موضوع مقاله: لوئیس آبرامسون | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لوئیس آبرامسون | مقدمه: لوئیس آلن آبرامسون (؛ ۱ اوت ۱۸۸۷ – ) معمار اهل ایالات متحده آمریکا بود که بیشتر در شهر نیویورک و در ساخت بیمارستان‌ها، خانه‌های سالمندان و رستوران‌ها فعالیت داشت. | ## بخش 1: لوئیس آبرامسون | او بیشتر به خاطر طراحی مرکز سالمندان دختران یعقوب در خیابان فیندلی ۱۲۰۱ در برانکس شناخته می‌شود. در اوایل دوران حرفه‌ای خود، چندین مرکز یهودی را طراحی کرد، نوع جدیدی از ساختمان که نیازهای مذهبی، فرهنگی، آموزشی و اغلب تناسب اندام جامعه را در یک سازه واحد برآورده می‌کرد. سفارش‌های بعدی شامل چندین رستوران برای فروشگاه‌های زنجیره‌ای هورن و هاردارت ، لانگ‌چمپ و براس ریل، یک کلوپ شبانه و یک ساختمان اداری بزرگ بود. آبرامسون تحصیلات رسمی کمی در معماری داشت؛ او دوره‌هایی را در کوپر یونیون ، موسسه مکانیک و دانشگاه کلمبیا گذراند اما مدرکی نگرفت. بیشتر آموزش‌های او در حین کار در سمت‌های پایین در شرکت‌های معماری مشهور شهر نیویورک بود و پس از آن شرکت خود را تأسیس کرد. او از سبک‌های متنوعی از جمله نئورنسانس، احیای موری، نئوکلاسیک ، تودور ، آرت دکو و آرت مدرن استفاده کرد. اوایل زندگی و تحصیلات لوئیس آلن آبرامسون (همچنین با نام لوئیس آبرامسون شناخته می‌شود) در اول اوت ۱۸۸۷ در شهر نیویورک متولد شد. او و همسرش پرل دو دختر به نام‌های آنیتا کلر و جودیت داشتند، اما اطلاعات کمی در مورد زندگی شخصی او وجود دارد. آبرامسون تحصیلات معماری سنتی نداشت؛ او در کوپر یونیون (جایی که مهندسی عمران نتوانست علاقه او را جلب کند) و سپس در موسسه مکانیک تحصیل کرد، اما از هیچ‌کدام فارغ‌التحصیل نشد. آشنایی او با معماری زمانی اتفاق افتاد که به عنوان کارمند دفتر و بعداً به عنوان طراح برای جان اچ. آبرامسون پس از ترک کار دانکن، به سیاتل نقل مکان کرد اما تنها چند سال در آنجا ماند. پس از بازگشت به نیویورک، دوره‌های تکمیلی را در دانشگاه کلمبیا گذراند و به عنوان طراح در دفتر لویی جرارد استخدام شد و در آنجا سبک هنرهای زیبا را آموخت. جالید در زمینه ساختمان‌های انجمن مسیحی مردان جوان تخصص داشت، که این امر بر طراحی ساختمان انجمن عبری زنان جوان توسط آبرامسون در سال ۱۹۱۳ تأثیر گذاشت. آبرامسون شرکت خود را در سال ۱۹۱۲ تأسیس کرد و در سال ۱۹۱۴ مجوز معماری دریافت نمود. او در سال ۱۹۱۵، دفتری در خیابان پنجم شماره ۲۲۰ داشت و بعداً به خیابان چهل و پنجم غربی شماره ۲۵، هر دو در منهتن نقل مکان کرد. آبرامسون در اوایل دوران کاری خود، از کار مک‌کیم، مید و وایت قدردانی کرد و به ویژه به باشگاه دانشگاه و ایستگاه پن علاقه داشت. آبرامسون در مصاحبه‌ای در سال ۱۹۸۰ گفت که هر بار که از کنار باشگاه دانشگاه عبور می‌کرد، مدتی را صرف نگاه کردن به