موضوع مقاله: توافق‌نامه پلومبیه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # توافق‌نامه پلومبیه | مقدمه: در دوران مدرن، از آن صرفاً به عنوان یک «توافقنامه» یاد می‌شود، زیرا هیچ چیزی امضا نشد. | ## بخش 1: توافق‌نامه پلومبیه | در مقابل، کاوور وعده داد که پس از پیروزی، فرانسه می‌تواند مناطق نیس و ساووا را به‌دست‌آورد. همچنین طرحی برای بازسازی سیاسی شبه‌جزیره ایتالیا مطرح شد، که شامل تشکیل چهار واحد مستقل تحت ریاست افتخاری پاپ بود. این توافق، زمینه‌ساز جنگ دوم استقلال ایتالیا در سال ۱۸۵۹ شد و نقش کلیدی در تضعیف سلطه اتریش بر شمال ایتالیا ایفا کرد. پلومبیه نه‌تنها نمونه‌ای از دیپلماسی پشت‌پرده قرن نوزدهم بود، بلکه نشان داد چگونه گفت‌وگوهای محرمانه می‌توانند مسیر تاریخ را تغییر دهند. بر اساس شواهد محدود موجود، اختلافاتی در مورد جزئیات توافقات صورت گرفته در این نشست وجود داشته است، اما با گذشت سال‌ها آشکار شد که این توافق راه را برای اتحاد نظامی فرانسه-پیمونت باز کرده است. در ۲۸ ژانویه ۱۸۵۹، و برای دومین جنگ استقلال ایتالیا که به گامی حیاتی برای اتحاد ایتالیا تبدیل شد، که ظرف یک دهه پس از توافق حاصل شد. توافق‌نامه پلامبیر، توافقی در مورد جنگ آینده بود که در آن فرانسه و پیدمونت علیه اتریش متحد می‌شدند تا نفوذ اتریش را از شبه‌جزیره ایتالیا حذف و طرد کنند. به جای آن، ایتالیا، که کلمنس فون مترنیخ، صدراعظم سابق اتریش، بنا به گزارش‌ها در موارد مختلف آن را به عنوان «یک عبارت جغرافیایی صرف» رد کرده بود، به دو حوزه نفوذ تقسیم می‌شد که به ترتیب تحت سلطه پیدمونت و فرانسه قرار می‌گرفتند. همان‌طور که وقایع نشان داد، جنگ طبق توافق پلامبیر آغاز شد، اما پیامدهای ژئوپلیتیکی آن دقیقاً همان چیزی نبود که پیش‌بینی شده بود. موضع فرانسه امپراتور ناپلئون سوم مشتاق بود که «مسئله ایتالیا» را حل و فصل کند و تحقیرهای کنگره وین در سال ۱۸۱۵ را اصلاح کند. حمایت فعال از آرمان‌های ملی‌گرایانه ایتالیا، فرانسه را قاطعانه در کنار آنچه در آن زمان به عنوان لیبرالیسم مترقی دیده می‌شد، قرار می‌داد و اعتبار انقلابی ویژه این ملت را تأیید می‌کرد. با این حال، برای فرانسه، استقلال ایتالیا و اتحاد سیاسی ایتالیا دو چیز بسیار متفاوت بودند. اتحاد سیاسی مغایر با منافع فرانسه بود زیرا خطر کاهش نفوذ فرانسه در شبه جزیره ایتالیا را به همراه داشت. فرصت کنت کاور کامیلو دی کاوور، نخست‌وزیر پادشاهی پیمونت–ساردینی، یکی از چهره‌های کلیدی در روند وحدت ایتالیا بود که با نگاهی دقیق و واقع‌گرایانه به سیاست بین‌الملل، توانست اهداف ملی‌گرایانه را با منافع قدرت‌های بزرگ هماهنگ کند. او به‌خوبی از اهداف ناپلئون سوم و فرانسه آگاه بود—از جمله تمایل فرانسه به تضعیف اتریش در اروپا و گسترش نفوذ خود در منطقه. کاوور با مهارت