موضوع مقاله: من و تو (کتاب) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # من و تو (کتاب) | مقدمه: نگرش «من» به «تو»، در رابطه‌ای که در آن دیگری با مرزهای گسسته از هم جدا نمی‌شود. | ## بخش 1: من و تو (کتاب) | از نظر بوبر، تمام روابط ما در نهایت ما را به رابطه با خدا، که تو ابدی است، می‌رساند. مارتین بوبر گفت که هر بار که کسی می‌گوید تو، به‌طور غیرمستقیم خدا را خطاب می‌کند. بوبر تأکید کرد که مردم می‌توانند خدا را تو یا خدا خطاب کنند، «شما برای بودن به خدا نیاز دارید، و خدا برای آنچه معنای زندگی شماست به شما نیاز دارد.» بوبر توضیح می‌دهد که انسان‌ها با دو جفت کلمه تعریف می‌شوند: من-آن (I–It) و من-تو (I–Tho). من- موجودیت‌ها را به‌عنوان اشیاء مجزا که از یک مجموعه تعریف‌شده ترسیم شده‌اند توصیف می‌کند (برای مثال، او یا هر موجود هدف دیگری که با آنچه آن را به‌طور قابل اندازه‌گیری با موجودیت‌های دیگر متفاوت می‌کند) تعریف می‌شود. می‌توان گفت که «من» به‌همان اندازه با هر «آن» روابط متمایز و متفاوتی دارد که در زندگی فرد وجود دارد. این همان «من» است که هیچ «آن» را عینیت نمی‌بخشد، بلکه یک رابطه زنده را تصدیق می‌کند. من – روابط تو در روح و ذهن یک «من» برای مدت طولانی پایدار می‌ماند که احساس یا ایده رابطه حالت غالب ادراک باشد. شخصی که در کنار یک غریبه روی نیمکت پارک نشسته‌است، ممکن است با شروع به مثبت‌اندیشی وارد یک رابطه «من-تو» با غریبه شود. غریبه نیز یک شخص است و بلافاصله وارد یک رابطه ذهنی یا روحی با فردی می‌شود که افکار مثبت او لزوماً غریبه را به‌عنوان عضوی از مجموعه افرادی که افکار مثبت دربارهٔ آن‌ها دارد، در بر می‌گیرد. برای ایجاد چنین رابطه‌ای لازم نیست که غریبه تصوری از این داشته باشد که به یک رابطه «من-تو» کشیده می‌شود. اما آنچه که بسیار مهم است درک این است که جفت کلمه «I-Thou» می‌تواند به رابطه با یک درخت، آسمان یا خود نیمکت پارک اشاره داشته باشد، همان‌طور که می‌تواند به رابطه بین دو فرد اشاره کند. خصلت اساسی «من–تو» رها شدن از جهان حس، و ذوب شدن بین آن است، به‌طوری که رابطه با «من» دیگری در اولویت قرار دارد. | ## بخش 2: من و تو (کتاب) | علی‌رغم جدایی «من» از «آن» و «تو» در همین جمله که رابطه را توصیف می‌کند، در ذهن بوبر یک رابطه I–Thou یا I–I وجود دارد. هر جمله‌ای که شخص با «من» استفاده می‌کند به دو جفت «من–تو» و «من–آن» اشاره دارد و به همین ترتیب «من» در هر جمله با «تو» یا «آن» ضمنی است. هر یک توسط دیگران محدود می‌شود و فقط از طریق این پیوست می‌تواند وجود داشته باشد، زیرا برای هر شیء شیء دیگری وجود دارد. از طرف دیگر، شما هیچ محدودیتی ندارید؛ وقتی «تو» گفته می‌شود، گوینده چیزی ندارد (هیچ چیز ندارد)، پس تو مجرد است. یکی به دور دنیا می‌رود و از طریق تجربیاتی که توسط «او»، «او» و «آن» به‌دست می‌آید، دانش