موضوع مقاله: ادبیات تامیلی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ادبیات تامیلی | مقدمه: ادبیات تامیلی (به تامیل: ) مجموعه‌ای از آثار ادبی است که از سنتی با پیشینه‌ای بیش از دو هزار ساله برآمده‌اند. | ## بخش 1: ادبیات تامیلی | کهن‌ترین آثار موجود نشانه‌هایی از پختگی دارند که گویای دوره‌ای طولانی‌تر از تکامل است. پدیدآورندگان ادبیات تامیلی عمدتاً از مردم تامیل جنوب هند هستند که سرزمینی را دربرمی‌گیرد که اکنون شامل تامیل نادو، کرالا، تامیل‌های سریلانکایی از سری‌لانکا و نیز می‌شود. پیشینهٔ ادبیات تامیلی به‌موازات پیش رفته و روندهای اجتماعی، اقتصادی، سیاسی و فرهنگی دوره‌های گوناگون را بازتاب می‌دهد. ادبیات سنگام کهن که پیش از سدهٔ سوم پیش از میلاد تاریخ‌گذاری شده، گلچین‌هایی از شاعران گوناگون دربارهٔ جنبه‌های بسیاری از زندگی از جمله عشق، جنگ، ارزش‌های اجتماعی و دین دربرمی‌گیرد. پس از آن حماسه‌ها و ادبیات اخلاقی نخستین آمد که نویسندگان ویشنوی، شیوایی، ، جین و بودایی تا سدهٔ پنجم میلادی پدیدآوردند. از سدهٔ ششم تا دوازدهم میلادی، سرودهای عاشقانهٔ تامیلی که (بزرگان ویشنوپرستی) و (بزرگان شیواپرستی) سرودند، جنبش بهکتی بزرگی را درانداخت که سپس‌تر سراسر شبه‌قارهٔ هند را فراگرفت. در دورهٔ میانه، شاهکارهایی مانند و نوشته شد و شاعران بسیاری از حمایت امپراتوری‌های چولا و پاندیا بهره‌مند گشتند. رنسانس ادبیات تامیلی از اواخر سدهٔ نوزدهم میلادی آغاز شد و جنبش ادبی نوین تامیلی با صابرامین براتی، شاعر و نویسندهٔ ملی‌گرای هندی، شکل گرفت. نقد ادبی نوین تامیلی نیز تکامل یافت و گسترش سینمای تامیل با ادبیات تامیلی تعاملی سازنده داشته‌است. ادبیات سنگام برخی از کهن‌ترین آثار موجود ادبیات تامیلی را دربرمی‌گیرد و به درون‌مایه‌هایی چون عشق، سنت‌ها، جنگ، حکمرانی، بازرگانی و سوگ می‌پردازد. متأسفانه بخش بزرگی از ادبیات تامیلی متعلق به دورهٔ سنگام از میان رفته‌است.See Majumdar, p 193 آثار بازمانده از این دوره احتمالاً تنها کسری از ثروت ادبی تولیدشده در این عصر زرین تمدن تامیلی است. این آثار در دوران باستان به‌طور کلی به سه دسته بر پایهٔ ترتیب زمانی بخش شده‌اند: (پَتینِن‌مِل‌کَنَکّو) شامل (اِتّوتوکای) و (پَتّوپَتّو)، و . افسانه‌های تامیلی بر آنند که این سروده‌ها در سه انجمن شعری پیاپی سروده شده‌اند که در دوران باستان بر قاره‌ای اکنون ناپدیدشده به نام کوماری کاندام در جنوب دور هند برگزار می‌شدند.See Zvelebil, pp. 45–47 بخش قابل‌توجهی از ادبیات ممکن است پیش از تولکاپّیَم پدید آمده باشد؛ زیرا کتاب‌های دستور زبان معمولاً پس از وجود ادبیات در دوره‌های طولانی نوشته می‌شوند. این سرزمین از صلح برخوردار بود و کشورگشایی‌های آشوکا بر آن تأثیری نداشت و مردم توانستند آزادانه به کارهای ادبی بپردازند. ادبیات این دوره به دو مقولهٔ کلی «ذهنی» (اَکَم) و «عینی» (پورَم) بخش‌بندی شد تا شاعران بتوانند هر درون‌مایه‌ای را در چهارچوب قراردادهای پذیرفته‌شدهٔ اجتماعی بسرایند. با پذیرش آنکه کنش‌های انسانی همواره از عوامل محیطی تأثیر می‌پذیرند، تجربه‌های انسانی به واگذار شدند. بر این پایه، سرزمین به