موضوع مقاله: تردمیل هدونیک | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # تردمیل هدونیک | مقدمه: طبق این نظریه، هرچه فرد پول بیشتری به دست می‌آورد، انتظارات و خواسته‌هایش به‌طور همزمان افزایش می‌یابد که منجر به افزایش دائمی شادی نمی‌شود. | ## بخش 1: تردمیل هدونیک | نمای کلی سازگاری لذت‌گرایانه رویداد یا مکانیسمی است که تأثیر عاطفی رویدادهای عاطفی اساسی را کاهش می‌دهد. سازگاری لذت‌گرایانه این فرض است که یک «نقطه تثبیت» شادی وجود دارد که به موجب آن انسان‌ها بیشتر سطح ثابتی از شادی را در طول زندگی خود، برخلاف رویدادهایی که تجربه می‌کنند، حفظ می‌کنند. فرایند سازگاری لذت‌گرایانه به عنوان یک تردمیل مفهوم‌سازی می‌شود، زیرا هر چقدر هم که فرد برای شادتر بودن تلاش کند، در همان جایگاه باقی می‌ماند. به‌طورکلی، این فرایند شامل تغییرات شناختی، مانند تغییر ارزش‌ها، هدف‌ها، توجه و تفسیر یک موقعیت است. فرایند سازگاری می‌تواند از طریق تمایل انسان‌ها به ساختن دلایل پیچیده برای محروم دانستن خود از طریق فرآیندی که گرگ ایستربروک، نظریه‌پرداز اجتماعی، آن را «انکار فراوانی» می‌نامد، رخ دهد. علاوه بر این ] فرآیندهای عصبی-شیمیایی ممکن است مسیرهای لذت‌جویی بیش از حد تحریک‌شده در مغز را بی‌حس کنند، که احتمالاً از سطوح بالای مداوم احساس‌های مثبت یا منفی شدید جلوگیری می‌کند. رویکرد رفتاری/ روانشناختی «تردمیل لذت» اصطلاحی است که بوسیله بریکمن و کمپبل در مقاله‌شان با عنوان «نسبی‌گرایی لذت و برنامه‌ریزی جامعه خوب» (۱۹۷۱) ابداع شده است و تمایل اشخاص به حفظ سطح پایه نسبتاً پایداری از شادی را برخلاف رویدادهای خارجی و نوسانات در شرایط جمعیتی توصیف می‌کند. در سال ۱۹۷۸، بریکمن و همکارانش شروع به رویکرد به لذت لذت در چارچوب نظریه سطح سازگاری هلسون کردند، که معتقد است ادراک تحریک وابسته به مقایسه تحریک‌ها پیشین است. تردمیل لذت مشابه اکثر سازگاری‌هایی عمل می‌کند که برای محافظت و افزایش ادراک عمل می‌کنند. در مورد لذت، حساسیت‌زدایی یا حساسیت‌زدایی به شرایط یا محیط می‌تواند انگیزه را تغییر مسیر دهد. این جهت‌گیری مجدد برای محافظت در برابر رضایت از خود، اما همچنین برای پذیرش شرایط غیرقابل تغییر عمل می‌کند. فردریک و لوونشتاین سه گونه فرایند را در سازگاری لذت‌گرایانه طبقه‌بندی می‌کنند: تغییر سطح سازگاری، حساسیت‌زدایی و حساس‌سازی. تغییر سطح سازگاری زمانی اتفاق می‌افتد که فرد تغییری را در آنچه که به عنوان یک محرک «خنثی» درک می‌شود، تجربه می‌کند، اما حساسیت خود را نسبت به تفاوت‌های محرک حفظ می‌کند. به عنوان مثال، اگر سام افزایش حقوق بگیرد، در ابتدا احساس خوشبختی می‌کند و سپس به حقوق بیشتر عادت می‌کند و به نقطه تنظیم شادی خود بازمی‌گردد. کسانی که برای مدت طولانی در مناطق جنگی زندگی کرده‌اند، ممکن است