aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: جنگ خنده‌دار کثیف کوچک | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جنگ خنده‌دار کثیف کوچک | مقدمه: جنگ خنده‌دار کثیف کوچک (با عنوان اصلی No habrá más penas ni olvido به‌معنای «دیگر اندوه و فراموشی در کار نخواهد بود») فیلمی کمدی-درام محصول سال ۱۹۸۳ سینمای آرژانتین به کارگردانی اکتور الیورا است که بر پایهٔ رمانی از اسوالدو سوریانو و با فیلم‌نامه‌ای از خود او و روبرتو کوسا ساخته شده است. | ## بخش 1: جنگ خنده‌دار کثیف کوچک | رپتو تهیه شده و بازیگرانی همچون فدریکو لوپی، میگل آنخل سولا، اولیسس دومونت، هکتور بیدونده و ویکتور لاپلاس در آن ایفای نقش می‌کنند. این فیلم که در اوایل دههٔ ۱۹۷۰ و در روستایی خیالی در مرکز آرژانتین می‌گذرد، منازعهٔ سیاسی بین شهردار و معاونش را به تصویر می‌کشد که به درگیری مسلحانه‌ای تمام‌عیار بین نیروهای پلیس، شبه‌نظامیان راست‌گرا (AAA) و چپ‌گرایان مونتونروس تبدیل می‌شود. | ## بخش 2: جنگ خنده‌دار کثیف کوچک | بازیگران فدریکو لوپی در نقش ایگناسیو فوئنتس میگل آنخل سولا در نقش خوان خولیو د گراسیا در نقش گروهبان گارسیا اولیسس دومونت در نقش سروینیو لاوتارو موروا در نقش شهردار گوگلیلمینی هکتور بیدونده در نقش سوپریو رودولفو رانی در نقش رئیس پلیس یانوس رائول ریزو در نقش معاون روسی لوئیس مارتینز روسکونی در نقش روخلیو آلمیدو امیلیو ویدال در نقش رینالدو ویکتور لاپلاس در نقش پرودنسیو گوسمان آلیسیا بایستروچی در نقش ماتیلدا گومس خوزه ماریا لوپز در نقش ماتیو آرتورو مالی در نقش توتو گراسیلا دوفائو در نقش همسر فوئنتس پاتریسیو کونترراس در نقش افسر پلیس کومینی فرناندو ایگلسیاس در نقش مویانیتو ماریا سوکاس در نقش دختر عضو گروه JP سالو پازیک در نقش خبرنگار رودولفو بریندیسی در نقش «دیوانه» سرس اکتور الیورا در نقش شورشی (حضور کوتاه) اسوالدو سوریانو در نقش شورشی (حضور کوتاه) زمینه این فیلم بر پایهٔ درگیری‌های سیاسی واقعی دههٔ ۱۹۷۰ در آرژانتین ساخته شده است. ماجرای فیلم اشاره‌ای غیرمستقیم به نزاع خونین میان جناح چپِ جنبش پرونیست یعنی مونتونروس و جناح راستِ وفادار به خوان پرون دارد. | ## بخش 3: جنگ خنده‌دار کثیف کوچک | اکران فیلم نخستین‌بار در ۲۲ سپتامبر ۱۹۸۳ در آرژانتین اکران شد و سپس در جشنواره‌هایی چون جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو، جشنواره بین‌المللی فیلم برلین، جشنواره فیلم پلیسی کونیاک در فرانسه و جشنواره فیلمسازان نو / فیلم‌های نو در نیویورک به نمایش درآمد. | ## جمع‌بندی | واکنش منتقدان وینسنت کانبی، منتقد نیویورک تایمز نوشت: «فیلم چنان با بازی‌های قوی و ضرباهنگ حساب‌شده‌ای پیش می‌رود که تماشاگر فرصت نمی‌کند به معنای عمیق‌تری بیندیشد؛ اگرچه پایان فیلم تلخ است، اما همین که چنین فیلمی ساخته شده، آن هم با این سبک و سیاق، مایهٔ امیدواری‌ست.»نیویورک تایمز، مارس ۱۹۸۵ جوایز برنده جشنواره فیلم برلین ۱۹۸۴: جایزهٔ خرس نقره‌ای هیئت داوران، جایزهٔ فیپرشی، جایزهٔ C.I.C.A.E.
