موضوع مقاله: والتر ویلیام ونسینگر | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # والتر ویلیام ونسینگر | مقدمه: والتر ویلیام ونسینگر (؛ ۴ سپتامبر ۱۸۹۴ – ۱۰ ژوئیه ۱۹۷۲) افسر برجسته و نشان‌دار سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا با درجه سپهبد بود. | ## بخش 1: والتر ویلیام ونسینگر | او بیش از همه به‌خاطر فرماندهی هنگ ۲۳ تفنگداران دریایی در نبرد ایوو جیما شناخته می‌شود که در آن صلیب نیروی دریایی، دومین نشان بالای نظامی ایالات متحده آمریکا برای شجاعت در رزم، را دریافت کرد. ونسینگر در دفیانس (اوهایو) زاده شد و از دانشکده حقوق دانشگاه میشیگان فارغ‌التحصیل شد. او در سال ۱۹۱۷ به سپاه تفنگداران دریایی پیوست و در طول دوران خدمت ۳۹ ساله خود در عملیات‌های گوناگون از جمله گشت یانگ‌تسه در چین، عملیات نیکاراگوئه، و جنگ جهانی دوم شرکت کرد. او دوران خدمت خود را به‌عنوان دستیار مشاور ویژه فرمانده سپاه تفنگداران دریایی به پایان رساند. آغاز دوران خدمت والتر ونسینگر در ۴ سپتامبر ۱۸۹۴ در دفیانس (اوهایو) زاده شد و دوران دبیرستان را در فرمونت (اوهایو) گذراند. سپس در دانشکده حقوق دانشگاه میشیگان در ان آربر (میشیگان) ثبت‌نام کرد و در ژوئن ۱۹۱۷ با مدرک کارشناسی حقوق فارغ‌التحصیل شد. ونسینگر پس از آن به‌عنوان سرباز وظیفه به سپاه تفنگداران دریایی پیوست و در هنگ‌های ۸ و ۱۳ تفنگداران دریایی در پادگان کوانتیکو در ویرجینیا خدمت کرد. او به درجه درجه‌داری رسید و مدال حُسن رفتار را برای رفتار و کارایی نمونه دریافت کرد. ونسینگر همچنین برای برنامه درجه‌داران شایسته انتخاب شد و در ۱۶ دسامبر ۱۹۱۸ به درجه ستوان‌دومی ارتقا یافت. نخستین مأموریت او با گروه تفنگداران دریایی مستقر در رزمناو یواس‌اس نوادا بود و دو سال و نیم در اقیانوس آرام به خدمت دریایی مشغول بود. در نوامبر ۱۹۲۱ به پادگان تفنگداران دریایی در کارخانه کشتی‌سازی مِر آیلند و سپس در مارس ۱۹۲۴ به پادگان تفنگداران دریایی در پرل هاربر منتقل شد. او دو سال در آنجا خدمت کرد و سپس به ستاد کلاس نامزدها در پادگان تفنگداران دریایی واشینگتن، دی. در آغاز سال ۱۹۲۷ به کوانتیکو فرستاده شد و همراه هنگ ۶ تفنگداران دریایی از تیپ ۳ تفنگداران دریایی به فرماندهی سرتیپ اسمدلی باتلر برای مأموریت اعزامی به چین حرکت کرد. ونسینگر سپس فرماندهی پادگان تفنگداران دریایی در ایستگاه اژدر ساحل اقیانوس آرام در کیپورت (واشینگتن) را بر عهده گرفت. | ## بخش 2: والتر ویلیام ونسینگر | در دسامبر ۱۹۳۰ برای دومین دوره مأموریت اعزامی به نیکاراگوئه فرستاده شد و به‌عنوان آجودان تیپ ۲ تفنگداران دریایی به فرماندهی سرتیپ فردریک ال. او در جریان زمین‌لرزه و آتش‌سوزی که شهر ماناگوآ را در ۳۱ مارس ۱۹۳۱ ویران کرد، شایستگی خود را نشان داد و نامه تقدیر ویژه‌ای از وزیر نیروی دریایی ایالات متحده، چارلز اف. تیپ ۲ تفنگداران دریایی در نوامبر ۱۹۳۱ به ایالات متحده بازگشت و ژنرال برادمن فرماندهی پایگاه تفنگداران دریایی سن دیگو را بر عهده گرفت. ونسینگر در مه ۱۹۳۲ به درجه سروانی ارتقا یافت و به مدرسه افسران گردان در کوانتیکو فرستاده شد که نخست به‌عنوان دانشجو و سپس مدرس خدمت کرد. او کوانتیکو را ترک کرد تا فرماندهی گروه تفنگداران دریایی مستقر در رزمناو یواس‌اس نیو مکزیکو را بر عهده بگیرد و دو سال به خدمت دریایی در اقیانوس آرام پرداخت. در اوت ۱۹۴۰ به مدارس تفنگداران دریایی در کوانتیکو فرستاده شد و دوره ارشد را گذراند و سپس تا اواخر ۱۹۴۲ به‌عنوان مدرس در آنجا خدمت کرد. سپس به کوانتیکو بازگشت و به‌عنوان معاون مدیر