موضوع مقاله: آموزش در نپال | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آموزش در نپال | مقدمه: آموزش در نپال از دیرباز بر پایه نظام آموزشی هند شکل گرفته که خود میراث راج بریتانیا به‌شمار می‌رود. | ## بخش 1: آموزش در نپال | در دوران پیش از دموکراسی، آموزش در نپال بر پایه آموزش خانگی و گوروکولاها استوار بود و عموم مردم دسترسی به آموزش رسمی نداشتند. پس از استقرار دموکراسی در ۱۹۵۱ میلادی (۱۳۳۰ خورشیدی)، درهای مدارس به روی همه قشرها جامعه گشوده شد و آموزش رسمی در سراسر کشور گسترش یافت. وزارت آموزش و پرورش نپال مسئول مدیریت فعالیت‌های آموزشی در سراسر کشور است و هیئت ملی آزمون‌ها بر برگزاری تمامی آزمون‌های استاندارد نظارت دارد. در سال ۲۰۲۱ میلادی (۱۴۰۰ خورشیدی)، نرخ باسوادی نپال به ۷۶٫۳ درصد رسید؛ این رقم برای مردان ۸۳٫۶ درصد و برای زنان ۶۹٫۴ درصد بود. زمین‌لرزه ۲۰۱۵ نپال شمار زیادی از مدارس را ویران کرد و توانایی این کشور برای حفظ مدارس باقی‌مانده را به‌شدت کاهش داد. نظام آموزشی این کشور تاریخاً بر آموزش خانگی و ها استوار بود و شباهت بسیاری به نظام پیشین هند داشت؛ در این نظام، دانش‌آموزان یا در خانه‌های خود یا نزد روحانیون و گوروها آموزش می‌دیدند. پیش از آنکه نپال به کشوری دموکراتیک تبدیل شود، عموم مردم هیچ دسترسی به آموزش رسمی نداشتند. نخستین مدرسه رسمی نپال، ، در سال ۱۸۵۴ میلادی (۱۲۳۳ خورشیدی) تأسیس شد و تنها برای نخبگان در نظر گرفته شده بود. در سال ۱۹۷۱ میلادی (۱۳۵۰ خورشیدی)، دولت مرکزی نپال مدارس را ملی کرد، هرچند این تصمیم را در ۱۹۸۰ (۱۳۵۹ خورشیدی) پس گرفت و سپس مدارس را قانونی اعلام کرد. در دهه ۱۹۹۰ و اوایل قرن بیست‌ویکم، نفوذ مدارس خصوصی در نپال به‌طور چشمگیری افزایش یافت. در سال ۲۰۱۱ (۱۳۹۰ خورشیدی)، دولت نپال قانونی تصویب کرد که بر اساس آن مالیات ۵ درصدی بر مدارس خصوصی اعمال می‌شد. با این حال، سازمان مدارس خصوصی و شبانه‌روزی نپال که نماینده این مدارس است، با این قانون به مخالفت برخاست و سرانجام آن را لغو کرد. این سازمان همچنین با موفقیت در برابر حکم سال ۲۰۱۲ (۱۳۹۱ خورشیدی) دیوان عالی نپال مبنی بر توقف سه‌ساله افزایش شهریه‌ها مقاومت کرد. دولت مرکزی نپال در چندین نوبت در اوایل قرن بیست‌ویکم کوشید آموزش رایگان و اجباری را برقرار کند. تا سال ۲۰۱۰ (۱۳۸۹ خورشیدی)، حدود ۴۹٬۰۰۰ مدرسه در نپال وجود داشت و تا سال ۲۰۲۵ (۱۴۰۴ خورشیدی) شمار معلمان به ۳۰۱٬۰۰۰ نفر رسیده‌است. | ## بخش 2: آموزش در نپال | در سال ۲۰۰۱ (۱۳۸۰ خورشیدی)، نرخ باسوادی نپال ۴۸٫۶ درصد بود (۶۲٫۷ درصد برای مردان و ۳۲٫۹ درصد برای زنان) که تا سال ۲۰۲۱ (۱۴۰۰ خورشیدی) به ۷۶٫۳ درصد (۸۳٫۶ درصد برای مردان و ۶۹٫۴ درصد برای زنان) افزایش یافت. از سال ۲۰۱۸ (۱۳۹۷ خورشیدی)، اندکی بیش از ۱۸ درصد از مدارس نپال در مالکیت خصوصی هستند. آموزش پیش‌دبستانی در برخی مناطق در دسترس است و دانش‌آموزان معمولاً در سن پنج سالگی وارد پایه اول می‌شوند. آزمون سطح پایه (BLE) در پایه هشتم برگزار می‌شود، در حالی که آزمون ملی (SEE) که پیش‌تر به نام شناخته می‌شد، در پایان پایه دهم برگزار می‌گردد. بسته به رشته تحصیلی و موضوع مدرک، دریافت مدرک کارشناسی معمولاً دو سال تحصیل نیاز دارد. آموزش فنی و حرفه‌ای پس از دوره آموزش پایه آغاز می‌شود و دانش‌آموزان می‌توانند برنامه درسی دوساله‌ای را دنبال کنند که به گواهینامه فنی ترک مدرسه منتهی می‌شود. علاوه بر این مسیر رسمی، برنامه‌های یک‌ساله با تمرکز بر توسعه مهارت نیز موجود است. دسترسی به آموزش (HRMI) گزارش می‌دهد که نپال تنها ۸۳٫۵ درصد از آنچه را که با توجه به سطح درآمدش باید در زمینه حق آموزش تأمین کند، برآورده می‌سازد. با در نظر گرفتن سطح درآمد نپال، این کشور ۹۵٫۴ درصد از آنچه برای آموزش ابتدایی ممکن است را محقق کرده، اما برای آموزش متوسطه تنها به ۷۱٫۵ درصد دست یافته‌است. پیامد بحران‌ها اگرچه ناحیه جاپا در سال ۲۰۱۴ (۱۳۹۳ خورشیدی) نرخ باسوادی ۹۹٫۳۳ درصدی داشت، بسیاری از کودکان در روستاهای دورافتاده دسترسی به آموزش فراتر از سطح ابتدایی ندارند. دانش‌آموزان اغلب پس از یادگیری خواندن و نوشتن، مدرسه ابتدایی را رها می‌کنند بدون اینکه آموزش بیشتری دریافت کرده باشند. زمین‌لرزه ۲۰۱۵ نپال مدارس بسیاری را ویران کرد و توانایی کشور برای حفظ مدارس باقی‌مانده را به‌شدت تضعیف نمود. این وزارتخانه به عنوان بخشی از دولت، زیر نظر دبیر آموزش قرار دارد و شامل یک دفتر مرکزی ملی مسئول توسعه سیاست، برنامه‌ریزی، نظارت و ارزیابی، و همچنین دفاتر منطقه‌ای و ناحیه‌ای است. نپال دو نوع اصلی مدرسه دارد: مدارس اجتماعی که دولتی هستند و کمک‌های مالی دولتی دریافت می‌کنند، و مدارس سازمانی خصوصی که خودگردان هستند و به صورت امانت یا شرکت غیرانتفاعی اداره می‌شوند. آموزش عالی دانشگاه‌ها نخستین دانشکده نپال، ، در سال ۱۹۱۸ (۱۲۹۷ خورشیدی) تأسیس شد و تا سال ۱۹۸۵ (۱۳۶۴ خورشیدی)، تنها دانشگاه کشور بود. | ## بخش 3: آموزش در نپال | برای واجد شرایط بودن جهت پذیرش در دوره‌های MBBS در دانشکده‌های پزشکی نپالی، دانش‌آموزان باید آزمون متوسطه عالی در رشته علوم را با موفقیت پشت سر گذاشته باشند. آموزش پزشکی