موضوع مقاله: لیگ دسته اول فوتبال ارمنستان ۱۸-۲۰۱۷ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لیگ دسته اول فوتبال ارمنستان ۱۸-۲۰۱۷ | مقدمه: فصل ۱۸–۲۰۱۷ لیگ دسته اول فوتبال ارمنستان بیست و ششمین فصل از زمان تأسیس آن و رقابت‌های فوتبال دسته دوم ارمنستان بود. | ## بخش 1: لیگ دسته اول فوتبال ارمنستان ۱۸-۲۰۱۷ | تغییرات تیم ۳ تیم تازه تأسیس به فصل لیگ دسته اول فوتبال ارمنستان ۱۸-۲۰۱۷ پیوسته‌اند: لوری از وانادزور، استان لوری آرتساخ از ایروان آرارات-موسکووا از ایروان (در نیم فصل اول با نام باشگاه فوتبال آوان آکادمی بازی می‌کرد) ورزشگاه‌ها و موقعیت‌ها ۱۰ تیم در مسابقات این فصل شرکت خواهند کرد که از این تعداد، تنها ۴ تیم - آرتساخ، اربونی، لوری، و آرارات-مسکو - واجد شرایط صعود به لیگ برتر فوتبال ارمنستان ۱۹–۲۰۱۸ تا پایان مسابقات هستند. ۶ تیم باقیمانده، تیم‌های ذخیره باشگاه‌های فوتبالی هستند که در حال حاضر در مسابقات لیگ برتر ارمنستان شرکت می‌کنند. | ## بخش 2: لیگ دسته اول فوتبال ارمنستان ۱۸-۲۰۱۷ | باشگاهموقعیتورزشگاهگنجایشایروان (ناحیه شنگاویت)ایروان (ناحیه کنترون)دزوراغبیور (استان کوتایک)ورزشگاه میکا (بازی روز ۱ تا ۸)ورزشگاه پیونیک (بازی روز ۹ تا ۱۴)مرکز تمرینی دزوراغبیور (بازی روز ۱۵ و به بعد)۷٬۲۵۰۷۸۰نامشخصایروان (ناحیه آوان)ورزشگاه آکادمی فوتبال ایروان۱٬۴۲۸آشتاراک (استان آراگاتسوتن) ورزشگاه کاساغی مارزیک (بازی روز ۱۱ و به بعد)1۳٬۶۰۰وانادزورآکادمی فوتبال وانادزور2۱۰۰ایروان (شنگاویت)آشتاراک (استان آراگاتسوتن) ورزشگاه آلاشکرت (بازی روز ۱ تا ۱۴)ورزشگاه کاساغی مارزیک (بازی روز ۱۵ و به بعد)۶٬۸۰۰۳٬۶۰۰دزوراغبیور (استان کوتایک)مرکز تمرینی دزوراغبیورنامشخصایروان (ناحیه مالاتیا سباستیا)مرکز تمرینی بانانتس pitch#3۶۰۰کاپانگاندزاسار کاپاننامشخصایروان (ناحیه کنترون)ورزشگاه پیونیک۷۸۰گیومریورزشگاه شهر گیومری۲٬۸۴۴ 1اربونی به جای ورزشگاه اختصاصی خود در اربونی، ایروان، در ورزشگاه کاساغی مارزیک، آشتاراک بازی خواهد کرد. 2 به دلیل بازسازی ورزشگاه همیشگی‌شان، ورزشگاه شهر وانادزور، لوری در زمین تمرین اصلی آکادمی فوتبال وانادزور بازی خواهد کرد. | ## بخش 3: لیگ دسته اول فوتبال ارمنستان ۱۸-۲۰۱۷ | ## جمع‌بندی | کادر فنی و لباس تیم رئیس مربی کاپیتان تولیدکننده لباس حامی مالی پیراهن آرتساخ سوان آصلانیان تیگران یسائیان گور مکرتومیان نایکی رنو، Efubet, Steritech آرارات-موسکووا هراچیک کانانیان آرتاک اوسیان هوهانس هاروتیونیان آلبرت خاچومیان آدیداس اربونی تیگران آیوازیان سوادا آرزومانیان هایک ملکونیان آرسن هاکوبیان جوما لوری روبرت گریگوریان آرمن آدامیان گورگن ماتئوسیان پوما اس‌ئی رستوران خوسه (Jose Restaurant) آلاشکرت باگرات ناوویان سرگئی ارزرومیان آرتاشس آراکلیان جوما باگراتور آرارات ایروان هراچ یاگان گئورگی آندریاسیان گئورگ بوغوسیان آرمن دردزیان جاکو بانانتس هراچ آقابکیان واهه گئورگیان (بازی روز ۱ تا ۹) ساموئل نیگویان (بازی روز ۱۰ و به بعد) استپان هاروتیونیان سورن آلویان آدیداس گاندزاسار کاپان گارنیک آقابابیان آشوت مانوچاریان تیگران ایوانیان آدیداس ZCMC پیونیک آرتور سوقومونیان ساموئل سارگسیان (بازی روز ۱ تا ۱۰) آلبرت سارگسیان (بازی روز ۱۱ و به بعد) داویت ترتریان امیل قوکاسیان نایکی لیگ دسته اول فوتبال ارمنستان ۱۹-۲۰۱۸ شیراک آرمان ساهاکیان تیگران داوتیان آرتور آمیریان آدیداس ۱.
