موضوع مقاله: ارنست رودلف هوبر | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ارنست رودلف هوبر | مقدمه: پس از جنگ جهانی دوم، هوبر به خاطر نگارش اثر هشت جلدی "تاریخ قانون اساسی آلمان از سال ۱۷۸۹" شناخته شد. | ## بخش 1: ارنست رودلف هوبر | برخی منتقدان این امر را به عنوان تلاش او برای فاصله گرفتن از گذشته خود تلقی کرده‌اند. با وجود این انتقادات، "تاریخ قانون اساسی آلمان از سال ۱۷۸۹" به عنوان اثری مهم در زمینه تاریخ حقوق آلمان باقی مانده است و مورد توجه پژوهشگران این حوزه قرار دارد. کودکی ارنست رودولف هوبر در ۸ ژوئن ۱۹۰۳ در اوبراشتاین در کنار رودخانه ناهه (امروزه ایدار-اوبراشتاین) که در قلمرو بیرکنفلد، بخشی جداافتاده از دوک‌نشین بزرگ اولدنبورگ، واقع شده بود، به دنیا آمد. والدین او آگوست رودولف هوبر (۱۸۶۸–۱۹۴۳)، تاجری از طبقه متوسط، و هلن، با نام خانوادگی وایلد (۱۸۷۴–۱۹۵۵)، بودند. او در سال ۱۹۲۶ با رساله‌ای در مورد حقوق کلیسا و دولت با موضوع ماده ۱۳۸ قانون اساسی وایمار، زیر نظر اشمیت دکترای خود را دریافت کرد. پس از کسب درجه شایستگی در سال ۱۹۳۱ با رساله‌ای در زمینه حقوق اقتصادی زیر نظر هاینریش گوپرت، ابتدا به عنوان حق‌التدریسِ خصوصی (Privatdozent) در دانشگاه بن تدریس کرد. در سال ۱۹۳۲، او به سرپرستی کارل اشمیت به عنوان مشاور حقوقی کابینه‌های ریاست جمهوری فرانتس فون پاپن و کورت فون شلایشر فعالیت می‌کرد و به اشمیت در آماده‌سازی پرونده پروس علیه رایش کمک می‌کرد. هوبر مدت‌ها قبل از به قدرت رسیدن حزب نازی، مخالف سرسخت جمهوری وایمار بود و از یک دولت اقتدارگرا با رهبری واحد، مشابه دوران رایش دوم از ۱۸۷۱ تا ۱۹۱۸، حمایت می‌کرد. ۱۹۳۳ تا ۱۹۴۵ در ۲۸ آوریل ۱۹۳۳، هوبر به دانشگاه کیل دعوت شد و در ۱ مه ۱۹۳۳ به حزب نازی پیوست (با شماره عضویت ۳.۱۴۴.۴۹۴).Bundesarchiv R 9361-VIII KARTEI/12610063 در کیل، او به عنوان جانشین والتر شوکینگ، استاد برجسته حقوق اساسی و قاضی دیوان دائمی دادگستری بین‌المللی در لاهه، که از سمت خود برکنار شده بود، منصوب شد. شوکینگ به دلایل سیاسی بر اساس قانون احیای خدمات کشوری در ۲۵ آوریل ۱۹۳۳ ابتدا به مرخصی اجباری فرستاده شد و سپس در همان سال از خدمت دولتی اخراج شد. 168–172.- را تشکیل دادند که طرفدار "اصلاحات حقوقی" در راستای اهداف رژیم نازی بودند. در سال ۱۹۳۷، هوبر به دانشگاه لایپزیگ دعوت شد و در سال ۱۹۴۱ از آنجا به دانشگاه تازه‌تأسیس رایش استراسبورگ نقل مکان کرد. در آنجا، در ترم زمستانی ۱۹۴۴/۴۵، با میانجیگری دوستش و هم‌دوره دکترای سابقش در بن، ارنست فورست‌هوف، ابتدا یک کرسی تدریس در دانشگاه هایدلبرگ به دست آورد. در بهار ۱۹۴۵، او به عنوان یک شهروند عادی به همراه خانواده‌اش به فلدبرگ در جنگل سیاه نقل مکان کرد، جایی که خانواده هوبر برای مدتی با خانواده مورخ آلمانی، هرمان هایمپل زیر یک سقف زندگی می‌کردند. | ## بخش 2: ارنست رودلف هوبر | هوبر در دوران ناسیونال سوسیالیسم یکی از حقوقدانان برجستۀ حوزۀ حقوق دولتی و اساسی بود و به همین دلیل در تحقیقات تاریخی به عنوان یکی از "حقوقدانان درباری یا تاج‌دار" (Kronjuristen) رایش سوم شناخته می‌شود. در سال ۱۹۳۷، او یک ارائه کلی از حقوق ناسیونال سوسیالیستی در "دولت پیشوا" با عنوان "اساس" ارائه کرد که در سال ۱۹۳۹ با عنوان "حقوق اساسی رایش بزرگ آلمان" در ویرایش دوم منتشر شد. علاوه بر این، او مطالعه‌ای در مورد تاریخ قانون اساسی نظامی ("ارتش و دولت در تاریخ آلمان"، ۱۹۳۸) و همچنین چندین مقاله در مورد تاریخ اندیشه‌ها نوشت که یک مجموعۀ منتشر نشده را تشکیل می‌دادند. هوبر از سال ۱۹۳۴ تا ۱۹۴۴ به همراه همکارانش در کیل از اقتصاد ملی، هرمان بنته و آندریاس پردول، سردبیر مجله "علوم دولتی" بود تا اینکه انتشار آن در سپتامبر ۱۹۴۴ متوقف شد. دیدگاه هوبر در مورد حقوق آزادی‌های فردی و استقلال قوه قضائیه، از جمله با اظهارات زیر اثبات می‌شود:"به ویژه حقوق آزادی‌های فرد (...) با اصل حقوق ملّی سازگار نیست. هیچ آزادی شخصی، پیش از دولت و خارج از دولت برای فرد وجود ندارد که دولت باید به آن احترام بگذارد." — ای. 213."