موضوع مقاله: ایزابلا آندرینی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ایزابلا آندرینی | مقدمه: آندرینی عضو گروه کمدین‌های حسود، یک گروه تئاتر سیار که در ایتالیا و فرانسه اجرا داشت، بود. | ## بخش 1: ایزابلا آندرینی | او به فرهنگ ادبی بسیار علاقه‌مند بود و به چندین زبان مسلط شد که در رمان «جنون الهی ایزابلا» از آنها استفاده کرد. در سال ۱۵۷۶، در سن چهارده سالگی، آندریینی توسط گروه فلامینیو اسکالا، استخدام شد و در یک گروه تئاتر معتبر بود که کمدیا دلارته اجرا می‌کرد. گلوسی مورد حمایت اشراف شمال ایتالیا بود و معمولاً برای اشراف ایتالیا و فرانسه اجرا می‌کرد. هنری سوم فرانسه به این گروه علاقه داشت و آندریینی در همان سال‌های اولیه برای او اجرا می‌کرد. از همان ابتدا، آندرینی به‌طور خاص نقش زن عاشق، پریماداونا ایناموراتا، را بازی می‌کرد و برای خلق شخصیتی که کمتر کسل‌کننده و بیشتر تیزبین باشد، بداهه‌پردازی می‌کرد. او شروع به بداهه‌پردازی کرد و در نهایت این فرم هنری را به شکلی از قطعات کمدی و خودانگیختگی شکل داد. علاوه بر این، آندرینی به خاطر انعطاف‌پذیری بازیگری‌اش، مهارتی مهم برای همه شخصیت‌های کمدیا دلارته، صرف نظر از جنسیت، شناخته می‌شد. آندرینی پویایی قدرت را برای کمدی در شخصیت‌هایش بازی می‌کرد؛ او اهمیت جایگاه خود را به عنوان بازیگر نقش اول در یک حرفه جدید تشخیص داده بود. در سال ۱۵۷۸، آندرینی با فرانچسکو آندرینی آشنا شد و با او ازدواج کرد، و به‌طور غیر سنتی نام خانوادگی او را برگزید، که بعدها مدیر گروه گلوزی (۱۵۸۹) شد. او به همراه همسرش، فعالیت‌های گروه را مدیریت می‌کرد و با مشتریان بالقوه مذاکره می‌کرد. آندرینی در طول تور خود در گلوزی، هفت فرزند، سه پسر و چهار دختر، به دنیا آورد و مادری فداکار بود. در حالی که پسر اولش، جامباتیستا، سنت تئاتر را ادامه داد، دیگر فرزندان پسر او توسط اشراف مانتوا بزرگ شدند، یکی برای اینکه در صومعه‌های ایتالیا روحانی شود و پسر دیگر برای اینکه محافظ یک دوک شود. | ## بخش 2: ایزابلا آندرینی | در سال ۱۵۸۹، آندرینی اثر کمیک خود «لا پاتزیا دی ایزابلا» (جنون ایزابلا) را برای دربار فلورانس در طول عروسی فردیناندو اول د مدیچی و کریستینا لورن اجرا کرد و جزئیات این نمایش که عمدتاً بداهه بود، تا دوران مدرن باقی مانده است. او که به چندین زبان مسلط بود، به خاطر ارائه روشنفکرانه و حضور پالایش‌یافته‌اش مشهور بود. در این نمایش، او با استفاده از چندین زبان و سپس تقلید از گویش‌های شخصیت‌های دیگر، جنون را خلق می‌کند. او در حرفه خود همه‌کاره بود و حتی از خود به عنوان کسی که قادر به بازی در هر نقش مردانه‌ای است، یاد می‌کرد. او نقش فابریزیو را خلق کرد، شخصیتی که در بسیاری از سناریوهای فلامینیو اسکالا استفاده می‌شود، جایی که او نقش یک پسر بچهٔ هوسران با لباس‌های زنانه را بازی می‌کند. آندرینی به عنوان کسی که سه شخصیت مختلف را در یک سناریو بازی کرده است، شناخته می‌شود و مهارت‌های بداهه‌پردازی و استعداد خود را به نمایش می‌گذارد.Kerr, Rosalind (2015). در سال ۱۵۹۹، آندرینی در حضور هنری چهارم، پادشاه فرانسه، و همسرش