aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: جینو پاوسی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جینو پاوسی | مقدمه: جینو پاوسی (۹ مه ۱۸۸۸ – ۳ فوریه ۱۹۶۰) دریاسالار ایتالیایی بود که در جنگ جهانی دوم خدمت کرد. | ## بخش 1: جینو پاوسی | ۴۰۵ در سال‌های ۱۹۱۱–۱۹۱۲ با درجهٔ ستوان سوم در جنگ ایتالیا–ترکیه شرکت کرد و بر عرشهٔ ناو زرهی جوزپه گاریبالدی خدمت نمود. در جنگ جهانی اول، در ناو جنگیها (از جمله آممیرالیو دی سنت بون) و ناوشکنها (از جمله ) خدمت کرد. بین ۱۹۲۵ و ۱۹۲۶، با درجهٔ سرهنگ دوم، به عنوان افسر اجرایی ناو سبک آنکونا خدمت کرد؛ پس از ترفیع به درجهٔ فرمانده، بین ۱۹۲۶ تا ۱۹۲۷ فرماندهی ناوشکن‌های و را بر عهده داشت. بین ۱۹۳۳ و ۱۹۳۵، پس از ترفیع به درجهٔ کاپیتان، فرماندهی ناوشکن‌های و و اسکادران مربوطه را بر عهده داشت؛ بین ۱۹۳۶ و ۱۹۳۷ فرماندهی ناو سبک لویجی کادورنا را بر عهده گرفت. | ## بخش 2: جینو پاوسی | او همچنین مأموریت‌های ساحلی، عمدتاً در ستاد عالی سپاه خدمهٔ سلطنتی دریایی در وزارت نیروی دریایی داشت. پس از ترفیع به درجهٔ معاون دریاسالار در ژانویهٔ ۱۹۴۰، پاوسی فرماندهی عالی سپاه خدمهٔ سلطنتی را بر عهده گرفت. جنگ جهانی دوم با شروع جنگ جهانی دوم و پس از ترفیع به معاون دریاسالار، پاوسی در بازرسى آماده‌سازی و آزمون کشتی‌های جدید خدمت می‌کرد. در فوریهٔ ۱۹۴۱، بازرس مدارس تحت فرماندهی عالی سپاه خدمه شد و در نوامبر همان سال خود فرماندهی آن را بر عهده گرفت. | ## بخش 3: جینو پاوسی | او در سپتامبر ۱۹۴۲ به درجهٔ معاون دریاسالار کامل ارتقاء یافت و در مارس ۱۹۴۳ فرماندهی منطقهٔ دریایی پانتلریا را بر عهده گرفت. در ۸ مه ۱۹۴۳، عملیات کورکس‌اسکریو آغاز شد و جزیره بیش از یک ماه مورد بمباران هوایی مداوم قرار گرفت تا مقاومت آن کاهش یافته و فرود متفقین آماده شود. پاوسی در اردوگاه اسیران جنگی در بریتانیا نگهداری شد و در نوامبر ۱۹۴۴ به وطن بازگردانده شد. در ایتالیا، او مورد انتقاد شدید حکومت فاشیستی و جمهوری سالو قرار گرفت و در مه ۱۹۴۴، توسط دادگاه فاشیستی در پارما غیابی به حکم اعدام محکوم شد. | ## جمع‌بندی | پس از جنگ، خدمت خود را از سر گرفت و در ۱۹۴۸ بازنشسته شد و در ۱۹۵۷ به درجهٔ دریاسالار کامل در بازنشستگی نائل آمد.
