موضوع مقاله: روابط ایتالیا و سان مارینو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # روابط ایتالیا و سان مارینو | مقدمه: روابط دوجانبه بین ایتالیا و سان مارینو مراحل مختلفی را پشت سر گذاشته و آغاز رسمی آن پس از اعلام اتحاد ایتالیا در پارلمان منطقه آلپ توسط ویتوریو امانوئله دوم در ۱۷ مارس ۱۸۶۱ است. | ## بخش 1: روابط ایتالیا و سان مارینو | تاریخچه آغاز رابطه اندکی پس از اعلام پادشاهی ایتالیا در تورین، در ۲۲ مارس ۱۸۶۲، پیمان ایتالیا و سان مارینو بین رئیس شورای ایتالیا اوربانو راتاتزی و کاپیتان‌های سامارینی، نایب‌السلطنه ملکیوره فیلیپی و دومنیکو فاتوری، امضا شد. در سال ۱۸۶۵ اولین معاهده اقتصادی بین ایتالیا و سان مارینو امضا شد، در واقع از همان سال تصمیم گرفته شد که دولت ایتالیا لیر سان مارینو را ضرب کند و تمبرهای این ایالت کوچک به لطف معاهده دیگری با ایتالیا در سال ۱۸۷۷ چاپ شود. در سال ۱۹۱۵ بسیاری از داوطلبان سن مارینو در جنگ جهانی اول شرکت کردند تا اطمینان حاصل کنند که ایتالیا آربه، جزیره‌ای که در آن زمان متعلق به اتریش-مجارستان در سواحل دالماسی بود و بنیانگذار و همنام سن مارینو، مارینوس قدیس، در آنجا متولد شده بود، را به دست آورد. در همان سال، صلیب سرخ ایتالیا بخش سن مارینو را تأسیس کرد که در جنگ جهانی اول شرکت کرد و سپس در سال ۱۹۴۹ صلیب سرخ سن مارینو را به وجود آورد. سن مارینو و ایتالیای فاشیست در سال ۱۹۲۱، ایتالیا کارابینیری‌ها را برای تأسیس ژاندارمری به سن مارینو فرستاد. پس از ظهور موسولینی، آنها به ابزاری برای جلوگیری از تبدیل شدن سن مارینو به پناهگاهی برای ضد فاشیست‌های ایتالیایی تبدیل شدند. همچنین در سان مارینو، به لطف نفوذ فزاینده ایتالیا در دوران حکومت فاشیست‌ها، حزب فاشیست سان مارینو در سال ۱۹۲۲ به رهبری جولیانو گوزی تأسیس شد که تا سقوط حزب ملی فاشیست در ایتالیا، زندگی عمومی در سان مارینو را کنترل می‌کرد. به لطف توافق با ایتالیای فاشیست، پس از امضای معاهده بین سن مارینو و ایتالیا در سال ۱۹۲۷، راه‌آهن ریمینی-سن مارینو بین سال‌های ۱۹۲۷ تا ۱۹۳۲ ساخته شد که توسط موسولینی برای پیوند سرنوشت ایتالیا و سن مارینو مورد استفاده قرار گرفت. با سقوط موسولینی در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳، تنها پس از ۳ روز، حزب فاشیست سن مارینو به رهبری جولیانو گوزی منحل شد و فاشیست‌های سن مارینو محاکمه شدند. در طول تهاجم به شبه جزیره ایتالیا (۱۹۴۳–۱۹۴۵) در ژانویه ۱۹۴۴، فاشیست‌های سان مارینو، به لطف حمایت موسولینی، حزب جمهوری‌خواه سان مارینو را تأسیس کردند و تا اوت همان سال قدرت را در دست گرفتند. سن مارینو در طول جنگ بی‌طرف ماند و میزبان بیش از ۱۰۰۰۰۰ پناهنده ایتالیایی، عمدتاً از مارکه و رومانیا، بود. خود موسولینی به نائب‌السلطنه اطمینان داد که سن مارینو مورد حمله قرار نخواهد گرفت. | ## بخش 2: روابط ایتالیا و سان مارینو | اما با بمباران متفقین سن مارینو که در آن ۶۳ شهروند سامارینی جان باختند و با پیشروی متفقین در شمال ایتالیا، جایی که ورماخت در نبرد مونت پولیتو با گورخاهای