موضوع مقاله: پادشاهی دوگانه انگلستان و فرانسه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پادشاهی دوگانه انگلستان و فرانسه | مقدمه: پادشاهی دوگانه انگلستان و فرانسه در مرحله دوم جنگ صدساله وجود داشت، زمانی که شارل هفتم فرانسه و هنری ششم انگلستان بر سر جانشینی تاج‌وتخت فرانسه اختلاف نظر داشتند. | ## بخش 1: پادشاهی دوگانه انگلستان و فرانسه | او پیمان تروا را امضا کرده بود که تاج فرانسه را به دامادش هنری پنجم انگلستان و وارثان هنری می‌داد. پسر پادشاه شارل، دوفین شارل، که به دلیل حق ارشدیت وارث پادشاهی فرانسه بود، از این پیمان مستثنی شد. اگرچه این پیمان توسط شورای عمومی املاک فرانسه تصویب شد، اما این قانون نقض قانون جانشینی فرانسه بود که تصریح می‌کرد تاج‌وتخت فرانسه نمی‌تواند واگذار شود. هنری ششم، پسر هنری پنجم، پادشاه انگلستان و فرانسه شد و تا سال ۱۴۳۵ تنها توسط انگلیسی‌ها و بورگوندی‌ها به عنوان شاه هنری دوم فرانسه به رسمیت شناخته شد. در عمل، ادعای شاه هنری مبنی بر حاکمیت و مشروعیت قانونی به عنوان پادشاه فرانسه تنها در سرزمین‌های تحت کنترل انگلستان و متفقین فرانسه که تحت سلطه شورای نیابت سلطنت فرانسه او بودند، به رسمیت شناخته می‌شد، در حالی که دوفین به عنوان پادشاه فرانسه در بخشی از قلمرو جنوب رودخانه لوآر حکومت می‌کرد. دوفین در ۱۷ ژوئیه ۱۴۲۹ به عنوان شاه شارل هفتم فرانسه در رنس تاجگذاری کرد، که عمدتاً به لطف تلاش‌های نظامی ژان دارک بود، کسی که معتقد بود ماموریت او آزاد کردن فرانسه از دست انگلیسی‌ها و تاجگذاری دوفین شارل در رنس است. در سال ۱۴۳۵، دوک بورگوندی، که توسط نماینده پاپ از تعهدات خود نسبت به هنری ششم آزاد شده بود، شارل هفتم را به عنوان پادشاه مشروع فرانسه به رسمیت شناخت. پادشاهی دوگانه با تصرف بوردو توسط نیروهای شارل هفتم در ۱۹ اکتبر ۱۴۵۳ پس از پیروزی نهایی آنها در نبرد کاستیون (۱۷ ژوئیه ۱۴۵۳) به پایان رسید و بدین ترتیب جنگ صد ساله به پایان رسید. انگلیسی‌ها از تمام سرزمین‌هایی که در فرانسه کنترل می‌کردند، به استثنای کاله، اخراج شدند. بدین ترتیب، شارل هفتم خود را به عنوان پادشاه بلامنازع تقریباً تمام فرانسه (به جز کاله که برای یک قرن دیگر تحت حکومت انگلیس باقی ماند) تثبیت کرد. پیش‌زمینه انگلیسی‌ها و فرانسوی‌ها دائماً بر سر حاکمیت موروثی در فرانسه در جنگ بودند؛ جنگ صدساله (۱۳۳۷-۱۴۵۳) تشدید شد و درگیری بین دو ملت در یک سری متناوب از مراحل متخاصم به اوج خود رسید که هر مرحله معمولاً با آتش‌بس موقت چند ساله پایان می‌یافت. در مرحله نخست، ادوارد سوم پیروزی‌های خارق‌العاده‌ای علیه فرانسوی‌ها به دست آورد، به‌ویژه در کرسی و اسلایس. پسرش ادوارد، شاهزاده سیاه، همچنین پادشاه فرانسه، ژان دوم، را در نبرد پواتیه در سال ۱۳۵۶ اسیر کرد و ارتش فرانسه را شکست داد. در پیمان برتینی، پادشاه فرانسه با مبلغی معادل دو برابر گروس پادشاهی فرانسه آزاد شد. علاوه بر این، فرانسوی‌ها به ادوارد سوم قلمرو آکیتن گسترش‌یافته‌ای اعطا کردند و بدین ترتیب یکی از دوک‌نشین‌های اصلی امپراتوری پیشین آنژوین را احیا کردند. با این حال، ادوارد