موضوع مقاله: پلگرینو ماتئوچی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پلگرینو ماتئوچی | مقدمه: پلگرینو ماتئوچی (بولونیا, ۲۶ دسامبر ۱۸۸۷ – ۱۸ اوت ۱۹۷۱) دریاسالار ایتالیایی بود که در جنگ جهانی دوم خدمت کرد. | ## بخش 1: پلگرینو ماتئوچی | زندگی‌نامه وی در ۱۸۸۷ در بولونیا متولد شد و در سال ۱۹۰۵ وارد آکادمی دریایی لیورنو شد و در ۱۹۰۹ با درجهٔ افسر نوپا فارغ‌التحصیل شد. در ۱۹۰۸، هنگامی که هنوز دانشجوی افسر بود، در امدادرسانی به زلزلهٔ مسینا شرکت کرد و به همین دلیل مدال شایستگی دریافت نمود. در ۱۹۱۱–۱۹۱۲ در جنگ ایتالیا–ترکیه با درجهٔ ستوان دوم سوار بر ناو جنگی ناو جنگی ناپلی و سپس بر روی کشتی توپ‌دار ولتورنو شرکت داشت و برای شرکت در عملیات توبروک صلیب جنگ برای شجاعت نظامی دریافت کرد. | ## بخش 2: پلگرینو ماتئوچی | 344–345 در ۱۹۲۲ به درجهٔ ستوان فرمانده ارتقا یافت و به عنوان اتشه دریایی در بوخارست منصوب شد و تا ۱۹۲۵ در آنجا باقی ماند؛ دو سال بعد به درجهٔ فرمانده ارتقا یافت و فرماندهی کشتی پایگاه زیردریایی آنتونیو پاتسینوتی و سپس ناوشکن لانزرُتو مالوسِلو را بر عهده گرفت. در ۱۹۳۳ به درجهٔ کاپیتان ارتقا یافت و مدتی را در مأموریت‌های ساحلی در ادارهٔ دریایی لا اسپزیا و سپس در وزارت نیروی دریایی ایتالیا گذراند، پیش از آنکه فرماندهی ناو سنگین زارا را از ۱۹۳۵ تا ۱۹۳۷ بر عهده گیرد. در پایان ۱۹۳۷ به دریاسالار ارتقا یافت و به عنوان فرماندهٔ نیروی دریایی شرق آفریقا ایتالیا منصوب شد و تا ۱۹۳۹ در این سمت باقی ماند.Heavy Cruiser 1929 - 1941 در ژانویه ۱۹۴۰، پس از ارتقا به دریاسالار ناوگان، فرماندهی «1st Naval Division» را بر عهده گرفت که تا زمان ورود ایتالیا به جنگ جهانی دوم در آن سمت باقی ماند؛ او سپس در نبرد نبرد پونتا استیلو و نبرد کیپ اسپارتیونتو شرکت کرد. | ## بخش 3: پلگرینو ماتئوچی | در دسامبر ۱۹۴۰ فرماندهی این دیویژن را ترک کرد و در آوریل سال بعد به عنوان فرماندهٔ نیروی دریایی ایتالیا در شمال آفریقا منصوب شد و یک سال در آن سمت باقی ماند، و توسط مقامات آلمانی نشان عالی شایستگی با ستاره و شمشیر از نشان عقاب آلمان دریافت کرد. در نوامبر ۱۹۴۲، پس از اشغال کُرسی توسط محور، فرماندهی نیروهای دریایی ایتالیا در این جزیره را بر عهده گرفت تا می ۱۹۴۳، زمانی که فرمانده عالی نیروهای دریایی ایتالیا در فرانسه (Mariprovenza) و همچنین فرماندهی منطقهٔ دریایی تولون شد. | ## جمع‌بندی | او در هنگام اعلام آتش‌بس کازیبله در این منطقه حضور داشت و در شب بین ۱۰ و ۱۱ سپتامبر ۱۹۴۳ توسط نیروهای آلمانی اسیر شد و ابتدا به لیون و سپس به اردوگاه بازداشت ویتل منتقل گردید.
موضوع مقاله: پریامو لئوناردی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پریامو لئوناردی | مقدمه: پریامو لئوناردی (۲ اکتبر ۱۸۸۸ – ۱۶ مارس ۱۹۸۴) دریاسالار ایتالیایی بود که در جنگ جهانی دوم خدمت کرد. | ## بخش 1: پریامو لئوناردی | زندگی‌نامه و دوران خدمت لئوناردی در ۱۸۸۸ در بورگوتارو، نزدیک پارما متولد شد و در ۱۹۰۷ وارد آکادمی دریایی ایتالیا در لیورنو شد. 298-299 پس از ارتقا به ستوان، لئوناردی در جنگ جهانی اول شرکت کرد؛ ابتدا بر روی فرانچسکو فروچیو و سپس دیولیو خدمت نمود و بعداً در فرماندهی عالی نیروی دریایی آلبانی فعالیت داشت. بین ۱۹۲۶ تا ۱۹۲۸، پس از ارتقا به ستوان فرمانده، فرماندهی ناوشکن‌های مونفالکونه و فرانچسکو کریسپی را بر عهده داشت؛ در ۱۹۲۸ به درجهٔ فرمانده ارتقا یافت و به دفتر اطلاعات ستاد نیروی دریایی منصوب شد. بین ۱۹۳۳ تا ۱۹۳۴ فرماندهی ناوشکن تیگره در دریای سرخ را بر عهده داشت و بین ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۵ فرماندهی مین‌گذار لپانتو، مستقر در شانگهای را بر عهده گرفت. در ۱۹۳۶ لئوناردی به درجهٔ کاپیتان ارتقا یافت و فرماندهی بارتولومئو کولئونی را بر عهده گرفت. | ## بخش 2: