موضوع مقاله: ایدئالیسم بریتانیایی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ایدئالیسم بریتانیایی | مقدمه: مور و برتراند راسل را بر آن داشت تا روش‌شناسی فلسفی را توسعه دهند که منجر به یک سنت فلسفی جدید، یعنی فلسفه تحلیلی، شد. | ## بخش 1: ایدئالیسم بریتانیایی | نمای کلی ایدئالیسم بریتانیایی عموماً با چندین گرایش عمده مشخص می‌شد: اعتقاد به یک مطلق (یک واقعیت واحد فراگیر که به یک معنا یک سیستم منسجم و فراگیر را تشکیل می‌داد)؛ اختصاص جایگاه والا به عقل هم به عنوان قوه‌ای که ساختار مطلق توسط آن درک می‌شود و هم خود آن ساختار است؛ و عدم تمایل اساسی به پذیرش دوگانگی بین فکر و عین، واقعیتی که از فکر و عین در یک وحدت کاملاً منسجم تشکیل شده است. ایدئالیسم بریتانیایی تا حد زیادی از جنبش ایدئالیسم آلمانی - به ویژه فیلسوفانی مانند ایمانوئل کانت و گ.و.ف. هگل - که گرین و دیگران آنها را نجات‌بخش فلسفه بریتانیا پس از زوال ادعایی تجربه‌گرایی می‌دانستند، توسعه یافت. توماس کارلایل تلاش زیادی برای آگاهی‌بخشی به جهان انگلیسی‌زبان در مورد ایدئالیسم آلمانی انجام داد و مشارکت‌های خود او نیز بر ایدئالیسم بریتانیایی بسیار تأثیرگذار بود. این جنبش واکنشی در برابر تفکر جان لاک، دیوید هیوم، جان استوارت میل، هنری سیجویک و دیگر تجربه‌گرایان و فایده‌گرایان بود. با این حال، این وضعیت در سال ۱۸۶۵ با انتشار کتاب «راز هگل» نوشته جیمز هاچیسون استرلینگ تغییر کرد، که گمان می‌رود در بریتانیا افراد قابل توجهی را به خود جذب کرده باشد.William J. ایدئالیسم بریتانیایی حداقل در کلیات تحت تأثیر هگل بود و بدون شک برخی از اصطلاحات و آموزه‌های هگل را پذیرفت. | ## بخش 2: ایدئالیسم بریتانیایی | نمونه‌هایی از آن نه تنها شامل مطلق مذکور، بلکه شامل آموزه روابط درونی، نظریه انسجام حقیقت و مفهوم یک امر کلی ملموس نیز می‌شود. برخی از مفسران نیز به نوعی ساختار دیالکتیکی در مثلاً برخی از نوشته‌های بردلی اشاره کرده‌اند. اما تعداد کمی از ایده‌آلیست‌های بریتانیایی فلسفه هگل را به‌طور کامل پذیرفتند و به نظر می‌رسد مهم‌ترین نوشته‌های او در مورد منطق هیچ جایگاهی در اندیشه آنها نداشته است. مور «شاگرد عمیق هگل» بود که «در تمام عمر خود به «تز هستی‌شناختی مرکزی» هگل متعهد بود.» از جنبه سیاسی، ایدئالیست‌ها بریتانیایی عمدتاً دغدغه رد چیزی را داشتند که آن را نوعی فردگرایی شکننده و «اتمیستی» می‌دانستند، همان‌طور که مثلاً هربرت اسپنسر از آن حمایت می‌کرد، و همچنین فایده‌گرایی جی.اس. از دیدگاه ایدئالیست‌ها، انسان‌ها اساساً موجوداتی اجتماعی هستند، به شیوه‌ای و تا حدی که اسپنسر و پیروانش به اندازه کافی آن را به رسمیت نشناخته‌اند، با این حال ابتکار فردی و «خودمحقق‌سازی» نیز در روایت‌های آنها محوریت دارد. با این حال، ایدئالیست‌ها بریتانیایی دولت را آنطور که ادعا می‌شود هگل انجام داده، شیءوارگی نکردند. گرین به ویژه از فرد به عنوان تنها جایگاه ارزش صحبت می‌کرد و معتقد بود که وجود دولت تنها تا جایی توجیه می‌شود که به تحقق ارزش در زندگی افراد کمک کند. | ## بخش 3: ایدئالیسم بریتانیایی | مور، در کتاب خود با عنوان «عقب‌نشینی از حقیقت» (آکسفورد ۱۹۵۸)، راسل، لودویگ ویتگنشتاین و جنبه‌هایی از فلسفه تحلیلی را از دیدگاه ایده‌آلیستی مورد انتقاد قرار داد. ایدئالیسم بریتانیایی نه تنها در بریتانیا، بلکه در فلسفه در سراسر امپراتوری بریتانیا و همچنین در شرق آسیا نیز تأثیرگذار بود. اندیشه‌های اولیه جوزیا رویس، مانند تعداد انگشت‌شماری از معاصران کمتر مشهور او، تا حدودی حال و هوای نئوهگلی داشت. برند بلانشارد، عقل‌گرای آمریکایی، به شدت تحت تأثیر بردلی، بوسانکت و گرین (و دیگر فیلسوفان بریتانیایی) بود. با این حال، از دهه ۱۹۹۰ به بعد، علاقه به این ایده‌ها به‌طور قابل توجهی احیا شده است، همان‌طور که به عنوان مثال، با تأسیس انجمن مایکل اوکشات و توجه مجدد به آثار کالینگوود، گرین و بوسانکت مشهود است. ایدئالیست‌های بریتانیایی اف اچ بردلی جی ام ای مک تاگارت برنارد بوزانکت تی اچ گرین ادوارد کایرد جان کایرد هنری جونز جان استوارت مکنزی جی اچ مویرهد ویلیام ریچی سورلی والاحضرت یواخیم آر.بی. | ## جمع‌بندی | تیلور اندرو ست پرینگل-پتیسون نورمن کمپ اسمیت سر جیمز بلک بیلی می سینکلر آر ال نتلشیپ دبلیو آر بویس گیبسون جان الکساندر اسمیت اچ جی پاتون جیمز هاچینسون استرلینگ الکساندر کمپبل فریزر ویلیام والاس رابرت آدامسون آر.جی.