موضوع مقاله: کیرشنریسم | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کیرشنریسم | مقدمه: کیرشنریسم' (به ) یک جنبش سیاسی با ایدئولوژی چپ میانه آرژانتینی است که بر اساس آرمان‌هایی شکل گرفته است که توسط هواداران نسبت به سیاست های زوج آرژانتینی(نستور کیرشنر و کریستینا فرناندز د کیرشنر )، که به طور متوالی به عنوان روسای جمهور آرژانتین خدمت کردند، تشکیل شده است. | ## بخش 1: کیرشنریسم | این ایدئولوژی با اینکه شاخه‌ای از پرونیسم محسوب می‌شود، اما با برخی از جناح‌های پرونیست‌ دچار اختلاف هست و عموماً در دسته پوپولیسم چپ‌گرا قرار می‌گیرد. این ایدئولوژی نماینده و نمادی از سوسیالیسم قرن بیست و یکم محسوب می‌شود، با این حال همچنان مشابه پرونیسم است و برخلاف سایر ایدئولوژی‌های چپ میباشد، اما به جای اینکه طبقاتی باشد، بسیار ملی‌گرا و پوپولیست است. اگرچه کیرشنریسم در ابتدا بخشی از حزب عدالت‌گرا بود، اما بعدها از سوی دیگر احزاب سیاسی کوچک‌تر آرژانتین (مانند حزب کمونیست یا حزب انسان‌گرا) و جناح‌هایی از برخی احزاب سنتی (مانند اتحادیه مدنی رادیکال و حزب سوسیالیست) مورد حمایت قرار گرفت. در احزابی که به خطوط کیرشنریست و ضد کیرشنریست تقسیم شده‌اند، اعضای جناح کیرشنریست اغلب با حرف K متمایز می‌شوند (برای مثال «پرونیست‌های K»، «عدالت‌گرایان K»، «رادیکال‌های K» یا «سوسیالیست‌های K»)، در حالی که جناح‌های ضد کیرشنریست، یعنی کسانی که با کیرشنریسم مخالف هستند، به طور مشابه با عبارت «ضد K» برچسب‌گذاری می‌شوند. ضد کیرشنریست‌ها اغلب با واژه «ستنتیستا» (setentista به معنای «هفتادگرا») از این پیشینه ایدئولوژیک انتقاد می‌کنند، و معتقدند که کیرشنریسم بیش از حد تحت تأثیر مبارزات پوپولیستی دهه ۱۹۷۰ است. در کارزارهای انتخاباتی، نامزدهای کیرشنریست عناصر سنتی پرونیسم - یعنی ناسیونالیسم، امپریالیسم‌ستیزی و بازتوزیع اقتصادی - را با هم ترکیب کردند. مشابه پرونیسم کلاسیک، پایگاه حمایتی کیرشنریسم تبدیل به طبقه کارگر، بیکاران و جنبش‌های اجتماعی جدید شد. کیرشنریسم بخشی از موج صورتی بزرگتر در آمریکای لاتین - که خیزش جنبش‌های پوپولیستی چپ‌گرا بود - در نظر گرفته می‌شود. کیرشنریسم همچنین شبیه به ایدئولوژی‌های چین و ونزوئلا - سوسیالیسم با ویژگی‌های چینی و چاویسمو - توصیف شده است. سیاست‌های کیرشنریستی به عنوان سیاست‌هایی مترقی و چپ‌گرا توصیف شده‌اند؛ کیرشنریست‌ها همکاری با ونزوئلا، برزیل و کوبا را دنبال کردند، سیاست‌های مداخله‌جویانه ایالات متحده را محکوم نمودند و شدیداً با صندوق بین‌المللی پول (IMF) و اقدامات ریاضتی مخالفت ورزیدند. دولت‌های کیرشنریست که قاطعانه ضد نئولیبرالیسم تلقی می‌شدند، به خدمات اجتماعی یارانه دادند - انتقال درآمد و سیستم‌های مراقبت بهداشتی به شدت گسترش یافت، که قابل توجه‌ترین آن گسترش ارائه داروهای تجویزی رایگان به ۱۵ میلیون نفر (حدود ۴۱ درصد از جمعیت کشور) بود. آن‌ها همچنین سیاست سنتی پرونیستیِ مداخله در درگیری‌های اتحادیه‌ای و ارائه حمایت دولتی از درخواست‌های افزایش دستمزد را دنبال کردند. دوره دولت‌های کیرشنریست دومین دوره طولانی در آرژانتین بود که بدون اعتصابات عمومی سپری شد، و تنها دوره حکومت خودِ پرون (۱۹۴۶–۱۹۵۵) از آن پیشی داشت. در