موضوع مقاله: لشکرکشی ایالات متحده به کره | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لشکرکشی ایالات متحده به کره | مقدمه: لشکرکشی ایالات متحده به کره که در کره با نام شینمیانگیو (، به معنای «آشوب غربی در سال شینمی») شناخته می‌شود، نخستین اقدام نظامی آمریکا در شبه‌جزیره کره بود که عمدتاً در جزیره گانگوا و پیرامون آن در سال ۱۸۷۱ میلادی روی داد. | ## بخش 1: لشکرکشی ایالات متحده به کره | هدف این لشکرکشی پشتیبانی از هیئت دیپلماتیک آمریکایی بود که برای برقراری روابط بازرگانی و سیاسی با دودمان چوسان و نیز روشن‌شدن سرنوشت کشتی تجاری جنرال شرمن اعزام شده بود. پس از آنکه آتشبارهای ساحلی کره‌ای در ۱ ژوئن ۱۸۷۱ به کشتی‌های آمریکایی شلیک کردند و اعتذار رسمی از سوی کره‌ای‌ها ارائه نشد، آمریکایی‌ها عملیات تنبیهی را آغاز کردند. در ۱۰ ژوئن نزدیک به ۶۵۰ آمریکایی پیاده شدند و چندین دژ را تسخیر کردند؛ بیش از ۲۰۰ سرباز کره‌ای کشته و تنها سه آمریکایی جان باختند. با وجود این پیروزی نظامی، کره همچنان از مذاکره با آمریکا سر باز زد و سیاست انزواگرایانه خود را تا سال ۱۸۸۲ ادامه داد. پیش‌زمینه از زمان تهاجم سلسله چینگ در سال‌های ۱۶۳۶–۱۶۳۷، کره سیاست انزواگرایی سخت‌گیرانه‌ای را در پیش گرفته بود. ورود بیگانگان به خاک کره ممنوع بود و تنها چند گذرگاه مرزی در شمال غربی و یک مستقره ژاپنی در بوسان فعال بودند. فردریک لو، سفیر آمریکا در چین، مأموریت یافت تا سرنوشت کشتی بازرگانی جنرال شرمن را که در سال ۱۸۶۶ هنگام سفر به کره ناپدید شده بود روشن سازد. بر پایه گزارش نشنال اینترست، اسناد شخصی لو نشان می‌دهند که انگیزه اصلی این عملیات تنبیهی نمایش قدرت آمریکا در برابر کشوری بود که آن را ضعیف‌تر از خود می‌پنداشت. فرماندهان آمریکایی پیش از آن نیز با کشتی‌های جنگی مسلح وارد آب‌های ساحلی کره شده بودند و درخواست‌های مکرر دیپلماتیک کره را برای احترام به حاکمیت آن کشور نادیده گرفته بودند. مقامات کره‌ای نامه‌هایی فرستاده و آمریکایی‌ها را مسئول ورود غیرقانونی ناوهای جنگی به آب‌های سرزمینی‌شان دانسته و دربارهٔ سرنوشت کشتی جنرال شرمن توضیح داده بودند. فرماندار گانگوا نیز آنچه را لو «چند قلم بی‌ارزش» خواند—سه گاو، پنجاه مرغ و هزار تخم‌مرغ—برای آرام‌کردن اوضاع فرستاد؛ اما آمریکایی‌ها پیشنهاد را نپذیرفتند. سرشت انزواگرایانه دودمان چوسان و بلندپروازی‌های بازرگانی آمریکایی‌ها رویارویی دیپلماتیک را به درگیری مسلحانه کشاند. | ## بخش 2: لشکرکشی ایالات متحده به کره | نخستین برخورد نیروی اعزامی آمریکا از نزدیک به ۶۵۰ تن—بیش از ۵۰۰ ملوان و ۱۰۰ تفنگدار دریایی از سپاه تفنگداران دریایی—و پنج ناو جنگی تشکیل شده بود:Lee (1984), p. یواس‌اس کلرادو، یواس‌اس آلاسکا، یواس‌اس پالوس، یواس‌اس مونوکسی و یواس‌اس بنیشیا. دریاسالار جان رادجرز و فردریک لو، سفیر آمریکا در چین، بر عرشه کلرادو حضور داشتند. نیروهای کره‌ای که «شکارچیان ببر» نامیده می‌شدند به فرماندهی