موضوع مقاله: فاحشه‌خانه‌های اردوگاهی آلمان در جنگ جهانی دوم | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فاحشه‌خانه‌های اردوگاهی آلمان در جنگ جهانی دوم | مقدمه: استفاده از این فاحشه‌خانه‌ها محدود به زندانیان ممتاز آریایی، عمدتاً کاپوها (کارگزاران زندانی) و افراد جنایتکار بود. | ## بخش 1: فاحشه‌خانه‌های اردوگاهی آلمان در جنگ جهانی دوم | زندانیان یهودی طبق قوانین مربوط به ممنوعیت اختلاط نژادی، اجازه استفاده از این فاحشه‌خانه‌ها را نداشتند. در نهایت، این فاحشه‌خانه‌ها هیچ افزایش قابل توجهی در سطح بهره‌وری زندانیان ایجاد نکردند، بلکه موجب شکل‌گیری بازاری برای کوپن‌ها در میان زندانیان ممتاز اردوگاه شدند. زنانی که به اجبار وارد این فاحشه‌خانه‌ها شدند، عمدتاً از اردوگاه کار اجباری مخصوص زنان راونسبروک آمده بودند، به‌جز آشویتس که از زندانیان خودش استفاده می‌کرد. همراه با فاحشه‌خانه‌های نظامی آلمان در طول جنگ جهانی دوم، تخمین زده می‌شود که دست‌کم ۳۴٬۱۴۰ زن زندانی در دوران رایش سوم به بردگی جنسی واداشته شدند. تاریخچه و نحوه عملکرد نخستین فاحشه‌خانه اردوگاهی در سال ۱۹۴۲ در ماوتهاوزن/گوزن تأسیس شد. پس از ۳۰ ژوئن ۱۹۴۳، یک فاحشه‌خانه در آشویتس در «بلوک ۲۴» دایر بود و از ۱۵ ژوئیه ۱۹۴۳ نیز در بوخن‌والت. زنان به دلیل خستگی و بیماری به‌طور مرتب تعویض می‌شدند و پس از آن به‌عنوان زندانیان عادی به بیرکناو فرستاده می‌شدند. کسانی که به نوبت مشتریان دسترسی داشتند (فقط «وی‌آی‌پی‌های آریایی»)، باید برای روز مشخصی ثبت‌نام می‌کردند و دو رایش‌مارک برای ۲۰ دقیقه «خدمت» طبق برنامه از پیش تعیین‌شده پرداخت می‌کردند. | ## بخش 2: فاحشه‌خانه‌های اردوگاهی آلمان در جنگ جهانی دوم | افرادی که به‌طور طعنه‌آمیزی «وی‌آی‌پی‌های آریایی» نامیده می‌شدند، شامل زندانیان مسیحی لهستانی و کسانی بودند که به دلیل فعالیت‌های جنایی به اردوگاه فرستاده شده و مثلث‌های سبز بر لباس داشتند (از این‌رو به آن‌ها «مردان سبز» نیز گفته می‌شد). شواهدی نسبتاً بحث‌برانگیز وجود دارد که در برخی فاحشه‌خانه‌ها، ممکن است زنانی وجود داشته باشند که بر سینه‌شان خالکوبی Feld-Hure («فاحشه میدانی») حک شده بود. برخی از این زنان قربانی عقیم‌سازی اجباری و سقط جنین اجباری شدند که اغلب به مرگ منجر می‌شد. در آشویتس، این زنان عمدتاً آلمانی یا لهستانی بودند – و هیچ‌کدام یهودی نبودند – و اعضای «ورماخت» و «اس‌اس» اجازه نداشتند به آن‌ها مراجعه کنند. یک فاحشه‌خانه نظامی برای سربازان آلمانی و نگهبانان اس‌اس نیز وجود داشت، اما خارج از اردوگاه قرار داشت و تمامی زنان آن فاحشه‌های غیرنظامی آلمانی بودند. اگرچه