موضوع مقاله: اپوزیسیون خارج از پارلمان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # اپوزیسیون خارج از پارلمان | مقدمه: اپوزیسیون خارج‌ از پارلمان (APO) در ابتدا جنبشی اعتراضی ـ سیاسی در آلمان غربی در نیمهٔ دوم دههٔ ۱۹۶۰ و اوایل دههٔ ۱۹۷۰ بود که بخشی مرکزی از جنبش دانشجویی آلمان را تشکیل می‌داد. | ## بخش 1: اپوزیسیون خارج از پارلمان | اعضای آن عمدتاً جوانانی بودند که از «ائتلاف بزرگ» میان احزاب سوسیال‌دموکرات آلمان (SPD) و اتحادیه دموکرات مسیحی (CDU) سرخورده شده بودند. از آن‌جا که «ائتلاف بزرگ» ۹۵ درصد کرسی‌های بوندستاگ را در اختیار داشت، APO به بستری مؤثرتر برای بیان نارضایتی‌های دانشجویی بدل شد. به‌گفتهٔ تاریخ‌نگار سوسیال‌دموکرات هاینریش آوگوست وینکلر، مهم‌ترین عواملی که زمینهٔ شکل‌گیری این جنبش را پدید آوردند عبارت بودند از: انتقاد از جنگ ویتنام و ایالات متحده؛ شورش ضداقتدارگرایانهٔ دانشجویان علیه نسل والدینشان؛ انتقاد از سلطهٔ استادان بر دانشگاه‌ها و تداوم روابط قدرت در جامعه، به‌ویژه تداوم در دستگاه خدمات کشوری از دوران نازی؛ و همچنین انتقاد از حزب سوسیال‌دموکرات (SPD) میانه‌چپ از سوی کسانی که در جناح چپ‌تر از آن قرار داشتند. نقطهٔ عطف تاریخ اپوزیسیون خارج‌ از پارلمان آلمان (APO) در دوم ژوئن ۱۹۶۷ روی داد، زمانی که در جریان تظاهرات علیه سفر رسمی محمدرضا پهلوی، شاه ایران، دانشجویی به‌نام بِنو اونه‌زورگ (Benno Ohnesorg) به‌دست پلیسی به نام کارل-هاینتس کوراس در برلین غربی کشته شد. پس از این رویداد، جنبش دانشجویی رادیکال‌تر شد، به‌طور فزاینده‌ای گرایش‌های خشونت‌آمیز یافت و به‌شدت علیه مطبوعات اشپرینگر، به‌ویژه روزنامهٔ بیلد، موضع گرفت؛ رسانه‌ای که برای برانگیختن افکار عمومی علیه APO مسئول دانسته می‌شد. | ## بخش 2: اپوزیسیون خارج از پارلمان | کمتر از یک سال پس از مرگ اونه‌زورگ، یکی از چهره‌های برجستهٔ SDS (اتحادیهٔ دانشجویان سوسیالیست آلمان)، یعنی رودی دوچکه، در برلین غربی به‌دست کارگری با گرایشات راست افراطی به نام یوزف باخمان هدف گلوله قرار گرفت و به‌شدت مجروح شد. دوچکه از سوءقصد جان سالم به‌در برد، اما در سال ۱۹۷۹ بر اثر پیامدهای دیررس آن زخم‌ها، که موجب بروز صرع در او شده بود، درگذشت. پس از سال ۱۹۶۹، APO دیگر در شکل پیشین خود نقش چشمگیری در جمهوری فدرال آلمان ایفا نکرد، هرچند فعالیت‌های اپوزیسیون خارج‌ازپارلمان همچنان ادامه یافت. از دههٔ ۱۹۷۰ به بعد، جنبش‌های اجتماعی نوظهور دست‌کم بخشی از موضوعات سیاسی و اجتماعی را پی گرفتند که پیش‌تر نیز توسط جنبش دانشجویی مطرح شده بود. در همین دوران، حوزه‌های جدیدی همچون محیط‌زیست (بوم‌شناسی، جنبش‌های اکولوژیک) و انرژی هسته‌ای (جنبش ضداتم) به میدان فعالیت‌های اپوزیسیون خارج‌ازپارلمان افزوده شد؛ حوزه‌هایی که بسیاری از فعالان سابق APO نیز بار دیگر در آن‌ها نقش‌آفرینی کردند. | ## بخش 3: اپوزیسیون خارج از پارلمان | APO در سال ۱۹۶۸ خود را منحل کرد و به گروه‌های کوچک‌تر کمونیستی موسوم به K-Gruppen تقسیم شد؛ گروه‌هایی که هرچند در صحنهٔ سیاسی باقی ماندند، اما هیچ تأثیر چشمگیری بر سیاست آلمان غربی نداشتند. ایدهٔ اصلی این راهبرد آن بود که ساختارهای سیاسی را تنها از درون می‌توان تغییر داد و بنابراین منطقی‌تر بود گروه‌های بزرگ از هم بپاشند و افراد یا گروه‌های کوچک‌تر به‌طور مستقل و محلی برای تغییر نظام سیاسی جمهوری فدرال عمل کنند. حزب سبزها برای سازمان‌دهی و پوشش‌دادن به جنبش ضد هسته‌ای در آلمان، فعالان جنبش صلح و دیگر جنبش‌های نوین اجتماعی دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ شکل گرفت؛ جنبش‌هایی که بنیان‌گذارانشان پیش‌تر در APO بسیار فعال بودند. در سال ۱۹۸۳، حزب سبز آلمان وارد بوندستاگ شد و نمایندگی مفهوم «جنبش و تغییر» را بر عهده گرفت؛ از این رو ریشه‌ها و فلسفه‌اش در جنبش‌های اجتماعی نوین دیده می‌شد. | ## جمع‌بندی | آمادگی سبزها برای سازش و انطباق، عامل اصلی افزایش قدرت سیاسی‌شان بود؛ به‌ویژه پس از ورودشان به ائتلاف دولتی با SPD در سال ۱۹۹۸ و حمایتشان از موضوعاتی که سابقا با آن ها مخالف بودند ــ مانند مشارکت در جنگ کوزوو در ۱۹۹۹ و جنگ افغانستان در ۲۰۰۲.