موضوع مقاله: زره کره‌ای | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # زره کره‌ای | مقدمه: زره کره‌ای به انواع گوناگون زره اشاره دارد که پیش از دوران مدرن در کره به کار می‌رفت. | ## بخش 1: زره کره‌ای | زره کره‌ای افزون بر زره سواره‌نظام، گونه‌هایی از زره ضدگلوله نخستین را نیز پیش از سده بیستم دربرمی‌گرفت. زره‌سازی کره‌ای عمدتاً بر پدافند در برابر جنگ‌افزارهای پرتابی تمرکز داشت؛ زیرا زمین کوهستانی، نبرد میدانی را نسبت به دیگر سرزمین‌ها کم‌بسامد می‌ساخت و تصرف دژها شیوه رایج جنگ بود. زره فلزی در دوره سه پادشاهی به سبب جنگ‌های پیاپی نسبتاً فراگیر بود؛ اما پس از یکپارچگی کره کاربرد آن کاهش یافت. با برآمدن پادشاهی چوسان، نیروهای ایالتی زره لایی (پنبه‌دوزی‌شده) می‌پوشیدند، حال آنکه یگان‌های مرکزی توان تهیه زره فلزی را داشتند. نخستین یافته‌های زره آهنی از اتحادیه گایا و گوگوریو به دست آمده و زره استخوانی نیز در بکجه یافت شده‌است. زره فلزی در دوره سه پادشاهی به دلیل جنگ‌های مداوم رواج داشت، ولی با یکپارچه شدن کره و تبدیل دزدان دریایی ژاپنی و کوچ‌نشینان استپ به دغدغه اصلی، کاربرد آن رو به افول نهاد. پس از فروپاشی شیلای متحد در سده دهم و فتح آن به دست گوریو، جنگ‌ها به بخش شمالی و مرکزی کره کشیده شد و زره‌های سبک‌تر رایج‌تر گشت؛ این امر به کاهش زره سنگینی انجامید که پیش‌تر در دولت‌های جنوبی رواج داشت. نخستین کاربرد شناخته‌شده زره صفحه‌ای آهنی در کره به اتحادیه گایا در بازه ۴۲ تا ۵۶۲ میلادی بازمی‌گردد. شمار فراوانی از مصنوعات آهنی و فولادی، از جمله زره آهنی، زره اسب آهنی مانند کلاه‌خود و دهانه، و شمش‌های کوچک آهنی (که غالباً به‌عنوان پول به کار می‌رفتند) در گورستان باستانی ده‌سانگ-دانگ در گیم‌هه، یکی از مکان‌های میراث جهانی، کشف شده‌اند. گیم‌هه به معنای «دریای آهن» است که گویی نام شهر نماد فراوانی آهن در این ناحیه باشد. نمونه‌های بازمانده اکنون در موزه ملی گیم‌هه در کره جنوبی به نمایش گذاشته شده‌اند. نبردها بیشتر بر زمین‌های صعب‌العبور با بهره‌گیری از کمان‌های مرکّب و سپس جنگ‌افزارهای باروتی انجام می‌شد. کره‌ای‌ها که با نیروهای بسیار بزرگ‌تر چین و ژاپن می‌جنگیدند، تحرک و تاکتیک‌های دوربُرد را می‌پسندیدند و همین امر وابستگی به یگان‌های سنگین‌زره را محدود می‌ساخت، هرچند آموزش تن‌به‌تن نیز جایگاه مهمی داشت. در دوره‌های پسین، زره کره‌ای گونه‌هایی از بریگاندین، جوشن و زره پولکی را نیز دربرگرفت. از آنجا که هزینه تجهیزات آهنی و فولادی اغلب برای سربازان وظیفه روستایی بسیار بالا بود، کلاه‌خودها همیشه تمام‌فولاد نبودند و کلاه‌های چرم سفت‌شده نیز رایج بود. قطعات زره کره‌ای از بالا به پایین معمولاً شامل کلاه‌خود یا کلاهک، پوشش اصلی سنگین با سرشانه یا محافظ شانه و ساعد، پوشش پا (که با دامنه پوشش اصلی تکمیل می‌شد)، محافظ کشاله ران و محافظ اندام‌ها بود. از نظر سلاح‌بندی، ارتش کره‌ای پیاده‌نظام سنگین مسلح به شمشیر یا نیزه همراه با سپر، نیزه‌داران بلند، کمانداران، کمان‌بالستی‌اندازان و سواره‌نظام سنگین همه‌کاره با توانایی