در نپال بسیار بحث‌برانگیز است؛ چرا که بسیاری از دانش‌آموزان واجد شرایط به دلیل نمرات رقابتی پذیرفته نمی‌شوند. فساد در این حوزه گسترده‌است و مدارس دانش‌آموزان را بر اساس روابط با چهره‌های سرشناس یا کمک‌های غیرقانونی می‌پذیرند؛ «شهریه پنهان» هزینه اضافی رشوه به مقامات وزارتخانه‌های آموزش و بهداشت است و برخی دانش‌آموزان سه برابر شهریه معمول را برای ثبت‌نام می‌پردازند. دکتر از حامیان سرسخت اصلاح آموزش پزشکی در نپال است و مدت‌هاست برای شکستن «مافیای آموزش» در این نظام مبارزه می‌کند. دانشکده‌های مهندسی دانشکده‌های مهندسی نیز در سراسر نپال وجود دارند و اغلب آن‌ها دانشجویان بومی را از طریق آزمون ورودی و دانشجویان خارجی را پس از مصاحبه می‌پذیرند. نخستین دانشکده مهندسی خصوصی نپال که دوره‌های کارشناسی و کارشناسی ارشد ارائه می‌دهد، دانشکده مهندسی در چانگونارایان است. تحصیل در خارج از کشور نپال در میان کشورهای مبدأ دانشجویان بین‌المللی در ایالات متحده رتبه یازدهم را دارد. بر اساس گزارش «درهای باز ۲۰۰۹»، گزارش سالانه مؤسسه آموزش بین‌المللی دربارهٔ تحرک دانشگاهی بین‌المللی، شمار دانشجویان نپالی در مؤسسات آموزش عالی ایالات متحده از ۸٬۹۳۶ نفر در سال تحصیلی ۲۰۰۷–۲۰۰۸ به ۱۱٬۵۸۱ نفر در ۲۰۰۸–۲۰۰۹ افزایش یافت، یعنی رشدی ۲۹٫۶ درصدی. در سال تحصیلی ۲۰۰۶–۲۰۰۷، نپال در میان کشورهای مبدأ دانشجویان بین‌المللی رتبه سیزدهم را داشت. ایالات متحده مقصد ترجیحی دانشجویان نپالی متقاضی تحصیل در خارج از کشور است؛ دلیل این امر کیفیت و اعتبار مدارک آمریکایی و همچنین دسترسی به اطلاعات جامع و دقیق از طریق دفاتر در نپال و تلاش‌های فزاینده دانشگاه‌های آمریکایی برای جذب دانشجویان نپالی است. بر اساس گزارش ، در سال ۲۰۲۳ (۱۴۰۲ خورشیدی) بیش از ۵۳٬۱۷۰ دانشجوی نپالی در استرالیا تحصیل می‌کنند که نپال را به سومین بزرگ‌ترین منبع دانشجویان بین‌المللی این کشور پس از چین و هند تبدیل کرده‌است. دانش‌آموزان مدارس دولتی در نپال تاریخاً در مقایسه با همتایان خود در مدارس خصوصی در آزمون گواهینامه ترک مدرسه، آزمون مهم دوره متوسطه، عملکرد ضعیف‌تری داشته‌اند. در سال ۲۰۲۵ (۱۴۰۴ خورشیدی)، معلمان مدارس دولتی در اعتراض به لایحه اصلاح آموزش که در پارلمان مطرح شده بود، راه انداختند. مدارس خصوصی در نپال با نظارت اندکی روبرو هستند و تاریخاً قوانین دولتی و احکام دادگاه‌های ناخوشایند را نادیده گرفته‌اند. | ## جمع‌بندی | این مدارس همچنین نفوذ قابل توجهی در سیاست ملی دارند چرا که نمایندگان منتخب اغلب در مالکیت یا اداره آن‌ها دخیل هستند.