موضوع مقاله: همما | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # همما | مقدمه: Tavastia) نوعی کشتی جنگی بود که برای ناوگان مجمع الجزایر سوئد و ناوگان بالتیک روسیه در اواخر قرن ۱۸ و اوایل قرن ‍‍۱۹ (‍‍۱۷۰۰-۱۸۰۰ میلادی) ساخته شد. | ## بخش 1: همما | همما در ابتدا برای استفاده علیه نیروی دریایی امپراتوری روسیه در دریای مجمع الجزایر و در در طول سواحل سویالاند و فنلاند ساخته شد.این توسط معمار دریایی پرکار و مبتکر سوئدی فردریک هنریک اف چپمن (۱۷۲۱-۱۸۰۸ میلادی) با همکاری آگوستین ارنسوارد (۱۷۱۰-۱۷۷۲ میلادی)، افسر توپخانه و بعداً فرمانده ناوگان مجمع الجزایر سوئد طراحی شد. همما یک کشتی تخصصی برای استفاده در آب‌های کم عمق و گذرگاه های تنگ اطراف هزاران جزیره و جزایر را که از پایتخت سوئد استکهلم تا خلیج فنلاند امتداد دارند را احاطه کرده است. همما جایگزین گالی‌هایی شد که تا اواسط قرن ۱۸ هسته مرکزی ناوگان مجمع‌الجزایر سوئد را تشکیل می‌دادند. در مقایسه با گالی‌ها، همما از بادکش عمیق‌تری برخوردار بود و زیر پاروها کندتر بود،اما محل اقامت بهتری را برای خدمه ارائه می‌داد، مکان بیشتری را حمل می‌کرد، قابلیت دریا بیشتر داشت و تقریباً ده برابر بیشتر اسلحه‌های سنگین داشت. این کشتی را می‌توان با بادبان یا پارو به حرکت شواد، اما همچنان کوچک‌تر و قابل مانورتر از اکثر کشتی‌های جنگی بود که آن را برای عملیات در آب‌های محدود مناسب می‌کرد. همما به بزرگترین و سنگین‌ترین کشتی در ناوگان مجمع الجزایر تبدیل شد و در جنگ روسیه و سوئد در سال های ۱۷۸۸-۱۷۹۰ خدمت کرد. اودن (گفته می‌شود به جور - oden از کالمه سوئدی، اولین همما، نسبتا کوچک بود و بسیار شبیه به توروما ، یک نوع متفاوت از "ناوچه مجمع الجزایر" بود. روسیه پس از تسلیم شدن سوئومن‌لینا در سال ۱۸۰۸ (میلادی)، ۶ هممه را بر اساس طرح سوئدی بین سال‌های ۱۸۰۸ و ۱۸۲۳ ساخت شدند. قدرت دریایی روسیه در دریا‌ی بالتیک برای به چالش منافع سوئد، قدرت دیگر پیشرو در بالتیک، رشد کرد.امپراتوری سوئد در آن زمان در شامل قلمرویی در شمال آلمان، تمام فنلاند مدرن و بیشتر کشورهای بالتیک بود، که یک قلمرو وابسته به مسیرهای تجاری دریای بالتیک بود و به آن متصل می‌شد.در طول جنگ بزرگ شمال (۱۷۰۰-۱۷۲۱ میلادی)، سوئد تمام قلمروهای خود را در کشورهای بالتیک از دست داد و متحمل حملات روسیه در فنلاند و در امتداد زنجیره جزایر و مجمع‌الجزایر که از خلیج فنلاند تا استکهلم امتداد دارد. سوئدی‌ها شروع به استقرار شناورهای دریایی از کشتی‌های کم عمق کردند، که با نسخه‌های کوچک‌تر از گالی‌های سنتی مدیترانه آغاز شد. بیشتر این شناورهای جدید بیشتر شبیه به گالوها بودند و با پرام تفنگ تکمیل می