موضوع مقاله: کمیته بین‌المللی نجات | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کمیته بین‌المللی نجات | مقدمه: این انجمن که در سال ۱۹۳۳ به درخواست آلبرت انیشتین با نام انجمن بین‌المللی امداد تأسیس شد و در سال ۱۹۴۲ پس از ادغام با کمیته نجات اضطراری مشابه، نام خود را تغییر داد، کمک‌های اضطراری و بلندمدت را به پناهندگان و آوارگان جنگ، آزار و اذیت یا بلایای طبیعی ارائه می‌دهد. | ## بخش 1: کمیته بین‌المللی نجات | کمیته بین‌المللی نجات در حال حاضر در حدود ۴۰ کشور و ۲۶ شهر ایالات متحده فعالیت می‌کند و در آنجا پناهندگان را اسکان می‌دهد و به آنها کمک می‌کند تا خودکفا شوند. کمیته بین‌المللی نجات متشکل از امدادگران، امدادگران بشردوستانه، کارشناسان توسعه بین‌المللی، ارائه دهندگان مراقبت‌های بهداشتی و مربیان، از زمان تأسیس خود در سال ۱۹۳۳ به میلیون‌ها نفر در سراسر جهان کمک کرده است. در سال ۲۰۱۶، ۲۶ میلیون نفر در حدود ۴۰ کشور و ۲۶ شهر ایالات متحده از برنامه‌های این کمیته بهره‌مند شدند. رئیس و مدیرعامل فعلی کمیته نجات بین‌المللی دیوید میلیبند (۲۰۱۳ تاکنون) است که پیش از این به عنوان وزیر امور خارجه بریتانیا خدمت می‌کرد. تاریخچه کمیته بین‌المللی نجات (IRC) به عنوان شعبه نیویورک انجمن بین‌المللی امداد (که بعداً با یک سازمان امدادی دیگر ترکیب شد) در سال ۱۹۳۱، به پیشنهاد آلبرت انیشتین تأسیس شد. از سال ۱۹۳۳، کمیته بین‌المللی نجات در ابتدا سازمانی بود که به کسانی که از آلمان نازی فرار می‌کردند کمک می‌کرد و با افزایش نیاز، مشتریان خود را گسترش داد. تأسیس انجمن بین‌المللی امداد (IRA) در سال ۱۹۳۱ در آلمان توسط دو جناح چپ، حزب کمونیست مخالف (KPO) و حزب کارگران سوسیالیست (SAP) تأسیس شد. پس از به قدرت رسیدن نازی‌ها در سال ۱۹۳۳، این سازمان دفتر مرکزی خود را به پاریس منتقل کرد. – کمونیست‌هایی که به‌دلیل حمایت از نیکولای بوخارین در سال ۱۹۲۹ توسط استالین پاکسازی شده بودند. در میان کسانی که پاکسازی شدند، جی لاوستون، رئیس سابق حزب کمونیست آمریکا، نیز حضور داشت. در سال ۱۹۴۰، تبعیدیان اروپایی و لیبرال‌های آمریکایی نزدیک به بانوی اول النور روزولت، کمیته نجات اضطراری (ERC) را برای کمک به پناهندگان اروپایی گرفتار در فرانسه ویشی تأسیس کردند. واریان فرای، عضو بنیان‌گذار کمیته نجات اضطراری، ظرف چند هفته پس از سقوط فرانسه به مارسی رسید و در آنجا تیم کوچکی را تشکیل داد که در کمک به بسیاری از افراد برای فرار از ویشی و نازی‌ها و رسیدن به امنیت در ایالات متحده و جاهای دیگر نقش مهمی داشت. بیش از ۲۰۰۰ نفر از رهبران سیاسی، فرهنگی، اتحادیه‌ای و دانشگاهی تنها در ۱۳ ماه نجات یافتند و این ماجرا با اخراج فرای توسط حکومت ویشی فرانسه پایان یافت. فرای همچنین از نزدیک با اطلاعات