موضوع مقاله: فرانچسکو گوئیچاردینی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فرانچسکو گوئیچاردینی | مقدمه: فرانچسکو گوئیچاردینی (زاده ۶ مارس ۱۴۸۳ - درگذشته ۲۲ مه ۱۵۴۰) مورخ و دولتمرد ایتالیایی بود. | ## بخش 1: فرانچسکو گوئیچاردینی | او دوست و منتقد نیکولو ماکیاولی بود و یکی از نویسندگان سیاسی اصلی رنسانس ایتالیا به حساب می‌آید. او سومین فرزند از ۱۱ فرزند پیرو دی یاکوپو گوئیچاردینی و سیمونا دی بونجیانی جانفیگلیاتزی بود. گوئیچاردینی‌ها اعضای جاافتاده الیگارشی فلورانس و همچنین حامیان خانواده مدیچی بودند. اجداد گوئیچاردینی که در سیاست فلورانس تأثیرگذار بودند، نسل‌های متمادی بالاترین مناصب افتخاری را در ایالت در اختیار داشتند، همان‌طور که در زندگینامه خود او ، ریکوردی، دیده می‌شود.Op. [ نیازمند منبع کامل ] پیرو گوئیچاردینی نزد فیلسوف مارسیلیو فیچینو، که پدرخوانده پسرش بود، تحصیل کرده بود. فرانچسکو نیز مانند پدرش، تحصیلات عالی اومانیستی داشت و آثار کلاسیک را مطالعه کرد و لاتین و کمی یونانی آموخت. vii مرگ عمویش که اسقف‌نشین کورتونا را اشغال کرده بود، گوئیچاردینی جوان را بر آن داشت تا به دنبال حرفهٔ کلیسایی برود. او ترجیح می‌داد سودهای کلان فعلی و فرصت بزرگ کردن یکی از پسرانش را از دست بدهد تا اینکه وجدانش به این نتیجه برسد که یکی از پسرانش را از روی طمع ثروت یا مقام بزرگ کشیش کرده است.» بنابراین، گوئیچاردینی جاه‌طلب بار دیگر توجه خود را به حقوق معطوف کرد. 132 در سال ۱۵۰۸، گوئیچاردینی با ماریا سالویاتی، دختر آلامانو سالویاتی، ازدواج کرد و اتحاد الیگارشی خود را با خانواده قدرتمند فلورانسی تحکیم بخشید. دادگاه اسپانیا گوئیچاردینی که خود را در حرفه وکالت ممتاز می‌دانست، در سال ۱۵۱۲ توسط شورای شهر فلورانس به عنوان سفیر به دربار پادشاه آراگون، فردیناند کاتولیک، منصوب شد. او در مورد پذیرش این سمت تردید داشت زیرا سود بسیار کمی داشت و حرفه وکالت او را مختل می‌کرد و او را از شهر دور می‌کرد. با این حال، پدر فرانچسکو او را در مورد اعتبار دربار و افتخار انتخاب شدن در چنین سن کمی متقاعد کرد. 7 مکاتبات اسپانیایی او با سینیوریا قدرت مشاهده و تحلیل او، که از ویژگی‌های اصلی ذهن اوست، را آشکار می‌کند. در نامه‌هایش به خانه، از اینکه می‌توانست روش‌های نظامی اسپانیا را مشاهده کند و قدرت آنها را در زمان جنگ تخمین بزند، ابراز قدردانی می‌کرد. با این حال، او همچنین به حرکات حساب‌شده فردیناند بی‌اعتماد بود و از او به عنوان الگویی از هنر فریب سیاسی یاد می‌کرد. در رژیم جدید، سفارت او در اسپانیا به درازا کشید و گوئیچاردینی را که مشتاق بازگشت به فلورانس و مشارکت در زندگی سیاسی آن بود، ناامید کرد. گوئیچاردینی اصرار داشت که فراخوانده شود و حتی نامه‌ای به لورنزو د مدیچی جوان فرستاد تا در تلاش برای کسب موقعیتی در گروه حاکم جدید، جایگاهی برای خود دست