سوم مجبور شد از عنوان خود به عنوان پادشاه مشروع تاج‌وتخت فرانسه دست بکشد، این ادعا بر اساس مادرش، ایزابلا بود. شارل پنجم به تخت سلطنت نشست و در سال ۱۳۶۹ با اعلام جنگ توسط فرانسوی‌ها و نقض پیمان، خصومت‌ها دوباره آغاز شد. استراتژی شارل حمله به قلعه‌ها بود، جایی که پیروزی‌های انگلیسی‌ها کمتر قطعی بود، و جلوگیری از نبردهای تن به تن با انگلیسی‌ها؛ با این اقدام استراتژیک مهم، متصرفات گسترده انگلیسی‌ها در آکیتن به سرعت بازپس گرفته شد. انگلیسی‌ها که اکنون در حالت دفاعی بودند، قلمرو بیشتری را از دست دادند و تنها بخش‌هایی از گاسکونی و چند شهر ساحلی را حفظ کردند. پسرش، شاهزاده ولز، یک سال قبل از او درگذشت، و بنابراین وقتی ادوارد سوم در سال ۱۳۷۷ درگذشت، نوه‌اش ریچارد دوم پادشاه شد. در سال ۱۳۹۶ آتش‌بس دیگری برقرار شد، زمانی که ریچارد دوم با ایزابلا والوآ، دختر شاه شارل ششم فرانسه، ازدواج کرد و بدین ترتیب پایان مرحله دوم جنگ رقم خورد. با این حال، صلح دوام چندانی نداشت، زیرا در سال ۱۳۹۹، هنری چهارم تاج‌وتخت ریچارد را غصب کرد، در حالی که ریچارد در ایرلند بود و این امر خصومت فرانسوی‌ها را در سال ۱۴۰۳ برانگیخت که آغاز مرحله سوم جنگ بود. خاندان لنکستر و روابط انگلیس و فرانسه در آغاز، هنری ادعا کرد که در حال بازپس‌گیری منطقه مصادره‌شده‌اش، لنکستر، است و به ریچارد نوشت که «هیچ تمایل یا حقی برای خلع والاحضرت از مقام پادشاهی ندارد». در دوران سلطنت او، با شورش‌های اوین گلیندور (در ولز) و خانواده پرسی (حامیان اصلی قدیمی هنری) در شمال، اختلافات داخلی به اوج خود رسید. این امر عمدتاً به دلیل یک رابطه رسوایی‌آمیز با دوشس بورگوندی بود که به عنوان یک شایعه آغاز شد اما بعداً شارل هفتم را درگیر کرد. آرمانیاک‌ها حتی پیشنهاد دادند که در ازای خدمات نظامی، دوک‌نشین آکیتن را پس بدهند، اگرچه با پیروزی آرمانیاک‌ها، آکیتن فراموش شد. جنگ داخلی با آزار و اذیت از هر دو طرف، غارت سواسون توسط آرمانیاک‌ها و کنترل پاریس توسط بورگوندی‌ها ادامه یافت. شاه جنگجو ویژگی اصلی دوران سلطنت هنری چهارم در انگلستان، اختلافات و شورش‌های داخلی بود و در نتیجه، هنری پنجم از سنین پایین در نبردها شرکت کرد. اولین آزمایش او در نبرد، جنگ‌های ولز بود: هنری در سال ۱۴۰۳ در نبرد شروزبری جنگید. او یک تیر ولزی را در قسمت پایین صورتش گرفت؛ تیر از فکش عبور کرد و از طرف دیگر خارج شد. | ## بخش 2: پادشاهی دوگانه انگلستان و فرانسه | شوالیه‌های هنری در حال حمله به مواضع ولزی‌ها بودند، بنابراین هنری با وجود زخمش، از ترک میدان خودداری کرد و انگلیسی‌ها پیروز شدند. هنری در لشکرکشی خود به آزینکورت، کمانداران انگلیسی و ولزی را در مقیاس وسیعی به کار گرفت. پس از مرگ هنری چهارم، توماس، دوک کلارنس (برادر کوچکتر هنری پنجم) به عنوان وارث تاج‌وتخت به جای هنری مورد حمایت قرار گرفت. دوفن به عنوان دوک گویان، که همان گاسکونی انگلیسی بود، منصوب شد، زیرا آرمانیاک‌ها می‌خواستند گاسکونی را تحت حاکمیت خود بازگردانند. با شروع سلطنت هنری در سال ۱۴۱۳ و در حالی که جنگ داخلی در فرانسه هنوز ادامه داشت، هنری