موضوع مقاله: تاریخ جمهوری ایتالیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # تاریخ جمهوری ایتالیا | مقدمه: تاریخ جمهوری ایتالیا به وقایع مربوط به تاریخ ایتالیا می‌پردازد که از سال ۱۹۴۶، زمانی که ایتالیا پس از همه‌پرسی نهادی ایتالیا در سال ۱۹۴۶ به جمهوری تبدیل شد، رخ داده است. | ## بخش 1: تاریخ جمهوری ایتالیا | پس از سقوط رژیم فاشیستی در ایتالیا و پایان جنگ جهانی دوم، سیاست و جامعه ایتالیا از سال ۱۹۴۶ تا ۱۹۹۴ تحت سلطه حزب دموکرات مسیحی (DC)، یک حزب سیاسی مسیحی گسترده، بود. از اواخر دهه ۱۹۴۰ تا ۱۹۹۱، حزب کمونیست ایتالیا (PCI) رهبری اپوزیسیون را بر عهده داشت. دموکراسی مسیحی در این دوره بدون وقفه حکومت کرد و بر تمام کابینه‌ها تسلط داشت و تقریباً تمام نخست‌وزیران را تشکیل می‌داد. این حزب در درجه اول با حمایت مجموعه‌ای از احزاب کوچک از چپ میانه تا راست میانه، از جمله حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI)، حزب سوسیالیست دموکراتیک ایتالیا (PSDI)، حزب جمهوری‌خواه ایتالیا (PRI) و حزب لیبرال ایتالیا (PLI) و حتی احزاب راست افراطی مانند جنبش اجتماعی ایتالیا (MSI) حکومت می‌کرد. حزب کمونیست به‌طور کامل از دولت کنار گذاشته شد، به استثنای جزئی سازش تاریخی کوتاه مدت، که در آن PCI از سال ۱۹۷۶ تا ۱۹۷۹ از یک دولت اقلیت DC حمایت خارجی کرد. وضعیت سیاسی در اوایل دهه ۱۹۹۰ به‌طور بنیادین دچار تحول شد، که این تغییرات ناشی از دو شوک مهم بود: فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱ و رسوایی گسترده فساد «مانی‌پولیته» که از ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۴ ادامه داشت. شوک اول باعث انحلال و تقسیم حزب کمونیست ایتالیا (PCI) و تفرق اپوزیسیون شد، در حالی که شوک دوم منجر به فروپاشی تقریباً همه احزاب سیاسی تثبیت‌شده در ایتالیا شد، از جمله حزب دموکراسی مسیحی، حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI), PSDI, PRI, PLI و دیگران. موج احساسات ضدحاکمیت در نهایت به برگزاری همه‌پرسی سال ۱۹۹۳ انجامید که امکان اصلاح نظام انتخاباتی از نظام نمایندگی تناسبی صرف به سیستمی مختلط با گرایش اکثریتی را فراهم کرد. سیلویو برلوسکونی، غول رسانه‌ای، با حزب محافظه‌کار خود، فورزا ایتالیا، وارد سیاست شد و در انتخابات عمومی سال ۱۹۹۴ پیروز شد و کابینه کوتاه‌مدت برلوسکونی اول را تشکیل داد. او در دو دهه بعدی به یکی از مهم‌ترین چهره‌های ایتالیا تبدیل شد و از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۶ و از ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۱ دوباره به عنوان نخست‌وزیر خدمت کرد. ظهور راست محافظه‌کار جدید، باعث شد که میانه‌روها و چپ‌های قدیمی