شواند. جنگ فاجعه بار ۱۷۴۱-۱۷۴۳ (میلادی) با روسیه و دخالت جزئی علیه پروس (" جنگ پومرانیا ") در طول جنگ هفت‌ساله (۱۷۵۷-۱۷۶۲) نیاز به گسترش و توسعه بیشتر شناورهای ساحلی با شناورهای تخصصی تر را نشان داد. گالی‌ها به‌عنوان انتقال نیرو برای عملیات‌های آبی خاکی مؤثر بودند، اما به‌ویژه در رابطه با خدمه‌های بزرگ آن‌ها به شدت زیر گلوله قرار داشتند. یک کشتی با یک خدمه ۲۵۰ نفره که بیشتر آنها پاروزن بودند، معمولاً فقط یک توپ ۲۴ پوندی و دو توپ را حمل می کرد که همه در کمان بودند. گالی‌ها همچنین فاقد عرشه و سرپناه کافی برای سربازان پاروزن بودند، که بسیاری از آنها در اثر هیپوترمی در معرض بیماری در طول جنگ ۱۷۴۱-۱۷۴۴۳ (میلادی) تسلیم شدند. ناوگان مجمع الجزایر - پس از پیروزی روسیه در برابر سوئد در سال ۱۷۴۳ (میلادی)، سوئدی‌ها کمیسیونی را برای شناسایی نقاط ضعیف در دفاع شرقی تأسیس کردند.در سال ۱۷۴۷ (میلادی)، کمیسیون به این نتیجه رسید که استحکامات در جنوب شرقی فنلاند نیاز به بهبود و گسترش دارد و سوئد نیاز به ایجاد یک نیروی دریایی قوی ساحلی دارد.آگوستین ارنسوارد (۱۷۱۰-۱۷۷۲)، افسر توپخانه، ادم اصلی پشت این تغییرات بود. این کمیته بسیاری از نتیجه‌گیری‌ها و تصمیمات خود را بر اساس ایده های او استوار کرد. برای ۲۰ سال، مبارزه برای قدرت بین هاتس و کاپس، گروه‌های سیاسی اصلی در آن زمان، و رقابت بین ارتش و نیروی دریایی، تغییراتی را در ناوگان مجمع الجزایر ایجاد کرد. ناوگان مجمع الجزایر اعضای نخبگان اجتماعی و فرهنگی را جذب کرد که از حمایت و حمایت پادشاه گوستاو سوم برخوردار بودند، کسی که خود را به عنوان یک پادشاه مطلق در کودتای ۱۷۷۲ (میلادی) تثبیت کرده بود.Norman (2012), s. | ## بخش 2: همما | در دهه ۱۶۶۰ (میلادی)، جانشین آن، نیروی دریایی سلطنتی ، معادل درجه ششم را به پورت‌های پارو در یا زیر گاندک مجهز کرد. 84–89.در طول قرن ۱۸، نیروی دریایی روسیه «شبک‌ها» را معرفی کرد، انواع بالتیک در زیبک‌های مدیترانه‌ای، برای وظایف ساحلی. زیبک‌ها دریانوردی خوبی داشتن، , و هم می‌توان پارو شوند اگر نیاز هست، اسلحه‌های بیشتری داشتند و انبارهای بزرگتری نسبت به کشتی ها داشتند. در نتیجه، طرح‌های چپمن برای کشتی‌های جدید شرح‌داده‌ای بر روی آن اصول بود، اما با تطبیق‌هایی با جنگ مجمع‌الجزایر. ناوچه‌های مجمع‌الجزایر چپمن نسبت به کشتی‌هایی گالی‌ها که جایگزین کردند، حفاظت بهتری برای گروه‌شان فراهم کردند و تا ۳ برابر ظرفیت انبارها و آذوقه‌ها داشتند. آنها می‌توانستند در آب‌های باریک و کم‌عمق اطراف جزیره سنگی در هر شرایط آب و هوایی و در آب‌های آزاد در همه طوفان‌ها به جز بدترین طوفان‌ها فعالیت کنند. آن‌ها آب‌کشی عمیق‌تری نسبت