موضوع مقاله: نیکولاو ناسونی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نیکولاو ناسونی | مقدمه: نیکولاو ناسونی (؛ ۲ ژوئن ۱۶۹۱ – ) یک هنرمند و معمار ایتالیایی بود که عمدتاً در پرتغال فعالیت داشت. | ## بخش 1: نیکولاو ناسونی | او با سبک اصیل، پرانرژی و تئاتری معماری باروک و روکوکو به یکی از تأثیرگذارترین چهره‌های معماری باروک پرتغال تبدیل شد. زندگی‌نامه او که در سن جیووانی والدارنو، دوک‌نشین بزرگ توسکانی متولد شد، از سال ۱۷۱۳ تا ۱۷۲۰ در سینا نزد جوزپه نیکولو ناسینی (۱۶۵۷–۱۷۳۶) تحصیل کرد. در این دوره اولیه، او یک کاتافالک برای فردیناندو د مدیچی در کلیسای جامع سینا و طاق پیروزی برای پذیرایی از اسقف اعظم جدید ساخت. سپس او ابتدا به عنوان نقاش در رم و بین سال‌های ۱۷۲۳ تا ۱۷۲۵ در مالت مشغول به کار شد. استاد بزرگ جدید فرقه مالت، یک نجیب‌زاده پرتغالی به نام دوم آنتونیو مانوئل د ویلهنا بود. طراحی تئاتری این نمایش توجه کنت فرانسیسکو پیکولومینی را جلب کرد که به نوبه خود به استاد بزرگ اطلاع داد. سپس نیکولو ناسونی مأموریتی برای نقاشی سقف‌ها و راهروهای کاخ مجیستریال دریافت کرد. کار او بسیار مورد استقبال قرار گرفت و او به زودی به عنوان یک نقاش تزئینی مشهور شد. ناسونی همچنین نقاشی‌های دیواری را در ساختمان‌های دیگر مالت، مانند پالازو اسپینولا، نقاشی کرد. ناسونی به دعوت جرونیمو د تاوورا ا نورونها، رئیس پورتو، پرتغال، که برادرش روکه د تاوورا را در مالت ملاقات کرده بود، در سال ۱۷۲۳ (یا ۱۷۲۵) به پورتو نقل مکان کرد و تا زمان مرگش در سال ۱۷۷۳ در آنجا ماند. اولین آثار ثبت‌شده او در پورتو، نقاشی‌های دیواری روی دیوارهای کلیسای جامع در سال ۱۷۲۵ بود که اکنون در حال محو شدن هستند. | ## بخش 2: نیکولاو ناسونی | در اینجا او جلوه‌های توهم‌پردازی به نام کوادراتورا را که مختص این دوره بود، به پرتغال معرفی کرد. به او مأموریت داده شد تا این کلیسای جامع را که در آن زمان هنوز به سبک رومانسک بود، بازسازی و مدرن کند. او ایوان گرانیتی (۱۷۳۶) نمای شمالی و ایوان سرپوشیده با کاشی‌های آزولخو را اضافه کرد. محراب نقره‌ای او با فرشتگان پرنده، حلقه‌های گل، آکانتوس و ستون‌های پیچ‌خورده به سبک مانوئلین، اثری استادانه است. او قاب‌های درهای محراب کلیسای جامع و در صومعه (۱۷۳۳–۱۷۳۶) را با تزئینات غنی و متنوعی تزئین کرد که طرح‌های آنها به برناردو بوونتالنتی فلورانسی برمی‌گردد. در سال ۱۷۲۹، او با ایزابلا کاستریوتو ریکاردی، زنی ناپلی از تبار اشراف، ازدواج کرد. پدرخوانده خوزه، پسرش، یک اشراف‌زاده پرتغالی بود که در سال ۱۷۳۱ از او خواست تا کلیسا و برج گرانیتی دیدنی سائو پدرو دوس کلریگوس در پورتو را طراحی کند. این بنا به مهم‌ترین و نوآورانه‌ترین رویداد معماری در نوسازی پورتو در نیمه اول قرن ۱۸ تبدیل شد. این بنا به همراه سایر دستاوردهای او، پورتو را به باروک‌ترین شهر پرتغال