موضوع مقاله: سرمایه‌گذاری در جمهوری آذربایجان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سرمایه‌گذاری در جمهوری آذربایجان | مقدمه: فضای کلی سرمایه‌گذاری در آذربایجان علیرغم چالش‌های قابل توجه همچنان رو به رشد است. | ## بخش 1: سرمایه‌گذاری در جمهوری آذربایجان | در سال‌های اخیر، این کشور تلاش‌هایی برای ادغام کامل‌تر در بازار جهانی و جذب سرمایه‌گذاری خارجی انجام داده است. تاریخچه تاریخ اولیه چندین شرکت و کارآفرین خارجی در اواخر قرن نوزدهم به قفقاز آمدند. سرمایه‌گذاری شرکت‌های خارجی، به ویژه شرکت‌های غربی در آذربایجان از اواخر قرن نوزدهم آغاز شد. برادران زیمنس تقریباً همزمان با ورود برادران نوبل به صنعت نفت باکو، با معدن مس در گدابای آشنا شدند. شرکت زیمنس و هالسکه ای‌جی در دهه‌های ۱۸۵۰ و ۱۸۶۰ قراردادی برای ساخت و نگهداری خطوط تلگراف در روسیه، از جمله قفقاز، منعقد کرده بود. دلیل این امر این بود که تمرکز اصلی صنعتی این شرکت نه معدن، بلکه خدمات تلگراف، ارتباطات و تولید برق بود. آنها این صنعت را به عنوان یک تجارت خصوصی برادران زیمنس - ورنر، کارل و والتر - اداره می‌کردند. آنها معادن و کارخانه‌ها را بازسازی کردند، یک سیستم راه‌آهن، روستاها و پل‌ها ساختند. | ## بخش 2: سرمایه‌گذاری در جمهوری آذربایجان | در سال ۱۸۶۵ آنها یک کارخانه ذوب مس ساختند و در سال ۱۸۷۳ آن را با یک راه‌آهن باریک ۶ کیلومتری به معدن متصل کردند. شرکت راه‌آهن آذربایجان و شرکت آلمانی زیمنس هنوز در تلاشند تا همکاری خود را افزایش دهند. کیلومتر خط تلگراف هند و اروپایی از لندن به کلکته در سال ۱۸۶۷، که بخشی از آن از خاک آذربایجان می‌گذشت. [ نیازمند منبع ] برادران نوبل اولین شرکت خارجی است که در «صنعت نفت باکو» سرمایه‌گذاری می‌کند. [ نیازمند منبع ] تا اوایل قرن بیستم، شرکت برادران نوبل، شرکت پیشرو در آذربایجان بود. این شرکت از بیش از ۲۰ شرکت تابعه با مجموع سرمایه‌گذاری بیش از ۱۳۰ میلیون روبل در سال ۱۹۱۷ تشکیل شده بود نفت آذربایجان سرمایه‌گذاری بزرگی برای برادران نوبل بود، اما همچنین عامل مهمی در اقتصاد سوئد و جهان بود. برادران روتچیلدز برادران روچیلد در ۱۶ مه ۱۸۸۳ انجمن صنعت و تجارت نفت دریای خزر و دریای سیاه را تأسیس کردند. وزیر دارایی دولت، مایکل استروسکی، در ماه سپتامبر به همراه برادرش، نمایشنامه‌نویس الکساندر استروسکی (۱۸۱۸–۱۸۸۳)، برای بحث در مورد مسائل مربوط به نفت به باکو آمد. | ## بخش 3: سرمایه‌گذاری در جمهوری آذربایجان | تاریخ مدرن این توافقنامه در ۲۰ سپتامبر ۱۹۹۴ در کاخ گلستان باکو امضا شد پس از آن، این توافقنامه به عنوان قرارداد قرن نامگذاری شد. در ۲۴ سپتامبر ۱۹۹۴، در جلسه‌ای با حضور سران کشورها و دولت‌های کشورهای مستقل مشترک‌المنافع (CIS)، حیدر علی‌اف اسنادی را امضا کرد. ۱۳ شرکت (آموکو، بی‌پی، مک‌درموت، یونوکال، سوکار، لوک‌اویل، استات‌اویل، اکسون، تی‌پی‌او، پنزویل، ایتوچو، رامکو، دلتا) از ۸ کشور (آذربایجان، ایالات متحده آمریکا، بریتانیای کبیر، روسیه، ترکیه، نروژ، ژاپن، عربستان سعودی) در امضای قرارداد قرن شرکت کردند. تیم اگار، وزیر انرژی بریتانیا؛ جان براون، بی‌پی؛ رئیس‌جمهور حیدر علی‌اف؛ بیل وایت، معاون وزیر انرژی ایالات متحده؛ آسام جعفری، بانک توسعه اسلامی، مترجم بی‌پی؛ استانیسلاو پوگاچ، وزارت سوخت و انرژی روسیه؛ نبیل الخویتر، دی ان کی ال؛ تام همیلتون، پنزویل؛ مترجم بریتانیا؛ لوک اویل، یوهان نیک ولد، استات اویل؛ جان ایمله، یونوکال؛ ناطق علی اف، سوکار؛ توماس یانگ، سفیر بریتانیا؛ سیتکی سانجار، شرکت نفت ترکیه. ردیف عقب: ریچارد کازلریچ، سفیر ایالات متحده؛ الدار نمازوف، مشاور رئیس‌جمهور؛ حسن حسنوف، وزیر امور خارجه در امضای قرارداد حضور داشتند. این قرارداد مستلزم سرمایه‌گذاری در مجموع ۷٫۴ میلیارد دلار طی ۳۰ سال در سه میدان نفتی است. بخش غیرنفتی نیز ۴۵٫۳٪ یا ۲۱٫۱ میلیارد دلار از کل این سرمایه‌گذاری را به خود اختصاص داده است. | ## جمع‌بندی | پس از امضای «قرارداد قرن»، ۳۱ قرارداد بین‌المللی مرتبط با سایر میدان‌ها در بخش آذربایجانی دریای خزر با سایر شرکت‌های نفتی امضا شد.