انجام داد. سازمان دیده‌بان حقوق بشر یورو-مدیترانه اسرائیل را به «نابودی عمدی» بناهای تاریخی و فرهنگی غزه متهم کرد و خواستار بررسی بین‌المللی تخریب میراث فرهنگی فلسطین شد. عفو بین‌الملل نیز پس از بررسی میدانی و گفت‌وگو با بازماندگان و شاهدان، حمله‌ها را کورکورانه یا مستقیم علیه غیرنظامیان و اموال غیرنظامی دانست که باید به عنوان جنایت جنگی بررسی شوند. معماری بدنه اصلی مسجد شبستان نماز آن است که مستطیل‌شکل بوده و به دوره مملوکی بازمی‌گردد. مسجد از نظر معماری شباهت‌هایی با مسجد ابن مروان دارد که آن نیز در سده چهاردهم میلادی ساخته شده‌است. | ## بخش 3: مسجد کاتب الولایه | مناره مناره مسجد بر فراز دیوار شرقی آن برافراشته شده و در کنار برج ناقوس کلیسای قدیس پورفیریوس قرار دارد. عارف العارف، تاریخ‌نگار فلسطینی، روایت کرده که بر پایه افسانه‌ای محلی، خلیفه راشدین عمر بن خطاب به سردار مسلمان عمرو بن عاص فرمان داده بود در هر سرزمینی که مسلمانان فتح می‌کنند در کنار هر کلیسایی مسجدی بسازند. روایت دیگری نیز مدعی بود که مسجد پیش‌تر صومعه‌ای به نام «دیر سلم الفضائل» بوده‌است. باستان‌شناس معین صادق نیز در پژوهش خود دربارهٔ معماری مملوکی غزه هر دو خاستگاه پیشنهادی عارف العارف را نامحتمل دانسته‌است. | ## جمع‌بندی | در سال ۱۴۳۲ میلادی، مناره به دست سیف‌الدین اینال، مملوک برجی که بعدها در سال ۱۴۵۳ به سلطنت رسید، بازسازی شد.
موضوع مقاله: فرقه پرمنستراتنسی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فرقه پرمنستراتنسی | مقدمه: فرقه پرمنستراتنسی یا کنون‌هایکلمه کنون در اینجا به «روحانیونی که تحت یک قانون یا قاعده (Canon) خاص زندگی می‌کنند» اشاره دارد. | ## بخش 1: فرقه پرمنستراتنسی | منظم پرمونتره (به لاتین: ) که با نام‌های پرمونتراتی‌ها، نوربرتی‌ها و در بریتانیا و ایرلند با نام کنون‌های سفید (به دلیل رنگ لباس مذهبی‌شان) نیز شناخته می‌شوند، یک فرقه مذهبی از نوع کنون منظم در کلیسای کاتولیک است. آن‌ها در سال ۱۱۲۰ در نزدیکی لئون توسط نوربرت کسانتنی (که بعدها اسقف اعظم ماگدبورگ شد) بنیان‌گذاری شدند. پرمونتراتی‌ها با عبارت O.Praem پس از نام خود شناخته می‌شوند و بخشی از فرقه سنت آگوستینی‌ها هستند. نوربرت از دوستان برنارد کلروو بود و به‌شدت تحت تأثیر ایده‌آل‌های سیسترسی‌ها در زمینه شیوه زندگی و اداره فرقه قرار داشت. از آنجا که پرمونتراتی‌ها راهب نیستند بلکه کنون منظم محسوب می‌شوند، کار آن‌ها اغلب شامل موعظه و انجام وظایف کشیشی است؛ آن‌ها مکرراً در کلیساهای نزدیک به صومعه‌ها یا دیرهای خود خدمت می‌کنند. | ## بخش 2: فرقه پرمنستراتنسی | سنت نوربرت تلاش‌های مختلفی برای معرفی شکل سخت‌گیرانه‌ای از زندگی قانونی در جوامع مختلف کنون‌ها در آلمان انجام داده بود؛ در سال ۱۱۲۰ او در اسقف‌نشین لئون در پیکاردی (شمال شرقی فرانسه) فعالیت می‌کرد. در آنجا، در مکانی روستایی به نام پرمونتره، او و سیزده همراهش صومعه‌ای را بنا نهادند که گهواره فرقه جدید شد. آن‌ها به عنوان کنون‌های منظم از قوانین سنت آگوستین پیروی می‌کردند، اما با قوانین تکمیلی که زندگی آن‌ها را بسیار ریاضت‌کشانه می‌کرد. نوربرتی‌ها نقش تعیین‌کننده‌ای در تغییر مذهب اسلاوهای غربی و آوردن مسیحیت به سرزمین‌های اطراف رودخانه‌های البه و اودر داشتند. با گذشت زمان، اصلاحات و تعدیل‌هایی در قوانین فرقه پدید آمد که منجر به ایجاد جوامع نیمه‌مستقل درون فرقه شد. | ## بخش 3: فرقه پرمنستراتنسی | نوربرتی‌ها حدود سال ۱۱۴۳ وارد انگلستان شدند و پیش