موضوع مقاله: انگشتان و پاهای پرندگان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # انگشتان و پاهای پرندگان | مقدمه: استخوان‌های بالایی پا (پرگزیمال) به نوبه خود با استخوان درشت‌نی ترکیب می‌شوند تا استخوان ساق پا را تشکیل دهند، زیرا با گذشت زمان سانترالیا ناپدید شد.Proctor, Noble S. | ## بخش 1: انگشتان و پاهای پرندگان | بیشتر استخوان‌ها در پای پرندگان (به استثنای انگشتان پا) به یکدیگر یا با استخوان‌های دیگر جوش می‌خورند و در طول زمان کارکرد خود را تغییر داده‌اند. جوجه‌های راسته‌های سبزقباسانان و دارکوب‌سانان دارای قوزک‌هایی هستند که با پوسته‌ای سخت با غده‌هایی به نام پد پاشنه پوشیده شده‌اند. آنها از پد پاشنه برای به هم زدن داخل کاوآشیان‌ها یا سوراخ‌های لانه استفاده می‌کنند. کمربند لگنی و مهره‌های کمر پاها به یک مجموعه بسیار قوی و سبک وصل شده‌اند که شامل کمربند لگنی است که به‌طور گسترده با استخوان یکنواخت ستون فقرات به نام سینساکروم ترکیب شده‌است،Proctor, Noble S. برای نمونه، در اردک دم‌دراز، استخوان‌های پا و بال‌ها برخلاف برخی از استخوان‌های دیگر، هوادار نیستند، در حالی که غواص‌ها و طوطی دریایی اسکلت‌های حجیم‌تری دارند که استخوان‌های هوادهی ندارند.Fastovsky, David E. جوش‌خوردگی (فیوژن؛ که سبب سفتی می‌شود) و استخوان‌های توخالی (پنوماتیک؛ که سبب کاهش جرم می‌شود) برخی از سازگاری‌های پرندگان برای پرواز هستند.Gill, Frank B. غواص‌ها تمایل دارند به این طریق راه بروند زیرا پاها و لگن آنها برای شنا بسیار تخصصی است. آنها لگن باریکی دارند که نقطه اتصال استخوان ران را به عقب حرکت می‌دهد و استخوان تیبیوتارسوس آنها بسیار بلندتر از استخوان ران است. | ## بخش 2: انگشتان و پاهای پرندگان | کشیم‌ها و بسیاری دیگر از پرندگان آبزی استخوان ران کوتاه‌تری دارند و لگن کم و بیش باریکی نیز دارند، که این تصور را ایجاد می‌کند که پاهای آن‌ها مانند غواص‌ها به عقب چسبیده‌است.Kochan, Jack B. در بخش عقبی بدن قرار می‌گیرند - یک محل نیرومند برای شنا در زیر آب، اما یک نقص برای راه رفتن. برخی از عملکردهای پا و انگشتان، از جمله عملکردهای معمولی و خاص پرندگان، عبارتند از: پیمایش پیاده‌روی، دویدن (شترمرغ، سیاه‌خروس، بوقلمون وحشی) پریدن، کوهنوردی (دارکوب، دارخزک، کمرکلی); ; ; شنا و هدایت در زیر آب (مرغابی، کشیم، غواص); ; نشستن (مانند شاخه) یا چسبیدن جابجا کردن (مانند عقاب ماهی‌گیر که ماهی را نگه می‌دارند) مربوط به پرواز احتمالاً به عنوان شتاب‌دهندهٔ اولیه برخاستن. جذب شوک فرود آمدن روی نشیمنگاه و روی آب، تبدیل شدن به «اسکی روی آب» تغذیه و مرتبط صید و کشتن طعمه در پرندگان شکاری (شاهین و جغد) نگه داشتن (مانند دست در طوطی‌ها) و جدا کردن غذا (با کمک نوک) خراشیدن زمین در جستجوی غذاKochan, Jack B. خراش مضاعف: پریدن به جلو و سپس به عقب با استفاده از هر دو پا برای خراشیدن (اغلب گنجشک و سازونشین) خراش یک پا (سیاه‌خروس، بلدرچین، بوقلمون وحشی و مرغ اهلی) تولیدمثل و مرتبط گهواره کردن و چرخاندن تخم‌ها در زمان جوجه‌کشی. پرندگانی که بدون لکه زادآوری هستند، تخم‌ها را با پاهای خود جوجه می‌دهند – یک یا حتی دو عدد از آن‌ها (سفیدغازها، بوبیها) را می‌گیرند یا آنها را روی سطح روی پای خود نگه می‌دارند (پنگوئن‌ها زیرکیسه‌ای از پوست شکم، سینه‌سفیدها).Gill, Frank B. گاهی پرندگان از یک پنجه مخصوص استفاده می‌کنند (برای نمونه، جغدهای انبار به اصطلاح «پرهای شانه‌مانند» دارند). ; ; ; ناهمسان‌انگشتی (زیگوداکتیل): دو انگشت در جلو (۲، ۳) و دو انگشت در عقب (۱، ۴) - بیرونی‌ترین انگشت جلویی (۴) برعکس است. | ## بخش 3: انگشتان و پاهای پرندگان | در بسیاری از پرندگان شاخه‌نشین - بیشتر دارکوب‌ها و وایستگان آنها، عقاب‌های ماهی‌گیر، جغدها، کوکوها، بیشتر طوطی‌ها، موش‌مرغ‌ها، برخی بادخورک‌ها و سبزقبای کوکو. دارکوب‌ها، هنگام بالا رفتن، می‌توانند انگشت بیرونی پشتی (۴) را در یک چینش اکتوپوداکتیل به طرفین بچرخانند. دارکوب‌های پشت‌سیاه، دارکوب سه‌انگشته اوراسیای و دارکوب سه‌انگشته آمریکایی دارای سه انگشت هستند - بخش عقبی داخلی (۱) وجود ندارد و بخش عقب بیرونی (۴) همیشه به سوی عقب حرکت می‌کند و هرگز نمی‌چرخد. جغدها، عقاب‌های ماهیگیر و موزخوارها می‌توانند انگشت خارجی پا (۴) را به جلو و عقب بچرخانند. همسان‌انگشتی (هتروداکتیل): دو انگشت در جلو (۳، ۴) و دو انگشت در عقب (۲، ۱) - انگشت جلوی داخلی (۲) برعکس است. آزادانگشتی (پامپروداکتیل): دو انگشت درونی پا در جلو (۲، ۳)، دو انگشت بیرونی (۱، ۴) می‌توانند آزادانه به جلو و عقب بچرخند. | ## جمع‌بندی | برخی از بادخورک‌ها هر چهار انگشت را به جلو حرکت می‌دهند تا از آنها مانند قلاب برای آویزان شدن استفاده کنند.