نسبت به تخریب‌هایی که روزانه اتفاق می‌افتد، حساسیت‌زدایی شوند و کمتر تحت تأثیر وقوع آسیب‌ها یا خسارات جدی قرار گیرند که زمانی ممکن است تکان‌دهنده و ناراحت‌کننده بوده باشند. حساسیت‌زدایی افزایش پاسخ لذت‌گرایانه از مواجهه مداوم است، مانند افزایش لذت و انتخاب‌پذیری اشخاص خبره برای شراب یا غذا. بریکمن، کوتس و جانوف-بولمن از اولین کسانی بودند که در مطالعه سال ۱۹۷۸ خود با عنوان «برندگان لاتاری و قربانیان تصادف: آیا شادی نسبی است؟» به بررسی تردمیل لذت‌گرایی پرداختند. برندگان لاتاری و اشخاص فلج(پاراپلژی) با یک گروه کنترل مقایسه شدند و همان‌طور که پیش‌بینی می‌شد، مقایسه (با تجربیات گذشته و جوامع فعلی) و عادت کردن (به شرایط جدید) بر سطح شادی تأثیر گذاشت، به طوری که پس از تأثیر اولیه رویدادهای بسیار مثبت یا منفی، سطح شادی معمولاً به سطح مبوسیله بازمی‌گشت. بریکمن و کمپبل در ابتدا اشاره کردند که هر کسی پس از یک رویداد عاطفی قابل توجه در زندگی، به همان نقطه خنثی پیشین برمی‌گردد. در بررسی ادبیات، «فراتر از تردمیل لذت، بازنگری نظریه سازگاری رفاه» (۲۰۰۶)، دینر، لوکاس و اسکولون به این نتیجه رسیدند که اشخاص از نظر لذت خنثی نیستند و اشخاص نقاط تنظیم متفاوتی دارند که حداقل تا حدی ارثی هستند. آنها همچنین به این نتیجه رسیدند که اشخاص ممکن است بیش از یک نقطه تنظیم شادی، مانند نقطه تنظیم رضایت از زندگی و نقطه تنظیم رفاه ذهنی، داشته باشند و به همین دلیل، سطح شادی فرد فقط یک نقطه تنظیم معین نیست، بلکه می‌تواند در یک محدوده معین متفاوت باشد. دینر و همکارانش به تحقیقات طولی و مقطعی اشاره می‌کنند تا استدلال کنند که نقطه تنظیم شادی می‌تواند تغییر کند و در نهایت اینکه اشخاص در میزان و میزان سازگاری که با تغییر در شرایط نشان می‌دهند، متفاوت هستند. پژوهش‌ها تجربی در یک مطالعه طولی که بوسیله مانچینی، بونانو و کلارک انجام شد، اشخاص تفاوت‌های فردی در نحوه واکنش به رویدادهای مهم زندگی مانند ازدواج، طلاق و بیوگی نشان دادند. آنها تشخیص دادند که برخی از اشخاص در طول زمان تغییرات قابل توجهی در نقطه تنظیم لذت خود تجربه می‌کنند، اگرچه برخی دیگر این تغییرات را تجربه نمی‌کنند و استدلال می‌کنند که نقطه تنظیم شادی می‌تواند در طول زندگی یک فرد نسبتاً پایدار باشد، اما نقاط تنظیم رضایت از زندگی و رفاه ذهنی متغیرتر هستند. به‌طور مشابه، مطالعه طولی انجام شده بوسیله فوجیتا و دینر (۲۰۰۵) نقطه تعیین‌شده رضایت از زندگی را به عنوان یک «خط پایه نرم» توصیف کرد. معمولاً رضایت از زندگی در بیشتر زندگی آنها در اطراف یک نقطه تعیین‌شده در نوسان است و تغییر چشمگیری نمی‌کند. با این حال، برای حدود یک چهارم جمعیت، این نقطه تعیین‌شده پایدار نیست و در واقع در پاسخ به یک رویداد مهم زندگی تغییر می‌کند. سایر داده‌های طولی نشان