موضوع مقاله: فراوری طلا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فراوری طلا | مقدمه: استخراج طلا، به دست آوردن طلای خالص، از سنگ معدن رقیق با استفاده از ترکیبی از فرایندهای شیمیایی است. | ## بخش 1: فراوری طلا | معادن طلا سالانه حدود ۳۶۰۰ تن طلا تولید می‌کنند و ۳۰۰ تن دیگر از بازیافت تولید می‌شود. از قرن بیستم تا کنون، طلا عمدتاً در فرایند سیانید از طریق شستشوی سنگ معدن با محلول سیانید استخراج می‌شود. بعد از این ممکن است طلا، در فرایند جداسازی طلا، که فلزات دیگر (عمدتاً نقره) با دمیدن گاز کلر در فلز مذاب حذف می‌شوند، تصفیه شود. از نظر تاریخی، ذرات کوچک طلا با جیوه ترکیب می‌شدند و سپس با جوشاندن جیوه، غلیظ می‌شدند. طلای بومی می‌تواند به صورت قطعات بزرگ، دانه‌های ریز یا پولک در رسوبات آبرفتی، یا دانه‌ها یا ذرات میکروسکوپی (معروف به رنگ) در کانی‌های سنگی وجود داشته باشد. این سه مورد آخر، اگرچه نسبت به طلای بومی نادرتر هستند، اما می‌توانند با سیانید واکنش کند و در نتیجه پردازش آنها دشوار باشد. سایر سنگهای معدنی طلا شامل تلوریدهای مختلف (سیلوانیت، ناگیاگیت، پتزیت و کرنریت) می‌باشند. برخی از آلاینده‌های موجود در سنگ معدن می‌توانند در استخراج طلا توسط سیانید اختلال ایجاد کنند. به عنوان مثال، طلا می‌تواند محکم به کربن بچسبد و در برابر استخراج معمولی سیانید مقاومت کند. در حالی که تصویر عاشقانه استخراج طلا بر قطعات متمرکز است، واقعیت این است که طلا معمولاً از سنگ معدن‌های حاوی بیش از 10 ppm فلز بازیابی می‌شود؛ بنابراین، چالش اصلی تمرکز این مقدار کمیاب است. سیانیداسیون (و تیوسولفات) تکنولوژی اصلی فرایند سیانید است که در آن طلا از سنگ معدن با استفاده از محلول سیانید شسته می‌شود. مرحله اول خرد کردن (سنگ زنی) برای افزایش سطح و قرار دادن طلا در معرض محلول استخراج است. «سیانید سیاه»، شکل آلوده به کربن سیانید کلسیم (Ca(CN) 2) اغلب به دلیل ارزان بودن استفاده می‌شود. محلول ۰٫۳ درصد سیانید در هوا، اغلب به‌طور مکرر، و عصاره آبی جمع‌آوری شده و بیشتر تصفیه می‌شود. | ## بخش 2: فراوری طلا | ثابت شده‌است که لیچینگ تیوسولفات بر روی سنگ معدن‌هایی با مقادیر مس محلول بالا یا سنگ معدن‌هایی که دارای پیش ربایش هستند، مؤثر است. شسته شدن از طریق طلای قابل استخراج با شسته شدن فله یا BLEG نیز فرایندی است که برای آزمایش ناحیه ای از نظر غلظت طلا که ممکن است طلا بلافاصله قابل مشاهده نباشد استفاده می‌شود. ادغام جیوه ادغام با جیوه می‌تواند برای بازیابی ذرات بسیار ریز طلا مورد استفاده قرار گیرد، و جیوه هنوز به‌طور گسترده در معادن صنایع دستی در مقیاس کوچک در سراسر جهان استفاده می‌شود. جیوه یک آمالگام جیوه-طلا را با ذرات طلای کوچکتر تشکیل می‌دهد و سپس طلا با جوشاندن جیوه از آمالگام، غلیظ می‌شود. این در استخراج ذرات بسیار ریز طلا مؤثر است، اما این فرایند به دلیل سمی بودن بخار جیوه خطرناک است. با این حال، جیوه هنوز در استخراج طلای صنعتی و در مقیاس کوچک (ASGM) استفاده می‌شود. سنگ معدن طلا «مقاوم» سنگ معدنی است که دارای ذرات بسیار ریز طلا است که در سراسر مواد معدنی مسدود شده طلا پخش شده‌است. این سنگ معدن‌ها به‌طور طبیعی در برابر بازیافت توسط فرایندهای سیانیداسیون استاندارد و جذب کربن