موضوع مقاله: لینکلن-زفیر | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لینکلن-زفیر | مقدمه: لینکلن-زفیر نام یک خط تولید از خودروهای لوکس است که توسط بخش لینکلن شرکت فورد از سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۴۲ تولید می‌شد. | ## بخش 1: لینکلن-زفیر | این خط تولید با پر کردن شکاف بین فورد V8 د لوکس و لینکلن مدل K (از نظر اندازه و قیمت)، خط تولید لینکلن را به دومین خط تولید خود گسترش داد و با کرایسلر ایرفلو، لاسال و پاکارد وان-توینتی رقابت کرد. پس از توقف تولید مدل K پس از سال ۱۹۴۰، لینکلن تولید خود را به‌طور انحصاری بر طرح لینکلن-زفیر تغییر داد. زفیر اساس نخستین مدل لینکلن کانتیننتال بود که در سال ۱۹۴۰ عرضه شد و به طولانی‌ترین نام تجاری تولیدی لینکلن تبدیل گردید. این مدل برخلاف رقبایش که از موتورهای V8 و خطی هشت سیلندر (inline-8) استفاده می‌کردند، از موتور V12 بهره می‌برد. نمای کلی لینکلن-زفیر که در ۲ نوامبر ۱۹۳۵، به عنوان مدل ۱۹۳۶ معرفی شد، بسیار مدرن بود و شیشه جلوی آن شیب کمی داشت، گلگیرهای یکپارچه و طراحی آیرودینامیکی ساده شده‌ای داشت که نام «زفیر» را که از واژهٔ یونانی زفوروس یا خدای باد غرب گرفته شده بود، تحت تأثیر قرار داد. این خودرو یکی از نخستین نمونه‌های موفق طراحی آیرودینامیک پس از شکست تجاری کرایسلر ایرفلو در بازار و خودروی مفهومی پیرس سیلور ارو بود که هرگز به تولید انبوه نرسید. در واقع، لینکلن-زفیر ضریب پسا یا همان درگ (مقاومت آیرودینامیکی) کمتری نسبت به ایرفلو داشت که بخشی از آن به دلیل جلوپنجرهٔ سینه‌کشتی مانند زفیر بود که نشان دهنده محبوبیت قایق موتوری تفریحی مانند کریس-کرافت بود. لینکلن-زفیر موفق شد در اواخر دههٔ ۱۹۳۰ فروش نمایندگی‌های لینکلن را دوباره رونق ببخشد، و از مدل سال ۱۹۴۱ به بعد، تمامی خودروهای لینکلن بر پایهٔ پلتفرم زفیر طراحی شدند و برند لینکلن-زفیر به تدریج از رده خارج شد. تولید سالانهٔ این مدل در هیچ‌یک از سال‌ها بالا نبود، اما سهم قابل‌توجهی از فروش کلی برند لینکلن را تشکیل می‌داد. زفیر به عنوان یک سِدان با دو یا چهار درب عرضه می‌شد و برای صادرات به صورت فرمان راست تولید می‌شد. تنها تجهیزات سفارشی فهرست‌شده برای این خودرو شامل ساعت برقی، تودوزی چرمی و یک ست چمدان هماهنگ از برند لویی ویتون بود. سدان دو در با قیمت ۱۲۷۵ دلار آمریکا (۲۸٬۸۹۱ دلار در سال ) و سدان چهار در با قیمت ۱۳۲۰ دلار آمریکا (۲۹٬۹۱۱ دلار در سال ) اعلام شده بودند. تولید تمامی خودروهای آمریکایی در سال ۱۹۴۲ با ورود ایالات متحده به جنگ جهانی دوم توسط دولت متوقف شد و لینکلن آخرین مدل لینکلن زفیر را در ۱۰ فوریه تولید کرد. پس از جنگ، بیشتر خودروسازان تولید مدل‌های پیش از جنگ خود را از سر گرفتند و لینکلن نیز از این قاعده مستثنا نبود. با این حال، نام زفیر پس از سال ۱۹۴۲ دیگر مورد