aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: عرب الفقراء | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # عرب الفقراء | مقدمه: عرب الفقراء روستایی فلسطینی عرب‌نشین در بخش حیفا در دوره قیمومت بریتانیا بر فلسطین بود. | ## بخش 1: عرب الفقراء | ساکنان آن در جریان جنگ داخلی ۱۹۴۷–۱۹۴۸ فلسطین در ۱۰ آوریل ۱۹۴۸ از روستا اخراج شدند. بر پایه اسناد زمین آن دوره، کل مساحت زمین‌های روستا ۲٬۷۱۴ دونوم بود که از این میان ۲٬۵۱۳ دونوم در مالکیت یهودیان، ۱۵ دونوم در مالکیت عرب‌ها و ۱۸۶ دونوم باقی‌مانده زمین‌های عمومی بود. پس از جنگ ۱۹۴۸ منطقه به اسرائیل ضمیمه شد و زمین‌های روستا اکنون بخشی از نواحی شمال غربی شهر خدرا را تشکیل می‌دهد. موقعیت جغرافیایی روستای عرب الفقراء در ۴۲ کیلومتری جنوب غربی حیفا، در جنوب وادی المفجر و شمال غربی خدرا در منطقه‌ای هموار و شنی واقع بود.Khalidi, 1992, p.144 ارتفاع متوسط آن از سطح دریا نزدیک به ۲۵ متر بود. | ## بخش 2: عرب الفقراء | از مجموع ۲٬۷۱۴ دونوم زمین روستا، ۱٬۵۰۰ دونوم زمین کشاورزی بود که همگی در مالکیت یهودیان قرار داشت و ۵۲۵ دونوم از آن به درختان مرکبات اختصاص یافته بود. دوره قیمومت بریتانیا ساکنان عرب روستا از بازماندگان شاخه‌ای از قبیله بادیه‌نشین البلاونه بودند که سرزمین اصلی‌شان نزدیک بئرشبع قرار داشت. منطقه به‌طور کلی باتلاقی بود و مالاریا در آن شایع بود و همین امر رشد جمعیت را تا اواسط دهه ۱۹۲۰ میلادی محدود می‌کرد. گسترش تدریجی و قانونی شهر یهودی‌نشین خدرا زمین‌های عمومی در دسترس روستاییان عرب را کاهش داد تا جایی که تنها نوار باریکی از زمین (۱۵ دونوم) میان خدرا و وادی المفجر باقی ماند. | ## بخش 3: عرب الفقراء | رویدادهای ۱۹۴۸ و پس از آن در ۶ آوریل ۱۹۴۸ سازمان هاگانا سیاست تازه‌ای را برای دشت‌های ساحلی اجرا کرد که هدف آن پاکسازی کامل منطقه از ساکنان عرب بود.Morris, 2004, p. 245, note 628 در ۱۰ آوریل به ساکنان عرب الفقراء همراه با ساکنان روستاهای عرب النفیعات و عرب زهرة الدمیری دستور داده شد منطقه را ترک کنند.Morris, 2004, p. ایلان پاپه نیز تاریخ تخلیه را میان ۲ تا ۱۰ آوریل ۱۹۴۸ می‌داند و آن را در چارچوب عملیاتی برای پاکسازی کامل مناطق واقع در مسیرهای تل‌آویو–حیفا، حیفا–جنین و یافا–اورشلیم و در اجرای طرح دالت تحلیل می‌کند. پس از جنگ ۱۹۴۸ این منطقه به اسرائیل ضمیمه شد و زمین‌های روستا به بخشی از نواحی شمال غربی خدرا تبدیل شد. | ## جمع‌بندی | در سال ۱۹۹۸ شمار آوارگان فلسطینی بازمانده از ساکنان عرب الفقراء نزدیک به ۲٬۲۰۸ نفر برآورد شده‌است.
موضوع مقاله: زکریا (روستای ویران‌شده فلسطینی) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # زکریا (روستای ویران‌شده فلسطینی) | مقدمه: این روستا در ارتفاع ۲۸۷ متری از سطح دریا قرار گرفته بود و مساحت اراضی آن ۱۵٬۳۲۰ دونم بود. | ## بخش 1: زکریا (روستای ویران‌شده فلسطینی) | نام روستا از نام پیامبر زکریا گرفته شده‌است، هرچند پیوند تاریخی میان این پیامبر و موقعیت جغرافیایی روستا وجود ندارد. زکریا پس از جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل از سکنه تخلیه شد و ساکنان عرب آن در ژوئن ۱۹۵۰ اخراج شدند. جغرافیا روستای زکریا در شمال‌غربی الخلیل و در نزدیکی ۱۲ کیلومتری شمال‌غربی بیت‌جبرین واقع بود. | ## بخش 2: زکریا (روستای ویران‌شده فلسطینی) | زمین‌های روستا برای کشت غلات، حبوبات و درختان میوه با بهره‌گیری از آب باران به کار می‌رفت. پوشش درختی و بوته‌ای طبیعی بر دامنه‌های تپه‌ها و شیب‌های دره‌ها گسترده بود و به عنوان مرتع طبیعی بهره‌برداری می‌شد. در محدودهٔ روستا مکان‌های باستانی چندی وجود داشت از جمله تل زکریا، خربه الشریعه و خربه الصغیر. | ## بخش 3: زکریا (روستای ویران‌شده فلسطینی) | جمعیت شمار ساکنان روستای زکریا از ۶۸۲ تن عرب در سال ۱۹۲۲ به ۱٬۱۸۰ تن در سال ۱۹۴۵ افزایش یافت. تخلیه و شهرک‌سازی نیروهای اسرائیلی روستای زکریا را در سال ۱۹۴۸ اشغال کردند و ساکنان عرب آن اخراج شدند. | ## جمع‌بندی | در سال ۱۹۵۰ شهرک «کفار زخاریا» در مجاورت روستا و در سال ۱۹۵۵ شهرک «سدوت میخا» در بخش شمال‌غربی اراضی زکریا بنیان‌گذاری شد.
