aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: مارگاریتا روزا دی فرانسیسکو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مارگاریتا روزا دی فرانسیسکو | مقدمه: مارگاریتا روزا دی فرانسیسکو همچنین معروف به مارگاریتا روزا و لا منچا (زاده ۸ اوت ۱۹۶۵) بازیگر، خواننده، مجری تلویزیون و دارنده عنوان مسابقه زیبایی کلمبیایی است. | ## بخش 1: مارگاریتا روزا دی فرانسیسکو | زندگی‌نامه دهه ۱۹۸۰ مارگاریتا روزا د فرانسیسکو در ۸ اوت ۱۹۶۵ در کالی، واله دل کائوکا، کلمبیا به دنیا آمد او دختر جراردو دو فرانسیسکو - نوازنده و بازیگر - و طراح مد مرسدس باکورو است. مارگاریتا در کودکی در کلاس‌های باله در کنسرواتوار آنتونیو ماریا والنسیا در کالی شرکت کرد که به دلیل مشکلاتی در ستون مهره‌ها مجبور شد به سرعت از آن بازنشسته شود. او سپس برای تحصیل زبان انگلیسی به شهر نیویورک رفت و در سال ۱۹۸۴ به عنوان مدل سال انتخاب شد. او که نماینده «بخش بایه دل کائوکا» بود، در مسابقه ملی زیبایی در سال ۱۹۸۴ در کلمبیا به عنوان نایب‌السلطنه تاج گذاری کرد و بعداً نماینده کلمبیا در مسابقه دوشیزه جهان در سال ۱۹۸۵ بود، جایی که در آن موفقیت چندانی نداشت. در سال ۱۹۸۶ او اولین حضور تلویزیونی خود را در تله رمان گالیتو رامیرز به کارگردانی خولیو سزار لونا انجام داد. | ## بخش 2: مارگاریتا روزا دی فرانسیسکو | در سال ۱۹۸۸ او بار دیگر حرفه بازیگری خود را در تله ناول لوس پکادو د اینس د هینوجوزا تثبیت کرد. دهه ۱۹۹۰ اوایل دهه ۱۹۹۰ دوران پرمشغله‌ای برای مارگاریتا بود، با بازی در تله‌نوولا کالامار و همچنین ایفای نقش در سریال اسپانیایی بحث‌برانگیز دیگری به نام ''بریگادا مرکزی''. او بعداً برای بازی در سریال پورتا گرانده و سرانجام در ''کافه کن آروما د موجر'' در سال ۱۹۹۴ به کلمبیا بازگشت که یکی از موفق‌ترین تله‌نوول‌های تاریخ تلویزیون کلمبیا بود. در سال ۱۹۹۶ او در فیلم ایلونا لگا کن لا لوویا بازی کرد و بعداً نقش آنتونیا را در سریال هومبرس دریافت کرد که در نهایت آن را ترک کرد و تنها روی نقشی در یک تله‌نوولا دیگر به ناملا مادره تمرکز کرد. ۲۰۰۰ به بعد در سال ۲۰۰۰، مارگاریتا نقش لا کاپونرا را در تله‌نوولایی به همین نام که توسط کاراکول تلویزیون و آرتی‌آی کلمبیا تهیه شده بود، پذیرفت. | ## بخش 3: مارگاریتا روزا دی فرانسیسکو | او همچنین توسط کاراکول برای میزبانی نسخه کلمبیایی «بازمانده»، اکسپدیشن رابینسون، برای دو فصل در سال‌های ۲۰۰۱ و ۲۰۰۲ انتخاب شد. او بعداً در فیلم‌های فیدل ای آدیوس و آنا الیسا در حالی که مجری برنامه رئالیتی کاراکول دسافیو ۲۰۰۴ بود، ایفای نقش کرد، به استثنای سال ۲۰۰۷ که در آن درگیری‌های برنامه‌ریزی با تله‌نوولای مکزیکی مینترس هایا ویدا مانع از میزبانی او شد. او بعدها به عنوان مهمان در فیلمسفر پارایسو در نقش راکل و نقش کوچکی در سریال کاپادوکیا بازی کرد. او بعداً با تاجر دانیل کاستلو در سال ۲۰۰۳ ازدواج کرد، زمانی که او ۴۶ ساله بود و او ۳۸ ساله بود. در سال ۲۰۱۱، او در سریال تلویزیونی آرسی‌ان کورئو د اینوسنتس در کنار سالوادور دل سولار لابارته و روبرتو اوربینا نقش اصلی را ایفا کرد. | ## جمع‌بندی | در سال ۲۰۲۳ در فیلم ایتالیایی ال پارایسو به کارگردانی انریکو ماریا آرتاله بازی کرد و در هشتادمین جشنواره بین‌المللی فیلم ونیز در بخش اوریزونتی شرکت کرد.
