موضوع مقاله: پهوزی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پهوزی | مقدمه: این دستگاه به‌طور گسترده به‌عنوان یکی از سامانه‌های نگارشی مین جنوبی به‌کار می‌رود و در دوران اوج خود صدها هزار خواننده داشت. | ## بخش 1: پهوزی | این دستگاه در سده نوزدهم میلادی توسط مبلغان غربی فعال در میان جوامع مهاجر چینی در جنوب شرق آسیا پدید آمد و سپس توسط مبلغانی که در شیامن و تاینان کار می‌کردند تکمیل شد. این دستگاه از الفبای لاتین تغییریافته و برخی نشانه‌های زیروزبری برای بازنمایی زبان گفتاری بهره می‌گیرد. پس از موفقیت اولیه در فوجیان، POJ در تایوان بیشترین گستردگی را یافت و در میانه سده بیستم، بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ نفر با این دستگاه آشنایی داشتند. در دوران سلطه ژاپن (۱۸۹۵–۱۹۴۵)، کاربرد سرکوب شد و استفاده از کاناهای تایوانی تشویق گردید؛ سپس در دوران حکومت کومینتانگ و حکومت نظامی در تایوان (۱۹۴۷–۱۹۸۷) نیز با محدودیت‌های بیشتری روبرو شد. در فوجیان، پس از تأسیس جمهوری خلق چین (۱۹۴۹) کاربرد آن کاهش یافت و در اوایل سده بیست‌ویکم دیگر در آنجا رواج عمومی نداشت. با این حال، مسیحیان تایوانی، فراگیران غیربومی مین جنوبی و علاقه‌مندان بومی در تایوان همچنان به استفاده از ادامه می‌دهند. پشتیبانی کامل رایانه‌ای در سال ۲۰۰۴ با انتشار یونی‌کد نسخه ۴٫۱٫۰ تحقق یافت و اکنون POJ در بسیاری از قلم‌ها، روش‌های ورودی و فرهنگ‌های لغت آنلاین گسترده‌ای پیاده‌سازی شده‌است. گونه‌هایی از برای دیگر گویش‌های جنوبی گونه‌های چینی نیز تدوین شده، از جمله چینی هاکا و مین جنوبی تئوچو. با وجود این، آموزش زبان مادری و دستگاه‌های نگارشی برای زبان تایوانی همچنان موضوعی بحث‌برانگیز در تایوان است. نام نام به معنای «نوشتار عامیانه» است، یعنی نویسه‌هایی که زبان محاوره‌ای روزمره را بازنمایی می‌کنند. اصطلاح «نوشتار عامیانه» می‌تواند به انواع گوناگونی از نگارش — چه لاتین‌نویسی‌شده و چه مبتنی بر نویسه‌های چینی — اطلاق شود؛ اما واژهٔ معمولاً تنها به سامانهٔ لاتین‌نویسی مین جنوبی اطلاق می‌گردد که میسیونرهای پرسبیترین در سدهٔ نوزدهم میلادی آن را پدیدآوردند. میسیونرهایی که این سامانه را ابداع و تکمیل کردند، به‌جای نام ، اصطلاحات دیگری به‌کار می‌بردند؛ از جمله «عامیانهٔ لاتین‌نویسی‌شدهٔ آمو» و «محاوره‌ای لاتین‌نویسی‌شدهٔ آمو». پیشینهٔ این سامانه و کاربرد گستردهٔ آن در جامعهٔ مسیحی باعث شده‌است برخی نویسندگان معاصر آن را «لاتین‌نویسی کلیسایی» (; ) بنامند؛ این عنوان در خودِ POJ اغلب به‌صورت مخفف می‌شود. دربارهٔ اینکه کدام نام — «» یا «لاتین‌نویسی کلیسایی» — مناسب‌تر است، بحث‌هایی وجود دارد. اعتراض‌هایی که به نام وارد می‌شود این است که این اصطلاح می‌تواند به بیش از یک سامانه اشاره داشته باشد و نیز اینکه هر دو سبک مین جنوبی در این سامانه حضور دارند؛ بنابراین توصیف آن به‌عنوان نوشتار «عامیانه» ممکن است نادقیق باشد. اعتراض‌های وارد به «لاتین‌نویسی کلیسایی» نیز این است که برخی غیرمسیحیان و برخی نوشته‌های غیردینی نیز از آن بهره