و پا کند. گوئیچاردینی سرانجام به خانه‌اش در فلورانس بازگشت، جایی که دوباره به حرفه وکالت خود مشغول شد. در سال ۱۵۱۴، او به عنوان عضوی از اتو دی بالیا، که امنیت داخلی را کنترل می‌کرد، خدمت کرد و در سال ۱۵۱۵، در سینیوریا، بالاترین مقام قضایی فلورانس، خدمت کرد.Op. | ## بخش 2: فرانچسکو گوئیچاردینی | این آغاز یک دوره طولانی برای گوئیچاردینی در دستگاه پاپ بود، ابتدا تحت حکومت لئو دهم و سپس تحت حکومت جانشینش، کلمنت هفتم. 7 در سال ۱۵۲۳، گوئیچاردینی توسط کلمنت هفتم (۱۴۷۸–۱۵۳۴) به عنوان نایب‌السلطنه رومانیا منصوب شد. این مناصب بالا، گوئیچاردینی را به ارباب واقعی ایالت‌های پاپی آن سوی کوه‌های آپنین تبدیل کرد. همان‌طور که او بعدها خود را در این دوره توصیف کرد: «اگر پیک فرانچسکو را در رومانیا دیده بودید… با خانه‌اش پر از ملیله‌دوزی، نقره، خدمتکارانی از سراسر استان که - از آنجایی که همه چیز کاملاً به او ارجاع می‌شد - هیچ‌کس، از پاپ به پایین، کسی را به عنوان مافوق خود نمی‌شناخت…»Herbermann, Charles, ed. با تشدید خصومت‌ها بین پادشاه فرانسیس اول فرانسه و چارلز پنجم، امپراتور مقدس روم، پاپ در مورد اینکه از کدام طرف حمایت کند، مردد ماند و بنابراین از گوئیچاردینی مشورت خواست. گوئیچاردینی اتحاد با فرانسه را توصیه کرد و کلمنت را ترغیب کرد تا اتحادیه کنیاک را در سال ۱۵۲۶ منعقد کند، که منجر به جنگ با چارلز پنجم شد. بعداً در همان سال، هنگامی که نیروهای چارلز پنجم تهدید به حمله کردند، کلمنت گوئیچاردینی را به عنوان سپهبد ارتش پاپ منصوب کرد. گوئیچاردینی نتوانست فرمانده نیروهای پاپ، فرانچسکو ماریا اول دلا رووره، دوک اوربینو، را برای اقدام تحت تأثیر قرار دهد. در آوریل ۱۵۲۷، گوئیچاردینی موفق شد حمله به فلورانس را از سوی یک ارتش امپراتوری شورشی که به سمت رم روی آورده بود، دفع کند. گوئیچاردینی در طول بیست سال به سه پاپ خدمت کرد، و شاید به دلیل تجربیاتش، از دستگاه پاپی به شدت انتقاد می‌کرد: «من کسی را نمی‌شناسم که از جاه‌طلبی، طمع و شهوت‌رانی کشیشان بیشتر از خودم متنفر باشد… با این وجود، موقعیتی که با چندین پاپ داشته‌ام، مرا مجبور کرده است که به خاطر منافع شخصی‌ام، عظمت آنها را دوست داشته باشم. جمهوری فلورانس گوئیچاردینی، مانند بسیاری از اشراف فلورانسی زمان خود، به یک حکومت جمهوری مختلط بر اساس الگوی قانون اساسی ونیزی اعتقاد داشت؛ با وجود همکاری مکرر و نزدیک با خاندان مدیچی، حکومت آنها را استبدادی می‌دانست. [ نیازمند منبع کامل ] گوئیچاردینی هنوز می‌توانست آرمان‌های جمهوری‌خواهی خود را با حمایتش از خاندان مدیچی تطبیق دهد: «برابری انسان‌ها در یک حکومت مردمی به هیچ وجه در تضاد با این نیست که یک شهروند از شهرت بیشتری نسبت به دیگری برخوردار باشد، مشروط بر اینکه این شهرت از عشق و احترام همه ناشی شود و مردم بتوانند به دلخواه خود آن را از او دریغ کنند. 144 کمی پس از غارت رم، گوئیچاردینی به فلورانس بازگشت، اما تا سال ۱۵۲۷، مدیچی‌ها از شهر اخراج شده بودند و یک جمهوری توسط جناح افراطی ضد مدیچی، آرابیاتی، دوباره برقرار شده بود. به دلیل روابط نزدیک گوئیچاردینی با مدیچی‌ها، او در شهر زادگاهش مورد سوءظن قرار گرفت. در مارس ۱۵۳۰، به دلیل خدمتش به مدیچی‌ها، گوئیچاردینی شورشی اعلام شد و اموالش مصادره گردید.The History of Italy با این حال، این جمهوری نهایی فلورانس دوام چندانی نداشت و پس از تحمل محاصره فلورانس توسط نیروهای امپراتوری به مدت نه ماه، در سال ۱۵۳۰ شهر تسلیم شد. تحت فرماندهی کلمنت هفتم، گوئیچاردینی وظیفه مجازات شهروندان فلورانس را به دلیل مقاومتشان در برابر مدیچی بر عهده داشت و او بی‌رحمانه عدالت را در حق کسانی که با خواست پاپ مخالفت کرده بودند، اجرا می‌کرد. [ نیازمند منبع کامل ] گوئیکاردینی پس از مرگ کلمنت در سال ۱۵۳۴ استعفا داد و به فلورانس بازگشت، جایی که به عنوان مشاور الساندرو دِ مدیچی، «که جایگاهش به عنوان دوک پس از مرگ پاپ تضعیف شده بود»، استخدام شد. گوئیکاردینی در سال ۱۵۳۵ در ناپل در برابر چارلز پنجم از او دفاع کرد و اتهامات شورشیان تبعیدی مبنی بر استبداد را به چالش کشید. [ نیازمند منبع کامل ] او در سال ۱۵۳۶ در مذاکره موفقیت‌آمیز برای ازدواج آلساندرو با مارگارت پارما، دختر امپراتور چارلز پنجم، کمک کرد و برای مدت کوتاهی گوئیچاردینی تا زمان ترور دوک در سال ۱۵۳۷، معتمدترین مشاور آلساندرو بود.Grendler, Paul F. | ## بخش 3: فرانچسکو گوئیچاردینی | سپس، گوئیچاردینی با کوزیمو دِ مدیچی، که تنها ۱۷ سال داشت و تازه‌وارد نظام سیاسی فلورانس شده بود، متحد شد. گوئیچاردینی از کوزیمو به عنوان دوک فلورانس حمایت کرد؛ با این وجود، کوزیمو اندکی پس از به قدرت رسیدن او را برکنار کرد. گوئیچاردینی در ویلای خود در آرچتری بازنشسته شد، جایی که سال‌های آخر عمر خود را صرف کار بر روی «داستان ایتالیا» کرد. برادرزاده‌اش، لودوویکو گوئیچاردینی، نیز مورخی بود که به خاطر آثارش در قرن شانزدهم دربارهٔ کشورهای سفلی شناخته می‌شود. در آن سال، نوادگان او بایگانی‌های خانوادگی گوئیچاردینی را باز کردند و انتشار خاطرات او را در ده جلد به جوزپه کانسترینی سپردند. مشاهداتی در باب کتاب «گفتارهای ماکیاولی»، که دیدگاه‌های دو نظریه‌پرداز بزرگ ایتالیا در مورد کشورداری در قرن شانزدهم را برجسته می‌کند، و نشان می‌دهد که گوئیچاردینی، ماکیاولی را تا حدودی به عنوان یک رؤیاپرداز یا علاقه‌مند سیاسی دوست‌داشتنی می‌شناخته است؛ «داستان فیورنتینا»، از آثار اولیهٔ نویسنده، که به خاطر شور و نشاط سبک، درخشندگی چهره‌نگاری و سخاوت در قضاوت متمایز است؛ «گفتگوی حکومت فلورانس»، که به احتمال زیاد از آثار اولیه اوست، در آن اشکال مختلف حکومت مناسب برای یک کشور مشترک‌المنافع ایتالیایی با ظرافت مورد بحث قرار گرفته، با هم مقایسه و از فراز و