aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: استفانی سون | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # استفانی سون | مقدمه: این هنرمند سنگاپوری که نام اصلی‌اش سنگ یی تسه است، در سال ۲۰۰۰ نخستین آلبوم خود با نام یان زی را منتشر کرد که برای آن «جایزه ملودی طلایی» برای بهترین هنرمند جدید را دریافت کرد. | ## بخش 1: استفانی سون | وی در سال ۲۰۰۴، هشتمین آلبوم استودیویی خود با نام استفانی را منتشر کرد که مجدداً «جایزه ملودی طلایی» برای بهترین خواننده زن ماندارین را برای او به ارمغان آورد. استفانی سون با فروش بیش از ۳۰ میلیون نسخه از آثارش، در چین بزرگ به شهرت بالایی دست یافت و به عنوان یکی از هنرمندان برجسته در میان چینی‌زبان‌ها شناخته می‌شود. او در مدرسه ابتدایی نانیانگ، مدرسه متوسطه سنت مارگارت، مدرسه دخترانه رافلز، کالج جونیور سنت اندرو و دانشگاه صنعتی نانیانگ تحصیل کرد و در سال ۲۰۰۰ مدرک کارشناسی بازاریابی خود را دریافت کرد. حرفه موسیقی سال‌های اولیه و دهه ۲۰۰۰ استفانی سون در دوران دانشگاه، نخستین ترانه خود را با عنوان «کسی» نوشت که بعدها در آلبوم آغاز (منتشر شده در سال ۲۰۰۲) گنجانده شد. او در مدرسه موسیقی ال‌دبلیواس آموزش دید و استعداد آواز او توسط مربی‌اش پل لی کشف شد. | ## بخش 2: استفانی سون | در سال ۲۰۰۲، مجله یاژو ژوکان که در هنگ‌کنگ منتشر می‌شود، مقاله‌ای ۱۵ صفحه‌ای دربارهٔ «پدیده استفانی سون» منتشر کرد و تأثیر موسیقی او را در سراسر آسیا بررسی کرد. استفانی سون همچنین برای اجرای نسخه‌های انگلیسی و ماندارین آهنگ‌های رسمی رژهٔ روز ملی سنگاپور انتخاب شد: در ۲۰۰۲ با ترانهٔ «به آنجا خواهیم رسید» (一起走到) و در سال ۲۰۰۳ با ترانهٔ «یک ملت متحد» (全心全意) در سال ۲۰۰۶، سازمان پارک‌های ملی سنگاپور یک ارکیده را به نام او نام‌گذاری کرد: دِندروبیوم استفانی سون. این مجسمه، ظاهر شاخص او را در تور جهانی کپلر در سال ۲۰۱۴ به تصویر می‌کشد و ساخت آن حدود چهار ماه طول کشید و ۳۰۰٬۰۰۰ دلار سنگاپور هزینه دربرداشت. دهه ۲۰۱۰ استفانی سون در مصاحبه‌ای گفت که پر افتخارترین لحظه زندگی حرفه‌ای‌اش آن هنگامی بود که آهنگ مورد علاقه کوا جیاک چو (همسر نخست‌وزیر پیشین سنگاپور) را اجرا کرد. او همچنین در مراسم جوایز بیزینس چاینا ۲۰۱۱ آهنگ «کی سرا سرا» را خواند که مورد علاقه لی کوآن یو بنیان‌گذار و نخست‌وزیر اسبق سنگاپور بود. | ## بخش 3: استفانی سون | این اجرا لی کوآن یو را به گریه انداخت؛ شخصی که سون بیشترین احترام را برای او قائل بود. دهه ۲۰۲۰ در ژانویه ۲۰۲۰، او با گروه تایوانی می‌دِی همکاری کرد و نسخه جدیدی از آهنگ معروف آنها در سال ۲۰۰۰، «محبت» را منتشر کرد. در ۲۷ می ۲۰۲۲، سون یک کنسرت مجازی یک‌ساعته را در شبکه اجتماعی دوئین اجرا کرد که بیش از ۲۴۰ میلیون بیننده داشت. زندگی خصوصی استفانی سون در ماه مه ۲۰۱۱، با ندیم وان دِر روس که تبار اندونزیایی-اوراسیایی دارد، ازدواج کرد. او بنیان‌گذار «یک ایده باشید» است که بخشی از «گروه مشاوران حرفه‌ای گود بین» است. | ## جمع‌بندی | در اکتبر ۲۰۱۲، سون پسر خود را به دنیا آورد و شش سال بعد نیز در ژوئیه ۲۰۱۸ یک دختر به دنیا آورد.
