موضوع مقاله: انسانیت‌زدایی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # انسانیت‌زدایی | مقدمه: انسانیت‌زدایی فرایند، رویه، یا عملی است که در آن انسانیت کامل دیگران انکار می‌شود، و با آن بی‌رحمی و رنجی همراه است که این انکار به بار می‌آورد. | ## بخش 1: انسانیت‌زدایی | در این فرایند، افراد یا گروه‌ها فاقد ویژگی‌های اساسی انسانی — مانند احساسات ثانوی و توانایی‌های ذهنی — پنداشته می‌شوند و از این رو از دایره دغدغه‌های اخلاقی بیرون می‌مانند. به بیان ساده‌تر، هر اندیشه یا عملی که انسانی را «غیر از» یا «کمتر از» انسان بداند، انسانیت‌زدایی است. انسانیت‌زدایی می‌تواند آشکار یا پنهان باشد و معمولاً در دو شکل اصلی بروز می‌کند: انسانیت‌زدایی حیوان‌وار، که ویژگی‌های منحصراً انسانی مانند ادب، فرهنگ یا خردورزی را انکار می‌کند و دیگران را به حیوانات تشبیه می‌نماید؛ و انسانیت‌زدایی ماشین‌وار، که ویژگی‌های ذاتی انسانی مانند گرما، احساس و فردیت را نادیده می‌گیرد و دیگران را همچون اشیاء یا ماشین‌ها می‌نگرد. این پدیده در طول تاریخ زمینه‌ساز طیف گسترده‌ای از آسیب‌ها بوده است؛ از تبعیض و محرومیت اجتماعی گرفته تا برده‌داری، مستعمره‌سازی، و دیگر جنایت علیه بشریت. همچنین انسانیت‌زدایی به‌عنوان یکی از مهم‌ترین اشکال تحریک به نسل‌کشی شناخته می‌شود. از نظر فرایندی، انسانیت‌زدایی را می‌توان نقطه مقابل شخصیت‌بخشی دانست؛ آرایه‌ای ادبی که در آن اشیاء بی‌جان یا مفاهیم انتزاعی دارای ویژگی‌های انسانی می‌شوند. در شکل مطلق، یک گروه به‌کلی فاقد هرگونه ویژگی انسانی انگاشته می‌شود؛ در حالی که در شکل نسبی، ویژگی‌های انسانی کمتری به یک گروه نسبت به گروه دیگر نسبت داده می‌شود. در طول تاریخ، انسانیت‌زدایی گاه به شکل انکار صریح انسانیت افراد بوده است، مانند ادعاهایی که برخی گروه‌ها — از جمله بردگان — را اصلاً انسان کامل نمی‌دانستند. گاهی نیز دیگران را کمتر از انسان نشان می‌دهد، مانند شیءانگاری زنان یا شیطان‌سازی مهاجران. هر دو شکل نوعی انسانیت‌زدایی به‌شمار می‌روند و تفاوت اصلی‌شان در میزان انکار ویژگی‌های انسانی است. انسانیت‌زدایی آشکار معمولاً شامل مقایسه‌های صریح با حیوانات یا موجودات غیرانسانی است که اغلب از طریق زبان مستقیم بیان می‌شود. در مقابل، انسانیت‌زدایی پنهان — که اغلب فروانسان‌پنداری نامیده می‌شود — در این باور ضمنی نمود می‌یابد که اعضای برون‌گروه احساسات یا ویژگی‌های منحصراً انسانی کمتری دارند. پژوهش‌های اولیه دربارهٔ انسانیت‌زدایی بیشتر بر اشکال آشکار آن، به‌ویژه در زمینه درگیری‌های بین‌گروهی، متمرکز بودند. اما پژوهش‌های بعدی نشان دادند که انسانیت‌زدایی می‌تواند به شیوه‌های ظریف‌تری هم رخ دهد، حتی بدون وجود خصومت آشکار. افزون بر این، اگرچه انسانیت‌زدایی به‌طور سنتی با گروه‌های مسلط در ساختارهای سلسله‌مراتبی مرتبط بوده، پژوهش‌ها نشان می‌دهند که این پدیده می‌تواند به‌صورت دوطرفه هم رخ دهد؛ از جمله در میان گروه‌های ستم‌دیده یا محروم. انسانیت‌زدایی حیوان‌وار و ماشین‌وار بر اساس زمینه‌های روان‌شناختی متمایز خود از هم جدا می‌شوند؛ این زمینه‌ها بر موقعیت‌هایی که انسانیت‌زدایی در آن‌ها رخ می‌دهد و نوع آسیب‌هایی که ممکن است برانگیزند تأثیر می‌گذارند. تمایز میان این دو نوع نه‌تنها در محتوا، بلکه در موقعیت‌های معمول کاربردشان هم آشکار است. انسانیت‌زدایی حیوان‌وار بیشتر در پویایی‌های بین‌گروهی دیده می‌شود، جایی که افراد یا گروه‌ها فاقد فرهنگ، ادب یا عقلانیت پنداشته می‌شوند؛ ویژگی‌هایی که گمان می‌رود انسان را از حیوان جدا می‌کنند. در مقابل، انسانیت‌زدایی ماشین‌وار بیشتر در روابط میان‌فردی رخ می‌دهد، جایی که افراد فاقد احساس، گرما و دیگر ویژگی‌های موجودات زنده انگاشته می‌شوند و همچون ربات‌ها و ماشین‌ها تلقی می‌گردند. اگرچه این دو نوع اغلب به‌عنوان دو بُعد جداگانه مطرح می‌شوند، لزوماً منحصر به هم نیستند؛ در برخی موارد، افراد یا گروه‌ها ممکن است از هر دو نوع ویژگی محروم پنداشته شوند. انسانیت‌زدایی به‌طور گسترده به‌عنوان مکانیسمی روان‌شناختی شناخته می‌شود که خشونت و رفتار غیرانسانی را آسان‌تر می‌کند. این پدیده با حذف ملاحظات اخلاقی که معمولاً به انسان‌ها تعلق می‌گیرد، نقش محوری در توجیه آسیب ایفا می‌کند و در نتیجه بازدارنده‌های روان‌شناختی مانند دلسوزی و همدلی را تضعیف می‌کند. یکی از اجزای این فرایند، انکار حالات ذهنی دیگران است که «ذهن‌زدایی» نامیده می‌شود و به طرد اخلاقی آن‌ها کمک می‌کند و احتمال بدرفتاری با آن‌ها را بالا می‌برد. پژوهشگران انسانیت‌زدایی را از پدیده‌های روان‌شناختی مشابه مانند بیزاری از کسی متمایز می‌دانند، زیرا انسانیت‌زدایی شامل انکار ارزش اخلاقی و ذهنی یک فرد است و با کم‌رنگ کردن اهمیت رنج او، لایه‌ای به‌ویژه مخرب‌تر به آن می‌افزاید. برخلاف کسانی که داغ‌دیده یا به حاشیه رانده شده‌اند اما همچنان به‌عنوان انسان شناخته می‌شوند، افرادی که انسانیت‌زدایی از آن‌ها شده به‌طور بنیادی فاقد ویژگی‌های اساسی