استفاده قرار نگرفت و خودروها به سادگی لینکلن نامیده می‌شدند. | ## بخش 2: لینکلن-زفیر | ایدهٔ ساخت یک خودروی لوکس کوچک‌تر و مدرن‌تر برای پر کردن جای خالی در خط تولید سنتی لینکلن، در مدل‌های لینکلن لیدو ۱۹۵۰ (هرچند لیدو از نظر ابعاد هم‌اندازهٔ سایر لینکلن‌های دو در بود)، لینکلن ورسایلس ۱۹۷۷، کانتیننتال ۱۹۸۲ و لینکلن ال‌اس ۲۰۰۰ دوباره مورد توجه قرار گرفت. این نام دوباره برای لینکلن زفیر ۲۰۰۶ استفاده شد که متعاقباً برای مدل سال ۲۰۰۷ به MKZ تغییر نام داد. جعبه‌داشبورد قفل‌دار به‌صورت استاندارد ارائه می‌شد و رادیو به‌طور اختیاری در دسترس بود. در سال ۱۹۳۷، سدان دو در به کوپه-سدان تغییر نام داد، یک کوپه (۳ پنجره) به خط تولید اضافه شد و همچنین یک مدل رسمی به نام «لیموزین شهری» معرفی گردید. سال ۱۹۴۰ نخستین باری بود که نام «کانتیننتال» بر روی خودرویی از لینکلن ظاهر شد؛ این مدل تحت برند لینکلن-زفیر عرضه شد و به‌عنوان یک مدل مستقل شناخته نمی‌شد. این خودروها تا حدی با دست ساخته می‌شدند، زیرا قالب‌های پرس ماشینی تا سال ۱۹۴۱ ساخته نشده بودند. تولید در ۱۳ دسامبر ۱۹۳۹ با مدل کانتیننتال کابریولت آغاز شد، و از ژوئن ۱۹۴۰، مدل کانتیننتال کلاب کوپه نیز در دسترس قرار گرفت. زمانی که آخرین دستگاه از مدل V-12 لینکلن (مدل K) در تاریخ ۲۴ ژانویهٔ ۱۹۴۰ تحویل داده شد، شرکت خودروسازی لینکلن به‌زودی به «بخش لینکلن» (Lincoln Division) تبدیل شد که از اول مهٔ ۱۹۴۰ به‌طور رسمی اجرایی گردید و از سال مدل ۱۹۴۱، لینکلن-زفیر دیگر یک برند جداگانه نبود. همهٔ مدل‌های سال ۱۹۴۱ تحت نام لینکلن بودند و لینکلن سفارشی که بر پایهٔ زفیر طراحی شده بود، جایگزین خودروهای بزرگ سری K لینکلن و لیموزین شهری لینکلن-زفیر شد. مشخصات زفیر توسط جان تیاردا (۱۸۹۷–۱۹۶۲) طراحی شده بود، که شیفتهٔ هواپیماها بود و این علاقه منجر به استفاده از ساختار یکپارچهٔ بدنه شد. با توجه به اندازه‌اش نسبتاً سبک و سخت است و ضریب پسا (درگ) ۰٫۴۵ دارد.[ نیازمند منبع ] وزن آن ۱۵۲۰ کیلوگرم (۳۳۵۰ پوند) بود. زفیرهای پیش از جنگ با یک پیشرانهٔ V12 تخت (Flathead) به حجم ۴٫۸ لیتر (۲۹۲ اینچ مکعب) و زاویهٔ ۷۵ درجه مجهز بودند. موتور V12 سر تخت لینکلن-زفیر که از موتور V8 سر تخت فورد توسعه یافته و هیچ ارتباطی با موتورهای بزرگتر V12 سر تخت سری K لینکلن نداشت. موتور با دریچه سوپاپ در بلوک کاملاً جمع و جور بود و امکان کاپوت با ارتفاع کم را فراهم می‌کرد. با این حال، مانند موتورهای V8 فورد در همان دوران، موتور V12 زفیر نیز اغلب دچار نقاط داغ (hot spots) می‌شد، چرا که مسیرهای خروجی اگزوز از درون بلوک سیلندر عبور می‌کردند. | ## بخش 3: لینکلن-زفیر | افزون بر این، نخستین مدل‌های زفیر با مشکل فشار پایین روغن مواجه بودند که در نهایت منجر به ارتقای پمپ روغن شد. مدل‌های سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۳۹ دارای موتور ۴٫۴ لیتری (۲۶۷ اینچ مکعب) بودند و در سال ۱۹۳۸ بالابرهای هیدرولیکی به آن‌ها افزوده شد. خودروهای مدل ۱۹۴۰ و ۱۹۴۱ از موتور بزرگ‌تر ۴٫۸ لیتری (۲۹۲ اینچ مکعب) استفاده می‌کردند، در حالی که مدل‌های ۱۹۴۲ و اوایل ۱۹۴۶ به موتور ۵٫۰ لیتری (۳۰۶ اینچ مکعب) مجهز بودند، اما به دلیل استفاده از سرسیلندرهای چدنی، نسبت تراکم پایین‌تری داشتند. لینکلن‌های اواخر ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۸ که بر پایهٔ زفیر ساخته شده بودند، مجدداً از موتور ۴٫۸ لیتری (۲۹۲ اینچ مکعب) بهره می‌بردند. موتور اولیه ۱۱۰ اسب‌بخار (۸۲ کیلووات) توان داشت و حداکثر سرعت خودرو را به ۱۴۵ کیلومتر بر ساعت (۹۰ مایل بر ساعت) می‌رساند. سیستم تعلیق از نوع فنرهای عرضی در جلو و عقب بود که به دوران هنری فورد تعلق داشت، همراه با محور جلو از نوع صُلب (dead axle) و محور عقب با لولهٔ گشتاوری (torque tube) که حتی در زمان معرفی خودرو نیز ساختاری نسبتاً منسوخ به‌شمار می‌رفت.[ نیازمند منبع ] ترمزها در سال‌های ۱۹۳۶ تا ۱۹۳۸ از نوع کابلی بودند و از سال ۱۹۳۹ به بعد، هیدرولیکی شدند. زفیر نخستین محصول فورد بود که سقف تمام‌فولادی داشت، به‌جز کامیون مدل AA اواخر سال ۱۹۳۱. مدل‌های میراث مدل‌های میراث لینکلن-زفیر زیر پس از ادغام لینکلن-زفیر در برند لینکلن برای مدل سال ۱۹۴۱، تحت نام لینکلن فروخته شدند: لینکلن زفیر V-12 (۱۹۴۱–۱۹۴۲) هر دو سال به صورت سدان، کوپه، کوپه کلاب و کوپه کروکی موجود بود. لینکلن سفارشی (۱۹۴۱–۱۹۴۲) سدان و لیموزین، برخی با آپشن سقف بازشو تولید شد لینکلن کانتیننتال (۱۹۴۱–۱۹۴۸) در دو نسخهٔ کابریولت و کوپه به بازار عرضه شد. مدل‌های زیر از لینکلن که از زفیر مشتق شده بودند، پس از جنگ جهانی دوم به فروش رسیدند: لینکلن (۱۹۴۶–۱۹۴۸)، یا سری H لینکلن‌های سری اچ زمانی که لینکلن پس از جنگ جهانی دوم تولید خود را از سر گرفت، نام زفیر حذف شد و مدل‌های اندازه بزرگ لینکلن در طول سال‌های ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۸ بدون نام مدل اختصاصی فروخته می‌شدند و در عوض با سبک بدنه خود - سدان، کوپه کلاب یا کوپه کانورتیبل - شناخته می‌شدند. برای اهداف شناسایی، آنها معمولاً به عنوان سری اچ لینکلن (Lincoln H-series) شناخته می‌شوند، در حالی که رویکرد ارائه یک وسیله نقلیه مجهز به امکانات لوکس در اندازه کوچکتر در سال ۱۹۳۸ به برند تازه‌تأسیس مرکوری واگذار شده بود. ظاهر لینکلن‌های اندازه بزرگ بسیار شبیه به لینکلن کانتیننتال کوپه و کانورتیبل هم‌دوره‌اش بود. این سری از خودروها همچنان از موتور لینکلن V12 از نوع L-head با زاویهٔ ۶۵ درجه و حجم ۴٫۸ لیتر (۲۹۲ اینچ مکعب) استفاده می‌کردند. | ## جمع‌بندی | مدل سدان چهاردر با کد بدنهٔ Style 73 و تریم داخلی از نوع سفارشی با قیمت ۲۴۸۶ دلار آمریکا (۴۰٬۰۸۶ دلار در سال ) عرضه شد.