aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: مرگ لیو فان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مرگ لیو فان | مقدمه: لیو فان (به زادهٔ اکتبر ۱۹۶۰ – درگذشته در ۱۴ فوریه ۲۰۲۰)一线抗疫群英谱：柳帆 معاون سرپرستار بیمارستان ووجانگ در ووهان، هوبئی بود. | ## بخش 1: مرگ لیو فان | والدین و برادرش پیش از او بر اثر ابتلا به ویروس کرونا جان باختند که بسیاری از کاربران این واقعه را «انقراض خانوادگی» (灭门) توصیف کردند. از سوی دیگر، درگذشت برادرش، چانگ کای، که کارگردانی سرشناس بود، واکنش‌های اینترنتی گسترده‌ای به همراه داشت و یاد او گرامی داشته شد. واکنش‌های اولیه بیمارستان به مرگ او با انتقادات شدیدی مواجه شد، به‌طوری که بیمارستان و دولت ووهان مجبور به صدور بیانیه‌هایی برای توضیح شرایط پیرامون مرگ او شدند. زندگی در سال ۲۰۱۶، لیو پس از رسیدن به سن بازنشستگی، در اتاق تزریقات سرپایی بیمارستان ووجانگ مجدداً استخدام شد. در سال ۲۰۱۷، پس از تعطیلی این واحد، او به‌عنوان پرستار اتاق تزریقات به مرکز خدمات بهداشت جامعه خیابان لی‌یوان، وابسته به بیمارستان، منتقل شد. | ## بخش 2: مرگ لیو فان | در ۷ فوریه، در بخش غربی بیمارستان ووجانگ به کووید-۱۹ مبتلا شد و همان روز در بیمارستان بستری گردید. پیش از درگذشت لیو فان، هر دو والدین و برادرش نیز بر اثر ابتلا به ویروس کرونا جان خود را از دست دادند. جنجال‌ها پس از درگذشت خبر درگذشت او در ابتدا به‌سرعت در اینترنت منتشر شد، زیرا گفته می‌شد که وی هنگام مراقبت از بیماران مبتلا به کووید-۱۹ دسترسی به تجهیزات حفاظتی اولیه نداشته است و هر دو والدینش نیز بر اثر این ویروس جان خود را از دست داده‌اند. مرگ او همچنین مورد توجه قرار گرفت، زیرا او نخستین پرستاری بود که بر اثر کووید-۱۹ درگذشت، در طول هفته سال نوی چینی در حال خدمت بود و در روز ولنتاین جان باخت، درحالی‌که والدینش پیش از او درگذشته بودند و تنها برادرش در بخش مراقبت‌های ویژه بستری بود. این خبر بعدها از سوی سانسورچیان رسمی به عنوان «شایعه ساختگی» اعلام شد، که ادعا می‌کردند هیچ‌یک از این گفته‌ها صحت ندارند و افرادی که این خبر را منتشر کرده‌اند، از سوی «قدرت‌های خارجی» هدایت شده‌اند. | ## بخش 3: مرگ لیو فان | جزئیات این ماجرا بعداً تأیید شد و واکنش‌های بیشتری را برانگیخت، به‌ویژه هنگامی که مشخص شد او و کارگردان مشهور، چانگ کای، خواهر و برادر بودند. خبر درگذشت زودهنگام او توجهات گسترده‌ای را به خود جلب کرد، زیرا گزارش شده بود که تمام چهار عضو خانواده او به دلیل کمبود تخت‌های بیمارستانی بر اثر همان بیماری جان خود را از دست داده‌اند، درحالی‌که تنها پسرش که در بریتانیا تحصیل می‌کرد از این سرنوشت جان سالم به در برد و وصیت‌نامه‌ای که با لحنی تند و عاطفی خطاب به شرایطش نوشته شده بود، توسط دوستانش منتشر شد. یکی دیگر از جنجال‌های مرتبط با مرگ او زمانی بروز کرد که بیمارستانش به «اقدامات ضد انسانی»، «تحقیر سازمان یافته پرستاران» و «سرزنش ضمنی او برای مرگش» متهم شد. | ## جمع‌بندی | عباراتی که توسط بیمارستان در یک مصاحبه استفاده شد، مانند «او فقط یک پرستار تزریقات بود»، «بیمارستان او را در یک شغل خط مقدم قرار نداده بود» و «بیمارستان به شدت از تمامی کارکنان می‌خواهد که از خود مراقبت کنند»، با انتقادات شدید مواجه شد.
