موضوع مقاله: گرویدن یهودیان به مسیحیت | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # گرویدن یهودیان به مسیحیت | مقدمه: تاریخچه‌ای طولانی از گرویدن یهودیان به مسیحیت وجود دارد، هم به‌صورت داوطلبانه و هم تغییر اجباری دین. | ## بخش 1: گرویدن یهودیان به مسیحیت | گرویدن داوطلبانه ریشه در مأموریت مسیحی به یهودیان، دعوت (مسیحیت) در میان یهودیان، یا تبلیغ دینی به یهودیان دارد که زیرمجموعه‌ای از فعالیت‌های هیئت‌های تبلیغی مسیحی است و با هدف خاص تغییر کیش یهودیان به مسیحیت انجام می‌شود. امپراتوری روم مسیحیت در یهودیه (استان رومی) در اواخر دوره معبد دوم (قرن اول میلادی) پدیدار شد و نخستین مسیحیان یهودی بودند. این مسیحیان اولیه از تبار یهودی به دو گروه تقسیم می‌شدند: آنانی که هلاخا را رعایت می‌کردند و آنانی که «خود را از فرمان‌ها رها شده می‌پنداشتند»، مانند پولس رسول. اصطلاح یهودیان مسیحی اغلب برای گروه اول به‌کار می‌رود تا آنانی را که در عین اعتقاد به عیسی به‌عنوان مسیح در یهودیت، به شیوه‌های یهودی پایبند ماندند از دیگران متمایز سازد. مسیحیت اولیه انجیل‌ها روایت می‌کنند که عیسی بر موعظه و تعلیم در میان یهودیان یهودیه و جلیل متمرکز بود. هرچند او به‌اختصار از سامریه دیدن کرد تا با سامری‌ها سخن بگوید (یوحنا ۴)، اما عموماً از خدمت به غیریهودیان پرهیز می‌کرد. در یک رویارویی با زنی غیریهودی گفت: «من فقط برای گوسفندان گمشده خانه اسرائیل فرستاده شده‌ام» (متی ۱۵:۲۴). البته انجیل متی و اعمال رسولان ثبت کرده‌اند که عیسی پس از رستاخیزش پیروان خود را مأمور کرد پیامش را فراتر از مرزهای یهودیه ببرند (متی ۲۸:۱۸-۲۰؛ اعمال ۱:۸). پس از تصلیب عیسی، تمرکز مسیحیت جابه‌جا شد، زیرا غیریهودیان اغلب پذیرای پیام آنان بودند تا یهودیان هم‌کیش. جوئل مارکوس می‌نویسد: «چون این یهودیان هم‌کیش در اغلب موارد پیام مسیحی را رد کردند و غیریهودیان به‌شکلی شگفت‌انگیز آن را پذیرفتند، پرسشی مطرح شد که پیش از این سابقه نداشت: آیا غیریهودیانی که به عیسی ایمان آورده‌اند باید به یهودیت بگروند؟» این پرسش در میان مسیحیان اولیه بحث‌برانگیز بود و این مباحثات برخی از نخستین نوشته‌های مسیحیت را شکل داد. رسولان پطرس و یعقوب پسر زبدی دو تن از رهبران اولیه مسیحیت بودند که ایمان به عیسی و پایبندی به شریعت یهودی را موعظه می‌کردند. نخستین موعظه مستند از یکی از حواریون از آنِ پطرس است که در اورشلیم در دوران معبد دوم برای یهودیان هم‌کیش خود سخن گفت. مضامین پیام پطرس (ببینید kerygma) شامل تصلیب عیسی و رستاخیز مسیح، تحقق پیشگویی‌های مقدس، و نیاز یهودیان مخاطب او به توبه، تطهیر و ایمان به عیسی برای آمرزش گناهان بود (اعمال ۲:۱۴-۳۶). اعمال رسولان بیان می‌کند که سه هزار یهودی در پی