موضوع مقاله: الیا دالا کاستا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # الیا دالا کاستا | مقدمه: الیا دالا کاستا (۱۴ مه ۱۸۷۲ – ۲۲ دسامبر ۱۹۶۱) یک اسقف اعظم و کاردینال کاتولیک رومی ایتالیایی بود که از سال ۱۹۳۱ تا زمان مرگش به عنوان اسقف اعظم فلورانس خدمت کرد. | ## بخش 1: الیا دالا کاستا | دالا کوستا از سال ۱۹۲۳ تا ۱۹۳۱ که به فلورانس منتقل شد، به عنوان اسقف پادوا خدمت کرد. دالا کوستا یک ضد فاشیست و ضد کمونیست سرسخت بود و بیشتر به خاطر پناه دادن به یهودیان در طول جنگ جهانی دوم و ارائه مدارک جعلی به دیگران برای فرار از آزار و اذیت شناخته می‌شد. دالا کوستا به خاطر ایمان عمیق و تقدسش مورد توجه بود و به چهره‌ای مورد احترام در فلورانس تبدیل شد. او در سال ۱۹۳۹ در مجمع محرمانه به عنوان " پاپبل " در نظر گرفته شد، زیرا او یک اسقف روحانی و غیرسیاسی با ایمان قوی محسوب می‌شد. در سال ۲۰۱۲، سازمان ید و شم او را به دلیل نجات جان یهودیان در طول هولوکاست با وجود خطر زیاد برای خودش، به عنوان " نیکوکار در میان ملت‌ها " معرفی کرد. دو دهه پس از مرگش در سال ۱۹۸۱، مراسم تقدیس او آغاز شد و او به عنوان بنده خدا لقب گرفت؛ پس از آنکه پاپ فرانسیس فضیلت قهرمانانه او را تأیید کرد، به او لقب محترم داده شد. زندگی آموزش و پرورش و روحانیت الیا دالّا کوستا در سال ۱۸۷۲ در روستای ویلاورلا متولد شد و آخرین فرزند از پنج فرزند لوئیجی دالّا کوستا و ترزا دال بالکن بود؛ سه فرزند اول این زوج همگی در دوران نوزادی درگذشته بودند. دالّا کوستا در روز ۲۳ ژوئن به وسیله پدر آنجلو روسی با نام «الیا آنجلو» غسل تعمید یافت و پدر و مادر خواندهٔ او فرانچسکو مورارو دی برسّان ویدو و اوژنیا دالّا کوستا بودند. مادرش در سال ۱۸۷۷، هنگامی که دالّا کوستا پنج ساله بود، درگذشت و نگهداری او به پدرش سپرده شد. دالا کوستا تحصیلات دبیرستان خود را در سال ۱۸۸۶ به پایان رساند و پس از آن، تحصیلات کلیسایی خود را آغاز کرد. او در حوزه‌های علمیه ویچنزا و پادوا (فارغ‌التحصیل ادبیات از کالج پادوا) تحصیل کرد و سپس در سال ۱۸۹۵ به مقام کشیشی رسید. او در سال ۱۸۹۵ تحصیلات بیشتری را پشت سر گذاشت و آن را بعداً در سال ۱۸۹۷ به پایان رساند و سپس به کار کشیشی در ویچنزا پرداخت، جایی که در آنجا تدریس نیز می‌کرد. او مدت کوتاهی به عنوان کشیش بخش در ویلاورلا به عنوان جایگزین یک کشیش پیر و بیمار خدمت کرد. او بعداً به عنوان کشیش پیوبلویچینو و از سال ۱۹۰۲ تا ۱۹۱۰ کشیش بخش پوتزولونه خدمت کرد. در ۱۰ نوامبر ۱۹۱۰، او به عنوان کشیش بخش اسکیو منصوب شد و تا سال ۱۹۲۲ در آنجا ماند. دالا کوستا در طول جنگ جهانی اول خدمات بشردوستانه‌ای به مجروحان ارائه داد و مراقبت از کودکان یتیم را بر عهده گرفت و بعداً به خاطر اقداماتش مفتخر به دریافت نشان شوالیه تاج ایتالیا شد. او در دوران