داده‌اند که نقاط تنظیم رفاه ذهنی در طول زمان تغییر می‌کنند و سازگاری لزوماً اجتناب‌ناپذیر نیست. | ## بخش 2: تردمیل هدونیک | لوکاس در تجزیه و تحلیل داده‌های بایگانی خود، شواهدی یافت که نشان می‌دهد ممکن است نقطه تنظیم رفاه ذهنی یک فرد به شدت تغییر کند، مانند اشخاصی که دچار ناتوانی شدید و طولانی‌مدت می‌شوند. با این حال، همان‌طور که داینر، لوکاس و اسکولون اشاره می‌کنند، میزان نوسانی که یک فرد در اطراف نقطه تنظیم خود تجربه می‌کند، تا حد زیادی به توانایی فرد در سازگاری بستگی دارد. پس از پیگیری بیش از هزار جفت دوقلو به مدت ۱۰ سال، لایکن و تلگن (۱۹۹۶) به این نتیجه رسیدند که تقریباً ۵۰٪ از سطح شادی ما بوسیله ژنتیک تعیین می‌شود. هدی و ورینگ (۱۹۸۹) اظهار داشتند که جایگاه ما در طیف ویژگی‌های شخصیتی پایدار (روان‌رنجوری، برون‌گرایی و گشودگی به تجربه) نحوه تجربه و درک ما از رویدادهای زندگی را توضیح می‌دهد و به‌طور غیرمستقیم در سطح شادی ما نقش دارد. در پژوهش‌ها بزرگ، نشان داده شده است که طلاق، مرگ همسر، بیکاری، ناتوانی و رویدادهای مشابه، حتی با وجود برخی سازگاری‌ها، به‌زیستی ذهنی بلندمدت را تغییر می‌دهند. در مطالعهٔ بریکمن (۱۹۷۸) که پیش‌تر به آن اشاره شد، محققان با ۲۲ برندهٔ بخت‌آزمایی و ۲۹ فرد فلج مصاحبه کردند تا تغییر در سطح شادی آنها را به دلیل رویداد مورد نظرشان (برنده شدن در بخت‌آزمایی یا فلج شدن) تعیین کنند. این رویداد در مورد برندگان بخت‌آزمایی بین یک ماه تا یک سال و نیم قبل از مطالعه و در مورد اشخاص فلج بین یک ماه تا یک سال رخ داده بود. گروه برندگان بخت‌آزمایی گزارش دادند که قبل و بعد از این رویداد به‌طور مشابه شاد بوده‌اند و انتظار داشتند که در عرض چند سال سطح شادی مشابهی داشته باشند. آنها دریافتند که اشخاص فلج در گذشته سطح شادی بالاتری نسبت به بقیه داشته‌اند (به دلیل اثر نوستالژی)، سطح شادی کمتری در زمان مطالعه نسبت به بقیه داشته‌اند (اگرچه هنوز بالاتر از نقطهٔ میانی مقیاس بودند، یعنی گزارش دادند که بیشتر خوشحال هستند تا ناراحت) و در کمال تعجب، آنها همچنین انتظار داشتند که در عرض چند سال سطح شادی مشابهی نسبت به بقیه داشته باشند. اشخاص فلج در ابتدا کاهش شادی در زندگی داشتند، اما انتظار داشتند که در نهایت به مرور زمان به سطح اولیهٔ خود بازگردند. در یک مطالعه جدیدتر (۲۰۰۷)، برنده شدن یک جایزه قرعه‌کشی مبوسیله، حتی دو سال پس از این رویداد، تأثیر ماندگاری بر سلامت روان به میزان ۱٫۴ امتیاز GHQ بر روی بریتانیایی‌ها داشت. یک مطالعه تحقیقاتی روی موش‌ها نشان می‌دهد که تاب‌آوری در برابر رنج تا حدی به دلیل کاهش پاسخ ترس در آمیگدال و افزایش سطح فاکتور نورون‌زایی مشتق‌شده از مغز در مغز است. این تحقیق در سال ۲۰۱۵ نشان داد که تغییر یک ژن در موش‌ها، تاب‌آوری در برابر رویدادهای افسرده‌کننده