موضوع مقاله: شبیه‌ساز نیویورک تایمز | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # شبیه‌ساز نیویورک تایمز | مقدمه: شبیه‌ساز نیویورک تایمز، یک بازی خبری طنز در سال ۲۰۲۴ است که توسط مولیندوستریا، نام مستعار طراح بازی ایتالیایی پائولو پدرچینی، ساخته شده است. | ## بخش 1: شبیه‌ساز نیویورک تایمز | کاربر در نقش سردبیر نیویورک تایمز بازی می‌کند و باید ضمن راضی نگه داشتن گروه‌های ذی‌نفوذ مختلف، خوانندگان را جذب کند. این بازی پوشش رسانه‌ای جنگ غزه و سوگیری‌های سردبیری را مورد انتقاد قرار می‌دهد و در عین حال به مضامین مربوط به نظریه تولید رضایت نوآم چامسکی می‌پردازد. با انتشار داستان‌ها، می‌توان آنها را در یکی از چهار جایگاه برای مقالات صفحه اول روزنامه قرار داد. هدف بازی، به حداکثر رساندن خوانندگان با تیترهای جذاب و در عین حال جلب رضایت سه گروه است: پلیس، ثروتمندان و دولت اسرائیل. اگر در هر مقطعی، میزان رضایت بازیکن از یکی از این جناح‌ها خیلی کم شود یا خوانندگانش تمام شود، «اخراج» شده و بازی را می‌بازد. بازیکن می‌تواند مقالات بالقوه را هنگام انتشار تغییر دهد و احتمالاً آنها را طوری تغییر دهد که برای گروه‌هایی که سعی در راضی نگه داشتن آنها دارد، مطلوب‌تر باشد، که اغلب از طریق استفاده از فعل مجهول انجام می‌شود. | ## بخش 2: شبیه‌ساز نیویورک تایمز | به عنوان مثال، یکی از تیترهای مقاله ارائه شده در بازی «اسرائیل کودکان غزه را گرسنه نگه می‌دارد» است که می‌توان آن را به تیتر مجهول «گرسنگی کودکان غزه را تعقیب می‌کند» بازنویسی کرد. جایگاه‌های مقاله در بالای صفحه، وزن بیشتری دارند و خوانندگان بیشتری را جذب می‌کنند، و جایگاه مقاله اصلی، در بالا سمت چپ، بیشترین ارزش را دارد. توسعه و انتشار این بازی در تاریخ ۲۹ مارس ۲۰۲۴ به صورت رایگان در ایتچ.آی‌او منتشر شد. این بازی عمدتاً از تیترهای واقعی نیویورک تایمز، وال‌استریت ژورنال و سایر رسانه‌ها استفاده می‌کند و در برخی موارد، اصلاحات تیترهای درون بازی، ویرایش‌هایی هستند که واقعاً روی آن تیترها انجام شده‌اند. پدرچینی از داده‌ها برای ایجاد تیترهای استفاده شده در بازی و همچنین از اخبار گوگل برای مقایسه نحوه پوشش اخبار مشابه توسط رسانه‌های مختلف استفاده کرد. تحلیل پدرچینی می‌گوید که این بازی بر اساس ایده نوآم چامسکی در مورد تولید رضایت و مدل پروپاگاندا ارتباطات ساخته شده است، زیرا این بازی منعکس کننده نظریه چامسکی است که نیاز سازمان‌های خبری به راضی نگه داشتن گروه‌های خاص می‌تواند منجر به خودسانسوری شود. | ## بخش 3: شبیه‌ساز نیویورک تایمز | پدرچینی در مورد الهام خود گفت: «جنایات جنگی و رنج غیرنظامیان با دقت مستند شده‌اند، اکثریت بزرگی از آمریکایی‌ها در سراسر خطوط حزبی از رفتار اسرائیل ناراضی هستند، اما نخبگان غربی در حمایت از دولت نتانیاهو متحد شده‌اند.»... من فکر می‌کنم [نشریات] «لیبرال» مانند نیویورک تایمز یا واشینگتن پست همان چیزی هستند که این نخبگان می‌خوانند، و آنها نقش بزرگی در ایجاد رضایت برای این نسل‌کشی دارند. بسیاری از تیترها این گزینه را دارند که به حالت مجهول نوشته شوند تا مسئولیت اقدامات منفی از دوش گروه‌هایی که بازیکن باید آنها را راضی نگه دارد، برداشته شود. به عنوان مثال، یکی از گزینه‌های بازی برای تیتری که به کشته شدن فلسطینی‌ها در بمباران اسرائیل می‌پردازد، این است: «زندگی‌ها در غزه به پایان رسید». منتقدان، و همچنین خود پدرچینی، این بازی را با رپوبلیا تایمز، یک بازی خبری مشابه که در یک جامعه استبدادی خیالی اتفاق می‌افتد، مقایسه کرده‌اند. استقبال این بازی به خاطر تفسیرهایش مورد ستایش قرار گرفته است، هرچند به گفتهٔ منتقد جاشوا وولنز، «بیشتر یک شوخی طولانی است تا یک چالش» و تمام کردن آن تنها حدود ۱۰ دقیقه طول می‌کشد. | ## جمع‌بندی | بن اسلج از گیمر نقد مثبتی به بازی ارائه داد و نوشت: «به عبارت ساده، من می‌خواهم بازی‌هایم چیزی بگویند.