موضوع مقاله: تن‌فروشی در فیلیپین | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # تن‌فروشی در فیلیپین | مقدمه: فحشا در فیلیپین غیرقانونی است، اگرچه تا حدودی تحمل می‌شود، و اجرای قانون در مورد کارگران جنسی نادر است. | ## بخش 1: تن‌فروشی در فیلیپین | مجازات‌ها برای کسانی که در قاچاق انسان دست دارند، تا حبس ابد متغیر است، که تحت پوشش قانون مبارزه با قاچاق انسان مصوب سال ۲۰۰۳ است. فحشا از طریق بارها، بارهای کارائوکه (که به عنوان کی تی وی نیز شناخته می‌شوند)، سالن‌های ماساژ، فاحشه‌خانه‌ها (که به عنوان کازا نیز شناخته می‌شوند)، خیابان‌گردان‌ها و خدمات اسکورت در دسترس است. «مطالعه باروری و تمایلات جنسی جوانان» که در سال ۲۰۰۲ توسط مؤسسه جمعیت و بنیاد تحقیق و توسعه جمعیتی دانشگاه فیلیپین انجام شد، نشان داد که ۱۹٪ از مردان جوان برای رابطه جنسی پول پرداخت کرده‌اند و ۱۱٪ برای خدمات جنسی پول دریافت کرده‌اند. در سال ۲۰۱۳، تخمین زده شد که از جمعیت تقریباً ۹۷٫۵ میلیون نفری فیلیپین، تا ۵۰۰۰۰۰ روسپی وجود دارد. کایتانو با استناد به یک مطالعه در سال ۲۰۰۵، در «قانون ضد فحشا» (لایحه شماره ۲۳۴۱ سنا، سال ۲۰۱۰) ادعا کرد که تعداد افرادی که در فیلیپین در فحشا مورد سوءاستفاده قرار می‌گیرند، می‌تواند به ۸۰۰۰۰۰ نفر برسد. این لایحه در سال ۲۰۱۳ به عنوان لایحه شماره ۳۳۸۲ سنا، و در سال ۲۰۱۵ به عنوان لایحه شماره ۲۶۲۱ سنا دوباره مطرح شد فاحشه‌های ژاپنی (کارایوکی-سان) در دوران حکومت ایالات متحده در فیلیپین کار می‌کردند. [ تأیید ناموفق ] در طول جنگ سرد، تاجران ژاپنی با زنان فیلیپینی، تایلندی و کره جنوبی به گردشگری جنسی می‌رفتند. تاریخچه در طول دوره استعمار اسپانیا، اکثر روسپی‌ها در فیلیپین یا از طبقه کارگر فیلیپینی یا از مهاجران ژاپنی از هنگ کنگ بودند. روسپی‌گری به دلیل انواع قمار که توسط اسپانیایی‌ها معرفی شد و آنها از آن برای کسب ثروت بیشتر استفاده می‌کردند، افزایش یافت. بسیاری از مشتریان روسپی‌ها، اعضای نخبگان اسپانیایی، از جمله کشیشان و همچنین مهاجران چینی بودند. در برخی موارد، اعضای نخبگان اسپانیایی سعی در متوقف کردن این عمل داشتند، اما به دلیل فساد شکست خوردند. در دهه‌های آخر حکومت اسپانیا، روسپی‌گری در این کشور گسترده شده بود و برخی از فرمانداران اسپانیایی از این سیستم حمایت و آن را تشویق می‌کردند. | ## بخش 2: تن‌فروشی در فیلیپین | در طول انقلاب فیلیپین، انقلابیون فیلیپینی به دنبال کاهش روسپی‌گری در این کشور بودند. دولت بومی فیلیپین اولین کلینیک‌های بهداشتی را برای روسپی‌ها راه‌اندازی کرد و به آنها کمک مالی ارائه داد. با این حال، این کمک‌ها پس از شکست ایالات متحده از جمهوری اول فیلیپین در جنگ فیلیپین و آمریکا پایان یافت. در طول دوره استعمار آمریکا، روسپی‌گری دوباره رواج یافت و برخی از افسران آمریکایی مشتری آن بودند. دولت جزیره‌ای آمریکا در جزایر فیلیپین این سیستم را تشویق کرد و آن را «ضرورت نظامی» نامید و حتی روسپی‌ها را از مناطق دیگر مانند داوائو منتقل کرد. پس از درخواست‌های مردم محلی و دولت آمریکا در ایالات متحده برای لغو این سیستم، مقامات آمریکایی مستقر در فیلیپین «با اکراه» دستور تعطیلی آن را دادند. با این وجود، فحشا علیرغم تعطیلی «رسمی» آن ادامه یافت و در هر «دوره کارناوال مانیل» به اوج خود