موضوع مقاله: گل‌اون | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # گل‌اون | مقدمه: گل‌اون در حدود ده کیلومتری شمال شرقی کریات گت و دو کیلومتری شرق بیت غوفرین قرار دارد. | ## بخش 1: گل‌اون | این کیبوتص با جنبش هاشومر هاتزائیر و سازمان شهرک‌سازی کیبوتص آرتزی (که اکنون بخشی از جنبش کیبوتص است) پیوند دارد. گل‌اون در سال ۱۹۴۶ در چارچوب طرح شهرک‌سازی «یازده نقطه در نقب» بنیان‌گذاری شد و جمعیت آن بر پایهٔ آمار سال ۲۰۱۴ نزدیک به ۳۶۸ نفر بوده‌است. محیط جغرافیایی گل‌اون بر فراز تپه‌ای در نزدیک به بیست کیلومتری دریای مدیترانه قرار دارد. آب‌وهوای مدیترانه‌ای با بارش متوسط و دمای معتدل، شرایط مناسبی را برای تولیدات کشاورزی فراهم کرده‌است. از نظر دسترسی، جادهٔ محلی شمارهٔ ۳۵۳ کیبوتص را به شبکهٔ راه‌ها متصل می‌کند و بزرگراه شمارهٔ ۶ (بزرگراه سراسری اسرائیل) از غرب آن می‌گذرد. نُه نفر از بنیان‌گذاران اصلی در سال ۱۹۳۹ به سرزمین اسرائیل (فلسطین تحت قیمومت بریتانیا) مهاجرت کردند و نخست در عین هامیفراتص نزدیک حیفا ساکن شدند. پس از آنکه شمار گروه به سی نفر رسید، به گیوات میکائیل در شمال غربی نس زیونا منتقل شدند تا آموزش شهرک‌نشینی (هَخشارا) ببینند. این گروه به ساخت جاده و برداشت میوه در باغ‌های اطراف مشغول شدند، اما وضع اقتصادی‌شان بسیار دشوار بود. درست پس از پایان مراسم یوم‌کیپور، بین ۵ تا ۶ اکتبر ۱۹۴۶، گروه به مکان کنونی خود در کنار کیبوتص گت در شفله نقل مکان کرد. | ## بخش 2: گل‌اون | این جابه‌جایی بخشی از طرح «یازده نقطهٔ شهرک‌سازی» بود که در همان شب در منطقه اجرا شد. کیبوتص با کمک مالی کرن هایسود و بر زمینی که صندوق ملی یهود خریداری کرده بود بنیان‌گذاری شد. نیروهای مصری تا یک کیلومتری کیبوتص پیش‌روی کردند، اما تلاش اعضای کیبوتص برای مین‌گذاری به دفاع از آن و حفظ جبههٔ جنوبی اسرائیل کمک کرد. در اواخر اکتبر ۱۹۴۸، کیبوتص به‌عنوان پایگاهی برای عملیات یوآو نیروهای دفاعی اسرائیل به کار رفت که در نتیجهٔ آن بیت جبرین در شرق تصرف شد. جمعیت کیبوتص با ورود گروهی از بازماندگان هولوکاست که در سال ۱۹۴۷ با کشتی اکسودوس رسیده بودند، افزایش یافت. در سال ۱۹۵۱ گروه بزرگی از اعضای هاشومر هاتزائیر از آمریکای شمالی به کیبوتص پیوستند. ده سال بعد در ۱۹۶۱ گروهی از اعضای اسرائیلی همین جنبش و همچنین گروه کوچکی از اعضای ماپام از اروگوئه به کیبوتص پذیرفته شدند. سال ۲۰۰۰ تا کنون در سال ۲۰۰۰ کیبوتص با دشواری‌های اقتصادی روبه‌رو شد: کیبوتص زیان‌ده بود و جوانان آن به شهرها مهاجرت می‌کردند. در پی این بحران، اعضا تصمیم به اصلاح ساختار گرفتند و «شبکهٔ ایمنی» تازه‌ای را پذیرفتند. | ## بخش 3: گل‌اون | چاه کیبوتص سالانه تنها ۶۰٬۰۰۰ مترمکعب آب تأمین می‌کرد که تقریباً همهٔ آن صرف آب آشامیدنی و نیازهای روزمره می‌شد. تنها پس از تکمیل آبرسان ملی اسرائیل (در سال ۱۹۵۴ آبرسان یارکون-نقب) امکان گسترش زمین‌های کشاورزی فراهم آمد. باستان‌شناسی: دژ کنعانی در نزدیکی گل‌اون بقایای دژی کنعانی متعلق به سدهٔ دوازدهم پیش از میلاد کشف شده‌است. پس از سال‌ها این کارخانه تعطیل شد و کارخانهٔ جعبه‌سازی جایگزین آن گردید که آن هم سرانجام بسته شد. این کارخانه سال‌ها نقش مهمی در اقتصاد کیبوتص ایفا کرد تا آنکه بازار پنکه با ورود محصولات ارزان چینی اشباع شد. کارخانه به تولید موتورهای الکتریکی تبدیل شد اما آن نیز در رقابت با بازار چین دوام نیاورد و تعطیل شد. امروزه کیبوتص عمدتاً از درآمد کشاورزی و حقوق اعضایی که در بیرون از کیبوتص کار می‌کنند امرار معاش می‌کند. | ## جمع‌بندی | بر پایهٔ آمارهای مرکز آمار اسرائیل، جمعیت کیبوتص در سال ۱۹۴۸ حدود ۲۷۰ نفر بوده و در سال ۱۹۶۱ به ۳۵۶ نفر و در ۱۹۸۳ به ۴۱۴ نفر رسیده‌است.