موضوع مقاله: نخستین انسان در فضا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نخستین انسان در فضا | مقدمه: نخستین انسان در فضا یک فیلم مستقل بریتانیایی-آمریکایی محصول سال ۱۹۵۹ در ژانر علمی-تخیلی و ترسناک به صورت سیاه‌وسفید است. | ## بخش 1: نخستین انسان در فضا | کارگردانی این فیلم بر عهده رابرت دی بوده و بازیگرانی چون مارشال تامپسون، مارلا لاندی، بیل ادواردز و رابرت ایرز در آن به ایفای نقش پرداخته‌اند. این فیلم بر اساس داستانی از وایوت اوردونگ ساخته شده است؛ در حالی که طرح اولیه آن از فیلمنامه‌ای توسعه یافت که پیش‌تر توسط شرکت آمریکن اینترنشنال پیکچرز رد شده بود. خلاصه داستان فرمانده نیروی دریایی ایالات متحده، چارلز «چاک» پریسکات، مطمئن نیست که آیا برادرش، ستوان دن پریسکات، گزینه مناسبی برای خلبانی موشک پرقدرت Y-13 در ارتفاع بالا هست یا خیر. کاپیتان بن ریچاردز از فرماندهی فضایی نیروی هوایی اصرار دارد که دن بهترین خلبان آن‌هاست، هرچند دن هنگام خلبانی Y-12 در یونوسفر دچار مشکلاتی شده بود. دن پس از فرود، مقررات پروازی را نادیده گرفت و به جای ارائه گزارش پرواز، به دیدن نامزدش رفت. با این حال، کاپیتان ریچاردز اصرار دارد که دن پس از توجیه توسط دکتر پل فون اسن، خلبانی Y-13 را بر عهده بگیرد. در ارتفاع ۶۰۰٬۰۰۰ پایی، دن باید پرواز را متوقف کرده و فرود را آغاز کند، اما او به صعود ادامه می‌دهد و برای سرعت بیشتر از تقویت‌کننده اضطراری استفاده می‌کند. او تا ارتفاع ۱٬۳۲۰٬۰۰۰ پایی (۲۵۰ مایلی) بالا می‌رود و هنگام عبور از یک ابر متراکم از مواد ناشناخته، کنترل خود را از دست داده و مجبور به خروج اضطراری (اجکت) می‌شود. پلیس ایالتی نیومکزیکو گزارش می‌دهد که یک کشاورز مکزیکی فرود چتر نجاتی را در جنوب آلوارادو مشاهده کرده است. بدنه هواپیما توسط یک ماده ناشناخته سنگ‌مانند پوشانده شده است که در آزمایش‌ها مشخص می‌شود در برابر اشعه ایکس، فروسرخ و فرابنفش کاملاً نفوذناپذیر است. بعد از آن شب، یک «موجود» که نفس‌نفس می‌زند به بانک خون ایالتی نیومکزیکو در آلامدا حمله کرده و یکی از پرستاران را به طرز وحشیانه‌ای به قتل می‌رساند؛ سپس این موجود شروع به نوشیدن مقادیر زیادی خون می‌کند. | ## بخش 2: نخستین انسان در فضا | چاک و رئیس پلیس ویلسون در معاینه جسد پرستار و گاوهای کشته شده در یک مزرعه نزدیک، ذرات درخشانی را در اطراف زخم‌ها پیدا می‌کنند. دکتر فون اسن توضیح می‌دهد در جاهایی از بدنه هواپیما که این پوشش ایجاد شده، فلز سالم مانده، اما در جاهای دیگر، فلز به ماده‌ای ترد و کربن‌مانند تبدیل شده است. چاک نظریه می‌دهد که این پوشش نوعی «محافظ کیهانی» است که بر بدن برادرش دن نیز نشسته و به او اجازه داده در فضا زنده بماند. اما با تغییر متابولیسم دن در فضا، بدن و مغز او اکنون در زمین با کمبود اکسیژن مواجه شده‌اند و او باید این اکسیژن را با مصرف خون غنی از اکسیژن جبران کند. آن‌ها او را به یک محفظه آزمایش ارتفاع بالا منتقل می‌کنند و فشار را به ارتفاع ۳۸٬۰۰۰ پایی می‌رسانند تا او بتواند راحت‌تر نفس بکشد. او چیزی از وقایع پس از اجکت به یاد نمی‌آورد و با تنفسی دشوار می‌گوید: «من فقط می‌خواستم اولین انسان در فضا باشم». بازیگران مارشال تامپسون در نقش فرمانده چارلز ارنست پریسکات مارلا لاندی در نقش تیا فرانچسکا بیل ادواردز در نقش ستوان دن میلتون پریسکات رابرت ایرز