موضوع مقاله: کنیدین | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کنیدین | مقدمه: کنیدین یک قطار مسافربری فراقاره‌ای است که توسط شرکت «ویا ریل» در سرویس غرب کانادا، بین ایستگاه یونیون در تورنتو، انتاریو و ایستگاه پسفیک سنترال در ونکوور، بریتیش کلمبیا، کانادا فعالیت می‌کند. | ## بخش 1: کنیدین | شرکت راه‌آهن کنیدین پسیفیک این سرویس را در ۲۴ آوریل ۱۹۵۵ معرفی کرد که به شهرهای مونترآل، تورنتو و ونکوور خدمت‌رسانی می‌کرد. در سال ۱۹۷۸، شرکت «ویا ریل کانادا» این سرویس را تصاحب نمود و در ۱۵ ژانویه ۱۹۹۰، کنیدین را به عنوان تنها سرویس فراقاره‌ای خود بین تورنتو و ونکوور تعیین کرد. این سرویس جدید جایگزین «سوپر کانتیننتال» (سرویس مسافربری شاخص شرکت راه‌آهن ملی کانادا) شد و همچنان عمدتاً بر روی ریل‌های شرکت راه‌آهن ملی کانادا حرکت می‌کند. تاریخچه در سال‌های پس از جنگ جهانی دوم، قطارهای مسافربری در «سی‌پی» شامل ترکیبی از واگن‌های سنگین‌وزنِ پیش از جنگ و واگن‌های سبک‌وزنِ پیش و پس از جنگ بودند، حتی در قطار فراقاره‌ای شاخص آن یعنی دومینیون و امتداد شرقی‌اش، آتلانتیک لیمیتد. در حالی که این واگن‌ها قابل استفاده بودند، قطارهای آمریکایی اوایل دهه ۱۹۵۰، مانند کالیفرنیا زفیر، پیش از آن از ترکیب‌های یکپارچه و ساده‌شده‌ای از جنس فولاد ضدزنگ استفاده می‌کردند که دارای واگن‌های گنبدی‌شکل برای تماشا بود. در سال ۱۹۵۳، سی‌پی سفارشی برای ساخت ۱۵۵ واگن فولاد ضدزنگ به شرکت «باد» در ردلاین، پنسیلوانیا (حومه فیلادلفیا) داد که شامل ۱۸ واگن گنبدی انتهایی (سری پارک)، ۱۸ واگن گنبدی «اسکای‌لاین» در میان قطار، ۳۰ واگن مسافربری معمولی، ۱۸ واگن غذاخوری و ۷۱ واگن خواب (سری مِـینور و شاتو) می‌شد. سفارش بعدی برای ۱۸ واگن باربری مخصوص استراحت خدمه، مجموع نهایی را به ۱۷۳ واگن رساند: تعدادی کافی برای راه‌اندازی یک سرویس فراقاره‌ای کاملاً جدید و تجهیز مجدد بخشی از قطار دومینیون. طراحی داخلی این واگن‌های جدید با شرکت معماری فیلادلفیایی «هاربسون، هاف، لیوینگستون و لارسون» (شرکتی که به دلیل طراحی‌های صنعتی‌اش برای سایر قطارهای مسافربری برجسته مانند پایونیر زفیر شناخته می‌شد) منعقد شد و مبلمان و طرح‌های رنگیِ سایه‌روشنِ پاستلی حاصل از آن به‌طور گسترده‌ای مورد تحسین قرار گرفت. پس از تصمیم‌گیری برای نام‌گذاری واگن‌های گنبدی سری پارک به نام پارک‌های مشهور کانادا، هنرمندان پیشرو کانادایی، از جمله اعضای گروه هفت، مأمور شدند تا نقاشی‌های دیواری مناسبی برای این واگن‌ها ترسیم کنند. هنگامی که تصمیم گرفته شد واگن‌های خواب اقتصادی (ارزان‌قیمت) اضافه شود، سفارشِ شرکت «باد» با ۲۲ واگن خواب سنگین‌وزنِ موجود