موضوع مقاله: آموزش در فیلیپین | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آموزش در فیلیپین | مقدمه: آموزش در فیلیپین در سطح آموزش پایه اجباری است و شامل کودکستان، دبستان (پایه‌های ۱ تا ۶)، دوره اول مدرسه متوسطه (پایه‌های ۷ تا ۱۰) و دوره دوم متوسطه (پایه‌های ۱۱ و ۱۲) می‌شود. | ## بخش 1: آموزش در فیلیپین | نظام آموزشی این کشور توسط سه نهاد دولتی بر اساس سطح تحصیلی اداره می‌شود: وزارت آموزش (DepEd) برای آموزش پایه؛ کمیسیون آموزش عالی (CHED) برای آموزش دانشگاهی؛ و سازمان توسعه آموزش فنی و مهارت‌ها (TESDA) برای آموزش فنی و حرفه‌ای. مدارس خصوصی به‌طور کلی در تعیین برنامه درسی خود آزادند، مشروط به رعایت قوانین و مقررات جاری. مؤسسات آموزش عالی به دو دسته دولتی و خصوصی تقسیم می‌شوند؛ مؤسسات دولتی خود به دانشگاه‌ها و کالج‌های ایالتی (SUCs) و دانشگاه‌ها و کالج‌های محلی (LCUs) تقسیم‌بندی می‌شوند. ثبت‌نام در آموزش پایه از زمان اجرایی شدن برنامه درسی K-12 که نخستین بار در ۲۰ مه ۲۰۰۸ (۳۱ اردیبهشت ۱۳۸۷) پیاده‌سازی شد، به‌طور پیوسته افزایش یافته‌است؛ تا آنجا که در سال تحصیلی ۲۰۲۲–۲۰۲۳ بیش از ۲۸ میلیون دانش‌آموز ثبت‌نام کرده‌اند. در سال ۲۰۲۰، حدود ۳۲ میلیون فراگیر در سنین ۵ تا ۲۴ سال در سراسر کشور ثبت‌نام داشتند. نرخ باسوادی فیلیپین در سال ۲۰۱۹ به ۹۸٫۴ درصد رسید که یکی از بالاترین نرخ‌ها در آسیای جنوب‌شرقی به‌شمار می‌رود. پیشینه دوران پیشااستعماری (۹۰۰ تا ۱۵۶۵ میلادی) در دوران پیشااستعماری، همانند بیشتر مناطق جهان در آن روزگار، آموزش از طریق کارآموزی در حرفه‌ها رایج بود و آموزش رسمی مبتنی بر نوشتار — مانند ادبیات دینی، آثار دانشوری و فلسفه که در اروپای قرون وسطا یا در آسیای شرقی ویژه نخبگان و طبقه حاکم یا روحانیون بود — جایگاهی نداشت. بیشتر کودکان تنها آموزش حرفه‌ای دریافت می‌کردند که عمدتاً زیر نظر والدین، آموزگاران قبیله‌ای یا افرادی که نقش‌های تخصصی در جامعه داشتند (مانند بابایلان‌ها که شمنان بومی بودند) انجام می‌گرفت. در بیشتر جوامع، داستان‌ها، سرودها، شعر، رقص، شیوه‌های درمانی و رهنمودهای زندگی اجتماعی عمدتاً از راه سنت شفاهی از نسلی به نسل دیگر منتقل می‌شد. برخی جوامع از دستگاه نوشتاری موسوم به بیبیین بهره می‌گرفتند که کاربردی گسترده و متنوع داشت، هرچند خط‌های هجانگار دیگری نیز در سراسر این مجمع‌الجزایر به کار می‌رفت. القای احترام به خدای باتالا، فرمانبرداری از قدرت، وفاداری به خانواده یا قبیله، و احترام به راستی و عدالت از اهداف اصلی آموزش در این دوران بود. مبلغان دینی پس از آشنایی با زبان‌ها و دستگاه‌های نوشتاری بومی، به آموزش مسیحیت، زبان اسپانیایی و فرهنگ اسپانیایی پرداختند. این فرقه‌های دینی از همان سده شانزدهم میلادی نخستین مدارس و دانشگاه‌ها را گشودند. فرانسیسکن‌ها از سال ۱۵۷۷ به ارتقای سواد پرداختند و همزمان فنون نوین کشاورزی و صنعت را آموزش دادند. یسوعی‌ها در سال ۱۵۸۱ فعالیت آموزشی خود را آغاز کردند و دومینیکن‌ها در سال ۱۵۸۷ مدرسه‌ای در باتاآن برپا کردند. کلیسا و مدرسه با یکدیگر همکاری می‌کردند تا در دهکده‌های مسیحی مدارسی برای دانش‌آموزان