موضوع مقاله: تاریخچه تب زرد | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # تاریخچه تب زرد | مقدمه: تجزیه و تحلیل‌های فیلوژنتیک نشان می‌دهد که این ویروس از شرق یا مرکز آفریقا، با انتقال بین نخستی‌ها و انسان‌ها، سرچشمه گرفته و از آنجا به غرب آفریقا گسترش یافته است. | ## بخش 1: تاریخچه تب زرد | این ویروس و همچنین ناقل آن،پشه تب زرد، احتمالاً پس از سفرهای اکتشافی کریستف کلمب در سال ۱۴۹۲ توسط کشتی‌های تجارت برده از آفریقا به نیمکره غربی و قاره آمریکا آورده شده‌اند. اولین شیوع بیماری که احتمالاً تب زرد بود، در جزایر بادگیر کارائیب، در باربادوس در سال ۱۶۴۷ و در گوادلوپ در سال ۱۶۴۸ رخ داد. در آن زمان، با ورود کشت نیشکر به‌دست هلندی‌ها، باربادوس دستخوش دگرگونی زیست‌محیطی شد؛ جنگل‌های انبوهی که در دههٔ ۱۶۴۰ وجود داشتند، تا دههٔ ۱۶۶۰ کاملاً از بین رفتند. تا اوایل قرن هجدهم، همین دگرگونی ناشی از کشت نیشکر در جزایر بزرگ‌تر جامائیکا، هیسپانیولا و کوبا رخ داده بود. استعمارگران اسپانیایی شیوع بیماری را در سال ۱۶۴۸ در شبه جزیره یوکاتان مکزیک ثبت کردند که ممکن است تب زرد بوده باشد. حداقل ۲۵ شیوع عمده در آمریکای شمالی رخ داد، مانند سال ۱۷۹۳ در فیلادلفیا، که در آن چندین هزار نفر، بیش از نه درصد از کل جمعیت، جان خود را از دست دادند. دولت آمریکا، از جمله رئیس‌جمهور جورج واشینگتن، مجبور به فرار از این شهر شد که در آن زمان پایتخت ایالات متحده بود. در سال ۱۸۷۸، حدود ۲۰٬۰۰۰ نفر در یک بیماری همه گیر که شهرهای دره رودخانه می‌سی‌سی‌پی و شاخه‌های آن را دربر گرفت، جان خود را از دست دادند. شیوع‌های عمده نیز در قرن نوزدهم در بنادر اقیانوس اطلس در اروپا پس از ورود کشتی‌های دریانوردی از کارائیب، که اغلب از هاوانا بودند، رخ داد. شیوع‌های کوچک‌تری در سن-نزر در فرانسه، سوانسی در ولز و سایر شهرهای بندری اروپا، پس از ورود کشتی‌های حامل پشه ناقل، رخ داد. See: افراد مشهور بسیاری — به‌ویژه در سده‌های هجدهم تا بیستم — به تب زرد مبتلا شدند و برخی از آنان پس از ابتلا بهبود یافتند، در حالی که برخی دیگر بر اثر آن جان باختند. فیلادلفیا: ۱۷۹۳–۱۸۰۵ اپیدمی تب زرد در سال ۱۷۹۳ در تابستان در فیلادلفیا، پنسیلوانیا، جایی که بالاترین میزان مرگ و میر در ایالات متحده ثبت شد، رخ داد. این بیماری احتمالاً توسط پناهندگان و پشه‌هایی که با کشتی از سنت دومینگو آمده بودند، آورده شد. این بیماری به سرعت در شهر بندری، در محله‌های شلوغ در امتداد رودخانه دلاور، گسترش یافت. در آن زمان، این شهر پایتخت ملی بود و دولت ملی، از جمله رئیس‌جمهور جورج واشینگتن، شهر را ترک کرد. | ## بخش 2: تاریخچه تب زرد | در آن زمان، تنها راه شناخته‌شده برای