می‌برند. اصطلاح «لاتین‌نویسی» نیز مورد پسند برخی نیست؛ زیرا از نظر آنان این واژه با معرفی کردن به‌عنوان یک سامانهٔ آوانگاری فرعی — به‌جای یک دستگاه نوشتاری مستقل — از جایگاه آن می‌کاهد. اسناد اولیه نشان می‌دهند که هدف از ایجاد POJ آموزشی بوده و پیوندی نزدیک با آموزش مسیحیان تازه‌مسلمان داشته‌است. توسعه اولیه نخستین کسانی که از خط لاتین برای نوشتن مین جنوبی بهره بردند، مبلغان اسپانیایی در مانیل در سده شانزدهم میلادی بودند. با این حال، این خط عمدتاً به‌عنوان ابزاری کمک‌آموزشی برای اسپانیایی‌زبانانی که مین جنوبی می‌آموختند به‌کار می‌رفت و ظاهراً هیچ تأثیری بر توسعه نداشته‌است. در اوایل سده نوزدهم، چین به روی مبلغان مسیحی بسته بود و آنان در عوض به تبلیغ دین در میان جوامع چینی‌های خارج از کشور در جنوب شرق آسیا می‌پرداختند. ریشه‌های اولیه این سامانه در واژه‌نامه کوچکی یافت می‌شود که برای نخستین‌بار در سال ۱۸۲۰ منتشر کرد، و سپس فرهنگ گویش زبان چینی، بر اساس کاربردهای خواندنی و گفتاری را در سال ۱۸۳۲ به چاپ رساند. این فرهنگ نخستین اثر مرجع مهم به خط POJ به‌شمار می‌رود، هرچند رومانیزاسیون به‌کاررفته در آن با سامانه امروزی تفاوت چشمگیری داشت و یک پژوهشگر آن را «رومانیزاسیون اولیه کلیسا» نامیده‌است. مدهرست که در ملاکا مستقر بود، از رومانیزاسیون برای چینی ماندارین الهام گرفت، اما در چند حوزه مجبور شد نوآوری‌هایی انجام دهد تا تفاوت‌های اساسی میان ماندارین و مین جنوبی را بازتاب دهد. تحولات مهم چندی در کار مدهرست رخ داد، به‌ویژه کاربرد علائم نواختی یکدست (که از مطالعات زبان‌شناختی معاصر دربارهٔ زبان سانسکریت الهام گرفته بود؛ سانسکریت در آن دوره توجه دانشمندان غربی را بیشتر به خود جلب می‌کرد). پس از کار مدهرست، ساموئل ولز ویلیامز پیشتاز اصلی تغییرات بزرگ در رسم‌الخط طراحی‌شده توسط موریسون و تطبیق‌یافته توسط مدهرست شد. نخستین اثر مهمی که این رسم‌الخط جدید را به‌کار برد، راهنمای چینی-انگلیسی با متن گفتاری رومانیزه‌شده در گویش آموی بود، که در سال ۱۸۵۳ منتشر شد؛ بنابراین می‌توان این راهنما را اولین ارائه یک POJ پیش‌امروزین دانست که گامی مهم نسبت به رسم‌الخط مدهرست بود و تنها در جزئیات اندکی با سامانه امروزی تفاوت دارد. از آن پس، نویسندگان گوناگون برخی از صامت‌ها و واکه‌ها را تغییر دادند، اما سامانه علائم نواختی از راهنمای داتی به‌طور کامل در POJ امروزی باقی مانده‌است. به‌طور سنتی در میان جامعه‌ای که از این رسم‌الخط بهره می‌برد به‌عنوان بنیانگذار POJ شناخته می‌شود، هرچند اکنون چنین به نظر می‌رسد که او مروج اولیه این سامانه بوده، نه مخترع آن. در سال ۱۸۴۲ پیمان نانجینگ منعقد شد که از جمله مفاد آن ایجاد بنادر پیمانی بود که مبلغان مسیحی می‌توانستند آزادانه در آن‌ها تبلیغ کنند. شیامن (که در آن زمان آموی نامیده می‌شد) یکی از این بنادر پیمانی بود و مبلغان بریتانیایی، کانادایی و آمریکایی برای تبلیغ در میان ساکنان محلی وارد آن شدند. این مبلغان که در کانتونمان گولانگ‌یو اقامت داشتند، آثار مرجع و رساله‌های دینی از جمله ترجمه کتاب