موضوع مقاله: ادعاهای سفر در زمان و افسانه‌های شهری | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ادعاهای سفر در زمان و افسانه‌های شهری | مقدمه: نمونه‌های مختلفی از افرادی که مدعی سفر در زمان بوده‌اند تاکنون توسط خبرگزاری‌ها گزارش شده یا روایت‌هایشان در فضاهای برخط انتشار یافته‌اند. | ## بخش 1: ادعاهای سفر در زمان و افسانه‌های شهری | بسیاری از این گزارش‌ها درنهایت یا حقه از آب درآمده یا نتیجهٔ فرضیات غلط، اطلاعات ناقص یا تحلیل و تفسیر داستان‌های خیالی به‌جای حقایق بوده‌اند. در سال ۱۹۱۱، شارلوت آنه موبرلی (۱۹۳۷–۱۸۴۶) و النور جوردِین (۱۹۲۴–۱۸۶۳) کتابی با نام «یک ماجراجویی» تحت عناوین «الیزابت موریسون» و «فرانسیس لامونت» منتشر کردند که در آن بازدیدی از قلعهٔ پتی تریانو در املاک کاخ ورسای را شرح دادند و مدعی شدند که در طی این بازدید شاهد ارواح گوناگونی ازجمله روح ماری آنتوانت بوده‌اند. روایت آنان اما بیش از آنکه حال و هوای داستان‌های گوتیک و گروتسک داشته باشد، بر این مدعا بود که بنابر اتفاقی ناشناخته آن‌ها به قرون قبل و پیش از انقلاب فرانسه منتقل شده و به گونه‌ای در زمان سفر کرده‌اند. مسافر زمان چاپلین در اکتبر ۲۰۱۰، فیلمسازی از ایرلند شمالی به نام جورج کلارک کلیپی ویدئویی با عنوان «مسافر زمانِ چاپلین» در یوتیوب بارگذاری کرد. کلیپ، محتوای اضافی درون دیسک دی‌وی‌دی فیلم سیرک اثر چارلی چاپلین را آنالیز و بررسی می‌کند. ازجملهٔ این محتواها، ویدئوی مراسم اکران فیلم در سالن نمایش چینی گرامَن واقع‌در لس‌آنجلس به سال ۱۹۲۸ نیز هست. در جایی از فیلم مراسم، زنی دیده می‌شود که وسیله‌ای را نزدیک گوشش گرفته و از میان جمعیت عبور می‌کند. کلارک در کلیپ می‌گوید که در بررسی نزدیک مشخص می‌شود این زن درحال گفتگو با دستگاهی نازک و سیاه‌رنگ بوده که ظاهراً یک تلفن همراه می‌بایست باشد. این کلیپ به میلیون‌ها بازدید و بازنشر رسید و موضوع داستان‌های خبری تلویزیونی بسیاری شد. نیکولاس جکسون، سردبیر وابسته به مجلهٔ آتلانتیک گفته که بهترین جواب این مسئله این است که زن مذکور درحال استفاده از نوعی سمعک قابل‌حمل اولیه بوده که تکنولوژی‌ای در دست پیشرفت در آن دوران بوده است. فیلیپ اسکروسکا از مسئولان بایگانی کتابخانه پزشکی برنارد بِکِر واقع در دانشکده پزشکی دانشگاه واشینگتن نیز گفته است که فکر می‌کند این زن احتمالاً نوع مستطیلی‌شکلی از یک شیپور شنوایی را حمل می‌کرده است. مطلب‌نویس نیویورک دیلی نیوز، مایکل شرایدن نیز اذعان کرده که آن دستگاه احتمالاً نمونه‌ای اولیه از یک دستگاه کمک‌شنوایی، شاید از گوشیارهای ساختهٔ میلر ریس هوچینسون باشد. مردی که در مرکز تصویر قرار گرفته ادعا می‌شود که پوشش و مخصوصاً عینک آفتابی‌اش متعلق به زمان حال بوده و با مد و استایل دهه ۱۹۴۰ همخوانی ندارند، درحالی که حتی دوربینی بسیار کوچک‌تر از دوربین‌های موجود در