بریتانیا همکاری داشت و به ایجاد مسیرهای فرار برای نظامیان بریتانیایی کمک می‌کرد. فرای همچنین نقشه‌ای را که توزیع مین‌ها در مدیترانه را نشان می‌داد و از یک پناهنده دریافت کرده بود، به یک مأمور اطلاعاتی بریتانیا داد. در حالی که مورخ اریک توماس چستر می‌نویسد که تا دهه ۱۹۵۰، کمیته بین‌المللی نجات به یک عملیات جهانی تبدیل شده بود که به عنوان حلقه‌ای جدایی‌ناپذیر در شبکه مخفی سیا عمل می‌کرد، عمیقاً درگیر درگیری‌های ناپایدار بین دو ابرقدرت شد و در مجموعه‌ای از عملیات‌های مخفی حساس شرکت کرد، بسیاری از مورخان دیگر در این دوره لحنی کمتر جدلی در مورد کمیته بین‌المللی نجات اتخاذ کرده‌اند و استدلال می‌کنند که «رابطه»، در صورت وجود، تنها در مواردی که اهداف همسو بودند، از نوع همکاری مشارکتی بود - برخلاف همکاری توسط هر سرویس اطلاعاتی. گاهشمار دهه ۱۹۴۰ در دهه ۱۹۴۰، کمیته بین‌المللی نجات در طول محاصره برلین غربی توسط شوروی به مردم غذا می‌داد. در سال ۱۹۴۵، در پایان جنگ جهانی دوم، کمیته بین‌المللی نجات برنامه‌های امدادرسانی اضطراری را آغاز کرد، بیمارستان‌ها و مراکز کودکان تأسیس کرد و تلاش‌هایی را برای اسکان مجدد پناهندگان در اروپا آغاز نمود. با فرو ریختن پرده آهنین در سال ۱۹۴۶، کمیته بین‌المللی نجات برنامه اسکان مجدد پناهندگان اروپای شرقی را آغاز کرد که تا پایان جنگ سرد ادامه یافت.در دوره بلافاصله پس از پایان جنگ جهانی دوم، کمیته بین‌المللی نجات یکی از چندین سازمانی بود که به پناهندگان اروپای شرقی کمک می‌کرد. این پناهندگان مورد بررسی قرار گرفتند تا مشخص شود که آیا اطلاعات ارزشمندی در مورد کشورهای بلوک شوروی دارند یا خیر. تعداد کمی از افراد برگزیده برای شرکت در عملیات مخفی که توسط جامعه اطلاعاتی انجام می‌شد، استخدام شدند. در سال ۱۹۴۹، کمیته بین‌المللی نجات گام مهمی در جهت ادغام بیشتر در شبکه مخفی برداشت. کمیته بین‌المللی نجات یادداشتی محرمانه منتشر کرد مبنی بر اینکه آماده است به دستور دولت ایالات متحده در عملیات مخفی حساس شرکت کند. برنامه‌هایی برای کمک به پناهندگان وجود خواهد داشت که شفاف باشند و در عین حال، عملیات موازی وجود خواهد داشت که تنها تعداد کمی از آنها از آن مطلع هستند. | ## بخش 2: کمیته بین‌المللی نجات | دهه ۱۹۵۰ میلادی در سال ۱۹۵۰، کمیته بین‌المللی نجات با پروژه برلین، که در بحبوحه افزایش ظلم و ستم شوروی، برای مردم برلین شرقی غذا فراهم می‌کرد، کمک‌های خود را در اروپا افزایش داد. پس از جنگ، نمایندگان اروپایی کمیته بر بازسازی حزب سوسیال دموکرات آلمان به‌عنوان سدی در برابر کمونیست‌ها تمرکز کردند. لئو چرن، که از سال ۱۹۴۶ عضو هیئت مدیره این کمیته بود، در سال ۱۹۵۱ به‌عنوان رئیس کمیته بین‌المللی نجات انتخاب شد. همچنین در دهه ۱۹۵۰، کمیته بین‌المللی صلیب