موضوع مقاله: موزه تاریخ طبیعی، پاویا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # موزه تاریخ طبیعی، پاویا | مقدمه: موزه تاریخ طبیعی، پاویا ( موزه‌ای در پاویا، ایتالیا که نمونه‌های تاریخ طبیعی بسیاری را به نمایش می‌گذارد، در کاخ بوتا آدورنو واقع شده است. | ## بخش 1: موزه تاریخ طبیعی، پاویا | این موزه که در سال ۱۷۷۵ تأسیس شد، یکی از قدیمی‌ترین موزه‌های تاریخ طبیعی در اروپا بود. در حال حاضر، این موزه به همراه ۵ موزه دیگر - موزه تاریخ دانشگاه، موزه فناوری برق، موزه باستان‌شناسی، موزه کامیلو گلژی و موزه کانی‌شناسی - شبکه موزه‌های دانشگاه پاویا را تشکیل می‌دهند. موزه اولین مجموعه خود، مواد معدنی از وین، را که توسط ملکه ماریا ترزا اهدا شده بود، دریافت کرد. این مجموعه‌ها تا سال ۱۷۷۵ در کالج گیسلیری نگهداری می‌شدند، سپس به پالاتزو سنترال منتقل شدند، جایی که مجموعه‌ها بر اساس سیستم طبقه‌بندی لینن فهرست‌بندی شدند. در سال ۱۷۷۸، بخش جدیدی برای آناتومی تطبیقی به بخش‌های موجود کانی‌شناسی و جانورشناسی اضافه شد که شامل ابزارهایی بود که متعلق به جراح آنتونیو اسکارپا بود. از سال ۱۸۵۲ تا ۱۸۷۴، به سرپرستی جوزپه بالسامو کریولی، موزه به لطف کمک‌های مالی و خرید نمونه‌های جدید، از جمله پرندگان، خزندگان، حشرات و پستانداران بزرگ، از جمله یک زرافه و یک مورچه‌خوار غول‌پیکر، مجموعه‌های خود را گسترش داد. هر بخش از موزه در سال ۱۸۷۵ به یک موزه مستقل تبدیل شد - بخش آناتومی در سال ۱۹۰۳ به کاخ بوتا منتقل شد، به همین ترتیب بخش جانورشناسی در سال ۱۹۳۵ منتقل شد. در سال ۱۹۶۰، تمام بخش‌ها دوباره به قلعه ویسکونتئو منتقل شدند تا موزه‌ای منحصر به فرد ایجاد شود که برای عموم مردم باز باشد، اما این طرح لغو شد. در سال ۱۹۹۵، کار بازیابی و مرمت مواد آغاز شد زیرا در طول سال‌ها، مجموعه‌ها تخریب شده بودند. اخیراً، موزه در مرحله برنامه‌ریزی بوده است؛ قرار است محل قطعی موزه تاریخ طبیعی در قطب علمی دانشگاه باشد. مجموعه‌ها این موزه به سه بخش جانورشناسی، دیرینه‌شناسی جغرافیایی و آناتومی مقایسه‌ای تقسیم شده است. این موزه میزبان مجموعه‌های متعددی از جمله موارد زیر است: مجموعه اسپالانزانی این بخش شامل مجموعه جانورشناسی باقی‌مانده است که توسط لازارو اسپالانزانی گردآوری شده است. | ## بخش 2: موزه تاریخ طبیعی، پاویا | بقیه مجموعه از طریق کمک‌های مالی یا خریدهای شخصی به دست آمده و هنوز در وضعیت عالی هستند. این مجموعه همچنین شامل یک «راهنمای شعر» از اپرای ۱۷۹۳، دعوتنامه آیات خالی از دافنی اوروبیانو در لزبیا سیدونیا، نوشته لورنزو ماسکرونی، ریاضیدان و مدرس دانشگاه، است. به‌طور خاص، اسب آبی تاریخچه خاصی دارد: این یک نمونه ماده است که توسط گونزاگا در اوایل قرن هفدهم خریداری شد و آنها آن را در کاخ دوکال در مانتوا به همراه مومیایی رینالدو بوناکولسی سوار بر اسب به نمایش گذاشتند. حدود سال ۱۷۰۰، مومیایی رینالدو به دریاچه مانتوا انداخته شد و در سال ۱۷۸۳، دولت اتریش تصمیم گرفت اسب آبی را به موزه پاویا بیاورد. آن‌ها در الکل نگهداری می‌شوند و در میان آن‌ها، یک نمونه بسیار نادر از مار آبی آلبینو (مار چلیپر) وجود