آن دهه نیز در دست دارد. تحقیقات بیشتر نشان دادند که ظاهر امروزی این مرد لزوماً خارج از فضا و حال‌وهوای سال ۱۹۴۱ میلادی هم نبوده است. در نظر اول، بسیاری گمان می‌برند که این مرد تی‌شرتی با آرم چاپ‌شده به تن دارد اما با بررسی نزدیک‌تر می‌توان دید که این لباس تنها یک عرق‌گیر ساده با یک آرم دوخته‌شده بر سینه است که لباس ورزشی معمولی برای آن دوران می‌باشد. لباس وی حتی شباهتی هم با تی‌شرت‌های تیم مونترآل مارونز، از تیم‌های هاکی همین دورهٔ زمانی در کانادا دارد. باقی لباس‌هایش نیز ظاهرا در آن دوره موجود بوده‌اند، هرچند که پوشش وی بسیار راحت‌تر و خودمانی‌تر از افراد دیگر حاضر در تصویر است. دوربینی هم که در دست دارد از بیشتر دوربین‌های آن دوره کوچک‌تر است اما این اندازه از دوربین‌های شخصی در آن زمان موجود بوده است. هرچند مارک دوربین مورد استفاده وی نامعلوم است، اما شرکت کُداک دوربین‌های دستی با همین اندازه را از ۱۹۳۸ عرضه کرده است. «مدگرای مسافر زمان» تبدیل به موضوع تحقیق و مطالعه‌ای در خصوص پدیده‌های همه‌گیر اینترنتی شد که در کنفرانس موزه‌ها و فضای وب در فیلادلفیا مورخ ۲۰۱۱ میلادی ارائه شد. گوشی همراه در سال ۱۹۴۳ تصویری با اصالت تاییدشده از ۱۹۴۳ نمایانگر صحنه‌ای از تفریح گردشگران در ساحل تاوِن در نیوکِی انگلستان، نوامبر ۲۰۱۸ توسط هنرمند چندرسانه‌ای استوارت هامفریِس در توئیتر آپلود شد که توسط برخی مخاطبینش ادعا شد نشان‌دهندهٔ وجود مسافری از زمانی دیگر است زیرا مردی در آن درحال کار با وسیلهٔ سیار نامعاصری مانند تلفن همراه دیده می‌شود.The Original Tweet, Twitter. این توئیت توسط خبرگزاری‌های آمریکایی مانند فاکس‌نیوز و روزنامه‌های زرد بسیاری از انگستان مانند دیلی میرور مورد توجه قرار گرفت. با هیجان‌افزایی وبسایت‌های اینترنتی مانند اِل‌اِی‌دی‌بایبل، این ادعا و توئیت پوشش خبری جهانی‌ای یافت و در کشورهای بسیاری مانند روسیه، ایران، تایوان، مجارستان، چین و ویتنام به خبرگزاری‌ها راه یافت. نقل‌قول‌هایی که از بارگذار اولیه عکس، هامفریس، در این داستان‌های خبری شده همه در رد تئوری‌های سفر در زمان مطرح‌شده بوده و وی خاطرنشان کرده که به احتمال زیاد مرد درون تصویر درحال پیچیدن یک سیگار با سیگارپیچ دستی خویش بوده است. رودولف فِنتز داستان رودولف فنتز در اصل افسانه‌ای شهری متعلق به دهه ۱۹۵۰ است که به دلیل تکرار زیاد به عنوان حقیقت و مدرکی برای سفر در زمان بازتولید شده است. اصل داستان به نیویورک سال ۱۹۵۱ بازمی‌گردد، جایی که گفته می‌شود مردی با ظاهر و پوششی لز قرن نوزدهم با یک خودرو تصادف می‌کند. تحقیقات ضمیمه پرونده نشان می‌دهند که این مرد در سال ۱۸۷۶ بدون هیچ ردی ناپدید شده است. وسایل و دارایی‌هایی نیز که مرد تحت اختیار داشته نشان می‌دادند که وی مستقیماً از ۱۸۷۶ به ۱۹۵۱ در زمان سفر کرده است. پژوهشگر فرهنگ محلی، کریس آبِک، طی تحقیقاتی