در ائتلاف «درخت زیتون» ادغام شوند که شامل دموکرات‌های چپ پساکمونیست و دموکرات مسیحی «دیزی» بود که با هم حزب دموکرات (PD) را در سال ۲۰۰۷ تأسیس کردند. آنها با ائتلاف راست میانه برلوسکونی، متشکل از فورزا ایتالیا، اتحاد ملی راست‌گرا و لیگ شمالی منطقه‌ای شمال ایتالیا، رقابت می‌کردند. فروپاشی کابینه چهارم برلوسکونی در سال ۲۰۱۱ منجر به تشکیل کابینه تکنوکرات مونتی تا سال ۲۰۱۳ شد. نارضایتی مداوم، ظهور جنبش پوپولیستی پنج ستاره (M5S) و لیگ شمالی (که به لیگ، لگا تغییر نام داده است) را به دنبال داشت. پس از انتخابات عمومی ایتالیا در سال‌های ۲۰۱۳ و ۲۰۱۸، دولت‌های ائتلاف بزرگ، این بار با مشارکت احزاب پوپولیست، تشکیل شدند. همه‌گیری کووید-۱۹ و مسائل اقتصادی مرتبط با آن، منجر به تشکیل دولت وحدت ملی به رهبری ماریو دراگی، رئیس سابق بانک مرکزی اروپا، شد. افکار او بر بسیاری از سیاستمداران دوره‌های بعدی، از جمله وودرو ویلسون، دیوید لوید جورج، مهاتما گاندی، گلدا مایر و جواهر لعل نهرو، تأثیر گذاشت. در تاریخ ایتالیا چندین حکومت به اصطلاح «جمهوری» وجود دارد که در طول زمان یکی پس از دیگری روی کار آمده‌اند. از سیسرو گرفته تا نیکولو ماکیاولی، فیلسوفان ایتالیایی پایه‌های علوم سیاسی و جمهوری‌خواهی را تصور کرده‌اند. اما این جوزپه ماتزینی بود که ایده جمهوری‌خواهی را در قرن نوزدهم در ایتالیا احیا کرد. افکار ماچینی تأثیر قابل توجهی بر جنبش‌های جمهوری‌خواه ایتالیا و اروپا، قانون اساسی ایتالیا، مفهوم اروپایی‌گرایی و همچنین بسیاری از سیاستمداران دوره‌های بعدی داشت؛ از جمله وودرو ویلسون، رئیس‌جمهور آمریکا، دیوید لوید جورج، نخست‌وزیر بریتانیا، مهاتما گاندی، گولدا مئیر، نخست‌وزیر اسرائیل، و جواهرلال نهرو، نخست‌وزیر هند. ماچینی مفهومی به نام «تفکر و عمل» را ارائه کرد که بر اساس آن، تفکر و عمل باید هم‌پیوند باشند و هر اندیشه‌ای باید با عمل همراه شود؛ بنابراین او روشن‌فکری صرف و جدایی نظریه از عمل را رد می‌کرد.Schumaker, Paul (2010). در ژوئیه ۱۸۳۱، جوزپه ماتزینی در تبعید در مارسی، جنبش ایتالیای جوان را تأسیس کرد که هدف آن تبدیل ایتالیا به یک جمهوری دموکراتیک واحد، بر اساس اصول آزادی، استقلال و وحدت، و همچنین سرنگونی رژیم‌های سلطنتی پیش از اتحاد، از جمله پادشاهی ساردینیا بود. تأسیس ایتالیای جوان، لحظه‌ای کلیدی از وحدت ایتالیا را تشکیل می‌دهد و این برنامه جمهوری‌خواهانه، از نظر زمانی، مقدم بر پیشنهادهای وینچنزو جیوبرتی و چزاره بالبو برای اتحاد ایتالیا است که با هدف اتحاد مجدد قلمرو ایتالیا تحت ریاست پاپ ارائه شده بود. متعاقباً، فیلسوف کارلو کاتانئو، ایتالیای سکولار و جمهوری‌خواه را در امتداد ایده‌های ماتزینی، اما به عنوان یک