موضوع مقاله: لینتت هاوزوس | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لینتت هاوزوس | مقدمه: لینتت هاوزوس (زادهٔ ۱۹۸۵) یک نقاش، چاپگر، جواهرساز، نویسنده و بازیگر بومی آمریکایی است. | ## بخش 1: لینتت هاوزوس | او عضو ثبت‌شده قبیله آپاچی سن کارلوس و از تبار آپاچی چریکاهوا، ناواهو و پبلو تائوس است. هاوزوس در زمینه‌های مختلفی همچون آکریلیک، آبرنگ، رنگ اسپری، جواهرسازی، چاپ سیلک، نویسندگی و بازیگری در تئاتر و فیلم فعالیت می‌کند. او برای نقاشی‌های دیواری خود شناخته شده است و از ترکیب هنر و حمایت اجتماعی برای جلب توجه به شرایط اجتماعی و نابرابری‌ها استفاده می‌کند. هاوزوس گفته است که جابه‌جایی زیاد و وقت‌گذرانی با خانواده در هر یک از این مکان‌ها به او کمک کرد تا ارتباطی عمیق با تمام جنبه‌های اجدادش پیدا کند و هرکدام از این‌ها بر کار او تأثیرگذار بوده‌اند. هاوزوس از یک خانواده هنری است و تحت تأثیر دایی بزرگ خود، آلن هاوزر، مجسمه‌ساز برجسته قرار گرفته است. هاوزوس در سال ۲۰۱۶ از دانشگاه هایلندز نیومکزیکو با مدرک کارشناسی در رشته کار اجتماعی فارغ‌التحصیل شد. او در بسیاری از زمینه‌ها از جمله نقاشی، جواهرسازی، چاپ سیلک، نویسندگی و بازیگری فعالیت دارد، اما بیشتر به خاطر نقاشی‌های دیواری‌اش شناخته شده است که از ترکیب رنگ اسپری و شابلون‌ها استفاده می‌کند. | ## بخش 2: لینتت هاوزوس | هاوزوس گفته است: «آنچه که من در نقاشی دیواری دوست دارم این است که این آثار مستقیماً با جامعه صحبت می‌کنند؛ آن‌ها به راحتی در دسترس هستند. شما می‌توانید مستقیماً با مردم در مورد این مسائل اجتماعی که بر زندگی آن‌ها در محله‌ها و جوامع‌شان تأثیر می‌گذارد صحبت کنید.» در سال ۲۰۲۰، نصب هنری رسانه‌های ترکیبی لینتت هاوزوس با عنوان «بافت آشتی» در نمایشگاه «آشتی» در موزه هنرهای معاصر بومیان آمریکا (MoCNA) در مؤسسه هنرهای بومی آمریکا به نمایش درآمد. این نمایشگاه توسط هنرمندان بومی آمریکایی و هندو-هیسپانیک توسعه یافت و بر حقیقت، بهبود نژادی و تحول متمرکز بود—که بر اساس وعده آشتی بنا شده بود. نمایشگاه پاسخ به یک سفر چند دهه‌ای بود برای پایان دادن به لا انتراگا، یک جشن محلی سالانه که بازسازی تصرف مجدد نیومکزیکو توسط امپراتوری اسپانیا در سال ۱۶۹۲ را به تصویر می‌کشید. نصب هنری هاوزوس از طناب‌ها برای نشان دادن تروماهای گذشته و وعده آینده آشتی استفاده کرده است. گره‌های این طناب‌ها یادآور گره‌هایی بودند که توسط دوندگان پوبلو برای ارتباط برقرار کردن و نشان‌گذاری زمان در جریان شورش پوبلو در سال ۱۶۸۰ استفاده می‌شد. در پایه نصب هنری هاوزوس، سنگ‌هایی از جوامع مختلف منطقه طناب‌ها را تثبیت کرده بودند. | ## بخش 3: لینتت هاوزوس | نصب هنری اول لینتت هاوزوس خارج از نیومکزیکو توسط موزه هنر پورتلند به عنوان بخشی از نمایشگاه مِش سفارش داده شد. نمایشگاه مِش در سال ۲۰۲۱ آثار چهار هنرمند بومی آمریکایی را به نمایش گذاشت که آثار چندرشته‌ای آن‌ها به مسائل اجتماعی از جمله مبارزه مداوم علیه بی‌عدالتی نژادی و درگیری‌ها بر سر حقوق زمین‌های بومی پرداخته بود. این نمایشگاه فرهنگ بومی آمریکا را برجسته کرد و به بینندگان یادآوری کرد که هنر شکلی اساسی از فعالیت اجتماعی است. نقاشی دیواری هاوزوس با عنوان «ماتریاتی» یا احیای حضور و قدرت زنان بومی در یک فضای استعماری را مجدد اعلام می‌کند. در سال ۲۰۲۳، نقاشی دیواری «دانه‌های تغییر» هاوزوس از میان آثار هنرمندان انتخاب شد تا جشن صدسالگی موزه هاروود در تاوس، نیومکزیکو را نمایندگی کند. | ## جمع‌بندی | این نقاشی دیواری هشت فوت ارتفاع و ۱۰ فوت عرض دارد و یک نوزاد و سه زن جوان از قوم تاوس پوبلو را به تصویر می‌کشد.