انسانی و ارزش اخلاقی پنداشته می‌شوند. این تمایز از آن رو اهمیت دارد که شمول اخلاقی معمولاً محدودیت‌هایی بر نحوه رفتار با افراد تحمیل می‌کند، در حالی که انسانیت‌زدایی این محدودیت‌ها را برمی‌دارد و اشکال شدیدتر خشونت و طرد را ممکن می‌سازد. اگرچه انسانیت‌زدایی عاملی مهم در بروز رفتارهای خشونت‌آمیز است، پژوهشگران تأکید می‌کنند که به‌تنهایی برای توضیح همه موارد خشونت کافی نیست. پژوهش‌ها نشان می‌دهند که رابطه‌ای قوی میان انسانیت‌زدایی و افزایش پرخاشگری وجود دارد و این پدیده می‌تواند برای توجیه یا ادامه خشونت و دشمنی طولانی‌مدت به‌کار رود. همچنین ممکن است با تیزتر کردن مرزهای درون‌گروه و برون‌گروه، تعارض‌های بین‌گروهی را شدت ببخشد. فراتر از نقشش در تسهیل خشونت، انسانیت‌زدایی می‌تواند کارکردهای اجتماعی و روان‌شناختی گوناگونی داشته باشد؛ از جمله مشروع جلوه دادن آسیب‌هایی مانند بهره‌کشی، تسلیم‌سازی یا کشتار از طریق کاهش بازدارنده‌های اخلاقی، مدیریت اضطراب‌های وجودی از طریق فرافکنی ترس‌ها و آسیب‌پذیری‌ها، و تقویت سلسله‌مراتب اجتماعی یا دفاع از وضع موجود. به گفته آدریان دو رویتر، انسانیت‌زدایی در سه شکل بروز می‌کند: ناتوانی در دیدن افراد به‌عنوان انسان، به تصویر کشیدن آن‌ها به شیوه‌ای که انسانیتشان را نادیده می‌گیرد، یا رفتار با آن‌ها به گونه‌ای که ویژگی‌های انسانی‌شان را کم‌رنگ می‌کند. این تجلی‌ها می‌توانند گفتاری باشند (مثلاً زبانی که انسان‌ها را به حیوانات تشبیه می‌کند، آزار زبانی، یا حذف صدای فرد از گفتمان)، نمادین (مثلاً از طریق تصویرسازی)، یا فیزیکی (مثلاً برده‌داری، آزار جسمی، یا اجتناب از تماس چشمی). انسانیت‌زدایی اغلب فردیت هدف را نادیده می‌گیرد و می‌تواند مانع از همدلی یا درک درست یک گروه داغ‌دیده شود. انسانیت‌زدایی در حوزه‌های مختلف علمی به‌عنوان مکانیسمی بررسی شده که سلسله‌مراتب اجتماعی و طرد را تقویت می‌کند. این پدیده ممکن است توسط یک نهاد اجتماعی (مانند دولت، مدرسه، یا خانواده)، به‌صورت میان‌فردی، یا حتی در درون خود فرد انجام شود. انسانیت‌زدایی می‌تواند ناخواسته باشد، به‌ویژه در سطح فردی، مانند برخی انواع نژادپرستی عملی. انسانیت‌زدایی سازمان‌یافته از سوی دولت در طول تاریخ متوجه گروه‌های سیاسی، نژادی، قومی، ملی یا مذهبی اقلیت بوده است. سایر افراد و گروه‌های به‌حاشیه‌رانده‌شده — بر اساس گرایش جنسی، جنسیت، معلولیت، طبقه اجتماعی، یا هر اصل سازمان‌دهنده دیگری — نیز در معرض اشکال گوناگون انسانیت‌زدایی هستند. مفهوم انسانیت‌زدایی در ادبیات روان‌شناسی از نظر تجربی مورد توجه قرار گرفته است.Moller, A. انسانیت در پژوهش هربرت کلمان دربارهٔ انسانیت‌زدایی، انسانیت دو ویژگی اساسی دارد: «هویت» — یعنی درک شخص به‌عنوان فردی مستقل و متمایز که توانایی انتخاب دارد — و «جامعه» — یعنی درک شخص به‌عنوان بخشی از شبکه‌ای از افرادی که به یکدیگر اهمیت می‌دهند. هنگامی که عاملیت یک فرد و جایگاهش در جامعه انکار شود، دیگر دلسوزی یا سایر پاسخ‌های اخلاقی را برنمی‌انگیزد و در معرض خشونت قرار می‌گیرد.Kelman, H. شیءانگاری روان‌شناس باربارا فردریکسون و تومی‌آن رابرتس استدلال کرده‌اند که شیءانگاری جنسی زنان از پورنوگرافی فراتر رفته و به جامعه به‌طور کلی گسترش یافته است؛ پورنوگرافی جسم زنان را بر ویژگی‌های ذهنی و احساسی منحصراً انسانی آن‌ها مقدم می‌داند. این فاصله روانی که زنان ممکن است نسبت به بدن خود احساس کنند می‌تواند به انسانیت‌زدایی از خودشان منجر شود. برخی پژوهش‌ها نشان داده‌اند که زنان و مردان «سوگیری تشخیص اعضای جنسی بدن» دارند؛ اعضای جنسی بدن زنان در حالت جداگانه بهتر از حالت کل بدن شناخته می‌شوند، در حالی که اعضای جنسی بدن مردان در بستر کل بدن بهتر از حالت جداگانه شناخته می‌شوند. مردانی که زنان را به‌صورت حیوان یا شیء انسانیت‌زدایی می‌کنند، بیشتر در معرض ارتکاب تجاوز و آزار جنسی زنان هستند و نگرش‌های منفی‌تری نسبت به قربانیان زن تجاوز نشان می‌دهند. فیلسوف مارتا نوسبوم هفت مؤلفه شیءانگاری جنسی را شناسایی کرده است: ابزارانگاری، انکار خودمختاری، انفعال، قابلیت معاوضه، نقض‌پذیری، مالکیت، و انکار ذهنیت. به بیان ساده‌تر، این هفت مؤلفه چنین‌اند: ابزارانگاری یعنی شیءانگاری‌شده ابزار رسیدن به منفعت شیءانگارنده است. این هفت مؤلفه با هم سبب می‌شوند شیءانگارنده به شیءانگاری‌شده به شیوه‌ای بی‌احترامانه بنگرد و با او رفتار کند. تاریخچه اصطلاح انسانیت‌زدایی در اوایل سده نوزدهم میلادی برای اولین بار در زبان انگلیسی ظاهر شد و در ابتدا به تغییرات ظاهری اشاره داشت، اما به‌زودی دامنه‌اش گسترش یافت و اشکال تنزل اجتماعی و اخلاقی را هم دربر گرفت. اگرچه خود اصطلاح مدرن است، انتقاد از شیوه‌هایی که امروزه انسانیت‌زدایی شناخته می‌شوند — مانند برده‌داری — را می‌توان تا اروپای باستان دنبال کرد. استدلال‌های او بعدها برای توجیه انسانیت‌زدایی از بومیان آمریکا در جریان فتح و استعمار اسپانیا به‌کار گرفته شد. ایده ارزش جهانی انسان به‌تدریج از