aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: ویرجینیا اولدوینی، کنتس کاستیلیونه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ویرجینیا اولدوینی، کنتس کاستیلیونه | مقدمه: ویرجینیا اولدوینی راپالینی، کنتس کاستیلیونه (۲۳ مارس ۱۸۳۷–۲۸ نوامبر ۱۸۹۹)، که بیشتر با نام لا کاستیلیونه شناخته می‌شود، یک اشراف‌زاده ایتالیایی بود که به عنوان معشوقه امپراتور ناپلئون سوم فرانسه به شهرت رسید. | ## بخش 1: ویرجینیا اولدوینی، کنتس کاستیلیونه | پسرعمویش، کامیلو، کنت کاوور، نخست‌وزیر ویکتور امانوئل دوم، پادشاه ساردینیا (که شامل پیمونت، وال دائوستا، لیگوریا و ساووی نیز می‌شد) و بعدها نخست‌وزیر ایتالیای متحد بود. هنگامی که کنت و کنتس در سال ۱۸۵۵ به پاریس سفر کردند، کنتس تحت دستور پسرعمویش بود تا از اتحاد ایتالیا با ناپلئون سوم فرانسه دفاع کند. او با تبدیل شدن به معشوقه ناپلئون سوم، رسوایی‌ای که باعث شد شوهرش خواستار جدایی زناشویی شود، بدنام شد. در طول رابطه‌اش با امپراتور فرانسه، با آگوستا از ساکس-وایمار، اتو فون بیسمارک و آدولف تیر آشنا شد. این کنتس به خاطر زیبایی و ورودهای پر زرق و برقش با لباس‌های فاخر به دربار امپراتوری شناخته می‌شد. اتحاد ایتالیا کنتس در سال ۱۸۵۷، زمانی که رابطه‌اش با ناپلئون سوم تمام شد، به ایتالیا بازگشت. چهار سال بعد، پادشاهی ایتالیا اعلام شد، که احتمالاً تا حدودی به دلیل نفوذی بود که کنتس بر ناپلئون سوم اعمال کرده بود. | ## بخش 2: ویرجینیا اولدوینی، کنتس کاستیلیونه | در سال ۱۸۷۱، درست پس از شکست فرانسه در جنگ فرانسه و پروس، او به یک جلسه مخفی با اتو فون بیسمارک فراخوانده شد تا برای او توضیح دهد که چگونه اشغال پاریس توسط آلمان می‌تواند برای منافعش کشنده باشد. در طول چهار دهه بعد، او از پیر-لویی پیرسون خواست تا به او در خلق ۷۰۰ عکس مختلف کمک کند که در آنها لحظات خاص زندگی‌اش را برای دوربین بازسازی می‌کرد. بیشتر عکس‌ها، کنتس را با لباس‌های نمایشی، مانند لباس ملکه قلب‌ها، به تصویر می‌کشند. تعدادی از عکس‌ها او را در ژست‌هایی نشان می‌دهند که برای آن دوران، ریاکارانه بودند - به ویژه تصاویری که پاهای برهنه او را نشان می‌دهند. روبر دو مونتسکیو، شاعر نمادگرا، شیک‌پوش و مجموعه‌دار مشتاق آثار هنری، مجذوب کنتس دی کاستیلیونه شد. او سیزده سال را صرف نوشتن زندگینامه‌ای با عنوان «کنتس الهی» کرد که در سال ۱۹۱۳ منتشر شد. پس از مرگ او، او ۴۳۳ عکس از او را جمع‌آوری کرد که همگی وارد مجموعه موزه هنر متروپولیتن شدند. | ## بخش 3: ویرجینیا اولدوینی، کنتس کاستیلیونه | سال‌های بعد ویرجینیا سال‌های پایانی عمر خود را در آپارتمانی در میدان واندوم گذراند، جایی که اتاق‌هایش را با رنگ مشکی مخصوص مراسم تشییع جنازه تزئین کرده بودند، پرده‌ها را کشیده بودند و آینه‌ها را از دید پنهان کرده بودند - ظاهراً برای اینکه مجبور نباشد با افزایش سن و از دست دادن زیبایی‌اش روبرو شود. در دهه ۱۸۹۰، او دوباره همکاری کوتاهی با پیرسون آغاز کرد، اگرچه عکس‌های بعدی‌اش به وضوح نشان می‌دهد که او قضاوت انتقادی خود را از دست داده است، احتمالاً به دلیل بی‌ثباتی روانی فزاینده‌اش. او آرزو داشت نمایشگاهی از عکس‌هایش را در نمایشگاه جهانی (۱۹۰۰) برپا کند، اما این اتفاق نیفتاد. او در ۲۸ نوامبر ۱۸۹۹، در سن شصت و دو سالگی، درگذشت و در گورستان پرلاشز در پاریس به خاک سپرده شد. میراث گابریل دانونزیو، قدردانی از کنتس را نوشت که به عنوان مقدمه‌ای بر اثر مونتسکیو منتشر شد. | ## جمع‌بندی | تجدید چاپ در امیلی آپتر و ویلیام پلتز، ویراستاران، فتیشیسم به عنوان گفتمان فرهنگی (ایتاکا و لندن: انتشارات دانشگاه کرنل، ۱۹۹۳)، ۲۶۶–۳۰۶ راجر ال.