ابتدا، کیرشنریسم نشان داد که نگران دفاع از حقوق بشر است، به ویژه در پیگرد قانونی کسانی که در طول جنگ کثیف مرتکب نقض حقوق بشر شده بودند و بعدها توسط دولت‌های کارلوس منم (۱۹۸۹–۱۹۹۹) از پیگرد مصون مانده بودند. این امر منجر به مناقشات بسیاری شد و این اتهامات را پدید آورد که خانواده کیرشنر هرگز کاملاً به حقوق بشر متعهد نبوده‌اند، به‌ویژه در دوره آخرین دیکتاتوری نظامی، و تنها زمانی که کیرشنر رئیس‌جمهور شد و شروع به ائتلاف با احزاب چپ در کنگره و با مادران میدان مایو کرد، شروع به تبلیغ در مورد این حقوق نمود تا پلتفرم خود را ترویج دهد و محبوبیت مردمی کسب کند. از نظر اقتصادی، کیرشنریسم یک سیاست اقتصادی مبتنی بر توسعه‌گرایی صنعتی و اعمال تعرفه‌ها برای حمایت از صنعت و اشتغال داخلی را دنبال کرده است. این جنبش همچنین با توسعه فعالانه روابط اقتصادی با برزیل و ونزوئلا مشخص می‌شد؛ کیرشنریسم موضعی خصمانه نسبت به صندوق بین‌المللی پول و ایالات متحده اتخاذ کرد و هر دو را به دلیل سیاست‌های امپریالیستی و ترویج اقدامات ریاضتی محکوم نمود. تحت رهبری کیرشنر، اقتصاد ملی شروع به بهبود کرد که منجر به رشد اقتصادی و کاهش بیکاری تا سال ۲۰۰۳ شد. | ## بخش 2: کیرشنریسم | بون‌ِوکی و زلازنیک، دانشمندان علوم سیاسی، نوشتند: «منم پرونیسم را از یک حزب مبتنی بر نیروی کار به یک نیروی "نئولیبرال" تبدیل کرده بود. بنابراین کیرشنر توانست پرونیسم را به سنت سیاسی خود بازگرداند.» کیرشنریسم به عنوان جنبشی دیده شد که «نماینده نسخه فعلی پرونیسم چپ است که برای زمانه مدرن شده است». در سطح بین‌المللی، کیرشنریسم به شدت از مرکوسور حمایت کرده و بالعکس، تا جایی که رئیس مرکوسور، کارلوس آلوارز، یک کیرشنریست است. یکی از برجسته‌ترین اهداف کیرشنریسم تقویت روابط آرژانتین با کشورهای آمریکای لاتین و ایجاد یک محور اقتصادی در آمریکای جنوبی است. ایدئولوژی پنج اصل اقتصادی به گفته آلبرتو فرناندز، رئیس هیئت وزیران در پنج سال اول کیرشنریسم و رئیس‌جمهور سابق آرژانتین، آن‌ها از پنج اصل در خصوص اقتصاد پیروی می‌کردند که موفقیت اولیه این جنبش را توضیح می‌داد: «هیچ اقدامی که کسری مالی را افزایش دهد، انجام ندهید» «هیچ اقدامی که کسری تجاری را افزایش دهد، انجام ندهید» «ذخایر ارزی را در بانک مرکزی انباشته کنید» «نرخ ارز را بسیار بالا نگه دارید تا رقابت‌پذیر بمانید و به نفع صادرات باشد» «بدهی خارجی را تسویه کنید و بدهی جدیدی بالا نیاورید» به گفته فرناندز، کریستینا فرناندز د کیرشنر پس از مرگ همسرش از این پنج اصل فاصله گرفت که منجر به بحران اقتصادی و نخستین شکست سیاسی کیرشنریسم در انتخابات ریاست‌جمهوری سال ۲۰۱۵ شد. در انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۱۹، کیرشنریسم با انتخاب آلبرتو فرناندز به عنوان رئیس‌جمهور و کریستینا کیرشنر به عنوان معاون رئیس‌جمهور به قدرت بازگشت. از دست دادن کنترل سنا، انتصاب‌های کلیدی از جمله در قوه قضائیه را برای او دشوار ساخت. این امر همچنین او را مجبور کرد تا برای هر ابتکار عملی که به مجلس می‌فرستاد، با اپوزیسیون مذاکره کند. گری پریووست و کارلوس اولیوا کامپوس، دانشمندان علوم سیاسی، اظهار می‌دارند که کیرشنریسم نمایانگر بازگشت پرونیسم «به موضع سنتی چپ‌میانه