موضوع مقاله: آنا دل کونته | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آنا دل کونته | مقدمه: آنا دل کونته (متولد ۱۹۲۵) نویسندهٔ غذاهای بریتانیایی متولد ایتالیا است که آثارش علاوه بر ارائهٔ دستور پخت، به تاریخچهٔ غذا نیز می‌پردازد. | ## بخش 1: آنا دل کونته | او که از سال ۱۹۴۹ در انگلستان ساکن بوده، در افزایش آگاهی مردم این کشور از غذاهای ایتالیایی تأثیرگذار بوده است: کتاب «تصویر پاستا» ی او که در سال ۱۹۷۶ منتشر شد، به عنوان «نیروی مؤثر در هدایت [انگلیسی‌ها] به فراتر از سرزمین اسپاگتی بول، ماکارونی پنیری و راویولی کنسروی» توصیف شده است. با این حال، او در سال ۲۰۰۹ همچنان منتقد آشپزی «بریتانیایی» بود: با ترکیب بیش از حد مواد اولیه و رنج بردن از ذائقهٔ انگلیسی‌ها برای طعم‌های بسیار قوی‌تر، این آشپزی فاقد ظرافت‌های اصیل مدیترانه‌ای خود بود. زندگی و آثار دل کونته در سال ۱۹۲۵ در یک خانوادهٔ مرفه و بافرهنگ میلانی متولد شد؛ پدرش دلال سهام و انگلوفیل بود، در حالی که مادرش، که با او رابطهٔ پرفراز و نشیبی داشت، از «خانوادهٔ اشرافی خوب» بود. سه سال پس از راهپیمایی رم به دنیا آمد و ایدئولوژی دولت فاشیستی حضور مداومی در زندگی اولیه‌اش داشت: کار پدرش ایجاب می‌کرد که عضو حزب فاشیست باشد و او به یاد می‌آورد که مجبور بود «بازوبندها و یونیفرم‌های احمقانه بپوشد، در غیر این صورت نمی‌توانست به مدرسه برود». پس از گذراندن بخشی از سال‌های جنگ در امیلیا-رومانیا - جایی که دو بار به ظن همکاری با پارتیزان‌ها دستگیر شد و جایی که هنگام دوچرخه‌سواری در جاده‌ای روستایی توسط هواپیماهای جنگندهٔ متفقین مورد اصابت گلوله قرار گرفت - خانواده به میلان بازگشتند. در آنجا، پدرش که بیشتر پولش را از دست داده بود، به کار بازگشت، در حالی که او در دانشگاه میلان تاریخ می‌خواند، قبل از اینکه در سال ۱۹۴۹ به انگلستان نقل مکان کند تا در حین کار به عنوان یک پرستار بچه، زبان انگلیسی یاد بگیرد. | ## بخش 2: آنا دل کونته | او گفته است که در آن زمان در بریتانیا غذا چیزی نبود که در موردش صحبت کنید، بلکه چیزی بود که می‌خوردید. در انگلستان، او متعاقباً با الیور ویلی (۱۹۲۵–۲۰۰۷) ازدواج کرد و در حالی که این زوج خانواده‌ای را اداره می‌کردند، به کار پاره وقت مشغول شد. سپس اقتباسی از کتاب آشپزی کلاسیک ایتالیایی اثر مارچلا هازان را برای خوانندگان بریتانیایی آماده کرد و در سال ۱۹۸۷ کتاب هنر خوراک ایتالیا را منتشر ساخت؛ اثری دایرةالمعارفی که موضوع را از دوران روم باستان تا زمان حاضر پوشش می‌داد و برای آن جایزه دوشس ماریا لوئیجای پارما را دریافت کرد. کتاب‌های بعدی او شامل میزبانی به سبک ایتالیایی (۱۹۹۱) که در فهرست نهایی جایزه آندره سیمون قرار گرفت، و خوراک کلاسیک ایتالیا شمالی (۱۹۹۵) که جایزه اوریو ورگانی از آکادمیای ایتالیایی آشپزی و نیز جایزه انجمن نویسندگان خوراک را به دست آورد، می‌شود. در سال ۲۰۰۹ کتاب ریسوتو با گزنه: خاطراتی همراه با غذا را منتشر کرد که در آن دستورهای آشپزی خود را در بستر خاطرات زندگی‌اش در ایتالیا و انگلستان قرار داده است. او همچنین مقالات بسیاری برای مجله سِینزبری نوشته و در سال ۱۹۹۹ برندهٔ جایزه گلن‌فیدیک شد. | ## بخش 3: آنا دل کونته | او در مصاحبه‌ای با گاردین گفت که معتقد است بریتانیایی‌ها «به دلیل انقلاب صنعتی زودهنگام، ارتباط خود را با غذای خوب از دست دادند. با این حال، از آنجایی که استعداد موسیقی زیادی نداشتم، این کار تا حدودی غیرواقع‌بینانه بود.» او در برنامهٔ «لوح‌های جزیره متروک» گفت که شوهرش «سرنخ‌سنج» اوست، زیرا ذائقهٔ بریتانیایی دارد، بنابراین می‌تواند به او بگوید که خوانندگانش چه احساسی داشته باشند. او اشاره کرد که هرگز در هیچ سریال آشپزی تلویزیونی بازی نکرده است، زیرا احساس می‌کرده که به عنوان یک فرد سرد و بی‌احساس با او برخورد شده است و نظر خود را بیان کرد که هر کاری که انجام می‌دهید، نباید بولونیز را با اسپاگتی سرو کنید، زیرا شکل نامناسبی دارد - تالیاتله خیلی بهتر است. در ۲۲ دسامبر ۲۰۱۶، بی‌بی‌سی ۲ برنامه‌ای با عنوان «آشپزی که زندگی ما را تغییر داد» با روایت نایجلا لاوسون در مورد زندگی آنا و تأثیر او بر آشپزی بریتانیایی پخش کرد. دل کونته در ۲ ژوئن ۲۰۱۰ مفتخر به دریافت نشان افتخار «رسمی نظم شایسته جمهوری ایتالیا» شد. این نشان توسط سفیر ایتالیا، جانکارلو آراگونا، به رئیس‌جمهور پیشنهاد شد و این افتخار به پاس قدردانی از اهمیت کار آنا دل کونته در زنده نگه داشتن وجهه خوب ایتالیا در بریتانیا به او اعطا شد. | ## جمع‌بندی | کتاب‌های دیگر دل کونته عبارتند از: اسرار یک آشپزخانه ایتالیایی، سرگرمی تمام ایتالیایی و آشپزی با کوکو.