آن می‌کرد و «به صورت مجازی تعظیم می‌کرد». او همچنین از تخریب ایستگاه پن ابراز ناراحتی کرد و گفت که ترمینال گراند سنترال را تحسین می‌کند، اما ایستگاه پن را بی‌نقص می‌دانست و «در حضورش احساس فروتنی می‌کرد». او به ویژه تحت تأثیر فاصله حروف برنزی در ضلع خیابان هفتم ساختمان قرار گرفت که او را به مطالعه حروف معماری ترغیب کرد. جدایی‌اش از مکتب کلاسیک» را تحسین می‌کند و استنفورد وایت نیز بر کارهای اولیه‌اش تأثیر گذاشته است، اما طرح‌های بعدی او مطابق سلیقه و تمایلات خودش انجام شده است. آبرامسون در سال ۱۹۳۵، توسط شهردار لاگاردیا به عنوان یکی از ۵۰ معمار واجد شرایط برای شرکت در مناقصه پروژه‌های شهری با هزینه بیش از ۱۰۰۰۰۰ دلار (معادل ۱.۸ میلیون دلار در سال ۲۰۲۴) منصوب شد. معیارهای انتخاب شامل استفاده از شرکت‌هایی از تمام بخش‌ها و همچنین فراهم کردن فرصت‌هایی برای برخی از شرکت‌های جدیدتر در شهر بود. هیئت داوران انتخاب در ابتدا با تقریباً ۲۰۰۰ شرکت تماس گرفته بودند که از این تعداد حدود ۵۰۰ شرکت برای انتخاب شدن ابراز علاقه کرده بودند. در سال ۱۹۱۶، آبرامسون خانه دختران یعقوب، مؤسسه‌ای برای خدمت‌رسانی به یهودیان ارتدکس مسن را در خیابان ۱۶۷ بین خیابان‌های فیندلی و تلر در برانکس طراحی کرد. این ساختمان به شکل چرخ است و هشت بال آن به صورت شعاعی در اطراف یک هسته مرکزی قرار گرفته‌اند. این ملک شامل ۳۶ قطعه زمین است که قبلاً بخشی از املاک پدر بنیانگذار آمریکا، گاورنور موریس بودند. در زمان خرید برای ساخت خانه دختران یعقوب، هنوز خانه موریس مربوط به سال ۱۸۱۲ در آن قرار داشت که برای ایجاد فضا برای ساختمان جدید تخریب شد. هسته مرکزی شامل دفاتر اداری بود و یک برج در بالای آن قرار داشت که در زمان ساخت، بلندترین نقطه برانکس بود. این ساختمان جدید جایگزین خانه قبلی دختران یعقوب در خیابان برادوی شرقی ۳۰۱، حدود به سمت جنوب، در لوئر ایست ساید منهتن بود که تنها می‌توانست ۲۰۰ نفر را در خود جای دهد. نقشه‌های ساختمان جدید شامل یک کنیسه با گنجایش ۱۰۰۰ نفر، یک سالن غذاخوری ۶۰۰ نفره و همچنین یک بیمارستان، کتابخانه و یک حمام بود که هزینه‌های ساخت این ساختمان چهار طبقه ۳۰۰۰۰۰ دلار (معادل ۶ میلیون دلار در سال ۲۰۲۴) تخمین زده شده است. طبقه پنجمی که در سال ۱۹۳۸ به ساختمان اضافه شد، فضای بیمارستانی بیشتری را برای اتاق‌های عمل به همراه امکانات اشعه ایکس، قلب، فیزیوتراپی و دندانپزشکی با هزینه ۱۸۰۰۰۰ دلار (معادل ۳.