به کشتی‌ها داشتند، اما به طور قابل‌توجهی کمتر از کشتی‌های جنگی بادبانی سنتی بودند. انواع کشتی‌های جدید همچنین قدرت آتش ناوگان مجمع‌الجزایر را افزایش دادند، قابلیت‌های دفاعی بهتری برای آن فراهم کردند و پشتیبانی آتش کارآمدتری را در عملیات‌های آبی خاکی ممکن کردند. از میان طرح‌های جدید، توروماها و همماها به دلیل شباهت‌هایشان به ناوچه‌های کوچک اقیانوس پیما با توصیف «ناوچه مجمع‌الجزایر» مناسب‌ترند. نیروی دریایی بعداً دکل‌های ناوچه‌ای با بادبان مربعی معمولی را جایگزین دکل‌های lateen (لاتین) کرد. پاروزنان پاروهای خود را از روی عرشه تفنگ از طریق سوله‌های پارویی که بین دهانه‌های تفنگ قرار داشت، نزدیک به خط آب عبور می دادند، که به پاروزنان اهرم بیشتری می‌داد. با این حال، همماها هنگام پارو زدن عملکرد ضعیفی داشتند و در بادهای مخالف دشوار بودند. آنها به طور قابل توجهی بزرگتر بودند - ۴۴.۵ توسط 11 متر (۱۴۶ در ۳۶ فوت) و تعداد پاروها به ۲۰ جفت افزایش یافت. آنها همچنین برخی از سنگین ترین ضلع‌های وسیع را داشتند، حتی در مقایسه با ناوچه‌های بزرگتر نیروی دریایی دریاهای آزاد. افسر توپخانه کارل فردریک اشلینگ برای افزایش تسلیحات اصلی به ۲۲ فروند ۳۶ پوندی و دو فروند ۱۲ پوندی با چپمن همکاری کرده بود که باعث افزایش تسلیحات ۳۰ پوندی شد. افزودن مهاربندهای مورب برای تقویت بدنه به هممام‌های بعدی این امکان را داد که اسلحه‌هایی قویتر از آنهایی که در بزرگترین ناوچه‌های قایقرانی نیروی دریایی دریاهای آزاد حمل می‌کردند حمل کنند. به دلیل قدرت آتش قابل توجه و اندازه نسبی آنها، جان گلته، مورخ دریایی، همماها را به عنوان "ناوچه‌های مجمع الجزایری فوق العاده" توصیف کرده است. تفاوت اصلی این بود که پاروزنان توروما بر روی عرشه هواشناسی بالای تفنگ‌ها می‌نشستند، در حالی که پاروزنان هممه روی سکوی روستایی می نشستند. گلیت آنها را به‌ عنوان تغییراتی در یک نوع توصیف کرده است، به‌ویژه وقتی طرح‌های قبل از جنگ را در نظر می‌گیریم. | ## بخش 3: همما | آنها از عملیات‌های آبی خاکی حمایت می‌کردند و حملاتی را به ناوگان مجمع الجزایر روسیه انجام دادند. در عین حال، به عنوان پشتیبانی جناحی دریایی برای ارتش سوئد در سرزمین اصلی فنلاند عمل کردند. در طول نبرد اول در سال ۱۷۸۹، یک همما مکمل توروماهای مشابه بود و در نبرد دوم در ژوئیه ۱۷۹۰، دو همما مرکز دفاعی را تشکیل دادند و بخش زیادی از قدرت آتش را فراهم کردند. 