موضوع مقاله: میخائیل آندریف | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # میخائیل آندریف | مقدمه: میخائیل استپانوویچ آندریف ( (زاده تاشکند: ۲۴ سپتامبر ۱۸۷۳ - درگذشته ۱۰ نوامبر ۱۹۴۸) خاورشناس، پژوهشگر فرهنگی آسیای مرکزی، مردم‌شناس، زبان‌شناس و باستان‌شناس روس-ازبک و شوروی بود. | ## بخش 1: میخائیل آندریف | اوایل زندگی میخائیل استپانوویچ آندریف در ۲۴ سپتامبر ۱۸۷۳ در تاشکند، به عنوان نوه یک سرباز معمولی، متولد شد. او در دبیرستان تاشکند تحصیل کرد و در سال ۱۸۸۹ به مدرسه علمیه معلمان تاشکند منتقل شد. آندریف به عنوان یک طلبه، اغلب از شهر قدیمی تاشکند بازدید می‌کرد و در آنجا با برخی از طلاب مدرسه آنجا صمیمی شد. از طریق این طلاب، او با خانواده قاضی شریف خوجی و عبیدالله مکسوم مدرس از مدرسه ایشان قلی دودو آشنا شد که آندریف آنها را متقاعد کرد تا برایش کلاس‌هایی در زمینه ادبیات عربی، فارسی و ترکی برگزار کنند. آندریف در طول سال‌های تحصیل در مدرسه علمیه بیمار شد و به توصیه پزشکان به کوهستان سفر کرد. هنگامی که در چیمکنت بود، به ایل عشایری قرقیز پیوست و با دقت فراوان زندگی خود را سپری کرد. در سفرهای بعدی خود به طبیعت، او مرتباً از مکان‌هایی با چشم‌اندازهای خوب (بخش‌های بالایی آنگرن، دره فرغانه، کیزیلقوم، کوه‌های مچا و غیره) بازدید می‌کرد. یک بار، هنگامی که از یخچال زرافشان بازدید می‌کرد، آندریف از طریق گذرگاه یانگی-ساباک بازگشت و متعاقباً از شهرسبز به دره گیسار و بخش‌های بالایی رودخانه اوبیهینگو به رودخانه یغنوب سفر کرد. مربی پس از فارغ‌التحصیلی از مدرسه علمیه تاشکند در سال ۱۸۹۳، آندریف در خجند به عنوان «رئیس دوره‌های عصرانه برای مردم محلی» مشغول به کار شد. او از مکان‌های مختلفی در آسیای میانه بازدید کرد و با پشتکار به جمع‌آوری داده‌های باستان‌شناسی و قوم‌نگاری پرداخت. در سال ۱۸۹۴، او دعوت‌نامه‌ای برای کار به عنوان مربی زبان شرقی در مدرسه علمیه تاشکند و در مدرسه عملی تاشکند دریافت کرد، که از طرف آنها کتابی در مورد زبان ازبکی تألیف کرد. در سال ۱۸۹۵، اولین مقاله قوم‌نگاری آندریف در مورد بقایای آیین‌های بت‌پرستی در میان مردم بومی محلی منتشر شد. با الکساندر پولوفسوف در سال ۱۸۹۶، الکساندر الکساندروویچ پولوفتسوف، مأمور ویژه وزارت کشور امپراتوری روسیه، برای بررسی وضعیت اسکان مجدد در آسیای مرکزی و قفقاز، از سنت پترزبورگ به تاشکند آمد. آندریف به توصیه ولادیمیر نالیوکین، متخصص در امور سرزمین ترکستان، منشی پولوفتسوف شد. آندریف، پولوفتسوف را در مناطق ماوراء خزر و ماوراء قفقاز همراهی کرد و به همراه و کارمند دائمی پولوفتسوف، شخصی که از علایق علمی و تمایل به حمایت بی‌بهره نبود، تبدیل شد. سازمان‌های مختلفی از جمله یک مرکز آموزشی برای کنده‌کاری و برجسته‌کاری گانچ و همچنین یک کارگاه گلدوزی در این خانه فعالیت می‌کردند. [ نیازمند منبع ] با بازگشت پولوفتسوف به محل اقامت دائم خود، آندریف پیشنهاد او را برای نقل مکان به سن پترزبورگ پذیرفت، جایی که در ارتباط با مطالعات علمی خود، با شرق‌شناسان برجسته روسی مانند اس.