موضوع مقاله: سپاه سوم ایتالیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سپاه سوم ایتالیا | مقدمه: سپاه سوم ایتالیا یکی از سه سپاهی بود که نیروی زمینی ایتالیا در طول جنگ سرد در میدان نبرد داشت. | ## بخش 1: سپاه سوم ایتالیا | این سپاه که در مناطق لومباردی و پیه‌مونته مستقر بود، نیروی ذخیره عملیاتی ارتش بود، در حالی که سپاه چهارم ارتش آلپ و سپاه پنجم، که هر دو در شمال شرقی ایتالیا مستقر بودند، واحدهای خط مقدم ارتش بودند. پس از پایان جنگ سرد، اندازه این سپاه کاهش یافت و در ۱ دسامبر ۲۰۰۰ آخرین تیپ‌های خود را به فرماندهی نیروهای دفاعی اول واگذار کرد. پرسنل سپاه سوم ارتش برای تشکیل سپاه استقرار سریع ناتو - ایتالیا در ژانویه ۲۰۰۱ مورد استفاده قرار گرفت. پس از پیروزی ایتالیا و فرانسه بر امپراتوری اتریش، پادشاهی ساردینیا، سفارتخانه‌های پاپ در امیلیا رومانیای امروزی را ضمیمه خود کرد؛ بنابراین در ۱ آوریل ۱۸۶۰، فرماندهی عالی نظامی سوم به عنوان یک فرماندهی منطقه‌ای در پارما فعال شد و وظیفه دفاع از قلمرو تازه به دست آمده بین رودخانه‌های تربیا و پانارو، منطقه‌ای که تقریباً با منطقه تاریخی امیلیا مطابقت دارد، را بر عهده گرفت. پس از پیروزی ایتالیا و فرانسه بر امپراتوری اتریش، پادشاهی ساردینیا، سفارتخانه‌های پاپ را در امیلیا رومانیای امروزی ضمیمه خود کرد؛ بنابراین در ۱ آوریل ۱۸۶۰، فرماندهی عالی نظامی سوم به عنوان یک فرماندهی منطقه‌ای در پارما فعال شد و وظیفه دفاع از قلمرو تازه به دست آمده بین رودخانه‌های تربیا و پانارو، منطقه‌ای که تقریباً با منطقه تاریخی امیلیا مطابقت دارد، را بر عهده گرفت. در آغاز سومین جنگ استقلال ایتالیا، این فرماندهی به سپاه سوم ارتش تغییر نام داد و تحت فرماندهی انریکو موروزو دلا روکا در لشکرکشی مینچیو ایتالیا با هدف حمله به دژهای کوادریلاترو اتریشی با لشکرهای هفتم، هشتم، نهم و شانزدهم خط شرکت کرد. با این حال، در ۱۴ ژوئن ۱۸۶۹، سپاه سوم ارتش دوباره در ناپل تشکیل شد و وظایف منطقه‌ای به آن واگذار شد. تا آغاز جنگ جهانی اول، این سپاه به عنوان یک فرماندهی منطقه‌ای در ایتالیا باقی ماند. از ابتدا تا ۱۹۴۳ ریشه‌های فرماندهی سپاه سوم ارتش به ۱ آوریل ۱۸۶۰ برمی‌گردد، زمانی که فرماندهی سوم در پارما تأسیس شد. وظایف آن عمدتاً ارضی بود، اما در صورت جنگ می‌توانست به یک فرماندهی سپاه ارتش تبدیل شود. فرماندهی سوم وظیفه دفاع از بخشی از سرزمین‌هایی را داشت که پادشاهی ساردینیا اخیراً پس از جنگ دوم استقلال، که در آن امپراتوری اتریش را شکست داد، به دست آورده بود. حوزه اختیارات آن در سراسر منطقه امیلیا که توسط رودخانه‌های تربیا و پانارو محدود شده بود، گسترش یافت. در ۱ سپتامبر ۱۸۶۵، این فرماندهی منحل شد، اما در ژوئن ۱۸۶۶ در طول جنگ سوم استقلال به عنوان سپاه سوم ارتش بسیج شد و در نبرد کاستوزا شرکت کرد. در میان واحدهای تحت فرماندهی سپاه سوم ارتش بسیج شده، لشکر ۱۶ ولیعهد اومبرتو از