موضوع مقاله: ادبیات استرالیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ادبیات استرالیا | مقدمه: ادبیات استرالیا آثار نوشتاری و ادبی پدیدآمده در سرزمین اتحادیه استرالیا و مستعمره‌های پیشین آن است. | ## بخش 1: ادبیات استرالیا | در نخستین دوره پیشینه غربی این سرزمین، استرالیا مجموعه‌ای از مستعمره‌های بریتانیایی بود و از همین رو سنت ادبی شناخته‌شدهٔ آن با سنت گسترده‌تر ادبیات انگلیسی پیوند دارد. با این حال، نویسندگان استرالیایی از سال ۱۷۸۸ میلادی به بعد ویژگی‌های قاره‌ای نو را به ادبیات جهان شناساندند و درونمایه‌هایی چون هویت بومیان، ، مساوات‌خواهی، دموکراسی، هویت ملی، مهاجرت، جغرافیای یکتای استرالیا، پیچیدگی‌های زندگی شهری و «زیبایی و هراس» زیستن در بوته‌زار استرالیا را کاویدند. پاتریک وایت در سال ۱۹۷۳ نخستین استرالیایی بود که جایزه نوبل ادبیات را دریافت کرد. از دیگر نویسندگان سرشناس استرالیایی می‌توان از ، دیوید معلوف، پیتر کری، توماس کنیلی، کالین مک کالو، نویل شوت و نام برد. شاعران برجسته‌ای چون ، بانجو پترسون، و دوروتیا مک‌کالر نیز از پایه‌گذاران شعر استرالیایی به‌شمار می‌روند. در زمینه ادبیات بومی، نخستین نویسندهٔ بومی و نخستین زن بومی بود که مجموعه شعری منتشر کرد. نویسندگان استرالیایی که شهرت جهانی یافته‌اند عبارت‌اند از پاتریک وایت برندهٔ نوبل، ، دیوید معلوف، پیتر کری، توماس کنیلی، کالین مک کالو، نویل شوت و . از شاعران کلاسیک استرالیا، و بانجو پترسون در «» بر سر سرشت زندگی در استرالیا با یکدیگر رویارو شدند؛ لاوسون نگاهی سخت‌تر به بوته‌زار داشت و پترسون رمانتیک‌تر بود. هرچند از نظر تاریخی تنها بخش کوچکی از جمعیت استرالیا بیرون از شهرهای بزرگ زندگی کرده‌اند، بسیاری از داستان‌ها و افسانه‌های شاخص این کشور ریشه در صحرای اوت‌بک، در میان و مردمان دشت‌های خشک و خاکی دارد. نوشتارهای بومیان (۱۸۷۲–۱۹۶۷) نخستین گزارش‌های اسطوره‌شناسی بومی را که به دست یک بومی نوشته شده باشد فراهم آورد: . (۱۹۲۰–۱۹۹۳) شاعر و کنش‌گر حقوق بومیان بود که نخستین کتاب شعر بومی، (۱۹۶۴)، را منتشر کرد. از میان نویسندگان بومی، برندهٔ مشترک جایزه مایلز فرانکلین در سال ۲۰۰۰ برای رمان و دوباره در ۲۰۱۱ برای بود. Gale, 2007 نامه‌های رهبران بومی برجسته مانند و و همچنین (۱۹۶۳) — نخستین سند سنتی بومی که از سوی مجلس استرالیا به رسمیت شناخته شد — از گنجینه‌های ادبیات استرالیا به‌شمار می‌روند. در هنگام نخستین استعمار، بومیان استرالیا نظام نوشتاری پدید نیاورده بودند؛ از این رو نخستین گزارش‌های ادبی دربارهٔ آنان از روزنامچه‌های کاوشگران اروپایی برمی‌آید. کاوشگران هلندی و دزد دریایی انگلیسی ویلیام دمپیر بومیان هلند نو را «وحشیان بربر» خواندند، اما در دوران کاپیتان جیمز کوک و واتکین تنچ (عصر ژان-ژاک روسو) گزارش‌ها همدلانه‌تر شدند. کوک در ۲۳ اوت ۱۷۷۰ نوشت: «این مردم به‌راستی در حالت ناب طبیعت‌اند … و در واقعیت بسی خوشبخت‌تر از ما اروپاییان‌اند.» آثار مهمی دربارهٔ درونمایه‌های بومی به دست نویسندگان غیربومی نوشته شده‌اند، از جمله شعرهای ، رمان اثر توماس کنیلی و داستان کوتاه «تنها سخنگوی زبانش» اثر دیوید معلوف.Home Page | W. | ## بخش 2: ادبیات استرالیا | بعدها طنزپرداز بریتانیایی جاناتان سوییفت سرزمین را در سفرهای گالیور در غرب تاسمانی قرار داد. در ۱۷۹۷ شاعر بریتانیایی رابرت ساوتی — که در آن هنگام بود — بخشی با عنوان «اشعار چوپانی خلیج گیاه‌شناسی» دربارهٔ سرنوشت زندانیان تبعیدی به نیو ساوت ولز سرود. از نخستین آثار ادبی راستین تولیدشده در استرالیا، گزارش‌های واتکین تنچ از استقرار سیدنی بود. نخستین رمان چاپ‌شده در استرالیا، رمان جنایی *کوینتوس سروینتون* اثر بود که در ۱۸۳۰ در هوبارت منتشر شد. آثار محبوب آغازین بیشتر از گونهٔ «داستان‌های پرماجرا» بودند که دلاوری‌ها در برابر مرز نوین اوت‌بک را روایت