موضوع مقاله: سارا اورتگون های‌وااکینگ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سارا اورتگون های‌وااکینگ | مقدمه: سارا اورتگون های‌وااکینگ یک هنرمند تجسمی، رقصنده و بازیگر بومیان آمریکا در ایالات متحده است. | ## بخش 1: سارا اورتگون های‌وااکینگ | او یکی از شهروندان رسمی قبیله شوشونی شرقی در ذخیره‌گاه ویند ریور و از نوادگان آراپاهوهای شمالی است. آثار او در موزه هنر دنور به نمایش درآمده‌اند و او در مراسم افتتاحیهٔ چیدمان جفری گیبسون در شصتمین دوسالانه ونیز رقصیده است؛ در همان چیدمان، او موضوع یک ویدئو آرت از گیبسون نیز بوده است. زندگی اولیه و تحصیلات اورتگون های‌وااکینگ در دنور متولد شد و یکی از دوازده فرزند خانواده بود. او از سه‌سالگی در جشنواره‌های سنتی بومیان (powwow) شرکت می‌کرد و رقص «جینگل‌درِس» را با مشاهده آموخت. اورتگون در سال ۲۰۱۳ از دانشگاه ایالتی متروپولیتن دنور در رشتهٔ هنرهای زیبا فارغ‌التحصیل شد. پس از فارغ‌التحصیلی، در مدرسه ملی رهبری فضای باز شرکت کرد که به او امکان سفر به آلاسکا را داد. او چندین ماه در کوه‌های چوگَچ خارج از مسیرهای مشخص پیاده‌روی کرد و همچنین در دریا با کایاک پارو زد. | ## بخش 2: سارا اورتگون های‌وااکینگ | هنرهای تجسمی او عمدتاً آثار منجوق‌دوزی‌شده بر روی پوست و نقاشی با رنگ اکریلیک خلق می‌کند. آثارش در موزه ملی زنان در هنر و موزه هنر دنور و دیگر مکان‌ها به نمایش گذاشته شده‌اند. به‌گفتهٔ موزه هنر دنور، آثار او «پایداری مردمان بومی را در آغوش می‌کشند و راه‌هایی را که آن‌ها در جهان مدرن حضور دارند، به رسمیت می‌شناسند». اورتگون های‌وااکینگ از دوران دبستان به خلق آثار هنری پرداخت و در حدود ۹ یا ۱۰ سالگی منجوق‌دوزی را از مادرش آموخت. زمانی که در بزرگسالی آغاز به کار هنری کرد، ابتدا از ترکیب گرافیت و تربانتین استفاده می‌کرد و با مداد طراحی می‌کرد. بعدها به رنگ‌های سنتی روی آورد، چرا که آثار اولیه‌اش به‌دلیل نوع مواد، کم‌کم محو می‌شدند. او همچنین در برخی از نقاشی‌هایش منجوق‌دوزی به‌کار می‌برد تا جلوه‌ای سه‌بعدی خلق کند. | ## بخش 3: سارا اورتگون های‌وااکینگ | یکی از پروژه‌های اولیهٔ اورتگون های‌وااکینگ بر خلق نقاشی‌های دوتایی تمرکز داشت؛ یکی تصویر زنی بومی و دیگری منظره‌ای از محل زندگی او را نمایش می‌داد. او نقاشی دیواری‌ای را در منطقه هنری ریور نورت دنور خلق کرد که کوه بلو اسکای (در آن زمان کوه اِوانز) را به تصویر می‌کشید، که در آن نام «اِوانز» خط خورده و با «بلو اسکای» جایگزین شده‌بود. رقص اورتگون های‌وااکینگ در لباس جینگل‌درِس اجرا می‌کند، و به گفتهٔ خودش «احساس می‌کند که روحی درونی همراه با لباس آیینی در حال رقصیدن است». سنت‌های رقص جینگل‌درِس ریشه در فرهنگ آنیشینابی دارد؛ او این نوع رقص را از رقصندگان دیگر در جشنواره‌های powwow از دوران کودکی آموخته است. او این رقص را در مرکز لینکلن نیویورک و اخیراً در دوسالانه ونیز نیز اجرا کرده است. افتخارات در سال ۲۰۱۳، اورتگون های‌وااکینگ به‌عنوان دختر شایسته بومیان آمریکا انتخاب شد. این موقعیت به او اجازه داد تا در برنامه‌های تبادل فرهنگی با گواتمالا و مولداوی شرکت کند و در آن‌جا به اجرای رقص پرداخت. | ## جمع‌بندی | در سال ۲۰۲۴، موزه ملی زنان در هنر او را به‌عنوان «هنرمند زن وایومینگی قابل‌توجه» معرفی کرد و همچنین به‌عنوان «زن جهانی قابل‌توجه» انتخاب شد.