طریق آنچه پژوهشگران «اختراع بشریت» می‌نامند برجسته شد؛ فرایندی تاریخی که در دوران عصر روشنگری شتاب گرفت و اعتقاد به یک ذات مشترک انسانی را گسترش داد. اما همزمان با رشد آگاهی از انسانیت مشترک، تلاش‌های ایدئولوژیک برای بیرون راندن برخی گروه‌ها از دایره آن هم افزایش یافت که اغلب از طریق نژادگرایی علمی صورت می‌گرفت. انسانیت‌زدایی در دوران استعمار به ابزاری قدرتمند تبدیل شد که به قدرت‌های استعماری امکان می‌داد استعمار، به‌بردگی کشیدن و نابودی مردمان تحت سلطه را توجیه کنند. با به تصویر کشیدن گروه‌های استعمارشده به‌عنوان موجوداتی کمتر از انسان، گروه‌های مسلط توانستند از رنجی که وارد می‌کردند فاصله اخلاقی بگیرند و در نتیجه بهره‌کشی، خشونت و ستم را آسان‌تر کنند. دیوید لیوینگستون اسمیت، مدیر و بنیان‌گذار پروژه طبیعت انسانی در دانشگاه نیو انگلند (آمریکا)، استدلال می‌کند که انسان‌ها در طول هزاران سال تاریخ یکدیگر را انسانیت‌زدایی کرده‌اند. اسمیت در اثر خود با عنوان «پارادوکس‌های انسانیت‌زدایی» پیشنهاد می‌کند که انسانیت‌زدایی همزمان افراد را هم انسان و هم زیرانسان می‌انگارد. این پارادوکس، چنان‌که اسمیت توضیح می‌دهد، از آنجا ناشی می‌شود که دلیل انسانیت‌زدایی از افراد این است که بتوان از ویژگی‌های انسانی آن‌ها سوءاستفاده کرد. توجه علمی مدرن به انسانیت‌زدایی پس از جنگ جهانی دوم، به‌ویژه در واکنش به هولوکاست، با مشارکت‌های تأثیرگذار متفکرانی مانند هانا آرنت شدت گرفت. در دوران جنگ سرد و به‌ویژه جنگ ویتنام، این مفهوم به محور پژوهش‌های میان‌رشته‌ای در روان‌شناسی، جامعه‌شناسی، فلسفه، مطالعات نسل‌کشی و تحلیل تعارض تبدیل شد؛ به‌عنوان مکانیسمی مهم که زیربنای طرد اجتماعی، خشونت و رهایی اخلاقی است. تجارت برده در اقیانوس اطلس انسانیت‌زدایی نقش محوری در توجیه و تداوم تجارت برده در اقیانوس اطلس داشت. doi: 10.1201/9780429299070 این منطق بر تقابل‌های دوگانه بنا شده بود، به‌ویژه تقسیم‌بندی میان «متمدن» و «وحشی»، که در آن بردگان به‌عنوان وحشیانی فاقد خردورزی، فرهنگ و عاملیت اخلاقی به تصویر کشیده می‌شدند. این باورها بعدها با ایدئولوژی‌هایی تقویت شدند که قدرت‌های استعماری را حاملان تمدن به سوی مردمان «کمتر توسعه‌یافته» معرفی می‌کردند؛ دیدگاهی که اغلب در عبارت «مسئولیت انسان سفید» خلاصه می‌شد. در اعلامیه استقلال ایالات متحده آمریکا، بومیان آمریکا با عنوان «وحشیان بی‌رحم هندی» انسانیت‌زدایی شدند. دو مجسمه که بازتاب این دیدگاه دربارهٔ بومیان بودند به سفارش دولت فدرال ایالات متحده آمریکا ساخته شدند و از ۱۸۴۴ تا ۱۹۵۸ بیرون از کاخ کنگره آمریکا قرار داشتند: مجسمه کشف آمریکا که کلمب پیروزمند و یک «وحشی زن» را به تصویر می‌کشید، به گفته سناتور پنسیلوانیا جیمز بیوکنن که پیشنهاد آن را داده بود،Congressional Globe, April 28, 1836, p. فرانک بام نوشت: روزنامه پایونیر پیش از این هم اعلام کرده بود که تنها راه امنیت ما در نابودی کامل سرخ‌پوستان نهفته است. حال که قرن‌هاست به آن‌ها ظلم کرده‌ایم، بهتر است برای حفظ تمدن خود یک ظلم دیگر هم مرتکب شویم و این موجودات رام‌نشدنی را از روی زمین پاک کنیم. در این راه است که امنیت شهرنشینان و سربازان ما تأمین می‌شود؛ وگرنه باید انتظار داشته باشیم که سال‌های آینده نیز مانند گذشته پر از دردسر با سرخ‌پوستان باشد. | ## بخش 2: انسانیت‌زدایی | مارتین لوتر کینگ جونیور در کتابش دربارهٔ حقوق مدنی و سیاسی، چرا نمی‌توانیم صبر کنیم، نوشت: ملت ما با نسل‌کشی متولد شد، آنگاه که این اعتقاد را پذیرفت که آمریکایی اصیل — یعنی سرخ‌پوست — نژادی پست‌تر است. حتی پیش از آنکه سیاه‌پوستان زیادی به سواحل ما برسند، زخم نفرت نژادی پیکر جامعه استعماری را زشت کرده بود. ما شاید تنها ملتی هستیم که به‌عنوان سیاست ملی تلاش کرد جمعیت بومی خود را ریشه‌کن کند. حتی امروز هم به خود اجازه نداده‌ایم که این دوره شرم‌آور را رد کنیم یا از آن پشیمان باشیم. کینگ از جنبش حقوق بومیان آمریکا حمایت فعال داشت و آن را با رهبری خود در جنبش حقوق مدنی سیاه‌پوستان آمریکا (۶۸–۱۹۵۵) مقایسه می‌کرد. هر دو جنبش در پی برچیدن نگرش‌های انسانیت‌زدایانه‌ای بودند که عموم مردم نسبت به اعضای آن‌ها داشتند. آلمان نازی انسانیت‌زدایی در دوران آلمان نازی به یکی از افراطی‌ترین جلوه‌های خود رسید؛ جایی که به‌صورت سازمان‌یافته برای توجیه و اجرای آزار و نابودی گروه‌های مختلف از جمله یهودیان، مردم کولی و سینتی‌ها، معلولان، مخالفان سیاسی و افراد ال‌جی‌بی‌تی به‌کار گرفته شد. هولوکاست به‌عنوان یکی از سیستماتیک‌ترین و از نظر تاریخی مهم‌ترین نمونه‌های جنایاتی که از طریق فرایندهای پایدار انسانیت‌زدایی انجام شده، شناخته می‌شود. آلمان نازی انسانیت‌زدایی را از طریق ساختارهای حقوقی و اداری نهادینه کرد که به‌صراحت انسانیت کامل جمعیت‌های هدف را انکار می‌کردند. چارچوب‌های قانونی نقش محوری در این فرایند داشتند؛ قوانینی مانند قوانین نورنبرگ دسته‌بندی‌های تبعیض‌آمیز و سلسله‌مراتب نژادی را تدوین