تیراندازی سواره به کار می‌گرفت. | ## بخش 2: زره کره‌ای | در جنگ دریایی کره‌ای نیز سپرهای چوبی سنگین برای پدافند از نفرات روی عرشه بالایی کشتی‌ها به‌طور گسترده به‌کار می‌رفت. پس از برآمدن چوسان، زره رزمی کره‌ای دگرگونی یافت و از کاربرد عمده جوشن، زره صفحه‌ای و زره لاملار به بریگاندین (دوجانگ-گاپ) گرایش پیدا کرد. در میانه دوره چوسان، نیروهای ایالتی زره لایی می‌پوشیدند، حال آنکه یگان‌های مرکزی زره فلزی بر تن داشتند. لاملارها معمولاً از برنز، آهن، استخوان یا چرم سفت‌شده بودند، در حالی که صفحات همواره از آهن، فولاد یا برنز ساخته می‌شدند. بهترین زره‌های بازمانده از دوره سه پادشاهی تقریباً به‌طور انحصاری از اتحادیه گایا به دست آمده‌اند. زره گایا بهترین نمونه زره صفحه‌ای از دوران باستان به‌شمار می‌رود و با زره‌های حوزه مدیترانه در همان دوره برابری می‌کند. این زره‌های صفحه‌ای به سبک گایا به سه دسته تقسیم می‌شوند: نخست، اتصال نوارهای فولادی عمودی برای تشکیل یک صفحه واحد؛ دوم، اتصال میله‌های افقی؛ و سوم، کنار هم چیدن قطعات مثلثی کوچک فولادی. گونه نخست در گایا و شیلا یافت شده، حال آنکه بیشتر نمونه‌های دو گونه دیگر در گایا قرار دارند و برخی نیز در شمال بکجه کشف شده‌اند. زره گوگوریو از نوع لاملار بود و از صفحات کوچک فولادی ساخته می‌شد که با بند به هم بافته شده بودند. گورهای باستانی ناحیه جوکسائم در هوانگو-دانگ، گیونگ‌جو، گیونگ‌سانگ شمالی، نخستین نمونه را در سال ۲۰۰۹ آشکار ساختند. نقاشی‌های دیواری گوگوریو که در کره شمالی یافت شده‌اند نیز نمای زره گوگوریو را روشن‌تر کرده‌اند. بر پایه گوریوسا (تاریخ گوریو)، انواع گوناگونی از زره با جنس و رنگ متفاوت زیر نظارت دولتی ساخته می‌شد، از جمله: اوی‌گاپ – زره پوشاکی، چئول‌گاب – زره آهنی، اوی‌بک‌گاپ – زره پوشاکی سفید، بک‌گاب تومو – زره سفید با کلاه‌خود، اوی‌جوگاپ – زره پوشاکی سرخ و جاگاپ – زره بنفش. هنگامی که فرماندهان نظامی زره می‌پوشیدند، کلاه‌خود را به جای سر بر پشت خود حمل می‌کردند. با این حال، سو جینگ در «گزارش مصوّر گوریو» (گوریودوگیونگ) نوشته‌است که ارتش درنده ببر-اژدهای مرکزی گوریو (یانگ‌هو جونگ‌مئنگ‌گون، ) با نزدیک به ۳۰٬۰۰۰ نفر، همگی زره‌پوش بودند. این زره یک‌تکه ردایی بود که بخش بالایی و پایینی به هم پیوسته بود و سرشانه (بوباک، ) نداشت. زره دیگری متعلق به یک سردار چنین توصیف شده: صفحات آهنی (چئول‌چال، ) روکش‌شده با چرم سیاه که هر صفحه با ابریشم نقش‌دار دوخته و ثابت شده بود. تصویرسازی‌های ژاپنی مانند «موکو شورای اکوتوبا» (، «گزارش مصوّر حملات مغول») نشان می‌دهد که در حملات مشترک گوریو-مغول به ژاپن، سربازان گوریو زره لاملار بلند جلیقه‌مانند (چال‌گاپ) و زره پارچه‌ای ردایی (پوهیونگ گاپ‌اوت) بر تن داشتند. | ## بخش 3: زره کره‌ای | سبک ردایی (دوروماگی‌شکل) در میان کره‌ای‌ها محبوبیت ویژه‌ای داشت، زیرا این نوع زره که جلو آن باز بود، بیشترین آسایش را برای تیراندازی با کمان فراهم می‌ساخت. در کمان‌داری سنتی کره‌ای (گوک‌گونگ)، کمانداران برای پرتاب مؤثر تیر سینه خود را کاملاً باز