می‌رسید. قاچاق جنسی فیلیپین یک کشور مبدأ و تا حد کمتری، یک کشور مقصد و ترانزیت برای زنان و کودکانی است که در معرض قاچاق جنسی قرار دارند. تخمین زده می‌شود که ۱۰ میلیون فیلیپینی در خارج از کشور اقامت دارند یا کار می‌کنند و دولت هر ساله تقریباً ۲٫۳ میلیون قرارداد جدید یا تمدید شده برای کار فیلیپینی‌ها در خارج از کشور را پردازش می‌کند. تعداد قابل توجهی از این کارگران مهاجر، به ویژه در خاورمیانه و آسیا، بلکه در سایر مناطق، در معرض قاچاق جنسی قرار دارند. قاچاقچیان، معمولاً با همکاری شبکه‌ها و تسهیل‌کنندگان محلی، در شیوه‌های استخدام غیرقانونی مشارکت می‌کنند که کارگران مهاجر را در برابر قاچاق آسیب‌پذیر می‌کند، مانند دریافت هزینه‌های گزاف، تهیه اسناد مسافرتی و قراردادی جعلی و مصادره اسناد هویت. استخدام‌کنندگان غیرقانونی از ویزاهای دانشجویی، کارآموزی، برنامه تبادل و توریستی و همچنین سفر از طریق کشورهای دیگر برای دور زدن چارچوب‌های قانونی دولت فیلیپین و کشورهای مقصد برای کارگران خارجی استفاده می‌کنند. | ## بخش 3: تن‌فروشی در فیلیپین | زنان و کودکان از جوامع بومی و مناطق دورافتاده فیلیپین آسیب‌پذیرترین افراد در برابر قاچاق جنسی هستند. افراد آواره به دلیل درگیری در میندانائو، فیلیپینی‌هایی که بدون مدرک از کشورهای مرزی بازمی‌گردند و افراد آواره داخلی در جوامع آسیب‌دیده از طوفان، در کلان‌شهر مانیل، کلان‌شهر سبو، لوزون مرکزی و شمالی و مناطق شهری میندانائو در برابر قاچاق جنسی آسیب‌پذیر هستند. قاچاق جنسی همچنین در مقاصد گردشگری مانند بوراکای، آنجلس سیتی، اولونگاپو، پورتو گالرا و سوریگائو رخ می‌دهد، جایی که تقاضای زیادی برای اعمال جنسی تجاری وجود دارد. اگرچه در برخی مناطق شهری، دسترسی به قربانیان قاچاق جنسی کودکان در مراکز تجاری کاهش یافته است، اما قاچاق جنسی کودکان همچنان یک مشکل فراگیر است که معمولاً توسط رانندگان تاکسی که از مکان‌های مخفی اطلاع دارند، تشویق می‌شود. علاوه بر این، دختران و پسران جوان فیلیپینی به‌طور فزاینده‌ای وادار به انجام اعمال جنسی برای پخش زنده اینترنتی برای خارجی‌های پول‌دهنده در کشورهای دیگر می‌شوند. این امر معمولاً در خانه‌های شخصی یا کافی‌نت‌های کوچک اتفاق می‌افتد و ممکن است توسط اعضای خانواده و همسایگان قربانیان تسهیل شود. سازمان‌های غیردولتی تعداد زیادی از گردشگران جنسی کودک در فیلیپین را گزارش می‌دهند که بسیاری از آنها شهروندان استرالیا، ژاپن، ایالات متحده، کانادا و کشورهای اروپایی هستند. مردان فیلیپینی همچنین از قربانیان قاچاق کودکان، اعمال جنسی تجاری خریداری می‌کنند. گفته می‌شود سندیکاهای جرایم سازمان‌یافته، قربانیان قاچاق جنسی را از چین به فیلیپین منتقل می‌کنند. قربانیان قاچاق جنسی از چین فقط به مشتریان مرد چینی که طبق گفته دفتر ملی تحقیقات فیلیپین، از آن اپراتورهای بازی‌های برون مرزی بازدید می‌کنند یا در آنجا کار می‌کنند، خدمات ارائه می‌دهند. دلالان و مشتریان روسپی‌ها هم مردان چینی ساکن فیلیپین هستند، نه مردان محلی فیلیپینی یا سایر خارجی‌ها در فیلیپین. | ## جمع‌بندی | مقامات، از جمله مقامات مأموریت‌های دیپلماتیک، سازمان‌های اجرای قانون و سایر نهادهای دولتی، ظاهراً در قاچاق انسان همدست بوده‌اند یا به قاچاقچیان اجازه داده‌اند تا با مصونیت از مجازات فعالیت کنند.