موضوع مقاله: شب هیولای خونین | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # شب هیولای خونین | مقدمه: شب هیولای خونین یک فیلم علمی تخیلی و ترسناک آمریکایی محصول ۱۹۵۸ دربارهٔ تیمی از دانشمندان است که توسط یک موجود بیگانه تعقیب می‌شوند؛ موجودی که جنین‌های خود را در طول یک پرواز فضایی در بدن یک فضانورد می‌کارد. | ## بخش 1: شب هیولای خونین | این فیلم به تهیه‌کنندگی فیلم‌ساز بهره‌کش راجر کورمن و برادرش جین کورمن، یکی از نخستین فیلم‌هایی بود که توسط برنارد ال. کوالسکی کارگردانی شد و فیلم‌نامه آن را مارتین وارنو ۲۱ ساله (در اولین تجربه خود) نوشت. در این فیلم چندین بازیگر که به‌طور منظم با راجر کورمن همکاری داشتند، از جمله مایکل امت، اد نلسون، استیو دانلپ، جورجیانا کارتر و تایلر مک‌وی به ایفای نقش پرداختند. نوشتن فیلم‌نامه برای وارنو شش هفته طول کشید و عنوان اولیه آن «موجودی از کهکشان ۲۷» بود. داستان فیلم تا حدی تحت تأثیر رقابت فضایی در دنیای واقعی و فیلم هاوارد هاکس یعنی «چیزی از دنیای دیگر» (۱۹۵۱) قرار داشت. فیلم‌نامه‌نویسان، جروم بیکسبی و هارولد جیکوب اسمیت، در دیالوگ‌نویسی به وارنو کمک کردند (بدون ذکر نام در تیتراژ). این فیلم با بودجه‌ای حدود ۶۸٬۰۰۰ دلار در مدت هفت روز در استودیوهای چارلی چاپلین، برانسون کانیون و یک ایستگاه تلویزیونی در مانت لی در هالیوود (لس آنجلس) فیلم‌برداری شد. لباس بیگانه در این فیلم قبلاً در فیلم دیگر راجر کورمن با نام «انسان غارنشین نوجوان» (۱۹۵۸) که تنها دو هفته قبل فیلم‌برداری شده بود، استفاده شده بود. دانیل هالر، مدیر هنری فیلم که سفینه فضایی و سایر وسایل صحنه را ساخته بود، در فواصل کاری در استودیو می‌خوابید. فیلم در سال ۱۹۹۶ در یکی از قسمت‌های مجموعه تلویزیونی کمدی نمایش تئاتر علمی معمایی ۳۰۰۰ نمایش داده شد. خلاصه داستان یک سفینه موشکی حامل فضانوردی به نام جان کورکوران پرتاب می‌شود و در مدار زمین قرار می‌گیرد که اولین پرتاب فضایی سرنشین‌دار ایالات متحده به‌شمار می‌رود. اندکی پس از پرتاب، سفینه با جسم ناشناسی برخورد می‌کند و کورکوران مجبور به لغو مأموریت و فرود می‌شود. با این حال، تجهیزات نمی‌توانند فرود سریع به جو را تحمل کنند و سفینه در جنگل سقوط کرده و منجر به مرگ کورکوران می‌شود. دیو رندال و دونا بیکسبی، دو تکنسین از یک ایستگاه ردیابی آژانس فضایی در نزدیکی محل، سفینه سقوط‌کرده را پیدا کرده و جسد کورکوران را بازیابی می‌کنند. آن‌ها با دیدن شکافی غول‌پیکر در بدنه فضاپیما و ماده‌ای گل‌مانند که بخشی از لاشه را پوشانده، متحیر می‌شوند. دکتر الکس وایمن، استیو دانلپ و پزشک تیم، جولی بنسون (نامزد کورکوران)، به آن‌ها ملحق می‌شوند. وایمن متوجه می‌شود که جسد کورکوران هیچ نشانه‌ای از جمود نعشی ندارد و خون او به شکلی غیرعادی