جمهوری فدرال، ترویج کرد. گاریبالدی پس از فتح کل جنوب ایتالیا در طول لشکرکشی هزار نفری، سرزمین‌های فتح شده را به پادشاه ساردینیا ، ویکتور امانوئل دوم، تحویل داد که پس از یک همه‌پرسی به پادشاهی ساردینیا ضمیمه شدند. این امر انتقاد شدید بسیاری از جمهوری‌خواهان را به همراه داشت که او را به خیانت متهم می‌کردند. در حالی که یک اتحاد اداری پر زحمت آغاز شد، اولین پارلمان ایتالیا انتخاب شد و در ۱۷ مارس ۱۸۶۱، ویکتور امانوئل دوم به عنوان پادشاه ایتالیا اعلام شد. از سال ۱۸۶۱ تا ۱۹۴۶، ایتالیا یک سلطنت مشروطه بود که بر اساس اساسنامه آلبرتین، به نام پادشاهی که آن را در سال ۱۸۴۸ اعلام کرد، چارلز آلبرت از ساردینیا، تأسیس شده بود. پارلمان شامل یک مجلس سنا بود که اعضای آن توسط پادشاه منصوب می‌شدند و یک مجلس نمایندگان که با رأی سرشماری انتخاب می‌شدند. در چشم‌انداز سیاسی آن زمان، یک جنبش سیاسی جمهوری‌خواه وجود داشت که شهدایی مانند سرباز پیترو بارسانتی داشت. بارسانتی حامی ایده‌های جمهوری‌خواهانه بود و سربازی در ارتش سلطنتی ایتالیا با درجه سرجوخه بود. او در سال ۱۸۷۰ به دلیل حمایت از یک شورش علیه سلطنت ساووی به اعدام محکوم و تیرباران شد و بنابراین اولین شهید جمهوری مدرن ایتالیا محسوب می‌شود و نمادی از آرمان‌های جمهوری‌خواهانه در ایتالیا. به تدریج و با رشد بورژوازی و زمین‌داران بزرگ، مجلس نمایندگان اهمیت بیشتری پیدا کرد؛ این گروه‌ها به پیشرفت اقتصادی اهمیت می‌دادند، اما همزمان از نظم و نوعی محافظه‌کاری اجتماعی حمایت می‌کردند. جمهوری‌خواهان در انتخابات پارلمان ایتالیا شرکت کردند و در سال ۱۸۵۳ حزب عمل را پیرامون جوزپه ماتزینی تشکیل دادند. اگرچه ماتزینی در تبعید بود، اما در سال ۱۸۶۶ انتخاب شد، اما از پذیرفتن کرسی خود در پارلمان خودداری کرد. کارلو کاتانئو در سال‌های ۱۸۶۰ و ۱۸۶۷ به عنوان نماینده انتخاب شد، اما از این کار خودداری کرد تا مجبور به سوگند وفاداری به خاندان ساووی نشود. | ## بخش 2: تاریخ جمهوری ایتالیا | مسئله سوگند وفاداری به سلطنت، که برای انتخاب شدن ضروری بود، موضوع بحث و جدل در میان نیروهای جمهوری‌خواه بود. در سال ۱۸۷۳، فلیچه کاوالوتی، یکی از متعهدترین سیاستمداران ایتالیایی علیه سلطنت، قبل از سوگند خود اعلامیه‌ای صادر کرد که در آن باورهای جمهوری‌خواهانه خود را مجدداً تأیید کرد. در سال ۱۸۸۲، قانون انتخابات جدید، محدودیت سرشماری برای حق رأی را کاهش داد و تعداد رأی‌دهندگان را به بیش از دو میلیون نفر، معادل ۷٪ از جمعیت، افزایش داد. در همان سال، حزب کارگران ایتالیا ایجاد شد که در سال ۱۸۹۵ به حزب سوسیالیست ایتالیا تبدیل شد. در سال ۱۸۹۵، جمهوری‌خواهان سرسخت موافقت کردند که در زندگی سیاسی پادشاهی مشارکت