aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: خاندان امپریالی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # خاندان امپریالی | مقدمه: این خانواده یکی از مهم‌ترین خانواده‌های اشرافی ایتالیایی است و از شخصیت‌های کلیدی تاریخ اروپا در میان خانواده‌های اشرافی بوده است. | ## بخش 1: خاندان امپریالی | این خانواده که ریشه در جمهوری جنوا دارد، قبلاً تارتارو (قرن دهم) نامیده می‌شد و از خاندان ونتیمیگلیا است. همچنین به دنبال رفتار کاپیتان داویده ایمپریاله در طول نبرد لپانتو (۷ اکتبر ۱۵۷۱)، این خانواده اعتبار زیادی در جمهوری جنوا به دست آورد و در میان اعضای خود ۴ دوج داشت. این خانواده یکی از قدرتمندترین خانواده‌هایی بود که در قرن ۱۷ و ۱۸ بر سیاست شهر تسلط داشت و مالک زمین‌های وسیعی در ایتالیا بود. القاب عناوین مختلف خانواده امپریالی که طی سال‌ها به دست آمده‌اند عبارتند از: ادای احترام به دون یا دونا (نام) بزرگان اسپانیا شاهزادگان فرانکاویلا (۱۶۳۹) شاهزادگان سنت آنجلو دی لومباردی (۱۷۱۸) شاهزادگان مونتافیا (۱۷۲۵) شاهزادگان کاستانیتو (۱۷۸۹) مارکیزهای لاتیانو (۱۶۶۸) مارکیزهای اویرا (۱۵۷۲) مارکیزهای لیورنو (۱۷۲۵) مارکیزهای پیانزا (۱۷۲۵) مارکیزهای روآتا (۱۷۲۵) مارکیزهای کازتلنوئوو (۱۷۲۵) مارکیزهای مورتا (۱۷۲۵) مارکیزهای دگو (۱۷۲۵) مارکیزهای کاگنا (۱۷۲۵) مارکیزهای گیوسوالا (۱۷۲۵) مارکیزهای پیانا نل مونفراتو (۱۷۲۵) کاردینال‌های کلیسای کاتولیک خانواده امپریالی حضور پررنگی در مذهب داشتند و سه کاردینال داشتند: لورنزو امپریالی (۱۶۱۲–۱۶۷۳). جوزپه رناتو امپریالی (۱۶۵۱–۱۷۳۷) پس از مرگ پاپ اینوسنت دهم در مجمع پاپ‌ها شرکت کرد و تنها یک رأی تا انتخاب شدن به عنوان پاپ فاصله داشت. | ## بخش 2: خاندان امپریالی | کوزیمو امپریالی (۱۶۸۵–۱۷۶۴): او در جنوا متولد شد، او نبیره بزرگ کاردینال لورنزو امپریالی، برادرزاده کاردینال جوزپه رناتو امپریالی و پسرعموی کاردینال جوزپه اسپینلی بود. ساختمان‌های تاریخی کاخ امپریالی در جنوا این کاخ در حدود سال ۱۵۶۰ برای جیوان ویچنزو ایمپریال ساخته شد. باغ‌های آن در حال حاضر برای عموم آزاد است و ساختمان میزبان کتابخانه عمومی معروف به «لرکاری» است. قلعه فرانکاویلا فونتانا در ابتدا در سال ۱۴۵۵ توسط جیووانی آنتونیو دل بالزو اورسینی ساخته شد. این قلعه در قرن شانزدهم توسط خانواده ایمپریال از سنت کارلو بورومئو، از خاندان بورومئو، به قیمت ۴۰۰۰۰ اونس طلا خریداری شد. | ## بخش 3: خاندان امپریالی | قلعه ایمپریال دی ویلا کاستلی این قلعه در قرن هفدهم توسط ایمپریال از خانواده اورسینی خریداری شد. کارهای عمده توسط خانواده کاراچیولو در قرن هفدهم و توسط شاهزاده پلاسیدو ایمپریاله پس از خرید ساختمان انجام شد. به دلیل زلزله سال ۱۹۸۰، این ساختمان تحت یک پروژه مرمت اساسی قرار گرفت و متعاقباً به مالکیت شهرداری سالزا ایرپینا درآمد. مارکی پیر امپریالی (۱۸۷۴–۱۹۴۰) (پسر عموی دوم گوگلیلمو)، سیاستمدار و سناتور بلژیکی، مخترع سهمیه امپریالی و روش امپریالی. جیووانی ایمپریال دی فرانکاویلا (۱۸۹۰–۱۹۸۳) ژنرال ارتش ایتالیا در جنگ جهانی اول و دوم. | ## جمع‌بندی | کیتی بویل (۱۹۲۶–۲۰۱۸)، دختر دیمیتریو ایمپریال دی فرانکاویلا از خانواده مارکی و همسر انگلیسی‌اش، یک شخصیت تلویزیونی بریتانیایی، مجری برنامه‌های تلویزیونی و فعال حقوق حیوانات بود که از دهه ۱۹۶۰ به بعد بسیار شناخته شده بود.
