موضوع مقاله: بیماری پارکینسون در جنوب آسیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # بیماری پارکینسون در جنوب آسیا | مقدمه: علاوه بر این، چندین مطالعه شیوع بالاتری را در زنان مشاهده کرده‌اند که با داده‌های جهانی که شیوع کلی بالاتری را در مردان نشان می‌دهد، در تضاد است. | ## بخش 1: بیماری پارکینسون در جنوب آسیا | در مقایسه با اکثر نقاط جهان، به نظر می‌رسد کشورهای آسیای جنوبی (از جمله هند، پاکستان، نپال، بوتان، مالدیو، افغانستان، سریلانکا و بنگلادش) در پایین‌ترین حد شیوع پارکینسون قرار دارند. در طول چند سال گذشته، میزان پارکینسون در آسیای جنوبی افزایش یافته است، به این معنی که مطالعه این بیماری پاتولوژیک در این جمعیت‌ها از اهمیت بالایی برخوردار است. از آنجایی که علائم حرکتی کاملاً قابل مشاهده هستند، معمولاً به عنوان مبنای اولیه برای تشخیص PD، به ویژه زوال حرکات ارادی همراه با سفتی عضلانی، استفاده می‌شوند. لرزش، بی‌ثباتی وضعیتی، دیستونی و اختلالات گفتاری از شایع‌ترین علائم حرکتی در موارد PD هستند و به شدت مورد تحقیق قرار گرفته‌اند تا روش‌های کارآمدی برای مدیریت آنها توسعه یابد. برعکس، علائم غیرحرکتی، از جمله زوال شناختی، افسردگی و اختلالات خواب، به‌طور دقیق مورد مطالعه قرار نگرفته‌اند. بسیاری از این عوارض قبل از علائم حرکتی، ۱۰ سال قبل از تشخیص رسمی ایجاد می‌شوند و با پیشرفت بیماری، نسبتاً دست و پا گیرتر می‌شوند. اگرچه علت دقیق بیماری پارکینسون (PD) هنوز به‌طور کامل شناخته نشده است، تحقیقات نشان می‌دهد که ترکیبی از عوامل ژنتیکی و محیطی در بروز آن نقش دارند. از جنبه ژنتیکی، تاکنون حدود ۹۰ گونه ژنتیکی شناسایی شده‌اند که می‌توانند خطر ابتلا به پارکینسون را افزایش دهند و بین ۱۶ تا ۳۶ درصد از موارد پارکینسون غیر تک‌ژنی را توضیح می‌دهند. به عنوان مثال، تحقیقات نشان می‌دهد که عدم مصرف سیگار یا «غیرسیگاری بودن» می‌تواند با افزایش خطر ابتلا به بیماری پارکینسون مرتبط باشد، هرچند مکانیزم دقیق آن هنوز مشخص نیست. در مجموع، PD نتیجه تعامل پیچیده‌ای میان استعداد ژنتیکی و عوامل محیطی است و درک بهتر این تعاملات می‌تواند به پیشگیری و درمان مؤثرتر این بیماری کمک کند. مطالعات متعددی نشان داده‌اند که شیوع متفاوت پارکینسون بین گروه‌های قومی به تفاوت در تعداد نورون‌های ملانینه‌شده در ماده سیاه مربوط می‌شود. مطالعات نشان می‌دهند که در میان جمعیت هندی، تعداد نورون‌های ملانینه‌شده در ماده سیاه مغز حدود ۴۰٪ کمتر از جمعیت‌هایی با منشأ اروپایی است. با این حال، برخلاف انتظار، این نورون‌ها در طول افزایش سن به میزان قابل توجهی از بین نمی‌روند و از دست رفتن آن‌ها نسبتاً محدود است. اگرچه حجم بخش در این جمعیت کمتر است، هندی‌ها تمایل