موضوع مقاله: قانون اساسی امارات متحده عربی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # قانون اساسی امارات متحده عربی | مقدمه: قانون اساسی امارات متحده عربی چارچوبی حقوقی و سیاسی برای عملکرد امارات متحده عربی به عنوان فدراسیونی از هفت امارت فراهم می‌کند. | ## بخش 1: قانون اساسی امارات متحده عربی | این قانون اساسی در ۲ دسامبر ۱۹۷۱ لازم‌الاجرا شد و در ژوئیه ۱۹۹۶ به‌طور دائم پذیرفته شد این قانون اساسی که توسط عدی البیطار، قاضی و مشاور حقوقی، نوشته شده است، در ۱۰ بخش و ۱۵۲ ماده تدوین شده است. امارات متحده عربی تشکیل اتحادیه (و پذیرش قانون اساسی فدرال) را به عنوان روز ملی در ۲ دسامبر جشن می‌گیرد. پادشاهی‌های مستقل تاریخی، امارت‌های مدرن که امارات متحده عربی و پادشاهی‌های مدرن قطر و بحرین را تشکیل می‌دهند، در سال ۱۸۵۳ با بریتانیا معاهدهی منعقد کردند و با آتش‌بس دریایی دائمی با بریتانیا موافقت کردند. در اواخر دهه ۱۹۶۰، شورای کشورهای متصالحه توسط امارات و همچنین قطر و بحرین تشکیل شد. بریتانیا تصمیم خود را برای پایان دادن به روابط پیمانی با این پادشاهی‌ها در سال ۱۹۶۸ اعلام کرد. نه پادشاهی تلاش کردند تا اتحادیه‌ای از امارات عربی تشکیل دهند، اما نتوانستند بر سر شرایط این اتحادیه به توافق برسند. در حالی که بحرین و قطر به کشورهای مستقل تبدیل شدند، هفت امارت دیگر در سال ۱۹۷۱ تلاش کردند تا یک اتحادیه موقت فدرال تشکیل دهند. در سال ۱۹۷۱، قانون اساسی که توسط قاضی فلسطینی-اردنی، عدی البیطار، تدوین شده بود، به عنوان یک چارچوب قانونی و سیاسی موقت تأسیس شد. ماده ۹ قانون اساسی بیان می‌کند که پایتخت، شهر جدیدی در مرز دبی و ابوظبی خواهد بود که ظرف هفت سال تکمیل می‌شود و «الکرامه» نامیده می‌شود. | ## بخش 2: قانون اساسی امارات متحده عربی | با این حال، بندی در همان ماده مقرر کرده بود که ابوظبی پایتخت «موقت» اتحادیه و شیخ زاید بن سلطان آل نهیان، حاکم ابوظبی، رئیس امارات متحده عربی باشد. در سال ۱۹۷۹، پیش‌نویس قانون اساسی «دائمی» تهیه شد که امکان ایجاد یک سیستم نظامی و قضایی واحد را فراهم می‌کرد. در ابتدا، امارت دبی به شدت با اتحاد نیروهای نظامی مخالف بود و به همراه رأس‌الخیمه از شرکت در جلسات شورای عالی اتحادیه خودداری می‌کرد. میانجیگری‌های عربستان سعودی و کویت و همچنین سایر حاکمان امارات متحده عربی، اختلافات بین شیخ راشد بن سعید آل مکتوم، حاکم دبی و شیخ زاید بن سلطان آل نهیان، حاکم ابوظبی را کاهش داد. در سال ۱۹۹۴، ابوظبی به عنوان پایتخت دائمی امارات متحده عربی انتخاب شد، و در ماه مه ۱۹۹۶، شش سال پس از مرگ شیخ راشد بن سعید آل مکتوم، دبی با یک قانون اساسی دائمی موافقت کرد، قانونی که نیروهای مسلح امارات متحده عربی را متحد می‌کرد. مقدمه قانون اساسی، قصد حاکمان شش امارت (رأس‌الخیمه در ۱۰ فوریه ۱۹۷۲ به اتحادیه پیوست) را برای تشکیل یک «رژیم جامع و دموکراتیک» در یک «جامعه اسلامی و عربی» اعلام می‌کند. بخش‌هایی از قانون