در نقش کاپیتان بن ریچاردز بیل نگی در نقش رئیس پلیس ویلسون کارل یافه در نقش دکتر پل فون اسن راجر دلگادو در نقش کنسول مکزیک، رامون د گوررا تولید ایده داستان نخستین انسان در فضا توسط وتر، شریک گوردون تهیه‌کننده، طرح‌ریزی شد. چندین عنصر از فیلمنامه از یک متن اصلی نوشته «وایوت اوردونگ» با عنوان «ماهواره خون» گرفته شده بود. با این حال، الکس گوردون از شرکت ای‌آی‌پی، فیلمنامه را برای برادرش فرستاد و او از ایده‌های طرح داستان خوشش آمد؛ در نتیجه چندین عنصر از فیلمنامه اوردونگ با داستان وتر ترکیب شد. گوردون و وتر به دلیل موفقیت مالی دو فیلم قبلی‌شان، یعنی ابلیسی بی‌چهره (۱۹۵۸) و خفه‌کننده جن‌زده (۱۹۵۸)، به عنوان تهیه‌کنندگان پروژه قرارداد بستند. فیلمبرداری لوکیشن در ایالات متحده در نزدیکی یک پایگاه هوایی در بروکلین، ایالت نیویورک و همچنین در نیومکزیکو انجام شد. | ## بخش 3: نخستین انسان در فضا | هواپیماهای دیده شده در فیلم شامل تصاویر آرشیوی از برخاستن و پرتاب بل ایکس-۱ از یک کشتی مادر بوئینگ بی-۲۹ سوپرفورترس بود. ادواردز که نقش خلبان دن پریسکات و موجود فضایی را بازی می‌کرد، نیاز داشت که دیالوگ‌هایش در پساتولید صداگذاری (سینک) شود. لباس او که یک لباس فضایی مصنوعی پوشیده از خرده‌شهاب‌سنگ بود، سوراخ‌های کوچکی در قسمت ماسک کدر سر و صورت داشت تا بازیگر بتواند ببیند. پوشیدن این لباس برای ادواردز به دلیل گرمای شدید داخل آن دشوار بود و نمی‌شد برای مدت طولانی از آن استفاده کرد. فیلم بعدها توسط ام‌جی‌ام در ۵۰ سینمای لس آنجلس در ۲۷ مه ۱۹۵۹، به عنوان بخش دوم یک برنامه دو فیلمه همراه با فیلم مستریان‌ها اکران شد. طبق اسناد ام‌جی‌ام، فیلم ۳۱۰٬۰۰۰ دلار در ایالات متحده و کانادا و ۳۲۵٬۰۰۰ دلار در نقاط دیگر فروش داشت که منجر به سودی ۹۵٬۰۰۰ دلاری شد. نویسنده و منتقد سینما، لئونارد ملتین، به فیلم ۲ ستاره از ۴ ستاره داد و بیان کرد که فیلم بهتر از چیزی است که توصیفش به نظر می‌رسد. بولتن ماهانه فیلم نوشت: «این تریلر علمی-تخیلی که با مهارت و با نگاهی به بازار آمریکا ساخته شده، شخصیت «پسر خوش‌گذرانی که به هیولا تبدیل شده» را دلسوزانه ارائه می‌دهد، در حالی که گریم فیلم به‌طور غیرمعمولی ماهرانه است و در نماهای نزدیک با نورپردازی شدید نیز باورپذیری خود را حفظ می‌کند. دیالوگ‌ها و اوج ترسناک فیلم کاملاً گیرا هستند و اگرچه فیلم هنوز با دستیابی به کیفیت آثار ری بردبری فاصله زیادی دارد، اما حرکتی در مسیر درست به حساب می‌آید.» ورایتی نوشت: «نخستین انسان در فضا ورودی خوبی در کلاس فیلم‌های بهره‌کشی است. به‌طور کلی خوش‌ساخت است و تنها از تمایلی رنج می‌برد که می‌خواهد هم در فلسفه و هم در جغرافیا، کیهانی (عمیق) شود.» آل‌مووی در نقدی ترکیبی، بازی‌ها را «ناهمگون» خواند اما خاطرنشان کرد که برخی نکات داستانی به اندازه کافی جالب هستند که توجه بیننده را در تمام مدت حفظ کنند و برخی صحنه‌های تعلیق بسیار مؤثر عمل کرده‌اند.Eder, Bruce. ریدیو تایمز به فیلم ۲ ستاره از ۵ ستاره داد و نوشت: «پرتوهای کیهانی اولین فضانورد زمین را به یک هیولای غارتگر با ولع خون در این فیلم درجه بِ پرشتاب و کارآمد از عصر طلایی علمی-تخیلی بریتانیا تبدیل می‌کنند. | ## جمع‌بندی | کارگردان رابرت دی، با ایجاد همدلی برای موجود بدشکل تک‌چشم و در عین حال ایجاد شوک‌های ناخوشایند، هم به دنبال ترحم و هم ترس است.