پریامو لئوناردی | وی تا ۱۹۳۸ در این فرماندهی باقی ماند و در جنگ داخلی اسپانیا شرکت کرد؛ در ۱۹۳۸ فرماندهی کشتی استعماری اریتره در دریای سرخ را بر عهده گرفت. جنگ جهانی دوم و پس از آن در آغاز جنگ جهانی دوم، لئوناردی معاون فرماندهٔ اسلحه‌خانه لا اسپزیا بود. سپس رئیس ستاد بخش دریایی شمال آدریاتیک شد و در ۱۹۴۲ به درجهٔ معاون دریاسالار ارتقا یافت. در ژانویهٔ ۱۹۴۳، پس از اشغال ویشی فرانسه توسط محور، فرماندهی فرماندهی نیروی دریایی ایتالیا در تولون و همچنین رئیس ستاد بخش دریایی پرووانس شد. هنگام تهاجم متفقین به سیسیل در ۱۰ ژوئیه ۱۹۴۳، هیچ فرود آبی-خاکی علیه آگوستا انجام نشد؛ ستون ارتش هشتم بریتانیا بین آولا و پاکینو پیاده شد و سپس سیراکوزه را از سمت خشکی ضعیف مورد حمله قرار داد. | ## بخش 3: پریامو لئوناردی | لئوناردی با نیروهای پراکنده تلاش کرد پیشروی بریتانیایی‌ها را متوقف کند اما موفق نشد؛ بسیاری از نیروهای مستقر در دفاع ساحلی آگوستا به خانه‌های خود بازگشتند و باتری‌ها را منفجر کردند. وی پس از اطلاع از این امر، مجدداً برخی واحدها را سازمان‌دهی نمود اما سردرگمی‌ها ادامه یافت. نهایتاً، هم آگوستا و هم سیراکوزه تا ۱۳ ژوئیه سقوط کردند و لئوناردی توسط نیروهای بریتانیا شش روز بعد اسیر شد و تا نوامبر ۱۹۴۴ در اردوگاه اسرا در بریتانیا باقی ماند. پس از پایان جنگ، در نوامبر ۱۹۴۵ بررسی رسمی رفتار لئوناردی در جریان تهاجم سیسیل انجام شد؛ نتیجه‌گیری این بود که دریاسالار تمام تلاش خود را کرده و در ۱۹۴۷ مدال نقره شجاعت نظامی دریافت نمود. | ## جمع‌بندی | با ارتقا به آمریگلیو دی دیویزیونه (معادل «معاون دریاسالار») در ۱۹۴۵، لئوناردی در سال بعد در ذخیره قرار گرفت و در ۱۹۵۸ به درجهٔ کامل آمریگلیو دی اسکوادرا (معادل «دریاسالار نیروی رزرو») ارتقا یافت.
موضوع مقاله: جیووانی مارینلی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جیووانی مارینلی | مقدمه: جیووانی مارینلی (۱۸ اکتبر ۱۸۷۹ – ۱۱ ژانویه ۱۹۴۴) یک رهبر سیاسی فاشیست اهل ایتالیا بود. | ## بخش 1: جیووانی مارینلی | او فردی ثروتمند بود و با تأمین مالی راهپیمایی به رم به موفقیت فاشیست‌ها کمک کرد. به عنوان دبیر حزب ملی فاشیست (PNF)، سازمان مخفی چکا را ایجاد کرد که بر اساس مدل شوروی چکا ساخته شده بود. این سازمان به سرعت به یک گروه تروریسم تبدیل شد و مسئول ترور جیاکومو ماتئوتی، یکی از اعضای برجستهٔ مخالفان رژیم فاشیستی بود. در نوامبر ۱۹۲۵ به عنوان مسبب قتل ماتئوتی محاکمه شد، اما با دفاع روبرتو فاریناتچی و با توجه به دوستی نزدیکش با بنیتو موسولینی، مجازات سبک دریافت کرد و دوران محکومیت کامل را سپری نکرد. | ## بخش 2: جیووانی مارینلی | در طول دو دههٔ بعدی حکومت فاشیستی، عمدتاً از صحنهٔ عمومی دور ماند و در سرکوب مخالفان داخلی موسولینی نقش داشت. وی در ۱۹۲۹ و ۱۹۳۴ به مجلس نمایندگان ایتالیا انتخاب شد و از نوامبر ۱۹۳۹ تا فوریه ۱۹۴۳ معاون دولتی ارتباطات بود. به عنوان عضو شورای عالی فاشیسم، او در ۲۵ ژوئیهٔ ۱۹۴۳ در کودتای ۲۵ ژوئیه به رهبری دینو گراندی علیه موسولینی شرکت کرد تا پادشاهی ایتالیا از محور به سوی متفقین در جنگ جهانی دوم تغییر جهت دهد. وقتی آلمان نازی موسولینی را در شمال ایتالیا دوباره به قدرت رساند، مارینلی در محاکمه ورونا ۱۹۴۴ به خیانت محکوم و همراه با گالئاچو چیانو، امیلیو د بونو، کارلو پارسکی و لوسیانو گوتاردی توسط جوخه آتش اعدام شد. | ## بخش 3: جیووانی مارینلی | همسلولی مارینلی، تولیو چیانتی، تنها متهمی که در محاکمه ورونا مجازات اعدام نشد و ۳۰ سال حبس گرفت، دربارهٔ ماه‌های آخر مارینلی گفت. پس از صدور حکم اعدام، مارینلی سردرگم بود و چیانو مجبور شد برایش توضیح دهد که قرار است اعدام شوند. | ## جمع‌بندی | در رسانه در فیلم سال ۱۹۷۳ فلورستانو وانچینی با عنوان ترور ماتئوتی، اورازیو استراچوتزی نقش مارینلی را بازی می‌کند.
