موضوع مقاله: نوع‌دوستی محدود به گروه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نوع‌دوستی محدود به گروه | مقدمه: نوع‌دوستی محدود یا دگرخواهی محدود ، مفهومی در روان‌شناسی اجتماعی، زیست‌شناسی فرگشتی و انسان‌شناسی است که به توصیف دگرخواهی نسبت به یک گروه خودی می‌پردازد که اغلب با دشمنی نسبت به گروه‌های بیگانه همراه است. | ## بخش 1: نوع‌دوستی محدود به گروه | این مفهوم ترکیبی از دگرخواهی (رفتاری به نفع دیگران بدون منفعت مستقیم شخصی) و محدودنگری (داشتن دیدگاه محدود) است. در کنار هم، این مفاهیم «دگرخواهی محدود» یا دگرخواهی‌ای را می‌سازند که دامنه آن به گروه خودیِ فرد محدود می‌شود. این پدیده با مفاهیمی نظیر تبعیض علیه گروه‌های بیگانه و حمایت از خودی پیوندی نزدیک دارد. پژوهش‌ها نشان می‌دهند که دگرخواهی محدود احتمالاً در انسان‌ها برای ارتقای سطوح بالای همکاری درون‌گروهی تکامل یافته است که برای بقای گروه مزیتی حیاتی محسوب می‌شود. این مفهوم اغلب برای تبیین رفتارهای اجتماعی در داخل و میان گروه‌ها به کار می‌رود؛ از جمله اینکه چرا افراد در گروه‌های اجتماعی خود همکاری می‌کنند اما نسبت به سایر گروه‌ها رفتاری تهاجمی دارند. داروین در کتاب خود با عنوان تبار انسان مشاهده کرد که رقابت بین گروه‌هایی از یک گونه و همکاری در درون گروه‌ها، ویژگی‌های تکاملی مهمی هستند که بر رفتار انسانی تأثیر گذاشته‌اند. در حالی که داروین اولین کسی بود که مفهوم کلی نوع‌دوستی محدود به گروه را توصیف کرد، این اصطلاح در سال ۲۰۰۷ توسط اقتصاددانانی به نام‌های «جونگ-کیو چوی» (Jung-Kyoo Choi) و ساموئل بولز ابداع شد. در ادامه نظریه‌های اولیه داروین، پژوهشگران مدرن در حوزه‌هایی مانند زیست‌شناسی تکاملی و روان‌شناسی اجتماعی شروع به بررسی تکامل پویایی‌های گروهی و نوع‌دوستی کردند. بولز و همکار اقتصاددانش هربرت گینتیس، یک تکامل مشترک میان جنگاوری و نوع‌دوستی درون‌گروهی را پیشنهاد دادند. علاوه بر این کارها بر روی تکامل، مجموعه‌ای از مطالعات تأثیرگذار که بر روی گروه‌های بومی در پاپوآ گینه نو انجام شد، مشارکت‌های اصلی در مطالعه نوع‌دوستی محدود به گروه بودند. این مطالعات نشان دادند که چگونه هنجارهای اجتماعی و رفتارهای پیرامون همکاری اغلب توسط محدودگرایی (پاروکیالیسم) شکل می‌گیرند. به طور مشخص، مشخص شد که این رفتارهای نوع‌دوستانه به گروه قومی، نژادی یا زبانی خود فرد محدود می‌شود. این پژوهش فاش کرد که افراد تمایل بیشتری به محافظت از اعضای درون‌گروه خود دارند، حتی اگر این امر مستلزم پرخاشگری نسبت به اعضای برون‌گروه باشد. این جانوران خون شکار شده را با اعضای گروه که موفق به تغذیه نشده‌اند تقسیم می‌کنند؛ رفتاری که ریشه‌های تکاملی همکاری و نوع‌دوستی محدود به گروه را در سطوح اولیه نشان می‌دهد. نوع‌دوستی محدود به گروه به شکلی از رفتار نوع‌دوستانه اشاره دارد که به صورت ترجیحی نسبت به اعضای گروه خودی نشان داده می‌شود و اغلب با خصومت نسبت به افراد خارج از گروه همراه است. ترجیح نسبت به درون‌گروه اغلب به صورت همکاری با اعضای همان گروه اجتماعی، قومی یا فرهنگی و فداکاری برای آن‌ها تجلی می‌یابد. در مقابل، خصومت