موضوع مقاله: روابط ایتالیا و پرتغال | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # روابط ایتالیا و پرتغال | مقدمه: هر دو کشور عضو شورای اروپا، اتحادیه اروپا، ناتو، سازمان توسعه و همکاری اقتصادی، اتحادیه مدیترانه و سازمان ملل متحد هستند. | ## بخش 1: روابط ایتالیا و پرتغال | در دوران اتحادیه ایبری از ۱۵۸۰ تا ۱۶۴۰، پرتغال و پادشاهی ناپولی، پادشاهی سیسیل و دوک‌نشین میلان همگی تحت اداره مادرید، اسپانیا بودند. در آوریل ۱۸۵۰، سفیر پرتغال مقیم رم که نزد سریر مقدس اعتبارنامه داشت، همچنین به دوک‌نشین بزرگ توسکانی نیز معرفی شد. | ## بخش 2: روابط ایتالیا و پرتغال | در سپتامبر ۱۹۱۱، ایتالیا جمهوری اول پرتغال را به رسمیت شناخت و در مه ۱۹۱۸، دولت رئیس‌جمهور پرتغال سیدونیو پایس توسط ایتالیا به رسمیت شناخته شد. در سال ۱۹۴۶، آخرین پادشاه ایتالیا، اومبرتوی دوم به پرتغال گریخت و ۳۷ سال در آنجا ماند. | ## بخش 3: روابط ایتالیا و پرتغال | ## جمع‌بندی | در طول جنگ جهانی اول، پرتغال بی‌طرف ماند، اما در سال ۱۹۱۶ به عنوان عضو وابسته به نیروهای متفقین (که ایتالیا نیز شامل آن بود) درآمد.
موضوع مقاله: فهرست جنبش‌های چریکی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فهرست جنبش‌های چریکی | مقدمه: این فهرستی از جنبش‌های چریکی قابل‌توجه است که نام، مخفف رایج و کشور اصلی فعالیت آن‌ها را ارائه می‌دهد. | ## بخش 1: فهرست جنبش‌های چریکی | جنگ چریکی در جنگ شبه‌جزیره (اسپانیا، پرتغال) بریگانتی (ایتالیا) سازمان رزمی حزب سوسیالیست لهستان (کنگره لهستان، به ویژه در جریان رویدادهای لهستان در انقلاب ۱۹۰۵ روسیه فعال بود) ارتش جمهوری‌خواه ایرلند - ایرلند (قبل از تأسیس کشور مستقل ایرلند) قوای ملیه در طول جنگ استقلال ترکیه - ترکیه سازمان انقلابی داخلی مقدونیه – مقدونیه (ناحیه) جنبش‌های مقاومت در جنگ جهانی دوم در کشورهای مختلف، که بسیاری از آنها توسط دولت‌های متفقین حمایت می‌شدند: پارتیزان‌های شوروی در سرزمین‌های اشغالی نیروهای محور در طول جنگ جهانی دوم ارتش آزادی‌بخش خلق یونان (ELAS) – یونان آلمان آزاد - سرزمین‌های اشغالی آلمان در اتحاد جماهیر شوروی و آلمان (پروس خاوری، کلن) جنبش مقاومت لهستان در جنگ جهانی دوم (بسیاری از این گروه‌ها بخشی از دولت زیرزمینی لهستان، جنبش چریکی بزرگی که قیام ورشو را آغاز کرد، و همچنین برخی دیگر از اقدامات مبتنی بر جنگ پارتیزانی ضد نازی مانند قیام زاموشچ، نبرد اوسوچی، حمله به میتنهاید، عملیات بورزا یا عملیات سرها بودند). | ## بخش 2: فهرست جنبش‌های چریکی | ## بخش 3: فهرست جنبش‌های چریکی | ## جمع‌بندی | جنگ چریکی در جنگ شبه‌جزیره (اسپانیا، پرتغال) بریگانتی (ایتالیا) سازمان رزمی حزب سوسیالیست لهستان (کنگره لهستان، به ویژه در جریان رویدادهای لهستان در انقلاب ۱۹۰۵ روسیه فعال بود) ارتش جمهوری‌خواه ایرلند - ایرلند (قبل از تأسیس کشور مستقل ایرلند) قوای ملیه در طول جنگ استقلال ترکیه - ترکیه سازمان انقلابی داخلی مقدونیه – مقدونیه (ناحیه) جنبش‌های مقاومت در جنگ جهانی دوم در کشورهای مختلف، که بسیاری از آنها توسط دولت‌های متفقین حمایت می‌شدند: پارتیزان‌های شوروی در سرزمین‌های اشغالی نیروهای محور در طول جنگ جهانی دوم ارتش آزادی‌بخش خلق یونان (ELAS) – یونان آلمان آزاد - سرزمین‌های اشغالی آلمان در اتحاد جماهیر شوروی و آلمان (پروس خاوری، کلن) جنبش مقاومت لهستان در جنگ جهانی دوم (بسیاری از این گروه‌ها بخشی از دولت زیرزمینی لهستان، جنبش چریکی بزرگی که قیام ورشو را آغاز کرد، و همچنین برخی دیگر از اقدامات مبتنی بر جنگ پارتیزانی ضد نازی مانند قیام زاموشچ، نبرد اوسوچی، حمله به میتنهاید، عملیات بورزا یا عملیات سرها بودند).
