موضوع مقاله: دیدگاه آیین بهائی درباره زندگی پس از مرگ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # دیدگاه آیین بهائی درباره زندگی پس از مرگ | مقدمه: دیدگاه آیین بهائی درباره زندگی پس از مرگ ، بهائیت وجود زندگی پس از مرگ را تأیید می‌کند، هرچند همه جزئیات آن را تعریف نمی‌کند. | ## بخش 1: دیدگاه آیین بهائی درباره زندگی پس از مرگ | گفته می‌شود جان پس از مرگ ارزش اعمال خود را درمی‌یابد و مرحله جدیدی از رابطه آگاهانه با خداوند را آغاز می‌کند، هرچند تجربیات منفی نیز ممکن است. مرگ ، روح و زندگی پس از مرگ آموزه‌ها و باورها جان تابع قوانین طبیعی دانسته نمی‌شود. در عوض، تابع قانون معنوی به‌عنوان پیمانی میان انسان و خداست و هویت خود را در لحظه انعقاد نطفه می‌یابد، اما نه «در» جسم، بلکه مرتبط با آن، همانند نور در برابر آینه. نوشته‌های بهائی مسئله ذهن و جسم را با قیاس‌های گوناگونی برای بیان استقلال روح از جسم توصیف می‌کنند. 109-182, 1998.بهشت نزدیکی روح به خداست، نه مکانی بلکه حالتی، که در آن تکامل معنوی ابدی جریان دارد. دوزخ نیز به‌همین‌سان دوری از خداست، نه مکانی، بلکه ناتوانی در درک و کاربست فضایل و رهنمودهای الهی. پیشرفت حتی از بدترین حالت نیز در جهان دیگر ممکن است، اما نه تا زمانی که فرد اساساً بر رد فضایل الهی غلبه کند. برچسب‌هایی که به خود می‌زنیم و الهیاتی که ادعا می‌کنیم به آن پایبندیم به اندازه واقعیت فضایل معنوی مانند شجاعت، عدالت، محبت، فهم و غیره که آزادانه در زندگی‌مان بیان می‌شوند اهمیت ندارند. رشد زندگی معنوی چه در این دنیا و چه در آن دیگری در پرورش «روح ایمان» که موهبتی از روح‌القدس است به نقطه عطفی می‌رسد و سپس در روح فرد به رشد خود ادامه می‌دهد. اما اگر توانایی ما در بیان فضایل الهی مشروط باشد، حال ما در آخرت نیز مشروط است — طیفی از دستاوردها وجود دارد. از این رو، محیطی شبیه به برزخ برای کسانی که فضایل الهی را به‌خوبی نپذیرفته‌اند و کسانی که آن‌ها را به‌طور کامل رد نکرده‌اند ممکن است. بهائیان بر این باورند که هدف مهمی از وحی، هدایت رشد معنوی فرد است و پذیرش پیامبر خدا فرصت مهمی برای پیشبرد دستاورد مشروط کشف خود فضایل و بیان آن‌هاست. اگر کسی در دستیابی به این‌ها به درجه‌ای برتر موفق شود، آن شخص از جهان آخرت به سود همه بشریت خواهد بود، در حالی که کسانی که از خدا دورند دیگر هیچ قدرتی برای تأثیرگذاری بر زندگان ندارند. در واقع، شر در جهان دیگر به‌عنوان یک نیرو دیده نمی‌شود — افراد شرور «ضعیف‌شده» و «ناتوان» توصیف می‌شوند و روایت‌های «تسخیر» درباره کسانی است که تسلیم هوس‌های تاریک‌تر و طبیعت پست‌تر خود شده‌اند.هرچند بهشت بیشتر یک حالت است تا یک مکان، باز هم به‌عنوان قلمرویی توصیف می‌شود که در آن کسانی که به خدا نزدیکند به یکدیگر نیز نزدیک هستند. | ## بخش 2: دیدگاه آیین بهائی درباره زندگی پس از مرگ | در حالی که فرد تغییرات چشمگیری از تولد و مراحل زندگی در این دنیا، سپس مرگ و زندگی پس از آن را تجربه می‌کند، بهائیان بر این باورند که همان روح، همان هویت، در میان تغییرات چشمگیر اوضاع باقی می‌ماند. این مانند رفتن به مکانی دور نیست — آخرت نیز «اینجاست»، ناپیدا برای کسانی که بر زمین زندگی می‌کنند. مرگ رها کردن قالب جسمانی و نیازهای آن است و هویت واقعی خود را ندارد.روز حساب درباره زمان پس از ظهور یک مظهر جدید الهی تلقی می‌شود که در آن پیروان دور قبلی داوری/آزمایش می‌شوند. اگر تأیید شوند «برانگیخته» می‌شوند یا «باز می‌گردند» (نه به‌عنوان افراد بلکه به‌عنوان انواع انسان‌ها، همانطور که یحیای تعمیددهنده بازگشت الیاس بود اما خود الیاس نبود.) اوضاع رستاخیز جمعی در «آخرالزمان» به زمانی اشاره دارد که این فرایند جهانی خواهد شد نه محدود به یک کشور یا قوم. این یکی از دلایل بسیاری است که بهائیان به بازگشت حرفی همان روح فردی به زمین، آنگونه که معتقدان به تناسخ باور دارند، اعتقاد ندارند. بنابراین این روز داوری با داوری که پس از مرگ اتفاق می‌افتد یکسان نیست، اما در آنجا نیز داوری وجود دارد و واقعیت پشت کلماتی که فرد با آن‌ها زیسته سنجیده می‌شود. پاداش‌ها برای کاربست درست فضایل و مجازات‌ها برای کاربست نادرست آن‌ها تسویه می‌شوند، اما یادگیری مستمر همچنان از آخرین لحظات زندگی زمینی آغاز می‌شود. بهائیان بر این باورند که ما کسانی را که می‌شناختیم و کسانی که پیش از ما درگذشته‌اند خواهیم شناخت و با آن‌ها گفتگو خواهیم کرد.