نسبت به برون‌گروه اغلب به شکل پرخاشگری و تبعیض علیه اعضای گروه‌های اجتماعی متفاوت ظاهر می‌شود. نوع‌دوستی محدود به گروه از نوع‌دوستی عمومی متمایز است؛ نوع‌دوستی عمومی رفتاری است که برای سود رساندن به فردی دیگر و بدون در نظر گرفتن سود شخصی انجام می‌شود. تعادل بین رفتار ترجیحی با درون‌گروه و خصومت با برون‌گروه برای درک پویایی‌های بین‌گروهی حائز اهمیت است. به طور گسترده‌تر، نوع‌دوستی می‌تواند در اشکال مختلفی ظاهر شود، از اعمال کوچک محبت‌آمیز مانند کمک به یک غریبه یا دوست در درماندگی، تا فداکاری‌های بزرگ‌تر مانند اهدای عضو برای نجات جان دیگری. زیست‌شناسان تکاملی، کردارشناسان و روان‌شناسان ریشه‌های نوع‌دوستی را بررسی کرده و پیشنهاد داده‌اند که این رفتار ممکن است به عنوان وسیله‌ای برای افزایش بقای خویشاوندان (انتخاب خویشاوندی) یا به عنوان راهبردی برای دریافت سود متقابل از فردی دیگر (هنجار معامله به مثل) تکامل یافته باشد. هنجارهای فرهنگی و اجتماعی به طور قابل توجهی بر رفتار نوع‌دوستانه تأثیر می‌گذارند، که این موضوع در تنوع هنجارها و نمودهای نوع‌دوستی در جوامع مختلف بشری مشهود است. نوع‌دوستی اغلب در مقابل خودپرستی اخلاقی قرار می‌گیرد؛ دیدگاهی که معتقد است افراد باید بر اساس منافع شخصی خود عمل کنند. پیچیدگی انگیزه‌های انسانی، تشخیص تمایز بین نوع‌دوستی و نفع شخصی را دشوار می‌سازد و این موضوع یک بحث جاری در هر دو حوزه روان‌شناسی و فلسفه است. نظریه‌های تکاملی نظریه انتخاب خویشاوندی انتخاب خویشاوندی نظریه‌ای در زیست‌شناسی تکاملی است که می‌تواند چارچوبی اساسی برای توضیح سازوکارهای زیربنایی نوع‌دوستی محدود به گروه ارائه دهد. در سال ۱۹۶۴، ویلیام دی همیلتون، زیست‌شناس تکاملی، نظریه و فرمولی ریاضی را پیشنهاد کرد که معمولاً به عنوان قانون همیلتون شناخته می‌شود. این قانون مطرح می‌کند که فرایندهای تکاملی ممکن است به نفع رفتارهای نوع‌دوستانه‌ای باشند که به بستگان ژنتیکی نزدیک سود می‌رسانند و از این طریق به طور غیرمستقیم انتقال ژن‌های مشترک را تقویت می‌کنند. قانون همیلتون با فرمول $C < r \times B$ توصیف می‌شود که در آن $C$ نشان‌دهنده هزینه برای فرد نوع‌دوست، $r$ میزان قرابت ژنتیکی بین نوع‌دوست و دریافت‌کننده، و $B$ سود حاصل برای دریافت‌کننده است. در اصل، انتخاب خویشاوندی پیشنهاد می‌کند که افراد در صورتی که هزینه عمل برای خودشان کمتر از سود حاصل برای بستگانشان باشد، به احتمال زیاد دست به اقدامات نوع‌دوستانه می‌زنند. در بافتار نوع‌دوستی محدود به گروه، انتخاب خویشاوندی توضیحی قانع‌کننده برای ترجیح جانب‌گرایی درون‌گروهی ارائه می‌دهد. این نظریه پیشنهاد می‌کند که افراد ممکن است از نظر تکاملی مستعد نشان دادن رفتارهای نوع‌دوستانه نسبت به اعضای گروه خود باشند، به ویژه اگر آن اعضای گروه از بستگان ژنتیکی نزدیک باشند. معامله به مثل هنجار معامله به مثل بیان می‌کند که افراد تمایل دارند به دیگران به همان شیوه‌ای پاسخ دهند که با آن‌ها رفتار شده است. برای نمونه، رفتار مهربانانه و نوع‌دوستانه با رفتار مهربانانه و نوع‌دوستانه بیشتری پاسخ داده می‌شود، در حالی که رفتار نامهربانانه