موضوع مقاله: روابط ایتالیا و کرواسی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # روابط ایتالیا و کرواسی | مقدمه: روابط ایتالیا و کرواسی در سال ۱۹۹۲، پس از فروپاشی یوگسلاوی و استقلال کرواسی آغاز شد. | ## بخش 1: روابط ایتالیا و کرواسی | این دو کشور از طریق گردشگری، مهاجرت، کمک‌های خارجی و همکاری‌های اقتصادی ارتباطات محکمی دارند. ایتالیایی زبان رسمی در شهرستان ایستریا کرواسی (ایتالیایی‌های ایستریا) است، در حالی که کرواسی‌های مولا در شهر ایتالیایی کامپوباسو زندگی می‌کنند. نزدیکی چندفرهنگی میان کرواسی و ایتالیا به‌طور گسترده محبوب و مورد پسند داخلی است. کرواسی و ایتالیا متحدان نظامی نزدیکی هستند، به ویژه از طریق نیروهای دریایی و ساحلی خود، و هر دو عضو ناتو هستند. آنها ۳۷۰ مایل دریایی مرز دریایی در دریای آدریاتیک دارند و یک منطقه کوچک ۱۲ مایلی اسلوونی آنها را از نظر زمینی جدا می‌کند. | ## بخش 2: روابط ایتالیا و کرواسی | هر دو کشور عضو اتحادیه اروپا و شورای اروپا هستند و از همان ارز رسمی، یورو (€) استفاده می‌کنند. کرواسی دارای سفارت در رم و کنسولگری‌های عمومی در میلان و تریسته است، در حالی که ایتالیا سفارت در زاگرب و کنسولگری عمومی در رییکا و دیگر سازمان‌های فرهنگی دارد. تاریخچه روابط خارجی بین کرواسی و ایتالیا در سال ۱۹۹۲، پس از فروپاشی یوگسلاوی و استقلال کرواسی آغاز شد. پس از تأسیس کرواسی، ایتالیا شریک کلیدی این کشور بود و حمایت سیاسی و اقتصادی حیاتی در طول دهه ۲۰۰۰ ارائه داد. در سال ۲۰۰۷، رئیس‌جمهور ایتالیا جورجو ناپولیتانو با اشاره به اخراج‌های پارتیزان‌های کمونیست یوگسلاوی از ایتالیایی‌ها در پایان جنگ جهانی دوم و توصیف آن به عنوان «بربریت قرن» و نتیجه «کینه و خشونت خون‌طلبانه اسلاوها»، روابط دیپلماتیک را تحت فشار قرار داد. | ## بخش 3: روابط ایتالیا و کرواسی | رئیس‌جمهور کرواسی استیه‌پان مسیچ ناپولیتانو را به بازنویسی تاریخی متهم کرد، اما دیپلمات‌های دو کشور به سرعت موضوع را در رم حل کردند. در سال ۲۰۱۹، پس از اظهارنظر آنتونیو تاجانی، رئیس پارلمان اروپا، «زنده‌باد تریسته، زنده‌باد ایستریای ایتالیایی، زنده‌باد دالمات ایتالیایی، زنده‌باد تبعیدیان ایتالیایی»، اختلاف دیپلماتیک بین دو کشور ایجاد شد. تاجانی بعداً از دولت کرواسی عذرخواهی کرد و توضیح داد که منظور او این نبوده که ایستریا و دالماسی کرواسی بخشی از ایتالیا هستند. در سال ۲۰۲۳، پس از یک دهه فعالیت اقتصادی قوی، ایتالیا مهم‌ترین شریک تجاری کرواسی شد و از سال ۲۰۲۱ شاهد افزایش ۴۵٪ تجارت بوده است، طبق گزارش تاجانی. همان سال، دو کشور همراه با اسلوونی توافق سه‌جانبه‌ای برای تسهیل مهاجرت در جنوب شرق اروپا امضا کردند. | ## جمع‌بندی | ایتالیا همچنین یک صلیب مذهبی نادر و «بسیار ارزشمند» قرن ۱۴ را که به‌طور تصادفی توسط یک شهروند در حراجی لندن خریداری شده بود، به کرواسی بازگرداند.
