موضوع مقاله: برو به یکی بگو که باور کنه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # برو به یکی بگو که باور کنه | مقدمه: برو به یکی بگو که باور کنه (؛ معنای تحت‌االفظی: آن را به تفنگداران دریایی بگو) یک اصطلاح عامیانه در زبان انگلیسی است که در اصل به سپاه تفنگداران دریایی سلطنتی اشاره دارد و این معنا را می‌رساند که حرف فردِ مخاطب، باورکردنی نیست. | ## بخش 1: برو به یکی بگو که باور کنه | این عبارت یک «آناپودوتون» (جمله ناقص) است؛ عبارت کامل این است: «آن را به تفنگداران دریایی بگو چون ملوانان حرفت را باور نخواهند کرد»، اما در زبان انگلیسی معمولاً فقط بخش اول جمله بیان می‌شود و جایگزین کل عبارت قرار می‌گیرد. این اصطلاح بر این مفهوم تلویحی استوار است که تفنگداران دریایی، برخلاف ملوانان کهنه‌کار و همچنین شخص گوینده، ساده‌لوح هستند و هر اراجیفی را باور می‌کنند. این معنای اولیه و اصلی عبارت، تحقیرآمیز محسوب می‌شود و به این مفهوم اشاره دارد که تفنگداران دریایی ساده‌لوح هستند. در سال ۱۸۲۴، سِر والتر اسکات عبارت «آن را به تفنگداران دریایی بگو ــ ملوانان باورش نخواهند کرد» را در رمان خود به نام ردکانتلت به کار برد. سخنرانی خشمگینانهٔ شخصیتی به نام آقای لوپکس دربارهٔ کارهای همسرش که این‌گونه پایان می‌یابد: «... شرمن در نامهٔ مورخ ۱۰ سپتامبر ۱۸۶۴ خود به ژنرال هود (از ارتش ایالات مؤتلفه، فرمانده ارتش تنسی)، عبارت «با تفنگداران دریایی این‌گونه سخن بگو، نه با من» را به کار برد. این نامه در پاسخ به شکایت‌های ژنرال هود در خصوص رفتار شرمن با مردم آتلانتا، پس از فتح شهر توسط شرمن و صدور دستور تخلیه برای تمامی ساکنان آن، نوشته شده بود. در سال ۱۸۷۶، آنتونی ترولوپ این عبارت را سه بار در رمان خود به نام نخست‌وزیر استفاده کرد. یک بار در گفتگوی میان دوشس آومنیوم و همسرش دوک آومنیوم («وقتی او این را گفت، دوشس نگاهی به او انداخت که حتی وقار و جدیت دوک را هم تا مرز فروپاشی برد؛ نگاهی که تقریباً به این معنا بود که از او بپرسد آیا این را… به تفنگداران دریایی نمی‌گوید؟»)؛ یک بار از زبان فردیناند لوپز خطاب به آقای آرتور فلچر («می‌توانی این را به تفنگداران دریایی بگویی. تمام شهر خواهند دانست که تو چه ترسو و بزدلی هستی.»)؛ و یک بار هم توسط دوشس آومنیوم خطاب به دوک سنت‌بنگی («اگر در این لحظه بسیار جدی نبودم، دوک، حتماً اشاره‌ای به… تفنگداران دریایی می‌کردم.»). در فیلم کمدی ماه عسل پرماجرا محصول سال ۱۹۴۲، شخصیت کری گرانت مجبور می‌شود یک بیانیهٔ تبلیغاتی رادیویی را در حمایت از نازی‌ها بخواند. | ## بخش 2: برو به یکی بگو که باور کنه | او در این پخش رادیویی دربارهٔ شکست‌ناپذیری ماشین جنگی آلمان «هشدار» می‌دهد و به آمریکایی‌ها دستور می‌دهد که حتماً این موضوع را به ارتش و نیروی دریایی بگویند و بالاتر از همه، «آن را به تفنگداران دریایی بگویند!!» طبیعتاً نازی‌ها متوجه کنایهٔ این عبارت نمی‌شوند. این عبارت در سال ۱۹۰۵ توسط ادیت نسبیت در کتاب کودکانه‌اش به نام «بچه‌های راه‌آهن» استفاده شد. این جمله توسط رئیس ایستگاه، زمانی که مچ پیتر را در حال دزدیدن زغال‌سنگ از ایستگاه در فصل دوم می‌گیرد، بیان می‌شود. این عبارت در سریال «مأموران اف‌بی‌آی در برابر اژدهای سیاه» محصول سال ۱۹۴۲ نیز به کار رفت (این جمله، پاسخ یک مأمور آمریکاییِ اسیرشده به روایتِ تمسخرآمیزِ یک شرور ژاپنی از پیروزی‌های نیروهای محور است). این عبارت عنوان یک سیت‌کام (کمدی موقعیت) بریتانیایی به نام برو به یکی بگو که باور کنه است که از سال ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۰ از شبکه آی‌تی‌وی پخش شد. در یکی از قسمت‌های سال ۱۹۷۲ سریال دکتر هو (روز دالک‌ها)، این عبارت به عنوان یک کد اضطراری تحت فشار توسط دکتر هنگام صحبت با سرتیپ (که با این اصطلاح آشنایی داشت) استفاده شد. برو به یکی بگو که باور کنه عنوان یکی از قسمت‌های برنامهٔ تلویزیونی آمریکایی روزهای خوش در سال ۱۹۷۵ بود. در فیلم کمدی دزدهای خرده‌پا ساخت سال ۲۰۰۰ به کارگردانی وودی آلن، این عبارت زمانی استفاده می‌شود که ری (با بازی آلن) همسرش فرنچی (با بازی تریسی آلمن) را با شکلات‌های بلژیکی غافلگیر می‌کند: «برو به یکی بگو که باور کنه! در قسمتی از سریال ویل و گریس به نام «عموی من، ماشین»، شخصیت کارن واکر پس از آنکه بورلی لزلی ادعا می‌کند اگر او دخالت نکرده بود ضربه‌اش را در بازی بیلیارد گل می‌کرد، به او می‌گوید: «برو به یکی بگو که باور کنه، البته اگه تا الان نگفته باشی!». جملهٔ «برو به یکی بگو که باور کنه» به عنوان یک شعار تبلیغاتی توسط بانک میدلند مارین در دههٔ ۱۹۷۰ استفاده می‌شد.Archived at Ghostarchive and the Wayback Machine: روایت ساختگی برای تغییر واقعیت در سال ۱۹۰۴ ویلیام پرایس دروری، رمان‌نویس و سرهنگ دوم بازنشستهٔ پیاده‌نظام سبک تفنگداران دریایی سلطنتی، در مقدمهٔ مجموعه‌داستان خود در سال ۱۹۰۴ به نام «بچه‌قورباغه فرشتهٔ مقرب» نوشت که پادشاه چارلز دوم بریتانیا (دوران حکومت ۱۶۶۰–۱۶۸۵) این عبارت را به ساموئل پیپس گفته است؛ در داستانِ پیدایش این اصطلاح به روایت ویلیام پرایس دروری، تفنگداران دریایی بر اثر سفرهایشان می‌دانستند که پرنده‌ماهی وجود دارد، اما چارلز دوم حرف آن‌ها را باور نمی‌کرد. این نسخه، تفنگداران دریایی را به جای افرادی ساده‌لوح و زودباور، به عنوان جهانگردانی هوشیار و باذکاوت و باتجربه معرفی می‌کند. | ## بخش 3: برو به یکی بگو که باور کنه | این روایت در گذشته به طور گسترده‌ای باور می‌شد، اما دروری بعدها اعتراف کرد که این یک داستان ساختگی بوده است. در سال ۱۹۱۷ در ایالات متحده، یک پوستر بهینه‌سازی و جذب نیرو، تغییری از این عبارت و یک غیرنظامی خشمگین را نشان می‌دهد که می‌خواهد نام‌نویسی کند. این مفهوم از عبارت در بسیاری از کتاب‌ها، فیلم‌ها و دیگر رسانه‌های آمریکایی ظاهر شده است. فیلم «آن را به تفنگداران دریایی بگو» محصول سال ۱۹۲۶، رسانه‌های آمریکایی را نشان می‌دهد که این عبارت را در بافتاری به کار می‌برند که تفنگداران دریایی را به جای ساده‌لوحانی زودباور، به عنوان جنگجویانی سرسخت به تصویر می‌کشد. فرانکلین دلانو روزولت در جریان یکی از گفتگوهای رادیویی کنار شومینه خود در زمان جنگ، از این عبارت استفاده کرد. در ۲۳ فوریه ۱۹۴۲، او با اشاره به تبلیغات نیروهای محور که ارادهٔ آمریکایی‌ها برای جنگیدن را زیر سؤال می‌بردند، گفت: «از زمانی که این ملت به زرادخانهٔ دموکراسی تبدیل شد ــ یعنی از زمان تصویب لایحه وام و اجاره ــ یک محور ثابت و مداوم در تمام تبلیغات نیروهای محور وجود داشته است. این محور ادعا می‌کرد که آمریکایی‌ها مسلماً ثروتمند هستند (و) آمریکایی‌ها قدرت صنعتی قابل‌توجهی دارند ــ اما آمریکایی‌ها لوس و منحط هستند، و نمی‌توانند و نخواهند توانست متحد شوند، کار کنند و بجنگند. از برلین، رم و توکیو، ما به عنوان ملتی از ضعیفان توصیف شده‌ایم ــ «خوش‌گذران‌هایی» ــ که سربازان بریتانیایی، یا سربازان روسی، یا سربازان چینی را اجاره می‌کنند تا به جای ما بجنگند. بگذارید این را به ملوانانی بگویند که امروز در آب‌های دوردست اقیانوس آرام ضربات سختی وارد می‌کنند. | ## جمع‌بندی | بگذارید این را به تفنگداران دریایی بگویند!» این عبارت عنوان یک سری از کمیک‌های جنگی متعلق به سال ۱۹۵۲ از انتشارات توبی پرس و همچنین یک آلبوم از ترانه‌های تفنگداران دریایی در سال ۱۹۶۰ اثر اسکار برند بود.