موضوع مقاله: چهار پادشاهی دانیال | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # چهار پادشاهی دانیال | مقدمه: چهار پادشاهی پیش‌زمینه تاریخی کتاب دانیال از مجموعه‌ای از افسانه‌ها که در میان جامعه یهودیان در بابل و میان‌رودان در دوره‌های پارسی و اوایل عصر هلنیستی (سده‌های پنجم تا سوم پیش از میلاد) رواج داشتند، پدید آمد و بعدها با رؤیاهای فصل‌های ۷ تا ۱۲ در دوره خاندان مکابی (میانه سده دوم پیش از میلاد) گسترش یافت. | ## بخش 1: چهار پادشاهی دانیال | مفهوم چهار امپراتوری پیاپی جهانی در اندیشه دانیال از نظریه‌های یونانی دربارهٔ تاریخ اسطوره‌ای الهام گرفته شده است. نمادگرایی چهار فلز در تندیس فصل ۲ از نوشته‌های پارسی گرفته شده است، در حالی که چهار «جانور برآمده از دریا» در فصل ۷ بازتابی از کتاب هوشع ۱۳:۷–۸ است که در آن خدا تهدید می‌کند برای اسرائیل همچون شیر، پلنگ، خرس یا جانوری درنده خواهد بود. اجماع پژوهشگران بر این است که چهار جانور فصل ۷، همانند فلزهای فصل ۲، نماد بابل، ماد، پارس و یونانیان سلوکی هستند، و آنتیوخوس چهارم به‌عنوان «شاخ کوچک» که سه شاخ دیگر را از جا برمی‌کند شناخته می‌شود (آنتیوخوس با کنار زدن چند مدعی دیگر به پادشاهی رسید). دانیال ۲ در فصل ۲، نبوکدنصر رؤیای تندیسی از چهار مادهٔ متفاوت را می‌بیند که به‌عنوان چهار پادشاهی تفسیر می‌شوند: سر از طلا. به‌عنوان پادشاهی چهارم تفسیر می‌شود، نیرومند همچون آهن؛ اما پاها و انگشتان که بخشی از گل و بخشی از آهن‌اند نشان می‌دهند که این پادشاهی تقسیم‌شده خواهد بود (آیه ۴۱). دانیال ۷ در فصل ۷، دانیال رؤیایی از چهار جانور که از دریا برمی‌آیند می‌بیند، و به او گفته می‌شود که این‌ها نمایندهٔ چهار پادشاهی هستند: جانوری شبیه شیر (گربه‌سان) با بال‌های عقاب (آیه ۴). این جانور به‌عنوان پادشاهی چهارم توضیح داده می‌شود، متفاوت از همه پادشاهی‌های دیگر؛ «تمام زمین را خواهد بلعید، آن را پایمال کرده و خرد خواهد کرد» (آیه ۲۳). سپس شاخ دیگری («شاخ کوچک») پدیدار می‌شود و سه شاخ پیشین را از جا برمی‌کند؛ این به‌عنوان پادشاهی آینده تفسیر می‌شود. دانیال ۸ در فصل ۸، دانیال قوچی با دو شاخ را می‌بیند که به‌دست بزی با یک شاخ نابود می‌شود؛ آن شاخ می‌شکند و چهار شاخ پدیدار می‌شوند و بار دیگر «شاخ کوچک» ظاهر می‌گردد. در متن آمده است که بز، پادشاه یونان است و شاخ نخستین آن، نخستین پادشاه اوست (آیه ۲۱). تفسیر راشی راشی، یکی از ربیهای قرون وسطی، چهار پادشاهی را چنین تفسیر کرد: نبوکدنصر دوم («تو آن سرِ زرّین هستی»)، بلشاصر («پادشاهی دیگر که از تو فروتر است»)، اسکندر مقدونی («پادشاهی سومِ مفرغ») و امپراتوری روم («و در ایام این پادشاهان»). تفسیر مسیحی از زمان اصلاحات پروتستانی در سدهٔ شانزدهم، الگوی «چهار پادشاهی» در میان پروتستان‌ها، همراه