موضوع مقاله: روابط ایتالیا و دانمارک | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # روابط ایتالیا و دانمارک | مقدمه: روابط دیپلماتیک در ۲ سپتامبر ۱۸۶۱ برقرار شد و روابط بین دو کشور به عنوان «پیوندی محکم از دوستی و همکاری» توصیف شده است. | ## بخش 1: روابط ایتالیا و دانمارک | در مراسم، پادشاه کریستیان دهم، پادشاه دانمارک و پادشاه ویکتور امانوئل سوم حضور داشتند. تاریخچه پس از وحدت ایتالیا در ۱۷ مارس ۱۸۶۱، ایتالیا از طریق دفتر دیپلماتیک خود در استکهلم، سوئد در دانمارک نمایندگی داشت. | ## بخش 2: روابط ایتالیا و دانمارک | نخست‌وزیر ایتالیا کامیلو دی کاوور دستور داد تا دیپلمات ایتالیایی در سوئد، مارکوی میلیوراتی، به پادشاه دانمارک فردریک هفتم، پادشاه دانمارک اطلاع دهد که ویتوریو امانوئله دوم به عنوان پادشاه ایتالیا منصوب شده است. طرف ایتالیایی در مورد شناسایی دولت تازه تأسیس ایتالیا توسط دانمارک مردد بود، زیرا دانمارک در اختلاف با پروس بر سر حقوق زبان آلمانی-زبان شلسویگ-هولشتاین درگیر بود؛ بنابراین باور ایتالیایی‌ها این بود که دانمارک نمی‌تواند از دولت جدید ایتالیا حمایت کند، زیرا این دولت تحت تأثیر ملی‌گرایی ایتالیا است که می‌تواند ادعاهای آلمان بر شلسویگ-هولشتاین را تأیید کند. | ## بخش 3: روابط ایتالیا و دانمارک | با این حال، مردم دانمارک همدلی شدیدی با ایتالیا داشتند و پادشاه را ترغیب کردند تا شناسایی را اعطا کند. پادشاه فردریک هفتم در ۲ سپتامبر ۱۸۶۱ نامه‌ای به پادشاه ویکتور امانوئل دوم نوشت که در آن بیان شد دانمارک پادشاهی ایتالیا را به رسمیت شناخته و یک لژیشن ایتالیایی در کپنهاگ تأسیس شد. | ## جمع‌بندی | یک توافقنامه استرداد در ژوئیه ۱۸۷۳ امضا شد، در حالی که توافقنامه‌ای در مورد "کمک متقابل به دریانوردان گرفتار" در مه ۱۸۸۵ به امضا رسید.
موضوع مقاله: روابط ایتالیا و فنلاند | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # روابط ایتالیا و فنلاند | مقدمه: هر دو کشور عضو کامل اتحادیه اروپا، ناتو، سازمان امنیت و همکاری اروپا، شورای اروپا و منطقه یورو هستند. | ## بخش 1: روابط ایتالیا و فنلاند | در ۱۸ مه ۲۰۲۲، نخست‌وزیر سابق ایتالیا ماریو دراگی اعلام کرد که ایتالیا به‌طور کامل از درخواست‌های فنلاند و سوئد برای عضویت در ناتو حمایت خواهد کرد. ایتالیا از عضویت فنلاند در ناتو در جریان گسترش ناتو حمایت کرد که در ۴ آوریل ۲۰۲۳ نهایی شد. در اوت ۲۰۲۲، ایتالیا به‌طور کامل درخواست فنلاند برای عضویت در ناتو را تصویب کرد. بازدیدهای سطح بالا در ۱۹۷۱، رئیس‌جمهور فنلاند اورهو ککونن یک سفر دولتی سه‌روزه به ایتالیا داشت. در ۲۰۱۲، نخست‌وزیر ایتالیا ماریو مونتی برای دیدار با یورکی کاتاینن، نخست‌وزیر فنلاند، به هلسینکی سفر کرد. در ۲۰۲۲، نخست‌وزیر فنلاند سانا مارین برای دیدار با نخست‌وزیر ایتالیا ماریو دراگی به رم سفر کرد. | ## بخش 2: روابط ایتالیا و فنلاند | در این دیدار، نخست‌وزیر ایتالیا از تصمیم فنلاند و سوئد برای پیوستن به ناتو حمایت کرد. تجارت در سال ۲۰۲۰، فنلاند کالاهایی به ارزش ۱٬۷۱۶ میلیون یورو از ایتالیا وارد کرد و ایتالیا دهمین کشور بزرگ واردکننده به فنلاند بود. در سال ۲۰۲۱، ارزش کل کالاهای صادر شده از ایتالیا به فنلاند ۲٫۰ میلیارد یورو و صادرات فنلاند به ایتالیا ۲٫۹ میلیارد یورو بود. بیشترین کالاهای صادر شده از ایتالیا به فنلاند شامل ماشین‌آلات و تجهیزات حمل و نقل (۸۰۷ میلیون)، مواد شیمیایی (۲۴۲ میلیون) و فلزات (۱۵۰ میلیون) بود. بیشترین کالاهای صادر شده از فنلاند به ایتالیا شامل ماشین‌آلات و تجهیزات حمل و نقل (۱٫۵ میلیارد)، فلزات (۶۵۲ میلیون) و محصولات کاغذ و مقوا (۲۵۹ میلیون) بود. در ایتالیا حدود ۹۰ شرکت وجود دارد که حداقل بخشی از آن‌ها متعلق به فنلاندی‌ها است. | ## بخش 3: روابط ایتالیا و فنلاند | در ایتالیا می‌توان زبان فنلاندی را در دانشگاه بولونیا، دانشگاه فلورانس و دانشگاه فدریکو دوم (ناپل) مطالعه کرد. مؤسسه فنلاند در رم فرصت‌های پژوهشی، دوره‌ها و اقامتگاه‌هایی برای دانشجویان و پژوهشگران فنلاندی یا مقیم فنلاند فراهم می‌کند. تمرکز این مؤسسه بر تاریخ باستان و قرون وسطی، فیلولوژی کلاسیک، باستان‌شناسی کلاسیک و تاریخ هنر است. توافق‌ها توافق‌های بین فنلاند و ایتالیا شامل موارد زیر است: توافق تجارت و دریانوردی، ۱۹۲۵ (اصلاح ۱۹۵۰، لغو برخی مفاد ۱۹۸۸) توافق تبادل اطلاعیه‌های وضعیت تأهل، ۱۹۲۸ توافق قانونی کردن گواهی‌های منشأ، ۱۹۳۰ توافق لغو متقابل گواهی‌های پزشکی و کنسولی، ۱۹۵۰ توافق پرداخت، ۱۹۵۱ (پروتکل اضافی ۱۹۵۳، توافق اضافی ۱۹۵۵) توافق حذف مهر ورود، ۱۹۵۴ (اصلاح ۱۹۵۸) توافق‌های تبادل کارآموز، ۱۹۶۲ توافق ترخیص و مالیات هواپیماهای مورد استفاده در حمل و نقل هوایی متقابل، ۱۹۷۳ توافق معافیت مالیاتی متقابل برای مؤسسات فرهنگی، ۱۹۷۴ توافق همکاری فرهنگی و علمی، ۱۹۷۶ توافق دامپزشکی صادرات گوشت از فنلاند به ایتالیا، ۱۹۷۶ توافق حمل بین‌المللی کالاها با جاده، ۱۹۷۷ کنوانسیون مالیاتی، ۱۹۸۳ توافق حمل و نقل هوایی، ۱۹۸۵ توافق همکاری و مساعدت متقابل در امور گمرکی، ۱۹۹۰ توافق حفاظت متقابل اطلاعات محرمانه، ۲۰۰۸ اتحادیه اروپا هر دو کشور عضو جاده ئی۴۵ اروپا هستند. | ## جمع‌بندی | قونصولگری‌ها ایتالیا همچنین دارای ۴ قونصولگری در یوئنسو، یووسکوله، اولو، فنلاند و رووانیمی است.
موضوع مقاله: زبان‌های ایتالیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # زبان‌های ایتالیا | مقدمه: زبان‌های ایتالیا شامل ایتالیایی، که به عنوان زبان ملی کشور عمل می‌کند، در اشکال استاندارد و منطقه‌ای آن، و همچنین زبان‌های محلی و منطقه‌ای متعددی است که اکثر آنها، مانند ایتالیایی، به گروه وسیع‌تر زبان‌های رومی تعلق دارند. | ## بخش 1: زبان‌های ایتالیا | اکثر زبان‌هایی که اغلب به عنوان منطقه‌ای شناخته می‌شوند، در یک زنجیره گویشی در سراسر مرزهای اداری مناطق توزیع شده‌اند، و گویندگان یک منطقه در یک منطقه واحد معمولاً از ویژگی‌هایی که گونه خود را از سایر زبان‌های مجاور متمایز می‌کند، آگاه هستند. زبان رسمی و رایج در سراسر کشور، ایتالیایی است که بر اساس زبان توسکانی قرون وسطایی فلورانس آغاز شده است. به موازات آن، بسیاری از ایتالیایی‌ها نیز به یکی از زبان‌های محلی ارتباط برقرار می‌کنند که بیشتر آنها، مانند توسکانی، تکامل بومی لاتین عامیانه هستند. با این حال، برخی از زبان‌های محلی از لاتین سرچشمه نمی‌گیرند، بلکه به شاخه‌های دیگر هند و اروپایی مانند سیمبری (ژرمنی)، آربرش (آلبانیایی)، اسلاوومولیسانو (اسلاوی) و گریکو (یونانی) تعلق دارند. سایر زبان‌های غیربومی به دلیل مهاجرت توسط درصد قابل توجهی از جمعیت صحبت می‌شوند. از میان زبان‌های بومی، دوازده زبان رسماً به عنوان زبان اقلیت‌های زبانی شناخته می‌شوند:: "1. | ## بخش 2: زبان‌های ایتالیا | با این حال، چندزبانگی کامل به‌طور قانونی فقط به سه اقلیت ملی که زبان مادری آنها آلمانی، اسلوونیایی