مقدس تهیه کردند. آنان به‌طور طبیعی تلفظ رومانیزاسیون خود را بر پایه گفتار شیامن قرار دادند، که وقتی بعداً به سایر مناطق قلمروی زبانی هاکین رفتند، به‌ویژه تایوان، به استاندارد واقعی تبدیل شد. پیمان تیانجین ۱۸۵۸ رسماً تایوان را برای مبلغان غربی گشود، و جوامع تبلیغی شتابان افرادی را برای کار در میدان اعزام کردند، که معمولاً ابتدا مدتی در شیامن می‌ماندند تا مبانی زبان را فراگیرند. دوران شکوفایی گویش چوان‌ژو و گویش ژانگژو دو گونه اصلی مین جنوبی‌اند، و در شیامن با هم آمیخته شدند تا چیزی «نه چوان و نه ژانگ» پدید آمد، یعنی نه یکی و نه دیگری، بلکه آمیزه‌ای که به «گویش آموی» یا «چینی آموی» شناخته شد. در تایوان، با آمیختگی مهاجران از هر دو ناحیه چوان‌ژو و ژانگژو، وضعیت زبانی مشابه بود؛ هرچند آمیزه حاصل در شهر جنوبی تاینان با آمیزه شیامن تفاوت داشت، اما به‌اندازه کافی نزدیک بود که مبلغان بتوانند از تفاوت‌ها چشم بپوشند و سامانه خود را بی‌کم‌وکاست وارد کنند. این واقعیت که رساله‌های دینی، فرهنگ‌ها و راهنماهای آموزشی از پیش به زبان آموی وجود داشتند، به مبلغان در تایوان امکان داد که بی‌درنگ تبلیغ دین را آغاز کنند، بدون آنکه زمانی برای تهیه آن مواد صرف شود. نظر مبلغان دربارهٔ اینکه آیا POJ به‌خودی‌خود به‌مثابه یک رسم‌الخط مستقل مطلوب است یا وسیله‌ای برای سوادآموزی در نویسه‌های چینی تقسیم بود. POJ را گامی در مسیر خواندن و نوشتن به نویسه‌ها توصیف کرد و ادعا کرد که ترویج آن به‌عنوان یک سامانه نوشتاری مستقل احساسات ملی‌گرایانه را در چین، که نویسه‌ها بخشی مقدس از فرهنگ چینی به‌شمار می‌رفتند، برمی‌انگیزد. در سوی دیگر این بحث، اعتقاد داشت که سواد در POJ باید هدفی اصلی باشد نه صرفاً ایستگاهی گذرا: دستاورد بزرگی برای ترویج POJ در تایوان در سال ۱۸۸۰ فراهم آمد، هنگامی که ، یک پزشک-مبلغ مستقر در تاینان، ترویج POJ برای نوشتن کتاب مقدس، سرودها، روزنامه‌ها و مجلات را آغاز کرد. او یک دستگاه چاپ کوچک به کلیسای محلی اهدا کرد، که در سال ۱۸۸۱ نحوه کار با آن را آموخت و سپس در سال ۱۸۸۴ انتشارات کلیسای پرسبیتری را بنیان نهاد. پس از آن، (پیش از آن با نام اخبار کلیسای شهر استانی تایوان)، که نخستین بار در سال ۱۸۸۵ منتشر شد و توسط انتشارات کلیسای پرسبیتری تایوان بارکلی تهیه می‌شد، به نخستین روزنامه چاپی تایوان تبدیل شد، که استقرار POJ را در تایوان رقم زد و آثار ادبی فراوانی به این خط پدیدآورد. با آنکه نویسندگان دیگر تغییراتی در قراردادهای مدهرست و داتی ایجاد کردند، تکامل یافت و سرانجام به شکل امروزی خود رسید. فرهنگ جیبی در سال ۱۹۳۴ نخستین اثر مرجعی بود که این شیوه نگارش مدرن را بازتاب داد. | ## بخش 2: پهوزی | در دوران حاکمیت ژاپن، دولت ژاپن سرکوب POJ را آغاز کرد، کلاس‌ها را ممنوع ساخت و انتشاراتی مانند اخبار کلیسای تایوان را مجبور به توقف کرد. از دهه ۱۹۳۰ به بعد، با افزایش نظامی‌گری ژاپن و جنبش که مردم تایوان را به «ژاپنی‌سازی» تشویق می‌کرد، دسته‌ای از اقدامات علیه زبان‌های بومی از جمله تایوانی اتخاذ شد. این اقدامات که به سرکوب POJ انجامید، «پیامد منطقی افزایش آموزش به زبان ژاپنی بود، نه تلاشی صریح برای ممنوع ساختن یک رسم‌الخط تایوانی خاص به نفع کانای تایوانی». جنگ دوم چین و ژاپن که در سال ۱۹۳۷ آغاز شد، اقدامات سخت‌گیرانه‌تری را به اجرا درآورد، و همراه با ممنوعیت تایوانی رومانیزه‌شده، نشریات گوناگونی ممنوع و مدارس خصوصی سنتی که زبان چینی کلاسیک را با تلفظ ادبی مین جنوبی تدریس می‌کردند، در سال ۱۹۳۹ تعطیل شدند. مقامات ژاپنی به تدریج POJ را مانعی بر سر راه ژاپنی‌سازی دانستند و همچنین گمان می‌بردند که از POJ برای پنهان کردن «رمزهای مخفی و پیام‌های انقلابی سری» استفاده می‌شود. در فضای جنگ جاری، دولت اخبار کلیسای تایوان را در سال ۱۹۴۲ به دلیل نوشتارش به خط POJ ممنوع کرد. در ابتدا دولت کومینتانگ در تایوان رویکردی آزادانه‌تر نسبت به «گویش‌های محلی» (یعنی گونه‌های غیر ماندارین زبان چینی) داشت. کمیته زبان‌های ملی جزوه‌هایی تهیه کرد که نسخه‌هایی از ژوین فوهائو برای نوشتن زبان تایوانی را شرح می‌داد؛ این جزوه‌ها هم برای مقامات تازه‌وارد دولتی از خارج تایوان و هم برای تایوانی‌های محلی در نظر گرفته شده بود. نخستین اقدام دولتی علیه زبان‌های بومی در سال ۱۹۵۳ رخ داد، هنگامی که استفاده از تایوانی یا ژاپنی برای تدریس ممنوع شد. گام بعدی برای سرکوب این جنبش در سال ۱۹۵۵ برداشته شد، وقتی که استفاده از POJ برای تبلیغ دین غیرقانونی اعلام شد. در آن زمان ۱۱۵٬۰۰۰ نفر در تایوان، فوجیان و جنوب شرق آسیا به خط POJ باسواد بودند. دو سال بعد، استفاده مبلغان از کتاب‌های مقدس رومانیزه ممنوع شد و استفاده از «زبان‌های بومی» (یعنی هاکین تایوانی، هاکا و زبان‌های فرمزی غیرسینیتیک) در فعالیت کلیسایی غیرقانونی اعلام شد. ممنوعیت کتاب‌های مقدس POJ در سال ۱۹۵۹ لغو شد، اما کلیساها «تشویق» می‌شدند به جای آن از کتاب‌های مقدس به نویسه‌ها استفاده کنند. اقدامات دولتی علیه POJ در اواخر دهه ۱۹۶۰ و اوایل دهه ۱۹۷۰ تشدید شد و چندین نشریه در تلاش برای جلوگیری از گسترش رومانیزاسیون ممنوع یا ضبط شدند. در سال ۱۹۶۴، استفاده از تایوانی در مدارس یا محیط‌های رسمی ممنوع شد و تخلف در مدارس با کتک، جریمه و تحقیر مجازات می‌شد. اخبار کلیسای تایوان (که به خط POJ چاپ می‌شد) در سال ۱۹۶۹ ممنوع شد و تنها یک سال بعد اجازه یافت که بازگردد، پس از اینکه ناشران پذیرفتند آن را به نویسه‌های چینی چاپ کنند. در دهه ۱۹۷۰، دولت ملی‌گرای تایوان استفاده از POJ را به‌طور کامل ممنوع کرد و این موجب افول آن شد. در سال ۱۹۷۴، اداره اطلاعات دولتی فرهنگ مین جنوبی را ممنوع کرد و یک مقام دولتی گفت: «ما مخالف استفاده از این فرهنگ توسط خارجیان نیستیم. اما ما نمی‌خواهیم به‌صورت کتاب منتشر شود و به‌طور عمومی فروخته شود، چون رومانیزاسیونی که در آن هست. چینی‌ها نباید چینی را از طریق رومانیزاسیون یاد بگیرند.»