با فرجام‌شناسی، در روایت‌های تاریخ جهان‌شمول به‌طور گسترده به کار گرفته شد. برخی، تا اوایل سدهٔ هجدهم همچنان از به‌کارگیری آن در تاریخ جهان‌شمول دفاع می‌کردند. در ادبیات و هنر کلاسیک ارجاع‌هایی وجود دارد که ظاهراً پیش از کاربرد توالی پادشاهی‌ها در کتاب دانیال پدید آمده‌اند. دیده می‌شود؛ نویسنده‌ای که ولیوس پاترکولوس (در حدود ۱۹ پیش از میلاد – حدود ۳۱ میلادی) از او نقل قول کرده است. در این روایت، آشور، پادشاهی ماد، پارس و مقدونیه به‌عنوان قدرت‌های امپراتوری یاد شده‌اند و امپراتوری پنجم با رومیان یکی دانسته شد. (پس از سدهٔ هفدهم، مفهوم «پادشاهی پنجم» دوباره از دلِ اندیشه‌های مسیحیِ هزاره‌گرایی سر برآورد). | ## بخش 2: چهار پادشاهی دانیال | تفسیری که سوِین در ۱۹۴۰ پیشنهاد کرد بر این است که نظریهٔ «چهار پادشاهی» که از آسیای صغیر وارد شده بود، در اوایل سدهٔ دوم پیش از میلاد در اختیار نویسندگان یونانی و رومی قرار گرفت. آنان بر دنباله‌ای سه‌پادشاهی که پیش‌تر هرودوت (حدود ۴۸۴–۴۲۵ پیش از میلاد) و کتزیاس (فعال در حدود ۴۰۱ پیش از میلاد) از آن یاد کرده بودند بنا نهادند.اریش س. دو مکتبِ اصلی دربارهٔ «چهار پادشاهی» در کتاب دانیال عبارت‌اند از: دیدگاه سنتی، که در آن «ماد و پارس» در هم ادغام می‌شوند و پادشاهیِ آخر امپراتوری روم دانسته می‌شود. «تز مکابی»، دیدگاهی که قوم ماد را از شاهنشاهی هخامنشی جدا می‌کند و پادشاهیِ آخر را امپراتوری سلوکی می‌شمارد.جان جی. تفسیر زیر، نمایانگر دیدگاه سنتیِ تاریخ‌گرایان یهودی و مسیحی، آینده‌گرایان، بخشودگی‌گراییها، پراتریست‌های جزئی و دیگر ترکیب‌های آینده‌گرای یهودی و مسیحی، و همچنین برخی از نحله‌های یهودیت موعودباور است که معمولاً پادشاهی‌های دانیال را (با اختلاف‌هایی در جزئیات) چنین شناسایی می‌کنند: امپراتوری بابل نو شاهنشاهی هخامنشی مقدونیه باستان امپراتوری روم، با دلالت‌های دیگری که در آینده تبیین می‌شود جروم (حدود ۳۴۷–۴۲۰ میلادی) این طرح را در تفسیر بر دانیال خود شرح داده است. کاربرد همراه با کتاب مکاشفه مفسران مسیحی معمولاً کتاب دانیال را همراه با عهد جدید و مکاشفه یوحنا می‌خوانند. بیشتر مفسران دانشگاهیِ معاصر، «شهرِ بر هفت تپه» در مکاشفه را اشاره‌ای به روم در نظر می‌گیرند.Wall, R. نظریهٔ معبد دوم پراتریست‌های کامل، ایده‌آلیست‌ها، برخی بازسازی‌گرایان و دیگر غیرفیوچریست‌ها نیز عموماً همین توالی کلی را می‌پذیرند، اما می‌آموزند که نبوت‌های دانیال با ویرانی معبد دوم اورشلیم به پایان رسیده و پس از آن، دلالت اندکی (یا هیچ) برای آینده ندارند. در مقابل، آینده‌گرایان یهودی و مسیحی، بخشودگی‌گرایان، و تا اندازه‌ای پراتریست‌های جزئی بر این باورند که نبوت‌های دانیال با ویرانی معبد دوم متوقف شد، اما در زمانی در آینده، پس از یک «فاصلهٔ نبوی» که با