aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: ریکاردو جیگانته | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ریکاردو جیگانته | مقدمه: ریکاردو جیگانته (۲۹ ژانویهٔ ۱۸۸۱ – ۴ مهٔ ۱۹۴۵) سیاستمدار ایرِدِنتیست و فاشیست ایتالیایی بود که در تاریخچهٔ فیومه در میان‌دوجنگ و دوران فاشیسم نقشی مهم ایفا کرد. | ## بخش 1: ریکاردو جیگانته | زندگی‌نامه جیگانته در فیومه، زمانی که بخشی از امپراتوری اتریش-مجارستان بود، زاده شد. پس از فراغت از تحصیل، در سال ۱۹۰۷ سردبیر مجلهٔ لا جووانه فیومه شد که توسط انجمن ایرِدِنتیست ایتالیایی شهر منتشر می‌شد. او بارها به‌سبب مواضع طرفدار ایتالیا توسط مقام‌های اتریشی-مجار تحت پیگرد قرار گرفت. در سال ۱۹۱۵ با وجود ابتلا به آرتریت شدید (که موجب معافیتش از خدمت در ارتش اتریش-مجار و رد اولیهٔ درخواستش توسط ارتش ایتالیا شده بود) به‌طور داوطلبانه به ارتش سلطنتی ایتالیا پیوست و به‌عنوان راهنما، مترجم و افسر اطلاعاتی در جبههٔ ایزونتسو خدمت کرد. | ## بخش 2: ریکاردو جیگانته | در جریان جنگ او صلیب جنگ از ایتالیا و صلیب نظامی از بریتانیا دریافت کرد، و در عین حال در اتریش-مجار به جرم خیانت به مرگ محکوم شد. او به دانونتسیو نزدیک بود و هنگام کریسمس خونین از مقامش استعفا داد تا در نبرد علیه ارتش ایتالیا شرکت کند و سپس او را در خانه‌اش پناه داد. جیگانته از پیوستن فیومه به ایتالیا دفاع می‌کرد و با حزب خودگردان مخالفت سرسختانه‌ای داشت. او در سال ۱۹۲۴ به حزب فاشیست ملی پیوست و در همان سال نشان تاج ایتالیا را دریافت کرد. | ## بخش 3: ریکاردو جیگانته | از ژانویهٔ ۱۹۳۰ تا فوریهٔ ۱۹۳۴ دوباره شهردار شد و سپس به‌عنوان سناتور منصوب گردید. در ۱۹۳۷ ریاست شرکت کشتیرانی فیومه را بر عهده گرفت.سنای پادشاهی ایتالیا پس از آتش‌بس کاسبیله او به جمهوری اجتماعی ایتالیا پیوست و برای مدتی کوتاه استاندار فیومه شد، اما به‌زودی توسط آلمانی‌ها برکنار گردید. | ## جمع‌بندی | با ورود ارتش آزادی‌بخش مردمی یوگسلاوی در مهٔ ۱۹۴۵ دستگیر شد و روز بعد در جنگل‌های اطراف کاستاو با جوخهٔ آتش اعدام گردید.
موضوع مقاله: سافو (اپرا) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سافو (اپرا) | مقدمه: «سافو» اپرایی در سه پرده اثر جیووانی پاچینی است که بر اساس لیبرتو اثر سالوادور کامارانو تنظیم شده است و بر اساس نمایشنامه‌ای از فرانتس گریلپارزر، برگرفته از افسانه شاعر یونان باستان سافو، ساخته شده است. | ## بخش 1: سافو (اپرا) | تاریخچه اجرا این اپرا اولین بار در تئاتر سن کارلو در ناپل در ۲۹ نوامبر ۱۸۴۰ اجرا شد و همچنین در پاریس در تئاتر-ایتالیایی در ۱۵ مارس ۱۸۴۲ اجرا شد. موارد قابل توجه آن در سن کارلو در ۷ آوریل ۱۹۶۷، با لیلا گنسر، در گران تئاتر دل لیسئو در ژوئن ۱۹۸۷، با مونتسرات کاباله، و در جشنواره وکسفورد در سال ۱۹۹۵ به رهبری مائوریتزیو بنینی با کارلو ونتر در نقش فاون رخ داد. نقش‌ها نقشنوع صداطبق گفته پسینا.