موضوع مقاله: کینگو (خدا) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کینگو (خدا) | مقدمه: او بیشتر از طریق انوما الیش شناخته می‌شود، جایی که به عنوان زیردست و همسر تیامات و دشمن مردوک عمل می‌کند. | ## بخش 1: کینگو (خدا) | چنین فرض می‌شود که او ممکن است در اصل شخصیت منفی یک اسطورهٔ جداگانه و نامرتبط با تیامات بوده باشد، اگرچه این تصنیف باقی نمانده است و اکثر ارجاع‌ها به او، اشاره‌ها به شکست او از مردوک در انوما الیش است. او همچنین در اسطورهٔ شکست انوتیلا، انمشارا و کینگو و در متن‌های متنوع دیگر ذکر شده است. در حالی که گاهی اوقات می‌توان شکل رومی‌شدهٔ Kingu را در ادبیات مدرن یافت، Qingu رایج‌ترین شکل مورد استفاده است و فرض می‌شود که به تلفظ اصلی آن نزدیکتر است. پذیرفته شده است که نام کینگو ریشهٔ سومری دارد، زیرا بعید است که ریشه اکدی شامل هم q و هم g باشد. یک منبع آشوری متأخر که کینگو را در کنار آنزو و آساکو قرار می‌دهد، به احتمال زیاد دلالت بر این دارد که او را نیز می‌توان مانند آنها در دسته دیوها قرار داد. دو مورد آشکار از برابری بین کینگو و انمشارا، احتمالاً بر اساس جایگاه مشترک آنها به عنوان دشمنان شکست‌خوردهٔ خدایان، در متن‌های آیینی گواهی شده است. ارتباط بین کینگو و تموز در یک متن توضیحی آسیب‌دیده تأیید شده، اگرچه به دلیل وضعیت نامناسب نگهداری آن، دلیل آن ناشناخته است. به عنوان نامی برای مردوک علاوه بر اینکه کینگو به عنوان نام یک شخصیت متمایز عمل می‌کند، به عنوان لقب مردوک نیز شناخته می‌شود. سرودی برای نبو که گمان می‌رود مربوط به پس از انوما الیش باشد، او را از نوادگان کینگو توصیف می‌کند. احتمالاً در این بافتار، کینگو به عنوان نامی از مردوک نیز درک می‌شده است، نه به عنوان دشمن او. سوفوس هلهSophus Helle استدلال می‌کند که ایرکینگو در اصل نامی بوده که از نظر ریشه‌شناسی هیچ ارتباطی با کینگو نداشته، اما توسط گردآورندگان انوما الیش به ترکیبی از این تئونیمtheonym و کلمه ایر به معنای «ویران کردن» بازتعریف شده است. اساطیر انوما الیش نام کینگو اولین بار در انوما الیش در زمانی ذکر شده که تیامات او را به عنوان رهبر لشکرِ هیولاهای خود منصوب می‌کند و لوح سرنوشت‌ها را به سینه‌اش می‌آویزد و او را به مقام «آنویی» da-nu-ti ارتقا می‌دهد. اگرچه این اصطلاح از نام خدای آنو گرفته شده است، اما وقتی به عنوان لقبی برای سایر خدایان، از جمله کینگو، به کار می‌رود، می‌توان آن را به عنوان نقشی عمومی برای مقام یک خدای متعالSupreme deity در نظر گرفت. در مقابل، گونهٔ دیگری از این متن به جایگاه کینگو به عنوان مقام «اربابی» (e-nu-ti) اشاره دارد. متن مستقیماً بیان می‌کند که این لوح، دارایی مشروع کینگو نبوده، اگرچه توضیح داده نشده که تیامات چگونه آن را به دست آورده است. کینگو متعاقباً از موقعیت جدید خود برای اعلام سرنوشت فرزندان تیامات استفاده می‌کند. مشخص نیست که آیا خود او یکی از آنهاست یا خیر، زیرا هیچ عبارت مستقیمی در مورد منشأ او ارائه نشده است. لمبرت معتقد است که فقدان اشاره صریح به ریشه‌های او می‌تواند نشان دهد که گردآورندگان انوما الیش، شخصیتی را که هیچ ارتباط قبلی با تیامات نداشته، از منبعی جداگانه در روایت گنجانده‌اند. | ## بخش 2: کینگو (خدا) | مردوک پس از مغلوب کردن تیامات، کینگو