موضوع مقاله: جزیره پناهگاه (نیویورک) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جزیره پناهگاه (نیویورک) | مقدمه: شلتر آیلند یک شهر جزیره ای در شهرستان سافولک، نیویورک، ایالات متحده آمریکا، در نزدیکی انتهای شرقی لانگ آیلند است. | ## بخش 1: جزیره پناهگاه (نیویورک) | از سه طرف توسط صدای جزیره پناهگاه و از طرف چهارم توسط خلیج گاردینز احاطه شده‌است. می‌توان از طریق کشتی از گرین پورت به شمال (یک سفر تقریباً هشت دقیقه ای) یا از نورث هاون به جنوب (یک سفر تقریباً پنج دقیقه) به آن رسید. دو گذرگاه کشتی از طریق مسیر ۱۱۴ ایالت نیویورک که از جزیره عبور می‌کند به هم متصل می‌شوند. نزدیک به یک سوم جزیره متعلق به سازمان حفاظت از طبیعت است تا در حالت وحشی حفظ شود. منطقه حفاظت شده دارای چهار مسیر طبیعت گردی و تماشای پرندگان است که طول آنها از متغیر است. ترکیب نژادی شهر ۹۶٫۳۲٪ سفیدپوست، ۰٫۷۲٪ سیاه‌پوست یا آفریقایی آمریکایی، ۰٫۰۴٪ بومی آمریکایی، ۰٫۴۹٪ آسیایی، ۰٫۰۹٪ از سایر نژادها و ۲٫۳۳٪ از دو یا چند نژاد بود. تعداد ۹۹۶ خانوار بود که از این تعداد ۲۰٫۳ درصد دارای فرزند زیر ۱۸ سال، ۵۶٫۱ درصد متاهل زندگی مشترک، ۷٫۲ درصد زن سرپرست خانوار و ۳۴٫۱ درصد غیرخانوار بودند. ۲۸٫۸٪ از کل خانواده‌ها را افراد تشکیل می‌دادند، و ۱۷٫۸٪ افراد تنها زندگی می‌کردند که ۶۵ سال یا بیشتر داشت. در شهر، جمعیت پراکنده بود، با ۱۸٫۱٪ زیر ۱۸ سال، ۴٫۰٪ از ۱۸ تا ۲۴، ۲۰٫۱٪ از ۲۵ به ۴۴، ۲۹٫۱٪ از ۴۵ تا ۶۴، و ۲۸٫۶٪ افراد ۶۵ ساله یا ۶۵ ساله مسن تر. متوسط درآمد یک خانوار در شهر ۵۳۰۱۱ دلار و متوسط درآمد یک خانواده ۶۳۷۵۰ دلار بود. حدود ۴٫۷ درصد از خانواده‌ها و ۷٫۷ درصد از جمعیت زیر خط فقر بودند، از جمله ۱۴٫۰ درصد از افراد زیر ۱۸ سال و ۱٫۴ درصد از افراد ۶۵ سال یا بیشتر. محله‌ها (غیر ثبت نام) هاربر ویو، در ضلع غربی جزیره مشرف به بندر وست نک، از خانه‌هایی تشکیل شده‌است که از دهه ۱۹۵۰ ساخته شده‌اند. این ملک که در اصل بخشی از یک مزرعه بزرگ تخم مرغ به نام «کاکل هیل» بود، دارای دو خانه بود. اول، خانه عمارت، که هنوز هم در مجاورت جامعه هاربر ویو در حدود ۱۷ هکتار قرار دارد. دومی، یک خانه مزرعه کوچکتر، بر فراز کاکل بلوف قرار داشت و قبل از توسعه جامعه حذف شد. چندین نفر از ساکنان اولیه این محله از فعالان حقوق ال‌جی‌بی‌تی ها بودند که بیشتر آنها در اپیدمی ایدز جان باختند. | ## بخش 2: جزیره پناهگاه (نیویورک) | این یک جامعه خصوصی است و توسط شرکت مالکان ملک شلتر ایلند هایتس، نیویورک اداره می‌شود که مالک جاده‌ها و شرکت نورث فری است. ساحل نقره ای، در شبه جزیره ای در سمت جنوب غربی جزیره، مشرف به خلیج نسیم پکنیک در غرب و بندر وست نک در شرق است. ساکنان انجمن صاحبان خانه سیلور بیچ به‌طور جمعی مالک چندین زمین بزرگ از املاک توسعه نیافته هستند، از جمله حفاظتگاه جنگلی ۱۸ هکتاری در مرکز شبه جزیره که به عنوان پناهگاه پرندگان نگهداری می‌شود و نقطه دسترسی به ساحل شل، که دارای لوله‌کشی بزرگ و حفاظت شده‌است. توسعه در ساحل نقره ای در دوران پس از جنگ جهانی دوم آغاز شد، و بسیاری از خانه‌ها در آنجا کلبه‌های کوچک معمولی در آن زمان هستند، اگرچه برخی از آنها گسترش یافته‌اند. این مکان یکی از معدود مزارع اسب سواری باقیمانده جزیره است و دارای یک فرودگاه خصوصی است. خانه هیو کری فرماندار فقید نیویورک و خانه تابستانی کمدین لویی سی سی در