موضوع مقاله: مردم کام | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مردم کام | مقدمه: مردم کام (به زبان کام: ) که در چین رسماً با نام مردم دونگ (به چینی:侗族) شناخته می‌شوند، یکی از مردم کام-سویی و یکی از ۵۶ گروه قومی هستند که توسط جمهوری خلق چین به رسمیت شناخته شده‌اند. | ## بخش 1: مردم کام | آن‌ها به خاطر برنج شیرین کام (به چینی: ) که بومی منطقه خودشان است، مهارت‌های نجاری و معماری منحصر به فردشان، به ویژه نوعی پل سرپوشیده معروف به «پل باد و باران» شهرت دارند. تاریخ تصور می‌شود که مردم کام نوادگان امروزی مردم رائو باستان هستند که بخش بزرگی از جنوب چین را در اختیار داشتند.D. طبق افسانه‌های مهاجرت مردم کام جنوبی، اجدادشان از گوانگ‌ژو در گوانگ‌دونگ و واژو در گوانگشی آمده‌اند. کام‌های شمالی معتقدند که اجدادشان به دلیل هجوم ملخ‌ها از چجیانگ و فوجیان گریخته‌اند. برخی از محققان (عمدتاً چینی) نیز بر این باورند که کام‌ها شاخه‌ای از بای‌یوئه از قرن اول میلادی بوده‌اند. بای‌یوئه پس از فروپاشی پادشاهی یوئه در حدود قرن اول میلادی در حوضه رود یانگ‌تسه ساکن شدند که منجر به تأسیس بسیاری از سردمداری‌های کوچک شد. شورش‌های بسیاری از سوی مردم کام در دوران دودمان‌های مینگ و چینگ روی داد، اما هیچ‌کدام در درازمدت موفقیت‌آمیز نبودند. چینگ‌ها سیستم‌های آبیاری گسترده‌ای را در این منطقه توسعه دادند و برداشت برنج به‌طور قابل توجهی افزایش یافت، اما این امر بیشتر به نفع زمین‌داران محلی بود. مردم کام پس از جنگ نخست تریاک در سال‌های ۱۸۴۰–۱۸۴۲ بیشتر مورد استثمار نیروهای غربی، سرمایه‌داران، زمین‌داران، رباخواران و مقامات چینگ قرار گرفتند. در نتیجه این رویدادها، بسیاری از مردم کام اندکی پس از تأسیس حزب کمونیست چین در سال ۱۹۲۱ به آن کمک کرده یا به آن پیوستند. برخی از کام‌ها نیز با تأسیس واحدهای چریکی علیه نیروهای چیانگ کای‌شک با ارتش آزادی‌بخش خلق متحد شدند. اگرچه امروزه مردم کام و مردم هان عموماً روابط خوبی با هم دارند، اما تاریخ گوئیژو با تنش‌ها و درگیری‌های بی‌شماری بین چینی‌های هان و گروه‌های اقلیت غیر هان مشخص شده است. امروزه، با مهاجرت کام‌های روستایی به مناطق شهری، بسیاری از آنها در حال جذب شدن در جامعه اصلی چین هستند که منجر به ازدواج‌های بین قومی با چینی‌های هان و از بین رفتن زبان کام شده است. با این حال، تلاش‌های مختلف برای حفظ فرهنگ و زبان کام بسیار موفقیت‌آمیز بوده و بهبود شرایط زندگی در مناطق روستایی گوئیژو ممکن است روستاییان کام محلی را به ماندن به جای مهاجرت به مناطق شهری بزرگ ترغیب کند. اتنولوگ سه گونه کام را به عنوان زبان‌های جداگانه اما نزدیک به هم متمایز می‌کند: دونگ شمالی، دونگ جنوبی و سائو میائو. از نظر تاریخی، زبان کام شمالی بسیار