دارد. سایر نمونه‌های خزندگان مانند مارمولک‌ها (سوسماران راستین و مارمولک‌های اژدها) توسط یک کاوشگر پاویا، لوئیجی روبکی بریچتی، جمع‌آوری شدند. مجموعه ژئوپالئونتولوژی مجموعه ژئوپالئونتولوژی در قلعه ویسکونتی نگهداری می‌شد، جایی که در اواخر دهه ۱۹۵۰ تا سال ۲۰۱۴ به آنجا منتقل شد و سپس به کاخ بوتا آدورنو منتقل شد. این مجموعه شامل بیش از ۳۰۰۰۰ نمونه فسیلی - قطعات اسکلتی بی‌مهرگان و مهره‌داران کشف شده در دره پو - است که قدمت آنها به دوران پلیوسن و میوسن برمی‌گردد. این مجموعه‌های فسیلی شامل ۶۵ تخته ماهی از رسوبات فسیل‌دار بولکا، یک نمونه اصلی از ایکتیوسوروس (باریک‌باله) از دوران مزوزوئیک، یک کرینوئید پیریتی شده از جنس پنتاکرینوس و همچنین یک اسکلت کامل از یک خرس غار (خرس غارنشین) است که از آلپ لومباردی آمده است. مجموعه آناتومی تطبیقی مجموعه آناتومی مقایسه‌ای شامل بیش از ۵۰۰۰ اثر باستانی شامل اسکلت، نمونه‌ها و نمونه‌های آناتومیکی عمدتاً از مهره‌داران از جمله یک فیل است که در سال ۲۰۱۴ تحت مرمت قرار گرفت. نمونه فیل احتمالاً سومین نمونه قدیمی در جهان، پس از نمونه‌های موجود در موزه‌های بورژ (۱۸۰۳) و مادرید (۱۷۷۸) است. شانتی فیل در سال ۱۷۷۲، ژان باپتیست شوالیه، آخرین فرماندار فرانسوی چانداناگار، تصمیم گرفت یک فیل به شاه لویی پانزدهم هدیه دهد. | ## بخش 3: موزه تاریخ طبیعی، پاویا | این فیل، یک فیل آسیایی دو ساله (فیل آسیایی) بود که بنگال هند را با کشتی متعلق به شرکت هند به مقصد فرانسه ترک کرد. در آنجا، به عنوان یک جاذبه حیوانی برای مهمانان کاخ و طبیعت‌گرایان، از جمله پتروس کامپر، آناتومیست هلندی که سرانجام کتابی در مورد تاریخ طبیعی فیل‌ها منتشر کرد (کامپر، ۱۸۰۳)، در دربار پادشاه باقی ماند. این فیل در شب بین ۲۴ و ۲۵ سپتامبر ۱۷۸۲، پس از افتادن در آب‌های کانالی در پارک، جان باخت. جسد به باغ سلطنتی پاریس منتقل شد و کالبدشناسان برجسته، ژان کلود مرتود و ادمه-لویی دوبنتون، آن را به نمایش گذاشتند. در سال ۱۸۰۴، ناپلئون بناپارت پوست فیل را به همراه سایر نمونه‌های جانورشناسی به موزه تاریخ طبیعی دانشگاه پاویا اهدا کرد. وینچنزو روزا، متصدی موزه، از ایجاد این نمونه مراقبت کرد و آن را در سال ۱۸۱۲ نصب کرد. این نمونه تحت تمیزکاری دقیق قرار گرفت و به منظور ترمیم آسیب‌های وارده در طول قرن‌ها ناشی از کپک و فرسودگی، تحت عملیات مرمت اساسی قرار گرفت. پروژه مرمت بخشی از کمپین بیا دانشگاه بود که پلتفرم تأمین مالی جمعی برای دانشگاه پاویا بود. نمایشگاه فیل از ۳۰ آوریل تا ۳۱ اکتبر ۲۰۱۵ در پالازو سنترال برگزار شد و بیش از ۱۰۰۰۰ بازدیدکننده را به خود جذب کرد. در ۲۷ اکتبر ۲۰۱۵، این فیل شانتی نامگذاری شد که توسط کارلو ویولانی، یکی از اهداکنندگان کمپین بیا دانشگاه در سال ۲۰۱۵، انتخاب شد. در ۸ آوریل ۲۰۱۷، دانشگاه رویدادی با عنوان «روزی برای فیل» ( ترتیب داد) در کاخ بوتا آدورنو، که شامل بازدید از موزه تاریخ طبیعی نیز می‌شد. | ## جمع‌بندی | کتابی در مورد تاریخچه نمونه فیل توسط پائولو مازارلو، استاد تاریخ پزشکی در دانشگاه پاویا، با عنوان «فیل از ناپلئون، حیوانی که می‌خواهد آزاد باشد» نوشته شده است .