موضوع مقاله: درون‌گرایی و برون‌گرایی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # درون‌گرایی و برون‌گرایی | مقدمه: درون‌گرایی و برون‌گرایی دو شیوهٔ متضاد برای یکپارچه‌سازی و توضیح موضوعات گوناگون در چندین حوزهٔ فلسفه هستند. | ## بخش 1: درون‌گرایی و برون‌گرایی | تمایز درون-برون تمایزی است که در فلسفه برای تقسیم یک هستی‌شناسی به دو بخش به کار می‌رود: بخش درونی دربارهٔ مشاهده مربوط به فلسفه، و بخش بیرونی دربارهٔ پرسش مربوط به فلسفه. درون‌گرایی نظریه‌ای است که هیچ واقعیتی دربارهٔ جهان نمی‌تواند مستقل از امیال و باورها، برای کنش دلیل فراهم کند. فلسفهٔ اخلاق انگیزش در فلسفهٔ اخلاق معاصر، درون‌گرایی انگیزشی (یا درون‌گرایی اخلاقی) دیدگاهی است که بر اساس آن، باورمندی‌های اخلاقی (که لزوما باور نیستند، مثلا احساس تایید یا رد اخلاقی) ذاتا انگیزش‌آفرین هستند. یعنی درون‌گرای انگیزشی باور دارد که میان باور فرد به این که انجام X باید انجام شود و انگیزهٔ او برای انجام X، پیوندی درونی و ضروری وجود دارد. در مقابل، برون‌گرایی انگیزشی (یا برون‌گرایی اخلاقی) مدعی است که هیچ پیوند درونی ضروری میان باورمندی‌های اخلاقی و انگیزه‌های اخلاقی وجود ندارد. یعنی هیچ پیوند ضروری میان باور به این که X نادرست است و کشش انگیزشی برای انجام ندادن X وجود ندارد. به ویژه اگر درون‌گرایی انگیزشی درست باشد، بی‌اخلاقی نامعقول (و از نظر مابعدالطبیعی ناممکن) است. یک فرد بی‌اخلاق صرفا کسی نیست که اخلاقی نیست، بلکه کسی است که می‌داند کارهای اخلاقی چه هستند، اما انگیزه‌ای برای انجام آن‌ها ندارد. چنین عاملی برای درون‌گرایی انگیزشی نامعقول است، چون داوری‌های اخلاقی دربارهٔ کار درست، انگیزش‌های متناظر برای انجام همان کارهایی را که عامل آن‌ها را کار اخلاقی می‌داند در خود دارند. از سوی دیگر، یک فرد بی‌اخلاق برای برون‌گرایی انگیزشی کاملا قابل فهم است، زیرا برون‌گرایی انگیزشی فکر می‌کند داوری‌های اخلاقی دربارهٔ این که چه چیزی درست است، لزوما انگیزشی برای انجام آن کارهایی که درست داوری می‌شوند ایجاد نمی‌کند؛ بلکه میلی مستقل مانند میل به انجام کار درست لازم است. دلیل‌ها در اخلاق و نظریهٔ کنش نیز تمایزی وجود دارد که تا حد زیادی با کار برنارد ویلیامز (۱۹۷۹، بازچاپ در ۱۹۸۱) مشهور شد، دربارهٔ دلیل‌های درونی و بیرونی برای یک کنش. یک دلیل درونی، به طور تقریبی، چیزی است که فرد با توجه به مجموعهٔ انگیزشی ذهنی خود دارد، یعنی تعهدها، امیال (یا خواسته‌ها)، هدف‌ها و مانند این‌ها. | ## بخش 2: درون‌گرایی و برون‌گرایی | در مقابل، یک دلیل بیرونی چیزی است که فرد مستقل از مجموعهٔ انگیزشی ذهنی خود دارد. برای نمونه، فرض کنید مارتین می‌خواهد با نوشیدن یک لیوان سم خودکشی کند و باور دارد که با نوشیدن سم می‌تواند چنین کند. اما ممکن است گفته شود که او یک دلیل بیرونی برای ننوشیدن سم دارد زیرا حتی اگر بخواهد بمیرد، کسی نباید خود را بکشد، هر چه باشد، مستقل از این که کسی بخواهد بمیرد یا نه. برخی فیلسوفان وجود هر دو نوع دلیل را می‌پذیرند، و برخی