کنند و حزب جمهوری‌خواه ایتالیا را تأسیس کردند. دو سال بعد، چپ افراطی با ۸۱ نماینده، برای سه بخش رادیکال-دموکرات، سوسیالیست و جمهوری‌خواه، به حداکثر تعداد تاریخی خود در پارلمان رسید. در سیاست ایتالیا، حزب سوسیالیست به تدریج به دو گرایش تقسیم شد: یک گرایش حداکثری، به رهبری آرتورو لابریولا و انریکو فری، که از جمله دیگران از آن حمایت می‌کردند و از استفاده از اعتصابات حمایت می‌کردند؛ دیگری، اصلاح‌طلب و طرفدار دولت، به رهبری فیلیپو توراتی. یک جنبش ملی‌گرا، به ویژه به رهبری انریکو کورادینی، و همچنین یک جنبش اجتماعی و دموکراتیک کاتولیک، لیگ دموکراتیک ملی، به رهبری رومولو موری، پدیدار شد. در سال ۱۹۰۴، پاپ پیوس دهم به کاتولیک‌ها اجازه داد تا به صورت انفرادی در زندگی سیاسی شرکت کنند، اما در سال ۱۹۰۹، لیگ دموکراتیک ملی ایجاد شده توسط رومولو موری را محکوم کرد و رومولو موری تکفیر شد. سرانجام، قانونی در ۳ ژوئن ۱۹۱۲ با برقراری حق رأی جهانی مردان، تکامل ایتالیا را به سمت یک لیبرالیسم سیاسی خاص نشان داد. در سال ۱۹۱۴، با شروع جنگ جهانی اول، ایتالیا در میان دموکراسی‌های لیبرال جهان شمرده شد. دو مورد از این جنبش‌ها طرفدار توسعه دموکراتیک در چارچوب نهادهای سلطنتی موجود بودند: سوسیالیست‌های اصلاح‌طلب و حزب مردم ایتالیا. دو جنبش دیگر این نهادها را به چالش کشیدند: حزب جمهوری‌خواه از یک سو و سوسیالیست‌های حداکثرگرا. در انتخابات ۱۹۱۹، احزابی که بیشترین نفوذ را در ایدئولوژی جمهوری‌خواهی داشتند (سوسیالیست‌های حداکثرگرا و حزب جمهوری‌خواه) با کسب ۱۶۵ کرسی از ۵۰۸ کرسی مجلس نمایندگان، پیروز شدند. در انتخابات ۱۹۲۱، پس از تأسیس حزب کمونیست ایتالیا، سه حزب جمهوری‌خواه، سوسیالیست حداکثرگرا و کمونیست، ۱۴۵ نماینده از ۵۳۵ کرسی را به دست آوردند. در مجموع، در آغاز دوره بین دو جنگ، کمتر از ۳۰ درصد از منتخبان طرفدار ایجاد یک رژیم جمهوری‌خواه بودند. در این زمینه، ظهور جنبش فاشیستی بنیتو موسولینی بر اساس تلخی ناشی از «پیروزی ناقص»، ترس از ناآرامی‌های اجتماعی و رد ایدئولوژی انقلابی، جمهوری‌خواهانه و مارکسیستی بود. نظام سیاسی لیبرال و بخشی از اشراف، به شیوهٔ نگاه خود، فاشیسم را به عنوان سدی در برابر این خطرات برگزیدند. در ۲۷ ژوئن ۱۹۲۴، ۱۲۷ نماینده پارلمان را ترک کرده و به تپه آوِنتین عقب‌نشینی کردند؛ مانور ناشیانه‌ای که در عمل راه را برای فاشیست‌ها باز گذاشت. آردیتی دل پوپولو یک گروه مبارز ضد فاشیستم بود که در سال ۱۹۲۱ تأسیس شد با اجرای قوانین فاشیستی (فرمان سلطنتی ۶ نوامبر ۱۹۲۶)، تمامی احزابی که در قلمرو ایتالیا فعالیت می‌کردند، منحل شدند و تنهاحزب ملی فاشیست از این قاعده مستثنی بود. برخی از این احزاب به خارج از کشور مهاجرت کرده