موضوع مقاله: عرب النفیعات | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # عرب النفیعات | مقدمه: عرب النفیعات روستایی عرب فلسطینی در بخش حیفا بود که در جریان جنگ داخلی ۱۹۴۷–۱۹۴۸ فلسطین در ۱۰ آوریل ۱۹۴۸ از سکنه تخلیه شد. | ## بخش 1: عرب النفیعات | پس از اخراج ساکنان عرب به فرمان هاگانا، روستا ویران شد و اکنون موشاو میخمورت بر بخشی از زمین‌های آن بنا شده‌است. جغرافیا روستای عرب النفیعات بر زمینی هموار در بخش جنوب‌غربی قضای حیفا گسترده بود. مرز شمالی آن در حدود ۲٫۵ کیلومتری جنوب وادی المفجر و مرز جنوبی آن نزدیک به یک کیلومتر شمال وادی اسکندرونه جای داشت. ارتفاع میانگین روستا نزدیک به ۲۵ متر از سطح دریا بود و بلندترین نقطه آن در تل شیخ زراق نزدیک ساحل به نزدیک ۳۳ متر می‌رسید. | ## بخش 2: عرب النفیعات | شن‌ها و تپه‌های ماسه‌ای بخش‌های شمالی، نوار ساحلی و گوشه‌های جنوب‌شرقی و جنوب‌غربی را می‌پوشاند. در سرزمین روستا دو برکه کوچک وجود داشت: برکه عطا در بخش جنوب‌شرقی و برکه السناخیه در بخش میانی. فرآورده‌های اصلی روستا مرکبات (۱۷۶ دونم) و غلات بود و اقتصاد آن بر دامپروری و کشاورزی استوار بود. جمعیت و زمین بر پایه آمار روستایی سال ۱۹۴۵، جمعیت عرب النفیعات ۸۲۰ تن بود که همگی مسلمان بودند. | ## بخش 3: عرب النفیعات | ۱۹۴۸ و پس از آن در ۶ آوریل ۱۹۴۸ هاگانا سیاست تازه‌ای برای جلگه‌های ساحلی در پیش گرفت که هدف آن پاکسازی کامل منطقه از ساکنان عرب بود. در ۱۰ آوریل به ساکنان عرب النفیعات به همراه روستاییان عرب الفقرا و عرب زهرة الدمیری فرمان داده شد که منطقه را ترک کنند. روستا در زمان حاضر ولید خالدی در سال ۱۹۹۲ از محل روستا دیدن کرد و آن را چنین وصف کرد: تنها بازمانده‌های روستا یک خانه است که هنوز خانواده‌ای عرب در آن زندگی می‌کند و یک درخت توت کهنسال. | ## جمع‌بندی | ارتش اسرائیل یک اردوگاه نظامی بر بخش بزرگی از زمین‌های اطراف برپا کرده و بقیه زمین‌ها به کشت هندوانه، گندم و جو اختصاص یافته‌است.
