موضوع مقاله: رابرت ریمن | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # رابرت ریمن | مقدمه: رابرت ریمن (به انگلیسی: Robert Ryman)؛ (زاده ۳۰ مه ۱۹۳۰ - درگذشته ۸ فوریه ۲۰۱۹) نقاش آمریکایی بود که با جنبش‌های نقاشی تک‌رنگ، مینیمالیسم و هنر مفهومی شناخته می‌شد. | ## بخش 1: رابرت ریمن | او بین سال‌های ۱۹۴۸ و ۱۹۴۹ در مؤسسه پلی‌تکنیک تنسی در کوکویل، و بین سال‌های ۱۹۴۹ تا ۱۹۵۰ در کالج جورج پیبادی، نوازندگی ساکسوفون را آموخت. هم‌زمان اتاقی را در خانه یک نوازنده ویولنسل روسی اجاره کرد، و برای تأمین مخارج زندگی به‌عنوان نگهبان در موزه هنرهای مدرن مشغول به‌کار شد. ریمن که شیفته آثار اکسپرسیونیستی انتزاعی تازه‌به‌دست‌آمده مارک روتکو، ویلم دی کونینگ، کلیفورد استیل، جکسون پولاک و بارنت نیومن شده بود، به نقاشی علاقه‌مند شد. از سال ۱۹۵۳ تا ۱۹۶۰، در موزه هنرهای مدرن به‌عنوان نگهبان کار کرد تا به نقاشی نزدیک شود. او تجربه نقاشی خود را در سال ۱۹۵۳، با خرید لوازم هنری از یک فروشگاه محلی در آپارتمانش شروع کرد.Storr, 1993, p. باربارا لی دیامونشتاین نویسنده و تهیه‌کننده تلویزیونی دو بار با او مصاحبه کرد، یک بار در سال ۱۹۷۹، برای نگارش کتاب و تولید ویدئو برای در دنیای هنر نیویورک، و بار دیگر در سال ۱۹۹۴، برای فیلم در دنیای هنر. او در سال ۲۰۰۹ در پروژه هنری «مرا پیدا کن» ساخته جما آلاوا، به همراه هنرمندانی چون لارنس واینر، مریل واگنر و پل کوس شرکت کرد. مشهورترین نقل قول او این است که «این سؤال که چه چیزی را باید نقاشی کنیم مهم نیست، فقط باید بدانیم چگونه نقاشی کنیم». آن‌ها در سال ۱۹۶۴ صاحب یک پسر به نام اتان ریمن شدند که مهندس صدا و یک هنرمند است. اما خود او ترجیح می‌داد که «رئالیست» شناخته شود، زیرا علاقه‌ای به ایجاد اثری خیال‌پردازانه نداشت، بلکه فقط به ارائه موادی که در ترکیب‌بندی‌ها به کار می‌برد، و به ارزش اسمی آن‌ها علاقه داشت. | ## بخش 2: رابرت ریمن | همان‌طور که در بیانیه‌ای برای نمایشگاهی در سال ۲۰۱۰ در گالری پیس نوشت: «من یک نقاش تصویر نیستم. من با نور و فضای واقعی کار می‌کنم و از آن‌جایی که نور جنبه مهمی از نقاشی است، همیشه مشکلاتی را نیز به همراه دارد.» اکثر آثار او دارای قلم‌مویی انتزاعی تحت‌تأثیر اکسپرسیونیسم، با رنگ سفید یا مایل به سفید بر روی بوم مربع یا سطوح فلزی هستند. ریمن که محقق هنر و رسانه بود؛ روی بوم، کتانی، فولاد، آلومینیوم، پلکسی گلاس، لومازیت، وینیل، فایبرگلاس، کاغذ راه‌راه، کرباس، کاغذ روزنامه، کاغذ دیواری، ورق فایبر، مواد کامپوزیتی به‌نام تخته گاتور، تخته پر، کاغذ دست‌ساز و آکریلوین نقاشی یا طراحی می‌کرد. او در رنگ‌آمیزی از رنگ روغن، اکریلیک، انکاستیک، اکریلیک لاسکو، کازئین، مینا، پاستل، پاستل روغنی، گرافیت، گواش و مینا استفاده می‌کرد. در سال‌های ۱۹۶۸–۱۹۶۹، مجموعه‌ای از ترکیبات کلاسیک خود را که شامل نقاشی‌های چندصفحه‌ای بر روی