از انحلال صومعه‌ها توسط هنری هشتم، ۳۵ خانه داشتند. آن‌ها کمی پس از ورود به انگلستان، صومعه درای‌برگ را در مناطق مرزی اسکاتلند تأسیس کردند. مانند بسیاری از فرقه‌ها، آن‌ها نیز بر اثر حملات پی‌درپی دوران اصلاحات پروتستانی، انقلاب فرانسه و ناپلئون تقریباً نابود شدند، اما در سده نوزدهم دوباره احیا گردیدند. در آغاز سده بیستم، تعداد صومعه‌ها دوباره افزایش یافت و به تمام قاره‌ها گسترش پیدا کرد. در سال ۱۸۹۳، پدر برنارد پنینگز و دو نوربرتی دیگر برای خدمت به مهاجران بلژیکی وارد ایالات متحده آمریکا شدند و نخستین صومعه این فرقه را در دنیای جدید بنا نهادند. | ## جمع‌بندی | امروزه این فرقه علاوه بر فعالیت‌های مذهبی، به فعالیت‌های متنوعی مانند اداره مدارس، کشاورزی، تولید پنیر و حتی مدیریت یک رصدخانه نجومی (در گریمبرگن) مشغول است.
موضوع مقاله: مسیل الجزل | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مسیل الجزل | مقدمه: مسیل الجزل (به عربی: ) روستایی عرب فلسطینی در قضای بیسان بود که در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل از سکنه تخلیه شد. | ## بخش 1: مسیل الجزل | این روستا در ۳۱ مه ۱۹۴۸ در چارچوب عملیات گدعون مورد حمله نیروهای دفاعی اسرائیل قرار گرفت و ساکنانش آواره شدند. مسیل الجزل در بخش غربی دره بیسان و در نزدیکی رود اردن و در جنوب شرقی شهر بیسان جای داشت. روستا نزدیک به ۲۵۵ متر پایین‌تر از سطح دریا قرار گرفته بود و چشمه‌ها و چشمه‌سارهای فراوانی در پیرامون آن وجود داشت. جغرافیا و جایگاه روستای مسیل الجزل را عرب الزیناتی در لبه غربی دره بیسان بنیاد نهادند. این روستا از راه جاده‌ای آسفالت‌شده به سمت غرب با دیگر مناطق ارتباط داشت و جاده دیگری آن را از سوی شمال به بیسان و پل شیخ حسین پیوند می‌داد. در جنوب شرقی روستا چادرنشینان عرب الصف و در شمال آن چادرنشینان المنشیه ساکن بودند. | ## بخش 2: مسیل الجزل | چشمه‌های آب فراوانی در پیرامون روستا به‌ویژه در سمت غربی و در پای دامنه کوهستانی دره وجود داشت. وادی الشیخ محمد نیز از زمین‌های روستا می‌گذشت و مخاضه طریخیم به‌عنوان گذرگاه روستا به سوی شرق دره اردن به کار می‌رفت. پیشینه در پیرامون روستا چندین محوطه باستان‌شناختی وجود داشت از جمله تل القطاف، خربه الحاج محمود و تل الشیخ داوود. دوره قیمومت بریتانیا بر پایه سرشماری ۱۹۲۲ فلسطین که از سوی مقامات قیمومت بریتانیا بر فلسطین انجام شد، جمعیت روستا ۶۴ نفر بود که همگی مسلمان بودند. بر پایه آمار سال ۱۹۴۵، جمعیت روستا ۱۰۰ نفر مسلمان بود و مساحت کل زمین‌های آن ۹۷۶ دونم بود. از این مساحت، ۲۵۲ دونم به باغ‌ها و زمین‌های آبی و ۷۰۲ دونم به کشت غلات اختصاص داشت و ۲۲ دونم زمین غیرقابل کشت بود. | ## بخش 3: مسیل الجزل | ساکنان روستا از کشت غلات و سبزیجات امرار معاش می‌کردند و خانه‌های روستا از خشت گلی ساخته شده بود. تخلیه جمعیت و جنگ ۱۹۴۸ با وجود نبود داده‌های دقیق دربارهٔ چگونگی تصرف روستا، احتمال می‌رود که مسیل الجزل همزمان با سقوط دیگر روستاهای نزدیک رود اردن در منطقه بیسان تصرف شده باشد. ساکنان روستا احتمالاً به شرق اردن رانده شدند همان‌گونه که با دیگر ساکنان منطقه چنین شد. وضعیت کنونی امروزه استخرهای پرورش ماهی و انبارهای متعلق به شهرک کفار روپین بخشی از محوطه روستا را پوشانده‌اند و آب مسیل الجزل از میان این شهرک عبور می‌کند. | ## جمع‌بندی | شهرک کفار روپین در سال ۱۹۳۸ در شمال روستا بر زمین‌هایی بنیاد نهاده شد که به‌طور سنتی از زمین‌های روستا شمرده می‌شدند.