؛ نقل از همچنین در دهه ۱۹۷۰، ترجمه عهد جدید به خط POJ که به «کتاب مقدس جلد قرمز» شهرت داشت، توسط رژیم ملی‌گرا مصادره و ممنوع شد. اقدامات رسمی علیه زبان‌های بومی تا دهه ۱۹۸۰ ادامه یافت؛ وزارت آموزش و وزارت کشور در سال ۱۹۸۴ تصمیم گرفتند مبلغان را از استفاده از «گویش‌های محلی» و رومانیزاسیون در کارهای خود منع کنند. این وضع تا اواخر دهه ۱۹۸۰ ادامه داشت که با لغو حکومت نظامی، POJ به‌تدریج تحت تأثیر جنبش زبان بومی دوباره اوج گرفت. با پایان حکومت نظامی در سال ۱۹۸۷، محدودیت‌های «زبان‌های محلی» بی‌سروصدا رفع شد و در نتیجه در دهه ۱۹۹۰ علاقه به نوشتار تایوانی رو به فزونی گذاشت. برای نخستین‌بار از دهه ۱۹۵۰، زبان و ادبیات تایوانی آشکارا در روزنامه‌ها و مجلات مورد بحث و بررسی قرار گرفت. حمایت‌هایی نیز از سوی حزب مخالف آن زمان، حزب پیشروی دموکرات، برای نوشتار به این زبان وجود داشت. از مجموع ۲۶ رسم‌الخط مستند برای تایوانی در سال ۱۹۸۷ (از جمله سامانه‌های منسوخ)، از ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۹ پی بر ۳۸ سامانه جدید دیگر ابداع شد، از جمله ۳۰ رومانیزاسیون متفاوت، شش تطبیق از بوپوموفو و دو سامانه هانگول-مانند. برخی ناقدان بر این باورند که کومینتانگ، در حالی که پس از پایان حکومت نظامی از ممنوعیت آشکار جنبش‌های زبان بومی پرهیز می‌کرد، رویکردی «تفرقه‌افکنانه» در پیش گرفت و (TLPA) را به‌عنوان جایگزینی برای POJ ترویج داد، که در آن زمان انتخاب اکثریت درون جنبش بومی‌گرایی بود. آموزش زبان بومی در تایوان در قرن بیست‌ویکم همچنان موضوعی بحث‌برانگیز و دستمایه کشمکش‌های سیاسی فراوان بوده‌است. سامانه کنونی سامانه کنونی از دهه ۱۹۳۰ با چند استثنای جزئی (که در ادامه شرح داده می‌شود) ثابت مانده‌است. این سامانه شباهت قابل توجهی با الفبای ویتنامی دارد، از جمله تمایز و استفاده از در ویتنامی در برابر در POJ. از نظر ویژگی‌های غیرنواختی (یعنی واج‌شناختی)، «واکه هسته» تنها بخش ضروری یک هجای مجاز در گونه‌های چینی است. برخلاف چینی ماندارین اما مانند دیگر گونه‌های جنوبی چینی، هاکین تایوانی دارای بدون رهاسازی شنیداری است، ویژگی‌ای که از چینی میانه حفظ شده‌است. در مورد اینکه آیا این انسدادی‌ها یک ویژگی نواختی‌اند یا واج‌شناختی، اختلاف نظر وجود دارد؛ برخی مراجع بین به‌عنوان ویژگی نواختی و , و به‌عنوان ویژگی‌های واج‌شناختی تمایز قائل می‌شوند. گویش‌های مین جنوبی همچنین دارای خاصیت خیشومی اختیاری هستند که با بالانویس نشان داده می‌شود و معمولاً بخشی از واکه شناخته می‌شود. خیشومی‌شدگی واکه در کلماتی که آغازه‌های خیشومی (⟨m-⟩، ⟨n-⟩، ⟨ng-⟩) دارند نیز رخ می‌دهد، اما در این حالت بالانویس نوشته نمی‌شود، مثلاً . حرف به جز در برخی تعجب‌واژه‌ها مانند در پایان کلمه می‌آید؛ با این حال کاربران محافظه‌کارتر Pe̍h-ōe-jī چنین کلماتی را به‌صورت می‌نویسند. یک هجای مجاز در هاکین این ساختار را دارد: (آغازه) + (واکه میانی) + هسته + (انسدادی) + نواخت، که موارد داخل پرانتز اختیاری هستند. نواخت‌های ۱ و ۴ هر دو بدون نشانه دیاکریتیک نمایش داده می‌شوند و می‌توان آن‌ها را از یکدیگر با پایانه هجا تشخیص داد: پایانه هجا در نواخت ۱ یک واکه، , یا است، و در نواخت ۴ عبارت است از , , و . گویش‌های مین جنوبی دستخوش می‌شوند، یعنی نواخت بسته به موقعیت هجا در جمله یا گفتار تغییر می‌کند. با