۱ میلیون دلار در سال ۲۰۲۴) فراهم کرد. تا سال ۱۹۷۳، به دلیل قوانین جدید بهداشتی، تشخیص داده شد که این ساختمان دیگر برای هدف اولیه خود مناسب نیست. آبرامسون که در آن زمان ۸۴ سال داشت، عضوی از تیم طراحی بود که ساختمان را مدرن‌سازی کرد و آن را از طریق پل‌های عابر پیاده به ساختمان‌های جدید در دو طرف خیابان‌های فیندلی و تلر متصل کرد. آبرامسون به نیویورک تایمز گفت که فلسفه نحوه اسکان سالمندان در طول سال‌ها تغییر کرده است. پیش از این احساس می‌شد که ارائه غذا و تخت در یک بخش بیمارستان قابل قبول است، اما شیوه مدرن، ارائه حریم خصوصی بیشتر، عزت فردی و فرصت‌هایی برای فعال ماندن را مدنظر دارد. مراکز یهودی آبرامسون چندین مرکز یهودی، از جمله اولین مرکز در منهتن، را طراحی کرد. این سبک ساختمان که گاهی اوقات «کنیسه با استخر» نامیده می‌شود، برای برآوردن نیازهای مذهبی و سکولار اجتماعات آمریکایی تکامل یافته است. دیوید کافمن مورخ یهودی، از عنوان کنیسه با استخر به عنوان عنوان کتاب خود در سال ۱۹۹۹ استفاده کرد، که در آن آبرامسون را «معمار برجسته سازنده کنیسه» نامید و خاطرنشان کرد که او همچنین در جمع‌آوری کمک‌های مالی فعالیت داشت و در سال ۱۹۱۲ کمپینی برای انجمن عبری زنان جوان راه‌اندازی کرد که ۲۰۰۰۰۰ دلار (معادل ۴.۶۹ میلیون دلار در سال ۲۰۲۱) جمع‌آوری نمود. شکتر، مرکز یهودیان اختراع یهودیان ثروتمندی بود که در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم در محله‌های شیک آپِر وست ساید و یورک‌ویل نیویورک زندگی می‌کردند. مردخای کاپلان خاخام اهل نیویورک در نظر داشت کنیسه را «از صرفاً مکانی برای دعا به مکانی برای تفریح و سرگرمی تبدیل کند». تأثیر آبرامسون را می‌توان در مرکز یهودیان اوشن پارک وی که توسط ساموئل مالکیند و مارتین وینستن طراحی شده است، مشاهده کرد. | ## بخش 2: لوئیس آبرامسون | یکی از جنبه‌های کار آبرامسون استفاده از نمادهای سنتی یهودی در تزئینات طراحی نئوکلاسیک بود. مالکیند در اوایل دوران کاری خود به عنوان طراح ارشد در دفتر آبرامسون کار کرده بود و در این زمینه از الگوی آبرامسون پیروی می‌کرد. این ساختمان ۱۰ طبقه آجری و سنگی که در سال‌های ۱۹۱۷-۱۹۲۰ ساخته شده است، بخشی از منطقه تاریخی مرکزی غربی است. از آنجایی که این مرکز شامل یک کنیسه ارتدکس بود، قسمت‌های نشستن برای مردان و زنان باید از یکدیگر جدا می‌شد. چیدمانی که در آن زمان معمولاً استفاده می‌شد، به این صورت بود که زنان در یک راهرو در طبقه بالا می‌نشستند. در این حالت، مردان و زنان در یک سطح بودند و توسط یک پارتیشن معروف به محیتزا از هم جدا می‌شدند. علاوه بر یک کنیسه بزرگ، این ساختمان قرار بود شامل یک کنیسه کوچک‌تر، یک سالن اجتماعات، باشگاه ورزشی، زمین‌های هندبال و اسکواش، یک استخر در طبقه ششم و فضایی برای حمام که بعداً ساخته خواهد شد، باشد. در فوریه ۱۹۱۷ گفته شد که این ساختمان قرار است ۸ طبقه (در گزارشی مربوط به سال ۱۹۱۹، ۱۰ طبقه) در ابعاد ۲۰ در ۳۰ متر باشد. هزینه ساخت این سازه پس از خرید زمین، ۳۵۰۰۰۰ دلار (معادل ۵.۶ میلیون دلار در سال ۲۰۲۴) تخمین زده شد. گفته می‌شود تا فوریه ۱۹۱۸، زمانی که ساختمان تقریباً تا طبقه چهارم به پایان رسیده بود، هزینه‌های ساخت و ساز ۱۵۰۰۰۰ دلار (معادل ۲.