موضوع مقاله: بار گیورا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # بار گیورا | مقدمه: این روستا میان بیت شمش و اورشلیم واقع شده و در حوزهٔ قضایی منطقه آماری ماتیه یهودا قرار دارد. | ## بخش 1: بار گیورا | بار گیورا در ۱۸ اکتبر ۱۹۵۰ به دست مهاجران یهودی یمنی و به ابتکار جنبش حروت بنیان‌گذاری شد. این روستا بر زمین‌های روستای فلسطینی علار ساخته شد که در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل تخلیه شده بود. پیشینه روستای بار گیورا نخستین بار در ۱۸ اکتبر ۱۹۵۰ به دست جنبش حروت و با اسکان مهاجران یهودی از یمن بنیان‌گذاری شد. این نام ابتدا اشاره به اردوگاه کار موقتی داشت که در محل یک مرکز تفریحی دورهٔ قیمومت بریتانیا ساخته شده بود. | ## بخش 2: بار گیورا | سرانجام، ساکنان بر نام «بار گیورا» به یادبود شمعون بار گیورا، جنگ‌آور یهودی باستان، توافق کردند. مهاجران یمنی که از شرایط زندگی در روستای جدید ناخشنود بودند پس از ۲ تا ۳ سال آنجا را ترک کردند و در سال ۱۹۵۴ مهاجرانی از مراکش جایگزین آنان شدند. در سال ۱۹۵۴ روستا به شکل یک سکونتگاه دائمی مدنی درآمد و به سازمان استقراری میشکی حروت بیتار پیوست. جغرافیا بار گیورا در ارتفاع ۷۰۱ متر از سطح دریا بر دامنه‌های جنگلی کوه‌های یهودیه قرار دارد. | ## بخش 3: بار گیورا | این روستا در حدود ۴۱ کیلومتری ساحل دریای مدیترانه، نزدیک به ۱۶ کیلومتری جنوب‌غربی بخش تاریخی اورشلیم و ۷ کیلومتری شرق بیت شمش واقع است. بار گیورا از طریق جادهٔ محلی شمارهٔ ۳۸۶ به شبکهٔ حمل‌ونقل متصل است و در کنار آن خط آهن تل‌آویو–اورشلیم از مسیر وادی رفائیم می‌گذرد؛ هرچند ایستگاهی در اینجا وجود ندارد. | ## جمع‌بندی | جاذبه‌ها در بار گیورا دو شراب‌خانه به نام‌های «سی‌هورس» و «بار گیورا» فعال هستند.
موضوع مقاله: بارکت | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # بارکت | مقدمه: این روستا در نزدیکی شهر شوهام و دامنه‌های یهودیه و در نزدیک به پنج کیلومتری شمال شرقی فرودگاه بین‌المللی بن گوریون قرار دارد و مساحتی در حدود ۲٬۵۰۰ دونوم (۲٫۵ کیلومتر مربع) را دربرمی‌گیرد. | ## بخش 1: بارکت | موشاو بارکت در سال ۱۹۵۲ توسط اعضای هپوعل همیزراحی که از ناحیهٔ حبّان در جنوب شرقی یمن به اسرائیل مهاجرت کرده بودند بنیان‌گذاری شد. نام بارکت به یکی از دوازده سنگ گران‌بهای حوشِن (سینه‌بند مقدس کاهن بزرگ یهود) اشاره دارد. این روستا به ناحیهٔ فرعی لد تعلق داشت که از شهر کنونی مودیعین-مکابیم-ریعوت در جنوب تا شهر کنونی العاد در شمال و از دامنه‌ها در شرق تا حومه‌های یافا در غرب گسترده بود. در همان روز ستاد عملیات دنی به تیپ ۱۱ یفتاح دستور داد بیشتر ساختمان‌های اینابه و الطیره را منهدم کند و تنها خانه‌هایی را برای یک پادگان کوچک باقی بگذارد. | ## بخش 2: بارکت | روستای بارکت در سال ۱۹۵۲ توسط اعضای هپوعل همیزراحی که از ناحیهٔ حبّان در جنوب شرقی یمن به اسرائیل مهاجرت کرده بودند بنیان‌گذاری شد. نام نخست آن «کفار حالوتسیم» (، یعنی «دهکدهٔ پیشگامان») و سپس «تیرات یهودا ب» (به پیروی از تیرات یهودای مجاور) بود و سرانجام نام کنونی خود را برگزید. همچون روستاهای مجاور نوفخ، شوهام، لشم و اَحلامه (نام پیشین بیت عریف)، نام بارکت به یکی از دوازده سنگ گران‌بهای حوشِن (سینه‌بند مقدس کاهن بزرگ یهود) اشاره دارد (کتاب خروج ۲۸:۱۷). حمل‌ونقل راه‌ها روستا یک ورودی از بزرگراه ۴۶۱۳ دارد که جاده‌ای شرقی-غربی با اهمیت محلی است. | ## بخش 3: بارکت | بزرگراه ۴۶۱۳ در شرق به بزرگراه ۴۴۴ متصل می‌شود که العاد را در شمال و شوهام و بزرگراه ۱ اسرائیل به‌سوی اورشلیم را در جنوب به هم پیوند می‌دهد. در غرب، بزرگراه ۴۶۱۳ به بزرگراه ۴۰ و بزرگراه ۴۶ متصل می‌شود که ارتباط با پتخ تیکوا، تل‌آویو-یافا و فرودگاه بین‌المللی بن گوریون را فراهم می‌سازد. با وجود آنکه روستا تنها دو کیلومتر با بزرگراه ۶ (اسرائیل) (بزرگراه فراگیر اسرائیل) فاصله دارد، دسترسی مستقیم به آن ندارد. خطوط ۱۷۳ و ۳۸۵ در درون روستا حرکت می‌کنند و خطوط ۵۸ و ۸۵ ایستگاهی در ورودی اصلی روستا دارند. | ## جمع‌بندی | خط ۳۸۵ (کاویم): اتصال شهرک صنعتی شوهام به پتخ تیکوا، با فاصلهٔ هر ۲ ساعت و ۱۰ دقیقه.
