موضوع مقاله: مری الیور | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مری الیور | مقدمه: مری الیور (؛ – ) شاعر اهل ایالات متحده آمریکا بود که برنده جایزه ملی کتاب و جایزه پولیتزر شد. | ## بخش 1: مری الیور | او برای سرودن اشعارش از طبیعت انگیزه و الهام می‌گرفت و عادت مادام‌العمر قدم زدن در دل طبیعت را حفظ کرد. مضمون شعرهای او حیرت از محیط طبیعی، تصویرسازی زنده، و دارای زبانی ساده و بی‌پیرایه بود. اوایل زندگی مری الیور در ۱۰ سپتامبر ۱۹۳۵ در میپل هایتس، اوهایو، یکی از حومه‌های نیمه‌روستایی کلیولند متولد شد. الیور در دوران کودکی زمان زیادی را در طبیعت می‌گذراند، به پیاده‌روی می‌رفت یا کتاب می‌خواند. در مصاحبه‌ای با کریستیان ساینس مانیتور در سال ۱۹۹۲، او دربارهٔ کودکی‌اش در اوهایو چنین گفت:«زندگی بی‌پیرایهٔ شبانی بود، دلنشین بود، خانواده‌ای گسترده داشتم. نمی‌دانم چرا چنین ارتباط عمیقی با دنیای طبیعت بیرون احساس می‌کردم، جز اینکه در دسترسم بود. و به هر دلیلی، اولین ارتباط‌های مهم و نخستین تجربیاتم را بیشتر با طبیعت داشتم تا با جامعه.» در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۱۱ با ماریا شرایور الیور خانواده‌اش را ناسالم توصیف کرد و گفت کودکی بسیار سختی داشته، اما نوشتن به او کمک کرده بود دنیای خودش را بسازد. او در این مصاحبه فاش کرد که در کودکی مورد آزار جنسی قرار گرفته و کابوس‌های مکرر داشته است. در تابستان ۱۹۵۱، زمانی که ۱۵ ساله بود، در اردوی ملی موسیقی در انترلوکن، میشیگان (که اکنون به عنوان کمپ هنر اینتِرلوکن شناخته می‌شود) شرکت کرد و در بخش سازهای کوبه‌ای ارکستر دبیرستان ملی فعالیت داشت. | ## بخش 2: مری الیور | الیور و نورما شش تا هفت سال بعدی را صرف مرتب‌سازی و سازماندهی دست‌نوشته‌های ادنا سنت وینسنت میلی در املاک او کردند. الیور در اواسط دههٔ ۱۹۵۰ در دانشگاه ایالتی اوهایو و کالج واسر تحصیل کرد، اما از هیچ‌یک از این دو دانشگاه مدرکی دریافت نکرد. دوران حرفه‌ای الیور در املاک استیپلتاپ (Steepletop)، محل زندگی ادنا سنت وینسنت میلی، به عنوان منشی خواهر این شاعر کار می‌کرد. او در سال ۱۹۸۶ شاعر مقیم دانشگاه بوکنل و در ۱۹۹۱ نویسندهٔ مقیم در کالج سوییت برایر بود. سپس به بنینگتون، ورمانت نقل مکان کرد و تا ۲۰۰۱ در کالج بنینگتون کرسی کاترین آزبورن فاستر برای تدریس برجسته را در اختیار داشت. الیور جوایز کریستوفر و جایزه قلم نیوانگلند را برای مجموعهٔ خانه نور (۱۹۹۰) دریافت کرد. آثار او الهام خود را از طبیعت می‌گیرند و حسی از شگفتی و تحسین آن را به تصویر می‌کشند. او در شعری با عنوان وقتی مرگ می‌آید از کتاب اشعار جدید و برگزیده می‌نویسد: «وقتی همه‌چیز تمام شد، می‌خواهم بگویم: تمام زندگی‌ام / عروسی بودم که با شگفتی ازدواج کرده بود. دامادی که دنیا را در آغوش گرفته بود.» مجموعه‌های ساعات زمستان: نثر، نثر، منظوم و منظوم (۱۹۹۹)، چرا زود بیدار می‌شوم (۲۰۰۴) و اشعار جدید و برگزیده، جلد دوم (۲۰۰۴) به توسعهٔ این مضامین پرداختند. | ## بخش 3: مری الیور | مقالات او نیز در بهترین مقالات آمریکایی در سال‌های ۱۹۹۶، ۱۹۹۸ و ۲۰۰۱ منتشر شده‌اند. زندگی شخصی در اواخر دهه ۱۹۵۰، مری الیور در سفری به آسترلیتز با مالی مالون کوک عکاس، آشنا شد. الیور پس از درگذشت کوک، کتابی با عنوان دنیای ما منتشر کرد که شامل عکس‌ها و یادداشت‌های کوک بود. او در این کتاب دربارهٔ اولین دیدارشان نوشت: «نگاهی به او انداختم و یک‌باره دل باختم.» کوک همچنین مدیر ادبی الیور بود. آن‌ها بیشتر زندگی خود را در پراوینستاون، ماساچوست گذراندند و تا زمان درگذشت کوک در ۲۰۰۵ در آنجا اقامت داشتند. الیور تا مدت‌ها پس از مرگ شریک زندگی‌اش در پراوینستاون ماند تا اینکه بعدها به فلوریدا نقل مکان کرد. الیور دربارهٔ پراوینستاون گفته است: «من هم عاشق این شهر شدم، آن هم‌نشینی بی‌نظیر زمین و دریا؛ نوری که یادآور مدیترانه است؛ ماهیگیرانی که با تلاش سخت و در قایق‌هایی ترسناک و کوچک امرار معاش می‌کنند؛ و همچنین هنرمندان و نویسندگانی که ساکن آنجا هستند یا گاه به آنجا سفر می‌کنند.[...] من و مالی تصمیم گرفتیم همان‌جا بمانیم.» مری الیور به حریم خصوصی‌اش بسیار اهمیت می‌داد و بسیار کم مصاحبه می‌کرد، چراکه معتقد بود آثارش خود به‌تنهایی گویای همه چیز هستند. | ## جمع‌بندی | درگذشت در سال ۲۰۱۲، مری الیور به سرطان ریه مبتلا شد، اما تحت درمان قرار گرفت و بهبود یافت، به‌طوری که پزشکان وضعیت او را کاملاً سالم اعلام کردند.[16] بااین‌حال، او در ۱۷ ژانویه ۲۰۱۹، در سن ۸۳ سالگی بر اثر لنفوم درگذشت.