موضوع مقاله: راین سندبرگ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # راین سندبرگ | مقدمه: راین دی سندبرگ (۱۸ سپتامبر ۱۹۵۹–۲۸ ژوئیه ۲۰۲۵)، ملقب به " راینو "، بازیکن، مربی و مدیر حرفه‌ای بیسبال آمریکایی بود. | ## بخش 1: راین سندبرگ | او ۱۶ فصل در لیگ برتر بیسبال به عنوان بازیکن دوم برای تیم‌های فیلادلفیا فیلیز (۱۹۸۱) و شیکاگو کابز (۱۹۸۲–۱۹۹۴، ۱۹۹۶–۱۹۹۷) بازی کرد. سندبرگ پس از شروعی نه چندان درخشان در دوران حرفه‌ای خود، تدریجاً توانست برای خود شهرت و اعتباری کسب کند. | ## بخش 2: راین سندبرگ | پس از آن، سندبرگ خود را به عنوان یکی از نامزدهای همیشگی آل استار و دستکش طلایی تثبیت کرد و از سال ۱۹۸۳ تا ۱۹۹۱، ۱۰ بار به صورت متوالی در آل استار حضور یافت و ۹ بار پیاپی دستکش طلایی را از آن خود کرد. درصد فیلدینگ ۰٫۹۸۹ او در دوران حرفه‌ای‌اش، زمانی که در سال ۱۹۹۷ بازنشسته شد، یک رکورد در لیگ‌های اصلی در بیس دوم بود. | ## بخش 3: راین سندبرگ | او با هفت جایزه سیلور اسلاگر، با خوزه آلتووه، در بیشترین تعداد جایزه سیلور اسلاگر برای یک بازیکن بیس دوم مشترک است. سندبرگ پس از دوران بازیگری‌اش، در لیگ‌های پایین‌تر برای تیم‌های کابز و فیلیز مربیگری کرد. | ## جمع‌بندی | پس از مدت کوتاهی خدمت به عنوان مربی پایه برای فیلیز، در اواسط فصل ۲۰۱۳ سرمربی فیلیز شد و تا زمان استعفایش در اواسط فصل ۲۰۱۵ در این سمت خدمت کرد.
موضوع مقاله: پاکستان رنجرز | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پاکستان رنجرز | مقدمه: این دو سپاه عبارتند از رنجرهای پنجاب (که در استان پنجاب با ستاد مرکزی در لاهور فعالیت می‌کنند) و رنجرهای سند (که در استان سند با ستاد مرکزی در کراچی فعالیت می‌کنند). | ## بخش 1: پاکستان رنجرز | یک ستاد مرکزی سپاه سوم در اسلام‌آباد وجود دارد، اما فقط برای واحدهایی است که از سپاه دیگر برای انجام وظایف در پایتخت فدرال منتقل می‌شوند. این سپاه‌ها از نظر اداری تحت نظر نیروی زمینی پاکستان اما تحت ساختارهای فرماندهی جداگانه فعالیت می‌کنند و یونیفرم‌های کاملاً متفاوتی می‌پوشند. با این حال، آنها معمولاً توسط افسرانی که از ارتش پاکستان مأمور شده‌اند، فرماندهی می‌شوند. هدف اصلی آنها تأمین امنیت و دفاع از مرز تقریباً ۲۲۰۰ کیلومتری (۱۴۰۰ مایلی) هند و پاکستان است که به‌طور متقابل به رسمیت شناخته شده است. این مرز شامل خط کنترل به شدت نظامی در درگیری کشمیر نمی‌شود، جایی که استان پنجاب پاکستان در مجاورت جامو و کشمیر تحت کنترل هند قرار دارد. | ## بخش 2: پاکستان رنجرز | در نتیجه، خط کنترل توسط رنجرهای شبه‌نظامی پنجاب اداره نمی‌شود، بلکه توسط ارتش پاکستان اداره می‌شود. آنها همچنین اغلب در عملیات‌های امنیتی داخلی و خارجی عمده با ارتش عادی پاکستان مشارکت دارند و به نیروهای پلیس استانی برای حفظ قانون و نظم در برابر جرم، تروریسم و ناآرامی کمک می‌کنند. علاوه بر این، رنجرهای پنجاب، به همراه نیروی امنیت مرزی هند، در مراسم باشکوه پایین آوردن پرچم در گذرگاه مرزی واگاه-عطاری در شرق لاهور شرکت می‌کنند. به عنوان بخشی از نیروهای مسلح غیرنظامی شبه‌نظامی، رنجرها می‌توانند در زمان جنگ و هر زمان که ماده ۲۴۵ قانون اساسی پاکستان برای ارائه «کمک نظامی به قدرت مدنی» مورد استناد قرار گیرد، به کنترل کامل عملیاتی ارتش پاکستان منتقل شوند. نمونه‌ای از این امر، استقرار رنجرهای سند در کراچی برای مقابله با افزایش جرم و تروریسم است. | ## بخش 3: پاکستان رنجرز | اگرچه این استقرارها رسماً موقت هستند زیرا دولت‌های استانی و فدرال باید اختیارات پلیسی را به این سپاه اختصاص دهند، اما در واقع به دلیل تمدید مکرر این اختیارات، دائمی شده‌اند. در ژوئیه ۲۰۲۵، یک حادثه در کراچی، توجه‌ها را به وخامت روحیه و شرایط کاری در میان رنجرهای پاکستان جلب کرد. درگیری بین یک پرسنل رنجرز و یک افسر پلیس به تیراندازی مرگباری منجر شد که منجر به مرگ وسیم اختر، پاسبان پلیس و جراحات جدی به یک افسر رنجرز، نعمان، که با گروه ۳۴ اعزام شده بود، شد. | ## جمع‌بندی | این حادثه بحث‌های عمومی را در مورد فقدان اصلاحات نهادی و عوارض روانی بر نیروهای خط مقدم که در استقرار شهری پرفشار فعالیت می‌کنند، دوباره شعله‌ور کرد.