خدمت به عنوان اسقف در پادوا، ۵۰ کلیسا را که در طول جنگ آسیب دیده بودند، بازسازی کرد. اسقف‌نشین در اواسط سال ۱۹۲۳، الیا دالّا کوستا به عنوان اسقف پادووا منصوب شد و در ۱۲ اوت همان سال، مراسم تقدیس اسقفی او در کلیسای جامع ویتزنزا به وسیله اسقف فردیناندو رودولفی برگزار شد؛ در این مراسم، اسقف‌های آندریا لونگین و آپولونیو ماجیو به عنوان هم‌تقدیس‌کنندگان حضور داشتند. دالّا کوستا سپس در ۱۹ دسامبر ۱۹۳۱ به عنوان اسقف اعظم فلورانس منصوب شد و برای پنج ماه در سال ۱۹۳۲ به عنوان مدیر رسولی دیوسه سابق خود در پادووا خدمت کرد. هنگامی که آدولف هیتلر در سال ۱۹۳۸ از فلورانس بازدید کرد، تصمیم دراماتیکی (علیرغم فشارهای خارجی زیاد) برای بستن تمام درها و پنجره‌های کاخ اسقفی گرفت و از شرکت در جشن‌ها خودداری کرد. او به قوانین نژادی ایتالیا اعتراض کرد و آنها را توهین به حقوق و کرامت انسانی دانست. او یکی از کاردینال‌های منتخب در گردهمایی پاپ در سال ۱۹۳۹ بود (که در آن به دلیل اینکه نامزد " مقام پاپی " نیز بود، آرایی کسب کرد) که پاپ پیوس دوازدهم را انتخاب کرد. او به دلیل حساسیت‌های کشیشی‌اش و به دلیل اینکه یک اسقف غیرسیاسی محسوب می‌شد، واجد شرایط پاپی محسوب می‌شد. کاردینال فرانچسکو مارچتی سلواجیانی - که به پاچلی (بعدها پیوس دوازدهم) رأی داده بود - گفت اگر کاردینال‌ها به جای یک دیپلمات، «یک فرشته» می‌خواستند، دالا کوستا به عنوان پاپ انتخاب می‌شد. | ## بخش 2: الیا دالا کاستا | اما برخی دیگر اظهار داشتند که نامزدی او به دلیل اینکه بیش از حد ضد فاشیست تلقی می‌شد (که می‌توانست مشکل‌ساز باشد) و سرد و گوشه‌گیر تلقی می‌شد، مورد توجه قرار نگرفت. در طول جنگ جهانی دوم و هولوکاست، الیا دالّا کوستا به خاطر کمک به نجات هزاران ایتالیایی از اعدام توسط رژیم فاشیستی شهرت یافت. او کشیشان خود را تشویق می‌کرد تا یهودیان را از آزار و اذیت نجات دهند، زیرا به خوبی می‌دانست سرنوشت آن‌ها در صورت دستگیری و تبعید چه خواهد بود. دالّا کوستا یک شبکه پیچیده نجات سازمان‌دهی کرد و همچنین به روسای تمامی صومعه‌ها و دیرهای فلورانس نامه نوشت و از آن‌ها خواست تا یهودیان را پناه دهند و در امان نگه دارند. کاردینال همچنین یک پناهگاه برای یهودیان در داخل سمیناریو مینور دی مونتوگی تأسیس کرد و حتی برخی را در کاخ اسقفی نزد خود جای داد. او برای یهودیان مدارک جعلی فراهم می‌کرد تا بتوانند فرار کنند و این مدارک جعلی را از یکی از صومعه‌های فرانسیسکانی در آسیزی دریافت می‌کرد، اما به زودی دریافت آن‌ها مستقیماً از آسیزی بسیار خطرناک شد، بنابراین تصمیم گرفت جینو بارتالی، قهرمان تور دو فرانس و ورزشکار مشهور، که مراسم ازدواج او در سال ۱۹۴۰ را هم برگزار کرده بود، این مدارک را تحویل بگیرد. دالّا کوستا بر این باور بود که هیچ سربازی جرأت ندارد بارتالی را هنگام