موضوع مقاله: حزب کلرادو (پاراگوئه) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # حزب کلرادو (پاراگوئه) | مقدمه: از سال ۱۹۴۷، کلرادویی‌ها، همان‌طور که شناخته می‌شوند، در سیاست پاراگوئه غالب بوده‌اند (بین سال‌های ۱۹۴۷ تا ۱۹۶۲ به عنوان تنها حزب قانونی حکومت می‌کردند) و از سال ۱۹۴۸ - علیرغم وقفه‌ای کوتاه بین سال‌های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۳ - ریاست جمهوری را کنترل کرده‌اند و همچنین در هر دو مجلس کنگره و فرمانداری‌های بخش‌ها اکثریت را در اختیار دارند. | ## بخش 1: حزب کلرادو (پاراگوئه) | تاریخچه ۱۸۸۷–۱۹۸۹ این حزب، اگرچه تنها در سال ۱۸۸۷ به عنوان پاسخی به تأسیس حزب لیبرال در همان سال تأسیس شد، اما از اواخر دهه ۱۸۷۰ به بعد، به‌طور غیررسمی به عنوان یک گروه سیاسی با محوریت برناردینو کابالرو، کاندیدو باریرو و خوزه سگوندو دکود وجود داشت. این حزب رسماً از زمان تأسیس تا سال ۱۹۰۴، زمانی که در انقلاب ۱۹۰۴ سرنگون شد، بر کشور حکومت می‌کرد. این حزب پس از پایان جنگ داخلی ۱۹۴۷، در دوران ریاست جمهوری هیگینیو مورینیگو، در سال ۱۹۴۷ دوباره به دولت پیوست و به نیروی سیاسی غالب در کشور تبدیل شد. از سال ۱۹۴۷ تا ۱۹۶۲، حزب کلرادو بر پاراگوئه به عنوان یک کشور تک حزبی حکومت می‌کرد؛ سایر احزاب سیاسی غیرقانونی بودند. اما حزب کمونیست که «بین‌المللی» تلقی می‌شد، همچنان غیرقانونی باقی ماند و طرفداران آن توسط دولت پاراگوئه سرکوب شدند. با این حال، در عمل، پاراگوئه همچنان یک دیکتاتوری نظامی تک حزبی باقی ماند و حزب کلرادو به عنوان یکی از «ستون‌های دوقلو» حکومت آلفردو استروسنر عمل می‌کرد، که پس از کودتایی در سال ۱۹۵۴ ریاست جمهوری را به دست گرفت و تا سال ۱۹۸۹ ادامه یافت، که یکی از طولانی‌ترین دوره‌های حکومت یک رهبر غیرسلطنتی در تاریخ است. | ## بخش 2: حزب کلرادو (پاراگوئه) | در دوران حکومت استروسنر، همه اعضای نیروهای مسلح و کارمندان دولت ملزم به عضویت در حزب کلرادو بودند. گروه‌های مخالف درون حزب پاکسازی شدند و دو گروه (جنبش مردمی کلرادو و انجمن ملی جمهوری‌خواهان در تبعید و مقاومت) تا دهه ۱۹۸۰ به عنوان گروه‌های مخالف در تبعید فعالیت می‌کردند. در سال ۱۹۸۷، شکافی در حزب بین یک جناح تندرو حامی حکومت استروسنر و یک جناح سنت‌گرا وجود داشت. این اختلاف عمدتاً بر سر مسئله جانشینی استروسنر بود و نقش مهمی در کودتای سال ۱۹۸۹ به رهبری ژنرال آندرس رودریگز، که خود یک سنت‌گرا بود، داشت که استروسنر را از قدرت برکنار کرد. در جریان انتخابات سراسری پاراگوئه در سال ۲۰۰۳، این حزب در انتخابات مجلس قانونگذاری، ۳۵٫۳٪ از آرای عمومی (۳۷ از ۸۰ کرسی) را در مجلس نمایندگان پاراگوئه و ۳۲٫۹٪ (۱۶ از ۴۵ کرسی) را در سنا به دست آورد. نامزد این حزب در انتخابات ریاست جمهوری در همان تاریخ، نیکانور دوآرته، با ۳۷٫۱٪ آرای عمومی انتخاب شد. | ## بخش 3: حزب کلرادو (پاراگوئه) | در ۲۰ آوریل ۲۰۰۸، برای اولین بار در ۶۱ سال، حزب کلرادو انتخابات ریاست جمهوری را به یک نامزد مخالف از جناح چپ میانه، فرناندو لوگو، یک اسقف کاتولیک رومی، باخت، که برای اولین بار از هر دو نظر (انتخاب آزاد یک نامزد مخالف و یک اسقف به سمت ریاست جمهوری در پاراگوئه) اتفاق افتاد. بلانکا اوولار، اولین زنی که برای ریاست جمهوری نامزد شد، نماینده حزب کلرادو در این انتخابات بود. فرناندو لوگو، که قبل از انتخابات از لباس مذهبی خود دست کشیده بود تا بتواند طبق قانون پاراگوئه واجد شرایط شود، قبل از مراسم تحلیف خود به عنوان رئیس‌جمهور در ۱۵ آگوست ۲۰۰۸، رسماً توسط واتیکان از سوگندهای خود آزاد شد. به گفته آنتونیو سولیانچیچ، دانشمند علوم اجتماعی در دانشگاه خودمختار آسونسیون، «برای گرفتن شغل، باید نشان دهید که عضو حزب هستید. | ## جمع‌بندی | مشکلی که پاراگوئه دارد این است که اگرچه استروسنر از نقشه سیاسی ناپدید شد، اما میراثی از خود به جا گذاشت که هیچ‌کس سعی در دفن آن نکرده است.» تاریخچه انتخابات انتخابات ریاست جمهوری توجه: از سال ۱۹۴۷ تا ۱۹۶۲، حزب کلرادو تنها حزب قانونی بود .