موضوع مقاله: الکساندر کالیانینوف | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # الکساندر کالیانینوف | مقدمه: الکساندر کالیانینوف (; – ) خلبان هواپیمایی تجاری اهل جمهوری آذربایجان بود که به قهرمان ملی آذربایجان تبدیل شد. | ## بخش 1: الکساندر کالیانینوف | اوایل زندگی الکساندر کالیانینوف در سال ۱۹۹۲ در شهر باکو، پایتخت جمهوری آذربایجان، به دنیا آمد. در سال ۲۰۲۱ موفق به اخذ مدرک کارشناسی ارشد در حمل‌ونقل هوایی از دانشگاه ملی هوانوردی اوکراین شد. | ## بخش 2: الکساندر کالیانینوف | مرگ در ۲۵ دسامبر ۲۰۲۴، هواپیمای پرواز ۸۲۴۳ خطوط هوایی آذربایجان که توسط یک فروندامبرائر ۱۹۰ انجام می‌شد، به دلیل مورد اصابت قرار گرفتن توسط سامانه موشکی پانتسیر-اس۱ متعلق به نیروی هوایی روسیه هنگام فرود اضطراری در نزدیکی فرودگاه آقتائو در کشور قزاقستان سقوط کرد. نشان و گرامی‌داشت به دستور الهام علی اف، رئیس‌جمهور جمهوری آذربایجان، به تاریخ ۲۹ دسامبر ۲۰۲۴، به پاس شجاعت و فداکاری‌هایش از الکساندر کالیانینوف پس از مرگش با اهدای نشان قهرمان ملی آذربایجان تقدیر به عمل آمد. | ## بخش 3: الکساندر کالیانینوف | یاد و خاطره او و همکارانش توسط دولت و شرکت هواپیمایی آذربایجان از طریق برگزاری مراسم یادبود ویژه گرامی داشته شد. | ## جمع‌بندی | قرار است ایثارگری و جانفشانی او در موزه هوانوردی آذربایجان و سایر مؤسسات هوانوردی بین‌المللی به نمایش گذاشته شود.
موضوع مقاله: ایگور کشنیاکین | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ایگور کشنیاکین | مقدمه: ایگور کشنیاکین (; – ) خلبان هواپیمایی مسافربری اهل جمهوری آذربایجان بود که در سقوط پرواز ۸۲۴۳ خطوط هوایی آذربایجان بر اثر شلیک سامانه دفاع هوایی پانتسیر-اس۱ نیروی هوایی روسیه در ۲۵ دسامبر سال ۲۰۲۴ کشته شد. | ## بخش 1: ایگور کشنیاکین | وی تلاش‌های قهرمانانه فروانی از خود نشان داد که به نجات ۲۹ نفر از مسافران و خدمه هواپیمای سرنگون شده انجامید. الهام علی‌اف، رئیس‌جمهور آذربایجان، طی حکمی در تاریخ ۲۹ دسامبر سال ۲۰۲۴، درست ۴ روز بعد از این فاجعه به ایگور کشنیاکین پس از مرگش نشان قهرمان ملی جمهوری آذربایجان اعطا کرد. اوایل زندگی ایگور کشنیاکین در روز ۱۹ ماه مه سال ۱۹۶۲ در شهر باکو، پایتخت آذربایجان شوروی سابق، به دنیا آمد. | ## بخش 2: ایگور کشنیاکین | در سال ۱۹۸۲، آموزش اولیه خلبانی خود را در مدرسه پرواز هوانوردی غیرنظامی «ساسوو» دریافت کرد. در سال ۱۹۹۲ در رشته هواشناسی از دانشگاه دولتی آب و هواشناسی روسیه فارغ‌التحصیل شد. پس از آن با وجود اینکه سامانه کنترل هواپیما و سیستم رهیابی جی‌پی‌اس آن در اثر پارازیت‌های الکترونیکی و آسیب‌های ناشی از اصابت موشک مختل شد، توانستند هواپیما را از فراز دریای خزر با وجود همه مشکلات پیش آمده تا فرودگاه آقتائو در کشور قزاقستان هدایت کند. | ## بخش 3: ایگور کشنیاکین | قهرمانی او در آذربایجان، قزاقستان و در محافل بین‌المللی هوانوردی به‌طور گسترده‌ای مورد تقدیر قرار گرفت. از او و هیئت خدمه اش به عنوان «قهرمانانی» یاد شد که «نامشان را در تاریخ ثبت کردند». | ## جمع‌بندی | نشان بر اساس فرمان الهام علی‌اف، رئیس‌جمهور آذربایجان، مورخ ۲۹ دسامبر سال ۲۰۲۴، به ایگور ایوانوویچ کشنیاکین پس از مرگش نشان قهرمان ملی جمهوری آذربایجان اعطا شد.