موضوع مقاله: سرویت‌ها | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سرویت‌ها | مقدمه: فرقه سرویت که رسماً با نام فرقه خدمتگزاران مریم (؛ به اختصار OSM) شناخته می‌شود، یکی از پنج فرقه درویشیفرقه‌های درویشی، عمدتاً فرقه‌های مذهبی کاتولیک خاصی هستند که برای اعضای مرد خود، سبک زندگی فقیرانه، سفر و زندگی در مناطق شهری را به منظور موعظه، تبشیر و خدمت، به ویژه برای افراد کم‌درآمد، نذر کرده‌اند. | ## بخش 1: سرویت‌ها | این فرقه که توسط هفت بنیان‌گذار مقدس در سال ۱۲۳۳ آغاز شد، شامل چندین شاخه از برادران راهب (کشیش‌ها و برادران)، راهبه‌های تأملی«راهبه‌های تأملی» (Contemplative Nuns) به آن دسته از زنان مذهبی (معمولاً در مسیحیت کاتولیک) گفته می‌شود که تمام زندگی خود را وقف دعا، سکوت و مراقبه درونی کرده‌اند.، مجمعی از خواهران مذهبی و گروه‌های غیرروحانی است. اهداف این فرقه، تقدیس اعضای آن، موعظه انجیل و ترویج ارادت به مادر خدا با اشاره ویژه به دردهای او است. این فرقه در سال ۱۲۳۳ توسط «هفت بنیان‌گذار مقدس» تأسیس شد که هر کدام عضو یک خانواده اشرافی در فلورانس ایتالیا بودند. این پارچه‌فروشان شهر، خانواده و حرفه خود را رها کردند و برای زندگی مبتنی بر فقر و توبه به مونته سناریو، کوهی در خارج از شهر فلورانس، پناه بردند. | ## بخش 2: سرویت‌ها | این هفت نفر عبارت بودند از: بونفیلیوس فلورانسی (بونفیلیو دی مونالدی)؛ الکسیس فلورانسی (آلسیو فالکونیری) (۱۲۰۰ – ۱۷ فوریه ۱۳۱۰)؛ مانتوس فلورانسی (بندیتو دل آنتلا)؛ آمادئوس فلورانسی (بارتولومئو آمیدی، درگذشته ۱۲۶۶)؛ هیو فلورانسی (ریکوورو اوگوچیونی)؛ سوستن فلورانسی (جراردینو سوستنی)؛ و بوناژیونتا فلورانسی (جووانی مانتی). آن‌ها با وقف ارادت خود به مادر عیسی، فضایل مریم یعنی مهمان‌نوازی و شفقت را به عنوان ویژگی‌های اصلی فرقه برگزیدند. اسقف فلورانس، آردنگو تروتی، این گروه را در زمانی بین سال‌های ۱۲۴۰ تا ۱۲۴۷ به عنوان یک فرقه مذهبی تأیید کرد. سرویت‌ها مانند سایر فرقه‌های جدید پیش از خود همچون تثلیثی‌ها و دومینیکن‌ها، تصمیم گرفتند بر اساس قانون قدیس آگوستین باستانی زندگی کنند و دستورالعمل‌های بیشتری را که بیانگر ارادت و فداکاری ماریولوژیکوقتی می‌گوییم «ارادت و فداکاری ماریولوژیک»، یعنی تمام فعالیت‌ها، دعاها و سبک زندگی این گروه (سرویت‌ها) بر محوریت تکریم حضرت مریم بنا شده است. | ## بخش 3: سرویت‌ها | در واقع آن‌ها مریم عذرا را به عنوان الگوی اصلی خود در ایمان و بندگی قرار می‌دهند خودشان بود، به آن افزودند. تا سال ۱۲۵۰، تعدادی از سرویت‌ها به مقام کشیشی نائل شدند و بدین ترتیب فرقه‌ای شامل کشیشان و برادران شکل گرفت. پاپ الکساندر چهارم از طرحی برای ادغام تمام فرقه‌هایی که از قانون قدیس آگوستین پیروی می‌کردند حمایت کرد. این امر در مارس ۱۲۵۶ محقق شد، اما تقریباً در همان زمان، حکمی صادر شد که فرقه سرویت را به عنوان یک نهاد مجزا با قدرت انتخاب یک رئیس کل تأیید می‌کرد. | ## جمع‌بندی | چهار سال بعد، یک مجمع عمومی تشکیل شد که در آن فرقه به دو استان توسکانی و اومبریا تقسیم شد.
