موضوع مقاله: اوگو کاوالرو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # اوگو کاوالرو | مقدمه: اوگو کاوالرو (؛ ۲۰ سپتامبر ۱۸۸۰ – ۱۳ سپتامبر ۱۹۴۳) ژنرال نیروی زمینی ایتالیا و سیاست‌مدار اهل پادشاهی ایتالیا بود، که در فاصله سال‌های ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۳ به‌عنوان دومین رئیس ستاد دفاع ایتالیا فعالیت می‌کرد. | ## بخش 1: اوگو کاوالرو | وی به دلیل عملکرد ضعیفش از فرماندهی برکنار شد و پس از سقوط رژیم بنیتو موسولینی دستگیر شد. کاوالرو بعداً توسط آلمانی‌ها آزاد شد، اما از همکاری خودداری کرد و روز بعد مرده پیدا شد. وی در جنگ عثمانی و ایتالیا، جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم حضور داشت و برندهٔ جوایزی همچون صلیب شوالیه صلیب آهنین و نشان عقاب آلمانی شده است. زندگی‌نامه کاوالرو که در کازاله مونفراتو، پیمونت متولد شد، دوران کودکی ممتازی را به عنوان عضوی از اشراف ایتالیایی گذراند. کاوالرو که هنوز در ارتش بود، در سال ۱۹۱۳، در طول جنگ ایتالیا و عثمانی، در لیبی جنگید و مدال برنز شجاعت نظامی دریافت کرد. در سال ۱۹۰۷، کاوالرو به لژ ماسونی منظم «دانته آلیگیری» تورین، که وابسته به گرند اورینت ایتالیا بود، راه یافت. متعاقباً، او به عضویت لژ ماسونی اسکاتلندی لژ ایتالیا واقع در رم درآمد، جایی که در ۱۵ آگوست ۱۹۱۸، سی و سومین و بالاترین درجه را دریافت کرد. کاوالرو، یک سازمان‌دهنده و تاکتیک‌دان ماهر، در سال ۱۹۱۸ به عنوان سرتیپ و رئیس دفتر عملیات فرماندهی عالی ایتالیا منصوب شد. در این سمت، کاوالرو در شکل‌دهی نقشه‌هایی که منجر به پیروزی‌های ایتالیا در پیاوه و ویتوریو ونتو در طول جنگ جهانی اول شد، نقش مهمی داشت. در دوران ریاستش بر طرح ستاد کل ایتالیا، او با پیترو بادولیو، معاون رئیس ستاد ارتش، دچار انزجار شد. | ## بخش 2: اوگو کاوالرو | دوره بین دو جنگ جهانی کاوالرو در سال ۱۹۱۹ از ارتش بازنشسته شد، اما بعداً در سال ۱۹۲۵ دوباره به ارتش پیوست و در آن زمان معاون وزیر جنگ بنیتو موسولینی شد. کاوالرو، یک فاشیست متعهد، در سال ۱۹۲۶ سناتور شد و در سال ۱۹۲۷ به درجه سرلشکری رسید. کاوالرو پس از ترک ارتش برای بار دوم، در اواخر دهه ۱۹۲۰ و اوایل دهه ۱۹۳۰ درگیر فعالیت‌های تجاری و دیپلماتیک شد. او که به درجه سپهبدی ارتقا یافته بود، در سال ۱۹۳۸ فرمانده نیروهای مشترک ایتالیایی در شرق آفریقا تحت سلطه ایتالیا شد و در سال ۱۹۴۰ به درجه ژنرالی کامل رسید. جنگ جهانی دوم پس از ورود ایتالیا به جنگ جهانی دوم، در ۶ دسامبر ۱۹۴۰، کاوالرو جایگزین پیترو بادولیو به عنوان رئیس ستاد دفاع شد. اندکی پس از انتصابش، کاوالرو برای فرماندهی نیروهای ایتالیایی درگیر در جنگ ناموفق یونان و ایتالیا تا بهار ۱۹۴۱ اعزام شد. در حالی که او موفق به متوقف کردن پیشروی یونان شد، کاوالرو تا زمان مداخله آلمان نتوانست بن‌بست را بشکند. در ۱۵ و ۱۹ مه ۱۹۴۱، کاوالرو پیشنهادهایی برای سازماندهی مجدد کامل ستاد کل به موسولینی ارائه داد. ستاد کل به عنوان فرمانده کل (فرمانده کل) مجدداً نامگذاری شد، کارآمدتر شد و از یک نهاد مشاوره‌ای صرف به یک فرماندهی عالی نظامی واقعی تبدیل شد. تحت نظر کاوالرو، فرمانده کل روابط خوبی با فرماندهی کل نیروهای آلمان در ایتالیا حفظ کرد. | ## بخش 3: اوگو کاوالرو | کاوالرو از نزدیک با فیلد مارشال آلمانی آلبرت کسلرینگ همکاری می‌کرد؛ با این حال، او رابطه نسبتاً متناقضی با فیلد مارشال اروین رومل داشت، که پس از موفقیتش در نبرد غزاله، با پیشروی او به مصر مخالفت کرد و در عوض از حمله برنامه‌ریزی‌شده به مالت حمایت کرد. با این حال، نظر او، که کسلرینگ و رینتلن نیز با او موافق بودند، توسط هیتلر و موسولینی نادیده گرفته شد. کاوالرو در اول ژوئیه ۱۹۴۲، اندکی پس از ارتقای رومل به فیلد مارشال، به مارشال ایتالیا ارتقا یافت (عمدتاً برای جلوگیری از اینکه رومل از نظر رتبه از او پیشی بگیرد). کاوالرو در ژانویه ۱۹۴۳، پس از شکست قطعی در نبرد آفریقا و شکست‌های ارتش ایتالیا در روسیه، کاوالرو برکنار و ژنرال ویتوریو آمبروسیو جایگزین او شد. در پاسخ به برکناری کاوالرو، اعضای رهبری فاشیست مانند گالئاتزو چیانو، که آشکارا با او دشمنی می‌کردند، آشکارا رضایت خود را ابراز کردند. پس از سرنگونی دولت موسولینی توسط پادشاه، نخست‌وزیر تازه منصوب شده، پیترو بادولیو، دستور دستگیری کاوالرو را صادر کرد. کاوالرو در نامه‌ای که در دفاع از خود نوشت، ادعا کرد که با موسولینی و رژیم او مخالفت کرده است. کسلرینگ به کاوالرو فرماندهی نیروهای مسلح در حال شکل‌گیری جمهوری اجتماعی ایتالیا را پیشنهاد داد، اما کشف این نامه باعث شد برخی وفاداری او را زیر سؤال ببرند. مرگ صبح روز ۱۴ سپتامبر ۱۹۴۳، او با شلیک گلوله در باغ هتلی در فراسکاتی، جایی که شب قبل با کسلرینگ شام خورده و صحبت کرده بود، مرده پیدا شد. | ## جمع‌بندی | با این حال، به نظر می‌رسد که او قاطعانه اراده خود را برای امتناع از ادامه همکاری با آلمانی‌ها ابراز کرده بود.