کردند که طرد، آزار و در نهایت نابودی را مشروع جلوه می‌دادند. یهودیان اغلب از طریق استعاره‌های حیوانی، از جمله تشبیه به جوندگان، به تصویر کشیده می‌شدند و به‌عنوان تهدیداتی از نظر زیستی ناپاک برای خلوص نژادی معرفی می‌شدند. اصطلاح فروانسان (زیرانسان) برای انکار جایگاه اخلاقی یهودیان و دیگران و بیرون راندن آن‌ها از جامعه انسانی به‌کار می‌رفت. در سخنرانی اکتبر ۱۹۴۳، هاینریش هیملر نابودی یهودیان را به‌عنوان مأموریتی تاریخی توصیف کرد و یهودیان را به باسیل تشبیه کرد؛ این تصویرسازی آن‌ها را به‌مثابه بیماری خطرناکی نشان می‌داد که باید ریشه‌کن شود. این روایت‌های انسانیت‌زدایانه، نابودی سیستماتیک ۶٬۰۰۰٬۰۰۰ یهودی در جریان هولوکاست را تسهیل کرد. افزون بر این، یک برنامه اصلاح نژادی تحت حمایت دولت، به‌ویژه از طریق عملیات تی۴، افراد دارای معلولیت یا کسانی را که «ناشایست برای زندگی» پنداشته می‌شدند هدف قرار داد. این افراد پست‌تر از دیگران و تهدیدی برای خلوص نژاد آریایی انگاشته شدند و به‌صورت سیستماتیک نابود شدند. در تعارض‌های طولانی‌مدت که با سطح بالایی از ناامنی و هویت‌های گروهی ریشه‌دار مشخص می‌شوند، مرزهای میان درون‌گروه و برون‌گروه اغلب سخت‌تر می‌شوند که این امر جدایی روانی را تقویت کرده و نگرش‌های انسانیت‌زدایانه را آسان‌تر می‌کند. پژوهش‌های تجربی نشان داده‌اند که هم شرکت‌کنندگان فلسطینی و هم اسرائیلی یهودی که دیدگاه‌های انسانیت‌زدایانه نسبت به گروه دیگر ابراز کردند، بیشتر به اشکال تلافی‌جویانه عدالت و اقدامات خشونت‌آمیز تمایل داشتند تا رویکردهای ترمیمی یا آشتی‌جویانه. انسانیت‌زدایی به توجیه سیاست‌های طردکننده و خشونت‌آمیز کمک می‌کند و پژوهش‌ها پیوند نگرش‌های انسانیت‌زدایانه را با حمایت عمومی از اقداماتی مانند انتقال جمعیت در میان بخش‌هایی از جامعه اسرائیل نشان داده‌اند. روایت‌های انسانیت‌زدایانه تاریخاً در شعارهای ملی‌گرایانه هم ظاهر شده‌اند، مانند عبارت اولیه صهیونیسم «سرزمینی بدون مردم برای مردمی بدون سرزمین» که به‌عنوان پاک‌سازی نمادین هویت فلسطینی تفسیر می‌شود. در جریان جنگ غزه ۲۰۱۴، پژوهش‌ها سطوح بالا و قابل مقایسه‌ای از انسانیت‌زدایی آشکار را در میان شرکت‌کنندگان اسرائیلی و فلسطینی یافتند. یک نظرسنجی با استفاده از «مقیاس صعود انسان»، که ابزاری رایج برای سنجش نگرش‌های انسانیت‌زدایانه است، نشان داد که به‌طور میانگین هر دو طرف یکدیگر را با نشان دادن تصویر پیشرفت تکاملی به حیوان نزدیک‌تر از انسان کاملاً تکامل‌یافته ارزیابی کردند. در این مقیاس که «۰ به سمت چپ تصویر (یعنی نیای چهاردست‌وپای انسان) و ۱۰۰ به سمت راست تصویر (یعنی انسان مدرن «کامل») اشاره دارد»، اسرائیلی‌ها به‌طور میانگین فلسطینیان را ۳۹٫۸۱ امتیاز پایین‌تر از گروه خود و فلسطینیان به‌طور میانگین اسرائیلی‌ها را ۳۷٫۰۳ امتیاز پایین‌تر از گروه خود ارزیابی کردند. مقامات ارشد از استعاره‌های حیوانی انسانیت‌زدایانه مانند «موش» و «سوسک» برای توصیف فلسطینیان غزه استفاده کردند که به مشروع‌سازی اعمال خشونت کمک کرد. این اظهارات توجه بین‌المللی را برانگیخت و در پرونده‌های قضایی دیوان بین‌المللی دادگستری دربارهٔ ادعاهای تحریک به نسل‌کشی استناد شد. در اسرائیل، این خطاب نه‌تنها فلسطینیان بلکه یهودیان اسرائیلی چپ‌گرا را هم هدف قرار داده که با عباراتی تحقیرآمیز مانند «سگ»، «میکروب» و «جوندگان» توصیف شده‌اند. گرایش سیاسی هم بر سطح انسانیت‌زدایی تأثیر می‌گذارد؛ پژوهش‌ها نشان می‌دهند که اسرائیلی‌های راست‌گرا بیشتر از اسرائیلی‌های چپ‌گرا فلسطینیان را انسانیت‌زدایی می‌کنند. در چارچوب تعارض اسرائیلی-فلسطینی، دانشمندان علوم اجتماعی و تحلیلگران رسانه‌ای پدیده گسترده‌ای از انسانیت‌زدایی نسبت به اسرائیلی‌ها و یهودیان را در گفتمان عمومی، سیاسی، مذهبی و آموزشی فلسطینی برجسته می‌کنند. این پدیده که به‌عنوان بخشی از زیرساخت اجتماعی-روان‌شناختی تعارض‌های طولانی‌مدت عمل می‌کند، هدفش کاهش موانع اخلاقی در برابر آسیب رساندن به طرف مقابل، توجیه خشونت و تداوم روایت مبارزه است.Bar-Tal, D. انسانیت‌زدایی در گفتمان فلسطینی از طریق چند ویژگی اصلی نمود می‌یابد: استفاده از تصویرسازی حیوانی و پزشکی: در خطبه‌های مذهبی (عمدتاً از حماس و جهاد اسلامی فلسطین، اما گاه در بسترهای رسمی تشکیلات خودگردان فلسطینی)، تعابیری که یهودیان و اسرائیلی‌ها را به «میمون‌ها و خوک‌ها» تشبیه می‌کنند یا اسرائیل را «سرطان» یا «میکروبی» می‌نامند که باید ریشه‌کن شود به‌کار می‌روند.Wistrich, R. این تصاویر برای برانگیختن احساس انزجار و نفرت فیزیکی طراحی شده‌اند تا موضوع را از جامعه انسانی دور کنند. انکار وضعیت غیرنظامی و بی‌گناهی: روایتی برجسته در شبکه‌های اجتماعی و اظهارات سیاسی ادعا می‌کند که جامعه اسرائیلی به‌طور کامل یک جامعه «نظامی» یا «استعماری» است و در نتیجه هیچ غیرنظامی بی‌گناهی وجود ندارد.Litvak, M. این دیدگاه بُعد انسانی فردی زنان، کودکان و سالمندان را از بین می‌برد و آن‌ها را اهداف مشروع جلوه