موضوع مقاله: کمیته ستاد مشترک نیروهای مسلح پاکستان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کمیته ستاد مشترک نیروهای مسلح پاکستان | مقدمه: کمیته ستاد مشترک نیروهای مسلح پاکستان یک نهاد اداری متشکل از رهبران ارشد نظامی یونیفرم‌پوش نیروهای مسلح پاکستان است که در مورد مسائل مهم استراتژیک نظامی و غیرنظامی به دولت غیرنظامی پاکستان، شورای امنیت ملی، وزیر دفاع، رئیس‌جمهور و نخست‌وزیر پاکستان مشاوره می‌دهد. | ## بخش 1: کمیته ستاد مشترک نیروهای مسلح پاکستان | این نهاد طبق قانون تعریف شده و متشکل از یک رئیس، روسای ستاد نیروی زمینی، نیروی دریایی و نیروی هوایی است، که هر چهار نفر، افسران چهار ستاره هستند که توسط رئیس‌جمهور و به توصیه نخست‌وزیر منصوب می‌شوند. رئیس کمیته مشترک نیروهای مسلح پاکستان بر اساس ارشدیت و شایستگی از روسای سه شاخه نیروهای مسلح پاکستان انتخاب می‌شود. هر رئیس ستاد نیرو، خارج از تعهدات ستاد مشترک، وظیفه خود را مستقیماً برای وزارت دفاع انجام می‌دهد. | ## بخش 2: کمیته ستاد مشترک نیروهای مسلح پاکستان | به دنبال کمیسیون حمود الرحمان، کمیته ستاد مشترک ارتش اختیار فرماندهی عملیاتی ندارد. در عوض، کمیته ستاد مشترک ارتش یک نهاد مشاوره نظامی اصلی است و عملیات فرماندهی را بین نیروها هماهنگ می‌کند. این کمیته توسط افسر چهار ستاره‌ای که به عنوان رئیس کمیته مشترک تعیین می‌شود، رهبری می‌شود. | ## بخش 3: کمیته ستاد مشترک نیروهای مسلح پاکستان | رئیس ستاد مشترک، فرمانده کل قوای تمام نیروهای مسلح پاکستان است، اما اختیار عملیاتی بر نیروهای رزمی که مستقیماً به روسای ستاد خود گزارش می‌دهند، ندارد. ستاد مشترک، در راولپندی، نزدیک به ستادهای نیروی دریایی، هوایی و ستاد فرماندهی مرکزی، مستقر است. | ## جمع‌بندی | کمیته ستاد مشترک متشکل از تمام پرسنل نظامی یونیفرم‌پوش از هر یک از این نیروها است که به رئیس ستاد در هماهنگی تلاش‌های نظامی کمک می‌کنند.