و پرخاشگرانه با رفتار نامهربانانه و پرخاشگرانه بیشتری مواجه خواهد شد. این اصل که در نظریه نوع‌دوستی متقابل معرفی شده توسط رابرت تریورز در سال ۱۹۷۱ محوری است، پیشنهاد می‌کند که رفتارهای نوع‌دوستانه در درون یک گروه پاسخ داده می‌شوند و از این طریق انسجام گروهی و حمایت متقابل را تقویت می‌کنند. | ## بخش 2: نوع‌دوستی محدود به گروه | این ایده در مورد همکاری گروهی به کار گرفته شده است که نشان می‌دهد معامله به مثل از نظر تکاملی سودمند است، به ویژه در بافتار یک درون‌گروه. نوع‌دوستی متقابل فراتر از انتخاب خویشاوندی گسترش می‌یابد، زیرا به افراد بر اساس اقدامات قبلی‌شان سود می‌رساند و نه صرفاً بر پایه قرابت ژنتیکی. معامله به مثل در طیف گسترده‌ای از گونه‌ها مشاهده شده است که نشان‌دهنده مزیت تکاملی آن در تقویت همکاری میان اعضای غیرخویشاوند گروه است. در بافتار نوع‌دوستی محدود به گروه، انتظار معامله به مثل باعث تقویت پیوند اجتماعی و احساس تعهد متقابل می‌شود که نسبت به درون‌گروه دارای اولویت است. تکامل مشترک با جنگ نظریه‌پردازان تکاملی پیشنهاد کرده‌اند که ظرفیت انسان برای نوع‌دوستی ممکن است با جنگ تکامل مشترک یافته باشد. این نظریه استدلال می‌کند که نوع‌دوستی درون‌گروهی، که مؤلفه اصلی نوع‌دوستی محدود به گروه است، احتمال موفقیت در جنگ را افزایش می‌داده است. گروه‌هایی که مایل به فداکاری برای یکدیگر بودند، منسجم‌تر و همکارتر بوده و در نتیجه در جنگ‌ها برتری می‌یافتند. برعکس، فشارها و الزامات جنگ ممکن است نیاز به نوع‌دوستی درون‌گروهی را تشدید کرده و محدودگرایی (پاروکیالیسم) را تشدید کرده باشد. این فرایند ممکن است به یک رابطه دوسویه بین جنگاوری و نوع‌دوستی محدود به گروه منجر شده باشد که در آن هر عنصر دیگری را تقویت می‌کند. ایده پیوند پیچیده میان جنگ و نوع‌دوستی همچنین ممکن است به توضیح فراوانی بالای درگیری‌های بین‌گروهی مشاهده شده در جوامع باستانی انسانی کمک کند. نظریه انتخاب گروهی ایده نوع‌دوستی محدود به گروه ممکن است از دیدگاه نظریه انتخاب فردی غیرمعمول به نظر برسد، چرا که محدودگرایی اغلب برای فرد خطرآفرین است. برای توضیح این مسئله، نظریه‌پردازان اغلب به نظریه انتخاب گروهی استناد می‌کنند که پیشنهاد می‌دهد انتخاب طبیعی علاوه بر سطح افراد، در سطح گروه نیز عمل می‌کند. به طور مشخص، رفتاری که برای یک گروه سودمند باشد، حتی اگر برای یک فرد هزینه‌بر باشد، ممکن است انتخاب شود زیرا شانس کلی بقا و موفقیت ژنتیکی یک گروه را افزایش می‌دهد. نظریه انتخاب گروهی پیشنهاد می‌کند که رفتارها و تصمیمات فردی ممکن است توسط نیازهای گروه شکل بگیرد. برای مثال، اگر فردی سودی برای درون‌گروه خود متصور شود، ممکن است با حمله به یک برون‌گروه، فداکاری را انتخاب کند. این نظریه با انتقادات قابل توجهی روبرو شده و در این حوزه به طور جهانی پذیرفته نشده است. تنبیه شخص ثالث تنبیه شخص ثالث پدیده‌ای است که زمانی رخ می‌دهد که یک فرد، بدون آنکه مستقیماً از یک تخلف آسیب دیده باشد، فرد متخلف را مجازات می‌کند. این شکل از تنبیه در حفظ نظم اجتماعی و تقویت هنجارهای گروهی بسیار مؤثر است، حتی اگر برای فرد