پنج گونه (تینای) بخش شد: مولّای (جنگل‌ها)، کورینجی (کوهستان‌ها)، مَروتَم (زمین‌های کشاورزی)، نِیتَل (ساحل دریا) و پالای (بیابان). تصویرهای پیوسته با این چشم‌اندازها — پرندگان، جانوران، گل‌ها، خدایان، موسیقی، مردم، هوا و فصل‌ها — برای رساندن حال‌وهوای مرتبط با جنبه‌ای از زندگی به کار می‌رفتند. تولکاپّیَم صرفاً کتاب درسی دستور زبان نبود؛ بلکه رده‌بندی زیستگاه‌ها، جانوران، گیاهان و انسان‌ها را نیز دربرمی‌گرفت. | ## بخش 2: ادبیات تامیلی | دو بخش نخست به تدوین زبان یاری می‌رسانند و بخش سوم به مردم و رفتار آنان می‌پردازد. تامیلیان باستان عمدتاً پیرو سنت ویشنوپرستی (که ویشنو را خدای برین می‌شمرد) و (که موروگان را خدای برین می‌دانست) بودند. به گفتهٔ ، ویشنو خدای جاودان و خدای برین تامیلیان شمرده می‌شد، حال‌آنکه موروگان خدای جوان و خدای شخصی تامیلیان بود. (پِرومال) ایزدی است که در تولکاپّیَم با تینای مولّای (چشم‌انداز شبانی) پیوند یافته‌است. ادبیات سنگام (۲۰۰ پیش از میلاد تا ۵۰۰ میلادی) از مایون یا «تیره‌فام» به‌عنوان خدای برین یاد می‌کند که جهان را می‌آفریند، نگه می‌دارد و نابود می‌سازد. دیگر خدایان یادشده در تولکاپّیَم عبارتند از وِنتَن (یکی‌دانسته با ایندرا)، (یکی‌دانسته با دورگا) و وَرونَن (خدای دریا). این نویسندگان که شاید بازتاب‌دهندهٔ سرشت ریاضت‌کارانهٔ آیین‌هایشان بودند، آثاری عمدتاً دربارهٔ اخلاق و فضیلت پدیدآوردند. این کتاب راهنمایی جامع در اخلاق، سیاست و عشق است و ۱٬۳۳۰ یا «کورال» دارد که به فصل‌های ده‌تایی بخش شده‌اند: سی‌وهشت فصل نخست دربارهٔ اخلاق، هفتاد فصل بعدی دربارهٔ سیاست و بقیه دربارهٔ عشق.See Majumdar, p 194 از دیگر آثار نامدار این دوره ، ، و هستند. متون جینی نالتیار و هر یک چهارصد شعر دارند که هر شعر ضرب‌المثلی را نقل و با داستانی توضیح می‌دهد. دورهٔ عبادی سقوط کالابهراها در حدود سال ۵۰۰ میلادی واکنش هندوان سرکوب‌شده را برانگیخت. واکنش هندویی به افول آشکار آیین‌شان رو به رشد بود و در اواخر سدهٔ هفتم به اوج رسید. ی ویشنوی سرودهای عبادی می‌سرودند و آثارشان بعدها در مجموعهٔ (چهارهزار سرود مقدس) گردآوری شد. سرود آندال با آغازهٔ «واراناَم آییراَم» (هزار فیل) رؤیای عروسی او با ویشنو را بازمی‌گوید و هنوز هم در عروسی‌های ویشنوی تامیلی خوانده می‌شود. از سروده‌های آپّار ۳٬۰۶۶ بیت و از سامبَندَر ۴٬۱۶۹ بیت بر جای مانده که شش دفتر نخست مجموعهٔ شیوایی را تشکیل می‌دهند. که در حدود سدهٔ هشتم میلادی وزیر دربار پاندیا بود، را با بیش از ۶۰۰ بیت سرود که به عشق پرشور عبادی مشهور است. ایلانگو آدیگال که این اثر بدو نسبت داده شده، برادر پادشاه ی دورهٔ سنگام، سِنگوتّووَن، شناخته می‌شود. همراه آن، حماسهٔ نوشتهٔ سَتّانار که هم‌روزگار ایلانگو آدیگال بود، شرح بلندی از مغالطه‌های منطقی دربرمی‌گیرد. و دو حماسهٔ روایی دیگر این دوره‌اند که به‌ترتیب نویسنده‌ای جینی و نویسنده‌ای بودایی نوشته‌اند؛ اما این آثار از میان رفته‌اند و تنها چند شعر از والَیاپَتی بازمانده است. دورهٔ میانه با فرمانروایی همزمان بود که سراسر جنوب هند زیر یک فرمانروایی یکپارچه درآمد. در فاصلهٔ سده‌های