موضوع مقاله: ریمون دو بکر | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ریمون دو بکر | مقدمه: او در سال‌های بین دو جنگ به شدت درگیر سیاست‌های کاتولیک و ضد پارلمانی شد و به عنوان سردبیر روزنامه لو سوآر و یکی از پیشگامانِ همدستی با نیروهای محور در بلژیکِ تحت اشغال آلمان در طول جنگ جهانی دوم شناخته می‌شود. | ## بخش 1: ریمون دو بکر | زندگی‌نامه ریمون-شارل-ژان دو بکر در ۳۰ ژانویه ۱۹۱۲ در خانواده‌ای از طبقه متوسطِ پایین در اسکاربیک، از حومه‌های بروکسل، به دنیا آمد. او که به عنوان کارمند مشغول به کار بود و پس از مرگ پدرش در سال ۱۹۳۰ زیر بار قرض رفته بود، به «اقدام کاتولیک برای جوانان بلژیکی» پیوست که وابسته به جنبش گسترده‌تر «اقدام کاتولیک» بود و دبیرکل روزنامه آن، یعنی لِفور شد. با وجود اینکه دانشجو نبود، به محافل دانشجویان کاتولیک رادیکال در دانشگاه کاتولیک لون نزدیک شد. او در سال ۱۹۳۲ چندین ماه را در انزوا در صومعه تامیه در ایتالیا گذراند و پس از بازگشت، گروه «کومونوته» را در لوون بنیان نهاد که ایدئولوژی جمع‌گرایی کاتولیک را تبیین می‌کرد. او در سال‌های بین دو جنگ در تماس نزدیک با روشنفکران برجسته‌ای نظیر ژاک ماریتن و امانوئل مونیه بود. دو بکر که نویسنده و جدل‌نویسی چیره‌دست بود، به نویسنده‌ای فعال بدل گشت و از سال ۱۹۳۰ در تعداد زیادی از روزنامه‌ها، نشریات، جزوات و کتاب‌ها مشارکت داشت که در آن‌ها حس معنویت کاتولیک و تحقیر خود نسبت به «بی‌نظمیِ نهادینه شده‌ی» نظام پارلمانی، مادی‌گرایی و سلسله‌مراتب کلیسا را بیان می‌کرد. او دیدگاه‌هایش را به تفصیل در جزوات «مسیح، پادشاهِ کسب‌وکار» (۱۹۳۰) و «برای نظمی نو» (۱۹۳۲) شرح داد که «گواهی بر انتزاعی بودن تفکر سیاسی او و وابستگی‌اش به یک رژیم اقتدارگرا، اَبَرشرکت‌محور و منطقه‌گرا از نوع قرون‌وسطایی است». دو بکر همچنین تا سال ۱۹۳۵ به‌طور گسترده‌ای به عنوان همجنس‌گرا شناخته می‌شد و به تدریج از مسیحیت فاصله گرفت و در عوض به فدراسیون اروپا و نیاز به مصالحه میان فرانسه و آلمان علاقه‌مند شد. | ## بخش 2: ریمون دو بکر | او از سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۳۹ سردبیری روزنامه «ایندیپندانس» را بر عهده داشت و از سال ۱۹۳۹ در روزنامه دیگری به نام «لو اوئست» که به‌طور مخفیانه توسط آلمان نازی تأمین مالی می‌شد، مطالب گسترده‌ای دربارهٔ اهمیت بی‌طرفی بلژیک نوشت. پس از تهاجم آلمان به بلژیک در مه ۱۹۴۰، او به چهره‌ای پیشرو در «همکاری روشنفکرانه» در بلژیک تبدیل شد. در ژوئن ۱۹۴۰، او به سردبیری روزنامه پرتیراژ لو سوآر منصوب شد که از مالکان پیش از جنگ آن (خانوادهٔ روسل) غصب شده بود. این روزنامه تغییر کاربری یافت تا اخبار سانسور شده و پروپاگاندا را تحت نظارت آلمان‌ها منتشر کند. دو بکر در ابتدا متقاعد شده بود که ایجاد یک نظم نوین در اروپا به رهبری آلمان قریب‌الوقوع است و امیدوار بود که بلژیک به عنوان کشوری اقتدارگرا تحت حمایت آلمان، بخشی از خودمختاری خود را حفظ کند. او این مضامین را در مقاله‌ای خودزندگی‌نامه‌ای که در سال ۱۹۴۲ با عنوان «کتاب زندگان و مردگان» منتشر شد، بسط داد. پیش از آن، او به یکی از گروه‌های اصلی همکاری‌گرا در بلژیک، یعنی حزب رکس به رهبری لئون دگرل پیوسته بود. با این حال، دو بکر در سال ۱۹۴۱ رکس را ترک کرد و رابطه‌اش با آلمانی‌ها رو به وخامت گذاشت. | ## بخش 3: ریمون دو بکر | در اوت ۱۹۴۳، او تلاش کرد خود و روزنامه لو سوآر را از کنترل آلمان دور کرده و موضعی همسوتر با متفقین غربی اتخاذ کند. با این حال، او در ۴ اکتبر ۱۹۴۳ از سمت خود برکنار شد و توسط مقامات آلمانی در هتلی در هیرشگ در کوه‌های آلپ اتریش تحت نظر (حبس خانگی) قرار گرفت. در این دوران، دو بکر با نویسنده، آنری بوشو و کارتونیست، ژرژ رمی (هرژه) که او را در لو سوآر به کار گرفته بود، دوست بود. پس از آزادسازی هیرشگ توسط ارتش فرانسه، دو بکر به فرانسه سفر کرد و درصدد بازگشت به بلژیک برآمد که در سپتامبر ۱۹۴۴ توسط متفقین غربی آزاد شده بود. در سال ۱۹۴۶ توسط شورای جنگ بروکسل به عنوان بخشی از «پاکسازی قانونی» به جرم همکاری با دشمن به اعدام محکوم شد؛ مجازات او متعاقباً در سال ۱۹۴۷ به حبس ابد تغییر یافت و در سال ۱۹۵۱ به‌طور کامل آزاد شد، اما مشمول محدودیت‌های شدیدی ماند که تلاش کرد با موفقیت نسبی آن‌ها را در دادگاه حقوق بشر اروپا (پرونده دو بکر علیه بلژیک) به چالش بکشد. او به لوزان در سوئیس مهاجرت کرد و با نام مستعار «پیر مارینیه» مطالب مفصلی برای روزنامه «گازت دو لوزان» نوشت. | ## جمع‌بندی | او در سال‌های پس از جنگ به سینما، روان‌شناسی تحلیلی، ادیان شرقی و پدیده‌های ماوراءالطبیعه علاقه‌مند شد و در این زمینه‌ها قلم زد.