تکمیل شد که سی‌پی آن‌ها را در تعمیرگاه‌های «اَنگِس» متعلق به خودش بازسازی کرد و هر کدام را با روکش فولاد ضدزنگ به سبک شرکت «باد» مجهز نمود. برای تکمیل تجهیزات ریلی جدید، سی‌پی لوکوموتیوهای دیزل ئی‌ام‌دی اف‌پی۹ را سفارش داد تا مکمل ناوگان موجود لوکوموتیوهای ئی‌ام‌دی اف‌پی۷ باشند. اگرچه این واحدهای سری اِف همچنان نیروی محرکه ترجیحی برای این قطار باقی ماندند، اما گاهی توسط انواع مختلفی از نیروهای محرکه، از جمله «مونترآل لکوموتیو ورکس اف‌پی‌ای-۲اس»، کشیده می‌شد. زمان سفر بین مونترآل و ونکوور از حدود ۸۵ ساعت به ۷۱ ساعت کاهش یافت، به‌طوری که مسافران به جای چهار شب، تنها سه شب را در راه سپری می‌کردند. اگرچه رقیبِ سی‌پی، یعنی «راه‌آهن نشنال کانادا» (CN)، در همان روز سرویس فراقاره‌ای جدید خود به نام «سوپر کانتیننتال» را راه‌اندازی کرد، اما سی‌پی می‌توانست صادقانه افتخار کند که کنیدین «نخستین و تنها قطار سریع‌السیر تمام فولادیِ گنبدی در کانادا» است؛ چرا که شرکت «سی‌ان» تا سال ۱۹۶۴ واگن‌های گنبدی را از راه‌آهن «میلواکی رود» خریداری نکرده بود. این قطار با دو بخش مونترآل و تورنتو فعالیت می‌کرد که در غرب سادبریِ انتاریو با یکدیگر ترکیب می‌شدند. بخش مونترآل (که به اتاوا نیز خدمت‌رسانی می‌کرد) در مسیر غرب‌سو با شماره قطار ۱ و در مسیر شرق‌سو با شماره قطار ۲ شناخته می‌شد، در حالی که بخش تورنتو در مسیر غرب‌سو با شماره ۱۱ و در مسیر شرق‌سو با شماره ۱۲ شناخته می‌شد. متناسب با ظاهر آیرودینامیک و مدرن آن، برنامه زمان‌بندی ۷۱ ساعتهٔ کنیدین در مسیر غرب، ۱۶ ساعت سریع‌تر از قطار دومینیون بود. اگرچه این قطار در ابتدا موفق بود، اما تعداد مسافران قطار در کانادا طی دهه ۱۹۶۰ شروع به کاهش کرد. شرکت سی‌پی که با رقابتِ هواپیماهای جت جدید و افزایش استفاده از خودروهای شخصی پس از ساخت بزرگراه ترنس کانادا مواجه بود، قطار «دومینیون» را در سال ۱۹۶۶ لغو کرد و در سال ۱۹۷۰ از دولت کانادا درخواست نمود تا فعالیت کنیدین را متوقف کند. با وجود اینکه این درخواست رد شد، اما سی‌پی در طول دهه ۱۹۷۰ تلاش کرد تا خود را از بازار خدمات مسافربری خارج کند. کنیدین با سطحی کاهش‌یافته از خدمات فعالیت می‌کرد و دولت ۸۰ درصد از ضررهای آن را تأمین مالی می‌نمود. پس از واگذاری به ویا، کنیدین به قطار فراقاره‌ای درجه‌یک این شرکت تبدیل شد و در ابتدا در مسیر قدیمی سی‌پی فعالیت می‌کرد. این قطار توسط «سوپر کانتیننتال» متعلق به سی‌ان که در مسیر موازی اما شمالی‌ترِ سی‌ان حرکت می‌کرد، تکمیل می‌شد. کنیدین همچنان در دو بخش در شرق سادبری به فعالیت خود ادامه داد و خدمات روزانه‌ای را به سمت غرب به ونکوور و به سمت شرق به تورنتو و مونترآل