بخشودگی‌گرایی توضیح داده می‌شود، بار دیگر از سر گرفته خواهد شد. دیدگاه‌های سنتی مضامین فرجام‌شناختی بیش از دو هزار سال است که خوانندگان دربارهٔ معنای مضامینی که در کتاب دانیال جریان دارند گمانه‌زنی می‌کنند: چهار پادشاهی: در دانیال ۲، نبوکدنصر رؤیای تندیس عظیمی از چهار فلز را می‌بیند که نماد پادشاهی‌ها دانسته می‌شود، و در دانیال ۷، دانیال رؤیای چهار جانور از دریا را می‌بیند که بار دیگر به‌عنوان پادشاهی‌ها شناسایی می‌شوند. در دانیال ۸، هم‌راستا با این مضمون که پادشاهان و پادشاهی‌ها با «شاخ‌ها» نماد می‌شوند، دانیال بزی با یک شاخ را می‌بیند که با چهار شاخ جایگزین می‌شود. هر کدام نمادهای ثانویه‌ای دارند: تندیس با سنگی مرموز که به کوهی تبدیل می‌شود نابود می‌شود، و جانور چهارم ده شاخ و شاخ انسانی‌مانند دیگری دارد که به‌عنوان پادشاهی شناخته می‌شود. تصاویر بیشتر شامل «پسَرِ آدمی» (دقیق‌تر «یکی شبیه پسر آدمی») در دانیال ۷، «مقدسانِ والا مقام»، و پادشاهی خدای ابدی است که پس از چهار پادشاهی و «شاخ کوچک» خواهد آمد. پیشگویی‌های زمانی: دانیال چندین بار طول زمانی را که تا آمدن پادشاهی خدا باید بگذرد پیش‌بینی می‌کند. نبوت ارمیا بازتفسیر می‌شود تا «۷۰ سال» به «۷۰ هفتهٔ سال» بدل شود، و نیمی از آخرین «هفته» به «یک‌وقت، وقت‌ها و نیمی از وقت» و سپس به ۲۳۰۰ «شامگاه و سحرگاه» تعریف می‌شود، با اعداد روزهای بیشتر در انتهای کتاب. «مسیحای قطع‌شده»: دانیال ۹ دو بار به «مسیحا» اشاره می‌کند که دلالت‌های عمده‌ای برای فرجام‌شناسی مسیحی داشته است. دانیال ۹:۲۵ می‌گوید: «تا آنجا که فرمانده‌ای مسح‌شده بیاید، هفت هفته خواهد بود»؛ آیهٔ بعدی می‌گوید: «پس از شصت و دو هفته، مسح‌شده قطع خواهد شد.» پژوهشگران این‌ها را اشاره به کاهن اعظم یوشع کاهن اعظم در اوایل دورهٔ پارسی و کاهن اعظم اونیاس سوم که در سدهٔ دوم کشته شد می‌دانند، اما مسیحیان هر دو را به مرگ مسیح نسبت داده‌اند که نقطهٔ ثابتی برای محاسبهٔ زمان پایان جهان فراهم می‌کند. | ## بخش 3: چهار پادشاهی دانیال | در عهد جدید، این به آیندهٔ فرجام‌شناختی و ویرانی اورشلیم (متی ۲۴:۱۵، مرقس ۱۳:۱۴) نسبت داده شد، و بعدها به‌عنوان ضد مسیح تفسیر گردید. شهادت و رستاخیز: دانیال ۱۱ شرح می‌دهد که «حکیمان» جان خود را در آزارِ پایانِ زمان به‌عنوان شهدای مسیحی فدا می‌کنند تا به رستاخیز در پادشاهی نهایی برسند. دانیال ۳ (داستان کورهٔ آتشین) و دانیال ۶ (دانیال در گودال شیران) در این نور خوانده شده‌اند و الگویی برای شهادت مسیحی و رستگاری در قرون فراهم آورده‌اند. آدوانیست‌های روز هفتم نبوت ۲۳۰۰ روز در دانیال ۸:۱۴ نقش مهمی در فرجام‌شناسی آدوانیست‌های روز هفتم ایفا می‌کند. بر اساس آموزهٔ آدوانیست‌ها، این دوره همزمان با نبوت هفتاد هفته در ۴۵۷ پیش از میلاد آغاز می‌شود و در ۱۸۴۴ میلادی پایان می‌یابد. تصور می‌شد که پایان این دوره، پایانِ ایام را که جنبش میلریسم در گذار سدهٔ نوزدهم ترویج می‌کرد، به ارمغان آورد. [gotquestions فصلتوالی موازی عناصر نبوی به روایت تاریخ‌گرایانگذشته حال آیندهدانیال ۲ سرطلا(بابل) سینه و دو بازونقره شکم و ران‌هابرنز دو ساقآهن دو پا با انگشتانگل و آهن سنگپادشاهیِ بی‌پایانِ خدا که به هیچ قومِ دیگری واگذار نمی‌شوددانیال ۷ شیر بالدار خرس کج‌بار پلنگ چهارسر / چهاربالدار جانور دندانهِ آهنین با شاخ کوچک صحنهٔ داوریجانور کشته می‌شود پسَرِ آدمی بر ابرها می‌آیدحاکمیتِ جاودان را می‌گیرد و به مقدسان می‌دهد. آیات ۱۳، ۱۴، ۲۲، ۲۷ را ببینیددانیال ۸ قوچ دو شاخ‌دار(ماد-پارس) بز تک‌شاخ / چهارشاخ‌دارچهار باد (یونان) شاخ کوچکاستادی در فریب پاکسازیِ معبدمنجر به → (پادشاهی خدا)دانیال ۱۱–۱۲ پادشاهان (پارس) پادشاهان شمال و جنوبچهار باد (یونان) پادشاهان شمال و جنوبشخصی حقیر و فریبکار پادشاهان شمال و جنوبپایانِ ایام میخائیل برمی‌خیزدبسیاری از مرده‌ها به زندگیِ جاودان برمی‌خیزند (ملل در پرانتز، تفسیر نمادها طبق متن است. «یکی شبیه پسر آدمی» و «میخائیل» همان موجود دانسته می‌شوند) بیشتر گروه‌های آدوانیست در سنت میلریت باورهای مشابهی دربارهٔ ارتداد بزرگ دارند، همانند دیگر ایمان‌های مسیحیِ بازسازی‌گرا. برخی از آن‌ها، به‌ویژه کلیسای آدوانیست‌های روز هفتم، به‌طور سنتی بر این باورند که کلیسای مرتد زمانی شکل گرفت که اسقف روم برتری یافت، فساد بت‌پرستانه را وارد کرد و پرستش بت‌ها و باورهای بت‌پرستانه را اجازه داد و کلیسای رومی کاتولیک را تشکیل داد، و به‌جای شنبه، روز یکشنبه را برای استراحت برگزید که با کتاب مقدس سازگار نیست. در ۵۳۳ میلادی، ژوستینین، امپراتور امپراتوری روم شرقی، به‌طور قانونی اسقف (پاپ) روم را سرپرست همه کلیساهای مسیحی شناخت. به‌دلیل سلطهٔ آریانیسم برخی از قبایل بربر بر بخش‌هایی از امپراتوری روم، این اقتدار قابل اعمال نبود. سرانجام در ۵۳۸ میلادی، بلیساریوس، یکی از ژنرال‌های ژوستینین، استوگوث‌ها را، آخرین از پادشاهی‌های بربر، از شهر روم بیرون راند و اسقف روم توانست اقتدار مدنی جهانی خود را برقرار کند؛ بنابراین، با مداخلهٔ نظامی امپراتوری روم شرقی، اسقف روم در سراسر قلمرو امپراتوری روم قدیم قدرتمند شد. مانند بسیاری از رهبران پروتستان دوران اصلاحات، نوشته‌های پیشگام آدوانیست، الن جی. وایت، علیه کلیسای کاتولیک به‌عنوان کلیسایی سقوط‌کرده سخن می‌گوید و آن را برای نقشی شوم در فرجام‌شناسی، در برابر کلیسای حقیقی خدا، و پاپ را ضد مسیح می‌داند. | ## جمع‌بندی | بسیاری از اصلاح‌طلبان پروتستان مانند مارتین لوتر، جان ناکس، ویلیام تایندیل و دیگران باورهای مشابهی دربارهٔ کلیسای کاتولیک و پاپی داشتند زمانی که در اصلاحات از کلیسای کاتولیک جدا شدند.