موضوع مقاله: پادشاهی برنیکا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پادشاهی برنیکا | مقدمه: فرضیه مخالف که نشان می‌دهد این نام‌ها نشان‌دهنده اقتباس Brythonic از یک شکل انگلیسی قدیمی‌تر هستند، کمتر محتمل در نظر گرفته می‌شود. | ## بخش 1: پادشاهی برنیکا | شواهد زبان‌شناسی محلی نشان می‌دهد که فعالیت سیاسی در این منطقه از زمان عقب‌نشینی رومی‌ها از بریتانیا و قبل از ورود انگل‌ها ادامه داشته است. مراکز مهم انگلیایی در برنیسی نام‌هایی با ریشه بریتانیایی دارند یا در جاهای دیگر با نام‌های بریتانیایی شناخته می‌شوند: بامبورگ در تاریخ بریتونوم دین گوایر نامیده می‌شود؛ دانبار (جایی که سنت ویلفرید زمانی زندانی بود) نمایانگر دینبائر است؛ و نام کولدینگهام توسط بید به عنوان Coludi urbs ("شهر کولود") داده شده است، که به نظر می‌رسد کولود نمایانگر شکل بریتانیایی آن است، احتمالاً برای قلعه تپه‌ای سنت آبز هد. رایج‌ترین ریشه‌شناسی ذکر شده، معنای «سرزمین گذرگاه‌های کوهستانی» یا «سرزمین شکاف‌ها» را می‌دهد (که به‌طور آزمایشی توسط کنت اچ. مشتق اولیه‌تری از نام قبیله‌ای بریگانتس به دلیل نادرست بودن از نظر زبان‌شناسی رد شده است. کخ، در نتیجه گسترش آنگلی‌ها در آن سرزمین در قرن هفتم، تلفیق یک شکل اولیه احتمالی * برنچ* با شکل بومی * برین* را برای شهر قدیمی بریگانتوم پیشنهاد کرد. تاریخ و حافظه سیاسی پادشاهی بریتونیک این منطقه از سرزمین‌های جنوبی ووتادینی، احتمالاً به عنوان بخشی از تقسیم «قلمرو بزرگ شمالی» فرضی کوئل هن در حدود سال ۴۲۰ میلادی، تشکیل شد. این قلمرو شمالی توسط محققان ولزی به عنوان یر هن اوگلد یا به معنای واقعی کلمه «شمال قدیم» نامیده می‌شود. در نزدیکی این اقامتگاه مرتفع، جزیره لیندیسفارن (که قبلاً در ولزی به عنوان ینس مدکات شناخته می‌شد) قرار داشت که به مقر اسقف‌های برنیسی تبدیل شد. مشخص نیست که آنگل‌ها چه زمانی سرانجام کل منطقه را فتح کردند، اما احتمالاً حدود سال ۶۰۴ میلادی. پادشاهان برینیچ بریتانیا چندین شجره‌نامه ولزی قدیمی از شاهزاده‌های «مردان شمال» (Gwŷr y Gogledd) وجود دارد که ممکن است نمایانگر پادشاهان پادشاهی بریتانیا در این منطقه باشند که احتمالاً برینیچ نامیده می‌شد. | ## بخش 2: پادشاهی برنیکا | جان موریس حدس زد که نسب شخصی به نام مورکانت بولک به این پادشاهان اشاره دارد، عمدتاً به این دلیل که او این مرد را به عنوان قاتل اورین ریگد که در آن زمان لیندیسفارن را محاصره کرده بود، شناسایی کرد. انگلیسی برنیکا برخی از انگل‌های برنیکا (انگلیسی باستان: Beornice) ممکن است در اواخر دوره روم به عنوان مزدور در امتداد دیوار هادریان به کار گرفته شده باشند. تصور می‌شود برخی دیگر در اوایل قرن ششم از دیرا به سمت شمال (از طریق دریا) مهاجرت کرده‌اند. اولین پادشاه انگلیایی در سوابق تاریخی، آیدا است که گفته می‌شود حدود سال ۵۴۷ تاج و تخت و پادشاهی را به دست آورد. پسران او سال‌های زیادی را صرف مبارزه با نیرویی متحد از پادشاهی‌های بریتون اطراف کردند