موضوع مقاله: نبرد رفح (۲۰۰۹) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نبرد رفح (۲۰۰۹) | مقدمه: نبرد رفح درگیری مسلحانه‌ای بود که در ۱۴ و ۱۵ اوت ۲۰۰۹ میان حماس و گروه سلفی-جهادی جند انصارالله در استان رفح واقع در نوار غزه روی داد. | ## بخش 1: نبرد رفح (۲۰۰۹) | این درگیری زمانی آغاز شد که عبداللطیف موسی، بنیان‌گذار جند انصارالله، حکومت حماس را به دلیل ناتوانی در اجرای شریعت اسلامی و شباهت به حکومت‌های سکولار سرزنش کرد و تأسیس امارت اسلامی رفح را اعلام و به القاعده بیعت کرد. در جریان این نبرد در مجموع ۲۶ نفر کشته و ۱۵۰ نفر زخمی شدند که از میان کشته‌شدگان یک دختربچه ۱۱ ساله فلسطینی نیز بود. عبداللطیف موسی در ۱۵ اوت ۲۰۰۹ در رفح کشته شد و با مرگ او گروه جند انصارالله و امارت اسلامی رفح عملاً فروپاشید. پیش‌زمینه جند انصارالله (، به معنای «سربازان یاران خدا») گروهی سلفی-جهادی بود که پایبندی سخت‌گیرانه‌ای به شریعت داشت و حماس را به سبب آنچه لیبرالیسم بیش‌ازحد در مسائل اجتماعی می‌خواند سرزنش می‌کرد. این گروه در ژوئن ۲۰۰۹ نخستین بار حضور خود را در نوار غزه آشکار کرد؛ هنگامی که سه تن از اعضایش در حمله‌ای سواره به یک پایگاه اسرائیلی کشته شدند. | ## بخش 2: نبرد رفح (۲۰۰۹) | حماس پس از بیرون راندن فتح در جریان نبرد ۲۰۰۷ غزه در ژوئن ۲۰۰۷ حاکمیت نوار غزه را در دست داشت و گروه‌های رقیب اسلام‌گرا را تهدیدی برای اقتدار خود می‌دانست. اعلام امارت اسلامی رفح در ۱۴ اوت ۲۰۰۹ عبداللطیف موسی، رهبر معنوی جند انصارالله، در جریان مراسم نماز در مسجدی در رفح اعلام تأسیس «امارت اسلامی» کرد و به القاعده بیعت نمود. در ویدئویی که از این مراسم منتشر شد نزدیک به ۱۰۰ تن از شبه‌نظامیان مسلح او در مسجد حضور داشتند. موسی اعلام کرد که این امارت آغاز حکومت «دینی» (تئوکراتیک) در نوار غزه خواهد بود و حکومت حماس را به سکولاربودن متهم ساخت. رویدادهای نبرد بلافاصله پس از اعلام تأسیس امارت، درگیری میان هواداران موسی و نیروهای پلیس حماس آغاز شد. | ## بخش 3: نبرد رفح (۲۰۰۹) | روز بعد (۱۵ اوت) گردان‌های عزالدین قسام به مسجد و دیگر پایگاه‌های جند انصارالله در رفح یورش بردند. گزارش شد که هنگام رسیدن نیروهای حماس به مواضع عبداللطیف موسی و فرمانده نظامی گروه ابوعبدالله سوری، آن دو خود را منفجر کردند. همچنین ۵ غیرنظامی فلسطینی از جمله یک دختربچه ۱۱ ساله کشته و نزدیک به ۱۵۰ نفر زخمی شدند. پیامدها با کشته‌شدن هر دو رهبر جند انصارالله و تصرف پایگاه‌های آن، این گروه عملاً نابود شد و امارت اسلامی رفح فروپاشید. | ## جمع‌بندی | حکومت حماس کنترل کامل خود را بر سراسر استان رفح بازیافت و این رویداد نشان‌دهنده عدم تحمل حماس در برابر گروه‌های رقیب جهادی در نوار غزه بود.
موضوع مقاله: بیت‌العزاری | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # بیت‌العزاری | مقدمه: این شهرک در سه مایلی جنوب شهر رخووت قرار دارد و در حوزه اداری شورای منطقه‌ای برنر جای می‌گیرد. | ## بخش 1: بیت‌العزاری | نام این شهرک چند بار دگرگون شد تا سرانجام به یاد یتسحاق العزاری ولکانی، کشاورزشناس و بنیان‌گذار کشاورزی نوین در اسرائیل، به بیت‌العزاری نام‌گذاری گردید. | ## بخش 2: بیت‌العزاری | پیشینه بیت‌العزاری در سال ۱۹۴۸ توسط مهاجران یهودی از اروپای شرقی (از جمله رومانی و لهستان) در محل روستای تخلیه‌شده فلسطینی المغار بنیان‌گذاری شد. | ## بخش 3: بیت‌العزاری | این شهرک نخست اروگوت نامیده می‌شد؛ سپس نام آن به عقرون هحدشا (، به معنای «عقرون نو») تغییر یافت و سرانجام به یاد یتسحاق العزاری ولکانی، کشاورزشناس و بنیان‌گذار کشاورزی نوین در اسرائیل، بیت‌العزاری نام گرفت. | ## جمع‌بندی | اقتصاد اقتصاد بیت‌العزاری بر پایه کشاورزی سنتی استوار است که عمدتاً دربرمی‌گیرد دامداری لبنی و گلخانه‌ها و همچنین شماری از کسب‌وکارهای کوچک.