تبدیل کرد. در سال ۱۷۳۱ او دوباره ازدواج کرد، این بار با یک زن پرتغالی به نام آنتونیا ماسکرنهاس مالافایا. سایر آثار مهم در پورتو و شمال پرتغال: ایوان کلیسای جامع پورتو کاخ سائو ژوائو نوو (۱۷۲۳–۱۷۳۳) (پورتو) (اکنون موزه قوم‌نگاری و تاریخی در آن قرار دارد) کلیسای جامع لامگو (۱۷۳۸–۱۷۴۳): بازسازی کلیسای جامع و نقاشی گنبدهای کاذب روی شبستان، با استفاده از تکنیک‌های کوادراتورا. | ## بخش 3: نیکولاو ناسونی | نقاشی‌های دیواری که آخرالزمان (۱۷۳۹؛ تخریب شده) را در سقف شبستان کلیسا سانتا اولالیا، کومیرا، در استان تراس-او-مونتس کلیسای بوم عیسی، یک کلیسای باشکوه به سبک باروک در ماتوسینهوس، درست در شمال پورتو. مزرعه چانتر (۱۷۴۳): دیوارهای باغ با فواره‌ها در امتداد یک محور مرکزی، منتهی به خانه با یک برج مرکزی محراب در کلیسای سنت ایلدفونسو (۱۷۴۵) طرح‌هایی برای یتیم خانه نوسا سنهورا دا اسپرانسا (۱۷۴۶) کوینتا د رامالده (۱۷۴۶): افزودن عناصر نئوگوتیک مانند نبردهای تزئینی به برج مرکزی. نمای کلیسای شفقت (۱۷۴۹) (پورتو) کاخ فریکسو (۱۷۵۰) (پورتو) قسمت مرکزی کاخ ماتئوس (سولار د ماتئوس) (منسوب به ناسونی از نظر سبکی؛ پایان یافت در ۱۷۵۰) (ویلا رئال) مزرعه پرلادا (پیش از ۱۷۵۸ به پایان رسید): یکی از تئاتری‌ترین طرح‌های او، پر از فانتزی، مانند فواره گرانیتی لاک پشت (اما تکمیل نشده) کاپلا نوا (ویلا رئال) تخصص او در «طلا دورادا»، تکنیکی برای تزئین آثار چوبی با برگ‌های طلایی بود. این تکنیک در محراب‌ها، محراب‌ها، مجسمه‌ها، میزهای عقب و بالداچین‌ها به کار می‌رفت و در بدو ورود به کلیسا، جلوه‌ای چشمگیر از تجمل و وفور را القا می‌کرد. در طول اصلاحات متقابل، این وفور تزئینات تشویق می‌شد تا مؤمنان را با ثروت و غنای ایمان کاتولیک تحت تأثیر قرار دهد. نیکولائو ناسونی، شکل مقعر میز عقب و قوس موج‌دار در بالای آن را در پرتغال معرفی کرد. او با به‌کارگیری این عناصر، از نمونهٔ آندره‌آ پوتزو پیروی کرد (همان‌طور که در «چشم‌انداز تصویری و معماری» توضیح داده شده است). یک مثال خوب، میز کنار محراب اصلی کلیسای سانتو ایلدفونسو در پورتو است، جایی که او از همان عناصر تزئینی موضوعی که در طرح‌های معماری خود استفاده می‌کرد (پوسته‌های نامتقارن، شاخ و برگ کنگر فرنگی، غلاف‌ها و پوسته‌ها، به علاوه فرشتگان پرنده) استفاده کرد. در طرح‌های خود برای نقره کلیسایی، او دوباره از همین نقوش استفاده کرد: فرشتگان بالدار، برگ‌های کنگر فرنگی و حلقه‌های گل (محراب نقره‌ای در کلیسای جامع پورتو). او به درخواست خودش، در مقبره‌ای بی‌نشان در سردابه کلیسای کلریگوس به خاک سپرده شد. او به عنوان یک معمار و نقاش، حتی اگر مدرسه‌ای تأسیس نکرد یا پیروان جدیدی تربیت نکرد، تأثیر زیادی در بخش شمالی پرتغال داشت. | ## جمع‌بندی | یکی از جانشینان او، نقاش و معمار خوزه د فیگوئیردو سیخاس بود که تحت نظارت ناسونی کار می‌کرد.