موضوع مقاله: سلامت در ویتنام | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سلامت در ویتنام | مقدمه: بین سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۲، امید به زندگی برای مردان و زنان در ویتنام دو سال افزایش یافته است. | ## بخش 1: سلامت در ویتنام | این میزان، نصف میانگین افزایش امید به زندگی در سایر نقاط جهان در همین دوره زمانی است. سوءتغذیه هنوز به اندازه استان‌ها رایج نیست و هزینه‌های دولت برای مراقبت‌های بهداشتی تنها ۰٫۹ درصد از تولید ناخالص داخلی (GDP) را تشکیل می‌دهد. یارانه‌های دولتی تنها حدود ۲۰ درصد از هزینه‌های مراقبت‌های بهداشتی را پوشش می‌دهند و ۸۰ درصد باقی‌مانده از جیب خود افراد پرداخت می‌شود. اگرچه موارد سوءتغذیه به‌طور کلی کاهش یافته است، اما همچنان به ویژه در میان اقلیت‌های قومی نگران‌کننده است. پس از این علت اصلی مرگ و میر، بیماری‌های قلبی با ۷٪ از مرگ و میرها و بیماری مزمن انسدادی ریه با ۴٫۹٪ از مرگ و میرها قرار داشتند. ابتکار عمل سنجش حقوق بشر نشان می‌دهد که ویتنام ۹۱٫۱ درصد از آنچه را که باید در سطح درآمد خود برای حق سلامت ممکن باشد، انجام می‌دهد. کارشناسان حقوق بشر افرادی مانند اعضای اتحادیه‌های کارگری، افراد مظنون به خشونت سیاسی و روزنامه‌نگاران را به عنوان افرادی که به ویژه در معرض خطر نقض حق سلامت خود هستند، شناسایی کرده‌اند. | ## بخش 2: سلامت در ویتنام | علاوه بر این، از آنجایی که ویتنام نیز در منطقه گرمسیری قرار دارد، بیماری‌های گرمسیری نیز در گذشته و حال نگرانی عمده‌ای بوده‌اند، مانند مالاریا، تب دنگی و غیره، که در آن شاخه‌هایی از پزشکی مانند پزشکی گرمسیری یا بیماری‌های عفونی برای کمک به درمان بیماران مورد نیاز بوده است. مسائل مربوط به سلامت از اواخر دهه ۱۹۸۰، کیفیت مراقبت‌های بهداشتی به دلیل محدودیت‌های بودجه‌ای، انتقال مسئولیت به استان‌ها و وضع عوارض، رو به کاهش گذاشت. بودجه ناکافی منجر به تأخیر در ارتقاء برنامه‌ریزی‌شده سیستم‌های آبرسانی و فاضلاب شده بود. در نتیجه، در آن زمان تقریباً نیمی از جمعیت به آب تمیز دسترسی نداشتند، کمبودی که بیماری‌های عفونی مانند مالاریا، تب دنگی، حصبه و وبا را تشدید می‌کند. طبق گزارش بانک جهانی، در سال ۲۰۰۰، ویتنام تنها ۲۵۰۰۰۰ تخت بیمارستانی یا ۱۴٫۸ تخت به ازای هر ۱۰۰۰۰ نفر داشت که نسبت بسیار پایینی در بین کشورهای آسیایی است. هزینه‌های دولت در حوزه سلامت کاهش یافته و سیستم سلامت عمدتاً از طریق هزینه‌های کاربران تأمین مالی می‌شود که پیامدهای مستقیمی برای فقرای روستایی دارد و آنها را از دسترسی به مراقبت‌های بهداشتی بازمی‌دارد. سل مقاوم به دارو، آنفولانزای بیماری‌زا، اچ آی وی و سیگار کشیدن از مشکلات مداومی هستند که بر کیفیت سلامت در ویتنام تأثیر می‌گذارند. | ## بخش 3: سلامت در ویتنام | عوامل خطر سلامت مانند سیگار کشیدن و کمبود بودجه برای مراقبت‌های بهداشتی به سلامت اپی‌ژنتیک جمعیت نسبت داده می‌شوند. در سال ۲۰۰۸، دولت ویتنام یک برنامه متادون را تصویب کرد که به ۵۰٬۰۰۰ مراجعه‌کننده خدمات ارائه می‌داد. از سال ۲۰۱۴، ویتنام در حال گذار به یک سیستم مراقبت‌های بهداشتی جهانی است، زیرا ۷۰ درصد از شهروندان آن مجبور به پرداخت هزینه‌های شخصی هستند. درمان‌های پیشگیرانه مانند واکسیناسیون اچ پی وی بسیار گران هستند و بنابراین در مبارزه با بیماری‌های مزمن مؤثر نیستند. مصرف مواد مخدر غیرقانونی اگرچه در طول سال‌ها تجارت مواد مخدر غیرقانونی از طریق اعمال قوانین سختگیرانه کاهش یافته است، اما اپیدمی مواد افیونی مانند هروئین و کوکائین همچنان یک نگرانی است، به خصوص با توجه به نزدیکی جغرافیایی ویتنام به مثلث طلایی در جنوب شرقی آسیا که در سراسر چین، میانمار، تایلند و لائوس امتداد دارد. | ## جمع‌بندی | علاوه بر این، در حالی که دیدگاه‌ها در مورد اثرات بهداشتی کانابیس ممکن است متفاوت باشد، کانابیس به عنوان یک ماده مخدر غیرقانونی در ویتنام طبقه‌بندی می‌شود و نگرانی‌هایی در مورد ارتباط آن با قاچاق غیرقانونی در سراسر جهان وجود دارد.