بیان اطلاعات درباره آخرت در این زندگی ذاتاً محدود است. واقعیت‌های دومی حتی به‌عنوان مفاهیم در اولی در دسترس نیستند — آن‌ها وصف‌ناپذیرند. قداست طبیعت انسانی هنگامی تأیید می‌شود که نور خدا را بازتاب دهد، حقایق هستی آشکار شوند، ترس اساسی از مرگ از بین برود، و پذیرش جهانی ادیان به‌عنوان حاصل از یک منبع فراهم آید. قوانین و مقررات از جمله قوانین خاصی که بهائیان باید در مورد مرگ رعایت کنند، بسته به قانون مدنی کشورشان، عبارتند از: آتش‌سپاری یا بالزام‌سازی مجاز نیست. این به روح آسیبی نمی‌زند، اما جسم باید محترم شمرده شود و به‌طور کلی نباید تخریب یا آسیب ببیند. خودکشی به‌عنوان رد برنامه خداوند برای انسان‌ها تلقی می‌شود و برای پیروان دین ممنوع است. دین می‌آموزد که روح پیروان در صورت خودکشی می‌تواند «از نظر معنوی رنج ببرد»، اما توصیه می‌شود خانواده‌های سوگوار تسلی یابند. | ## بخش 3: دیدگاه آیین بهائی درباره زندگی پس از مرگ | هیچ مراسم عزاداری خاصی مقرر نشده، اما نمازی مشترک برای خواندن برای بهائیان درگذشته وجود دارد. انگشتری با کتیبه‌ای وجود دارد که بهائیان هنگام دفن باید بپوشند و جسم در کفنی پیچیده شود. کتیبه باید (به هر ترجمه زبانی) بخواند: «از خدا آمدم و به سوی او باز می‌گردم، جدا از همه چیز جز او، چنگ زده به نام او، رحمان، رحیم.» جسم باید در تابوتی دفن شود. عزاداری، درد و رنج از دست دادن تماس با دوستان و خویشان برای بهائیان، جدا از مسائل فرهنگی و هنجارهای اجتماعی، به‌عنوان مرحله دیگری از زندگی توصیف می‌شود. این حالت موقت روزی تغییر خواهد کرد، همان‌طور که روزی نوزاد در رحم از طریق تولد وارد دنیای مادی و در کنار خانواده و دوستان می‌شود. بهاءالله بدون پرهیز از احساس از دست دادن، بر حس رمز و راز در مرگ تأکید می‌کند و خاطرنشان می‌سازد که هرچند برخی جنبه‌های مرگ و آخرت را بیان کرده است: چون این برای هیچ‌کس آشکار نیست، در عوض با واقعیت مرگ دست و پنجه نرم می‌کنیم.بهائیان هنجارهای فرهنگی جوامعی که در آن زندگی می‌کنند را می‌پذیرند. برای مثال، در میان بومیان پاپوآ گینه نو، در حالی که مبلغان مسیحی آشکارا با هنرها و اجراهای سنتی تدفین مخالفت کرده بودند، بهائیان تولید آن‌ها را به‌عنوان شکلی از عبادت تشویق کردند. بنابراین، در حالی که بهائیان نالیک توسط سایر نالیک‌ها به‌عنوان داوران دانش و اعمال سنتی شناخته می‌شوند، مأموریت‌های مسیحی و پیروان آن‌ها به‌عنوان مخالف kastom دیده می‌شوند.بهائیان بر این باورند که نمازهای این دنیا برای کسانی که درگذشته‌اند مفید است، همان‌طور که نمازهای آنان برای ما که هنوز در این دنیا زندگی می‌کنیم مفید است. علاوه بر این، یادآوری زندگی درگذشتگان، دستاوردهای فضایل آن‌ها و خدماتی که به نام آن‌ها انجام می‌شود در واقع به کمک کسانی می‌آید که درگذشته‌اند. ویرایش دوم که در سال ۲۰۰۲ در استرالیا منتشر شد، هنجارهایی را که می‌توان از بهائیان در صورت احتضار یا مرگ انتظار داشت ذکر کرد. در آن آمده است که بهائیان به زندگی پس از مرگ اعتقاد دارند و بر این باورند که جان در لحظه انعقاد نطفه آفریده می‌شود و فردیت خود را در قلمرویی ابدی حفظ خواهد کرد. جسم که به چراغی تشبیه شده که نور روح را در مدت حضورش در این دنیا نگه می‌دارد، باید با احترام رفتار شود. | ## جمع‌بندی | جسم باید پس از مرگ تا حد ممکن کمتر جابجا شود و دفن باید در فاصله یک ساعت سفر از شهر یا روستایی که مرگ در آن رخ داده انجام شود.