۴ میلیون دلار در سال ۲۰۲۴) بوده است و ابعاد قطعه زمین، ۱۸ در ۳۰ متر بوده است. کارهای برنامه‌ریزی‌شده‌ی آینده شامل اضافه کردن سالن ورزشی، استخر، حمام‌ها، محل خواب و همچنین یک سالن ضیافت و آشپزخانه‌ها و انبارهای مرتبط بود. گواهی موقت سکونت در ۱ مارس ۱۹۱۸ صادر شد و در آن ذکر شد که ساخت‌وساز باقی‌مانده باید ظرف پنج سال تکمیل شود. اولین مراسم در ۲۲ و ۲۳ مارس ۱۹۱۸ برگزار شد و ساختمان رسماً در ۲۴ مارس افتتاح شد. گسترش به ۱۰ طبقه در ژوئیه ۱۹۱۹ اعلام شد و قرار بود شش طبقه دیگر با هزینه تقریبی ۱۷۵۰۰۰ دلار (معادل ۲.۴ میلیون دلار در سال ۲۰۲۴) اضافه شود. مرکز یهودیان بروکلین مرکز یهودیان بروکلین در سال ۱۹۲۲ در خیابان شرقی ۶۶۷، بین خیابان‌های نیویورک و بروکلین توسط آبرامسون با همکاری مارگون و گلاسر طراحی و ساخته شد. فرانسیس مورون مورخ معماری، آن را به عنوان ساختمانی طویل و مناسب برای این مکان توصیف می‌کند:بخش پایینی کاملاً روستایی است، همانطور که دهانه‌های انتهایی بخش بالایی نیز چنین هستند و دقیقاً همان ریتمی را ایجاد می‌کنند که در امتداد یک بلوار عریض و طویل بسیار ضروری است به عنوان ساختمانی متناسب با موقعیت مکانی خود، به سختی می‌توان آن را بهبود بخشید.مورون این طرح را با دبیرستان کاتولیک مجاور مقایسه می‌کند که به گفته او به طور مشابه با محیط پارک وی شرقی مطابقت دارد. این ساختمان که شامل یک کنیسه، سالن ورزشی، امکانات پذیرایی، کلاس‌های درس و یک استخر شنا بود، در ۱۱ قطعه زمین ساخته شد. آنتونی رابینز مورخ معماری، از این سبک معماری که در اواسط قرن نوزدهم در اروپا سرچشمه گرفته بود، به عنوان «سامی» یاد می‌کند. به گفته رابینز، این سبک منعکس کننده این باور است که معماری اسلامی مغربی ریشه‌های فرهنگی شرقی یهودیت را بهتر از سبک‌های قبلی مبتنی بر کلیساها بیان می‌کند. این سبک همچنین برای ساختمان‌های یهودی معاصر در بروکلین توسط شامپان و شامپان در معبد بت-ال پارک بورو در سال ۱۹۲۰ و توسط توبیاس گلدستون در ساختمان کول اسرائیل در سال ۱۹۲۸ استفاده شده است. جزئیات ورق پوششی موریایی در طراحی آبرامسون شامل مناره‌های باریک، طاق‌هایی به سبک‌های اجیوال و نعل اسبی و کاشی و آجر چند رنگ بود. نمای آن از آجرهای بنفش، قرمز و قهوه‌ای که در الگوهای هندسی نامنظم چیده شده‌اند، استفاده می‌کند. علاوه بر این جزئیات موریایی، نقوش سنتی‌تر یهودی از جمله ستاره داوود و کتیبه‌های عبری نیز وجود دارد. محراب اصلی در طبقه سوم و دارای پنجره‌های بزرگ شیشه‌ای سربی چند رنگ است که شامل الگوهای هندسی و نام‌های اسباط اسرائیل از سنت یهود برای تأمین نور است. زیرزمین به عنوان یک سالن ورزشی ساخته شد و در سال‌های بعد به عنوان یک سالن اجتماعات نیز مورد