موضوع مقاله: رالی پرتغال ۲۰۲۱ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # رالی پرتغال ۲۰۲۱ | مقدمه: رالی پرتغال ۲۰۲۱ (همچنین به عنوان رالی وودافون پرتغال ۲۰۲۱ شناخته می‌شود) یک رویداد اتومبیل رانی برای خودروهای رالی بود که طی چهار روز بین ۲۰ تا ۲۳ می ۲۰۲۱ برگزار شد. | ## بخش 1: رالی پرتغال ۲۰۲۱ | این رویداد چهارمین دور از مسابقات رالی قهرمانی جهان ۲۰۲۱، مسابقات قهرمانی رالی جهان ۲ و مسابقات قهرمانی رالی جهان ۳ و همچنین دومین دور از مسابقات رالی قهرمانی نوجوانان جهان ۲۰۲۱ نیز بود. رویداد ۲۰۲۱ در شهر ماتوسینوس در ناحیه پورتو با بیش از بیست مرحله ویژه با مجموع مسابقه برگزار شد. | ## بخش 2: رالی پرتغال ۲۰۲۱ | تیم تویوتا گازو ریسینگ دبلیوآرتی که در سال ۲۰۱۹ برای آن رانندگی می‌کردند، نیز مدافع برد در بخش تیمی بود. کاله رووانپرا و یون هالتونن که برندگان حلاس دبلیوآرسی-۲ بودند، از قهرمانی خود دفاع نکردند زیرا توسط تویوتا به کلاس برتر رفتند. | ## بخش 3: رالی پرتغال ۲۰۲۱ | در دستهٔ دبلیوآرسی-۳، پیر لویی لوبت و وینسنت لاندی قهرمانان فعلی رالی بودند، اما آن‌ها نیز به دلیل ارتقاء توسط تیم هیوندای ۲سی کامپتیشن به کلاس برتر از قهرمانی خود دفاع نکردند. الفین ایوانز و اسکات مارتین این رالی را بردند که اولین پیروزی‌شان در این فصل بود. | ## جمع‌بندی | اساپکا لاپی و یان فرم در دستهٔ قهرمانی رالی جهان-۲ پیروز شدند، در حالی که کایتان کایتانوویچ و ماسیژ شچپانیاک در دستهٔ قهرمانی رالی جهان-۳ برنده شدند.
موضوع مقاله: کلاوس فون اشتوش | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کلاوس فون اشتوش | مقدمه: کلاوس فون اشتوش (زاده ۱۵ سپتامبر ۱۹۷۱ در کلن ) یک الهی‌دان کاتولیک رومی آلمانی و استاد الهیات سیستماتیک در دانشگاه بن و یکی از برندگان کتاب سال جمهوری اسلامی است. | ## بخش 1: کلاوس فون اشتوش | زندگی پس از اتمام تحصیلات آغازین، فون اشتوش از سال 1991 تا 1997 در دانشگاه بن و دانشگاه فرایبورگ در سوئیس به تحصیل الهیات کاتولیک پرداخت. در سال 2001 دکترای خود را در رشته کلام مسیحیت زیر نظر کارل هاینز منکه دریافت کرد. | ## بخش 2: کلاوس فون اشتوش | در سال 2005 او تحصیلات خود را در الهیات بنیادی زیر نظر یورگن وربیک در دانشگاه مونستر به پایان رساند. از ترم زمستان 2008/2009 تا ترم تابستانی 2021، فون اشتوش استاد الهیات سیستماتیک و تعلیمات آن در دانشگاه پادربورن بود. | ## بخش 3: کلاوس فون اشتوش | از ترم زمستانی 2021/2022، کلاوس فون اشتوش کرسی الهیات سیستماتیک را در دانشگاه بن بر عهده داشته است. فون اشتوش فرصت‌های مطالعاتی‌ای را در مرکز مطالعات ادیان جهان در مدرسه الهی هاروارد در ایالات متحده آمریکا و دانشگاه ادیان و مذاهب در قم در ایران گذرانده است. | ## جمع‌بندی | ترجمه به فارسی کتاب پیامبر دیگر؛ مسیح در قرآن اثر فون اشتوش و مهند خورشیده توسط احمدعلی حیدری و مونا درگاهی به فارسی برگردانده شده و سال 1402 از سوی انتشارات علمی به چاپ رسیده است.