ساووی بود. در سال ۱۸۷۳، این فرماندهی به سومین فرماندهی کل و از ۲۲ مارس ۱۸۷۷ به سپاه سوم ارتش تبدیل شد و وظایف منطقه‌ای را به جز در دوره‌های بسیج مربوط به مبارزات جنگی بر عهده داشت. سپاه سوم ارتش پس از انتقال ستاد خود به میلان، تحت فرماندهی سپهبد ویتوریو کامرانا، بخشی از ارتش اول، در جنگ جهانی اول شرکت کرد و پس از آتش‌بس ویلا جیوستی، در اشغال ترنتینو شرکت کرد. در پایان درگیری در سال ۱۹۱۹، نام سپاه سوم ارتش ورونا را به خود گرفت و ستاد خود را در سال ۱۹۲۶ به میلان منتقل کرد. هنگامی که ایتالیا در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰ وارد جنگ جهانی دوم شد، سپاه سوم ارتش، تحت فرماندهی سپهبد ماریو آریسیو، در پیمونت، بین کونئو و ایمپریا مستقر بود و تحت فرماندهی ارتش اول ژنرال پیترو پینتور فعالیت می‌کرد. پس از آتش‌بس ویلا اینسیسا، در ماه نوامبر، فرماندهی به جبهه یونان-آلبانی منتقل شد و پس از تکمیل اشغال یونان، وظایف پادگان منطقه‌ای را تا سپتامبر ۱۹۴۳ انجام داد، تا اینکه پس از وقایع پس از اعلام آتش‌بس منحل شد. بازسازی سپاه سوم ارتش در ۱ ژوئیه ۱۹۵۷، پس از تغییر فرماندهی نظامی منطقه‌ای سوم که در ۱۵ ژوئن ۱۹۴۵ در میلان تأسیس شده بود، بازسازی شد. این سپاه شامل لشکر پیاده‌نظام «لگنانو»، جانشین گروه رزمی لگنانو، و چندین واحد پشتیبانی تاکتیکی، از جمله هنگ سوم برساگلیری، بود. پس از تبدیل آن به یک سپاه ارتش، این واحد بزرگ شامل لشکر پیاده‌نظام «لگنانو»، لشکر زرهی «سنتارو»، لشکر پیاده‌نظام «کرمونا»، جانشین گروه رزمی «کرمونا»، تیپ آلپین «توریننس» و چندین واحد پشتیبانی تاکتیکی، از جمله هنگ اول «نیزا کاوالریا»، هنگ توپخانه سواره نظام «ولوآر» و هنگ ۵۲ توپخانه سنگین بود. سپاه سوم ارتش در اول ژوئیه ۱۹۷۶، پس از سازماندهی مجدد عمیق ارتش ایتالیا، این واحد بزرگ نام فرماندهی سپاه سوم ارتش را به خود گرفت. این فرماندهی شامل لشکر زرهی "سنتارو"، تیپ موتوریزه "کرمونا" (تشکیل شده از بازسازی لشکر پیاده‌نظام "کرمونا") و نیروهای سپاه بود. لشکر "سنتارو" که خود عملاً مکانیزه شده بود، شامل تیپ مکانیزه سوم "گویتو"، تیپ زرهی سی و یکم "کورتاتونه" و تیپ مکانیزه "لگنانو" (تشکیل شده از پیکربندی مجدد لشکر پیاده‌نظام "لگنانو") بود. از سال ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۴، واحدهای سپاه سوم ارتش در مأموریت ایتالکون در لبنان، یک عملیات حفظ صلح نیروهای مسلح ایتالیا، به عنوان بخشی از «نیروی چندملیتی در لبنان» شرکت کردند، که در آن برای اولین بار از پایان جنگ جهانی دوم، یک واحد مسلح ایتالیایی با وظیفه دفاع از جمعیت غیرنظامی، به مأموریتی در خارج از مرزهای ایتالیا رفت. | ## بخش 2: سپاه سوم ایتالیا | در سال ۱۹۸۴، سپاه سوم ارتش ساختار سازمانی زیر را داشت: لشکر زرهی «سنتارو» از نووارا. در ۱ نوامبر ۱۹۸۶، پس از لغو سطح لشکری در واحدهای ارتش ایتالیا، لشکر زرهی «سنتارو» منحل شد و تیپ ۳۱ زرهی «کورتاتونه» نووارا به تیپ ۳۱ زرهی «سنتارو» تغییر نام داد؛ بنابراین، سپاه سوم ارتش شامل تیپ ۳۱ زرهی «سنتارو»، تیپ مکانیزه «لگنانو»، تیپ مکانیزه «برشیا» که از لشکر مکانیزه «مانتوا» به دست آمده بود، تیپ مکانیزه «تریسته» که از لشکر مکانیزه «فولگوره» به دست آمده بود، تیپ ۳ «گویتو» برساگلیری، تیپ موتوریزه «کرمونا» و واحدهای پشتیبانی سپاه بود. پس از بازسازی ارتش در سال ۱۹۸۶، سپاه سوم ارتش دارای ساختار سازمانی زیر بود: تیپ ۳۱ زرهی "سنتارو" تیپ مکانیزه "لگنانو" تیپ مکانیزه "برشیا" تیپ مکانیزه "تریسته" تیپ ۳ مکانیزه "گویتو" تیپ موتوری "کرمونا" پشتیبانی سپاه واحد فرماندهی سپاه سوم ارتش (میلان) گردان چهارم آموزش پیاده‌نظام "گواستالا" (آستی) گردان یازدهم آموزش پیاده‌نظام "کاسال" (کاسال مونفراتو، آلساندریا) گردان شانزدهم آموزش پیاده‌نظام "ساونا" (لجینو، ساونا) گردان بیست و دوم آموزش پیاده‌نظام "پریمارو" (فوسانو، کونئو) گردان بیست و ششم آموزش پیاده‌نظام "برگامو" (دیانو کاستلو) گردان آموزش استخدام پیاده‌نظام ۷۲ پانزدهمین گروه اسکادران پیشاهنگی (لنتا، وی سی) هنگ توپخانه اسب "Le Voloire" (میلان) ۱۳۱ گروه توپخانه میدان سنگین "ورچلی" (ورچلی) ۲۰۵ گروه توپخانه میدان سنگین "لوملینا" (ورچلی) هشتمین گروه توپخانه ضدهوایی سبک "مارمور" (مودنا) یازدهمین گروه توپخانه ضدهوایی سبک "فالکو" (ورچلی) دوازدهمین گروه تخصصی توپخانه بیلا (ورچلی) فرماندهی سپاه سوم ارتش بیست و سومین گروه اسکادران هواپیماهای سبک و هلیکوپتر "اریدانو" ۴۶مین گروه اسکادران هلیکوپتر شناسایی ۵۳مین گروه اسکادران هلیکوپتر چندمنظوره "کاسیوپیا" گردان ۳ مهندس پیشگام "لاریو" (پاویا) گردان مهندس پیشگام ۱۳۱ "تیچینو" گردان سوم انتقال "اسپلوگا" (میلان) گردان ۲۳۱ انتقال هنگ لجستیک ۳۳ مانور "آمبروسیانو" (نوارا) در ۱ نوامبر ۱۹۹۰، تیپ موتوریزه «کرمونا» به منطقه نظامی شمال غربی منتقل شد. در سال ۱۹۹۱، به عنوان بخشی از سازماندهی مجدد نیروهای مسلح، تیپ مکانیزه «تریسته» در ۱ ژوئن منحل شد و به تیپ مکانیزه «فریولی» تبدیل شد و به نیروی مداخله سریع پیوست. در ۱۴ سپتامبر ۱۹۹۶، در انتظار مدل دفاعی جدید، تیپ مکانیزه «لگنانو» منحل شد و برخی از واحدهای آن در تیپ «سنتارو» ادغام شدند که به یک تیپ مکانیزه تبدیل شد. در ۱۵ اکتبر ۱۹۹۷، به فرماندهی اول نیروهای دفاعی ویتوریو ونتو، جانشین سپاه پنجم ارتش، منتقل شد. فرماندهی نیروهای طرح عملیاتی در اول اکتبر ۱۹۹۷، سپاه سوم ارتش به فرماندهی نیروهای طرح عملیاتی تبدیل شد و تیپ «گاریبالدی» برساگلیری، تیپ مکانیزه «فریولی» (که قبلاً بخشی از نیروی واکنش سریع بود و بعداً به عنوان تیپ هوایی «فریولی» پیکربندی مجدد شد)، تیپ چترباز «فولگور» و نیروهای پشتیبانی تاکتیکی، از جمله هنگ تالاب «سرنیسیما» را به عهده گرفت. پس از آن، در اول دسامبر ۲۰۰۰، فرماندهی نیروهای طرح عملیاتی بیشتر به فرماندهی برنامه‌ریزی سازماندهی شد و واحدهای عملیاتی خود را به