مقاوم هستند. این سنگ‌های مقاوم نیاز به پیش تصفیه دارند تا سیانیداسیون در بازیابی طلا مؤثر باشد. کانی‌های سولفیدی کانی‌های غیرقابل نفوذی هستند که ذرات طلا را مسدود می‌کنند و تشکیل کمپلکس با طلا را برای محلول لیچ دشوار می‌کنند. کربن آلی موجود در سنگ معدن طلا ممکن است کمپلکس‌های طلا-سیانید محلول را به همان روش کربن فعال جذب کند. این کربن به اصطلاح «دزدیده کننده مواد اولیه» شسته می‌شود زیرا به‌طور قابل توجهی ریزتر از صفحه‌های بازیابی کربن است که معمولاً برای بازیابی کربن فعال استفاده می‌شود. گزینه‌های پیش تصفیه برای سنگ‌های نسوز عبارتند از: برشته کردن اکسیداسیون زیستی، مانند اکسیداسیون باکتریایی اکسیداسیون فشار فرایند آلبیون فرایندهای تصفیه سنگ مقاوم ممکن است با غلظت (معمولاً فلوتاسیون سولفید) انجام شود. تشویه کردن برای اکسید کردن گوگرد و کربن آلی در دماهای بالا با استفاده از هوا و/یا اکسیژن استفاده می‌شود. | ## بخش 3: فراوری طلا | اکسیداسیون زیستی شامل استفاده از باکتری‌هایی است که واکنش‌های اکسیداسیون را در یک محیط آبی تحریک می‌کنند. اکسیداسیون فشار یک فرایند آبی برای حذف گوگرد است که در اتوکلاو پیوسته انجام می‌شود و در فشارهای بالا و دمای تا حدودی بالا کار می‌کند. فرایند آلبیون از ترکیبی از آسیاب بسیار ریز و شستشوی اتمسفری، خود حرارتی و اکسیداتیو استفاده می‌کند. پالایش و جداسازی طلا تفکیک فرایندی است که در آن طلا تا یک استاندارد تجاری قابل تجارت، معمولاً ۹۹٫۵٪، خالص می‌شود. اصل این روش از اشراف طلا استفاده می‌کند، به‌طوری که در دماهای بالا، طلا با کلر واکنش نشان نمی‌دهد، اما تقریباً تمام فلزات آلوده کننده واکنش نشان می‌دهند؛ بنابراین، در ج. در دمای ۵۰۰ درجه سانتیگراد، با عبور گاز کلر از مخلوط مذاب (باز هم عمدتاً طلا)، سرباره ای با چگالی کم در بالای آن تشکیل می‌شود که می‌تواند از طلای مایع خارج شود. می‌توان با جوشاندن مخلوط با اسید نیتریک ۳۰ درصد، نقره را به‌طور انتخابی حل کرد، فرایندی که گاهی به آن انکوارتاسیون می‌گویند. با این حال، طلا خواص متمایزی از خود نشان می‌دهد که در حضور یون‌های سیانید، در حضور اکسیژن (یا هوا) حل می‌شود. این دگرگونی در سال ۱۷۸۳ توسط کارل ویلهلم شیله گزارش شد، اما تا اواخر قرن ۱۹ بود که این واکنش‌ها به صورت تجاری مورد بهره‌برداری قرار گرفت. گسترش معدن طلا در راند آفریقای جنوبی در دهه ۱۸۸۰ شروع به کند شدن کرد، زیرا ذخایر جدید یافت شده تمایل به سنگ معدن پیریت داشتند. در سال ۱۸۸۷، جان استوارت مک آرتور، با همکاری برادران دکتر رابرت و دکتر ویلیام فارست برای شرکت تننت در گلاسکو، اسکاتلند، فرایند مک آرتور-فارست را برای استخراج سنگ‌های معدنی طلا توسعه داد. این فرایند برای اولین بار در مقیاس وسیع در ویت واترسرند در سال ۱۸۹۰ مورد استفاده قرار گرفت و با افتتاح معادن بزرگتر طلا منجر به رونق سرمایه‌گذاری شد. در سال ۱۸۹۶، بودلندر تأیید کرد که اکسیژن برای این فرایند ضروری است، چیزی که توسط مک آرتور مورد تردید قرار گرفته بود، و کشف کرد که پراکسید هیدروژن به عنوان یک واسطه تشکیل شده‌است. | ## جمع‌بندی | روشی که به عنوان لیچینگ پشته شناخته می‌شود اولین بار در سال ۱۹۶۹ توسط اداره معادن ایالات متحده پیشنهاد شد، و در دهه ۱۹۷۰ مورد استفاده قرار گرفت.