موضوع مقاله: مرسدریان‌ها | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مرسدریان‌ها | مقدمه: یکی از ویژگی‌های متمایز این فرقه این است که از بدو تأسیس، اعضای آن موظف به پذیرش یک نذر چهارم هستند: اینکه در صورت لزوم، برای کسی که در خطر از دست دادن ایمان خود است، جان خود را فدا کنند. | ## بخش 1: مرسدریان‌ها | پیش‌زمینه کلی بین سده‌های هشتم تا پانزدهم میلادی، اروپای قرون وسطا در وضعیت جنگ‌های متناوب میان پادشاهی‌های مسیحی جنوب اروپا و حکومت‌های مسلمان شمال آفریقا، جنوب فرانسه، سیسیل و بخش‌های موری اسپانیا قرار داشت. در سرزمین‌های اسپانیای ویزیگوتیک، هر دو جامعه مسیحی و مسلمان به خرید و فروش اسیران عادت کرده بودند، به طوری که در سده دهم، بازرگانان اندلسی کاروان‌هایی را برای خرید برده در اروپای شرقی تشکیل می‌دادند. | ## بخش 2: مرسدریان‌ها | در سده سیزدهم، علاوه بر ادویه، بردگان یکی از کالاهای پررونق تجارت بین بنادر مسیحی و مسلمان را تشکیل می‌دادند. پیش از آغاز نخستین جنگ صلیبی، بسیاری از مهمان‌سراها و بیمارستان‌ها توسط هیئت‌های کلیسای جامع یا توسط فرقه‌های صومعه‌نشینی سازماندهی شده بودند. | ## بخش 3: مرسدریان‌ها | در جوامع شهری، نهادهای خیریه محلی مانند نوانخانه‌ها توسط انجمن‌های مذهبی، اصناف یا افراد غیرروحانی ثروتمند تأسیس می‌شدند.George M. | ## جمع‌بندی | نهادهای خیریه با پایه گسترده‌تر که توسط اشراف تأمین مالی می‌شدند، برجسته‌تر بودند و قسمت‌های مربوط به پرداخت فدیه توسط اشراف و حتی پادشاهان و شرایط آن، موضوع بسیاری از وقایع‌نگاری‌ها و داستان‌های عاشقانه و قهرمانی بود.