موضوع مقاله: شترمرغ گردن‌سرخ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # شترمرغ گردن‌سرخ | مقدمه: این زیرگونه بزرگ‌ترین میان همهٔ زیرگونه‌های شترمرغ است و از این رو، بزرگ‌ترین پرندهٔ زنده به‌شمار می‌آید. | ## بخش 1: شترمرغ گردن‌سرخ | تاریخچه فرگشتی در دههٔ ۱۹۹۰، بررسی‌های دی‌ان‌ای میتوکندریایی در ناحیهٔ کنترل ژنوم، نزدیکی ژنتیکی شترمرغ عربی با شترمرغ گردن‌سرخ را آشکار کرد. در سال ۲۰۱۷، مؤسسه دیرین‌گیاه‌شناسی بیربال ساهنی اعلام کرد که شترمرغ‌های معمولی حدود ۲۵٬۰۰۰ سال پیش در هند می‌زیسته‌اند. تحلیل دی‌ان‌ای یازده پوستهٔ فسیل‌شدهٔ تخم شترمرغ از هشت پایگاه باستان‌شناسی در راجستان، گجرات و مادیا پرادش نشان داد که ۹۲٪ شباهت ژنتیکی با شترمرغ گردن‌سرخ دارند. زیستگاه و پراکندگی این زیرگونه پیش‌تر در گستره‌ای وسیع از اتیوپی و سودان در شرق تا موریتانی و سنگال در غرب و تا شمال مصر و مراکش پراکنده بود، اما اکنون در بیشتر این مناطق منقرض شده و فقط در شش کشور از هجده کشور پیشین حضور دارد. صندوق حفاظت از صحرای بزرگ آفریقا (SCF) پروژه‌هایی را برای نجات این زیرگونه و بازگرداندن آن به زیستگاه‌های پیشینش در صحرای بزرگ آفریقا و ساحل صحرا آغاز کرده است. | ## بخش 2: شترمرغ گردن‌سرخ | برنامه‌های بازمعرفی آفریقا شترمرغ گردن‌سرخ گسترده‌ترین زیرگونهٔ شترمرغ بوده و امروزه تنها در بخش‌هایی پراکنده از چاد، کامرون، جمهوری آفریقای مرکزی و سنگال زنده‌مانده است. اما در سال ۲۰۱۴، پس از ۱۲۷ سال، شترمرغ گردن‌سرخ دوباره به پارک ملی دغومس بازگردانده شد و سپس به پارک ملی سیدی تویی و ذخیره‌گاه حیات وحش اورباته نیز انتقال یافت. در کشورهایی مانند نیجر و نیجریه نیز پروژه‌های مشابهی برای احیای این پرنده در حال اجراست. آسیا شترمرغ گردن‌سرخ نزدیک‌ترین خویشاوند شترمرغ عربی است که در آسیای غربی منقرض شده. در پی تأیید نزدیکی ژنتیکی این دو زیرگونه، برنامه‌هایی برای بازمعرفی شترمرغ گردن‌سرخ در زیستگاه‌های پیشین شترمرغ عربی آغاز شد. | ## بخش 3: شترمرغ گردن‌سرخ | در سال‌های ۱۹۸۸ تا ۱۹۸۹، شترمرغ‌هایی از سودان به عربستان سعودی منتقل شدند و در سال ۱۹۹۴ در منطقه حفاظت‌شده محازة الصید معرفی شدند. در زیستگاه حیات وحش یوت‌واتا در اسرائیل نیز تعدادی شترمرغ گردن‌سرخ معرفی شدند که قرار بود در صحرای نگب آزاد شوند، اما این پروژه شکست خورد و پرندگان ناپدید شدند. ادامهٔ این پروژه به تعویق افتاده ولی امکان ازسرگیری آن در آینده وجود دارد و همکاری اردن و مصر با اسرائیل در این زمینه مطرح شده است. | ## جمع‌بندی | در اسارت شترمرغ‌های گردن‌سرخ در اسارت عمدتاً در باغ‌وحش‌های اروپا و خاورمیانه مانند باغ‌وحش هانوفر، باغ‌وحش هامبورگ و باغ‌وحش پیگنتون نگه‌داری و پرورش می‌یابند.
موضوع مقاله: ماریانا مونتیانو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ماریانا مونتیانو | مقدمه: ماریانا مونتیانو (متولد ۱۴ اوت ۱۹۸۹) بنیان‌گذار و رئیس صندوق آب و هوای روسیه، یک سازمان حفاظت از محیط زیست است. | ## بخش 1: ماریانا مونتیانو | این صندوق با هدف مقابله با تغییرات اقلیمی، ارتقای آگاهی عمومی، و حمایت از پروژه‌های پایدار در مناطق آسیب‌پذیر روسیه تأسیس شده است. در سال ۲۰۱۹، مونتیانو به دلیل رویکرد نوآورانه خود در حفاظت از محیط زیست، جایزه سازمان ملل متحد " قهرمانان زمین " را دریافت کرد. تعهد زیست‌محیطی وقتی آتش‌سوزی‌ها در سال ۲۰۱۰ تقریباً دو میلیون هکتار از جنگل‌های سراسر کشور را نابود کردند، مونتیانو به جنبش حفاظت از محیط زیست ECA, که در نتیجه آن آتش‌سوزی‌های جنگلی تأسیس شده بود، پیوست. با حمایت مالی تولیدکننده لوازم آرایشی روسی فابرلیک و حمایت داوطلبان متعدد، این سازمان موفق شد تا سال ۲۰۱۵ ده میلیون درخت بکارد. او علاوه بر کاشت درخت، متعهد به کار بر روی یک مفهوم ارتباطی فراگیر به منظور افزایش آگاهی از آب و هوا و محیط زیست در بین مردم