موضوع مقاله: شاهزاده ماریا آملیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # شاهزاده ماریا آملیا | مقدمه: شاهزاده ماریا آملیا (; – ) یا دن ماریا آملیا شاهزاده‌ای از امپراتوری برزیل و عضوی از شاخهٔ برزیلی دودمان براگانسا بود. | ## بخش 1: شاهزاده ماریا آملیا | والدین او امپراتور دن پدروی یکم (برزیل), نخستین فرمانروای برزیل، و آملی دو لوکزامبورگ بودند. ماریا آملیا که تنها فرزند ازدواج دوم پدرش بود، در سلطنت ژوئیه فرانسه متولد شد؛ در آن زمان پدرو اول به نفع پسرش، پدروی دوم، از تاج‌وتخت برزیل کناره‌گیری کرده بود. پیش از آنکه ماریا آملیا یک‌ماهه شود، پدرو اول برای بازگرداندن تاج‌وتخت به بزرگ‌ترین دختر خود از ازدواج نخستش، ماریا دوم، راهی پرتغال شد. او در جنگی موفقیت‌آمیز برادرش میگل یکم را که تاج‌وتخت ماریا دوم را غصب کرده بود، شکست داد. مادر ماریا آملیا او را به پرتغال برد، جایی که بیشتر عمرش را بدون بازدید از برزیل سپری کرد. دولت برزیل به دلیل تولد او در خارج از کشور، ماریا آملیا را به عنوان عضوی از خاندان امپراتوری برزیل به رسمیت نشناخت؛ اما زمانی که برادر ناتنی بزرگ‌ترش، پدرو دوم، در سال ۱۸۴۰ به سن قانونی رسید، موفق شد این موضوع را اصلاح کند. ماریا آملیا در اوایل سال ۱۸۵۲ با فردیناند ماکسیمیلیان یوزف نامزد شد؛ اما پیش از آنکه ازدواج صورت گیرد، به بیماری سل مبتلا شد و به شهر فونشال در جزیرهٔ مادیرا در پرتغال منتقل گردید. با وجود آب‌وهوای سالم این منطقه، وضعیت سلامتی‌اش رو به وخامت گذاشت و سرانجام در ۴ فوریه ۱۸۵۳ درگذشت. نامزد ماریا آملیا، ماکسیمیلیان، سفری زیارتی به برزیل و مادیرا انجام داد که بر پذیرش تاج‌وتخت امپراتوری دوم مکزیک توسط او در سال ۱۸۶۴ تأثیر گذاشت. سال‌های نخست زندگی تولد ماریا آملیا در ۱ دسامبر ۱۸۳۱ در پاریس متولد شد و به نام کامل ماریا آملیا آگوستا اوژِنیّا جوزفینا لوئیزا تئودولینا الوئی فرانسیسکو خاویر دو پائولا گابریلا رافائلا گونزاگا تعمید یافت. | ## بخش 2: شاهزاده ماریا آملیا | از طریق پدرش، ماریا آملیا عضوی از شاخهٔ برزیلی دودمان براگانسا (پرتغالی: Bragança) محسوب می‌شد و از بدو تولد، عنوان افتخاری دن (بانو) به او تعلق گرفت. مادر ماریا آملیا، دختر اوژن دو بوآرنه، دوک لوکزامبورگ، و نوه‌خواندهٔ ناپلئون بناپارت، امپراتور فرانسه، بود. پدرو پیش‌تر نخستین امپراتور برزیل با عنوان پدرو اول و همچنین پادشاه پرتغال با عنوان پدرو چهارم بود. پس از او، تاج‌وتخت پرتغال به دختر بزرگ‌ترش، ماریا دوم، که خواهر ناتنی بزرگ‌تر ماریا آملیا بود، رسید. پدرو که مصمم بود تاج‌وتخت دخترش را بازگرداند، در آوریل ۱۸۳۱ از تاج‌وتخت برزیل کناره‌گیری کرد و همراه با آملی، که در آن زمان باردار بود، به اروپا رفت. به‌منظور تأیید حقوق ماریا آملیا به عنوان یک شاهزاده برزیلی، پدرو از چندین مهمان، از جمله نماینده دیپلماتیک برزیل در فرانسه، دعوت کرد تا شاهد تولد او باشند. والدین تعمیدی او لوئی فیلیپ و همسرش ماریا آمالیا ناپل و سیسیل بودند، و نام او به افتخار آن‌ها انتخاب شد. او تقریباً دو سال در پاریس همراه با مادرش و خواهر ناتنی‌اش، ماریا دوم، زندگی کرد. هنگامی که خبر سقوط پایتخت پرتغال، لیسبون، به دست نیروهای پدرو رسید، آملی دو لوختنبورگ همراه با دختر نوزادش و دخترخوانده‌اش لیسبون را به مقصد پرتغال ترک کرد. چارلز جان نپیر، افسر نیروی دریایی بریتانیا که در کنار پدرو جنگیده بود، دربارهٔ دیدار احساسی خانواده نوشت: با شکست و تبعید میگل یکم و بازگرداندن ماریا دوم به تاج و تخت، ماریا آملیا و خانواده‌اش در پرتغال ماندند. | ## بخش 3: شاهزاده ماریا آملیا | اما جنگ تأثیر خود را بر سلامت پدرو گذاشته بود و او در آستانه مرگ به دلیل سل قرار داشت. در ساعات اولیه ۲۴ سپتامبر ۱۸۳۴، ماریا آملیا که هنوز سه سال نداشت، به بستر مرگ پدرش برده شد. پدرو که بسیار ضعیف بود، دستانش را برای دعای خیر بلند کرد و گفت: «همیشه به این کودک بگویید که پدری داشت که او را بسیار دوست داشت… او نباید مرا فراموش کند… همیشه باید از مادرش اطاعت کند… این‌ها آخرین خواسته‌های من هستند». آملی که بیوه شده بود، هرگز دوباره ازدواج نکرد و تمام وقت خود را به پرورش دخترش در پرتغال اختصاص داد. آن‌ها اگرچه ارتباط نزدیکی با خانواده سلطنتی پرتغال داشتند، اما رسماً عضوی از آن نبودند. نه آملی و نه دخترش هرگز به برزیل سفر نکردند، اما آملی بدون موفقیت از دولت برزیل درخواست کرد تا دخترش را به عنوان عضوی از خانواده امپراتوری برزیل به رسمیت بشناسد، که در این صورت او مستحق دریافت کمک مالی می‌شد. در آن زمان، برادر ناتنی ماریا آملیا، پدرو دوم، هنوز صغیر بود و اداره کشور در دست یک نایب‌السلطنه بی‌ثبات قرار داشت. دولت برزیل به دلیل تولد خارجی ماریا آملیا از به رسمیت شناختن او به عنوان یک شاهزاده برزیلی امتناع کرد و ورود او و مادرش را به برزیل ممنوع نمود. این وضعیت تنها زمانی تغییر کرد که پدرو دوم در سال ۱۸۴۰ به سن قانونی رسید و توانست اصرار کند که خواهرش به عنوان عضوی از خانواده سلطنتی برزیل شناخته شود. | ## جمع‌بندی | اوریلیانو کوتینیو (بعدتر مارکیز سپتیبا)، وزیر امور خارجه برزیل، از پارلمان درخواست کرد که ماریا آملیا را به رسمیت بشناسد، که این امر در ۵ ژوئیه ۱۸۴۱ تحقق یافت.