موضوع مقاله: کارلو پارسکی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کارلو پارسکی | مقدمه: کارلو پارسکی (۱۹ اوت ۱۸۹۸ – ۱۱ ژانویه ۱۹۴۴) سیاستمدار فاشیست ایتالیایی، عضو شورای عالی فاشیسم و وزیر کشاورزی پادشاهی ایتالیا از ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۳ بود. | ## بخش 1: کارلو پارسکی | زندگی‌نامه پارسکی، کشاورز و متخصص برجستهٔ کشاورزی، در جنگ جهانی اول به عنوان ستوان در هنگ ششم توپخانه سنگین خدمت کرد و مدال برنز شجاعت نظامی دریافت نمود. از ۱۹۲۸ تا ۱۹۳۲ دبیرکل کنفدراسیون فاشیست کشاورزان بود و در ۱۹۳۳ به عضویت شورای عالی فاشیسم درآمد، اگرچه در دههٔ ۱۹۳۰ شخصاً در جلسات شرکت نمی‌کرد. در سال ۱۹۴۱، طی جنگ جهانی دوم، او داوطلب جبهه شد و به آفریقای شمالی با درجهٔ کاپیتان توپخانه اعزام گردید، اما پس از چند ماه برای تصدی ریاست کنفدراسیون فاشیست کشاورزان و سپس وزارت کشاورزی فراخوانده شد. | ## بخش 2: کارلو پارسکی | او برای اولین بار در ۲۵ ژوئیهٔ ۱۹۴۳ در شورای عالی فاشیسم شرکت کرد و به تصویب اعتماد‌زدایی از موسولینی رأی داد، تحت تأثیر دینو گراندی. وقتی به او گفته شد که تصویب دستور جلسه گراندی منجر به کناره‌گیری دوچه خواهد شد، پارسکی پاسخ داد: «این‌ها تنها کلمات‌اند، همانند همیشه هیچ چیز تغییر نخواهد کرد». حتی پس از دستگیری موسولینی، او خود را یک «فنی‌کار» می‌دانست که به اجبار در سیاست وارد شده است و در رم ماند. | ## بخش 3: کارلو پارسکی | او در اوایل اکتبر ۱۹۴۳ پس از آتش‌بس کاسیبیله و اشغال آلمان توسط مقامات جمهوری اجتماعی ایتالیا بازداشت شد. | ## جمع‌بندی | در محاکمه ورونا به جرم خیانت محکوم و در ۱۱ ژانویه ۱۹۴۴، همراه با گالئاچو چیانو، امیلیو د بونو، لوسیانو گوتاردی و جیووانی مارینلی توسط جوخه آتش اعدام شد.
موضوع مقاله: بمب‌گذاری در ستاد پلیس میلان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # بمب‌گذاری در ستاد پلیس میلان | مقدمه: در ساعت ۱۱ صبح ۱۷ مه ۱۹۷۳، یک بمب دستی به ستاد پلیس میلان در لمباردی، ایتالیا پرتاب شد.تروریست‌ها با کمک سیا برای جلوگیری از رشد چپ در ایتالیا این حادثه در جریان مراسم یادبود افسر پلیس لوئیجی کالابرزی رخ داد که یک سال پیش در میلان به ضرب گلوله کشته شده بود. | ## بخش 1: بمب‌گذاری در ستاد پلیس میلان | با اینکه برتولی خود را آنارشیست معرفی می‌کرد، بعدها مشخص شد که سال‌ها به عنوان خبرچین برای سرویس اطلاعات نظامی ایتالیا فعالیت داشته و ارتباطات طولانی‌مدتی با گروه‌های ضدکمونیسم و نئو-فاشیسم، از جمله اوردینه نوو، داشته است که با شبکه «عملیات گلادیو» مرتبط بوده و بخشی از استراتژی تنش محسوب می‌شود. | ## بخش 2: بمب‌گذاری در ستاد پلیس میلان | او در صحنه بازداشت شد و در سال ۱۹۷۵ به دلیل این حمله محکوم و به حبس ابد محکوم شد. | ## بخش 3: بمب‌گذاری در ستاد پلیس میلان | ## جمع‌بندی | این حمله تقریباً بلافاصله توسط سازمان‌های آنارشیستی مختلف، از جمله فدراسیون آنارشیست‌های ایتالیا، محکوم شد.