دارند چگالی نورونی و تعداد کل نورون‌ها در این منطقه بالاتر باشد. این ویژگی ممکن است یکی از دلایل توضیح‌دهنده نرخ پایین‌تر بروز بیماری پارکینسون در میان این جمعیت باشد، زیرا چگالی بالاتر نورون‌ها می‌تواند تا حدی اثرات کاهش نورون‌های ملانینه‌شده را جبران کند. با این حال، این فرضیه هنوز نیازمند مطالعات بیشتر و تحقیقات جامع‌تر است تا بتوان رابطه دقیق میان ویژگی‌های ساختاری ماده سیاه و شیوع بیماری پارکینسون در جمعیت‌های مختلف را تأیید کرد. یکی از اجزای اصلی ساختار این اجسام لوی ، آلفا-سینوکلئین است که در شرایط پاتولوژیک فسفریله شده و به دنبال آن تجمع می‌یابد. در شرایط عادی، آلفا-سینوکلئین عمدتاً بدون باز شدن باقی می‌ماند و برخی از قسمت‌های پروتئین در ساختارهای مارپیچ آلفا تا می‌شوند، با این حال، در پارکینسون، ساختار آمیلوئیدی صفحه بتا به خود می‌گیرد که بسیار مستعد تجمع است. به دلیل تفاوت‌های غذایی، آسیای جنوبی‌ها تمایل به مصرف سطوح بالاتری از کورکومین، یک عامل آنتی‌اکسیدانی و ضد التهابی قوی، دارند که مشاهده شده است تجمع آلفا-سینوکلئین را کاهش می‌دهد. با این حال، تنوع در آسیب‌شناسی‌های LB و آلفا-سینوکلئین در جمعیت آسیای جنوبی به شدت مورد مطالعه قرار گرفته و نیاز به بررسی بیشتر دارد. محدودیت‌های تحقیق قومی مشابه بسیاری از بیماری‌های دیگر، عوامل خطر ژنتیکی برای پارکینسون از طریق مطالعات ارتباط گسترده ژنومی (GWAS) بررسی شده‌اند و هنوز هم بررسی می‌شوند. اگرچه پایگاه داده GWAS مطالعات ژنتیکی را متحول کرده است، اما این مطالعات نمایش دقیقی از تنوع ژنتیکی جمعیت جهانی نیستند، زیرا بیشتر نمونه‌های موجود در این مجموعه داده‌ها از جمعیت‌هایی با پیشینه اروپایی هستند. به‌طور ویژه در بیماری پارکینسون، اکثر ژن‌هایی که با هر دو نوع خانوادگی و تک‌ژنی این بیماری مرتبط شناخته شده‌اند، در افراد با تبار اروپایی شایع‌تر هستند. علاوه بر این، بسیاری از گونه‌های ژنتیکی جدید که از طریق مطالعات گسترده ارتباط ژنتیکی (GWAS) شناسایی شده‌اند و تقریباً ۲۵٪ از وراثت‌پذیری بیماری را توضیح می‌دهند، عمدتاً در مطالعاتی کشف شده‌اند که جمعیت مورد بررسی آن‌ها تنها شامل افراد با تبار اروپایی بوده است. | ## بخش 2: بیماری پارکینسون در جنوب آسیا | این محدودیت در تنوع جمعیت‌شناختی تحقیقات، مانع از آن شده است که یافته‌های ژنتیکی به‌طور کامل به جمعیت‌های سایر قومیت‌ها تعمیم داده شوند. در نتیجه، درک ما از نقش ژنتیک در بروز پارکینسون در جمعیت‌های غیر اروپایی هنوز ناقص است و نیاز به مطالعات متنوع‌تر و شامل گروه‌های قومی مختلف دارد تا بتوان تصویری جامع‌تر از عوامل ژنتیکی مؤثر بر این بیماری ارائه کرد. تشخیص تشخیص پارکینسون بر اساس معیارهای تعریف‌شده‌ای است و