لخته نشده است. تیم جسد را به آزمایشگاه می‌برد و متوجه بی‌نظمی‌های بیشتری می‌شود؛ اگرچه بدن فاقد ضربان قلب یا نبض است، اما فشار خون یک انسان زنده را حفظ کرده است. پس از بررسی خون او زیر میکروسکوپ، آن‌ها سلول‌های غیرعادی و ناشناخته‌ای را پیدا می‌کنند که در برابر نابودی توسط گلبول‌های سفید انسان مقاوم هستند. در ادامه، رندال مورد حمله موجودی بزرگ قرار می‌گیرد که در بوته‌زارهای اطراف ایستگاه پنهان شده است. پس از بررسی مجدد، آن‌ها متوجه می‌شوند سلول‌های مرموز به جنین‌های مارمولک‌مانند تبدیل شده و در حفره شکمی کورکوران قرار گرفته‌اند. کورکوران معتقد است موجود بدجنس نیست و از دیگران می‌خواهد به او فرصت توضیح بدهند. در حالی که دیگران برای نابودی موجود با بمب‌های گازی دست‌ساز برنامه‌ریزی می‌کنند، کورکوران موجود را در غاری نزدیک پیدا می‌کند. موجود پس از مصرف مغز وایمن، اکنون قادر است با صدای او صحبت کند و دانش او را از طریق «فتوسنتز» جذب کرده است. بیگانه ادعا می‌کند که برای نجات نسل بشر از تمایلات خودویرانگرش به زمین آمده است. او توضیح می‌دهد که جنین‌هایش در بدن کورکوران کاشته شده‌اند تا تکثیر شوند و نژاد بشر را تحت کنترل بگیرند. کورکوران با درک اینکه موجود قصد دارد اراده گونه خود را به زور بر بشریت تحمیل کند، نتیجه می‌گیرد که او شرور است و برای جلوگیری از تولد جنین‌ها خودکشی می‌کند. دیگران سپس موجود را با مواد منفجره می‌کشند، اما موجود در آخرین نفس‌هایش هشدار می‌دهد که دیگران از گونه او در فضا منتظر هستند و روزی برای فتح بشریت بازخواهند گشت. «شب هیولای خونین» یکی از چندین فیلمی بود که توسط فیلم‌ساز فیلم‌های درجه ب، راجر کورمن و برادرش جین کورمن تهیه شد. این دو همچنین در ساخت فیلم‌های «دختر ماشین داغ» (۱۹۵۸)، «هیولا از غار جن‌زده» (۱۹۵۹)، «حمله زالوهای غول‌پیکر» (۱۹۵۹) و «تدفین پیش از موعد» (۱۹۶۲) با یکدیگر همکاری کردند. در ابتدا برای نگارش فیلم‌نامه با جروم بیکسبی، نویسنده آثار علمی تخیلی که فیلم «آن! ترس از ماورای فضا» (۱۹۵۸) را در کارنامه داشت، تماس گرفته شد؛ اما بیکسبی مشغول پروژه دیگری بود و دوست صمیمی‌اش مارتین وارنو را برای این کار پیشنهاد داد. | ## بخش 2: شب هیولای خونین | او با راجر و جین کورمن ملاقات کرد و آن‌ها درباره آنچه وارنو «نوعی ایده عجیب برای فیلم» می‌نامید، با او صحبت کردند. آن‌ها به وارنو چند صد دلار برای این کار پیشنهاد دادند که کمتر از حداقل نرخ دستمزد مصوب (Scale) بود؛ اما از آنجایی که وارنو در آن زمان عضو انجمن نویسندگان غرب آمریکا نبود و از دستورالعمل‌ها اطلاع نداشت، پیشنهاد را پذیرفت و قرارداد را امضا کرد. اگرچه وارنو حدس می‌زد که این یک فیلم کم‌هزینه باشد، اما گفت که کورمن‌ها هیچ دستورالعمل خاصی برای او تعیین نکردند: «من این تصور را