اف. این شرق‌شناسان از طبیعت دانشمند آندریف و ارادت او به علم، به ویژه دانش او در مورد زبان‌ها و زندگی مردم آسیای مرکزی، قدردانی می‌کردند. آندریف زمستان ۱۸۹۸ را با پولوفتسوف در پاریس گذراند و در آنجا زبان فرانسه را آموخت. با این حال، اگرچه او در بسیاری از نقاط سفر و زندگی کرد، اما هرگز روابط خود را با آسیای مرکزی قطع نکرد و بارها برای زندگی به تاشکند بازگشت و در آنجا به جمع‌آوری داده‌های زبانی و قوم‌نگاری ادامه داد. | ## بخش 2: میخائیل آندریف | [ نیازمند منبع ] در سال ۱۹۰۲، آندریف از طریق اوش به پامیر، واخان، ایشکاشیم و برگشت رفت. نتیجه این سفر، انتشار مشترک علمی با پولوفتسوف در مورد قوم‌نگاری قبایل ایشکاشیم و واخان بود. در طول سفر و در طول اقامتش در تاشکند پس از آن، آندریف موفق به جمع‌آوری داده‌هایی در مورد زبان یازگولیام شد که در آن زمان بسیار مبهم و تقریباً ناشناخته بود. در سال ۱۹۰۶، آندریف به هند رفت، زیرا پولوفتسوف به عنوان کنسول کل در بمبئی منصوب شد. در طول اقامتش در هند، او مجموعه‌ای از ۱۰۰۰ اثر را به موزه مردم‌شناسی و قوم‌نگاری آکادمی علوم فرستاد و همچنین گزارشی در مورد اطلاعات بریتانیا در هند برای فرماندار کل ترکستان ارسال کرد. Andreev در سال ۱۹۰۷، در طول تعطیلات، آندریف دوباره به آسیای میانه رسید، جایی که او با پولوفسوف پیاده از کاشغر، از طریق هیمالیا، در امتداد گذرگاه قراقروم به تبت غربی رفت و از آنجا، با عبور از یارکند، تاشکورگان، واخان، شوگنان و پامیر شرقی در دره فرغانه، به آنجا رسید. او از سال ۱۹۰۶ تا ۱۹۱۴ به عنوان مترجم شخصی کنسول و معاون کنسول روسیه در هند و هندوچین فرانسه خدمت کرد. [ نیازمند منبع ] پس از بازگشت به خانه در آسیای مرکزی، آندریف به عنوان بازرس مدارس دولتی در شهرستان‌های خجند و جیزک در منطقه سمرقند منصوب شد. انجمن جغرافیایی روسیه وظیفه تهیه نقشه قوم‌نگاری از سرزمین ترکستان را به او سپرد، که برای آن از کوه‌های نورآتا و کیزیلقوم که در مجاورت آن بود بازدید کرد و همچنین در سال ۱۹۱۶ به کوه‌های ماچا رفت. نالیوکین (وسط، با لباس ازبکی) به همراه گروهی از دانشجویان دانشکده معدن و زمین‌شناسی دانشکده فیزیک و ریاضیات دانشگاه دولتی آسیای مرکزی. در ردیف عقب، نفر سوم از سمت چپ، ولادیمیر پوپوف، عضو آکادمیسین آینده جمهوری شوروی سوسیالیستی ازبکستان است. با استقرار قدرت شوروی در خجند، آندریف به عنوان کمیسر آموزش عمومی ناحیه خجند منصوب شد. سپس به تاشکند فراخوانده شد و در آنجا به او وظیفه سازماندهی یک دانشگاه شرقی واگذار شد. در نوامبر ۱۹۱۸، مؤسسه شرقی ترکستان به رهبری آندریف افتتاح شد که مسئول انتخاب معلمان، سازماندهی امکانات، تهیه تجهیزات آموزشی، ساخت کتابخانه، سازماندهی مجموعه‌های باستان‌شناسی و سکه‌شناسی و همچنین بسیاری از وظایف دیگر بود. خود آندریف کلاس‌هایی به زبان فارسی و تاجیکی در مورد قوم‌نگاری تاجیکان تدریس می‌کرد. فعالیت او در مؤسسه شرقی ترکستان و به عنوان استادیار و استاد در بخش شرقی اولین دانشگاه دولتی آسیای مرکزی بیش از ۲۰ سال به طول انجامید. او در طول جنگ جهانی دوم و پس از آن در دانشکده شرقی دانشگاه دولتی آسیای مرکزی تدریس کرد. در طول سال‌های استادی‌اش، آندریف خستگی‌ناپذیر سفرهای اکتشافی مختلفی را برای جمع‌آوری و مطالعه داده‌های قوم‌نگاری و فرهنگ عامه محلی سازماندهی کرد. مجموعه‌های قوم‌نگاری او در موزه مرکزی آسیای مرکزی در تاشکند، که مدتی ریاست آن را بر عهده داشت، و همچنین در سایر موزه‌ها، دریافت می‌شد. در سال ۱۹۲۱، آندریف به عنوان عضو کمیسیون علمی بررسی زندگی جمعیت بومی ترکستان تحت نظر شورای کمیسرهای خلق جمهوری سوسیالیستی شوروی