موضوع مقاله: پروژه احیای شیر آسیایی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پروژه احیای شیر آسیایی | مقدمه: پروژه احیای شیر آسیایی ابتکاری از سوی دولت هند برای محافظت از شیر ایرانی (شیر شمالی) در برابر انقراض در طبیعت از طریق احیای آن است. | ## بخش 1: پروژه احیای شیر آسیایی | آخرین جمعیت وحشی شیر آسیایی در منطقه پارک ملی جنگل گیر، در ایالت گجرات یافت می‌شود. این جمعیت واحد با تهدیدات بیماری‌های همه‌گیر، بلایای طبیعی و سایر عوامل انسانی روبرو است. هدف این پروژه ایجاد دومین جمعیت مستقل شیرهای آسیایی در پارک ملی کونو در ایالت مادیا پرادش هند است. جمعیت شیرهای گیر در سال ۱۸۹۳ به پایین‌ترین حد خود یعنی تنها ۱۸ قلاده رسید، اما به‌واسطه اقدامات حفاظتی و حمایت‌های دولتی، این تعداد تا سال ۱۹۹۴ به ۲۸۴ قلاده افزایش یافت. این تراکم بالا، همراه با افزایش تماس و رقابت میان انسان و حیات‌وحش، سالانه باعث مرگ‌ومیر قابل‌توجهی در بین شیرها می‌شود. گله‌های شیر آسیایی برای زندگی نیازمند قلمرو وسیع هستند، اما فضای زیستی در پناهگاه گیر بسیار محدود است و از هر سو با مناطق پرجمعیت انسانی احاطه شده. در نتیجه، شیرهای گیر شروع به ترک پناهگاه کرده و در خارج از مناطق حفاظت‌شده قلمروهایی برای خود ایجاد کرده‌اند. | ## بخش 2: پروژه احیای شیر آسیایی | امروزه این شیرها در منطقه‌ای به وسعت حدود ۱۶٬۰۰۰ کیلومتر مربع (معادل ۶۲۰۰ مایل مربع) پراکنده شده‌اند که شامل ۱۰۵۰ روستا در چهار ناحیهٔ همجوار یعنی امرلی، بخش گیر سومناته، باونگر و جوناگاد می‌شود. رویدادی تاریخی در سال ۱۹۰۴ در منطقه شوپور مهاراجه گوالیور، به تشویق جرج کرزون در سال ۱۹۰۴، توله شیرهای آفریقایی را وارد کرد و تلاش کرد آنها را در جنگل‌های نزدیک شئوپور در طبیعت آزاد معرفی کند. جابجایی چاندراراباها در سال ۱۹۵۷ مفهوم معرفی مجدد به منظور حفاظت از گونه‌ها در سال ۱۹۵۶ توسط هیئت حیات وحش هند طی جلسه‌ای از کمیته اجرایی آنها در ساسان گیر پذیرفته شد و پیشنهاد دولت ایالتی اوتار پرادش برای میزبانی از دومین جمعیت در جنگل‌های چاکیا نیز پذیرفته شد. در سال ۱۹۵۶، یک شیر و دو شیر ماده از گیر به دام افتادند و به مدت نه ماه در باغ وحش سکاربواغ در جوناگاد قرار گرفتند و سپس در سال ۱۹۵۷ به منطقه منتقل شدند. پناهگاه چاندرا پرابها، در نزدیکی بنارس در اوتار پرادش و به تازگی برای معرفی مجدد تأسیس شده است. حصار سیم خاردار بلند در داخل پناهگاه که شیرها قبل از رها شدن در پناهگاه به‌طور موقت در آن نگهداری می‌شدند. در ابتدا، جمعیت شیرها افزایش یافت و در سال ۱۹۵۸ به چهار، در سال ۱۹۶۰ به پنج، در سال ۱۹۶۲ به هفت و در سال ۱۹۶۵ به یازده شیر رسید و پس از آن جمعیت آنها به طرز غیرقابل توضیحی منقرض شد. | ## بخش 3: پروژه احیای شیر آسیایی | جان‌سینگ (۲۰۰۶) شکست انتقال را به سه دلیل نسبت می‌دهد: مساحت ناکافی منطقه، نبود پایش نظام‌مند با استفاده از روش‌های علمی، و حرکت آزاد دام‌ها در سراسر پناهگاه که احتمالاً منجر به بروز تعارض با چوپان‌ها شده است. همچنین، چلام و جان‌سینگ (۱۹۹۹) عوامل دیگری را نیز به عنوان عوامل مؤثر بر این شکست ذکر کرده‌اند که شامل کوچک بودن منطقه، طولانی بودن دوره اسارت در باغ‌وحش جوناگد، نبود آموزش کافی برای ساکنان محلی و فقدان سازوکارهای حل اختلاف می‌باشد. پروژه شیر پروژه شیر، ابتکار دولت هند برای حفاظت از گونه شیر آسیایی است که در ۱۵ اوت ۲۰۲۰ در هفتاد و چهارمین جشن روز استقلال توسط نخست‌وزیر هند، نارندرا مودی، اعلام شد. این پروژه سه سایت «انبار ژن» در رامپارا در سائوراشترا، و ساکارباگ و ساتویرادا در جوناگاد به منظور پرورش شیرها ایجاد کرده است. یکی از اهداف این پروژه، پرداختن به تضاد بین انسان و حیات وحش بین ساکنان محلی و شیرها است. | ## جمع‌بندی | این پروژه همچنین شش مکان بالقوه جدید برای معرفی مجدد این گونه در کشور را شناسایی کرده است.