موضوع مقاله: جوزپه دی بندتو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جوزپه دی بندتو | مقدمه: او رکورد ملی ایتالیا را در استفاده از لیزر دی اکسید کربن برای انجام عمل جراحی عروق کرونر از طریق میوکارد که در غیر این صورت غیرقابل جراحی بود، در اختیار دارد. | ## بخش 1: جوزپه دی بندتو | 54-55 زندگی‌نامه جوزپه دی بندتو در ۸ ژانویهٔ ۱۹۴۶ در شهر ابولی، از پدر و مادری به نام پاسکواله دی بندتو و کارملا بوتا، به دنیا آمد. دی بندتو در سال ۱۹۷۲ با پایان‌نامه‌ای با موضوع «سرطان‌زایی شیمیایی» موفق شد با نمرهٔ کامل ۱۱۰ و تقدیر ویژه، مدرک پزشکی خود را از دانشگاه پروجا دریافت کند. پس از آن، در مرکز جراحی قلب کودکان برگامو که تحت مدیریت لوتچو پارنتسان اداره می‌شد—و در آن زمان بزرگ‌ترین مرکز جراحی قلب کودکان در جهان به‌شمار می‌رفت—دورهٔ تخصصی خود را گذراند. این مرحله از آموزش، نقطهٔ عطفی در مسیر حرفه‌ای او بود و زمینه‌ساز فعالیت‌های بعدی‌اش در حوزهٔ پزشکی تخصصی کودکان شد. در سال ۱۹۷۴، جوزپه دی بندتو برای گذراندن دورهٔ کارشناسی ارشد به ایالات متحده رفت؛ دوره‌ای که سه سال به طول انجامید. در این مدت، تا سال ۱۹۷۵ مسئولیت آزمایشگاه تحقیقات قلب‌وعروق در بیمارستان دانشگاهی واشینگتن را بر عهده داشت، و از سال ۱۹۷۶ تا ۱۹۷۷ به‌عنوان مدیر فیزیولوژی قلب‌وعروق در بیمارستان پروویدنس در شهر سیاتل فعالیت کرد. پس از بازگشت به ایتالیا، دی بندتو از سال ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۱ به‌عنوان دستیار پروفسور لوتچو پارنتسان در مرکز جراحی قلب کودکان برگامو مشغول به کار شد، جایی که پیش‌تر نیز دورهٔ تخصصی خود را در آن گذرانده بود. این همکاری نقش مهمی در تثبیت جایگاه علمی و حرفه‌ای او در حوزهٔ پزشکی قلب کودکان ایفا کرد. پس از بازگشت از آمریکا، با لیلیانا وردونی، روزنامه‌نگاری اهل برگامو، ازدواج کرد و صاحب دو دختر شد. در سال ۱۹۸۱ به مدت شش ماه به لندن نقل مکان کرد و در «بیمارستان کودکان بیمار خیابان گریت اورموند» که در آن زمان یکی از مهم‌ترین مراکز جراحی قلب کودکان در جهان بود، مشغول به کار شد. در سال ۱۹۸۱، جوزپه دی بندتو به ایتالیا بازگشت و به‌عنوان دستیار اول پروفسور اوگو تسلر در بیمارستان سن کارلو شهر پوتنزا مشغول به کار شد. او در همان‌جا بخش جراحی قلب کودکان را بنیان‌گذاری کرد تا کودکان جنوب ایتالیا دیگر مجبور نباشند برای عمل جراحی به برگامو سفر کنند. در سال ۱۹۸۴، دی بندتو به شهر بن در آلمان رفت و به‌عنوان مدیر بخش جراحی قلب کودکان در بیمارستان «کیندرکلینیک» منصوب شد. اما پس از یک سال، تصمیم گرفت به ایتالیا بازگردد و همان مسئولیت را در بیمارستان سن کارلو پوتنزا ادامه دهد. در سال ۱۹۹۰، در رقابت ملی برگزارشده در پادووا برندهٔ سمت ریاست شد و از سال ۱۹۹۱ در شهر سالرنو فعالیت خود را آغاز کرد، جایی که بخش جراحی قلب را تأسیس نمود. در ۱۹ دسامبر ۱۹۹۱، دی بندتو در شرایط اضطراری