سرخ برنامه‌های امدادرسانی و اسکان مجدد را برای پناهندگانی که در اثر شکست ویتنام شمالی از فرانسه و سرکوب انقلاب مجارستان توسط نیروهای شوروی آواره شده بودند، آغاز کرد. به گفته مورخ اریک توماس چستر، کمیته بین‌المللی نجات در تأسیس دو گروه لابی کلیدی در واشینگتن که از ویتنام جنوبی حمایت می‌کردند، یعنی «دوستان آمریکایی ویتنام» و جانشین آن، «کمیته شهروندان برای صلح با آزادی در ویتنام»، نقش مهمی داشت. دهه ۱۹۶۰ در سال ۱۹۶۰، یک برنامه اسکان مجدد توسط کمیته بین‌المللی پناهندگان برای پناهندگان کوبایی که از دیکتاتوری کاسترو فرار کرده بودند و پناهندگان هائیتی که از رژیم دووالیه فرار کرده بودند، آغاز شد. عملیات کمیته بین‌المللی صلیب سرخ در سال ۱۹۶۲ به آفریقا گسترش یافت، زمانی که ۲۰۰٬۰۰۰ آنگولایی به زئیر گریختند. همچنین در همان سال، کمیته بین‌المللی نجات شروع به کمک به چینی‌هایی کرد که از سرزمین اصلی به هنگ کنگ فرار می‌کردند. دهه ۱۹۷۰ کمیته بین‌المللی نجات در سراسر جهان فعال بود و از پناهندگانی که از درگیری و ظلم در هند، شیلی، پاراگوئه، اروگوئه، گواتمالا، کامبوج، لائوس، ویتنام، اوگاندا و اتحاد جماهیر شوروی فرار می‌کردند، حمایت می‌کرد و در عین حال پناهندگان را در ایالات متحده اسکان می‌داد. دهه ۱۹۸۰ در آغاز دهه، کمیته بین‌المللی نجات برنامه‌های امدادرسانی اضطراری را برای پناهندگان افغان که به پاکستان فرار می‌کردند، آغاز کرد. هشت سال بعد، کمیته بین‌المللی نجات فعالیت‌های توانبخشی اجتماعی را در افغانستان برای ده‌ها هزار پناهنده بازگشته آغاز کرد. در طول جنگ ۱۹۸۲ لبنان، کمیته بین‌المللی نجات به پناهندگان فلسطینی و لبنانی کمک کرد. سازمان کمک به پناهندگان اسپانیا که به بازماندگان جنگ داخلی اسپانیا در فرانسه خدمت می‌کرد، در سال ۱۹۸۴ به زیرمجموعه‌ای از کمیته بین‌المللی نجات تبدیل شد. در همان سال، کمیته بین‌المللی نجات پروژه‌های توسعه سلامت و اجتماعی را در السالوادور برای قربانیان آواره جنگ داخلی آغاز کرد. کمیته بین‌المللی نجات در سال ۱۹۸۷ با همکاری جنبش اتحادیه کارگری لهستان، همبستگی، یک برنامه مراقبت‌های بهداشتی را در لهستان آغاز کرد. برنامه‌های امدادی برای کمک به پناهندگان موزامبیکی در مالاوی نیز در سال ۱۹۸۷ آغاز شد. در سال ۱۹۸۹، کمیسیون زنان برای زنان و کودکان پناهنده توسط کمیته بین‌المللی نجات به‌عنوان یک سازمان وابسته تأسیس شد که هدف آن خدمت به حقوق و منافع ۸۰ درصد از پناهندگان جهان که زنان و کودکان هستند، می‌باشد. دهه ۱۹۹۰ پس از جنگ اول خلیج فارس، کمیته بین‌المللی نجات به کمک صدها هزار پناهنده کرد که از رژیم صدام حسین فرار کرده بودند، شتافت. در سال ۱۹۹۲، کمیته بین‌المللی نجات کار خود را در یوگسلاوی سابق آغاز کرد، ابتدا به پیامدهای پاکسازی قومی در بوسنی و