موضوع مقاله: اوردینه نووو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # اوردینه نووو | مقدمه: این سازمان مهم‌ترین سازمان نئوفاشیستی فراپارلمانی دوران جمهوری ایتالیا پس از جنگ جهانی دوم بود. | ## بخش 1: اوردینه نووو | این سازمان که به عنوان تلاشی برای بازسازی حزب فاشیست (که توسط قانون اساسی ممنوع شده بود) شناخته می‌شد، در سال ۱۹۷۳ توسط دولت ایتالیا منحل شد. تاریخچه پیش از این، L'Ordine Nuovo («نظم نو») نام یک روزنامه چپ رادیکال بود که در اوایل دهه ۱۹۲۰ توسط آنتونیو گرامشی منتشر می‌شد و پیروان گرامشی «اوردینوویستی» نامیده می‌شدند. اما بعدها این اصطلاح در زبان ایتالیایی و زبان‌های دیگر توسط فاشیسم و نازیسم تصاحب شد و پیشینه چپ‌گرای آن فراموش شد. | ## بخش 2: اوردینه نووو | سازمان راست افراطی که اینجا مورد اشاره است، که اعضایش نیز «اوردینوویستی» لقب گرفته بودند، در واقع از جریان داخلی و سپس یک شکاف در جنبش اجتماعی ایتالیا (MSI) شکل گرفت. در سال ۱۹۵۴ آرتورو میکلینی، یک میانه‌رو که به دنبال ائتلاف با حزب سلطنت‌طلب ایتالیا و احتمالاً دموکراسی مسیحی بود، دبیرکل MSI شد. این امر منجر به جدایی سختگیرترین و روحانی‌ترین جریان، جریان ایوولی (که نازیسم نیز مرجع آن بود)، به رهبری پینو رائوتی، لِلو گرازیانی و سرجیو بالداسینی شد. | ## بخش 3: اوردینه نووو | اوردینه نووو سختگیر و روحانی سپس در رم تأسیس شد، اما همچنان بخشی از MSI باقی ماند. این انجمن قصد داشت تا ایدئولوژی ژولیوس ایوولا را به طور واقعی پیاده کند، یعنی رد اشرافی جامعه مدرن و مادی‌گرا. | ## جمع‌بندی | یکی از نشریات اوردینه نووو اعلام کرد: «کار اوردینه نووو از ۱۹۵۳ تاکنون چیزی جز تلاش برای انتقال آموزه‌های J.
موضوع مقاله: پرونده جوانا ریواس | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پرونده جوانا ریواس | مقدمه: پرونده جوانا ریواس یک اختلاف قضایی بین جوانا ریواس و شریک وقتش، فرانچسکو آرکوری، بود. | ## بخش 1: پرونده جوانا ریواس | این پرونده شامل قضات از اسپانیا و ایتالیا می‌شد، زیرا ریواس در شهر گرانادا در آندالوسیا و آرکوری در ایتالیا ساکن بودند. این پرونده بازتاب سیاسی و رسانه‌ای گسترده‌ای داشت، زیرا شامل خشونت جنسیتی توسط آرکوری علیه جوانا ریواس بود، و در عین حال ریواس به جرم ربودن کودک محکوم شد به دلیل اینکه اجازه بازگشت کودکان به ایتالیا با پدرشان را نداد. رسانه‌های اسپانیا پوشش گسترده‌ای از پرونده ارائه دادند و عمدتاً مواضع حمایتی از جوانا ریواس داشتند. هم‌زمان، تظاهرات متعددی در حمایت از مادر در اسپانیا برگزار شد که با شعارهای فمینیستی و حمایت شخصیت‌ها و احزاب سیاسی همراه بود. اولین دستور قضایی در دسامبر ۲۰۱۶ صادر شد و ریواس را ملزم به تحویل فرزندانش به محل اقامت معمولشان در ایتالیا کرد که در آوریل ۲۰۱۷ توسط دادگاه گرانادا تأیید شد. | ## بخش 2: پرونده جوانا ریواس | در ژوئیه همان سال، تاریخ جدیدی برای تحویل فرزندان تعیین شد و در اوت، کودکان به ایتالیا بازگردانده شدند، جایی که پس از صدور حکم جستجو و دستگیری علیه ریواس، باقی ماندند. زمینه شکایات قبلی جوانا ریواس و فرانچسکو آرکوری در ۲۰۰۴ در لندن با هم آشنا شدند و سه سال با هم بودند، و آرکوری به اسپانیا مهاجرت کرد. در ۲۰۰۹، ریواس و آرکوری درگیر یک اختلاف خانوادگی شدند که ریواس از آسیب به دست رنج برد و شکایتی علیه آرکوری به دلیل سوءرفتار ثبت کرد. آرکوری وارد زندان نشد و پس از یک سال جدایی و نقض دستور محدودیت، ریواس و آرکوری دوباره در شهر کوچک کارلوفورته در جزیره سن پیترو، ساردینیا زندگی مشترک خود را آغاز کردند و دومین فرزند خود را داشتند. پرونده جوانا ریواس در مه ۲۰۱۶، ریواس کارلوفورته را ترک و به ماراسنا، شهری در گرانادا، با دو فرزندش رفت. | ## بخش 3: پرونده جوانا ریواس | به گفته او، دلیل این تصمیم «وضعیت روزمره سرکوب، انزوا و بدرفتاری برای بیش از دو سال» بوده‌است. ریواس با ادعای بیماری و عدم توانایی برای بازگشت در تاریخ مقرر، آرکوری را فریب داد. در ژوئیه ۲۰۱۶، ریواس اولین شکایت را به نگهبانان مدنی ماراسنا درباره سوءرفتار جسمی و روانی ادعایی توسط آرکوری ارائه داد، اما رد شد. در دسامبر ۲۰۱۶، ریواس دوباره علیه شریک خود به دلیل سوءرفتار شکایت کرد و این بار افزود که فرزند بزرگترش نیز قربانی بوده‌است. | ## جمع‌بندی | در ۲۷ ژوئیه ۲۰۱۸، ریواس به پنج سال زندان، شش سال محرومیت از حق سرپرستی والدین، ۳۰٬۰۰۰ یورو غرامت به همسر سابق و پرداخت هزینه‌های قانونی محکوم شد.