بیشتر از کام جنوبی تحت تأثیر زبان چینی قرار گرفته است. یک الفبای لاتین در سال ۱۹۵۸ توسعه یافت، اما به دلیل کمبود مواد چاپی و معلمان آموزش‌دیده، چندان مورد استفاده قرار نمی‌گیرد. کرال بزرگ کام از سال ۲۰۰۹ توسط یونسکو به عنوان یکی از میراث فرهنگی ناملموس جهانی ثبت شده است. آهنگ‌های تک‌بخشی (در مقابل آهنگ‌های پولی‌فونیک یا چندبخشی) می‌توانند توسط یک یا چند نفر خوانده شوند. این آهنگ‌ها عبارتند از: آهنگ‌های دوئو یه (Duo Ye) آهنگ‌های عاشقانه – با همراهی پیپا یا نیوتویچن (niutuiqin) آهنگ‌های نوشیدنی آهنگ‌های عروس آهنگ‌های سوگواری آهنگ‌های پیپا اپرا در میان مردم کام بسیار محبوب است و توسط گروه‌های محلی اجرا می‌شود. بسیاری از این داستان‌های محبوب دربارهٔ رهبران قیام‌های گذشته هستند (Geary 2003:218). رهبران مشهور عبارتند از: شینگ نی (Xing Ni) – شخصیتی باستانی که افسانه‌اش احتمالاً به دودمان تانگ (۶۱۸–۹۰۷) بازمی‌گردد. وو میان (Wu Mian) – رهبر شورش سال ۱۳۷۸ در دوران دودمان مینگ به دلیل خشکسالی و قحطی. وو جین‌یین (Wu Jinyin) – وو در دهه ۱۷۴۰ برای مقاومت در برابر مالیات غلات شورش کرد، اما در سال ۱۷۴۱ کشته شد. دو برادر یتیم برادر بزرگ نامهربان دینگ لانگ و شاهدخت اژدها ژو لانگ و نیانگ می شان لانگ و اِ می لیانگ شانبو و ژو یینگتای سوئو لائو می دائو قورباغه و پرستو (داستان کشاورزی برنج) سگ (داستان کشاورزی برنج) درخت آوازخوان (داستان منشأ آوازخوانی) لیانگ نیانگنی (داستان منشأ آوازخوانی) لو نیانگ (داستان برج طبل) جامعه طایفه‌های کام به نام دو (dou) شناخته می‌شوند و به ترتیب از بزرگ‌ترین به کوچک‌ترین به جی (ji)، گونگ (gong) و خانوارها (معروف به "آشپزخانه‌ها") تقسیم می‌شوند. ریش‌سفیدان روستا به‌طور سنتی رهبران روستا بودند، اگرچه دولت از سال ۱۹۱۱ تا ۱۹۴۹ این ریش‌سفیدان را با سران روستا جایگزین کرد. قبل از ورود چینی‌های هان، کام‌ها نام خانوادگی نداشتند و به جای آن یکدیگر را با نام پدرانشان متمایز می‌کردند. | ## بخش 2: مردم کام | یک روستای واحد چندین روستا یک بخش واحد / کل منطقه روستایی محلی چندین بخش / بخش بزرگی از جمعیت کام خواستگاری و ازدواج خواستگاری سنتی شامل سه مرحله است: مرحله ملاقات اولیه که در آن مردان و زنان برای یکدیگر آهنگ می‌خوانند و شعر می‌سرایند. مرحله تبادل نشانه که در آن مرد به زن هدیه‌ای می‌دهد و از زن انتظار می‌رود برای آزمودن خواستگارش بهانه‌هایی بیاورد. با این حال، از نظر نمادین بسیار مهم است، زیرا معادل حلقه نامزدی در فرهنگ‌های غربی است. عروس بعداً به خانه داماد فرستاده می‌شود، جایی که یک پذیرایی بعد از ظهر و یک مهمانی شبانه برگزار می‌شود. روز بعد مراسم «مسدود کردن اسب» وجود دارد که در آن میزبانان در حین خواندن آهنگ، راه مهمانان