از پادشاه فرانسه خواست که آکیتن گسترده، نرماندی، بنادر پروانس، کنت‌نشین تولوز (که تابع امپراتوری آنژوین بود) و استان‌های من و آنژو را به او بازگرداند. در سال ۱۴۱۵، در سن بیست و هشت سالگی، هنری حمله خود را به فرانسه آغاز کرد که به نبرد آزینکورت انجامید. لشکرکشی ۱۴۱۵ در ۱۱ اوت ۱۴۱۵، هنری به سمت فرانسه حرکت کرد، جایی که نیروهایش قلعه هارفلور را محاصره کردند و در ۲۲ سپتامبر آن را تصرف کردند. در ۲۵ اکتبر ۱۴۱۵، در دشت‌های نزدیک روستای آزینکورت، او برای نبرد با ارتش فرانسوی که در حال تعقیب بود، بازگشت. با وجود اینکه افراد مسلح او خسته و از نظر تعداد کم بودند، هنری افراد خود را به نبرد هدایت کرد و فرانسوی‌ها را که هزاران نفر از آنها کشته شدند، قاطعانه شکست داد. این نتیجه پیروزمندانه، از دیدگاه انگلیسی‌ها، تنها اولین قدم در این لشکرکشی بود.این هجویه لاتین یکی از بسیاری از هجویه‌هایی بود که پس از نبرد نوشته شد و از سنت دیرینه چنین آثاری در تواریخ سرچشمه می‌گرفت. لشکرکشی ۱۴۱۷ بنابراین، با رفتن آن دو دشمن بالقوه، و پس از دو سال آماده‌سازی صبورانه پس از نبرد آزینکورت، هنری در سال ۱۴۱۷ جنگ را در مقیاسی بزرگتر از سر گرفت. فرانسوی‌های نورمن که مقاومت کرده بودند به شدت مجازات شدند: آلن بلانچارد، که زندانیان انگلیسی را از دیوارها آویزان کرده بود، به طور خلاصه اعدام شد. رابرت دو لیوه، کشیش روئن، که پادشاه انگلیس را تکفیر کرده بود، به انگلستان فرستاده شد و به مدت پنج سال زندانی شد. دسیسه‌های احزاب فرانسوی با ترور جان نترس توسط پارتیزان‌های دوفن در مونترو (۱۰ سپتامبر ۱۴۱۹) به اوج خود رسید. پس از شش ماه مذاکره، پیمان تروا هنری را به عنوان وارث و نایب‌السلطنه فرانسه به رسمیت شناخت (به پاشاهان انگلیسی فرانسه مراجعه کنید) و در ۲ ژوئن ۱۴۲۰، هنری با کاترین والوآ، دختر شارل ششم فرانسه، ازدواج کرد. از ژوئن تا ژوئیه، ارتش هنری قلعه مونترو را محاصره و تصرف کرد، سپس در نوامبر به مولن رفت و اندکی پس از آن به انگلستان بازگشت. لشکرکشی ۱۴۲۱ در ۱۰ ژوئن ۱۴۲۱، هنری برای آخرین لشکرکشی نظامی خود به فرانسه بازگشت. از ژوئیه تا اوت، نیروهای او درو را محاصره و تصرف کردند و بدین ترتیب نیروهای متحد در شارتر را آرام کردند. در اکتبر همان سال، نیروهای او مو را محاصره کردند و در ۲ مه ۱۴۲۲ آن را تصرف کردند. هنری پنجم در ۳۱ اوت ۱۴۲۲ در کاخ ونسن در نزدیکی پاریس، ظاهراً به دلیل اسهال خونی که در طول محاصره مو به آن مبتلا شده بود، ناگهان درگذشت. هنری پنجم پیش از مرگش، برادرش جان، دوک بدفورد، را به نام پسرش هنری ششم، که در آن زمان تنها چند ماه داشت، به عنوان نایب‌السلطنه فرانسه منصوب کرده بود. هنری پنجم آنطور که با اطمینان می‌توانست پس از پیمان تروا انتظار داشته باشد، زنده نماند تا خود به عنوان پادشاه فرانسه تاجگذاری کند، زیرا چارلز ششم بیمار که وارث او شده بود، دو ماه پس از او زنده ماند. پسرش هنری، که سال قبل از آن به دنیا آمده بود، به عنوان هنری ششم پادشاه انگلستان جانشین پدرش شد و شش ماه بعد، پدربزرگ مادری‌اش پادشاه فرانسه شد. ۱۴۲۲: مسئله نایب‌السلطنه در مورد جانشینی فرانسه پس از مرگ هنری پنجم، مسئله نیابت سلطنت هنری ششم، پادشاه نوزاد، با جلساتی بین بدفورد، بورگوندی و شورای املاک فرانسه حل و فصل شد. بر اساس آن، توافق‌نامه تروا مجدداً تأیید شد؛ بدفورد به عنوان نگهبان نرماندی و بورگوندی منصوب شد و ممکن است به عنوان نایب‌السلطنه پادشاه فرانسه نیز منصوب شده باشد. بدفورد کمی مطمئن نبود که آیا بورگوندی از مقام خود به عنوان نگهبان نرماندی صرف نظر خواهد کرد یا خیر، بنابراین پنج روز بعد به لندن نامه نوشت تا موقعیت خود را به عنوان نایب‌السلطنه انگلستان و سپس فرانسه اعلام کند. بدفورد دلیلی برای مخالفت با هنری پنجم نداشت، اما اگر نمی‌توانست نایب‌السلطنه پادشاه فرانسوی خود باشد، نایب‌السلطنه انگلیسی او می‌شد. در آن زمان، بدفورد هنوز در ۱ نوامبر، شش روز پس از ارسال نامه به لندن، خود را "فرماندار نورماندی"، فرماندار نرماندی، می‌نامید. بدفورد به عنوان نایب‌السلطنه فرانسوی برادرزاده‌اش، هنری ششم، پادشاه انگلستان و فرانسه، ظاهر شد. در همان زمان، پیمان تروا مجدداً تأیید شد و در ۱۹ نوامبر، بدفورد به عنوان نایب‌السلطنه فرانسه در پارلمان پاریس ریاست کرد و خود را وقف کار برای خیر فرانسه نمود. | ## بخش 3: پادشاهی دوگانه انگلستان و فرانسه | هنری ششم اکنون پادشاه فرانسه متحد با نرماندی نیز بود و گاسکونی، طبق پیمان تروا، مستقیماً به پادشاه فرانسه، چارلز ششم، منتقل شد. هنگامی که هنری ششم انگلستان در سال ۱۴۲۲ تاج و تخت فرانسه را به دست گرفت، این منطقه به عنوان بخشی از حوزه قضایی در نظر گرفته شد. دوک بدفورد راضی بود و هیچ درخواستی برای بازگشت به انگلستان نکرد و تنها در سال ۱۴۲۵ در یک جلسه فوری با اسقف هنری بوفورت به انگلستان بازگشت. فیلیپ بورگوندی به سختی می‌توانست در برابر خواسته‌های انگلیسی‌ها مقاومت کند، زیرا پس از قتل پدرش، جان نترس، توسط نوچه‌های دوفن (که اکنون عملاً شارل هفتم فرانسه بود) به حمایت آنها نیاز داشت. تمهیدات هنری پنجم یک نقص اساسی داشت: او تا چند روز آخر عمرش فکر نمی‌کرد که قبل از چارلز ششم فوت خواهد کرد. تمهیداتی که او انجام داده بود، کوتاه مدت (تا زمان مرگ چارلز ششم) و بلندمدت (زمانی که هنری ششم پادشاه فرانسه و انگلستان می‌شد) را پوشش می‌داد. این دلیل اصلی اتحاد بورگوندی با انگلستان و پایداری فرماندهان انگلیسی در میدان نبرد است. مرگ شارل ششم به هیچ وجه بر اتحاد آنگلو-بورگوندی یا سلطنت دوگانه قانونی انگلستان و فرانسه تأثیری نداشت. مونسترلت بورگوندی تنها معاصری است که ثبت کرده است که بورگوندی برای اینکه بدفورد را به عنوان نایب‌السلطنه داشته باشد، از نیابت سلطنت پادشاه فرانسه عقب‌نشینی کرد. او ادعا کرد که آخرین سخنان هنری پنجم را در بستر مرگش و همچنین محتوای سخنرانی ضبط شده را ضبط کرده است. این سخنان با بیان اینکه هنری نیابت سلطنت انگلستان را به دوک اکستر حفظ کرده است، توهینی به دوک گلاستر بود. با این حال، این وقایع‌نامه پس از حمله گلاستر به کشورهای سفلی در سال ۱۴۲۵ که خصومت بورگوندی را برانگیخت و پس از آنکه گلاستر حمله دوک فیلیپ به کاله را در سال ۱۴۳۶ دفع کرد، نوشته