موضوع مقاله: سرا پیانگ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سرا پیانگ | مقدمه: Sra Peang (، شراب کوزه‌ای) نوعی شراب برنج است که در کوزه‌های سفالی نگهداری می‌شود و بومی چندین گروه قومی در کامبوج، در مناطقی مانند موندولکیری یا راتاناکیری است. | ## بخش 1: سرا پیانگ | این شراب از برنج چسبناک تخمیر شده مخلوط با انواع مختلفی از گیاهان محلی (از جمله برگ‌ها و ریشه‌ها) تهیه می‌شود. سپس این مخلوط در یک کوزه سفالی بزرگ ریخته می‌شود، روی آن پوشانده می‌شود و حداقل به مدت یک ماه تخمیر می‌شود. نامگذاری سرا پنگ نام خمری است که به شرابی داده می‌شود که عمدتاً توسط اقلیت‌های مردم شمال شرقی کامبوج تولید و مصرف می‌شود و نام‌های محلی در بین گروه‌های بومی مختلف، چه مون-خمر، مانند مردم برائو، مردم کاچوک، مردم کراوت، مردم کرونگ، مردم لون، مردم پنونگ، مردم تامپوآن و چه استرالیایی‌هایی مانند جارای، تای-لادای و لائو، متفاوت است. تاریخچه آثار باستانی کوزه‌های شراب از دوران آنگکور به گفته آنگ چولین، قوم‌شناس خمر، شراب کوزه‌ای از زمان آنگکوریان توسط مردم خمر مصرف می‌شد، همان‌طور که در برخی از نقش برجسته‌های معبد بایون مشاهده می‌شود، اگرچه شخصیت‌هایی که از این نوشیدنی می‌نوشند ممکن است در واقع اهل چنلا باشند. سایر نقش برجسته‌ها در آنگکور وات، افراد چینی را که از کوزه‌های شراب می‌نوشند، به‌طور مشخص نشان می‌دهند. کوزه‌های شراب خمر قرن سیزدهم نیز در میان سایر مصنوعات سرامیکی دوران آنگکوریان مشاهده شده‌اند، اگرچه بسیاری از این مصنوعات منشأ چینی دارند. ژرژ کودس، باستان‌شناس فرانسوی، نیز توانست آیین‌هایی را که شامل کوزه‌های شراب می‌شد، در کتیبه‌های آنگکوریان شناسایی کند. | ## بخش 2: سرا پیانگ | به گفتهٔ مردم‌شناس فرانسوی، آدهمار لکلر، شراب برنج تا قرن بیستم در کوزه نگهداری و مصرف می‌شد. این ویژگی آیینی در سایر گروه‌های قومی کامبوج مانند قبیله پنونگ نیز مشاهده می‌شود، جایی که نوشیدن از کوزه شراب نشانه اتحادی است که با قربانی کردن حیوانات ارتباط نزدیکی دارد. تا به امروز، این مراسم با نواختن گونگ‌های سنتی قبل از قربانی کردن بوفالو و قرار دادن سر آن بر روی محراب آغاز می‌شود. او افزود، پس از اینکه بزرگان روستا شراب برنج تشریفاتی را از کوزه‌های سفالی که از طریق نی‌های بامبو به طول یک متر روی زمین خاکی قرار گرفته‌اند، می‌نوشند، روستاییان گوشت را می‌پزند و می‌خورند و آن را با همه شرکت‌کنندگان به اشتراک می‌گذارند. در قبیلهٔ برو، مشاهده شده است که مردان حداقل دو دور، یکی پس از دیگری از کوزهٔ شراب جرعه‌ای می‌نوشند تا اینکه نوبت زنان فرا می‌رسد. در طول استعمار فرانسه، مقامات فرانسوی مرتباً مراسم تقدیم شراب را برگزار می‌کردند و در مراسم نوشیدن شراب از کوزه‌های شراب شرکت می‌کردند تا مناطق دورافتاده تحت الحمایه کامبوج را که اقلیت‌های قومی در برابر حضور آنها مقاومت می‌کردند، آرام کنند؛ بنابراین، کوزه‌های شراب به نشانه‌ای از اتحاد یا به گفته محقق ادبی خمر، خینگ هوک دی، به یک «تله» تبدیل شدند. در دهه ۱۹۶۰، هنگامی که اولین مبلغان انجیلی، تامپسون و اسمیت، به موندولکیری رسیدند، از نوشیدن شرابی که آن را یک رسم اصلی آنیمیستی می‌دانستند، خودداری کردند. | ## بخش 3: سرا پیانگ | پس از آن، نوشیدن شراب از کوزه‌های شراب برنج توسط مبلغان مسیحی و اتحاد مبلغان به شدت ممنوع شد. در مقابل، مبلغان کاتولیک به قبیله بونونگ که همچنان از کوزه‌های شراب به عنوان نشانه‌ای از اتحاد و اجتماع استفاده می‌کردند، اجازه دادند تا کوزه‌های شراب عروسی در قانا، جایی که عیسی آب را به شراب تبدیل کرد، در سال‌های اخیر، سرا پنگ به عنصری از هویت بومی تبدیل شده است که در خانه‌های بونونگ نگهداری می‌شود و در رستوران‌های قومی در پنوم پن به عنوان یک نوشیدنی الکلی سرو می‌شود. همچنین این نوشیدنی نشانه‌ای از مهمان‌نوازی برای طرفداران محیط زیست، مردم‌شناسان و گردشگرانی است که به مناطق دورافتاده با اقلیت‌های قومی کامبوج سفر می‌کنند. نوع اول از برگ‌های درخت لاک اوآن تهیه می‌شود که آسیاب شده و در آفتاب خشک می‌شوند. برگ‌ها بخارپز شده و با برنج مخلوط می‌شوند، مخلوطی که سپس از سه ماه تا دو سال در کوزه نگهداری می‌شود. | ## جمع‌بندی | پوسته برنج به عنوان پایه یک فنجان دیگر شراب عمل می‌کند که با مخلوط کردن پوسته برنج، برنج چسبناک و خمیرمایه تهیه می‌شود.