موضوع مقاله: ورزشگاه فلسطین | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ورزشگاه فلسطین | مقدمه: این ورزشگاه، ورزشگاه ملی فلسطین و میزبان بازی‌های خانگی تیم ملی فوتبال فلسطین به‌شمار می‌رود. | ## بخش 1: ورزشگاه فلسطین | این ورزشگاه چندین بار هدف حملات هوایی اسرائیل قرار گرفته‌است؛ نخستین بار در ۱ آوریل ۲۰۰۶ بمباران شد و گلوله دقیقاً به مرکز زمین چمن اصابت کرد که گودال بزرگی ایجاد کرد و ورزشگاه را از کار انداخت. در جریان جنگ غزه نیز این ورزشگاه دوباره هدف حمله قرار گرفت و بنا بر گزارش‌های رسانه‌ای به اردوگاه بازداشت نیروهای اسرائیلی تبدیل شد. مالکیت ورزشگاه در اختیار تشکیلات خودگردان فلسطین قرار دارد و تیم ملی فوتبال فلسطین بازی‌های خانگی خود را در آن برگزار می‌کرد. گلوله دقیقاً به مرکز زمین چمن اصابت کرد و گودال بزرگی ایجاد شد که ورزشگاه را از کار انداخت. | ## بخش 2: ورزشگاه فلسطین | بمباران ۲۰۱۲ در ۱۹ نوامبر ۲۰۱۲، ارتش اسرائیل در جریان عملیات ستون ابر بار دیگر ورزشگاه فلسطین را بمباران کرد. اسرائیل مدعی شد که حماس از ورزشگاه برای پرتاب موشک به سوی اسرائیل بهره‌گیری می‌کرده‌است. در پی این بمباران، فوتبالیست‌های سرشناس از سراسر جهان با امضای طوماری به این حمله اعتراض کردند. بازسازی و رویدادها تا سال ۲۰۱۹، فیفا ورزشگاه را بازسازی کرده بود و رویدادهای ورزشی گوناگونی هم در سالن سرپوشیده و هم در زمین روباز برگزار شد. | ## بخش 3: ورزشگاه فلسطین | جنگ غزه و تبدیل به اردوگاه بازداشت در جریان جنگ غزه، ورزشگاه فلسطین بار دیگر هدف حملات هوایی اسرائیل قرار گرفت و از کار افتاد. این ویرانی در حالی رخ داد که تیم ملی فوتبال فلسطین در تلاش برای صعود به جام جهانی فوتبال ۲۰۲۶ بود. تیم ملی فلسطین ناگزیر شد ورزشگاه الشارجه در امارات متحده عربی را به‌عنوان میزبان جدید بازی‌های خانگی خود برگزیند. | ## جمع‌بندی | بر پایهٔ گزارش‌های رسانه‌ای، نیروهای اسرائیلی ورزشگاه را به اردوگاه بازداشت دسته‌جمعی تبدیل کردند.
موضوع مقاله: حملات ایران به تأسیسات نظامی بریتانیا (۱۴۰۴–۱۴۰۵) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # حملات ایران به تأسیسات نظامی بریتانیا (۱۴۰۴–۱۴۰۵) | مقدمه: حملات ایران به پایگاه‌های نظامی بریتانیا، حملات موشکی و پهپادی خاصی بود که توسط ایران انجام شد و پایگاه‌های بریتانیایی و پرسنلی را که در طول جنگ آمریکا و اسرائیل با ایران با نیروهای آمریکایی همکاری می‌کردند، هدف قرار داد. | ## بخش 1: حملات ایران به تأسیسات نظامی بریتانیا (۱۴۰۴–۱۴۰۵) | زمینه در طول قدرت آمریکا در خاورمیانه و جنگ آمریکا و اسرائیل با ایران، نیروهای آمریکایی به کمک کشورهای متحد، عمدتاً پایگاه‌های بریتانیایی که در مکان‌های استراتژیک واقع شده‌اند، وابسته بودند. همان‌طور که این پایگاه‌ها در طول جنگ حیاتی شدند، آنها نیز هدف حملات ایرانی شدند. پایگاه‌های نظامی عمدتاً پشتیبانی لجستیکی و اطلاعاتی را فراهم می‌کردند و همچنین دارایی‌های نظامی ایالات متحده را میزبانی می‌کردند. علیرغم نقش دفاعی بیشتر آنها، ایران با موشک‌های دور دور و بدون سرنشین آنها را هدف قرار داد. | ## بخش 2: حملات ایران به تأسیسات نظامی بریتانیا (۱۴۰۴–۱۴۰۵) | حوادث پایگاه آکروتیری قبرس در تاریخ ۱ و ۲ مارس ۲۰۲۶، پایگاه انگلیسی آکروتیری در قبرس توسط پهپاد ایرانی شاهد مورد حمله قرار گرفت. یکی از آنها به پایگاه حمله کرد و آسیب‌های کمی را به همراه داشت، زیرا چندین نفر دیگر بازداشت شدند. دیه‌گو گارسیا در ۲۱ مارس ۲۰۲۶، گزارش شد که موشک‌هایی به سمت جزیره دیه‌گو گارسیا شلیک شده و پایگاه مشترک آمریکایی-بریتانیایی واقع در این جزیره را هدف قرار داده‌اند. طبق گزارش‌ها، حداقل یک موشک توسط سیستم‌های دفاع هوایی رهگیری شده و موشک دیگر به مقصد نرسیده است. | ## بخش 3: حملات ایران به تأسیسات نظامی بریتانیا (۱۴۰۴–۱۴۰۵) | منطقه اربیل عراق در طول جنگ، حملات متعددی به استان اربیل در شمال عراق، منطقه‌ای که نیروهای بریتانیایی به عنوان بخشی از یک نیروی ویژه ائتلاف بزرگتر در آن مستقر هستند، ثبت شد. آن‌هایی که مربوط به پایگاه‌های او نبودند، به ساختمان‌ها آسیب رساندند و چندین نفر را زخمی کردند، اما هیچ تلفاتی از بریتانیایی‌ها گزارش نشد. واکنش بریتانیا پس از حملات به پایگاه‌های بریتانیا، دولت این حملات را محکوم کرد و همزمان پایگاه‌های خود را با سامانه‌های دفاعی تقویت نمود. | ## جمع‌بندی | مقامات دولتی اظهار داشتند که نیروهایش به اقدامات دفاعی خود ادامه خواهند داد و در عین حال به متحدان خود در عملیات‌هایشان در همه زمینه‌ها کمک خواهند کرد.