تنبیه‌کننده هزینه شخصی در بر داشته باشد. پژوهش‌ها درباره نوع‌دوستی محدود به گروه اغلب از آزمایش‌های تنبیه شخص ثالث استفاده می‌کنند که در آن افراد تمایل بیشتری به محافظت از ناقضان هنجار در درون‌گروه خود و تنبیه ناقضان برون‌گروه دارند. این آزمایش‌ها اغلب از بازی‌های اقتصادی مانند بازی دیکتاتور یا تنگنای زندانی برای اندازه‌گیری تنبیه استفاده می‌کنند. علاوه بر این، پژوهشگران سازوکارهای عصبی برای شناخت اجتماعی را شناسایی کرده‌اند که به نظر می‌رسد به طور خاص اجرای هنجار توسط شخص ثالث را تنظیم می‌کنند. این مطالعه نشان داد شرکت‌کنندگانی که در حال تعیین تنبیه برای اعضای متخلف برون‌گروه بودند، فعالیت و اتصال بیشتری در شبکه‌ای از مناطق مغزی نشان دادند که تصمیمات مرتبط با جریمه را تنظیم می‌کنند؛ در حالی که شرکت‌کنندگانی که در حال تعیین تنبیه برای اعضای متخلف درون‌گروه بودند، فعالیت و اتصال بیشتری در مناطق مغزی نشان دادند که ذهنی‌سازی را تنظیم می‌کنند. دیدگاه‌های میان‌فرهنگی مانند بسیاری از پدیده‌های روان‌شناختی، نوع‌دوستی محدود به گروه ممکن است در بافتار‌های فرهنگی مختلف به شکلی منحصربه‌فرد ظاهر شود. پژوهش‌ها فاش کرده‌اند که فرهنگ‌ها در شدت و نحوه ابراز جانب‌گرایی درون‌گروهی و خصومت با برون‌گروه متفاوت هستند. این تفاوت‌ها احتمالاً نتیجه هنجارها، ساختارهای اجتماعی و عوامل تاریخی هستند که در میان فرهنگ‌ها متغیرند. جوزف هنریچ و همکارانش یک مطالعه پژوهشی در مقیاس بزرگ برای بررسی تغییرات میان‌فرهنگی در بازی‌های اقتصادی و بازی دیکتاتور در ۱۵ جامعه کوچک انجام دادند. مطالعات آن‌ها فاش کرد که محیط‌های اقتصادی و اجتماعی بر رفتار نوع‌دوستانه نسبت به اعضای درون‌گروه تأثیر می‌گذارند. برای مثال، آن‌ها دریافتند جوامعی که سطح بالاتری از ادغام در بازار و پایبندی به مذهب داشتند، انصاف بیشتری در بازی‌های اقتصادی نشان می‌دادند. این موضوع نشان می‌دهد که یک مؤلفه اخلاقی در نوع‌دوستی وجود دارد که تحت تأثیر فرهنگ است و از مدل درون‌گروه و برون‌گروه در نوع‌دوستی محدود به گروه متمایز است. علاوه بر این، نظریه‌های مربوط به تکامل مشترک نوع‌دوستی محدود به گروه و جنگ پیشنهاد می‌کنند که ساختارهای اجتماعی و سازماندهی ممکن است در شکل‌دهی به نوع‌دوستی محدود به گروه نقش داشته باشند. جوامعی با وابستگی‌های قبیله‌ای یا طایفه‌ای قوی، و به ویژه آن‌هایی که با درگیری‌های مکرر مواجه هستند، تمایل دارند نوع‌دوستی محدود به گروه بارزتری نشان دهند که همکاری و وحدت را در درون گروه اجتماعی تقویت می‌کند. عوامل تاریخی و اکولوژیکی نیز ممکن است بر میزان نوع‌دوستی محدود به گروه در جوامع تأثیر بگذارند. پیامدهای روان‌شناختی و جامعه‌شناختی نوع‌دوستی محدود به گروه هم بر روان‌شناسی فردی و هم بر پویایی‌های گسترده‌تر اجتماعی تأثیر می‌گذارد. روان‌شناسی فردی نوع‌دوستی محدود به گروه از طریق تأثیر بر هویت اجتماعی و ادراک، بر فرد اثر می‌گذارد. | ## بخش 3: نوع‌دوستی محدود به گروه | نظریه هویت اجتماعی بیان می‌کند که افراد بخشی از مفهوم «خود» را از عضویت‌های گروهی‌شان می‌گیرند. زمانی که افراد نسبت به درون‌گروه خود رفتارهای