وجود داشته باشد. دختران دو نوع مدرسه داشتند: بئاتریو که آنان را برای زندگی در دیر آماده می‌کرد و کولخیو که آنان را برای زندگی دنیوی تربیت می‌نمود. اسپانیایی‌ها همچنین دستگاه‌های چاپ را به فیلیپین آوردند تا کتاب‌هایی به زبان اسپانیایی و زبان تاگالوگ، و گاه با بیبیین، چاپ کنند. نخستین کتاب چاپ‌شده در فیلیپین به سال ۱۵۹۰ بازمی‌گردد که نسخه‌ای به زبان چینی از دکترینا کریستیانا بود. نسخه‌های اسپانیایی و تاگالوگ آن، هم به خط لاتین و هم به خط بیبیین بومی، در سال ۱۵۹۳ چاپ شدند. در سال ۱۶۱۰، ، چاپگر، نویسنده و ناشر فیلیپینی که گاه «پدر چاپ فیلیپین» نامیده می‌شود، اثر مشهور خود «لیبرونگ پاگاارالان نانگ مانگا تاگالوگ نانگ اویکانگ کاستیلا» را نوشت تا به فیلیپینی‌ها در فراگیری زبان اسپانیایی یاری رساند. نخستین مدارس دولتی فرمان آموزشی اسپانیا در سال ۱۸۶۳ نظام آموزش دولتی رایگان را در فیلیپین پایه‌گذاری کرد. این فرمان مقرر می‌داشت که در هر شهر دست‌کم یک مدرسه ابتدایی برای پسران و یکی برای دختران، زیر نظر دولت شهری، دایر شود و یک برای آموزش معلمان مرد نیز زیر نظر یسوعی‌ها برپا گردد. آموزش ابتدایی رایگان و برای همه فیلیپینی‌ها، صرف‌نظر از نژاد یا طبقه اجتماعی، اعلام شد. در آن زمان ۸۴۱ مدرسه دولتی پسرانه و ۸۳۳ مدرسه دولتی دخترانه وجود داشت و تعداد دانش‌آموزان به ترتیب ۱۳۵٬۰۹۸ پسر و ۹۵٬۲۶۰ دختر بود. | ## بخش 2: آموزش در فیلیپین | در سال ۱۸۹۲، شمار مدارس به ۲٬۱۳۷ رسید که ۱٬۰۸۷ مدرسه پسرانه و ۱٬۰۵۰ مدرسه دخترانه بودند. با این حال کشیشان اسپانیایی با آموزش همگانی مخالف بودند و تنها ۱٫۶ درصد از جمعیت توانستند بیش از سطح ابتدایی تحصیل کنند. از جمله کسانی که از این نظام آموزش دولتی بهره بردند، گروهی از روشنفکران فیلیپینی موسوم به («روشن‌اندیشان») بودند؛ از جمله خوزه ریزال، ، ، و که همگی نقش‌های حیاتی در داشتند و الهام‌بخش تأسیس کاتیپونان شدند. در این دوره، برخی غیر اسپانیایی‌ها نیز مدارسی را بنا نهادند که ساخته استعمار نبودند. در سال ۱۸۲۳ مدرسه هنرهای زیبایی موسوم به را تأسیس کرد که اکنون دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه فیلیپین است. در سال ۱۸۶۸، دونیا مارگاریتا روخاس ده آیالا مدرسه دخترانه‌ای به نام را بنیان نهاد که زمانی بهترین مدرسه دخترانه مستعمره به‌شمار می‌آمد. مدارسی که اسپانیا بیش از سه سده اداره می‌کرد برای مدتی کوتاه بسته شدند اما در ۲۹ اوت ۱۸۹۸ (۷ شهریور ۱۲۷۷) توسط بازگشایی شدند. در این دوره، انستیتو بورگوس، آکادمی نظامی (نخستین دانشگاه نظامی کشور) و تأسیس شدند. ماده ۲۳ مقرر کرد که آموزش دولتی در همه مدارس کشور تحت جمهوری اول فیلیپین رایگان و اجباری خواهد بود. (اکنون دانشگاه ملی) که در منطقه تحت اشغال آمریکا تأسیس شد، از جمله مؤسسات آموزش عالی این دوره است که تا امروز پابرجاست. دوران آمریکایی حدود یک سال پس از تصرف مانیل، آمریکایی‌ها با شتاب هفت مدرسه را با استفاده از سربازان ارتش به عنوان آموزگار و کتاب‌های منتخب فرماندهی نظامی دایر کردند. آموزش ابتدایی رایگان که شهروندان را برای وظایف مدنی آماده می‌کرد توسط کمیسیون تافت، بر اساس دستورالعمل