موضوع مقاله: مرحله پلی‌آف مقدماتی ای‌اف‌سی کاپ ۲۰۲۲ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مرحله پلی‌آف مقدماتی ای‌اف‌سی کاپ ۲۰۲۲ | مقدمه: در مجموع ده تیم در مرحله پلی‌آف مقدماتی برای تعیین تکلیف سه تیم از ۳۹ تیم حاضر در مرحله گروهی ای‌اف‌سی کاپ ۲۰۲۲ به رقابت پرداختند. | ## بخش 1: مرحله پلی‌آف مقدماتی ای‌اف‌سی کاپ ۲۰۲۲ | تیم‌ها ۱۰ تیم زیر که به پنج منطقه (منطقه غرب آسیا، منطقه آسیای مرکزی، منطقه جنوب آسیا، منطقه آسه‌آن، منطقه شرق آسیا) تقسیم شده‌اند، وارد پلی‌آف مقدماتی شدند که شامل سه دور می‌شود: ۴ تیم در دور ۱ مقدماتی وارد شدند. منطقهتیم‌هایی که وارد دور پلی‌آف می‌شوندتیم‌هایی که وارد دور ۲ مقدماتی می‌شوندتیم‌هایی که وارد دور ۱ مقدماتی می‌شوندمنطقه غرب آسیامنطقه جنوب آسیا آباهانی لیمیتد داکا ای‌تی‌کی موهون باگان آباهانی لیمیتد داکا والنسیا ماچیندرا بلو استار پارومنطقه آسیای مرکزیمنطقه آسه‌آن ویساخا یانگ الفنتسمنطقه شرق آسیا لی من اتلتیک ۲۲۰ فرمت در مرحله پلی‌آف مقدماتی، هر مسابقه به صورت تک‌بازی برگزار می‌شد. | ## بخش 2: مرحله پلی‌آف مقدماتی ای‌اف‌سی کاپ ۲۰۲۲ | دورتاریخ مسابقهدور ۱ مقدماتی۵ آوریل ۲۰۲۲دور ۲ مقدماتی۱۲ آوریل ۲۰۲۲دور پلی‌آف۱۹ آوریل ۲۰۲۲ نمودار نمودار مرحله پلی‌آف مقدماتی برای هر منطقه بر اساس رتبه‌بندی فدراسیون هر تیم تعیین شد و تیم فدراسیون با رتبه بالاتر میزبان بازی برگشت بود. سه برنده دور پلی‌آف به مرحله گروهی راه یافتند تا به جمع ۳۶ شرکت‌کننده مستقیم بپیوندند. | ## بخش 3: مرحله پلی‌آف مقدماتی ای‌اف‌سی کاپ ۲۰۲۲ | |+منطقه جنوب آسیا منطقه جنوب آسیا دور ۲ مقدماتی خلاصه در مجموع چهار تیم در دور ۲ مقدماتی بازی کردند: دو تیم که در این دور وارد شدند و دو تیم برنده دور ۱ مقدماتی. | ## جمع‌بندی | |+منطقه جنوب آسیا منطقه جنوب آسیا دور پلی‌آف خلاصه در مجموع شش تیم در دور پلی‌آف بازی کردند: چهار تیم که در این دور وارد شدند و دو تیم برنده دور ۲ مقدماتی.
موضوع مقاله: اسطوره آفرینش سومری | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # اسطوره آفرینش سومری | مقدمه: «اسطوره آفرینش سومری» یا «اسطوره طوفان سومری» (به انگلیسی: Eridu Genesis) داستانی را شرح می‌دهد درباره اینکه انسان‌ها چگونه به دست خدایان آفریده شدند، شرایطی که به پیدایش نخستین شهرها در میان‌رودان انجامید، چگونگی ورود نهادِ پادشاهی به این تمدن احتمالاً نوسنگی، و رخداد طوفان جهانی. | ## بخش 1: اسطوره آفرینش سومری | دیگر اسطوره‌های آفرینش سومری شامل «استوانهٔ بارتون»، «مناظره میان گوسفند و غله»، و «مناظره میان زمستان و تابستان» هستند که در نیپور نیز یافت شده‌اند. | ## بخش 2: اسطوره آفرینش سومری | در روایت آتراخاسیس، به کشمکش درونی مجمع خدایان سومری پرداخته می‌شود که برای آرام‌کردن این نزاع، نخستین زوج‌های انسانی را به‌عنوان بردگان کارگر می‌آفرینند؛ سپس افزایش انبوه این مخلوقات رخ می‌دهد و سرانجام طوفان بزرگی به دست انلیل (خدای فرمانروای جهان) برانگیخته می‌شود. | ## بخش 3: اسطوره آفرینش سومری | روایت «سفر آفرینش» در کتاب مقدس نیز شباهت‌های چشمگیری با این اسطوره‌ها دارد (هرچند همه‌ی اشاره‌ها به تمدنی پیش از آفرینش آدم و حوا در آن حذف شده است). | ## جمع‌بندی | از همین رو پژوهش‌های علمی مدت‌هاست بر این باورند که تأثیرات پیشاتاریخی بر پیدایش دین موسوی وجود داشته است.
