موضوع مقاله: ادبیات مالایالام | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ادبیات مالایالام | مقدمه: ادبیات مالایالام دربرگیرندهٔ آثار ادبی نوشته‌شده به زبان مالایالام است؛ زبانی از خانوادهٔ زبان‌های دراویدی که در ایالت کرالای هند و سرزمین‌های اتحادی لاکشادویپ و پودوچری رایج است. | ## بخش 1: ادبیات مالایالام | کهن‌ترین آثار شناخته‌شدهٔ ادبی به این زبان، دو منظومهٔ حماسی به نام‌های و هستند که به مالایالام کهن در اواخر سدهٔ دوازدهم یا آغاز سدهٔ سیزدهم میلادی سروده شده‌اند. در سده‌های میانی، افزون بر ادبیات عامه‌پسند «پاتّو» (آواز)، شعر منپروالم نیز شکوفا شد که آمیزه‌ای از مالایالام و سانسکریت بود. ادبیات مالایالام به شکل کنونی خود عمدتاً با تأثیر شاعرانی چون ، و در سده‌های پانزدهم و شانزدهم میلادی پدید آمد. ادبیات مالایالام تاکنون ۶ دریافت کرده که دومین رتبه در میان زبان‌های دراویدی و سومین رتبه در میان همهٔ زبان‌های هندی است. گویش غربی تامیلی کهن که در ساحل مالابار غربی هند رایج بود، از دوران باستانی سَنگَم (۳۰۰ پیش از میلاد تا ۳۰۰ میلادی) به نام «مالاناتّو تامیل» (تامیلی سرزمین کوهستانی) شناخته می‌شد.കേരള ചരിത്രം, എ. ശ്രീധരമേനോൻ جدایی جغرافیایی ساحل مالابار از تامیل نادو به‌وسیلهٔ رشته‌کوه گهات غربی سبب شد تا این گویش به‌تدریج از تامیلی سرزمین اصلی فاصله بگیرد. دیدگاه پذیرفته‌شده آن است که مالایالام گویش ساحلی غربی بود و جدایی آن از پیشا-تامیلی-مالایالام در حدود سدهٔ هشتم میلادی آغاز شد. برخی پژوهشگران نیز بر این باورند که تامیلی و مالایالام هر دو از یک زبان مشترک نیاکانی به نام «پیشا-تامیلی-مالایالام» تکامل یافته‌اند و نسبت «مادر-دختری» میان آن‌ها نادرست است. پذیرفته‌شده‌ترین دیدگاه آن است که (۸۴۹/۸۵۰ میلادی) کهن‌ترین کتیبهٔ موجود به است. این کتیبه افزون بر مالایالام کهن، امضاهایی به عربی (خط کوفی)، فارسی میانه (خط پهلوی شکسته) و فارسی یهودی (خط مربع عبری) نیز دارد. (پَژَیَ مالایالام) زبان کتیبه‌ای است که از حدود سدهٔ نهم تا سدهٔ سیزدهم میلادی در کرالا به کار می‌رفت. مالایالام کهن ویژگی‌هایی متمایز از تامیلی هم‌روزگار خود داشت، از جمله خیشومی‌شدن آواهای مجاور، جانشینی آواهای کامی به‌جای آواهای دندانی و ادغام واکه‌ها. مالایالام کهن به‌تدریج تا سدهٔ سیزدهم میلادی به (مَدیَکالَ مالایالام) تحول یافت. آثار ادبی این دوره به‌شدت تحت تأثیر منپروالم بود که آمیزه‌ای از مالایالام و سانسکریت به‌شمار می‌رفت. | ## بخش 2: ادبیات مالایالام | مالایالام میانه در سدهٔ پانزدهم میلادی جای خود را به مالایالام نوین (آدونیکَ مالایالام) داد. آثار نخستین و ادبیات پاتّو کهن‌ترین اثر ادبی شناخته‌شده به مالایالام، است که منظومه‌ای حماسی دربارهٔ داستان رامایانا از اواخر سدهٔ دوازدهم یا آغاز سدهٔ سیزدهم میلادی است. زبان این اثر چنان به تامیلی نزدیک است که برخی پژوهشگران تامیلی آن را اثری تامیلی پنداشته‌اند، اما امروز ثابت شده که رامچریتم اثری مالایالامی و سرایندهٔ آن کرالایی است. این شاخه دربرگیرندهٔ سرودهای مذهبی، آوازهای کشاورزی، قایق‌رانی و سرودهای پهلوانی بود. شاعران که میان سال‌های ۱۳۵۰ و ۱۴۵۰ میلادی می‌زیستند، آثار مهمی چون «کَنَّسَ رامایانَم» و «کَنَّسَ بهارَتَم» را سرودند که نمایندهٔ زبان مالایالام میانه هستند. ادبیات منپروالم از حدود سدهٔ هفتم میلادی، با نفوذ برهمن‌های در کرالا، زبان آمیختهٔ منپروالم (به معنای «یاقوت و مرجان») شکل گرفت که درآمیزه‌ای از مالایالام و سانسکریت بود. از راه منپروالم، قالب‌های شعری سانسکریت مانند (آمیختهٔ نظم و نثر) و «سَندِشَکاویَه» (قصیدهٔ پیام‌بر) به ادبیات مالایالام راه یافت. از مهم‌ترین آثار منپروالم نخستین می‌توان به «اونّیَچّی چَریتَم» (سدهٔ چهاردهم) و «اونّیَیاطی چَریتَم» (حدود ۱۳۵۰ م) اشاره کرد. در زمینهٔ «سَندِشَکاویَه» نیز «اونّونیلی‌سَندِشَم» و «کوکَسَندِشَم» از آثار برجستهٔ سدهٔ چهاردهم هستند. کتاب «لیلاتیلَکَم» که در سدهٔ چهاردهم نوشته شد، دستور زبان و ویژگی‌های ادبی منپروالم را تدوین کرد. در مرحلهٔ دوم (سدهٔ پانزدهم به بعد)، بیش از سیصد چمپو سروده شد، اما بسیاری از آن‌ها چنان سانسکریت‌محور بودند که فهم‌شان بدون دانش سانسکریت ناممکن بود و ادبیات منپروالم از تودهٔ مردم فاصله گرفت. شاعران بنیان‌گذار: چِروسِّری، ایژوتّچّن و پونتانَم منظومهٔ سرودهٔ ، شاعر دربار پادشاه اودَیَ وَرمَن کولاتیری (۱۴۴۶–۱۴۷۵) از ، نخستین حماسهٔ مستقل مالایالام و از نخستین آثار به مالایالام نوین به‌شمار می‌رود. او سبک «کیلی‌پاتّو» (آواز طوطی) را بنیاد نهاد که در آن داستان از زبان طوطی روایت می‌شود. ایژوتّچّن همچنین را با درآمیختن و اصلاح خطوط پیشین ، و گرانتا به شکل کنونی درآورد و نویسه‌های زاید را حذف کرد. | ## بخش 3: ادبیات مالایالام | واژگان به‌کاررفته در بسیاری از آثار عربی-مالایالام سده‌های شانزدهم و هفدهم به مالایالام نوین بسیار نزدیک هستند. هنرهای نمایشی: کریشنانَتّم و کَتَکَلی در نیمهٔ دوم سدهٔ هفدهم، پادشاه مانَوِدَ از کالیکوت منظومهٔ سانسکریت «کریشناگیتی» را سرود و بر پایهٔ آن هنر نمایشی «کریشنانَتّم» پدید آمد. پادشاه کوتّیَم در اواخر سدهٔ هفدهم با اصلاح رامانتّم، شکل نوین کتکلی را پدیدآورد. «نَلَچَریتَم» سرودهٔ اونّایی واریِر برجسته‌ترین «آتّکّتَ» (متن نمایشی کتکلی) به‌شمار می‌رود. کونچَن نمپیار و ادبیات طنز تولَّل ، شاعر سدهٔ هجدهم، پدیدآورندهٔ سبک «تولَّل» بود که نوعی تک‌نفره‌خوانی نمایشی است. نمپیار با به‌کارگیری داستان‌های اساطیری، طنزهای تیز و نیشداری دربارهٔ آسیب‌های اجتماعی و فردی روزگار خود سرود. نخستین رمان مالایالام «کوندَلَتا» نوشتهٔ آپّو نِدونگادی است و «ایندولیکا» (۱۸۸۹) نوشتهٔ چَندو مِنَن از برجسته‌ترین رمان‌های اجتماعی این زبان به‌شمار می‌رود. دستور زبان نوین مالایالام بر پایهٔ کتاب نوشتهٔ در اواخر سدهٔ نوزدهم استوار است.alayalam جنبش نوین شعری: سه‌گانهٔ نوین جنبش‌های ادبی نوین مالایالام در اواخر سدهٔ نوزدهم با ظهور «سه‌گانهٔ نوین» آغاز شد: — شاعری با دغدغه‌های اجتماعی که برای ارتقای جامعهٔ فرودست کوشید. برندگان جایزهٔ جنان‌پیت و نویسندگان برجسته در نیمهٔ دوم سدهٔ بیستم، شاعران و نویسندگان برندهٔ مانند ، ، ، ، ، و سهم‌های ارزنده‌ای در ادبیات نوین مالایالام داشتند. پس از آن‌ها، نویسندگانی چون ، کماله ثریا، ، ارونداتی روی و وایکوم محمد بشیر شهرت بین‌المللی یافتند. نقش رود بهاراتَپّوژا رود که به نام رود نیز شناخته می‌شود، همراه با شاخاب‌هایش نقش مهمی در پرورش ادبیات نوین مالایالام داشته‌است. تحول خط مالایالام نوین به‌شدت از نیز تأثیر پذیرفت که برای نوشتن زبان تولو به کار می‌رفت. | ## جمع‌بندی | خط مالایالام تنها خطی در هند است که توانایی نوشتن هر زبان هندی دیگر را دارد، زیرا هم نویسهٔ (/ɻ/) را دارد (که در هند ویژهٔ تامیلی و مالایالام است) و هم نویسه‌های سانسکریتی را.