موضوع مقاله: مسئولیت جمعی کابینه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مسئولیت جمعی کابینه | مقدمه: مسئولیت جمعی کابینه ، که با عنوان مسئولیت جمعی وزرا هم شناخته می‌شود، یک قرارداد قانون اساسی در نظام‌های پارلمانی و سنگ بنای نظام وست‌مینستر است که اعضای کابینه باید علناً از تمام تصمیمات دولتی گرفته شده در کابینه حمایت کنند، حتی اگر شخصاً با آنها موافق نباشند. | ## بخش 1: مسئولیت جمعی کابینه | برخی از احزاب سیاسی، که معمولاً کمونیست هستند، کنوانسیون مشابهی از سانترالیسم دموکراتیک را در کمیته مرکزی خود اعمال می‌کنند. اگر یکی از اعضای کابینه بخواهد آشکارا به تصمیم کابینه اعتراض کند، وظیفه دارد از سِمت خود در کابینه استعفا دهد. مسئولیت جمعی کابینه به این واقعیت مربوط می‌شود که اگر رأی عدم اعتماد در مجلس تصویب شود، دولت به صورت جمعی مسئول است و بنابراین کل دولت استعفا می‌دهد. نتیجه این خواهد بود که دولت جدیدی تشکیل شود یا پارلمان منحل شود و انتخابات سراسری برگزار شود. مسئولیت جمعی کابینه با مسئولیت فردی وزرا که طبق آن وزرا مسئول اداره وزارتخانه‌های خود هستند و بنابراین در قبال اشتباهات وزارتخانه‌ها مقصرند، یکسان نیست. نمای کلی مسئولیت جمعی کابینه، سنتی در دولت‌های پارلمانی است که در آن نخست‌وزیر مسئول انتصاب وزیران کابینه است. وزیران کابینه معمولاً از همان حزب سیاسی نخست‌وزیر انتخاب می‌شوند تا تصمیم‌گیری جمعی برای قانونگذاری، سریع‌تر و مؤثرتر انجام شود. قوای مجریه و مقننه در نظام پارلمانی برخلاف نظام ریاست جمهوری، همان‌طور که به عنوان مثال در ایالات متحده آمریکا استفاده می‌شود، در هم تنیده شده‌اند. به دلیل ادغام اختیارات قوای مجریه و مقننه، نخست‌وزیر برای حمایت همیشگی از تصمیمات سیاسی به کابینه متکی است. نقض مسئولیت جمعی کابینه، مانند زمانی که عضوی از کابینه علناً با تصمیمی اجرایی مخالف است، منجر به استعفا یا اخراج او از کابینه می‌شود. سرویس تحقیقات کتابخانه پارلمانی نیو ساوت ولز در استرالیا توضیح می‌دهد که «یکی از جنبه‌های مسئولیت جمعی وزیران این است که وزیران مسئولیت تصمیم‌های مهم دولت، به ویژه تصمیم‌هایی را که کابینه گرفته است به اشتراک می‌گذارند و حتی اگر شخصاً به چنین تصمیماتی اعتراض کنند، باید آماده پذیرش و دفاع از آنها یا استعفا از کابینه باشند.» مسئولیت جمعی کابینه شامل دو ویژگی اصلی است: محرمانه بودن کابینه اعضای کابینه نباید محتوای بحث‌های انجام‌شده را فاش کنند. این امر به اعضای کابینه اجازه می‌دهد تا به‌طور خصوصی بحث و نگرانی‌های خود را مطرح کنند. | ## بخش 2: مسئولیت جمعی کابینه | همبستگی کابینه اعضای کابینه باید علناً موضع واحدی نشان دهند و حتی اگر در خفا با تصمیم اتخاذ شده مخالف باشند، باید به نظر دولت رأی دهند. مسئولیت جمعی با انتصاب وزیران خارج از کابینه نادیده گرفته نمی‌شود؛ مثلاً در نیوزیلند از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۸، وینستون پیترز و پیتر دان، با این که احزابشان بخشی از یک ائتلاف محسوب نمی‌شدند، خارج از کابینه وزیر بودند. در دولت‌های غیرپارلمانی مانند ایالات متحده آمریکا، مسئولیت جمعی کابینه رسماً اعمال نمی‌شود. اعضای کابینه رئیس‌جمهور آمریکا نمی‌توانند همزمان در کنگره این کشور فعالیت کنند و بنابراین نمی‌توانند