این حال، مانند پین‌یین برای چینی ماندارین، POJ همواره نواخت استنادی (یعنی نواخت اصلی پیش از همگونی) را نشان می‌دهد نه نواختی که واقعاً تلفظ می‌شود. این بدان معناست که خواننده هنگام خواندن بلند باید علائم نواختی صفحه را با توجه به همگونی تنظیم کند. برخی کتاب‌های درسی برای فراگیران مین جنوبی هم نواخت استنادی و هم نواخت همگون‌شده را برای کمک به فراگیر علامت‌گذاری می‌کنند. دربارهٔ صحیح‌ترین جایگاه نشانه‌های نواخت در و ، به‌ویژه آن‌هایی که شامل و می‌شوند، اختلاف نظر وجود دارد. اینکه چه چیزی ترکیب محسوب می‌شود محل اختلاف است؛ برخی نویسندگان آن را معادل «کلمه» در زبان انگلیسی می‌دانند و برخی دیگر آن را به مفهوم انگلیسیِ کلمه محدود نمی‌کنند. | ## بخش 3: پهوزی | نمونه‌هایی از POJ عبارت‌اند از: به معنای «چهل»، به معنای «سیرک»، و به معنای «بهبود یافتن (از بیماری)». هجاهای غیرپایانی یک ترکیب معمولاً دچار هم‌نواختی می‌شوند، اما قواعد دقیق آن هنوز به‌روشنی توسط زبان‌شناسان مشخص نشده‌است. خط تیره مضاعف هنگامی به‌کار می‌رود که POJ به‌عنوان یک دستگاه نگارشی (نه صرفاً سامانه‌ای برای نویسه‌نویسی) به‌کار رود تا نشان دهد هجای بعدی باید با نواخت خنثی تلفظ شود. این نشانه همچنین به خواننده می‌فهماند که هجای پیشین دچار هم‌نواختی نمی‌شود، برخلاف حالتی که هجای بعدی غیرخنثی باشد. هایی که پس از خط تیره مضاعف می‌آیند اغلب (اما نه همیشه) کلمات دستوری نقشی هستند. نمونه‌های صوتی POJ ترجمه پرونده صوتی معلم/استاد سخن می‌گوید، دانش‌آموزان آرام گوش می‌دهند. شنیدن (از ناسا صفحه طلایی وویجر) تفاوت‌های منطقه‌ای علاوه بر هجاهای استاندارد توصیف‌شده در بالا، تعدادی از گونه‌های منطقه‌ای هاکین وجود دارند که می‌توان آن‌ها را با هجانویسی‌های غیراستاندارد یا نیمه‌استاندارد نشان داد. در گونه‌های از نوع ، که در جانگجاو، بخش‌هایی از تایوان (به‌ویژه ساحل شمال‌شرقی در اطراف یی‌لان)، و بخش‌هایی از مالزی (به‌ویژه در پنانگ) رایج است، پایانه وجود دارد؛ برای نمونه در واژه «تخم‌مرغ» و «برنج پخته» ، که در تایوانی رایج با ادغام شده‌است. یا (با نقطه‌ای در بالا-راست، به قیاس با ) نوشته می‌شود، که در تایوانی با ادغام شده‌است. متن‌ها با توجه به ریشه‌های POJ در کلیسای مسیحی، بخش بزرگی از مطالب نوشته‌شده به این خط دارای ماهیت دینی است، از جمله چندین ترجمه کتاب مقدس، کتاب‌های سرود و راهنماهای اخلاقی. مطبعه کلیسای تاینان که در سال ۱۸۸۴ تأسیس شد، از آن زمان تاکنون به چاپ مطالب POJ ادامه داده‌است، با دوره‌هایی از سکوت که در اوایل دهه ۱۹۴۰ و از حدود ۱۹۵۵ تا ۱۹۸۷ POJ سرکوب می‌شد. در دوره پیش از ۱۹۵۵، بیش از ۲٫۳ میلیون جلد کتاب POJ چاپ شد، و یک پژوهش در سال ۲۰۰۲، ۸۴۰ متن مختلف POJ موجود را فهرست‌نویسی کرد. علاوه بر نسخه مین‌جنوبی ویکی‌پدیا به این خط، مواد آموزشی، متون دینی و کتاب‌هایی دربارهٔ زبان‌شناسی، پزشکی و جغرافیا نیز وجود دارند. (ترجمه عهد جدید در سال ۱۸۷۳) , نوشته جورج گاشو-تیلور، ۱۹۱۷ فرهنگ چینی–انگلیسی زبان عامیانه یا گفتاری آموی، نوشته ، ۱۸۷۳ ، ترجمه