موضوع مقاله: دعد حداد | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # دعد حداد | مقدمه: به عنوان روزنامه‌نگار در مجلهٔ «جیش الشعب» کار کرد، کارمند ادارهٔ مرکزی آمار در دمشق شد و به عنوان مصحح زبانی و ادبی در چاپخانه‌های وزارت فرهنگ، تا زمان مرگش باقی ماند. | ## بخش 1: دعد حداد | در طول حیات ادبی خود سه مجموعه شعر و پنج نمایشنامه نوشت که آخرین مجموعه شعرش چندماه پس از درگذشتش چاپ شد. زندگی و پیشه دعد محمد رشاد حداد در ۱۴ آوریل ۱۹۳۷ در لاذقیه در خانواده‌ای سرشناس و تحصیل‌کرده به دنیا آمد. در دوران کودکی به مطالعه زیاد پرداخت و پس از مطالعات، شروع به نوشتن شعر موزون و سپس نثر کرد، مانند بسیاری از معاصرانش. دربارهٔ مسیر شعری‌اش گفته است که: «از اوایل جوانی شعر می‌گفتم و با شعرهای قافیه‌دار کلاسیک شروع می‌کردم، سپس از بحور و اوزان شعری شدم و به سمت شعر آزاد رفتم… گاهی شعر قافیه‌دار می‌گویم، اما نمی‌دانم چگونه به شعر منثور تبدیل می‌شود.» تحصیلات ابتدایی خود را در مدرسهٔ فرانسیسکن در لاذقیه گذراند و پس از آن، او و خانواده‌اش اول به دمشق رفتند سپس به لاذقیه برگشتند، به دلیل کار پدرش. به دمشق بازگشت و به دانشکدهٔ ادبیات - گروه زبان عربی - دانشگاه دمشق پیوست، اما تحصیلات دانشگاهی خود را به پایان نرساند. دربارهٔ اشتیاقش به شعر، یک بار گفت: «شعر، این وابستگی زیبا، لذت‌بخش‌ترین وابستگی‌هاست، این دنیای من است که دوستش دارم… من در شعرم به دنبال قاره‌ای از آزادی مطلق هستم.» حداد به عنوان مصحح زبانی و ادبی در چاپخانه‌های وزارت فرهنگ کار کرد. | ## بخش 2: دعد حداد | همچنین به عنوان روزنامه‌نگار برای مجلهٔ نظامی «جیش الشعب» کار کرد، سپس کارمند در ادارهٔ مرکزی آمار شد. در سال ۱۹۸۱ اولین اثر شعری او به نام «اصلاح خطای مرگ» منتشر شد که واکنشی به مرگ خواهرش، شاعر نبیهه حداد بود. حداد به نمایشنامه‌نویسی روی آورد و آثار بسیاری در این ژانر نوشت که از مهم‌ترین آن‌ها می‌توان به «دوتا روی زمین، یکی در آسمان»، «فروشندهٔ گل‌های خشک‌شده»، «حباب صابون»، «داستانم را به تو خواهم گفت» و «فرود با چتر بسته» اشاره کرد. در سال ۱۹۸۷ دومین مجموعه شعر او با نام «لقمه نانی برایم کافی است» در ۱۹۸۱ منتشر شد. سومین و آخرین مجموعه شعر او، «درختی که به زمین خم می‌شود» تا چند ماه پس از مرگش در ۱۹۹۱ منتشر نشد. او مقدمهٔ آثار کامل چاپ‌شده حداد را در سال ۲۰۱۷ با عنوان «منم آن که از شدت شعر گریانم» نوشت. | ## بخش 3: دعد حداد | در این مجموعه، عبدالحمید چهارمین مجموعه شعری را که حداد برایش فرستاده بود رونمایی کرد و او آن را با عنوان «آنجا نور هست» در آن گنجاند که حداد در طی ژوئیه و اوت ۱۹۸۷ نوشته بود. در «معجم البابطین برای شاعران عربی در دو قرن نوزدهم و بیستم» دربارهٔ او آمده است: «در اشعارش رؤیای آزادی و آرزوی رهایی با اندوهی پنهان و احساس از دست دادن روبرو می‌شود… عناوین مجموعه‌های شعرش، نظام انسانی است که در برابر عوامل ناامیدی‌هایی که در کلمات و تصاویر او وجود دارد، مقاومت می‌کند. او همسایهٔ شاعر بندر عبدالحمید در خیابان العابد در منطقهٔ صالحیه در مرکز دمشق بود. در دمشق در انزوا زندگی می‌کرد، در منطقه‌ای بین منطقه السبع بحرات، میدان نجمه و مرجه. | ## جمع‌بندی | برادرش مروان حداد (۱۹۳۵ – ۲۰۱۷)، کارگردان و خواهرش شاعر نبیهه حداد (۱۹۲۹ – ۱۹۷۷) شاعر بود.