موضوع مقاله: قتل لورنزو کوتونیو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # قتل لورنزو کوتونیو | مقدمه: قربانی یکی از اعضای پلیس زندان ایتالیا بود که در زندان‌های تورین خدمت می‌کرد و در جریان سال‌های سرب در کمینی از سوی بریگاد سرخ به قتل رسید. | ## بخش 1: قتل لورنزو کوتونیو | زمانی که او از آسانسور خارج شد، دو عضو بریگاد سرخ، کریستوفورو پیانکونه و نادیا پونتی، چندین بار به پای او شلیک کردند تا وی را زانو بزنند. هرچند زخمی شده بود، کوتو‌نیو خود را به بیرون از ساختمان کشاند و با شلیک به سوی تروریست‌ها، موفق شد هر دو را هدف قرار دهد. پاتریتسیو پچی، تروریست سابق بریگاد سرخ که بعدها به خبرچین تبدیل شد، نوشت که کوتو‌نیو ابتدا تنها به پیانکونه، مهاجم مرد، شلیک کرد و او را به شدت زخمی نمود. | ## بخش 2: قتل لورنزو کوتونیو | هنگامی که پونتی آماده شلیک دوباره به کوتو‌نیو شد، هر دو همزمان آتش گشودند و کوتو‌نیو پونتی را از ناحیه دست و ران زخمی کرد. در این هنگام، تروریست سوم وینچنزو آچلا که در خودرویی سرقتی منتظر بود، مداخله کرده و با شلیک از پشت، گلوله‌ای به قلب و سر کوتو‌نیو زد که باعث مرگ او شد. پچی در خاطرات خود نوشت: «باید بگویم که آن کوتو‌نیو نشان داد که شجاعت بزرگی دارد». | ## بخش 3: قتل لورنزو کوتونیو | پیانکونه که از سوی همدستانش در بخش اورژانس بیمارستان رها شد، دستگیر و به جرم شش قتل و دو اقدام به قتل محکوم گردید. | ## جمع‌بندی | او نخستین عضو بریگاد سرخ در تورین بود که در جریان کمپین تروریستی گسترده‌شان شناسایی و بازداشت شد.
