موضوع مقاله: تای‌که | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # تای‌که | مقدمه: تای‌که اصطلاحی فرهنگی از تایوان است که در ابتدا به عنوان یک واژهٔ تحقیرآمیز از سوی در تایوان برای توصیف (ساکنان بومی و اولیهٔ تایوان) به کار می‌رفت. | ## بخش 1: تای‌که | این واژه در آغاز برای اشاره به تایوانی‌های طبقهٔ پایین و کم‌سواد استفاده می‌شد و بار منفی قومیتی داشت. امروزه این اصطلاح گاهی برای توصیف رفتارهایی نامناسب، سطح‌پایین یا بی‌ملاحظه به کار می‌رود، اما در عین حال از سوی کسانی که هویت تایوانی خود را با افتخار می‌پذیرند، باز-تعریف شده‌است. این افراد تای‌که را نمادی از فرهنگ بومی تایوان در برابر طبقهٔ حاکم خارجی می‌دانند که معیارهای رفتاری خود را بر مردم محلی تحمیل کرده‌است. برخی از کلیشه‌های مرتبط با تای‌که شامل پوشیدن لباس نامناسب در مجالس رسمی، جویدن و تف کردن و دستکاری خودروها می‌شود. با گسترش رسانه‌ها، تای‌که به تدریج به عنوان یک خرده‌فرهنگ محلی تایوانی بازنمایی شده و دیگر ویژگی‌های ثابتی آن را تعریف نمی‌کنند، چرا که سبک‌های زندگی و مد همواره در حال تغییرند. پیشینه دورهٔ نخستین در روزهای اولیه، این اصطلاح از گویش برخی سرچشمه گرفت و برای توصیف تایوانی‌های بومی طبقهٔ پایین و کم‌سواد به کار می‌رفت. واژهٔ تای‌که همچنین برای توصیف افرادی که مورد بی‌مهری بودند نیز به کار می‌رفت، حتی اگر ویژگی‌های یادشده را نداشتند. از این رو هنگامی که آن‌ها وارد جامعهٔ کاری تایوان شدند، جرئت نداشتند این واژه را در فضای عمومی و رسانه‌ها به کار ببرند، زیرا واژه هنوز شناخته‌شده نبود. حتی افراد از روستاهای نظامی دیگر نیز به دلیل تفاوت در محل زندگی یا شرایط پرورش، ممکن بود این کلمه را نشناسند. این وضع تا اواخر دههٔ ۱۹۹۰ ادامه داشت که برخی هنرمندان مانند شروع کردند این اصطلاح را در برنامه‌های تلویزیونی برای توصیف افراد «بی‌کلاس» به کار ببرند و واژه در رسانه‌های جمعی محبوبیت یافت. | ## بخش 2: تای‌که | دههٔ ۱۹۹۰ در ماه مه ۱۹۹۹، گروه موسیقی مستقل آلبوم راک تایوانی‌زبانی با نام «台客的復仇 / انتقام تای‌که» منتشر کرد. این آلبوم بازتاب‌دهندهٔ جنبش‌های اعتراضی تایوان و آلودگی محیط زیست در مناطق روستایی بود. اگرچه این آلبوم توجه چندانی در رسانه‌های جریان اصلی به خود جلب نکرد، اما می‌توان آن را نشانه‌ای از ظهور آگاهی مدنی و آغاز جستجوی هویتی «تای‌که‌ها» دانست. در اواخر دههٔ ۱۹۹۰، برنامه‌ای تلویزیونی در شبکهٔ به نام «سوپر جنریشن» اجرا کرد تا بر اهمیت اصطلاح «تای‌که» و تعریف‌های در حال تحول آن تأکید کند. آن‌ها گاه با کلیشه‌هایی که به آن‌ها نسبت داده می‌شد همراهی می‌کردند و گاه با قدرت هر اتهام نادرستی