موضوع مقاله: ماریا نیکولاونا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ماریا نیکولاونا | مقدمه: شاهزاده بزرگ ماریا نیکولایونا روسیه (۱۸ اوت ۱۸۱۹ – ۲۱ فوریه ۱۸۷۶) دختر امپراتور نیکلای یکم و خواهر الکساندر دوم، امپراتور روسیه بود. | ## بخش 1: ماریا نیکولاونا | والدینش، نیکلای یکم و آلکساندرا فیودوروفنا (شارلوت پروس), که پرنسس شارلوت پروس بود، نسبت به یکدیگر و فرزندانشان دلسوز و مهربان بودند. آنها والدینی گرم و دوست‌داشتنی بودند، اما فرزندان خود را افراطی دل‌باز نمی‌کردند. شب‌ها، آلکساندرا فیودوروفنا با فرزندانش بازی می‌کرد، شامل معماها و نمایش‌های کوتاه. خواهر و برادران او در یک خانواده نزدیک بزرگ شدند و در طول عمر خود روابط خوبی با یکدیگر داشتند. به دختران در تمام فصل‌ها هوای تازه توصیه می‌شد و پزشکان رژیم غذایی آن‌ها را کنترل می‌کردند. آموزش ماریا زیر نظر مشاور خصوصی لیبرال و شاعر واسیلی ژوکوفسکی، که پیش‌تر معلم روسی الکساندرا فیودوروفنا بود، قرار داشت. دفترچه نقاشی دوران کودکی او (۱۸۲۶–۱۸۳۰) هنوز باقی مانده و در اختیار نوادگانش در ایالات متحده است. او هرگز علاقه‌اش به هنر را از دست نداد و به جمع‌آوری آثار هنری و حمایت از هنر ادامه داد. از نظر هنری با استعداد بود و از همان کودکی به طراحی داخلی علاقه نشان داد و اتاق‌های خود را به سبک شخصی تزئین می‌کرد. از سال ۱۸۳۵، ماریا نیکولایونا عضو فعال جامعه وطن‌پرستان بود که توسط الیزابت الکسی یوونا تأسیس شده بود. داگرئوتایپ، دهه ۱۸۴۰ ماریا نیکولایونا به دلیل شخصیت قوی، ذکاوت و قدرت اخلاقی خود مشهور بود. خواهرش، شاهزاده بزرگ اولگا، در دفتر خاطرات کودکی خود نوشت که ماریا «آتشین مزاج، توجه‌مند و بخشنده نسبت به فقرا، دلسوز و علاقه‌مند به کارهای خوب است، اما تحمل تظاهر و اجبار را ندارد. او صد برابر از من بافضیلت‌تر و فعال‌تر از همه هفت نفر ماست؛ تنها چیزی که ندارد حس مسئولیت است». ماریا نیکولایونا شجاع و مبتکر بود، نوآوری را می‌ستود و تقریباً نسبت به نظر جامعه اشرافی بی‌تفاوت بود. او فرزند مورد علاقه نیکلای یکم و بیشترین شباهت را از نظر ظاهر و شخصیت به او داشت. | ## بخش 2: ماریا نیکولاونا | شباهت‌های جسمی او با پدرش در پرتره‌ها و عکس‌ها مشهود بود و اغلب او را در نماهای نیم‌رخ مانند پدرش به تصویر کشیده‌اند. ملکه آلکساندرا فیودوروفنا نگران پیدا کردن همسری مناسب برای با استعدادترین و احساساتی‌ترین دخترش بود. از سوی خود، ماریا نیکولایونا نمی‌خواست پس از ازدواج روسیه را ترک کند یا دین خود را تغییر دهد. با ظاهر و رفتار مناسب خود، ماریا نیکولایونا را تحت تأثیر قرار داد، همان‌طور که شاهزاده بزرگ اولگا در دفتر خاطراتش نوشت: «در چهار روز کاملاً مشخص شد که ماکس و ماریا برای یکدیگر ساخته شده‌اند.» این ازدواج برای دختر یک امپراتوری روسیه مطلوب نبود. او همچنین کاتولیک رومی بود و خانواده‌اش، به ویژه مادرش پرنسس آگستا بایرن، مخالف این ازدواج بودند. ماکسیمیلیان آخرین عضو خانواده لیشتنبرگ – بوآرنه بود و مادرش نگران بود که نوادگانش که در ایمان ارتدکس بزرگ می‌شوند، کاملاً روسی شوند و تاریخ فرزندش را سرزنش کند. از آنجا که دوک لیشتنبرگ عضو خانواده سلطنتی حاکم نبود، اقامت او در سنت پترزبورگ آسان بود. او مکانی در مرکز سن پترزبورگ، درست مقابل کلیسای سنت ایساک و در کرانه رود