دیپلماتیک بالا، به‌دنبال فرصتی بود تا این اهداف فرانسوی را با آرمان‌های ایتالیایی پیوند دهد. هدف اصلی او، رهایی هرچه بیشتر ایتالیایی‌ها از سلطه سنگین و سرکوب‌گر اتریش بود—به‌ویژه در شمال ایتالیا، جایی که اتریش کنترل مستقیم بر لومباردی و ونتیا داشت. او با درک این واقعیت که وحدت ایتالیا بدون حمایت خارجی ممکن نیست، به‌ویژه از طریق توافق پلومبیه با ناپلئون سوم، زمینه‌ساز جنگ دوم استقلال ایتالیا شد. در واقع، کاوور نه یک انقلابی آرمان‌گرا مانند گاریبالدی، بلکه یک سیاست‌مدار عمل‌گرا بود که می‌دانست چگونه باید از تضادهای قدرت‌های بزرگ برای تحقق اهداف ملی استفاده کرد. او با ترکیب دیپلماسی، اصلاحات داخلی، و اتحادهای استراتژیک، مسیر وحدت ایتالیا را هموار کرد—مسیر دشواری که بدون درایت او، شاید هرگز به نتیجه نمی‌رسید. ورود ژاک الکساندر بیکسیو به تورین در آوریل ۱۸۵۸ فرصتی طلایی برای کامیللو کاوور فراهم کرد تا نقشه‌های دیپلماتیک خود را عملی کند. بیکسیو، پزشک بازنشسته‌ای اهل لیگوریا، که علاقه‌مند به سیاست و بالن‌سواری بود، زندگی‌اش را در فرانسه بنا کرده بود و روابط نزدیکی با هر دو طرف داشت: هم با کاوور و هم با پرنس ناپلئون-ژروم بوناپارت، پسرعموی امپراتور فرانسه. حضور بیکسیو در تورین ظاهراً بخشی از یک سفر اروپایی محرمانه بود که هدف آن یافتن همسری مناسب از خانواده‌های سلطنتی برای پرنس ناپلئون بود. اما در واقع، این سفر بهانه‌ای شد برای ایجاد ارتباط غیررسمی میان کاوور و دربار فرانسه—ارتباطی که به‌زودی به توافق پلومبیه انجامید. بیکسیو، با جایگاه منحصربه‌فرد خود به‌عنوان واسطه‌ای قابل اعتماد، نقش کلیدی در تسهیل این گفت‌وگوها ایفا کرد. این لحظه نشان‌دهنده آن است که چگونه روابط شخصی و مناسبات اجتماعی در قرن نوزدهم می‌توانستند مسیر سیاست بین‌الملل را تغییر دهند. دیپلماسی در آن دوران، بیش از آن‌که صرفاً در اتاق‌های رسمی شکل گیرد، در دیدارهای خصوصی، سفرهای خانوادگی، و گفت‌وگوهای غیررسمی میان دوستان و خویشاوندان قدرت‌های بزرگ رقم می‌خورد. بیکسیو همچنین توانست پیشنهادهای فرانسه برای اتحاد دو کشور علیه اتریش را به دوستش، سروزیر پیدمونت، منتقل کند. این توافق از طریق ازدواج پرنسس ماریا کلوتیلد ساووی، دختر ویکتور امانوئل دوم، پادشاه پیدمونت، با شاهزاده ناپلئون بناپارت تقویت می‌شد. با توجه به حساسیت‌های بین‌المللی، مذاکرات خارج از کانال‌های دیپلماتیک «معمول» پیش رفت. کاوور برای تأیید موافقت خود با این پیشنهاد، دیپلمات خود، کوستانتینو نیگرا، را به پاریس فرستاد، جایی که نیگرا با یکی دیگر از دوستان و معتمدان امپراتور (و یک پزشک دیگر) به نام هنری کونو تماس گرفت. در ۹ مه ۱۸۵۸، کونو توانست به نیگرا تأیید کند که پیشنهاد اتحاد از حمایت کامل خود امپراتور برخوردار است. مذاکرات بیشتر اکنون در