می‌دهد. تصویرسازی به‌عنوان هیولا و شر مطلق: کاریکاتورها، ترانه‌ها و محتوا در سیستم آموزشی و رسانه‌های فلسطینی اغلب سربازان ارتش اسرائیل و شهروندان اسرائیلی را به‌عنوان «ماشین‌های کشتار» سادیستی نشان می‌دهند که تنها به خون‌ریزی علاقه دارند و گاه از نقوشی استفاده می‌کنند که به افسانه‌های ضدیهودی تاریخی نزدیک می‌شوند.Groiss, A. پژوهشگران خاطرنشان می‌کنند که در حالی که تشکیلات خودگردان فلسطینی رسمی بسته به فضای سیاسی در شدت این خطاب نوساناتی نشان می‌دهد، در محافل اسلام‌گرای سیاسی و نوار غزه تحت حاکمیت حماس، این انسانیت‌زدایی نهادینه شده و با ایدئولوژی مذهبی رادیکالی همراه است که کاملاً حق وجود طرف مقابل را انکار می‌کند.Frisch, H. انسانیت‌زدایی جانورانگاری در هر دو گفتمان جانورانگاری فلسطینیان نزد اسرائیلیان و فلسطینی دیده می‌شود. در جریان پرونده نسل‌کشی آفریقای جنوبی علیه اسرائیل در دیوان بین‌المللی دادگستری دربارهٔ ادعای نسل‌کشی اسرائیل علیه فلسطینیان، رئیس دیوان به اظهارات یوآف گالانت که فلسطینیان را «حیوانات انسانی» خوانده بود استناد کرد. به گفته جوانا ریکارته، درک‌های انسانیت‌زدایانه از اسرائیلی‌ها به چارچوب‌های اخلاقی‌ای دامن زده که خشونت، از جمله حملات ۷ اکتبر، را مشروع جلوه داده است. فروانسان‌پنداری نشان می‌دهد که افراد اعضای درون‌گروه و برون‌گروه را «کمتر انسانی» و بیشتر شبیه به حیوانات می‌پندارند و با آن‌ها چنین رفتار می‌کنند؛ در حالی که مردم‌شناس اتریشی ایرنئوس آیبل-آیبسفلدت از اصطلاح «شبه‌گونه‌زایی» استفاده می‌کند — اصطلاحی که از روانکاو اریک اریکسون وام گرفته — تا بیان کند که فرد یا افراد انسانیت‌زدایی‌شده به‌عنوان اعضای گونه انسانی تلقی نمی‌شوند. به‌طور مشخص، افراد احساسات ثانوی (که منحصراً انسانی پنداشته می‌شوند) را بیشتر با درون‌گروه مرتبط می‌دانند تا با برون‌گروه. احساسات اولیه (که همه موجودات آگاه، اعم از انسان و سایر جانوران، آن‌ها را تجربه می‌کنند) بیشتر با برون‌گروه مرتبط دانسته می‌شوند. اغلب، یک نفر نمی‌تواند به دیگری آسیب جدی بزند مگر اینکه ابتدا در ذهن خود او را انسانیت‌زدایی کند (به‌عنوان نوعی دلیل‌تراشی). آموزش و تربیت نظامی از جمله حساسیت‌زدایی سیستماتیک و انسانیت‌زدایی از دشمن است و پرسنل نظامی ممکن است از نظر روان‌شناختی ناگزیر باشند دشمن را با نام حیوان یا موجودی غیرانسانی بخوانند. سرهنگ‌دوم دیو گروسمن نشان داده است که بدون چنین حساسیت‌زدایی‌ای، کشتن یک انسان توسط انسان دیگر حتی در نبرد یا در شرایط تهدید جانی، دشوار و شاید ناممکن باشد. طرد اخلاقی زمانی رخ می‌دهد که برون‌گروه‌ها مشمول مجموعه‌ای متفاوت از ارزش‌های اخلاقی، قوانین و انصاف نسبت به آنچه در روابط اجتماعی با اعضای درون‌گروه به‌کار می‌رود، می‌شوند. هنگامی که افراد دیگران را انسانیت‌زدایی می‌کنند، دیگر هنگام بدرفتاری با آن‌ها احساس ناراحتی نمی‌کنند. طرد اخلاقی برای توضیح رفتارهای افراطی مانند نسل‌کشی، قوانین سخت‌گیرانه مهاجرت و اصلاح نژاد به‌کار می‌رود، اما در سطح تبعیض روزمره هم دیده می‌شود. در مطالعات آزمایشگاهی، با افرادی که فاقد ویژگی‌های انسانی پنداشته می‌شوند به شیوه‌ای به‌ویژه خشن و خشونت‌آمیز رفتار می‌شود. ادراک انسانیت‌زدایی‌شده زمانی رخ می‌دهد که یک فرد فعالیت کمی در شبکه عصبی شناخت اجتماعی خود تجربه کند. این شامل نواحی شبکه عصبی مانند شیار گیجگاهی فوقانی و قشر پیش‌پیشانی میانی می‌شود. یک مطالعه در سال ۲۰۰۱ توسط روان‌شناسان کریس و اوتا فریث نشان می‌دهد که اهمیت تعامل اجتماعی در یک شبکه عصبی تمایل دارد افراد را وادار کند تا کسانی را که انزجارآور به نظر می‌رسند انسانیت‌زدایی کنند و به کناره‌گیری اجتماعی بینجامد. وظایف مرتبط با شناخت اجتماعی معمولاً شبکه عصبی مسئول برداشت‌های ذهنی از ادراکات و الگوهای انزجارآور انسانیت‌زدایی را فعال می‌کنند. «علاوه بر دستکاری افراد هدف، دستکاری اهداف اجتماعی این پیش‌بینی را تأیید می‌کند: استنتاج ترجیح، که نوعی استنتاج از حالت ذهنی است، به‌طور قابل توجهی فعالیت قشر پیش‌پیشانی میانی و شیار گیجگاهی فوقانی را نسبت به این اهداف انسانیت‌زدایی‌شده افزایش می‌دهد.» یک مطالعه در سال ۲۰۰۷ توسط هریس، مک‌کلور، وان دن بوس، کوهن و فیسک نشان می‌دهد که انتخاب یک فرد برای انسانیت‌زدایی از دیگری به دلیل کاهش فعالیت عصبی نسبت به هدف مورد نظر است. این کاهش فعالیت عصبی به‌عنوان فعال‌سازی پایین قشر پیش‌پیشانی میانی شناسایی می‌شود که با پردازش اطلاعات اجتماعی مرتبط است. در حالی که فاصله اجتماعی از هدف برون‌گروهی شرط لازم برای انسانیت‌زدایی است، برخی پژوهش‌ها نشان می‌دهند که این به‌تنهایی کافی نیست. پژوهش‌های روان‌شناختی، موقعیت اجتماعی بالا، قدرت و ارتباط اجتماعی را به‌عنوان عوامل اضافی شناسایی کرده‌اند. اعضای گروه‌های با موقعیت اجتماعی بالا بیشتر انسانیت را با درون‌گروه مرتبط می‌دانند تا با برون‌گروه، در حالی که اعضای گروه‌های با موقعیت پایین چنین تفاوتی نشان نمی‌دهند؛ بنابراین، داشتن