استفاده قرار گرفت. این ساختمان دو طبقه در سال‌های ۱۹۲۵-۱۹۲۶ به عنوان یک مدرسه مذهبی و مرکز اجتماعی مرتبط با کنیسه مجاور میشکان اسرائیل ساخته شد و همچنان برای هدف اصلی خود مورد استفاده قرار می‌گیرد. این ساختمان دو طبقه است و نمای آن از آجر قرمز شیاردار فلاندری با تراش سنگ ریخته‌گری شده بر روی یک پایه بنایی قرار گرفته است. مانند بسیاری از کنیسه‌های آمریکایی که در دهه ۱۹۲۰ ساخته شده‌اند، این طرح شامل جزئیات کلاسیک همراه با نمادهای یهودی از جمله ستاره داوود، یک منورا ، یک کیدوش و دست‌هایی در حالت تبرک سنتی کوهن است. خیابان جان، پلاک ۱۱۶ در سال ۱۹۳۰، جولیان کواکس، زمین‌های مجاور خیابان پلات شماره ۱ و خیابان جان پلیس شماره ۱۱۴ را در زیرمجموعه‌ای از منطقه اقتصادی منهتن که دفاتر بسیاری از شرکت‌های بیمه در آن قرار دارد، خریداری کرد. کواکس، آبرامسون را برای طراحی یک برج اداری استخدام کرد که در نهایت به عنوان خیابان جان، پلاک ۱۱۶ ساخته شد؛ این ساختمان اداری ۳۵ طبقه به سبک آرت دکو در فهرست ملی اماکن تاریخی ثبت شده است. علیرغم سقوط بازار سهام وال‌استریت در یک سال قبل، توسعه املاک و مستغلات در این منطقه ادامه داشت و طرح‌های آرت دکو به عنوان بیانی زیبا از سبک مدرنیسم محبوب بودند. طراحی آبرامسون شامل عناصری از کوبیسم و فوتوریسم مانند الگوهای شورون در اسپندرل‌های فلزی بین طبقه اول و دوم بود، با عقب‌نشینی‌هایی که طبق قانون منطقه‌بندی شهر نیویورک در سال ۱۹۱۶ الزامی بود. بر اساس عرض خیابان، در دادخواست ادعا شده بود که اولین عقب‌نشینی باید تقریباً باشد. توسعه‌دهندگان خیابان جان شماره ۱۱۶ ادعا کردند که این عقب‌نشینی‌ها با توجه به نزدیکی به فضای عمومی وسیع‌تر در برلینگ اسلیپ، مناسب بوده‌اند. در این زمان، فونداسیون تکمیل شده بود، قراردادهای ۹۰٪ از فولاد مورد نیاز قبلاً صادر شده بود و چندین اجاره‌نامه امضا شده بود. این شکایت به این دلیل که به موقع ثبت نشده بود و هزینه اصلاح مشکل بیش از حد خواهد بود، رد شد، اما قاضی اظهار داشت که قانون باید شفاف‌سازی شود تا از اختلافات مشابه در آینده جلوگیری شود. یک شکایت در سال ۱۹۸۸ در جریان ساخت خیابان ۹۶ شرقی شماره ۱۰۸، نگرانی‌های مشابهی را ذکر کرد. رستوران‌ها آبرامسون در سال ۱۹۳۱ دو رستوران برای هورن و هاردارت طراحی کرد که هر دو به سبک مدرن و مطابق با سلیقه هورن و هاردارت که اتومات رستوران بود ساخته شدند. رستوران اول، واقع در خیابان ۱۵۵ غربی در میدتاون منهتن ساخته شد که توسط جی شاکلی مورخ کمیسیون حفاظت از بناهای تاریخی شهر نیویورک، «خیالی» توصیف شده است، این ساختمان دوطبقه‌ای، دارای نمای سفالی و مشبک‌های انتزاعی، تزئینات گلدار و نورپردازی غیرمستقیم و فضای داخلی نسبتاً ساده بود. آبرامسون در مصاحبه‌ای در سال ۱۹۸۰ با آنتونی رابینز گفت که متوجه نشده