خود» در دوران خوان پرون است، و خاطرنشان می‌کنند که تحت رهبری کیرشنرها، «پرونیست‌ها به گرایش مترقی بازگشته‌اند و تقریباً به‌طور کامل از انحراف نئولیبرالیِ یک‌دهه‌ای در دوران کارلوس منم فاصله گرفته‌اند.» از نظر اقتصادی، دولت‌های کیرشنریست دستور کار بازتوزیعی را بر اساس ارتقای منافع نیروی کار سازمان‌یافته دنبال کردند. مانند پرونیسم کلاسیک، کیرشنریسم به حمایت کارگران بخش غیررسمی و بیکاران (پیکتروها)، فقرا و اتحادیه‌های کارگری متکی است. کیرشنریسم توزیع عادلانه درآمد و ملی‌سازی را ترویج کرد - به این منظور، کیرشنریسم «آشکارا صندوق بین‌المللی پول و طلبکاران بین‌المللی را به چالش کشید»، کنترل قیمت‌ها و مالکیت دولتی بر خدمات عمومی را احیا کرد، حداقل دستمزد را افزایش داد و محدودیت‌های قانونی اعتصابات کارگری دسته‌جمعی را حذف نمود. پریووست و کامپوس استدلال می‌کنند که کیرشنریسم، بسیار شبیه به پرون، حمایت‌گرا و طرفدار مداخله دولت بود. ویژگی منحصربه‌فرد کیرشنریسم تمرکز آن بر ضدیت با نئولیبرالیسم بود که لزوم فاصله گرفتن از «منمیسم» (سیاست‌های منم)ِ نئولیبرال و معکوس کردن سیاست‌های آن را مطرح می‌کرد. کیرشنریسم، مشابه جنبش‌هایی مانند لولیسم، به عنوان پاسخی به نئولیبرالیسم و مقابله‌ای با آن دیده می‌شود؛ برخی از دانشمندان علوم سیاسی اصطلاح «نئوپوپولیسمِ موج صورتی» را برای توصیف چنین جنبش‌هایی پیشنهاد می‌کنند، تا آن‌ها را از پوپولیسم نئولیبرال دهه ۱۹۹۰ متمایز سازند. خاویر فرانتسه نوشت: «کیرشنریسم مرحله‌ای از بازتوزیع ثروت را پدیدآورد که تنها با ایریگوینیسم و پرونیسم اولیه قابل مقایسه بود، و برای دستیابی به استقلال سیاسی به‌طور عمل‌گرایانه‌ای بر درآمد سویا و پرداخت بدهی به صندوق بین‌المللی پول تکیه داشت.» در سیاست خارجی، کیرشنریسم تمایلات ناسیونالیستی و ضد غربی نشان می‌دهد و ایالات متحده و صندوق بین‌المللی پول را محکوم می‌کند. دولت‌های کیرشنریست متحدان رؤسای جمهور ونزوئلا، هوگو چاوز و نیکلاس مادورو هستند و روابط اقتصادی و سیاسی با ونزوئلا و همچنین کوبا را دنبال کرده‌اند. این امر با لفاظی‌های ضد آمریکایی همراه بود، چرا که دولت‌های کیرشنریست ایالات متحده را به دخالت در امور آمریکای لاتین متهم می‌کردند و به شدت با جنگ با مواد مخدر، به‌ویژه در جنبه‌هایی که به آمریکای لاتین کشیده می‌شد، مخالفت می‌کردند. هم نستور کیرشنر و هم کریستینا فرناندز د کیرشنر «اقدام به شکستن این تصور عمومی کردند که احزاب سیاسی و دولت عمدتاً به منافع طلبکاران بین‌المللی و بازارهای جهانی توجه دارند، نه منافع آرژانتینی‌ها»؛ به همین دلیل، کیرشنریسم مکرراً «صندوق بین‌المللی پول، سرمایه‌داران خارجی و داخلی، دارندگان اوراق قرضه و ارتش» را هم در سیاست‌ها و هم در لفاظی‌ها هدف قرار می‌دهد. | ## بخش 3: کیرشنریسم | رایموندو فری تولدو استدلال می‌کند که کیرشنریسم «زمانی که همراه با سایر رهبران چپ‌گرای آمریکای لاتین (مانند چاوز و لولا) ALCA را رد کرد و از دستورالعمل‌های صندوق بین‌المللی پول سرپیچی نمود، توافق واشینگتن را شکست و بدین ترتیب غرور ملی را تقویت کرد و آرژانتین را به جامعه آمریکای لاتین متصل نمود.» ترنسورسالیسم برخلاف سلف خود ادواردو دوالده، کیرشنر پرونیستی بود که به حزب عدالت‌گرا