را از جهان استخراج می‌کند. ماهیت دوگانه جهان به این معنی است که بودن ما در جهان دارای دو جنبه است: جنبه تجربه که به‌صورت من-آن درک می‌شود و جنبه رابطه که به عنوان من-تو درک می‌شود. مثال‌ها بوبر از مثالی از یک درخت استفاده می‌کند و پنج رابطه جداگانه ارائه می‌دهد: نگاه کردن به یک درخت با مشاهده تصویری با رنگ و جزئیات از طریق ادراک زیبایی‌شناختی. این حرکت شامل جریان آب از طریق رگه‌های درخت، تنفس برگ‌ها، مکیدن آب توسط ریشه‌ها، فعالیت‌های بی‌پایان بین درخت و زمین و هوا و رشد درخت است. «من می‌توانم حضور واقعی و شکل آن را چنان حس کنم که فقط به‌عنوان بیانی از قانون بشناسم». در میان همه این روابط، درخت هنوز هم شیئی است که زمان و مکان را اشغال می‌کند و هنوز ویژگی‌هایی دارد که آن را همان چیزی که هست می‌نمایاند.ترجمه کافمن، نسخه تاچ استون، ۱۹۹۶، صفحات ۴۷-۵۸. اگر «تو» در زمینه مواجهه با یک انسان به‌کار رود، انسان او، او یا مقید به چیزی نیست. من-تو وسیله‌ای برای رسیدن به هدف یا هدف نیست، بلکه رابطه‌ای قطعی است که تمام وجود هر موضوع را در بر می‌گیرد. | ## بخش 3: من و تو (کتاب) | عشق رابطه سوژه با ابژه نیست، بلکه رابطه‌ای است که در آن هر دو عضو در رابطه سوژه هستند و در وحدت وجود سهیم هستند. خداوند همیشه در آگاهی انسان حضور دارد و در موسیقی، ادبیات و سایر اشکال فرهنگ تجلی می‌یابد. به‌ناچار تو را به‌عنوان آن خطاب می‌کنند و رابطه من-تو به وجود رابطه من-تو تبدیل می‌شود. اثربخشی کتاب کار من و تو مارتین بوبر تأثیر عمیق و ماندگاری بر تفکر مدرن و همچنین حوزه روان‌شناسی داشته‌است. شخصیت‌های بزرگ تاریخ آمریکا تحت‌تأثیر این اثر قرار گرفته‌اند، از جمله یکی از بنیان‌گذاران روان‌شناسی انسان‌گرای مدرن، کارل راجرز. در سال ۱۹۵۷، راجرز و بوبر در گفتگویی شرکت کردند، جایی که فلسفه بوبر از «من و تو» مورد بحث قرار گرفت. درحالی‌که بوبر موافق نیست، و اشاره می‌کند که رابطه درمان‌گر و مراجع تا حدودی نابرابر است، آن‌ها اذعان می‌کنند که ارتباطات لحظه‌ای و واقعی بین درمان‌گر و مراجع زمانی برقرار می‌شود که «متقابل» باشد. راجرز بیان کرد که در لحظاتی که مراجع دست‌خوش تغییر واقعی می‌شود، ارتباط و درک متمایزی بین او و درمان‌گر به‌وجود می‌آِید؛ مانند روابط من-تو. در آن خطبه، کینگ فضای فرهنگی و قانونی جداسازی در زمان خود را به‌عنوان یک رابطه «من-آن» توصیف می‌کند، و این که تنها زمانی که الوهیت در میان جمعیت آفریقایی-آمریکایی دیده شود، این رابطه به «من-تو» تبدیل می‌شود. او همچنین در نامه خود به این رابطه منحصربه‌فرد اشاره می‌کند و تکرار می‌کند که رابطه «من-آن» ذاتی جداسازی، انسان‌ها را به «چیزها» تقلیل می‌دهد. | ## جمع‌بندی | ترجمه به فارسی «من و تو» دو بار از سوی دو انتشارات جیحون (مترجم: خسرو ریگی) و فرزان روز (مترجم: ابوتراب سهراب) به فارسی ترجمه شده است.