موضوع مقاله: ماریسا مرز | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ماریسا مرز | مقدمه: ماریسا مرز (متخلص به ماریا لویزا تروکاتو ۲۳ مه ۱۹۲۶ – ۲۰ ژوئیه ۲۰۱۹) هنرمند و مجسمه‌ساز ایتالیایی بود. | ## بخش 1: ماریسا مرز | در سال ۲۰۱۳، او جایزه شیر طلایی را برای یک عمر دستاورد هنری در دوسالانه ونیز دریافت کرد. در دهه ۱۹۵۰ با هنرمند ماریو مرتس آشنا شد که بعدها همسرش شد و در تورین تحصیل می‌کرد. در دسامبر ۱۹۶۷، او نمایشگاه دیگری در توله پایپر پلوری، یک دیسکوی تورین که سال قبل برای میزبانی رویدادهای هنری رادیکال افتتاح شده بود، برگزار کرد.Basciano, Oliver (2019-07-26). در اکتبر ۱۹۶۸، او در رویداد سه روزه آرت پوورا و اکشن پوورا، به سرپرستی جرمانو چلانت، در آمالفی شرکت کرد. این رویداد آرته پوورا، که هنرمندانی مانند میکل‌آنجلو پیستولتو، آلیگیریو بوئتی، جیووانی آنسلمو و ماریو مِرز نیز در آن حضور داشتند، به دلیل نمایش آوانگارد مواد «فقیر» روزمره به عنوان هنر، رادیکال بود. آثار او همچنان منعکس کننده بسیاری از مسائل اساسی بود که هنرمندان آرته پوورا به آنها توجه دارند، مانند اشکال ارگانیک، ذهنیت، استفاده از اشکال پایین‌تر هنر، از جمله صنایع دستی، و رابطه بین هنر و زندگی. این نمایشگاه شامل چیدمان‌هایی بود که با استفاده از مس بافته شده، تحت عنوان «برای چشمان بسته، چشمان فوق‌العاده باز هستند» ساخته شده بودند. مرز، به عنوان یک هنرمند جوان، با وجود سهم عظیمش در این عرصه، به‌طور گسترده شناخته نشد. | ## بخش 2: ماریسا مرز | چیدمان‌های او ایده خانه را به عنوان فضایی صمیمی، خصوصی و زنانه به تصویر می‌کشند. به عنوان مثال، چیدمان او در سال ۱۹۶۶ با عنوان «بدون عنوان (مجسمه زنده)» است که هم برای خانه‌اش و هم برای ارائه در یک گالری در نظر گرفته شده بود (او زمانی گفته بود: «هیچ جدایی بین زندگی و کار من وجود نداشته است»). این چیدمان شامل نوارهای نازک آلومینیومی بود که از سقف بریده و آویزان شده و به شکل حلقه‌ها و مارپیچ‌ها درآمده بودند. شیوه کار او جنبه‌هایی از صنایع دستی و شیوه‌های سنتی مرتبط با زنان (مانند بافندگی) را در بر می‌گرفت و اغلب از مواد پیش پا افتاده‌ای مانند مس، آلومینیوم، کاغذ مومی و موم پارافین استفاده می‌کرد که منعکس کننده محیط خانه او بود. به این ترتیب، هنر او نمونه‌ای از هنر گروه آرته پوورا است که به‌طور جمعی در پی «زیر سؤال بردن - اگر نگوییم واژگون کردن - جلوهٔ براق هنرهای زیبا و بی‌روحی آن به عنوان یک کالای نهادی بودند.» مرتز به عنوان یک هنرمند، از نامگذاری یا تاریخ‌گذاری رسمی آثار خود خودداری کرد و ادعا کرد که هنرآفرینی «فراتر از زمان» عمل می‌کند.Basciano, Oliver (2019-07-26). او در بیانیه هنری خود در سال ۱۹۷۵، دربارهٔ شکاف غایب بین زندگی و آثاری که خلق کرده بود، صحبت کرد. در این زمان، او خود را از صحنه هنر جدا کرده و عملاً خود را در استودیوی خود حبس کرده بود تا کار کند. در آنجا، او در مورد زندگی با دخترش، بیا، در حالی که مشغول ساخت مجسمه‌های آلومینیومی خود بود و اینکه چگونه دخترش در آن زمان چیزهای زیادی به او آموخت، تأمل کرد. | ## بخش 3: ماریسا مرز | در سال ۱۹۷۷، مرتس یک نمایشگاه انفرادی در گالری سالواتوره آلا در میلان، ایتالیا، برگزار کرد. پس از مرگ شوهرش در سال ۲۰۰۳، مرتس استودیوی او را دست نخورده باقی گذاشت و تا دهه ۹۰ زندگی خود به کار ادامه داد. در سال ۲۰۱۵، بئاتریس مرتس بعداً یک مرکز هنر معاصر به نام فوندازیونه مرتس را در تورین افتتاح کرد. او همچنین در سال ۱۹۸۸ در دوسالانه ونیز حضور داشت در سال ۱۹۹۴، او اولین نمایشگاه خود در آمریکا را در باربارا گلدستون برگزار کرد. جوایز در سال ۲۰۰۱، در دوسالانه ونیز یا بینال ونیز، مرتس جایزه ویژه هیئت داوران را دریافت کرد. در دوسالانه ونیز ۲۰۱۳، شیر طلایی برای یک عمر دستاورد هنری (که به آن لئون طلایی نیز می‌گویند) به او اهدا شد. | ## جمع‌بندی | در مت بروئر، شهر نیویورک / ۲۴ ژانویه - ۷ مه ۲۰۱۷، موزه همر، لس‌آنجلس، کالیفرنیا / ۴ ژوئن ۲۰۱۷–۲۰ اوت ۲۰۱۷؛ کاتالوگ توسط کانی باتلر ماریسا مرتس در برنیه/الیادس، آتن، یونان / ۱۳ دسامبر ۲۰۱۸–۱۴ فوریه ۲۰۱۹ ماریسا مرز در موزه هنر فیلادلفیا، فیلادلفیا، پنسیلوانیا / تابستان ۲۰۲۰ مرگ مرتس در ۱۹ ژوئیه ۲۰۱۹ در سن ۹۳ سالگی درگذشت.