موضوع مقاله: عملیات استقامت قطب شمال | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # عملیات استقامت قطب شمال | مقدمه: عملیات استقامت قطب شمال، یک رزمایش نظامی به رهبری دانمارک در سال ۲۰۲۶ و عملیاتی برای حضور در گرینلند در قلمروی دانمارک در پاسخ به بحران گرینلند است. | ## بخش 1: عملیات استقامت قطب شمال | دانمارک اعلام کرد که این استقرار ممکن است به مدت ۱ تا ۲ سال در گرینلند باقی بماند. در پاسخ به تهدیدهای مداوم دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، مبنی بر حمله یا الحاق گرینلند، تعدادی از کشورهای اروپایی ناتو شروع به اعزام کارکنان برنامه‌ریزی نظامی به این جزیره کردند، که در پایتخت، نوک، متمرکز بودند. تحلیلگران این استقرار را به عنوان یک نیروی تله‌ای توصیف کردند که در واقع به جای روسیه، ایالات متحده را هدف قرار داده است و هدف آن پرهزینه کردن سیاسی تهاجم ایالات متحده است. تا ۱۹ ژانویه، دانمارک ۲۰۰ سرباز را برای تقویت پرسنل دائمی فرماندهی مشترک قطب شمال به گرینلند اعزام کرده بود، و بعداً در همان روز دانمارک اعلام کرد که «کمک قابل توجهی» از نیروهای مسلح خود را به گرینلند اعزام خواهد کرد. ۱۹ و ۲۰ ژانویه، سربازان بیشتری به همراه سرلشکر پیتر هارلینگ بویسن، رئیس ارتش سلطنتی دانمارک، که اعلام کرد آماده دفاع از گرینلند است، وارد شدند. در ۲۱ ژانویه، دونالد ترامپ در سخنرانی خود در مجمع جهانی اقتصاد که در داووس سوئیس برگزار شد، رسماً موضع خود را از احتمال استفاده از نیروی نظامی برای ادعای مالکیت گرینلند، به رد استفاده از نیروی نظامی تغییر داد. رئیس‌جمهور ترامپ تمایل خود را برای خرید این سرزمین توسط ایالات متحده ابراز کرده است، اگرچه دانمارک و گرینلند گفته‌اند که گرینلند فروشی نیست. در ۱۵ ژانویه ۲۰۲۶، در پاسخ به این تهدیدها، تعدادی از کشورهای اروپایی عضو ناتو مانند فرانسه، آلمان و سوئد، پرسنل نظامی خود را برای رزمایش‌های نظامی مشترک به گرینلند فرستادند تا آمادگی خود را برای دفاع از این جزیره نشان دهند. در آن روز، دانمارک از اعزام «قابل توجه» نیروهای اضافی به گرینلند خبر داد که به زودی به آنجا خواهند رسید. بعداً در همان روز، سربازان جنگی بیشتری به همراه رئیس ارتش سلطنتی دانمارک، ژنرال پیتر بویسن، وارد گرینلند شدند. ژنرال بویسن که تجربه گسترده‌ای از مناطق جنگی بین‌المللی و عملیات ویژه دارد، گفت که در صورت حمله به گرینلند، آماده دفاع از آن است. در ابتدا تعداد کمی نیرو، حدود سی نفر، مستقر شدند؛ با این حال، برنامه‌ریزان نظامی اولیه، یعنی تیم‌های شناسایی، قصد نداشتند به تنهایی مانع اقدامات ایالات متحده شوند. آنها قرار بود ورود نیروهای زمینی، دریایی و هوایی بزرگتری را که فرانسه و/یا سایر کشورهای اروپایی به‌طور علنی متعهد شده بودند، هماهنگ کنند: «علاوه بر ارائه حمایت سیاسی، گفته می‌شد که نیروهای اروپایی در یک مأموریت کوتاه مدت حضور دارند، به گفته یکی از کشورهای درگیر. هدف این بود که مشخص شود استقرار زمینی