فرماندهی اول و دوم تحویل داد. سپاه استقرار سریع ناتو - ایتالیا در سال ۲۰۰۱، به دنبال درخواست ناتو برای تجهیز خود به فرماندهی‌های بسیار آماده عملیاتی، فرماندهی نیروهای طرح‌ریزی در ۱ دسامبر ۲۰۰۱ به سپاه واکنش سریع سازماندهی مجدد شد و پس از گذراندن آموزش‌ها و تمرین‌های فشرده در یک فرایند طولانی صدور گواهینامه، در دسامبر ۲۰۰۲ با نام سپاه استقرار سریع ناتو - ایتالیا با دفتر مرکزی در سولبیاته اولونا، توانایی عملیاتی کامل (توان عملیاتی کامل) را به دست آورد. جنگ‌ها جنگ جهانی اول پس از اعلام جنگ ایتالیا علیه امپراتوری اتریش در ۲۳ مه ۱۹۱۵، سپاه سوم ارتش تحت فرماندهی سپهبد ویتوریو کامرانا در جناح چپ ارتش ایتالیا از طریق دره‌های والتلینا، کامونیکا ترومپیا و کیزه و در امتداد ساحل غربی دریاچه گاردا به سمت ترنتینو پیشروی کرد. اگرچه از نظر عددی برتر بودند، اما سپاه نتوانست از گذرگاه استلویو و توناله عبور کند و تنها تا ریوا دل گاردا و تیونه پیشروی کرد، اما نتوانست هیچ‌یک از این دو شهر را تصرف کند. این سپاه شامل لشکرهای پنجم و ششم خط (پیاده‌نظام)، لشکر سی و پنجم منطقه‌ای، هنگ هفتم برساگلیری و هنگ پنجم آلپینی بود. تمام سربازان هنگ پنجم آلپینی در دره‌های مذکور استخدام شده بودند و بنابراین در سرزمینی می‌جنگیدند که کاملاً آن را می‌شناختند. با این حال، هنگ پنجم آلپینی هرگز به‌طور کامل به کار گرفته نشد، بلکه به هر گروهان یا گردان، قله‌ها، یال‌ها یا گذرگاه‌های کوهستانی خاصی برای فتح و نگهداری داده شد. پس از آنکه پیشروی اولیه توسط ارتش اتریش-مجارستان متوقف شد، سپاه به سنگربندی پرداخت و اگرچه نبردهای شدید - به ویژه در یخچال‌های آداملو - ادامه یافت، اما جبهه در بخش سپاه تقریباً تا پایان جنگ بدون تغییر باقی ماند. جبهه چنان راکد شد که لشکر ۳۵ سرزمینی برای شرکت در تلاش‌های جنگی متفقین در مقدونیه اعزام شد. پس از شکست ایتالیا در نبرد کاپورتو، سپاه سوم از جبهه خارج شد و به سپاه ذخیره ارتش تبدیل شد و وظیفه مقابله با هرگونه نفوذ دشمن در جبهه پیاوه در زمستان ۱۹۱۷/۱۸ را بر عهده داشت. پس از امضای آتش‌بس ویلا جیوستی توسط اتریش، سپاه سوم سرانجام به ترنتینو پیشروی کرد. پس از عقب‌نشینی نیروها در اوایل دهه ۱۹۲۰، این سپاه شامل لشکر ششم پیاده‌نظام لگنانو در میلان، لشکر هفتم پیاده‌نظام لئونسا در برشا و لشکر هشتم پیاده‌نظام پو در پیاچنزا بود. در بهار ۱۹۳۶، این سپاه برای تقویت نیروهای ایتالیایی که در جریان حمله ایتالیا به حبشه با مقاومت سرسختانه‌تری از حد انتظار روبرو بودند، به اریتره اعزام شد. این سپاه به رهبری اتوره باستیکو فرماندهی لشکر ۲۷ پیاده‌نظام سیلا، لشکر دوم پیراهن سیاه ۲۸ اوتوبره و یک تیپ به اندازه یک تیپ با تانک‌های سبک را بر عهده داشت. جنگ جهانی دوم پس از بازگشت به میلان، به این سپاه وظیفه دفاع از ایتالیا در امتداد مرز سوئیس و ایتالیا داده شد. برای کمک به انجام این وظیفه، فرماندهی استحکامات دیوار آلپ در منطقه عملیاتی به این سپاه واگذار شد. هنگامی که ایتالیا در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰ به فرانسه اعلام جنگ کرد، این سپاه در نزدیکی مرز فرانسه و ایتالیا در لیمونه پیمونته قرار داشت. ارتش ایتالیا تنها گشت‌های محدودی انجام داد و تا پس از درخواست آتش‌بس فرانسه در ۲۰ ژوئن ۱۹۴۰ در مواضع خود باقی ماند. روز بعد، لشکرهای ایتالیایی با قدرت از مرز عبور کردند، اما مقاومت شدید فرانسه آنها را در طول کل جبهه پس از چند کیلومتر متوقف کرد. | ## بخش 3: سپاه سوم ایتالیا | در طول این عملیات، این سپاه فرماندهی لشکر سوم پیاده‌نظام کوهستانی راونا، لشکر ششم پیاده‌نظام کونئو و یک واحد مختلط از چهار گردان آلپینی و دو گردان توپخانه کوهستانی را بر عهده داشت. پس از آنکه حمله ایتالیا به یونان در اکتبر ۱۹۴۰ در زیر مقاومت سرسختانه یونان متوقف شد، سپاه سوم ارتش برای تقویت نیروهای ایتالیایی در امتداد جبهه مقدونیه به آلبانی اعزام شد. این سپاه فرماندهی لشکر نوزدهم پیاده‌نظام ونزیا، لشکر سی و ششم پیاده‌نظام کوهستانی فورلی، لشکر چهل و هشتم پیاده‌نظام تارو و لشکر پنجاه و سوم پیاده‌نظام آرتزو و هنگ چهارم برساگلیری را به عنوان ذخیره سپاه بر عهده داشت. تمام حملات ایتالیا توسط یونانیان دفع شد تا اینکه نیروهای آلمانی از طریق بلغارستان به یونان حمله کردند و ارتش یونان را در جبهه آلبانی قطع کردند. پس از آن، سپاه سوم ارتش به تبس پیشروی کرد و تا سپتامبر ۱۹۴۳ در آنجا مستقر بود تا اینکه پس از آتش‌بس ایتالیا و متفقین، تسلیم نیروهای آلمانی شد. در ۱۵ ژوئن ۱۹۴۵، فرماندهی نظامی منطقه‌ای سوم در میلان فعال شد که در آن زمان فقط لشکر پیاده‌نظام لگنانو در برگامو را کنترل می‌کرد. لگنانو واحدی از ارتش متفقین ایتالیا بود و در طول نبرد ایتالیا در کنار متفقین خدمت کرده بود. لگنانو پس از خدمت در ارتش پنجم آمریکا، در سپاه دوم لهستان در سمت چپ منتهی‌الیه ارتش هشتم بریتانیا خدمت کرد. هنگامی که این سپاه در ۱ ژوئیه ۱۹۵۷ نام تاریخی خود را بازیافت، علاوه بر لگنانو، لشکر زرهی سنتارو در نووارا، لشکر پیاده‌نظام کرمونا و تیپ آلپین تاوریننسه هر دو در تورین را نیز شامل می‌شد. این سپاه - به همراه سپاه چهارم ارتش آلپین و سپاه پنجم ارتش - بخشی از فرماندهی نیروهای زمینی متفقین ناتو در جنوب اروپا در ورونا بود. در سال ۱۹۷۵، ارتش ایتالیا سازماندهی مجدد بزرگی را انجام داد: سطح هنگ لغو شد و گردان‌ها تحت فرماندهی مستقیم تیپ‌ها قرار گرفتند که واحدهایی از شاخه‌های رزمی مختلف را ترکیب می‌کردند. علاوه بر این، لشکرهای کرمونا و لگنانو به تیپ کاهش یافتند و بنابراین ساختار جدید سپاه سوم ارتش در ۲۱ اکتبر ۱۹۷۵ به شرح زیر بود: سپاه سوم ارتش در میلان: لشکر زرهی سنتارو در نووارا تیپ زرهی کورتاتونه در بلینزاگو نووارسه تیپ مکانیزه گویتو در میلان تیپ مکانیزه لگنانو در برگامو تیپ موتوری کرمونا در تورین در سال ۱۹۸۶، ارتش ایتالیا سطح لشکر را لغو