معمولاً، همان‌طور که گفته شد، بر اساس اولین علائم حرکتی است. این شامل کندی شروع حرکات ارادی و برادی‌کینزی به همراه یک علامت دیگر از جمله لرزش یا سفتی عضلانی است. هر علامتی که می‌تواند نشان‌دهنده بیماری‌های دیگر مانند سندرم پارکینسون باشد، باید در فرایند غربالگری حذف شود زیرا اثرات پاتولوژیک متفاوتی در مقایسه با پارکینسون دارند. علاوه بر این، باید حداقل سه معیار مانند شروع یک‌طرفه، عدم تقارن مداوم که بیشتر سمت شروع را تحت تأثیر قرار می‌دهد و پاسخ مثبت به درمان با لوودوپا وجود داشته باشد. تفاوت‌های اپیدمیولوژیک در موارد پارکینسون تحت تأثیر میانگین دانش در مورد پارکینسون در بین جمعیت‌ها قرار دارد. به دلیل عدم آگاهی از علائم، پارکینسون اغلب در جمعیت‌های آسیای جنوبی کمتر گزارش می‌شود. مطالعه‌ای که به بررسی دانش پارکینسون در آسیا پرداخته است، نشان داد که در جمعیت هند در مقایسه با جمعیت‌های آسیای شرقی، آگاهی زیادی در مورد علائم غیرحرکتی وجود ندارد. علاوه بر این، هندی‌ها نمی‌دانستند که لرزش علامتی ضروری برای تشخیص بیماری پارکینسون نیست. همچنین اشاره شده است که آسیای جنوبی، به ویژه شبه قاره هند، در مقایسه با میانگین جهانی، سن شروع بیماری پارکینسون پایین‌تری داشته است. از آنجا که تشخیص تا حدودی به علائم خودگزارشی متکی است، این شکاف در دانش می‌تواند ارائه دقیق تنوع در جمعیت آسیای جنوبی را دشوار کند و همچنین به مانعی برای درک چگونگی بروز متفاوت این بیماری تبدیل شود. [ نیازمند منبع ] تنوع قومی مطالعات مربوط به بیماری پارکینسون در جمعیت‌های جنوب آسیایی نشان داده‌اند که تفاوت‌های قومی در هر دو گروه علائم حرکتی و غیرحرکتی مشاهده می‌شود. این جمعیت‌ها به نظر می‌رسد بیشتر مستعد تجربه نوعی از بیماری با غالبیت حالت سختی-آکینتیک هستند تا نوع غالب بر لرزش، به این معنا که آغاز حرکت‌ها کند و تن عضلانی دچار سفتی است. این نوع سختی-آکینتیک با خطر بالاتر برای اختلالات شناختی و کاهش عملکرد حرکتی مرتبط شده است. علائم غیرحرکتی (NMS) در بیماران پارکینسون جنوب آسیایی به ندرت مطالعه شده‌اند، شامل چند مطالعه که نرخ شیوع برخی علائم غیرحرکتی رایج در پاکستان را بررسی کرده‌اند. در چند سال اخیر، مطالعات گسترده‌ای انجام شده است که بینش‌های بیشتری دربارهٔ درک ژنتیکی و تفاوت‌ها در جمعیت‌های جنوب آسیایی ارائه می‌دهند. همراه با بسیاری از ژن‌های دیگر، ژن‌های زیر نیز در جمعیت‌های جنوب آسیایی با بیماری پارکینسون مرتبط شناخته شده‌اند و با درک بیشتر امتیازهای ریسک چندژنی بررسی می‌شوند. در زمینه بیماری پارکینسون، موتاسیون‌های GBA با شیوع بالاتری نسبت به سایر ژن‌های مرتبط با PD مشاهده می‌شوند. اگرچه مکانیسم دقیق اثرات موتاسیون‌های GBA و نقش آن‌ها در پارکینسون هنوز مشخص