موضوع مقاله: فرودگاه زرکوه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فرودگاه زرکوه | مقدمه: فرودگاه زرکوه (به انگلیسی: ) با کد فرودگاهی ایکائو OMAZ یک فرودگاه خصوصی در جزیره زرکوه در ابوظبی، امارات متحده عربی است. | ## بخش 1: فرودگاه زرکوه | این فرودگاه از سوی شرکت توسعه زاکوم، وابسته به شرکت ملی نفت ابوظبی، اداره می‌شود و به میدان نفتی واقع در جزیره زرکوه خدمات‌رسانی می‌کند. فرودگاه زرکوه دارای یک باند فرود به طول ۱٬۲۰۰ متر با سطح شنی است و ارتفاع آن از سطح دریا نزدیک به ۴ متر (۱۴ فوت) است. | ## بخش 2: فرودگاه زرکوه | ویژگی‌ها فرودگاه زرکوه یک فرودگاه خصوصی است که برای پشتیبانی از عملیات نفتی در جزیره زرکوه ساخته شده‌است. بهره‌بردار این فرودگاه شرکت توسعه زاکوم است که زیرمجموعه شرکت ملی نفت ابوظبی به‌شمار می‌رود. | ## بخش 3: فرودگاه زرکوه | این فرودگاه دارای یک باند فرود با شماره ۱۳/۳۱ به درازای ۱٬۲۰۰ متر و با روکش شنی است. میانگین دمای سالانه نزدیک به ۲۸ درجه سلسیوس است؛ گرم‌ترین ماه سال اوت با میانگین دمای ۳۶ درجه سلسیوس و سردترین ماه ژانویه با میانگین دمای ۲۰ درجه سلسیوس است. | ## جمع‌بندی | میانگین بارش سالانه نزدیک به ۷۵ میلی‌متر است؛ پربارش‌ترین ماه مارس با ۱۸ میلی‌متر و کم‌بارش‌ترین ماه ژوئن با ۱ میلی‌متر بارش است.
