موضوع مقاله: آرنولد بکس | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آرنولد بکس | مقدمه: سر آرنولد ادوارد ترور بکس ( ۳ اکتبر ۱۹۵۳- ۸ نوامبر ۱۸۸۳)، آهنگساز، شاعر و نویسنده انگلیسی بود. | ## بخش 1: آرنولد بکس | آثار پربار او شامل ترانه‌ها، موسیقی کر، قطعات مجلسی و پیانوی سولو است، اما شهرت وی بیشتر به خاطر موسیقی ارکسترالش می‌باشد. افزون بر مجموعه‌ای از اشعار سمفونیک، او هفت سمفونی نوشت و مدتی به‌ عنوان برجسته‌ترین سمفونی‌نویس بریتانیایی شناخته می‌شد. والدینش او را به دنبال کردن حرفه‌ای موسیقی تشویق کردند و درآمد شخصی‌اش به او این آزادی را داد که بدون نیاز به پیروی از جریان‌ها و سبک‌های رایج، مسیرش را به‌عنوان آهنگساز پیش بگیرد. بکس در دوران دانشجویی در آکادمی سلطنتی موسیقی، شیفتهٔ ایرلند و فرهنگ سلتی شد که تأثیر قوی‌ای بر رشد اولیهٔ او گذاشت. در سال‌های پیش از جنگ جهانی نخست، وی در ایرلند زندگی می‌کرد و عضو محافل ادبی دوبلین شد و با نام مستعار «درموت او-بیرن» به نوشتن داستان و شعر می‌پرداخت. بعدها به فرهنگ نوردیک علاقه‌مند شد، که این دلبستگی در سال‌های پس از جنگ جهانی نخست، برای مدتی جایگزین علایق سلتی او شد. بکس، بین سال‌های ۱۹۱۰ تا ۱۹۲۰، آثار موسیقایی بسیاری نوشت، از جمله شعر سمفونیک «تینتاژل» که شناخته‌شده‌ترین اثر وی می‌باشد. در این دوران، او رابطه‌ای همیشگی با نوازنده پیانو، «هریت کوهن» برقرار کرد (در آغاز رابطه‌ای عاشقانه، سپس دوستی، و همواره رابطه‌ای حرفه‌ای و نزدیک). او در دههٔ ۱۹۲۰ نوشتن مجموعه‌ای از هفت سمفونی را آغاز کرد که بخش اصلی آثار ارکسترال او را تشکیل می‌دهند. بکس، در سال ۱۹۴۲، به عنوان «استاد موسیقی دربار» برگزیده شد، اما در این مقام آثار اندکی آفرید. در سال‌های پایانی عمرش، موسیقی او کهنه‌گرا تلقی می‌شد و پس از مرگش نیز عمدتاً مورد بی‌توجهی واقع شد. پس از دههٔ ۱۹۶۰، موسیقی او بیشتر به‌واسطهٔ افزایش شمار ضبط‌های تجاری، به‌تدریج مورد بازشناسی قرار گرفت، با این حال تعداد اندکی از آن‌ها به‌طور منظم در سالن‌های کنسرت اجرا می‌شود. زندگی و حرفه سال‌های نخست بَکس در ۸ نوامبر ۱۸۸۳، در استراتام، حومهٔ لندن در شهرستان ساری، در خانواده‌ای مرفه و متعلق به دوران ویکتوریایی به دنیا آمد. آلفرد بکس یک وکیل عضو موسسهٔ «میدل تمپل» بود، اما به دلیل داشتن درآمد شخصی، به حرفهٔ وکالت نپرداخت. بکس بعدها نوشت که گرچه بزرگ شدن در روستا می‌توانست خوب باشد، اما باغ‌های وسیع خانهٔ خانوادگی، بهترین گزینهٔ بعدی بود.Foreman (1971), p. 60 او کودکی با استعداد موسیقایی بود و می‌گفت: «یادم نمی‌آید روزی را که نتوانم پیانو بنوازم — حتی اگر نادرست بنوازم.»Bax, p. بر پایهٔ گفتهٔ بکس، این مؤسسه با «شکوه و خودنمایی چشمگیر» توسط «سسیل شارپ»،Bax, p. 84 اشتیاق به موسیقی فولکلور به‌طور گسترده‌ای رواج داشت که آرتور سالیوان و ادوارد الگار نسبت