موضوع مقاله: رائد سعد | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # رائد سعد | مقدمه: رائد سعد (۱۹۷۲ – ۱۳ دسامبر ۲۰۲۵)، شبه‌نظامی فلسطینی و از فرماندهان ارشد گردان‌های قسام، شاخه نظامی حماس بود. | ## بخش 1: رائد سعد | او سمت رئیس بخش عملیات را بر عهده داشت و بر زیرساخت‌های حیاتی نظامی، از جمله تولید موشک، شبکه‌های تونلی و پست‌های فرماندهی مخفی در غزه نظارت داشت. حرفه نظامی رائد سعد در درجه اول به خاطر نقش رهبری‌اش در شاخه نظامی حماس شناخته می‌شد، او بر جنبه‌های حیاتی مانند ساخت سلاح و عملیات تونل نظارت داشت. او اغلب به عنوان یک برنامه‌ریز عملیاتی کلیدی در بخش‌های جنوبی و شهر غزه خدمت می‌کرد. به‌طور گسترده وی به عنوان نفر چهارم در سلسله مراتب نظامی حماس پس از محمد ضیف، مروان عیسی و یحیی سنوار شناخته می‌شد. | ## بخش 2: رائد سعد | حمله ناموفق در ۲۲ ژوئن ۲۰۲۴، نیروی هوایی اسرائیل حمله هوایی بزرگی را به اردوگاه پناهندگان الشاطی در شهر غزه انجام داد و به‌طور خاص سعد را هدف قرار داد. هیچ تأیید فوری از وضعیت او منتشر نشد، اگرچه گزارش‌های متعدد حاکی از آن بود که او احتمالاً کشته شده است. مرگ در ۱۳ دسامبر ۲۰۲۵، سعد در حمله هوایی اسرائیل به خودرویی که در جاده الرشید، غرب شهر غزه در حال حرکت بود، هدف قرار گرفت. در این حمله پنج نفر از جمله دستیار سعد و یک مقام پایین رتبه حماس کشته شدند و حداقل ۲۵ نفر دیگر زخمی شدند. | ## بخش 3: رائد سعد | جروزالم پست گزارش داد که سعد حدود یک ساعت پس از خروج از تونلی که ماه‌ها در آن فعالیت داشت، هدف قرار گرفت. ارتش اسرائیل بعداً مرگ او را تأیید کرد و گفت که او «رهبری تقویت نیروهای حماس را بر عهده داشت» و مرگ او به تلاش‌های این گروه برای تجدید تسلیحات آسیب خواهد رساند. بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل و یسرائیل کاتس، وزیر دفاع، سعد را معمار حملات ۷ اکتبر خواندند و گفتند که قتل او در پاسخ به انفجاری بود که پیش از آن در جنوب غزه رخ داده بود و دو سرباز ارتش اسرائیل را زخمی کرده بود. | ## جمع‌بندی | آکسیوس گزارش داد که این حمله خشم مقامات آمریکایی را برانگیخت و آمریکا به طور خصوصی به نتانیاهو اطلاع داد که این قتل را نقض طرح صلح غزه می‌داند.
موضوع مقاله: لیچو جورجیری | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لیچو جورجیری | مقدمه: لیچو جورجیری (۱ ژوئن ۱۹۲۵ – ۲۰ مارس ۱۹۸۷) یک ژنرال نیروی هوایی ایتالیا بود که به دست شاخه‌ای از سازمان بریگاد سرخ ترور شد. | ## بخش 1: لیچو جورجیری | او در سال ۱۹۴۹ در رشته مهندسی دریایی و مکانیک از دانشگاه تریسته فارغ‌التحصیل گردید و سپس در سال ۱۹۵۰ به عنوان افسر سپاه مهندسی نیروی هوایی ایتالیا مشغول خدمت شد. در سال ۱۹۸۳ به سمت ژنرال بازرس ارتقا یافت و فرماندهی سپاه و مدیریت اداره تسلیحات هوایی نیروی هوایی را بر عهده گرفت. او همچنین در دانشگاه‌های تریسته و رم دروس مربوط به موشک‌ها و پیشرانش فضایی را تدریس می‌کرد. | ## بخش 2: لیچو جورجیری | در ۲۰ مارس ۱۹۸۷، جورجیِری در رم در کمینی از سوی واحدی از بریگاد سرخ با نام «اتحاد کمونیست‌های رزمنده» هدف قرار گرفت. موتورسیکلتی با دو سرنشین به خودرو او نزدیک شد و پنج گلوله شلیک کرد که منجر به کشته شدن وی گردید. او پیش‌تر در دسامبر ۱۹۸۶ از یک سوءقصد نافرجام جان سالم به در برده بود، اما تدابیر حفاظتی‌اش افزایش نیافت. | ## بخش 3: لیچو جورجیری | تروریست‌های عامل ترور، کلودیو ناستی و دانیله منلا، در سال ۱۹۹۱ به ۱۰ سال زندان محکوم شدند. | ## جمع‌بندی | یک لاکهید اف-۱۰۴ که در فرودگاه تریسته به نمایش گذاشته شده، به یاد او نام‌گذاری شده‌است.
