موضوع مقاله: فرهنگ جمهوری دموکراتیک آذربایجان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فرهنگ جمهوری دموکراتیک آذربایجان | مقدمه: فرهنگ جمهوری دموکراتیک آذربایجان، فرهنگ رسمی جمهوری دموکراتیک آذربایجان است که در سال‌های ۱۹۱۸ تا ۱۹۲۰ وجود داشته است. | ## بخش 1: فرهنگ جمهوری دموکراتیک آذربایجان | مطبوعات در طول دو سال از وجود جمهوری دموکراتیک آذربایجان (ADR)، حدود ۱۰۰ عنوان روزنامه و مجله در کشور منتشر شد. مطبوعات این دوره را می‌توان به گروه‌های زیر تقسیم کرد: مطبوعات ملی که به ترویج ایده‌های جمهوری دموکراتیک آذربایجان می‌پرداختند مطبوعات بلشویکی (مخالف) مطبوعات سوسیالیست-انقلابی و منشویکی روزنامه‌ها و مجلات مستقل و اطلاع‌رسانی. نمونه‌هایی از مطبوعات ملی که می‌توان ذکر کرد شامل مجلات و روزنامه‌هایی مانند «استقلال» (۱۹۱۸–۱۹۲۰)، «آذربایجان» (۱۹۱۸–۱۹۲۰)، «رَوینس-نفیسی» (۱۹۱۹)، «گورتیولوش» (۱۹۲۰)، «مدنییات» (۱۹۲۰)، «شِیپور» (۱۹۱۸–۱۹۱۹)، «زنبور» (۱۹۱۹) و غیره هستند. مطبوعات در باکو، گنجه، شوشی، تفلیس و دیگر مراکز فرهنگی و اداری نه تنها به زبان آذربایجانی-ترکی، بلکه به زبان‌های روسی، گرجی، لهستانی، فارسی، آلمانی و زبان‌های دیگر نیز منتشر می‌شدند. به منظور آموزش پرسنل واجد شرایط، دوره‌های آموزشی ویژه در باکو، گنجه، قزاق، شوشا، نوحه و قوبا افتتاح شد. انجمن‌هایی مانند «ترک اوجاغی»، «انجمن مطالعات شرق مسلمان»، کتابخانه ملی، موزه ملی «استقلال» و غیره تأسیس شدند. | ## بخش 2: فرهنگ جمهوری دموکراتیک آذربایجان | ادبیات رشد ادبیات این دوره به شدت تحت تأثیر روشنفکرانی چون محمد امین رسول زاده، علیمردان بیگ توپچوباشف، میرزابالا ممدزاده، احمد بیگ آقاف، علی بیگ حسین‌زاده، حسین جاوید، جلیل محمدقلی زاده، جلیل محمدقلی زاده، احمد عبدالله محمد سلیم، محمد سلیم، محمد سلیم، احمد بیگ آقایف بود. اعضای این گروه عبارت بودند از حاجی‌آقا عباس‌اف، میرزاآقا علی‌اف، احمد آغدامسکی، جلیل بغدادبِکوف، حسین عربلینسکی، حسین‌قلی سرابسکی، مختار محمدزاده، رضا دارابی، سیدگی روح‌الله، الکپر حسین‌زاده، محمدتقی باقرزاده، باغیرا کاظموفسکی و غیره شعباتی از اداره تئاتر برادران حاجی‌بیلی در شوشا و نخجوان فعالیت می‌کردند. در ۱۸ اکتبر، تصمیم گرفته شد که ساختمان تئاتر برادران مایلوف (که اکنون تئاتر اپرا و باله دانشگاهی دولتی آذربایجان است) برای تئاتر دولتی خریداری شود. در سال ۱۹۱۹، عزیر حاجی‌بیگوف تعدادی اثر طراحی رقص نوشت: «داغستان» («قایتاغی»)، «آذربایجان» و غیره. خوانندگان و عاشیق‌های فولکلور مانند جبار گاریاگدیوغلی، کچاچی محمد، سید شوشینسکی، مجید بیبوتوف و دیگران نقش مهمی در توسعه موسیقی آذربایجانی ایفا کردند. در ۹ نوامبر ۱۹۱۸، دولت جمهوری قطعنامه‌ای با عنوان «دربارهٔ تصویب پرچم» تصویب کرد. | ## بخش 3: فرهنگ جمهوری دموکراتیک آذربایجان | در ۲۳ مارس ۱۹۱۹، دولت تصمیم گرفت برای توسعه پروژه‌های مربوط به نشان دولتی، نشان‌های نظامی و غیره، مسابقه‌ای اعلام کند. بر روی سینه و مدال‌های یادبودی که طبق پروژه او صادر شده بود، ساختمان پارلمان، پرچم‌ها، هلال ماه، ستاره هشت پر، طلوع خورشید و حلقه‌های گل رز حکاکی شده بود. مدرسه دخترانه و ساختمان «اسماعیلیه» که در مارس ۱۹۱۸ توسط نیروهای ارمنی-داشناک به آتش کشیده شده بود، طبق پروژه‌های زیور بیگ احمدبیگف، که به عنوان معمار ارشد باکو خدمت می‌کرد، مرمت شدند. معماران زیور بیگ احمدبیگف، نبی اوغلو قاجار، مهندسان محمد حسن حاجینسکی و حاجی بیگ آخوندوف مجموعه کاخ شیروانشاهان را مورد مطالعه قرار دادند. در اول ژانویه ۱۹۲۰، در جلسه اتحادیه بازیگران ترکیه، تصمیم گرفته شد که بنای یادبودی بر مزار حسین عربلینسکی، یکی از بنیانگذاران هنر تئاتر ملی، ساخته شود. قرار بود بناهای یادبودی برای شهدایی که در نبرد باکو در سپتامبر ۱۹۱۸ جان باختند، ساخته شود. | ## جمع‌بندی | طبق مصوبه پارلمان مورخ ۱ سپتامبر ۱۹۱۹، بیش از ۱۰۰ آذربایجانی برای تحصیل در دانشگاه‌های اروپا اعزام شدند.