بازیگران نمایش، 29 نوامبر 1840 (رهبر: آنتونیو فارلی)صافوسوپرانوفرانسیلا پیکسیسکلیمنمزو سوپرانوالویزا بوچینیفائونتنورگائتانو فراچینیآلکاندروباریتونجووانی اورازیو کارتاژنووادرسسوپرانوآنا سالوتیلیزیماکوبیسمیشل بندتیهیپیاستنورناپلئونه روسی خلاصه داستان مکان: یونان زمان: دوران باستان در طول بازی‌های شاعرانه در چهل و دومین المپیاد (حدود ۶۰۸ پیش از میلاد) زنی شاعر به نام سافو چنان مؤثر علیه رسم پرتاب مجرمان و افراد نامطلوب از صخره‌ای در جزیره لئوکادیا آواز می‌خواند، به این امید که آپولو آنها را قبل از غرق شدن در دریا (جهش لئوکادیا) بگیرد، که کاهن اعظم خدا، آلکاندرو، با تحقیر از آنجا رانده می‌شود. | ## بخش 2: سافو (اپرا) | به درخواست آلکاندرو، فائونه سافو را به خاطر ترجیح دادن شاعر آلسئو به خودش، سرزنش می‌کند. بعداً، با اختلاف نظر سافو و آپولو، او با کلیمنه، دختر آلکاندرو، دوستی برقرار می‌کند تا از کاهن شفاعت بخواهد. سافو موافقت می‌کند که در عروسی کلیمینه آواز بخواند، اما وقتی متوجه می‌شود که شوهر آینده فائونه است، شاعر کاملاً کنترل خود را از دست می‌دهد، سعی می‌کند عروسی را به هم بزند، محراب آپولو را خراب می‌کند و از آنجا رانده می‌شود. | ## بخش 3: سافو (اپرا) | سافو در حالی که متقاعد شده عشق مداومش به فائونه نفرینی از جانب آپولو است، بر فراز صخره‌ای در لئوکادیا ظاهر می‌شود. او قصد دارد خود را از صخره به پایین پرتاب کند به این امید که خدا او را بگیرد و عشق دردناک را از بین ببرد. ایپیاس به او اجازه می‌دهد که بپرد، اما پیرمردی که در همان نزدیکی پرسه می‌زند، همه چیز را شنیده است. | ## جمع‌بندی | تجدید دیدار شادی برقرار می‌شود تا اینکه هیپیاس اشاره می‌کند که سافو با آپولو توافقی کرده است که نمی‌تواند از آن برگردد.
موضوع مقاله: دوموس اورئا (خانهٔ زرین) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # دوموس اورئا (خانهٔ زرین) | مقدمه: دوموس اورئا (، به معنی «خانهٔ زرین») کاخی مجلل در رم باستان بود که به دستور نرون، امپراتور روم، پس از آتش‌سوزی بزرگ سال ۶۴ میلادی ساخته شد. | ## بخش 1: دوموس اورئا (خانهٔ زرین) | این مجموعهٔ عظیم نه تنها اقامتگاه سلطنتی بلکه نمادی از قدرت، تجمل و جاه‌طلبی نرون بود. دوموس اورئا با باغ‌ها، دریاچهٔ مصنوعی، تالارهای مرمری و تزئینات پر زرق‌وبرق خود، یکی از شگفت‌انگیزترین کاخ‌های امپراتوری روم به شمار می‌آمد. بسیاری از بخش‌های آن پس از مرگ نرون تخریب یا با بناهای دیگر پوشانده شد، اما بقایای آن همچنان در رم باقی است و امروزه یکی از مهم‌ترین محوطه‌های باستان‌شناسی شهر محسوب می‌شود. دوموس اورئا شامل تالارها، باغ‌ها، دریاچهٔ مصنوعی و یک مجسمهٔ عظیم برنزی از نرون به ارتفاع بیش از ۳۰ متر بود که به «کلوسوس نرونیس» معروف شد. | ## بخش 2: دوموس اورئا (خانهٔ زرین) | این بنا بیش از ۲۵۰ هکتار وسعت داشت و تپه‌های پالاتین، اسکویلین و اوپین را در بر می‌گرفت. پس از خودکشی نرون در سال ۶۸ میلادی، جانشینان او از جمله وسپاسیان، کاخ را متروک کرده و بخش‌هایی از آن را تخریب کردند. در محل دریاچهٔ مصنوعی نرون، کولوسئوم ساخته شد که نام آن از همان «کلوسوس نرونیس» گرفته شده است. این نقاشی‌ها که بعدها به «گروتسک» معروف شدند، الهام‌بخش هنرمندان رنسانس چون رافائل و میکلانژ شدند. | ## بخش 3: دوموس اورئا (خانهٔ زرین) | در اواخر قرن پانزدهم میلادی، هنرمندان رنسانس به طور اتفاقی به تونل‌های آن دست یافتند و نقاشی‌های دیواری شگفت‌انگیز را مشاهده کردند. امروزه بخشی از این مجموعه برای بازدید عمومی باز است، هرچند شرایط حفاظتی آن به دلیل رطوبت و فرسایش دشوار است. اهمیت فرهنگی دوموس اورئا به‌عنوان نمادی از تجمل و افراط نرون در تاریخ ثبت شده است. | ## جمع‌بندی | این کاخ همچنین در تاریخ هنر و معماری اهمیت بسزایی دارد زیرا نوآوری‌های معماری آن مانند گنبدهای بزرگ و نقاشی‌های دیواری به الگویی برای دوران‌های بعدی بدل شد.