موقعیت اجتماعی بالا احتمال انسانیت‌زدایی از دیگران را بیشتر می‌کند. گروه‌های با موقعیت پایین بیشتر با ویژگی‌های طبیعت انسانی (مانند گرما و احساسات) مرتبط دانسته می‌شوند تا ویژگی‌های منحصراً انسانی، که نشان می‌دهد آن‌ها به حیوانات نزدیک‌تر از انسان‌اند زیرا این ویژگی‌ها در انسان رایج‌اند اما در سایر گونه‌ها هم دیده می‌شوند. افزون بر این، پژوهش‌ها نشان داد که افراد دارای قدرت بیشتر تمایل داشتند زیردستان خود را به‌عنوان ابزاری برای رسیدن به اهدافشان ببینند تا اینکه بر ویژگی‌های اساساً انسانی آن‌ها تمرکز کنند. در نهایت، ارتباط اجتماعی — یعنی فکر کردن به یک نزدیک یا حضور واقعی با او — انسانیت‌زدایی را با کاهش نسبت دادن حالات ذهنی انسانی، افزایش حمایت از رفتار با اهداف مانند حیوانات و افزایش تمایل به تأیید بازجویی سخت‌گیرانه تسهیل می‌کند. این موضوع پادشهودی است زیرا ارتباط اجتماعی فواید مستند سلامت شخصی و رفاه دارد اما به نظر می‌رسد روابط بین‌گروهی را مختل می‌کند. مطالعات تصویربرداری عصبی نشان داده‌اند که قشر پیش‌پیشانی میانی، ناحیه‌ای از مغز که به‌طور مشخص در نسبت دادن حالات ذهنی به دیگران نقش دارد، در برابر اهداف به‌شدت انسانیت‌زدایی‌شده (یعنی کسانی که طبق مدل محتوای کلیشه‌ای گرمای پایین و شایستگی پایین دارند، مانند معتادان به مواد مخدر یا افراد بی‌خانمان) فعالیت کمتری نشان می‌دهد. دیگران قومی و نژادی اغلب در فرهنگ عامه و پژوهش‌های علمی به‌صورت حیوانات نمایش داده می‌شوند. شواهدی وجود دارد که این بازنمایی در زمینه آمریکایی با ارتباط ضمنی آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار با میمون‌ها ادامه دارد. تا آنجا که یک فرد این ارتباط ضمنی انسانیت‌زدایانه را داشته باشد، بیشتر احتمال دارد از خشونت علیه آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار (مثلاً تصمیمات هیئت منصفه برای اعدام متهمان) حمایت کند. در طول تاریخ، انسانیت‌زدایی اغلب با تعارض‌های نسل‌کشانه مرتبط بوده، زیرا ایدئولوژی‌های پیش و در جریان تعارض قربانیان را به‌عنوان زیرانسان (مثلاً جوندگان) به تصویر می‌کشند. بخش ۵۱ (xxvi) بومیان جزیره استرالیا را از گروه‌های تحت حمایت قوانین ویژه مستثنی کرد و بخش ۱۲۷ بومیان را از سرشماری جمعیت حذف کرد. بومیان استرالیا از مزایای تأمین اجتماعی (مانند حقوق بازنشستگی و مزایای بارداری) که برای دیگران فراهم بود محروم بودند. | ## بخش 3: انسانیت‌زدایی | بومیان در مناطق روستایی مورد تبعیض قرار می‌گرفتند و در مورد محل و نحوه ازدواج، کار، زندگی و تردد خود تحت کنترل بودند. در آمریکا، آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار با طبقه‌بندی به‌عنوان نخستی‌های غیرانسانی انسانیت‌زدایی شدند. یک افسر پلیس کالیفرنیا که در ماجرای رادنی کینگ هم نقش داشت، یک درگیری میان یک زوج سیاه‌پوست آمریکایی را «چیزی مستقیم از فیلم گوریل‌ها در مه» توصیف کرد. فرانتس بوئاس و چارلز داروین فرضیه‌ای دربارهٔ یک فرایند تکاملی در میان نخستی‌ها مطرح کردند. میمون‌ها کمترین تکامل را داشتند، سپس انسان‌وارهای وحشی و ناقص‌الخلقه که به مردمان با اصل و نسب آفریقایی اشاره داشت، و قفقازی‌ها به‌عنوان پیشرفته‌ترین دیده می‌شدند. زبان زبان به‌عنوان ابزاری اساسی در فرایند انسانیت‌زدایی از دیگران به‌کار رفته است. نمونه‌هایی از زبان انسانیت‌زدایانه هنگام اشاره به یک فرد یا گروه شامل «حیوان»، «سوسک»، «موش»، «جوندگان»، «هیولا»، «میمون»، «مار»، «آفت»، «بیگانه»، «وحشی» و «زیرانسان» می‌شوند. نمونه‌های دیگر می‌توانند شامل اشکال نژادپرستانه، جنسیت‌گرایانه و دیگر اشکال تحقیرآمیز زبان باشند. استفاده از زبان انسانیت‌زدایانه می‌تواند دیگران را به این سمت سوق دهد که یک گروه هدف را کمتر انسانی یا کمتر شایسته رفتار انسانی بدانند. در یگان ۷۳۱، یک مرکز تحقیقاتی جنگ زیستی و شیمیایی امپراتوری ژاپن، آزمایش‌های وحشیانه‌ای روی انسان‌هایی انجام شد که محققان آن‌ها را «ماروتا» (丸太) به معنای «چوب‌درخت» می‌نامیدند. یوشیو شینوزوکو، پزشک ارتش ژاپن که چندین زنده‌شکافی در این مرکز انجام داد، گفت: «ما قربانیان را 'چوب‌درخت' می‌نامیدیم. پس به خود قبولاندیم که کارمان مثل بریدن درخت است.» کلماتی مانند مهاجر، مهاجر خارجی و مقیم خارج بر اساس موقعیت اجتماعی و ثروت افراد، نه توانایی، دستاوردها یا گرایش سیاسی، به آن‌ها نسبت داده می‌شوند. «اکسپت» (مقیم خارج ممتاز) کلمه‌ای است برای توصیف افراد ممتاز، اغلب سفیدپوستان، که به‌تازگی در منطقه‌ای ساکن شده‌اند و دلالت‌هایی از توانایی، ثروت و اعتماد دارد؛ در حالی که کلمه «مهاجر» برای توصیف کسانی به‌کار می‌رود که برای اقامت به مکان جدیدی می‌آیند و معنایی بسیار کمتر مطلوب دارد. سوءاستفاده از این اصطلاحات می‌تواند ادراک یک گروه را به‌طور کلی به شکل منفی تغییر دهد. رایان الر، مدیر اجرایی گروه حمایت از مهاجران «آمریکا را تعریف کن»، این مشکل را این‌گونه بیان کرد: یک سری بررسی‌های زبانی رابطه مستقیمی میان القاب