بود. | ## بخش 2: ماریانا مونتیانو | به عنوان مثال، در آستانه روز ولنتاین، ۲۰۱۹، بازی تلفن همراه «جنگل را بکارید» توسط تیمی پیرامون مونتیانو به زبان‌های روسی و انگلیسی منتشر شد. این برنامه به کاربران اجازه می‌دهد تا به صورت مجازی در زمین‌های بایر درخت بکارند، از جنگل‌های حاصل از آن در برابر آتش‌سوزی و آفات محافظت کنند و نحوه بازگشت حیوانات به آنجا را تجربه کنند. در عین حال، آنها این فرصت را دارند که پول اهدا کنند تا جنگل‌ها نیز در واقعیت پدیدار شوند. مونتیانو به دلیل این رویکرد نوآورانه و تعهد به حفاظت از جنگل‌ها، در سال ۲۰۱۹ مفتخر به دریافت جایزه سازمان ملل متحد «قهرمانان جوان زمین» شد. او با این کار می‌خواهد به احیای جنگل‌ها ادامه دهد و یک کمپین جامع حفاظت از آب و هوا را هدایت کند. | ## بخش 3: ماریانا مونتیانو | کاشت درخت بخش مهمی از این برنامه خواهد بود و همچنین تمرکز بر آموزش محیط زیست با تمرکز بر تغییرات آب و هوایی وجود دارد. پادکست‌هایی که ماهانه منتشر می‌شوند به بازیگران مهم محیط زیست اجازه می‌دهند تا نظرات خود را بیان کنند، مانند آرشاک ماکیچیان، رهبر «جمعه‌ها برای آینده» روسیه یا اریک آلبرشت، نویسنده کتاب «نسل گرتا». برای این کار، این سازمان به اهداکنندگان بالقوه - از جمله شرکت‌ها - پیشنهاد می‌دهد تا میزان انتشار CO₂ خود را محاسبه کرده و بر اساس آن، با کاشت درخت یا اهدای پول برای کمپین‌های کاشت، آن را جبران کنند. | ## جمع‌بندی | صندوق آب و هوای روسیه به هر اهداکننده یک گواهی و گزارشی حاوی مختصات جنگل در حال رشد وعده می‌دهد.
موضوع مقاله: آباره روستوکینو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آباره روستوکینو | مقدمه: این آباره بخشی از شبکهٔ آبرسانی میتیشچی محسوب می‌شد که نخستین تأسیسات آب‌رسانی متمرکز در مسکو به‌شمار می‌رفت. | ## بخش 1: آباره روستوکینو | طراحی و ساخت آن تحت نظارت مهندسان آن دوران انجام شد و از مصالحی مانند سنگ و آجر بهره گرفته شد. امروزه، آباره روستوکینو تنها سازهٔ باقی‌مانده از این سامانهٔ آبرسانی تاریخی است و به‌عنوان یکی از آثار مهندسی در قرن هجدهم در روسیه شناخته می‌شود."Парк «Сокольники»". تاریخچه این کانال به دستور کاترین دوم روسیه برای مهندسی فریدریش ویلهلم باوئر ساخته شد. سازندگان از سنگ‌های دست دوم باقی مانده از تخریب استحکامات بِلی گورود استفاده کردند. ساخت و ساز، که مرتباً متوقف می‌شد، به مدت ۲۵ سال به طول انجامید، زیرا مهندسان سرباز برای جنگ با ترکیه (۱۷۸۷–۱۷۹۲) و کارهای مختلف دیگر احضار شدند. | ## بخش 2: آباره روستوکینو | پسر کاترین، پاول اول، مجبور شد ۴۰۰۰۰۰ روبل تأمین مالی کند؛ الکساندر اول ۲۰۰۰۰۰ روبل به آن اضافه کرد. در نهایت، این کانال با هزینه بی‌سابقه ۲ میلیون روبل تکمیل شد، به همین دلیل پل میلیونی نامیده شد. آب به‌طور طبیعی از طریق یک کانال بنایی ۲۰ کیلومتری به سیستمی از شیرهای آب فواره‌ای جریان می‌یافت؛ در سال ۱۸۹۲، این سیستم با ساخت پمپ‌ها و مخازن آب در شهر ارتقا یافت. آبرسانی میتیشچی در سال ۱۹۳۷ بسته شد، زمانی که یک آبرسانی بهتر، بخشی از پروژه کانال مسکو، تکمیل شد. پارک آکوداکت بین سال‌های ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۷، این آباره تحت مرمت قرار گرفت و به یک پل عابر پیاده تبدیل شد. | ## بخش 3: آباره روستوکینو | متخصصان یک لوله اصلی گرمایش را برداشتند، نرده‌ها و یک سقف تزئینی نصب کردند و نورپردازی معماری به آن افزودند. «پارک آباره» به‌طور منظم میزبان جشنواره‌ها و رویدادهای جشن، از جشن‌های کریسمس گرفته تا نمایش‌های چندرسانه‌ای است. بعداً در همان سال، پارک آباره از پارک سوکولنیکی به مدیریت دفتر نگهداری مسکن منطقه روستوکینو منتقل شد. | ## جمع‌بندی | آباره ایچکا (تخریب شده) یک آبار کوچک‌تر و تک‌دهانه بر روی رودخانه ایچکا در طول نوسازی سیستم میتیشچی در سال‌های ۱۸۸۸ تا ۱۸۹۲ ساخته شد.