موعظه پطرس به جنبش عیسی پیوستند (اعمال ۲:۴۱). سرانجام یعقوب البار رهبری جماعت اورشلیم را بر عهده گرفت (اعمال ۲۱:۱۷) که از طریق موعظه رسولان به رشد خود ادامه داد. حدود سال ۵۷ میلادی، اعمال رسولان گزارش می‌دهد که جماعت اورشلیم دست‌کم ۲۰٬۰۰۰ عضو یهودی داشت (اعمال ۲۱:۲۰، یونانی: μυριάδες، myriades)، که احتمالاً حاصل فعالیت‌های مأموریتی بود. اورشلیم برای رسولان زمین آشنایی بود، اما به‌زودی آنان مأموریت خود را فراتر از یهودیه گسترش دادند. اغلب گفته می‌شود که پطرس مأمور مأموریت به یهودیان شد و پولس رسول مأمور مأموریت به غیریهودیان (غلاطیان ۲:۹). درواقع، پطرس یکی از نامه‌هایش را خطاب به یهودیان دور از وطن نوشت (اول پطرس ۱:۱) و پولس در سراسر حوضه مدیترانه بر مأموریت به غیریهودیان تأکید کرد. پولس در سراسر دیاسپورا به موعظه درباره عیسی به یهودیان ادامه داد (اعمال ۱۷-۱۹)؛ اما پیام او با پیام مسیحیان یهودی تفاوت داشت. مارکوس می‌نویسد: «پولس در طول خدمتش بارها با مسیحیان یهودی شریعت‌مدار روبرو شد، گاه از نوع غیرتمند و تبلیغ‌گر، و بخش بزرگی از مکاتبات بازمانده‌اش تلاشی است برای رد این اصرار آنان که مسیحیان باید شریعت را رعایت کنند.» داگلاس مو در تفسیر رومیان ۱:۱۶ می‌نویسد: «هرچند کلیسا ممکن است به‌ظاهر در سیطره غیریهودیان باشد، پولس اصرار دارد که وعده‌های خدا که در انجیل تحقق یافته، "اول برای یهودی" است. پولس بدون آنکه چیزی از دسترسی برابر همه مردم به انجیل بکاهد، اصرار دارد که انجیل که "از پیش... در کتب مقدس" وعده داده شده (۱:۲)، ارتباطی ویژه با یهودیان دارد.» بنا بر اعمال رسولان، پولس این تعهد پایدار به مأموریت یهودی را با موعظه در کنیسه‌هااعمال ۱۳:۴-۵، ۱۳:۱۴، ۱۴:۱، ۱۷:۱-۱۷، ۱۸:۱، ۱۸:۴، ۱۸:۱۹، ۱۹:۱، ۱۹:۸ و استدلال با یهودیان درباره مرگ و رستاخیز عیسی نشان داد (اعمال ۱۷:۲-۳). | ## بخش 2: گرویدن یهودیان به مسیحیت | او آرزوی عمیق خود را برای ایمان آوردن یهودیان به عیسی ابراز کرد (رومیان ۹:۱-۵، ۱۰:۱) و خوانندگانش را تشویق کرد که مبلغانی بفرستند تا پیام عیسی را به یهودیان برسانند (رومیان ۱۰:۱۵-۱۷). علی‌رغم برجستگی مسیحیت یهودی در کنار مسیحیت پولسی طی چند قرن، مسیحیت پولسی در پی جنگ‌های یهود و روم بر جهان مسیحی سلطه یافت. مارکوس می‌نویسد: «نخستین این جنگ‌ها نه‌تنها معبد را که نیرویی وحدت‌بخش برای همه یهودیان از جمله مسیحیان یهودی بود ویران کرد، بلکه اورشلیم، زادگاه مسیحیت یهودی شریعت‌مدار را نیز مضمحل ساخت.» رهبری یهودی به سوی خاخامان تغییر جهت داد و یهودیت خاخامی «کوشید مرزهای تفکر و عمل یهودی قابل‌قبول را» به‌گونه‌ای تعریف کند که یهودیان مسیحی را به حاشیه براند. مارکوس می‌نویسد: «به همه این دلایل، دسترسی مسیحیان یهودی به هم‌دینانشان