نشیب‌های فلورانس تا سال ۱۴۹۴ به تصویر کشیده شده است. همچنین مجموعه‌ای از مقالات کوتاه با عنوان «گفتگوهای سیاسی» وجود دارد که در دوران سفارت گوئیچاردینی در اسپانیا نوشته شده است. «اوپره ایندیت» در ترکیب با رساله‌های ماکیاولی، مجموعهٔ جامعی از فلسفهٔ سیاسی ایتالیا پیش از پائولو سارپی را ارائه می‌دهد. این اثر که در سال‌های پایانی عمرش نوشته شده، شامل مشاهدات مورخ است که در طول زندگی‌اش جمع‌آوری کرده و اثری برای آیندگان بوده است. برخوردهای شخصی متعدد او با حاکمان قدرتمند ایتالیایی، دیدگاه او را به عنوان یک مورخ توضیح می‌دهد: «فرانچسکو گوئیچاردینی را می‌توان یک مورخ روان‌شناس نامید - از نظر او، نیروی محرکه چرخ دنده‌های عظیم رویدادها را می‌توان در ریشه اصلی رفتار فردی ردیابی کرد. 363 علاوه بر این، آنچه گوئیچاردینی را از دیگر مورخان زمان خود متمایز می‌کند، درک او از زمینه تاریخی است. گوئیچاردینی و ماکیاولی در باب سیاست و تاریخ گوئیچاردینی با نیکولو ماکیاولی دوست بود؛ این دو تا زمان مرگ ماکیاولی در سال ۱۵۲۷ مکاتبات پرشوری با هم داشتند. گوئیچاردینی از نظر اجتماعی تا حدودی از دوستش بالاتر بود، اما از طریق نامه‌هایشان، رابطه‌ای آرام و راحت بین این دو پدیدار می‌شود. اتکینسون و دیوید سایسس می‌نویسند: «ماکیاولی با آگاهی از تفاوت طبقاتی خود، از مناصب گوئیچاردینی… یا ارتباطات اشرافی او مرعوب نشد. xx–xxi گوئیچاردینی از برخی از ایده‌های بیان شده توسط ماکیاولی در کتاب «گفتارهایی دربارهٔ لیوی» انتقاد کرد: «اعتراض اصلی گوئیچاردینی به نظریه‌هایی که ماکیاولی در «گفتارها» مطرح کرده بود این بود که ماکیاولی همه چیز را «بیش از حد مطلق» مطرح می‌کند. فهرست زیر شامل نام‌های جایگزین مورد استفاده برای آثار گوئیچاردینی به زبان‌های ایتالیایی و انگلیسی است: تاریخ فلورانس (۱۵۰۹) دفتر خاطرات سفر در اسپانیا (۱۵۱۲) سخنرانی در لوگرونیو ("گفتمان Logroño"؛ ۱۵۱۲) آرامش اسپانیا (۱۵۱۴) کنسولاتوریا (۱۵۲۷) اورتیو آکوساتوریا (۱۵۲۷) اورتیو دِفِنسوریا (۱۵۲۷) از هنگ فلورانس یا گفتگو و سخنرانی‌های هنگ فلورانس ("گفتگو در مورد دولت فلورانس" یا "گفتگو در مورد دولت فلورانس"؛ ۱۵۲۷) ملاحظاتی در باب «گفتارهای» ماکیاولی در دهه اول تیتوس لیویوس ("مشاهدات در گفتارهای ماکیاولی"؛ ۱۵۲۸ یا احتمالاً ۱۵۳۰)Guicciardini, Francesco. 7 ریکوردی یا ریکوردی مدنی و سیاسی (نامی که جوزپه کانسترینی هنگام انتشار اولیه کتاب در سال ۱۸۵۷ به آن داد) یا ریکوردی سیاسی و مدنی (همان‌طور که دایرةالمعارف کاتولیک به آن اشاره دارد)؛ در انگلیسی، معمولاً " ریکوردی " اما در یک ترجمه "مفاهیم و تأملات (ریکوردی)" و در ترجمه دیگر "نصایح و تأملات" نامیده می‌شود (۱۵۱۲–۱۵۳۰).Guicciardini, Francesco (1965). | ## جمع‌بندی | شکست یک روشنفکر رنسانس، منتخبی از نوشته‌های فرانچسکو گوئیچاردینی ، انتشارات دانشگاه ایالتی پن.