موضوع مقاله: بولتن ماهانه فیلم | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # بولتن ماهانه فیلم | مقدمه: بولتن ماهانه فیلم ، نشریه‌ای از انستیتوی فیلم بریتانیا بود که از فوریه ۱۹۳۴ تا آوریل ۱۹۹۱، با سایت اند ساوند ادغام شد، ماهانه منتشر می‌شد. | ## بخش 1: بولتن ماهانه فیلم | این نشریه تمام فیلم‌های در حال اکران در بریتانیا، از جمله فیلم‌هایی که به ندرت در سینمای هنری اکران می‌شدند، را بررسی می‌کرد. تاریخچه ماهنامه فیلم بولتن در اواسط دهه ۱۹۵۰ توسط دیوید رابینسون (⎘ مراجعه کنید به رابینسون (ناقد فیلم ، در اواخر دهه ۱۹۵۰ و اوایل دهه ۱۹۶۰ توسط پیتر جان دایر و سپس توسط تام میلن ویرایش می‌شد. | ## بخش 2: بولتن ماهانه فیلم | در پایان دهه ۱۹۶۰، زمانی که شخصیت و لحن نقدهای آن با ورود نسل جدیدی از منتقدان تحت تأثیر فرهنگ دانشجویی و آشفتگی فکری آن زمان (به ویژه سرنگونی ایده‌های قدیمی «سلیقه» و کیفیت) به‌طور قابل توجهی تغییر کرد، دیوید ویلسون سردبیر آن بود. سپس توسط جان داوسون (1938 - ۱۹۸۰)، به مدت دو سال از سال ۱۹۷۱ و از سال ۱۹۷۳ تا زمان انحلال آن توسط منتقد متولد نیوزیلند، ریچارد کامبز، ویرایش شد. | ## بخش 3: بولتن ماهانه فیلم | در سال ۱۹۹۱، ماهنامه فیلم بولتن با سایت اند ساوند (⎘ سایت اند ساوند) ادغام شد که تا آن زمان به صورت فصلنامه منتشر می‌شد. | ## جمع‌بندی | سپس مجله «سایت اند ساوند» به یک نشریه ماهانه تبدیل شد و وظیفه «بولتن ماهانه فیلم» را برای بررسی تمام فیلم‌های اکران شده در بریتانیا بر عهده گرفت.
موضوع مقاله: نوچنتو ایتالیانو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نوچنتو ایتالیانو | مقدمه: نوچنتو ایتالیانو یک جنبش هنری در ایتالیا در دههٔ ۱۹۲۰ بود که هدف آن بازآفرینی روح و شکوه هنر کلاسیک ایتالیایی با زبان و بیان مدرن بود. | ## بخش 1: نوچنتو ایتالیانو | این جریان در شهر میلان شکل گرفت و در ابتدا توسط گروهی از هنرمندان جوان با هدایت مارگاریتا سارفاتی، منتقد هنری و نزدیک به بنیته موسولینی، معرفی شد. گروهی متشکل از هفت هنرمند جوان با حمایت مارگاریتا سارفاتی بنیان‌گذار این جریان شناخته می‌شوند. در 1926، نخستین نمایشگاه رسمی نوچنتو در میلان برگزار شد که موسولینی شخصاً در افتتاحیه آن حضور یافت. | ## بخش 2: نوچنتو ایتالیانو | ویژگی‌های هنری نوچنتو ایتالیانو تأکید زیادی بر بازگشت به سنت‌های هنری رنسانس و کلاسیک داشت اما آن را با عناصر مدرن ترکیب می‌کرد. ویژگی‌ها شامل: ترکیب پیکره‌های انسانی با تناسبات رنسانسی؛ تأکید بر فرم‌های ساده، حجیم و نمادین؛ استفاده از فضاهای بسته و تقارن؛ پرهیز از اکسپرسیونیسم و کوبیسم به نفع «ساده‌سازی» کلاسیک. هنرمندان برجسته برخی از مهم‌ترین اعضا و چهره‌های مرتبط با نوچنتو ایتالیانو: مارو مارینی آکیله فونی فلیچه کاسوراتی جینو سورینی ماریو سی‌رونی مارگاریتا سارفاتی (منتقد و حامی) تأثیرات نوچنتو ایتالیانو در دههٔ ۱۹۳۰ در بسیاری از نمایشگاه‌های بین‌المللی هنر مدرن حضور یافت. | ## بخش 3: نوچنتو ایتالیانو | این جریان در شکل‌دهی به تصویری «ملی» از هنر ایتالیایی در دورهٔ فاشیسم تأثیرگذار بود. اگرچه پس از سقوط رژیم موسولینی اهمیت آن کاهش یافت، اما آثار بسیاری از اعضای جنبش همچنان در موزه‌ها و گالری‌های ایتالیا و اروپا نگهداری می‌شوند. اهمیت فرهنگی نوچنتو ایتالیانو بخشی از تاریخ هنر قرن بیستم ایتالیا به‌شمار می‌رود. | ## جمع‌بندی | این جنبش پلی میان گذشته کلاسیک و مدرنیته ایجاد کرد و نمونه‌ای از تعامل پیچیده میان هنر و سیاست در قرن بیستم ایتالیا است.