در مورد قوانینی که قوه مجریه از آنها حمایت می‌کند، رأی دهند. وحدت کابینه و توافق جمعی بین اعضا برای ثبات کابینه و سیاست‌های حزبی مهم است، اما اعضای کابینه مجبور نیستند علناً از قوانینی که رئیس‌جمهور آنها را پیشنهاد می‌دهد یا از آنها حمایت می‌کند، حمایت کنند. با این حال، اعضای کابینه بهتر است که از سیاست‌های رئیس‌جمهور حمایت و با آنها همسو شوند چون آنها به خواست رئیس‌جمهور فعالیت می‌کنند، و رئیس‌جمهور می‌تواند در هر زمان آنها را برکنار یا به سمت دیگری منصوب کند. مثال‌ها دموکراسی‌های پارلمانی مانند استرالیا، بریتانیا و کانادا مسئولیت جمعی کابینه را اجرا می‌کنند و به آن پایبند هستند. رودز، وانا و ولر این توصیف را از اصل همبستگی کابینه در نظام‌های دموکراسی پارلمانی وست‌مینستر ارائه می‌دهند: «همبستگی کابینه و مسئولیت جمعی، ابعاد دوگانه دولت حزبی مسئول هستند که از قانون اساسی برخوردارند، هرچند به صورت غیررسمی. همبستگی کابینه صرفاً یک قرارداد سیاسی است که برای حفظ یا حمایت از منافع جمعی، آنطور که توسط یک وزارتخانه حزبی درک می‌شود، طراحی شده است. این امر بر این مفهوم استوار است که قوه مجریه باید به عنوان نهادی جمعی، قادر به حفظ انسجام و نمایش قدرت سیاسی به نظر برسد.» فنلاند در فنلاند، مسئولیت جمعی هم از نظر قانون اساسی و هم به عنوان یک نظام برقرار شده است. با این حال، قانون اساسی به یک وزیر اجازه می‌دهد تا با ابراز مخالفتی که در صورتجلسه درج می‌شود، مخالفت خود را اعلام کند. با این وجود، این کار اگرچه رسماً مجاز است، اما غیرمعمول است چون ثبات دولت را به خطر می‌اندازد. | ## بخش 3: مسئولیت جمعی کابینه | به عنوان مثال، دولت‌های ائتلافی اکثریت پس از بازنشستگی رئیس‌جمهور ککونن در سال ۱۹۸۱ به یک هنجار تبدیل شدند. کابینه جدید را باید اکثریت پارلمان تأیید کنند، بنابراین احزاب شرکت کننده در مورد برنامه دولتی توافق می‌کنند. این برنامه از برنامه‌های حزبی متمایز است و جزئیات مصالحه‌ای را که احزاب برای همکاری انجام داده‌اند، شرح می‌دهد. اگر یک حزب از برنامه دولت پیروی نکند، سایر احزاب در دولت می‌توانند آن را متوقف کرده و کل دولت را مجبور به استعفا کنند. مزایا یک نظام پارلمانی که از مسئولیت جمعی کابینه استفاده می‌کند، احتمال بیشتری دارد که از تناقض‌ها و اختلاف‌های بین اعضای کابینه قوه مجریه جلوگیری کند. [ نیازمند منبع ] وزیران کابینه احتمالاً احساس می‌کنند که عضویت در یک تیم، یک مزیت عملی و جمعی دارد. [ نیازمند منبع ] مسئولیت جمعی کابینه در برابر مردم همچنین به نفع وفاداری حزبی و شخصی به نخست‌وزیر است. همبستگی درون کابینه می‌تواند حزب نخست‌وزیر را تقویت کند و تصمیم‌های سیاسی و منافع آن حزب را تسریع بخشد. دموکراسی‌های ریاست‌جمهوری اغلب فاقد توانایی تصویب سریع قانون در مواقع اضطراری یا موارد امنیت ملی هستند. معایب از آنجا که مسئولیت جمعی کابینه، وزیران کابینه را مجبور می‌کند تا علناً با تصمیم‌های نخست‌وزیر موافقت کنند، بحث سیاسی و گفتمان داخلی با مانع مواجه می‌شود. | ## جمع‌بندی | هنگامی که اختلاف‌هایی در درون کابینه‌ای که به مسئولیت جمعی وابسته است، رخ می‌دهد، مذاکره برای توافق‌های جمعی می‌تواند دشوار باشد؛ بنابراین، مسئولیت جمعی کابینه به توافق متقابل و وحدت جمعی کابینه و اعضای آن وابسته است.