موضوع مقاله: بیت عفا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # بیت عفا | مقدمه: بیت عفا روستایی فلسطینی در بخش غزه بود که در جریان جنگ داخلی ۱۹۴۷–۱۹۴۸ در سرزمین فلسطین از سکنه تخلیه و ویران شد. | ## بخش 1: بیت عفا | این روستا در ۲۹ کیلومتری شمال شرقی غزه قرار داشت و وادی الرانه از شرق آن می‌گذشت. روستا بر فراز تپه‌ای کوچک در دشت ساحلی واقع بود و راه‌های فرعی آن را به جادهٔ اصلی ساحلی پیوند می‌داد. بر پایهٔ آمار سال ۱۹۴۵ میلادی، جمعیت بیت عفا ۷۰۰ نفر بود که همگی مسلمان بودند و مساحت زمین‌های روستا ۵٬۸۰۸ دونوم برآورد می‌شد. پس از جنگ ۱۹۴۸ و الحاق منطقه به اسرائیل، روستا به‌کلی ویران شد و امروزه نشانی از خانه‌های آن باقی نمانده‌است. پیشینه در روستا خربه‌ای (ویرانه‌ای باستانی) وجود داشت که بقایای دیوارهایی از ستون‌های کهن، سنگ‌های نتراشیده و یک چاه را دربر می‌گرفت. در سدهٔ چهاردهم میلادی، روستا محل اقامت استاد صوفی الفالوجی بود که از عراق آمده بود و پیش از آنکه به روستای مجاور الفالوجه نقل مکان کند در بیت عفا ساکن بود. در سال‌های ۱۴۷۲–۱۴۷۳ میلادی، سلطان قایتبای بیت عفا را به‌عنوان وقف برای مدرسهٔ خود در اورشلیم اختصاص داد. | ## بخش 2: بیت عفا | دورهٔ عثمانی بیت عفا در سال ۱۵۱۷ میلادی همراه با سراسر سرزمین فلسطین به امپراتوری عثمانی ملحق شد. در دفترهای مالیاتی سال ۱۵۹۶ نام این روستا در ناحیهٔ (نَهیه) غزه و بخشی از سنجق غزه ثبت شده‌است. ساکنان مالیات گندم، جو، تاکستان و درختان میوه می‌پرداختند و یک‌بیست‌وچهارم درآمد به وقف اختصاص داشت. در سال ۱۸۳۸ میلادی، ادوارد رابینسون روستا را با نام «بیت عفا» به‌عنوان روستایی مسلمان‌نشین در ناحیهٔ غزه یادداشت کرد. در سال ۱۸۶۳، ویکتور گِرَن جمعیت روستا را ۴۰۰ نفر گزارش کرد و کشتزارهای تنباکو و خیار پیرامون آن را توصیف نمود. در سال ۱۸۸۳، گزارش پیمایش فلسطین غربی از سوی صندوق اکتشاف فلسطین بیت عفا را روستایی میان‌اندازه از خشت در دشت توصیف کرد که شباهت زیادی به عراق سویدان داشت و دارای چاه آب بود. دورهٔ قیمومت بریتانیا بر پایهٔ سرشماری ۱۹۲۲ فلسطین که به‌دست مقامات قیمومتی بریتانیا انجام شد، جمعیت بیت عفا ۴۲۲ نفر بود که همگی مسلمان بودند. | ## بخش 3: بیت عفا | از این میان ۱۴ دونوم به باغ‌ها و زمین‌های آبی، ۵٬۶۵۷ دونوم به کشت غلات و ۲۶ دونوم به بافت ساخته‌شده اختصاص داشت. بر پایهٔ گزارش روزنامهٔ فلسطین، در شب ۲۷ ژانویهٔ ۱۹۴۸ نیروهای شبه‌نظامی صهیونیست کوشیدند به روستا نفوذ کنند؛ نگهبانان روستا پس از دو ساعت درگیری مهاجمان را به عقب‌نشینی به سوی نِگبا واداشتند. روایت‌هایی نیز حاکی از آن است که ارتش اسرائیل در حدود ۹ ژوئیه ۱۹۴۸ روستا را گرفت اما ارتش مصر و نیروهای سودانی چند روز بعد اسرائیلی‌ها را بیرون راندند. سرانجام، روستا در جریان عملیات یوآو در نیمهٔ دوم اکتبر ۱۹۴۸ به‌طور قطعی به دست اسرائیل افتاد و ویران شد. در سال ۱۹۹۲ وضعیت محل روستا چنین توصیف شد: «نشانی از خانه‌های روستا باقی نمانده؛ تنها درختان چنار و خرنوب و کاکتوس‌ها محل را مشخص می‌کنند. | ## جمع‌بندی | در زمین‌های پیرامون درختان میوه به‌ویژه مرکبات کاشته شده که از آب‌رسان ملی اسرائیل (کانال انتقال آب رود اردن) آبیاری می‌شوند.» در سال ۱۹۹۸ شمار آوارگان برآمده از بیت عفا در حدود ۴٬۹۸۷ نفر برآورد می‌شد.
