موضوع مقاله: ماسیمو کارلوتو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ماسیمو کارلوتو | مقدمه: زندگی‌نامه پرونده «کارلوتو» کارلوتو در مرکز یکی از بحث‌برانگیزترین پرونده‌های قضایی در تاریخ معاصر ایتالیا قرار داشت. | ## بخش 1: ماسیمو کارلوتو | ماسیمو کارلوتو، یک دانشجوی ۱۹ ساله و عضو لوتا کونتینوا، پس از شنیدن فریادهای قربانی به او برخورد. در نخستین محاکمه، او به دلیل نبود مدارک کافی توسط دادگاه کیفری پادووا تبرئه شد، اما سپس در تجدیدنظر به ۱۸ سال حبس توسط دادگاه ونیز محکوم شد. او به یک فراری تبدیل شد، ابتدا در فرانسه و سپس در مکزیک، جایی که پس از سه سال گریختن دستگیر و به ایتالیا مسترد شد. یک جنبش مردمی گسترده از کارلوتو حمایت کرد؛ افزون بر آن، شماری از شخصیت‌های برجسته دادخواستی به نفع او امضا کردند، از جمله اتوره گالو، خورخه آمادو، نیلده ایوتی، نوربرتو بوبیو، جیاندومنیکو پیزاپیا و فرناندو ایمپوزیماتو. در سال ۱۹۸۹، دیوان کشور دستور برگزاری مجدد محاکمه را صادر کرد و پرونده را به دادگاه تجدیدنظر ونیز بازگرداند تا مشخص شود که کارلوتو باید طبق قانون کیفری قدیم یا جدید تبرئه شود. در سال ۱۹۹۱، دادگاه قانون اساسی ایتالیا رأی خود را صادر کرد، اما بازنشستگی رئیس دادگاه باعث شد محاکمه دیگری لازم شود. در طول این دادگاه، کارلوتو (که از یک بیماری متابولیک شدید رنج می‌برد) به ۱۶ سال زندان محکوم شد. | ## بخش 2: ماسیمو کارلوتو | وکلای او استدلال کردند که این محکومیت تازه اصل محاکمه مضاعف/نِه بیس این ایدم را نقض می‌کند. افکار عمومی به سود کارلوتو بود و در سال ۱۹۹۳، رئیس‌جمهور ایتالیا اسکار لوئیجی اسکال‌فارو به او عفو اعطا کرد. نویسندگی ماسیمو کارلوتو فعالیت ادبی خود را، به‌ویژه با نوشتن رمان‌هایی در ژانر نوآر، آغاز کرد. او با کتاب فراری (۱۹۹۵) که زندگینامهٔ خودنوشت داستانی از دوران فرارش بود، وارد عرصه ادبیات شد. این کتاب در سال ۲۰۰۳ به فیلم فراری تبدیل شد که آندریا مانی آن را کارگردانی کرد و دانیله لیوتی در نقش کارلوتو بازی کرد. مشهورترین شخصیت او «تمساح»، با نام مستعار مارکو بوراتی است؛ یک کارآگاه خصوصی کاملاً اصیل و ساختهٔ ذهن نویسنده. در سال ۱۹۹۸ او نامنظم‌ها را منتشر کرد، رمانی با زمینهٔ زندگینامه و تحقیقی که در آن جنگ داخلی آرژانتین و سرکوب‌های دهه هفتاد، در جریان جنگ کثیف روایت شده‌است. | ## بخش 3: ماسیمو کارلوتو | او با اِستلا کارلوتو، بنیان‌گذار مادربزرگ‌های میدان مایو، آشنا شد و مصاحبه کرد؛ کسی که بعدها مشخص شد با ماسیمو کارلوتو نسبت دارد و در جستجوی دختر و نوهٔ نوزادش بود که در شمار ناپدیدشدگان قرار داشتند. در سال ۲۰۰۱ او خداحافظ عشق، بدرود را منتشر کرد که در سال ۲۰۰۵ توسط میکله سواوی به فیلم خداحافظی با بوسه اقتباس شد. در سال ۲۰۰۴ او بی‌کرانگی تاریک مرگ را منتشر کرد؛ یک اثر نوآر بسیار تاریک و پوچ‌گرایانه که بر موضوع انتقام متمرکز بود و به فیلم هندی بدلاپور اقتباس شد. کتاب‌های او به زبان‌های فرانسوی، بلغاری، انگلیسی، آلمانی، اسپانیایی، یونانی، هلندی، چکی و آمریکایی ترجمه شده‌اند. جوایز جایزه دل جوودی (۱۹۹۶) جایزه دسی (۱۹۹۹) جایزه شرباننکو (۱۹۹۹) جایزه شرباننکو (۲۰۰۲) رتبه دوم جایزه بزرگ ادبیات پلیسی (۲۰۰۳) جایزه گیلاس طلایی (۲۰۰۳) جایزه لاما و تراوما (۲۰۰۵) فینالیست جایزه بانکَرلا (۲۰۰۶) جایزه کتاب‌فروش – شهر پادووا (۲۰۰۷) فینالیست جوایز ادگار آلن پو برای Arrivederci amore ciao («خداحافظی با بوسه»، ۲۰۰۷) جایزه ادبی نوآر اکولوژیست ژان کلود ایزو (۲۰۰۹) جایزه سوگارپرایز (۲۰۱۳) آثار رمان‌ها Il fuggiasco («فراری»)، رم، انتشارات ا/او، ۱۹۹۵. | ## جمع‌بندی | Cocaina («کوکائین»، با جیانکارلو ده کاتالدو و جیانریکو کاروفیگلیو)، تورین، اینائودی، ۲۰۱۳.