می‌کردند. نویسندگانی چون ، ، و این آرمان‌ها را در داستان‌هایشان تجسم بخشیدند و به‌ویژه فرفی کوشید زبان عامیانهٔ استرالیایی‌ها را به‌دقت ثبت کند. این رمان‌نویسان بینش‌های ارزشمندی از مستعمره‌های کیفری و سکونتگاه‌های روستایی نخستین ارائه دادند. در ۱۸۳۸ رمان *نگهبان* اثر در سیدنی منتشر شد — نخستین رمان استرالیایی چاپ‌شده در سرزمین اصلی و نخستین رمان نوشته‌شده به دست یک زن استرالیایی. شماری از آثار کلاسیک مهم به دست نویسندگان بین‌المللی دربارهٔ درونمایه‌های استرالیایی نوشته شده‌اند، از جمله رمان اثر دی. لارنس و روزنامچه‌های چارلز داروین که برداشت‌های نخست این طبیعی‌دان از استرالیا را دربردارد و الهام‌بخش نگارش خاستگاه گونه‌ها شد. در کنار شعر کلاسیک-رمانتیک که متأثر از سنت فرهنگی اروپا بود، سنت پرشوری از بالادها و ترانه‌های مردمی وجود داشت. پترسون سرایندهٔ احتمالاً مشهورترین ترانهٔ استرالیایی «والسینگ ماتیلدا» — سرود ملی غیررسمی استرالیا — بود. دوروتیا مک‌کالر در ۱۹۰۴ شعر احساسی را سرود که پیامدهای خشکسالی طولانی در نیو ساوت ولز را وصف می‌کرد و بسیار محبوب شد. از شاعران مهم سدهٔ بیستم بود که از تأثیر پذیرفت، و شعرهای رمانتیک و فمینیستی سرود. (۱۹۳۸–۲۰۱۹) در پنجاه سال کار ادبی‌اش آثار فراوانی آفرید و حماسهٔ منظوم *فردی نپتون* (۱۹۹۸) را منتشر کرد. این آثار کلاسیک با بهره‌گیری از انسان‌انگاری جانوران بوته‌زار استرالیا را زنده می‌کنند؛ برای نمونه در *پودینگ جادویی*، بانی‌آپ بلوگام یک کوآلا است که درخت خود را در جستجوی ماجرا ترک می‌کند و در *دات و کانگورو* دخترکی گم‌شده در بوته‌زار دوست گروهی از کیسه‌داران می‌شود.Ursula Dubosarsky . | ## بخش 3: ادبیات استرالیا | اما در دههٔ ۱۹۶۰ انتشارات دانشگاه آکسفورد چندین نویسندهٔ کودکان استرالیایی را منتشر کرد. مهاجران و تبعیدیان در ادبیات استرالیا نویل شوت — مانند بسیاری در ملتی مهاجرپذیر — زادهٔ استرالیا نبود. او پس از جنگ جهانی دوم در استرالیا ساکن شد و رویدادهای جهانی مانند جنگ و تهدید جنگ اتمی را از چشم‌انداز استرالیایی به تصویر کشید. لارنس در اوایل دهه ۱۹۲۰ از استرالیا دیدن کرد و در رمان این سرزمین را فراتر از یک مستعمره کیفری ترسیم کرد. هرچند گریر پیشگام ادبیات فمینیستی شناخته می‌شود، مادر شاعر از پیشگامان جنبش حق رأی زنان و سردبیر مجلهٔ *دان ژورنال* بود. در پیشینهٔ ادبیات استرالیا رسوایی‌هایی نیز دربارهٔ هویت جعلی نویسندگان رخ داده؛ از جمله ماجرای شاعر ساختگی در ۱۹۴۴ که به دادرسی ابتذال انجامید. ادبیات معاصر پس از آنکه پاتریک وایت در ۱۹۷۳ نوبل ادبیات را دریافت کرد، ادبیات استرالیا بازتاب بین‌المللی بیشتری یافت. از دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ نویسندگان مهمی چون دیوید معلوف، پیتر کری — دوبار برندهٔ جایزهٔ بوکر — و ریچارد فلاناگان به میدان آمدند. در دهه ۱۹۹۰ ادبیات نیمه‌خودزیست‌نامه‌ای «گرانج» گسترش یافت که بازتابندهٔ ناکامی و خشم بخشی از جوانان استرالیایی بود. در ۲۰۱۲ روزنامهٔ دی ایج گزارش داد که انتشارات تکست مجموعه‌ای از آثار کلاسیک استرالیایی را بازنشر می‌کند تا «بی‌توجهی به ادبیات استرالیا» از سوی دانشگاه‌ها و ناشران «بریتانیامحور» را جبران کند. دیگر گونه‌ها و نهادهای ادبی گونهٔ در استرالیا پررونق است و نویسندگانی چون شهرت یافته‌اند. توماس کنیلی با جایزهٔ بوکر برای رمان *فهرست شیندلر* درونمایه‌های ادبیات استرالیا را فراتر از مرزهای این کشور برد. مهم‌ترین نشریات ادبی استرالیا عبارت‌اند از *مین‌جین*، *اوورلند*، *آیلند* و مجلهٔ *ساوترلی*. مورخان برجسته ، ، رابرت هیوز، ، و از نویسندگان پیشینه‌نگاری‌های مهم استرالیا هستند. پیشینه‌نگاری هفت‌جلدی *تاریخ استرالیا* اثر اثری مرجع دربارهٔ تاریخ این ملت به‌شمار می‌رود. | ## جمع‌بندی | تفسیرهای گوناگون تاریخ بومیان نیز زمینهٔ بحث معاصر میان مقاله‌نویسانی چون و شده‌است.