aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: وال گاردنا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # وال گاردنا | مقدمه: این منطقه بیشتر به عنوان یک منطقه توریستی برای اسکی، صخره‌نوردی و منبت‌کاری شناخته می‌شود. | ## بخش 1: وال گاردنا | کوه‌هایی که دره را احاطه کرده‌اند از سنگ‌های دولومیت تشکیل شده‌اند که ظاهری خاص به آنها می‌دهد. سه شهرداری در وال گاردنا عبارتند از اورتیه، سلوا و سانتا کریستینا؛ آنها از سال ۱۹۱۶ تا ۱۹۶۰ توسط راه‌آهن وال گاردنا خدمات‌رسانی می‌شدند تاریخچه اولین سند مربوط به وال گاردنا به سال‌های ۹۹۳/۹۴ تا ۱۰۰۵ میلادی برمی‌گردد: در یادداشتی سنتی از اسقف‌نشین فرایزینگ ، کنت اتو از خانواده راپوتون اهل باواریا، از جمله موارد دیگر، «منطقه جنگلی در وال گاردنا» (ad Gredine forestum) را به اسقف گوتشالک از فرایزینگ منتقل کرد. وال گاردنا یکی از پنج دره‌ای است که اکثریت ساکنان آن به زبان لادین صحبت می‌کنند (دو تا از این دره‌ها در تیرول جنوبی قرار دارند). گونهٔ زبان لادین که در این دره صحبت می‌شود، در ایتالیایی گاردنیز، در آلمانی گرودنریش و در لادین گِردینا نامیده می‌شود. از قرن نوزدهم، مجسمه‌ها و محراب‌های تراشیده شده در این منطقه به کلیساهای کاتولیک در سراسر جهان ارسال شده‌اند. در قرن هجدهم، علاوه بر مجسمه‌های کوچک مذهبی، تولید مجسمه‌های چوبی منبت‌کاری شده از هنرهای عامیانه در این دره رواج داشت. | ## بخش 2: وال گاردنا | در میان آنها، مجسمه‌های کوچک گدایان که عموماً به صورت جفت (زن و مرد)، چهار فصل و پایه‌های ساعت بسیار محبوب بودند. در قرن نوزدهم و بیستم، تراشیدن اسباب‌بازی‌های چوبی چنان شغل گسترده‌ای در تمام خانواده‌های گاردنی بود که آملیا ادواردز اورتیجِی را «پایتخت سرزمین اسباب‌بازی» نامید. یکی از شناخته‌شده‌ترین محصولات این دره، عروسک چوبی میخی است که در قرن نوزدهم در سراسر اروپا و آمریکا محبوب بود. مارگارت وارنر مورلی در یکی از سفرهای متعدد خود به اروپا و به وال گاردنا رفت، جایی که الهام‌بخش نوشتن رمان «خر جان از دره اسباب‌بازی» شد. کلیسای محلی اورتیجِی مجموعه‌ای غنی از مجسمه‌های تراشیده شده توسط هنرمندان محلی در دو قرن گذشته را به نمایش می‌گذارد. موزه گِردینا در اورتیجِی مجموعه‌ای غنی از اسباب‌بازی‌های چوبی تاریخی، و مجسمه‌ها و پیکره‌های چوبی منبت‌کاری شده را در اختیار دارد. | ## بخش 3: وال گاردنا | وال گاردنا میزبان مسابقات ساسلون کلاسیک، یک مسابقه جام جهانی سراشیبی مردان است که تقریباً از سال ۱۹۶۹ هر ساله برگزار می‌شود. از سال ۲۰۰۲ (و در سال ۱۹۸۳)، این مسابقه سراشیبی با یک مسابقه اسکی مارپیچ سرعت همراه شده است و از سال ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۲ یک رویداد ترکیبی برگزار شد. مسیر ساسلون به همراه قندهار گارمیش-پارتنکیرشن (آلمان)، هاننکام کیتزبوهل (اتریش)، لاوبرهورن ونگن (سوئیس) و کریتریوم وال دیزر (فرانسه) یکی از پنج مسابقه «کلاسیک» سراشیبی مردان محسوب می‌شود. این مسیر به خاطر "کوهان‌های شتر" (یا "برجستگی‌ها") شناخته می‌شود، مجموعه‌ای از سه پرش کوچک که مسابقه‌دهندگان باید به سرعت از آنها عبور کنند. دو مرد چهار بار در طول دوران حرفه‌ای خود عنوان ساسلونگ را کسب کرده‌اند: فرانتس کلامر اتریشی (۱۹۷۵، دو مسابقه در سال‌های ۱۹۷۶ و ۱۹۸۲) و کریستین گدینا ایتالیایی (۱۹۹۶، ۱۹۹۸، ۱۹۹۹ و ۲۰۰۱). اگر پیروزی‌های سوپر-جی را نیز در نظر بگیریم، دو مرد دیگر نیز با این رکورد برابری کرده‌اند: پیتر مولر سوئیسی و مایکل والچهوفر اتریشی. | ## جمع‌بندی | سایر ورزش‌ها جام بهاری گاردنا یک مسابقه بین‌المللی اسکیت نمایشی است که هر ساله در فصل بهار در دره برگزار می‌شود.
