موضوع مقاله: مجله خانگی زن انگلیسی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مجله خانگی زن انگلیسی | مقدمه: در ابتدا، این نشریه به‌طور مشترک توسط ایزابلا ماری بیتون و همسرش ساموئل اورچارت بیتون ویرایش می‌شد و ایزابلا در بخش‌های مربوط به مدیریت خانه، مد، گلدوزی و ترجمه رمان‌های فرانسوی مشارکت داشت. | ## بخش 1: مجله خانگی زن انگلیسی | برخی از مطالب او بعدها گردآوری شد تا کتاب مشهورش، کتاب مدیریت خانه خانم بیتون، را شکل دهد. سردبیران در پی آن بودند که علاوه بر سرگرم کردن خوانندگان، به آن‌ها اطلاع‌رسانی کنند؛ و در کنار داستان‌های دنباله‌دار، داستان‌های کوتاه و شعر، توصیه‌هایی را به عنوان یک «دوست مشوق» و در راستای «پرورش ذهن» ارائه می‌دادند. این نشریه که در ابتدا ۲ پنس قیمت‌گذاری شده بود، انتخابی نسبتاً ارزان برای زنان جوان طبقه متوسط محسوب می‌شد. با این حال، در سال ۱۸۶۰ و در پی لغو مالیات بر کاغذ، خانواده بیتون تصمیم گرفتند نشریه را در مسیری کمی متفاوت پیش ببرند؛ آن‌ها تصمیم به بازنشر مجله در قطع بزرگ‌تر و گنجاندن لوح‌های رنگی با کیفیت بالا گرفتند. در سال ۱۸۶۵، پس از درگذشت ایزابلا بیتون، مجله توسط دوست او، ماتیلدا براون، به‌طور مشترک ویرایش شد. محتویات این بخش با نام «گفت‌وگو»، که اکنون شامل مشارکت‌های مردان نیز می‌شد، دربرگیرنده مطالبی در ستایش جذابیت‌های استفاده از کُرست / بستنِ سفتِ شکم‌بند، مبدل‌پوشی و شلاق‌زنی بود؛ گزیده‌های مربوط به مورد اخیر، بعدها در مجموعه‌های پورنوگرافیک نظیر بافهٔ توس بازنشر شد. اهمیت اجتماعی مجله خانگی زن انگلیسی از طریق ستون‌های مکاتبات و موضوعات داستان‌های دنباله‌دار خود، بستری را برای زنان طبقه متوسط فراهم کرد تا اضطراب‌های مربوط به زنانگی و خانه‌داری را بیان و با آن‌ها روبرو شوند. | ## بخش 2: مجله خانگی زن انگلیسی | این نشریه همچنین منبع ارزشمندی برای مد بود و به‌عنوان «اولین نشریهٔ ادواری انگلیسی که الگوهای خیاطی و جدیدترین مدهای روز را در دسترس مخاطبان انبوه قرار داد» شناخته می‌شد. این مجله ابزاری ضروری برای هر زنِ عصر ویکتوریا محسوب می‌شد که به‌دنبال انطباق با جامعه و همگامی با زمانه، به‌ویژه از نظر مد، بود. بیتون بعدها نشریات دیگری را منتشر کرد که برخی از آن‌ها به‌طور اختصاصی به مد ویکتوریایی می‌پرداختند. این نشریات بر آنچه پیش‌تر در مجله خانگی زن انگلیسی ارائه شده بود، تأکید می‌ورزیدند. این مجله راهی بود تا خوانندگان با نوشتن نامه، زندگی خود و راهکارهای مشکلاتشان را شرح دهند. از این نشریه می‌شد به‌عنوان یک دانشنامه، وسیله‌ای برای مکاتبه میان خوانندگان، و مکانی برای زنان جهت به اشتراک گذاشتن افکارشان دربارهٔ مسائل روزمره استفاده کرد. کرست‌ها کرست‌ها و «بستنِ سفتِ شکم‌بند» به‌طور گسترده در مجله خانگی زن انگلیسی مورد بررسی قرار می‌گرفتند. | ## بخش 3: مجله خانگی زن انگلیسی | بستنِ سفت برای بهبود اندام زنان به کار می‌رفت، زیرا با گذشت زمان فشار تدریجی بر کمر وارد می‌کرد تا آن را باریک‌تر کند. دو ستونِ «کیسه‌نامهٔ کوپید» و «گفت‌وگوی زن انگلیسی» بعدها در هم ادغام شده و بخش «گفت‌وگو» را تشکیل دادند. سردبیران «به دلیل سودی که این موضوع به همراه داشت، تصمیم گرفتند جلدهای مجزایی دربارهٔ این مضامین ایجاد کنند؛ عناوینی همچون کرست و کرینولین (که بعدها با نام عجایبِ مد بازنشر شد) و تاریخچهٔ تَرکه». مشکلات روحی و جسمی که بستنِ کرست برای دختران ایجاد می‌کرد، از موضوعات رایج بحث بود. یک نمونه، کتاب رابرت در سال ۱۹۷۷ است که مکاتبات را واقعی تلقی کرده است: «در سال ۱۸۶۷، نامه‌ای بی‌غرض از مادری که نگران استفاده از کرست در مدرسه دخترش بود، بحثی طولانی را برانگیخت که در آن پیوند میان بستنِ سفت، شکنجه و لذت به‌وضوح بیان شد. | ## جمع‌بندی | درست زمانی که «مکاتبات کرست» به پایان رسید، موضوعی سادیستی‌تر ظهور کرد که مربوط به عادتِ شلاق زدن برای کنترل خدمتکاران زن و دختران بود.» علاوه بر این، «نامه‌ای که بحث طولانی دربارهٔ بستنِ سفت را آغاز کرد، از سوی مادری بود که گله داشت دختر «شاد و پرجنب‌وجوش» خود را هنگام سفر به خارج، در یک «مدرسه شبانه‌روزی بزرگ و شیک در نزدیکی لندن» گذاشته است.