موضوع مقاله: راهزنی پساوحدت ایتالیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # راهزنی پساوحدت ایتالیا | مقدمه: با این حال، ریشه‌های آن به عنوان یاغی‌هایی که مسافران تصادفی را هدف قرار می‌دادند، بعدها به شکلی از یک جنبش مقاومت سیاسی، به ویژه از قرن نوزدهم به بعد، تکامل یافت. | ## بخش 1: راهزنی پساوحدت ایتالیا | نقاشی اثر هوراس ورنه از سال ۱۸۳۱ پس از تحولات دوران گذار سیسیل از فئودالیسم در سال ۱۸۱۲، فقدان نیروی پلیس کارآمد، راهزنی را در قرن نوزدهم به یک مشکل جدی در بیشتر مناطق روستایی سیسیل تبدیل کرد. 8–10 نخبگان محلی در شهرهای روستایی، بدون نیاز به پلیس، مردان جوان را در «گروه‌های مسلح» استخدام می‌کردند تا سارقان را شکار کنند و در ازای عفو سارقان و دریافت مبلغی از قربانیان، برای بازگرداندن اموال مسروقه مذاکره کنند - تحولی که اغلب به عنوان منشأ مافیا تلقی می‌شود. بنابراین بسیاری در کوه‌های باسیلیکاتا، کامپانیا، کالابریا و ابروتزو به راهزنی روی آوردند. آنها شامل زندانیان سابق؛ راهزنان و افراد دیگری بودند که دولت ایتالیا آنها را جنایتکاران عادی می‌دانست؛ سربازان سابق و وفاداران از ارتش سابق بوربون؛ مزدوران خارجیِ مزدورِ پادشاه بوربون در تبعید؛ برخی از اشراف؛ کشاورزان فقیر؛ و دهقانانی که خواهان اصلاحات ارضی بودند. که اغلب روستاها، شهرها و مزارع را غارت می‌کردند و مرتکب سرقت‌های مسلحانه علیه افراد و گروه‌ها، از جمله کشاورزان، مردم شهر و گروه‌های راهزن رقیب می‌شدند. | ## بخش 2: راهزنی پساوحدت ایتالیا | روستاهای پونتلاندولفو و کاسالدونی در استان بنونتو به محل قتل‌عام ۱۳ راهزن توسط برساگلیری به عنوان انتقام قتل‌عام ۴۵ سرباز ایتالیایی توسط راهزنان محلی تبدیل شد. در مجموع، چندین هزار راهزن دستگیر و اعدام شدند، در حالی که بسیاری دیگر تبعید یا از کشور فرار کردند (به دیاسپورای ایتالیایی مراجعه کنید). در پالرمو در سال ۱۸۶۶، ۴۰۰۰۰ سرباز ایتالیایی برای سرکوب شورش هفت و نیم روزه مورد نیاز بود. نشانه ای از تعداد کشته شدگان در طول درگیری، از جمله قتل‌ها و سایر خسارات ناشی از راهزنی، را می‌توان در «نتیجه عملیات»، امضا شده توسط سرهنگ باریولا از اداره ششم نظامی در ناپل، برای نه ماه اول سال ۱۸۶۳ یافت: ۴۲۱ راهزن در نبرد کشته شدند، ۳۲۲ نفر توسط جوخه آتش تیرباران شدند، ۵۰۴ نفر دستگیر و ۲۵۰ نفر تسلیم شدند. هر بخشی از اروپا راهزنان و جنایتکارانی داشته است که در طول جنگ‌ها و بدبختی‌ها بر حومه شهر تسلط یافته و خود را خارج از قانون قرار داده‌اند اما تنها یک کشور در اروپا وجود داشته است که می‌توان گفت راهزنی همیشه در آن وجود داشته است کشوری که راهزنی در آن برای قرن‌ها می‌تواند مانند رودخانه‌ای عظیم از خون و نفرت به نظر برسد کشوری که در آن سلطنت برای قرن‌ها خود را بر راهزنی بنا کرده است که مانند یک عامل تاریخی شده است: این کشور نیمروز است.»» (از کلمه ایتالیایی «Mezzodì» یا «Mezzogiorno»، نامی برای جنوب ایتالیا در قرن نوزدهم).نظریه‌ای وجود دارد که می‌گوید راهزنی در جنوب ایتالیا یک شورش مردمی علیه اتحاد ایتالیا و خاندان ساووی بوده است، اما پس از ۱۸۶۵–۱۸۷۰، جنبش راهزنی هرگز با هیچ جنبش ضد ساووی یا ضد اتحاد دنبال نشد. | ## بخش 3: راهزنی پساوحدت ایتالیا | بسیاری از ایتالیایی‌های جنوبی، مانند یازدهمین نخست‌وزیر ایتالیا، فرانچسکو کریسپی، مناصب بالایی در دولت جدید ایتالیا داشتند. ایتالیایی‌های جنوب ایتالیا نیز نقش کلیدی در جنبش فاشیستی فوق ملی‌گرا ایفا کردند، به ویژه جیووانی جنتیله، که به عنوان «فیلسوف فاشیسم» شناخته می‌شود. راهزنانی مانند جوزپه موسولینو و فرانچسکو پائولو وارسالونا، که هر دو در آغاز قرن بیستم فعالیت می‌کردند، و همچنین سالواتوره جولیانو و گاسپاره پیسیوتا که از دهه ۱۹۴۰ تا ۱۹۵۰ در سیسیل فعالیت داشتند، همگی گروه‌های راهزنی در جنوب ایتالیا تشکیل دادند و به عنوان قهرمانان محلی جایگاه مهمی کسب کردند. | ## جمع‌بندی | در فرهنگ عامه در سال ۲۰۲۴، نتفلیکس سریالی دربارهٔ راهزنی ایتالیایی با عنوان «راهزنان: در جستجوی طلا» منتشر کرد.