هرزگوین پرداخت و سپس برنامه‌های توانبخشی اجتماعی را در بوسنی راه‌اندازی کرد. در همان سال، کمیته بین‌المللی نجات برنامه‌های اضطراری را در تانزانیا و زئیر (که اکنون جمهوری دموکراتیک کنگو نام دارد) برای کمک به پناهندگانی که از نسل‌کشی و جنگ داخلی در رواندا گریخته بودند، راه‌اندازی کرد. عملیات کمیته بین‌المللی نجات در سال ۱۹۹۷ در داخل کوزوو آغاز شد و در سال ۱۹۹۹ برای پاسخگویی به نیازهای پناهندگان کوزوو در مقدونیه، آلبانی، مونته‌نگرو و بوسنی گسترش یافت. دهه ۲۰۰۰ در سال ۲۰۰۰، کمیته بین‌المللی نجات برنامه‌های اسکان اضطراری، بهداشتی و آموزشی را برای پناهندگان چچنی که از درگیری بین نیروهای روسی و مردم ایچکریا فرار می‌کردند، راه‌اندازی کرد. کمیته بین‌المللی نجات از آوریل ۲۰۰۳ تا دسامبر ۲۰۰۴ عملیات‌هایی را در سراسر عراق انجام داد. این سازمان در سال ۲۰۰۷ فعالیت خود را در آنجا از سر گرفت و برنامه‌های گسترده‌ای را در سراسر کشور آغاز کرد. | ## بخش 3: کمیته بین‌المللی نجات | در سال ۲۰۰۳، برنامه‌های کمیته بین‌المللی نجات در غرب آفریقا گسترش یافت تا به جمعیت رو به رشد پناهندگان و آوارگانی که در اثر درگیری‌های داخلی آواره شده بودند، خدمت‌رسانی کند. در سال ۲۰۰۵، حدود دو دهه پس از آنکه پناهندگان برمه برای اولین بار شروع به عبور از مرز تایلند کردند، فقر و درگیری‌های خشونت‌آمیز در مناطق اقلیت‌های قومی میانمار همچنان مردم را به اردوگاه‌های مرزی سوق می‌دهد. از زمان افتتاح مرکز پشتیبانی اسکان مجدد (که قبلاً با نام نهاد پردازش خارج از کشور شناخته می‌شد) در بانکوک، پایتخت تایلند، تا سال ۲۰۱۲ به ۹۰٬۰۰۰ نفر کمک کرده بود تا به‌عنوان پناهنده در ایالات متحده پذیرفته شوند. مرکز پشتیبانی اسکان مجدد در درجه اول به پناهندگان در تایلند کمک می‌کند، اما به پناهجویان در مالزی، سنگاپور، اندونزی و سایر کشورهای جنوب شرقی آسیا نیز یاری می‌رساند. فعالیت‌های این مرکز توسط وزارت امور خارجه ایالات متحده، دفتر جمعیت، پناهندگان و مهاجرت تأمین مالی می‌شود. کمیته بین‌المللی نجات برای پاسخگویی به بلایای مختلف، از جمله در پاکستان پس از زلزله ۲۰۰۵؛ و در اندونزی پس از سونامی جنوب آسیا؛ و در میانمار پس از طوفان ۲۰۰۸، با سازمان‌های امدادی محلی همکاری نزدیکی داشت. در سال ۲۰۰۸، کمیته بین‌المللی نجات پنجمین گزارش از مجموعه‌ای از بررسی‌ها را منتشر کرد که نشان‌دهنده تلفات بیش از حد در جمهوری دموکراتیک کنگو ناشی از جنگ داخلی طولانی‌مدت این کشور بود. پنجمین نظرسنجی، تعداد تلفات بیش از حد مجاز بین اوت ۱۹۹۸ و آوریل ۲۰۰۷ را ۵٫۴ میلیون نفر اعلام کرد. کمیسیون زنان برای زنان و کودکان پناهنده وابسته به کمیته بین‌المللی صلیب سرخ در سال ۲۰۰۹ به کمیسیون زنان پناهنده تبدیل شد. دهه ۲۰۱۰ پس از زلزله هائیتی در ژانویه ۲۰۱۰، کمیته بین‌المللی نجات تیم واکنش اضطراری خود را برای کمک‌رسانی به پورتو پرنس به هائیتی اعزام کرد. کارشناسان کمیته بین‌المللی نجات در امور بهداشت اضطراری، سرپناه و رفاه کودکان با گروه‌های امداد محلی برای کمک به بازماندگان همکاری کردند. دیوید میلیبند، وزیر امور خارجه سابق بریتانیا، در سال ۲۰۱۳ رئیس و مدیرعامل این کمیته شد. طبق گزارش کمیته بین‌المللی نجات، در سال ۲۰۱۵، این سازمان ۱۵٬۰۰۰ کشاورز را آموزش داد، ۴۴۰٬۰۰۰ نوزاد را واکسن سرخک زد، ۲۷٬۰۰۰ نفر را آموزش شغلی داد و ۱۰٬۰۰۰ پناهنده را در ایالات متحده اسکان داد. در سال ۲۰۱۶، شرکت فست کامپنی اعلام کرد که کمیته بین‌المللی نجات «ممکن است ناشناخته‌ترین و در عین حال تأثیرگذارترین گروه امدادرسانی غیردولتی در جهان باشد.» در سال ۲۰۱۶، این گروه ۱۱٬۰۰۰ نفر عضو و در حدود ۴۰ کشور دفتر داشت. در سال ۲۰۱۶، کمیته بین‌المللی نجات از طریق برنامه‌های حمایتی و توانمندسازی در اردن به حدود ۱۵٬۰۰۰ زن و دختر کمک کرد. در سال ۲۰۱۶، کمیته بین‌المللی نجات «چارچوب نتایج و شواهد» را منتشر کرد، ابزاری تعاملی که هدف آن ایجاد چارچوبی برای هدایت تصمیم‌گیری‌های بشردوستانه با استفاده از نظریه‌های تغییر و شواهد تحقیقاتی است. در همان سال، آنها علناً متعهد شدند که به عنوان بخشی از تعهدات «معامله بزرگ»، از این ابزار برای اطمینان از اینکه تمام برنامه‌هایشان تا سال ۲۰۲۰ مبتنی بر شواهد یا تولید شواهد هستند، استفاده کنند. در ژوئیه ۲۰۱۸، این کمیته پشت طرح «به خانه خوش آمدید» برای برگزاری تورها و فعالیت‌هایی برای پناهندگان در شهر نیویورک و شمال کالیفرنیا بود. در سال ۲۰۱۹، کمیته بین‌المللی نجات در سن دیگو میزبانی «جشنواره فیلم پناهندگان» را آغاز کرد که مستندهایی دربارهٔ تجربه پناهندگان را به نمایش می‌گذارد. دهه ۲۰۲۰ در ۱۳ مارس ۲۰۲۰، دومین جشنواره سالانه فیلم پناهندگان کمیته بین‌المللی نجات در سن دیگو به‌دلیل همه‌گیری کووید-۱۹ تا ماه ژوئن به تعویق افتاد. پس از حمله روسیه به اوکراین در اوایل سال ۲۰۲۲، کمیته بین‌المللی نجات از پناهندگان و غیرنظامیان اوکراینی، چه در خارج از کشور و چه در داخل اوکراین، حمایت کرد. کمیته بین‌المللی نجات تیم‌های سیار بهداشتی و تجهیزاتی را فراهم کرد که قادر به اعزام سریع به مناطق بحرانی بودند، تجهیزات گرمایشی مانند اجاق گاز را برای گرم نگه داشتن خانه‌ها در زمستان در اختیار غیرنظامیان قرار داد و بسیاری از تلاش‌های دیگر را در بحبوحه بحران انسانی گسترده انجام داد. | ## جمع‌بندی | پس از گزارشی که در دسامبر ۲۰۲۳ منتشر شد، کمیته بین‌المللی نجات هشدار داده است که بحران‌های بشردوستانه در سال ۲۰۲۴ به دلیل چندین عامل کلیدی، از جمله تغییرات اقلیمی، تشدید درگیری‌های مسلحانه و کاهش حمایت بین‌المللی، بدتر خواهند شد.