موضوع مقاله: دین‌دیم | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # دین‌دیم | مقدمه: دین‌دیم (به انگلیسی: Dindim) یک پنگوئن ماژلان بود که هر سال ۸۰۰۰ کیلومتر را از آرژانتین تا برزیل طی می‌کرد تا پیرمردی که او را نجات داده بود، ببیند. | ## بخش 1: دین‌دیم | ژوائو پریرا د سوزا، پیرمرد ماهیگیری بود که در آب‌های برزیل دین‌دیم را که به آلودگی نفتی دچار شده بود، پیدا کرد. زندگی در سال ۲۰۱۱، ژوائو پریرا د سوزا، ماهیگیر ۷۱ ساله، کنار صخره‌های ساحل جزیره‌ای در حومه ریو دو ژانیرو، برزیل، بدن نیمه‌جان پنگوئنی را پیدا کرد که به نفت آلوده شده بود. | ## بخش 2: دین‌دیم | حدود یک هفته طول کشید تا بتواند غذا بخورد و پیرمرد در این مدت با قطره چکان به او دارو و آب می‌رساند. پس از بهبودی، به دین‌دیم کمک کرد تا به سرزمینش برود و در کمال تعجب پس از چند هفته او را ملاقات کرد، او دوباره به ساحل بازگشته بود. | ## بخش 3: دین‌دیم | دین‌دیم آنقدر به ژوائو وابسته شده بود که به محض دیدن او دمش را به سرعت حرکت داده و از سر شوق فریاد می‌کشید. دین‌دیم مدتی بعد به سرزمینش بازگشت اما دوباره آخر زمستان و نزدیک بهار به سواحل ریو دو ژانیرو، جایی که خانهٔ د سوزا قرار داشت، برگشت. | ## جمع‌بندی | دین‌دیم ۸ سال تمام این مسیر را از آرژانتین تا برزیل طی می‌کرد و به مدت ۸ ماه کنار دوستش و ناجی‌اش ژوائو می‌ماند.
موضوع مقاله: هلا هاسه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # هلا هاسه | مقدمه: هاسه اولین موزه دیجیتال آنلاین هلندی را دارد که به زندگی و کار یک نویسنده اختصاص داده شده است. | ## بخش 1: هلا هاسه | اوایل زندگی و تحصیلات هلن سرافیا هاسه در ۲ فوریه ۱۹۱۸ در باتاویا (که امروزه جاکارتا نام دارد)، پایتخت هند شرقی هلند (اندونزی کنونی) متولد شد. او دختر ویلم هندریک هاسه (۱۸۸۹–۱۹۵۵)، کارمند دولت و نویسنده، و کاتارینا دیهم وینزن‌هولر (۱۸۹۳–۱۹۸۳)، نوازندهٔ پیانو کنسرت بود. پیش از نخستین سالگرد تولد هلن، خانواده‌اش از باتاویا به بویتن‌زورخ (بوگور امروزی) نقل مکان کردند، زیرا آب‌وهوای معتدل‌تر این منطقه برای سلامت مادرش مفیدتر بود. در سال ۱۹۲۰، خانواده به روتردام هلند رفتند، و پدرش به‌طور موقت در شهرداری آن شهر مشغول به کار شد. هاسه در این شهر به کودکستان و سپس به مدرسه ابتدایی کاتولیک رفت، زیرا این نزدیک‌ترین مدرسه به خانه‌شان بود. | ## بخش 2: هلا هاسه | زمانی که مادرش بیمار شد و برای درمان به بیمارستان مسلولین داووس در سوئیس منتقل شد، هاسه ابتدا نزد پدربزرگ و مادربزرگ مادری‌اش در هیم‌استیده و سپس نزد پدربزرگ و مادربزرگ پدری‌اش در بارن فرستاده شد. در سال ۱۹۲۸، پس از بهبودی مادرش، خانواده دوباره به هند شرقی بازگشتند و در باندونگ ساکن شدند. او در اینجا وارد دبیرستان باتاویاس لیسئوم شد و به عضویت فعال در باشگاه ادبی السی درآمد. در سال ۱۹۳۵، خانواده‌اش سفری به هلند داشتند، که در آنجا هاسه متوجه تفاوت‌های فرهنگی بین جامعه هلندی و هند شرقی شد. پس از آن، هاسه به هلند رفت تا زبان هلندی بخواند، اما خیلی زود این رشته را رها کرد و در دانشگاه آمستردام به تحصیل زبان و ادبیات اسکاندیناوی پرداخت. | ## بخش 3: هلا هاسه | در آمستردام، او به یک گروه تئاتر دانشجویی پیوست و با یان فان للی‌فلد، همسر آینده‌اش، آشنا شد. فان للی‌فلد در سال ۱۹۴۰ از او دعوت کرد که به عنوان ویراستار مجله طنز پروپریا کورِس (در زبان لاتین به معنای «مراقبت شخصی») فعالیت کند. جوایز موفقیت‌های بزرگ او در عرصه نویسندگی و ادبیات و همچنین موفقیت تجاری آثارش تحسین منتقدان را برانگیخت و جوایز متعددی در طول سال‌ها فعالیت دریافت کرد. او هم برای نخستین رمان خود در سال ۱۹۴۸ و هم برای آخرین رمانش در سال ۲۰۰۳ جوایزی دریافت کرده است. | ## جمع‌بندی | از جمله معتبرترین جوایزی که برای مجموعه آثارش تا آن زمان به او اعطا شده می‌توان به جایزه کنستانتین هایخنس (۱۹۸۱) و جایزه پی.سی.