بریتانیایی درگیر شد، متحمل جنگ در ایتالیا شد. در طول جنگ سرد پس از بازگشت دموکراسی به ایتالیا و سان مارینو در سال ۱۹۴۵، حزب کمونیست سان مارینو به همراه حزب سوسیالیست سان مارینو در انتخابات پیروز شدند و کشورهایی مانند ایالات متحده و ایتالیا، که از تنها کشور غربی تحت رهبری کمونیست‌ها و سوسیالیست‌ها نگران بودند، در صدد تأمین مالی نیروهای مخالف برآمدند که منجر به وقایع روورتا در مرز بین ایتالیا و سان مارینو شد. در سال ۱۹۵۱، وزیر کشور ایتالیا، ماریو اسکِلبا، محاصره پلیسی را در سن مارینو اعمال کرد تا آن را مجبور به تعطیلی کازینوی تازه افتتاح شده کند. این تنش با شرط‌بندی توافق‌نامه‌های سال ۱۹۵۳ پایان یافت که طبق آن سن مارینو هم از کازینو و هم از سیستم پخش رادیو یا تلویزیون صرف نظر کرد. در سپتامبر ۱۹۵۸، اپوزیسیون ضد کمونیست سن مارینو، پس از استعفای دسته جمعی برای جلوگیری از انتخاب کاپیتان‌های نایب‌السلطنه و حمایت مالی ایتالیا و ایالات متحده، در روورتا، در یک کارخانه صنعتی متروکه که از سه طرف با ایتالیا هم‌مرز بود، عقب‌نشینی کرد و «ایتالیا یک دولت موقت متشکل از یک کمیته اجرایی تشکیل داد.» بلافاصله پس از آن، ایتالیا کارخانه را با کارابینیرها محاصره کرد و همزمان کمیته اجرایی را به عنوان یک دولت مشروع سن مارینو به رسمیت شناخت، حتی اگر در این بین از ایتالیا به همه نیروهای مخالف سلاح می‌رسید. در ۱۱ اکتبر، کاپیتان‌های نایب‌السلطنه، دولت موقت روورتا را به عنوان تنها دولت مشروع سن مارینو که توسط ایتالیا به رسمیت شناخته شده بود، به رسمیت شناختند و بلافاصله پس از آن، کمیته اجرایی به شهر سن مارینو نقل مکان کرد. علاوه بر این، در همان روز، سپاه شبه‌نظامیان داوطلب، از ترس مداخله مسلحانه دولت موقت با حمایت سربازان ایتالیایی به سمت کاخ عمومی، منحل شد. از آن زمان، سان مارینو تا پایان جنگ سرد توسط نیروهای ضد کمونیست با سیاست خارجی نزدیک به ایتالیا و ایالات متحده رهبری می‌شد که منجر به ساخت بزرگراه ریمینی-سان مارینو شد؛ این کار در ۱۰ اوت ۱۹۵۹ آغاز شد و در ۲۵ نوامبر ۱۹۶۵ با حضور رئیس‌جمهور جمهوری ایتالیا، جوزپه ساراگات، افتتاح شد که با کاپیتان رجنت آلوارو کازالی و پیترو رفی در کاخ عمومی دیدار کرد. علاوه بر این، از سال ۱۹۶۲ تا ۱۹۸۴، ۳۰ کارابینیری اعزام شدند که سپس به ۲۱ نفر کاهش یافتند تا یک واحد پلیس تحقیقاتی و قضایی تشکیل دهند. در ۲۰ اکتبر ۱۹۸۴، ساندرو پرتینی، رئیس‌جمهور وقت، با کاپیتان‌های تازه انتخاب شده، نایب‌السلطنه مارینو بولینی و جوزپه آمیچی، دیدار کرد. روابط اخیر در ۱۱ و ۱۲ ژوئن ۱۹۹۰، رئیس‌جمهور جمهوری فرانچسکو کسیگا با کاپیتان‌های رژانت آدالمیرو بارتولینی و اوتاویانو روسی ملاقات کرد. در اوت ۱۹۹۱، به لطف توافقی که بین رای و دولت سن مارینو با میانجیگری دولت ایتالیا امضا شد، تلویزیون عمومی سن مارینو متولد شد. | ## بخش 3: روابط ایتالیا و سان مارینو | به لطف پیمان پولی که از سال ۱۹۸۵ لازم‌الاجرا بود، پیمانی بین ایتالیا و سان مارینو برای معرفی یورو و ورود سان مارینو به منطقه یورو امضا شد. مشکلات حل نشده