تورین با حضور کونو، کاوور و پادشاه ویکتور امانوئل انجام شد. در این مرحله، امپراتور پیشنهادی برای ملاقات بین خود و کاوور در پلامبیر-له-بن، یک استراحتگاه بهداشتی شیک در دره کوچک آگرون ارائه داد. در ووژ، به طرز اطمینان‌بخشی دور از پاریس یا تورین، و خارج از مسیر معمول کسانی که دیپلماسی و سیاست بین‌المللی را دنبال می‌کنند. جلسه در ۱۱ ژوئیه ۱۸۵۸، کنت کامیللو کاوور، نخست‌وزیر پادشاهی پیمونت–ساردینی، تورین را ترک کرد و وانمود کرد که مقصدش سوئیس است. این حرکت بخشی از یک مأموریت دیپلماتیک محرمانه بود که تنها پادشاه و فرمانده نظامی پیمونت، ژنرال لا مارمورا، از مقصد واقعی آن آگاه بودند. مقصد نهایی کاوور شهر آب‌گرم پلومبیه-له-بن در فرانسه بود، جایی که قرار بود دیداری سرنوشت‌ساز با امپراتور فرانسه، ناپلئون سوم، صورت گیرد. | ## بخش 2: توافق‌نامه پلومبیه | این دیدار، که بعدها به «توافق پلومبیه» معروف شد، نقطه آغاز همکاری نظامی و سیاسی میان فرانسه و پیمونت–ساردینی علیه اتریش بود. توافقی که نه‌تنها زمینه‌ساز جنگ دوم استقلال ایتالیا شد، بلکه مسیر وحدت ملی را به‌طور جدی هموار کرد. حرکت محرمانه کاوور، نمونه‌ای از دیپلماسی هوشمندانه قرن نوزدهم بود—جایی که سیاستمداران با ترکیب فریب، اعتماد محدود، و گفت‌وگوهای پشت‌پرده، تاریخ را شکل می‌دادند. گزارش کاوور به شکل نامه‌ای است که او در ۲۴ ژوئیه ۱۸۵۸ از یک توقف شبانه در بادن-بادن، در راه بازگشت به خانه، به پادشاه نوشت. در روز سه‌شنبه، ۲۱ ژوئیه ۱۸۵۸، دیدار تاریخی میان کامیللو کاوور و ناپلئون سوم در شهر کوچک پلومبیه برگزار شد. این ملاقات در دو نوبت انجام گرفت: جلسه اول از ساعت ۱۱ صبح تا ۳ بعدازظهر و جلسه دوم از ساعت ۴ تا ۸ شب ادامه داشت. برخلاف جلسات رسمی دیپلماتیک، محل گفت‌وگو یک کالسکه کوچک بود که به‌آرامی در خیابان‌های شهر گردش می‌کرد. دو مرد، بدون حضور هیچ‌گونه همراه یا مشاور، در این فضای غیررسمی و متحرک به بحث دربارهٔ آینده ایتالیا و نقش فرانسه در آن پرداختند. این شیوه خاص از مذاکره—در سکوت یک کالسکه در حال حرکت—نماد اعتماد، محرمانگی، و فوریت بود. تصمیماتی که در آن روز گرفته شد، پایه‌گذار جنگ دوم استقلال ایتالیا و آغاز فروپاشی سلطه اتریش بر شمال شبه‌جزیره بود. پلومبیه، با آن‌که شهری کوچک و دورافتاده بود، به نقطه‌ای تبدیل شد که مسیر تاریخ ایتالیا را تغییر داد. جستجوی بهانه‌ای برای جنگ هیچ‌کدام از این دو نفر نمی‌خواستند به خاطر ایجاد جنگ قریب‌الوقوع سرزنش شوند. بحثی در مورد اینکه آیا حضور یک پادگان نظامی اتریش در بولونیا (در ایالات پاپی) می‌تواند جنگ علیه اتریش را توجیه کند، وجود داشت، اما امپراتور فرانسه در نهایت تمایلی به استفاده از این بهانه نداشت. نیروهای اتریشی نه تنها در بولونیا، بلکه در رم و ایالات پاپی نیز حضور داشتند