و دوباره خود را بازسازی کردند، به ویژه در فرانسه. بدین ترتیب، یک ائتلاف ضدفاشیسمی در ۲۹ مارس ۱۹۲۷ در پاریس تشکیل شد با نام «تمرکز ضدفاشیستی ایتالیا» که شامل حزب جمهوری‌خواه ایتالیا، حزب سوسیالیست ایتالیا، حزب سوسیالیست متحد کارگران ایتالیا، انجمن ایتالیایی حقوق بشر و نمایندگی خارجی کنفدراسیون عمومی کار ایتالیا بود. برخی جنبش‌ها خارج از این ائتلاف باقی ماندند، از جمله حزب کمونیست ایتالیا، جنبش کاتولیک مردمی و دیگر جنبش‌های لیبرال. این ائتلاف در ۵ مه ۱۹۳۴ منحل شد و در اوت همان سال، پیمان وحدت عمل میان حزب سوسیالیست ایتالیا و حزب کمونیست ایتالیا به امضا رسید. در همین حال، در ایتالیا، هسته‌های مخفی ضد فاشیستی، به ویژه در میلان با فروچیو پاری و در فلورانس با ریکاردو باوئر تشکیل شدند. بین پایان سال ۱۹۴۲ و آغاز سال ۱۹۴۳، آلچیده د گاسپری کتاب «ایده‌های بازسازی دموکراسی مسیحی» را نوشت که پایه‌های حزب جدید الهام گرفته از کاتولیک، یعنی دموکراسی مسیحی، را بنا نهاد. این کتاب، پیشکسوتان حزب مردم ایتالیا به رهبری لوئیجی استورزو و جوانان انجمن‌های کاتولیک، به ویژه فدراسیون دانشگاهی، را گرد هم آورد. ویکتور امانوئل سوم نه تنها در سال ۱۹۲۲ از موسولینی درخواست کرد که دولت تشکیل دهد و به او اجازه دهد تا به رام کردن پارلمان ادامه دهد، بلکه حتی عواقب ترور جاکومو ماتئوتی در سال ۱۹۲۴ را نیز متحمل نشد. او عنوان امپراتور را در سال ۱۹۳۶ در پایان جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی، سپس اتحاد با آلمان نازی و ورود ایتالیا به جنگ جهانی دوم در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰ پذیرفت. خصومت‌ها در ۲۹ آوریل ۱۹۴۵، زمانی که نیروهای آلمانی در ایتالیا تسلیم شدند، پایان یافت. در مراحل پایانی جنگ جهانی دوم، پادشاه ویکتور امانوئل سوم، که به خاطر حمایت سابقش از رژیم فاشیستی لکه‌دار شده بود، سعی کرد با معرفی پسر و وارث خود ، اومبرتو، به عنوان «سرلشکر پادشاهی»، سلطنت را نجات دهد. پادشاه قول داد که پس از پایان جنگ، مردم ایتالیا می‌توانند از طریق همه‌پرسی، نوع حکومت خود را انتخاب کنند. در آوریل ۱۹۴۵، متفقین جنگ جهانی دوم با حمایت جنبش مقاومت ایتالیا در دشت پو پیشروی کردند و جمهوری اجتماعی فاشیستی ایتالیا، یک دولت دست‌نشانده که توسط آلمان نازی و به رهبری بنیتو موسولینی تأسیس شده بود را شکست دادند. مانند ژاپن و آلمان، پیامدهای جنگ جهانی دوم، ایتالیا را با اقتصادی ویران، جامعه‌ای تقسیم‌شده و خشم علیه سلطنت به دلیل حمایت از رژیم فاشیستی در بیست سال گذشته، مواجه کرد. این اولین بار بود که از زمان پایان جمهوری روم باستان، کل شبه جزیره ایتالیا تحت نوعی حکومت جمهوری قرار می‌گرفت. با این