ارائه می‌کرد. در حالی که سوپر کانتیننتال در سال ۱۹۸۵ در پی تقاضای عمومی بازگردانده شد، اما مسیر آن تنها تا شرق وینیپگ ادامه داشت. کنیدین از خطوط ریلی سی‌پی به مسیر سی‌ان (که سوپر کانتیننتال در ۲۵ سال اول فعالیتش در آن تردد می‌کرد) منتقل شد و بخش مونترآل آن حذف گردید. مسیر جدید و طولانی‌تر، شهرهای ثاندر بی، رجاینا و کلگری را به نفع ساسکاتون و ادمونتون دور زد. این اقدام، خدمات فراقاره‌ای را حفظ کرد و به ویا اجازه داد تا خدماتِ تحت مأموریت دولت خود را به جوامع کوچک در طول مسیر ارائه دهد. در همان زمان، نبودِ گزینه‌های جایگزین حمل‌ونقل در طول مسیر سی‌پی به کارآفرینی به نام پیتر آرمسترانگ اجازه داد تا سرویس تفریحی راکی مانتینیر را راه‌اندازی کند. علاوه بر این، در حالی که برنامه‌های زمانی پیش از ۱۹۹۰ دارای خدمات روزانه در هر دو مسیر سی‌پی و سی‌ان بودند، خدمات پس از کاهش بودجه سال ۱۹۹۰ به تنها سه روز در هفته تقلیل یافت و در فصول کم‌تردد به دو بار در هفته کاهش پیدا کرد. در سال ۲۰۰۷، برنامه زمانی طولانی‌تر شد، به‌طوری که اکنون سفر بین تورنتو و ونکوور به جای سه شب، چهار شب به طول می‌انجامد. برنامه چهارشبه (از نظر زمان سفر) علی‌رغم تغییرات تکنولوژیک قابل توجه از آن زمان تاکنون، تقریباً با برنامه دهه ۱۹۴۰ یکسان است. در سال ۲۰۱۳، این قطار با قرار گرفتن تصویرش بر پشت اسکناس‌های پلیمری جدید ده دلاری کانادا مورد تجلیل قرار گرفت. تا سال ۲۰۲۲، ویا ریل همچنان به بهره‌برداری از کنیدین با استفاده از تجهیزات مسافربری بازسازی‌شده «باد» (متعلق به سی‌پی سابق) ادامه می‌دهد.. به دلیل کمبود ظرفیت سی‌ان در خط سراسری کشور، تأخیرهای ۱۲ ساعته تقریباً به امری عادی تبدیل شده بود. عملکرد به‌موقع از ۸۴ درصد در سال ۲۰۰۹ به تنها ۸ درصد در سال ۲۰۱۷ کاهش یافته بود. برای رسیدگی به این مسئله، به دلیل مشکلات مداوم در قابلیت اطمینانِ برنامه زمانی در راه‌آهن میزبان یعنی سی‌ان، برنامه زمانی از ۲۶ ژوئیه ۲۰۱۸ مجدداً به چهار روز و چهار شب در هر جهت افزایش یافت. | ## بخش 2: کنیدین | این اختلاف صرفاً به دلیل اولویت دادن به ترافیک باریِ سی‌ان نسبت به ترافیک مسافربری در طول مسیر است. عملیات‌ فعلی هنگامی که بر اساس برنامه عادی فعالیت می‌کند، کنیدین دو بار در هفته تردد دارد؛ بدین صورت که روزهای چهارشنبه و یکشنبه از تورنتو، و روزهای دوشنبه و جمعه از ونکوور حرکت می‌کند. اکثریت قریب به اتفاق ایستگاه‌ها به صورت «ایستگاه پرچمی» (ایست با علامت) عمل می‌کنند؛ مسافرانی که قصد سوار یا پیاده شدن در این ایستگاه‌ها را دارند، باید از قبل اطلاع دهند. در ۲۱ مارس ۲۰۲۰، فعالیت کنیدین و اکثر سرویس‌های دیگر ویا ریل به