به‌تدریج کمتر و کمتر مؤثر واقع شد.» این بخشی از یک فرایند تاریخی گسترده‌تر بود که تحت تأثیر عوامل متعدد سرانجام به جدایی میان سنت‌های یهودی و مسیحی انجامید. پس از کنستانتین کنستانتین بزرگ به آزار دولتی مسیحیان پایان داد — «خصومت امپراتوری به حمایت پرشور تبدیل شده بود» — و جایگاه مسیحیان در برابر یهودیان تغییر کرد. گرویدن اجباری یهودیان با حمایت حاکمان در دوران باستان پسین و اوایل قرون وسطی در گالیا، شبه‌جزیره ایبری و امپراتوری بیزانس صورت گرفت. آزارهای سلطنتی یهودیان از اواخر قرن یازدهم به بعد عموماً به شکل اخراج بود، با برخی استثناها؛ مانند گرویدن اجباری یهودیان جنوب ایتالیا در قرن سیزدهم که توسط راهبان دومینیکن در تفتیش عقاید قرون وسطی و به تحریک پادشاه شارل دوم، پادشاه ناپولی انجام شد. یهودیان پیش از و در جریان نخستین جنگ صلیبی توسط صلیبیان در لورن، کرانه پایین رود راین، بایرن، بوهم، ماینتس و ورمس مجبور به گرویدن به کاتولیسیسم شدند. کونفرسوس و مارانوس در شبه‌جزیره ایبری تفتیش عقاید اسپانیا در ۱۴۷۸ با فرمان پادشاه فرناندوی دوم، پادشاه آراگون و ملکه ایزابل یکم آغاز شد و تا ۱۸۳۴ ادامه یافت. این دادگاه تفتیش عقاید در اواخر دوره بازپس‌گیری اندلس آغاز به کار کرد و هدفش حفظ ارتدوکسی کلیسای کاتولیک بود. برای نمونه، بیش از صدهزار یهودی اسپانیا در پی قتل‌عام ۱۳۹۱ میلادی به کاتولیسیسم گرویدند. در ۱۴۹۲، فرمان الحمرا صادر شد که اخراج یهودیان از تاج کاستیا و تاج آراگون و متصرفات آن‌ها را دستور می‌داد. این فرمان شمار کونفرسوس — یهودیانی که به اجبار گرویده بودند — و مارانو — یهودیانی که داوطلبانه یا اجباراً گرویدند اما پنهانی به یهودیت پایبند ماندند — را در اسپانیا افزایش داد. در سرزمین‌های مسلمان، گفتگو میان یهودیان و مسیحیان برابرتر بود و پوزش‌خواهان یهودی می‌توانستند آزادانه با مسیحیت مخالفت کنند. در سرزمین‌های مسیحی، کسانی چون حسدای کرسکاس (حدود ۱۳۴۰–۱۴۱۱) تنها با خطر بزرگ می‌توانستند در برابر باورهای مسیحی استدلال بنویسند. یهودیانی که به کیش خود وفادار ماندند توسط فرمانروایان کاتولیک فرناندوی دوم، پادشاه آراگون و ایزابل یکم با فرمان الحمرا در ۱۴۹۲، پس از بازپس‌گیری اندلس کاتولیک اسپانیا، اخراج شدند. در نتیجه فرمان الحمرا و آزارهای سال‌های پیش از آن، بیش از ۲۰۰٬۰۰۰ یهودی به کاتولیسیسم گرویدند و بین ۴۰٬۰۰۰ تا ۱۰۰٬۰۰۰ نفر اخراج شدند. در همان زمان، در پرتغال، هرچند در ۱۴۹۶ فرمان اخراج آنان صادر شد، تنها شماری اندک اجازه خروج یافتند و بقیه مجبور به گرویدن شدند. دوره مدرن اولیه در اروپا، اصلاحات پروتستانی بلافاصله موجب افزایش تبلیغ در میان یهودیان نشد؛ این امر تا حدی به خاطر یهودی‌ستیزی مارتین لوتر و بی‌تفاوتی ژان کالون بود.Dr. در