موضوع مقاله: ستون مارکوس اورلیوس | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ستون مارکوس اورلیوس | مقدمه: ستون مارکوس اورلیوس (، امروزه به ایتالیایی: ) یک ستون یادبود در رم است که در میدان کولونا قرار دارد. | ## بخش 1: ستون مارکوس اورلیوس | این بنا در اواخر قرن دوم میلادی برای گرامی‌داشت پیروزی‌های امپراتور مارکوس اورلیوس در جنگ‌های مارکومانی ساخته شد. ستون با الهام از ستون تراژان طراحی شد و با نقش‌برجسته‌های مارپیچ، صحنه‌های لشکرکشی‌های مارکوس اورلیوس علیه قبایل ژرمن و سرمات‌ها را روایت می‌کند. تاریخچه ساخت ستون احتمالاً پس از ۱۷۶ میلادی آغاز شد، زمانی که مارکوس اورلیوس پیروزی بر قبایل شمالی را جشن گرفت. | ## بخش 2: ستون مارکوس اورلیوس | در قرن شانزدهم، به دستور پاپ سیکستوس پنجم، ستون بازسازی شد و مجسمهٔ برنزی مارکوس اورلیوس در بالای آن جای خود را به تندیس قدیس پولس داد. معماری و ویژگی‌ها ستون از مرمر کارارا ساخته شده و ارتفاع آن حدود ۳۹ متر است (با پایه). این نقش‌ها وقایع جنگ‌های مارکومانی (۱۶۶–۱۸۰ میلادی) را در بیش از ۱۵۵ صحنه با حدود ۲۵۰۰ پیکره به تصویر می‌کشند. | ## بخش 3: ستون مارکوس اورلیوس | سبک اجرا نسبت به ستون تراژان خشن‌تر و پرتحرک‌تر است و بر جنبه‌های دراماتیک نبرد تأکید دارد. اهمیت فرهنگی ستون مارکوس اورلیوس علاوه بر ارزش هنری و تاریخی، منبعی مهم برای شناخت نظامی‌گری و سیاست امپراتوری روم در اواخر قرن دوم میلادی است. | ## جمع‌بندی | این اثر همواره با ستون تراژان مقایسه می‌شود و نشان‌دهندهٔ تداوم سنت یادمان‌های پیروزی در روم باستان است.
موضوع مقاله: محاصره میلان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # محاصره میلان | مقدمه: این جنگ توسط آتیلا و هون‌هایش در سال ۴۵۲ میلادی انجام شد و منجر به پیروزی بربرها و نابودی میلان شد. | ## بخش 1: محاصره میلان | میلان که در آن زمان مدیولانوم نامیده می‌شد، تا سال ۴۰۲ میلادی پایتخت امپراتوری روم غربی بود. آتیلا حمله به ایتالیا را آغاز کرد و از طریق پانونیا به ونیز رسید، جایی که آکویلیا، شهری مستحکم با اهمیت استراتژیک بسیار زیاد را محاصره کرد: تصرف آن کنترل بخش بزرگی از شمال ایتالیا را ممکن می‌ساخت. درست در لحظه‌ای که قصد عقب‌نشینی داشت، لک‌لکی سفید از برجی بر فراز دیوارهای شهر پرواز کرد و در حالی که جوجهٔ خود را بر پشت داشت، شهر را ترک گفت. آتیلا، که به نشانه‌ها و فال‌ها بسیار حساس و خرافی بود، این صحنه را به‌عنوان نشانه‌ای از ضعف و گشایش تلقی کرد و دستور داد ارتش در محل باقی بماند. اندکی بعد، بخشی از دیوارهای شهر، دقیقاً همان‌جایی که برج لک‌لک قرار داشت، فروریخت. او سپس شهر را چنان ویران کرد که هیچ اثری از آن باقی نماند—نه دیوار، نه بنا، نه نامی در نقشه‌ها. | ## بخش 2: محاصره میلان | این روایت، هرچند افسانه‌آمیز، بازتابی از قدرت ویرانگر آتیلا و ترس نمادین از او در حافظهٔ تاریخی اروپاست. چنین داستان‌هایی، با ترکیب عناصر طبیعی، نشانه‌شناسی خرافی، و ویرانی تاریخی، اغلب در مرز میان تاریخ و اسطوره قرار می‌گیرند. پیش از رسیدن او، بسیاری از ساکنان شهر به تالاب پناه بردند، جایی که بعدها ونیز را در آن یافتند. پس از تصرف آکویلیا، پیشروی آتیلا به سمت میلان بدون مشکل انجام شد، زیرا هیچ شهری مقاومت نکرد، بلکه همه از ترس