و آسیب‌زا مانند مجبور کردن موش‌ها به شنا را افزایش می‌دهد. Cites: این می‌تواند مزایای حیاتی برای اشخاص مبتلا به اضطراب و اختلال استرس پس از سانحه (اختلال استرس پس‌از سانحه) داشته باشد. حجم هیپوکامپ می‌تواند بر خلق و خو، نقاط تنظیم لذت و برخی از اشکال حافظه تأثیر بگذارد. برخی فعالیت‌ها و عوامل محیطی می‌توانند نقطه تنظیم لذت را مجدداً تنظیم کنند و همچنین هیپوکامپ را تا حدی رشد دهند. لوکاس، کلارک، جورجلیس و دینر (۲۰۰۳) تغییرات در سطح پایه رفاه را به دلیل تغییرات در وضعیت تأهل، تولد اولین فرزند و از دست دادن شغل بررسی کردند. در حالی که آنها دریافتند که یک رویداد منفی زندگی می‌تواند تأثیر بیشتری بر وضعیت روانی و نقطه تنظیم شادی فرد نسبت به یک رویداد مثبت داشته باشد، به این نتیجه رسیدند که اشخاص پس از طلاق، از دست دادن همسر، تولد فرزند و برای زنان از دست دادن شغل خود، کاملاً سازگار می‌شوند و در نهایت به سطح پایه رفاه خود بازمی‌گردند. آنها بررسی کردند که چگونه بودن در زندان بر سطح شادی فرد، چه در کوتاه مدت (در حین زندان) و چه در بلندمدت (پس از آزادی) تأثیر می‌گذارد. آنها دریافتند که بودن در زندان تأثیرات منفی بر سطح پایه رفاه فرد دارد؛ به عبارت دیگر، سطح پایه شادی فرد در زندان کمتر از زمانی است که در زندان نیست. سیلور دریافت که قربانیان تصادف پس از مدتی قادر به بازگشت به نقطه تعیین‌شده شادی بودند. سیلور به مدت هشت هفته، قربانیان تصادفی را که دچار آسیب‌های شدید نخاعی شده بودند، تحت نظر داشت. حدود یک هفته پس از تصادف، سیلور مشاهده کرد که قربانیان احساس‌های منفی بسیار قوی‌تری نسبت به احساس‌های مثبت تجربه می‌کنند. نتایج این مطالعه نشان می‌دهد که صرف نظر از اینکه رویداد زندگی به‌طور قابل توجهی منفی یا مثبت باشد، اشخاص تقریباً همیشه به سطح پایه شادی خود بازمی‌گردند.Silver (1982). فوجیتا و دینر (۲۰۰۵) پایداری سطح رفاه ذهنی فرد را در طول زمان بررسی کردند و دریافتند که برای اکثر اشخاص، دامنه نسبتاً کوچکی وجود دارد که سطح رضایت آنها در آن متغیر است. آنها از یک هیئت متشکل از ۳۶۰۸ نفر از ساکنان آلمانی خواستند که رضایت فعلی و کلی خود را از زندگی در مقیاس ۰ تا ۱۰، سالی یک بار به مدت هفده سال، ارزیابی کنند. تنها ۲۵٪ از شرکت کنندگان در طول مطالعه تغییراتی در سطح رضایت از زندگی خود نشان دادند و تنها ۹٪ از شرکت کنندگان تغییرات قابل توجهی را تجربه کردند. آنها همچنین دریافتند که اشخاصی که میانگین سطح رضایت از زندگی بالاتری داشتند، نسبت به اشخاصی که سطح رضایت کمتری داشتند، سطح رضایت از زندگی پایدارتری داشتند. | ## بخش 3: تردمیل هدونیک | کاربردها نقطه تنظیم شادی مفهوم نقطه تثبیت شادی (که بوسیله سونیا لیوبومیرسکی بیان شده است) می‌تواند در روان‌شناسی بالینی برای کمک به بیماران در