دلیل همه‌گیری متوقف شد. این تعلیق تا ۱۱ دسامبر ادامه یافت تا بازرسی و کارهای تعمیراتی به عنوان بخشی از «برنامه نوسازی میراث» انجام شود. از ۱۱ دسامبر، کنیدین تنها بین وینیپگ و ونکوور بازگشایی شد و هفته‌ای یک بار حرکت می‌کرد. سرویس‌دهی به تورنتو در ۱۷ می ۲۰۲۱ از سر گرفته شد، در حالی که همچنان هفته‌ای یک بار فعالیت می‌کرد. اختلال در خدمات در ژانویه ۲۰۲۰، سرویس‌دهی کنیدین (به همراه تقریباً تمام سرویس‌های دیگر ویا) به دلیل اعتراضات و انسدادهای خط لوله و راه‌آهن ۲۰۲۰ کانادا در چندین نقطه از خطوط «سی‌ان» و «مترولینکس» متوقف شد. با این حال، کمتر از یک ماه پس از برچیده شدن موانع، همه‌گیری کووید-۱۹ و بسته شدن مرز کانادا و آمریکا بر تقریباً تمام خدمات ویا ریل تأثیر موقت گذاشت. در حالی که خدمات کاهش‌یافته در «کریدور» ادامه داشت، تمام قطارهای شبانه به جز مسیر وینیپگ-چرچیل در ابتدا لغو شدند. خدمات به تدریج و در مراحل مختلف بازگردانده شد، به طوری که بخش تورنتو-وینیپگ از این مسیر زودتر بازگشایی شد. خدمات در کل مسیر تورنتو-ونکوور سرانجام در دسامبر ۲۰۲۰، با حرکت یک قطار واحد در هر هفته در هر جهت، از سر گرفته شد. در واکنش به این دو اختلال بزرگ، ویا سیاست‌های لغو خود را تغییر داد تا امکان تغییرات بدون جریمه و بازپرداخت کامل وجه فراهم شود. در نوامبر ۲۰۲۱، خدمات در غرب وینیپگ تحت تأثیر سیل‌های نوامبر ۲۰۲۱ در شمال غربی اقیانوس آرام قرار گرفت. قطار رو به غرب ۱۳ نوامبر که از تورنتو حرکت کرده بود و هنگام وقوع سیل در راه بود، در وینیپگ متوقف شد. مسافرانی که مقصد نهایی‌شان غربِ وینیپگ بود، با اتوبوس یا هواپیما به مقاصد نهایی خود منتقل شدند. قطارهای بعدی به دلیل انباشتِ زنجیره تأمینِ ناشی از قطارهای باری که قبلاً متوقف شده بودند، بین ادمونتون و ونکوور با تأخیرهای قابل توجهی مواجه شدند. کلاس‌های خدماتی کنیدین سه کلاس خدماتی اصلی را ارائه می‌دهد: «اکونومی»، «اسلیپر پلاس» و از سال ۲۰۱۴، کلاس «پرستیژ». قطارها به یک یا چند واگن رستوران مجهز هستند: حداقل یک واگن «اسکای‌لاین» (گنبدی) برای هر کلاس، یک واگن «پانوراما» (در غرب ادمونتون) و یک واگن «پارک». تمام کلاس‌ها به واگن اسکای‌لاین اختصاصی خود دسترسی دارند؛ مسافران اسلیپر پلاس و پرستیژ نیز به واگن پانوراما دسترسی دارند. مسافران پرستیژ دسترسی نیمه‌انحصاری به «واگن پارک» دارند که یک سالن پذیرایی دارای مجوز رسمی برای سرو نوشیدنی‌های الکلی در انتهای قطار است. اگر یک خواننده یا گروه موسیقی با قطار سفر کند، اجراهای مجزایی برای هر کلاس خدماتی در دسترس خواهد بود. مسافران اسلیپر پلاس و پرستیژ به سالن استراحت تجاری ویا ریل، در صورت موجود بودن