قطعاً گزارش‌هایی از سوی بازماندگان دربارهٔ سوءاستفاده جنسی نگهبانان مرد آلمانی از زنان یهودی در آشویتس و دیگر اردوگاه‌ها وجود دارد، اما «هیچ مدرک آرشیوی مبنی بر تجاوز نظام‌مند به زنان یهودی در اردوگاه‌ها یا بهره‌کشی جنسی سازمان‌یافته از آنان در فاحشه‌خانه‌های نازی وجود ندارد.» این فاحشه‌خانه‌ها در خاطرات و رمان‌هایی از بازماندگان ذکر شده‌اند، از جمله رمان «خانه عروسک‌ها»Ka-tzetnik 135633. گاهی اوقات نیروهای اس‌اس با وعده رفتار انسانی‌تر یا کاهش مدت محکومیت نامشخص، زنان را ترغیب به خدمت در فاحشه‌خانه‌ها می‌کردند. نینا میخائیلونا، یک زندانی روس اردوگاه، گزارش داده است: «وقتی فهمیدیم دختری از بلوک ما انتخاب شده، او را گرفتیم، پتو رویش انداختیم و آن‌قدر کتکش زدیم که به سختی می‌توانست تکان بخورد. | ## بخش 3: فاحشه‌خانه‌های اردوگاهی آلمان در جنگ جهانی دوم | هگر ادعا می‌کند که هیملر دستور داده بود تمامی زندانیان همجنس‌گرا هفته‌ای یک‌بار به‌طور اجباری به فاحشه‌خانه اردوگاه برده شوند تا از این طریق از همجنس‌گرایی «درمان» شوند. اشاره‌های فرهنگی مستند فرانسوی «شب و مه» در سال ۱۹۵۵ به وجود فاحشه‌خانه‌های اردوگاه‌های کار اجباری اشاره کرده بود. این فیلم به کارگردانی آلن رنه شامل تصاویر گسترده‌ای از اردوگاه‌ها بود و بر پایه مصاحبه با بازماندگان ساخته شده بود. فاحشه‌خانه‌های اردوگاه‌های کار اجباری آلمان همچنین در فیلم‌های داستانی بهره‌کشانه نازی در دهه ۱۹۷۰ بازآفرینی شدند، مانند: «ایلسا، ماده‌گرگ اس‌اس»، «آخرین ارجی گشتاپو»، «اردوگاه عشق ۷»، «اردوگاه آزمایش‌های انسانی اس‌اس» و «اردوگاه عشق نازی ۲۷». نمونه‌هایی از ادبیات اسرائیلی دربارهٔ این موضوع شامل رمان «خانه عروسک‌ها» نوشته یهی‌ئل دنور (که آن را با استفاده از شماره اردوگاهی‌اش Ka-Tsetnik 135633 منتشر کرد) و ژانر داستانی «استالاگ» می‌شود. نویسنده اهل چک، آرنوشت لوستیگ، رمانی با عنوان چشم‌های سبز دوست‌داشتنی (با شابک: 1559706961) نوشته است که داستان دختری ۱۵ ساله یهودی را روایت می‌کند که به اردوگاهی تبعید شده و در طول جنگ جهانی دوم مجبور به خدمت در یک فاحشه‌خانه اردوگاهی می‌شود. در سریال درام استرالیایی جایی که می‌توان آن را خانه نامید که داستان آن در دهه ۱۹۵۰ می‌گذرد، شخصیت اصلی، سارا آدامز، یک زن استرالیایی است که به یهودیت گرویده و پیش از آنکه به اجبار به فاحشه‌خانه اردوگاه فرستاده شود، در اردوگاه کار اجباری راونسبروک بوده است. | ## جمع‌بندی | گروه راک انگلیسی جوی دیویژن نام خود را از فاحشه‌خانه‌های اردوگاه در آشویتس گرفته بود، آن‌چنان‌که در رمان *خانه عروسک‌ها* (۱۹۵۳) توصیف شده است.