یازدهم تا سیزدهم میلادی که توان چولا در اوج بود، تاخت‌وتازهای بیگانه اندک بود و مردم تامیل در صلح و کامیابی می‌زیستند. | ## بخش 3: ادبیات تامیلی | چولاها معابد بسیاری ساختند — به‌ویژه برای شیوا، خدای محبوبشان — و این معابد در سرودهای فراوانی ستوده شدند. «پرابَندا» شکل شعری غالب شد و آثار دینی مکتب‌های شیوایی و ویشنوی به‌شکلی نظام‌مند گردآوری و دسته‌بندی شدند. نامبی آندار نامبی، هم‌روزگار ، کتاب‌های شیوایی را در یازده دفتر به نام «تیرومورای» گردآورد. آیین‌نامهٔ قدسی شیواپرستی در (تیروتّوندَر پورانام) به دست که در دوران کولوتّونگَ چولای دوم (۱۱۳۳–۱۱۵۰ میلادی) می‌زیست، یکپارچه شد. یکی از بزرگ‌ترین آثار تامیلی این دوره (کامباراماینام) نوشتهٔ است که در دورهٔ کولوتّونگای سوم شکوفا شد. این اثر بازسرایی حماسهٔ رامایانا به زبان تامیلی است و از شاهکارهای ادب تامیلی به‌شمار می‌رود. ادبیات دوران نوین احیای ادبیات تامیلی از اواخر سدهٔ نوزدهم میلادی آغاز شد؛ هنگامی که آثاری دینی و فلسفی با شیوه‌ای نوشته شدند که لذت‌بردن از آنها برای عامهٔ مردم آسان‌تر بود. جنبش ادبی نوین تامیلی با صابرامین براتی، شاعر و نویسندهٔ چندوجهی ملی‌گرای هندی، آغاز شد و به‌سرعت نویسندگان بسیاری به کاربرد نیروی ادبیات در تأثیرگذاری بر توده‌ها روی آوردند. همچنین گسترش سینمای تامیل با ادبیات تامیلی تعامل دوسویه و غنی‌سازی متقابل داشته‌است. ویژگی‌های ادبیات تامیلی ادبیات تامیلی ویژگی‌هایی دارد که آن را از دیگر سنت‌های ادبی متمایز می‌سازد. نظام رده‌بندی پنج‌گانهٔ چشم‌انداز (تینای) که در تولکاپّیَم تدوین شده، چهارچوبی نظام‌مند برای بیان احساسات انسانی در پیوند با محیط طبیعی فراهم می‌آورد. بخش‌بندی درون‌مایه‌ها به دو مقولهٔ اَکَم (درونی/عاشقانه) و پورَم (بیرونی/حماسی) به شاعران امکان می‌داد هر موضوعی را در قالب قراردادهای مشخص بسرایند. این نظام دوگانه یکی از نخستین نمونه‌های شناخته‌شدهٔ نظریهٔ ادبی نظام‌مند در جهان است. از دیگر ویژگی‌های برجسته، پیوند ژرف میان دستور زبان و اندیشهٔ اجتماعی در تولکاپّیَم است که زبان را با مردم و رفتارشان درمی‌آمیزد. همچنین حضور پررنگ نویسندگان پیرو آیین‌های گوناگون — هندو، جین، بودایی و — تنوع دیدگاهی چشمگیری به این ادبیات بخشیده‌است. رده‌بندی آثار سنگام آثار دورهٔ سنگام به چند دستهٔ اصلی بخش شده‌اند: (پَتینِن‌مِل‌کَنَکّو): (اِتّوتوکای): ، ، ، ، ، ، و (پَتّوپَتّو): ، ، ، ، ، ، ، ، و (پَتینِن‌کیل‌کَنَکّو): شامل تیروکورال، و دیگر آثار اخلاقی : ، ، ، و دیگر آثار تأثیر بر فرهنگ و جامعه ادبیات تامیلی تأثیری ژرف بر فرهنگ و هویت مردم تامیل داشته‌است. تیروکورال که اثری جهان‌شمول در اخلاق و سیاست و عشق شمرده می‌شود، همچنان در مدارس تامیل نادو آموزش داده می‌شود و به بیش از ۴۰ زبان ترجمه شده‌است. سرودهای عبادی آلوارها و نایانارها نه‌تنها در پیدایش جنبش بهکتی در سراسر شبه‌قارهٔ هند نقش داشتند بلکه شالودهٔ آیینی مکتب‌های ویشنوی و شیوایی را پایه‌ریزی کردند. | ## جمع‌بندی | سینمای تامیل نیز با اقتباس از آثار ادبی کلاسیک و نوین، به گسترش دسترسی عمومی به ادبیات یاری رسانده‌است.