را می‌بندند. تولد تولد یک کودک با رویدادهای زیر همراه است: «فرد قدم‌گذار بر آستانه»، اولین کسی که وارد خانه‌ای می‌شود که کودک در آن متولد شده، بر شخصیت و موفقیت آینده کودک تأثیر خواهد گذاشت. چندین درخت صنوبر در هنگام تولد کاشته می‌شود که در سن ۱۸ سالگی برای ازدواج و خانه جدید هدیه داده می‌شود. ساختن «پل» – سه تخته چوبی در کنار هم قرار داده می‌شوند تا حسن نیت خود را به رهگذران ابراز کنند. افرادی که به دلایل غیرطبیعی (مانند حوادث) مرده‌اند، سوزانده‌شدن می‌شوند، در حالی که کسانی که به دلایل طبیعی مرده‌اند، دفن می‌شوند. نوشیدن چای شفاف – سه قاشق «چای شفاف» و یک قطعه کوچک نقره در دهان فرد تازه درگذشته قرار داده می‌شود. شروع راه – یک خروس قرمز کشته می‌شود و جسد از تخت رؤیا برداشته و در تابوت قرار می‌گیرد. از فرد متوفی خواسته می‌شود که «به خانه بازگردد» تا در محراب اجداد خانواده زندگی کند. «انتقال پسران» (اگر متوفی زن باشد) – این مراسمی است که در آن وظایف فرزندسالاری از مادر متوفی به برادر بزرگترش یا نماینده برادر بزرگتر منتقل می‌شود. محیط زیست یک روستای کام با اندازه متوسط دارای ۲۰۰ تا ۳۰۰ خانه است، اگرچه کوچک‌ترین آنها فقط ۱۰ تا ۲۰ خانه و بزرگ‌ترین آنها بیش از ۱۰۰۰ خانه دارند. روستاهای کام معمولاً دارای موارد زیر هستند: خانه‌های چوبی به سبک گانلان (خانه پایه ای) درختان باستانی و مقدس پل‌های سرپوشیده («باد و باران») آلاچیق‌های کنار راه با نیمکت‌های چوبی یا سنگی میدان‌های گاوبازی، که در واقع زمین‌های باز هستند چاه‌هایی که با لبه‌های سنگی احاطه شده و معمولاً در نزدیکی درختان حفر می‌شوند حوضچه‌های ماهی، که به‌طور سنتی مالکیت عمومی داشتند قفسه‌هایی برای خشک کردن غلات و انبارها ورودی‌های روستا – برای محافظت در برابر متجاوزان، و همچنین جایی که مراسم «مسدود کردن راه» برگزار می‌شود برج‌های طبل – امروزه معمولاً فقط در مناطق جنوبی کام یافت می‌شوند. برج‌های طبل ممکن است برج‌های روستا یا برج‌های خانواده گسترده باشند (Geary 2003:47). محراب‌هایی برای سا سوی، خدای اصلی پانتئون کام نقاط دیدنی محبوب در سرزمین‌های گویشور کام عبارتند از منطقه جیودونگ، منطقه لیودونگ، روستای چنگیانگ، منطقه پینگ‌دنگ و منطقه یوپینگ. کشاورزی و اقتصاد مردم کام ده‌ها نوع برنج چسبناک (که به صورت محلی به آن برنج «کام» یا «خوب» می‌گویند) کشت می‌کنند. چینی‌های هان برنج غیرچسبناک کشت می‌کنند که توسط کام‌ها «برنج هان (چینی)» نامیده می‌شود. غذاهای مکمل شامل ذرت، ارزن، سبزیجات، آلو، هلو، گلابی، قارچ، نارنگی ماندارین، دارابی و هندوانه است. به‌طور کلی کام‌ها زمین‌های پست‌تری نسبت به میائو اشغال می‌کنند و بنابراین ثروتمندتر هستند. حیواناتی که اغلب توسط مردم کام پرورش داده می‌شوند