حقوق ملّیِ زنده در درجه اول توسط پیشوا در مردم تحقق می‌یابد و قاضی صادرکننده حکم در رایش جدید لزوماً تابع اراده پیشوا است که همان بیان بالاترین حق است." — ای. بعد از ۱۹۴۵ پس از پایان دیکتاتوری ناسیونال سوسیالیستی، هوبر ابتدا به همراه خانواده‌اش در فالکائو (جنگل سیاه) و از سال ۱۹۴۹ در فرایبورگ زندگی کرد. او به همراه کارل اشمیت، راینهارد هون و اتو کول‌روتر، جزو معدود حقوقدانانی بود که به دلیل سابقه نازی خود، برای مدت طولانی از بازگشت به دانشگاه محروم شدند. در این مدت، او به ارائه نظرات حقوقی، نگارش مقالات کوتاه و همکاری در ویرایش "آرشیو حقوق عمومی" پرداخت. پس از چندین تلاش ناموفق برای کسب کرسی استادی، در سال ۱۹۵۷ یک کرسی استادی در دانشگاه علوم اجتماعی ویلهلمشاون-روسترزیل دریافت کرد. پس از ادغام این دانشگاه کوچک در دانشگاه گوتینگن، از سال ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۸ در آنجا مشغول به کار شد. در سال ۱۹۵۶، پس از بحث‌های طولانی در مورد گذشته نازی هوبر، او دوباره به انجمن اساتید حقوق دولتی آلمان پذیرفته شد. علاوه بر اثر عظیم "تاریخ قانون اساسی آلمان از سال ۱۷۸۹" که در هشت جلد با بیش از ۷۷۰۰ صفحه بین سال‌های ۱۹۵۷ تا ۱۹۹۱ منتشر شد و نمونه‌ای "کلاسیک" از "تاریخ‌نگاری محدود و متمرکز بر پروس" (الیزابت فرنباخ) است، هوبر کتاب تک جلدی خود در مورد حقوق اداری اقتصادی را که اولین بار در سال ۱۹۳۲ منتشر شده بود، در سال‌های ۱۹۵۳/۵۴ در ویرایش دوم در دو جلد - و در نتیجه به طور قابل توجهی گسترش یافته - منتشر کرد. | ## بخش 3: ارنست رودلف هوبر | زندگی خصوصی هوبر از سال ۱۹۳۳ با تولا سیمونز، دختر رئیس دادگاه رایش والتر سیمونز و خواهر هانس سیمونز، ازدواج کرده بود. تولا در دوران وایمار دستیار کارل اشمیت بود و پس از سال ۱۹۴۵ به عنوان وکیل در فرایبورگ فعالیت می‌کرد. در طول دوران اقامت خود در گوتینگن (۱۹۶۲–۱۹۶۸)، هوبر گاهی اوقات با پسرش ولفگانگ که در آن زمان در حال تحصیل الهیات پروتستان بود، در یک آپارتمان مشترک زندگی می‌کرد. اتو شوارتز، گوتینگن ۱۹۷۳ (= مطالعات حقوقی گوتینگن، ۸۸)، ISBN 978-3-509-00638-4، صص ۳۸۵–۴۱۶ (کتاب‌ها، ویرایش‌ها، مقالات، نقدها). 1848–1890, برلین ۱۹۷۶، ISBN 978-3-428-03630-1 دولت و کلیسا در عصر قانون اساسی عالی و مبارزه فرهنگی. ویرایش شده توسط گرهارد گرانیه، کولهامر، اشتوتگارت، برلین، کلن ۱۹۹۷، ISBN 978-3-17-014369-2. ارنست رودولف هوبر، مورخ قانون اساسی، و مواجهه او با تاریخ و حال در سال‌های ۱۹۳۳ و ۱۹۴۵. دونکر و هومبولت، برلین ۲۰۱۴، ISBN 978-3-428-14170-8 (نقد در کتابشناسی حاشیه‌نویسی شده علوم سیاسی). کریستوف گوزی: ارنست رودولف هوبر (۱۹۰۳–۱۹۹۰) - از اندیشه دولت نئوهگلی تا تاریخ قانون اساسی دولت‌گرا. پیتر لانگ، فرانکفورت آم ماین ۲۰۰۵ (= مجموعه تاریخ حقوق، ۳۰۶)، ISBN 3-631-53322-5 (همچنین: رساله دکترا، دانشگاه هایدلبرگ، ۲۰۰۴). درباره سال‌های ساکسونی و آلزاس ارنست رودولف هوبر و نمایش آنها در "خاطرات استراسبورگ" او. در: رونالد لامبرشت، اولف مورگنشتاین (ویراستاران): "تحقیقات دقیق با قدرت پیش برده شده". مقالاتی برای اولریش فون هل به مناسبت ۶۵ سالگی تولدش، انتشارات کیرشهوف و فرانکه، لایپزیگ، برلین ۲۰۱۲، ISBN 978-3-933816-56-6، صص ۲۴۳–۲۷۳. | ## جمع‌بندی | انتشارات آکادمی، برلین ۱۹۹۷، ISBN 3-05-003040-2 (همچنین: رساله دکترا، دانشگاه بوخوم، ۱۹۹۳).