بود مشتری چه می‌خواهد، بنابراین «به سادگی آنچه را که دوست داشت طراحی کرد». دومین ساختمان، در خیابان ۶۱۱ غربی در واشنگتن هایتس ساخته شد، که آنتونی رابینز آن را «یکی از عجیب‌ترین ساختمان‌های اتوماتیک نیویورک» توصیف کرد. | ## بخش 3: لوئیس آبرامسون | فضای داخلی با صحنه‌هایی از نیویورک مدرن تزئین شده بود؛ از نکات قابل توجه، پنل‌هایی در سقف‌های شیشه‌ای رنگی بود که در آن‌ها «ساختمان‌های کرایسلر و امپایر استیت به سمت یکدیگر بالا می‌رفتند و مناره‌های آن‌ها به صورت الکتریکی بر روی یک نمودار شماتیک مرکزی از خیابان‌های منهتن به هم می‌رسیدند.» آبرامسون از سال ۱۹۳۴ با همکاری وینولد ریس، شش رستوران برای رستوران‌های زنجیره‌ای لانگ‌شامپ طراحی کرد. آبرامسون روی نمای بیرونی کار می‌کرد و ریس تصاویری مربوط به شهر نیویورک را برای فضای داخلی تولید می‌نمود. مجله معماری آمریکا در مورد این همکاری نوشت:در دو سال گذشته، استعدادهای مشترک و شاد یک معمار و یک نقاش، منجر به ظاهر بهتر و کسب و کار بهتر برای یک زنجیره رستوران‌های معتبر نیویورکی شده است. هر رستوران که از نظر عناصر اساسی فرم نسبتاً استاندارد است، حول یک تم متفاوت تزئین شده است. جدیدترین رستوران این گروه، تضادهای تاریخی شهر نیویورک را به عنوان مضمون اصلی خود به کار گرفته است. نمای ساختمان، که عمدتاً از شیشه مسطح و کروم با روکش ساتن ساخته شده است، بخش‌های سازه‌ای آن با موزاییک‌های شیشه‌ای به رنگ‌های آبی، نقره‌ای و سفید مایل به کرم تزئین شده است.آبرامسون رستوران براس ریل را در فرودگاه آیدل‌وایلد (که بعدها به فرودگاه بین‌المللی جان اف. جری اسپامپاناتو از مترو ایرپورت نیوز آن را به عنوان «رستورانی جلوتر از زمان خود» توصیف نمود، با ایستگاه کنده‌کاری شده‌ای که هنگام ورود به ساختمان قابل مشاهده بود. چندین مورد از این امتیازها در محوطه نمایشگاه وجود داشت که خدمات را در یک بار غذا یا میزها ارائه می‌دادند. اگرچه طرح براس ریل موفقیت‌آمیز بود، اما همه طرح‌های آبرامسون به خوبی مورد استقبال قرار نگرفتند. در این مسابقه، طرح‌هایی برای ساختمان‌هایی که می‌توانستند برای نمایشگاه‌های هنرهای کاربردی استفاده شوند، با محدودیت‌هایی در ابعاد داخلی و خارجی، در کنار دو ساختمان نمایشگاهی دیگر که در یک نقشه سه‌ضلعی گروه‌بندی شده بودند، درخواست شد. در بررسی طرح‌های ارسالی، کنت رید، سردبیر جایزه معماری مترقی از کار آبرامسون انتقاد کرد و گفت که این طرح‌ها بازدیدکنندگان را مجبور می‌کند یا برخلاف جریان کلی ترافیک، مسیر خود را دوباره طی کنند یا برای دیدن همه نمایشگاه‌ها، دو بار از گالری عبور کنند. رید همچنین گفت که آبرامسون بیش از حد تلاش کرده است تا طرح را مدرن جلوه دهد که منجر به نماهای ساده شده است. این کلوب بر فراز پالیسیدز قرار داشت و چشم‌اندازهایی از