موضوع مقاله: تقدیس در مسیحیت | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # تقدیس در مسیحیت | مقدمه: در مسیحیت، تقدیس به معنای جدا کردن یک شخص، مکان یا شیء از کاربرد عادی و اختصاص دادن آن به خدا یا به هدفی مقدس است. | ## بخش 1: تقدیس در مسیحیت | در این معنا، چیزی که تقدیس می‌شود، دیگر تنها یک چیز معمولی به شمار نمی‌آید، بلکه برای نیایش، خدمت دینی یا انجام آیین‌های مذهبی به کار می‌رود. برای نمونه، ساختمان یک کلیسا ممکن است با آیینی رسمی تقدیس شود تا به‌عنوان جایگاه عبادت مسیحیان شناخته شود. همچنین افراد روحانی، مانند کشیشان یا راهبان، ممکن است برای خدمت دینی و انجام وظایف مذهبی تقدیس شوند. در برخی شاخه‌های مسیحیت، نان و شراب در آیین عشای ربانی نیز تقدیس می‌شوند و جایگاهی ویژه و مقدس می‌یابند. بنابراین، تقدیس در مسیحیت به فرایندی گفته می‌شود که طی آن شخص، مکان یا چیزی برای خدا و برای کاربردی دینی و مقدس اختصاص داده می‌شود. در میان برخی از فرقه‌های مسیحی، مراسم مکملی به نام «لغو تقدیس» وجود دارد تا ویژگی مقدس بودن را از یک مکانِ پیشتر تقدیس‌شده بردارند؛ این کار معمولاً برای آماده‌سازی مکان جهت تخریب یا فروش برای مصارف غیردینی انجام می‌شود. انتصاب اسقف‌ها قانون اساسی در باب نیایش الهی در شورای دوم واتیکان با عنوان اساسنامه آیین نیایشی مقدس در بند ۷۶ بیان می‌کند: متن انگلیسی کته‌کیسم کلیسای کاتولیک، ویرایش دوم در سال ۱۹۹۷، تحت عنوان «انتصاب اسقفی—کمال آیین دست‌گذاری»، عبارت‌های «تقدیس اسقفی» و «انتصاب اسقفی» را به جای یکدیگر به کار می‌برد (سی‌سی‌سی، ۱۵۵۶–۱۵۵۸). قانون حقوق کلیسایی ۱۹۸۳ در کلیسای لاتین در بندهای ۱۰۱۲ و ۱۰۱۴ بیان می‌کند: «خادمِ آیینِ مقدسِ دست‌گذاری، اسقفی است که تقدیس شده باشد» و از اصطلاح «تقدیس اسقفی» بهره می‌برد. باسترو (سنت جنویو، میزوری) باکره‌های وقف‌شده توسط اسقف قلمرو و بر اساس آیین نیایشی مصوب تقدیس می‌شوند و زمان خود را صرف کارهای توبه‌کارانه، رحمت، فعالیت‌های تبلیغی و دعا می‌کنند. کسانی که وارد مؤسسه‌های مذهبی، جوامع زندگی تبلیغی و مؤسسه‌های سکولار می‌شوند، یا به عنوان عزلت‌نشینان قلمرو اسقف شناخته می‌شوند نیز اعضای زندگی وقف‌شده به‌شمار می‌روند. کلیساها، محراب‌ها و دیگر اشیای آیینی روغن کریسما (یا روغن تدهین)، نوعی روغن تدهین است که از روغن زیتون (معمولاً معطر) تهیه شده و توسط اسقف تقدیس می‌شود. | ## بخش 2: تقدیس در مسیحیت | اشیایی مانند طبق ربانی و جام‌هایی که برای آیین عشای ربانی استفاده می‌شوند، توسط یک اسقف و با استفاده از روغن کریسما تقدیس می‌شوند. روز پیش از دست‌گذاری یک کشیش جدید، ممکن است مراسم شب‌زنده‌داری