حال، همه‌پرسی در آغاز جمهوری ایتالیا موضوع برخی جنجال‌ها بود، به ویژه به دلیل برخی نتایج مورد مناقشه و به دلیل شکاف جغرافیایی بین شمال، جایی که جمهوری‌خواهان اکثریت قاطع را به دست آوردند، و جنوب، جایی که سلطنت‌طلبان اکثریت را داشتند. مجلس مؤسسان، که توسط نمایندگان تمام نیروهای ضد فاشیستی که در شکست نیروهای نازی و فاشیست در طول آزادسازی ایتالیا نقش داشتند، تشکیل شد بین ژوئن ۱۹۴۶ و ژانویه ۱۹۴۸ تشکیل شد؛ این مجلس قانون اساسی جدید ایتالیا را نوشت که از ۱ ژانویه ۱۹۴۸ به اجرا درآمد. | ## بخش 3: تاریخ جمهوری ایتالیا | هر حزب در انتخابات عمومی ۱۹۴۶ نامزدهای جداگانه‌ای را معرفی کرده بود و دموکرات‌های مسیحی اکثریت آرا را به دست آوردند. حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) و حزب کمونیست ایتالیا (PCI) برخی از پست‌های وزارتی را در کابینه ائتلافی به رهبری دموکرات‌های مسیحی به دست آوردند. همانند فرانسه، که در آن موریس تورز و چهار وزیر کمونیست دیگر در جریان بحران مه ۱۹۴۷ مجبور به ترک دولت پل رامادیه شدند، کمونیست‌های ایتالیایی (PCI) و سوسیالیست‌ها (PSI) در همان ماه تحت فشار هری ترومن، رئیس‌جمهور ایالات متحده، از دولت کنار گذاشته شدند. از آنجایی که حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) و حزب کمونیست ایتالیا (PCI) روی هم رفته آرای بیشتری نسبت به دموکرات‌های مسیحی کسب کردند، در سال ۱۹۴۸ تصمیم گرفتند با هم متحد شوند و جبهه دموکراتیک مردمی (FDP) را تشکیل دهند. 101-110 پس از کودتای کمونیستی فوریه ۱۹۴۸ با الهام از شوروی در چکسلواکی، ایالات متحده در مورد نیات شوروی نگران شد و بیم داشت که اگر ائتلاف چپ‌گرا در انتخابات پیروز PCI مورد حمایت شوروی، ایتالیا را به حوزه نفوذ اتحاد جماهیر شوروی بکشاند. در پاسخ، در مارس ۱۹۴۸ شورای امنیت ملی ایالات متحده اولین سند خود را منتشر کرد که در آن توصیه‌هایی برای جلوگیری از چنین نتیجه‌ای ارائه شده بود که به‌طور گسترده و با جدیت اجرا شدند. نامه‌های زیادی توسط آمریکایی‌های عمدتاً ایتالیایی ارسال شد که از ایتالیایی‌ها می‌خواستند به کمونیست‌ها رأی ندهند. آژانس‌های آمریکایی برنامه‌های رادیویی تبلیغاتی موج کوتاه متعددی را پخش کردند و انتشار کتاب‌ها و مقالات را تأمین مالی کردند و به ایتالیایی‌ها در مورد پیامدهای احتمالی پیروزی کمونیست‌ها هشدار دادند. سازمان سیا همچنین احزاب سیاسی راست میانه را تأمین مالی می‌کرد و متهم به انتشار نامه‌های جعلی برای بی‌اعتبار کردن رهبران حزب کمونیست ایتالیا (PCI) بود. خود حزب کمونیست ایتالیا (PCI) متهم به تأمین مالی توسط مسکو و کمینفرم، و به‌ویژه از طریق معاملات صادراتی به کشورهای کمونیستی، بود. ترس رأی‌دهندگان