بهبودی، فرآیندی طولانی و طاقت‌فرسا بود؛ چراکه باور بر این بود که بیماران باید برای بازیابی سلامتی، نوشیدنی‌های تلخ مصرف کنند و مدتی را در هوای روستا و دور از مناطق شهری بگذرانند. با این حال، شهروندان عادی معمولاً برای درمان به بیمارستان پنسیلوانیا مراجعه می‌کردند. از سال ۱۷۹۳ به بعد، تب زرد هر سال به شهرهای بزرگ ساحل شرقی از جمله فیلادلفیا بازمی‌گشت و پژوهشگران را در یافتن علت بیماری در بن‌بست قرار می‌داد. شیوع گستردهٔ تب زرد در این دوران بیش از ۱۰٬۰۰۰ نفر را به کام مرگ کشاند: در نخستین همه‌گیری سال ۱۷۹۳ نزدیک به ۵٬۰۰۰ نفر جان باختند، در سال ۱۷۹۷ حدود ۱٬۵۰۰ نفر، و در سال بعد یعنی ۱۷۹۸، تعداد قربانیان به ۳٬۶۴۵ نفر رسید. هائیتی: ۱۷۹۰–۱۸۰۲ بیشتر سربازان بریتانیایی که در دههٔ ۱۷۹۰ به هائیتی اعزام شدند، بر اثر بیماری — عمدتاً تب زرد — جان خود را از دست دادند.Marr, John S. Also via: دربارهٔ این‌که آیا شمار مرگ‌ومیر ناشی از بیماری در گزارش‌ها بزرگ‌نمایی شده است یا نه، بحث‌های فراوانی صورت گرفته است. در سال‌های ۱۸۰۲–۱۸۰۳، ارتشی چهل هزار نفری که توسط کنسول اول ناپلئون بناپارت فرانسه به سن دومینیک فرستاده شده بود تا انقلاب هائیتی را که توسط بردگان برپا شده بود سرکوب کند، توسط همه‌گیری تب زرد نابود شد (در میان تلفات، فرمانده لشکرکشی و برادر زن بناپارت، چارلز لکلرک، نیز حضور داشت). برخی از مورخان معتقدند که ناپلئون قصد داشت از این جزیره به عنوان نقطه شروعی برای حمله به ایالات متحده از طریق لوئیزیانا (که در آن زمان به تازگی توسط فرانسوی‌ها از اسپانیایی‌ها پس گرفته شده بود) استفاده کند. برخی دیگر معتقدند که او بیشتر قصد داشت کنترل تولید و تجارت پرسود شکر در سن دومینیک را به دست آورد. تنها یک سوم از نیروهای فرانسوی زنده ماندند تا به فرانسه بازگردند و در سال ۱۸۰۴ جمهوری جدید هائیتی استقلال خود را اعلام کرد. [ نیازمند منبع ] ساوانا، جورجیا: ۱۸۲۰ نزدیک به ۷۰۰ نفر در ساوانا، جورجیا، در سال ۱۸۲۰ بر اثر تب زرد جان خود را از دست دادند، از جمله دو پزشک محلی که جان خود را در مراقبت از مبتلایان از دست دادند. شیوع بیماری در یک کشتی مهاجر با بومیان ایرلندی در سال ۱۸۱۹ منجر به تصویب قانونی برای جلوگیری از ورود کشتی‌های مهاجر شد، اما این قانون از شیوع این بیماری جلوگیری نکرد، زیرا ۲۳٪ از مرگ و میرها از تبار ایرلندی بودند. نیواورلئان، لوئیزیانا: ۱۸۵۳ در همه‌گیری سال ۱۸۵۳، بیماری جان ۷۸۴۹ نفر از ساکنان نیواورلئان را گرفت. مطبوعات و جامعه پزشکی تا میانهٔ ژوئیه، یعنی زمانی که بیش از هزار نفر از مردم از بین رفته بودند، شهروندان را از شیوع بیماری آگاه نکردند. جامعهٔ تجاری نیواورلئان نگران بود که اگر خبر همه‌گیری