و عشای ربانی برگزار شود که در آن اسقفِ دست‌گذار، طبق و جام نامزدهای انتصاب (مردانی که شماس انتقالی هستند و در آستانه کشیش شدن قرار دارند) را تقدیس می‌کند. آیین رسمی‌تری نیز برای آنچه در گذشته «تقدیس محراب» نامیده می‌شد وجود دارد، که چه برای خود محراب به تنهایی و چه به عنوان بخش مرکزی از آیین کلیسا انجام می‌گیرد. فصل‌های IX–XIمیسال رومی، عشای ربانی آیینی برای تخصیص یک کلیسا و یک محراب از آنجا که وقف کردنِ ساختمانی دارای بدهی (وام مسکن) به خدمت خداوند تناقض دارد، آیین تخصیص رسمی کلیسا تنها در صورتی انجام می‌شود که ساختمان هیچ‌گونه بدهی نداشته باشد. عشای ربانی یک عمل بسیار ویژۀ تقدیس، مربوط به هدایای عشای ربانی یعنی نان و شراب در آیین عشای ربانی است که بر پایۀ باور کلیسای کاتولیک، شامل دگرگونی آن‌ها به بدن عیسی مسیح و خون مسیح می‌شود؛ دگرگونی ویژه‌ای که از آن با عنوان استحاله جوهری یاد می‌کنند. کلیساهای شرقی در کلیساهای ارتدکس شرقی و کلیسای کاتولیک شرقی، واژۀ «تقدیس» می‌تواند هم به آیین رازآمیز دست‌گذاری (رسامت از طریق نهادن دست‌ها) برای یک اسقف اشاره داشته باشد و هم به پاک‌سازی و وقف رسمی ساختمان یک کلیسا. همچنین (به صورت نادرتر) می‌توان از آن برای توصیف دگرگونی نان و شراب به بدن و خون مسیح در طول لیترژی الهی بهره برد. روغن کریسمای به‌کاررفته در آیین تدهین و همچنین پارچۀ مقدس قربان‌گاه که بر روی میز قرار می‌گیرد نیز تقدیس‌شده به شمار می‌آیند. کلیسای لوتری و جامعه انگلیکان کلیساها، نمازخانه‌ها، قربان‌گاه‌ها و ظرف‌های عشای ربانی برای هدف پرستش مذهبی وقف می‌شوند. یک شخص ممکن است برای یک نقش ویژه در نظام‌مراتب مذهبی تقدیس شود، یا اینکه زندگی خود را در یک عمل عبادی وقف کند. در کلیساهایی که از آموزۀ خلافت رسولی پیروی می‌کنند، اسقف‌هایی که یک اسقف جدید را تقدیس می‌کنند، با عنوان تقدیس‌کنندگان شناخته می‌شوند و زنجیره‌ای ناگسستنی از جانشینی را شکل می‌دهند که پیشینۀ آن به حواریون می‌رسد. | ## بخش 3: تقدیس در مسیحیت | دربارهٔ کسانی که پیمان‌های زندگی مذهبی را یاد می‌کنند، گفته می‌شود که «زندگی وقف‌شده» دارند. در کلیسای انگلستان (کلیسای مادر در عشای انگلیکان)، فرمانی که دستور به تعطیلی یک کلیسا می‌دهد، می‌تواند آثار قانونی تقدیس را از بین ببرد. کلیساهای متدیست وقف کامل در الهیات متدیست، وقف کامل عملی است که توسط فردی انجام می‌شود که تولد دوباره (مسیحیت) را تجربه کرده، اما هنوز به تقدیس کامل نرسیده است: در دعای وقف کامل، یک مسیحی خود را تسلیم خدا می‌کند تا به او اجازه دهد روحش را شامل دومین تجربه رحمت کند. یک مؤمن در آیین وقف، «زمان، برنامه‌ها، دارایی‌ها، خود