موضوع مقاله: گروه برنتا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # گروه برنتا | مقدمه: گروه برنتا یا دولومیت‌های برنتا یک رشته کوه و زیررشته‌ای از آلپ‌های رتیایی در گروه کوه‌های آلپ آهکی جنوبی است. | ## بخش 1: گروه برنتا | این تنها گروه دولومیتی در غرب رودخانه آدیجه است؛ بنابراین، از نظر جغرافیایی، آنها همیشه بخشی از رشته کوه‌های دولومیت در نظر گرفته نشده‌اند. قله‌های اصلی از دولومیت سخت و فشرده تشکیل شده‌اند، در حالی که زیرگروه‌های پیرامونی اغلب از دولومیت یا سنگ آهک آهکی‌تر تشکیل شده‌اند. دولومیت سخت در ابتدا در دوران مزوزوئیک، زیر سطح اقیانوس کم‌عمق تتیس، حدود ۲۰۰ میلیون سال پیش تشکیل شد. این تفاوت برای کوهنوردانی که در قله‌های بخش مرکزی گروه برنتا سنگی بسیار فشرده‌تر و قابل اعتمادتر نسبت به زیرگروه‌های پیرامونی پیدا می‌کنند، به وضوح قابل توجه است. در نهایت، این لایه‌ها توسط فعالیت‌های تکتونیکی که منجر به تشکیل آلپ در طول ائوسن شد، به سمت بالا رانده شدند. این فعالیت‌ها از حدود ۶۶ میلیون سال پیش آغاز شده و منجر به تشکیل چین‌خوردگی‌ها و گسل‌های راندگی شده است. اگرچه بقایای مورن‌های عظیم نشان می‌دهد که گروه برنتا زمانی توسط یخچال‌های بزرگ محصور شده بود، اما بقایای آنها اکنون بسیار کوچک هستند و در طول صد سال گذشته به‌طور پیوسته در حال کوچک شدن بوده‌اند. | ## بخش 2: گروه برنتا | به‌طور سنتی، یخچال‌های برنتا نسبتاً کوچک بودند و "ودرت" نامیده می‌شدند.Castiglioni, page 29-30 در طول صد سال گذشته، عقب‌نشینی یخچال‌های طبیعی از سال ۱۸۵۰ اندازه آنها اغلب به کمتر از نصف اندازه اولیه‌شان در حدود سال ۱۹۰۰ کاهش یافته است. جغرافیا گروه برنتا از موارد زیر جدا شده است: رشته کوه‌های آلپ اورتلر در شمال، کنار دره نوچه گروه آداملو-پرسانلا در غرب، کنار گذرگاه کامپو کارلو مگنو و رودخانه سارکا کوه‌های فیمه در شرق، کنار دره آدیجه. این گروه را می‌توان به بخش‌های زیر تقسیم کرد: بخش جنوبی، شامل توده کوه توسا، رشته کوه آمبیز و زیرگروه‌های والون، فراسینگلی، گز؛ بخش مرکزی، شامل زنجیره اسفولمینی و توده سیما برنتا و همچنین زیر گروه‌های مونت داینو، گایاردا/آلتیسیمو و گروست. از نظر فنی، کوه‌های شانه‌دار، مانند کوه‌های سیما پاگانلا در سمت شرق، مونته گازا و کوه‌های دوس دل سابیون در سمت غرب، باید بخشی از گروه برنتا در نظر گرفته شوند، اما این کوه‌ها بسیار حاشیه‌ای هستند. گروه برنتا تعدادی دریاچه دارد که دریاچه مولونو و دریاچه توول از مهم‌ترین آنها هستند. آغاز شد، زمانی که جان بال، کاوشگر (ایرلندی-)بریتانیایی و بنیانگذار باشگاه آلپاین بریتانیا، پیمایش شرقی-غربی گروه برنتا را بر فراز بوکا دی برنتا انجام داد. یک سال بعد، او به قله سیما توسا رسید، اما متوجه شد که چند روز قبل، در ۲۰ ژوئیه ۱۸۶۵، بپی لاس از پریمیرو و همراهانش مدعی این قله شده بودند. | ## بخش 3: گروه برنتا | او و همراهانش فرانسیس فاکس تاکت و راهنمای فرانسوی فرانسوا دوواسود از شامونی به آنجا رسیدند. این مردان که همگی به چهره‌های اصلی عصر طلایی کوهنوردی تبدیل شدند، در سال‌های ۱۸۷۱ و ۱۸۷۲ در گروه برنتا و پرزانلا فعال بودند. در حدود آغاز قرن بیستم، روحیه رقابتی بین کوهنوردان ایتالیایی و آلمانی زبان ایجاد شد که الهام اصلی آن از احساسات ناسیونالیستی نوظهور در منطقه بود. علاوه بر این، ماهیت اکتشافی کوهنوردان جای خود را به صعود سنگ‌نوردی به عنوان یک ورزش داد. روحیه غیرمذهبی‌گرایی به‌طور فزاینده‌ای در بین کوهنوردان محلی وجود داشت که در سال 1872 انجمن کوهنوردان Tridentini خود را تأسیس کرده بودند. در سال ۱۸۸۲ آنها اولین کلبه کوهستانی واقع در گروه برنتا، نزدیک به بوکا دی برنتا: ریفوجیو توسا، در را ساختند. | ## جمع‌بندی | کوهنوردان محلی مانند کارلو و جوزپه گارباری و نینو پولی، شروع به دنبال کردن راه راهنمایان محلی، ماتئو و بونیفاسیو نیکولوسی و آنتونیو دالاجیاکومو، کردند که تمام خارجی‌ها را به قله‌ها هدایت کرده بودند.