رود هادسن ، پل جرج واشینگتن و منهتن داشت. با وجود مشکلات مهندسی ناشی از سنگ‌های سخت پالیسیدز و برخلاف توصیه آبرامسون، ماردن اصرار داشت که ساختمان دارای یک زیرزمین کامل باشد و برای این کار نیاز به استفاده از دینامیت برای حفر گودالی تقریباً بود. این زیرزمین برای تجهیزات مکانیکی و هیدرولیکی که یک صحنه گردان و جایگاه گروه موسیقی در طبقه بالا را به کار می‌انداختند، مورد نیاز بود. همچنین یک آشپزخانه بزرگ با فضای ذخیره‌سازی یخچال‌دار گسترده، یک انبار شراب، یک آرایشگاه، یک سالن ماساژ و یک خیاطی در آن قرار داشت. هزینه‌های ساخت و ساز ۲۵۰،۰۰۰ دلار (معادل ۴.۳ میلیون دلار در سال ۲۰۲۴) تخمین زده شد. در کتاب ریویرای بیل میلر، تام آستین و ران کیس، طبقه اصلی ساختمان را با تم دریایی و شبیه به عرشه یک کشتی اقیانوس‌پیما توصیف می‌کنند. به گفته آنتونی رابینز، ماردن طرحی سنتی بر اساس خانه جرج واشینگتن در ماونت ورنن، ویرجینیا می‌خواست، اما آبرامسون این ایده را دوست نداشت، بنابراین به جای آن، یک سازه مدرن طراحی کرد و جزئیات را از ماردن پنهان کرد تا زمانی که ساخت و ساز آنقدر طولانی شد که دیگر مشورتی راجع به چگونگی ساخت صورت نگرفت. دیوارهای بیرونی با بلوک‌های بتنی مسلح ساخته شده با گچ‌بری نما شده بود که نمای جلویی آن در لبه صخره پالیسادز قرار داشته و یک ورودی به سبک آرت دکو در پشت آن قرار داشت. ساختمان نیم‌دایره‌ای شامل شیشه‌های یکپارچه‌ای بود تا مشتریان از مناظر بیرون لذت ببرند. یک سال پس از افتتاح کلوب، آبرامسون مجموعه‌ای از نقاشی‌های دیواری انتزاعی را به آن اضافه کرد که به طور گسترده به آرشیل گورکی نسبت داده می‌شود. آستین و کیس خاطرنشان می‌کنند که رنگ روغن، آبرنگ و نقاشی‌های دیواری در واقع توسط سائول شاری انجام شده است که سبک انتزاعی گورکی را به اشتراک گذاشته بود. ماردن از گورکی خواسته بود که نقاشی‌های دیواری را برای باشگاه جدیدش بکشد اما در نهایت سائول شاری بود که کار را انجام داد. به گفته آستین و کیس، کسانی که از این راز مطلع بودند، از طریق کمد لباس سرایدار وارد می‌شدند؛ مکانیزمی در آن وجود داشت که دیواری را جمع می‌کرد و یک راه پله مارپیچ را نمایان می‌کرد که به طبقه دیگری از ساختمان که کازینو در آن قرار داشت، منتهی می‌شد. این کلوب در سال ۱۹۵۳ بسته شده و در نهایت سال ۱۹۵۴، زمانی که بزرگراه بین ایالتی پالیسیدز ساخته شد، آن را تخریب نمودند. این ساختمان با ظرفیت ۲۰۰ بیمار، فضای توسعه‌ای برای درمانگاه جدید اوترخت (که بعدها به مرکز پزشکی میمونیدس تبدیل شد) را فراهم کرد. هزینه ساخت و ساز در ابتدا در ماه مه ۱۹۱۹ حدود ۲۵۰ هزار دلار (معادل ۳.۴ میلیون دلار در سال ۲۰۲۴) تخمین زده شد که تا سپتامبر همان سال به ۴۰۰ هزار دلار (معادل ۵.