موضوع مقاله: پارود (کیبوتص اسرائیلی) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پارود (کیبوتص اسرائیلی) | مقدمه: این کیبوتص در جلیل علیا در نزدیکی صفد واقع شده و از نظر اداری به شورای منطقه‌ای مروم هگلیل وابسته است. | ## بخش 1: پارود (کیبوتص اسرائیلی) | نام نخست این کیبوتص «گاردوش» بود که به افتخار یوژف گاردوش از رهبران جنبش صهیونیستی در مجارستان برگزیده شده بود. سپس نام آن به پارود تغییر یافت که برگرفته از نام یک جامعهٔ یهودی کهن است که در تلمود بابلی از آن یاد شده‌است. این نام به معنای «جداشده» احتمالاً به موقعیت جغرافیایی آن در مرز میان جلیل علیا و جلیل سفلی اشاره دارد. پیشینه روستای فراضیه در حدود یک کیلومتری غرب کیبوتص کنونی تا سال ۱۹۴۸ روستای عربی فراضیه قرار داشت. این روستا بر بقایای سکونتگاه کهن‌تری بنا شده بود که رومیان آن را پارود می‌نامیدند. در جریان جنگ ۱۹۴۸ این روستا به دست نیروهای اسرائیلی تصرف شد و ساکنان عرب آن آواره شدند. | ## بخش 2: پارود (کیبوتص اسرائیلی) | بنیان‌گذاری کیبوتص کیبوتص پارود در ۱۵ مه ۱۹۴۹ توسط بازماندگان هولوکاست از مجارستان و ترانسیلوانیا بنیان‌گذاری شد. بنیان‌گذاران اعضای جنبش جوانان صهیونیستی «درور-هبونیم» بودند که در آوریل ۱۹۴۷ به سرزمین فلسطین مهاجرت کرده بودند. او از فعالان جنبش هشومر هتسعیر و از اعضای هستهٔ بنیان‌گذار بود که در سازمان‌دهی فرار یهودیان از اروپای تحت اشغال نازی‌ها موفقیت چشمگیری داشت. این نام برگرفته از جامعهٔ کهن یهودی پارود است که یک‌بار در تلمود بابلی از آن یاد شده و احتمالاً در همین محل (فراضیه) واقع بوده‌است. واژهٔ پارود به معنای «جداشده» است و ممکن است به موقعیت کیبوتص در مرز میان جلیل علیا و جلیل سفلی و همچنین میان جلیل شرقی و جلیل غربی اشاره داشته باشد. در طول سال‌ها گروه‌هایی از شمال آفریقا و اعضای جنبش «درور» از اروگوئه و آرژانتین نیز به کیبوتص پیوستند. | ## بخش 3: پارود (کیبوتص اسرائیلی) | جغرافیا پارود در ارتفاع ۳۷۳ متری از سطح دریا در جلیل علیا واقع شده و در حدود ۳۳ کیلومتری شرق سواحل دریای مدیترانه قرار دارد. این کیبوتص در حدود ۱۱۲ کیلومتری شمال شرقی تل‌آویو و نزدیک به ۴۳ کیلومتری شمال شرقی حیفا جای دارد. مکان‌های باستانی مجاور در غرب پارود ویرانه‌های باستانی تپه‌ای به نام برسابه واقع است که در دورهٔ پایانی بیت‌المقدس دوم شهری آباد و سپس دژی نظامی بوده‌است. در جنوب بلافصل پارود نیز ویرانه‌های تپه‌ای کفر عنان (کفر حنانیا) قرار دارد که از دورهٔ میشنا مسکونی بوده‌است. امکانات و اقتصاد در کیبوتص پارود مراکز پیش‌دبستانی و مدرسهٔ ابتدایی «نوف گلیل» فعال است که کودکان روستاهای یهودی اطراف نیز از آن بهره می‌برند. در کیبوتص مطب بهداشتی، مرکز اجتماعی، فروشگاه، استخر شنا، مجموعهٔ ورزشی و کنیسه وجود دارد. | ## جمع‌بندی | برنامه‌های توسعهٔ ساختمانی گسترده‌ای برای پارود در نظر گرفته شده و ۱۳۸ قطعه زمین ساختمانی به متقاضیان عرضه می‌شود.
موضوع مقاله: شورای منطقه‌ای گلبوع | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # شورای منطقه‌ای گلبوع | مقدمه: شورای منطقه‌ای گلبوع (به عبری: ) یک شورای منطقه‌ای در شمال اسرائیل است که بر دامنه‌های رشته‌کوه گلبوع جای گرفته‌است. | ## بخش 1: شورای منطقه‌ای گلبوع | این شورا در سال ۱۹۴۹ پایه‌گذاری شد و دربرگیرندهٔ ۳۸ شهرک و آبادی با بیش از ۲۸٬۶۰۰ ساکن (بر پایه سرشماری ۲۰۱۶) است. شورای منطقه‌ای گلبوع از شمال و باختر با مرج ابن عامر و شورای منطقه‌ای دره یزرعیل، از خاور با دره