که انجام داد ریشه این داستان را در کتاب علمی‌تخیلی صدایی از گالری انتشار ۱۹۵۳ نوشته رالف ام هالند یافت که او هم داستان را از کتاب «من ترسیدم» اثر جک فینی چاپ سال ۱۹۵۱ کپی کرده بود. مایک مارکوم «دیوانه» سال ۱۹۹۵ یکی از شنوندگان برنامه رادیویی ساحل به ساحل اِی‌ام متعلق به سندیکای پخش آرت بِل به نام مایک مارکوم، تماسی را با برنامه برقرار کرد و مدعی شد که موفق به درک مفاهیمی از سفر در زمان با استفاده از یک نردبان یعقوب شده است. | ## بخش 2: ادعاهای سفر در زمان و افسانه‌های شهری | در تلاش برای ساخت نسخه‌ای بزرگتر از این وسیله الکتریکی مارکوم اعتراف کرد که چندین ترانسفورماتور قدرت را از یکی از شرکت‌های برق محلی‌شان به نام «سنت جوزف لایت اند پاور» در کینگ‌سیتی میزوری، دزدیده بود و سپس هنگام استفاده از آنها برای فعال کردن ماشین زمان موجب خاموشی گسترده‌ای در سطح شهر و جلب توجه مسئولان انتظامی محلی شده‌بود. گزارش پلیس تأیید می‌کرد که او به دلیل این سرقت دستگیر شده و به ۶۰ روز زندان به‌علاوه حکمی تعلیقی محکوم شده‌بود. مایک باری دیگر یک سال بعد در ۱۹۹۶ با این برنامه رادیویی تماس گرفت و اظهار کرد که درصدد ساخت ماشین زمان دومی این‌بار با استفاده از قطعات قانونی خریداری‌شده است و در زمان تماس گفت تنها ۳۰ روز با تکمیل دستگاهش فاصله دارد. او مدعی شد که تا آن لحظه نزدیک به دویست شیء و وسیله و جانور را با ماشین زمانش منتقل کرده و اعلام کرد پس از تکمیل دستگاه خودش هم با این ماشین در زمان سفر خواهد کرد. در سال ۲۰۱۵ آرت بل بار دیگر با مایک در برنامهٔ خودش، نیمه‌شب در بیابان، مصاحبه کرد. مارکوم در این مصاحبه ادعا کرد که توانسته بود با آن دستگاه دو سال در زمان و حدود ۱٬۳۰۰ کیلومتر در مکان به دور از محل زندگی‌اش سفر کند. پس از آن مدتی را در پناهگاه‌های افراد بی‌خانمان از سر گذرانده و در این مدت توانسته‌بود با یادآوری اندک‌اندک خاطراتش همچون نام و شماره تأمین اجتماعی‌اش، به اجتماع بازگردد. با همهٔ اینها اما گشت جاده‌ای ایالت میزوری هیچ گزارشی مبنی بر گم شدن وی ثبت نکرده بود. جان تایتر بین سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۱، یکی از کاربران سامانه آنلاین تابلوی اعلانات که خود را جان تایتر(John Titor) معرفی می‌کرد مدعی شد که مسافر زمانی از سال ۲۰۳۶ و در مأموریتی نظامی است و به سرعت بر سر این ادعا به شهرت رسید. با تأیید تفسیر چندجهانی مکانیک کوانتومی، تمامی تناقضات سفر در زمان را رد کرد و ادعا کرد که بسیاری از اتفاقاتی که در جهان وی تا لحظه سفرش رخ داده‌اند در این خط زمانی نیز می‌توانند رخ دهند. این اتفاقات به گفته وی شامل یک جنگ داخلی ویرانگر در ایالات متحده در سال ۲۰۰۸ و به دنبال آن جنگ جهانی سوم هسته‌ای کوتاه‌مدتی در سال ۲۰۱۵ که منجر به مرگ ۳ میلیارد نفر نیز می‌شود، می‌باشند. در سال‌های پس از آخرین پست