موضوع مقاله: مارسلا آلتهاوس رید | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مارسلا آلتهاوس رید | مقدمه: مارسلا آلتهاوس رید (روساریو، سانتا فه، آرژانتین ۱۱ مه ۱۹۵۲ – ادینبورگ، اسکاتلند ۲۰ فوریه ۲۰۰۹) استاد آرژانتینی الهیات زمینه‌ای در کالج نیو، دانشگاه ادینبرو بود. | ## بخش 1: مارسلا آلتهاوس رید | هنگامی که منصوب شد، او تنها استاد زن الهیات در دانشگاه اسکاتلند و اولین زن استاد الهیات در نیو کالج در تاریخ ۱۶۰ ساله آن بود. او در روساریو به دنیا آمد و با مدرک لیسانس الهیات از فارغ‌التحصیل شد، مؤسسه دانشگاه پروتستان در بوئنوس آیرس. در دانشگاه سنت اندروز اسکاتلند علایق او شامل الهیات آزادی‌بخش، الهیات فمینیستی بود. او در بوئنوس آیرس بزرگ شد و در آنجا با مدرک لیسانس الهیات از مؤسسه الهیات کلیسایی دانشگاهی در بوئنوس آیرس (ISEDET) فارغ‌التحصیل شد، با گرایش به الهیات آزادی‌بخش. او نزد الهیدانان آزادی از جمله خوزه میگوئز بونینو و خوزه سورینو کرواتو مطالعه کرد. او از روش‌های پائولو فریره پیروی کرد و پروژه‌های اجتماعی و اجتماعی را با حمایت کلیسا در محله‌های فقیرنشین بوئنوس آیرس انجام داد. با توجه به تجربه و دستاوردهایش در این زمینه، آلتوس رید به اسکاتلند دعوت شد، جایی که در محله‌های فقیر نشین داندی و پرث کار کرد و پروژه‌هایی را با الهام از آموزش‌های آزادی خواهانه فریره هماهنگ کرد. | ## بخش 2: مارسلا آلتهاوس رید | او دکترای خود را در سال ۱۹۹۴ در دانشگاه سنت اندروز اسکاتلند به پایان رساند و تز دکترای خود را در مورد تأثیر پل ریکور در روش‌شناسی الهیات رآزادی‌بخش نوشت. پس از آن، او به عنوان استاد الهیات زمینه‌ای در کالج نیو، دانشگاه ادینبورگ منصوب شد. آلتوس رید در ۲۰ فوریه ۲۰۰۹ در ادینبورگ، اسکاتلند، جایی که از سال ۱۹۸۶ در آنجا زندگی می‌کرد، درگذشت. او در زمان مرگش مدیر انجمن بین‌المللی الهیات کوییر، مدیر پروژه الهیات کوئیر در دانشگاه ادینبورگ و عضو کلیسای جامعه متروپولیتن بود. در سال‌های آخر زندگی‌اش، او با ایوان پترلا، الهی‌دان آرژانتینی، برای تبلیغ الهیات آزادی‌بخش در دنیای انگلیسی‌زبان همکاری کرد. او همچنین دستیار سردبیر مجله مطالعات مسیحیت جهانی و عضو هیئت تحریریه مجله کنسیلیوم بود. اندیشه‌ها آلتوس رید شاید بیشتر به خاطر کارش در سال ۲۰۰۲ در الهیات ناپسند شناخته شده باشد، که در آن فمینیست‌ها را در استفاده از زبان جنسی و صریح به چالش کشید. | ## بخش 3: مارسلا آلتهاوس رید | او استدلال کرد که رابطه جنسی توسط یک جهان بینی مردسالارانه ساخته شده است که زیربنای بسیاری از جنایات بزرگ جهان است. از این رو، باکره بودن مریم باکره باید «بی‌شرف» باشد، زیرا زندگی بسیاری از زنان فقیر را پنهان می‌کند که، او توصیف می‌کند، به ندرت باکره هستند. او همچنین در مورد «مسیح ناشایست» صحبت می‌کند، به موجب آن یک مسیح‌شناسی کنوتیک از خود تهی شدن خدا و تجسم در مسیح و تمایلات جنسی انسان صحبت می‌کند. او توضیح می‌دهد که [عیسی] به‌عنوان مردی دگرجنس‌گرا (مجرد) لباس الهیاتی پوشیده است. او می‌خواهد برای یک مسیح‌شناسی بزرگ‌تر استدلال کند که عیسی را در جنسیت‌ها، جنسیت‌ها و موقعیت‌های اقتصادی پسامدرن بازنمایی می‌کند. | ## جمع‌بندی | این انتقادی است که او علیه الاهیات آزادیبخش آمریکای لاتین داشت، که او آن را به عنوان ناتوانی در پرداختن به مسائل جنسیتی و جنسی در کنار مسئله فتح و استعمار قاره آمریکا می‌دانست.
