موضوع مقاله: نواب بنگال | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نواب بنگال | مقدمه: در اوایل قرن هجده، نواب بنگال حاکم مستقل دفاکتو|واقعی سه منطقه بنگال، بیهار و اودیسا بود که کشور مستقل کنونی بنگلادش و ایالت‌های هندی بنگال غربی، بیهار و اودیسا را دربر می‌گرفت. | ## بخش 1: نواب بنگال | این ثروت عمدتاً ناشی از کشاورزی پربار، تجارت گسترده پارچه‌های نفیس مانند موسلین و ابریشم، و صادرات محصولاتی چون باروت و شوره بود که بنگال را به یکی از مراکز اقتصادی کلیدی جهان تبدیل کرده بود. از زمان فتح بنگال توسط اکبر در دهه ۱۵۰۰، چندین پست در نظام اداری مغول بنگال وجود داشت. نظامات ( حکومت) و دیوانی ( صدراعظمی ) دو شاخه اصلی حکومت ایالتی در دوران مغول‌ها بودند. صبحدار مسئول نظامات بود و سلسله‌ای از مقامات تابعه در سمت اجرایی داشت، از جمله دیوانیان ( نخست‌ وزیران ) که مسئول امور درآمد و حقوقی بودند. پس از مرگ امپراتور اورنگ زیب، بنگال به تدریج مستقل شد و در سال ۱۷۱۷، به دست مرشد قلی خان، بنگال از مغولان جدا شد. عظیم‌الشان کخ نایب‌السلطنه مغول بنگال، مبارزه قدرت سختی با وزیر اعظم ( دیوان ) خود، مرشد قلی خان، داشت. امپراتور اورنگ زیب در سال ۱۷۰۳ در نتیجه ‌ی اختلافات، عظیماشان را از بنگال خارج و به بیهار منتقل کرد. پس از خروج نایب السلطنه، مرشد قلی خان، نخست وزیر استان، به عنوان حاکم واقعی بنگال ظاهر شد. | ## بخش 2: نواب بنگال | کودتای اداری او، مناصب دیوان ( نخست وزیر ) و سوبه دار ( نایب السلطنه ) را ادغام کرد. در سال ۱۷۱۶، مرشد قلی پایتخت بنگال را از داکا به شهری جدید به نام خود منتقل کرد تا بتوانند بهتر مدیریت کنند. در سال ۱۷۱۷، فرخ‌سیار، امپراتور مغول، خان را به عنوان نواب با ناظم موروثی به رسمیت شناخت. معاون اصلی نواب، نایب ناظم داکا، شهردار مرکز استان سابق بود که ثروت زیاد قابل توجهی داشت؛ نایب ناظم داکا همچنین بر بخش خیلی بزرگی از شرق بنگال حکومت می‌کرد. [ نیازمند منبع ] نواب توسط خانواده قدرتمند جاگات ست از بانکداران و وام دهندگان پول حمایت می‌شد. آنها به عنوان تأمین کننده مالی هم برای نواب‌ها و هم برای شرکت‌های اروپایی فعال در منطقه خدمت می‌کردند و میتوانستند برای انها کار کنند. خانواده جاگات ست، که عنوان “بانکدار جهان” را از امپراتور مغول دریافت کرده بودند، نقش کلیدی در اقتصاد بنگال ایفا می‌کردند و اغلب به عنوان پشتیبان مالی نوابان عمل می‌نمودند. نواب‌ها از درآمد حاصل از تقاضای جهانی برای تجارت پارچه‌ی موسلین در بنگال ، که در داکا و سونارگئون متمرکز بود، سود می‌بردند. | ## بخش 3: نواب بنگال | نواب‌ها دورانی از سازماندهی رو به رشد در بانکداری، صنایع دستی و سایر حرفه‌ها را اداره می‌کردند و روبه پیشرفت بودند. اخراج مهاجران پرتغالی از چیتاگونگ، مرکز تجارت بین‌المللی را از داکا به شهر جدید مرشدآباد منتقل کرد، شهری که به دلیل موقعیتش در کرانه‌های رود بهاگیراتی، در پایین‌دست رودی که اروپایی‌ها مراکز تجاری خود را در آن برپا کرده بودند، مورد توجه قرار گرفت. ارمنی‌ها در محله‌ی سعیدآبادِ برهَمپور، سکونتگاه و کلیسای خود را برپا کرده بودند، در حالی که یک جامعه‌ی بانکدارانِ جین در جیاگانج-آزیگانج توسعه یافته بود. پرتغالی‌ها همچنان حضور اندکی در باندل داشتند که بیشتر در اطراف کلیسایشان متمرکز بود. پست‌های تجاری خیلی زیادی بنگالی‌های هلندی شامل شهرک هلندی‌ها در راجشاهی؛ شهر هوگلی و انبارهایی در باراناگر و محله کالیکاپور در مورشیب‌آباد می‌شد. شهرهای بنگالی پر از دلالان، کارگران، کارگران ساده، نایبان، وکلا و تاجران عادی بود. | ## جمع‌بندی | تنوع تجاری و فرهنگی، مرشدآباد را به یکی از پرجنب‌وجوش‌ترین شهرهای آسیا در قرن هجدهم تبدیل کرده بود.