بین ایتالیا و سان مارینو مربوط به وضعیت ۶۰۰۰ کارگر مهاجر ایتالیایی در رابطه با عدم توافق بین دو کشور و وضع مالیات ۲۰۰ یورویی سان مارینو بر کارگران مرزی در ۱۲ ژانویه ۲۰۱۱ است. این سؤال در ۲۳ فوریه به کمیته امور خارجه مجلس نمایندگان رسید و در ۱۶ فوریه باعث طرح سؤال پارلمانی توسط وزیر دارایی، جولیو ترمونتی شد. علاوه بر این، سان مارینو توسط ایتالیا یک گریزگاه مالیاتی محسوب می‌شود و این وضعیت چندین بار منجر به اختلاف نظر بین دو کشور شده است، به عنوان مثال در پیاناچی دی فیورنتینو در ۲۵ مارس ۲۰۱۰، دو مأمور لباس شخصی گارد مالی توسط ژاندارمری متوقف شدند، آنها متوقف و سپس توسط ژاندارمری به گمرک منتقل شدند، جایی که در نهایت به مقامات ایتالیایی تحویل داده شدند، در ۱۴ فوریه ۲۰۱۱، دادستان‌های ایتالیایی هر ۱۹ قاضی سان مارینو را به دلیل «اقامت ساختگی» مورد تحقیق قرار دادند، اما قانون سان مارینو تصریح می‌کند که آنها خارجی هستند، بنابراین سمت آنها توسط دادستان ریمینی لغو شد.San Marino, expelled two agents of the Guardia di Finanza تصمیم برای تحقیق در مورد قضات سان مارینو توسط دولت سان مارینو به عنوان تصمیمی که «پایه‌های جمهوری را تضعیف می‌کند» ارزیابی شد.article-22736. این برنامه قسمتی را به سن مارینو اختصاص داده بود که محتوای آن توسط وزیر دارایی، گابریل گاتی، «منفی و گمراه‌کننده برای سن مارینو» تعریف شده بود. روسای جمهور جمهوری ایتالیا که از سن مارینو بازدید کردند تا به امروز، چهار نفر از یازده رئیس‌جمهور جمهوری ایتالیا از سن مارینو بازدید کرده‌اند: جوزپه ساراگات در ۲۵ نوامبر ۱۹۶۵. ۲۶ ژانویه ۲۰۱۱: یک ون نظامی متعلق به بخش نظامی هوانوردی باری که از ریمینی می‌آمد و پنج سرباز لباس شخصی در آن بودند و برای اهداف توریستی از آنجا بازدید می‌کردند، درست پس از عبور از مرز در دوگانا متوقف شد و پس از تقاطع سنترو آتلانته توسط گاردیا دی روکا که از مرز محافظت می‌کند، متوقف شد. آنها با آگاهی از مرز و نداشتن مجوزهای لازم برای ورود به جمهوری، مجبور به بازگشت شدند. ۲ فوریه ۲۰۱۱: یک خودرو از نیروی دریایی و یک ون با پلاک غیرنظامی که حامل دو سرباز از نیروی هوایی، دو سرباز از نیروی دریایی و یک سرباز از ارتش جمهوری بود، از رم حرکت کرده و برای انجام مأموریتی به سمت شمال می‌رفتند که در جمهوری متوقف شدند. ۶ دسامبر ۲۰۱۲: چهار وسیله نقلیه ارتش ایتالیا که از میدان تیر کارپگنا بازمی‌گشتند، توسط گاردیا دی روکا در دومانیانو متوقف و تا مرز گمرک همراهی شدند. در سال ۲۰۱۰، آنتونلا مولارونی، وزیر امور خارجه وقت، این تجاوز را «واقعیت‌های جدی» توصیف کرد و گفت که «مردم تایتان از آزار و اذیت خارجی خسته شده‌اند». | ## جمع‌بندی | ماموریت‌های دیپلماتیک سن مارینو در ایتالیا رم (سفارت) باری (کنسولگری) فلورانس (کنسولگری) جنوآ (کنسولگری) میلان (کنسولگری) ناپل (کنسولگری) راونا (کنسولگری) ریمینی (کنسولگری) تورین (کنسولگری) ونیز (کنسولگری) ماموریت‌های دیپلماتیک ایتالیا در سان مارینو سفارت ایتالیا در ویاله آنتونیو اونوفری در شهر سان مارینو واقع شده است.