عبارتند از: گاومیش آبی: ۱ تا ۳ رأس در هر خانوار خوک: ۱ تا ۳ رأس در هر خانوار مرغ: ۲ تا ۲۰ قطعه در هر خانوار. مرغ‌هایی که توسط کام‌ها پرورش داده می‌شوند معمولاً سالانه حدود ۱۰۰ تخم می‌گذارند. اردک‌ها تمایل به از بین بردن نهال‌های برنج دارند و بنابراین نسبت به مرغ‌ها ترجیح داده نمی‌شوند. «چهار ستون» آشپزی کام عبارتند از برنج چسبناک، غذای ترش (ترشی)، فلفل تند و شراب برنج. دیگر غذاها و چاشنی‌های محلی محبوب شامل ماهی کبابی، سس روده، گوشت خوک با خون بنفش، سس خون مرغ، چای روغنی، گونگ‌گوئو (میان‌وعده برنج چسبناک شیرین شده با لیانا) و بیانمی (میان‌وعده دیگر برنج چسبناک) است. صنوبر از منطقه کام برای ساخت کشتی‌های کاشف قرن پانزدهم، ژنگ هی و تالار بزرگ خلق استفاده شد. | ## بخش 3: مردم کام | سبدها را می‌توان از پنج نوع ماده گیاهی ساخت، یعنی کاه برنج چسبناک، علف پیرگ، علف گوانگشی، بامبو و خیزران. دو جشنواره سال نو: سال نو کام سال نوی چینی جشنواره‌های یک روزه مرتبط با کار، که در آن مرغ، ماهی و برنج چسبناک خورده می‌شود. بذرپاشی کاشت پنبه شستن گاومیش‌ها خوردن برنج نو چهار جشنواره برداشت محصول وجود دارد که ۱ تا ۳ روز طول می‌کشد. جشنواره نیمه پاییز روز کدو تنبل روز لوشنگ کشت زمین جدید جشنواره‌های آوازخوانی: یادبود عشاقی که توسط صاعقه کشته شدند جشنواره آوازخوانی گائوبا جشنواره‌های یادبود: روز دختران روز پادشاه لین – یادبود لین کوان، قهرمان کام شمالی قرن چهاردهم روز آ دیانلونگ روز جیاشو روز بهترین آب و هوا – جیانگ یینگفانگ، «رابین هود» مردم کام که رهبری شورشی در قرن نوزدهم را بر عهده داشت، در این روز جشن گرفته می‌شود. جشنواره‌های متفرقه: مرتب کردن قبرها (جشنواره چینگ‌مینگ یا «غبارروبی از مقبره») جشنواره کیک برنج شیرین روز آتش‌بازی جشنواره قایق اژدها جشنواره زونگبا (زونگبا نوعی کوفته ساخته شده از برنج چسبناک است، شبیه به زونگزی.) جشنواره خوردن روده گاو گاوبازی نیز از نظر تاریخی در میان مردم کام محبوب بوده است. دین مردم کام به‌طور سنتی چندخداپرست هستند و عناصر زیادی از جان‌گرایی در دین آنها وجود دارد. توتم‌ها شامل لاک‌پشت، مار و اژدها هستند و اجداد پرستش‌شده شامل چهره‌های اسطوره‌ای سونگ سانگ، سونگ ان، ژانگ لیانگ و ژانگ می‌هستند. با این حال، کام‌ها از طریق تماس‌های تاریخی با هان‌ها تحت تأثیر بودیسم، تائوئیسم و کنفوسیوس‌گرایی قرار گرفته‌اند. این تأثیر عمدتاً در مورد پرستش اجداد، مراسم تشییع جنازه و برخی جشنواره‌ها مانند جشنواره بهار و قایق اژدها دیده می‌شود. کام‌ها همچنین از دانه‌های برنج، ریشه‌های بامبو، حلزون‌ها و استخوان، چشم، خون و تخم مرغ برای پیشگویی استفاده می‌کنند. الهه ورودی روستا الهه پل خدایان و الهه‌های زمین سه خدای سعادت خانواده یک خدای