منتشر شود، شهر قرنطینه شود و دادوستدشان آسیب ببیند. | ## بخش 3: تاریخچه تب زرد | در چنین همه‌گیری‌هایی، کشتی‌های بخار معمولاً مسافران و بیماری را از نیواورلئان به شهرهای بالادست رودخانهٔ می‌سی‌سی‌پی منتقل می‌کردند. در این مدت، احتمال زنده ماندن کریول‌های بومی از تب زرد بیشتر از بسیاری از مهاجران سفیدپوست بود. چندین آمارشناس مشخص کرده‌اند که مهاجران سفیدپوست آمریکایی بیش از چهار برابر نرخ مرگ و میر کریول‌ها را تجربه می‌کنند. 8-9 در طول شیوع بیماری، دفتر ثبت بیماران بیمارستان نیروی دریایی نورفولک، در مجموع ۵۸۷ مورد تب (تصویر کوچک را ببینید) را که بین تاریخ ۲۵ ژوئیه و ۱۰ نوامبر ۱۸۵۵ بستری شده بودند، ثبت کرد. 264 این بیماری به سرعت در جامعه گسترش یافت و در نهایت بیش از ۳۰۰۰ نفر را که عمدتاً ساکنان نورفولک و پورتسموث بودند، کشت. در طول دهه‌های ۱۸۰۰، برمودا چهار همه‌گیری تب زرد را پشت سر گذاشت؛ برخی از طریق پشه‌ها و برخی دیگر از راه کشتی‌های بازدیدکننده منتقل می‌شدند. در مجموع، این همه‌گیری‌ها جان ۱۳٬۳۵۶ نفر را گرفتند، از جمله افراد نظامی و غیرنظامی. بلکبرن» از هالیفاکس، نوا اسکوشیا، چندین بار به این جزیره سفر کرد تا به‌دلیل آگاهی‌اش از این بیماری، به جامعهٔ پزشکی محلی کمک کند. هنگامی که در اکتبر ۱۸۶۴ جزیره را ترک کرد، چند صندوق حاوی لباس‌های آلوده از او باقی ماند که قرار بود برایش به کانادا فرستاده شوند. [ نیازمند منبع ] مشخص شد که سفرهای دکتر بلکبرن توسط کنفدراسیون تأمین مالی شده بود و به یک خبرچین اتحادیه ۶۰٬۰۰۰ دلار پیشنهاد شده بود تا صندوق‌های لباس کثیف دکتر بلکبرن را در شهرهای اتحادیه از جمله بوستون، فیلادلفیا، واشینگتن و نورفولک توزیع کند. یک صندوق نیز به نیوبرن رفت که مشخص شد تب زرد را به آن شهر آورده و جان ۲۰۰۰ نفر را گرفته است. از جمله کشته‌شدگان در تگزاس می‌توان به سرلشکر چارلز گریفین از ارتش اتحادیه، مارگارت لیا هوستون (خانم سم هوستون) و حداقل دو پزشک جوان و اعضای خانواده آنها اشاره کرد. [ نیازمند منبع ] تلاش فرانسه برای کانال پاناما: ۱۸۸۲–۱۸۸۹ تلاش فرانسه برای ساخت کانال پاناما به دلیل شیوع بیماری‌های گرمسیری بومی در تنگه آسیب دید. اگرچه مالاریا نیز یک مشکل جدی برای سازندگان کانال فرانسوی بود، اما تلفات متعدد تب زرد و ترسی که ایجاد می‌کرد، حفظ کادر فنی کافی برای ادامه این تلاش را برای شرکت فرانسوی دشوار می‌کرد. از آنجایی که نحوه انتقال این بیماری ناشناخته بود، واکنش فرانسه به این بیماری محدود به مراقبت از بیماران بود. | ## جمع‌بندی | بیمارستان‌های فرانسه حاوی حوضچه‌های زیادی از آب راکد، مانند حوضچه‌های زیر گلدان‌ها بودند که پشه‌ها می‌توانستند در آنها پرورش یابند.