موضوع مقاله: مود کگ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مود کگ | مقدمه: مود کگ (۱۹۰۴–۱۹۹۶) نویسنده، هنرمند مردمی و مفسر فرهنگی اوجیبوا از مینه‌سوتا بود. | ## بخش 1: مود کگ | نام دیگرش به زبان اوجیبوا ناواکامیگوکوه‌وه بود، که به معنی «بانوی وسط زمین» یا «زن متمرکز بر زمین» است. زندگی اولیه مود میچل در اوت ۱۹۰۴ در یک ویگوام تاریک در شهرستان کراوینگ، مینه‌سوتا، نزدیک دریاچه پورتاژ و چند مایل شمال‌غرب دریاچه میله‌لاک به دنیا آمد. والدین او چارلز میچل، یکی از اعضای مردم غیرقابل جابجایی میله‌لاک از سیستم قبیله‌ای آنی‌شیناابه بود، و همسرش، نانسی پاین. مود به نام عموی مادری خود، گیچی-میزکو-گیژیگ، که به نام جورج پاین نیز شناخته می‌شد، نام‌گذاری شد. او در دوران کودکی‌اش با عمه‌هایش مری و سارا پاین، پدرش، مادربزرگش و برادر مادربزرگش، و دایی‌اش و همسرش زندگی می‌کرد. به دلیل مرگ مادرش هنگام زایمان، مود میچل توسط مادربزرگ مادری‌اش، مارگارت پاین (که در زبان اوجیبوا به نام آکگوان شناخته می‌شود) بزرگ شد. | ## بخش 2: مود کگ | در زمستان خانواده‌اش در یک خانه زندگی می‌کردند، اما در سایر فصول سال به‌طور سنتی به چرخه فصلی مردم آنی‌شیناابگ می‌پی‌بردند. او دوره هشتم مدرسه را در مدرسه محلی شهرستان اسدون به پایان رساند و تنها کودک بومی بود که در آن مدرسه تحصیل می‌کرد. آن‌ها در سال ۱۹۲۰ به‌طور سنتی به ازدواج پرداختند و دوباره در سال ۱۹۲۲ در یک مراسم کلیسایی ازدواج کردند. آن‌ها در سال ۱۹۴۲ به همراه فرزندانشان به شاه-بوش-کنگ پوینت در میله‌لاک نقل مکان کردند و دوباره در سال ۱۹۶۰ به نقطه‌ای در داخل‌تر از دریاچه رفتند. شغل در سال ۱۹۶۸ کگ به عنوان راهنما در پست تجاری و موزه‌ای که اکنون بخشی از سازمان تاریخ مینه‌سوتا است، شروع به کار کرد. کگ خود به عنوان نویسنده فعالیت نمی‌کرد، بلکه داستان‌هایش را برای دیگران روایت می‌کرد، به ویژه جان دی. | ## بخش 3: مود کگ | در «دریاچه پورتاژ»، کگ خاطرات دوران کودکی خود را که در آن با بستگان زن خود کار می‌کرد، نقل می‌کند. او بسیاری از سنت‌های اوجیبوا را از جمله تکنیک‌های کشاورزی مانند چگونگی برداشت و پردازش برنج وحشی در نواحی شمالی دریاچه‌ها و ساخت شربت افرا حفظ کرد. او یکی از آخرین استادان زبان اوجیبوا بود و به زبان‌شناسان داده‌های ویژه‌ای در مورد اصطلاحات و زبان اوجیبوا ارائه داد، به ویژه در قالب فرهنگ لغت مختصر اوجیبوا مینه‌سوتا که در سال ۱۹۹۵ منتشر شد. او به عنوان راهنما و راهنمای تور فعالیت می‌کرد و در ایجاد یک مدل بزرگ از زندگی فصلی اوجیبوا کمک کرد و هر اثر هنری در نمایشگاه را ساخت. او در کار با مروارید مهارت فوق‌العاده‌ای داشت و در طراحی‌های گلدار اوجیبوا و تکنیک‌های بافندگی هندسی مروارید استاد بود. او قادر بود کیسه‌های بندولی سنتی کاملاً مرواریددوزی شده‌ای بسازد که معمولاً توسط رهبران قبیله‌ای پوشیده می‌شد. | ## جمع‌بندی | نمایشگاه «گمشده و یافته: هنر بومی آمریکایی، ۱۹۶۵–۱۹۸۵» که توسط فدراسیون هنرهای آمریکا برگزار شد، یکی از بندولی‌های مرواریددوزی شده او را به نمایش گذاشت.