ژنرال او جه‌یون بودند. آمریکایی‌ها نخست تماس مسالمت‌آمیزی با ساکنان کره‌ای برقرار کردند که آنها را «مردمانی سپیدپوش» (سانگ‌مین) توصیف کردند. هنگامی که دربارهٔ سرنوشت جنرال شرمن پرسیدند، کره‌ای‌ها از بحث دربارهٔ آن سر باز زدند تا از پرداخت غرامت پرهیز کنند. آمریکایی‌ها اعلام کردند که ناوگانشان تنها قصد بررسی منطقه را دارد و آسیبی نخواهد رساند؛ اما این اظهار نادرست تعبیر شد، زیرا بر پایه قوانین کره عبور کشتی‌های بیگانه از رود هان که مستقیماً به پایتخت هانیانگ (سئول کنونی) می‌رسید ممنوع بود. دولت چوسان درخواست آمریکایی‌ها را رد کرد؛ اما آنها به هر حال به حرکت ادامه دادند. در ۱ ژوئن ۱۸۷۱، دژهای کره‌ای هنگام عبور ناوگان آمریکا از تنگه گانگوا به سوی کشتی‌ها آتش گشودند. آتشباری کره‌ای‌ها به سبب ضعف در هدف‌گیری خسارت چندانی به ناوهای آمریکایی وارد نکرد. آمریکایی‌ها خواستار عذرخواهی رسمی ظرف ده روز شدند؛ اما پاسخی نرسید و رادجرز دستور حمله تنبیهی به دژها را صادر کرد. مدافعان کره‌ای به سلاح‌های بسیار کهنه‌ای مانند تفنگ‌های فتیله‌ای، توپ و تفنگ‌های چرخان سرپُر مجهز بودند. | ## بخش 3: لشکرکشی ایالات متحده به کره | پس از درهم‌شکستن مقاومت مدافعان، نیروهای آمریکایی به سوی هدف بعدی یعنی پادگان دوکجین پیشروی کردند. دژ دوکجین بدون مقاومت تسخیر و ویران شد و آمریکایی‌ها به سوی دژ گوانگ‌سونگ—یک ارگ—پیش رفتند. نزدیک به ۵۴۶ ملوان و ۱۰۵ تفنگدار دریایی بر فراز تپه‌های غربی دژ موضع گرفتند و پس از پایان بمباران به رهبری ستوان هیو مک‌کی به ارگ یورش بردند. سرعت پایین بارگذاری مجدد تفنگ‌های فتیله‌ای کره‌ای به سود آمریکایی‌ها تمام شد که به تفنگ‌های سرپُری رمینگتون مجهز بودند. مک‌کی نخستین کسی بود که به درون ارگ رسید و بر اثر اصابت گلوله به ناحیه کشاله ران جان باخت. آمریکایی‌ها امیدوار بودند اسیران را به‌عنوان ابزار چانه‌زنی برای دیدار با مقامات محلی به کار گیرند؛ اما دولت کره اسیران را «بزدل» خواند و به لو پیام داد که «آمریکایی‌ها می‌توانند زندانیان زخمی را نگه دارند.» با این حال، آمریکایی‌ها پیش از ترک کره اسیران را آزاد کردند. هرچند حمله به‌روشنی به سود آمریکا پایان یافته بود و برتری فنّاوری نظامی آمریکا را آشکار ساخته بود، دولت کره به سبب عقب‌نشینی نیروهای آمریکایی خود را پیروز می‌دانست. در سال ۱۸۷۶، کره پس از آنکه کشتی‌های ژاپنی به گانگوا نزدیک شده و سئول را تهدید به بمباران کردند، پیمان بازرگانی با ژاپن بست. نشان‌های افتخار نُه ملوان و شش تفنگدار دریایی برای شرکت در این عملیات نشان افتخار دریافت کردند. پیمان دوستی و بازرگانی ۱۸۸۲ از آوریل تا مه ۱۸۸۲، ایالات متحده به نمایندگی دریادار رابرت شوفلت و کره یک پیمان ۱۴ ماده‌ای را مذاکره و تصویب کردند. | ## جمع‌بندی | این پیمان دوستی متقابل و یاری‌رسانی در برابر حمله را برقرار ساخت و به زمینه‌هایی چون حقوق برون‌مرزی شهروندان آمریکایی در کره و وضعیت ملت کامله‌الوداد پرداخت.