درهای خود را به روی مهاجم گشودند. محاصره هیچ تواریخی به دست ما نرسیده که وقایع را با جزئیات شرح داده باشد، اما از شهادت‌های غیرمستقیم، مانند نامه بعدی ماسیمو دوم، اسقف تورین، به میلانی‌ها، مشخص است که نبرد خونین بوده و شهر تقریباً به‌طور کامل ویران شده است. شیوهٔ منحصربه‌فردی که آتیلا، فرمانروای هون‌ها، برای نمایش برتری خود بر روم به‌کار گرفت، در حافظهٔ تاریخی به‌عنوان نمادی از غرور و تحقیر سیاسی باقی مانده است. | ## بخش 3: محاصره میلان | در کاخ امپراتوری میلان، نقاشی‌ای وجود داشت که در آن قیصرهای روم بر تخت نشسته بودند و شاهزادگان سکا در پای آن‌ها قرار داشتند. اما آتیلا، که از این تصویر برآشفته بود، دستور داد آن را تغییر دهند: در نسخهٔ اصلاح‌شده، قیصرها در حال خالی‌کردن کیسه‌های طلای التماس‌آمیز در برابر تخت آتیلا به تصویر کشیده شدند. این بازآفرینی بصری، نه‌تنها تحقیر نمادین امپراتوری روم بود، بلکه بیانیه‌ای سیاسی و فرهنگی از سوی آتیلا به‌شمار می‌رفت—بیانیه‌ای که نشان می‌داد قدرت واقعی دیگر در دست روم نیست، بلکه در دستان مهاجمی است که نه‌تنها سرزمین‌ها را فتح می‌کند، بلکه روایت‌ها و نمادهای قدرت را نیز بازنویسی می‌نماید. این اقدام، در دل خود، نوعی جنگ نمادین بود: آتیلا با تغییر تصویر، تاریخ را از منظر خود بازتعریف کرد و نشان داد که سلطه، تنها در میدان نبرد نیست، بلکه در کنترل حافظه و تصویر نیز تحقق می‌یابد. فلاویوس آتیوس، نظامی نظامی امپراتوری روم غربی، نتوانسته بود با آتیلا در نبرد ملاقات کند. | ## جمع‌بندی | در عوض، او نیروهای آتیلا را مورد آزار و اذیت قرار داد و توانست پیشروی هونیک‌ها را کند کند.
موضوع مقاله: نشان عقاب استه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نشان عقاب استه | مقدمه: نشان عقاب استه، نشان شوالیه‌ای از خاندان سلطنتی دوک‌نشین مودنا و رجیو، یک ایالت مستقل سابق پیش از اتحاد ایتالیا، است. | ## بخش 1: نشان عقاب استه | نشان افتخار مورد نظر، در تاریخ ۲۷ دسامبر ۱۸۵۵ توسط فرانسیس پنجم، دوک مودنا و رجیو، بنیان‌گذاری شد. هدف از تأسیس این نشان، قدردانی از خدمات و شایستگی‌های شهروندان وفادار و افسران برجسته بود. این نشان تحت حمایت معنوی سنت کونتاردو استه قرار گرفت؛ قدیسی که از نیاکان مادری فرانسیس پنجم و از اعضای برجستهٔ خاندان استه بود. سنت کونتاردو، که به‌عنوان حامی معنوی شهر مودنا شناخته می‌شد، نماد پیوند میان فضیلت دینی، میراث خانوادگی، و هویت شهری بود. انتخاب او به‌عنوان پشتیبان این نشان، نه‌تنها مشروعیت مذهبی به آن بخشید، بلکه ریشه‌های تاریخی خاندان استه را نیز برجسته کرد. این نشان، نمونه‌ای از چگونگی بهره‌گیری دولت‌های اشرافی از نمادهای دینی و خانوادگی برای تقویت وفاداری، نظم اجتماعی، و مشروعیت سیاسی است. | ## بخش 2: نشان عقاب استه | اگر بخواهی، می‌توانیم بررسی کنیم که این نشان در چه مواردی اعطا می‌شد، چه درجاتی داشت، و چگونه در کنار دیگر نشان‌های افتخار اروپایی جای می‌گرفت. رده‌ها این رده‌بندی به سه دسته تقسیم می‌شود: صلیب بزرگ فرمانده شوالیه نشان افتخار تأسیس‌شده توسط فرانسیس پنجم، دوک مودنا و رجیو، ساختاری دقیق و سلسله‌مراتبی داشت که جایگاه اعضا را به‌روشنی مشخص می‌کرد: ردهٔ صلیب بزرگ: محدود به حداکثر ۱۰ عضو بود. این بالاترین درجهٔ نشان محسوب می‌شد و