او در سال ۲۰۰۱ و سپس ناپدیدشدنش، عدم تحقق وعده‌ها و پیشگویی‌های مشخص و دقیق وی بر شهرتش تأثیر منفی گذاشت. نقدهای واردهٔ پس از این، ایرادات زیادی در ادعاهای او را نشانه گرفتند و تحقیقات بیشتری نشان دادند که امکان دارد این شخصیت و داستان‌هایش کلکی اینترنتی ساخته و پرداخته دو کودک اهل فلوریدا باشد. داستان جان تایتر و پیشگویی‌هایش در وبسایت‌های اینترنتی متعدد، یک کتاب، رمان گرافیکی و انیمه‌ی اشتاینز؛گیت و تئاتری با این مضمون بازگویی شده یا مورد اقتباس قرار گرفته است. باب وایت/تیم جونز مشابه مورد جان تایتر، باب وایت یا تیم جونز نیز کسی بود که بین سال‌های ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۳ تعداد نامشخصی ایمیل هرزنامه را با مضمون همیشگی اینکه: «فردی به دنبال هرکسی است تا بتواند هزینه قطعات ساخت یک مولد وارپ بین‌بعدی را تأمین کند.» به آدرس‌های مختلف ارسال می‌کرد. در برخی از موارد، او مدعی بود که مسافر زمانی است که در سال ۲۰۰۳ گیر کرده و در برخی دیگر او ادعا می‌کرد که صرفاً به دنبال قطعات و وسایل مورد استفاده مسافران زمان دیگر است. عده‌ای از گیرندگان ایمیل‌ها درمقامِ پاسخ به شکلی مشابه برآمدند و ادعا کردند که فناوری‌های سفر در زمان خواسته‌شده مانند همان مولد وارپ میان‌بعدی را دارا هستند؛ مثلاً گیرنده‌ای بنام دِیو هیل(Dave Hill) فروشگاه آنلاینی راه‌اندازی کرد که در آن وسایل مسافران زمان دیگر را می‌فروخت و یکی از اجناسش مولد وارپی بود که باب آن را می‌خواست، هرچند که در اصل موتور هارد دیسک مخروبه‌ای بیش نبود، درحالی‌که دِیو-نام دیگری درخواست هزاران دلار پول برای دوره‌های آموزش سفر در زمان خویش را پیش از فروش سخت‌افزارهای خواسته‌شده به او داد. نام باب وایت از نام مستعاری که دومین دِیو برای او در ایمیل‌هایشان استفاده می‌کرد برداشت شده که اشاره‌ای بود به شخصیتی از رمان کارگاهی تریکسی بِلدِن، مدت اندکی پس از این اما هویت این مسافر زمان و در اصل اسپَمِر حرفه‌ای با نام اصلی رابرت جِی تودینو معروف به رابی آشکار شد. تلاش‌های تودینو برای سفر در زمان واقعی بودند و او به این امر باور داشته‌بود و هرچند که خودش معتقد بود که وضعیت روانی پایداری دارد، پدرش ابراز نگرانی می‌کرد که پاسخ‌دهندگان ایمیل‌های رابرت از مشکلات روحی و روانی پسرش سوءاستفاده کرده باشند. برایان اس مک‌ویلیامز، روزنامه‌نگاری که در وهله اول هویت تودینو را برای مجله وایرد افشا کرده بود در کتابی که بعداً با نام پادشاهان اسپَم منتشر کرد فاش کرد که رابرت قبلاً به اختلال هویت گسسته و شیزوفرنی تشخیص داده شده‌بود و این مسئله نگرانی پدرش درمورد سوءاستفاده سایرین از مشکلات روانی وی را توضیح می‌دهد. مسافر زمان تودینو در آهنگ "Rewind" اثر بند جاز سه‌نفره گرووِلیلی در آلبوم سال ۲۰۰۳شان «هنوز نرسیدیم؟» مورد اشاره قرارگرفت. اندرو کارلسین اندرو کارلسین کسی