ماری دِ مدیچی اجرا داشت. در این زمان، آندرینی به اندازه کافی شناخته شده بود که به عنوان بازیگر «ستاره» گروه مورد خطاب قرار گیرد، ماریا دِ مدیچی در نامه‌ای از او به عنوان «بازیگر ایزابلا و گروهش» یاد کرده است. در سال ۱۶۰۲، آندرینی به شمال ایتالیا سفر کرد و در سال ۱۶۰۳ دوباره برای هنری چهارم، ماری د مدیچی و مخاطبان محلی در فونتنبلو و پاریس اجرا داشت. این آخرین تور او بود، زیرا در اوایل سال ۱۶۰۴، او در نزدیکی لیون، در راه بازگشت به ایتالیا، در سن ۴۲ سالگی هشتمین فرزند خود را سقط کرد و درگذشت. پس از مراسم تشییع جنازه رسمی او، سکه‌های یادبودی به افتخار او ضرب شد که یک طرف آن تصویر او به عنوان یک حاکم قدرتمند رومی و طرف دیگر آن تصویر الهه رومی فمه بود. اگرچه فرانچسکو آندرینی پس از مرگ او گروه جِلوسی را منحل کرد، اما پسرشان جامباتیستا آندرینی که بازیگر و نمایشنامه‌نویس بود، گروه خود، فِدلی، را با گروه اصلی جِلوسی تأسیس کرد. | ## بخش 3: ایزابلا آندرینی | مضامین نمایشنامه‌های او با مفاهیمی که جایگاه زن را در جامعه آن دوران زیر سؤال می‌برد، آمیخته شده بود. او یکی از نمایشنامه‌نویسان زن موفق زمان خود محسوب می‌شود که این موفقیت به دوران بازیگری او روی صحنه نسبت داده می‌شود. آندریینی در یکی از برجسته‌ترین آثار خود، «لا میرتیلا» (۱۵۸۸)، توانست به موضوعات بحث‌برانگیز و تابو در مورد زنان و کوئیر بودن بپردازد. او از طریق این نمایشنامه، به قدرت، خودآگاهی و استقلال زنان و همچنین روابط عمیق و حمایتی زنانه می‌پردازد. او توانست ایده‌های اولیه فمینیستی جنسیت و تمایلات جنسی را در هم تنیده و در عین حال با عناصر نمایشی پیچیده درام‌های روستایی آشنا شود. , در واقع، پس از انتشار «میرتیلا» ، او شروع به مکاتبه با روشنفکران معاصر، شرکت در مجامع آنها کرد و - که دستاوردی غیرمعمول برای یک زن در دوران خود بود - در سال ۱۶۰۱ به انجمن ادبی آکادمیا دلی اینتنتی پاویا پیوست و به همین دلیل لقب آکسا را برای خود برگزید. در یک مسابقه شعر که توسط کاردینال جورجیو چینتیو آلدوبراندینی از رم برگزار شد، ایزابلا آندرینی پس از شاعر رنسانس تورکواتو تاسو، مقام دوم را کسب کرد. نامه‌های ایزابلا آندرینی پادووانا کمیکا گلوزا، مجموعه‌ای از مکاتبات داستانی، دربارهٔ زندگی شخصی و هنر او به‌طور کلی، برای اجرا به صورت مونولوگ روی صحنه (پس از مرگ، ۱۶۰۷). «قطعاتی از کتاب مقدس»، مجموعه‌ای از دیالوگ‌های بداهه (مقابله‌ای) از شخصیت‌های «عشق‌بازی» ایزابلا، که توسط شوهرش جمع‌آوری شده است (پس از مرگ، ۱۶۱۷). «شمایلی برای یک زن جدید: پرتره‌ای از ایزابلا آندریینی اثر پائولو ورونزه که پیش از این ناشناخته بود»، تئاتر اولیه، جلد ۱۱، شماره ۲، صفحات. «ایزابلا کانالی آندریینی .» دایرةالمعارف الکترونیکی کلمبیا، ویرایش ششم، ۱ آوریل ۲۰۱۶. ۲۸–۴۰، در فرهنگ زندگینامه ادبی، جلد ۲۳۹: شاعران و نمایشنامه‌نویسان ایتالیایی قرن هفدهم، ویرایش آلبرت ن. | ## جمع‌بندی | «مدریگال‌های دیوانه‌وار: گزیده‌هایی از «ریم» (۱۶۰۱) اثر ایزابلا آندریینی، دیوای اواخر قرن شانزدهم (۱۵۶۲–۱۶۰۴).» مطالعات ایتالیایی ۷۰٫۳ (۲۰۱۵): ۲۹۸–۳۱۰.