موضوع مقاله: بنی رئم | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # بنی رئم | مقدمه: این موشاو در منطقه شفله واقع شده و در حوزه اداری شورای منطقه‌ای نحل سورک قرار دارد. | ## بخش 1: بنی رئم | بنی رئم در سال ۱۹۴۹ میلادی توسط مهاجران یهودی از اروپای شرقی و پناهندگان یهودی یمنی بر زمین‌های روستای تخلیه‌شده فلسطینی المسمیه الکبیره بنیان نهاده شد. ریشه‌شناسی نام نام موشاو به یاد دو تن از رهبران حسیدی گور نام‌گذاری شده‌است: خاخام آبراهام مردخای آلتر (ملقب به «ایمری امت») که در سالی پیش از بنیان‌گذاری موشاو درگذشت و خاخام یهودا آریه لیب آلتر (ملقب به «سفَت امت») که موشاو در روز تولد عبری وی بر زمین بنا شد. واژه «رئم» یک سرنام (اکرونیم) عبری است که از حروف آغازین نام «ربی آبراهام مردخای» تشکیل شده‌است. جغرافیا بنی رئم در جلگه ساحلی پرجمعیت و کشاورزی اسرائیل (منطقه شفله) در ارتفاع ۶۵ متری از سطح دریا قرار دارد. این موشاو ۱۵ کیلومتر از ساحل دریای مدیترانه، نزدیک به ۳۲ کیلومتر جنوب‌شرقی مرکز تل‌آویو، حدود ۴۲ کیلومتر غرب اورشلیم و ۳ کیلومتر جنوب شهر گدرا واقع شده‌است. بنی رئم از طریق بزرگراه شماره ۳ به شبکه حمل‌ونقل متصل است و بزرگراه شماره ۴۰ در جنوب موشاو به آن می‌پیوندد. پیشینه بنیان‌گذاری بنی رئم در ۲۸ آوریل ۱۹۴۹ بر زمین‌های روستای تخلیه‌شده فلسطینی المسمیه الکبیره بنیان نهاده شد. | ## بخش 2: بنی رئم | بنیان‌گذاران نخستین، یهودیان فوق‌ارتدوکس (حریدی) بازمانده هولوکاست از مجارستان بودند که به سازمان پوعالی آگودات یسرائل وابسته بودند. در ابتدا نام شهرک «مسمیه» بود و در اکتبر ۱۹۴۹ به‌طور رسمی به بنی رئم تغییر یافت. مهاجران حریدی مجاری در سازگاری با شرایط دشوار زندگی در موشاو دچار مشکل شدند و بیشترشان آنجا را ترک کردند. پس از چند سال، مهاجرانی از یمن متشکل از دو خانواده بزرگ گسترده که پیش‌تر در اردوگاه موقت مسمیه زندگی می‌کردند، به موشاو پیوستند. به‌تدریج خانواده‌هایی با گرایش صهیونیسم دینی نیز در کنار یهودیان فوق‌ارتدوکس در موشاو ساکن شدند. تا پیش از نصب پمپی که با ساعت خودکار شبات کار می‌کرد، یک خانواده عرب ساکن منطقه به‌عنوان «شبات‌گوی» (غیریهودی شبات) خدمت می‌کرد. روستای فلسطینی پیشین روستای عربی المسمیه الکبیره تا جنگ ۱۹۴۸ در جنوب محل کنونی موشاو قرار داشت و از دو بخش المسمیه الکبیره و المسمیه الصغیره (که مسمیه الحورانی نیز نامیده می‌شد) تشکیل شده بود. | ## بخش 3: بنی رئم | در المسمیه الکبیره دو مدرسه ابتدایی (مدرسه پسرانه بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۲۲ و مدرسه دخترانه بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۴۵) و دو مسجد وجود داشت. بر اساس سرشماری ۱۹۳۱، المسمیه الکبیره ۱۷۵۶ نفر جمعیت و ۳۵۴ خانه داشت و المسمیه الصغیره ۳۵۴ نفر جمعیت و ۷۳ خانه داشت. در ژوئیه ۱۹۴۸ این منطقه به دست نیروهای یهودی افتاد و ساختمان‌های روستاها به‌جز چند خانه و هر دو ساختمان مدرسه ویران شد. اقتصاد در سال‌های نخست موشاو، هر خانواده قطعه زمین کشاورزی چسبیده به خانه مسکونی خود را کشت می‌کرد و مدیریت اقتصادی از طریق تعاونی موشاو انجام می‌شد. در دهه ۱۹۸۰ موشاو دچار مشکلات اقتصادی شد و بسیاری از اعضا از کشاورزی نمی‌توانستند امرار معاش کنند و بدهی‌هایی انباشته شد. موشاو در آغاز ۱۰۰ قطعه زمین (نحلا) داشت و در اواخر دهه ۱۹۹۰ با افزودن ۳۰ قطعه زمین گسترش یافت. در سال ۱۹۸۸ خاخام یعقوب فریدمن یک یشیوای بزرگ (مدرسه عالی دینی) به سبک حریدی لیتوانیایی در این مکان بنیان نهاد. | ## جمع‌بندی | در سال ۲۰۲۱ نیز یک مرکز پیش‌نظامی (مخینا) ویژه یهودیان اتیوپی‌تبار به نام سلیمان تکا در موشاو تأسیس شد.