مویکا انتخاب کرد. کاخ تا پایان سال ۱۸۴۴ تکمیل شد و به نام کاخ مارینسکی، به افتخار ماریا نیکولایونا، نام‌گذاری شد. دوشس بزرگ نقش فعالی در دکوراسیون خانه خود ایفا کرد و سلیقه و ذوق خود را به نمایش گذاشت. به دلیل مشکلات گردش خون در پاهای ماریا، کاخ مارینسکی با پله بدون پله در بال راست طراحی شد تا همه سه طبقه را به هم متصل کند و از اتاق‌های اصلی دور باشد. کاخ با آثار هنری و یادگارهای خانوادگی پر شد، برخی از آن‌ها از ملکه ژوزفین به ارث رسیده بودند. ماریا نیکولایونا همچنین دارای ملک روستایی سرگیفکا بود که از خانواده ناریشکین خریداری و به عنوان هدیه عروسی به او داده شد. این ویلای واقع در غرب کاخ پترهوف در خلیج کوچکی روبروی کرونشتات، به محل تفریح مورد علاقه خانواده تبدیل شد. این ملک از یک عمارت قدیمی به کاخ تابستانی به سبک ویلاهای پاتریسیای روم تبدیل شد. | ## بخش 3: ماریا نیکولاونا | ماکسیمیلیان به یک زن‌باز مشهور شد در حالی که ماریا رابطه طولانی‌مدتی با کنت گریگوری الکساندروویچ استروگانوف آغاز کرد. تلاش‌ها برای بهبود سلامتش با سفر به آب و هوای گرم‌تر موفقیت‌آمیز نبود و او در ۱ نوامبر ۱۸۵۲ درگذشت. دوشس بزرگ مجموعه‌دار پرشوری بود و پس از مرگ همسرش، جای او را به عنوان رئیس آکادمی هنر گرفت. او ولخرجی می‌کرد و به همین دلیل، وضعیت مالی‌اش به ویژه پس از مرگ پدرش کاهش یافت. Anna Tyutcheva نوشت: «تزار پیشین، ماشا را به صومعه می‌فرستاد و کنت را به قفقاز تبعید می‌کرد»، اما برادر ملایم‌تر او، الکساندر دوم، امپراتور روسیه، به عنوان رئیس جدید خانواده ترجیح داد وانمود نکند که از ازدواج مخفی آگاه است. ماریا از برادرش درخواست کرد ازدواج دوم او را به رسمیت بشناسد و اجازه دهد در روسیه زندگی کنند، اما او جرات نکرد این اجازه را بدهد و به جای آن پیشنهاد کرد او در خارج زندگی کند و او از ازدواجشان بی‌اطلاع بماند. از آنجا که نمی‌توانست ازدواج او را به رسمیت بشناسد، توجه ویژه‌ای به فرزندانش از ازدواج اول داشت که بدون مادرشان در سنت پترزبورگ زندگی می‌کردند. آن‌ها تقریباً هر روز به بازدید از موزه‌ها، مجموعه‌های خصوصی و فروشندگان آثار عتیقه می‌رفتند. در ایتالیا، دوشس بزرگ در خرید نقاشی، مجسمه و مبلمان برای بازسازی کامل اقامتگاه خود بسیار کوشا بود. احتمالاً ماریا نیکولایونا از واریس یا نوعی بیماری استخوان رنج می‌برد و تا پایان عمر به معلولیت مبتلا شد. مجموعه‌های هنری پس از مرگ ماریا نیکولایونا در سال ۱۸۷۶، مجموعه‌های هنری او بین فرزندان بازمانده‌اش تقسیم شد: پرنس نیکلای لایختن‌برگ، برادرانش یوجین و جورج، خواهرانشان پرنسس ماریا از بادن و پرنسس اوژنیای اولدنبرگ و ناتنی‌شان، کنتس النا استروگانوا. در سال ۱۸۸۴، پسرش، نیکلای دوک لایختن‌برگ، با استفاده از مجموعه پیشین دوشس بزرگ، نمایشگاهی در آکادمی هنرهای زیبا سن پترزبورگ برگزار کرد. در سال ۱۹۱۳ نمایشگاه دیگری با عنوان «میراث دوشس بزرگ ماریا نیکولایونا» در موزه ارمیتاژ برپا شد. پس از انقلاب، این مجموعه پراکنده شد و اکنون می‌توان آثار آن را در موزه‌های مسکو، سنت پترزبورگ، وین و ایالات متحده مشاهده کرد. | ## جمع‌بندی | سه تن از پسران ماریا از دوک لایختن‌برگ تا سال ۱۸۸۴ در اقامتگاه سابق او، کاخ مارینسکی زندگی می‌کردند، تا اینکه کاخ به خزانه فروخته شد تا بدهی‌های روزافزون خانواده پرداخت شود.