پایدارتر در گرینلند چگونه می‌تواند باشد، تا حدی برای اطمینان دادن به ایالات متحده که اعضای اروپایی ناتو در مورد امنیت قطب شمال جدی هستند.» این نیروها همچنین به عنوان یک نیروی سه‌گانه عمل می‌کنند، به طوری که حمله به آنها به عنوان یک اقدام تجاوزکارانه علیه شرکای اروپایی تلقی شده و به‌طور متناسب به آن واکنش نشان داده می‌شود. تا صبح ۱۵ ژانویه، گروه چندملیتی در ستاد فرماندهی مشترک قطب شمال دانمارک در نوک گرد هم آمدند تا «شرایط را برای استقرار احتمالی گسترده‌تر نیروهای متحد ارزیابی کنند». تا ۱۸ ژانویه، بیش از ۱۰۰ سرباز در نوک و بیش از ۱۰۰ سرباز در کانگرلوسواک حضور داشتند. دانمارک اعلام کرد که یک تیم جدید نیروهای ویژه قطب شمال که بخشی از سپاه جاگر ارتش است، از اکتبر ۲۰۲۵ در «سخت‌ترین شرایط» گرینلند آموزش دیده است و قادر است در هر نقطه‌ای از گرینلند عملیات انجام دهد. بلژیک بلژیک در ۱۶ ژانویه اعلام کرد که این کشور یک افسر را برای شرکت در این عملیات اعزام می‌کند. در ۲۰ ژانویه، نخست‌وزیر بلژیک، بارت دی وور، در سخنانی در مجمع جهانی اقتصاد در داووس گفت که رئیس‌جمهور آمریکا با فشار آوردن به دانمارک برای واگذاری گرینلند، در حال تبدیل شدن به یک «هیولا» است. برده بدبخت بودن چیز دیگری است.» دانمارک دانمارک پیش از آغاز عملیات، تا ۱۵۰ سرباز مستقر در گرینلند را برای استفاده در آن در دسترس داشت. این نیروها عمدتاً تحت فرماندهی فرماندهی مشترک قطب شمال بودند و پس از بسیج نیروهای متحد در جزیره، آنها را پذیرفته‌اند. | ## بخش 2: عملیات استقامت قطب شمال | هواپیماهای چلنجر ۶۰۴ دانمارکی ماموریت‌های نظارتی را در قطب شمال انجام می‌دهند و از سال ۲۰۲۱ یک هواپیما به‌طور دائم در کانگرلوسواک مستقر شده است. در اوایل ۱۹ ژانویه ۲۰۲۶، سرلشکر سورن اندرسن دانمارکی گزارش داد که ۱۰۰ سرباز دانمارکی دیگر به نوک رسیده‌اند و تعداد مشابهی از سربازان جدید نیز در کانگرلوسواک مستقر شده‌اند. پخش‌کننده دانمارکی تی‌ار گزارش داد که ناوچه دفاع هوایی دانمارکی نیز به بخش دریایی این عملیات پیوسته است. استونی استونی به‌طور فعال در کمیته برنامه‌ریزی این عملیات شرکت می‌کند و در صورت درخواست دانمارک، بسیج احتمالی پنج تا ده پرسنل نظامی را پیشنهاد داد. هانو پوکور، وزیر دفاع، اظهار داشت که پرسنل نیروهای دفاعی استونی در نهایت به گرینلند خواهند رفت. آنتی هکنن، وزیر دفاع، گفت: «فنلاند تجربه عملیات در شرایط قطب شمال را دارد، اما گرینلند سرزمین جدیدی است. به همین دلیل است که ما ابتدا دو افسر رابط می‌فرستیم تا بفهمیم آنجا چگونه است، شرایط چگونه است و چگونه می‌توان تدارکات و سایر عملیات را ترتیب داد.» فرانسه در ۱۵ ژانویه ۲۰۲۶، تا ۱۵ پرسنل نظامی فرانسوی در گرینلند پیاده شدند و اولین گزارش این موضوع توسط شبکه تلویزیونی بی‌اف‌ام تی‌وی فرانسه تأیید شد. رئیس‌جمهور امانوئل مکرون در سخنرانی سال نو خود به نیروهای مسلح فرانسه در آن روز گفت که «یک تیم اولیه از سربازان فرانسوی در حال حاضر در محل حضور