بازگشت به نقطه تثبیت لذت خود هنگام وقوع رویدادهای منفی به کار رود. تعیین اینکه چه زمانی فرد از نظر ذهنی از نقطه تثبیت شادی خود فاصله می‌گیرد و چه رویدادهایی این تغییرات را تحریک می‌کنند، می‌تواند در درمان افسردگی مفید باشد. هنگامی که تغییری رخ می‌دهد، روانشناسان بالینی با بیماران همکاری می‌کنند تا از دوره افسردگی بهبود یابند و سریع‌تر به نقطه تثبیت لذت خود بازگردند. از آنجا که اعمال مهربانی اغلب باعث بهبود رفاه طولانی مدت می‌شود، یکی از روش‌های درمانی، ارائه فعالیت‌های گونه‌دوستانه گوناگون به بیماران است که می‌تواند به فرد در افزایش نقطه تثبیت لذت خود کمک کند. تاب‌آوری «دسته‌ای از پدیده‌ها است که با الگوهای سازگاری مثبت در زمینه سختی یا خطر قابل توجه مشخص می‌شود»، به این معنی که تاب‌آوری تا حد زیادی توانایی فرد برای ماندن در نقطه تعیین‌شده لذت‌گرایانه خود در حین گذر از تجربیات منفی است. روانشناسان عوامل گوناگونی را شناسایی کرده‌اند که در تاب‌آوری فرد نقش دارند، مانند روابط دلبستگی مثبت (به نظریه دلبستگی مراجعه کنید)، خودپنداره مثبت، مهارت‌های خودتنظیمی (به خودتنظیمی عاطفی مراجعه کنید)، پیوند با سازمان‌های اجتماعی (به رفتار اجتماعی مراجعه کنید) و دیدگاه مثبت به زندگی. فراانسان‌گرایی فیلسوفان ترابشریت مانند دیوید پیرس و مارک آلن واکر استدلال کرده‌اند که فناوری‌های آینده در نهایت غلبه بر تردمیل لذت‌گرایی را امکان‌پذیر خواهند کرد. واکر اصطلاح «شادی زیستی» را برای توصیف ایده دستکاری مستقیم ریشه‌های بیولوژیکی شادی به منظور افزایش آن ابداع کرد. پیرس استدلال می‌کند که رنج می‌تواند در نهایت به‌طور کامل ریشه‌کن شود و اظهار می‌کند: «پیش‌بینی می‌شود که آخرین تجربه ناخوشایند جهان، رویدادی با تاریخ دقیق باشد.» روش‌های تکنولوژیکی پیشنهادی برای غلبه بر تردمیل لذت‌گرایی شامل وایرهدینگ (تحریک مستقیم مغز برای سعادت یکنواخت) است که انگیزه و تناسب تکاملی را تضعیف می‌کند؛ داروهای طراح، رفاه پایدار بدون عوارض جانبی را ارائه می‌دهند، اگرچه برای اتکای مادام‌العمر غیرعملی هستند؛ و مهندسی ژنتیک، امیدوارکننده‌ترین رویکرد. کالیبراسیون مجدد ژنتیکی از طریق ژن‌های تقویت‌کننده هیپرتیمیا می‌تواند نقاط تنظیم لذت‌گرایی را افزایش دهد و رفاه تطبیقی، خلاقیت و بهره‌وری را تقویت کند و در عین حال پاسخگویی به محرک‌ها را حفظ کند. اگرچه از نظر علمی قابل دستیابی است، اما این تحول مستلزم ملاحظات دقیق اخلاقی و اجتماعی برای هدایت پیامدهای عمیق آن است. دیدگاه‌های انتقادی نقطه تنظیم اشخاص ممکن است صرفاً یک گرایش ژنتیکی باشد، نه یک معیار ارثی برای شادی. در مطالعه‌ای که روی مصرف مبوسیله تا زیاد مواد مخدر روی موش‌ها انجام شد، احمد و کوب (۱۹۹۸) تلاش کردند نشان دهند که استفاده از داروهای روانگردان مانند کوکائین