نوع‌دوستانه‌تری نشان می‌دهند، این عمل می‌تواند هویت اجتماعی آن‌ها را تقویت کند. به همین ترتیب، جانبداری از درون‌گروه و خصومت با برون‌گروه که در مرکز نوع‌دوستی محدود به گروه قرار دارند، نحوه ادراک و تعامل افراد با دیگران را شکل می‌دهند. افراد به احتمال زیاد اعضای درون‌گروه را قابل اعتماد و دوست‌داشتنی، و اعضای برون‌گروه را مشکوک و خصمانه می‌بینند. بنابراین، نوع‌دوستی محدود به گروه نمونه‌ای از این است که چگونه عضویت در یک گروه، نگرش‌های فردی و پویایی‌های میان‌فردی را شکل می‌دهد. روابط درون‌گروهی نوع‌دوستی محدود به گروه از طریق تقویت حس وحدت و همکاری میان اعضای گروه، بر روابط درون‌گروهی تأثیر می‌گذارد. این امر از طریق جانب‌گرایی درون‌گروهی که از ویژگی‌های نوع‌دوستی محدود به گروه است محقق می‌شود؛ به طوری که افراد به صورت گزینشی نسبت به اعضای گروه خود رفتار نوع‌دوستانه نشان می‌دهند. پژوهش‌ها در زمینه هویت اجتماعی نشان می‌دهند که چگونه این سوگیری‌های درون‌گروهی، حس هویت مشترک و اهداف جمعی را تقویت می‌کنند. نظریه هویت اجتماعی علاوه بر این مطرح می‌کند که افزایش همکاری گروهی می‌تواند روحیه گروهی و عزت نفس را ارتقا داده و پیوندهای اجتماعی میان اعضای گروه را مستحکم‌تر کند. روابط بین‌گروهی برخلاف روابط درون‌گروهی، نوع‌دوستی محدود به گروه از طریق افزایش تنش و درگیری میان درون‌گروه‌ها و برون‌گروه‌ها بر روابط بین‌گروهی تأثیر می‌گذارد. این امر توسط مؤلفه «خصومت با برون‌گروه» در نوع‌دوستی محدود به گروه هدایت می‌شود که در آن افراد در مقایسه با اعضای درون‌گروه، با احتمال بیشتری اعضای برون‌گروه را تنبیه کرده و با آن‌ها با پرخاشگری رفتار می‌کنند. پژوهش‌ها نشان می‌دهند که این سوگیری‌های مربوط به برون‌گروه که از ویژگی‌های نوع‌دوستی محدود به گروه است، می‌تواند منجر به پیش‌داوری، تبعیض و تضادهای بین‌گروهی شود. در حالی که نوع‌دوستی محدود به گروه باعث تقویت انسجام گروهی در درون‌گروه فرد می‌شود، به طور همزمان زمینه‌ساز درگیری با برون‌گروه‌ها نیز می‌گردد. مدل‌های حیوانی مطالعه نوع‌دوستی محدود به گروه فراتر از جوامع انسانی گسترش یافته است و مدل‌های حیوانی گوناگونی بینش‌هایی درباره ریشه‌های تکاملی و سازوکارهای این رفتار ارائه می‌دهند. برای نمونه، شامپانزه‌ها رفتارهایی را نشان می‌دهند که منعکس‌کننده نوع‌دوستی محدود به گروه در انسان است، مانند دفاع از قلمرو گروه خود در برابر بیگانگان و ترجیح دادن اعضای گروه در به اشتراک‌گذاری غذا و رفتارهای تیمارگری. این رفتارها در راستای افزایش بقای اعضای درون‌گروه انجام می‌شوند که مشابه جانبداری از درون‌گروه و خصومت با برون‌گروه در نوع‌دوستی محدود به گروه انسانی است. رفتارهای مشابهی در خفاش‌های خون‌آشام نیز مشاهده شده است؛ آن‌ها با به اشتراک گذاشتن وعده‌های غذایی با اعضای خویشاوند و غیرخویشاوند گروه خود و نه با خفاش‌های دیگر، نوع‌دوستی متقابل را در درون گروه‌های اجتماعی‌شان به نمایش می‌گذارند. نقدها و مناقشات در حالی که مفهوم نوع‌دوستی محدود به گروه در توضیح رفتارهای اجتماعی مانند نوع‌دوستی درون‌گروهی و خصومت با برون‌گروه تأثیرگذار