موضوع مقاله: دوروثی کلامپکه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # دوروثی کلامپکه | مقدمه: او مدیر دفتر اندازه‌گیری‌ها در رصدخانه پاریس بود و به عنوان شوالیه لژیون دونور، یا شوالیه نشان ملی لژیون افتخار منصوب شد. | ## بخش 1: دوروثی کلامپکه | زندگی‌نامه پدر رابرتز، جان جرارد کلامپکه (۱۸۲۵–۱۹۱۷)، یک مهاجر آلمانی بود که در سال ۱۸۵۰ در جریان تب طلا به کالیفرنیا آمد و بعدها به یک مشاور املاک موفق در سانفرانسیسکو تبدیل شد. او در سال ۱۸۵۵ با دوروثی ماتیلدا تول ازدواج کرد و این زوج پنج دختر و دو پسر داشتند. خواهران او شامل آنا الیزابت کلامپکه، نقاش و همراه نقاش حیوانات فرانسوی رزا بونهور؛ جولیا کلامپکه، نوازنده ویولن و آهنگساز؛ ماتیلدا، یک پیانیست ماهر و شاگرد مارمونتل؛ و آگوستا، متخصص مغز و اعصاب که همراه با همسر پزشکش، ژوزف ژول دژرین، یک کلینیک تأسیس کرد و مقالات متعددی نوشت. در سال ۱۸۷۷، کلامپکه به پاریس، فرانسه نقل مکان کرد، در حالی که چهار خواهرش در مدارس آلمان و سوئیس تحصیل می‌کردند. او مدرک لیسانس خود را در سال ۱۸۸۶ و دکترای خود را در سال ۱۸۹۳ دریافت کرد، و پایان‌نامه او بر روی حلقه‌های زحل متمرکز بود. در سال ۱۸۸۷، او شروع به کار در رصدخانه پاریس در کنار گیوم بیگوردان و لیپوت شولهوف، و بعداً عکاسان نجومی پل و پروسپر هنری کرد. کار او شامل اندازه‌گیری موقعیت ستارگان، پردازش عکس‌های نجومی، و مطالعه طیف ستاره‌ای و شهاب‌سنگ‌ها بود. | ## بخش 2: دوروثی کلامپکه | این ایده با استقبال پرشور مواجه شد، به ویژه از سوی مدیر رصدخانه پاریس، دریابد آمده موشه، که پیشنهاد یک جلسه بین‌المللی در پاریس را داد. این منجر به پروژه کارت دو سی شد که نیاز به عکسبرداری از تمام آسمان و نشان دادن ستارگان تا قدر ۱۴ داشت. کلامپکه به عنوان مدیر دفتر اندازه‌گیری‌ها (بورو د مزور) در رصدخانه پاریس منصوب شد، سمتی که برای یک دهه در اختیار داشت. در سال ۱۸۹۶، او با کشتی نروژی نورس کینگ به نروژ سفر کرد تا خورشیدگرفتگی ۹ اوت ۱۸۹۶ را مشاهده کند. در آنجا، با دکتر ایزاک رابرتز، یک بیوه ۶۷ ساله ولزی، کارآفرین و اخترشناس آشنا شد که پیشگام عکاسی نجومی شده بود. در سال ۱۸۹۹، اخترشناسان پیش‌بینی کرده بودند که یک بارش شهابی بزرگ که اکنون به نام بارش شهابی اسدی شناخته می‌شود رخ خواهد داد. فرانسوی‌ها کلامپکه را انتخاب کردند تا شخصی باشد که در یک بالون سوار شود تا بارش را مشاهده کند. | ## بخش 3: دوروثی کلامپکه | در سال ۱۹۰۱، دوروثی کلامپکه و ایزاک رابرتز ازدواج کردند و به خانه او در ساسکس، انگلستان نقل مکان کردند. رابرتز کار خود را در رصدخانه پاریس رها کرد تا با شوهرش باشد، که او را در یک پروژه برای عکسبرداری از تمام ۵۲ منطقه «مناطق سحابی» هرشل کمک کرد. رابرتز در خانه ساسکس ماند و عکاسی از ۵۲ منطقه را به پایان رساند، پس از آن به نزد مادر و خواهرش آنا در شاتو رزا بونهور رفت و تمام مجموعه صفحات عکاسی را با خود برد. او به رصدخانه پاریس بازگشت و ۲۵ سال را به پردازش صفحات و یادداشت‌های شوهرش گذراند، و به‌طور دوره‌ای مقالاتی در مورد نتایج منتشر کرد. در سال ۱۹۲۹، او یک کاتالوگ جامع از بررسی اطلس ایزاک رابرتز از ۵۲ منطقه، راهنمای مناطق سحابی ویلیام هرشل را منتشر کرد. او در سال ۱۹۳۲ برای این انتشار جایزه هلن-پل هلبورونر را از آکادمی علوم فرانسه دریافت کرد. | ## جمع‌بندی | دوروثی کلامپکه رابرتز در ۵ اکتبر ۱۹۴۲ درگذشت، که برای چندین سال از سلامتی ضعیفی برخوردار بود.