معمولاً به افراد برجسته با خدمات استثنایی اعطا می‌گردید. ردهٔ شوالیه: محدود به ۶۰ عضو بود و به افراد وفادار با خدمات قابل‌توجه در حوزه‌های مدنی یا نظامی اعطا می‌شد. اتباع خارجی که به این نشان منصوب می‌شدند، به‌عنوان شوالیه‌های فوق‌العاده شناخته می‌شدند؛ یعنی خارج از محدودیت‌های عددی فوق، و بدون تأثیر بر سهمیهٔ داخلی. این بند، انعطاف‌پذیری دیپلماتیک نشان را افزایش می‌داد و امکان اعطای افتخار به شخصیت‌های بین‌المللی را فراهم می‌کرد، بدون آنکه ساختار داخلی دچار اختلال شود. | ## بخش 3: نشان عقاب استه | وسط|350x350پیکسلوسط|100x100پیکسل شوالیهوسط|100x100پیکسل فرماندهوسط|100x100پیکسل گرند کراس نشان‌ها صلیب مینایی سفید با حاشیه آبی دریایی صلیب اصلی با لعاب سفید پوشیده شده و حاشیه‌ای به رنگ آبی دریایی دارد. هر یک از چهار بازوی صلیب به دو نقطه طلایی ختم می‌شود، که در مجموع هشت «گوی طلایی» را تشکیل می‌دهند. سپر مرکزی آبی با عقاب سفید در مرکز صلیب، سپری به رنگ آبی قرار دارد که عقاب سفید در آن نقش بسته. شعار و تاریخ تأسیس در بخش بالایی سپر، شعار لاتین به‌معنای «نزدیک‌ترین به خورشید» نقش بسته، که اشاره‌ای به تعالی، وفاداری، و افتخار دارد. پشت مدال: تصویر سنت کونتاردو در پشت سپر، نقش برجسته‌ای از سنت کونتاردو استه دیده می‌شود، همراه با نوشتهٔ قدیسی که حامی معنوی شهر مودنا و نیاکان مادری بنیان‌گذار نشان بود. | ## جمع‌بندی | حروف طلایی میان بازوهای صلیب میان چهار بازوی صلیب، چهار حرف طلایی به‌صورت خطی و تزئینی قرار گرفته‌اند که واژهٔ E S T E را تشکیل می‌دهند—نام خاندان بنیان‌گذار.
موضوع مقاله: فیبل (بازی ویدئویی ۲۰۲۶) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فیبل (بازی ویدئویی ۲۰۲۶) | مقدمه: فیبل یک بازی ویدئویی رو به انتشار در سبک نقش‌آفرینی اکشن است که توسط پلی‌گراند گیمز توسعه یافته و به‌وسیلهٔ ایکس‌باکس گیم استودیوز منتشر خواهد شد. | ## بخش 1: فیبل (بازی ویدئویی ۲۰۲۶) | این بازی که رخدادهای آن در دنیای خیالی آلبیون روایت می‌شود، اولین نسخه جدید از این مجموعه بازی‌ها پس از نسخهٔ فیبل: سفر ساختهٔ لاین‌هد استودیوز در سال ۲۰۱۲ است. این بازی که به عنوان یک نسخهٔ بازراه‌اندازی در نظر گرفته شده، قصد دارد این مجموعه را با مکانیک‌های گیم‌پلی و جلوه‌های بصری معاصر به‌روزرسانی کند و نسل جدید بازیکنان را هدف قرار داده است. فیبل قرار است در سال ۲۰۲۶ برای مایکروسافت ویندوز و ایکس‌باکس سری اکس/اس عرضه شود. | ## بخش 2: فیبل (بازی ویدئویی ۲۰۲۶) | توسعهٔ فیبل پس از تعطیلی لاین‌هد استودیوز در اوایل سال ۲۰۱۶ آغاز شد که منجر به لغو بازی افسانه‌های فیبل شد. گمانه‌زنی‌ها در مورد ساخت قسمت جدید این بازی در سال ۲۰۱۷ آغاز شد و با تایید رسمی در جریان نمایشگاه ایکس‌باکس گیمز شوکیس در سال ۲۰۲۰، توجه‌ها را به خود جلب کرد. از جمله تحولات کلیدی می‌توان به استخدام نویسنده اصلی، آنا مگیل، و همکاری با ایدوس-مونترال اشاره کرد. | ## بخش 3: فیبل (بازی ویدئویی ۲۰۲۶) | روند بازی فیبل یک بازی نقش‌آفرینی اکشن است که از زاویهٔ دید سوم شخص روایت می‌شود. | ## جمع‌بندی | بازیکنان می‌توانند با استفاده از گزینه‌های متنوعی از جمله سلاح‌های سرد برای حملات نزدیک، کمان برای حملات دقیق از راه دور و طلسم‌های جادویی، در نبردها شرکت کنند.
