موضوع مقاله: هارولد هنری شولتز | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # هارولد هنری شولتز | مقدمه: هارولد هنری شولتز (به انگلیسی: ؛ ۲۸ ژانویه ۱۹۲۵ – ۱۶ مه ۱۹۹۵) سرجوخه تفنگدار دریایی آمریکا بود که در جریان نبرد ایوو جیما در جنگ جهانی دوم مجروح شد. | ## بخش 1: هارولد هنری شولتز | او عضو گشتی بود که قله کوه سوریباچی را تصرف کرد و نخستین پرچم آمریکا را در ۲۳ فوریه ۱۹۴۵ بر فراز ایوو جیما برافراشت. شولتز یکی از شش تفنگدار دریایی بود که پرچم جایگزین بزرگ‌تر را در همان روز بر قله کوه برافراشتند و این لحظه در عکس نمادین «برافراشتن پرچم در ایوو جیما» ثبت شد. سپاه تفنگداران دریایی در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۶ پس از بررسی اعلام کرد که او در عکس تاریخی‌ای حضور دارد که جو رزنتال، عکاس جنگی آسوشیتد پرس، گرفته بود. همچنین مشخص شد که شولتز به‌اشتباه به‌جای سرباز یکم فرانکلین ساوزلی شناسایی شده بود و جان بردلی، امدادگر نیروی دریایی که پیش‌تر یکی از برافرازندگان پرچم تلقی می‌شد، اصلاً در عکس حضور نداشت. شولتز در طول زندگی‌اش هرگز به‌طور علنی نقش خود در این رویداد تاریخی را فاش نکرد. یادمان جنگی سپاه تفنگداران دریایی در آرلینگتون، ویرجینیا بر پایه همین عکس تاریخی ساخته شده‌است. او به گروهان ایزی (E)، گردان دوم، هنگ ۲۸ تفنگداران دریایی از لشکر پنجم تفنگداران دریایی منسوب شد که در سال ۱۹۴۴ فعال شد و آموزش خود را در کمپ پندلتون آغاز کرد. در سپتامبر، لشکر به کمپ تاراوا نزدیک هیلو (هاوایی) فرستاده شد تا برای حمله به ایوو جیما آمادگی بیشتری کسب کند. در ۲۳ فوریه، همراه با پنج تفنگدار دریایی دیگر، به برافراشتن پرچم دوم و بزرگ‌تر بر فراز کوه سوریباچی کمک کرد. هنگ ۲۸ تفنگداران دریایی از لشکر پنجم در بخش جنوب‌شرقی جزیره نزدیک‌ترین نقطه به کوه سوریباچی فرود آمد. مأموریت هنگ ۲۸ تصرف کوه سوریباچی در روز نخست بود اما به دلیل مقاومت شدید ژاپنی‌ها این هدف محقق نشد. در ۲۱ فوریه تفنگداران دریایی به سمت شرقی کوه رسیدند و تا شامگاه ۲۲ فوریه بیشتر کوه را محاصره کردند. صبح ۲۳ فوریه، گشتی ۴۰ نفره عمدتاً از دسته سوم گروهان ایزی، گردان دوم هنگ ۲۸ از کوه سوریباچی بالا رفت. پس از تیراندازی تک‌تیراندازها و درگیری کوتاهی در لبه آتشفشان، آنها موفق به تصرف کوه و برافراشتن پرچم آمریکا بر قله شدند. سرباز یکم شولتز عضو این گشتی بود و از جمله تفنگدارانی بود که هنگام و پس از برافراشتن پرچم نگهبانی می‌دادند. این پرچم ساعاتی بعد با پرچم بزرگ‌تری توسط چهار تفنگدار از دسته دوم جایگزین شد و سرباز یکم شولتز و سرباز یکم هارولد کلر نیز که عضو گشتی ستوان شرایر بودند به آنها پیوستند. سرباز یکم شولتز (سمت چپ تصویر)، جان بردلی (مرکز) ساعت ۸ صبح ۲۳ فوریه ۱۹۴۵، سرهنگ‌یار چندلر دبلیو. جانسون، فرمانده گردان دوم هنگ ۲۸ تفنگداران دریایی، دستور داد گشتی‌ای به اندازه یک دسته از کوه سوریباچی بالا رود تا ستیغ را تصرف کند. | ## بخش 2: هارولد هنری شولتز | سروان دیو