یا فرانسوی است اعطا می‌شود و به ترتیب در مناطق ترنتینو-آلتو آدیجه، فریولی-ونتسیا جولیا و واله دائوستا تصویب شده است. این زبان‌ها شامل اتروسکی و شاخه ایتالی زبان‌های هندواروپایی، متشکل از زبان‌های لاتین-فالیسکی و اوسکو-اومبری، بودند. علاوه بر این، در گالینا سیزالپینا به زبان‌های سلتی و در مگنا گراسیا به یونانی باستان صحبت می‌کردند. زبان لاتین از گروه لاتین-فالیسکی مشتق شده و پس از رومی شدن کل شبه جزیره، جایگزین سایر زبان‌های رایج در ایتالیا شد. زبان یا گویش تقریباً تمام زبان‌های رومی که در ایتالیا استفاده می‌شوند، زبان بومی همان منطقه‌ای هستند که در آن منطقه به آن صحبت می‌کنند. این زبان‌ها به غیر از ایتالیایی استاندارد، اغلب به عنوان گویش‌های دیالتی، چه در محاوره و چه در کاربرد علمی، شناخته می‌شوند. | ## بخش 3: زبان‌های ایتالیا | با این حال ممکن است برخی از آنها را با نام‌های دیگری همچون "زبان‌های اقلیت" یا " زبان‌های محلی " بشناسند.; ; ; ; . "گویش" ممکن است به اشتباه به این معنی درک شود که زبان‌های بومی که در ایتالیا صحبت می‌شوند، "گویش‌های" ایتالیایی استاندارد به معنای غالب انگلیسی " زبان‌گونه‌ها یا تغییرات یک زبان " هستند. این مورد در ایتالیا صدق نمی‌کند، زیرا تنوع زبانی دیرینه این کشور در واقع از ایتالیایی استاندارد ناشی نمی‌شود. اکثر انواع زبان‌های رومی ایتالیا پیش از ایتالیایی وجود داشته‌اند و به صورت محلی از لاتین عامیانه تکامل یافته‌اند، مستقل از آنچه که به زبان ملی استاندارد تبدیل شد، مدت‌ها قبل از گسترش نسبتاً اخیر ایتالیایی استاندارد در سراسر ایتالیا.Tullio, de Mauro (2014). | ## جمع‌بندی | در واقع، خود ایتالیایی استاندارد را می‌توان یا ادامهٔ گویش فلورانسی توسکانی یا زبانی دانست که به شدت مبتنی بر آن است.
موضوع مقاله: روابط ایتالیا و تونس | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # روابط ایتالیا و تونس | مقدمه: تونس دارای سفارت در رم، سرکنسولگری عمومی در پالرمو و سه کنسولگری در جنوآ، میلان و ناپل است. | ## بخش 1: روابط ایتالیا و تونس | این حملات رشد اقتصادی تونس را محدود کرد، به ویژه در بخش گردشگری که یکی از بخش‌های اصلی اقتصاد است. برای ایجاد توافقات و همکاری‌ها در زمینه مهاجرت، توسعه و حمایت از جمعیت تونس در کشور خود، مذاکراتی بین وزارت امور خارجه و همکاری بین‌المللی تونس و وزارت امور خارجه و همکاری بین‌المللی ایتالیا در جریان است. در آگوست ۲۰۲۰، وزرای لوئیجی دی مایو و لوچیانا لامورگزه از تونس بازدید کردند و هدف این سفر تأکید مجدد بر تعهد مشترک به شراکت قوی اتحادیه اروپا و تونس، شامل روابط سیاسی و اقتصادی و همکاری در زمینه مهاجرت بود. همچنین در سال ۲۰۲۰، توافقی بین ایتالیا و اتحادیه اروپا دربارهٔ جریان‌های مهاجرتی صورت گرفت. روابط اقتصادی نزدیکی جغرافیایی و دسترسی آزاد تونس به بازار اتحادیه اروپا، روابط تجاری بین دو کشور را نسبتاً پایدار می‌کند. ایتالیا پس از فرانسه دومین تأمین‌کننده کشور شمال آفریقا است و در سال ۲۰۲۰ سهم بازاری حدود ۱۵٪ داشته و همچنین دومین مشتری این کشور به‌شمار می‌رود. | ## بخش 2: روابط ایتالیا و تونس | حضور شرکت‌های ایتالیایی در تونس قوی است و شامل ۴۲۶ شرکت فعال ایتالیایی می‌شود که ۸٬۸۳۶ نفر را به کار گرفته‌اند. توافقنامه سرمایه‌گذاری دوجانبه (۱۹۸۵) توافقنامه سرمایه‌گذاری دوجانبه بین ایتالیا و تونس در رم در ۱۷ اکتبر ۱۹۸۵ امضا شد. این