موضوع مقاله: کلیسای جامع سوپرگا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کلیسای جامع سوپرگا | مقدمه: کلیسای جامع سوپرگا ( ) یک کلیسای کاتولیک بر فراز تپه‌ای در سوپرگا، در مجاورت تورین ایتالیا است. | ## بخش 1: کلیسای جامع سوپرگا | تاریخچه این کلیسا از سال ۱۷۱۷ تا ۱۷۳۱ برای ویکتور آمادئوس دوم ساووی، با طراحی فیلیپو جووارا، در بالای تپه سوپرگا ساخته شد. این کلیسا شامل مقبره‌های بسیاری از شاهزادگان و پادشاهان خاندان ساووی، از جمله بنای یادبود کارلو امانوئل سوم (۱۷۳۳) اثر ایگناتسیو کولینو و برادرش فیلیپو است. در زیر کلیسا مقبره‌های خانواده ساووی، شمال بیشتر اعضای آن، از جمله چارلز آلبرت، قرار دارد. گنبد در سال ۱۷۲۶ تکمیل شد و شبیه برخی از عناصر گنبد میکل‌آنژ در کلیسای سنت پیتر است. این تصادفی نیست زیرا جووارا ده سال قبل از کار در تورین، در رم تحصیل و کار کرده است. | ## بخش 2: کلیسای جامع سوپرگا | همچنین اعتقاد بر این است که ویکتور آمادئوس می‌خواست که این کلیسا بر روی این تپه قرار گیرد تا یادآور قدرت خانواده ساووی باشد و همچنین خط دیدی به قلعه موجود ریوولی داشته باشد. تاریخ این کلیسا به ۲ سپتامبر ۱۷۰۶ برمی‌گردد، زمانی که دوک ویکتور آمادئوس دوم ساووی و شاهزاده‌ی کاریگنانو، یوجین ساووی، از تپه بالا رفتند تا تورین را که در طول جنگ جانشینی اسپانیا بدست نیروهای فرانسوی-اسپانیایی محاصره شده بود، ببینند. ویکتور آمادئوس، در حالی که در مقابل یک ستون قدیمی زانو زده بود، سوگند یاد کرد که در صورت پیروزی، بنای یادبودی برای بانوی ما (مریم مقدس) بسازد. از سپیده دم تا ساعات نخستین پس از ظهر ۷ سپتامبر، ارتش‌ها در مزارع جایا و مدونا دی کامپانیا با هم درگیر شدند. پس از تاجگذاری ویکتور آمادئوس به عنوان پادشاه سیسیلی ، طراحی این ساختمان را به فیلیپو جووارا سپرد. | ## بخش 3: کلیسای جامع سوپرگا | دیوار پشتی باسیلیکا محل فاجعه هوایی سوپرگا در سال ۱۹۴۹ بود که جان اعضای تیم فوتبال گراند تورینو را گرفت. سردابه سلطنتی سردابه سلطنتی محل دفن سنتی اعضای خاندان ساووی، به ترتیب دوک‌های ساووی، پادشاهان ساردینیا و پادشاهان ایتالیا است. دو پادشاه ایتالیا، ویکتور امانوئل دوم و اومبرتو اول، در پانتئون رم به خاک سپرده شده‌اند. | ## جمع‌بندی | نسل‌های اولیه خاندان ساووی و همچنین آخرین پادشاه ایتالیا، اومبرتو دوم، در صومعه هاوتکومب، محل دفن اجدادی این خانواده در ساووی، دفن شده‌اند.
