موضوع مقاله: جولیانو پیساپیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جولیانو پیساپیا | مقدمه: جیولیانو پیساپیا (؛ زادهٔ ) وکیل و سیاست‌مدار اهل ایتالیا، شهردار پیشین میلان، عضو پیشین پارلمان ایتالیا و عضو پیشین پارلمان اروپا است. | ## بخش 1: جولیانو پیساپیا | به عنوان سیاست‌مدار، او عضو دو حزب چپ بوده است، اول دموکراسی پرولتری و سپس حزب بازآفرینی کمونیست؛ در انتخابات شهرداری میلان، او با حمایت یک ائتلاف بزرگ چپ‌گرا و پس از پیروزی در انتخابات مقدماتی ائتلاف چپ میانه با حمایت قوی نیکی وندولا از چپ اکولوژی آزادی توانست موفق شود. به عنوان وکیل، او در چندین پرونده برجسته با پیامدهای سیاسی شرکت داشته است، از جمله پرونده رهبر پ.ک.ک عبدالله اوجالان و پرونده‌ای که پس از مرگ فعال ضد جهانی‌سازی کارلو جولینی، که توسط پلیس در جریان اجلاس گروه ۸ بیست و هفتم کشته شد، برگزار شد. زندگی جیولیانو پیساپیا پسر وکیل جیان دومنیکو پیساپیا است، که در تدوین قانون آیین دادرسی کیفری ایتالیا در سال ۱۹۸۹ مشارکت داشته است. پس از داوطلبی در جمعیت صلیب سرخ و دانشجویی در رشته پزشکی، کارگری در یک کارخانه شیمیایی، معلمی در مرکز نگهداری نوجوانان بکاریا و کارمندی در یک بانک، نهایتاً به تحصیل در رشته‌های علوم سیاسی و حقوق پرداخت و مدرک دوتایی مدرک در علوم سیاسی و حقوق دریافت کرد و به دفتر وکالت پدرش پیوست. فعالیت پیساپیا به عنوان وکیل ارتباط نزدیکی با تعهدات سیاسی او داشت و در چندین پرونده با پیامدهای سیاسی آشکار شرکت کرد. به عنوان مثال، او از آرنالدو فورلانی در دوران رسوایی تانجنتوپولی دفاع کرد، فعال اُویدیو بومپرسی را در پرونده قتل لوییجی کالابریزی نمایندگی کرد، خانواده ضد جهانی فعال کارلو جولینی را (که توسط پلیس در جریان اجلاس گروه ۸ بیست و هفتم کشته شد) و همچنین دختر داویده چزاره ("Dax") که در سال ۲۰۰۳ توسط یک نئونازی کشته شد. او همچنین در پرونده‌های بین‌المللی شرکت داشته است، به ویژه در دفاع از عبدالله اوجالان، رهبر سازمان مسلح کرد پ.ک.ک. | ## بخش 2: جولیانو پیساپیا | در سال ۱۹۹۵ جیان دومنیکو پیساپیا درگذشت و جیولیانو از نامزدی در انتخابات‌های منطقه‌ای خودداری کرد تا بر دفتر وکالت پدرش تمرکز کند. با این حال، در سال ۱۹۹۶ به حزب بازآفرینی کمونیست به رهبری فائوستو برتینوتی پیوست و به پارلمان انتخاب شد. به عنوان عضو پارلمان، در سال ۱۹۹۸ به اعتمادنامه به دولت چپ میانه رومانو پرودی رأی داد، با وجود تصمیم برتینوتی برای رأی مخالف (تصمیمی که در نهایت منجر به استعفای پرودی شد). پس از شکست دولت پرودی، پیساپیا مدتی در یک اردوگاه پناهندگان در مرز آلبانی داوطلب شد. در سال ۲۰۱۱، با حمایت چپ اکولوژی آزادی و حزب دموکراتیک، او نامزد جناح چپ برای شهرداری میلان شد (یک پایگاه سنتی جناح راست و سیلویو برلوسکونی) و شهردار مستقر لتزیا موراتی را در ۳۰ مه شکست داد. در ژوئن ۲۰۱۰، پیساپیا اولین کسی بود که نامزدی خود را برای شهرداری میلان ثبت کرد، برای انتخاباتی که سال بعد برگزار می‌شد. تعدادی از نخبگان فرهنگی و سیاسی میلان بلافاصله حمایت خود را از پیساپیا اعلام کردند. | ## بخش 3: جولیانو پیساپیا | در ۱۴ نوامبر، او در انتخابات مقدماتی ائتلاف چپ میانه به رهبری حزب دموکراتیک شرکت کرد، با حمایت نیکی وندولا از چپ اکولوژی آزادی، و به طور غیرمنتظره پیروز شد (با دریافت ۴۵٪ آرا) با وجود اینکه عضو واقعی PD نبود. در آغاز کمپین، شهردار مستقر لتزیا موراتی به عنوان نامزد مورد علاقه در نظر گرفته می‌شد. میلان به طور سنتی پایگاه جناح راست و محل تولد حزب سیلویو برلوسکونی است (که موراتی عضو آن است) و همچنین نماد اتحاد بین برلوسکونی و اومبرتو بوسی از لگا نورد، حزبی که استقلال بیشتر شمال ایتالیا را ترویج می‌کند. هر دو بوسی و برلوسکونی بارها اعلام کردند جناح چپ شانسی برای پیروزی در انتخابات میلان ندارد و خود برلوسکونی نیز فعالانه در کمپین مشارکت کرد، احتمالاً برای تأیید جذابیت خود برای مردم ایتالیا با بهره‌گیری از نتایج آنچه که باید یک رقابت آسان می‌بود. از آنجایی که برلوسکونی اخیراً در چندین موضوع جنجالی از جمله به اصطلاح درگاه روبی درگیر بوده است، بسیاری از ناظران انتخابات میلان را به عنوان یک همه‌پرسی برای ارزیابی حمایت مردمی از سیاست‌های برلوسکونی توصیف کردند. این موضوع توجه زیادی به این انتخابات خاص جلب کرد (یکی از بسیاری از انتخابات اداری که در همان روزها در مکان‌های مختلف ایتالیا برگزار شد). | ## جمع‌بندی | از آنجا که هیچ یک بیش از ۵۰٪ نبودند، یک دور رو در رو دوم برای ۲۹–۳۰ مه برنامه‌ریزی شد.