موضوع مقاله: لوییسا سانفلیچه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لوییسا سانفلیچه | مقدمه: لوییسا یا لوییجا سانفلیچه (۱۷۶۴ – ۱۸۰۰) یک اشراف‌زاده ایتالیایی بود که به دلیل دخالت در جمهوری پارتنوپه‌ای تحت حمایت فرانسوی‌ها در جریان جنگ‌های انقلاب فرانسه، به دستور فردیناند یکم اعدام شد، هرچند که سانفلیچه عموماً غیرسیاسی شناخته می‌شد.Lancaster، صص. | ## بخش 1: لوییسا سانفلیچه | ۱۷۹–۱۷۸ او که غالباً قربانی بی‌گناه شرایط توصیف می‌شد، به یک چهره افسانه‌ای بدل شد و در فرهنگ عامه به‌طور گسترده‌ای بازنمایی گردید. در قرن نوزدهم، معمولاً به‌عنوان زنی معصوم و زیبا تصویر می‌شد که سرگذشتش به داستان شخصیت خیالی فلوریا توسکا، قهرمان اپرای توسکا اثر جاکومو پوچینی، شباهت داشت.Nicassio، ص. | ## بخش 2: لوییسا سانفلیچه | ۱۱۷ از جمله کسانی که داستان سانفلیچه را روایت کرده‌اند، الکساندر دوما، نویسنده فرانسوی، است که رمان لا سان فلیچه را در سال ۱۸۶۴ نوشت. همچنین جواکینو توما در ۱۸۷۴ تابلوی لوییسا سانفلیچه در زندان را کشید که او را پیش از اعدام در زندان نشان می‌دهد. | ## بخش 3: لوییسا سانفلیچه | ## جمع‌بندی | در قرن بیستم نیز سانفلیچه در دو فیلم به تصویر کشیده شد: لوییسا سانفلیچه (۱۹۴۲) و لوییسا سانفلیچه (۲۰۰۴).
موضوع مقاله: فرانچسکو کارملو سالرنو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فرانچسکو کارملو سالرنو | مقدمه: فرانچسکو کارمِلو سالرنو (۹ سپتامبر ۱۹۲۵ – ۱۷ اکتبر ۱۹۹۸) سیاستمدار و مدیر ورزشی ایتالیایی از حزب دموکراسی مسیحی بود. | ## بخش 1: فرانچسکو کارملو سالرنو | او در طول پنج دوره نماینده سنای جمهوری ایتالیا و در سال‌های ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۰ معاون وزیر در دفتر نخست‌وزیری در دولت اول کوسیگا بود. زندگی‌نامه سالِرنو پس از گذراندن تحصیلات متوسطه در ماترا، وارد دانشکده حقوق دانشگاه باری شد و در سال ۱۹۵۴ فارغ‌التحصیل گردید. او به‌عنوان وکیل و روزنامه‌نگار با گاتزتا دل متزو جوُرنو همکاری داشت و سپس مدیر دفتر حقوقی کُلدیرِتی و بعدها مدیر صندوق تعاون آن شد. وی در حوزه‌های اقتصادی و انرژی نیز فعال بود و به‌عنوان نایب‌رئیس «سازمان اصلاحات» در باری و عضو هیئت‌مدیره شرکت برق جنوب ایتالیا فعالیت کرد. | ## بخش 2: فرانچسکو کارملو سالرنو | او فعالیت سیاسی خود را به‌عنوان شهردار پیتراپرتوزا آغاز کرد و سپس در زادگاهش مونتسکالیوزو عضو و رئیس گروه دموکراسی مسیحی در شورای شهر شد. در ۱۹۷۲ برای نخستین بار به سنای جمهوری ایتالیا راه یافت و تا ۱۹۹۲ چهار دوره دیگر در پالاتزو ماداما خدمت کرد. نقطه اوج کار سیاسی او در ۴ اوت ۱۹۷۹ بود که به سمت معاون وزیر در دفتر نخست‌وزیری با مسئولیت صندوق جنوب در دولت اول کوسیگا منصوب شد و تا ۴ آوریل ۱۹۸۰ این مقام را حفظ کرد. در ۱۹۷۱ نشان «افسر بزرگ نشان شایستگی جمهوری ایتالیا» به او اعطا شد.پایگاه داده افتخارات جمهوری ایتالیا فعالیت ورزشی سالِرنو در جوانی به‌عنوان بازیکن فوتبال و سپس داور فعالیت داشت. | ## بخش 3: فرانچسکو کارملو سالرنو | در دهه ۱۹۶۰ به‌عنوان مدیر وارد عرصه بسکتبال شد و مدتی ریاست باشگاه اسپورتیو کلوب ماترا را برعهده گرفت. در فوتبال، از ۱۹۶۵ به‌مدت ۲۲ سال رئیس باشگاه ماترا بود و در زمان او تیم برای نخستین بار در سال ۱۹۷۹ به سری B ایتالیا صعود کرد. او در ۱۹۹۵ رئیس افتخاری باشگاه شد و در ۲۰۰۱ ورزشگاه شهر به افتخار او ورزشگاه بیست و یکم سپتامبر – فرانکو سالرنو نام‌گذاری شد. | ## جمع‌بندی | زندگی شخصی پسرش نیکولا سالرنو، مدیر ورزشی چندین باشگاه در سری آ و سری بی ایتالیا بوده‌است.
