موضوع مقاله: یوجنیا گینزبورگ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # یوجنیا گینزبورگ | مقدمه: خانواده و آغاز حرفه او در مسکو متولد شد و والدینش سولومون ناتانوویچ گینزبرگ (یک یهودیان داروساز) و رووکا مارکونا گینزبرگ بودند. | ## بخش 1: یوجنیا گینزبورگ | در سال ۱۹۲۰، او تحصیل در رشته علوم اجتماعی را در دانشگاه قازان آغاز کرد و بعداً به رشته آموزش‌شناسی منتقل شد. در آوریل ۱۹۳۴، گینزبرگ به‌طور رسمی به عنوان docent (تقریباً معادل دانشیار در دانشگاه‌های غربی) تأیید شد و در تاریخ حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی تخصص یافت. او ابتدا با دکتر دیمیتری فدوروف ازدواج کرد و از او پسری به نام آلکسی فدوروف در سال ۱۹۲۶ داشت که در سال ۱۹۴۱ در جریان محاصره لنینگراد درگذشت. حدود سال ۱۹۳۰، با پاول آکسیونوف، شهردار (председатель горсовета) کازان و عضو کمیتهٔ اجرایی مرکزی (ЦИК) شوروی ازدواج کرد. پسر او از این ازدواج، واسیلی آکسیونوف، در سال ۱۹۳۲ متولد شد و نویسندهٔ شناخته‌شده‌ای شد. پس از عضویت در حزب کمونیست، گینزبرگ به فعالیت‌های آموزشی، روزنامه‌نگاری و مدیریت ادامه داد. تعقیب و آزار پس از ترور سرگی کیروف در ۱ دسامبر ۱۹۳۴، گینزبرگ، مانند بسیاری از کمونیست‌ها (نگاه کنید به پاکسازی بزرگ), متهم به شرکت در «گروه ضدانقلابی تروتسکیستی» به رهبری پروفسور نیکلای ناوموویچ الوو و متمرکز در هیئت تحریریهٔ روزنامهٔ Krasnaya Tatariia (تاتار قرمز) شد که در آن مشغول به کار بود. پس از مبارزهٔ طولانی برای حفظ کارت حزبی خود، از حزب اخراج شد و رسماً در ۸ فوریه ۱۹۳۷ از حزب حذف گردید. در ۱۵ فوریه ۱۹۳۷، او دستگیر شد و متهم به فعالیت ضدانقلابی در گروه الوو و پنهان کردن این فعالیت گردید. | ## بخش 2: یوجنیا گینزبورگ | از روز بازداشت، برخلاف اکثر اطرافیانش، او به شدت اتهامات NKVD را رد کرد و هرگز نقشی در سازمان تروتسکیستی ضدانقلابی پذیرفت. همان‌طور که در بازجویی اولیه ثبت شد، وقتی از او پرسیده شد آیا گناه خود را می‌پذیرد، پاسخ داد: «من آن را نمی‌پذیرم. همسرش در ژوئیه دستگیر شد و به ۱۵ سال «بیگاری» محکوم گردید و اموالش طبق مواد ۵۸–۷ و ۵۸–۱۱ قانون جزایی RSFSR مصادره شد. محاکمه در ۱ اوت ۱۹۳۷، اگرچه گینزبرگ هنوز «گناه» ادعایی خود را نپذیرفته بود (علیرغم بازجویی‌های مکرر و بی‌رحمانهٔ NKVD)، جلسهٔ بستهٔ هیئت نظامی دیوان عالی اتحاد جماهیر شوروی (در مسکو) او را به ۱۰ سال زندان با محرومیت از حقوق سیاسی به مدت پنج سال و مصادرهٔ اموال شخصی محکوم کرد. در یکی از فصول روشن‌کنندهٔ زندگی‌نامه‌اش، گینزبرگ پس از شنیدن حکم، احساس بسیار زیادی از آرامش داشت، زیرا تا آن لحظه از اینکه ممکن بود محکوم به مرگ شود، ترسیده بود: زندگی کردن! آن‌ها چیز زیادی از من به دست نمی‌آوردند، چند کتاب و لباس – چرا که حتی رادیو هم نداشتیم. همسرم کمونیستی وفادار از نوع قدیمی بود، نه کسی که نیاز به بیوک یا مرسدس داشته باشد… ده سال!... آیا شما [قاضیان] با چهره‌های خشک و بی‌احساس خود واقعاً فکر می‌کنید می‌توانید ده سال دیگر به غارت و قتل ادامه دهید، بدون آنکه در حزب افرادی باشند که دیر یا زود شما را متوقف کنند؟ موهای خود را که پیش از حضور در دادگاه به دقت فر کرده بودم تکان دادم تا یاد شارلوت کوردی را ننگین نکنم. | ## بخش 3: یوجنیا گینزبورگ | زندانی و تبعید یِوگِنیه ابتدا زندان‌های مشهور لفورتوو و بوتیرکا در مسکو و "کوروفنیکی" در یاروسلاول را تجربه کرد. او با قطار زندان از سراسر اتحاد شوروی به ولادی‌وستوک منتقل شد و در عرشهٔ بار کشتی Jurma (Джурма) که مقصدش ماگادان بود، گذاشته شد. او در بیمارستان کمپ کار کرد اما به زودی به اردوگاه‌های سخت کولیما (منطقه) فرستاده شد، جایی که به کارهای "عادی" مشغول شد و سریعاً به یک dokhodyaga ("ناتوان") لاغر تبدیل شد. در فوریهٔ ۱۹۴۹، گینزبرگ از سیستم گولاگ آزاد شد اما به دستور مقامات باید پنج سال دیگر در شهر ماگادان می‌ماند. در اکتبر ۱۹۴۹، دوباره دستگیر و به منطقهٔ کراسنویارسک تبعید شد اما (به درخواست او) مقصدش در آخرین لحظه به کولیما تغییر یافت. بازتوانی و زندگی بعدی پس از مرگ ژوزف استالین در ۱۹۵۳ و با پیگیری‌های مکرر و جدی گینزبرگ برای بررسی دوباره پرونده‌اش، او در ۲۵ ژوئن ۱۹۵۵ از تبعید آزاد شد و اجازهٔ بازگشت به مسکو یافت. پس از مرگ همسرش در ۱۹۵۹، گینزبرگ کتاب را در ۱۹۶۷ تکمیل کرد اما نتوانست آن را در شوروی منتشر کند. | ## جمع‌بندی | بازیگر امیلی واتسون نقش یِوگِنیه گینزبرگ را ایفا می‌کند و پم فریس و بن میلر نقش‌های دیگر را دارند.