در آن ایستگاه، دسترسی دارند. به مسافران پرستیژ دسترسی انحصاری به بخش ویژه‌ای از سالن انتظار تجاری داده می‌شود. مسافران اسلیپر پلاس و پرستیژ در منطقه‌ای مجزا از مسافران کلاس اکونومی سوار قطار می‌شوند؛ اتاق‌های پرستیژ در انتهایی‌ترین بخش قطار قرار دارند. اسلیپر پلاس دارای حق انتخاب بین تخت‌های دوطبقه (بالا/پایین)، «اتاقک» برای یک نفر، یا کابین برای دو نفر است که شامل صندلی یا مبل‌های روبروی هم در طول روز و تخت‌خواب در شب می‌باشد. برخی تخت‌ها می‌توانند دو نفر را در خود جای دهند، در حالی که کابین‌های دیگر را می‌توان با هم ترکیب کرد تا فضایی برای چهار نفر در طول روز ایجاد شود. کابین‌های پرستیژ به‌طور قابل توجهی بزرگتر هستند و شامل یک پنجره بزرگتر، تلویزیون و مبلی هستند که به یک تخت‌خواب دونفره تبدیل می‌شود. اکونومی و اسلیپر پلاس در هر واگن یک سرویس بهداشتی دارند، در حالی که اتاقک‌ها و کابین‌های دونفره اسلیپر پلاس شامل سرویس بهداشتی خصوصی و دسترسی به دوش مشترک در هر واگن هستند. اسلیپر پلاس و پرستیژ شامل وعده‌های غذایی سه مرحله‌ای در واگن رستوران هستند که شامل نوشیدنی‌های غیرالکلی در زمان صرف غذا و قهوه/چای/میان‌وعده در تمام ساعات می‌شود. کلاس پرستیژ شامل دسترسی به نوشیدنی‌های نامحدود، از جمله نوشیدنی‌های الکلی، به همراه «خدمات داخل اتاق» است. مسافران اکونومی به یک واگن کافه دسترسی دارند که غذاهای سبک در آن برای خرید موجود است. کلاس «اسلیپر» که شامل اقامتگاه بود اما وعده‌های غذایی را شامل نمی‌شد، در سال ۲۰۱۵ متوقف شد. صبحانه به صورت نشستن آزاد (بدون نوبت) است و یک صبحانه قاره‌ای اضافه نیز در واگن اسکای‌لاین موجود است. ناهار و شام در دو یا سه نوبت سرو می‌شوند که معمولاً عصر روز قبل انتخاب می‌گردند. کنیدین در برخی ایستگاه‌ها توقف‌های طولانی‌مدتی برای سیگار کشیدن دارد که تنها زمان‌هایی است که سیگار کشیدن در املاک ویا ریل مجاز است. این قطار از مسیر ریلی بی‌ان‌اس‌اف از میان جوامع حومه‌ای عبور می‌کند تا به پل «نیو وست‌مینستر» برسد، جایی که قطارها از رود فریزر عبور می‌کنند. | ## بخش 3: کنیدین | سپس قطارها برای مسافتی معادل ۲۴۹ کیلومتر (۱۵۵ مایل) از میشن تا کملوپس، با استفاده از سیستم تردد دوخطه در دره‌های رود فریزر و تامپسون، بین مسیرهای سی‌اِن و سی‌پی‌کی‌سی جابه‌جا می‌شوند. قطارهای رو به شرق، از خطوط سی‌پی‌کی‌سی و قطارهای غرب‌سو از مسیرهای سی‌اِن استفاده می‌کنند. مسیر سی‌اِن از «پینتد کنیون» (دره رنگ‌آمیزی شده) می‌گذرد و شامل پل طاق‌فلزی ۲۴۰ متری (۸۰۰ فوتی) شرکت سی‌اِن بر فراز رودخانه فریزر و خط اصلی سی‌پی‌کی‌سی در منطقه سیسکو است. ریل‌ها در پینتد کنیون تنها