و وضع موجود را حفظ می‌کردند. حاکم این دوک‌نشین، فرانسیس پنجم، از متحدان اتریش و یکی از نوادگان امپراتریس ماریا ترزا بود. او از به‌رسمیت شناختن ناپلئون سوم به‌عنوان امپراتور فرانسه خودداری کرده بود—اقدامی که او را در نگاه ناپلئون به‌عنوان مهره‌ای قابل حذف جلوه داد. در حین گردش در خیابان‌های پلومبیه، کاوور و ناپلئون نقشه‌ای طراحی کردند: شهروندان مودنا به‌طور ساختگی از پادشاه پیمونت–ساردینی درخواست حمایت کنند و خواستار الحاق دوک‌نشین خود به این پادشاهی شوند. پادشاه، در ظاهر، این درخواست را رد می‌کرد، اما هم‌زمان نامه‌ای تهدیدآمیز برای فرانسیس پنجم ارسال می‌نمود. این نامه به‌عنوان دخالت در حوزه نفوذ اتریش تلقی می‌شد و خشم و واکنش شدید وین را برمی‌انگیخت. در پی این واکنش، پیمونت–ساردینی به‌ناچار شهر بندری ماسا را اشغال می‌کرد—اقدامی که به‌طور طبیعی به گسترش درگیری و آغاز جنگی وسیع‌تر با اتریش منجر می‌شد. این طرح، نمونه‌ای از دیپلماسی تحریک‌آمیز و مهندسی بحران بود، که با دقت و ظرافت برای رسیدن به هدفی بزرگ‌تر—آزادسازی شمال ایتالیا از سلطه اتریش—طراحی شده بود. در واقع، پلومبیه نه‌تنها محل توافق، بلکه نقطه آغاز یک بازی پیچیده سیاسی بود که تاریخ ایتالیا را دگرگون کرد. ساختار سیاسی برای ایتالیا ناپلئون سوم اظهار داشت که اتریشی‌ها باید به‌طور کامل از شبه جزیره ایتالیا بیرون رانده شوند و کاوور موافقت کرد. پادشاهی موجود پیمونت-ساردنی، به همراه دره پو که از نظر کشاورزی غنی است تا رودخانه سوچا، و به همراه تمام بخش شمالی (رومانیا) ایالات پاپی (به اصطلاح " نمایندگی‌های پاپ ") به پادشاهی ایتالیای علیا (" آلتا ایتالیا ") تحت فرمان پادشاه پیمونت-ساردنی ویتوریو امانوئله دوم تبدیل خواهد شد. قرار بود بخش جنوبی ایالات پاپی، به استثنای رم و مناطق اطراف آن، با دوک‌نشین بزرگ توسکانی ادغام شود تا پادشاهی ایتالیای مرکزی ایجاد شود. دوک بزرگ توسکانی، لئوپولد دوم، یکی دیگر از متحدان اتریش و نتیجه ماریا ترزا، باید می‌رفت. او، حداقل به‌طور موقت، توسط دوشس پارما (که در اصل فرانسوی زبان بود) لوئیز ماری از آرتوا جایگزین می‌شد. ناپلئون دلایل داخلی برای نشان دادن بزرگواری به یکی از نوادگان سلسله حاکم سابق بوربون داشت: جذابیت سلطنت‌طلبی سنتی در فرانسه به هیچ وجه از بین نرفته بود. در جنوب، پادشاهی دو سیسیل باید تحت کنترل پادشاه فعلی خود، فردیناند دوم، باقی بماند. اگر فردیناند از صحنه حذف شود، امپراتور بسیار خوشحال خواهد شد که جانشین او از خویشاوندانش، شاهزاده لوسین مورات، باشد. قیمت فرانسوی همان‌طور که کاوور بعداً به پادشاه خود گزارش داد، «امپراتور از من پرسید که فرانسه در ازای حمایت نظامی‌اش چه چیزی دریافت خواهد کرد و آیا اعلیحضرت ساووی و نیس را به فرانسه تحویل خواهند داد یا خیر. من پاسخ دادم که اعلیحضرت از اصل ملی‌گرایی حمایت می‌کنند، که شامل به رسمیت شناختن این است که ساووی، به دلیل فرانسوی زبان بودن، باید با فرانسه متحد شود… حتی اگر باعث ناراحتی وصف‌ناپذیر اعلیحضرت شود که از سرزمینی که مهد خانواده خودشان بود، صرف نظر کنند. در مورد نیس، وضعیت متفاوت بود، زیرا ساکنان نیس با پیدمونتی‌ها اشتراکات بسیار بیشتری نسبت به فرانسوی‌ها داشتند و بنابراین الحاق آنها به فرانسه کاملاً مغایر با همان اصول ملی‌گرایی بود که زیربنای پیروزی نظامی پیش‌بینی‌شده علیه اتریش بود.» ناپلئون حالا سبیلش را نوازش کرد و اشاره کرد که این مسائل مربوط به ملیت شاید فعلاً چندان اولویت نداشته باشند. بی‌طرفی بریتانیا می‌تواند با کمک دیپلماسی پیدمونت تضمین شود، پروس با وجود دیدگاه خصمانه در رابطه با اتریش، از شرکت در جنگ خودداری کند و روسیه نیز با وجود موضع طرفدار اتریش، از شرکت در جنگ خودداری کند. در مورد سطح نیروها برای جنگ، فرمانده نظامی پیدمونت، آلفونسو فررو لا مارمورا، طرحی ارائه کرده بود که شامل ارتشی متشکل از ۱۶۰٬۰۰۰ نفر، با نسبت ۵۰:۵۰ از فرانسه و پیدمونت-ساردینیا، و یک لشکرکشی نظامی متمرکز بر دره پو بود. با این حال، امپراتور طرح خود را داشت که شامل ۳۰۰٬۰۰۰ نفر می‌شد که ۲۰۰٬۰۰۰ نفر از آنها فرانسوی بودند و او از یک لشکرکشی نظامی با پیشروی مستقیم تا وین صحبت می‌کرد. ازدواج دودمانی پس از وقفه‌ای در بعدازظهر، حدود ساعت پنج عصر، ناپلئون سوم و کاوور بار دیگر سوار کالسکه کوچک خود شدند تا گفت‌وگوهایشان را ادامه دهند. در این بخش از مذاکره، امپراتور فرانسه موضوع ازدواج میان پسرعمویش، پرنس ناپلئون بوناپارت، و دختر بزرگ ویکتور امانوئل دوم، پادشاه پیمونت–ساردینی، را مطرح کرد. | ## بخش 3: توافق‌نامه پلومبیه | این پیشنهاد، فراتر از یک پیوند خانوادگی، ابزاری سیاسی برای تحکیم اتحاد میان فرانسه و پیمونت–ساردینی بود. ازدواج میان خاندان بوناپارت و خاندان ساووا می‌توانست مشروعیت همکاری دو کشور را تقویت کند و پیام روشنی به سایر قدرت‌های اروپایی بدهد: اتحاد فرانسه با جنبش وحدت‌طلبانه ایتالیا نه‌تنها نظامی و دیپلماتیک، بلکه خانوادگی و پایدار است. برای کاوور، چنین پیوندی می‌توانست تضمینی باشد برای حمایت بلندمدت فرانسه در برابر اتریش. برای ناپلئون سوم، این ازدواج فرصتی بود برای تثبیت جایگاه خاندان بوناپارت در میان سلطنت‌های سنتی اروپا. در واقع، این لحظه از گفت‌وگو، نشان‌دهنده آن بود که در قرن نوزدهم، سیاست و ازدواج سلطنتی همچنان به‌طور جدی در هم تنیده بودند. کنت کاوور، پیش از سفر به پلومبیه، از سوی پادشاه ویکتور امانوئل دوم به‌طور کامل در جریان موضوع ازدواج پیشنهادی میان پرنس ناپلئون بوناپارت و دختر بزرگ پادشاه قرار گرفته بود. در جریان گفت‌وگو با ناپلئون سوم، کاوور با احتیاط به شایعات ناخوشایند