موضوع مقاله: موآ مارتینسون | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # موآ مارتینسون | مقدمه: اوایل زندگی مارتینسون در ۲ نوامبر ۱۸۹۰ در ووردنس، شهرداری لینکشوپینگ به دنیا آمد. | ## بخش 1: موآ مارتینسون | مادر او، کریستینا شوارتس (که گاهی به‌صورت کریستینا شوارتز نیز نوشته می‌شود)، خدمتکاری بود که در هرجایی که شغلی پیدا می‌شد کار می‌کرد. هیچ سند قانونی‌ای وجود ندارد که نشان دهد پدر او چه کسی بوده‌است، اما بنا بر پژوهش‌های آنیکا یوهانسون و بانی فستین، پدر او احتمالاً آندش تئودور آندشسون، کارگر مزرعه‌ای بوده که هم‌زمان با شوارتس در مزرعه کر در موتالا کار می‌کرده‌است. از آنجا که او فرزندی «نامشروع» به دنیا می‌آورد—اصطلاحی که در آن زمان رایج بود—ناچار شد برای زایمان به خانهٔ والدینش برود. پدربزرگ شوارتس، نیلس پیتر شوارتس، سربازی فقیر بود که همراه با همسرش کارین اولوفس‌دوتر در یک کلبه ویران در ووردنس زندگی می‌کرد. در ۱۷ فوریه ۱۸۹۱، شوارتس از آندشسون برای دریافت نفقه فرزند در دادگاه ناحیه‌ای موتالا شکایت کرد، و دو شاهد شهادت دادند که او و آندشسون را در یک تخت در همان حوالی زمانی که کودک باید باردار شده باشد دیده‌اند. در کتاب پیم‌مامّا («مادر خدمتکار») او وضعیت مادرش را در حالی که از مردی متأهل باردار بود، به تصویر می‌کشد. او در برهه‌ای فکر می‌کرد که پدرش مردی متأهل بوده که مادرش برای او کار می‌کرده‌است. | ## بخش 2: موآ مارتینسون | در سال‌های ابتدایی زندگی‌اش، مارتینسون همراه با پدربزرگ و مادربزرگ پدری‌اش و دختر کوچک آن‌ها، هولدا، زندگی می‌کرد، در حالی که شوارتس به‌عنوان خدمتکار یا در کارخانه‌های نساجی در نورشوپینگ مشغول به کار بود. میان اسناد رسمی و آنچه در کتاب‌های مارتینسون آمده، چندین تناقض زمانی وجود دارد که احتمالاً به‌سبب اتکا به سنت‌های شفاهی خانوادگی است. در ۱۸۹۲، پدربزرگش بیمار شد و درگذشت و مادربزرگش دیگر توانایی نگهداری از مارتینسون را نداشت، بنابراین او پیش مادرش رفت. تا سال ۱۸۹۴ که به نورشوپینگ نقل مکان کردند، هیچ اطلاعاتی از محل زندگی آن‌ها وجود ندارد. بین سال‌های ۱۸۹۴ تا ۱۸۹۶، او در کارخانه‌های پشم‌بافی نورشوپینگ کار می‌کرد، جایی که شرایط کاری بسیار سخت و دستمزدها ناچیز بود. در سال‌های اولیه مدرسه، مارتینسون ناپدری‌ای به نام آلفرد کارلسون داشت که او را فردی دائم‌الخمر توصیف کرده‌است. در ۱۱ مارس ۱۸۹۶ با شوارتس ازدواج کرد و آن‌ها صاحب سه دختر دیگر شدند که همگی ظرف چند روز پس از تولد درگذشتند. | ## بخش 3: موآ مارتینسون | پس از سال‌های کار در کارخانه نساجی، خانواده چندین بار به نقاط مختلف اوسترگوتلاند نقل مکان کردند و هرجا که کاری پیدا می‌شد موقتاً ساکن می‌شدند. این جابه‌جایی‌ها باعث اختلال در تحصیلات مارتینسون شد زیرا در هر منطقه فقط چند ماه می‌ماندند. او در سال ۱۹۰۵ در کلیسای رایزینگه، شهرداری فینسپونگ، تأییدیه گرفت و پس از آن نخستین شغل خود را در یک مزرعه در ویکبولاندت آغاز کرد. به‌خاطر این کتاب، منتقدان راست‌گرا او را به «بدنام کردن» متهم کردند، اما مارتینسون گفت آنچه انجام داده، برعکس آن بوده‌است. در تابستان ۱۹۰۶، او به‌عنوان خدمتکار آشپزخانه در رستوران اصلی نمایشگاه هنر و صنعت نورشوپینگ کار کرد. این رستوران در بالای «سیلت‌برگه» (تپهٔ سیلت) واقع شده بود و با پلکانی ۸۰ پله‌ای قابل دسترسی بود. این رمان نام خود را از گفتگویی گرفته‌است که او در سوم ژوئیه ۱۹۰۶ با پادشاه اسکار دوم سوئد در نمایشگاه داشت. | ## جمع‌بندی | تا سال ۲۰۱۶، آن پله‌ها هنوز باقی‌مانده بودند و نام آن‌ها به «پله‌های مائا مارتینسون» تغییر یافته بود.