به عنوان پشتیبان دولت خود اعتماد نداشت. او در عوض سیاست «ترنسورسالیسم» (فراگیرگرایی) را پیشنهاد کرد که به دنبال حمایت سیاستمداران مترقی صرف‌نظر از حزبشان بود. بدین ترتیب او حمایت جناح‌هایی از حزب عدالت‌گرا، اتحادیه مدنی رادیکال (که «رادیکال‌های K» نامیده می‌شدند) و احزاب کوچک چپ میانه را به دست آورد. کیرشنر سیاست‌های داخلی حزب عدالت‌گرا را نادیده گرفت و در عوض حزب جبهه برای پیروزی را حفظ کرد که در ابتدا یک ائتلاف انتخاباتی در استان زادگاهش استان سانتا کروس بود و در انتخابات ۲۰۰۳ در صحنه سیاسی فدرال آغاز به کار کرد. برخی از سیاستمدارانی که مورد توجه این سیاست قرار گرفتند عبارت بودند از آنیبال ایبارا، شهردار بوئنوس آیرس از جبهه گسترده که به عنوان یک کیرشنریست حمایت می‌شد؛ و خولیو کوبوس، فرماندار مندوسا از اتحادیه مدنی رادیکال (UCR) که در سال ۲۰۰۷ به عنوان معاون رئیس‌جمهورِ فرناندز د کیرشنر انتخاب شد. کیرشنر کنترل حزب عدالت‌گرا را به دست گرفت و برخی از «رادیکال‌های K» به آرامی به جناح «ضد K» حزب خود بازگشتند؛ برجسته‌ترین آن‌ها معاون رئیس‌جمهور خولیو کوبوس و فرماندار استان کاتامارکا، ادواردو بریسولا دل مورا بودند. این در حالی بود که سایر سیاستمداران بسیار برجسته رادیکال، مانند فرمانداران استانی خراردو زامورا از سانتیاگو دل استرو، ریکاردو کلمبی از کورینتس و میگل سایز از ریو نگرو در جناح «K» اتحادیه مدنی رادیکال باقی ماندند. پس از انتخابات سراسری ۲۰۱۱، چندین رادیکال K از اینکه بخشی از آن فضای سیاسی بودند ابراز پشیمانی کردند و بار دیگر به UCR اپوزیسیون روی آوردند. نمونه آن میگل سایز، فرماندار سابق ریو نگرو است که اعلام کرد: «تعهد من به کنسرتاسیون (ائتلاف) در دسامبر ۲۰۱۱ پایان یافت». احیا در مارس ۲۰۱۵، جنبش ملی آلفونسینیست (MNA) به رهبری لئوپولدو مورو که از ائتلاف اتحادیه مدنی رادیکال (UCR) با حزب پیشنهاد جمهوری‌خواه (PRO) متعلق به مائوریسیو ماکری ناراضی بود، به جبهه برای پیروزی پیوست. پروفسور گوستاوو ملیا در سال ۲۰۱۵ از طریق حزب کنسرتاسیون FORJA مجدداً به عنوان شهردار شهر ریو گرانده انتخاب شد. در دوران ریاست‌جمهوری آلبرتو فرناندز، ریکاردو آلفونسین به عنوان سفیر در اسپانیا منصوب شد. در سال ۲۰۱۲، اعتراضات گسترده‌ای علیه کیرشنریسم در چندین شهر آرژانتین و همچنین در چندین سفارت آرژانتین در سراسر جهان برگزار شد. در سال ۲۰۱۵، زمانی که نشریه فارین پالیسی در حال بحث درباره فساد در آمریکای لاتین بود، بیان شد که: نایب‌السلطنه‌های دوران استعمار الگویی را تعیین کردند. [...] کائودیلوها، دیکتاتورها و رؤسای جمهور منتخب به سنت شخصی‌سازی قدرت ادامه دادند. در سرمقاله‌ای که در اکتبر ۲۰۱۵ منتشر شد، اکونومیست'' دیدگاه زیر را درباره وضعیت آرژانتین ابراز کرد: آرژانتین نیاز به تغییر دارد. کنترل‌های ارزی و محدودیت‌های تجاری [...] بهره‌وری را خفه می‌کنند؛ تورم در حدود ۲۵٪ در نوسان است. [...] آرژانتین نمی‌تواند تا زمانی که به بن‌بست خود با طلبکارانی که طرح تجدید ساختار بدهی را رد کرده‌اند پایان دهد، به دنبال تأمین مالی خارجی باشد. | ## جمع‌بندی | اگر رئیس‌جمهور جدید به سرعت سیاست‌های پوپولیستی خانم فرناندز را معکوس نکند، بحران اجتناب‌ناپذیر است.