152–53, 163–64 سوئدی‌ها در حال ساختن ۳ همما‌ها اضافی در کارخانه‌های کشتی‌سازی درون قلعه سوئومن‌لینا بودند که در سال ۱۸۰۸ (میلادی) به روس‌ها تسلیم شد و هر ۳ در نیروی دریایی روسیه گنجانده شدند. یک کمی بعداً، نیروی دریایی روسیه نسخه‌های ۳۲ تفنگی خود را ساخت و کشتی نهایی در اواخر سال ۱۸۲۳ به آب انداخته شد Anderson (1962), pp. 96–97 جارل بیرگر در سال ۱۸۱۳ (میلادی) در یک حادثه غرق شد Ahlström (1997) و اریک سگرزال برای تبدیل به یک باتری بخار چرخ دستی برای دفاع ساحلی برنامه ریزی شد، اگرچه این ایده در نهایت کنار گذاشته شد و کشتی در سال ۱۸۲۶ از بین رفت. اگرچه قدرت شلیک آن نسبت به گالی‌ها فوق العاده بود، اما کیفیت قایقرانی آن تا حدودی متوسط بود و در حالی که زیر پاروها مانور بالایی داشت، همچنان در هنگام پارو زدن حرکت آن دشوار بود. همما پتانسیل این را داشت که یک سلاح مؤثر در برابر گالی ها باشد، با قدرت شلیک رو به جلو آنها مطابقت داشته باشد و آنها را با تسلیحات گسترده خود به شدت شکسته دهد. در داخل یک سازند گالی دشمن، می‌توانست ویرانی قابل‌توجهی ایجاد کند، اما چنین مانوری هرگز در یک نبرد واقعی به دست نیامد، و این نقش تاکتیکی آزمایش نشده باقی ماند. همماهای سوئدی همه با مشخصات یک گانه ساخته شده بودند، به جز طرح اولیه اودن ، و بیرگر جارل و اریک سگرزال تسلیحات سنگین تری نسبت به بقیه داشتند. تحت شکل فنلاندی "Hämeenmaa"، نام نوع کشتی بعداً به چندین کشتی نیروی دریایی فنلاند قرن بیستم منتقل شد. با تسلیم سوابورگ در سال ۱۸۰۸ به دست روسیه افتاد.هجلماروسترویک۱۷۹۰با تسلیم سوابورگ در سال ۱۸۰۸ به دست روس ها افتاد و به روسی به گلگومار تغییر نام داد. در ۷ آگوست ۱۸۰۸ در یونگ فروسوند در نزدیکی دراگسفیارد جنگید و در بازپس گیری استیربجورن شرکت کرد که به طور موقت توسط نیروهای سوئدی در جریان عملیات تصرف شده بود. در سال ۱۸۱۶ از بین رفت.استایربجورناستکهلم۱۷۹۰با تسلیم سوابورگ در سال ۱۸۰۸ دستگیر شد و اسمش تغییر شد به استور-بیورن. آخرین بار در سال ۱۸۱۷ به عنوان یک کشتی دریافت کننده (پادگان سربازان جدید) فهرست شد. Ahlström (1997)اریک سگرزالنورشوپینگ۱۸۰۹در سال ۱۸۲۱ برای تبدیل به بخارشوی پارویی برنامه ریزی شد، اما در سال ۱۸۲۶ از بین رفت. مشخصات شناورهای سوئدی کشتی هااندازه (متر)جفت پاروتسلیحاتاودنطول: عرض: پیش نویس: ۱۴۱۸ × ۱۲ پوند ۴ × ۳ پوند ۱۶ چرخشیاسلحه هاهالمار ، استارکوتر، استایربجورن ، بیرگر جارل، اریک سگرزالطول: </br> عرض: </br> پیش نویس: ۲۰۲۴ × ۳۶ پوند ۲ × ۱۲ پوند کشتی های ساخت روسیه نامکارخانه کشتی سازیسال راه اندازی سرنوشتبدنریسنت پترزبورگ۱۸۰۸در بمباران دانزیگ در سال ۱۸۱۳ شرکت کرد. | ## جمع‌بندی | در سال ۱۸۲۹ شکسته شد.نواسنت پترزبورگ۱۸۰۸در سال ۱۸۲۹ شکسته شد.سوابورگسنت پترزبورگ۱۸۰۸در سال ۱۸۲۲ شکسته شد.پترگوفسنت پترزبورگ۱۸۰۸در سال ۱۸۲۲ شکسته شد.تورنئوسنت پترزبورگ۱۸۰۸گل سرسبد دریاسالار عقب فون مولر ۱۸۱۲-۱۸۱۳ .