موضوع مقاله: بنی داروم | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # بنی داروم | مقدمه: این روستا در نزدیکی ساحل دریای مدیترانه و در حوزه اداری شورای منطقه‌ای حِوِل یاونه قرار دارد و در نزدیکی شهر اشدود واقع شده‌است. | ## بخش 1: بنی داروم | بنی داروم در سال ۱۹۴۹ میلادی توسط اعضای گروه شهرک‌نشین «نتیووت کفر داروم» بنیان‌گذاری شد. این افراد در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل از کیبوتص کفر داروم در نوار غزه رانده شده بودند. بنی داروم نخست به‌صورت کیبوتص اداره می‌شد اما در سال ۱۹۶۱ به موشاو شیتوفی تبدیل شد و در سال ۲۰۰۷ به جنبش کیبوتص دینی پیوست. پیشینه بنیان‌گذاری هسته مؤسس این شهرک در دسامبر ۱۹۴۸ از اتحاد دو گروه شهرک‌نشین شکل گرفت: اعضای گروه «نتیووت کفر داروم» که ناگزیر به ترک کفر داروم در نوار غزه شده بودند (پس از اشغال آن توسط ارتش مصر در جنگ ۱۹۴۸) و اعضای گروه «موراشا» از جنبش هپوعل همیزراحی که از آمریکای شمالی و آفریقای جنوبی مهاجرت کرده بودند. در آغاز نام شهرک «نتیووت موراشا» بود اما بیشتر اعضای گروه «موراشا» که با شیوه زندگی کیبوتصی سازگار نشدند، آنجا را ترک کردند و برخی از آنها شهرک بیت حازون را تأسیس کردند. تحولات اداری بنی داروم در آغاز به‌صورت کیبوتص و وابسته به هپوعل همیزراحی اداره می‌شد. در پایان سال ۱۹۵۶ این کیبوتص از جمله نُه کیبوتصی بود که به دلیل مشکلات اقتصادی تحت حمایت آژانس یهود قرار گرفت. در سال ۱۹۶۰ کیبوتص با بحران مواجه شد؛ بسیاری از اعضا بر سر مسئله خوابگاه مشترک کودکان اختلاف‌نظر داشتند و کیبوتص را ترک کردند. | ## بخش 2: بنی داروم | در آغاز سال ۲۰۰۷ موشاو دوباره به جنبش کیبوتص دینی پیوست و در سال ۲۰۱۵ خصوصی‌سازی شد. مالکیت زمین بر پایه پژوهش ولید خالدی، بنی داروم بر زمین‌های متعلق به روستای اسدود بنا شد. اما به گفته اندرو پترسن، این شهرک بر زمین‌های روستای تخلیه‌شده فلسطینی عرب سوکریر ساخته شده‌است. بقایای باستان‌شناختی کاروانسرا در محوطه موشاو بقایای یک خان قرار دارد که در پارکی جنگلی در کنار برج آب جدید واقع شده‌است. او نوشت که این ویرانه‌ها متعلق به خانی ویران‌شده به طول ۶۰ گام و عرض ۳۷ گام است که دربرگیرنده یک آب‌انبار و انباری طاقدار کوچک می‌شود. او افزود که این مکان احتمالاً محل یک «منزل» یا ایستگاه پستی باستانی در مسیر عربی میان سوریه و مصر بوده‌است. این محوطه در دوره قیمومت بریتانیا به‌عنوان «بنای باستانی» ثبت شد، هرچند به مالکان اجازه ساخت یک مخزن آب به ابعاد ۲۰ متر مربع در درون خان داده شد. پترسن در بازدید سال ۱۹۹۴ دریافت که وضعیت محوطه تقریباً همانند دوره قیمومت است، جز اینکه مخزن آب با برج آب جایگزین شده بود. | ## بخش 3: بنی داروم | او بقایا را شامل دیواری به طول نزدیک به ۴۰ متر در راستای شمالی-جنوبی با ورودی‌ای در نزدیکی سر شمالی توصیف کرد. اتاقی با طاق گهواره‌ای به ابعاد داخلی ۳/۸ در ۸/۳ متر در جنوب ورودی خان قرار داشت. کاوش‌های دوره مملوک در سال ۲۰۰۲ کاوش‌هایی در محوطه موشاو انجام شد که بقایای مهمی از دوره مملوک را آشکار ساخت. جغرافیا بنی داروم در ارتفاع ۳۸ متری از سطح دریا در جلگه ساحلی پرجمعیت و کشاورزی اسرائیل واقع شده‌است. فاصله این روستا تا ساحل دریای مدیترانه نزدیک به ۴ کیلومتر و تا مرکز شهر اشدود نزدیک به ۳ کیلومتر در جهت شمال‌شرقی است. بر پایه آمار سال ۲۰۱۴ میلادی، ۶۲۹ نفر در این موشاو زندگی می‌کردند و جمعیت آن در طول آن سال ۱/۸ درصد رشد داشت. | ## جمع‌بندی | در سال ۲۰۰۸ نزدیک به ۷۰ خانوار عضو موشاو و نزدیک به ۶۰ خانوار در محله توسعه‌یافته جدید که در دهه ۲۰۰۰ ساخته شده بود ساکن بودند.
