موضوع مقاله: کاستانتینو نیولا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کاستانتینو نیولا | مقدمه: نیوولا (۵ ژوئیه ۱۹۱۱–۶ مه ۱۹۸۸) مجسمه‌ساز، معمار، نقاش دیواری، طراح و معلم ایتالیایی بود. | ## بخش 1: کاستانتینو نیولا | نیوولا که در اورانی، شهری در منطقه ساردینیا، متولد شده بود، حرفه خود را از قبل آغاز کرده بود، زمانی که در سال ۱۹۳۸ از فاشیسم به پاریس گریخت و در سال ۱۹۳۹ به ایالات متحده رفت. آثار اصلی مجسمه‌سازی او، نقش برجسته‌های معماری انتزاعی و بزرگ در بتن است که با فرآیندهای ریخته‌گری ماسه‌ای و کنده‌کاری سیمانی خودش ساخته شده‌اند. این آثار بین اواخر دهه ۱۹۵۰ و اوایل دهه ۱۹۷۰ در ساختمان‌های آمریکایی و روی آنها ساخته شده‌اند. نیوولا که به‌طور خلاقانه‌ای مشغول بود و در عین حال در ایتالیا فعال بود، در دانشکده طراحی هاروارد، دانشگاه کلمبیا، دانشگاه برکلی و جاهای دیگر نیز تدریس می‌کرد. اوایل کار نیوولا در روستای اورانی در ساردینیا، در خانواده‌ای فقیر متولد و بزرگ شد. در سال ۱۹۲۶ در ساساری، نیوولا به عنوان شاگرد نقاش دیگر، ماریو دلیتالا، مشغول به کار شد و نقاشی‌های دیواری را برای آئولا ماگنا (aula magna) دانشگاه محلی اجرا می‌کرد. او از طریق یکی از معلمانش، معمار جوزپه پاگانو، در ششمین سه‌سالانه میلان در سال ۱۹۳۶ و غرفه ایتالیا در نمایشگاه پاریس در سال ۱۹۳۷ مشارکت داشت. این امر توجه آدریانو اولیوتی را جلب کرد که او را به عنوان مدیر هنری بخش تبلیغات شرکت خود منصوب کرد، جایی که نیوولا «سهم قابل توجهی در… 'سبک اولیوتی ' داشت.» ایالات متحده نیوولا در سال ۱۹۳۸ با روث گوگنهایم، دانشجوی دیگر، ازدواج کرد و در سال ۱۹۳۹ با هم از طریق پاریس به ایالات متحده رفتند. او خانه‌ای در گرینویچ ویلج (ابتدا در ویورلی پلیس، سپس در شماره ۴۷ خیابان هشتم غربی) تأسیس کرد تا با وجود اینکه انگلیسی نمی‌دانست، حلقه اجتماعی و حرفه خود را بازسازی کند. نیوولا دوستی نزدیک خود را با هنرمند سائول استاینبرگ از میلان از سر گرفت، در سال ۱۹۴۱ در جلسات انجمن ضد فاشیستی ایتالیایی-آمریکایی ماتزینی شرکت کرد و تا دهه ۱۹۴۰ نیوولا ریاست گردهمایی هفتگی هنرمندان در رستوران دل پزو را بر عهده داشت، همان‌طور که پیتر بلیک توصیف کرده است. نیوولا که در سال ۱۹۴۵ توسط جوزپ لوئیس سرت معرفی شد، با این معمار سوئیسی که در سفرهای نادر کوربو به آمریکا مهمان او بود، دوستی گرم و مادام‌العمری پیدا کرد. | ## بخش 2: کاستانتینو نیولا | با حمایت نمایشگاه‌های کوچک و افزایش مشاغل در کارخانه‌ها، برای بونویت تلر، و برای مجلات معماری، خانواده نیوولا یک ملک کوچک در اسپرینگز، ایست همپتون، لانگ آیلند خریداری کردند. محوطه باغ آنها، مجموعه‌ای از اتاق‌های بیرونی و یک سولاریوم بدون سقف، به‌طور مشترک توسط خانواده نیوولا و معمار برنارد رودوفسکی طراحی شد. در سال ۱۹۵۰، لوکوربوزیه به‌طور ناگهانی نقاشی‌های دیواری را روی دو دیوار آشپزخانه آنها نقاشی کرد. در ساحل مجاور، نیوولا هنگام بازی با فرزندانش، اصل تکنیک متمایز ریخته‌گری شن و ماسه بتنی خود را توسعه داد. در سال ۱۹۵۱، نیوولا یکی از هنرمندانی بود که آثارش در نمایشگاه محوری هنر خیابان نهم، که توسط لئو کاستلی برپا شده بود، به نمایش درآمد. بار دیگر، اولیوتی در سال ۱۹۵۳، سفارش بزرگی برای یک دیوار داخلی در نمایشگاه شیک خیابان پنجم به این مجسمه‌ساز داد. نیوولا آن را با نسخه‌ای اصلاح‌شده و مقیاس‌پذیر از فرایند ساحلی، در مجموعه‌ای از پنل‌ها اجرا کرد. توجه و تبلیغات حاصل، آغازگر یک حرفه موفق در کارهای معماری در مقیاس بزرگ بود که دهه‌ها ادامه داشت. یک پروژه، شامل دو هزار و ده پنل بتنی ریخته‌گری شده برای مرکز نمایشگاه مک‌کورمیک پلیس در شیکاگو در سال ۱۹۵۹، به عنوان بزرگ‌ترین چیدمان از این نوع تاکنون معرفی شد. در سال ۱۹۵۴، نیوولا به عنوان مدیر کارگاه طراحی در دانشکده طراحی هاروارد منصوب شد و تا سال ۱۹۵۷ در آنجا ماند. او همچنین به عنوان استاد مدعو یا هنرمند مقیم در دانشگاه کلمبیا (۱۹۶۱)، هاروارد (۱۹۷۰ و ۱۹۷۳)، دارتموث (۱۹۷۸)، دانشگاه کالیفرنیا، برکلی (۱۹۷۸–۱۹۷۹ و ۱۹۸۲) و آکادمی سلطنتی هنر لاهه (۱۹۸۲) فعالیت داشت. | ## بخش 3: کاستانتینو نیولا | در سال ۱۹۷۲، آکادمی هنر و ادبیات آمریکا، نیوولا را به عنوان اولین عضو غیرآمریکایی خود پذیرفت. نیوولا در ماه مه ۱۹۸۸ بر اثر حمله قلبی در بیمارستان ساوت‌همپتون، لانگ آیلند، درگذشت. او پدر کلر نیوولا، نویسنده کتاب‌های کودکان، و پدربزرگ الساندرو نیوولا، بازیگر، بود. یک بنیاد و موزه اختصاص داده شده به آثار نیوولا در سال ۱۹۹۵ در زادگاهش، در ساختمانی که بخشی از آن توسط معمار پیتر چرمایف طراحی شده بود، افتتاح شد. کار شهر ساردینیایی اولاسای در اوایل دهه ۱۹۸۰ تصمیم گرفت ساختمان متروکه رختشویخانه شهرداری خود را که قدمت آن به سال ۱۹۰۳ برمی‌گردد، بازسازی کند. این ساختمان به یک موزه معاصر روباز با حضور تعدادی از هنرمندان - ماریا لای، لوئیجی ورونزی، گویدو استراتزا - تبدیل شد. گریدی سی تی ای، بروکلین، نیویورک، ۱۹۵۷ بدون عنوان، یک نقاشی دیواری داخلی بتنی متشکل از ۱۳۲ پنل در شرکت بیمه متقابل سابق هارتفورد (که بعدها شرکت بیمه متقابل کاوننت شد)، خیابان وودلند ۹۵، هارتفورد، کنتیکت، با همکاری شروود، میلز و اسمیت، معماران، ۱۹۵۷ بیش از ۲۰۰۰ پنل بتنی برای نمای بیرونی مرکز نمایشگاهی مک‌کورمیک پلیس، شیکاگو، برای شرکت شاو، متز و همکاران، ۱۹۵۹ (تخریب در ۱۹۶۷) بدون عنوان، یک دیوار بیرونی انتزاعی بتنی برای شرکت بیمه متقابل هارتفورد، با همکاری شروود، میلز و اسمیت، معماران، ۱۹۶۰ ۱۸ اسب سنگی چند رنگ ریخته‌گری شده و یک دیوار نقاشی دیواری ۸۰ فوتی از نقاشی‌های دیواری اسگرافیتو، برای منطقه بازی توسعه مسکن برج‌های استفان وایز، با معماری ریچارد جی. استاین برای سازمان مسکن شهر نیویورک، ۱۹۶۴ ۲۰ پنل بتنی برای ساختمان پست کانتیکت، بریجپورت، کانتیکت، ۱۹۶۶ بنای یادبود شاعر سباستیانو ساتا، نورو، ساردینیا، ۱۹۶۶ خانواده بشر، دو نقش برجسته انتزاعی بتنی با فرم‌هایی که گروه‌های خانوادگی را تداعی می‌کنند، ورودی کتابخانه ون پلت، دانشگاه پنسیلوانیا، معماران هاربسون، هاف، لیوینگستون و لارسون. کاماردا، «استقلال رسمی در مقابل مشارکت عمومی: بنای یادبود مدرنیستی در آثار کوستانتینو نیوولا»، در آی. بن-اشر گیتلر (ویراستار)، بناهای یادبود، مجسمه‌سازی مکان‌محور و فضای شهری، انتشارات کمبریج اسکالر، ۲۰۱۷، صفحات. | ## جمع‌بندی | ماریکا هرسکوویچ، مکتب نیویورک، منتخب هنرمندان اکسپرسیونیست انتزاعی، (انتشارات مدرسه نیویورک، ۲۰۰۰).