موضوع مقاله: باکتری درمانی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # باکتری درمانی | مقدمه: درمان‌های باکتریایی داروهای زنده هستند و ممکن است باکتری‌های نوع وحشی (اغلب به شکل پروبیوتیک‌ها) یا باکتری‌هایی باشند که به‌طور ژنتیکی برای داشتن خواص درمانی که به بیمار تریق می‌شود، مهندسی شده‌اند. | ## بخش 1: باکتری درمانی | نمونه‌های دیگر از داروهای زنده شامل درمان سلولی (از جمله ایمونوتراپی) وفاژ درمانی است. انتخاب ارگانیسم شاسی را می‌توان با توجه به محل فعالیت مورد نظر و خواص فارماکوکینتیک شاسی و همچنین امکان‌سنجی ساخت هدایت کرد. طراحی مدارهای ژنتیکی همچنین ممکن است تحت تأثیر عوامل مدار، نگرانی‌های عملی در مورد ترکیبات القاء کننده، و پایداری ژنتیکی مدارهای تنظیمی قرار گیرد. به‌طور حیاتی، طراحی یک داروی باکتریایی مهندسی شده نیز ممکن است با توجه به نیازهای بیماران محدود شود. b طراحی کرنش بهینه اغلب نیازمند تعادل بین مناسب بودن کرنش برای عملکرد در ریزمحیط هدف و نگرانی‌ها برای امکان‌سنجی ساخت و توسعه بالینی است. گردش کار توسعه باید فن‌آوری‌هایی را برای بهینه‌سازی قدرت سویه، و همچنین سنجش‌های پیش‌بینی‌کننده در شرایط in vitro و in vivo، و همچنین مدل‌های کمی داروشناسی، برای به حداکثر رساندن پتانسیل ترجمه برای جمعیت‌های بیمار، ترکیب کند. | ## بخش 2: باکتری درمانی | توسعه درمان‌های باکتریایی یک حوزه تحقیقاتی بسیار فعال در زمینه های زیست‌شناسی مصنوعی و میکروبیولوژی است. در حال حاضر، تمرکز زیادی روی موارد زیر است: ۱) شناسایی باکتری‌هایی که به‌طور طبیعی اثرات درمانی ایجاد می‌کنند (مثلاً باکتری‌های پروبیوتیک)، و ۲) برنامه‌ریزی ژنتیکی باکتری‌ها برای تولید اثرات درمانی. فعل و انفعالات بین باکتری‌ها، سلول‌های سرطانی و ریزمحیط اطراف باعث تغییرات مختلفی در سلول‌های ایمنی نفوذگر تومور، سیتوکین‌ها و کموکاین‌ها می‌شود که باعث تسهیل بیشتر پسرفت تومور می‌شود. سموم ارسال شده از طریق سالمونلا می‌توانند Connexin 43 (Cx43) را تنظیم کنند و منجر به اتصالات شکاف ناشی از باکتری بین تومور و سلول‌های دندریتیک (DCs) شوند که امکان ارائه متقابل آنتی‌ژن‌های تومور به DCs را فراهم می‌کند. ② پس از قرار گرفتن در معرض آنتی‌ژن‌های تومور و برهم کنش با اجزای باکتریایی، DCها مقادیر قوی سیتوکین پیش التهابی IL-1β ترشح می‌کنند که متعاقباً سلول‌های CD8+ T را فعال می‌کند. ③ پاسخ ضد توموری سلول‌های CD8+ T فعال شده توسط فلاژلین باکتریایی (یک زیرواحد پروتئینی تاژک باکتریایی) از طریق فعال‌سازی TLR5 افزایش می‌یابد. | ## بخش 3: باکتری درمانی | پروتئین‌های پرفورین و گرانزیم ترشح شده توسط سلول‌های CD8+ T فعال شده به‌طور مؤثر سلول‌های تومور را در تومورهای اولیه و متاستاتیک از بین می‌برند. ⑥ MDSCهای آلوده به لیستریا به یک فنوتیپ محرک سیستم ایمنی تبدیل می‌شوند که با افزایش تولید IL-12 مشخص می‌شود، که باعث افزایش بیشتر پاسخ سلول‌های CD8+ T و NK می‌شود. افزایش ترشح TNF-α و لیگاند القا کننده آپوپتوز مرتبط با TNF (TRAIL) توسط نوتروفیل‌ها پاسخ ایمنی را افزایش می‌دهد و سلول‌های تومور را با القای آپوپتوز از بین می‌برد. ⑧ التهاب ماکروفاژ از طریق تماس با اجزای باکتریایی (LPS و فلاژلین) و سلول‌های سرطانی آسیب دیده از سالمونلا فعال می‌شود و منجر به ترشح IL-1β و TNF-α در ریزمحیط تومور می‌شود. به‌طور خاص، باکتری‌های محل سکونت تومور که در محیط‌های هیپوکسیک رشد می‌کنند برای این منظور جذاب هستند، زیرا تمایل به مهاجرت، حمله (از طریق عروق نشتی در ریزمحیط تومور) و کلونیزه کردن تومورها دارند. | ## جمع‌بندی | این خاصیت باعث افزایش زمان اقامت آن‌ها در تومور می‌شود و بر خلاف سایر باکتری‌هایی که به سرعت توسط سیستم ایمنی پاک می‌شوند، به آن‌ها فرصت بیشتری برای اعمال اثرات درمانی خود می‌دهد.