موضوع مقاله: انستیتوی بازبینی تاریخی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # انستیتوی بازبینی تاریخی | مقدمه: بسیاری از دانشمندان آن را به عنوان مرکزی برای جنبش بین‌المللی انکار هولوکاست در نظر می‌گیرند. | ## بخش 1: انستیتوی بازبینی تاریخی | این سازمان که خود را به عنوان یک سازمان «بازبینی تاریخی» توصیف می‌کند، دیدگاه‌های یهودستیزی را ترویج می‌دهد و با چندین سازمان نئونازی و نئوفاشیستی ارتباط دارد. این گروه در سال ۱۹۷۸ در تورنس، کالیفرنیا توسط دیوید مک‌کالدن و ویلیس کارتو تأسیس شد و مقر آن در فونتین ولی، کالیفرنیا قرار دارد. این مؤسسه تا سال ۲۰۰۲ مجله بازبینی تاریخی را منتشر کرد، اما اکنون مطالب خود را از طریق وب‌سایت و ایمیل منتشر می‌کند. در سال ۲۰۰۹، مارک وبر، مدیر IHR، مقاله‌ای منتشر کرد که در آن اهمیت «بازبینی هولوکاست» را به‌طور کلی زیر سؤال برد، که این امر منجر به درگیری‌های داخلی در جنبش شد. تاریخچه IHR در سال ۱۹۷۸ توسط دیوید مک‌کالدن، که با نام لوئیس براندون نیز شناخته می‌شد، عضو سابق جبهه ملی بریتانیا، و ویلیس کارتو، رئیس سازمان منحل‌شده لابی آزادی، تأسیس شد. لابی آزادی یک سازمان یهودستیز بود که بیشتر به خاطر انتشار اسپاتلایت، که اکنون به عنوان پرس آزاد آمریکایی بازسازی شده است، شناخته می‌شد. آستین اپ، استاد دانشگاه لاسال که به عنوان اولین انکارکننده بزرگ هولوکاست آمریکایی شناخته می‌شود، الهام‌بخش ایجاد IHR بود.Carlos C. مک‌کالدن و کارتو بر سر پرونده مل مرملشتاین با یکدیگر اختلاف پیدا کردند و در سال ۱۹۸۱ مک‌کالدن IHR را ترک کرد. در سال ۱۹۷۱، مارسلوس عضو کادر میدانی کلیسای ساینتولوژی بود و ویراستار یکی از نشریات کلیسا بود. وقتی مارسلوس در سال ٖ۱۹۹۵ IHR را ترک کرد، مارک وبر، ویراستار مجله بازبینی تاریخی IHR (JHR) از سال ۱۹۹۲، به عنوان مدیر آن منصوب شد و از آن زمان به بعد به عنوان مدیر و سخنگوی IHR فعالیت کرده است. وبر پیش از این با اتحاد ملی برترپنداری نژاد سفید در ایالات متحده همکاری کرده بود. از زمان به دست گرفتن مدیریت، وبر ادامه به انتشار نوشته‌ها در مورد هولوکاست و جنگ جهانی دوم داده است. | ## بخش 2: انستیتوی بازبینی تاریخی | مل مارملشتاین روی تخت بالایی در سمت راست تصویر دیده می شود و فقط بالای سرش قابل مشاهده است. در اولین کنفرانس IHR در سال ۱۹۷۹، IHR به صورت عمومی جایزه‌ای به مبلغ ۵۰,۰۰۰ دلار برای اثبات قابل تأیید «وجود اتاق‌های گاز برای هدف کشتن انسان‌ها در یا نزدیک آشویتس» ارائه داد. این پول (و ۴۰,۰۰۰ دلار اضافی) در نهایت در سال ۱۹۸۵ به بازمانده آشویتس، مل مرملشتاین پرداخت شد، که IHR را به خاطر نادیده گرفتن به عمد شواهدش (گواهی امضا شده از تجربیاتش در آشویتس) به نقض قرارداد متهم کرد. در ۹ اکتبر ۱۹۸۱، هر دو طرف در پرونده مرملشتاین درخواست‌هایی برای حکم خلاصه ارائه دادند که در نظر آن قاضی توماس تی. ونکه حکمی بر اساس توافقنامه ورود به حکم صادر کرد که ایجاب می‌کرد IHR و سایر متهمان ۹۰,۰۰۰ دلار به مرملشتاین پرداخت کنند و نامه‌ای عذرخواهی به «آقای مل مرملشتاین، بازمانده آشویتس-بیرکناو و بوخنوالد، و تمامی بازماندگان آشویتس» برای «درد، اندوه و رنج» وارد شده به آنها صادر کنند. در ژانویه ۲۰۰۹، وبر مقاله‌ای با عنوان «چقدر بازبینی هولوکاست مرتبط است؟» منتشر کرد. در آن، او مرگ میلیون‌ها یهودی در هواوکاست را تأیید کرد اما به طور کامل انکار هولوکاست را رد نکرد. او توجه کرد که انکار هولوکاست طی سال‌ها حمایت کمی جلب کرده است: «در ایران یا جاهایی مانند آن کمی حمایت به دست آورده است، اما تا آنجا که من می‌دانم، هیچ دپارتمان تاریخی حمایت از نوشته‌ های این افراد را نداشته است.» بنابراین، او توصیه کرد که تأکید بیشتری بر مخالفت با «قدرت یهودی-صهیونیستی» قرار گیرد، که برخی از نظردهندگان ادعا می‌کنند که این یک تغییر به موضعی آشکارا یهودستیزی بود. انکار هولوکاست اگرچه IHR در مورد موضوعات متنوعی اظهار نظر می‌کند، اما بیشتر به خاطر انکار هولوکاست مورد انتقاد قرار گرفته است. IHR به طور گسترده به عنوان یهودستیز و دارای ارتباط با سازمان‌های نئونازی شناخته شده است. نویسندگان متعددی بیان کرده‌اند که تمرکز اصلی آن انکار واقعیت‌های کلیدی نازیسم و کشتار جمعی یهودیان است. زمانی که IHR خود را به انتشار مطالب انکار هولوکاست اختصاص داد، اصرار داشت که کارش در این زمینه «تجدید نظرگرایی» است تا انکار: در وب‌سایت IHR، باربارا کولازکا با دفاع از تمایز بین «انکار» و «تجدید نظر گرایی» استدلال می‌کند که تجدید نظرهای قابل توجهی در تاریخ توسط مورخان انجام شده است و نتیجه می‌گیرد: بر اساس ریچارد جی. | ## بخش 3: انستیتوی بازبینی تاریخی | در سال ۲۰۰۷، کانال ۴ بریتانیا IHR را به عنوان «یک نهاد شبه آکادمیک مستقر در ایالات متحده که به انکار اتفاق افتادن هولوکاست اختصاص یافته است» توصیف کرد، در حالی که پیتسبورگ پست گزت IHR را «مجموعه ای از شبه محققین آشکارا یهودستیز» نامید.Dennis Roddy. در مقاله‌ای که در سال ۲۰۰۲ در مجله Hit List منتشر شد، نویسنده کوین کوگان ادعا کرد که تلاش‌هایی برای ایجاد ارتباط بین گروه‌ های انکار هولوکاست آمریکایی و اروپایی مانند IHR و «افراط‌گرایان رادیکال خاورمیانه‌ای» صورت گرفته است. به گفته کوگان، احمد رامی، یک افسر سابق نظامی مراکشی «رادیو اسلام را برای انتشار تبلیغات یهودستیزی، انکار هولوکاست و اغلب پرو-نازی تأسیس کرد» و تلاش کرد با IHR یک کنفرانس در بخشی از بیروت، لبنان که تحت کنترل حزب‌الله بود، سازماندهی کند. روزنامه دیلی استار، پیشروترین روزنامه انگلیسی‌زبان در لبنان، در پاسخ به یک نشست برنامه‌ریزی شده IHR در کشور، اعضای IHR را «مورخان دروغین نفرت‌انگیز» و خود موسسه را یک «گروه نفرت بین‌المللی» نامید. با کمک انجمن نویسندگان ضد اسرائیلی اردن، یک رویداد جایگزین با موضوع «چه اتفاقی برای کنفرانس تاریخ‌نگاران بازبینی در بیروت افتاد؟» برگزار شد. انتقاد از روش‌ها استدلال‌های «بازنگری‌کنندگان هولوکاست» که توسط IHR منتشر شده‌اند، توسط مورخان و دانشگاهیان اصلی به عنوان تحقیقات تاریخی جدی در نظر گرفته نمی‌شوند؛ بلکه به عنوان آثار شبه‌علمی تلقی می‌شوند که هدفشان اثبات این است که هولوکاست اتفاق نیفتاده است. هیئت تحریریه یکی از مجلات تاریخی پیشرو، مجله تاریخ آمریکا، نوشت: «ما همگی از نظر اخلاقی و علمی، استدلال‌های اساسی انستیتوی بازبینی تاریخی را نفرت‌ انگیز می‌دانیم. 189 هانیوک IHR را به عنوان «یک انجمن شناخته‌شده برای آن دسته از دانشمندان و محققانی که با جنبشی به نام 'انکار هولوکاست' مرتبط هستند» توصیف کرد. جاناتان پترپولوس در معلم تاریخ نوشت که «[مجله] به طرز شوک‌آوری نژادپرست و یهودستیزی است: مقالاتی درباره 'سیاست نژادی شکست‌خورده آمریکا' و قطعات ضد اسرائیلی همراه با مقالاتی درباره اتاق‌های گاز... آنها به وضوح هیچ حقی برای ادعای ادامه سنت بازنبینی ندارند و باید به عنوان 'انکارکنندگان هولوکاست' شناخته شوند.» این مجله در بهار ۱۹۸۰ به عنوان یک دوره‌نامه فصلی شروع به انتشار کرد. هیچ نشریه ای بین آوریل ۱۹۹۶ و مه ۱۹۹۷ منتشر نشد، پس از آن انتشار تا سال ۲۰۰۲ ادامه یافت. | ## جمع‌بندی | انتشار مجله در سال ۲۰۰۲ به دلیل «کمبود کارکنان و بودجه»، طبق وب‌سایت سازمان، متوقف شد.