را شکست می‌دهد و لوح سرنوشت‌ها را پس می‌گیرد. پس از آنکه مجمع خدایان به این نتیجه رسیدند که درگیری بین آنها و تیامات به واسطهٔ تحریک کردن او ایجاد شده است، کینگو کشته می‌شود. با این حال، هیچ اشاره‌ای به تحریک شدن تیامات توسط کینگو، آنطور که در این بخش از متن آمده است، در بخش‌های قبلی متن یافت نمی‌شود. شباهت‌ها با دیگر اسطوره‌ها مانفرد کربرنیک خاطرنشان می‌کند که بخش‌هایی از طرح داستان که بر کینگو متمرکز است، پیشینه‌هایی در اسطوره‌ها دارد که بر انلیل و نینورتا تمرکز دارند و سرقت لوح سرنوشت را توصیف می‌کنند. لمبرت، به دست آوردن نادرست لوح سرنوشت توسط کینگو و بازیابی بعدی آن، شباهت بسیار نزدیکی به طرح حماسه آنزو دارد. با این حال، او اشاره می‌کند که در حالی که شکست دادن آنزو برای نینورتا به دلیل داشتن لوح دشوار به تصویر کشیده شده است، در مورد کینگو این شیء تنها به عنوان نمادی انتزاعی از جایگاه او عمل می‌کند و هیچ سختی مشابهی برای مردوک ایجاد نمی‌شود. ویسنوم خاطرنشان می‌کند که کینگو را می‌توان با «گیاسنگ» na4U2 ، رهبر لشکر سنگ‌ها در اسطورهٔ لوگال-ئه،Lugal-e نیز مقایسه کرد، زیرا هر دوی آنها در مقایسه با آنتاگونیست‌های اصلی روایت‌های مربوطه، تیامات و آساگ، موانع ثانویه هستند. علاوه بر این، صحنهٔ انتصاب کینگو ممکن است اشاره‌ای به خلق «گیاسنگ» و انتصاب او به رهبری در میان فرزندان سنگی آساگ باشد. Winters خاطرنشان می‌کند که او در فهرست کوتاهی از خدایانی که در نقش مشابهی در اسطوره‌های مختلفِ موجود در آن = آنوم (لوح ششم، سطرهای ۲۰۹ تا ۲۱۶) ظاهر می‌شوند، غایب است و بر این اساس نتیجه می‌گیرد که این بن‌مایه نمی‌تواند پیش از پایان دوره بابلی باستان باشد. لمبرت فرض کرد که گردآورندگان انوما الیش ممکن است او را در نقشی قرار داده باشند که در ابتدا توسط خدای دیگری ایفا می‌شد. مقایسه‌هایی بین صحنهٔ مرگ او و بخشی از آترا-هاسیس انجام شده است که به آفرینش انسان می‌پردازد و شامل کشتن خدای وِهWē می‌شود. سلنا ویسنوم خاطرنشان می‌کند که پس از دوره بابلی باستان، آلاAlla در این نقش جایگزین او شد که نامش ممکن است جناس با کلمه آل، به معنای «کج‌بیل» باشد و بنابراین اشاره‌ای به نقش او به عنوان خدای کارگر باشد. بر این اساس، او پیشنهاد می‌کند که قرار گرفتن کینگو در نقشی مشابه، نشان‌دهندهٔ ارتباط ریشه‌شناختی بین نام او و کلمهٔ «کار» است. با این حال، او اظهار می‌کند که او و آلا را نمی‌توان معادل‌های مستقیم در نظر گرفت، زیرا کینگو قبل از کشته شدن نقش فعال‌تری در روایت ایفا می‌کند. ارجاعاتی به شکست کینگو بدون هیچ اشاره‌ای به تیامات شناخته شده است، و یک لوح تمرینی متأخر از اور، بازتاب سنتی است که مبنی بر آن او را می‌سوزانند. یک رشته یادداشت تفسیری در مورد آیینی که شامل مولیسو Mullissu می‌شود، به طور مشابه سوزاندن یک گوسفندِ قربانی را با اشاره به مرگ کینگو در آتش توضیح می‌دهد. دو منبع، لوح‌های KAR 307 و LKA 73، بیان می‌کنند که کینگو به همراه پسرانش شکست خورد، اگرچه در مورد تعداد آنها اختلاف نظر دارند، به طوری که اولی ۷ و دومی ۴۰ نفر را ذکر می‌کنند. در KAR 307 آمده است که در طول یک مراسم، آنها با یک گاو نر و یک گوسفند که از پشت بام پرتاب می‌شدند، نشان داده می‌شدند، در حالی که در LKA 73 آنها با روغن و عسلی که روی