موضوع مقاله: کارناوال ساتریانو دی لوکانیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کارناوال ساتریانو دی لوکانیا | مقدمه: کارناوال ساتریانو که هر ساله در ماه فوریه در ساتریانو دی لوکانیا، ایتالیا برگزار می‌شود، یکی از کارناوال‌های متعدد این کشور است. | ## بخش 1: کارناوال ساتریانو دی لوکانیا | این کارناوال که در روزهای جمعه، شنبه و یکشنبه قبل از سه‌شنبه چاق (جشنواره ماردی گراس) برگزار می‌شود، قرن‌هاست که برگزار می‌شود. یک نظریه این است که این کارناوال از تخریب تاریخی شهر باستانی ساتریانوم توسط ملکه جوآنا دوم از آنژو-دوراتزو پس از تجاوز به یک دختر اشرافی و تحت الحمایه ملکه در سال ۱۴۲۱ توسط مردان جوانی که پوست بز پوشیده بودند، ناشی می‌شود. فقر پس از تخریب شهر توسط زاهدها و غم و اندوه توسط روزه، زنانی که لباس سیاه پوشیده‌اند، نشان داده می‌شود. فرضیه دیگری که قبل از جنگ جهانی دوم مطرح شد این است که یک زاهد فرانسیسکن در فقر در جنگل‌های کنار شهر زندگی می‌کرد و در جستجوی غذا به شهر آمد. در ابتدا، خرس از افرادی که به ناحق رنج کشیده بودند انتقام می‌گرفت و خود را در پوست بز و گوسفند پنهان می‌کرد. | ## بخش 2: کارناوال ساتریانو دی لوکانیا | زاهد، مردی درخت‌مانند، ترجیح داد به جای مهاجرت به منطقه‌ای دیگر، در جنگل زادگاهش زندگی کند. در گذشته، زاهد در ازای بازدید از خانه‌ها و دادن فال بی‌سروصدا در طول جشنواره، غذا دریافت می‌کرد. کارناوال این کارناوال توسط شهر ساتریانو دی لوکانیا با همکاری آل پارکو و پارک ملی لوکانو آپنین سازماندهی می‌شود. شرکت‌های خصوصی، انجمن‌ها و داوطلبان تلاش‌های خود را برای برگزاری این کارناوال هماهنگ می‌کنند. این کارناوال جمعه شب با رژه افرادی با لباس‌های مخصوص از شهرهای باسیلیکاتا، تینا، سیریلیانو، آلیانو، مونتسکاگلیوسو، سن مائورو فورته، تریکاریکو و لاولو آغاز می‌شود و در میدان آبامونته، جایی که غرفه‌های غذا و موسیقی محلی وجود دارد، به پایان می‌رسد. | ## بخش 3: کارناوال ساتریانو دی لوکانیا | یک رژه تمثیلی با افرادی که لباس‌های خرس، زاهد و لنت پوشیده‌اند، و همچنین یک مراسم عروسی که در آن عروس و داماد نقش‌های خود را عوض می‌کنند، روز شنبه برگزار می‌شود. با تمرکز بر پیام اکولوژیکی کارناوال، درختانی کاشته شده‌اند تا ناشی از سفر بازدیدکنندگان با وسایل نقلیه موتوری یابد. در طول کارناوال، از لیوان‌های قابل استفاده مجدد استفاده می‌شود، ظروف یکبار مصرف ممنوع است، بازیافت تشویق می‌شود، از غذاهای فصلی استفاده می‌شود و مطالب تبلیغاتی روی کاغذ شورای نظارت بر جنگل چاپ می‌شود. زاهد گوشه‌نشین نمادی از فقر و کمبود است که اگرچه فقیر است، اما به زمین یا محیط زیست وفادار مانده است. | ## جمع‌بندی | میکل‌آنژ فرامارتینو، کارگردان ایتالیایی، از زاهدی با لباس سبز برای یک چیدمان سینمایی به نام «آلبری» (درختان) فیلمبرداری کرد که وابستگی متقابل انسان و طبیعت را نشان می‌دهد.
موضوع مقاله: نور سفید/باران سیاه: نابودی هیروشیما و ناگاساکی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نور سفید/باران سیاه: نابودی هیروشیما و ناگاساکی | مقدمه: نور سفید%2Fباران سیاه: نابودی هیروشیما و ناگاساکی ، یک فیلم مستند به کارگردانی و تهیه‌کنندگی استیون اوکازاکی است. | ## بخش 1: نور سفید/باران سیاه: نابودی هیروشیما و ناگاساکی | این فیلم در ۶ اوت ۲۰۰۷ از شبکه اچ‌بی‌او به مناسبت شصت و دومین سالگرد اولین بمباران اتمی منتشر شد. این فیلم با چهارده بازمانده ژاپنی و چهار آمریکایی درگیر در بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی در سال ۱۹۴۵ مصاحبه می‌کند. مصاحبه بازماندگان ژاپنی در آماده‌سازی