موضوع مقاله: ربکا اس. هالستد | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ربکا اس. هالستد | مقدمه: ربکا استیونز «بکی» هالستد (متولد ۱۹۵۹) افسر سابق ارتش ایالات متحده و اولین زن فارغ‌التحصیل وست پوینت است که افسر عمومی شد. | ## بخش 1: ربکا اس. هالستد | او سی و چهارمین رئیس مهمات و فرمانده مرکز مهمات و مدارس ارتش ایالات متحده در آبردین پرووینگ گراند، مریلند بود. فرمانده، ستاد فرماندهی و گروهان، گردان مهمات ۸۰، فورت لوئیس، واشینگتن؛ فرمانده، گروهان مهمات ۶۳، گردان مهمات ۸۰، فورت لوئیس، واشینگتن; و افسر مواد، گردان مهمات ۸۰، فورت لوئیس، واشینگتن. | ## بخش 2: ربکا اس. هالستد | توپخانه مأموریت‌های بعدی او نیز عبارت بودند از: افسر مأموریت، شاخه مهمات، فرماندهی پرسنل ارتش، الکساندریا، ویرجینیا؛ کمک‌کننده در اردوگاه نظامی، فرماندهی پشتیبانی تسلیحات ترکیبی و فورت لی، ویرجینیا؛ افسر عملیات پشتیبانی و افسر اجرایی گردان، گردان پشتیبانی پیشروی ۵۲۶، لشکر ۱۰۱ هوابرد، فورت کمبل، کنتاکی؛ افسر ستاد تدارکات و دستیار افسر اجرایی معاون رئیس ستاد تدارکات ارتش ایالات متحده؛ فرمانده، گردان پشتیبانی ۳۲۵، لشکر ۲۵ پیاده، پادگان اسکوفیلد، هاوایی؛ فرمانده، فرماندهی پشتیبانی لشکر ۱۰ کوهستان (DISCOM)، فورت درام، نیویورک، ازجمله وظیفه به‌عنوان افسر ستاد تدارکات (C-4) برای نیروهای ائتلاف در افغانستان در طول عملیات آزادی پایدار. در سپتامبر ۲۰۰۴ او به‌عنوان فرمانده فرماندهی پشتیبانی سپاه سوم (COSCOM) منصوب شد، ازجمله اعزام به عراق برای جنگ عراق. | ## بخش 3: ربکا اس. هالستد | در طول تصدی خود، او در برنامه‌ریزی تلاش ارتش برای ساده‌سازی زمینه‌های حرفه‌ای مهمات، حمل‌ونقل و تأمین با ایجاد یک شعبه تدارکات ترکیبی شرکت کرد. | ## جمع‌بندی | به‌عنوان بخشی از ابتکار عمل تنظیم مجدد و بسته شدن پایگاه (BRAC)، این ساده‌سازی شامل بسته شدن مرکز مهمات در میدان آزمایش آبردین و انتقال آن به فورت لیبود.
موضوع مقاله: فلورس سیرا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فلورس سیرا | مقدمه: فلورس سیرا ای فورتونی (زادهٔ ۲۵ آوریل ۱۹۶۳ – درگذشته در ۱۸ ژانویه ۱۹۹۷) پرستار اسپانیایی و کارگر امدادی برای پزشکان بدون مرز بود که در رواندا توسط جبهه میهن‌پرستان رواندا (RPF) همراه با دو تن از همکارانش، مانوئل مادرازو و لوئیس والتوئنا به قتل رسید. | ## بخش 1: فلورس سیرا | زندگی‌نامه فلورس سیرا در ترمپ به دنیا آمد و در لاس پالماس زندگی می‌کرد، جایی که به عنوان پرستار در مرکز بهداشتی اسکالریتاس مشغول به کار بود. او توسط پزشکان بدون مرز که یک سازمان غیردولتی بود، برای کار در رواندا انتخاب شد به دلیل صلاحیت‌های حرفه‌ای بالا و تجربه‌های پیشین در کمک‌رسانی به رواندا اعزام شد. او در نوامبر ۱۹۹۶ به منطقه دریاچه بزرگ آفریقا منتقل شد تا در یک اقدام اضطراری شرکت کند. او همراه با یک پزشک به نام مانوئل مادرازو از سویل و یک عکاس به نام لوئیس والتوئنا از مادرید کار می‌کرد. | ## بخش 2: فلورس سیرا | پس از اتمام مأموریت، او خواست تا در منطقه بماند و بر روی پروژه‌ای برای کمک به بیمارستان‌های کوچک در آفریقا و به‌ویژه در رواندا که کشوری در وضعیت سیاسی و اجتماعی سختی قرار بود، کار کند. اوایل سال ۱۹۹۷، کشور هنوز درگیر جنگ اول کنگو بود و به نیروهای لوران کابیلا کمک می‌کرد. قتل در شب ۱۸ ژانویه ۱۹۹۷، فلورس سیرا، مانوئل مادرازو و لوئیس والتوئنا (که به عنوان مدیر امور اداری و لجستیک فعالیت می‌کرد) در خانه جدیدی که در روهنگری در شمال‌غرب رواندا، نزدیک مرز با زئیر و اوگاندا مستقر شده بودند، به ضرب گلوله کشته شدند. سوسورو آویدیلو، چهارمین عضو تیم اسپانیایی، جان سالم به در برد زیرا در گومه، زئیر حضور داشت. | ## بخش 3: فلورس سیرا | در سال ۲۰۰۳، یک سازمان مستقر در مانرسا که به پروژه‌های همبستگی اختصاص داشت، با نام «خانه فلورس سیرا برای همبستگی و صلح» ایجاد شد. این سازمان هدف دارد فرهنگ صلح را ترویج دهد و فضایی برای پروژه‌های همبستگی شهر فراهم کند. در آوریل ۲۰۰۷، مانرسا با شرکت پاول روسساباگینا، مدیر هتل د میل کولین در کیگالی، که هزاران رواندی را از نسل‌کشی نجات داد و الهام‌بخش فیلم ۲۰۰۴ هتل رواندا بود، به فلورس سیرا ادای احترام کرد. در سال ۲۰۱۵، خانواده فلورس سیرا جایزه سانتی ویدال را از صلیب سرخ مانرسا دریافت کردند که به افراد و نهادها برای تجربه‌هایشان در زمینه همبستگی اهدا می‌شود. | ## جمع‌بندی | جایزه بین‌المللی عکاسی انسانی لوئیس والتوئنا از سال ۱۹۹۷، سازمان غیردولتی پزشکان بدون مرز (شاخه اسپانیایی پزشکان بدون مرز) به‌طور سالیانه جایزه بین‌المللی عکاسی انسانی لوئیس والتوئنا را به یاد لوئیس والتوئنا، مانوئل مادرازو و فلورس سیرا که در رواندا در سال ۱۹۹۷ به قتل رسیدند و مرسدس ناوارو، کارگر امدادی که در بوسنی در سال ۱۹۹۵ به قتل رسید، اهدا می‌کند.
موضوع مقاله: لوئیس کنرینگ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لوئیس کنرینگ | مقدمه: لوئیس مارتین لورت کنرینگ (زادهٔ ۱ مارس ۱۸۲۴ – درگذشته در ۱ آوریل ۱۸۹۱) سرپرست، بازرس بیمارستان، شبان‌خواهر و پرستار دانمارکی بود. | ## بخش 1: لوئیس کنرینگ | او که از سوی شاهزاده لوئیز مأمور شد تا مؤسسه‌های شبان‌خواهران در آلمان، سوئد و فرانسه را بررسی کند، با هدف ایجاد چنین مؤسسه‌ای در دانمارک، اولین زن دانمارکی بود که در رشته پرستاری آموزش دید. وی کودکی نحیف بود که زمستان‌های خود را بیشتر در خانه پدر و مادرش در رندزبرگ، واقع در شلسویگ دانمارک، که پدرش در آنجا به عنوان مأمور گمرک فعالیت می‌کرد، سپری می‌کرد و تابستان‌ها را در مزرعه پدربزرگ و مادربزرگش در رونگستد که در شمال کپنهاگ قرار داشت، می‌گذراند. به دلیل وضعیت نامناسب سلامتی، او به‌ندرت به مدرسه می‌رفت و در خانه تحت تعلیم مادر و دیگر معلمان خصوصی و خواهرش قرار داشت. از ۱۳ سالگی، او به‌طور منظم در مراسم کلیسا شرکت می‌کرد و پس از درگذشت مادرش در ۱۸۳۹، به دین و مذهب پایبندتر شد. در جریان جنگ اول شلسویگ، وی سه سال را (۱۸۴۸–۱۸۵۱) در کپنهاگ گذراند و در آنجا در محافلی که او را به فعالیت‌های خیریه ترغیب می‌کردند، پذیرفته شد. پس از چند سال اقامت در نوی‌اشتات در زاکسن، به کپنهاگ بازگشت و به عنوان بازرس و مدیر انجمن مراقبت از کودکان منصوب شد و مسئولیت ۴۰۰ کودک را بر عهده گرفت. | ## بخش 2: لوئیس کنرینگ | این کار آسان نبود و او از محافل مختلف درخواست کمک کرد که در این میان با شاهزاده لوئیز آشنا شد. کنرینگ در دوران اقامتش در نوی‌اشتات، به فردی نیکوکار به نام آمالیه زیویکینگ در کمک به فقرا در هامبورگ یاری می‌رساند. همچنین از خانه شبان‌خواهران در کایزرس‌ورت، در نزدیکی دوسلدورف که در ۱۸۳۶ توسط تئودور فلیدنر و همسرش فریدریکه تأسیس شده بود، بازدید کرد. او از شیوه شبان‌خواهران که به زنان اجازه می‌داد ضمن مراقبت از بیماران، الهیات و مهارت‌های پرستاری را نیز بیاموزند، الهام گرفت. در ۱۸۶۱، شاهزاده لوئیز در جستجوی زنی دانمارکی بود که بتواند یک مؤسسه شبان‌خواهران را در دانمارک اداره کند. به توصیه نیکولای گوتلیب بلادل، کشیش کلیسای گارنیزون، کپنهاگ، کنرینگ را انتخاب کرد که پس از بازدید از مؤسسه شبان‌خواهران در استکهلم این سمت را پذیرفت. | ## بخش 3: لوئیس کنرینگ | در مارس ۱۸۶۳، او نخستین شبان‌خواهر دانمارکی شد که توسط فلیدنر در کایزرس‌ورت منصوب گردید. در ابتدا چهار خواهر (پرستار) در آن فعالیت می‌کردند، اما این مؤسسه به‌سرعت رشد کرد و طی دو سال نخست، ظرفیت ۶۳ بیمار و ۱۷ خواهر را فراهم نمود. در ۱۸۶۵، مکان جدیدی برای این مؤسسه خریداری شد و در ۱۸۷۳، ساختمان امروزی مؤسسه شبان‌خواهران افتتاح گردید. کنرینگ در اداره این مؤسسه، شیوه‌ای سخت‌گیرانه و سنتی داشت و در برخورد با بیماران مرد مشکل داشت. دو همکار مرد او در اعتراض به این اوضاع مؤسسه را ترک کردند، اما او همچنان احترام همکاران زن خود را حفظ می‌کرد و با توصیه ملکه لوئیز، شیوه مدیریت خود را تعدیل نمود. | ## جمع‌بندی | او مؤسسه‌ای پویا را به یادگار گذاشت که در سراسر کشور از شبکه‌ای گسترده از حمایت‌ها برخوردار بود.
