موضوع مقاله: موسیقی زنان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # موسیقی زنان | مقدمه: در واقع بن‌مایه تئوریک این گونه موسیقیایی، بر پایه اندیشه‌های رادیکالی شکل گرفته که معتقدند باید زنان و لزبین‌ها کاملاً جدا از اجتماع مردان و حتی زنان دگرجنس‌گرا به فعالیت بپردازند و پایگاه اجتماعی و هنری خود را تقویت کنند. | ## بخش 1: موسیقی زنان | این سبک در ابتدا بر مفاهیم فمینیستی‌ای متمرکز بود که نابرابری‌های اجتماعی و خانوادگی علیه زنان را آشکار می‌کرد. اشعار استفاده شده در این سبک موسیقی، بر قدرت فردی زنان و همبستگی زنانه تأکید داشت. با گذشت زمان، این ژانر به موسیقی لزبین‌ها به عنوان شاخه‌‌ای از فمینیسم تبدیل شد. این سبک به‌عنوان بیان موسیقایی موج دوم جنبش فمینیستی شناخته شد و شامل فعالیت‌های مرتبط با حقوق کارگری زنان، جنبش‌های مدنی، و صلح‌طلبی نیز بود. پایه‌گذاران این جنبش هنرمندان لزبینی مانند کریس ویلیامسون، مگ کریستین، و مارجی آدام و همچنین موزیسین‌های آفریقایی-آمریکایی تباری مانند لیندا تیلری، مری واتکینز، و گوئن ایوری، و فعالانی مانند برنیس جانسون ریگا و گروهش بودند. موسیقی زنان نه تنها با اجراکنندگان زن، بلکه با تمامی زنان شاغل در صنعت موسیقی—از نوازندگان استودیویی و تهیه‌کنندگان گرفته تا مهندسان صدا، تکنسین‌ها، طراحان جلد آلبوم، توزیع‌کنندگان و برگزارکنندگان فستیوال‌ها—ارتباط دارد. تاریخچه ریشه‌ها در اوایل دهه ۱۹۷۰، همزمان با شکل‌گیری فمینیسم موج دوم، فمینیست‌ها برای حقوق لزبین‌ها مبارزه نمی‌کردند. اگرچه شورش‌های استونوال در ۱۹۶۹ به زادگاه جنبش آزادی همجنسگرایان تبدیل شد، اما فمینیست‌های سیاسی هراس داشتند که حمایت از لزبین‌ها موجب لکه دار شدن تلاش‌های گذشته آن‌ها شود و به همین دلیل گاه نسبت به لزبین‌ها خصومت نشان می‌دادند. شکاف بیشتر بین زنان دگرجنسگرا و لزبین با رد لزبین‌ها توسط سازمان ملی زنان (NOW) تشدید شد. این طرد شدن باعث پیوستن بسیاری از زنان به جمعیت‌های لزبین-فمینیست و در مواردی به گروه‌های حامی جداسازی اجتماع زنان لزبین از مردان و حتی زنان دگرجنس‌گرا منجر شد. گروه‌های موسیقی زنان هم مانند ددلی نایتشید و گروه‌های رهایی بخش زنان شیکاگو و نیوهیون، در ابتدا دیدگاه‌های فمینیستی مرسوم را بازتاب می‌دادند و مواضع لزبین‌ها را برجسته نمی‌کردند. خاستگاه موسیقی زنان در ۱۹۶۳، لسلی گور خواننده-ترانه‌سرای آمریکایی، آهنگی با عنوان «You Don't Own Me»(تو مالک من نیستی) ضبط کرد که در آن خطاب به معشوقش می‌گوید: «مالک من نیستی، نباید به من بگویی چه بگویم یا انجام دهم، و نباید مرا به نمایش بگذاری». | ## بخش 2: موسیقی زنان | متن این ترانه الهام بخش زنان جوان شد و گاه به‌عنوان عاملی در شکل گیری فمینیسم موج دوم شناخته می‌شود. توسعه موسیقی زنان در اواخر دهه ۱۹۶۰ و اوایل ۱۹۷۰ در ایالات متحده، منتقدان و موزیسین‌ها دریافتند که «تصاویر مثبت از زنان در موسیقی پاپ» اندک است و «فرصتهای محدودی برای هنرمندان زن» وجود دارد. در آن زمان، کمپانی‌های بزرگ ضبط موسیقی تنها با چند گروه زنانه قرارداد بسته بودند. در واکنش به این وضعیت، برخی فمینیست‌ها ایجاد فضای جداگانه برای خلق موسیقی توسط زنان را ضروری دانستند. جداگرایی لزبین و فمینیستی به‌عنوان «راهبردی برای تمرکز انرژی زنان و تقویت رشد موسیقی زنان» مورد استفاده قرار گرفت; این سبک که ابتدا با عنوان «موسیقی لزبین» شناخته می‌شد، ریشه در