فیلم، اوکازاکی با بیش از ۵۰۰ هیباکوشا ملاقات کرد و بیش از ۱۰۰ مصاحبه جمع‌آوری کرد و سپس در مورد چهارده موضوع مطرح شده در فیلم تصمیم گرفت. آنها به ترتیب ظاهر، از جمله سن در زمان بمباران عبارت بودند از: شیگکو ساساموری، ۱۳ ساله. ساساموری در سال ۱۹۵۵ به ایالات متحده آمد تا تحت عمل بازسازی جراحی پلاستیک به عنوان بخشی از گروهی از زنان به نام دوشیزگان فوکوشیما قرار گیرد. | ## بخش 2: نور سفید/باران سیاه: نابودی هیروشیما و ناگاساکی | ناکازاوا بیشتر اعضای خانواده خود را در بمباران از دست داد و بعداً داستان خود را در مجموعه مانگای گن پابرهنه و داستان بعدی، یک زندگی‌نامه، من آن را دیدم را بازگو کرد. تاناکا و اوکا تنها بازماندگان از بین ۲۰ کودک ساکن در پرورشگاه کاتولیک در ناگاساکی بودند. ایموری و دوستش تنها بازماندگان اولیه از ۶۲۰ دانش‌آموزی بودند که در مدرسه‌ای در هیروشیما تحصیل می‌کردند. یوشیدا در انفجار چندین جراحت برداشت، از جمله سوختگی شدید که سمت راست صورتش را از شکل انداخت. قبل از بمباران، خانواده‌اش برای فرار از گرسنگی از کره (کشور) به ژاپن مهاجرت کردند. | ## بخش 3: نور سفید/باران سیاه: نابودی هیروشیما و ناگاساکی | یاماگوچی در طول مدت طولانی بستری خود در بیمارستان، گروهی از بازماندگان را برای درخواست از دولت ژاپن جهت ارائه مراقبت‌های پزشکی به قربانیان بمباران تشکیل داد. جپسون، افسر آزمایش تسلیحات و تئودور ون کرک، ناوبر، در طول مأموریت بمباران در عرشه «انولا گی» بودند. لارنس جانستون دانشمندی در لوس آلاموس بود که ادعا می‌کند تنها کسی است که شاهد آزمایش ترینیتی و همچنین بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی بوده است. تقدیر «نور سفید/باران سیاه» توسط آکادمی علوم و هنرهای تصاویر متحرک به عنوان یکی از ۱۵ فیلمی که برای نامزدی بهترین فیلم مستند بلند برای هشتادمین دوره جوایز اسکار در نظر گرفته شده بودند، معرفی شد. این فیلم همچنین نامزد جایزه تهیه‌کننده سال سینما در جوایز انجمن تهیه‌کنندگان ۲۰۰۸ و جایزه بزرگ هیئت داوران در جشنواره فیلم ساندنس ۲۰۰۷ بود. | ## جمع‌بندی | این فیلم در سال ۲۰۰۸ جایزه «شایستگی استثنایی در فیلمسازی غیرداستانی» جایزه امی ساعات پربیننده را از آن خود کرد.
موضوع مقاله: گن پابرهنه (فیلم ۱۹۸۳) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # گن پابرهنه (فیلم ۱۹۸۳) | مقدمه: گن پابرهنه ، پویانمایی بزرگسالان، فیلم جنگی، درام (فیلم و تلویزیون) ژاپنی محصول ۱۹۸۳ است که بر اساس مجموعه مانگای ژاپنی با همین نام گن پابرهنه اثر کیجی ناکازاوا ساخته شده است. | ## بخش 1: گن پابرهنه (فیلم ۱۹۸۳) | این فیلم جنگ جهانی دوم را در ژاپن از دیدگاه کودکی نشان می‌دهد که حول وقایع اطراف بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی توسط آمریکا و شخصیت اصلی اولین تجربه می‌چرخد. این فیلم انیمیشن که حول زندگی جن ناکائوکای ۶ ساله می‌چرخد، کسی که به دلیل واقعیت تلخ زندگی در دوران جنگ و کمبود غذا و حملات هوایی مداوم در هیروشیما، باید به سرعت بزرگ شود، بسیار ویرانگر است. | ## بخش 2: گن پابرهنه (فیلم ۱۹۸۳) | عواقب بمب از دیدگاه یک کودک، بسیار نگران‌کننده‌تر است، زیرا جن مجبور می‌شود برای نجات خود و خانواده‌اش بر آسیب‌های روحی خود غلبه کند. این روایت بر اساس یک مجموعه مانگای نیمه‌زندگینامه‌ای نوشته کیجی ناکازاوا در سال ۱۹۷۳ ساخته شده است. | ## بخش 3: گن پابرهنه (فیلم ۱۹۸۳) | ## جمع‌بندی | اقتباس موری ماساکی، کارگردان، از سکانس بمب‌گذاری هولناک ناکازاوا، نمونه‌ای جاودان از ظرفیت انیمیشن برای برانگیختن تجربیات انتزاعی از فجایعی است که به تصویر کشیدن آنها در فیلم دشوار است.