نوع خاصی از کاغذ به نام روبند سطحی (یک لایه نازک و سبک از فایبرگلاس یا سایر الیاف نبافته با استحکام بالا) بود، خلق کرد. ریمن برای هر کار در این سری، پیکربندی از ورق‌های سفید خامه‌ای و سنگین از کاغذ را با چسب نواری به دیوار چسباند، ورق‌ها را با رنگ اکریلیک سفید براق رنگ کرد، وقتی ورق‌ها خشک شدند، نوار را جدا کرد و روی فوم کوره نصب کرد. لبه رنگ ساخته‌شده که خطوط کلی نوار ماسک را ردیابی می‌کرد و کاغذ پاره‌شده به‌جا مانده گواه روند آفرینش هنری او است. از حدود سال ۱۹۷۵ تا ۲۰۰۳، ریمن اغلب نقاشی‌های خود را با براکت‌های فلزی به دیوار می‌چسباند. او هر مجموعه از براکت‌ها را به‌طور خاص برای هر قطعه طراحی می‌کرد و آن‌ها را به کمک یک آهنگر محلی می‌ساخت. چاپ اگر چه ریمن بیش‌تر به‌خاطر نقاشی‌هایش شناخته می‌شود، اما چاپ و حکاکی‌ها، آکواتین‌ها، لیتوگرافیها، تابلوهای ابریشمی و نقش برجسته‌ها را نیز تجربه کرد. | ## بخش 3: رابرت ریمن | مانند نقاشی‌هایش، چاپ‌های او به آسانی با سطوح تک‌رنگ مربع‌شکل که ارزش‌ها، بافت‌ها و جلوه‌های رنگ‌های مختلف سفید و دیگر رنگ‌های چاپ‌شده روی کاغذ و آلومینیوم را نشان می‌دهند، قابل شناسایی هستند. ریمن از سال ۱۹۶۹ به بعد، با کار روی ویژگی‌های خاص هر رسانه تصویری، قلمروی جدیدی از ساخت نسخه‌ها را با حداقل مواد، مورد آزمایش قرار داد. ریمن در کارهای چاپی خود به‌دنبال کنترل بافت سطوح بود؛ به‌گونه‌ای که تا پایان کار خود به کاوش ادامه می‌داد. مانند نقاشی‌هایش، چاپ‌های او نیز بینندگان را ملزم به توجه، نگاه دقیق و مشاهده ظرافت‌ها می‌کنند. نمایشگاه‌ها ریمن در سال ۱۹۶۷، در سن ۳۶ سالگی، اولین نمایش انفرادی خود را در گالری پل بیانچینی در نیویورک برگزار کرد. آثار ریمن در اسناد ۵ (۱۹۷۲)، ۶ (۱۹۷۷)، و ۷ (۱۹۸۲)، در کاسل، در دوسالانه ونیز (۱۹۷۶، ۱۹۷۸، ۱۹۸۰ و ۲۰۰۷)، و در دوسالانه ویتنی (۱۹۷۷، ۱۹۹۵، ۱۹۷۷، ۱۹۸۷) ارائه شد. در سال‌های ۱۹۹۳–۱۹۹۴، بزرگ‌ترین نمایشگاه گذشته‌نگر تا به امروز از نقاشی‌های ریمن، به سرپرستی رابرت استور، در گالری تیت، موزه ملی سنترو د آرته رینا سوفیا در مادرید، موزه هنر مدرن نیویورک، موزه سانفرانسیسکو به نمایش گذاشته شد. مجموعه‌ها موزه هنرهای معاصر سابق در شافهاوزن، سوئیس (در سال ۲۰۱۴ بسته شد) دارای بزرگ‌ترین مجموعه عمومی از آثار ریمن بود، که به‌طور دائم ۲۹ قطعه از آثار ریمن، از سال ۱۹۵۹ تا ۲۰۰۷ را به نمایش می‌گذاشت. دیگر موزه‌های مهمی که آثار او را جمع‌آوری می‌کنند عبارتند از: موزه هنر مدرن نیویورک. در سال ۲۰۰۹ کتاب رابرت ریمن با نام «متون انتقادی از سال ۱۹۷۶» منتشر شد که توسط ویتوریو کولایزی و کارستن شوبرت ویرایش شد، و توسط رایدینگ هاوس منتشر شد. | ## جمع‌بندی | مجموعه‌ای جامع از بیش از ۶۰ مقاله و نقد نمایشگاهی در یک جلد گردآوری شده‌است، و شامل متون برخی از تأثیرگذارترین مورخان هنر و منتقدان زمان او مانند ایو آلن بویس، دونالد بی.