جریان این درگیری‌ها، تلفات بسیاری از یهودیان وجود داشت و جوامع یهودی بسیاری ویران شدند. همچنین در نیمه دوم قرن هجدهم، گرویدن انبوهی به کاتولیسیسم توسط پیروان ژاکوب فرانک رخ داد. دوران مدرن تبلیغ مسیحی بریتانیا در ۱۸۰۹، جوزف فری (متولد با نام جوزف لوی)، پس از بروز اختلافاتی با انجمن مبلغان لندن عمومی، جامعه لندن برای ترویج مسیحیت در میان یهودیان را بنیان گذاشت. سازمان فری نخستین نمونه از نوع خود بود و تأسیس آن آغاز دوره جدیدی از مأموریت‌های یهودی را نشان داد. | ## بخش 3: گرویدن یهودیان به مسیحیت | دیوید رودرمن در پژوهشش درباره الکساندر مکال، مروری بر فعالیت‌های جامعه لندن در قرن نوزدهم ارائه داده است. کتابی جامع درباره مأموریت‌های یهودی قرن نوزدهم توسط آلبرت ادوارد تامپسون در ۱۹۰۲ نوشته شد. ویلیام بلکستون در مقدمه این اثر نوشت: «کلیسا به‌آرامی به حس مسئولیت و امتیاز خود به‌عنوان نگهبان کتاب‌های مقدس یهودی و منادی مسیح یهودی بیدار می‌شود تا این ملت [یهودیان] را در برنامه‌های تبلیغی خود بگنجاند. تامپسون حساب دقیقی از تمام مأموریت‌های یهودی آن زمان در ایالات متحده، جزایر بریتانیا، اروپای قاره‌ای، آفریقا، آسیا و استرالیا ارائه داد که در مجموع ۹۰ مأموریت در سراسر جهان بود.Thompson, 277-282. هرچند گرویدن‌های اجباری در قرن بیستم کمتر رایج بود، فعالیت تبلیغی همچنان قوی بود و بسیاری از یهودیان برای یکپارچه شدن در جامعه سکولار به مسیحیت گرویدند. دوره حساسی در بریتانیا پیش آمد که طی آن بسیاری از خانواده‌های اصلی سفاردی‌ها — از جمله برنال‌ها، فورتادوها، ریکاردوها، بنجامین دیزرائیلی (به‌طور برجسته، بنجامین دیزرائیلی دوبار نخست‌وزیر بریتانیا)، خیمنزها، لوپزها و اوزیلی‌ها — به کلیسا پیوستند. آلمان آلمان سه دوره اصلی گرویدن داشت: نخستین دوره با عصر موسی مندلسون آغاز شد (ببینید هاسکالا، روشنگری یهودی) و موج دوم در نیمه اول قرن نوزدهم رخ داد. دوره سوم و طولانی‌ترین دوره جدایی به یهودستیزی مربوط می‌شد و از سال ۱۸۸۰ آغاز شد. در سراسر ایالات آلمان، به‌استثنای اتریش و فرانسه، بسیاری از یهودیان در ازای ترک یهودیت به مقام‌های بالا و درآمدهای کلان دست یافتند. گرویدن به کاتولیسیسم برآوردهای مختلفی از تعداد کل گرویدن‌ها در قرن نوزدهم ارائه شده است. یک دائرة‌المعارف کاتولیک می‌نویسد که این تعداد از ۱۰۰٬۰۰۰ فراتر رفت؛ در حالی که دائرة‌المعارف یهودی حدود ۱۹۰٬۰۰۰ نفر را ثبت کرده است. در آلمان دهه ۱۹۳۰، مقامات نازی دریافتند که جمعیت کاتولیک آلمان دارای نسبتی از تبار یهودی تقریباً با جامعه یهودی که اندکی بیش از پانصد هزار نفر بود برابری می‌کند. تحولات اوایل قرن بیستم مأموریت‌های یهودی اوایل قرن بیستم بر پایه رشد قرن نوزدهم شکل گرفت و انگلستان، ایالات