همجنس‌گراهراسانه و فاصله‌گذاری شناختی-اجتماعی نسبت به گروهی از همجنس‌گرایان یافتند که نوعی انسانیت‌زدایی است. گفته می‌شود این القاب (مثلاً «فگت») به‌عنوان برچسب‌های انسانیت‌زدایانه عمل می‌کنند زیرا نشانه‌های انحراف به‌شمار می‌روند. یک جفت مطالعه نشان داد که آزمودنی‌ها بیشتر احتمال داشت زبان بدخیمی را با همجنس‌گرایان مرتبط کنند و این ارتباطات زبانی فاصله فیزیکی میان آزمودنی و همجنس‌گرا را افزایش داد. مطالعه دیگری شامل تحلیل زبان‌شناختی محاسباتی زبان انسانیت‌زدایانه دربارهٔ افراد ال‌جی‌بی‌تی در نیویورک تایمز از ۱۹۸۶ تا ۲۰۱۵ بود. این مطالعه از پژوهش‌های روان‌شناختی پیشین دربارهٔ انسانیت‌زدایی برای شناسایی چهار دسته زبانی استفاده کرد: (۱) ارزیابی‌های منفی از یک گروه هدف، (۲) انکار عاملیت، (۳) انزجار اخلاقی، و (۴) تشبیه اعضای گروه هدف به موجودات غیرانسانی (مانند ماشین‌ها، حیوانات، جوندگان). این مطالعه نشان داد که مردم دگرباش به‌طور کلی با گذشت زمان بیشتر انسانی‌سازی شده‌اند؛ با این حال، نسبت به شناسه درون‌گروهی نیویورک تایمز یعنی «آمریکایی» کمتر انسانی‌سازی شده‌اند. الیزا لوفت خاطرنشان می‌کند که نقش زبان انسانیت‌زدایانه و تبلیغات در خشونت و نسل‌کشی بسیار کمتر از عوامل دیگری مانند اطاعت از قدرت و فشار همتایان است. پژوهشگران حقوق مالکیت انسانیت‌زدایی را «ناتوانی در به رسمیت شناختن انسانیت یک فرد یا گروه» تعریف می‌کنند. از بدو تأسیس، ایالات متحده بارها از جمعیت‌های بومی تصاحب کرامت انجام داد و زمین‌های بومیان را در «پرونده‌ای انکارناپذیر از هولناکی، خشونت و فاجعه» از طریق نسل‌کشی و قوم‌کشی گرفت. تا همین اواخر در سال ۲۰۱۳، تخریب کوهی مقدس برای مردم هوپی با پاشیدن برف مصنوعی ساخته‌شده از فاضلاب بر قله آن، تصاحب کرامت دیگری توسط سازمان جنگل‌داری ایالات متحده آمریکا بود. شورشیان سفیدپوست با حمله، غارت و تخریب خانه‌ها و کسب‌وکارها در گرین‌وود، محله‌ای عمدتاً سیاه‌پوست که به «وال‌استریت سیاه» معروف بود، آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار را انسانیت‌زدایی کردند. در جریان هولوکاست، نسل‌کشی گسترده که شکلی شدید از انسانیت‌زدایی است، همراه با تخریب و مصادره دارایی‌های یهودیان بود. شهرک‌نشینان یهودی در کرانه باختری به دلیل انسانیت‌زدایی از فلسطینیان و تصرف زمین در شهرک‌های غیرقانونی مورد انتقاد قرار گرفته‌اند. این فعالیت‌های شهرک‌سازی غیرقانونی شامل خشونت سیستماتیک شهرک‌نشینان علیه فلسطینیان، دستورهای نظامی و حمایت دولتی می‌شود. سربازان اسرائیلی گاهی به‌طور فعال در خشونت علیه غیرنظامیان شرکت می‌کنند یا از کنار آن می‌گذرند. کارگران فاقد مدرک در ایالات متحده نیز در معرض تصاحب کرامت انسانیت‌زدایانه بوده‌اند، آنجا که کارفرمایان آن‌ها را به‌جای انسان همچون ماشین می‌بینند تا شرایط کاری خطرناک را توجیه کنند. هنگامی که شرایط سخت به آسیب جسمی یا مرگ منجر می‌شود، دارایی از دست رفته همان جسم فیزیکی است. هرمان و نوآم چامسکی استدلال می‌کند که رسانه‌های شرکتی می‌توانند در صورتی که اهداف سودآوری که شرکت‌ها موظف به حداکثرسازی آن‌ها هستند را ترویج دهند، کمپین‌های انسانیت‌زدایی در مقیاس بزرگ و موفق انجام دهند.Herman, Edward S. تبلیغات جنگی رهبران ملی از تبلیغات انسانیت‌زدایانه برای جلب افکار عمومی به نفع دستور کار نظامی و دفع انتقاد استفاده می‌کنند. دولت بوش پسر از خطاب انسانیت‌زدایانه برای توصیف اعراب و مسلمانان به‌طور کلی به‌عنوان متعصبانی عقب‌مانده که «به خاطر آزادی ما از ما متنفرند» استفاده کرد تا تهاجم به افغانستان و عراق و عملیات مخفی سیا در خاورمیانه و آفریقا را توجیه کند. تبلیغات رسانه‌ای اعراب را در ذهن مردم آمریکای ناآگاه به‌عنوان «شر یکپارچه» به تصویر کشید. از اخبار، رسانه‌ها، زبان، مجلات، تلویزیون و فرهنگ عامه برای نشان دادن همه مسلمانان به‌عنوان عرب و همه اعراب به‌عنوان تروریست‌های خشونت‌طلبی که باید از آن‌ها ترسید و نابودشان کرد استفاده شد. نژادپرستی هم از طریق نشان دادن همه اعراب به‌عنوان تیره‌پوست و در نتیجه از نظر نژادی پست‌تر و غیرقابل اعتماد به‌کار گرفته شد. بازیگران غیردولتی بازیگران غیردولتی، به‌ویژه تروریست‌ها، نیز به انسانیت‌زدایی برای پیشبرد اهدافشان متوسل شده‌اند. گروه تروریستی Weather Underground در دهه ۱۹۶۰ از خشونت علیه هر شخصیت صاحب اقتداری حمایت می‌کرد و از این تصویرسازی که «پلیس‌ها خوک هستند» برای متقاعد کردن اعضا استفاده می‌کرد که آن‌ها به موجودات انسانی آسیب نمی‌زنند بلکه فقط حیوانات وحشی را می‌کشند. به همین ترتیب، اظهاراتی مانند «تروریست‌ها فقط اوباش هستند» نوعی انسانیت‌زدایی است. آزمایش سیفلیس در تاسکیگی، یگان ۷۳۱ و آزمایش‌های انسانی نازی روی یهودیان سه نمونه از این موارد هستند. در مورد اول، آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار مبتلا به سیفلیس برای شرکت در مطالعه‌ای دربارهٔ سیر بیماری جذب شدند. حتی پس از آنکه درمان و درمانی قطعی ایجاد شد، آن را از