موضوع مقاله: زنان در سنگال | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # زنان در سنگال | مقدمه: طبق نظرسنجی سال ۲۰۰۵، نرخ شیوع ختنه زنان در سنگال شامل ۲۸ درصد از تمامی زنان بین ۱۵ تا ۴۹ ساله می‌شود. | ## بخش 1: زنان در سنگال | تاریخ تقسیم کار سنتی در سنگال به این صورت بوده که زنان مسئول وظایف خانگی مانند آشپزی، تمیزکاری و مراقبت از کودکان بودند. آن‌ها همچنین مسئول بخش عمده‌ای از کارهای کشاورزی، از جمله علف‌زنی و برداشت محصولات، برای محصولات رایجی مانند برنج بودند. این امر تا حدی به این دلیل بود که اصالت از مادر به پسر منتقل می‌شد و نسب مادری راهی برای تبدیل یک شاهزاده به پادشاه بود (به ویژه در پادشاهی‌های ولوف). زنان برجسته‌ای همچون یاسین بوبو، ندات یالا و خواهرش نجمت موبدی به عنوان الگوهایی برای زنان معاصر سنگال شناخته می‌شوند. در دهه‌های اخیر، تغییرات اقتصادی و شهرنشینی منجر به مهاجرت بسیاری از مردان جوان به شهرها، مانند داکار شده است. سازمان توسعه روستایی دولتی قصددارد تا زنان روستایی را سازماندهی کرده و آن‌ها را به‌طور فعال‌تری در فرایند توسعه مشارکت دهد. | ## بخش 2: زنان در سنگال | زنان نقش برجسته‌ای در کمیته‌های بهداشت روستا و برنامه‌های پیش از زایمان و پس از زایمان ایفا می‌کنند. در مناطق شهری، با وجود اینکه زنان در اسلام در جایگاه دوم قرار دارند، تغییرات فرهنگی باعث شده که زنان وارد بازار کار شوند و به عنوان کارمندان اداری و فروشگاه‌ها، کارگران خانگی و کارگران غیر ماهر در کارخانه‌های نساجی و کنسروسازی تن ماهی مشغول به کار شوند. سنگال کنوانسیون رفع هرگونه تبعیض علیه زنان را که توسط مجمع عمومی سازمان ملل متحد تصویب شده بود، تصویب کرد و همچنین پروتکل اضافی آن را نیز پذیرفت. سنگال همچنین یکی از امضاکنندگان منشور حقوق بشر و حقوق ملت‌های آفریقا است که در نشست اتحادیه آفریقا در سال ۲۰۰۳ تصویب شد. از سال ۲۰۱۱، فمینیست‌های سنگالی از کم‌کاری دولت در اجرای پروتکل‌ها، کنوانسیون‌ها و دیگر متونی که حقوق زنان را به‌طور قانونی محافظت می‌کنند، انتقاد دارند. ختنه زنان در برخی مناطق روستایی همچنان به عنوان یک عمل پایدار ادامه دارد، با وجود اینکه طبق قانون اساسی سال ۲۰۰۱ غیرقانونی اعلام شده است. | ## بخش 3: زنان در سنگال | حقوق قانونی زنان در ازدواج‌های چندهمسری و قوانین اسلامی مربوط به مالکیت اموال مشابه است. طبق نظرسنجی سال ۲۰۰۵، نرخ شیوع ختنه زنان شامل ۲۸ درصد از تمامی زنان بین ۱۵ تا ۴۹ سال است. ختنه زنان بیشتر در جنوب سنگال (۹۴ درصد در منطقه کُلدَ) و شمال‌شرقی سنگال (۹۳ درصد در منطقه ماتام) رواج دارد. نرخ ختنه زنان در دیگر مناطق پایین‌تر است: تامباکوندا (۸۶٪)، زیگینشور (۶۹٪)، و کمتر از ۵٪ در مناطق دیوربل و لوگا. | ## جمع‌بندی | نرخ شیوع ختنه زنان بسته به دین متفاوت است: ۲۹٪ از زنان مسلمان، ۱۶٪ از زنان انیمیس و ۱۱٪ از زنان مسیحی تحت ختنه قرار گرفته‌اند.