فعالیت‌های موسیقایی دهه ۱۹۶۰ دارد و توسط هنرمندان در دهه ۱۹۷۰ تکامل یافت تا جنبشی موسیقایی با محوریت لزبین‌ها شکل گیرد از دل جنبش جدایی‌طلبانه، اولین نمونه‌های توزیع شده موسیقی ویژه لزبین‌ها و فمینیست‌ها پدید آمد. در ۱۹۷۲، مکسین فلدمن—که از ۱۹۶۴ به صورت آشکارا لزبین بود—اولین اثر صریحاً لزبین را با عنوان «Angry Atthis»(آتتیس خشمگین؛ اشاره به معشوقه سافو، شاعر یونان باستان) ضبط کرد. فلدمن این ترانه را از ۱۹۶۹ اجرا می‌کرد و متن آن بازتابدهنده احساسات و تجربیات شخصی او به‌عنوان یک لزبین بود. در ۱۹۷۳، الیکس دابکین، نوازنده فلوت کی گاردنر، نوازنده بیس و پچز اتم گروه لاوندر جین را تشکیل دادند و آلبوم Lavender Jane Love Women (لاوندر جین عاشق زنان است) را به‌عنوان اولین آلبومی که تولیدکنندگان آن لزبین بودند و تمامی قطعات آن برای بازتاب لزبین‌ها ساخته شده بود؛ ضبط کردند. این آثار اولیه از طریق فروش پستی و کتابفروشی‌های فمینیستی لزبین مانند لامبدا رایزینگ در واشنگتن توزیع میشدند. در می ۱۹۷۴، زنانی که بعدها اولین گروه راک زنان اروپا را تشکیل دادند، در فستیوال موسیقی زنان برلین اجرا کردند. آنها گروه فلایینگ لزبینز را تأسیس کردند و در ۱۹۷۵ آلبوم خود را منتشر کردند.; تاثیرات اجتماعی و سیاسی در دوره‌‌های بعدی موسیقی زنان، تمرکز بر جداگرایی لزبین‌ها افزایش یافت. اکثر فستیوال‌های موسیقی زنان با سرمایه‌های خصوصی و قراردادهای کوتاه مدت، فضایی بدون حضور مردان را ایجاد می‌کردند. | ## بخش 3: موسیقی زنان | برخی فستیوال‌ها مردان بالای سن خاصی را حذف می‌کردند و برخی دیگر به طور کلی ورود آن‌ها را ممنوع می‌دانستند. ایده‌های رادیکال موزیسین‌ها به موسیقی و اجراهای آن‌ها راه یافت و گاه منجر به تبعیض علیه سایر گروه‌ها شد. اهداف و تاثیرات موسیقی زنان در موسیقی کلاسیک اروپایی، کدهای نشانه‌شناختی خاصی برای بیان زنانگی به کار می‌رود که با تغییر مفهوم زنانگی—از تصویر زن زیبا از نگاه مردانه به زنی قدرتمند با جذابیت درونی—تکامل یافته‌اند. موسیقیدانان فمینیست تلاش کردند تصویری مثبت، پویا، و جسورانه از زنان ارائه دهند که نه تنها شکاف‌های جنسیتی را نقد می‌کرد، بلکه اهداف جنبش فمینیسم در زمینه عدالت اجتماعی و حقوق مربوط به سقط جنین و کنترل بارداری را نشان می‌داد. برخی زنان با به کارگیری «سبک پوشش و مدل موی مردانه» سعی در کمرنگ کردن تفاوت‌های جنسیتی داشتند. ترانه‌ها نیز اهداف فمینیستی را بازتاب می‌دادند؛ مثلاً هلن ردی در ترانه «I Am Woman» می‌خواند: «من زنم، غرش مرا بشنو... و دیگر کسی مرا سرجایم نخواهد نشاند.» لزبین‌ها از طریق موسیقی به بیان خود پرداختند. آن‌ها معتقد بودند جنسیت آهنگسازان، ترانه‌سرایان و هنرمندان به صورت ناخودآگاه در نحوه استفاده از تکنیک‌های ساخت موسیقی تاثیر می‌گذارد. بنابراین زمانی که لزبین‌ها با گروه هنرمندان لزبین به ساخت اثر می‌پردازند، شکلی از ناخودآگاه آن‌ها در اثر بروز پیدا می‌کند که اگر همان شعر و نت توسط مردان یا زنان دگرجنس‌‌‌گرا نوشته و اجرا شود؛ آن کیفیت را نخواهد داشت. جشنواره‌های موسیقی زنان اولین فستیوال موسیقی زنان در ۱۹۷۳ در دانشگاه ایالتی ساکرامنتو برگزار شد. فستیوال موسیقی زنان میشیگان (۱۹۷۶) بزرگترین رویداد از این دست در ایالات متحده بود که پس از چهل دوره در ۲۰۱۵ تعطیل شد. | ## جمع‌بندی | فستیوال‌های دیگری مانند فستیوال لزبین‌های اوهایو(از ۱۹۸۸ تاکنون) نیز شکل گرفتند.