بیت شیان و شورای منطقه‌ای دره بیت شیان و از جنوب با کوه‌های سامریه در کرانه باختری همسایه است. شورا از ۸ کیبوتص، ۱۳ موشاو، ۵ شهرک اجتماعی و ۵ روستای عرب‌نشین تشکیل شده و ریاست آن بر عهدهٔ اوواد نور است. | ## بخش 2: شورای منطقه‌ای گلبوع | پیشینه کوه‌های گلبوع که از جنوب مرج ابن عامر و از باختر دره بیت شیان را محصور می‌کنند بخشی از «خط آب‌پخش» سرزمین اسرائیل را پدیدمی‌آورند. در سال ۱۹۲۱ میلادی، ۷۵ نفر از گروه کار یوسف ترومپلدور اردوگاه چادری در نزدیکی معیان حرود برپا کردند. بیشتر آنان مهاجرانی از دوران «عالیای دوم» بودند و شماری نیز در «عالیای سوم» به فلسطین آمده بودند. | ## بخش 3: شورای منطقه‌ای گلبوع | پس از دو ماه، گروه دیگری به مرز خاوری مرج ابن عامر افزوده شد و بر تپهٔ تل حسن — که اکنون تل یوسف نام دارد — ساکن شدند. فهرست آبادی‌ها کیبوتص‌ها بیت آلفا بیت هشیطا عین حرود (ایحود) عین حرود (مئوحاد) گوا یزرعئل حفصیبا تل یوسف موشاوها آدیریم آویتال باراک دوورا گادیش کفار یحزکل ماگن شائول میتاو ملعا مولدت نیر یافه پرازون رام‌اون رامات صوی شهرک‌های اجتماعی گن نر گیدونا مرکز حاور مرکز اومان مرکز یائل روستاهای عرب‌نشین مقیبله ناعوره صندله طمره طیبه روستای پیشین نوریت اقتصاد کشاورزی در شهرک‌های شورا شاخه‌های گوناگون کشاورزی دایر است. گسترده‌ترین آن‌ها کشت پنبه و گندم، گلخانه‌ها و دیگر کشت‌های صنعتی، پرورش گل، کشت‌های زراعی، استخرهای پرورش ماهی، دامداری گاو و مرغداری است. | ## جمع‌بندی | صنعت کیبوتص‌های شورا کارخانه‌های بسیاری برپا کرده‌اند: کنسروسازی در بیت هشیطا؛ فلزکاری در بیت آلفا، مولدت، عین حرود و بیت یوسف؛ نجاری در بیت هشیطا و عین حرود؛ الکترونیک در یزرعئل؛ فرآوری آجیل در گوا؛ پلاستیک‌سازی در حفصیبا و رام‌اون؛ و چاپ و تزئینات در مولدت و تل یوسف.
موضوع مقاله: پادشاه بزرگ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پادشاه بزرگ | مقدمه: پادشاه بزرگ ، و معادل آن در بسیاری از زبان‌ها، به عناوین تاریخی برخی از فرمانروایان اشاره دارد که نشان‌دهنده جایگاهی برتر در میان گروهی از پادشاهان و شاهزادگان است. | ## بخش 1: پادشاه بزرگ | تاریخچه این عنوان معمولاً با مفهوم «شاهنشاه» (شاهِ شاهان، که به یونانی به صورت basileus tōn basileōn ترجمه شده و بعدها توسط امپراتوران بیزانس پذیرفته شد) در ایران و تحت حکومت هخامنشیان مرتبط است؛ امپراتوری وسیع آن‌ها در آسیا به مدت ۲۰۰ سال تا سال ۳۳۰ پیش از میلاد دوام داشت. این عنوان بعدها توسط جانشینان امپراتوری هخامنشی نیز به کار گرفته شد که نام‌های سلطنتی آن‌ها نیز با پسوند «بزرگ» همراه گشت. | ## بخش 2: پادشاه بزرگ | در مقایسه، عنوان «شاهِ والا» (High king) توسط حاکمان باستان در بریتانیای کبیر و ایرلند و یونان استفاده می‌شد. در هزاره دوم پیش از میلاد در خاور نزدیک، سنتی مبنی بر استفاده متقابل از چنین عناوینی میان قدرت‌ها وجود داشت تا یکدیگر را از نظر دیپلماتیک برابر بشناسند. | ## بخش 3: پادشاه بزرگ | تنها پادشاهانی که تابع هیچ پادشاه دیگری نبودند و آن‌قدر قدرت داشتند که احترام رقبای خود را جلب کنند، مجاز به استفاده از عنوان «شاه بزرگ» بودند. این پادشاهان شامل فرمانروایان مصر باستان، یمحاض، هیتی‌ها، تمدن بابل، میتانی (تا زمان سقوطش در قرن چهاردهم)، امپراتوری آشور (تنها پس از سقوط میتانی) و برای دوره‌ای کوتاه، موکنای بودند. | ## جمع‌بندی | شاهان بزرگ یکدیگر را «برادر» خطاب می‌کردند و اغلب از طریق ازدواج و تبادل مکرر هدایا، روابط نزدیکی برقرار می‌کردند.