بوده، اما با نقدهایی نیز مواجه شده است. به طور مشخص، پایه تکاملی نوع‌دوستی محدود به گروه به دلیل تکیه این نظریه بر انتخاب گروهی مورد پرسش قرار گرفته است. انتخاب گروهی بیان می‌کند که انتخاب طبیعی در سطح گروه عمل کرده و به نفع ویژگی‌هایی است که برای گروه سودمندند تا فرد. این مفهوم با دیدگاه سنتی و علمی‌تر گزینش داروینی که در سطح فردی رخ می‌دهد و ویژگی‌های سودمند برای ارگانیسم‌های فردی را تقویت می‌کند، در تضاد است. این بحث بر سر انتخاب گروهی مسئله‌ای دیرینه در زیست‌شناسی تکاملی است و نظریه انتخاب گروهی با انتقادات دانشمندانی چون ریچارد داکینز و استیون پینکر روبرو شده است که استدلال می‌کنند شواهد کافی برای حمایت از این نظریه وجود ندارد. یک نظریه جایگزین به نام گزینش چندسطحی توسط دیوید اسلون ویلسون و الیوت سوبر به عنوان تفسیری مدرن از انتخاب گروهی پیشنهاد شده است. مطالعات میدانی درباره نوع‌دوستی محدود به گروه در زمان درگیری‌ها نیز نیاز به درک دقیق‌تری از این مفهوم را نشان داده‌اند. پژوهشگران مطالعاتی را قبل، حین و بعد از شورش‌ها در ایرلند شمالی انجام دادند تا بررسی کنند که درگیری چگونه بر معیارهای واقعی همکاری مانند کمک‌های خیریه و اهدا به مدارس تأثیر می‌گذارد. یافته‌ها نشان داد که درگیری با کاهش در تمامی انواع نوع‌دوستی (شامل درون‌گروهی و برون‌گروهی) همراه بود؛ موضوعی که این ایده را که درگیری بین‌گروهی بدون قید و شرط باعث تقویت نوع‌دوستی محدود به گروه می‌شود، به چالش کشید. در عوض، آن‌ها پیشنهاد می‌کنند که درگیری ممکن است منجر به کاهش کلی در انواع همکاری شود.< منتقدان استدلال کرده‌اند که تکامل مشترک جنگ و نوع‌دوستی یک ساده‌سازی بیش از حد است که در توضیح تعاملات مسالمت‌آمیز بین گروه‌ها، راهبردهای دفاعی و تفاوت‌های جنسیتی در نوع‌دوستی محدود به گروه ناتوان است. مسیرهای آینده پژوهش‌های نوظهور به دنبال بررسی مبانی عصبی نوع‌دوستی محدود به گروه با استفاده از فناوری‌های مدرن مانند تصویربرداری عصبی و رویکردهای نوروبیولوژیک هستند. مطالعاتی که از تصویربرداری تشدید مغناطیسی کارکردی (fMRI) استفاده کرده‌اند، مناطق خاصی از مغز را شناسایی کرده‌اند که در طول تعاملات درون‌گروهی در مقابل برون‌گروهی فعال می‌شوند، که نشان‌دهنده یک مبنای عصبی بالقوه برای تصمیم‌گیری‌های محدودگرایانه است. سایر مطالعات پژوهشی بررسی کرده‌اند که چگونه عوامل نورواندوکرین (عصبی-غددی) مانند اکسیتوسین و تستوسترون ممکن است بر جانبداری از درون‌گروه و خصومت با برون‌گروه تأثیر بگذارند. مطالعه‌ای توسط دی‌درو و همکاران نشان داد که تجویز داخل بینی اکسیتوسین باعث افزایش اعتماد و همکاری درون‌گروهی و همچنین پرخاشگری نسبت به تهدیدات ادراک‌شده از سوی برون‌گروه می‌شود. مطالعات دیگر نشان داده‌اند که تستوسترون با نوع‌دوستی محدود به گروه در انسان مرتبط است و ممکن است سیستم‌های عصبی مرتبط با آن را تنظیم کند. | ## جمع‌بندی | تلاقی علوم اعصاب و روان‌شناسی اجتماعی (که اغلب با نام علوم اعصاب اجتماعی یا علوم اعصاب شناختی اجتماعی شناخته می‌شود)، بستری حاصلخیز برای پیشبرد مطالعه نوع‌دوستی محدود به گروه فراهم می‌کند.