موضوع مقاله: الکس مورودر | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # الکس مورودر | مقدمه: در سپتامبر ۱۹۴۳ به اردوگاه کار در پومرانیا تبعید شد و مدتی بعد به کارینتیا منتقل گردید، جایی که در درمانگاه کار می‌کرد و همچنین به‌عنوان مترجم فعالیت داشت. | ## بخش 1: الکس مورودر | در سال ۱۹۴۵ او با پائولا گروسروباتشر ازدواج کرد و صاحب پنج فرزند شد: اولریکه، ولفگانگ، اگون، روت و استفان. فعالیت‌های لادینی الکس مورودر مدافع حفظ و گسترش فرهنگ و زبان بومی مردم لادین بود. | ## بخش 2: الکس مورودر | او فعالانه در بنیان‌گذاری و فعالیت در انجمن‌های زیر نقش داشت: یونیون دی لادینس د گِردِینا (۱۹۵۱–۲۰۰۶) دبیر یونیون جنرلا دی لادینس دلا دولومیتس (۱۹۷۵–۱۹۸۷) مدیر روزنامه لا اوس دی لادینس، یک هفته‌نامه لادینی توزیع‌شده در دولومیت (۱۹۷۴–۱۹۹۴) رادیو لادین د گِردِینا (۱۹۵۵–۱۹۹۷) موزه د گِردِینا، که او همراه با روبرت مورودر (رئیس)، هرمان مورودر-جومبیِرچ، هاینریش مورودر-دوس، ریموند موردا، لوئیس پیتزا و ویگیل پروگر از بنیان‌گذاران آن بود (۱۹۵۸–۲۰۰۶) تئاتر لادین در اورتِزِی او همچنین در دیگر انجمن‌های فرهنگی عضویت داشت: گروه کر کلیسایی اورتِزِی (۱۹۴۱–۲۰۰۶) باشگاه آلپ ایتالیا – آلپن‌وراین سودتی‌رول بخش والد گاردنا، که او همراه با هانس سانونر، باتیستا ویناتزر، فلاویو پانکری، نوربرت موسنر، هاینریش مورودر-دوس و برونو مورودر بنیان‌گذار آن بود انجمن برای حفظ آداب و رسوم والد گاردنا (۱۹۵۶–۱۹۶۸) پاترون مدرسه، رئیس از ۱۹۶۵ تا ۱۹۸۵ آثار مکتوب ، منتشرشده در تقویم گِردِینا، یونیون دی لادینس د گِردِینا، اورتِزِی، ۱۹۶۵ (به زبان لادین). – تعصب کور می‌کند، مصاحبه با اینگرید رونگالدیر، اوش دی لادینس، اورتِزِی ۲۰۰۶ (به زبان لادین). | ## بخش 3: الکس مورودر | موزه گِردِینا بیش از ۵۰۰ حلقه نوار مغناطیسی ثبت‌شده توسط الکس مورودر و همکارانش را در اختیار دارد. این مجموعه به‌عنوان میراث مستند آلتو آدیجه شناخته شد و عنوان آرشیو رادیو لادین الکس مورودر را دریافت کرد. | ## جمع‌بندی | این آرشیو اکنون دیجیتال‌سازی شده و از طریق مدیاتکای استان خودمختار بولتسان قابل دسترسی است.
موضوع مقاله: هزار توی سینما | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # هزار توی سینما | مقدمه: خلاصه داستان در آستانهٔ آخرین تعطیلی، یک سینمای محلی میزبان یک ماراتن شبانهٔ فیلم است که فیلم‌های جنگی کلاسیک ژاپنی را نمایش می‌دهد. | ## بخش 1: هزار توی سینما | سه مرد، ماریو بابا (یک عاشق فیلم)، شیگرو (یک راهب بودایی که به یک اراذل خیابانی یاکوزا تبدیل شده است) و هوسوکه (یک مورخ روشنفکر سینما) همگی به دلایل مختلف برای تماشای فیلم به سینما آمده‌اند. نفر چهارم، یک دختر مدرسه‌ای جوان به نام نوریکو، نیز برای یادگیری در مورد سینما و تاریخ جنگ به آنجا آمده است. ماجرا زمانی به‌طور جدی آغاز می‌شود که نوریکوی ۱۳ ساله به پردهٔ سینما می‌افتد و بخشی از روایت فیلم می‌شود. | ## بخش 2: هزار توی سینما | سه شخصیت اصلی نیز به داخل پرده می‌پرند و خود را بخشی از تار و پود فیلم‌هایی که برای تماشای آنها آنجا بودند، می‌بینند، زیرا سعی می‌کنند مردم را از وحشت جنگ نجات دهند. این فیلم عمدتاً از چندین دوره به هم پیوسته در تاریخ نظامی ژاپن تشکیل شده است، که از جنگ بوشین در سال ۱۸۶۸ شروع می‌شود، به جنگ اولین جنگ چین و ژاپن در سال ۱۸۹۴، و به جنگ جهانی دوم، با بینش خاصی در مورد تأثیر جنگ بر روز جزیره اوکیناوا و تأثیر بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی بر روی هیروشیما. نقد آخرین فیلم کارگردان تجربی، نوبوهیکو اوبایاشی، سه ساعت شگفتی سورئالیستی را ارائه داد که به همان اندازه که جاه‌طلبانه بود، خیره‌کننده نیز بود. | ## بخش 3: هزار توی سینما | در حالی که یک سینمای کوچک ژاپنی آخرین نمایش خود را ارائه می‌دهد، سه مرد و یک دختر مدرسه‌ای جوان در نمایش شبانه فیلم‌های جنگی شرکت می‌کنند تا به شیوه خود از سینما تجلیل کنند. با این حال، وقتی آنها به درون فیلم‌هایی که تماشا می‌کنند منتقل می‌شوند، خود را در مبارزه‌ای ناامیدانه برای بقا می‌یابند. اگرچه این فیلم سه لحظه مهم در تاریخ نظامی ژاپن را بررسی می‌کرد، اما بدون شک سکانسی که چهار شخصیت را در هیروشیما در آستانه بمباران قرار می‌داد، جذاب‌ترین صحنه بود. | ## جمع‌بندی | «هزارتوی سینما» با استفاده از روایت غیرمعمول خود برای به تصویر کشیدن قدرت سینما و در عین حال نمایش بی‌معنی بودن جنگ، شاهکاری مسحورکننده از فیلمسازی تجربی بود.