ترکستان منصوب شد. | ## بخش 3: میخائیل آندریف | در سال ۱۹۲۵، تحت رهبری او، این هیئت در مسیر تاشکند، اورا-تیوب، دره زرافشان، یغنوب، گردنه انزوب، دوشنبه، کاراته‌گین، درواز، پامیریه، پامیر و اوش فعالیت کرد. در سال ۱۹۲۶، آندریف به عنوان مترجم ارشد کمیسیون شوروی-افغانستان از بخش خاورمیانه کمیساریای خلق امور داخلی اتحاد جماهیر شوروی به افغانستان سفر کرد و از اقامت خود در این کشور برای جمع‌آوری اطلاعات در مورد زبان و زندگی روزمره تاجیکان در دره پنجشیر استفاده کرد. در سال ۱۹۲۷، آندریف رهبری یک هیئت اعزامی به یغناب و در سال ۱۹۲۹، رهبری هیئت اعزامی به دره خوف را بر عهده داشت. در ۳۱ ژانویه ۱۹۲۹، آندریف، بنا به توصیه شرق‌شناسان و دانشگاهیان برجسته شوروی، اس.اف. کراچوفسکی، به عنوان عضو متناظر بخش علوم انسانی آکادمی علوم اتحاد جماهیر شوروی (در دسته علوم شرقی (مطالعات ایران) انتخاب شد.B.V. 5, 1973 در سال ۱۹۳۰، هیئت مدیره مشترک سیاسی دولت، آندریف را به اتهام عضویت در یک گروه ضدانقلابی، به مدت ۳ سال از آلما-آتا اخراج اداری کرد. در سال ۱۹۳۴، به پیشنهاد شورای کمیسرهای خلق جمهوری سوسیالیستی تاجیکستان و کمیته مرکزی حزب کمونیست تاجیکستان، آندریف سفری به منطقه پامیر انجام داد تا داده‌های قوم‌نگاری و زبان‌شناسی جمع‌آوری‌شده قبلی در دره خوف و سایر دره‌های نزدیک آن را تکمیل کند. از اواخر سال ۱۹۳۴ تا ۱۹۴۰، آندریف همچنین به عنوان مشاور هنر مردمان آسیای مرکزی در موزه هنر تاشکند خدمت کرد. در سال ۱۹۳۶، او رهبری سفر قوم‌نگاری و تاریخ هنر موزه به بخارا و خیوه را بر عهده داشت. در سال ۱۹۳۷، یک سفر موزه‌ای دیگر تحت نظر او به روستای نور-آتا و شهر مرغیلان رفت. در سال ۱۹۴۰، آندریف یک هیئت اعزامی را سازماندهی کرد که مواد گسترده و متنوعی را در مورد طاق بخارای قدیم جمع‌آوری کرد. در طول جنگ جهانی دوم، آندریف به عنوان کارمند کابینه هند در کار مؤسسه مطالعات شرقی آکادمی علوم اتحاد جماهیر شوروی در تاشکند شرکت کرد. در ۳ نوامبر ۱۹۴۳، آندریف به عنوان عضو کامل آکادمی علوم تازه تأسیس ازبکستان انتخاب شد. از سال ۱۹۴۴ تا ۱۹۴۷، آندریف رهبری تیمی از مردم‌شناسان از مؤسسه تاریخ و باستان‌شناسی آکادمی علوم ازبکستان شوروی را بر عهده داشت. در سال ۱۹۴۷، او به استالین‌آباد نقل مکان کرد و در آنجا در زمینه آماده‌سازی افتتاح موزه باستان‌شناسی و مردم‌شناسی فعالیت کرد. حدود ۵۰ اثر از آندریف تحت عنوان «حلقه دوستداران باستان‌شناسی ترکستان»، «انجمن مطالعات تاجیکستان و ملیت‌های ایرانی فراتر از مرزهای آن»، «شاخه ترکستان انجمن جغرافیای روسیه» و دیگر نهادها منتشر شده است. جوایز نشان پرچم سرخ کار (۱۹۴۵/۰۶/۱۰) دانشمند ارجمند جمهوری سوسیالیستی تاجیکستان (۱۹۴۴) دانشمند ارجمند جمهوری سوسیالیستی ازبکستان (۱۹۴۵) آثار راهنمایی برای آموزش اولیه زبان سارت در مدرسه واقعی تاشکند. رویاهای رؤیاها، تعداد کمی از آنها توسط بازی کودکان «کلاغ زاغی» در بین برخی از مردم، عمدتاً آسیای میانه، پذیرفته خواهد شد. تاشکند، ۱۹۲۷؛ در باب روند شکل‌گیری کارگاه‌های باستانی اولیه آسیای مرکزی و افسانه‌های کارگاهی (ریسال) // قوم‌نگاری. ۱۹۳۰؛ دربارهٔ زبان تاجیکی مدرن - در کتاب: مطالبی دربارهٔ تاریخ تاجیکان در تاجیکستان. | ## جمع‌بندی | (مؤسسه تاریخ، باستان‌شناسی و قوم‌شناسی آکادمی علوم جمهوری شوروی سوسیالیستی تاجیکستان)؛ شماره ۲.