تمرین متوقف کند، در حالی که او در واقع در حال تحویل مدارک جعلی بود. او بیش از ۱۰۰ یهودی ایتالیایی و ۲۲۰ نفر دیگر از کشورهای دیگر را در پناه خود امن نگه داشته بود. پس از پایان جنگ جهانی دوم، فلورانس به یکی از مراکز کاتولیسیسم پیشرو و اندیشه‌های چپ‌گرایانه در ایتالیا تبدیل شد. تاریخ‌نگار گرد-راینر هورن می‌گوید: «فلورانس تازه آزادشده در آن زمان به آزمایشگاهی سیاسی و فرهنگی بدل شده بود که در سراسر ایتالیا بی‌نظیر بود. اندیشمندان کاتولیک غیرسنتی در این شهر با سخنگویان دموکرات رادیکال و روشنفکرانی که از حزب اقدام برمی‌خاستند، در تعامل سازنده زندگی می‌کردند، در کنار نمایندگان متفکر و بازاندیش سنت کمونیستی.» این فرهنگ زنده و اصلاح‌طلب کاتولیسیسم فلورانسی به الیا دالّا کوستا نسبت داده می‌شود، کسی که به عنوان اسقف اعظم فلورانس خدمت می‌کرد و نماینده جناح چپ‌گرا و کاملاً پیشرو دموکراسی مسیحی بود. فلورانس همچنین میزبان بسیاری از سیاستمداران کاتولیک چپ‌گرا مانند جورجو لا پیرا بود. ارنستو بالدوتسی معتقد بود که کاتولیسیسم پیشرو فلورانس پیش‌درآمدی بر اصلاحات شورای واتیکان دوم بود و می‌گوید: «جرأت می‌کنم بگویم که در فلورانس پیش از برگزاری شورای [واتیکان دوم]، تجربه آن شورا را داشتند.» دالا کوستا به عنوان «دست محافظ» شهر شناخته می‌شد و به کاتولیک‌های غیرمتعارف و مترقی در فلورانس کمک و از آنها حمایت می‌کرد. رویکرد اصلاح‌طلبانه او امکان توسعه آزاد روشنفکران اصلاح‌طلب و کاتولیک را در فلورانس فراهم کرد و در واقع اصلاح‌طلبان بیشتری نسبت به هر شهر دیگر ایتالیا تولید کرد. دالا کوستا همچنین مربی برونو بورگی بود که در دهه ۱۹۵۰ کار صنعتی تمام وقت را آغاز کرد و در اتحادیه‌های کارگری محلی درگیر شد و همچنین اصول مشابهی با الهیات رهایی‌بخش را شکل داد. یکی دیگر از کشیش‌های مترقی کاتولیک که از حمایت دالا کوستا برخوردار شد، انزو مازی بود که در سال ۱۹۵۴ کشیش محله تازه ساخته شده ایزولوتو شد. تحت نظارت مازی، ایزولوتو «برای موج دوم کاتولیک چپ اروپایی همان چیزی شد که کارخانه ساعت‌سازی بسانسون برای چپ جدید و افراطی اروپایی پس از ۱۹۶۸ شد: مشهورترین و بدنام‌ترین مکان بین‌المللی درگیری‌های نظری». الیا دالّا کوستا همراه با انزو مازی یک باشگاه اجتماعی کاتولیک را در یک ساختمان متروکه در ایزولوتو سازماندهی کردند که هم‌زمان به عنوان مهدکودک، کتابخانه و مرکز آموزشی پس از مدرسه برای کودکان خانواده‌های کم‌بضاعت نیز فعالیت می‌کرد. این مرکز بعدها فعالیت‌های خود را گسترش داد و به مهدکودک، محل برگزاری کلاس‌های آموزشی شبانه و آموزش مهارت‌های شغلی، و همچنین ارائه کمک‌های مالی و اخلاقی تبدیل شد. روزنامه‌های محلی این باشگاه را «یک سازمان با ساختار منطبق بر بالاترین استانداردهای جامعه‌شناسی مدرن» توصیف کردند و از آن تمجید کردند که