شده است. مونسترلت در تلاش بود تا عزت نفس بورگوندی را افزایش دهد و توضیح دهد که چرا بورگوندی در سال ۱۴۲۲ از نیابت سلطنت کناره‌گیری کرد. وقایع‌نگار سنت آلبانز ثبت کرده است که بورگوندی هرگز نیابت سلطنت فرانسه را به دست نیاورد. با این حال، اثر او شش هفته قبل از مرگ چارلز ششم به پایان می‌رسد و چیزی فراتر از آن ذکر نمی‌کند. هنری پنجم ممکن است در مورد هیچ نایب‌السلطنه خاصی برای فرانسه تحقیق نکرده باشد، اما بدفورد بدون هیچ مخالفتی بود. نایب‌السلطنه انگلیسی آرزوی هنری پنجم مبنی بر اینکه گلاستر به عنوان نایب‌السلطنه انگلستان منصوب شود، بحث‌برانگیز بود و به هیچ وجه مشخص نبود که آیا کاندیدای مشخصی برای پذیرش نیابت سلطنت انگلستان وجود داشته است یا خیر. در ۷ نوامبر ۱۴۲۲، که روز خاکسپاری رسمی هنری پنجم در وست‌مینستر بود، دوک‌های گلاستر و اکستر و اسقف بوفورت آخرین وصیت‌نامه‌های پیوست هنری را مطالعه کردند. در مورد اعتبار وصیت‌نامه‌های پادشاه متوفی تا حدودی توافق وجود داشت، اما تا زمانی که تمام دستورالعمل‌های هنری اجرا نشود، همچنان مخالفت‌هایی با هامفری وجود خواهد داشت. جان، دوک بدفورد، که از آینده خود در فرانسه مطمئن نبود، در ۲۶ نوامبر به نیابت سلطنت هامفری اعتراض کرد. برخی از لردها به دلیل جوانی و شهرت نوظهور گلاستر از ایده نایب‌السلطنه شدن او حمایت کردند. با این حال، اکثر لردها هنوز از این ایده خوششان نمی‌آمد و در مورد اختیاراتی که بعداً توسط متمم ۱۴۲۲ به او اعطا می‌شد، ابراز نگرانی می‌کردند. گلاستر ایده استفاده از تاریخ یا سابقه را درک کرد؛ در سال ۱۲۱۶، اولین اقلیت انگلیسی از زمان فتح نورمن‌ها مورد حمایت قرار گرفت و بعداً، ویلیام مارشال، ارل اول پمبروک که کشیش پادشاه هنری سوم بود در حالی که دومی در اقلیت خود بود. لردها مخالفت کردند که این سابقه خیلی قدیمی است و علاوه بر این، ریچارد دوم به عنوان پادشاه در اقلیت خود بود، اما جان گونت (پدربزرگ هامفری) هیچ مقام خاصی در شورا نداشت. بدفورد کشیش فرانسه بود زیرا در فرانسه یک نایب‌السلطنه به جای یک شورای حاکم مورد توجه بود و سلطنت دوگانه از طریق یک اتحاد شخصی وجود داشت و هر پادشاهی با سنت‌ها و آداب و رسوم خود مجاز بود. لردها نمی‌خواستند به شخص هامفری در ادعاهایش برای نایب‌السلطنه بودن حمله کنند، بلکه می‌خواستند به خود اراده حمله کنند. آنها انکار کردند که هنری پنجم حقی برای تعیین حکومت انگلستان یا واگذاری هرگونه زمین سلطنتی داشته باشد. خود وصیت‌نامه بیش از حد به قوانین روم گرایش داشت و برای انگلیسی‌ها کاملاً بیگانه بود. گلاستر مورد ضرب و شتم قرار گرفت و قرار شد فقط با اجازه شورا و همچنین با افتتاح و تعطیلی پارلمان در امور عمل کند. با این حال، این تنها ایراد نبود و از آنجایی که بدفورد وارث تاج و تخت فرانسه و همچنین انگلستان بود، اگر از فرانسه برمی‌گشت، با اجازه شورا، موقتاً تا زمانی که به نیابت سلطنت خود در فرانسه بازگردد، سمت گلاستر را به عنوان نایب‌السلطنه بر عهده می‌گرفت. | ## جمع‌بندی | موقعیت گلاستر در انگلستان به شدت محدود بود، اما فعلاً هر دو قلمرو از آن بهره‌مند می‌شدند.