تقریباً ۶۱ متر (۲۰۰ فوت) بالاتر از رودخانه تامپسون قرار دارند. طبق برنامه‌های زمانی عادی، هر دو قطار مسیر شرق و غرب کنیدین شب‌هنگام از دره‌های رودخانه فریزر و تامپسون عبور می‌کنند. یخچال‌های طبیعی «آلبردا» از طول مسیر قابل مشاهده هستند که توسط حصارهای حفاظتی راه‌آهن محافظت می‌شوند. از ایستگاه والمونت تا تقاطع رِدپَس، مسیر قطارهای شرق‌سو و غرب‌سو دوباره از هم جدا می‌شود. قطارهای شرق‌سو از بخش آلبردا متعلق به سی‌اِن در پارک استانی «مانت رابسون» عبور می‌کنند؛ قطارهای غرب‌سو از بخش رابسون متعلق به سی‌اِن استفاده می‌کنند که ارتفاع کمتری دارد. قطار در گردنه یلوهد از خط‌الرأس قاره‌ای آمریکا عبور می‌کند که با ارتفاع ۱۱۳۳ متر، پایین‌ترین نقطه عبور از این خط‌الرأس در آمریکای شمالی است. این گردنه همچنین مرز بین بریتیش کلمبیا و آلبرتا، مناطق زمانی اقیانوس آرام و کوهستانی، حوضه‌های آبریز اقیانوس آرام و قطب شمال، و پارک استانی مانت رابسون و پارک ملی جاسپر را مشخص می‌کند. مسیر از کنار رشته‌کوه «ویکتوریا کراس» بر فراز رودخانه «میت» می‌گذرد و از میان تونل‌ها عبور می‌کند تا به ایستگاه قطار پارک ملی جاسپر برسد، جایی که قطارها برای خدمات‌رسانی وقفه‌ای طولانی دارند. خود این ایستگاه در سال ۱۹۹۲ توسط دولت فدرال به عنوان ایستگاه راه‌آهن میراثی اعلام شد. از جاسپر، قطار در امتداد رود اتبسکا حرکت کرده و به دره آتاباسکا سرازیر می‌شود، جایی که مناظری از کوه‌های اطراف دیده شده و از «هنری هاوس» عبور می‌کند. مسیر از ساحل غربی دریاچه جاسپر می‌گذرد که مکانی رایج برای عکاسی از راه‌آهن است، و از نزدیکی تپه‌های شنی محلی عبور می‌کند. مسیر به سمت شمال شرقی ادامه یافته و با باز شدن زمین به سمت دشت‌های وسیع، کوه‌های راکی کانادا را ترک می‌کند. کنیدین در یک دوراهی مثلثی (wye) تغییر جهت می‌دهد تا به ایستگاه ادمونتون در حومه شهر برسد، جایی که یک توقف طولانی برای خدمات‌رسانی برنامه‌ریزی شده است. قطار به سمت جنوب شرقی در امتداد دشت‌های کانادا برای نزدیک به ۴۷۰ کیلومتر ادامه مسیر می‌دهد و پیش از ترک آلبرتا به مقصد ساسکاچوان، در چندین جامعه روستایی توقف می‌کند. کنیدین از سمت غرب وارد ساسکاتون می‌شود و در ایستگاه ساسکاتون در حومه جنوب غربی شهر توقف می‌کند. مسیر دوباره به خط اصلی سی‌اِن می‌پیوندد و وارد منیتوبا می‌شود، جایی که شروع به دنبال کردن بزرگراه ترنس کانادا می‌کند. سپس به سمت شرق به سوی وینیپگ ادامه می‌یابد، جایی که ریل‌ها در امتداد رود آسینیبوین به سمت شمال می‌پیچند تا وارد ایستگاه تاریخی «یونیون وینیپگ» در مرکز شهر شوند. بین وینیپگ و کپریول، مسافران می‌توانند درخواست کنند که در هر نقطه‌ای پیاده