موضوع مقاله: لینا مروان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لینا مروان | مقدمه: لینا مروان بوزا (متولد ۱۹۷۰) نویسنده و استاد شیلیایی است.آثار او به زبان اسپانیایی نوشته شده ولی به ۱۲ زبان از جمله انگلیسی، ایتالیایی، پرتغالی، فرانسوی، و عربی و غیره ترجمه شده است. | ## بخش 1: لینا مروان | در سال ۲۰۱۱ او برنده جابزه جایزه آنا زگرس برای کیفیت کارش و در سال ۲۰۱۲ برنده جایزه جایزه سور خوانا اینس د لا کروز برای رمان شد.در سال ۲۰۲۳ جایزه معتبر جایزه ادبیات ایبروآمریکایی خوزه دونوسو را دریافت کرد. زندگی لینا مروانه، نویسنده و روزنامه‌نگار فرهنگی، متولد سانتیاگو، شیلی است و ریشه‌های فلسطینی و ایتالیایی دارد. در سال ۱۹۹۷، او موفق به دریافت کمک مالی از صندوق ملی توسعه فرهنگی و هنر شیلی (فوندارت) شد تا اولین مجموعه داستان کوتاه خود را به پایان برساند. یک سال بعد، او کتاب "لاس اینفانتاس" را منتشر کرد که با استقبال بسیار مثبت منتقدان شیلیایی و همچنین روبرتو بولانیو، نویسنده مشهور، روبرو شد. | ## بخش 2: لینا مروان | بولانیو در فوریه ۱۹۹۹ دربارهٔ این نسل از نویسندگان شیلیایی نوشت: «نسلی از نویسندگان (شیلیایی) هستند که قول می‌دهند همه را ببلعند. در صدر این نسل، به وضوح دو نام می‌درخشد: لینا مروانه و آلخاندرا کوستامانیا، و پس از آن‌ها نونا فرناندز و پنج یا شش زن جوان دیگر که به تمام ابزارهای ادبیات خوب مسلح هستند.» پیش از عزیمت به نیویورک برای تحصیل در مقطع دکترای ادبیات اسپانیایی-آمریکایی در دانشگاه نیویورک، مروانه دو رمان منتشر کرده بود. در ایالات متحده، او در سال ۲۰۰۴ برای رمان "میوه فاسد" از بنیاد گوگنهایم و در سال ۲۰۱۰ برای "خون در چشم" از بنیاد ملی هنرها (NEA) کمک هزینه دریافت کرد. در سال ۲۰۱۱، او موفق به دریافت جایزه جایزه آنا زگرس شد و یک سال بعد، بیستمین جایزه راهبه خوآنا اینِس د لا کروز را برای رمان "خون در چشم" در نمایشگاه بین‌المللی کتاب گوادالاخارا کسب کرد. | ## بخش 3: لینا مروان | هیئت داوران این جایزه متشکل از نویسندگان یولاندا آرروو پیزارو، آنتونیو اورتونیو ریورا و کریستینا ریورا گارزا بود. امروز، لینا مروانه به عنوان استاد نویسندگی خلاق به زبان اسپانیایی در دانشگاه نیویورک (ان وای یو) تدریس می‌کند. ردیابی ایدز در آمریکای لاتین، ترجمه آندره‌آ روزنبرگ, پالگریو مک‌میلان, ۲۰۱۴, ; نسخه اصلی سفر ویروسی: بحران سرایت جهانی در نوشتار ایدز، مقاله، بنیاد فرهنگی اقتصادی، سانتیاگو ۲۰۱۲, ۲۰۱۳ فلسطینی شدن، کرونیکل، انتشارات لیترال، آمریکا / کوناکالتا، مکزیک، فلسطین تکه تکه شده، وقایع نگاری/مقاله شخصی؛ خانه تصادفی ادبیات، سانتیاگو، ۲۰۲۱ ۲۰۱۴ علیه کودکان، مقاله-دیاتریب، تومبونا، مکزیک ، و پنگوئن خانه تصادفی , ۲۰۱۸ منطقه کور، مقاله، انتشارات پنگوئن رندوم هاوس، ۲۰۲۱ کنفرانس کوئیلتراها، مقاله، مناظره، ۲۰۲۴ مقالات تصویری پنج نفر در جستجوی شخصیت های خود، پروژه در حال انجام، قسمت اول به کارگردانی لوچانو میدان در مجلات انگلیسی زبان دو خط (کالیفرنیا)، بمب (نیویورک)، بررسی ادبی (نیویورک)، آجر (کانادا)، ن+1 (نیویورک)، کلمات بدون مرز (نیویورک)، قایق مست (ایالات متحده)، بررسی سفید (بریتانیا)، مجله لیترو (بریتانیا)، کتاب قهوه‌ای (امارات متحده عربی)، مجانب (ایالات متحده)، و موارد دیگر به چندین زبان. شورای ملی هنر، فوندارت، شیلی، برای لاس اینفانتاس (شورای ملی فرهنگ و هنر) ۲۰۰۴: کمک هزینه. | ## جمع‌بندی | برنامه هنرمندان در برلین، سرویس تبادلات آکادمیک آلمان (سرویس تبادل آکادمیک آلمانی؛ برای سیستم عصبی.
