موضوع مقاله: یکصد و هفتمین کنگره ایالات متحده آمریکا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # یکصد و هفتمین کنگره ایالات متحده آمریکا | مقدمه: بوش با سناتور پل سربانس، وزیر کار ایلین چاو و دیگر مقامات در اتاق آبی کاخ سفید دیدار کرد، ۳۰ ژوئیه ۲۰۰۲ یکصد و هفتمین دوره کنگره ایالات متحده آمریکا نشست قانون‌گذاری شاخه مقننه دولت فدرال ایالات متحده آمریکا بود که از مجلس سنای ایالات متحده آمریکا و مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا تشکیل می‌شد. | ## بخش 1: یکصد و هفتمین کنگره ایالات متحده آمریکا | برگزار شد و هفته‌های پایانی ریاست‌جمهوری بیل کلینتون و دو سال نخست ریاست‌جمهوری جرج دابلیو. سهمیه‌بندی کرسی‌های مجلس نمایندگان بر پایه سرشماری ۱۹۹۰ ایالات متحده آمریکا بود. مجلس نمایندگان در سراسر این دوره اکثریت جمهوری‌خواه داشت، اما سنا با تقسیم ۵۰–۵۰ روبه‌رو بود که تنها برای دومین بار در تاریخ رخ می‌داد و به چندین بار تغییر اکثریت انجامید. معاون رئیس‌جمهور ال گور به‌مدت ۱۷ روز اکثریت را به دموکرات‌ها داد؛ سپس پس از آنکه دیک چینی در ۲۰ ژانویه ۲۰۰۱ معاون رئیس‌جمهور شد، اکثریت به جمهوری‌خواهان رسید. سناتور جیم جفوردز از ورمانت در ۶ ژوئن ۲۰۰۱ حزب جمهوری‌خواه را ترک کرد و به‌عنوان مستقل با فراکسیون دموکرات‌ها همراه شد و اکثریت ۵۱–۴۹ را تا پایان دوره به این حزب بخشید. با سوگند بوش به‌عنوان رئیس‌جمهور در ۲۰ ژانویه ۲۰۰۱، جمهوری‌خواهان برای نخستین بار از هشتاد و سومین دوره کنگره در سال ۱۹۵۵ همزمان ریاست‌جمهوری، مجلس نمایندگان و سنا را در اختیار داشتند. رویدادهای مهم تقسیم برابر و کم‌سابقه سنا، جدایی یک سناتور از حزبش و سوگند معاون رئیس‌جمهور جدید به سه بار تغییر اکثریت در سنا انجامید. سنا ۵۰–۵۰ تقسیم بود و ال گور، معاون رئیس‌جمهور در حال رفتن، برای مدت کوتاهی اکثریت را به دموکرات‌ها داد. | ## بخش 2: یکصد و هفتمین کنگره ایالات متحده آمریکا | ۳ ژانویه ۲۰۰۱: بانوی اول هیلاری کلینتون، همسر رئیس‌جمهور در حال رفتن بیل کلینتون، نخستین و تاکنون تنها همسر رئیس‌جمهوری شد که مقام سیاسی (سناتوری) را بر عهده گرفت و برای مدت کوتاهی همزمان بانوی اول و سناتور بود. ۶ ژانویه ۲۰۰۱: نشست مشترک کنگره برای شمارش آرای الکترال انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۰۰ برگزار شد. بوش به‌عنوان چهل و سومین رئیس‌جمهور و دیک چینی به‌عنوان چهل و ششمین معاون رئیس‌جمهور سوگند یاد کردند. ۲۴ مه ۲۰۰۱: سناتور جیم جفوردز حزب جمهوری‌خواه را ترک کرد و به‌عنوان مستقل همراه با فراکسیون دموکرات‌ها شد و از ۶ ژوئن اکثریت سنا به دموکرات‌ها بازگشت. ۲۰ سپتامبر ۲۰۰۱: رئیس‌جمهور بوش در نشست مشترک کنگره دربارهٔ بررسی حملات ۱۱ سپتامبر سخنرانی کرد و جنگ علیه تروریسم را اعلام نمود. ۹ اکتبر ۲۰۰۱: هاگ سیاه‌زخم از جمله به دو سناتور ارسال شد: رهبر اکثریت سنا تام دشل از داکوتای جنوبی و پاتریک لیهی از ورمانت. این سخنرانی در اصل برای ۱۲ سپتامبر ۲۰۰۱ برنامه‌ریزی شده بود اما پس از حملات ۱۱ سپتامبر به تعویق افتاد. ۶ سپتامبر ۲۰۰۲: بیش از ۳۰۰ نفر از اعضای هر دو مجلس کنگره در تالار فدرال در شهر نیویورک گرد آمدند تا نخستین سالگرد حملات ۱۱ سپتامبر را بزرگ بدارند. | ## بخش 3: یکصد و هفتمین کنگره ایالات متحده آمریکا | ۲۵ اکتبر ۲۰۰۲: سناتور پل ولستون از