موضوع مقاله: جوزپه آندرولی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جوزپه آندرولی | مقدمه: جوزپه آندرولی (۱۱ ژوئن ۱۸۹۲ – ۲۸ ژانویه ۱۹۴۵) یک افسر نظامی ایتالیایی در دوران جنگ جهانی دوم بود. | ## بخش 1: جوزپه آندرولی | زندگی‌نامه او در ۱۱ ژوئن ۱۸۹۲ در میلان به دنیا آمد و در سال ۱۹۰۹ وارد آکادمی سلطنتی توپخانه و مهندسان در تورین شد و در ۲۳ فوریهٔ ۱۹۱۳ با درجه ستوان دوم فارغ‌التحصیل گردید. در طول جنگ جهانی اول در نبردهای فلات کارسو ارتقاء یافت و به درجه ستوان یکم و سپس سروان به پاس شایستگی‌های جنگی رسید. پس از جنگ، در هنگ ششم توپخانهٔ سنگین میدانی خدمت کرد و در سال‌های ۱۹۲۲–۱۹۲۳ دوره‌های ستاد ارتش را گذراند. آندرولی در ۱۹۲۶ به درجه سرگرد و در ۱۹۲۷ به سرهنگ دوم رسید و ده سال در ستاد کل ارتش خدمت کرد. | ## بخش 2: جوزپه آندرولی | در ۱ ژانویهٔ ۱۹۳۷ به سرهنگی ارتقا یافت و فرماندهی هنگ ۳۰ توپخانه از لشکر هفتم پیاده‌نظام «لوپی دی توسکانا» را بر عهده گرفت و در آوریل ۱۹۳۹ همراه با یگانش به آلبانی اعزام شد. در ژوئن ۱۹۴۰ در یورش به فرانسه شرکت کرد و سپس به عنوان رئیس ستاد سپاه چهارم و بعد ارتش نهم در جبهه جنگ یونان و ایتالیا منصوب شد. او در ۱ ژوئیهٔ ۱۹۴۱ به سپهبدی ارتقا یافت و فرماندهی توپخانه سپاه اول ارتش را در تورین برعهده گرفت. در ژانویهٔ ۱۹۴۳ به ستاد ارتش چهارم در پرووانس منتقل شد و فرماندهی گروه تاکتیکی «آرژنس» را عهده‌دار شد. | ## بخش 3: جوزپه آندرولی | سپس در آوریل ۱۹۴۳ به فرماندهی لشکر ۲۲۴ ساحلی (ایتالیا) در نیس رسید و از اوت همان سال فرمانده لشکر دوم سواره‌نظام امانوئله فیلیبرتو تستا دی فِرّو شد که در مناطق مانتون، آنتیب، سَن-تروپه و مرز ایتالیا مستقر بود. پس از اعلام آتش‌بس کاسیبیله در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، آندرولی به اسارت نیروهای آلمانی درآمد و به اردوگاه اوفلاگ ۶۴/زِد در شوکن لهستان منتقل شد. در ژانویهٔ ۱۹۴۵، هنگام تخلیه اردوگاه، او و چند ژنرال دیگر که از ادامهٔ «راهپیمایی مرگ» ناتوان بودند، توسط نیروهای اس‌اس تیرباران شدند. | ## جمع‌بندی | در میان آنان ژنرال‌های کارلو اسپاتوکّو، امانوئله بالبو برتونه، آلبرتو تریونفی، الساندرو واکانئو و اوگو فررو نیز قرار داشتند.
موضوع مقاله: رمان نامزدها | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # رمان نامزدها | مقدمه: نامزدها مشهورترین رمان ایتالیایی و اثر برجستهٔ الساندرو مانتسونی است که در سال ۱۸۲۷ میلادی منتشر شد. | ## بخش 1: رمان نامزدها | این رمان یکی از نخستین نمونه‌های مهم رمان تاریخی در اروپا و اثری کلیدی در ادبیات ایتالیا به‌شمار می‌رود. مانتسونی با نوشتن این اثر، زبان ادبی ایتالیا را یکپارچه ساخت و «نامزدها» به‌عنوان کتابی بنیادین در شکل‌گیری هویت فرهنگی و ملی ایتالیا شهرت یافت. نسخهٔ نخست در ۱۸۲۷ منتشر شد اما نویسنده پس از آن زبان کتاب را بازنویسی کرد تا مطابق گویش معیار اهل فلورانس باشد. نسخهٔ اصلاح‌شده که «ویرایش قطعی» نامیده می‌شود، میان سال‌های ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۲ منتشر شد و به سرعت به پرخواننده‌ترین اثر ادبی ایتالیا تبدیل شد. شخصیت‌های اصلی آن، رنزو و لوتشیا (لوسیا)، دو دهقان جوان از روستایی نزدیک دریاچهٔ کومو هستند که قصد ازدواج دارند. | ## بخش 2: رمان نامزدها | اما دُن رودریگو، ارباب محلی، به لوسیا نظر دارد و با تهدید کشیش محل، ازدواج را به تعویق می‌اندازد. این واقعه، زنجیره‌ای از ماجراها را رقم می‌زند: **فرار نامزدها** از روستا و جدایی آن‌ها؛ **پناه گرفتن لوسیا** در صومعه‌ها و حمایت راهبه‌ها؛ **تلاش رنزو** برای رسیدن به نامزدش و گرفتار شدن در شورش‌های نان در میلان؛ **اپیدمی طاعون** که بخش بزرگی از ایتالیا را درگیر می‌کند؛ و در نهایت، پس از مرگ دُن رودریگو و پایان آشفتگی‌ها، ازدواج رنزو و لوسیا تحقق می‌یابد. این روایت عاشقانه با زمینه‌های اجتماعی و تاریخی، فساد کلیسا، فئودالیسم و بحران‌های طبیعی و سیاسی را به تصویر می‌کشد. دقت تاریخی این اثر سبب شده بسیاری آن را به‌عنوان منبعی شبه‌تاریخی دربارهٔ آن دوران مطالعه کنند. او زبان نوشتار را به جای لهجه‌های محلی بر اساس گویش فلورانسی بنا نهاد و از این راه تأثیر عمیقی بر شکل‌گیری زبان ادبی ایتالیایی داشت. | ## بخش 3: رمان نامزدها | ترکیب روایت عاشقانه با واقع‌گرایی اجتماعی و طنز اخلاقی از ویژگی‌های بارز سبک اوست. تأثیر و جایگاه «نامزدها» به سرعت در سراسر ایتالیا محبوب شد و به اثری مرجع در مدارس و دانشگاه‌ها تبدیل گردید. این رمان به بسیاری از زبان‌ها ترجمه شد و تأثیر عمیقی بر نویسندگان بعدی ایتالیا و اروپا گذاشت. | ## جمع‌بندی | اقتباس‌ها این رمان بارها مورد اقتباس قرار گرفته است: چندین اپرا و نمایشنامه بر اساس آن نوشته شد.
موضوع مقاله: میکله آنجولیلو لومباردی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # میکله آنجولیلو لومباردی | مقدمه: او در ۸ اوت ۱۸۹۷ نخست‌وزیر اسپانیا، آنتونیو کانواس دل کاستیلو، را ترور کرد و اندکی بعد توسط مقامات اسپانیایی دستگیر و با گاروت اعدام شد. | ## بخش 1: میکله آنجولیلو لومباردی | انگیزه و محاکمه مونتجوییچ در ۷ ژوئن ۱۸۹۶ در بارسلون بمبی در مراسم جشن پیکر مسیح پرتاب شد که دست‌کم دوازده کشته و ۴۵ زخمی بر جای گذاشت.J. دولت این حمله را به آنارشیست‌ها نسبت داد و موجی از سرکوب علیه آنارشیست‌ها، سوسیالیست‌ها، کمونیست‌ها و جمهوری‌خواهان آغاز شد. | ## بخش 2: میکله آنجولیلو لومباردی | این سرکوب به محاکمه مونتجوییچ شهرت یافت: سیصد نفر بازداشت و بسیاری زیر شکنجه به اعتراف وادار شدند. آنجولیلو که به عنوان چاپخانه‌دار در لندن کار می‌کرد، در تظاهراتی علیه این سرکوب‌ها در میدان ترافالگار حضور یافت و از نزدیک قربانیان شکنجه را دید. | ## بخش 3: میکله آنجولیلو لومباردی | ترور کانواس دل کاستیلو در اوت ۱۸۹۷، آنجولیلو با نام مستعار «امیلیو رینالدینی» وارد اسپانیا شد و خود را خبرنگار جا زد. | ## جمع‌بندی | او کانواس را در استراحتگاه آب‌گرم سانتا آگودا در موندرائو پیدا کرد و در ۸ اوت ۱۸۹۷ او را به ضرب گلوله کشت.
موضوع مقاله: فرانچسکو آنتونیو آرنا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فرانچسکو آنتونیو آرنا | مقدمه: فرانچسکو آنتونیو آرنا (۲۷ مارس ۱۸۸۹ – ۲۸ ژانویه ۱۹۴۵) ژنرال ارتش پادشاهی ایتالیا در جنگ جهانی دوم بود که بیشتر به خاطر فرماندهی لشکر ۱۳۲ زرهی آریته در نبرد دوم العلمین شناخته می‌شود. | ## بخش 1: فرانچسکو آنتونیو آرنا | در سال ۱۹۰۹ به‌عنوان دانشجوی داوطلب افسری وارد ارتش پادشاهی ایتالیا شد و سال بعد درجه ستوان دوم گرفت. او در جنگ ایتالیایی-عثمانی در سیرنائیکا جنگید و در نبرد دو نخل (۱۹۱۲) به پاس شجاعت خود مدال نقره شجاعت نظامی دریافت کرد. در سال‌های بعد در سومالی خدمت کرد و در جنگ جهانی اول، در جبهه ایتالیا، در نبرد ایزونتسو زخمی شد و بار دیگر مدال نقره دریافت کرد. | ## بخش 2: فرانچسکو آنتونیو آرنا | او سپس به درجه سرگرد رسید و در نبرد ویتوریو ونتو برای تصرف روستای آلانو دی پیوه مدال برنز شجاعت نظامی گرفت. در دهه ۱۹۳۰ آرنا فرماندهی هنگ ۵۱ پیاده‌نظام «آلپی» را برعهده گرفت و سپس در وزارت جنگ و پایگاه باری خدمت کرد. پس از مرگ ژنرال اتوره بالداساره، آرنا فرماندهی لشکر را در نبرد غزاله و دوباره در نبرد دوم العلمین برعهده داشت؛ جایی که لشکر آریته تقریباً نابود شد. | ## بخش 3: فرانچسکو آنتونیو آرنا | پس از آتش‌بس کاسبیله، او به دست آلمانی‌ها اسیر و در اردوگاه افلاگ ۶۴/زِت در لهستان زندانی شد. | ## جمع‌بندی | در ژانویه ۱۹۴۵ هنگام عقب‌نشینی زندانیان، او و ژنرال آلبرتو بریگانتی گریختند؛ اما روز بعد دو سرباز ارتش سرخ او را به اشتباه همدست فاشیست‌ها دانستند و تیرباران کردند.