به آن بی تفاوت بودند.Hughes, p. 140 بکس نیز چنین بود، که بعدها این گفته را بر سر زبان‌ها انداخت: «سعی کن هر تجربه‌ای را حداقل یک‌بار امتحان کنی، البته به‌جز رابطه با محارم و رقص محلی!»Bax, p. «کوردر» شیفتهٔ آثار واگنر بود، آهنگسازی که موسیقی‌اش در سال‌های نخست، منبع اصلی الهام بکس به شمار می‌رفت. | ## بخش 2: آرنولد بکس | او بعدها گفت: «دوازده سال از جوانی‌ام را غرق در موسیقی واگنر بودم، تا جایی که تقریباً هیچ موسیقی دیگری را گوش نمی‌دادم — تا وقتی که با ریشارد اشتراوس آشنا شدم.»Foreman (1971), p. 62 بکس همچنین با آثار کلود دبوسی، که مانند موسیقی اشتراوس، مورد پسند هیئت علمی عمدتاً محافظه‌کار آکادمی نبودند آشنا شد و به‌طور خصوصی آن‌ها را مطالعه می‌کرد. با اینکه بکس بورسیهٔ آهنگ‌سازی «مک‌فارِن» و جوایز مهم دیگری را برنده شد و به خاطر توانایی خارق‌العاده‌اش در خواندن آنیِ نت‌های پیچیدهٔ مدرن شناخته می‌شد، شهرت کمتری نسبت به هم‌ دورگان خود مانند «بنجامین دیل» و یورک بوئن، به دست آورد.Foreman, Lewis. 11 پس از ترک آکادمی، بکس به «درسدن» سفر کرد، در آنجا اجرای اصلی اپرای سالومه اثر «اشتراوس» را تماشا کرد و برای نخستین‌بار با موسیقی گوستاو مالر آشنا شد، موسیقی‌ای که از نظر او «عجیب‌ و غریب، پرگویی‌، آشفته، و با این‌حال همواره جالب» بود.Bax, p. 29 از جمله عوامل تاثیرگذار مهم بر بکس جوان، شاعر ایرلندی ویلیام باتلر ییتس بود؛ برادرش کلیفورد او را با اشعار ییتس و نیز با کشور ایرلند آشنا کرده بود. نخستین اثر بکس (در کنسرتی دانشگاهی- سال ۱۹۰۲)، ترانه‌ای به گویش ایرلندی به نام «مسابقه‌ی بزرگ» بود.Foreman (1971), p. 63 اوایل کار از نظر موسیقایی، بکس از تأثیر واگنر و اشتراوس فاصله گرفت و آگاهانه سبکی را که خود آن را «بیان سلتیکی» می‌دانست، برگزید. در سال ۱۹۰۸، او نگارش مجموعه‌ای از اشعار سمفونیک با عنوان «ایر» را آغاز کرد، که زندگی‌نامه‌نویسش، لوئیس فورمن، از آن به‌عنوان شروع سبک تکامل یافته واقعی آهنگ‌سازی یاد کرده است. نخستین قطعه از آن، «به‌سوی گرگ‌ومیش»، در آوریل ۱۹۰۹ به رهبری توماس بیچام و با «ارکستر سمفونیک نو» اجرا شد، و در سال بعد، به پیشنهاد الگـار، هنری وود قطعهٔ دوم این مجموعه را با عنوان «در تپه‌های پریان» سفارش ساخت داد.Foreman (1971), p. 657–658 سومین اثر از این مجموعه، با نام «سرود نبرد» ، در دوران زندگی آهنگ‌ساز اجرا نشد. تمکن مالی شخصی بکس این امکان را برای او فراهم کرد که در سال ۱۹۱۰ به امپراتوری روسیه سفر کند. وی در جست‌وجوی «ناتالیا اسکارگینسکا»، دختر جوان اوکراینی‌ که در لندن با او آشنا شده بود (یکی از چندین زنی که در طی سالیان، عاشقشان شد).Foreman (1983), p. 67 این سفر، از دیدگاه عاشقانه در نهایت به شکست انجامید، اما از نظر موسیقایی پربار و اثربخش بود. وی تحت تأثیر موسیقی روسی قرار گرفت؛ تأثیری که به الهام‌بخشی برای سونات