موضوع مقاله: وینچنزو کامپورینی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # وینچنزو کامپورینی | مقدمه: وینچنزو کامپورینی (؛ زادهٔ ) ژنرال بازنشسته نیروی هوایی ایتالیا است، که از ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۸ فرماندهی نیروی هوایی ایتالیا را برعهده داشت و در فاصله سال‌های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۱ به‌عنوان بیست و نهمین رئیس ستاد کل نیروهای مسلح ایتالیا فعالیت می‌کرد. | ## بخش 1: وینچنزو کامپورینی | کامپورینی بیش از ۲۵۰۰ ساعت پرواز با بیش از بیست نوع هواپیمای مختلف، از جمله هلیکوپتر، دارد. او در سال ۱۹۶۵ در آکادمی هوانوردی بود و بعداً در سال ۱۹۶۹ از آنجا فارغ‌التحصیل شد. در دوران سرهنگ دومی خود، به عنوان خلبان اف-۱۰۴ با گروه سوم در ویلافرانکا دی ورونا خدمت کرد و در طی آن، درست پس از فارغ‌التحصیلی از کالج دفاعی ناتو در سال ۱۹۷۷ با درجه سرهنگ دومی، فرماندهی اسکادران ۲۸ را بر عهده داشت. | ## بخش 2: وینچنزو کامپورینی | پس از فارغ‌التحصیلی از کالج جنگ هوایی در سال ۱۹۸۲، او به عنوان افسر ستاد در بخش پرسنل ستاد هوایی خدمت کرد. با درجه سرهنگی که در سال ۱۹۸۵ به دست آورد، در دفتر تحقیق و توسعه سیستم‌های تسلیحاتی خدمت کرد. در سال ۱۹۸۸، کامپورینی فرماندهی مرکز آزمایش پرواز نیروی هوایی را بر عهده داشت و نماینده ایتالیا در کمیته مطالعات کاربرد هوافضای آگارد بود. | ## بخش 3: وینچنزو کامپورینی | در ستاد کل نیروی هوایی او به عنوان رئیس توسعه فنی سیستم‌های تسلیحاتی جدید، از جمله ئی‌اف‌ای، خدمت کرد و نماینده ایتالیا در برنامه ان‌ای‌ای‌دبلیو بود. در طول دوران خدمتش در درجه سرتیپ، از سال ۱۹۹۳، او ریاست بخش طرح‌ها، عملیات و آموزش را بر عهده داشت و در آوریل ۱۹۹۶ عنوان بازرس هوانوردی نیروی دریایی به او اعطا شد. به عنوان سرلشکر، او به عنوان بازرس ایمنی پرواز و رئیس اداره سوم ستاد کل دفاع، همچنین معاونت سیاست نظامی، امور بین‌الملل، کنترل تسلیحات و دفاع مدنی، منصوب شد. | ## جمع‌بندی | در ۲۰ آوریل ۲۰۰۱، با درجه سپهبدی، سمت جانشین رئیس ستاد کل دفاع را تا ۲۹ فوریه ۲۰۰۴ بر عهده داشت و از ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۶ رئیس مرکز مطالعات عالی دفاعی ایتالیا بود.
موضوع مقاله: جوزپه مانچینلی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جوزپه مانچینلی | مقدمه: جوزپه مانچینلی (; ۱۹۷۶ – ۱۸۹۵) ژنرال نیروی زمینی ایتالیا بود، که در فاصله سال‌های ۱۹۵۴ تا ۱۹۵۹ به‌عنوان هفتمین رئیس ستاد دفاع ایتالیا فعالیت می‌کرد و از ۱۹۵۶ تا ۱۹۵۷ رئیس کمیته نظامی ناتو بود. | ## بخش 1: جوزپه مانچینلی | در طول جنگ جهانی دوم، او از مارس ۱۹۴۲ تا ژانویه ۱۹۴۳ به عنوان رئیس ستاد دفتر ارتباط با ارتش پانزر آفریقا و از ژانویه ۱۹۴۳ تا زمان تسلیم ارتش ایتالیا در ۱۳ مه ۱۹۴۳، رئیس ستاد ارتش اول ایتالیا در تونس، تحت فرماندهی مارشال جووانی مسه، خدمت کرد. زندگی‌نامه جوزپه مانچینلی در ۱۳ مه ۱۸۹۵ در اوربینو متولد شد و در حالی که هنوز بسیار جوان بود، در سپتامبر ۱۹۱۲ به آکادمی نظامی تورین رفت و در ۲ اوت ۱۹۱۴ با درجه ستوان دوم توپخانه فارغ‌التحصیل شد و در مدرسه توپخانه و کاربردهای مهندسی، که آن هم در تورین واقع شده بود، پذیرفته شد. او با شروع جنگ جهانی اول وارد خدمت فعال شد و به هنگ ۲۱ پیاچنزا اعزام شد، جایی که در سپتامبر ۱۹۱۵ به درجه ستوان ارتقا یافت. در آوریل ۱۹۱۷ به درجه کاپیتانی ارتقا