و همه چیزش» را به خدا تقدیم می‌کند. از این رو، وقف در الهیات وسلی-آرمینیایی به منزلۀ «پیمانِ یک آریِ ابدی به تمام اراده‌های الهی» است. با این ابتکار انسانی در جدا کردن خود برای خدا، مؤمن می‌تواند به طور کامل تقدیس شود؛ الهیات پشتوانۀ وقف در این اصل خلاصه می‌شود که: «خود را در همه چیز به خدا بسپار، اگر می‌خواهی خدا خود را به تو بسپارد.» کریگ آدامز، از کاهنان ارشد متدیست متحد، در بحث دربارهٔ «نیاز به یک لحظۀ خاص از وقف و ایمان در زندگی یک مؤمن»، به رسالۀ الهیاتی در باب عمل یا عهد وقف مذهبی نوشتۀ توماس کاگswell آپام اشاره می‌کند که دعای وقف زیر، سرودۀ فیلیپ دادریج را به عنوان نمونه آورده است: کتابچه راهنمای کارآموزان (کتابچه کارآموزان)، یکی از پرکاربردترین کتاب‌های آموزش اصول دینی در کلیسای اسقف‌نشین متدیست برای کارآموزانی که به دنبال عضویت کامل در این جامعه بودند، دعای وقف کامل را برای کسانی که هنوز خود را وقف خدا نکرده بودند فراهم می‌کرد؛ این کتاب به کارآموز اصرار می‌ورزید: «اگر به طور کامل وقف خدا نشده‌اید، همین حالا همه چیز را روی محراب بگذارید.» کتاب‌های نیایش کتاب نیایش متدیست با عنوان کتاب نیایش برای کلیسا و خانه (۱۹۶۵) شامل آیین‌هایی برای «روند تقدیس اسقف‌ها»، «دفتر تقدیس شماس‌ها»، «دفتر تقدیس مدیران آموزش مسیحی و مدیران موسیقی» و همچنین «دفتر گشایش یا تقدیس ساختمان کلیسا» در میان موارد دیگر است. کلیساهای پنطیکاستی کلیساهای سنت پنطیکاستی تقدس‌گرا، مانند کلیسای ایمان رسولی، همانند متدیسم، بر ضرورت وقف کامل پیش از رسیدن به تقدیس کامل—که کار دوم و قطعی فیض است—تاکید می‌کنند. پنطیکاستی تقدس‌گرا تعلیم می‌دهد که یک وقف عمیق‌تر دیگر نیز باید پیش از دریافت تعمید روح‌القدس که نشانۀ آن سخن گفتن به زبان‌ها (زبان‌های فرشته‌گون)—کار سوم فیض—است، صورت گیرد. مورمونیسم مورمونیسم سرشار از آموزه‌های مربوط به وقف است؛ نخست عنوان مسیح به عنوان «مسح‌شده» که نشان‌دهنده نقش رسمی، مأذون و منحصربه‌فرد او به عنوان نجات‌دهندۀ بشر از گناه و مرگ است، و دوم فرصت و مسئولیت نهایی هر فرد برای پذیرش ارادۀ عیسی در زندگی خود و وقف کردن خویش برای زندگی صمیمانه بر این پایه است. نمونه‌هایی از کتاب مورمون شامل این موارد است: «تقدیس به دست می‌آید زیرا آن‌ها دل‌های خود را به خدا واگذار می‌کنند» (هیلامان ۳:۳۵) و «به سوی مسیح بیایید که قدوس اسرائیل است، و در نجات او و قدرت فدیه‌اش شریک شوید،... | ## جمع‌بندی | و تمام جان خود را به عنوان هدیه‌ای به او تقدیم کنید و به روزه و دعا ادامه دهید و تا به آخر پایداری کنید؛ و سوگند به خدای زنده که نجات خواهید یافت» (امنی ۱:۲۶).