می‌کنند و زره بسته جلو مانع این کار می‌شد. نقطه دقیق گذار از زره‌های نخستین به متأخر هنوز حل‌نشده‌است، ولی به نظر می‌رسد در حوالی تهاجم ژاپن به کره (۱۵۹۸–۱۵۹۲) و تهاجم منچو به کره باشد که تنها دو جنگ تمام‌عیار کره در دوره چوسان بودند. در هر دو بازه، زره لایی (اؤم‌شیم‌گاپ، ) در میان سربازان عادی محبوب بود؛ زیرا چوسان از سربازان وظیفه روستایی می‌خواست خود تجهیزاتشان را فراهم آورند و این زره با بهایی اندک از بدن پدافند می‌کرد. زره فلزی بیشتر در یگان‌های مستقر در پایتخت دیده می‌شد که نیروی ضربتی اصلی ارتش خشکی چوسان را تشکیل می‌دادند. بیشتر زره‌های کره‌ای این دوره از فلس‌ها یا لاملارهای فلزی (معمولاً آهنی) ساخته شده بودند که به بیرون پوشش زره دوخته می‌شدند. از سال ۱۴۵۷ میلادی به بعد، به دلیل هزینه و دشواری حمل‌ونقل، برنامه‌ای آغاز شد تا بخش‌های فلزی زره بیشتر سربازان با چرم سفت‌شده جایگزین گردد. زره چرم سفت‌شده گرم‌تر، سبک‌تر و انعطاف‌پذیرتر از فلس‌های آهنی بود، ولی حفاظت کمتری در نبرد فراهم می‌کرد. آغاز دودمان در آغاز دودمان، نیروی دریایی چوسان و ارتش چوسان همچنان جوشن و زره صفحه‌ای دوره پایانی گوریو را به کار می‌بردند، در حالی که زره لاملار، شکل سنتی زره کره‌ای، نیز با برخی تأثیرپذیری‌ها از مغولان در سده‌های ۱۳ و ۱۴ دوام یافته بود. یک مجموعه کامل زره فلزی شامل کلاه‌خودی شبیه به کلاه‌خود دیگچه‌ای اروپایی با محافظ گردن جوشنی یا لاملار متصل، زره تنه تا ران یا زانو و یک جفت سرشانه برای حفاظت از بازو بود. در هنگام تهاجم ژاپن به کره (۱۵۹۸–۱۵۹۲) از ۱۵۹۲ تا ۱۵۹۸، برخی بخش‌های زره نظامی کره‌ای از آهن به چرم سفت‌شده تغییر یافته بود، ولی نمونه‌های بازمانده و مستندات همروزگار نشان می‌دهند که سربازان زره‌پوش کره‌ای همچنان از فلس‌های آهنی بهره می‌بردند و چنین زره‌هایی در برابر بیشتر جنگ‌افزارهای ژاپنی (نه چندان در برابر سلاح گرم) کارآمد بود. در آغاز، فلس‌ها بر بیرون زره بودند و به پوشش پایه‌ای از چرم و پارچه دوخته می‌شدند، اما در اواخر دوره چوسان فلس‌ها (که در این هنگام بیشتر از چرم سفت‌شده بودند) با پرچ به درون پوشش زره کوبیده شدند و گونه‌ای بریگاندین پدیدآوردند. این زره «دوجانگ-گاپ» نام گرفت و به شکل اصلی زره کره‌ای درآمد؛ هنگام پوشیدن اغلب تا زیر زانو می‌رسید و کلاه‌خود شکل مخروطی به خود گرفت. افسران، سربازان ارشد/برگزیده و سواره‌نظام همچنان صفحات و فلس‌های فلزی در زره خود داشتند (برای نیروی سواره «گاب‌سا» و برای پیاده «پنگ‌بئ‌سو» نامیده می‌شد)، حال آنکه سربازان روستایی و رتبه‌پایین زرهی با فلس‌های چرم سفت‌شده می‌پوشیدند. زره ضدگلوله پنبه‌ای در میانه سده نوزدهم تلاشی برای ساخت زره ضدگلوله به نام میون‌جه بئ‌گاپ صورت گرفت. این زره با دوختن لایه‌هایی از پارچه و پنبه و ترکیب آن‌ها در یک جلیقه ضخیم ساخته می‌شد تا در برابر آتش‌بار کوبنده تفنگ‌های نیروهای غربی مانند فرانسه و ایالات متحده پایداری کند. | ## جمع‌بندی | هرچند این اقدام تا اندازه‌ای با روش امروزی ساخت جلیقه ضدگلوله همخوانی داشت، به نظر نمی‌رسد که کارآمد بوده باشد.