شرکت‌کنندگان آفریقایی‌آمریکایی دریغ کردند تا محققان بتوانند مطالعه خود را ادامه دهند. به همین ترتیب، دانشمندان نازی در جریان هولوکاست آزمایش‌های هولناکی روی یهودیان انجام دادند و شیرو ایشی و یگان ۷۳۱ او هم برچینی‌ها، روس‌ها، مغول‌ها، آمریکایی‌ها و دیگر ملیت‌های اسیر چنین کردند. هر دو در نام پژوهش و پیشرفت توجیه شدند که نشان‌دهنده تأثیرات گسترده فرهنگ انسانیت‌زدایی در آن جوامع است. هنگامی که این پژوهش‌ها آشکار شدند، تلاش‌هایی برای حفاظت از شرکت‌کنندگان پژوهش‌های آینده صورت گرفت و در حال حاضر هیئت‌های بازنگری نهادی برای حفاظت از افراد در برابر بهره‌کشی توسط دانشمندان وجود دارند. از نظر زیست‌شناختی، انسانیت‌زدایی را می‌توان به‌عنوان گونه‌ای وارداتی توصیف کرد که گونه انسانی را به حاشیه می‌راند، یا یک فرد یا فرایند وارداتی که به شکلی غیرانسانی دیگران را تحقیر می‌کند. در علوم سیاسی و دانش نظری حقوق، انسانیت‌زدایی به معنای از دست دادن استنتاجی حقوق بشر یا سلب حقوق طبیعی و قانونی است که تعریفی وابسته به حقوق بین‌الملل حاکم دارد نه هنجارهای اجتماعی محدود به جغرافیای انسانی. در این زمینه، تخصص در درون گونه نیازی به تشکیل شهروندی جهانی یا حقوق ذاتی آن ندارد؛ ژنوم انسانی هر دو را به ارث می‌برد. در حالی که تشریح جسد انسانی در قرون وسطا انسانیت‌زدایانه تلقی می‌شد (نگاه کنید به تاریخچه کالبدشناسی)، ارزش تشریح به‌عنوان کمک آموزشی به‌قدری است که اکنون پذیرش گسترده‌تری یافته است. انسانیت‌زدایی با پزشکی مدرن به‌طور کلی مرتبط دانسته شده و صریحاً به‌عنوان مکانیسم کنار آمدن برای پزشکانی که با بیماران در پایان عمر کار می‌کنند پیشنهاد شده است. پژوهشگران شش علت بالقوه انسانیت‌زدایی در پزشکی را شناسایی کرده‌اند: رویه‌های فردیت‌زدا، کاهش عاملیت بیمار، تفاوت (عللی که ارائه درمان پزشکی را تسهیل نمی‌کنند)، مکانیزه‌سازی، کاهش همدلی، و بی‌تفاوتی اخلاقی (که می‌توان استدلال کرد ارائه درمان پزشکی را تسهیل می‌کند). در برخی ایالت‌های آمریکا، قانون زنان را ملزم می‌کند پیش از سقط جنین تصاویر سونوگرافی جنین خود را ببینند. منتقدان این قانون استدلال می‌کنند که صرف دیدن تصویر جنین آن را انسانی‌سازی می‌کند و زنان را علیه سقط جنین مغرضانه می‌سازد. به همین ترتیب، یک مطالعه اخیر نشان داد که انسانی‌سازی ظریف بیماران پزشکی به نظر می‌رسد مراقبت از آن‌ها را بهبود می‌بخشد. رادیولوژیست‌هایی که عکس‌های رادیولوژی را ارزیابی می‌کردند جزئیات بیشتری به بیماران گزارش دادند و همدلی بیشتری ابراز کردند وقتی عکسی از چهره بیمار همراه عکس‌های رادیولوژی بود.Turner, Y. انسان‌انگاری (یعنی ادراک توانایی‌های ذهنی و فیزیکی که منعکس‌کننده انسان‌ها در موجودات غیرانسانی است) نقطه مقابل انسانیت‌زدایی است. ویتز، اپلی و کاکیوپو پیشنهاد می‌کنند که نقطه مقابل عوامل تسهیل‌کننده انسانیت‌زدایی (مانند موقعیت اجتماعی بالا، قدرت و ارتباط اجتماعی) باید انسان‌انگاری را ترویج دهد؛ یعنی یک فرد با موقعیت پایین، منزوی از نظر اجتماعی و بدون قدرت، بیشتر از یک فرد با موقعیت بالا، قدرت بالا و ارتباط اجتماعی زیاد احتمال دارد ویژگی‌های انسانی را به حیوانات خانگی یا اشیاء بی‌جان نسبت دهد. پژوهشگران دریافته‌اند که شرکت در بازی‌های ویدیویی خشونت‌آمیز ادراک از انسانیت هم خود بازیکن و هم بازیکنانی که هدف خشونت بازی هستند را کاهش می‌دهد. در حالی که بازیکنان انسانیت‌زدایی می‌شوند، شخصیت‌های بازی ویدیویی اغلب انسان‌انگاری می‌شوند. در جریان نمایشگاه خرید لوئیزیانا در سال ۱۹۰۴، باغ‌وحش‌های انسانی چند بومی از قبایل مستقل در سراسر جهان را به نمایش گذاشتند، از جمله یک مرد جوان کنگویی به نام اوتا بنگا. زندانی کردن بنگا به‌عنوان خدمت عمومی برای نشان دادن «نژادی تحقیرشده و منحط» در معرض نمایش عموم قرار گرفت. پس از انتقال به نیویورک (ایالت) در سال ۱۹۰۶، اعتراض عمومی منجر به ممنوعیت دائمی و تعطیلی باغ‌وحش‌های انسانی در ایالات متحده شد. در فلسفه فیلسوف دانمارکی سورن کی‌یرکگور دیدگاه ضد انسانیت‌زدایی خود را در آموزه‌ها و تفسیرهایش از الهیات مسیحی توضیح داد. او در کتابش آثار عشق نوشت که درک او این است که «دوست داشتن همسایه به معنای برابری است… همسایه تو هر انسانی است… او بر اساس برابری با تو در برابر خدا همسایه توست؛ اما این برابری را هر انسانی کاملاً دارد و به‌طور مطلق دارد.» در هنر نقاش رمانتیک اسپانیایی فرانسیسکو گویا اغلب ذهنیت‌هایی را به تصویر می‌کشید که شامل فجایع جنگ و خشونت شدید بود و فرایند انسانیت‌زدایی را منتقل می‌کرد. در رمانتیسم نقاشی، هنر شهادت اغلب وسیله‌ای برای خدایی کردن مظلومان و شکنجه‌دیدگان بود و معمول بود که گویا شخصیت‌های شریر را در حال انجام این اعمال به تصویر بکشد؛ با این حال، او با انسانیت‌زدایی از این چهره‌های شهید از رسم رایج سرپیچی کرد: «... | ## جمع‌بندی | کسی نمی‌داند این نقاشی چه کسی را به تصویر می‌کشد، چنان قاطعانه گویا موضوعاتش را از شهید به گوشت تبدیل کرده است».