بود که در مارس ۲۰۰۳ ظاهراً بخاطر تخطی از مقررات کمیسیون بورس و اوراق بهادار آمریکا من‌باب انجام موفق ۱۲۶ معامله ریسک‌بالای سهام دستگیر شد. طبق گزارش‌ها، وی با ۸۰۰ دلار سرمایه‌گذاری اولیه معاملاتش را آغاز کرد و با بیش از ۳۵۰ میلیون دلار سود پنجره معاملاتی‌اش را بست که این مسئله توجه مسئولان نظارتی کمیسیون را به او جلب می‌کند. گزارش‌های بعدی اظهار کردند که کارلسین طی جلسه بازجویی ۴ساعته‌ای اعترافاتی کرده مبنی بر اینکه او مسافر زمانی از دویست سال آینده است. او پیشنهاد افشای محل سکونت اسامه بن لادن و درمان بیماری ایدز را در ازای محکومیتی ملایم‌تر و اجازهٔ پلیس برای بازگشت به نزد دستگاه زمانی‌اش را می‌دهد هرچند از ارائه توضیحات دربارهٔ مکان و جزئیات کارکرد این دستگاه سر باز می‌زند. سپس شخص مرموزی وثیقه او را پرداخت کرد و تاریخ دادگاه وی زمانبندی شد اما او پس از آزادی به قید وثیقه دیگر هرگز دیده نشد. ریشه اصلی داستان کارلسین اما به احتمال زیاد به قطعه‌ای داستانی در مجله ویکلی ورلد نیوز، که مجله‌ای طنز و فکاهی است بازمی‌گردد و با بازنشری که پس از آن در یاهو! اندکی بعد این داستان توسط مجلات و روزنامه‌های بسیار دیگری به عنوان حقیقت و روایت اتفاقی واقعی بازنشر پیدا کرد و با گشتن دهان به دهان بین مردم و بازگویی در انجمن‌های اینترنتی و صندوق‌های ورودی ایمیل، شاخ و برگ یافت و جزئیات بیشتری به آن افزوده شد. هوکان نوردْکْ‌ویست ویدئویی بارگذاری شده در سال ۲۰۰۶ مردی سوئدی به نام هوکان نوردْکْ‌ویست را نشان می‌دهد که مدعی است تصادفاً هنگام تعمیر سینک آشپزخانه‌اش به سال ۲۰۴۵ میلادی منتقل شده و بازگشته است. او در آینده بلادرنگ با مردی رودررو شده‌بود که با شواهدی از جمله تتوی مشترک روی بازو، به اون ثابت می‌کند که خودش در ۷۰سالگی است. | ## بخش 3: ادعاهای سفر در زمان و افسانه‌های شهری | او اذعان می‌کرد که با آینده خودش اوقات بسیار خوشی را گذرانده است و ویدئوهایی کوتاه هم از دو مرد با تتوی مشترک در بازوی راست‌شان ضبط کرده بود وِ آنها را نشان داد. در آخر مشخص شد که این داستان جزو کمپین تبلیغاتی یک شرکت بیمه برای طرح‌های جدید بازنشستگی‌شان بوده است. این ادعاها باعث پرسش‌های بسیاری شده و تئوری‌های زیادی از جمله سفر در زمان نقاش یا مسافر زمان بودن دختری که سوژه وی بوده را مطرح کرده است. با این حال، متخصصان آثار هنری این فرضیات را به کژبینی تعبیر کرده و اذعان کرده‌اند چیزی که سوژه نقاشی در دست داشته در اصل یک کتاب ادعیه بوده است. فناوری‌های ادعایی سفر در زمان زنگ گلوک زنگ گلوک یا زنگ نازی دستگاهی برای سفر در زمان است که ادعا می‌شود جزء برنامه‌ها و تحقیقات فراطبیعی حزب نازی در دوره جنگ جهانی دوم بوده و بخشی از تجهیزات الحاقی بشقاب‌پرده آلمانی بوده است. وقایع‌نما یکی از راهبان بندیکتی ایتالیا به نام پِلِگرینو اِرنِتی در دهه ۱۹۷۰ مدعی شد که از طریق وسیله‌ای زمان‌نما در واتیکان توانسته بود از وقایعی در گذشته بدون صدا فیلمبرداری کند. او ادعا داشت که به وسیلهٔ این دستگاه که آن را وقایع‌نما (The Chronovisor) می‌نامید توانسته بود تصویری از مصلوب‌شدن مسیح را ضبط کرده و وقایع دیگری از دوران روم باستان همچون اجرایی زنده از نمایشنامه نیمه‌مفقود «تیِستِس» را مشاهده کند. ناشری به نام پل جی ناهین پیشنهاد کرده که احتمالاً داستانی کوتاه نوشته هوراس گلد (منتشرشده با اسم مستعار دادلی دِل) به نام «پروژه زندگینامه» که در مجله گلکسی ساینس فیکشن انتشار یافته‌بود الهام‌بخش ارنتی برای این ادعا بوده است. بنابر گفته نویسنده‌ای از روزنامه گاردین، مارک پیلکینگتون: «شهرت و شکوت ارنتی بابت این ادعا عمری کوتاه داشت. مدتی بعد، مجله‌ای دیگر آشکار کرد که عکس ادعایی ارنتی از مسیح تصویری دوباره گرفته‌شده از روی کارت‌پستالی از کلیسای سانکتاریو دل‌آموره میسِریکوردیوسو (محراب عشق مهربان) در شهر کولِوالِنزا در ایتالیا بوده است. جدیداً نیز شک و شبهه‌هایی درمورد رونویسی وی از تئاتر تیستس برانگیخته شده و اعتراف پیش از مرگی نیز مبنی بر جعل این مدارک نمایان گشته است.» ماشین زمان ایرانی در ۱۷ فروردین ۱۳۹۲ مطلبی در خبرگزاری فارس منتشر شد مبنی بر اینکه مخترع جوان ایرانی موفق به اختراع ماشین زمان شده است. این مطلب بر اساس مصاحبه‌ای بود که این فرد با فارس انجام داده‌بود و به‌سرعت در سایت‌های خبری دیگر بازنشر شد. هرچند که در همان روز مطلب مذکور از سایت خبرگزاری فارس برداشته شد، اما توجه مطبوعات جهانی را به خود جلب کرده‌بود. ماجرا از این قرار بود که فردی به نام علی رازقی با عنوان «رئیس مرکز هدایت راهبردی مخترعان و مبتکران کشور» با خبرگزاری فارس تماس گرفته‌بود و با ادعای داشتن ۱۷۹ اختراع به ثبت رسیده، مدعی بود که موفق به ساخت دستگاهی کوچکتر از یک کیس کامپیوتر با قابلیت پیش‌بینی آینده تا مرز ۸ سال شده است و این دستگاه مشخصاتی نظیر سن ازدواج، تعداد فرزندان، تحصیلات، شغل، جنگ، بیماری و غیره را با ۹۸ درصد صحت و اطمینان بازگو می‌کند. او ادعا داشت که آزمایش‌های دستگاهش را با پیش‌بینی قیمت ارز انجام داده و کارکرد دستگاه موفقیت‌آمیز بوده است. وی همچنین اذعان داشت که اختراعش رمالی و کف‌بینی نبوده و کاملاً بر پایه «استنادات علمی و فیزیکی» ساخته شده و به ثبت رسیده و درمقابل تلاش‌ها و هزینه‌های سنگین کشورهای خارجی و محققان آمریکایی در این زمینه، این دستگاه تنها با ۵۰۰هزار تومان بودجه و با ۸ سال تحقیق علمی به ثمر رسیده است. خبرگزاری فارس به فاصلهٔ چند ساعت این خبر را از سایت خود برداشت و روز بعد با خبری در تکذیب ادعای رازقی جایگزین کرد. این اقدام اما با سرعت کافی همراه نبود و مطبوعات و سایت‌های خبری داخلی و خارجی نظیر تابناک، خبرآنلاین، فرارو، ایندیپندنت، تلگراف، هافینگتون پست، وایرد، بیزنس