به آن‌ها دادم که می‌دانم چه کار می‌کنم و آن‌ها هم به این فکر افتادند که قرار نیست از ۵۰ هزار هنرور و این‌جور چیزها استفاده کنم.» نوشتن فیلم‌نامه «هیولای خونین» حدود شش هفته طول کشید. این فیلم‌نامه با عنوان موقت «موجودی از کهکشان ۲۷» که توسط وارنو ابداع شده بود نوشته شد، اما برادران کورمن بعداً آن را به «شب هیولای خونین» تغییر دادند. در تیتراژ فیلم، اعتبار ایده اصلی داستان به جین کورمن داده شد، اما وارنو ادعا کرد که تقریباً تمام فیلم را خودش نوشته و کورمن نقش کمی در داستان داشته است: «او ایده‌های پراکنده‌ای داشت، اما آن‌ها ربط چندانی به فیلمی که تبدیل به شب هیولای خونین شد نداشتند.» وارنو همچنین درباره او گفت: «جین واقعاً تا زمانی که راجر اجازه نمی‌داد، دهانش را باز نمی‌کرد.» وارنو فیلم‌نامه را به تنهایی نوشت و بخش‌هایی از آن را در حین کار به راجر و جین کورمن نشان می‌داد. داستان فیلم که به تصویر کشیدن تخیلیِ اولین سفر سرنشین‌دار آمریکا به فضا می‌پردازد، به‌شدت تحت تأثیر رقابت فضایی بود که در آن زمان بین ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی جریان داشت. جین کورمن گفت که یکی دیگر از الهام‌بخش‌های اصلی، فیلم «چیزی از دنیای دیگر» (۱۹۵۱) به کارگردانی هاوارد هاکس بود؛ فیلمی علمی تخیلی درباره گروهی از سربازان و دانشمندان که توسط یک موجود بیگانه در یک پاسگاه تحقیقاتی دورافتاده در شمالگان تهدید می‌شوند. آن فیلم در آن زمان یک اثر کلاسیک بود و امروز هم کلاسیک است.» با این حال، وارنو گفت که هرگونه تأثیر از آن فیلم فقط ناخودآگاه بوده است. وارنو گفت که از دوستان و همکاران فیلم‌نامه‌نویس خود، جروم بیکسبی و هارولد جیکوب اسمیت، کمک‌های ذکرنشده‌ای دریافت کرده است؛ اسمیت بعدها برای فیلم «ستیزه‌جویان» (۱۹۵۸) برنده جایزه اسکار بهترین فیلم‌نامه غیراقتباسی شد. وارنو دیالوگ‌ها و ایده‌ها را با هر دو نفر در میان می‌گذاشت و از آن‌ها مشاوره می‌گرفت. اسمیت به‌ویژه الهام‌بخش دیالوگ‌های سخنرانی هیولا در پایان فیلم بود؛ جایی که موجود توضیح می‌دهد چگونه شخصیت‌های انسانی او را تجسم شرارت می‌دانند، صرفاً به این دلیل که با آن‌ها متفاوت است. یکی از مضامین اصلی فیلم، همان‌طور که در تلاش‌های جان کورکوران برای دفاع از موجود بیگانه تجسم یافته، این بود که صرفاً زشت یا متفاوت بودن کسی یا چیزی، لزوماً آن را به موجودی شرور تبدیل نمی‌کند. با این حال، فیلم‌نامه از ویژگی مشترک اکثر فیلم‌های ترسناک دهه ۱۹۵۰ پیروی می‌کرد که حتی هیولاهای تا حدی قابل درک نیز کاملاً سمپاتیک نیستند و هیولای این فیلم با باردار کردن اجباری کورکوران و تلاش برای تسلط بر جهان، شرارت خود را ثابت می‌کند. «شب هیولای خونین» یکی از اولین تجربه‌های کارگردانی کوالسکی و اولین فیلم علمی تخیلی او بود، هرچند او بعداً «حمله زالوهای غول‌پیکر» را نیز کارگردانی کرد. برای بازیگران این فیلم، آن‌ها بیشتر کسانی را انتخاب کردند که در دیگر فیلم‌های راجر کورمن کار کرده بودند. مایکل امت با کوالسکی در مجموعه تلویزیونی وسترن «چکمه و زین» همکاری کرده بود و کوالسکی از اخلاق کاری او تحت تأثیر قرار گرفته بود. اد نلسون نیز در چندین فیلم راجر کورمن از جمله «زنان مرداب» (۱۹۵۵)، «حمله خرچنگ‌های غول‌پیکر» (۱۹۵۷) و «ایزدبانوان صخره کوسه» (۱۹۵۸) بازی کرده بود. اگرچه این‌ها فیلم‌های هفت‌روزه بودند و عناوینشان جنبه بهره‌کشی داشت، اما ما می‌خواستیم آن‌ها را به بهترین شکلی که می‌توانیم بسازیم. هر دو برادر کورمن در بیشتر مراحل تولید حضور داشتند و علاوه بر مسائل مالی، در امور خلاقانه نیز مشارکت می‌کردند. جین بیشتر درگیر عملیات روزمره بود، در حالی که راجر کورمن باتجربه‌تر بر کار نظارت داشت و کوالسکی را راهنمایی می‌کرد. تمام صحنه‌های داخلی در استیج‌های صدای داخل استودیوهای چارلی چاپلین (که در آن زمان استودیو کلینگ نامیده می‌شد) گرفته شد. بیشتر صحنه‌های خارجی در برانسون کانیون، مجموعه‌ای از غارها در گریفیت پارک لس آنجلس فیلم‌برداری شد که مکانی محبوب برای فیلم‌های کم‌هزینه بود. صحنه‌های خارجی ایستگاه ردیابی در یک ایستگاه تلویزیونی در مانت لی، نه چندان دور از نشان هالیوود فیلم‌برداری شد. وارنو گفت که این اولین ایستگاه تلویزیونی ساخته شده در لس آنجلس بود که در زمان فیلم‌برداری فقط برای پخش‌های اضطراری استفاده می‌شد. تمام فیلم‌برداری در خارج از ایستگاه انجام شد و هیچ صحنه‌ای در داخل آن گرفته نشد. بیشتر صحنه‌های شبانه در آنجا، در طول روز فیلم‌برداری شدند و گروه فیلم‌برداری اغلب مجبور بودند سایه‌هایی برای فیلم‌برداری پیدا کنند یا جلوی خورشید را بگیرند تا تصور شب ایجاد شود. جین کورمن درباره فیلم‌برداری گفت: «آن واحد یکی از سیارترین گروه‌هایی بود که من تا به حال با آن‌ها کار کرده بودم. به‌طور معمول، همه به دنبال خورشید می‌روند؛ ما به دنبال سایه‌ها بودیم.» لباس بیگانه‌ای که در فیلم «شب هیولای خونین» دیده می‌شود، دقیقاً همان لباسی است که در فیلم دیگر راجر کورمن با نام «انسان غارنشین نوجوان» (۱۹۵۸) استفاده شده بود. این کار برای صرفه‌جویی در هزینه‌ها انجام شد، زیرا کورمن‌ها اغلب سعی می‌کردند دکورها، لباس‌ها و سایر عناصر موجود از فیلم‌های قبلی را در فیلم‌های جدید بگنجانند. وارنو گفت که برادران کورمن آنقدر به هزینه‌های خود اهمیت می‌دادند که کلمه «ارزان» واژه اصلی در واژگان آن‌ها بود. صحنه‌های مربوط به لباس هیولا در این دو فیلم با فاصله حدود دو هفته از یکدیگر فیلم‌برداری شدند. این لباس برای «هیولای خونین» کمی تغییر کرد؛ وارنو ادعا کرد که شخصی در صحنه گفته بود «بینی‌اش خیلی شبیه یهودی‌هاست»، بنابراین کمی کوتاه