موضوع مقاله: لیلی گارافولیک | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لیلی گارافولیک | مقدمه: پیشه لیلی گارافولیک در سال ۱۹۳۴ تحصیلات خود را در دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه شیلی آغاز کرد و تحت آموزش مجسمه‌ساز برجسته، لورنزو دومینگز قرار گرفت.در سال ۱۹۴۴، او موفق به دریافت بورسیه گوگنهایم شد و به نیویورک سفر کرد. | ## بخش 1: لیلی گارافولیک | در آنجا در مدرسه جدید تحقیقات اجتماعی (که امروزه با نام نیو اسکول شناخته می‌شود) به تحصیل پرداخت و همزمان در آتلیه ۱۷ زیر نظر استاد حکاکی و چاپ، استنلی ویلیام هایتر، فعالیت کرد. گارافولیک که در درجه اول یک مجسمه‌ساز بود، با مواد مختلفی از جمله سنگ مرمر، چوب، برنز و سفال کار می‌کرد. | ## بخش 2: لیلی گارافولیک | از میان برجسته‌ترین آثار او می‌توان به مجسمه‌های شانزده پیامبر اشاره کرد که در بالای کلیسای لوردس در سانتیاگو، شیلی نصب شده‌اند. او از اعضای نسل ۴۰ محسوب می‌شد که شامل هنرمندان و مجسمه‌سازان مطرح شیلیایی مانند مارتا کولوین بود. | ## بخش 3: لیلی گارافولیک | در سال ۱۹۵۱، گارافولیک به عنوان استاد مجسمه‌سازی در دانشگاه شیلی منصوب شد و در طول سال‌های تدریس خود، شاگردان برجسته‌ای همچون سرخیو بادیلا کاستیلو و رائول والدیویزو را پرورش داد. | ## جمع‌بندی | در سال ۲۰۱۴، به مناسبت صدمین سالگرد تولد او، نمایشگاهی در سفارت شیلی در واشینگتن دی‌سی برگزار شد.
موضوع مقاله: پروژه زبان‌های در معرض خطر | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پروژه زبان‌های در معرض خطر | مقدمه: تاریخچه به گفته مدیر کاتالوگ زبان‌های در معرض خطر (ELCat)، لیل کمپبل، استاد زبانشناسی در کالج زبان‌ها و زبانشناسی مانوآ، این پروژه در ژوئن ۲۰۱۲ با هدف تبدیل شدن به یک منبع اطلاعاتی جامع و به‌روز در مورد زبان‌های در معرض خطر جهان راه‌اندازی شد. | ## بخش 1: پروژه زبان‌های در معرض خطر | کاتالوگ برای حمایت از مستندسازی و احیای زبان‌های در خطر انقراض، اطلاع‌رسانی به عموم و دانشمندان، کمک به اعضای گروه‌هایی که زبان‌هایشان در خطر است، و جلب توجه به زبان‌هایی که به شدت نیاز به حفاظت دارند، مورد نیاز است. | ## بخش 2: پروژه زبان‌های در معرض خطر | برای مثال، این سازمان زبان کانادایی متیس را به دلیل کاهش تعداد گویشوران مسلط آن، به شدت در معرض خطر طبقه‌بندی کرده. | ## بخش 3: پروژه زبان‌های در معرض خطر | چهار شریک مؤسس که در امر بنیان این نهاد نظارت داشتند، اولین شورای فرهنگی خلق، دانشگاه میشیگان شرقی، دانشگاه هاوایی در بخش زبان‌شناسی مانوآ و گوگل بودند. | ## جمع‌بندی | اکنون، عمدتاً توسط دو مؤسس نخست خود، یعنی اولین شورای فرهنگی خلق و دانشگاه هاوایی در مانوآ با هماهنگی شورای دولتی رهبری می‌شود.
موضوع مقاله: اوا ویلما | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # اوا ویلما | مقدمه: اوا ویلما باکاپ (زاده ۱۴ دسامبر ۱۹۳۳ – درگذشته ۱۵ مه ۲۰۲۱)، بازیگر و رقصنده سرشناس برزیلی بود که در طول دوران حرفه‌ای خود در آثار متعددی ظاهر شد. | ## بخش 1: اوا ویلما | یکی از معروف‌ترین نقش‌آفرینی‌های او در سریال تلویزیونی "Alô, Doçura" در دهه ۱۹۵۰ بود که محبوبیت گسترده‌ای برایش به ارمغان آورد. پدرش، اتو ریفل جونیور، یک متالورژیست آلمانی از منطقه جنگل سیاه در نزدیکی اشتوتگارت بود که در سال ۱۹۲۹ و در ۱۹ سالگی به برزیل (و به‌طور مشخص به ریودوژانیرو) مهاجرت کرد تا در یک شرکت متالورژی مشغول به کار شود. | ## بخش 2: اوا ویلما | مادر او، لوئیزا کارپ، در بوئنوس آیرس، آرژانتین متولد شده بود و فرزند خانواده‌ای یهودی از کیف (اوکراین) بود که به آرژانتین مهاجرت کرده بودند. والدین اوا ویلما در سائوپائولو با یکدیگر آشنا شدند، زمانی که پدرش به این شهر منتقل شد و مادرش نیز پس از زندگی در بوئنوس آیرس به برزیل نقل مکان کرد. | ## بخش 3: اوا ویلما | او به مدت ۲۳ سال با بازیگر جان هربرت مزدوج بود و از این ازدواج صاحب دو فرزند به نام‌های ویویان و جان جونیور شد. مرگ اوا ویلما در ۱۵ مه ۲۰۲۱ و در سن ۸۷ سالگی در بیمارستان آلبرت اینشتین واقع در سائوپائولو بر اثر ابتلا به سرطان تخمدان درگذشت. | ## جمع‌بندی | مرگ او پایان زندگی یک چهره محبوب و تأثیرگذار در صنعت سرگرمی برزیل بود که سال‌ها در عرصه بازیگری و رقص خوش درخشید.