ایتالیایی از احتمال به قدرت رسیدن کمونیست‌ها، برای نتیجه انتخابات ۱۸ آوریل بسیار مهم بود؛ دموکرات‌های مسیحی (دموکراتیا کریستیانا، دی‌سی)، تحت رهبری بی‌چون و چرای آلسید دِ گاسپری، با ۴۸٪ آرا پیروزی چشمگیری کسب کردند که بهترین نتیجه آنها تا به حال بود و از آن زمان تکرار نشده بود، در حالی که حزب دموکرات آزاد تنها ۳۱٪ آرا را به دست آورد. حزب کمونیست در توزیع کرسی‌های پارلمان به‌طور گسترده‌ای از سوسیالیست‌ها پیشی گرفت و به عنوان حزب اصلی مخالف در ایتالیا، حتی اگر هرگز به دولت بازنگردد، جایگاه محکمی به دست آورد. تقریباً چهار دهه، انتخابات ایتالیا به‌طور متوالی توسط دموکرات‌های مسیحی، یک حزب میانه‌رو، پیروز می‌شد. عکس نمادین تولد جمهوری این عکس که بعدها به «نمادی» از جشن‌های مربوط به نتیجه همه‌پرسی تبدیل شد، چهره زن جوانی را نشان می‌دهد که از نسخه‌ای از روزنامه «ایل کوریره دلا سرا» مورخ ۶ ژوئن ۱۹۴۶ با عنوان (جمهوری ایتالیا متولد شد) بیرون می‌آید. عکس نمادین تولد جمهوری توسط فدریکو پاتلانی برای هفته‌نامه تمپو (شماره ۲۲، ۱۵–۲۲ ژوئن ۱۹۴۶) به عنوان بخشی از یک جلسه عکاسی که جمهوری و نقش جدید زنان را جشن می‌گرفت، گرفته شد؛ این عکس همچنین در صفحه اول خود روزنامه ایل کوریره دلا سرا نیز به نمایش درآمد و بعدها در بسیاری از کمپین‌ها و پوسترها مورد استفاده مجدد قرار گرفت. جمهوری اول (۱۹۴۸–۱۹۹۴) دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰: رونق اقتصادی پس از جنگ طبق پیمان صلح با ایتالیا در سال ۱۹۴۷، ایستریا، کوارنر، بیشتر مارچ جولیان و همچنین شهر زارا در دالماسی توسط یوگسلاوی ضمیمه شد و باعث مهاجرت ایستریا-دالماسی شد که منجر به مهاجرت بین ۲۳۰٬۰۰۰ تا ۳۵۰٬۰۰۰ نفر از ایتالیایی‌های قومی محلی (ایتالیایی‌های ایستریا و ایتالیایی‌های دالماسی) شد. بقیه اسلوونیایی‌ها، کروات‌ها و ایسترو-رومانیایی‌ها بودند که تابعیت ایتالیا را حفظ کردند. ایتالیا همچنین تمام متصرفات استعماری خود را از دست داد و رسماً به امپراتوری ایتالیا پایان داد. در سال ۱۹۵۰، سومالی‌لند ایتالیا تا ۱ ژوئیه ۱۹۶۰ به عنوان یک سرزمین تحت قیمومیت سازمان ملل متحد تحت مدیریت ایتالیا درآمد. مرز ایتالیا که امروزه اعمال می‌شود از سال ۱۹۷۵ وجود داشته است، زمانی که تریسته رسماً دوباره به ایتالیا ضمیمه شد. در دهه ۱۹۵۰، ایتالیا به یکی از اعضای بنیانگذار اتحاد ناتو (۱۹۴۹)، عضو سازمان ملل متحد (۱۹۵۵) و متحد ایالات متحده تبدیل شد که از طریق طرح مارشال به احیای اقتصاد ایتالیا کمک کرد. در همان سال‌ها، ایتالیا همچنین به یکی از اعضای بنیانگذار ECSC (1952) و جامعه اقتصادی اروپا (۱۹۵۷) تبدیل شد که بعداً به اتحادیه اروپا تبدیل شد. در پایان دهه ۱۹۵۰، رشد اقتصادی