یافت و در ژانویه ۱۹۱۸ به فرماندهی توپخانه ارتش هفتم منصوب شد. | ## بخش 2: جوزپه مانچینلی | در پایان جنگ، در مه ۱۹۲۰، مانچینلی به هنگ دوم در پزارو منتقل شد و در اواخر سال ۱۹۲۱ در دوره ستاد کل در مدرسه جنگ شهر پذیرفته شد. او در اوت ۱۹۲۲ فارغ‌التحصیل شد و متعاقباً به‌عنوان فرمانده قرارگاه مرکزی ستاد کل در رم منصوب شد. وی در مه ۱۹۲۴ به خدمت وزارت جنگ درآمد و در ژانویه سال بعد برای نظارت بر اداره دوم آمار نظامی به میلان منصوب شد. در دسامبر ۱۹۲۶، به سپاه ستاد کل منتقل شد و در ۱ اکتبر ۱۹۲۷، به عنوان فرمانده گروه چهارم وسایل نقلیه موتوری به هنگ توپخانه سواره‌نظام در میلان منتقل شد. | ## بخش 3: جوزپه مانچینلی | او که دوباره به قرارگاه مرکزی ستاد کل در رم منتقل شده بود، در مارس ۱۹۳۰ به درجه سرهنگ دومی ارتقا یافت و متعاقباً وابسته نظامی در برلین شد (با مسئولیت‌هایی در منطقه لیتوانی). در دسامبر همان سال، وظایف او به سفارتخانه‌های کپنهاگ، استکهلم و لاهه گسترش یافت و این سمت را تا ۱۵ اکتبر ۱۹۳۶، زمانی که لوئیجی افیسیو ماراس جایگزین او شد، حفظ کرد. در نوامبر ۱۹۳۲، او همچنین به عنوان آجودان افتخاری پادشاه ویکتور امانوئل سوم منصوب شد. | ## جمع‌بندی | در سال ۱۹۳۶ از سفارت برلین به ایتالیا بازگشت و در مارس ۱۹۴۲ رئیس ستاد واحد رابط با ارتش زرهی آلمان-ایتالیا در شمال آفریقا (کولاسیت) شد و خیلی زود به سرتیپ ارتقا یافت.
موضوع مقاله: روز اول (فیلم ۱۹۸۹) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # روز اول (فیلم ۱۹۸۹) | مقدمه: روز اول ، یک فیلم مستند درام ساخته شده برای تله‌فیلم دربارهٔ پروژه منهتن، تحقیق و توسعه بمب اتمی (جنگ‌افزار هسته‌ای) است. | ## بخش 1: روز اول (فیلم ۱۹۸۹) | این فیلم توسط دیوید دبلیو رینتلز نوشته شده است و کارگردانی آن توسط جوزف سارجنت است. این فیلم با وجود درام بودن، به دلیل دقت تاریخی خود مورد تحسین منتقدان قرار گرفت. داستان وقتی فیزیکدان مجارستانی لئو زیلارد اروپا را ترک می‌کند، سرانجام به ایالات متحده می‌رسد و در آنجا با کمک آلبرت انیشتین، دولت فدرال را متقاعد می‌کند که یک بمب اتمی بسازد. رابرت اوپنهایمر را به عنوان رئیس آزمایشگاه لوس آلاموس در نیومکزیکو، جایی که بمب ساخته می‌شود، انتخاب می‌کند. با نزدیک شدن به پایان جنگ جهانی دوم، زیلارد (که ایده‌اش مسئول پیشرفت حاصل شده بود) در مورد سلاح‌های اتمی دچار تردید می‌شود و در مورد چگونگی و زمان استفاده از بمب بحث می‌کند. | ## بخش 2: روز اول (فیلم ۱۹۸۹) | این فیلم بر سازماندهی و سیاست‌های کل ماجرا، مانند تنش‌های بین دانشمندان و ارتش، وابستگی کمونیستی بسیاری از دانشمندان در آن زمان، خطرات جاسوسی و تصمیم در مورد استفاده از بمب پس از شکست آلمان تمرکز دارد. در مورد کار علمی واقعی روی بمب، بخشی از آن نشان داده شده است، اما توضیح داده نشده است، بنابراین درک عملکرد بمب برای درک آنچه در این زمینه اتفاق می‌افتد، لازم است. داستان با فرار لئو زیلارد از آلمان با آخرین قطار شروع می‌شود و سعی می‌کند ارتش را متقاعد کند که می‌توان بمب هسته‌ای ساخت و آلمانی‌ها در حال حاضر روی آن کار می‌کنند. در انگلستان، ایده او بایگانی و نادیده گرفته می‌شود، بنابراین او به ایالات متحده سفر می‌کند، اما در آنجا نیز باید یک سال صبر کند تا کاری با آن انجام شود و پروژه منهتن آغاز شود. همانطور که آلمان شکست می‌خورد و دانشمندانش بازجویی می‌شوند، مشخص می‌شود که آنها حتی به ساخت