دربارهٔ شخصیت پرنس ناپلئون اشاره کرد و همچنین سن پایین شاهدخت—که تنها پانزده سال داشت—را مطرح نمود، نکته‌ای که می‌توانست از نظر اجتماعی و سیاسی چالش‌برانگیز باشد. با این حال، در گزارشی که سه روز پس از دیدار برای پادشاه نوشت، کاوور بر اهمیت راهبردی این ازدواج تأکید کرد. او هشدار داد که پیشبرد اتحاد سیاسی و نظامی با فرانسه بدون پشتوانه ازدواج سلطنتی، اشتباهی بزرگ خواهد بود. از نگاه کاوور، این پیوند خانوادگی می‌توانست اتحاد را از سطح تاکتیکی به سطحی ساختاری و پایدار ارتقاء دهد—اتحادی که نه‌تنها در برابر اتریش مؤثر باشد، بلکه مشروعیت بین‌المللی بیشتری برای پروژه وحدت ایتالیا فراهم کند. در واقع، کاوور با وجود تردیدهای اخلاقی و اجتماعی، منافع بلندمدت سیاسی را در اولویت قرار داد. او می‌دانست که در دنیای سیاست قرن نوزدهم، ازدواج‌های سلطنتی ابزارهایی قدرتمند برای تثبیت اتحادها و تغییر موازنه قدرت بودند. این نگاه عمل‌گرایانه، بخشی از نبوغ دیپلماتیک کاوور بود—ترکیبی از واقع‌گرایی، آینده‌نگری، و توانایی در تبدیل چالش‌ها به فرصت. پیمونت-ساردینیا شاید از نظر درهٔ پو یک قدرت منطقه‌ای باشد، اما فرانسه یک قدرت بزرگ اروپایی بود. کاوور معتقد بود که با کنترل «ایتالیا آلتا»، پادشاهی شمالی ایتالیا، پیمونت-ساردینیا کنترل سیاسی و اقتصادی عملی بر کل شبه‌جزیرهٔ ایتالیا خواهد داشت. در مقابل، ناپلئون متقاعد شده بود که فرانسه بر دو سوم جنوبی ایتالیا کنترل خواهد داشت و از این طریق می‌تواند کنترل دوفاکتو بر پیمونت-ساردینیا اعمال کند. پیامدها پیمان فرانسه-ساردینیا پیمانی که اتحاد رسمی را ایجاد می‌کند در تاریخ ۲۸/۲۹ ژانویه ۱۸۵۹ در تورین توسط ویکتور امانوئل دوم و در تاریخ ۲۶ ژانویه ۱۸۵۹ در پاریس توسط ناپلئون سوم امضا شد. توافقات شفاهی صورت‌گرفته در پلومبیه در ژوئیه ۱۸۵۸، هرچند بنیادین و تعیین‌کننده بودند، اما در متن رسمی پیمان بعدی که شش ماه بعد تنظیم شد، به‌طور کامل منعکس نشدند. به‌ویژه در مورد مسائل ژئوپلیتیکی مربوط به ایتالیا مرکزی و جنوبی، پیمان سکوت اختیار کرد و هیچ اشاره‌ای به آینده این مناطق نکرد—موضوعی که بعدها به چالش‌های سیاسی و اختلاف‌نظرهای جدی انجامید. در بخش نظامی، پیمان صرفاً تعهد فرانسه را در صورت حمله اتریش به پیمونت–ساردینی تضمین می‌کرد. این تعهد، چارچوبی محدود داشت و به‌طور رسمی تنها در صورت تجاوز مستقیم اتریش فعال می‌شد، نه در قالب یک اتحاد گسترده یا جنگ پیش‌دستانه. با این حال، در صورت وقوع تحولات نظامی که به تشکیل پادشاهی «آلتا ایتالیا» —یعنی پادشاهی شمالی ایتالیا که در پلومبیه تصور شده بود—منجر می‌شد، فرانسه پاداش خود را دریافت می‌کرد: واگذاری مناطق ساووا و نیس. این بند، نشان‌دهنده معامله‌ای سیاسی بود که در آن فرانسه با حمایت از وحدت‌طلبی ایتالیایی، منافع