سورنس، فرمانده گروهان ایزی، باقی‌مانده دسته سوم و دیگر اعضای گردان را گرد آورد و گشتی ۴۰ نفره‌ای شامل دو امدادگر نیروی دریایی و برانکاردبر تشکیل داد. ستوان‌یار شرایر از سوی سرهنگ‌یار جانسون مأمور شد که در صورت امکان پرچم گردان را بر قله برافرازد تا نشانه تأمین بودن ستیغ باشد. در مسیر صعود که گاه دشوار بود، تیراندازی پراکنده‌ای از سوی تک‌تیراندازان ژاپنی صورت گرفت. هنگامی که ستوان شرایر و نیروهایش به لبه آتشفشان رسیدند، درگیری کوتاهی با ژاپنی‌ها رخ داد. پس از یافتن لوله آهنی آب ژاپنی برای بهره‌گیری به‌عنوان میله پرچم، پرچم گردان توسط ستوان شرایر، گروهبان هنری هنسن و سرجوخه چارلز لیندبرگ به آن بسته شد. پرچم حدود ساعت ۱۰:۳۰ توسط ستوان شرایر، استوار ارنست توماس، گروهبان هنسن و سرجوخه لیندبرگ برافراشته شد. دیدن پرچم ملی بلافاصله سبب فریاد شادی تفنگداران دریایی، ملوانان و نگهبانان ساحلی در جنوب ایوو جیما و سرنشینان کشتی‌های نزدیک ساحل شد. گروهبان یکم لو لوئری، عکاس مجله «لدرنک» و تنها عکاسی که گشتی را همراهی می‌کرد، چندین عکس از پرچم نخست پیش و پس از برافراشتن گرفت. آخرین عکس او درست پیش از آن بود که نارنجک ژاپنی نزدیک بود جانش را بگیرد و دوربینش شکست. از میان شرکت‌کنندگان در برافراشتن نخست، استوار توماس در ۳ مارس و گروهبان هنسن در ۱ مارس کشته شدند و سرجوخه لیندبرگ در ۱ مارس مجروح شد. به دستور سرهنگ‌یار جانسون، سروان سورنس به گروهبان مایکل سترنک، فرمانده جوخه تفنگ از دسته دوم، دستور داد سه تفنگدار از جوخه‌اش را برای برافراشتن پرچم دوم به قله ببرد. سترنک سرجوخه هارلون بلاک، سرباز یکم آیرا هیز و سرباز یکم فرانکلین ساوزلی را انتخاب کرد. سرباز یکم رنه گانیون، پیک گردان دوم برای گروهان ایزی، مأمور بردن پرچم جایگزین به بالای کوه و بازگرداندن پرچم نخست شد. پس از رسیدن به قله، هیز و ساوزلی لوله فولادی ژاپنی‌ای یافتند تا پرچم را به آن ببندند. هنگامی که چهار تفنگدار دریایی در آستانه برافراشتن پرچم بودند، گروهبان سترنک فریاد زد که دو تفنگدار از گشتی ستوان شرایر (سرباز یکم شولتز و سرباز یکم کلر) به کمک بیایند. به دستور ستوان شرایر، پرچم دوم توسط گروهبان سترنک، سرجوخه بلاک، سرباز یکم هیز، سرباز یکم ساوزلی، سرباز یکم شولتز و سرباز یکم کلر برافراشته شد در حالی که میله پرچم نخست توسط سرباز یکم گانیون و سه تفنگدار دریایی پایین آورده می‌شد. برای نگه‌داشتن میله پرچم در وضعیت عمودی، چهار تفنگدار آن را نگه داشتند و شولتز و کلر و دیگران سنگ در پایه میله چیدند. جو رزنتال، عکاس جنگی آسوشیتد پرس، همراه با دو عکاس تفنگداران دریایی (گروهبان بیل جنوست و سرباز رابرت کمپبل) به‌موقع از کوه بالا رفته بود و توانست عکس سیاه‌وسفید تاریخی خود را از دومین برافراشتن پرچم بگیرد. | ## بخش 3: هارولد هنری شولتز | این بنای یادبود توسط فلیکس دو ولدون بر اساس تصویر دومین برافراشتن پرچم بر کوه سوریباچی پیکرتراشی شد. از ۲۳ ژوئن ۲۰۱۶، هارولد شولتز به‌عنوان پنجمین پیکره برنزی از