بمب هسته‌ای نزدیک هم نشده‌اند (تا حدودی به دلیل همکاری بد دانشمندان). | ## بخش 3: روز اول (فیلم ۱۹۸۹) | با وجود اینکه اکنون هیچ‌کس فناوری لازم را ندارد و دلیل اصلی پروژه منهتن از بین رفته است، کار ادامه دارد. زیلارد، که ابتدا از انیشتین برای انتقال ایده‌هایش در مورد ساخت بمب به رهبران ایالات متحده استفاده کرد، اکنون او را متقاعد می‌کند که در نوشتن نامه‌ای به رئیس‌جمهور برای انجام کاری برعکس، یعنی نساختن بمب، به او بپیوندد تا از مسابقه تسلیحاتی جلوگیری شود. رئیس‌جمهور ایالات متحده ترومن با چهار گزینه روبرو است: مذاکرات صلح (که مستلزم آن است که ژاپنی‌ها امپراتور خود را حفظ کنند، همانطور که در نهایت اتفاق افتاد)، محاصره (که بزدلانه تلقی می‌شد)، تهاجم (که برخی تخمین می‌زنند تا یک میلیون نفر جان خود را از دست بدهند، اگرچه چنین اعدادی به طور گسترده مورد اختلاف است)، یا انداختن بمب. نکته دیگر این است که اتحاد جماهیر شوروی گفته بود که سه ماه پس از تسلیم آلمان وارد جنگ با ژاپن خواهد شد و این ترس وجود دارد که آنها ممکن است آنجا را ترک نکنند. | ## جمع‌بندی | بنابراین ترومن تصمیم می‌گیرد که بهترین اقدام، انداختن بمب روی هیروشیما است، برخلاف توصیه ژنرال آیزنهاور.
موضوع مقاله: گویدو ونتورونی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # گویدو ونتورونی | مقدمه: گویدو ونتورونی (; – ) ادمیرال بازنشسته نیروی دریایی ایتالیا است که در فاصله سال‌های ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۹ به‌عنوان بیست و یکمین رئیس ستاد کل نیروهای مسلح ایتالیا فعالیت می‌کرد و از ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۲ ریاست کمیته نظامی ناتو را برعهده داشت. | ## بخش 1: گویدو ونتورونی | زندگی‌نامه گیدو ونتورونی، متولد ۱۰ آوریل ۱۹۳۴ در ترامو، در سال ۱۹۵۲ در سن ۱۸ سالگی وارد آکادمی نیروی دریایی شد و در ۱ ژوئیه ۱۹۵۶ به عنوان ناوآموز به خدمت گرفته شد. در طول این سال‌ها، او به عنوان افسر ناوبری در کشتی‌های مختلف خدمت کرد و در عین حال (۱۹۵۸–۱۹۵۹) در ایالات متحده برای دریافت گواهینامه خلبانی برای عملیات ناو هواپیمابر نیز دوره دید. او گواهینامه خلبانی هلیکوپتر خود را در سال ۱۹۶۶ دریافت کرد و فرمانده گروه دوم هلیکوپتر نیروی دریایی در کاتانیا شد و بعداً رئیس خدمات اسکادران نیروی دریایی محلی شد. | ## بخش 2: گویدو ونتورونی | در ۱ ژوئیه ۱۹۶۷ به درجه ستوانی ارتقا یافت و دستیار پرچم دریاسالار بیریندلی، فرمانده کل اسکادران نیروی دریایی شد و سپس به دنبال او به مالت، مقر فرماندهی نیروی دریایی جنوب اروپا، رفت و بیریندلی به عنوان فرمانده فرماندهی نیروی دریایی متفقین جنوب اروپا منصوب شد. او در طول دوران خدمت خود، فرماندهی ناوچه‌های داناید، اورانیا و آلباتروس، ناوچه ویرجینیو فاسان و رزم‌ناو موشک‌انداز کایو دویلیو را بر عهده داشت. در ۳۱ دسامبر ۱۹۸۲ به درجه دریاسالاری و سرانجام در ۱۱ ژانویه ۱۹۹۰ به درجه دریاسالاری ارتقا یافت و از ۲۸ دسامبر ۱۹۸۹ تا ۱۴ ژانویه ۱۹۹۱ به عنوان معاون رئیس ستاد نیروی دریایی و از آن تاریخ به عنوان فرمانده کل اسکادران نیروی دریایی خدمت کرد. | ## بخش 3: گویدو ونتورونی | شورای وزیران در ۱ ژانویه ۱۹۹۴ او را به عنوان رئیس ستاد دفاع منصوب کرد، سمتی که تا ۱۴ فوریه ۱۹۹۹ در اختیار داشت. | ## جمع‌بندی | در ۶ مه همان سال، او به عنوان رئیس کمیته نظامی ناتو شروع به خدمت کرد و تا سال ۲۰۰۲ در این سمت باقی ماند.