شد تا بیشتر شبیه منقار شود. | ## بخش 3: شب هیولای خونین | فیلم‌برداری برای استرلین بسیار دشوار بود زیرا در طول صحنه‌های خارجی، داخل لباس به‌شدت داغ می‌شد. دانیل هالر که بعدها خود کارگردان سینما شد، به عنوان مدیر هنری در این فیلم فعالیت کرد. هالر بسیاری از کارهای ساخت‌وساز دستی در صحنه را خودش انجام داد و یک کاروان به استودیو آورد تا بتواند در فواصل کاری در آنجا بخوابد. از جمله وسایل صحنه‌ای که او ساخت، سفینه موشکی بود که بدنه آن از تخته‌سه‌لایی دایره‌ای شکل ساخته شده بود و سپس با یک لایه پلاستیکی پوشانده و با اسپری رنگ‌آمیزی شده بود تا فلزی به نظر برسد. هالر همچنین سلول‌های خونی را که شخصیت‌ها زیر میکروسکوپ می‌دیدند و بیگانگان نوزاد (که شبیه اسب‌های دریایی بودند) طراحی کرد. تقریباً تمام عوامل این فیلم بعدها در «حمله زالوهای غول‌پیکر» با برادران کورمن و کوالسکی همکاری کردند. موسیقی لازلو برای این فیلم، در «زالوها» و سپس دوباره در فیلم «هیولا از غار جن‌زده» (۱۹۵۹) به کارگردانی مونته هلمن استفاده شد. حکمیت انجمن نویسندگان > من یکی از معدود افرادی هستم که علیه راجر کورمن به حکمیت رفتم. راجر داره به من فرصت می‌ده!» و در این میان، راجر به این آدم‌ها در هفته تقریباً هیچ دستمزدی نمی‌داد. > — مارتین وارنو نارضایتی مارتین وارنو از کورمن‌ها در نهایت باعث شد که او آن‌ها را به مراجع رسمی حکمیت بکشاند. اگرچه وارنو هنگام نوشتن فیلم‌نامه عضو انجمن نویسندگان آمریکا (WGA) نبود، اما توسط بازیگر، جی جاستین، تشویق شد تا موضوع را با آن‌ها در میان بگذارد. به گفته وارنو، جاستین ادعا کرده بود که چندین بازیگر و نویسنده در گذشته مشکلات مشابهی با کورمن‌ها داشتند، اما اقدامی نمی‌کردند چون کورمن‌ها به آن‌ها در فیلم‌هایشان کار می‌دادند. وارنو پس از ملاقات با انجمن نویسندگان، به عضویت آن درآمد و به دلیل عدم پرداخت دستمزد کافی، پرونده‌ای علیه کورمن‌ها باز کرد. راجر کورمن هنگام دریافت اخطاریه حکمیت در حال تدوین فیلم بود و چنان عصبانی شد که شروع به فریاد زدن و پرتاب اشیا در اتاق تدوین کرد. وارنو ادعا کرد که یکی از عوامل فیلم به او پیشنهاد داد که اگر از شکایت صرف‌نظر کند، کورمن‌ها او را برای پروژه‌های آینده استخدام خواهند کرد، اما وارنو نپذیرفت. وارنو بعدها پس از اطلاع از اینکه جین کورمن قرار است اعتبار نویسندگی داستان اصلی را دریافت کند، دومین شکایت را ثبت کرد. وارنو ادعا کرد که کورمن هیچ نقشی در داستان نداشته و مقادیر زیادی یادداشت تاریخ‌دار ارائه کرد که ثابت می‌کرد خودش داستان را نوشته است. با این حال، راجر کورمن از پرداخت پول به وارنو خودداری کرد و در نتیجه، اجازه نداشت از اعضای انجمن نویسندگان در فیلم‌هایش استفاده کند. کورمن چندین سال از نویسندگان غیراتحادیه‌ای استفاده کرد، اما