عشق که در واقع از پنج خدای مرد تشکیل شده است خدای دورکننده شر روح آسمان و زمین پرستش خورشید و ماه (برگرفته از دین چینی) تندر و آذرخش کوه‌ها رودخانه‌ها و نهرها چاه‌ها دو روح آتش: یکی خوب و یکی بد سنگ‌های بزرگ و تخته‌سنگ‌ها «درختان باد و آب» (یعنی درختانی با ویژگی‌های جادویی) و درختان همیشه سبز باستانی ارواح گاومیش آبی ارواح نهال برنج ارواح درختان میوه مارها بسیار مورد احترام هستند و اغلب تصور می‌شود که نیاکان مردم باستانی بای‌یوئه بوده‌اند که کام‌ها را نیز شامل می‌شدند. بنیان‌گذاران افسانه‌ای مردم کام، ژانگ لیانگ و ژانگ می، اغلب برای کمک به بیماری‌ها و بلایا فراخوانده می‌شوند. عدم ازدواج در سال چینی ببر، زیرا باید حدود نه سال قبل از به دنیا آوردن اولین فرزند خود صبر کنند. زنان باردار نمی‌توانند در مراسم یا تدارکات ازدواج شرکت کنند، از آشنایان بیمار عیادت کنند یا برای خدایان قربانی کنند. تابوت‌ها نباید هیچ شیء فلزی در داخل خود داشته باشند، زیرا ارواح درگذشته از اشیاء فلزی، به ویژه مس، می‌ترسند. گوشت کلاغ یا حیوانات وحشی مرده با علت مرگ ناشناخته بدشانسی می‌آورد و نباید خورده شود. ورودی‌های اصلی دو خانه نباید مستقیماً رو به روی هم باشند زیرا این کار باعث نزاع شدید می‌شود. در اولین روز سال نوی چینی نباید چیزی خریده شود، زیرا این کار ممکن است باعث کاهش مواد برای سال جدید شود. در این روز، کف‌ها نباید جارو شوند، زباله‌ها نباید بیرون ریخته شوند، دوستان نباید ملاقات شوند، از مشاجره باید اجتناب شود و چاقو نباید برای بریدن غذا استفاده شود. لوشنگ نباید بین کاشت و نشاء نهال‌های برنج نواخته شود، زیرا می‌تواند باعث هجوم حشرات شود. هنگام شکار، نام حیوانات نباید فریاد زده شود تا خدای کوه برای محافظت از آنها بیدار نشود. ماهی‌هایی که در خلاف جهت جریان آب شنا می‌کنند توسط خدایان محافظت می‌شوند و گرفتن یکی از آنها منجر به بدشانسی می‌شود. (این رسم توسط چینی‌ها نیز انجام می‌شود) یک فرد تازه درگذشته اگر گربه‌ای از روی او بپرد، بلند می‌شود؛ بنابراین، تمام حیوانات اهلی باید از آنها دور نگه داشته شوند. جادو و شمنیسم آیین‌هایی که شامل عناصر فراطبیعی هستند شامل رقص اژدها، رقص گاومیش بهاری و مراسم پیشگیری از آتش‌سوزی است که در آن خاکستر در قایق‌ها قرار داده شده و به پایین‌دست فرستاده می‌شود. اهداف زیادی برای جادوگری وجود دارد، مانند دفع ارواح شیطانی، بازیابی روح یک کودک آشفته، انتقام از دشمنان و ایجاد عشق. عروسک‌های وودو که از چینی‌ها به عاریت گرفته شده‌اند، ساخته می‌شوند تا بتوان سنجاق‌هایی را روی آنها فروکرد و نام و تاریخ تولد فرد روی آنها نوشته می‌شود. | ## جمع‌بندی | شمن‌باوری توسط کام‌ها انجام می‌شود و شباهت‌های زیادی با شمنیسم میائو (همونگ) دارد.