اساسی برخی از اصول و بخش‌های مهم قانون اساسی در زیر فهرست شده‌اند: بخش اول ماده ۷ — اسلام، دین رسمی کشور و شریعت اسلامی منبع اصلی قانونگذاری است ماده 9 — ابوظبی پایتخت اتحادیه است. (در قانون اساسی اولیه آمده بود که ابوظبی تا زمان تکمیل الکرامه پایتخت موقت است؛ با این حال، این قید در اصلاحیه قانون اساسی شماره (۱) مورخ ۲ دسامبر ۱۹۹۶ حذف شد) ماده ۱۰ — هدف اتحادیه حفظ استقلال و حاکمیت آن است ماده ۱۱ — اتحادیه یک نهاد اقتصادی و گمرکی واحد را تشکیل می‌دهد؛ جابجایی آزاد تمام سرمایه و کالاها بین امارات تضمین می‌شود؛ تمام مالیات‌ها و تعرفه بین اماراتی لغو می‌شود. ماده ۱۲ — سیاست خارجی، حمایت از آرمان‌های عربی و اسلامی و تحکیم دوستی و همکاری با همه ملت‌ها بر اساس منشور ملل متحد خواهد بود. | ## بخش 3: قانون اساسی امارات متحده عربی | بخش دوم: مبانی اساسی اجتماعی و اقتصادی اتحادیه ماده ۱۴ — برابری، عدالت اجتماعی، تضمین ایمنی و امنیت و برابری فرصت‌ها برای همه شهروندان ماده ۱۵ — خانواده اساس جامعه است. ماده ۱۷ — آموزش اجباری در سطح ابتدایی ماده ۲۱ — مالکیت خصوصی محفوظ خواهد بود ماده ۲۲ — حفاظت از اموال عمومی وظیفه هر شهروند است بخش سوم: آزادی، حقوق و وظایف عمومی ماده ۲۵ — همه افراد در برابر قانون برابرند، بدون هیچ تمایزی بین شهروندان اتحادیه از نظر نژاد، ملیت، اعتقادات مذهبی یا وضعیت اجتماعی. آزادی شخصی تضمین شده است؛ هیچ‌کس را نمی‌توان دستگیر، تفتیش، بازداشت یا زندانی کرد، مگر به موجب قانون. ماده ۲۹ — آزادی رفت و آمد در چارچوب قانون تضمین شده است ماده ۳۰ — آزادی بیان در چارچوب قانون تضمین شده است ماده ۳۲ — آزادی انجام مناسک مذهبی مطابق با آداب و رسوم تثبیت‌شده و مشروط بر اینکه با نظم عمومی مغایرت نداشته باشد یا اخلاق عمومی را نقض نکند، تضمین شده است. ماده ۳۳ — آزادی تجمعات در چارچوب قانون تضمین شده است بخش چهارم: مقامات اتحادیه ماده ۴۵ — شورای عالی اتحادیه، شورای وزیران، مجلس ملی و قوه قضائیه را تأسیس می‌کند. ترکیب مجلس ملی: ابوظبی و دبی هر کدام ۸ کرسی، شارجه و رأس‌الخیمه هر کدام ۶ کرسی، و عجمان، ام‌القیوین و فجیره هر کدام ۴ کرسی مواد ۵۱ و ۵۲ — انتخاب و دوره تصدی رئیس‌جمهور و معاون رئیس‌جمهور ماده ۱۰۸ — رئیس‌جمهور موظف است کلیه احکام اعدام صادره توسط مرجع قضایی اتحادیه را تأیید کند. بخش پنجم: قوانین و مصوبات اتحادیه و مراجع ذیصلاح در آنها بخش ششم: امارات ماده ۱۲۳ — امارات می‌توانند عضویت‌های انفرادی خود را در اوپک حفظ کنند بخش هفتم اسلام دین رسمی اتحادیه است. بخش هشتم: امور مالی اتحادیه بخش نهم: نیروهای مسلح و نیروهای امنیتی ماده ۱۳۷ — هرگونه حمله به یک امارت، حمله به تمام امارت‌ها و به موجودیت اتحادیه محسوب می‌شود. | ## جمع‌بندی | ماده ۱۳۸ — ایجاد نیروی هوایی، دریایی و زمینی واحد بخش دهم: مقررات نهایی و انتقالی ماده ۱۴۵ — قانون اساسی را نمی‌توان به حالت تعلیق درآورد، مگر در زمان برقراری حکومت نظامی.