موضوع مقاله: پت فوت | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پت فوت | مقدمه: او از سال ۱۹۵۹ تا ۱۹۸۹ خدمت کرد و در سال ۱۹۸۶ به درجه سرتیپی رسید و مقام‌های بسیاری را برای زنان در ارتش ایالات متحده دارد. | ## بخش 1: پت فوت | والدین او، اولین سیدنا ووماک فوت و هنری الکساندر فوت ارشد، هر دو در زمانی که فوت کودک بود برای شرکت تنباکو آمریکا کار می‌کردند. او در دانشگاه ویک فارست تحصیل کرد و در سال ۱۹۵۳ لیسانس هنر را در رشته جامعه‌شناسی گرفت. فوت همچنین دارای مدرک کارشناسی ارشد در اداره امور عمومی و دولتی از دانشگاه شیپنسبورگ و دکترای افتخاری حقوق از دانشگاه ویک فارست است. او همچنین فارغ‌التحصیل سال ۱۹۸۰ از برنامه اجرایی دانشگاه ویرجینیا و فارغ‌التحصیل سال ۱۹۸۵ از مرکز رهبری خلاق است. تحصیلات نظامی او شامل تکمیل دوره پایه افسری ارتش زنان، دوره پیشرفته افسری ارتش آجودان، دانشکده فرماندهی و ستاد کل ارتش ایالات متحده و کالج جنگ ارتش است. خدمات نظامی فوت پست‌های فرماندهی و ستادی مختلفی داشت که در انتصاب او به‌عنوان ژنرال فرماندهی فورت بلوار، ویرجینیا به اوج رسید. سایر وظایف کلیدی شامل فرماندهی گردان آموزش پایه دوم، مدرسه و مرکز آموزشی پلیس نظامی ارتش ایالات متحده، فورت مک کللان، آلاباما. | ## بخش 2: پت فوت | خدمت به‌عنوان مدیر سیستم‌های مدیریت پرسنل، گروه فرماندهی و مدیریت، کالج جنگ ارتش ایالات متحده، پادگان کارلایل، پنسیلوانیا؛ و فرمانده، تیپ ۴۲ پلیس نظامی، ارتش ایالات متحده، اروپا و ارتش هفتم ایالات متحده. در سایر مأموریت‌های کلیدی، فوت در سال ۱۹۶۷ در دفتر اطلاعات در ستاد ارتش ایالات متحده، ویتنام خدمت کرد و پس از بازگشت به ایالات متحده، وظایف افسر اجرایی، شاخه سپاه ارتش زنان با اداره پرسنل افسری، دفتر عملیات پرسنل را بر عهده گرفت. او در طول انتقال به نیروی کاملاً داوطلبانه و در سال‌های اولیه افزایش استفاده از زنان در ارتش، افسر طرح‌ها و برنامه‌ها با دفتر مدیر، سپاه ارتش زنان بود. دستاوردها، جوایز و تزیینات فوت در طول دوران حرفه‌ای خود دستاوردهای قابل توجه زیادی داشت. فوت همچنین اولین فرمانده تیپ زن در اروپا بود و در سال ۱۹۸۶ اولین بازرس زن در ارتش شد. هنگامی که فوت در سال ۱۹۸۶ به درجه سرتیپی ارتقا یافت، او یکی از تنها چهار ژنرال زن در ارتش ایالات متحده شد. جوایز و تزیینات فوت شامل مدال خدمت برجسته ارتش، لژیون افتخار با خوشه برگ بلوط، مدال ستاره برنزی، مدال خدمات شایسته با دو خوشه برگ بلوط، مدال تقدیر ارتش با خوشه برگ بلوط، و نشان شناسایی ستاد کل ارتش است. | ## بخش 3: پت فوت | دولت آلمان نشان Erste Klasse و نشان افتخار شایستگی جمهوری فدرال آلمان را به‌خاطر خدماتش به‌عنوان فرمانده گروه ۴۲ پلیس نظامی، از ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۵ به او اعطا کرد. در دسامبر ۱۹۹۶، او دوباره به وظیفه فراخوانده شد تا به‌عنوان معاون دبیر هیئت بررسی ارشد ارتش در مورد آزار جنسی خدمت کند. در ۱ اکتبر ۱۹۹۷، فوت به وضعیت بازنشستگی بازگشت و تا ژوئیه ۱۹۹۸ به‌عنوان مشاور در دفتر وزیر ارتش خدمت کرد و به رهبران نظامی و سازمان‌های مختلف در مورد گزارش هیئت بررسی ارشد، یافته‌ها و توصیه‌های آن توضیح داد. از سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۷، او به‌عنوان رئیس اتحاد برای دفاع ملی، یک سازمان غیرانتفاعی که از زنان در ارتش حمایت می‌کند، خدمت کرد. او همچنان یکی از سخنگویان فعال ارتش و سایر سازمان‌ها در رابطه با نقش زنان در خدمات نظامی است. | ## جمع‌بندی | از سال ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۱ و دوباره از ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۲، فوت در کمیسیون یادبودهای نبرد آمریکا خدمت کرد.