موضوع مقاله: سوزانا کوتینی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سوزانا کوتینی | مقدمه: سوزانا کوتینی (متولد آرتزو، ایتالیا، ۱۹۶۲) روزنامه‌نگار، سرآشپز و محقق دستورهای غذایی ایتالیایی است. | ## بخش 1: سوزانا کوتینی | او به عنوان متخصص تاریخ آشپزی در دانشگاه سیه‌نا کار می‌کند و برنامه‌هایی در شبکه‌های رای و اسکای ایتالیا دارد. زندگی‌نامه سوزانا کوتینی فعالیت حرفه‌ای خود را در اوایل دههٔ ۱۹۹۰ آغاز کرد و تمرکز اصلی‌اش بر حوزهٔ ارتباطات مرتبط با تاریخ خوراک‌شناسی و فنون آشپزی بود. او در مجموعه‌ای از رسانه‌ها از جمله روزنامه‌ها، مصاحبه‌های رادیویی و برنامه‌های تلویزیونی حضور یافت و تلاش کرد تا پلی میان سنت‌های آشپزی و نوآوری‌های معاصر برقرار کند. | ## بخش 2: سوزانا کوتینی | رویکرد او مبتنی بر بازخوانی میراث غذایی ایتالیا و تلفیق آن با تکنیک‌های مدرن بود، به‌گونه‌ای که هم اصالت حفظ شود و هم پاسخ‌گوی سلیقه‌های جدید باشد. کوتینی با بهره‌گیری از زبان رسانه‌ای، توانست مفاهیم پیچیدهٔ تاریخی و فرهنگی مرتبط با غذا را برای مخاطبان عمومی قابل‌فهم و جذاب سازد. او نه‌تنها به معرفی دستورهای سنتی پرداخت، بلکه به تحلیل ریشه‌های اجتماعی و نمادین غذاها نیز توجه داشت. | ## بخش 3: سوزانا کوتینی | این تلفیق میان روایت‌گری فرهنگی و نوآوری آشپزی، جایگاه او را به‌عنوان یکی از چهره‌های تأثیرگذار در حوزهٔ ارتباطات غذایی تثبیت کرد. در دهه ۲۰۰۰، او در دانشگاه سیه‌نا در دانشکده علوم انسانی و فلسفه آرتزو با استاد لو روت دل گوستو همکاری داشت. در سال ۲۰۱۱، کوتینی جایزه بین‌المللی ونوس نقره‌ای اریچه (تراپانی) را در بخش «ادبیات آشپزی» از آن خود کرد. | ## جمع‌بندی | انتشارات او نویسندهٔ مقالاتی در مورد دستورهای غذایی تاریخی و سنتی است و برای مجموعه «بی‌صدا» که توسط انتشارات Ali&no منتشر می‌شود، مطلب نوشته است ۲۰۱۲ - تاکوینوم دِ دولسی.
موضوع مقاله: آزمون عملکرد روتارود | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آزمون عملکرد روتارود | مقدمه: آزمون عملکرد روتاراد یا میلهٔ گردان یک آزمون عملکرد است که بر پایهٔ میلهٔ گردان طراحی شده و فعالیت حرکتی اجباری (معمولاً بر روی جوندگان) را اندازه‌گیری می‌کند. | ## بخش 1: آزمون عملکرد روتارود | در این آزمون، شاخص‌هایی مانند مدت‌زمان باقی‌ماندن بر میله (بر حسب ثانیه) یا استقامت سنجیده می‌شوند. برخی از کارکردهای این آزمون شامل ارزیابی تعادل، قدرت چنگ‌زدن و هماهنگی حرکتی آزمودنی‌ها است؛ به‌ویژه در بررسی اثر داروهای آزمایشی یا پس از آسیب تروماتیک مغزی. مبنا در این آزمون، یک جونده بر روی استوانه‌ای افقی و در حال چرخش قرار داده می‌شود که در ارتفاعی بالای کف قفس نصب شده است؛ ارتفاع به‌گونه‌ای است که برای جانور آسیبی ایجاد نکند، اما به اندازه‌ای باشد که او از افتادن اجتناب کند. جوندگان به‌طور طبیعی می‌کوشند بر روی این استوانهٔ گردان (روتاراد) باقی بمانند و از سقوط پرهیز کنند. مدت‌زمانی که هر جانور می‌تواند بر روی این میلهٔ گردان بایستد، معیاری از تعادل، هماهنگی حرکتی، وضعیت جسمانی و برنامه‌ریزی حرکتی او به‌شمار می‌رود. | ## بخش 2: آزمون عملکرد روتارود | سرعت چرخش روتاراد به‌صورت مکانیکی تنظیم می‌شود و می‌تواند ثابت بماند یا به‌تدریج افزایش یابد. صاحبان همستر، جربیل و موش نیز می‌توانند اصل مشابهی را مشاهده کنند، زمانی که جانور به‌جای داخل چرخ، روی بخش بیرونی آن می‌دود. در این آزمون قضاوت‌های ذهنی دخیل نیست و پایایی میان ارزیابان تقریباً