موضوع مقاله: ایراواتی کاروه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ایراواتی کاروه | مقدمه: ایراواتی کاروه (۱۵ دسامبر ۱۹۰۵– ۱۱ اوت ۱۹۷۰) یک جامعه‌شناس، مردم‌شناس، متخصص آموزش و نویسنده هندی اهل مهاراشترا، هند بود. | ## بخش 1: ایراواتی کاروه | دوران اولیه زندگی و تحصیل ایراواتی کاروه در ۱۵ دسامبر ۱۹۰۵ در یک خانواده ثروتمند چیتپاوان برهمین متولد شد. والدینش نام او را از رودخانه ایراوادی در برمه گرفتند؛ جایی که پدرش، گانش هاری کارمارکار، برای شرکت پنبه برمه کار می‌کرد. او از هفت سالگی به مدرسه شبانه‌روزی دخترانه هوزورپاگا در پونه رفت و سپس در کالج فرگوسن به تحصیل در رشته فلسفه پرداخت و در سال ۱۹۲۶ از آنجا فارغ‌التحصیل شد. او سپس برای مطالعه جامعه‌شناسی از طرف جی اس گوری در دانشگاه بمبئی بورسیه داکشینا را دریافت کرد و در سال ۱۹۲۸ مدرک کارشناسی ارشد را با پایان‌نامه‌ای در مورد موضوع کاست خودش با عنوان چیتپاوان برهمن - یک مطالعه قومی گرفت. اگرچه شوهرش از یک خانواده متشخص اجتماعی برهمن بود، اما این ازدواج با تأیید پدرش روبرو نشد، چراکه امیدوار بود دخترش با خانواده حاکم یک ایالت شاهزاده نشین ازدواج کند. پدر دینکار با تصمیم پسرش برای فرستادن او به آلمان برای مطالعات بیشتر، مخالفت کرد. دینکار دوندو کاروه در مدت اقامتش در آلمان، که در نوامبر ۱۹۲۸ آغاز شد، مخارج خود را با وام جیوراج مهتا، یکی از اعضای کنگره ملی هند، تأمین کرد. | ## بخش 2: ایراواتی کاروه | یک دهه یا بیشتر قبل از آن در مؤسسه انسان‌شناسی، وراثت انسانی و اصلاح نژاد کایزر ویلهلم تحصیل کرد، دو سال بعد در رشته شیمی آلی دکترا گرفت و سپس نزد همسرش در هند بازگشت. شوهر ایراواتی یک آتئیست بود و بازدیدهای خود از زیارتگاه هندو به ویتوبا در پاندارپور را به‌عنوان احترام به «سنت» و نه اعتقاد توضیح داد. به گفته ناندینی ساندار، کاروه اولین زن انسان‌شناس در هند بود، رشته‌ای که در هند در زمان حیاتش عموماً مترادف با جامعه‌شناسی بود. او علایق آکادمیک گسترده‌ای از جمله انسان‌شناسی، انسان‌سنجی، سرم‌شناسی، هندشناسی و دیرین‌شناسی و همچنین گردآوری ترانه‌های محلی و ترجمه اشعار فمینیست داشت. او اساساً باعث یک مبادله فرهنگی شد که از چندین مکتب فکری الهام گرفته بود و از برخی جهات از تکنیک‌های استفاده شده توسط ویلیام هالس ریورز تقلید می‌کرد. این تأثیرات شامل هندشناسی کلاسیک، قوم‌شناسی که توسط بوروکرات‌های راج بریتانیا انجام می‌شد و همچنین انسان‌شناسی زیستی مبتنی بر اصلاح نژاد آلمانی بود. ساندار خاطرنشان می‌کند که "تا اواخر سال ۱۹۶۸ او اعتقادش را به اهمیت نقشه‌برداری گروه‌های اجتماعی مانند زیرکاست‌ها بر اساس داده‌های آنتروپومتریک و آنچه در آن زمان "ژنتیک" نامیده می‌شد، حفظ کرد". | ## بخش 3: ایراواتی کاروه | کاروه سال‌ها به عنوان رئیس گروه جامعه‌شناسی و مردم‌شناسی در کالج دکن دانشگاه پونا خدمت کرد. او ریاست بخش مردم‌شناسی کنگره ملی علوم را بر عهده داشت که در دهلی نو در سال ۱۹۴۷ برگزار شد. مطالعه جمجمه‌ها و نظریه نژادی نازی‌ها ایراواتی روی پایان‌نامه‌ای که فیشر به او سپرده بود کار می‌کرد: اثبات اینکه اروپایی‌های سفیدپوست منطقی‌تر و خردمندتر، و در نتیجه از نظر نژادی برتر از اروپایی‌های غیرسفیدپوست هستند. فیشر فرض کرده بود که اروپایی‌های سفیدپوست دارای جمجمه‌های نامتقارن هستند تا لوب‌های پیشانی راست بزرگ‌تری را در خود جای دهد، که ظاهراً نشانه‌ای از هوش بالاتر بود. ایراواتی نه‌تنها فرضیه فیشر را رد کرد، بلکه نظریه‌های آن مؤسسه و دیدگاه‌های غالب آن دوران را نیز به چالش کشید. ایراواتی با شجاعت یافته‌های خود را ارائه کرد و با برانگیختن خشم استاد راهنمایش، مدرک تحصیلی خود را به خطر انداخت. | ## جمع‌بندی | فیشر پایین‌ترین نمره را به او داد، اما پژوهش او به شکلی انتقادی و علمی، استفاده از تفاوت‌های انسانی برای توجیه تبعیض را رد کرد.