پیانوی نخست، از جمله قطعات پیانوی «شب مه در اوکراین» و «گوپاک»، و نیز سونات اول ویلن انجامید (سوناتی که به ناتالیا اسکارگینسکا تقدیم شده‌ است.). فورمن او را در این دوره «کلاغی موسیقایی» توصیف می‌کند که کشفیات تازه‌اش را در قالب آثار نو جشن می‌گیرد؛ او می‌افزاید که شخصیت موسیقایی بکس آن‌قدر نیرومند بود که می‌توانست تأثیراتی را که می‌پذیرفت، درونی کرده و به بخشی از سبک شخصی خود بدل سازد. بالهٔ ناتمام «تامارا»، که «افسانه‌ای کوچک‌روسی در قالب کنش و رقص» بود، موادی را فراهم کرد که آهنگ‌ساز در آثار پس از جنگ مجدداً از آن‌ها استفاده کرد. بکس پس از رها کردن جستجوی اسکارگینسکا، به انگلستان بازگشت؛ و در ژانویه ۱۹۱۱ با السیتا لویزا سوبری‌نو (متولد ۱۸۸۵ یا ۱۸۸۶)، فرزند «کارلوس سوبری‌نو» معلم و پیانیست و «لوئیزه» (با نام خانوادگی پیشین اشمیتز)، که خواننده بود؛ ازدواج کرد. 83 و سپس به ایرلند نقل مکان کردند و خانه‌ای در «راتگار»، یکی از حومه‌های مرفه دوبلین، خریدند.Foreman (1983), p. 95 بکس در محافل ادبی دوبلین با نام مستعار «درموت او-بیرن» شناخته شد؛ او با نویسنده جورج ویلیام راسل و همراهانش رفت‌وآمد داشت و داستان‌ها، اشعار و نمایشی را منتشر کرد.Foreman (1983), p. 89 در بررسی مجموعه‌ای از نثر و اشعاری که در سال ۱۹۸۰ بازچاپ شده بود، استفان بنفیلد دریافت که بیشتر اشعار اولیهٔ بکس «مانند موسیقی ابتدایی‌اش، بیش از حد پرگویی، مملو از اضافات دست‌دوم، نامرتب و متأثر از آثار اولیهٔ «ییتس» است، هرچند ضعف آن بیشتر ناشی از انتخاب نامناسب واژگان است تا پیچیدگی متن آن.». | ## بخش 3: آرنولد بکس | بنفیلد دربارهٔ اشعار بعدی بکس دیدگاه مثبت‌تری داشت و گفت که او «روی موضوعات تمرکز دارد، خواه به صورت خلاصه و محاوره‌ای درباره ناکامی تلخ، مانند قیام عید پاک ۱۹۱۶ و غیره و چه به شیوه‌ای کنایه‌آمیز و تند و تیز درباره ناامیدی مکررش از عشق.».Banfield, p. 781 برخی از نوشته‌های بکس با نام مستعار او-بیرن، همراهی مخرب هم‌سو با آرمان جمهوری‌خواهان ایرلندی تلقی شدند و نهاد سانسور دولتی، انتشار آن‌ها را ممنوع کرد.Jeffery, p. به دلیل ناراحتی قلبی‌ که گاه‌به‌گاه در طی زندگی از آن رنج می‌برد، او را برای خدمت نظامی نامناسب تشخیص دادند؛ برای همین او دوره‌ای را به عنوان یک «افسر ویژه پلیس» فعالیت کرد. در هنگامی که آهنگ‌سازان هم‌دوره‌ای او همچون وان ویلیامز، آرتور بلیس، جرج باتروورث و آیور گرنی در جبهه‌های خارج از کشور خدمت می‌کردند، بکس توانست مجموعه‌ای گسترده از آثار موسیقایی خلق کند و به تعبیر فورمن «در اوایل دههٔ چهارم زندگی‌اش به پختگی فنی و هنری» دست یابد. از جمله آثار شناخته‌شدهٔ او در این دوره، شامل دو پوئم سمفونیک ارکسترال؛ «جنگل‌های نوامبر» (۱۹۱۶) و «تینتاژل» (۱۹۱۹-۱۹۱۷) هستند. او احساسات خود را در برخی از آثار موسیقایی‌اش همچون قطعهٔ ارکسترال «به یاد» و «تریوی