نشده است، مکانیسم‌های پیشنهادی شامل کسب عملکرد غیرطبیعی یا از دست دادن عملکرد این ژن هستند. به‌طور کلی، تصور می‌شود که GBA جهش‌یافته تجمع پیدا کرده و عملکرد لیزوزوم را مختل می‌کند و در نتیجه مسیرهای اتوفاژی که برای تجزیه α-سینوکلئین در نورون‌های دوپامینرژیک حیاتی هستند، دچار اختلال می‌شوند. تنها چند مطالعه به بررسی شیوع واریانت‌های GBA در جمعیت‌های جنوب آسیایی پرداخته‌اند و بیشتر آن‌ها روی بیماران هندی متمرکز بوده‌اند. نتایج این مطالعات نشان می‌دهند که واریانت‌های GBA در جمعیت هندی نسبت به جمعیت‌های اروپایی کمتر شایع هستند. از میان تمامی واریانت‌ها، بیماران هندی حامل موتاسیون p.Leu444Pro تمایل به شروع زودهنگام PD و داشتن سابقه خانوادگی مثبت نشان داده‌اند. | ## بخش 3: بیماری پارکینسون در جنوب آسیا | با این حال، شیوع این موتاسیون نیز نسبتاً پایین است، که نشان می‌دهد واریانت p.Leu444Pro و به‌طور کلی موتاسیون‌های GBA نقش محدودی در پاتوژنز PD در جمعیت هندی دارند. پارکین پروتئین PARKIN که توسط ژن PARK2 کدگذاری می‌شود، یک لیگاز یوبیکوئیتین است که در پردازش و همچنین تخریب پروتئین نقش دارد و برای کنترل کیفیت پروتئین‌ها ضروری است. جهش در PARKIN منجر به از دست رفتن عملکرد و در نتیجه تجمع سوبسترای لیگاز شده و باعث تخریب نورون‌های دوپامینرژیک در جسم سیاه می‌شود. نکته مهم این است که این جهش‌ها شایع‌ترین علت بیماری پارکینسون زودرس اتوزومال مغلوب (EOPD) در بیماری‌های خانوادگی با فراوانی تخمینی ۵۰٪ بوده‌اند. به‌طور مقایسه‌ای، شیوع جهش‌ها در PARKIN، به‌طور خاص با نگاه به جمعیت هند، که در EOPD نقش دارند، در موارد خانوادگی ۱۰٪ و در موارد اتوزومال مغلوب ۲۵٪ بوده است. گونه‌های G1239C و G1281A، به‌طور خاص، در فرکانس‌های بالا وجود دارند و هر دو در راندمان اتصال PARKIN به زیرلایه آن اختلال ایجاد می‌کنند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که این موتاسیون‌ها نقش نسبتاً محدودی در بروز بیماری در جمعیت‌های عمومی دارند، اما برای موارد خانوادگی اهمیت بالایی دارند. مطالعات انجام شده در جنوب آسیا، به ویژه روی جمعیت هندی، نشان داده‌اند که تاکنون هیچ موردی از بیماران پارکینسون با موتاسیون در ژن SNCA گزارش نشده است. علاوه بر این، شواهد اولیه حاکی از آن است که جمعیت‌های با منشأ هندی نسبت به سایر جمعیت‌ها شیوع کمتری از موتاسیون‌های ژن PARKIN دارند. با این حال، این مطالعات هنوز محدود به نمونه‌های کوچک و مناطق خاص هستند و نیازمند تحقیقات گسترده‌تر و شامل دیگر کشورهای جنوب آسیا می‌باشند تا بتوان تصویر دقیق‌تری از نقش ژنتیک در بروز پارکینسون در این جمعیت‌ها ارائه داد. اختلال در عملکرد LRRK2 به دلیل جهش در ژن آن، به عنوان یک عامل