یا سوار شوند. در سادبری، قطار در «سادبری جانکشن» توقف می‌کند؛ ایستگاه مجزایی در شهر به خط سادبری-وایت ریور خدمت‌رسانی می‌کند. سپس کنیدین به سمت جنوب می‌پیچد و به بخش دیگری از تردد دوطرفه سی‌اِن-سی‌پی‌کی‌سی از وانوپ تا پری ساوند می‌رسد. قطارهای شرق‌سو از بخش «بالا» متعلق به سی‌اِن استفاده می‌کنند، در حالی که قطارهای غرب‌سو از بخش پری ساند متعلق به سی‌پی‌کی‌سی استفاده می‌کنند که از روی پل بزرگ شرکت سی‌پی‌آر در پری ساند عبور می‌کند. در طول مسیر پری ساوند، تمام قطارها بسته به جهت حرکت از ایستگاه‌های مجزایی استفاده می‌کنند. از «بالا»، قطار در امتداد ریل‌های سی‌اِن برای حدود ۴۰ کیلومتر تا «واشاگو»، آخرین ایستگاه قبل از مقصد در مسیر شرق‌سو، ادامه می‌دهد. قطار پیش از این از طریق بخش «نیومارکت» از شهرهای بری و اوریلیا عبور کرده و در آن‌ها توقف می‌کرد تا اینکه این بخش در دهه ۱۹۹۰ متروکه شد. در جنوب بلومینگتون، مسیر با سرویس‌های مسافربری خط ریچموند هیلِ گو ترانزیت که از ایستگاه‌های مجزا استفاده می‌کند، مشترک است. کنیدین به تورنتو می‌رسد و ۱۰ کیلومتر پایانی را در امتداد رود دون طی می‌کند تا در نهایت در ایستگاه یونیون تورنتو متوقف شود. قطارهای غرب‌سو ایستگاه یونیون را یا از همان سمتی که وارد شده‌اند (شرق) ترک می‌کنند (اگر از قبل دور زده باشند)، یا از سمت غرب از طریق بخش نیومارکت که با خط بری شرکت گو ترانزیت مشترک است، تا منطقه «اسنایدر دایموند» در وان ادامه می‌دهند. در این نقطه، قطار برای حدود پنج دقیقه به عقب حرکت می‌کند تا به بخش «یورک» متصل شود. پس از آن، قطار به سمت شرق به سوی تورن‌هیل در غرب مارکهام می‌رود تا در منطقه «دانکستر دایموند» با بخش «بالا» تلاقی کند و از آنجا به سمت شمال غربی ادامه مسیر داده و منطقه تورنتوی بزرگ را به مقصد واشاگو و در نهایت ونکوور ترک کند. تعداد مسافر، بودجه و کرایه‌ها در سال ۲۰۲۴، این قطار به ۶۳٬۹۲۶ مسافر خدمت‌رسانی کرد و به ازای هر مسافر سوار شده ۹۷۱ دلار، یا به عبارتی ۰٫۸۹ دلار به ازای هر مایل مسافر، حمایت دولتی دریافت نمود. از آنجایی که کنیدین عمدتاً توسط گردشگران استفاده می‌شود، این بودجه منبع انتقاداتی بوده است. ویا ریل برای هنرمندان موسیقی کانادایی که مایل به سرگرم کردن مسافران باشند، از طریق برنامه «هنرمندان در قطار»، حمل‌ونقل با تخفیف یا رایگان ارائه می‌دهد. استفاده در فرهنگ عامه یک مستند دربارهٔ کنیدین در فصل اول، قسمت سومِ برنامه تلویزیونی قطارهای قدرتمند در شبکه تلویزیونی دیسکاوری به نمایش درآمده است. | ## جمع‌بندی | کنیدین محل وقوع داستان در قتل در کنیدین است که یک رمان معمایی برای کودکان نوشته اریک ویلسون می‌باشد.