خلأ موجود در زندگی اجتماعی جامعه را پر می‌کند و به ساکنان مکانی برای گردهمایی ارائه می‌دهد. دالّا کوستا همچنین از طریق این مرکز یک شبکه خیریه ایجاد کرد که وظیفه توزیع لباس و غذا به خانواده‌های نیازمند محلی را بر عهده داشت. در ۱۵ نوامبر ۱۹۵۸، مدیران کارخانه گالیله در ایزولوتو، که تجهیزات اپتیکی تولید می‌کرد، اعلام کردند که قصد دارند نزدیک به ۱۰۰۰ کارگر را اخراج کنند. از آنجایی که تعداد قابل توجهی از کارگران در ایزولوتو زندگی می‌کردند و به شغل خود در تولید وابسته بودند، این اعلامیه اعتراضاتی را برانگیخت. در پاسخ، دالا کوستا بیانیه‌ای عمومی منتشر کرد و شرکت را به دلیل اخراج‌ها محکوم کرد و استدلال کرد که رهبران صنعتی باید به جای دنبال کردن سود، تعهدات اجتماعی خود را به رسمیت بشناسند. | ## بخش 3: الیا دالا کاستا | دالا کوستا با سرزنش بیشتر صنعتگران اظهار داشت: «کسانی که از دارایی‌های خود برای خیر جامعه استفاده نمی‌کنند، مانع از تأیید ارزش‌های اساسی انسانی و مسیحی می‌شوند.» بیانیه کاردینال توجه قابل توجهی را به خود جلب کرد و «بسیاری از روزنامه‌ها متن کامل بیانیه دالا کوستا را در صفحه اول چاپ کردند». اتحادیه‌های کارگری محلی و محافل چپ‌گرا از بیانیه دالا کوستا تمجید کردند و جورجیو لا پیرا اعلام کرد که بیانیه او «نوعی عمل است که یادآور اشارات پیامبران و حواریون کتاب مقدس است». روزنامه چپ‌گرای ایل جورناله دل ماتینو، دالا کوستا را به عنوان قهرمان طبقه کارگر مورد ستایش قرار داد و دستاوردهای دیگر او مانند ایستادگی در برابر موسولینی به عنوان اسقف پادووا، نجات پناهندگان یهودی و مداخله به نفع کارگران اعتصابی در جریان بحران پیگنونه در سال ۱۹۵۳ را برشمرد. یکی از پیامدهای کاتولیسیسم پیشرو در فلورانس این بود که این شهر به محور سازماندهی نشست‌ها و کنفرانس‌های صلح بین‌المللی تبدیل شد. فلورانس تا حد زیادی در برابر گرایش ضدکمونیستی دوران جنگ سرد مقاومت می‌کرد و میزبان بسیاری از روحانیان و اندیشمندانی بود که به راه‌حل‌های صلح‌آمیز و غیرنظامی برای مواجهه بین بلوک غرب و شرق تأکید داشتند. خود دالّا کوستا نیز بر لزوم ورود به گفتگو با بلوک شوروی و جستجوی آشتی تأکید می‌کرد. نمونه‌ای از این موضع، دیدار دالّا کوستا با شهردار موقت مسکو بود که در ایتالیا جنجالی شد؛ هورن یادآور می‌شود: «عملاً در هیچ جای دیگر ایتالیا — و احتمالاً در هیچ جای دیگر اروپا و جهان در آن زمان — مشاهده‌کنندگان غیرروحانی و کاتولیک نمی‌توانستند صحنه‌ای مانند دیدار یک کاردینال که دست خوشامد به شهردار موقت مسکو در مکانی با چنین سنت محترمی مانند سانتا کروز در مرکز فلورانس در یکی از ابتکارات بین‌المللی شگفت‌انگیز صلح که توسط لا پیرا سازماندهی شده بود، تجربه کنند.» دالا کوستا دوست صمیمی جورجیو لا پیرا بود و این دو اغلب با هم شام می‌خوردند