مجبور به انجام عملی پیچیده شد: تعویض آئورت قفسهٔ سینه در بیماری ۶۰ ساله با آنوریسم ترک‌خورده، بدون استفاده از دستگاه گردش خون خارج‌بدنی که معمولاً برای چنین جراحی‌هایی ضروری است. | ## بخش 2: جوزپه دی بندتو | او با ایجاد شنت بین زیرترقوه‌ای و رگ فمورال، توانست خون‌رسانی به نخاع را حفظ کند. , p.30 از سال ۱۹۹۳، جوزپه دی بندتو فعالیت تمام‌وقت خود را در زمینهٔ جراحی قلب در بیمارستان «سن جووانی دی دیو و روگی د’آراگونا» در شهر سالرنو آغاز کرد. این مرحله، نقطهٔ تثبیت حرفه‌ای او در جنوب ایتالیا بود، جایی که به توسعهٔ خدمات تخصصی جراحی قلب در منطقه کمک شایانی کرد. در سال ۲۰۰۰، دی بندتو به دعوت پروفسور آلن کارپنتیه، جراح برجستهٔ فرانسوی، در مراسم افتتاح بیمارستان «ژرژ پمپیدو» در پاریس شرکت کرد. این مراسم، گردهمایی بزرگان جراحی قلب در سطح جهانی بود و چهره‌هایی چون کریستیان بارنارد، نخستین جراح پیوند قلب، و دنتون کولی، از پیشگامان جراحی قلب در آمریکا، نیز در آن حضور داشتند. , p.31 ایجاد مرکز تعالی با تشدید فعالیت و با افزایش شهرت جراحی قلب سالرنو، زمان انتظار برای مداخله واقعاً طولانی شد؛ آنها به یک بیمارستان بزرگتر جدید با فناوری‌های جدید نیاز داشتند. کار ساخت «برج قلب» آغاز شد، اما پس از آنکه وعده‌های مکرر مربوط به افتتاح برج اغلب نادیده گرفته شد، جوزپه دی بندتو با کمیسیون اداری درگیر شد تا جایی که تهدید به ترک سالرنو کرد. همه‌چیز به‌نحو مطلوبی پیش رفت، زمانی که در ۲۴ سپتامبر ۲۰۰۷، «برج قلب» یا بخش تخصصی قلب‌وعروق بیمارستان سن جووانی دی دیو و روگی د’آراگونا در شهر سالرنو به‌طور رسمی افتتاح شد. پروفسور جوزپه دی بندتو با وجود دریافت پیشنهادهایی از یک کلینیک در سوئیس و یک بیمارستان در رم، تصمیم گرفت مسئولیت این مرکز را بر عهده گیرد و در کشور خود باقی بماند. تحت مدیریت او، بخش جراحی قلب این بیمارستان موفق شد در پروژهٔ بین‌المللی S.T.I.C.H. مهم‌ترین این دستاوردها عبارت‌اند از: بازسازی عروق کرونری با استفاده انحصاری از مجاری شریانی: این روش، برخلاف استفاده از وریدها، از شریان‌ها برای پیوند عروق استفاده می‌کند که دوام و اثربخشی بیشتری دارند. تکنیک جراحی قلب تپنده: در این روش، جراحی بدون استفاده از دستگاه گردش خون خارج‌بدنی انجام می‌شود، و با حفظ عملکرد طبیعی قلب، امکان بازسازی عروق با موفقیتی بیش از ۹۰٪ فراهم می‌گردد. توسعهٔ جراحی‌های کم‌تهاجمی در حوزهٔ عروق کرونری و دریچه‌های قلب: دی بندتو در سال‌های ۱۹۹۷ و ۱۹۹۸ دو کنفرانس بین‌المللی در این زمینه برگزار کرد که به گسترش این روش‌ها در سطح جهانی کمک کرد. پیشرفت در تکنیک‌های حفظ دریچه‌های قلب: این نوآوری‌ها در همکاری با پروفسور آمریکایی تیرون دیوید صورت گرفت و به‌جای تعویض کامل دریچه، امکان ترمیم و حفظ عملکرد طبیعی آن‌ها را فراهم ساخت. , p.62 در سال ۱۹۹۵، یک عمل جراحی نادر اصلاحی به نام وارونگی مادرزادی دهلیزی در محل وارونگی را روی