موضوع مقاله: امانوئله بالبو برتونه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # امانوئله بالبو برتونه | مقدمه: کنت امانوئله بالبو برتونه دی سمبوی، مارکوی برمه (۹ اوت ۱۸۸۶ – ۲۸ ژانویه ۱۹۴۵) ژنرال ایتالیایی در دوران جنگ جهانی دوم بود. | ## بخش 1: امانوئله بالبو برتونه | در ۱۹۰۹ از آکادمی سلطنتی پیاده‌نظام و سواره‌نظام مودنا با درجه ستوان دوم فارغ‌التحصیل شد و به هنگ سواره‌نظام «پیه‌مونته روآله» پیوست. در جنگ ایتالیایی-عثمانی شرکت کرد و برای دلاوری در نبردهای عین زاره و زانزور مدال برنز شجاعت نظامی گرفت. در ۱۹۱۲ به‌عنوان ادجوتان ژنرال پیترو فروگونی منصوب شد و در جریان جنگ جهانی اول به فرماندهی آتشبار ۲۴۰ میلی‌متری رسید و بار دیگر مدال برنز دریافت کرد. | ## بخش 2: امانوئله بالبو برتونه | پس از جنگ، به درخواست خود در ۱۹۲۰ بازنشسته شد، اما بعدها در ۱۹۳۵ دوباره به خدمت فراخوانده شد. در ۱۹۴۰ و هم‌زمان با ورود ایتالیا به جنگ، به ستاد شاهزاده اومبرتو ساووی، ولیعهد ملحق شد. در ۱۹۴۲ با ارتقاء به سرتیپ ذخیره، فرماندهی تیپ چهارم ساحلی در ساردینیا را به عهده گرفت. | ## بخش 3: امانوئله بالبو برتونه | پس از آتش‌بس کاسبیله در سپتامبر ۱۹۴۳، او به دست آلمانی‌ها اسیر و به اردوگاه افلاگ ۶۴/زِ در شکوتسن، لهستان منتقل شد. | ## جمع‌بندی | در ژانویه ۱۹۴۵ و هنگام عقب‌نشینی اجباری اسرا به سوی لوکنوالده، او به همراه ژنرال کارلو اسپاتوکو و چند ژنرال دیگر از جمله آلبرتو تریونفی، الساندرو واکانئو، جوزپه آندرولی و اوگو فررو توسط نیروهای اس‌اس تیرباران شد.
موضوع مقاله: سورینو دی جووانی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سورینو دی جووانی | مقدمه: او به‌دلیل کارزار خشونت‌آمیز خود در حمایت از ساکو و وانزتی و مبارزه با ضد فاشیسم رادیکال شهرت یافت. | ## بخش 1: سورینو دی جووانی | او در شرایط دشوار پس از جنگ جهانی اول بزرگ شد، زمانی که فقر و گرسنگی رایج بود و این وضعیت بر دیدگاه‌های سیاسی او تأثیر گذاشت. مهاجرت به آرژانتین دی جووانی با آخرین موج بزرگ مهاجران ایتالیایی پیش از جنگ جهانی دوم وارد بوئنوس آیرس شد. او در مورون سکونت داشت و هر روز برای شرکت در نشست‌ها و برنامه‌ریزی اقدامات علیه فاشیسم ایتالیایی و حامیان آن در آرژانتین به پایتخت سفر می‌کرد. به‌عنوان یک آنارشیست، او هیچ احترامی برای حزب حاکم قائل نبود و آن را نسخه‌ای کم‌رنگ از گرایش‌های راست‌گرایانه و فاشیستی می‌دانست. نخستین اقدام مستقیم دی جووانی در ۶ ژوئن ۱۹۲۵ رخ داد؛ در جریان مراسم بیست‌وپنجمین سال سلطنت ویکتور امانوئل سوم در تئاتر کولون، که در حضور رئیس‌جمهور آلوئار، همسرش، و سفیر ایتالیا برگزار شد، دی جووانی و یارانش با پرتاب اعلامیه شعار «قاتلان! | ## بخش 2: سورینو دی جووانی | نیروهای پیراهن‌سیاه‌ها آن‌ها را دستگیر و به پلیس تحویل دادند.فیلیپه پینیا، ۲۰۰۶، ص. «کولمینه»، ساکو و وانزتی و تبلیغ با عمل پس از آزادی سریع، دی جووانی در اعتراضات بین‌المللی علیه بازداشت و محاکمهٔ ساکو و وانزتی شرکت کرد. او در اوت ۱۹۲۵ نشریهٔ خود با نام کولمینه را پایه‌گذاری کرد که به تبلیغ اقدام مستقیم و تبلیغ از طریق عمل می‌پرداخت.