سرانجام زمانی که می‌خواست از یک نویسنده اتحادیه‌ای در یکی از فیلم‌هایش استفاده کند، با پرداخت طلب وارنو موافقت کرد. با وجود پیروزی وارنو در مورد اعتبار نویسندگی، نام جین کورمن به عنوان نویسنده داستان اصلی در تیتراژ فیلم باقی ماند؛ زیرا توزیع‌کننده فیلم، آمریکن اینترنشنال پیکچرز، اعلام کرد که حذف نام او مستلزم جمع‌آوری تمام نسخه‌ها و تغییر آن‌هاست که هزاران دلار هزینه دارد و وارنو با باقی ماندن آن موافقت کرد. این فیلم در نمایش‌های آزمایشی بدون تبلیغ برای تماشاگران پخش شد؛ تماشاگرانی که برای دیدن فیلم دیگری آمده بودند، با اکران غافلگیرکننده این فیلم روبرو شدند. او درباره تماشای آن گفت: «در سمت چپ من فارست جی اکرمان و در سمت راست من جری بیکسبی نشسته بودند. وظیفه اصلی آن‌ها این بود که دست‌های مرا محکم بگیرند تا رگ خودم را نبرم.» این فیلم در ۸ سپتامبر ۱۹۵۸ در منطقه تگزاس به صورت دو فیلم با یک بلیت همراه با فیلم «ایزدبانوان صخره کوسه» اکران شد و در ۵ دسامبر ۱۹۵۸ در سایر بازارها به اکران گسترده درآمد. فلین، استاد دانشگاه تاوسان، این فیلم را با فیلم «ترس خزنده» (۱۹۶۴) مقایسه کرد و گفت: «کورمن از ساختن نسخه‌های ارزان‌قیمت فیلم‌های محبوب حرفه‌ای برای خود ساخت، اما به نظر می‌رسد در اینجا ته دیگ را می‌تراشد». تام شیلز، نویسنده واشینگتن پست، نوشت: «سخت است فیلمی بدتر از این پیدا کرد» و هیولا را به «یک مرغ تارمالی و پر شده» تشبیه کرد. لئونارد مالتین به فیلم یک‌ونیم ستاره از چهار ستاره داد و نوشت: «خوب کارگردانی شده، اما بودجه‌اش برای موفقیت خیلی کم است». کریس اگرستون از سایت بلادی دیسگاستینگ نوشت که بیگانه در این فیلم «شبیه طوطی‌ای به اندازه انسان است که با مدفوع پوشانده شده» و آن را به عنوان پنجمین هیولای بد تاریخ سینما رتبه‌بندی کرد. با این حال، او گفت که ایده باردار کردن یک انسان توسط بیگانه «مفهومی جالب» بود و اشاره کرد که این ایده در فیلم «بیگانه» اثر ریدلی اسکات دوباره استفاده شد. نمایش تئاتر علمی معمایی ۳۰۰۰ فیلم «شب هیولای خونین» در اولین قسمت از فصل هفتم مجموعه تلویزیونی «نمایش تئاتر علمی معمایی ۳۰۰۰» نمایش داده شد. این فیلم یکی از چندین اثر کارگردانی یا تهیه‌کنندگی راجر کورمن بود که در این برنامه مورد تمسخر قرار گرفت. راهنمای این برنامه، فیلم را به عنوان «یک تریلر هیولایی علمی تخیلی بدون هیچ هیجانی» توصیف کرده است. شوخی‌های تکراری در این قسمت شامل «میگو» نامیدن انگل‌های کاشته شده در بدن کورکوران و مسخره کردن واکنش ضعیف دولت به سقوط یک موشک بود که تنها چند دانشمند و یک کامیون کفی را برای بررسی فرستاده بودند. | ## جمع‌بندی | مایک نلسون، نویسنده اصلی برنامه، نوشت: «این فیلم مردانی خاکستری را نشان می‌دهد که در دفتری خاکستری به‌طور یکنواخت صحبت می‌کنند.