موضوع مقاله: پیمان دولت-مافیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پیمان دولت-مافیا | مقدمه: ۴۱-بیس قانونی بود که طبق آن، گروه ضد مافیا به رهبری جووانی فالکونه صدها عضو مافیا را به «رژیم زندان سخت» محکوم کرده بود. | ## بخش 1: پیمان دولت-مافیا | فرضیه مذاکره موضوع تحقیقات طولانی، چه توسط دادگاه‌ها و چه در رسانه‌ها، بوده است. پیشینه تاریخی بر اساس بازسازی‌ها، در سپتامبر تا اکتبر ۱۹۹۱، در جریان برخی جلسات «کمیسیون بین‌استانی» کوزا نوسترا که در اننا یا حوالی آن برگزار شد و به رهبری رئیس مافیا، سالواتوره رئینا، اداره می‌شد، تصمیم گرفته شد که اقدامات تروریستی آغاز شود، زیرا ۴۷۵ نفر که مظنون به عضویت در مافیا بودند، دستگیر شده بودند. بدین ترتیب، در دسامبر ۱۹۹۱، جلسهٔ دیگری از «کمیسیون بین‌استانی» برگزار شد که باز هم به رهبری رئینا بود و در آن تصمیم گرفته شد که به‌طور ویژه به قضات جووانی فالکونه، پائولو بورسلینو و چندین سیاستمدار ضربه زده شود: نمایندهٔ سیسیل، سالوو لیما و دستیارش سباستیانو پورپورا، وزیر مداخلات فوق‌العادهٔ مناطق جنوب، کالوجرو مانینو، وزیر دادگستری، کلادیو مارتلی، وزیر ارتباطات، کارلو ویتزینی و وزیر دفاع ایتالیا، سالوو آندو.. کلودیو مارتلی توسط روسای مافیا زیر نظر بود زیرا طبق گفته‌های پنتیتو آنجلو سینو، نینو جوفره و گاسپاره اسپاتوزا، او بین «آن چهار سوسیالیست کراستی (سیسیلی به معنای بی‌غیرت) که ابتدا در سال ۱۹۸۷ آرای ما را گرفتند و سپس علیه ما جنگ به راه انداختند» قرار داشت. به‌طور خاص، کلودیو مارتلی، جیووانی فالکونه را به عنوان رئیس اصلی امور کیفری در وزارتخانه فراخواند. در ۳۰ ژانویه ۱۹۹۲، دادگاه عالی ایتالیا حکم دادگاه ماکسی را که رینا و بسیاری دیگر از رؤسای مافیا را به حبس ابد محکوم کرده بود، تأیید کرد؛ پس از صدور حکم، رؤسای مافیا، کمیسیون مافیای سیسیل و کمیسیون بین ایالتی، تصمیم گرفتند فصل قتل‌عام‌هایی را که از قبل برنامه‌ریزی شده بود، آغاز کنند. فرضیه در سال ۱۹۹۲، رئیس جیووانی بروسکا سعی کرد اولین مذاکره را از طریق مافیایی آنتونیو جیوئه (که یکی از قاتلان بمب‌گذاری کاپاچی خواهد بود) آغاز کند، که توسط بلینی، یک قاچاقچی آثار هنری مرتبط با سرویس‌های مخفی، با او در تماس بود. بروسکا از طریق جیوئه به مارشال تمپستا، کارابینیری، اطلاع داد که در ازای بازیابی سایر آثار هنری گرانبها، خواستار توافق برای حبس خانگی پنج رئیس مافیایی، از جمله پدر برناردو بروسکا، است. مارشال تمپستا از مافوق‌های خود، سرهنگ ماریو موری و کاپیتان جوزپه د دونو، این درخواست را کرد و پاسخ این بود که «این درخواست غیرقابل قبول است». | ## بخش 2: پیمان دولت-مافیا | سپس جیوئه با اشاره به حمله‌ای به برج کج پیزا، تهدید کرد که می‌توانستند به میراث هنری ایتالیا ضربه بزنند. حملات در ۱۲ مارس ۱۹۹۲، سالوو لیما، نماینده مجلس سیسیل از حزب دموکراتیا کریستینا، چند روز قبل از انتخابات عمومی ایتالیا کشته شد، زیرا دیگر قادر به تضمین منافع باندهای مافیایی در درون دولت نبود: به ویژه، او نتوانست بر محاکمه ماکسی در دیوان عالی کشور تأثیر بگذارد. در واقع هدف واقعی جولیو آندرئوتی بود: کوزا نوسترا می‌توانست از نخست‌وزیر انتقام بگیرد، اما او بیش از حد محافظت شده و غیرقابل دسترسی بود؛ بنابراین انتخاب به شخص مرجع آندرئوتی در سیسیل افتاد، و قتل با برچسب " فالانژ آرماتا " انجام شد. پس از قتل لیما، معاون کالوگرو مانینو، که در