دارند و در روزهای آینده با تجهیزات زمینی، هوایی و دریایی تقویت خواهند شد.» طبق اعلام فرماندهی مشترک قطب شمال در ۱۸ ژانویه، نیروهای ویژه فرانسوی عملیات خود را در کانگرلوسواک آغاز کردند. آلمان آلمان اعلام کرد که ۱۵ سرباز را که بخشی از یک تیم شناسایی به رهبری آلمان خواهند بود، اعزام خواهد کرد. تیم شناسایی در ۱۸ ژانویه گرینلند را ترک کرد و ادعا شد که این کار «نه به دلیل تهدید تعرفه‌های ترامپ، بلکه طبق برنامه» انجام شده است. ایسلند ایسلند دو نفر از اعضای گارد ساحلی ایسلند را برای کمک به آماده‌سازی این رزمایش اعزام کرد. به گفته روبن برکلمانس، وزیر دفاع، احتمالاً در کوتاه مدت سربازان بیشتری به گرینلند اعزام خواهند شد. نروژ وزیر دفاع نروژ اعلام کرد که دو پرسنل نظامی را به گرینلند اعزام کرده‌اند که در این عملیات شرکت خواهند کرد. سوئد تأیید شده است که سوئد مقامات ارتش را با تعداد نامعلومی به گرینلند اعزام کرده است. بریتانیا بریتانیا یک افسر نظامی را «به درخواست دانمارک برای پیوستن به یک گروه شناسایی» به گرینلند فرستاد. کشورهای غیرعضو ناتو کانادا سخنگوی وزارت دفاع ملی در ۱۵ ژانویهٔ ۲۰۲۶ گفت که «تا این لحظه، نیروهای مسلح کانادا هیچ عملیات جدیدی را در گرینلند آغاز نمی‌کنند.» در ۱۹ ژانویه، گزارش شد که کانادا اعزام نیرو به گرینلند را برای تقویت حاکمیت دانمارک در نظر گرفته است. ایتالیا وزیر دفاع، گویدو کروزتو، تعداد نیروهای درگیر در این عملیات را به «شروع یک شوخی» تشبیه کرد و اظهار داشت که ایتالیا برخلاف متحدانش «موضعی منطقی» اتخاذ خواهد کرد و به «غیرمنطقی» بودن این عملیات اشاره کرد. در همان بیانیه، او تأیید کرد که ایتالیا پس از درخواست دانمارک، از شرکت در آن خودداری کرده است. نخست‌وزیر جورجا ملونی اظهار داشت که این عملیات باید در چارچوب ناتو، با هماهنگی ناتو و با مشارکت ایالات متحده انجام شود. او افزود که تقویت دفاع در قطب شمال از اهمیت اساسی برخوردار است، اما باید ناتو و اتحادیه اروپا را درگیر کند و تنها تحت این شرایط، ایتالیا به گرینلند نیرو اعزام خواهد کرد. او همچنین گفت که این عملیات نباید بین ناتو و اتحادیه اروپا اختلاف ایجاد کند و نباید به عنوان خصومت با ایالات متحده تلقی شود. | ## بخش 3: عملیات استقامت قطب شمال | لوکزامبورگ گزارش شده است که لوکزامبورگ «هیچ برنامه‌ای برای اعزام نیرو به گرینلند ندارد»، اگرچه دولت به‌طور کلی از این عملیات از نظر سیاسی حمایت می‌کند و اظهار داشته است که مایل است به جای آن یک مأموریت دیپلماتیک جداگانه ایجاد کند. لهستان در ۱۵ ژانویه ۲۰۲۶، روزنامه ویرتوالنا پولسکا گزارش داد که دونالد توسک، نخست‌وزیر، در یک کنفرانس مطبوعاتی اعلام کرده است که لهستان به گرینلند نیرو اعزام نخواهد کرد. اسپانیا اسپانیا اعلام کرد که پس از دعوت، مشارکت خود در این عملیات را بررسی می‌کند، هرچند در حال حاضر رسماً بخشی از آن نیست. آمریکا به گفته مقامات دانمارکی، در جلسه ناتو از ایالات متحده برای شرکت در این عملیات دعوت