خطر ژنتیکی برای اشکال خانوادگی و پراکنده PD و همچنین ایجاد اشکال اتوزومال غالب دیررس PD مرتبط دانسته شده است. فعالیت بالای LRRK2 بیماری‌زا با مرگ نورون‌های دوپامینرژیک، نقص در سنتز پروتئین، آسیب اکسیداتیو و موارد دیگر مرتبط است. گزارش شده است که انواع این کیناز، به ویژه جهش p.G2019S، در بین جمعیت‌ها شیوع متفاوتی دارد، اما در بیشتر جمعیت‌های آسیایی، از جمله آسیای جنوبی، گزارش شده است که این جهش‌ها وجود ندارند. با این حال، در مطالعات جدیدتر که ژنوم جمعیت‌های قومی متعدد را به‌طور جامع‌تری غربالگری کرده‌اند، چهار نوع جدید LRRK2 خاص جمعیت هند یافت شده است، با این فرض که اهمیت این جهش‌ها هنوز ارزیابی نشده است. Leu444Pro (GBA) آنزیم لیزوزومی که گلوکوزیل سرامید را به گلوکز تجزیه می‌کند یکی از شایع‌ترین جهش‌های نشان داده شده در پاتوژنز بیماری پارکینسون کمتر شایع است، اما با شروع زودتر بیماری پارکینسون و سابقه خانوادگی مثبت مرتبط است G1239C (پارکینگ) لیگاز یوبیکوئیتین که در فرآوری پروتئین استفاده می‌شود (برای کنترل کیفیت پروتئین‌ها مهم است) هر دو پلی‌مورفیسم به‌طور قابل توجهی با بیماری پارکینسون پراکنده و خانوادگی مرتبط هستند. چاه‌ها به‌ویژه منبع رایجی برای آب آشامیدنی در این مناطق هستند و معمولاً بیشتر در معرض آلودگی با نوروتوکسین‌ها قرار دارند. آب موجود در این چاه‌ها می‌تواند عامل انتقال عوامل عفونی و تجمع آفت‌کش‌ها از خاک به آب زیرزمینی باشد. هرچند شواهد قوی نیست، اما مشاهده شده که جمعیت‌هایی که به چاه‌ها به‌عنوان منبع اصلی آب متکی هستند، خطر بالاتری برای ابتلا به بیماری پارکینسون دارند. [نیاز به منبع] کشاورزی و کار با حیوانات مزرعه‌ای نیز منبع بالقوه‌ای از نوروتوکسین‌ها به‌شمار می‌روند و با افزایش قابل توجه خطر ابتلا به بیماری پارکینسون مرتبط هستند. به دلیل لباس‌های سبک که کشاورزان می‌پوشند و همچنین مدت زمان طولانی قرار گرفتن در معرض رطوبت و دمای بالا، آفت‌کش‌ها علاوه بر استنشاق، راحت‌تر از طریق پوست جذب می‌شوند. به‌طور خاص، غذاهای آسیای جنوبی سرشار از آنتی‌اکسیدان‌هایی هستند که کمتر مورد مطالعه قرار گرفته‌اند، اما تصور می‌شود که به‌طور بالقوه نقش محافظتی در پارکینسون دارند. علاوه بر خواص آنتی‌اکسیدانی، کورکومین موجود در زردچوبه، علاوه بر سایر نقش‌های محافظتی، به حذف رادیکال‌های آزاد نیز کمک می‌کند. نشان داده شده است که در موش‌های تحت درمان با MTPT که دچار آسیب‌شناسی شبه پارکینسون شدند، کورکومین توانست تخریب نورون‌های دوپامینرژیک جسم مخطط را معکوس کند. | ## جمع‌بندی | همچنین نشان داده شده است که این آنتی‌اکسیدان فعالیت مونوآمین اکسیداز-B را که به نوبه خود برای افزایش سطح دوپامین عمل می‌کند، تا حد زیادی مهار می‌کند.