را رد می‌کردند. این برنامه یکی از نخستین برنامه‌های تلویزیونی بود که تای‌که‌ها را به صورت عمومی نمایش داد، اما پیامدی متناقض داشت: از یک سو برخی تصویرهای منفی تقویت شد و از سوی دیگر محبوبیت برنامه افزایش یافت. این برنامه همچنین اصطلاح «تای‌می» را معرفی کرد که همان معنا را داشت اما برای توصیف زنان به کار می‌رفت. برخی پژوهشگران و مردم بر این باور بودند که این واژه‌ها بار تبعیض قومی دارند و در برابر آن‌ها ایستادند. از این رو در جولای ۲۰۰۵، ناشر تایوانی «اسلایت اسپکتروم» در شمارهٔ پنجاه و ششم نشریهٔ خود این پدیده را بررسی کرد. دههٔ ۲۰۰۰ در اوت ۲۰۰۵، گروهی از هنرمندان تایوانی از جمله , MC HotDog، و شو لو با دیدن پتانسیل موجود در واژهٔ تای‌که، کنسرت راکی برگزار کردند تا حمایت نسل جوان تایوانی را برای معنابخشی دوباره به این واژه جلب کنند. | ## بخش 3: تای‌که | ، و دیگر هنرمندانی که خود را «بسیار تای» می‌دانستند، به همراه هنرمند استنلی هوانگ با حمایت مالی شرکت رادیویی چین و دیگر شرکت‌های رسانه‌ای، کنسرت راکی در سالن کنفرانس بین‌المللی تایپه اجرا کردند. در آوریل ۲۰۰۶ نیز جشنوارهٔ راک تای‌که در تایچونگ برگزار شد که شامل رقص میله‌ای، گاری‌های جشن و نمایش‌های الکترونیک بود. پس از این رویدادها، برخی بر این باور بودند که واژهٔ «تای‌که» به تدریج بار تحقیرآمیز خود را از دست داده و به نوعی اصطلاح «خودشوخی» تبدیل شده‌است. رسانه‌ها پس از این رویداد اعلام کردند که «تای‌که» دیگر بار منفی ندارد و به یک نام محبوب تبدیل شده‌است. در سال ۲۰۱۴، خوانندهٔ تایوانی گفت:«ما در تایوان گرلز جنریشن نداریم و لیدی گاگا نداریم. این امر موجب شد جشنوارهٔ راک ساحل شرقی که قرار بود در ۴ اوت در هوالیِن با موضوع «شب راک تای‌که» برگزار شود، مجبور به تغییر نام به «شب راک ساحل شرقی» شود. خوانندهٔ اصلی و قانون‌گذار آشکارا با ثبت «تای‌که» به عنوان علامت تجاری مخالفت کردند. شرکت نوترون ابتدا ادعا کرد که برگزاری کنسرت‌های تای‌که در «از بین بردن ننگ تای‌که» سهم داشته و از جامعه خواست به ارزش برند آن‌ها احترام بگذارد. اما چون ثبت یک عبارت فرهنگی به عنوان علامت تجاری مناقشهٔ بزرگی ایجاد کرد، در ۱۰ سپتامبر ۲۰۰۷ مدیرعامل شرکت نوترون، ژانگ پیرن، اعلام کرد که شرکت از علامت تجاری «تای‌که» دست می‌کشد و برگزاری کنسرت‌های بعدی را نیز مدنظر دارد لغو کند. در پی این اعلام، خوانندهٔ تایوانی که پیش‌تر در کنسرت‌های شرکت نوترون اجرا داشت، نارضایتی خود را ابراز کرد و گفت: «در ابتدا هیچ‌کس به فرهنگ تای‌که اهمیت نمی‌داد. | ## جمع‌بندی | آن سیاستمداران و پژوهشگران نه تنها ما را حمایت نکردند بلکه با دیدی تبعیض‌آمیز به ما نگاه کردند.