رئیس‌جمهور ویلیام مک‌کینلی، اجرایی شد و افسران و درجه‌داران ارتش با زبان انگلیسی به عنوان زبان تدریس به آموزش پرداختند. نظام مدارس دولتی متمرکز در سال ۱۹۰۱ توسط کمیسیون فیلیپین بر اساس قانون شماره ۷۴ برپا شد. اجرای این قانون کمبود شدید معلم به وجود آورد و کمیسیون فیلیپین به وزیر آموزش عمومی اجازه داد تا بیش از ۱٬۰۰۰ معلم از ایالات متحده آمریکا — که «توماسیت‌ها» نامیده می‌شدند — بین سال‌های ۱۹۰۱ و ۱۹۰۲ به فیلیپین بیاورد. همان قانون «مدرسه عادی فیلیپین» (اکنون دانشگاه عادی فیلیپین) را نیز برای آموزش معلمان فیلیپینی جهت مدارس دولتی تأسیس کرد. نظام مدرسه دبیرستانی با حمایت دولت استانی، مؤسسات آموزش تخصصی، مدارس هنر و تجارت، مدارس کشاورزی و مؤسسات تجاری و دریانوردی نیز در سال ۱۹۰۲ توسط کمیسیون فیلیپین بنیان نهاده شدند. در سال ۱۹۰۸، مجلس قانونگذاری فیلیپین قانون شماره ۱۸۷۰ را تصویب کرد که به تأسیس دانشگاه فیلیپین انجامید. فیلیپین کمیسیون آموزش، بهداشت و رفاه عمومی را تشکیل داد و مدارس در ژوئن ۱۹۴۲ بازگشایی شدند. در این دوره، آموزش زبان تاگالوگ، تاریخ فیلیپین و تربیت اخلاقی برای فیلیپینی‌ها فراهم می‌شد و بر عشق به کار و ارزش نیروی کار تأکید می‌گردید. پس از جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۴۷، بر اساس فرمان اجرایی شماره ۹۴، وزارت آموزش تغییر نام یافت. پس از جنگ جهانی دوم، فیلیپین مسیر مستقل خود را در توسعه آموزشی پیمود و دیگر به‌طور خودکار از تغییرات نظام آموزشی آمریکا پیروی نکرد. قانون اساسی ۱۹۷۳ سه هدف بنیادین برای آموزش در فیلیپین تعیین کرد: پرورش عشق به میهن، آموزش وظایف شهروندی، و توسعه منش اخلاقی، انضباط شخصی و بهره‌وری در علم، فناوری و مهارت‌های حرفه‌ای. قانون آموزش ۱۹۸۲ نظامی یکپارچه را دربرگرفت که آموزش رسمی و غیررسمی را در همه سطوح دربرمی‌گرفت و وزارت آموزش، فرهنگ و ورزش را ایجاد کرد. جمهوری پنجم در ۲ فوریه ۱۹۸۷ (۱۳ بهمن ۱۳۶۵)، قانون اساسی جدید فیلیپین به تصویب رسید. در ۲۶ مه ۱۹۸۸ (۵ خرداد ۱۳۶۷)، کنگره قانون جمهوری ۶۶۵۵ را تصویب کرد که آموزش متوسطه دولتی رایگان را از سال تحصیلی ۱۹۸۸–۱۹۸۹ اجباری کرد. | ## بخش 3: آموزش در فیلیپین | در ۱۸ مه ۱۹۹۴ (۲۸ اردیبهشت ۱۳۷۳)، کنگره قانون جمهوری ۷۷۲۲ (قانون آموزش عالی ۱۹۹۴) را تصویب کرد که کمیسیون آموزش عالی (CHED) را ایجاد نمود. در ۲۵ اوت ۱۹۹۴ (۳ شهریور ۱۳۷۳) نیز قانون جمهوری ۷۷۹۶ (قانون توسعه آموزش فنی و مهارت‌ها ۱۹۹۴) به تصویب رسید که سازمان توسعه آموزش فنی و مهارت‌ها (TESDA) را پدیدآورد. ساختار نظام آموزشی آموزش پایه آموزش پایه در فیلیپین از کودکستان برای کودکان ۵ ساله آغاز می‌شود و شامل دوره ابتدایی (پایه‌های ۱ تا ۶) و دوره متوسطه (پایه‌های ۷ تا ۱۲) می‌شود. با اجرای برنامه K-12، آموزش پایه به ۱۳ سال افزایش یافت که شامل یک سال کودکستان، شش سال دبستان، چهار سال دوره اول متوسطه و دو سال دوره دوم متوسطه است. آموزش فنی و حرفه‌ای آموزش فنی و حرفه‌ای در فیلیپین زیر نظر سازمان TESDA قرار دارد. این سازمان بر آموزش پس از دوره متوسطه در زمینه‌های فنی و حرفه‌ای نظارت می‌کند و شامل آموزش