دیگر وجود یکی یا دیگری را انکار می‌کنند. برای نمونه، برنارد ویلیامز (۱۹۸۱) استدلال می‌کند که در واقع فقط دلیل‌های درونی برای کنش وجود دارند. این دیدگاه می‌گوید دلیل‌های بیرونی برای کنش وجود دارند، یعنی دلیل‌هایی برای کنش که فرد می‌تواند داشته باشد حتی اگر آن کنش بخشی از مجموعهٔ انگیزشی ذهنی او نباشد. معرفت‌شناسی توجیه درون‌گرایی در معرفت‌شناسی، درون‌گرایی دربارهٔ توجیه دیدگاهی است که بر اساس آن، موجه بودن یک باور وابسته به عوامل درونی باورمند است. دو گونهٔ اصلی از این دیدگاه عبارت‌اند از درون‌گرایی دسترسی و درون‌گرایی هستی‌شناختی. درون‌گرایی دسترسی ایجاب می‌کند که باورمند برای موجه بودن باور خود به گزاره p، نوعی دسترسی درونی یا آگاهی بازتابی نسبت به موجه‌سازهای آن باور داشته باشد. این دو دیدگاه اغلب با یکدیگر همراه فرض می‌شوند، زیرا باور بر این است که افراد عموما به حالت‌های ذهنی خود دسترسی بازتابی دارند. این استدلال با به چالش کشیدن دیدگاه‌های برون‌گرا، به ویژه قابل‌اعتمادگرایی، نشان می‌دهد که حتی در شرایط فریب نظام‌مند، باورمند می‌تواند همچنان در باورهای خود موجه باشد. برون‌گرایی برون‌گرایی در معرفت‌شناسی دیدگاهی است که بر اساس آن، عوامل بیرونی می‌توانند توجیه یک باور را فراهم کنند، حتی اگر باورمند نسبت به آن عوامل آگاهی درونی نداشته باشد. | ## بخش 3: درون‌گرایی و برون‌گرایی | بنا بر این دیدگاه، موجه بودن باور لزوما مستلزم دسترسی شناختی فرد به موجه‌سازها نیست. یکی از مهم‌ترین صورت‌های برون‌گرایی، قابل‌اعتمادگرایی است که توسط آلوین گلدمن بسط داده شد. بر اساس این دیدگاه، اگر یک باور حاصل فرایندهای شناختی قابل اعتماد باشد، آن باور موجه است، حتی اگر باورمند از قابل اعتماد بودن آن فرایندها آگاه نباشد. معناشناسی در معناشناسی، برون‌گرایی این نظریه است که معنای واژه‌ها یا محتوای مفاهیم، دست‌کم تا حدی، به عوامل بیرونی مانند محیط یا روابط علّی وابسته است. در مقابل، درون‌گرایی معنایی معنا را صرفا وابسته به وضعیت‌های درونی گوینده یا اندیشنده می‌داند. این تمایز با بحث‌های فلسفهٔ ذهن دربارهٔ محتوای حالت‌های ذهنی پیوند نزدیکی دارد، زیرا محتوای اندیشه‌ها اغلب به عنوان ابژه‌های معنایی صدق‌پذیر در نظر گرفته می‌شوند. فلسفهٔ ذهن در فلسفهٔ ذهن، برون‌گرایی دیدگاهی است که بر اساس آن، محتوای برخی حالت‌های ذهنی فرد به رابطهٔ او با جهان بیرونی یا محیط وابسته است. این دیدگاه ابتدا در زمینهٔ معناشناسی شکل گرفت، اما بعدها به حوزه‌های گسترده‌تری از شناخت و آگاهی گسترش یافت. در برابر آن، دیدگاه‌های درون‌گرا محتوای ذهنی را مستقل از عوامل بیرونی و مبتنی بر توصیف‌ها یا حالت‌های درونی فرد می‌دانند. تاریخ‌نگاری علم در تاریخ‌نگاری علم، درون‌گرایی دیدگاهی است که علم را مستقل از زمینه‌های اجتماعی و سیاسی می‌داند و پیشرفت علمی را نتیجهٔ منطق درونی نظریه‌ها تلقی می‌کند. | ## جمع‌بندی | در مقابل، برون‌گرایی تاریخ‌نگاری بر این باور است که تحولات علمی به شدت تحت تاثیر شرایط اجتماعی، اقتصادی و سیاسی قرار دارند.