سوگوار» برای فلوت، ویولا و چنگ (۱۹۱۶)، و همچنین در اشعارش بازتاب داد. بکس افزون بر تأثیرات ایرلندی، از سنت‌های نوردیک نیز الهام می‌گرفت، او تحت تأثیر شاعر نروژی بیورنستیرنه بیورنسون و حماسه‌های ایسلندی قرار داشت. به‌باور موسیقی‌شناس، جولیان هربج، بکس در قطعهٔ «واریاسیون‌های سمفونیک برای پیانو و ارکستر» (۱۹۱۷)، گرایش‌اش از فضای سلتیک به نوردیک تغییر می‌کند؛ و اشاره می‌کند که در اثر بعدی بکس، «افسانه‌های زمستانی» که سیزده سال بعد ساخته شد، به‌جای فضای سلتیک، از فضاسازی نوردیک بهره گرفته است. در طول جنگ، بکس رابطه‌ای نامشروع با پیانیستی به نام «هریت کوهن» آغاز کرد و به خاطر او همسر و فرزندانش را ترک کرد. از نظر موسیقایی، تا پایان عمر بکس، «هریت» الهام‌بخش وی بود؛ بکس قطعات زیادی برای او نوشت و هجده اثر خود را به او تقدیم کرد.Parlett, p. 321 او آپارتمانی در «سوئیس کاتیج»، لندن گرفت، که تا آغاز جنگ جهانی دوم در آن آنجا زندگی می‌کرد. او بسیاری از آثار کامل خود را در آنجا طرح‌ریزی کرد و اغلب آن‌ها را به صورت نُت‌نویسی خلاصه، به خلوتگاه‌های روستایی مورد علاقه‌اش، مانند «گلِنکول‌مکیل» در اولستر، ایرلند می‌برد و سپس از سال ۱۹۲۸ به بعد، در «مورار» اسکاتلند، تا در آرامش و فراغت، روی نسخه کامل نت‌نویسی آن‌ها کار کند.Foreman and Foreman, p. 142 سال‌های میانهٔ دوجنگ در یک مطالعه دربارهٔ بکس در سال ۱۹۱۹، دوست و رازدار وی، منتقدی به نام «ادوین ایوانز»، به کاهش تأثیر نفوذ فرهنگ سلتیک در موسیقی این آهنگساز اشاره و ظهور «هنری جدی‌تر و انتزاعی‌تر» را مطرح نمود.Evans (March 1919), p. 556 به‌نظر فورمن، در سال‌های پس از جنگ، بکس برای نخستین بار به‌عنوان شخصیتی مهم، هرچند گوشه‌گیر، در موسیقی بریتانیا شناخته شد. آثار مهم بسیاری که او در سال‌های جنگ نوشت، در انظار عمومی اجرا شدند و او نوشتن سمفونی‌ها را آغاز کرد. تا آن هنگام، تعداد کمی از آهنگ‌سازان انگلیسی سمفونی‌هایی که جایگاه ثابتی در فهرست اجرایی داشتند، نوشته بودند؛ شناخته‌شده‌ترین آن‌ها «الگر» (با سمفونی‌های «لا بمل ماژور» و «می بمل ماژور») و «وان ویلیامز» (با سمفونی‌های دریا، لندن، و پاستورال) بودند.Scott-Sutherland, p. 117 در طی دههٔ ۱۹۲۰ و تا اوایل ۱۹۳۰، بکس از سوی بسیاری به‌عنوان برجسته‌ترین سمفونی‌نویس بریتانیایی شناخته می‌شد. سمفونی نخست بکس در سال‌های ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۲ نوشته شد، و هنگام اولین اجرا با وجود لحن خشن آن، بسیار موفق بود. 15 روزنامهٔ دیلی نیوز اظهار داشت: «این اثر آکنده از مردانگی متکبرانه، و گستاخی آشکار است. | ## جمع‌بندی | رنگ‌آمیزی آوایی غالب آن تیره و بسیار تیره با ابرهای انبوه، با تنها پرتوهای پراکنده از نور خورشید در این‌جا و آن‌جا.» روزنامه دیلی تلگراف پیشنهاد کرد که اگر در این اثر نشانی از شوخ‌طبعی وجود داشته باشد، طنزی طعنه‌آمیز است.