مهارت‌محور، برنامه‌های کارآموزی و توسعه جوانان و بزرگسالان بیکار می‌شود. TESDA بر اساس قانون جمهوری ۷۷۹۶ (قانون توسعه آموزش فنی و مهارت‌ها ۱۹۹۴) تشکیل شده‌است و هدف آن تأمین نیروی کار ماهر برای صنعت است. آموزش عالی آموزش عالی در فیلیپین توسط کمیسیون آموزش عالی (CHED) بر اساس قانون جمهوری ۷۷۲۲ (قانون آموزش عالی ۱۹۹۴) اداره می‌شود. CHED نهادی مستقل در سطح وزارتخانه است که برنامه‌های مؤسسات آموزش عالی را هماهنگ می‌کند و سیاست‌ها و استانداردها را اعمال می‌نماید. آموزش عالی فیلیپین به دو دسته اصلی تقسیم می‌شود: دانشگاه‌ها و کالج‌های ایالتی (SUCs) و دانشگاه‌ها و کالج‌های محلی (LCUs). SUCها مؤسسات آموزش عالی دولتی هستند که توسط قانون تأسیس شده و از نظر مالی توسط دولت پشتیبانی می‌شوند. دوره‌های آموزش عالی از دو سال (برای مدارک فنی) تا چندین سال (برای کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکترا) متفاوت‌اند. مدارس ویژه مدارس چینی مدارس چینی در فیلیپین دو درس اضافی به برنامه درسی اصلی می‌افزایند: زبان و ادبیات چینی و ارتباطات چینی. از جمله مدارس چینی شناخته‌شده می‌توان به دانشکده معصومه مقدس، دبیرستان خاویر، دبیرستان امیدوار مسیحی و کالج فرهنگ فیلیپین اشاره کرد. مدارس اسلامی در سال ۲۰۰۴، وزارت آموزش با صدور دستورالعمل شماره ۵۱، آموزش زبان عربی و ارزش‌های اسلامی را برای کودکان مسلمان در مدارس دولتی پایه‌گذاری کرد. همین دستورالعمل اجرای «برنامه درسی استاندارد مدرسه» (SMC) را در مدارس اسلامی خصوصی (مدارس) رسمی اعلام کرد. SMC ترکیبی است از دروس پایه (انگلیسی، فیلیپینی، علوم، ریاضی و مکابایان) و دروس زبان عربی و مطالعات اسلامی. سیستم آموزش جایگزین (فیلیپین) نظام یادگیری جایگزین برنامه‌ای برای جوانان و بزرگسالانی است که به دلایل گوناگون نتوانسته‌اند آموزش رسمی را دنبال کنند. در سال ۲۰۲۳، حدود ۶۴۰٬۰۰۰ جوان خارج از مدرسه در این نظام شرکت داشتند و ۱٫۶ میلیون کودک ۵ تا ۱۷ ساله همچنان خارج از مدرسه باقی مانده بودند. بر اساس سیاست‌های وزارت آموزش، در پایه‌های اول تا سوم دبستان از زبان مادری محلی به عنوان زبان تدریس بهره گرفته می‌شود و از پایه چهارم به بعد، تدریس به زبان فیلیپینی و انگلیسی ادامه می‌یابد. آمار و داده‌های آموزشی نرخ باسوادی فیلیپین در سال ۲۰۱۹ به ۹۸٫۴ درصد رسید (۹۷٫۹ درصد برای مردان و ۹۸٫۹ درصد برای زنان) که از بالاترین نرخ‌های باسوادی در آسیای جنوب‌شرقی است. در سال تحصیلی ۲۰۲۱–۲۰۲۲، مجموع ثبت‌نام‌شدگان در مدارس دولتی به ۲۷٫۵۶ میلیون نفر رسید. در سال ۲۰۱۰، ۱۹٫۱ درصد از جمعیت تحصیلات متوسطه و ۱۲٫۸ درصد تحصیلات پس از دبیرستان داشتند. بودجه آموزشی کشور در سال ۲۰۲۳ بالغ بر ۸۵۲٫۸ میلیارد پزو فیلیپین بود که مجموع بودجه‌های وزارت آموزش، کمیسیون آموزش عالی، سازمان TESDA و دانشگاه‌های ایالتی را دربرمی‌گرفت. سال تحصیلی معمولاً از ژوئن تا مارس ادامه دارد، هرچند بسته به تقویم هفته مقدس ممکن است تا آوریل هم کشیده شود. | ## جمع‌بندی | قانون جمهوری ۷۷۹۷ مقرر می‌کند که سال تحصیلی نباید از ۲۲۰ روز تدریس بیشتر شود و شروع آن باید بین اول دوشنبه ژوئن و آخرین روز اوت باشد.