توافقنامه شرایط سرمایه‌گذاری خصوصی توسط شهروندان و شرکت‌های یک کشور در قلمرو کشور دیگر را مشخص می‌کند. این خط لوله از دریای مدیترانه عبور می‌کند و تونس ایتالیا را به میادین گازی الجزایر متصل می‌کند. در ۲ مه ۲۰۱۹، در چارچوب نخستین اجلاس بین‌دولتی ایتالیا و تونس در تونس، معاون نخست‌وزیر و وزیر توسعه اقتصادی، لوئیجی دی مایو، توافقنامه‌ای با وزیر صنعت تونس، اسلیم فریانی، امضا کرد. در ۲ ژوئیه ۲۰۱۹ در تونس، وزیر صنعت، اسلیم فریانی، و مدیرعامل شرکت ENI، کلودیو دسکالزی، در حضور نخست‌وزیر تونس یوسف شاهد توافقنامه جدیدی امضا کردند. | ## بخش 3: روابط ایتالیا و تونس | همکاری فرهنگی تاریخچه روابط فرهنگی بین ایتالیا و تونس نیز قابل توجه است، زیرا مهاجرت و مستعمره‌سازی در قرن نوزدهم، جمعیت زیادی از ایتالیایی‌ها را به این کشور شمال آفریقا آورد. حضور ایتالیایی‌ها به ساخت بیمارستان‌ها، مدارس، صنایع، شهرهای کوچک (مشهورترین آن‌ها حلق الوادی)، روزنامه‌ها، مجلات و مؤسسات فرهنگی کمک کرد. علاوه بر این، پیوندهای فرهنگی بین ایتالیا و تونس شامل ادبیات، غذا و حتی زبان است، به طوری که زبان تونسی بسیاری از واژگان ایتالیایی را جذب کرده است، برای مثال jilat از ایتالیایی gelato (به معنی «بستنی»). یک توافقنامه همکاری فرهنگی که به سال ۱۹۹۷ بازمی‌گردد، روابط فرهنگی بین تونس و ایتالیا را مدیریت می‌کند و شامل تبادل معلم و اعطای بورس‌های تحصیلی و کمک‌های پژوهشی است. مؤسسه فرهنگی ایتالیا نقش مهمی در معرفی فرهنگ ایتالیا و تقویت روابط فرهنگی بین دو کشور ایفا می‌کند. | ## جمع‌بندی | این نهاد دولتی که تابع وزارت امور خارجه است، دوره‌های آموزش زبان ایتالیایی با معلمان بومی و امتحانات نهایی برگزار می‌کند، آثار ادبی با ارزش فرهنگی ایتالیا را به زبان عربی ترجمه می‌کند، سینمای ایتالیا را معرفی می‌کند، کنسرت‌ها، نمایشگاه‌ها و جشنواره‌های هنری برگزار می‌کند و اطلاعات متنوعی دربارهٔ سیستم آموزشی ایتالیا، بورس‌های تحصیلی و سایر زمینه‌ها ارائه می‌دهد.
موضوع مقاله: نیسیدا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نیسیدا | مقدمه: این جزیره در فاصله‌ای بسیار کوتاه از دماغه پوزیلیپو، درست در شمال ناپل قرار دارد و از طریق یک مسیر پیاده‌روی یک کیلومتری با دوربین‌های کنترلی به سرزمین اصلی متصل است. | ## بخش 1: نیسیدا | جزیره تقریباً دایره‌ای شکل است و یک دهانهٔ غرق‌شده، خلیج پورتو پائونه را در ساحل جنوب‌غربی شکل می‌دهد. در نامه‌های سیسرون اشاره شده که او بروتوس را در آنجا ملاقات کرده و همچنین همسر بروتوس، پورشیا، دختر کاتو اوتیکنسیس، در همین مکان خودکشی کرده است. در سدهٔ نوزدهم، نیسیدا محل یک زندان بدنام خاندان بوربون بود که پس از بازدید ویلیام اوارت گلادستون در سال ۱۸۵۱ شهرت یافت. او در اثر خود به نام دو نامه به ارل ابردین دربارهٔ پیگردهای دولتی ناپل شرایط سخت زندان را فاش کرد. در همین نوشته‌ها گلادستون توصیف معروف پادشاهی دو سیسیل به عنوان «انکار خدا که به صورت یک نظام حکومتی برپا شده» را بیان نمود. | ## بخش 2: نیسیدا | در طول جنگ جهانی دوم، این جزیره توسط ارتش بریتانیا اشغال شد و به «زندان نظامی ۵۵» تبدیل گردید. در این زمان دست‌کم یک اعدام در آن انجام شد: توپچی از توپخانه سلطنتی بریتانیا در تاریخ ۲۳ مه ۱۹۴۴ به جرم قتل و سرقت از یک غیرنظامی ایتالیایی به نام رودولفو ماسترومینیکو توسط جوخه اعدام تیرباران شد. ارتش بریتانیا همچنین ژنرال