پایه میله پرچم بر این یادمان شناخته می‌شود و فرانکلین ساوزلی به‌عنوان سومین پیکره به‌جای پنجمین شناسایی شده‌است. معاون رئیس‌جمهور ریچارد نیکسون، وزیر دفاع چارلز اروین ویلسون، قائم‌مقام وزیر دفاع رابرت اندرسون و ژنرال لمیوئل سی. آیرا هیز، یکی از سه برافرازنده زنده پرچم (هیز، شولتز و کلر) که بر یادمان به تصویر کشیده شده‌اند، نیز در ردیف جلو نشسته بود. همان روز افسر اطلاع‌رسانی عمومی تفنگداران دریایی از او دربارهٔ هویت همه برافرازندگان پرچم در عکس پرسید. گانیون شش نفر را چنین شناسایی کرد: گروهبان سترنک، سرباز یکم ساوزلی، امدادگر نیروی دریایی جان بردلی، سرباز یکم آیرا هیز، گروهبان هنری هنسن و خودش. بردلی که در بیمارستان دریایی اوکلند در اوکلند (کالیفرنیا) از زخم‌هایش بهبود می‌یافت، به بیمارستان دریایی بتزدا در بتزدا (مریلند) منتقل شد و عکس رزنتال به او نشان داده شد و گفته شد که در آن حضور دارد. اما هیز با همه هویت‌ها جز هنسن موافق بود و گفت کسی که در پایه میله پرچم است بلاک است نه هنسن. سرهنگ تفنگداران دریایی به هیز گفت که هویت‌ها در ۸ آوریل اعلام عمومی شده و تغییر نخواهد کرد و از او خواست دیگر دربارهٔ این موضوع سخنی نگوید. بررسی سپاه تفنگداران دریایی دربارهٔ هویت شش برافرازنده پرچم دوم در دسامبر ۱۹۴۶ آغاز شد و در ژانویه ۱۹۴۷ به این نتیجه رسید که بلاک در پایه میله پرچم حضور دارد نه هنسن و هیچ سرزنشی متوجه کسی نیست. شناسایی شولتز (۲۰۱۶) امکان حضور هارولد شولتز در عکس نخستین بار در نوامبر ۲۰۱۴ به‌صورت علنی مطرح شد، هنگامی که روزنامه «اوماها ورلد هرالد» نوشتاری منتشر کرد که شناسایی‌های پذیرفته‌شده را بر پایه پژوهش‌های دو تاریخ‌پژوه آماتور به نام‌های اریک کرل و استیون فولی زیر سؤال می‌برد. در ژوئن ۲۰۱۶ نتیجه‌گیری شد که هارولد شولتز در عکس حضور دارد و جان بردلی در آن نیست. فرانکلین ساوزلی (نه شولتز) اکنون در جایگاهی قرار دارد که پیش‌تر به بردلی نسبت داده شده بود (چهارمین نفر از چپ) و شولتز در جایگاه پیشین ساوزلی (دومین نفر از چپ) قرار گرفته‌است. شولتز در طول زندگی‌اش هرگز به‌صورت علنی اعلام نکرد که یکی از برافرازندگان پرچم در عکس است. تحلیلگران بر این باورند که او می‌دانسته در تصویر نمادین حضور دارد اما تصمیم گرفته درباره‌اش سخن نگوید. نادخترش دزرین مکداول ادعا کرد که در اوایل دهه ۱۹۹۰ هنگام یک شام خانوادگی، زمانی که مادرش حواسش پرت بود، شولتز به او گفت که یکی از برافرازندگان پرچم در ایوو جیما بوده و دیگر هرگز درباره‌اش سخن نگفت. شناسایی کلر (۲۰۱۹) در اکتبر ۲۰۱۹، سومین بررسی سپاه تفنگداران دریایی مشخص کرد که هارولد کلر در عکس رزنتال به‌جای رنه گانیون (پنجمین نفر از چپ) حضور دارد. گانیون که پرچم بزرگ‌تر دوم را به بالای کوه سوریباچی برده بود، هنگام برافراشتن پرچم دوم در حال کمک به پایین آوردن میله پرچم نخست و برداشتن آن بود. | ## جمع‌بندی | همانند شولتز، کلر نیز هرگز به‌صورت علنی از نقش خود به‌عنوان برافرازنده پرچم یا حضورش در عکس سخن نگفت.