موضوع مقاله: مرگ جورجانا مازی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مرگ جورجانا مازی | مقدمه: جورجانا مازی (۶ اوت ۱۹۵۸ – ۱۲ مه ۱۹۷۷) دانشجو و فعال ایتالیایی بود که در جریان یک اعتراض در رم در ۱۲ مه ۱۹۷۷ کشته شد. | ## بخش 1: مرگ جورجانا مازی | پیش‌زمینه فضای سیاسی فضای سیاسی خشونت‌آمیز که ایتالیا در دهه ۱۹۷۰ تجربه می‌کرد، در رم به‌ویژه محسوس بود. در ۱۷ فوریه ۱۹۷۷، در دانشگاه ساپینزا درگیری‌هایی رخ داد؛ زمانی که جنبش دانشجویی (شامل اعضای هندی‌های متروپولیتن و اتونومیا اوپرایا) با خشونت به سخنرانی سی‌جی‌ال به دبیرکلی لوچانو لاما اعتراض کردند. در ۱۲ مارس ۱۹۷۷، طی یک راهپیمایی اعتراضی گسترده، تیراندازی میان پلیس و تظاهرکنندگان به‌سختی جلوگیری شد. در ۲۱ آوریل ۱۹۷۷، دانشجویان اتونومیست دوباره کوشیدند دانشگاه ساپینزا را اشغال کنند. ```0 روز بعد، وزیر کشور ایتالیا فرانچسکو کوسیگا ممنوعیت سراسری تجمعات عمومی در شهر را اعلام کرد که تا پایان ماه ادامه داشت. | ## بخش 2: مرگ جورجانا مازی | قربانی جورجانا مازی در ۶ اوت ۱۹۵۸ به دنیا آمد و همراه والدین و خواهر بزرگ‌ترش در ویاتریونفاله رم، نزدیک بیمارستان سان فیلیپو نری زندگی می‌کرد. او در ۱۲ مه ۱۹۷۷ به همراه دوست‌پسرش جیانفرانکو پاپینی در تحصن رادیکال‌ها شرکت داشت که در همان‌جا کشته شد. در ۱۲ مه ۱۹۷۷، حزب رادیکال و سازمان چپ افراطی لوتا کونتینوا تحصنی در میدان ناوونا رم برگزار کردند. این تظاهرات برای اعتراض به ممنوعیت برگزاری سالگرد همه‌پرسی طلاق و جمع‌آوری امضا برای همه‌پرسی‌های پیش‌ِرو در مورد تأمین مالی احزاب و نظم عمومی شکل گرفته بود. در کنار فعالان رادیکال، دانشجویان جنبش ۱۹۷۷ و اعضای اتونومیا اوپرایا (برخی مسلح) نیز حضور داشتند. | ## بخش 3: مرگ جورجانا مازی | حدود ۵٬۰۰۰ نیروی امنیتی نیز در محل حاضر بودند که بخشی از آنان در لباس شخصی در میان جمعیت قرار داشتند. حوالی ساعت ۲ بعدازظهر، میدان ناوونا بسته شد و بمب‌های آتش‌زا، گاز اشک‌آور و گلوله شلیک شد. تا ساعت ۷ عصر، تلاش نمایندگان پارلمان ایتالیا برای تخلیه امن تظاهرکنندگان از طریق پل گاریبالدی به سمت تراستوره ظاهراً موفق بود. در ساعت ۷:۵۵ عصر، در میان هرج‌ومرج، شاهدان دیدند که مازی ناگهان بر زمین افتاد و سپس با خودرو به بیمارستان منتقل شد، جایی که مرگ او بر اثر اصابت گلوله کالیبر .۲۲ از پشت تأیید شد. | ## جمع‌بندی | مارکو پانلا و حزب رادیکال بارها فرانچسکو کوسیگا وزیر کشور وقت را به مسئولیت اخلاقی در مرگ مازی متهم کردند و بر حضور مأموران مسلح لباس‌شخصی در میان جمعیت تأکید داشتند.
موضوع مقاله: فدریکو آلدرواندی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فدریکو آلدرواندی | مقدمه: فدریکو آلدرواندی (۱۷ ژوئیه ۱۹۸۷ در فرارا – ۲۵ سپتامبر ۲۰۰۵ در فرارا) دانشجوی ایتالیایی بود که توسط چهار پلیس کشته شد. | ## بخش 1: فدریکو آلدرواندی | شب هنگام، آلدرواندی در حال پیاده‌روی بود که توسط دو پلیس، انزو پونتانی و لوکا پولاستری، متوقف شد. پس از سکوت و انحراف طولانی، در نوامبر ۲۰۰۸ عکسی از پروندهٔ دادگاه نشان داد که یک هماتوم قلبی در ناحیه دسته هیس عامل اصلی مرگ بوده است. | ## بخش 2: فدریکو آلدرواندی | اولین محاکمه در ۶ ژوئیه ۲۰۰۹ با محکومیت چهار پلیس به پایان رسید؛ آن‌ها به «افراط» و عمل «بی‌احتیاط» با توجه به برتری عددی و ضربات باتوم محکوم شدند. حکم اولیه سه سال و شش ماه بود که به دلیل عفو جنجالی ۲۰۰۶ توسط پارلمان ایتالیا کاهش یافت. | ## بخش 3: فدریکو آلدرواندی | دادگاه عالی نوشت که شرایط هیجان عصبی نوجوان «نیازمند گفت‌وگو و مداخلهٔ کنترل‌شده بود» اما چهار پلیس «با بی‌توجهی به درخواست کمک آلدرواندی چندین ضربه وارد کردند». خانوادهٔ آلدرواندی در ۱۵ فوریه ۲۰۱۴ در فرارا تجمع کردند و خواستار اخراج آن‌ها شدند. | ## جمع‌بندی | در ۲۹ آوریل ۲۰۱۴ یک اتحادیه بزرگ پلیس در ایتالیا به سه افسر محکوم به قتل ایستاده پنج دقیقه تشویق کردند.