کرد و نیروهای خود را برای مقابله بهتر با حمله احتمالی پیمان ورشو، مجدداً سازماندهی کرد. قرار بود سپاه سوم ارتش یا به عنوان آخرین خط دفاعی در امتداد رودخانه‌های آدیجه و پو عمل کند یا در دشت‌های ونیز با شکستن نیروهای دشمن، ضدحمله انجام دهد. این سپاه توسط دو تیپ مکانیزه تقویت شد و از آنجایی که لشکر سنتارو نام تاریخی مهمی داشت، این لشکر در ۳۱ اکتبر در نووارا منحل شد، اما روز بعد در همان مکان، تیپ زرهی سنتارو فعال شد و فرماندهی واحدهای کورتاتونه را به دست گرفت: سپاه سوم ارتش در میلان: تیپ زرهی سنتارو (نووارا) تیپ مکانیزه گویتو (میلان) تیپ مکانیزه لگنانو (برگامو) تیپ مکانیزه برشا (برشا) تیپ مکانیزه تریسته (بولونیا) تیپ موتوری کرمونا (تورین) هر تیپ، به استثنای سنتارو، حدود ۴۷۰۰ نفر را در میدان نبرد مستقر کرد. سنتارو حدود ۳۴۰۰ نفر را در میدان نبرد مستقر کرد و به همراه واحدهای پشتیبانی سپاه، کل سپاه بیش از ۴۰۰۰۰ نفر را در میدان نبرد مستقر کرد. در سال ۱۹۸۲، برساگلیری‌های تیپ لگنانو در اولین عملیات خارج از خاک ایتالیا از زمان جنگ جهانی دوم به عنوان بخشی از نیروی چندملیتی در لبنان مستقر شدند. پس از جنگ سرد با پایان جنگ سرد، ارتش ایتالیا شروع به کاهش نیروهای خود به مدت یک دهه کرد. اولین تیپی که منحل شد، گویتو در ۱ ژوئن ۱۹۹۱ بود و پس از آن برشیا در ۲۷ ژوئیه ۱۹۹۱ منحل شد. همچنین در ۱ ژوئن ۱۹۹۱، تیپ تریسته از بولونیا خارج شد و به جای آن، تیپ مکانیزه فریولی از فلورانس رسید. فریولی فرماندهی برخی از واحدهای تریسته منحل شده را بر عهده گرفت و به صفوف سپاه سوم ارتش پیوست. در سپتامبر ۱۹۹۳، تیپ لگنانو در حمایت از مأموریت نیروی ویژه متحد سازمان ملل متحد به سومالی اعزام شد. در بهار ۱۹۹۷، این سپاه مسئولیت عملیات آلبا، اولین مأموریت چندملیتی به رهبری ایتالیا، را در پی شورش آلبانی در سال ۱۹۹۷ بر عهده گرفت. در ۱ اکتبر ۱۹۹۷، سپاه سوم ارتش نام خود را تغییر داد و به فرماندهی نیروهای طرح‌ریزی تبدیل شد و تیپ چترباز فولگوری، تیپ برسالیری گاریبالدی و هنگ آبی-خاکی لاگوناری سرنیسیما را به دست آورد، بنابراین این سپاه فرماندهی تمام واحدهای سریع‌الاستقرار ارتش ایتالیا را بر عهده داشت. ساختار جدید سپاه عبارت بود از: ستاد فرماندهی در میلان تیپ چتر نجات فولگور در لیورنو تیپ مکانیزه فریولی در بولونیا تیپ برساگلیری «گاریبالدی» در کازرتا هنگ لاگوناری سرنیسیما در ونیز-لیدو هنگ ۱ سیگنال در میلان هنگ ۱۰ مهندس (گردان ۳ مهندس لاریو) در کرمونا هنگ ۲۶ پیاده‌نظام برگامو (گردان آموزشی اول) در دیانو کاستلو هنگ ۳۳ لجستیک آمبروسیانو (گردان اول) در سولبیت اولونا هنگ ۱۲۱ پیاده‌نظام ماسراتا (گردان آموزشی ۱) در فانو با این حال، در ۱ دسامبر ۲۰۰۰، آخرین تیپ‌های خود را به فرماندهی نیروهای دفاعی اول واگذار کرد. | ## جمع‌بندی | پرسنل سپاه سوم ارتش برای تشکیل سپاه ایتالیاییِ قابل استقرار سریع ناتو در ژانویه ۲۰۰۱ مورد استفاده قرار گرفت.