موضوع مقاله: نانسی فولبر | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نانسی فولبر | مقدمه: 71, ISBN 978-0-313-30331-9 یک اقتصاددان فمینیست آمریکایی است که بر اقتصاد خانواده، کار غیر بازاری و اقتصاد مراقبت تمرکز دارد. | ## بخش 1: نانسی فولبر | او از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۳ رئیس انجمن بین‌المللی اقتصاد فمینیستی (IAFFE) بود، از سال ۱۹۹۵ به عنوان ویراستار همکار مجله اقتصاد فمینیستی فعالیت کرده و همچنین عضو هیئت تحریریه مجله زنان، سیاست و سیاست‌گذاری است. فولبر استدلال می‌کند که اقتصاددانان اصلی به اندازه کافی به اقتصاد مراقبت توجه نمی‌کنند. این امر برای زنان مضر است، زیرا حذف کار غیر بازاری و کار مراقبتی از تحلیل‌های اقتصادی اصلی می‌تواند زنان و کودکان را به حاشیه براند و سهم آن‌ها در خانه و جامعه را بی‌ارزش کند. مراقبت نوع خاصی از کار است زیرا «به‌طور ذاتی انگیزه‌بخش است»، یعنی نه تنها پول باعث انگیزش افراد برای مراقبت می‌شود. | ## بخش 2: نانسی فولبر | فولبر استدلال می‌کند که کار مراقبتی به‌طور تاریخی بی‌ارزش شده است، زیرا به‌طور عمده توسط زنان و با هزینه کم یا بدون هزینه ارائه شده است. در این راستا، فولبر از خود می‌پرسد چرا زنان مشاغل مراقبتی را انتخاب می‌کنند و بر این باور است که ساخت اجتماعی زنانه‌بودن پیوندی میان زنانه‌بودن و مراقبت ایجاد می‌کند. فولبر معتقد است که تنها از طریق همکاری جمعی برای تضمین تأمین و کیفیت بهتر مراقبت، به‌طور مستقل از بازار، می‌توان اطمینان حاصل کرد که مسئولیت مراقبت به‌طور عادلانه توزیع شده و به‌طور نامتناسبی بر دوش زنان قرار نگیرد. در کتاب معروف خود قلب نامرئی (The Invisible Heart)، فولبر به بررسی بازار و رقابت فردی می‌پردازد که این رقابت ایجاد می‌کند و استدلال می‌کند که مراقبت ضروری از سالمندان و کودکان در بازار تأمین نمی‌شود، با این حال هنوز برای جامعه حیاتی است. | ## بخش 3: نانسی فولبر | به‌طور تاریخی زنان این مراقبت را یا به‌عنوان کار غیر بازاری یا کار بازاری با دستمزد کم تأمین کرده‌اند. فولبر به بررسی ساختارهای اجتماعی و دولتی که از مراقبت پشتیبانی می‌کنند و آن را تأمین می‌کنند، و تکامل آن‌ها در طول تاریخ پرداخته است. او در پایان نتیجه می‌گیرد که همه ما مسئولیت داریم از دیگران مراقبت کنیم و چشم‌اندازی برای آینده ارائه می‌دهد که در آن مراقبت و کار مراقبتی اولویت بیشتری پیدا کرده و حمایت بیشتری از آن‌ها صورت گیرد. فولبر همچنین به‌طور گسترده‌ای دربارهٔ سازمان اجتماعی زمان نوشته است، به‌ویژه زمانی که به مراقبت از کودکان و سالمندان اختصاص می‌یابد و چگونه سیاست‌های خانواده و نهادهای اجتماعی انتخاب‌های افراد بین کار پرداختی و غیرپرداختی را محدود می‌کنند. | ## جمع‌بندی | او همچنین نویسندهٔ وبلاگ «Economix» در نیویورک تایمز است، فرصتی که او گفته است از آن لذت می‌برد، زیرا «اکثر دانشگاهیان زمان زیادی را صرف نوشتن مطالبی می‌کنند که تعداد کمی از افراد آن‌ها را می‌خوانند».