آن زمان وزیر مداخلات فوق‌العاده متزوجورنو در کابینه آندرئوتی هفتم بود، (از طریق مارشال جولیانو گواتزلی) با آنتونیو سوبرانی، فرمانده وقت تماس گرفت، زیرا او با ارعاب مافیایی، تاج گل تشییع جنازه، تهدید آشکار به مرگ و ترس از کشته شدن مواجه شده بود. در ۴ آوریل ۱۹۹۲، مارشال گواتزلی در امتداد جاده آگریجنتو - پورتو امپدوکله کشته شد و این قتل دوباره با برچسب «فالانژ آرماتا» به ثبت رسید. گواتزلی به این دلیل کشته شد که روسای مافیا می‌خواستند سیگنال محکمی به مانینو و سوبرانی بدهند، اوضاع را بدتر کنند و یک معامله سطح بالا را تحمیل کنند. در ۲۳ مه، بمب‌گذاری ۱۹۹۲ کاپاچی رخ داد که در آن جیووانی فالکونه کشته شد، زیرا کمیسیون بین ایالتی و استانی کوزا نوسترا به رهبری رئیس، سالواتوره رینا، می‌خواست از فعالیت‌های قاضی ضد مافیایی او انتقام بگیرد. در این قتل‌عام حتی همسرش فرانچسکا مورویلو و سه اسکورت پلیس (ویتو شیفانی، روکو دیچیلو و آنتونیو مونتینارو) جان خود را از دست دادند. در تاریخ ۸ ژوئن، کابینهٔ ایتالیا پس از بمب‌گذاری کاپاسی، قانون دیکره «اسکوتی-مارتلی» (که با نام «دیکره فالکونه» نیز شناخته می‌شود) را تصویب کرد. | ## بخش 3: پیمان دولت-مافیا | این قانون مادهٔ ۴۱-بیس را وارد نظام زندان کرد، یعنی «رژیم سخت زندان» که مختص زندانیان مافیا بود؛ روز بعد، تماسی تلفنی ناشناس از طرف گروه «فالانژ آرماطا» دریافت شد که تهدید کرد نظام‌های زندان تغییر نخواهد کرد. هم‌زمان، کاپیتان کارابینیری، جوزپه دِ دونو، از طریق پسرش ماسیمو با ویتو چیانچیمینو تماس گرفت، به نمایندگی از سرهنگ ماریو موری (که در آن زمان معاون فرماندهٔ ROS بود) و موری این موضوع را به ژنرال سوبرانّی اطلاع داد؛ در ادامه، چیانچیمینو و پسرش از طریق آنتونینو سینا (پزشک و مافیای سان لورنزو در پالرمو) با رئینا تماس گرفتند. علاوه بر این، گروهبان کارابینیری، روبرتو تمپستا، از طریق پائولو بلینی (تروریست سابق راست‌گرا و مأمور مخبر پلیس) با آنتونینو جویه (رئیس خانوادهٔ آلتفونته) تماس گرفت تا برخی آثار هنری ربوده‌شده را بازیابی کند؛ تمپستا این تماس‌ها را به موری اطلاع داد. در تاریخ ۱ ژوئیه، قاضی بورسلینو که برای بازجویی از پنتیتو گاسپارِ موتولو در رم حضور داشت، به وینی‌ماله دعوت شد تا با وزیر مانچینو دیدار کند؛ بر اساس گفتهٔ موتولو، بورسلینو پس از این ملاقات به‌طور آشکار ناراحت و پریشان بازگشت. در همان دوره، جووانی بروسکا از سوی سالواتوره بیوندینو دستور دریافت کرد که آماده‌سازی حمله علیه مانینو را متوقف کند، زیرا «در حال کار بر امور مهم‌تری بودند». بر اساس گفتهٔ سالواتوره کانچمی، در آن روزها رئینا اصرار داشت که قتل بورسلینو تسریع شود و با شیوه‌ای تأثیرگذار اجرا گردد. در ۲۷ ژانویه ۱۹۹۴ در میلان، برادران گراویانو، که در سازماندهی تمام این سوءقصدها دست داشتند، دستگیر شدند: از آن لحظه به بعد، استراتژی قتل‌عام کوزا نوسترا متوقف شد. | ## جمع‌بندی | پاپلو و درخواست‌های کوزا نوسترا تجدیدنظر در حکم دادگاه ماکسی؛ لغو ماده ۴۱ مکرر قانون زندان؛ تجدید نظر در قانون روگنونی-لا توره اصلاح قانون مربوط به پنتیتی؛ به رسمیت شناختن مزایای تفکیک‌شده برای محکومین مافیا؛ حبس خانگی برای افراد بالای ۷۰ سال؛ تعطیلی «ابر زندان‌ها»؛ حبس در نزدیکی خانه‌های اقوام؛ عدم سانسور مکاتبات خویشاوندان؛ اقدامات پیشگیرانه و ارتباط با بستگان؛ دستگیری فقط در جرایم مشهود؛ معافیت مالیاتی بنزین در سیسیل.