سرزمینی خود را نیز دنبال می‌کرد. در واقع، پیمان رسمی، تنها بخشی از توافقات پلومبیه را پوشش داد و بسیاری از عناصر کلیدی آن—از جمله آینده ایتالیا مرکزی، نقش پاپ، و وضعیت جنوب—در هاله‌ای از ابهام باقی ماندند. این خلأ، بعدها زمینه‌ساز اختلافات میان گاریبالدی، کاوور، و ناپلئون سوم شد و مسیر وحدت ایتالیا را پیچیده‌تر کرد. در ۳۰ ژانویه ۱۸۵۹، ازدواج شاهزاده ناپلئون بناپارت و پرنسس ماریا کلوتیلد از ساووا در تورین جشن گرفته شد. جنگ پس از یک سری تحرکات نظامی تحریک‌آمیز در نزدیکی مرز اتریش-پیدمونت در نزدیکی پیدمونت-ساردنی، و با آگاهی از اتحاد فرانسه-ساردنی، اتریشی‌ها با صدور اولتیماتوم وین در ۲۳ آوریل ۱۸۵۹ ابتکار عمل را به دست گرفتند. با عدم رعایت این خواسته، پیدمونت‌ها باعث اعلام جنگ توسط اتریش شدند و بدین ترتیب شرط فرانسه مبنی بر اینکه حمایت آنها از پیدمونت-ساردنی منوط به این خواهد بود که اتریش در هر جنگی متجاوز باشد، محقق شد. اکنون شورش‌های منطقه‌ای جدی ضد اتریشی طرفدار ناسیونالیسم در توسکانی، مودنا، پارما و ایالات پاپی آغاز شده بود. ناپلئون سوم به این نتیجه رسید که نقشه قبلی‌اش برای تضمین سلطه فرانسه بر مرکز و جنوب ایتالیا از طریق اتحاد با پیمونت-ساردینیا تنها با هزینه‌های نظامی و اقتصادی غیرقابل قبول قابل دستیابی است. در سطح شخصی، به نظر می‌رسد که او واقعاً (و آشکارا) از کشتارهای ناشی از جنگ‌های عصر صنعتی، به ویژه در نبردهای مگنتا و سولفرینو، وحشت‌زده شده بود. او همچنین از خطری که پروس جاه‌طلب و فرصت‌طلب در صورت تعهد بیش از حد نظامی فرانسه به ایتالیا، امنیت فرانسه را تهدید می‌کرد، آگاه بود؛ بنابراین، او به سرعت با اتریش آتش‌بس امضا کرد. فرانسوی‌ها و اتریشی‌ها بدون مشورت با پیدمونتی‌ها آتش‌بس ویلافرانکا را امضا کردند که باعث خشم و شورش در خیابان‌های تورین شد. طبق شرایط توافق شده در ویلافرانکا بین فرانسه و اتریش، بیشتر لومباردی از اتریش به فرانسه منتقل شد. فرانسه بلافاصله این سرزمین‌ها را به پیمونت-ساردینیا منتقل کرد و در عوض ساووی و نیس را دریافت کرد. این امر باعث شد که ایالت‌های مرکزی ایتالیا، به ویژه توسکانی و ایالت‌های پاپ، به کنترل حاکمان سابق اتریشی خود بازگردند. با این حال، این سرزمین‌های مرکزی ایتالیا اکنون توسط نیروهای پیمونتی اشغال شده بودند که هیچ اشتیاقی به ایده بازگرداندن حاکمان تحت حمایت اتریش نشان نمی‌دادند. | ## جمع‌بندی | خود فرانسوی‌ها هیچ تمایل یا انگیزه‌ای برای ارائه پشتیبانی عملی نظامی یا سایر حمایت‌ها به اتریشی‌ها برای چنین احیایی، برخلاف اتحادشان با پیمونت، نداشتند؛ بنابراین، از نظر عملی، پس از به اصطلاح جنگ دوم استقلال ایتالیا، پیمونتی‌ها کنترل ایتالیا آلتا، پادشاهی شمالی ایتالیا که در پلومبیر توافق شده بود، و ایتالیای مرکزی را حفظ کردند.