شاه لیر به قلم Tē Hūi-hun رایانش پی‌اوجی در ابتدا به دلیل نشانه‌های زیروزبری ویژه‌ای که برای نوشتن آن لازم بود، از پشتیبانی کافی برنامه‌های واژه‌پرداز برخوردار نبود. چندین روش ورودی برای وارد کردن پی‌اوجی سازگار با یونی‌کد وجود دارد، از جمله (مک‌اواس و مایکروسافت ویندوز)، روش ورودی تای‌لو که توسط تایوان منتشر شده، و افزونه فایرفاکس به نام Transliterator که ورودی پی‌اوجی را در مرورگر ممکن می‌سازد. هنگامی که پی‌اوجی برای نخستین بار در برنامه‌های واژه‌پرداز به کار رفت، استاندارد یونی‌کد از آن پشتیبانی کامل نمی‌کرد و این امر نیاز به راه‌حل‌های جایگزین داشت. یکی از این راه‌حل‌ها رمزگذاری نویسه‌های لازم در بخش «استفاده خصوصی» یونی‌کد بود، اما این روش مستلزم نصب قلم سفارشی صحیح هم برای نویسنده و هم برای خواننده بود. راه‌حل دیگر جایگزین کردن نویسه‌های دشوار با معادل‌های مشابه بود، برای نمونه جایگزینی به جای یا استفاده از استاندارد به دنبال یک برای نمایش . با معرفی نویسه ترکیبی در یونی‌کد ۴٫۱٫۰ در سال ۲۰۰۴ (۱۳۸۳)، تمام نویسه‌های لازم برای نوشتن پی‌اوجی معمولی بدون نیاز به راه‌حل‌های جایگزین فراهم شد. با این حال، حتی پس از افزودن این نویسه‌ها، هنوز قلم‌های نسبتاً کمی وجود دارند که بتوانند خط را، از جمله نویسه‌های ترکیبی، به درستی نمایش دهند. نقاط کد یونی‌کد موارد زیر نویسه‌های نواخت و نقاط کد یونی‌کد متناظر آن‌ها هستند که در پی‌اوجی به کار می‌روند. نواخت‌های مورد استفاده در پی‌اوجی باید از نشانه‌های زیروزبری ترکیبی به جای که در بوپوموفو استفاده می‌شود، بهره ببرند. از آنجا که پی‌اوجی در بیگ۵ — رمزگذاری رایج در چینی سنتی — رمزگذاری نشده‌است، برخی از حروف پی‌اوجی به طور مستقیم در یونی‌کد رمزگذاری نشده‌اند و باید رسماً با استفاده از نشانه‌های زیروزبری ترکیبی تایپ شوند. خانه‌های زرد نشان می‌دهند که هیچ نویسه یونی‌کدی منفرد برای آن حرف وجود ندارد؛ نویسه نشان‌داده‌شده در اینجا از نویسه‌های نشانه زیروزبری ترکیبی برای نمایش حرف استفاده می‌کند. سری O͘ ممکن است با ۳ ترتیب مختلف تایپ شود: حرف O + نقطه راست (͘، U+0358) + نواخت‌ها؛ حرف O + نواخت‌ها + نقطه راست (͘، U+0358)؛ حرف O با نواخت‌های ترکیبی + نقطه راست (͘، U+0358). برای نشان دادن خیشومی‌شدگی در پی‌اوجی، نیاز به حرف n بالانویس نیز وجود دارد: + بالانویس پی‌اوجی نویسه نقطه کد یونی‌کد U+207F U+1D3A نویسه‌هایی که به طور مستقیم در یونی‌کد رمزگذاری نشده‌اند (به‌ویژه سری O͘ که ۳ جایگشت مختلف دارد) برای نمایش صحیح توسط برنامه‌های کاربردی نیازمند نویسه‌های از پیش ساخته‌شده در قلم‌ها هستند. یکی از رایج‌ترین شیوه‌های مدرن نوشتن تایوانی، استفاده از رسم‌الخط آمیخته‌ای موسوم به است که گاه «نوشتار آمیخته هان-رومی» نیز نامیده می‌شود؛ این سبک شباهت‌هایی به نوشتار ژاپنی و (به‌صورت تاریخی) کُره‌ای دارد. در واقع، اصطلاح به یک سامانه خاص اشاره ندارد، بلکه هر نوع نوشتار در مین جنوبی که هم شامل نویسه‌های چینی و هم رومی‌نویسی باشد را دربر می‌گیرد. آن رومی‌نویسی معمولاً POJ است، هرچند