موضوع مقاله: پل ژیوپیسنی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پل ژیوپیسنی | مقدمه: طراحی و مشخصات این پل از این جهت منحصر به فرد است که بیشتر طول آن در امتداد رودخانه است، نه در عرض آن (به نقشه سایت مراجعه کنید). | ## بخش 1: پل ژیوپیسنی | بنابراین، پل و بزرگراهی که روی آن قرار دارد، از منطقه حفاظت‌شده جزیره سربریانی بور عبور می‌کند. طول کل عرشه S شکل بیش از ۱٫۵ کیلومتر است، که شامل یک بخش اصلی به طول ۴۰۹٫۵ متر و عرض ۴۷ متر است که ۳۰ متر بالاتر و در امتداد خط مرکزی رودخانه مسکو امتداد دارد. ستون اصلی یک قوس ۱۰۵ متری در امتداد رودخانه است که وزن عرشه را از طریق ۷۸ کابل تحمل می‌کند. زیر بالای طاق، سازه‌ای دیسک‌مانند وجود دارد که قرار بود یک رستوران در آن قرار گیرد. پروژه رستوران اکنون به دلیل نگرانی‌های ایمنی در برابر آتش‌سوزی و کمبود سرمایه‌گذاری رها شده است. در اوایل سال ۲۰۰۸، ساکنان مسکو در وبلاگ‌های شخصی خود - که بعداً توسط رسانه‌ها نیز بازتاب یافت - شروع به بحث در مورد مسائل فنی ادعایی در ساخت پل، مانند شل بودن مهره‌ها و فقدان بست‌ها در پوشش‌های محافظ گره‌های لنگر کابلی کردند. پس از بازرسی برنامه‌ریزی نشده توسط روستکنادزور (سرویس فدرال نظارت بر محیط زیست، فناوری و هسته‌ای)، این نگرانی‌ها رد شد. | ## بخش 2: پل ژیوپیسنی | معلوم شد که پوشش‌ها هنوز به‌طور دائم با پیچ‌های فلزی بسته نشده‌اند، زیرا میراگرهای داخلی مهارها هنوز در حال تنظیم بودند که باعث سوء تفاهم در بین مردم شده بود. از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۲، مقامات شهری محدودیت‌های ترافیکی شبانه (از ساعت ۲۳:۰۰ تا ۶:۰۰) را بر روی پل و تونل شمال غربی مجاور در جهت نووریژسکویه اعمال کردند. این کار برای انجام آزمایش جامع سیستم‌های ایمنی تونل و اطمینان از نصب ایمن سازه‌های عرشه مشاهده انجام شد. در ابتدا، قرار بود یک رستوران برای کپسول عرشه مشاهده ساخته شود، اما این ایده در نهایت کنار گذاشته شد. دلیل اصلی آن نبود سیستم فاضلاب بود: به دلیل باد و ارتعاشات ناشی از وسایل نقلیه، سازه حرکت قابل توجهی را تجربه می‌کند که می‌تواند منجر به پارگی لوله‌های فاضلاب شود. به دلیل کمبود بودجه، نصب سیستم‌های ارتباطی و اتصال به حالت تعلیق درآمد و استفاده از «بشقاب پرنده» به عنوان رستوران را غیرممکن کرد. در سال ۲۰۱۱، مقامات مسکو پیشنهاد افتتاح یک دفتر ثبت احوال (ZAGS) را روی پل ژیوپیسنی دادند. | ## بخش 3: پل ژیوپیسنی | قرار بود یک سالن در پایه سازه نگهدارنده در ساحل راست، در یک ساختمان ساختمانی سابق، و سالن دوم در داخل کپسول رصد قرار گیرد. در ابتدا، افتتاح کاخ عروسی برای سال ۲۰۱۴ برنامه‌ریزی شده بود و کارهای داخلی انجام شد. با این حال، برخی از عناصر داخلی بعداً از بین رفتند و مشکلات گرمایشی در داخل کپسول به وجود آمد که خطری برای پایداری سازه آن ایجاد کرد. تا سال ۲۰۱۶، کارهای اصلی ساخت و ساز تکمیل شد، اما در نصب آسانسورها مشکلاتی وجود داشت. یک سال بعد، یک شرکت فرانسوی پروژه نصب آسانسورهایی با شفت‌های منحنی متناسب با شکل کپسول را بر عهده گرفت. | ## جمع‌بندی | دفتر ثبت احوال هرگز افتتاح نشد، دلیل اصلی آن الزامات ایمنی در برابر آتش‌سوزی حل نشده بود.
