موضوع مقاله: ریچارد مونکتون میلنز، نخستین بارون هوتون | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ریچارد مونکتون میلنز، نخستین بارون هوتون | مقدمه: ریچارد مونکتون میلنز، نخستین بارون هوتون (؛ – ) شاعر، حامی ادبیات و سیاستمدار بریتانیایی بود. | ## بخش 1: ریچارد مونکتون میلنز، نخستین بارون هوتون | او که از اعضای حزب ویگ و بعدها حزب لیبرال بریتانیا بود، پیش از آنکه در سال ۱۸۶۳ به مقام اعیانی «بارون هوتون» نایل شود، در مجلس عوام بریتانیا خدمت می‌کرد. میلنز به‌واسطهٔ برپایی محافل ادبی، حمایت از نویسندگان معاصر و نقش پررنگش در حیات فرهنگی عصر ویکتوریا شناخته می‌شد. پیشینه و تحصیلات میلنز در لندن زاده شد؛ او فرزند رابرت پمبرتون میلنز، از اهالی «فرایستون هال» در کسلفورد (یورک‌شر غربی)، و بانو هنریتا ماریا مانکتون-آروندل، دختر رابرت مانکتون-آروندل (چهارمین وایکانت گالوی) بود. مادربزرگ او ریچل اسلیتر میلنز (با نام دوشیزگی بوسک)، برادرزادهٔ سِر وادسورث باسک بود. او در آنجا به یک حلقهٔ ادبی جذب شد و به عضویت انجمن حواریون کمبریج درآمد که در آن زمان چهره‌هایی چون آلفرد لرد تنیسون، آرتور هنری هالم، ریچارد چنویکس ترنچ، جوزف ویلیامز بلیکسلی و دیگران را در بر می‌گرفت. میلنز پس از فارغ‌التحصیلی در مقطع کارشناسی ارشد در سال ۱۸۳۱، به خارج از کشور سفر کرد و مدتی را در دانشگاه بن گذراند. او به ایتالیا و یونان سفر کرد و در سال ۱۸۳۴ کتابی با عنوان یادمان‌های سفری به برخی نقاط یونان منتشر نمود که شرح تجربیات او در این سفر بود. | ## بخش 2: ریچارد مونکتون میلنز، نخستین بارون هوتون | وی با نگارش کتاب یک جستار دیگر (۱۸۴۱)، در مباحثات مربوط به «جستارها و بازبینی‌ها» شرکت کرد و از مواضع «تراکتارین» (جنبش آکسفورد) دفاع نمود. او در سال ۱۸۳۸ دو مجموعه‌شعر با عناوین «یادمان‌های اقامت در قاره» و «اشعار سالیان بسیار» منتشر کرد؛ سپس «شعر برای مردم» (۱۸۴۰) و «برگ‌های نخل» (۱۸۴۴) را به چاپ رساند. ساندرز، زندگی‌نامه‌نویس او، درباره‌اش می‌گوید: «مردی که سلایق متعالیِ بسیار و برخی سلایق رکیک داشت»؛ میلنز نویسندهٔ رودیاد بود، منظومه‌ای پورنوگرافیک با موضوع تازیانه‌زنی. با این حال، برجسته‌ترین ویژگی او، تشخیص ارزش‌های ادبی در دیگران و روشی بود که برای پرورش آن به کار می‌گرفت. او با درخشان‌ترین مردان زمانهٔ خود احاطه شده بود، که بسیاری از آن‌ها همچون خوآکین میلر، پیشگام ادبیات آمریکا، نخستین بار توسط او تحسین شدند. شهرت او تا حد زیادی مدیون نقشی است که به عنوان فردی بانفوذ در جامعه و در شکل‌دهی به افکار عمومی دربارهٔ مسائل ادبی، در ارتباط با حلقهٔ وسیع دوستان مستعدش ایفا کرد. او برای آلفرد تنیسون مستمری دولتی برقرار کرد و به عنوان یک مخالفت با بردگی، به شناساندن رالف والدو امرسون در پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند کمک نمود. | ## بخش 3: ریچارد مونکتون میلنز، نخستین بارون هوتون | وی از نخستین حامیان الگرنون چارلز سوینبرن بود و با نوشتن مقدمه‌ای بر کتاب «لاگی»، به دیوید گری یاری رساند. او به معنای سنتی کلمه، یک «حامی ادبیات» بود که هرگز از امتیازات جایگاه خود سوءاستفاده نکرد. حقوق زنان او درخشش ادبی نویسندگان زن را ستایش می‌کرد و دوست صمیمی خانوادهٔ گاسکل در منچستر بود. میلنز به عنوان مدافع حقوق زنان، در سال ۱۸۷۱ نایب‌رئیس کمیتهٔ لیدز در «انجمن ملی ارتقای علوم اجتماعی» شد و در سال ۱۸۷۳ ریاست این انجمن را بر عهده گرفت. او از «مِتا»، دختر الیزابت گاسکل رمان‌نویس، در فعالیت‌هایش به عنوان نمایندهٔ «انجمن آموزشی بانوان منچستر» و «شورای شمال انگلستان برای ارتقای تحصیلات عالی زنان» حمایت کرد. | ## جمع‌بندی | نشریهٔ اسپکتاتور در سال ۱۹۱۳ پس از مرگ متا گزارش داد: «لرد هوتون زمانی گفته بود که گفتگوها و معاشرت‌هایی که در خانهٔ گسکل‌ها در منچستر (پلیموت گرو) جریان داشت، تنها چیزی بود که زندگی در آن شهر را برای افراد با سلایق ادبی قابل‌تحمل می‌کرد».