دوره ستاد و فرماندهی در مدارس تفنگداران دریایی زیر نظر سرتیپ کلیفتون بی. نبرد روی-نامور با فعال شدن لشکر ۴ تفنگداران دریایی در ژوئیه ۱۹۴۳ در سن دیگو، ونسینگر به درجه سرهنگی ارتقا یافت و به‌عنوان معاون رئیس ستاد لشکر برای عملیات و آموزش منصوب شد. پس از آموزش‌های فشرده، در ژانویه ۱۹۴۴ همراه لشکر به سوی اقیانوس آرام حرکت کرد و در نبرد روی-نامور در جزایر مارشال شرکت کرد. لشکر ۴ به فرماندهی سرلشکر هری اشمیت فرودگاه بزرگ ژاپنی در روی-نامور را تصرف کرد و تنها ۵۱ نفر از پادگان ۳٬۵۰۰ نفری ژاپن زنده ماندند. ونسینگر لژیون افتخار با نشان «وی» رزمی را برای برنامه‌ریزی عملیات و رهبری در این نبرد دریافت کرد. نبردهای سایپن و تینیان ونسینگر در همان سمت در عملیات جزایر ماریانا در تابستان ۱۹۴۴ خدمت کرد. جونز، فرمانده هنگ ۲۳ تفنگداران دریایی، در اکتبر ۱۹۴۴ ارتقا یافت و منتقل شد، ژنرال کیتس ونسینگر را به جانشینی او برگزید. او هنگ ۲۳ تفنگداران دریایی را در نبرد ایوو جیما در فوریه ۱۹۴۵ فرماندهی کرد و صلیب نیروی دریایی، دومین نشان بالای نظامی ایالات متحده برای شجاعت در رزم، را دریافت کرد. | ## بخش 3: والتر ویلیام ونسینگر | بر پایه متن رسمی نشان، ونسینگر در مقامی در معرض آتش سنگین توپخانه زمینی و توپ‌های دفاع ساحلی قرار گرفت و شخصاً حمله پیاده‌نظام هنگ رزمی خود را بر ساحلی که دشمن سرسختانه از آن دفاع می‌کرد، هدایت کرد. هنگامی که مشاهده کرد یگان‌های پیشرو تلفات سنگینی متحمل می‌شوند و تانک‌ها و تجهیزات مکانیزه قادر به یاری‌رسانی در پیشروی نیستند، دستور انتقال مقر فرماندهی خود را به نزدیک‌ترین نقطه به خطوط مقدم صادر کرد. او در میان آتش شدید خمپاره، توپخانه و سلاح‌های خودکار فرود آمد و با ابتکار عمل، ابزارهای موقت برای تخلیه زخمی‌ها و تأمین نیازهای ضروری یگان‌های مستقر در ساحل فراهم کرد و با مانور تهاجمی یگان‌های زیر فرمان خود، تصرف سریع اهداف تعیین‌شده را محقق ساخت. او در برنامه‌ریزی برای حمله به ژاپن شرکت داشت، اما پس از تسلیم ژاپن در اوت ۱۹۴۵، سپاه دوزیستان ۵ به‌عنوان نیروی اشغالگر به ژاپن منتقل شد. ونسینگر همچنین به‌عنوان رئیس ستاد مقر فرماندهی پیشرفته خدمت کرد و نماینده سپاه دوزیستان ۵ و ارتش ششم در برخورد با مقامات ژاپنی در جنوب ژاپن بود و تسلیم ساسه‌بو را پذیرفت. پس از غیرفعال شدن سپاه دوزیستان ۵ در فوریه ۱۹۴۶، ونسینگر به ایالات متحده بازگشت و مدت کوتاهی در دفتر بازرس کل نیروی دریایی خدمت کرد و سپس فرماندهی پادگان تفنگداران دریایی در کارخانه کشتی‌سازی پیوجت ساند در برمرتون (واشینگتن) را بر عهده گرفت. او همچنین وظایف افسر تفنگداران دریایی منطقه ناحیه دریایی ۱۳ را تا فوریه ۱۹۴۸ انجام داد. در آن زمان به‌عنوان مشاور حقوقی و رایزن قانون‌گذاری فرمانده سپاه تفنگداران دریایی، کلیفتون بی. ونسینگر در اکتبر ۱۹۵۱ به درجه سرلشکری ارتقا یافت و در دسامبر همان سال مدیریت طرح‌ها و سیاست‌ها در ستاد تفنگداران دریایی را بر عهده گرفت. او سپس به‌عنوان معاون رئیس ستاد و عضو نیروی ویژه وزارت نیروی دریایی در دفتر معاون وزیر دفاع برای نیروی انسانی و پرسنل منصوب شد. آخرین مأموریت ونسینگر در ژوئیه ۱۹۵۴ آغاز شد که به‌عنوان دستیار مشاور ویژه فرمانده سپاه تفنگداران دریایی، ژنرال لموئل شپرد، منصوب شد. او در ۱ اوت ۱۹۵۶ پس از ۳۹ سال خدمت فعال از سپاه تفنگداران دریایی بازنشسته شد و به‌دلیل دریافت تقدیر ویژه در رزم، به درجه سپهبدی ارتقا یافت. | ## جمع‌بندی | درگذشت سپهبد والتر ونسینگر در ۱۰ ژوئیه ۱۹۷۲ در بیمارستان امور کهنه‌سربازان در واشینگتن دی.سی.