موضوع مقاله: خیابان دوچرخه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # خیابان دوچرخه | مقدمه: بلوارهای دوچرخه از تردد وسایل نقلیه موتوری جلوگیری می‌کنند، اما به تردد وسایل نقلیه موتوری محلی اجازه می‌دهند. | ## بخش 1: خیابان دوچرخه | آنها به گونه‌ای طراحی شده‌اند که به دوچرخه سواران به عنوان ترافیک عبوری اولویت دهند. آنها به عنوان روشی کم هزینه و از نظر سیاسی محبوب برای ایجاد یک شبکه متصل از خیابان‌ها با راحتی دوچرخه سواران و/یا ایمنی مناسب در نظر گرفته شده‌اند. بلوارهای دوچرخه برای دستیابی به چندین هدف تلاش می‌کنند: جلوگیری از تردد وسایل نقلیه موتوری غیر محلی؛ محدودیت سرعت کم؛ حجم کم تردد وسایل نقلیه موتوری؛ سفر با جریان آزاد برای دوچرخه‌ها با اختصاص حق تقدم به بلوار دوچرخه در تقاطع‌ها در صورت امکان. کنترل ترافیک برای کمک به دوچرخه‌ها در عبور از جاده‌های شریانی اصلی؛ ظاهر و/یا محیط متمایز به گونه‌ای که دوچرخه‌سواران از وجود بلوار دوچرخه آگاه شوند و به رانندگان هشدار داده شود که خیابان یک مسیر اولویت‌دار برای دوچرخه‌سواران است. این المان‌های طراحی مسیر دوچرخه برای جدب دوچرخه‌سواران معمولی، ریسک‌گریز، بی‌تجربه و جوان‌تر هستند که در غیر این صورت تمایلی به دوچرخه‌سواری را ندارند و وسایل نقلیه موتوری را ترجیح می‌دهند. در مقایسه با مسیر دوچرخه‌سواری یا مسیر راه‌آهن، بلوار دوچرخه نیز یک رویکرد نسبتاً کم‌هزینه برای جذاب‌تر کردن جمعیت برای دوچرخه‌سواری گسترده‌تر است. صفات بلوار دوچرخه به‌طور کلی با علامتی در ابتدا و انتهای بلوار دوچرخه مشخص می‌شود. در هلند، قسمت‌هایی از جاده که دوچرخه‌سواران در آن سوار می‌شوند، با رنگ قرمز (همان رنگی که برای تسهیلات دوچرخه‌سواری جداگانه در هلند استفاده می‌شود) مشخص شده‌است. | ## بخش 2: خیابان دوچرخه | رانندگان نیز در این بخش سوار می‌شوند، با این حال یک قسمت غیر رنگی از جاده نیز دارند که وقتی می‌خواهند از کنار دوچرخه سواری عبور کنند، می‌توانند با یک‌نیمه (دو چرخ) ماشین در آن حرکت کنند. گاهی اوقات از موانع نفوذپذیر مانند ستون‌ها استفاده می‌شود تا امکان ادامه ترافیک دوچرخه‌سواری را فراهم کند و در عین حال ترافیک موتوری را از استفاده از خیابان منحرف کند. مثال‌ها طرح‌های جاده‌ای از بلوارهای دوچرخه را می‌توان در ایالات متحده، کانادا (ونکوور، ساسکاتون، وینیپگ)، هلند، آلمان، بلژیک، دانمارک، فرانسه، اسپانیا و نیوزلند یافت. ایالات متحده بلوارهای دوچرخه را می‌توان در تعداد فزاینده ای از شهرهای ایالات متحده یافت، از جمله: آریزونا: توسان کالیفرنیا: پالو آلتو، برکلی، امریویل، سن خوزه، سن لوئیس اوبیسپو، لانگ بیچ فلوریدا: گینزویل کانزاس: منهتن مینه سوتا: مینیاپولیس، سنت پل میسوری: کلمبیا نیومکزیکو: آلبوکرکی کارولینای شمالی: ویلمینگتون اورگان: پورتلند، یوجین و بند اوکلاهما: تولسا واشینگتن: سیاتل ویسکانسین: مدیسون پالو آلتو اولین بلوار دوچرخه در ایالات متحده را تأسیس کرد. این بلوار به نام الن فلچر، یک بازمانده از هولوکاست و یکی از اولین فعالان دوچرخه سواری آمریکا، نام گذاری شد. در برکلی، بلوارها بیشتر خیابان‌های مسکونی هستند، اما برخی از بخش‌ها از مناطق تجاری عبور می‌کنند. به‌طور کلی، خودروهای کمی در این خیابان‌ها وجود دارد، تا حد زیادی به دلیل وجود دستگاه‌های آرام‌کننده ترافیک که از قبل ترافیک را کند و/یا منحرف می‌کنند. در مینیاپولیس، کمک هزینه ای از دولت فدرال در قالب برنامه آزمایشی غیر موتوری به ساخت یک بلوار دوچرخه در خیابان برایانت و برنامه‌ریزی دیگران کمک کرد. | ## بخش 3: خیابان دوچرخه | آلمان در آلمان یک طراحی جاده قابل مقایسه نامیده می‌شود ("جاده دوچرخه") و در سال ۱۹۹۷ به قانون بزرگراه معرفی شد.Alrutz, D. بلژیک در بلژیک، (به هلندی / فلاندری) یا (به زبان فرانسه)، از ۱۳ فوریه ۲۰۱۲ به قانون بزرگراه معرفی شد. اولین مورد در بروکسل در سال ۲۰۱۳ در یک جاده خدماتی در کنار خیابان لوئیز ظاهر شد. ویکی نقشه خیابان باز و همچنین چندین مکان در مورد این موضوع ممکن است برای خواننده جالب باشد. فرانسه در فرانسه، طراحی جاده معادل نامیده می‌شود ('خیابان دوچرخه') یا دوچرخه سوار ("خیابان دوچرخه سواری"). شهرهای استراسبورگ (۲۰۱۷)، بوردو (۲۰۱۸) و دیژون (۲۰۱۹) جزو اولین شهرهایی هستند که آن را آزمایش کردند. | ## جمع‌بندی | کرایست‌چرچ اولین شهری بود که تعدادی از بخش‌های راه سبز محله‌ای را به عنوان بخشی از برنامه مسیرهای چرخه اصلی خود، از جمله مرحله راپانوی-شگ راک ۱ از طریق لین‌وود، اجرا کرد.