ایتالیایی نیکولا بلومو را به جرم قتل یک اسیر جنگی بریتانیایی اعدام کرد. از سال ۱۹۴۶ تا ۱۹۶۱ این جزیره میزبان آکادمی نیروی هوایی ایتالیا بود که بعدها به پردیسی بر فراز سرزمین اصلی منتقل شد. امروزه نیسیدا میان یک پایگاه دریایی متعلق به نیروی دریایی ایتالیا و یک مرکز بازداشت نوجوانان تقسیم شده است. | ## بخش 3: نیسیدا | بده روایت می‌کند که او یک بربر یونانی‌زبان از شمال آفریقا بود و ریاست یک صومعه نزدیک ناپل را بر عهده داشت. نام این صومعه در سنت‌های مختلف متنی آمده که هیچ‌کدام به مکانی نزدیک ناپل اشاره ندارد و همین باعث شده بسیاری از پژوهشگران گمان کنند که منظور وابسته به نیسیدا بوده است. هیچ سند دیگری از وجود صومعه در آنجا وجود ندارد، هرچند صومعه‌های فراوانی پیرامون خلیج ناپل ساخته شده بودند.Bischoff and Lapidge, 120-123 هادریان دو بار از سوی پاپ ویتالیان برای احراز مقام اسقف اعظم کانتربری پیشنهاد شد اما او تئودور طرسوسی را معرفی کرد که سپس اصرار کرد هادریان همراه او باشد. | ## جمع‌بندی | گمان می‌رود یک «انجیل‌نامهٔ ناپلی» که بعدها به ویرموث-جارو رسید، منبع برخی عناصر ناپلی موجود در نسخه‌های انجیل نورثامبریا باشد، از جمله انجیل‌های لیندیس‌فارنه که جشن‌هایی همچون میلاد سن ژاناریوس و تقدیس کلیسای استفان را ذکر کرده‌اند که تنها در ناپل برگزار می‌شدند.
موضوع مقاله: فرانچسکا مانوکی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فرانچسکا مانوکی | مقدمه: زندگی‌نامه مانوکی به عنوان خبرنگار آزاد کار می‌کرد و با کانال‌های تلویزیونی و روزنامه‌های مختلفی، چه ایتالیایی، مانند لسپرسو و لا ۷ و چه بین‌المللی، مانند الجزیره و گاردین، که به مهاجرت‌ها و درگیری‌های مربوط به کشورهای اتحادیه عرب و ترکیه می‌پرداختند، همکاری داشت. | ## بخش 1: فرانچسکا مانوکی | او جوایز متعددی از جمله جایزه پرمیولینو ۲۰۱۶، جایزه جایزه ریزی برای روزنامه‌نگاری و جایزه اروپایی روزنامه‌نگاری تحقیقی و قضایی ۲۰۲۲ را از آن خود کرد. ارواح گمشده موصل» را به‌طور مشترک نویسندگی و کارگردانی کرد که در هفتاد و پنجمین جشنواره فیلم ونیز به نمایش درآمد. در سال ۲۰۱۹، او اولین رمان خود، «من خالد را به خاطر گناهش می‌کشم» داستان یک قاچاقچی انسان را منتشر کرد و جایزه پریمیو استنس را از آن خود کرد. | ## بخش 2: فرانچسکا مانوکی | در سال ۲۰۲۱، مانوکی رمان دوم خود با عنوان «بیانکو ای ایل رنگ دل دانو» (Einaudi) را منتشر کرد. در سال ۲۰۲۲، او جایزه فلایانو برای روزنامه‌نگاری را دریافت کرد و «در محاصره‌ای دیگر» (DeAgostini) را منتشر کرد، که در آن مانوکی برای اولین بار درگیری‌های جاری را برای مخاطبان جوان‌تر روایت می‌کند. کتاب‌ها اگر چشمانم را ببندم…، با تصویرسازی‌های دیالا بریسلی، رم، انتشارات راند رابین، ۲۰۱۹ من خالد هستم، مردان را می‌فروشم و بی‌گناهم، اینائودی، ۲۰۱۹. | ## بخش 3: فرانچسکا مانوکی | شابک ۸۸-۰۶۲-۴۰۹۰-۰ بگذارید هر کس گناه خود را به دوش بکشد: وقایع‌نگاری‌هایی از جنگ‌های روزگار ما، روم، Editori Laterza، ۲۰۱۹، لیبیا، مصور جانلوکا کوستانتینی، میلانو، آرنولدو موندادوری ویراستار، ۲۰۱۹، سفید رنگ آسیب است، اینائودی، ۲۰۲۱، نمای فراتر از مرز، میلان، دی آگوستینی، ۲۰۲۲، زندگی شخصی او با عکاس خبری، آلسیو رومنزی، نامزد است و با او فیلم مستند «داعش، فردا. | ## جمع‌بندی | ارواح گمشده موصل» را در هفتاد و پنجمین جشنواره بین‌المللی فیلم ونیز به نمایش گذاشت.