موضوع مقاله: نلی ویکس | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نلی ویکس | مقدمه: موریل اودسا نلی ویکس (زادهٔ ۲۶ اوت ۱۸۹۶درگذشته در ۱۱ مه ۱۹۹۰) پرستار و ماما از باربادوس بود که در زمینهٔ حقوق زنان فعالیت داشت. | ## بخش 1: نلی ویکس | او که برای دستمزد بیشتر و پروژه‌های رفاه اجتماعی تلاش می‌کرد، در دهه ۱۹۴۰ به سیاست روی آورد، این درحالی بود که در آن زمان اکثر زنان در باربادوس فعالیت سیاسی نداشتند. هرچند او سه بار در دهه ۱۹۴۰ برای کسب کرسی در مجلس نمایندگان باربادوس نامزد شد اما موفقیتی به دست نیاورد، با این حال در سال ۱۹۵۸ به عضویت وِستری کریست‌چرچ درآمد و سال‌ها در این سمت خدمت کرد. زندگی اولیه موریل اودسا نلی والکات در ۲۶ اوت ۱۸۹۶ در منطقه سنت مایکل، باربادوس در مستعمره باربادوس از هند غربی بریتانیا زاده شد. او در مای لردز هیل، سنت مایکل، باربادوس به همراه ۱۲ خواهر و برادرش رشد یافت و در دبستان بل‌مونت تحصیل کرد. پس از اتمام آموزش متوسطه در دبیرستان لینچ، او در حالی که در بیمارستان عمومی قدیمی باربادوس کار می‌کرد، پرستاری آموخت و دوره مامایی را در آسایشگاه سنت مایکل گذراند. با هدف بهبود مراقبت‌های درمانی، او مدرسه پرستاری بالینی و مدرسه آشپزی برای زنان را تأسیس کرد. او همچنین در گروه کُر برای شادی‌بخشی به بیماران که توسط هارولد راک تأسیس شده بود، مشارکت داشت. | ## بخش 2: نلی ویکس | این گروه از طریق موسیقی‌درمانی بیماران بستری در خانه‌های کودکان، بیمارستان‌ها، خانه‌ها یا زندان‌ها را تشویق می‌کرد. او در پروژه‌های مختلف رفاه اجتماعی، از جمله لیگ دورکاس که مهارت‌های شغلی را برای کارگران ترویج می‌داد و انجمن پیشرفت همگانی سیاهان مشارکت داشت و برای افزایش حقوق معلمان و پرستاران تلاش می‌کرد. والکات با چارلز ناتانیل ویکس، که یکی از کهنه‌سربازان جنگ جهانی اول بود ازدواج کرد. آن‌ها با همکاری یکدیگر یک کسب‌وکار تهیه غذا راه‌اندازی کردند و در ادارهٔ هتل‌هایی چون هتل استعماری، هتل ریتز، هتل استاندارد و بوفه ویکس فعالیت داشتند. پس از دهه‌ها کار در حوزه پرستاری و پذیرایی، ویکس دریافت که برای بهبود وضعیت زنان، آن‌ها باید در سیاست‌گذاری مشارکت داشته باشند. با وجود انتقادهای گسترده به باورهای صریح او در مورد برابری، او در سال ۱۹۴۲ به عنوان نمایندهٔ حوزه سنت جورج، باربادوس برای مجلس نمایندگان باربادوس نامزد شد. در همان سال، زنان باربادوس حق رأی و شرکت در انتخابات پارلمانی را دریافت کردند، البته به شرط داشتن دارایی یا درآمد سالانهٔ حداقل ۲۰ پوند. | ## بخش 3: نلی ویکس | در گردهمایی انتخاباتی او در ۱۳ اکتبر، تمام سخنرانان زن بودند، اما او بار دیگر شکست خورد. او در سال ۱۹۴۶ بار دیگر برای حوزه سنت جورج نامزد شد اما باز هم موفق نشد، هرچند که در سال ۱۹۵۸ به عنوان عضو وستری کریست‌چرچ انتخاب شد. در سال ۱۹۵۹، او یکی از بنیان‌گذاران لیگ زنان حزب کارگر باربادوس بود و به عنوان نخستین معاون رئیس آن خدمت کرد. در دوران عضویت در وِستری، ویکس برای اجرای استانداردهای حداقل دستمزد، افزایش حقوق کارمندان دولتی از جمله آتش‌نشانان، پرستاران، پلیس‌ها، پستچی‌ها و معلمان، تأسیس خدمات عمومی و ملزم‌سازی دولت به تأمین وعده‌های غذایی مغذی برای افرادی که تحت سرپرستی دولت بودند، تلاش کرد. ویکس که عضو فعال اتحاد زنان باربادوس بود، برای اصلاح قانون مشروعیت، برگزاری دادگاه‌های مربوط به تجاوز جنسی در جلسات غیرعلنی، ایجاد فرصت‌های برابر در آموزش دختران و ارائه آموزش مناسب در زمینه برنامه‌ریزی خانواده فعالیت می‌کرد. | ## جمع‌بندی | او تا اوایل دهه ۱۹۸۰ به فعالیت‌های اجتماعی در باربادوس ادامه داد، تا اینکه مجبور شد هر دو پای خود را قطع کند.
موضوع مقاله: ساو سا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ساو سا | مقدمه: ساو سا (به ۱ اوت ۱۸۸۴ – ۲۸ فوریه ۱۹۶۲) که با نام‌های سا هسا، ما ساو سا، داو ساو سا نیز شناخته می‌شود، پزشک، ماما، مدیر بیمارستان، مبلغ مسیحی، طرفدار حق رأی زنان و مقام دولتی برمه‌ای بود. | ## بخش 1: ساو سا | ساو سا نخستین زن برمه‌ای بود که مدرک پزشکی پیشرفته دریافت کرد و نخستین زنی بود که در مجلس علیای پارلمان مستعمراتی خدمت کرد. او نخستین زنی بود که از کالج جادسون، که توسط باپتیست‌ها در رانگون اداره می‌شد، فارغ‌التحصیل شد. او بورسیه مبلغین مسیحی را دریافت کرد تا در دانشکده پزشکی در کلکته تحصیل کند، جایی که در سال ۱۹۱۱ به نخستین زن برمه‌ای تبدیل شد که مجوز پزشکی دریافت کرد. او آموزش تکمیلی در بهداشت عمومی را در کالج سلطنتی پزشکان و جراحان در دوبلین ادامه داد، جایی که به نخستین دانشجوی برمه‌ای که به بورسیه کالج دست یافت تبدیل شد. | ## بخش 2: ساو سا | حرفه پزشکی گفته می‌شود زمانی که ساو سا در سال ۱۹۱۳ به رانگون بازگشت تنها پزشک زن در برمه بود. پس از ۱۹۲۱، او یک مطب خصوصی در رانگون داشت و یک بیمارستان خیریه را اداره می‌کرد. او در گردهمایی جامعه زنان مبلغ باپتیست آمریکایی در خارج از کشور در دس موینس، آیووا شرکت کرد و نماینده فعالیت‌های این سازمان در هند و برمه بود. شرکت‌کنندگان این گردهمایی به او یک مجموعه کتاب هدیه دادند که شامل حدود ۸۰۰ جلد کتاب انگلیسی‌زبان و اشتراک مجلات بود تا آن‌ها را برای دانشجویان در رانگون ببرد. | ## بخش 3: ساو سا | او در شورای بین‌المللی مبلغین حضور داشت، حضور او در این شورا به زمانی بازمی‌گردد که این شورا در نیویورک تشکیل جلسه می‌داد. در سال ۱۹۲۷، او در کمیته محلی برمه در هفتمین کنگره انجمن پزشکی مناطق گرمسیری شرق دور عضویت داشت. در سال ۱۹۳۴، او در باشگاه لیگ آزادی زنان در لندن به حمایت از حق رأی زنان متأهل در برمه سخنرانی کرد، و در جلساتی که در مورد جدایی اداری برمه از هند تحت حکومت استعماری بریتانیا برگزار شد، به عنوان نماینده حضور داشت. | ## جمع‌بندی | او اعلام کرد: «ما حق رأی برای همسران تمام مردانی را که بر اساس سایر شرایط رأی می‌دهند، مطالبه می‌کنیم.» و افزود: «بر اساس اصل برابری با مردان، ما به هیچ وجه طرفدار اختصاص کرسی‌های ویژه برای زنان نیستیم.» در سال ۱۹۳۷، ساو سا به مجلس اعیان سنای برمه راه یافت و اولین قانون‌گذار زن این مجلس شد.