مینه‌سوتا در سانحه هوایی درگذشت و دین بارکلی از حزب استقلال مینه‌سوتا تا برگزاری انتخابات ویژه به جای او منصوب شد. ۲۳ نوامبر ۲۰۰۲: جیم تلنت در انتخابات ویژه سنای میزوری پیروز شد و اکثریت دوباره به جمهوری‌خواهان رسید، هرچند سازماندهی رسمی تا آغاز یکصد و هشتمین دوره کنگره به تعویق افتاد. قوانین مهم در دوره نشست‌های یکصد و هفتمین کنگره قوانین فدرال مهم بسیاری تصویب شد: ۷ ژوئن ۲۰۰۱: قانون رشد اقتصادی و تسهیل مالیاتی ۲۰۰۱ ۱۸ سپتامبر ۲۰۰۱: قانون مجوز بهره‌گیری از نیروی نظامی ۲۰۰۱ ۲۶ اکتبر ۲۰۰۱: قانون پاتریوت ۱۹ نوامبر ۲۰۰۱: قانون امنیت هوانوردی و حمل‌ونقل ۸ ژانویه ۲۰۰۲: قانون «هیچ کودکی عقب نماند» ۹ مارس ۲۰۰۲: قانون ایجاد شغل و کمک به کارگران ۲۰۰۲ ۲۷ مارس ۲۰۰۲: قانون اصلاح تأمین مالی دوحزبی فعالیت‌های انتخاباتی (مک‌کین-فاینگلد) ۳۰ ژوئیه ۲۰۰۲: قانون ساربنز-آکسلی ۲۰۰۲ ۶ اوت ۲۰۰۲: قانون تجارت ۲۰۰۲ ۱۶ اکتبر ۲۰۰۲: قانون مجوز بهره‌گیری از نیروی نظامی علیه عراق ۲۱ اکتبر ۲۰۰۲: قانون صلح سودان ۲۹ اکتبر ۲۰۰۲: قانون کمک به رأی‌دهی آمریکا ۲۵ نوامبر ۲۰۰۲: قانون امنیت میهن ۱۷ دسامبر ۲۰۰۲: قانون دولت الکترونیکی ۲۰۰۲ ترکیب حزبی سنا هنگام آغاز این دوره، سنا ۵۰–۵۰ تقسیم شده بود. رأی تعیین‌کننده معاون رئیس‌جمهور و سپس جابه‌جایی حزبی جیم جفوردز موجب شد اکثریت سنا در طول دوره سه بار تغییر کند: ۳ تا ۲۰ ژانویه ۲۰۰۱: اکثریت دموکرات (با رأی تعیین‌کننده ال گور) ۲۰ ژانویه تا ۶ ژوئن ۲۰۰۱: اکثریت جمهوری‌خواه (با رأی تعیین‌کننده دیک چینی) ۶ ژوئن ۲۰۰۱ تا پایان دوره: اکثریت دموکرات (با پیوستن جفوردز به فراکسیون دموکرات، ۵۱–۴۹) در اکتبر ۲۰۰۲ با درگذشت پل ولستون و سپس پیروزی جیم تلنت در نوامبر ۲۰۰۲، جمهوری‌خواهان دوباره اکثریت عددی را به دست آوردند، اما چون سنا در تعطیلات بود سازماندهی مجدد تا آغاز یکصد و هشتمین دوره کنگره انجام نشد. مجلس نمایندگان حزب جمهوری‌خواه در سراسر دوره اکثریت مجلس نمایندگان را در اختیار داشت. سهم نهایی آرا نزدیک به ۵۱٫۵ درصد برای جمهوری‌خواهان و ۴۸٫۵ درصد برای دموکرات‌ها بود. رهبری سنا رئیس سنا: ال گور (د)، تا ۲۰ ژانویه ۲۰۰۱؛ دیک چینی (ج)، از ۲۰ ژانویه ۲۰۰۱ رئیس موقت: رابرت سی. برد (د)، تا ۲۰ ژانویه ۲۰۰۱؛ استروم تورموند (ج)، ۲۰ ژانویه تا ۶ ژوئن ۲۰۰۱؛ رابرت سی. | ## جمع‌بندی | برد (د)، از ۶ ژوئن ۲۰۰۱ رهبری جمهوری‌خواه رهبر: ترنت لات — رهبر اقلیت تا ۲۰ ژانویه ۲۰۰۱؛ رهبر اکثریت ۲۰ ژانویه تا ۶ ژوئن ۲۰۰۱؛ رهبر اقلیت از ۶ ژوئن ۲۰۰۱ ویپ: دن نیکلز — با همان الگوی تغییر سمت رئیس کنفرانس جمهوری‌خواه: ریک سنتوروم دبیر کنفرانس جمهوری‌خواه: کی بیلی هاچیسون رئیس کمیته مبارزات انتخاباتی سنای جمهوری‌خواه: بیل فریست رئیس کمیته سیاست‌گذاری جمهوری‌خواه: لری کریگ رهبری دموکرات رهبر: تام دشل — رهبر اکثریت تا ۲۰ ژانویه ۲۰۰۱؛ رهبر اقلیت ۲۰ ژانویه تا ۶ ژوئن ۲۰۰۱؛ رهبر اکثریت از ۶ ژوئن ۲۰۰۱ ویپ: هری رید — با همان الگوی تغییر سمت رئیس کمیته سیاست‌گذاری دموکرات: بایرون دورگن دبیر کنفرانس دموکرات: باربارا میکولسکی رئیس کمیته مبارزات انتخاباتی سنای دموکرات: پتی موری معاون ارشد ویپ دموکرات: جان برو مجلس نمایندگان رئیس مجلس: دنیس هسترت (ج) رهبری اکثریت (جمهوری‌خواه) رهبر اکثریت: دیک ارمی ویپ اکثریت: تام دیلی معاون ارشد ویپ: روی بلانت رئیس کنفرانس جمهوری‌خواه: جی.سی.