موضوع مقاله: آگدا مونتلیوس | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آگدا مونتلیوس | مقدمه: آگدا مونتلیوس (؛ ۲۳ آوریل ۱۸۵۰ – ۲۷ اکتبر ۱۹۲۰) نیکوکار، فعال حقوق زنان، و سافرجت اهل سوئد بود. | ## بخش 1: آگدا مونتلیوس | او دختر وزیر دفاع دولت و اشراف‌زاده‌ای به نام سرلشکر الکساندر رویترشیولد و آنا شنستروم بود. در ۲۰ سپتامبر ۱۸۷۱، او با باستان‌شناس و استاد سوئدی اسکار مونتلیوس (۱۸۴۳–۱۹۲۱) ازدواج کرد. از او به‌عنوان زنی ریزاندام، آرام، مهربان، اندیشمند، وظیفه‌شناس و همیشه مشغول به پروژه‌های بسیارش یاد شده است. آگدا مونتلیوس در میان زنان طبقهٔ متوسط بالای استکهلم چهره‌ای محوری و الگویی والا به‌شمار می‌رفت. او حامی فمینیسم تفاوت‌گرا بود و باور داشت که مشارکت زنان در سیاست و در سازمان‌دهی و ساختار جامعه بسیار مهم است تا بتوان حقوق بیماران، ضعیفان و نیازمندان را محافظت کرد و جامعه را به خانه‌ای واقعی بدل ساخت. | ## بخش 2: آگدا مونتلیوس | در سال ۱۸۸۶، مونتلیوس رسماً عضو سازمان حقوق زنان به رهبری صوفی آدلرسپارره، یعنی انجمن فردریکا برمر (FBF) شد. به‌طور رسمی، رهبری FBF بر عهدهٔ هانس هیلدبراند بود، زیرا آدلرسپارره معتقد بود که برای جدی گرفته شدن، باید مردی ریاست آن را بر عهده داشته باشد. اما در واقع، خود آدلرسپارره نقش رئیس را ایفا می‌کرد و پس از مرگ او در سال ۱۸۹۵، آگدا مونتلیوس جانشینش شد. مونتلیوس در ابتدا «نایب‌رئیس» نامیده می‌شد، اما در سال ۱۹۰۳، رسماً به‌عنوان رئیس منصوب شد و نخستین زن در این جایگاه در FBF بود. هدف انجمن FBF حمایت از حقوق زنان بود، اما تا پیش از آن، در زمینهٔ حق رأی زنان فعالیتی نداشت. | ## بخش 3: آگدا مونتلیوس | در سال ۱۸۹۹، هیئتی از سوی FBF پیشنهاد اعطای حق رأی به زنان را به نخست‌وزیر اریک گوستاف بوستروم ارائه کرد. رهبری این هیئت را مونتلیوس بر عهده داشت و گرترود آدلبورگ، نویسندهٔ متن پیشنهاد، او را همراهی می‌کرد. مونتلیوس هرگز عضو رسمی این انجمن نشد، احتمالاً به دلیل ریاستش بر FBF، اما به‌طور غیررسمی در فعالیت‌های LKPR نقش داشت. در سال ۱۹۱۱، زمانی که LKPR با تصویب قطعنامه‌ای اعلام کرد احزاب مخالف حق رأی زنان را تحریم می‌کند، مونتلیوس استفاده از نشریهٔ FBF به‌عنوان تریبون LKPR را متوقف کرد. | ## جمع‌بندی | او مشاور کمیتهٔ دولتی برای اصلاح قوانین حقوق زناشویی در سال ۱۹۱۲ بود؛ این اصلاحات در نهایت در سال ۱۹۲۰ منجر به برابری حقوقی زن و شوهر در ازدواج شد.