موضوع مقاله: الیزابت پی. هویزینگتون | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # الیزابت پی. هویزینگتون | مقدمه: الیزابت پاشل هویزینگتون (زاده ۳ نوامبر ۱۹۱۸ - درگذشته ۲۱ اوت ۲۰۰۷) افسر ارتش ایالات متحده و یکی از دو زنی بود که به درجه سرتیپی رسید. | ## بخش 1: الیزابت پی. هویزینگتون | او بعداً گفت که سپس به دنبال خشن‌ترین گروهبان مردی که می‌توانست پیدا کند رفت و از او خواست تا آنچه را که باید بداند به او بیاموزد. هنگامی که یک ماه بعد، نیروی کمکی به سپاه زنان (WAC) تبدیل شد، افسران آن به درجه‌های استاندارد ارتش تغییر یافتند و هویزینگتون ستوان دوم شد. به‌عنوان مدیر در طول جنگ ویتنام، او در سپتامبر ۱۹۶۷ از ارتش زنان درحال خدمت در سایگون (هوشی‌مین) و لانگ بین بازدید کرد. | ## بخش 2: الیزابت پی. هویزینگتون | هویزینگتون با اعضای گروه WAC، ویتنام، در حیاط واحد در لانگ بین، اکتبر ۱۹۶۷ دیدار می‌کند. فرانک، مشاور ستادی WAC، ارتش ایالات متحده، توسط ژنرال کریگتون آبرامز، معاون فرمانده ام‌ای‌سی‌وی مورد استقبال قرار گرفتند، سپتامبر ۱۹۶۷. هویزینگتون، مدیر ارتش زنان (سمت راست)، با میمی آیزنهاور در روز ترفیع آنها، ۱۱ ژوئن ۱۹۷۰. | ## بخش 3: الیزابت پی. هویزینگتون | از آنجا که آنها به ترتیب حروف الفبا ارتقاء یافتند، هیس اولین زنی در نیروهای مسلح ایالات متحده بود که نشان یک سرتیپ را بر تن کرد. تبلیغات هویزینگتون و هیس منجر به روابط عمومی مثبت برای ارتش شد، ازجمله حضور در برنامه‌های دیک کوت، دیوید فراست و امروز از ان‌بی‌سی. هویزینگتون که به‌خاطر لبخند سریع و شخصیت پرشورش مشهور بود، به‌عنوان مهمان ناشناس در برنامه بازی محبوب شغل من چیست؟ | ## جمع‌بندی | پدرش، گرگوری هویزینگتون، فارغ‌التحصیل آکادمی نظامی ایالات متحده و سرهنگ ارتش بود.
موضوع مقاله: مرسده شاهین‌کار | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مرسده شاهین‌کار | مقدمه: مرسده شاهین‌کار (زادهٔ ۱۳۶۳) فعال سیاسی ایرانی است که در سال ۲۰۲۳ همراه با افسون نجفی برنده جایزه ساخاروف به‌عنوان بخشی از جنبش زن، زندگی، آزادی شد. | ## بخش 1: مرسده شاهین‌کار | در خیزش ۱۴۰۱ ایران پس از کشته شدن مهسا امینی توسط رژیم ایران او با شلیک گلوله از سوی یکی از مأموران امنیتی چشم راستش را از دست داد. در مارس سال ۲۰۲۳، به‌خاطر حفظ امنیت شخصی و فشار رو به افزایش رژیم، ایران را به مقصد آلمان ترک کرد تا کنش برای حقوق زنان ایرانی را ادامه دهد. | ## بخش 2: مرسده شاهین‌کار | آسیب چشمی رویداد در تاریخ ۲۳ مهر ۱۴۰۱، مرسده و مادرش در خیابان ستارخان به معترضان پیوستند و علیه حکومت شعار دادند. حدود ساعت ۷:۳۰ شب نیروهای امنیتی، برخی پیاده و برخی موتورسوار، برای پراکنده کردن جمعیت حضور یافتند. | ## بخش 3: مرسده شاهین‌کار | مادرش که یک هفته قبل به پایش شلیک شده بود، همچنان آنتی‌بیوتیک و مسکن مصرف می‌کرد. پسایند پس از این اتفاق، تصویر صورت خونین وی به‌سرعت در فضای مجازی پخش شد و در رسانه‌های اجتماعی و مورد توجه چشمگیری قرار گرفت. | ## جمع‌بندی | ماه بعدی، در دسامبر ۲۰۲۳ مرسده و افسون نجفی همراه با هم جایزه ساخاروف را به‌عنوان بخشی از جنبش زن، زندگی، آزادی برنده شدند.