دختری تنها پنج روزه انجام داد. او به عنوان یکی از معدود جراحانی در جهان که این عمل جراحی را با موفقیت انجام داده است، در نگارش مقاله‌ای در سالنامه جراحی قفسه سینه سال ۱۹۹۵ همکاری داشت. | ## بخش 3: جوزپه دی بندتو | این نوع مداخلهٔ فوق‌تخصصی تا آن زمان تنها در سه مرکز درمانی در جهان—فونیکس، هلسینکی و میلان—انجام شده بود. اجرای موفق این جراحی در سالرنو، جایگاه علمی و عملی تیم دی بندتو را در سطح بین‌المللی تثبیت کرد و نشان‌دهندهٔ توانمندی‌های پیشرفتهٔ آن‌ها در حوزهٔ جراحی عروق مغزی بود. در سال ۲۰۱۱، جوزپه دی بندتو یکی از معدود جراحان در اروپا بود که موفق شد دو عمل جایگزینی دریچه آئورت را با استفاده از پروتزهای نسل جدید و بدون نیاز به بخیه با موفقیت انجام دهد—روشی پیشرفته که زمان جراحی را کاهش داده و بهبودی بیماران را تسریع می‌کند. پیش‌تر، در ۶ دسامبر ۲۰۱۰، او طبقهٔ سوم «برج قلب» در بیمارستان سن جووانی دی دیو و روگی د’آراگونا در سالرنو را در اختیار انجمن ایتالیایی مبارزه با لوسمی، لنفوم و میلوما (AIL) قرار داد. این اقدام زمینه‌ساز تأسیس شعبهٔ سالرنو این انجمن شد و نشان‌دهندهٔ تعهد انسانی و اجتماعی دی بندتو در کنار فعالیت‌های علمی‌اش بود. در ۳۰ اکتبر ۲۰۱۴، جوزپه دی بندتو برای اولین بار در جهان یک عمل جراحی پیچیده برای اصلاح عوارض ناشی از تترالوژی فالوت انجام داد. دومنیکو بیساچیا، دانشجوی سال چهارم پزشکی در دانشگاه سالرنو، دچار آنوریسم قوس آئورت صعودی و نارسایی دریچه‌ای هم در دریچه آئورت و هم در دریچه ریوی بود. 23-24 چند سال بعد، با پروفسور آلن کارپانتیه از مدرسه پاریس، توافقی برای تبادل مداوم تجربیات حرفه‌ای حاصل شد؛ پروفسور کیم ای. 6-7 انتشارات اصلی ماسیلّو و همکاران (۱۹۹۴) مطالعه‌ای دربارهٔ آمبولی شدید ریوی سه ساعت پس از بای‌پس قلبی-ریوی منتشر کردند. پانزا و همکاران (۱۹۹۵) به بررسی تنگی ایزوله دهانه عروق کرونری بدون علت مشخص پرداخته‌اند، با توجه به پیامدهای بالینی و جراحی ویژه این ضایعه. ماسیلّو و همکاران (۱۹۹۵) گزارش جراحی نادر اتصال غیرطبیعی وریدهای ریوی با سپتوم دهلیزی چپ سالم ارائه کردند. ماسیلّو و پانزا (۱۹۹۶) دربارهٔ بازخونی میوکارد با لیزر CO₂ مقاله‌ای منتشر کردند. ماسیلّو و همکاران (۲۰۰۲) نتایج جراحی تعویض دریچه آئورت از طریق استرنوتومی جزئی فوقانی را با استرنوتومی میانی مقایسه کردند. تریمارکی و همکاران (۲۰۰۷) فصل کتابی دربارهٔ گزینه‌های جراحی عروقی در مورد تشریح آئورت و سندرم‌های مرتبط منتشر کردند. پانزا و دی بندتو (۲۰۰۹) در مطالعه‌ای بین‌المللی به بررسی تشخیص تشریح حاد آئورت با کمک D-Dimer پرداختند. پانزا و همکاران (۲۰۰۹) تجربه هشت‌ساله در بازکاشت ریشه آئورت با حفظ دریچه آئورت در بیماران آنوریسمی را گزارش کردند. | ## جمع‌بندی | سیترُ و همکاران (۲۰۱۱) درمان جراحی آمبولی پارادوکسیک قریب‌الوقوع همراه با آمبولی ریوی در بیمار با جهش فاکتور V لیدن را بررسی کردند.