کامل خواهد بود. افزون بر این، می‌توان پارامترها را به‌گونه‌ای تنظیم کرد که جداسازی آماری شرایط مختلف بهینه شود. با توجه به نگرانی‌ها در مورد اختلال رفتاری-حرکتی انسان بر اثر مصرف داروهای تجویزی، آزمون روتاراد در مراحل اولیهٔ توسعهٔ دارو به‌طور گسترده برای غربالگری داروهایی به کار می‌رود که ممکن است بعدها باعث اختلال‌های ظریف شوند؛ اختلال‌هایی که شاید در اپیدمیولوژی انسانی تا مدت‌ها آشکار نشوند. | ## بخش 3: آزمون عملکرد روتارود | این آزمون همچنین می‌تواند شاخص حساسی برای سنجش آسیب ناشی از آسیب مغزی در موش آزمایشگاهی باشد. پژوهش‌هایی که با استفاده از آگونیست‌ها و آنتاگونیست‌های شیمیایی در آزمون روتاراد انجام می‌شوند، می‌توانند به دانشمندان کمک کنند تا دریابند کدام بخش‌های نورون در اثر مواد شیمیایی نقش دارند. بررسی حیوانات ناک‌اوت می‌تواند نشان دهد کدام ژن‌ها بیشترین نقش را در حفظ تعادل و هماهنگی پستانداران دارند. | ## جمع‌بندی | مقایسهٔ عملکرد جانوران مختلف با ضایعات مغزی مشخص نیز به دانشمندان کمک می‌کند تا بخش‌هایی از مغز را که برای حفظ تعادل حیاتی هستند شناسایی کنند.
موضوع مقاله: جامباتیستا نولی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جامباتیستا نولی | مقدمه: او بیشتر به خاطر طرح ایکنوگرافی خود از رم، پیانتا گرانده دی روما، که در سال ۱۷۳۶ شروع به نقشه‌برداری و در سال ۱۷۴۸ حکاکی کرد، شناخته می‌شود و اکنون به‌طور جهانی با نام نقشه نولی شناخته می‌شود. | ## بخش 1: جامباتیستا نولی | این نقشه از ۱۲ حکاکی روی صفحه مسی تشکیل شده است که روی هم رفته ۱۷۶ سانتی‌متر (۶۹ اینچ) در ۲۰۸ سانتی‌متر (۸۲ اینچ) اندازه دارند. این نقشه در پاسخ به مأموریت پاپ بندیکت چهاردهم برای نقشه‌برداری از رم به منظور کمک به ایجاد مرزبندی برای ۱۴ ریونی یا منطقه سنتی تهیه و منتشر شد. این دقیق‌ترین توصیف از رم بود که تا به امروز در زمانی که دستاوردهای معماری پاپ در اوج شکوفایی بود، ارائه شده است. زندگی‌نامه او که در سال ۱۷۰۱ در کاستیلیونه دِ اینتلوی (کومو) متولد شد، به لطف حمایت اعضای خانواده‌های اشرافی آلبانی و کورسینی به رم نقل مکان کرد. | ## بخش 2: جامباتیستا نولی | او به عنوان یک معمار، روی کلیساهای سنت آلسیو در تپه آونتین (۱۷۴۳) و سانتا دوروتیا در تراستوره (۱۷۵۱–۱۷۵۶) کار کرد. نقشه نولی نقشه نولی، نقشه بوفالینی در سال ۱۵۵۱ را منعکس می‌کند، که نولی به راحتی با آن مقایسه را پیشنهاد می‌کرد، با این حال نولی نوآوری‌های مهمی را انجام داد. اولاً، نولی جهت شهر را از شرق (که در آن زمان مرسوم بود) به شمال مغناطیسی تغییر می‌دهد، که نشان‌دهنده اتکای نولی به قطب‌نما برای درک توپوگرافی شهر است. ثانیاً، اگرچه او در استفاده از نمایش شکل-زمینه فضای ساخته شده با بلوک‌ها و ساختمان‌های سایه‌دار در یک پوچه تیره، از بوفالینی پیروی می‌کند، اما نولی فضاهای عمومی محصور مانند ردیف ستون‌ها در میدان سنت پیتر و پانتئون را به عنوان فضاهای مدنی باز نشان می‌دهد. | ## بخش 3: جامباتیستا نولی | در نهایت، این نقشه پیشرفت قابل توجهی در دقت داشت، حتی عدم تقارن پله‌های اسپانیایی را نیز نشان می‌داد. این نقشه تا دهه ۱۹۷۰ در برنامه‌ریزی دولتی برای شهر رم مورد استفاده قرار می‌گرفت؛ این نقشه به عنوان نقشه پایه برای تمام نقشه‌برداری‌ها و برنامه‌ریزی‌های رومی تا آن تاریخ مورد استفاده قرار می‌گرفت. | ## جمع‌بندی | یک نسخه کوچک‌تر، حاصل همکاری نولی و جیووانی باتیستا پیرانزی، در همان سالی که نقشه اصلی تکمیل شد، منتشر شد.