وست مورلند است. نوستراند پارک وی در امتداد ساحل غربی جزیره، رو به آب‌های آزاد خلیج پکونیک قرار دارد. قدمت چندین خانه قدیمی برجسته در آنجا مربوط به اواخر دهه ۱۸۰۰ است که به پارک وست نک معروف است. جاده اصلی، نوستراند پارک وی، نام خود را از توسعه دهنده پارک گردن غربی گرفته‌است. ویژگی‌های جغرافیایی بندر کوکلس، ورودی در سمت شرقی جزیره اسمیت کوو، یک ورودی در سمت جنوبی جزیره بندر وست نک، یک ورودی در انتهای جنوب غربی جزیره Fresh Pond، یک سوراخ کتری یخچالی در قسمت جنوب غربی جزیره تاریخ این جزیره مدت‌ها محل سکونت مردمان بومی بود که مربوط به کسانی بود که در شمال لانگ آیلند ساوند زندگی می‌کردند. نام اصلی جزیره که توسط سرخپوستان Manhanset استفاده می‌شودمنهان ساک آها کواش آوا ماک است که به معنای واقعی کلمه به «جزیره پناه گرفته توسط جزایر» ترجمه می‌شود. در ۲۲ آوریل ۱۶۳۶، چارلز اول انگلستان، گفت که مستعمره هنوز در لانگ آیلند مستقر نشده‌است، جزیره را به ویلیام الکساندر، ارل اول استرلینگ داد. الکساندر به جیمز فار قدرت داد تا به عنوان عامل و وکیل او در استعمار لانگ آیلند عمل کند. فارت به نوبه خود جزایر را به استفان گودیر، یکی از بنیانگذاران مستعمره نیوهون فروخت. در سال ۱۶۵۱ گودیر جزیره را به گروهی از تاجران شکر باربادوس به قیمت ۱۶۰۰ پوند شکر فروخت. او در میان تعدادی از بازرگانان انگلیسی بود که قبل از رفتن به باربادوس در روتردام (محل تولدش) زندگی و کار کرده بودند. | ## بخش 3: جزیره پناهگاه (نیویورک) | در ۲۳ مارس ۱۶۵۲، او خرید را با توافق با یوگکو (به نام پوگاتتیکوت)، ساچم از قبیله مانهاست، رسمی کرد. سایر مالکان، برادر سیلوستر، کنستانت، و توماس میدلتون، هرگز به لانگ آیلند نیامدند. خانه عمارت استادانه‌تر که امروزه باقی مانده‌است، در سال ۱۷۳۳ توسط یک نوه سیلوستر ساخته شد. محصولات غذایی، و همچنین دام برای کشتار، ارسال چلیک از گوشت‌های کنسرو شده و سایر لوازم به باربادوس را پرورش داد. نیروی کار توسط نیروی چندفرهنگی از سرخپوستان آمریکا، آفریقایی‌های برده شده و خدمتکاران مستعفی انگلیسی تأمین می‌شد. سیلوستر و همکارانش بخشی از تجارت مثلث بین مستعمرات آمریکا (از جمله دریای کارائیب)، آفریقا و انگلیس بودند. سیلوستر مانور امروز در نزدیکی مسیر ۱۱۴ ایالت نیویورک قرار دارد و توسط نوادگان سیلوستر کنترل می‌شود. در سال ۱۶۹۵، ویلیام نیکول، یکی از ساکنان Islip، منطقه ای را که اکنون حفاظتگاه طبیعی مشوم آک نامیده می‌شود، از گیلز خریداری کرد. با گذشت زمان، این املاک و بسته‌ها با ازدواج و خرید تقسیم و تقسیم شدند، به طوری که در اوایل قرن ۱۸، ۲۰ خانواده در جزیره پناهگاه زندگی می‌کردند. 3 دوران استعمار جیمز نیکول هاونز، یکی از اعضای کنگره استانی نیویورک، در سال ۱۷۴۳ خانه ای در جزیره ساخت او اولین ناظر شهر در جزیره بود. جاناتان نیکول هاونز (۱۷۵۷–۱۷۹۹)، متولد جزیره پناهگاه، عضو اولین کنگره قاره ای در سال ۱۷۷۴ بود. او همچنین در هیئت نیویورک خدمت کرد که در سال ۱۷۸۸ قانون اساسی فدرال را تصویب کرد. جنگل مشوم آک (امروزه ذخیره گاه طبیعی مشوم آک) به مدت ۲۳۰ سال در اختیار خانواده نیکولز بود. اولین قایق قایق برای خدمت به جزیره توسط خانواده بویسو در نقطه استرنز، در نزدیکی ساحل کرسنت اداره شد. | ## جمع‌بندی | در طول قرن نوزدهم، این جزیره به عنوان پایگاهی برای ماهیگیران در آب‌های اطراف ادامه یافت.