موضوع مقاله: جمهوری مسیحی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جمهوری مسیحی | مقدمه: در قرن بیست و یکم، یگانه کشورهای جهان که نوع نظام آن جمهوری بوده و مسیحیت دین مستقر آن‌ها است عبارت اند از: آرژانتین، کاستاریکا، فنلاند، یونان، ارمنستان، ساموآ، ایسلند و مالت. | ## بخش 1: جمهوری مسیحی | لاک در «نامه‌ای در مورد مدارا» نوشت: «در انجیل هیچ چیزی به نام مشترک‌المنافع مسیحی نیامده است». با این جمله منظور او این بود که بر اساس مسیحیت نمی‌شود یک اقتدار با اعتبار شکل داد. روسو، در کتاب «قرارداد اجتماعی» (در کتاب ۴، فصل ۸)، این موضوع را بیان کرده و گفته‌است «من زمانی که گفتم «جمهوری مسیحی» در اشتباه بودم؛ این دو کلمه نقطه مشترکی با هم ندارند». با این حال، آنچه روسو می‌خواست بیان کند چیز دیگری است و آن این‌که نمی‌توان ادعا کرد که یک هویت مدنی را می‌توان از قالب بنام مسیحیت بدست‌آورد. «دیوید والش»، بنیان‌گذار «مؤسسه ملی رسانه‌ها و خانواده»، تأیید می‌کند که آنچه روسو اعتراف کرده و استدلال می‌کند «بیشتر مسیحیان بالاخره با او هم‌نظر خواهند بود که 'جمهوری مسیحی' در بین خود تناقض دارد» و این دو در «حکومت‌های واقعی یک رابطه ناآرام بین هم دارند و انسجام اجتماعی اغلب به قیمت جهانی سازی مسیحیت بدست آمده‌است»، واقعاً «یک تنش واقعی… میان مسیحیت و نظام سیاسی وجود دارد». «رابرت نیلی بیلا» مشاهده کرده‌است که بیشتر نظریه‌پردازان بزرگ جمهوری‌خواه جهان غرب، از ماکیاولی (تفصیلات بیشتر بعداً) گرفته تا الکسی دو توکویل، با نگرانی‌های روسو در مورد متقابل بودن ماهیت جمهوری‌خواهی و مسیحیت، دیدگاه مشترک دارند. تز روسو این است که این دو با هم ناسازگار اند چون هر یک برای انسان با فضیلت، خواست‌های مختلفی را بیان کرده‌اند. | ## بخش 2: جمهوری مسیحی | به گفته روسو مسیحیت، برای اقتدار و پذیرش تقاضای تسلیمی دارد (دانش‌مندان به آن اصطلاح «بندگی» یا «بردگی» را به کار برده‌اند) و مستلزم تمرکز بر امور غیردنیایی است؛ در حالی‌که جمهوریت اشتراک می‌خواهد نه تسلیمی و مستلزم تمرکز بر امور دنیوی است. در واقع این امر در کنار دیگران، توسط دوست‌اش «آنتوان ژاک روستان» در پاسخی به قرارداد اجتماعی رد گردیده‌است. ماکیاولی در Discoursi خود مشاهده می‌کند که مسیحیت در عمل به ایدآل‌های بنیادی خود نرسیده‌است و زمانی که با آرمان‌های سیاسی سکولار یک‌جا شود منجر به فساد می‌شود و چیزی از آن بیرون می‌شود که نه دین خوب است نه سیاست خوب. علاوه بر آن، او استدلال می‌کند، در حالی‌که مسیحیت مانع عشق یک شخص نسبت به کشورش نمی‌شود، از شهروندان می‌خواهد تا آسیب به حکومت جمهوری را تحمل کنند و بیان می‌کند که بهترین فضیلت مدنی در رابطه با یک جمهوری این است که به دشمنان جمهوریت رحم نکنی و همه ساکنان شهر مقابل را بعد از شکست‌دادنشان بکشی یا به بردگی بگیری. جمهوری‌های کالوینیستی اگرچه نویسندگان کلاسیک، منبع اساسی ایدیولوژیکی جمهوری ایتالیا در اروپای شمالی بوده‌اند، برای ایجاد جمهوریت‌های جدید، از اصلاحات پروتستانی به‌عنوان توجیه می‌تواند استفاده شود.Finer, Samuel. الهی‌شناسی کالوینیست از مهم‌ترین آن‌ها است، که در کنفدراسیون سوئیس، یکی از بزرگ‌ترین و قدرتمندترین جمهوری‌های قرون وسطایی، ایجاد شده‌است. همانند ایالت شهرهای ایتالیا و «اتحادیه هانسیاتیک»، هردو کشور مراکز مهم تجاری بودند که یک طبقه بزرگ بازرگانان از تجارت با دنیای جدید رونق می‌گرفتند. | ## بخش 3: جمهوری مسیحی | در جریان شورش‌های هلند (که در سال ۱۵۶۶ میلادی آغاز یافت)، جمهوری هلند از رد حاکمیت اسپانیایی‌های هابسبورگ ظهور کرد. با این حال این کشور فوراً نوع نظام جمهوریت را نپذیرفت: در اعلامیه رسمی استقلال (مصوبه انحلال، ۱۵۸۱)، تاج و تخت پادشاه فیلیپ تنها خالی اعلام شد، قضات هلندی از «دوک آنژو»، ملکه الیزابت انگلستان و شاهزاده ویلیام اورنج، یکی بعد دیگر خواستند تا جانشین فیلیپ شوند. تا سال ۱۵۸۸ میلادی طول کشید تا استیت‌ها (استاتن، مجمع نمایندگان آن زمان) تصمیم گرفتند حاکمیت این کشور را به خود اختصاص دهند. این شورش که توسط پیوریتن‌ها رهبری شده و بازرگانان لندن آن را تأمین مالی می‌کردند، مؤفقیت آمیز بوده و منجر به مشترک‌المنافع انگلستان و اعدام پادشاه چارلز اول گردید. در انگلستان جیمز هرینگتون، «آلگرنون سیدنی» و جان میلتون اولین نویسنده‌های بودند که خواستار رد نظام شاهی شده و نوع نظام جمهوریت را پذیرفتند. جمهوری هلند تا سال ۱۷۹۵ نام خود را حفظ کرد، اما در اواسط قرن هجدهم آن‌جا به‌طور واقعی سلطنتی شد. | ## جمع‌بندی | کالوینیست‌ها نیز برخی از اولین مهاجرین مستعمره‌های بریتانیا و هلند در آمریکای شمالی شدند.