موضوع مقاله: پارک بریتانیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پارک بریتانیا | مقدمه: این جنگل از دهه ۱۹۵۰ میلادی توسط صندوق ملی یهود و با کمک مالی یهودیان بریتانیا کاشته شد و نام پارک نیز به پاس این حمایت مالی انتخاب گردید. | ## بخش 1: پارک بریتانیا | منطقه‌ای که امروز پارک بریتانیا را تشکیل می‌دهد، بخشی از زمین‌های چند روستای فلسطینی را دربرمی‌گیرد که ساکنان آنها در جنگ ۱۹۴۷–۱۹۴۹ آواره شدند. مساحت پارک در حدود ۴۰٬۰۰۰ دونم است و دربرگیرنده جنگل مشعله با مساحت نزدیک به ۱۵٬۰۰۰ دونم می‌باشد. پیشینه پارک بریتانیا در دهه ۱۹۵۰ میلادی در چارچوب طرح‌های گسترده جنگل‌کاری صندوق ملی یهود و با پشتیبانی مالی یهودیان بریتانیا پایه‌گذاری شد و نام پارک به افتخار این حمایت انتخاب گردید. در آغاز، جنگل مشعله با مساحتی در حدود ۱۵٬۰۰۰ دونم کاشته شد و سپس پارک گسترش یافت و اکنون مساحت آن به نزدیک ۴۰٬۰۰۰ دونم می‌رسد. زمین‌هایی که پارک بر روی آنها ساخته شده با چند روستای فلسطینی پیوند دارد که ساکنان آنها در سال ۱۹۴۸ آواره شدند؛ از جمله این روستاها می‌توان به دیر الدبان ، عجور و قودنا اشاره کرد. | ## بخش 2: پارک بریتانیا | برخی پژوهشگران مستند کرده‌اند که در دهه‌های پس از ۱۹۴۸ بخش‌هایی از زمین‌های روستاهای تخلیه‌شده به زمین‌های دولتی ملحق شد و صندوق ملی یهود در آنها جنگل‌کاری و مکان‌های تفریحی ایجاد کرد؛ این موضوع مورد توجه انتقادی پژوهشگران و گروه‌های میراث فرهنگی قرار گرفته‌است. سازمان‌های حقوقی و میراثی مانند زوخروت و کمپین متوقف‌سازی صندوق ملی یهود بر این باورند که جنگل‌کاری و توسعه، بقایای روستاهای پیشین را پوشانده و خواستار بازشناسی حضور فلسطینیان پیش از ۱۹۴۸ در این سرزمین هستند. پارک در غرب شهرک‌های نحوشا، صفریریم و گیوات یشعیاهو، در جنوب زکریا، در شرق عگور و لوزیت و بیت نیر و در شمال بیت گوورین جای دارد. ضخامت لایه آهکی در حدود دو متر است که امکان حفر دالان‌های مخفی دوره بار کوخبا را فراهم کرده‌است. دمای میانگین تابستان نزدیک به ۳۰ درجه سلسیوس و میانگین بارش سالانه در حدود ۴۹۰ میلی‌متر با نزدیک به ۵۰ روز بارانی در سال است. | ## بخش 3: پارک بریتانیا | جانوران و پوشش گیاهی در پارک بریتانیا بوته‌زار سرزمینی کم‌ارتفاع شامل درختان خرنوب و بوته‌های بنه مصطکی دیده می‌شود. در منطقه رامات آبیشور در جنوب شرقی پارک، درختان بلوط، کَتلب و گونه‌هایی چون بنه فلسطینی، زیتون وحشی و لبنه رویش دارند. همچنین بقایای باغ‌های قدیمی با درختان بادام، انجیر، انار و زیتون و بوته‌های کاکتوس صبر در منطقه وجود دارد. در دهه ۱۹۵۰ در منطقه عزقه درختان خرنوب و در دهه ۱۹۶۰ جنگل‌های اکالیپتوس و کاج اورشلیم کاشته شدند. از جانوران پارک می‌توان به سیاه‌گوش، شغال، کفتار، روباه معمولی، آهوی معمولی، گراز وحشی، تشی و خرگوش اشاره کرد. | ## جمع‌بندی | پرندگانی مانند جغد انبار، زاغ، قرقی معمولی، عقاب مارخور، کبوتر صخره‌ای، فاخته، کلاغ و زنبورخوار نیز در پارک مشاهده می‌شوند.