می‌تواند نقطه تنظیم لذت فرد را تغییر دهد. یافته‌های آنها نشان می‌دهد که مصرف مواد مخدر و اعتیاد منجر به سازگاری‌های عصبی-شیمیایی می‌شود که به موجب آن فرد برای احساس همان سطح از لذت به مقدار بیشتری از آن ماده نیاز دارد؛ بنابراین، سوء مصرف مواد مخدر می‌تواند تأثیرات ماندگاری بر نقطه تنظیم لذت فرد داشته باشد، هم از نظر شادی کلی و هم از نظر لذتی که از مصرف مواد مخدر احساس می‌شود. سوزیس (۲۰۱۴) استدلال کرده است که تفسیر «تردمیل لذت» از پژوهش‌ها دوقلوها به فرضیات مشکوکی بستگی دارد. دوقلوهای همسان که جدا از هم بزرگ شده‌اند، لزوماً در محیط‌های اساساً متفاوتی بزرگ نشده‌اند. شباهت‌های بین دوقلوها (مانند هوش یا زیبایی) ممکن است واکنش‌های مشابهی را از محیط برانگیزد؛ بنابراین، ممکن است شاهد شباهت قابل توجهی در سطوح شادی بین دوقلوها باشیم، حتی اگر هیچ ژن شادی وجود نداشته باشد که سطوح عاطفی را کنترل کند. سازگاری لذت‌گرایانه ممکن است در مواجهه با رویدادهای مثبت، برخلاف رویدادهای منفی، پدیده‌ای رایج‌تر باشد. سوگیری منفی‌گرایی، که در آن اشخاص تمایل دارند بیشتر بر احساس‌های منفی نسبت به احساس‌های مثبت تمرکز کنند، می‌تواند مانعی در افزایش نقطه تنظیم شادی فرد باشد. احساس‌های منفی اغلب نیاز به توجه بیشتری دارند و بیشتر بهتر به خاطر سپرده می‌شوند و هرگونه تجربه مثبتی را که حتی ممکن است از تجربیات منفی بیشتر باشد، تحت الشعاع قرار می‌دهند. با توجه به اینکه رویدادهای منفی قدرت روانشناختی بیشتری نسبت به رویدادهای مثبت دارند، ایجاد تغییر مثبت پایدار ممکن است دشوار باشد. هدی (۲۰۰۸) نتیجه گرفت که کانون کنترل درونی و داشتن ویژگی‌های شخصیتی «مثبت» (به‌ویژه روان‌رنجوری پایین) دو عامل مهم مؤثر بر رفاه ذهنی فرد هستند. هدی همچنین دریافت که اتخاذ هدف‌ها «مجموع غیرصفر»، هدف‌های که روابط فرد را با دیگران و با کل جامعه غنی می‌کنند (یعنی هدف‌ها خانواده‌محور و گونه‌دوستانه)، سطح رفاه ذهنی را افزایش می‌دهند. برعکس، اهمیت دادن به هدف‌ها زندگی مجموع صفر (موفقیت شغلی، ثروت و جایگاه اجتماعی) تأثیر منفی کوچک اما با این وجود از نظر آماری معناداری بر رفاه ذهنی کلی اشخاص دارد (حتی اگر میزان درآمد قابل تصرف خانوار تأثیر مثبت و کوچکی بر رفاه ذهنی داشته باشد). و برخلاف نظریه نقطه تنظیم، هدی پس از تحمل ناتوانی یا ابتلا به بیماری مزمن، هیچ بازگشتی به هموستاز پیدا نکرد. این رویدادهای ناتوان‌کننده دائمی هستند و بنابراین طبق مدل شناختی افسردگی، ممکن است در افکار افسرده‌کننده نقش داشته باشند و روان‌رنجوری را افزایش دهند (عامل دیگری که هدی برای کاهش به‌زیستی ذهنی یافته است). | ## جمع‌بندی | تأثیر ناتوانی بر به‌زیستی ذهنی تقریباً دو برابر بیشتر از دومین عامل قوی مؤثر بر رضایت از زندگی - یعنی ویژگی شخصیتی روان‌رنجوری - است.