اینسایدر، العربیه، آروتز شِوا و بسیاری سایت و خبرگزاری علمی و همگانی دیگر مطلب را دیده و به بازنشر و بیشتر تمسخر آن پرداختند. مصاحبهٔ مفصل دیگری که رازقی با روزنامه شرق انجام داده‌بود و در همان ایام به چاپ رسید به جهانی شدن خبر کمک کرد و نقل‌قول‌ها و توضیحات او در جهت تمسخر بیشتر مورد اشاره قرار گرفتند. خصومت شخصی وی با نیوتون و اینشتین، ادعای داشتن ۱۷۹ اختراع ثبت‌شده، ادعای کار بر روی ماشین سفر در زمان برای اختراع بعدی و اجازه وی به مسئولان سیاسی و نظامی ایرانی در جهت استفاده‌های نظامی از این اختراع موارد برجسته‌ای بودند که مورد اشاره و تمسخر قرار گرفتند. واشینگتن پست با اشاره به اینکه خبر این اختراع از بخش انگلیسی خبرگزاری فارس نیز حذف شده نوشت این نخستین بار نیست که ایران ادعاهای غیر واقعی را مطرح می‌کند. در روزهای پس از آن مسئولان مربوط ایران ازجمله وزیر علوم، تحقیقات و فناوری وقت، رئیس بسیج علمی ایران و رئیس مرکز ارتباطات و اطلاع‌رسانی بنیاد ملی نخبگان در مصاحبه‌های مختلف ادعای رازقی را رد کردند و خواستار پیگرد قضایی برای ادعاهای دروغین از این دست شدند. این مسئولان اذعان داشتند مرکز ادعایی رازقی وجود خارجی نداشته و او هیچ اختراع ثبت‌شده‌ای نیز ندارد. گفته‌شده این آزمایش به منظور نامرئی‌ساختن یا از دید پوشاندن کشتی یواس‌اس الدریج، کلاس دیسترویر اسکورت متعلق به نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا در برابر دستگاه‌های تشخیصی و راداری دشمن تدارک داده شده‌بود و نام دیگر آن نیز پروژه رنگین‌کمان بوده است. بر این اساس، داستان‌ها و گزارش‌های مختلفی، از نقل‌قول شاهدان عینی گرفته تا مدارک لو رفته متعددی ادعا می‌کنند که طی این آزمایش‌ها کشتی مذکور به مدت ده ثانیه تا چند ساعت به گذشته یا آینده فرستاده شده و بسیاری از خدمهٔ سوار بر آن نیز با مرگ‌های وحشتناک و عجیبی همچون ذوب‌شدن بدن، ترکیب‌شدن بدن با بدنهٔ کشتی یا دیوانگی و سپس خودکشی روبه‌رو شده‌اند. داستان این آزمایش اما به‌صورت گسترده‌ای به‌عنوان یک حقه و کلک عامیانه محسوب می‌شود. نیروی دریایی آمریکا نیز مخالفت مداومی را با هرگونه وقوع چنین آزمایشی ابراز کرده و جزئیات روایات حول این داستان را با حقایق موثق و مستند درمورد کشتی الدریج و همچنین قوانین شناخته‌شده فیزیک در تضاد می‌داند. از سوی دیگر، پروژه مونتاوک نیز مجموعه آزمایش‌هایی ادعایی‌اند که توسط دولت ایالات متحده آمریکا در قرن بیستم و در محدوده پارک ایالتی کمپ هیرو، پایگاه نیروی هوایی مونتاوک در مونتاوکِ لانگ‌آیلند به منظور تحقیقات فراطبیعی از جمله سفر در زمان صورت پذیرفته‌اند. | ## جمع‌بندی | ژاک والی، یوفولوژیست و مهندس کامپیوتر فرانسوی و از بنیان‌گذاران مستقل اینترنت باور دارد که روایات پروژه مونتاوک در اثر شاخ و برگ یافتن بیش از حد داستان‌های آزمایش فیلادلفیا به وجود آمده‌اند.