تا اینکه اتحاد آنها به جنگ داخلی تبدیل شد. نورثامبریا که به زور متحد شده بود نوه آیدا، اتلفریت (Æðelfriþ)، حدود سال ۶۰۴ میلادی، دیرا را با زور با پادشاهی خود متحد کرد. او بر این دو پادشاهی (که با نام نورثامبریا متحد شده بودند) حکومت کرد تا اینکه در حدود سال ۶۱۶ میلادی توسط ردوالد از آنگلیای شرقی (که به ادوین، پسر ایل، پادشاه دیرا، پناه داده بود) شکست خورد و کشته شد. بخش اولیه سلطنت ادوین احتمالاً صرف جنگ با دشمنانی از تبعیدیان بریتونی پادشاهی قدیمی بریتانیا شد که از گودودین فعالیت می‌کردند. پس از این، گفته می‌شود که در روز عید پاک ۶۲۷ میلادی، ادوین در ازای پیوستن المت (پادشاهی کامبریایی که زمانی در وست رایدینگ یورکشایر امروزی، نزدیک لیدز وجود داشت) به پادشاهی نورثامبریا، به مسیحیت گروید؛ که او را به درگیری مستقیم با ولز کشاند. [نیازمند منبع] پس از نبرد فاجعه‌بار هتفیلد چیس در ۱۲ اکتبر ۶۳۳، که در آن ادوین توسط کادوالون آپ کادفان از گوینِد و پندا از مرسیا شکست خورد و کشته شد، نورثامبریا دوباره به برنیسیه و دیرا تقسیم شد. | ## بخش 3: پادشاهی برنیکا | برنیسیه سپس برای مدت کوتاهی توسط ایانفریث، پسر اتلفریت، اداره شد، اما پس از حدود یک سال، او برای درخواست صلح به کادوالون رفت و کشته شد. سپس برادر ایانفریث، اسوالد، ارتشی را گرد هم آورد و سرانجام کادوالون را در نبرد هِوِنفیلد در سال ۶۳۴ شکست داد. پس از این پیروزی، به نظر می‌رسد که اسوالد توسط برنیسی‌ها و دیران‌ها به عنوان پادشاه نورثامبریا که به درستی متحد شده بود، شناخته شد. از آن پس پادشاهان برنیسی در آن پادشاهی برتر بودند، اگرچه دیرا در زمان سلطنت اوسویو و پسرش اکفریت، گاهی اوقات پادشاهان فرعی خود را داشت. کفل نورثامبریا پس از شکست قاطع نیروهای نورثامبریا توسط ارتش بزرگ کافر وایکینگ‌ها، در نبرد یورک در سال ۸۶۷، پادشاهی متحد نورثامبریا از هم پاشید. سرزمین‌های شمال تاین، پس از دژ مستحکم تپه‌های مرتفع آن، به صورت یک پادشاهی مستقل بالفعل به نام بامبورگ باقی ماند. سرزمین‌های بین تاین و تیز به جامعه سنت کاتبرت اعطا شد و یک منطقه حائل کلیسایی بین جورویک و بامبورگ تشکیل داد. با این حال، سرزمین‌های شمال تیز تا پس از حمله نورمن‌ها، خارج از سیستم اداری ساکسون غربی شامل ایالت‌ها و صدها ایالت باقی ماند. در سال ۹۷۳، حاکمیت اسکاتلند بر شمال برنیسی، که اکنون با نام لوتیان شناخته می‌شود، توسط ادگار انگلستان به رسمیت شناخته شد. | ## جمع‌بندی | پادشاهان برنیکا آیدا، پسر ائوپا (۵۴۷–۵۵۹) گلاپا، احتمالاً برادر آیدا (۵۵۹–۵۶۰) آدا، پسر آیدا (۵۶۰–۵۶۸) اتلر، پسر آیدا (۵۶۸–۵۷۲) تئودریک، پسر آیدا (۵۷۲–۵۷۹) فریتووالد، احتمالاً پسر آدا (۵۷۹–۵۸۵) هوسا، احتمالاً پسر آدا (۵۸۵–۵۹۳) اتلفریت، پسر اتلریک (۵۹۳–۶۱۶) تحت حکومت دیران (۶۱۶–۶۳۳) ایانفریث اهل برنیسی، پسر اتلفریت (۶۳۳–۶۳۴) در زمان اسوالد پسر اتلفریت، برنیسیه با دیرا متحد شد و از سال ۶۳۴ به بعد تا زمان حمله وایکینگ‌ها در قرن نهم، نورثامبریا را تشکیل داد.