۴ میلیون دلار در سال ۲۰۲۴) افزایش یافت. خیابان هفتاد و هشتم غربی پلاک ۲۱۰ آبرامسون در سال ۱۹۲۶ یک آپارتمان نه طبقه در خیابان ۷۸ غربی، پلاک ۲۱۰ طراحی کرد، این ساختمان به سبک تودور بود، با نمایی از آجر نامنظم با پنل‌های گچی‌بری که توسط نوارهای چوبی، قاب‌بندی شده بود و سقفی با شیروانی‌های نوک‌تیز داشت. این ساختمان در زمانی ساخته شد که بخش غربی منهتن در حال توسعه گسترده‌ای بود و جایگزین خانه‌هایی شد که قبلاً شماره‌های ۲۰۶ تا ۲۱۲ داشتند. سال‌های قبل، شوارتز و گروس یک ساختمان نه طبقه دیگر روبروی آن در آن سوی خیابان طراحی کردند که به طور مشابه جایگزین خانه‌های ۲۱۱ تا ۲۱۷ شد. هر دوی این ساختمان‌ها عقب‌نشینی داشتند، مطابق با پیمان‌نامه استانداردهای ساختمانی که قدمت آن به سال ۱۸۸۷ برمی‌گردد. این الحاق، اندازه ساختمان اصلی مک‌کیم، مید و وایت در سال ۱۹۰۵ را دو برابر کرد و آن را تا خیابان ۱۳۶ غربی شماره ۱۰۴ گسترش داد و محل دو خانه شهری را که قبلاً متعلق به مادام سی‌جی واکر بودند، اشغال کرد. سنگ بنای ساخت این بنا در ۲۸ اکتبر ۱۹۴۱ گذاشته شد و انتظار می‌رفت ساخت آن در اوایل سال ۱۹۴۲ با هزینه‌ای تقریباً ۲۰۰ هزار دلار (معادل ۳.۳ میلیون دلار در سال ۲۰۲۴) تکمیل شود. این مکان در حال حاضر به افتخار نویسنده آمریکایی کاونتی کالن، به نام کتابخانه کاونتی کالن شناخته می‌شود و بخشی از مرکز بزرگتر شومبرگ برای تحقیقات در فرهنگ سیاه‌پوستان است که در سال ۱۹۸۱ به عنوان یکی از بناهای تاریخی شهر نیویورک تعیین شد. علاوه بر فضاهای معمول کتابخانه مانند قفسه‌های کتاب و اتاق‌های مطالعه، این طرح شامل یک سالن سخنرانی برای رویدادهای اجتماعی، یک گالری هنری در طبقه همکف و یک اتاق اختصاصی با آکوستیک اصلاح‌شده برای گوش‌دادن به مجموعه موسیقی کتابخانه بود. سبک مدرن و بدون تزئینات به منظور جذب مردم به داخل ساختمان در نظر گرفته شده بود؛ در نقدی در سال ۱۹۴۶، آبرامسون نوشت: «نمای بیرونی به گونه‌ای طراحی شده بود که عملکرد ساختمان را با سادگی محض بیان کند، تا بتواند خجالت را کاهش داده و بی‌میلی برای ورود به ساختمان را از بین ببرد.» ملک شخصی وی آبرامسون در سال ۱۹۴۵ ملکی را در جاده ایندین هیل در یورک‌تاون، نیویورک برای استفاده شخصی خود به عنوان یک اقامتگاه روستایی خریداری کرد. این ملک شامل یک خانه معمولی به سبک کیپ کاد بود که او به تدریج آن را گسترش داد و دیوارهای سنگی، راه‌پله‌ها و ایوان‌هایی را برای ارائه چشم‌اندازهای بهتر از مناطق اطراف به آن اضافه کرد. در سال ۲۰۱۷، این خانه توسط کمیسیون حفاظت از بناهای تاریخی یورک‌تاون به عنوان خانه‌ای با ویژگی‌های تاریخی برجسته ثبت شد. در آن سال، او همچنان فعال، خوش‌هیکل و با ظاهری شبیه به ۵۰ ساله‌ها توصیف شده است. | ## جمع‌بندی | او در نهایت در ۱۵ ژانویه ۱۹۸۵ در سن ۹۷ سالگی در بیمارستان و مرکز پزشکی سنت وینسنت در منهتن درگذشت.