اخیراً برخی متون با رسم‌الخط تای‌لو نیز ظاهر شده‌اند. مشکل استفاده از نویسه‌های چینی به‌تنهایی برای نوشتن مین جنوبی آن است که بسیاری از تکواژها (تخمیناً حدود ۱۵ درصد از متن جاری) با نویسه مشخصی پیوند قطعی ندارند. راهکارهای گوناگونی برای رویارویی با این مسئله پدید آمده، از جمله: ساختن نویسه‌های جدید، تخصیص نویسه‌های چینی به‌کاررفته در زبان ماندارین نوشتاری با معانی مشابه (اما ریشه‌شناسی متفاوت) برای نمایش نویسه‌های گمشده، یا استفاده از رومی‌نویسی برای «۱۵ درصد گمشده». دو دلیل برای استفاده از نوشتار آمیخته وجود دارد که هر کدام هدف متفاوتی دنبال می‌کنند. نخست آنکه سخنگویان بومی (که تقریباً همه‌شان پیش‌تر توانایی نوشتن با نویسه‌های چینی را دارند) بتوانند از دانش خود دربارهٔ نویسه‌ها بهره ببرند و تنها ۱۵ درصد گمشده را با رومی‌نویسی جایگزین کنند. دوم آنکه افراد آشنا با نویسه‌ها به‌تدریج از استفاده از آن‌ها بازداشته شوند و سرانجام متن کاملاً رومی‌نویسی‌شده جایگزین گردد. نمونه‌هایی از متون مدرن در شامل آثار دینی، آموزشی، علمی و ادبی است، مانند: انطباق برای دیگر گونه‌های چینی POJ برای چندین گونه دیگر از گونه‌های چینی انطباق یافته‌است و میزان موفقیت آن متفاوت بوده‌است. برای ، مبلغان مذهبی و دیگران ترجمه‌ای از کتاب مقدس، کتاب سرودهای دینی، کتاب‌های درسی و فرهنگ‌نامه‌ها تهیه کرده‌اند. برای کسانی که POJ را همراه با و سامانه‌های کاملاً مبتنی بر نویسه‌های چینی فرا می‌گیرند، گرایش آشکاری به سامانه‌های تمام‌نویسه‌ای نشان داده شده، در حالی که سامانه‌های تمام‌لاتین در پایین‌ترین رتبه ترجیح قرار دارند؛ احتمالاً به دلیل آشنایی پیشینی خوانندگان با نویسه‌های چینی. POJ همچنان دستورخط تایوانی «با غنی‌ترین ذخیره آثار مکتوب، از جمله فرهنگ‌نامه‌ها، کتاب‌های درسی، ادبیات [...] و دیگر نشریات در حوزه‌های گوناگون» است. برآوردی در سال ۱۹۹۹ شمار کاربران باسواد POJ را حدود ۱۰۰٬۰۰۰ نفر تخمین زد، و سازمان‌های غیردینی برای ترویج استفاده از لاتین‌نویسی در میان گویشوران تایوانی تشکیل شده‌اند. برای نمونه، در فوجیان، دانشگاه شیامن از سامانه لاتین‌نویسی‌ای موسوم به که بر پایه پین‌یین است، استفاده می‌کند. در دیگر مناطقی که هاکین در آن‌ها رایج است، مانند سنگاپور، فعالانه مردم را از صحبت کردن به هاکین یا دیگر گونه‌های غیرماندارین بازمی‌دارد و آن‌ها را به جای آن به گزینش ماندارین تشویق می‌کند. در سال ۲۰۰۶، یک سامانه لاتین‌نویسی رسمی برای آموزش مین جنوبی در مدارس دولتی برگزید. POJ یکی از سامانه‌های نامزد بود، به همراه ، اما در نهایت یک سامانه میانه، یعنی یا ، برگزیده شد. Tâi-Lô بیشتر استانداردهای دستورخطی POJ را حفظ می‌کند، از جمله نشانه‌های نواخت، در عین حال که نویسه دشوار را با جایگزین می‌کند، را به جای به کار می‌برد، و را در با عوض می‌کند. | ## جمع‌بندی | هواداران نوشتار تایوانی به‌طور کلی نسبت به دخالت دولت سخت بدگمان هستند، با توجه به پیشینه سرکوب رسمی زبان‌های بومی، و این مسئله را نامشخص می‌سازد که یا POJ در آینده سامانه غالب خواهد شد.