متحده و اروپای قاره‌ای به مراکز اصلی این مأموریت‌ها تبدیل شدند. بزرگ‌ترین مأموریت انگلیسی جامعه لندن و بزرگ‌ترین مأموریت آمریکایی هیئت آمریکایی مأموریت به یهودیان بود. این دو مأموریت، در کنار بسیاری دیگر، به‌شدت در اروپای قاره‌ای و سوریه عثمانی (بعدها قیمومت بریتانیا بر فلسطین) فعال بودند. میچل لسلی گلیزر در پایان‌نامه‌اش با عنوان «بررسی مأموریت‌ها به یهودیان در اروپای قاره‌ای، ۱۹۰۰-۱۹۵۰»، مطالعه‌اش را به سه دوره تقسیم کرد: دوره پیش از جنگ جهانی اول (۱۹۰۰-۱۹۱۴): «در میان پراکندگی جغرافیایی گسترده مردم یهود، مأموریت‌ها به یهودیان تا جنگ جهانی اول شکوفا شد.» دوره میان‌دوجنگ (۱۹۱۸-۱۹۳۹): «مأموریت‌ها از ویرانی‌های جنگ جهانی اول بهبود یافتند و وارد دوره‌ای از احیا شدند.» جنگ جهانی دوم و دوره بلافاصله پس از جنگ (۱۹۳۹-۱۹۵۰): «جریان‌های زیرین کاهش تعهد به تبشیر یهودیان پیش از پایان جنگ آشکار شده بود، اما مأموریت‌های یهودی، به‌ویژه در اروپا، همراه با جمعیت یهودی در هولوکاست از میان رفتند. به‌طور کلی، مأموریت‌ها به یهودیان در این دوره به دلیل هولوکاست و تحولات الهیاتی در کلیساهای اصلی‌ فرستنده و کلیساهای ملی اروپای قاره‌ای کاهش یافتند.» پس از جنگ جهانی دوم با نابودی مأموریت‌های اروپایی و ناپدید شدن جوامع یهودی در اروپا در پی هولوکاست، مرکز مأموریت‌های پس از جنگ جهانی دوم از اروپا به بریتانیا و ایالات متحده منتقل شد. ایالات متحده هیئت آمریکایی مأموریت به یهودیان (ABMJ)، که وابسته به هیچ فرقه‌ای نبود، از کاهش گسترده‌تر مأموریت‌های یهودی جان سالم به در برد و به بزرگ‌ترین مأموریت یهودی دوران پس از جنگ تبدیل شد. این هیئت راهبردهای نوین خدمتی از جمله پخش رادیویی، ویژه‌برنامه‌های تلویزیونی و کمپین‌های تبلیغاتی روزنامه‌ای را پیشگام شد. یکی از مبلغان این هیئت مویشه روزن بود که در اوایل دهه ۱۹۷۰ شعبه سان‌فرانسیسکوی این هیئت را تأسیس کرد. تمرکز یهودیان برای عیسی بر تبلیغ خیابانی و کمپین‌های رسانه‌ای آن را به کانون توجه ملی تبدیل کرد و به‌سرعت رشد کرد و سرانجام به بزرگ‌ترین و تأثیرگذارترین مأموریت یهودی اواخر قرن بیستم تبدیل شد. امروز، بنا بر داده‌های ۲۰۱۳ از مرکز تحقیقات پیو، حدود ۱٫۶ میلیون یهودی بزرگسال آمریکایی خود را مسیحی می‌دانند که بیشترشان پروتستان هستند. بنا بر مطالعه‌ای در ۲۰۲۰ از مرکز تحقیقات پیو، ۱۹ درصد از کسانی که می‌گویند به‌عنوان یهودی آمریکایی بزرگ شده‌اند خود را مسیحی می‌دانند. | ## جمع‌بندی | واکنش‌های یهودی واکنش‌های اولیه یهودی به فعالیت مسیحی در گزارش‌هایی (از دیدگاه مسیحیان) از پاسخ مقامات کاهنی در اعمال رسولان، از طریق اشارات به عیسی مسیح در تلمود، و سپس در متون خاخامی مستند شده‌اند؛ مانند آنچه استیون تی.