موضوع مقاله: یوگند (مجله) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # یوگند (مجله) | مقدمه: مجلۀ یوگند (به آلمانی: «جوان») (۱۹۴۰–۱۸۹۶ میلادی) یک مجلهٔ هنری تأثیرگذار آلمانی بود. | ## بخش 1: یوگند (مجله) | این هفته‌نامه که توسط گئورگ هیرت در مونیخ تأسیس شد و تا زمان مرگش در سال ۱۹۱۶ میلادی آن را منتشر کرد، در ابتدا قصد داشت هنر و صنایع‌دستی آلمان را به نمایش بگذارد، اما در عوض به دلیل نمایش نسخۀ آلمانی آر نُوو مشهور شد. همچنین به‌ خاطر تصویرسازی روی‌ جلدهای بسیار درخشان و لحن سرمقاله‌ای رادیکال و تأثیر آوانگاردش بر هنر و فرهنگ آلمان برای دهه‌ها شهرت داشت و در نهایت جنبش یوگنداشتیل («سبک جوان») را در مونیخ و وایمار و مستملکات هنرمندان دارمشتات راه‌اندازی کرد. این مجله، همراه با چندین مجلۀ دیگر که کم و بیش همزمان راه‌اندازی شدند، از جمله: پان، زیمپلیتسیموس، دکوراتیوه کونست («هنر تزئینی») و دویچه کونست اوند دکوراتسیون («هنر و تزئینات آلمانی») در مجموع باعث برانگیختن علاقه در بین صنعتگران ثروتمند و هنر سالاری شد که بیشتر علاقه به یوگنداشتیل را از هنر دو‌بعدی (طراحی گرافیک) به هنر سه‌بعدی (معماری) و همچنین هنرهای کاربردی بیشتر گسترش داد. سنت گزامت‌کونست‌ورک آلمان («اثر هنری درهم‌آمیخته») در نهایت ادغام شد و این علایق را به جنبش باوهاوس تبدیل کرد. تاریخچه گئورگ هیرت این مجله را در سال ۱۸۹۶ میلادی برای راه‌اندازی یک رنسانس فرهنگی جدید در مونیخ تأسیس کرد. در هفت جلد اول، او بیش از ۲۵۰ هنرمند را به نمایش گذاشت که اکثریت آن‌ها ناشناخته بودند. | ## بخش 2: یوگند (مجله) | فرانتس شوئنبرنر ناشر شد و مجموعه ای از ویراستاران هنری در جلد و تصویرسازی‌های آن نقش داشتند، از جمله: هانس ای. هیرش، تئودور ریگلر و ولفگانگ پتزت، به همراه فریتز فون اوستینی و آلبرت متیو برای ویرایش متون، و هاینریش فرانتس لانگ به عنوان ویرایشگر عکس. تأثیرات مرتبط همان‌طور که جاه طلبی‌های اولیه هنرها و صنایع دستی کم رنگ شد و هنر نو آلمانی بر زیبایی‌شناسی مجله تسلط یافت، تصاویر نمادین از جوانان برهنه در صحنه‌های ایده‌آل طبیعت بیشتر به تصویر کشیده شد. همراه با دیگر نمادهای طبیعت در جادویی‌ترین حالت خود — نیمف‌ها، سانتورها، و ساتیرها — ارتباط بین یوگنداشتیل و جنبش لبنس‌رفورم («اصلاح زندگی») که بازگشت به یک سبک زندگی «طبیعی» را تشویق می‌کرد، رشد کرد. این مجله علاوه بر تصاویر مدرن و تزئینات آر نُوو، هنر امپرسیونیستی و اکسپرسیونیستی را نیز به نمایش می‌گذاشت. این مجله همچنین به موضوعات طنز و انتقادی در فرهنگ، مانند نفوذ فزاینده کلیساها (به ویژه کاتولیک)، و راست سیاسی در حزب مرکزی پرداخت. | ## بخش 3: یوگند (مجله) | منتقد مجلۀ ادبی ییل، نگرش ویراستاری را با اشاره به این نکته خلاصه کرد که «پلتفرم سیاسی و اجتماعی یوگند یک اپوزیسیون [بود] – مخالفت با همه چیز». با تمام این اوصاف، سهم یوگند در ادبیات اوایل دورۀ مدرن، به ویژه در مقایسه با مجلۀ رقیب آلبرت لانگن زیمپلیتسیسیموس که در سال ۱۸۹۶ میلادی تأسیس شد، کم بود. این رویکرد در اواسط دهۀ ۱۹۲۰ میلادی تغییر کرد، زمانی که شروع به پذیرایی کرد، و سپس وارد گفتگو با گروه‌هایی از هنرمندان جوان شد که از رویکردهای سنتی هنر در اواخر قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰ میلادی در یوگنداشتیل در چندین شهر آلمان گسسته بودند و همچنین مجموعه‌ای از به اصطلاح جدایی‌ها در پاریس، وین، مونیخ، برلین، درسدن و جاهای دیگر. پس از سال ۱۹۳۳ میلادی، مجله مجبور شد به نازی‌ها پاسخ دهد، که دید سرمقالۀ خود را به تبلیغات نئوکلاسیک مورد تأیید رژیم محدود می‌کرد، در نمایشگاه بزرگ هنر آلمان در سال ۱۹۳۷ میلادی، که در مقابل ۶۵۰ قطعه اثر مصادره شده از موزه‌های آلمان در نمایشگاه هنر منحط ارائه شد. | ## جمع‌بندی | میراث استفاده از ادغام و تطبیق حروف نوشتاری در تصویر همچنان بر طراحی گرافیک تأثیر می‌گذارد.