و در مورد مسائل زمانه بحث می‌کردند. این دالا کوستا بود که لا پیرا را تشویق کرد تا در انتخابات محلی فلورانس در سال ۱۹۵۱ شرکت کند. این کاردینال در سال‌های ۱۹۳۳ و ۱۹۴۰ دو کنفرانس کاتکتیکال در اسقف‌نشین و در سال‌های ۱۹۳۷ و بعداً در سال ۱۹۴۶ دو کنفرانس عشای ربانی اسقف‌نشین برگزار کرد. در سال ۱۹۵۱ استعفای خود را به پاپ پیوس دوازدهم تقدیم کرد، هرچند پاپ آن را رد کرد. اما بعداً در سال ۱۹۵۴ مصالحه‌ای حاصل شد: ارمنگیلدو فلوریت به عنوان دستیار اسقف منصوب شد تا بتواند در وظایف اسقفی خود به دالا کوستا کمک کند، زیرا اسقف مسن بیمار شده بود. او بعداً در گردهمایی محرمانه سال ۱۹۵۸ که منجر به انتخاب پاپ ژان بیست و سوم شد، شرکت کرد. دالا کاستا از دوستان نزدیک رونکالی بود و دو بار قبل از گردهمایی محرمانه با او ملاقات کرد تا در مورد آن صحبت کند. دالا کاستا معتقد بود که رونکالی پاپ خوبی خواهد شد و این موضوع را به دوست قدیمی‌اش نیز گفت. اما رونکالی اعتراض کرد که در ۷۶ سالگی برای خدمت خیلی پیر است، اگرچه گفته می‌شود کاردینال مسن پاسخ داده است: «این ده سال از من جوان‌تر است». او در ۴ نوامبر ۱۹۵۸ در مراسم تاجگذاری پاپ جدید شرکت کرد و در همان ماه به فلورانس بازگشت و به مردم گفت: «ما پاپی را انتخاب کرده‌ایم که شما دوست خواهید داشت». دالا کاستا دو کاردینال آینده دومنیکو بارتولوچی (۱۹۳۹) و سیلوانو پیوانلی (۱۹۴۷) را به عنوان کشیش منصوب کرد. مرگ دالا کوستا در صبح روز ۲۲ دسامبر ۱۹۶۱ بر اثر عوارض ریوی در فلورانس درگذشت و در کلیسای جامع فلورانس به خاک سپرده شد. پرونده قدیس شدن دالا کوستا در ۲۶ ژانویه ۱۹۸۱، پس از آنکه جماعت امور قدیسان فرمان «مانعی ندارد» را صادر کرد و او را به عنوان بنده خدا معرفی کرد، در زمان پاپ ژان پل دوم آغاز شد. این تحقیقات در اسقف‌نشین فلورانس برگزار شد و CCS بعداً در ۱۹ نوامبر ۱۹۹۳، قبل از دریافت پرونده پوزیتیو از اسقف‌نشین در سال ۲۰۰۷، این تحقیقات را تأیید کرد. این پرونده، مجموعه‌ای گسترده از اسناد و شهادت‌های جمع‌آوری‌شده در طول فرایند اسقف‌نشین بود. هیئت الهیات پس از بررسی پرونده در جلسه خود که در ۲۹ نوامبر ۲۰۱۶ برگزار شد، با ادامه این امر موافقت کرد، در حالی که کاردینال و اعضای اسقف CCS نیز بعداً در ۲ مه ۲۰۱۷ آن را تأیید کردند. دالا کاستا در ۴ مه ۲۰۱۷ پس از آنکه پاپ فرانسیس تأیید کرد که کاردینال فقید یک زندگی مسیحی نمونه با فضیلت قهرمانانه داشته است، به عنوان محترم معرفی شد. | ## جمع‌بندی | شناخت در نوامبر ۲۰۱۲ اعلام شد که دالا کوستا در ۲۹ فوریه گذشته به عنوان «نیکوکاران ملت‌ها» معرفی شده است، پس از آنکه ید و شم در اورشلیم اعلام کرد که او بیشترین تلاش را - با به خطر انداختن جان خود - برای نجات یهودیان از وحشت هولوکاست نازی‌ها (یا هولوکاست) در دوره قبل و در طول جنگ انجام داده است.