چشمگیری به نام " معجزه اقتصادی ایتالیا " نامگذاری شد، اصطلاحی که هنوز در سیاست ایتالیا شناخته شده است. گسترش سریع اقتصادی باعث ورود گسترده مهاجران از مناطق روستایی جنوب ایتالیا به شهرهای صنعتی شمال شد. مهاجرت به ویژه به سمت کارخانه‌های "مثلث صنعتی" هدایت می‌شد، نام منطقه‌ای که بین مراکز اصلی تولید میلان و تورین و بندر جنوا قرار دارد. بین سال‌های ۱۹۵۵ تا ۱۹۷۱، حدود ۹تخمین زده می‌شود که میلیون‌ها نفر در مهاجرت‌های بین منطقه‌ای در ایتالیا دخیل بوده‌اند که منجر به آوارگی کل جوامع و ایجاد مناطق بزرگ شهری شده است. در همان زمان، دو برابر شدن تولید ناخالص داخلی ایتالیا که بین سال‌های ۱۹۵۰ تا ۱۹۶۲ رخ داد خانواده‌های ایتالیایی برای اولین بار از ثروت تازه به دست آمده خود برای خرید کالاهای مصرفی بادوام استفاده کردند. در سال ۱۹۵۵، تنها ۳٪ از خانوارها یخچال و ۱٪ ماشین لباسشویی داشتند؛ تا سال ۱۹۷۵، این ارقام به ترتیب ۹۴٪ و ۷۶٪ بود. شکاف عمیق شمال-جنوب عامل اصلی ضعف اجتماعی-اقتصادی بود، مشکلی که هنوز هم وجود دارد و حتی اکنون نیز تفاوت زیادی در درآمد رسمی بین مناطق و شهرداری‌های شمالی و جنوبی وجود دارد. مناطق اصلی حمایت از دموکراسی مسیحی (که گاهی اوقات به عنوان «مخازن رأی» شناخته می‌شوند) مناطق روستایی در جنوب، مرکز و شمال شرقی ایتالیا بودند، در حالی که شمال غربی صنعتی به دلیل طبقه کارگر بزرگتر، حمایت چپ‌گرایانه‌تری داشت. یک استثنای جالب «مناطق قرمز» (امیلیا رومانیا، توسکانی، اومبریا) بود که حزب کمونیست ایتالیا از نظر تاریخی از حمایت گسترده‌ای برخوردار بوده است. این امر پیامد قراردادهای کشاورزی خاص مبتنی بر سهم‌بری است که در این مناطق استفاده می‌شود. واتیکان به‌طور فعال از دموکراسی مسیحی حمایت می‌کرد و رأی دادن به حزب کمونیست را برای یک کاتولیک گناه کبیره می‌دانست و همه هواداران آن را تکفیر می‌کرد. جووانینو گوارسکی رمان‌های خود دربارهٔ دن کامیلو را در توصیف روستایی به نام برچلو نوشت که ساکنان آن همزمان به کشیش کامیلو و شهردار کمونیست پپونه که رقبای سرسختی هستند، وفادار هستند. در این دوره زمانی، انتقال عظیم جمعیت، از جنوب فقیر به شمال صنعتیِ در حال رونق، رخ داد. با این حال، این امر تضادهای اجتماعی، از جمله بین «اشراف کارگری» قدیمی و مهاجران جدید کم‌صلاحیت‌تر («اُپرایو-ماسه») با اصالت جنوبی را تشدید کرد. تا پایان دهه شصت، تخمین زده می‌شد که ۴میلیون ایتالیایی (از جمعیت ۵۴٫۵میلیون‌ها نفر) بیکار، نیمه‌بیکار و کارگر فصلی بودند. | ## جمع‌بندی | همان‌طور که مورخ پل گینزبورگ اشاره کرده است، جامعه مرفه برای این بخش از جمعیت ایتالیا «شاید به معنای یک دستگاه تلویزیون بوده باشد، اما چیز ارزشمند دیگری جز آن».