شد. آمادگی برای تهاجم مدنی دولت گرینلند از شهروندان خواست تا برای حمله نظامی به گرینلند توسط ایالات متحده، از جمله با ذخیره آذوقه، آماده شوند. تعرفه‌های تلافی‌جویانه آمریکا در ۱۷ ژانویه ۲۰۲۶، دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور ایالات متحده، در وب‌سایت تروث سوشال نوشت: «دانمارک، نروژ، سوئد، فرانسه، آلمان، بریتانیا، هلند و فنلاند به دلایل نامعلومی به گرینلند سفر کرده‌اند. این وضعیت بسیار خطرناکی برای ایمنی، امنیت و بقای سیاره ماست.» او در این پست اعلام کرد که از اول فوریه، همه این کشورها مشمول تعرفه ۱۰ درصدی برای همه واردات خواهند بود و این تعرفه‌ها در اول ژوئن به ۲۵ درصد افزایش خواهد یافت. این تعرفه‌ها «تا زمانی که توافقی برای خرید کامل و جامع گرینلند حاصل شود» ادامه خواهد یافت. واکنش این اعلامیه توسط رهبران بسیاری از کشورهای اروپایی و قانونگذاران ایالات متحده، از جمله برخی از جمهوری خواهان، محکوم شد. در پاسخ به این اعلامیه، رهبران اتحادیه اروپا اعلام کردند که توافقنامه تجاری اتحادیه اروپا و ایالات متحده را که طی شش ماه گذشته مورد مذاکره قرار گرفته بود، تصویب نخواهند کرد. ترامپ پیش از این این توافقنامه را «بزرگ‌ترین معامله‌ای که تاکنون انجام شده است» توصیف کرده بود. در ۱۸ ژانویه، سفرای اتحادیه اروپا در بروکسل برای یک جلسه اضطراری گرد هم آمدند، جایی که احتمال اعمال تعرفه ۹۳ میلیارد یورویی (۱۰۸ میلیارد دلاری) علیه ایالات متحده مورد بحث قرار گرفت. آنتونیو کوستا، که به عنوان رئیس شورای اروپایی «به اتحادیه اروپا جهت سیاسی می‌دهد»، گفت که «نشست فوق‌العاده‌ای» از رهبران اروپایی در روزهای آینده برای رسیدگی به تعرفه‌های ترامپ برگزار خواهد شد. رئیس‌جمهور فرانسه، مکرون، گفت که «تهدید تعرفه» «غیرقابل قبول» است و «هیچ ارعاب و تهدیدی نه در اوکراین و نه در گرینلند بر ما تأثیری نخواهد گذاشت». نخست‌وزیر نروژ، یوناس گار استوره، اعلام تعرفه را محکوم کرد و نوشت: «موضع نروژ قاطع است: گرینلند بخشی از پادشاهی دانمارک است. نروژ کاملاً از حاکمیت پادشاهی دانمارک حمایت می‌کند.» نخست‌وزیر بریتانیا، کی‌یر استارمر، گفت که «اعمال تعرفه بر متحدان» «کاملاً اشتباه» است. او افزود که دولتش «این موضوع را مستقیماً با دولت ایالات متحده پیگیری خواهد کرد.» در ۱۸ ژانویه ۲۰۲۶، جورجا ملونی، نخست‌وزیر ایتالیا، گفت که تعرفه‌های اعمال شده بر کشورهای شرکت کننده در این عملیات اشتباه بوده و مستقیماً با ترامپ صحبت کرد. او متعاقباً با مارک روته و دیگر رهبران اروپایی صحبت کرد تا سوء تفاهم بین متحدان را برطرف کند. موضع ایتالیا به عنوان میانجی نیز توسط وزیر امور خارجه آن، آنتونیو تاجانی، تأیید شد. لغو تعرفه‌ها در ۲۱ ژانویه، پس از رد استفاده از نیروی نظامی برای تصرف گرینلند، ترامپ همچنین اعلام کرد که این تعرفه‌ها در نهایت اعمال نخواهند شد. | ## جمع‌بندی | او گفت که ایالات متحده با همکاری اعضای ناتو، راه‌حل‌هایی برای امنیت قطب شمال پیدا خواهد کرد.