موضوع مقاله: الفریده لوزه-وشتلر | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # الفریده لوزه-وشتلر | مقدمه: اِلفریده لُوزه-وِشتلِر (با نام اصلی آنا فریدا وِشتلِر؛ ۴ دسامبر ۱۸۹۹ – ۳۱ ژوئیه ۱۹۴۰) نقاش آوانگارد آلمانی بود که آثارش در آلمان نازی به‌عنوان «هنر منحط» ممنوع و در برخی موارد نابود شد. | ## بخش 1: الفریده لوزه-وشتلر | او دچار بیماری روانی شد و در یک مؤسسهٔ روان‌پزشکی در قلعهٔ زونن‌اشتاین در پیرنا، تحت برنامهٔ Action T4 که برنامهٔ اتانازی اجباری آلمان نازی بود، به قتل رسید. از سال ۲۰۰۰، یک مرکز یادبود برای برنامهٔ T4 در همان ساختمان با نمایشگاهی دائمی، زندگی و آثار او را گرامی می‌دارد. زندگی الفریده لوزه-وِشتلِر در یک خانوادهٔ طبقهٔ متوسط بزرگ شد، اما در سن ۱۶ سالگی خانه را ترک کرد تا از سال ۱۹۱۵ تا ۱۹۱۸ در مدرسهٔ سلطنتی هنر درسدن تحصیل کند (ابتدا مد، سپس گرافیک کاربردی). او از ۱۹۱۶ تا ۱۹۱۹ همچنین در دوره‌های طراحی و نقاشی در آکادمی هنر درسدن شرکت کرد. او در سال ۱۹۱۹ با گروه درسدن (هنر) سِسِسیونیست (انشعاب گرایی) آشنا شد و بخشی از حلقهٔ دوستان گردید. او با اجارهٔ بخشی از آتلیهٔ فلیکس‌مولر در نزدیکی مرکز شهر درسدن، از طریق تولید باتیک، کارت‌پستال و تصویرسازی امرار معاش می‌کرد. در ژوئن ۱۹۲۱، او با نقاش و خوانندهٔ اپرا ازدواج کرد و در سال ۱۹۲۲ او را به گرلیتز و در ۱۹۲۵ به هامبورگ دنبال کرد. این ازدواج رابطه‌ای دشوار بود و زوج در سال‌های بعد چندین بار از یکدیگر جدا شدند. در ۱۹۲۶، الفریده لوزه-وِشتلِر به «اتحادیهٔ هنرمندان و دوستداران هنر هامبورگ» پیوست؛ و در ۱۹۲۸ توانست در چند نمایشگاه مربوط به عینیت نو شرکت کند. | ## بخش 2: الفریده لوزه-وشتلر | در طول اقامت دوماهه‌اش، مجموعهٔ «سرهای فریدریشس‌برگ» را خلق کرد؛ مجموعه‌ای شامل حدود ۶۰ طراحی و پاستل، عمدتاً پرتره‌هایی از بیماران هم‌اتاقش. او نقاشی‌های بسیاری از بندر هامبورگ، صحنه‌هایی از زندگی کارگران و روسپیان، و خودنگاره‌هایی بی‌رحمانه کشید. به دلیل مشکلات مالی و افزایش انزوای اجتماعی، او تا میانهٔ سال ۱۹۳۱ به خانهٔ والدینش در درسدن بازگشت. هنگامی که وضعیت روانی‌اش وخیم‌تر شد، پدرش در سال ۱۹۳۲ او را در آسایشگاه روانی دولتی آرنسدورف بستری کرد. از ۱۹۳۲ تا ۱۹۳۵ همچنان به‌طور خلاقانه فعال بود و پرتره‌هایی می‌کشید و آثار هنری و صنایع‌دستی خلق می‌کرد. پس از آنکه کورت لوزه در مه ۱۹۳۵ از او طلاق گرفت، او به دلیل «جنون درمان ناپذیر» ناتوان شد. پس از آنکه از موافقت با عقیم‌سازی سر باز زد، دیگر اجازهٔ خروج از بیمارستان به او داده نشد. در دسامبر ۱۹۳۵، او بر پایهٔ سیاست‌های اصلاح نژاد نازی، تحت عمل جراحیِ عقیم‌سازی اجباری در بیمارستان زنان درسدن-فریدریش‌شتات قرار گرفت. در سال ۱۹۴۰، او به مؤسسهٔ روان‌پزشکی پیشین در پیرنا-زونن‌اشتاین تبعید شد؛ جایی که در ۳۱ ژوئیه، همراه با اکثریت ساکنان دیگر، در چارچوب برنامهٔ «اتانازی» نازی‌ها، عملیات تی۴، به قتل رسید. | ## بخش 3: الفریده لوزه-وشتلر | در سال‌های ۱۹۴۰ و ۱۹۴۱، مجموعاً ۱۳٬۷۲۰ نفر—عمدتاً بیماران روانی یا افراد دارای ناتوانی—توسط نازی‌ها در این مؤسسه که پیش‌تر به سنت‌های انسان‌دوستانه‌اش مشهور بود، با گاز کشته شدند. پرتره‌های بیماران روانی که در هامبورگ-فریدریش‌س‌برگ (۱۹۲۹) و آرنزدورف (۱۹۳۲–۱۹۳۵) کشید، توجه بسیاری را جلب کرده‌اند. یادبود و میراث تجدید علاقه به لوزه-وِشتلِر با ارائهٔ تعدادی از نقاشی‌های او در راین‌بِک، نزدیک هامبورگ، آغاز شد. در سال ۱۹۹۶، نخستین تک‌نگاری دربارهٔ آثار او، نوشتهٔ گئورگ راین‌هارت، منتشر گردید. این رویداد و نمایشگاه‌هایی در درسدن، هامبورگ-آلتونا و آشافنبورگ، آغازگر پذیرش گسترده‌ترِ آثار و سرنوشت این هنرمند بود. در سال ۱۹۹۹، یک سنگ یادبود به یاد او در بیمارستان ساکسونیِ آرنزدورف برپا شد و یک ساختمان بخش نیز به نام او نام‌گذاری گردید. در پیرنا-زونن‌اشتاین، در سال ۲۰۰۵ خیابانی به نام او اختصاص یافت و از سال ۲۰۰۸، خیابانی در آرنزدورف نیز نام او را بر خود دارد. | ## جمع‌بندی | در محوطهٔ بیمارستان پیشین در فریدریشس‌برگ (هامبورگ-بارمبِک-زود)، یک باغ رز با لوح یادبود در سال ۲۰۰۴ به افتخار او طراحی شد.