موضوع مقاله: ویتوریو ماینو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ویتوریو ماینو | مقدمه: ویتوریو ماینو (; – ) یک معمار ایتالیایی متولد گراوره، وال دی سوسا، پیمونت، پادشاهی ساردینیا بود. | ## بخش 1: ویتوریو ماینو | در سال ۱۸۸۴، او به آرژانتین مهاجرت کرد تا در دفتر معمار ایتالیایی فرانچسکو تامبورینی کار کند، که در آن زمان در مجموعه‌ای از کارهای عمومی بزرگ، از جمله گسترش و نوسازی کازا روسادا، مشارکت داشت. آنها تا زمان مرگ تامبورینی در سال ۱۸۹۰ با هم روی تئاتر کولون کار کردند و پس از آن ماینو پروژه را به دست گرفت. پس از پیروزی در مسابقه طراحی ساختمان کنگره ملی در سال ۱۸۹۵، او خود را کاملاً وقف این دو کار عمومی بزرگ کرد. ماینو همچنین در مسابقه بین‌المللی طراحی کاخ قانونگذاری، ساختمانی در مونته‌ویدئو، اروگوئه، برنده شد. | ## بخش 2: ویتوریو ماینو | پیشینه و اوایل کار او در آکادمی آلبرتینا در تورین، پادشاهی ایتالیا، معماری خواند. در سال ۱۸۸۴، او برای کار در استودیوی معمار ایتالیایی فرانچسکو تامبورینی، که در آن زمان در تعدادی از کارهای عمومی بزرگ، از جمله بزرگ‌سازی و نوسازی کازا روسادا، مشارکت داشت، به آرژانتین آمد. بوئنوس آیرس: کار بر روی تئاتر کولون و کنگره ملی آرژانتین آنها تا زمان مرگ تامبورینی در سال ۱۸۹۰ با هم روی ساختمان جدید تئاتر کولون کار کردند و پس از آن ماینو مسئولیت این پروژه را بر عهده گرفت. پس از برنده شدن در مسابقه طراحی ساختمان کنگره ملی آرژانتین در سال ۱۸۹۵، او کاملاً مجذوب این دو اثر عمومی بزرگ شد. | ## بخش 3: ویتوریو ماینو | مونته ویدئو: کار بر روی کاخ قانونگذاری ماینو در مسابقه بین‌المللی طراحی ساختمان پالاسیو لگیزلاتیوو در مونته ویدئو، اروگوئه برنده شد. مرگ کمی پس از این موفقیت، در ۱ ژوئن ۱۹۰۴ او به محل اقامت خود بازگشت و همسرش را در رختخواب با یک ایتالیایی به نام خوان (جیووانی) پاسرا یافت. پس از چند دقیقه صدای شلیک گلوله‌ای از خانه به گوش رسید، ویتوریو فریاد زد: «آنها مرا کشتند!». | ## جمع‌بندی | پاسرا به هفده سال زندان محکوم شد و خانم ماینو به عنوان مجازات به ایتالیا تبعید شد.
موضوع مقاله: پانچایت پارسی بمبئی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پانچایت پارسی بمبئی | مقدمه: پانچایت پارسیان بمبئی (، همچنین با نام‌های پانچایت پارسیان بمبئی، پانچایت پارسیان بمبئی یا BPP شناخته می‌شود) نهاد اصلی نماینده جامعه زرتشتیان پارسی در بمبئی است. | ## بخش 1: پانچایت پارسی بمبئی | پانجایت موسسه‌ای خیریه و بزرگ‌ترین مالک خصوصی شهر است که بیش از ۵۵۰۰ خانه را که برای اعضای طبقه پایین و متوسط جامعه پارسی در نظر گرفته شده است، کنترل می‌کند. املاکی مانند بیمارستان عمومی بی‌دی پتیت پارسی، بیمارستان بستری پارسی و دونگروادی، زمینی به مساحت ۵۵ هکتار که دخمه‌ای (برج سکوت) در آن قرار دارد. | ## بخش 2: پانچایت پارسی بمبئی | انجمن پارسیان هند (BPP) توسط هیئت امنایی اداره می‌شود که بیش از ۲۵۰۰۰ نفر از ساکنان پارسی شهر آن را انتخاب می‌کنند. برای مثال، در سال ۲۰۰۸، ۷ متولی به نام‌های ارنواز میستری، دینشاو مهتا، جیمی میستری، خجسته میستری، یزدی دسای، رستم تیرانداز و نوشیر دادراوالا مسئولیت را بر عهده گرفتند. | ## بخش 3: پانچایت پارسی بمبئی | ## جمع‌بندی | در آن سال حدود ۲۲۰۰۰ پارسی برای رأی دادن ثبت نام کردند، در حالی که تنها ۱۳۵۰۰ نفر از حق رأی خود استفاده کردند.