موضوع مقاله: پیر گرابه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پیر گرابه | مقدمه: او از سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۸ عضو شورای فدرال و در سال ۱۹۷۵ رئیس کنفدراسیون بود زندگی‌نامه پیر گرابه در ۶ دسامبر ۱۹۰۸ در لشو-دو-فوند متولد شد. | ## بخش 1: پیر گرابه | پدرش ارنست-پل گرابه (۱۸۷۵–۱۹۵۶)، عضو شورای ملی از ۱۹۱۲ تا ۱۹۴۳، و فعال فمینیست بلانش وویلومیه بود. | ## بخش 2: پیر گرابه | فعالیت سیاسی کانتون پیر گرابه، عضو حزب سوسیالیست، از دهه ۱۹۳۰ برخلاف بسیاری از سوسیالیست‌های وودوا که به لئون نیکول ژنوی نزدیک بودند و به اتحاد جماهیر شوروی گرایش داشتند، با کمونیست‌ها سرسختی نشان داد. | ## بخش 3: پیر گرابه | عضویت در شورای ملی پیر گرابر، از ژوئن ۱۹۴۲ تا ژوئن ۱۹۶۲ و از دسامبر ۱۹۶۳ تا دسامبر ۱۹۶۹ در شورای ملی، مجلس سفلی مجمع فدرال، عضویت داشت و در سال ۱۹۶۶ رئیس آن بود او همچنین از سال ۱۹۶۷ تا ۱۹۶۹ رهبری گروه پارلمانی سوسیالیست‌ها را بر عهده داشت. | ## جمع‌بندی | شورای فدرال پیر گرابر در ۱۰ دسامبر ۱۹۶۹ با ۱۸۸ رأی از ۲۲۱ رأی معتبر به عضویت شورای فدرال سویس انتخاب شد و جانشین همکار حزبی خود ویلی اشپولر (۱۹۰۲–۱۹۹۰) شد.
موضوع مقاله: خانه الکساندر بستوژف | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # خانه الکساندر بستوژف | مقدمه: بستوژف-مارلینسکی نیز شناخته می‌شود، موزه‌ای اختصاصی در شهر دربند، جمهوری داغستان در روسیه است. | ## بخش 1: خانه الکساندر بستوژف | این خانه محل زندگی نویسنده و دکابریست برجسته، الکساندر بستوژف، در سال‌های ۱۸۳۰ تا ۱۸۳۴ بوده است. او پس از تبعید در یاکوتسک به قفقاز منتقل شد، جایی که به دلیل مشارکت در قیام میدان سنا در سال ۱۸۲۵ به آنجا فرستاده شد. بستوژف-مارلینسکی، سال ۱۸۳۵ این موزه یک مجموعه یادبود است که شامل یک خانه سنگی دو طبقه و یک حیاط است که نمونه بارزی از معماری دربند در اواخر قرن ۱۸ و اوایل قرن ۱۹ است و در بخش قدیمی (محله) شهر واقع شده است. نویسنده تبعیدی دسامبریست، الکساندر بستوژف، به مدت چهار سال از سال ۱۸۳۰ تا ۱۸۳۴ در این خانه زندگی می‌کردGasanova S. | ## بخش 2: خانه الکساندر بستوژف | پس از انقلاب، این خانه برای مدت طولانی در مالکیت خصوصی بود، تا اینکه مدیر موزه تاریخ محلی دربند، پیوتر ایوانوویچ اسپاسکی، ابتکار ایجاد موزه در آن را به دست گرفت. او با همکاری مقامات محلی و پژوهشگران فرهنگی، فرایند مستندسازی و بازسازی خانه را آغاز کرد تا آن را به یک مکان یادبود عمومی تبدیل کند. این ساختمان خریداری شد، اما آغاز جنگ بزرگ میهنی ۱۹۱۴–۱۹۴۵ سازماندهی موزه را به تأخیر انداخت. برای مدت طولانی، خانه خالی بود، سپس یک کتابخانه کودکان در آن قرار گرفت، و در سال ۱۹۸۶ مرمت آن آغاز شد و با مشارکت نهادهای فرهنگی محلی، در ۱۲ اکتبر ۱۹۸۸ موزه افتتاح شد.Smaglyuk I. | ## بخش 3: خانه الکساندر بستوژف | در اتاق‌های نشیمن سابق، اثاثیه اتاق‌های بستوژف بازسازی شده‌اند، جایی که هم اقلام اصیل مورد استفاده نویسنده دسامبریست (یک مبل چوبی، صندلی، یک پیانو، یک میز) و هم وسایل و ظروف خانگی به نمایش گذاشته شده‌اند و فضای داخلی و دکوراسیون خانه یک ساکن ثروتمند دربند در قرن نوزدهم را بازسازی می‌کنند. افزون بر این، تابلوهای اطلاعاتی در کنار هر شیء، توضیحاتی دربارهٔ منشأ، دوره تاریخی و کاربرد آن ارائه می‌دهند. نورپردازی ملایم و چیدمان دقیق اشیاء، تجربه‌ای نزدیک به زندگی روزمره بستوژف در دوران تبعید را برای بازدیدکنندگان فراهم می‌سازد.Smaglyuk I. | ## جمع‌بندی | بخش جداگانه‌ای از نمایشگاه موزه به فعالیت‌های موزه‌ای و علمی پیوتر ایوانوویچ اسپاسکی، سازمان‌دهنده خانه-موزه الکساندر بستوژف، اختصاص داده شده است.