سلاح قرار می‌گرفت، نشان داده شده‌اند. | ## بخش 3: کینگو (خدا) | متن اخیر همچنین حاوی اشاره‌ای به اسطوره‌ای ناشناخته است که در آن اِئا هدیه‌ای نامعلوم به کینگو می‌دهد. لمبرت از آن با عنوان شکست انوتیلا، انمشارا و کینگو یاد می‌کند و تنها از دو قطعهٔ بابلی متأخر، یکی از بورسیپا و دیگری از سیپار، شناخته شده است، به شکست کینگو به دست یک یا چند خدایی ناشناخته اشاره دارد. با توجه به تعداد زیاد خداییان دخیل در این پیرنگ، لمبرت اظهار می‌کند که این اثر نتیجه‌ فرآیند گردآوری علمی چندین تصنیف مختلف متعلق به یک ژانر بوده است. گفته می‌شود که این وقایع در بابل رخ می‌دهد و اشاره‌های مستقیمی به معابد اتورکالاما (و همچنین خدایی که معبد به او اختصاص داده شده بود، ایشتار بابل)، Eguzalimmaⱨ و ازیداگیشنوگال شده است. از آنجایی که این معبد در متن توپوگرافی تینتیر = بابلTintir = Babylon (لوح چهارم، سطر ۱۳) با نینگیشزیدا مرتبط است، لمبرت فرض کرد که در این بافتار، کینگو یا با او برابر دانسته شده یا به عنوان فرمانبردار او به تصویر کشیده شده است. در دوره‌های بعدی، کینگو در همان جایگاهی پرستش می‌شد که دیگر شخصیت‌هایِ دشمنان شکست‌خوردهٔ خدایان در نظر گرفته می‌شدند. جرج اظهار می‌کند که حضور او در این مکان به احتمال زیاد منعکس‌کنندهٔ نقش او به عنوان دشمن شکست‌خوردهٔ مردوک است. اشاره‌هایی به کینگو در سایر متن‌های مذهبی که بر پیروزی‌های مردوک تمرکز دارند نیز وجود دارد. برای مثال، در دعای آشوربانیپال به مردوک و زارپانیت، از کینگو به عنوان «همسر تیامات» یاد شده است. با این حال، سرودی برای مردوک (K 2523) نیز به طور گذرا از کینگو نام می‌برد و او را به عنوان یک جنگجو توصیف می‌کند، اما به هیچ خصومتی بین آنها اشاره نمی‌کند. آیینی برای گشایش یک کانال از هزارهٔ اول پیش از دوران مشترک که از نسخه‌ای از نینوا شناخته شده، پیشکش کردن سه ظرف نقره به کینگو، مومو و اشرت-نبیسوEšret-nabnīssu را مقرر می‌کند. نام آخر را می‌توان به عنوان «ده آفریدهٔ او» ترجمه کرد، و احتمالاً اشاره‌ای به ده هیولایی است که توسط تیامات خلق شده و تحت فرمان کینگو بودند. لمبرت اظهار داشت که حضور مومو ممکن است نشان‌دهندهٔ این باشد که این آیین منعکس‌کنندهٔ یک اسطورهٔ تاکنون ناشناخته است که در آن او و کینگو با هم شکست خورده‌اند. او استدلال می‌کند توصیف موشزیب-مردوک که به طور نامناسبی به سلطنت رسیده است، اشارهٔ مستقیمی به انتصاب کینگو توسط تیامات در انوما الیش دارد. متنی که اصطلاحاً آوای پرنده نامیده شده (یک تصنیف الهیاتی مربوط به هزاره اول پیش از دوران مشترک) و از نسخه‌های نینوا و سلطان‌تپهSultantepe شناخته شده، توضیحات الهیاتی برای آوای پرندگان مختلف ارائه می‌دهد. این متن بیان می‌کند که فریاد اردک (پاسپاسو)،paspasu که به عنوان «پرندهٔ کوسو» شناخته می‌شود، می‌تواند به عنوان کنایه‌ای از کینگو تفسیر شود، احتمالاً بر اساس یک شباهت آوایی که حس شده است. لمبرت این موضوع را به دلیل تفاوت‌های متعدد بین دو نسخه موجود، غیرممکن دانست، اگرچه تأکید کرد که این ارتباطات باید به صورت موردی ارزیابی شوند. | ## جمع‌بندی | یک رساله تقویم بابلی متأخر مربوط به سنت‌های مرتبط با اساگیل، از کینگو، تیامات و مردوک به عنوان نمادهای حاکمان سوبارتو، عیلام و بابل استفاده می‌کند.