فیلیپه پینیا، ۲۰۰۶، ص. دی جووانی شب‌ها روی نشریه کار می‌کرد و روزها با حروف‌چینی و کارگری خرج خانواده‌اش را درمی‌آورد. در ۱۶ مهٔ ۱۹۲۶، چند ساعت پس از اعلام حکم اعدام ساکو و وانزتی، دی جووانی سفارت ایالات متحده در بوئنوس آیرس را بمب‌گذاری کرد. | ## بخش 3: سورینو دی جووانی | او به‌زودی بازداشت شد و پنج روز زیر شکنجه مقاومت کرد، اما به‌دلیل نبود مدارک آزاد شد.فیلیپه پینیا، ۲۰۰۶، ص. در ۲۳ اوت ۱۹۲۷، پس از اجرای حکم اعدام ساکو و وانزتی، اعتصاب عمومی ۲۴ ساعته در بوئنوس آیرس و دیگر شهرهای جهان برگزار شد. کمی بعد، دی جووانی و یارانش فروشگاه دخانیات «کومبینادوس» را بمب‌گذاری کردند و کارزار ضدآمریکایی او ادامه یافت؛ از جمله انفجار در دفاتر سیتی‌بانک و بانک بوستون که ۲ کشته و ۲۳ زخمی برجای گذاشت.فیلیپه پینیا، ۲۰۰۶، ص. در ۲۳ مهٔ ۱۹۲۸، کنسولگری ایتالیا در بوئنوس آیرس هدف بمب‌گذاری قرار گرفت که ۹ کشته و ۳۴ زخمی بر جای گذاشت و مرگبارترین بمب‌گذاری تاریخ آرژانتین تا آن زمان بود.فیلیپه پینیا، ۲۰۰۶، ص. دستگیری و اعدام دی جووانی در ژانویهٔ ۱۹۳۱ پس از یک درگیری مسلحانهٔ خونین، به‌شدت زخمی و همراه با آمریکا اسکارفو و پائولینو اسکارفو بازداشت شد.فیلیپه پینیا، ۲۰۰۶، ص. | ## جمع‌بندی | پس از مرگ پس از مرگ دی جووانی، آمریکا اسکارفو زندگی آرامی در بوئنوس آیرس پیش گرفت و در سال ۲۰۰۶ درگذشت.بایر، اوسوالدو.
موضوع مقاله: اوگو فررو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # اوگو فررو | مقدمه: اوگو فررو (۱۵ ژوئیهٔ ۱۸۹۲ – ۲۸ ژانویهٔ ۱۹۴۵) یک ژنرال ایتالیایی در جنگ جهانی دوم بود. | ## بخش 1: اوگو فررو | پس از تحصیل در آکادمی سلطنتی پیاده‌نظام و سواره‌نظام در مودنا، در ۱۷ سپتامبر ۱۹۱۱ با درجهٔ ستوان پیاده‌نظام فارغ‌التحصیل شد و بلافاصله به لیبی اعزام شد تا در جنگ ایتالیایی-ترکی شرکت کند. او در جنگ جهانی اول با درجات سروان و سپس سرگرد حضور داشت و برای دلاوری در نبردهای مونته گراپا در جریان نبرد ویتوریو ونتو، نشان صلیب جنگ برای شجاعت نظامی دریافت کرد. در ۱۶ نوامبر ۱۹۲۷ به درجهٔ سرهنگ دوم رسید و به‌عنوان وابسته نظامی در سفارت ایتالیا در جمهوری وایمار خدمت کرد. | ## بخش 2: اوگو فررو | در ۱۹۳۴ استاد زبان آلمانی در آکادمی سلطنتی مودنا شد و تا پایان ۱۹۳۵ در آن‌جا ماند. 13-17 با آغاز جنگ جهانی دوم، او دوباره به خدمت فراخوانده شد و در ۱ ژانویهٔ ۱۹۴۲ به درجهٔ سپهبد ذخیره ارتقا یافت. سپس فرمانده یک دورهٔ ویژهٔ آموزش درجه‌داران داوطلب برای دانشجوی افسری در قصر دوکال ساسوئولو شد. | ## بخش 3: اوگو فررو | پس از آتش‌بس کاسبیله در ۹ سپتامبر ۱۹۴۳، واحدی از اس‌اس به قصر حمله کرد و فررو دستور مقاومت داد. پس از دو ساعت نبرد و تلفات، او دستور توقف مقاومت داد و سپس دستگیر و به اوفلاگ ۶۴ در شکوکن، لهستان منتقل شد. او در زندان به سل مبتلا شد، اما پیشنهاد آزادی مشروط در برابر سوگند وفاداری به جمهوری اجتماعی ایتالیا را رد کرد. | ## جمع‌بندی | در ژانویهٔ ۱۹۴۵، هنگام راهپیمایی اجباری زندانیان به غرب، فررو به‌علت ضعف جسمی جا ماند و در ۲۸ ژانویه توسط نیروهای اس‌اس به‌همراه چند ژنرال دیگر، از جمله کارلو اسپاتوکو و آلبرتو تریونفی، تیرباران شد.