موضوع مقاله: وریسمو (آمریکایی) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # وریسمو (آمریکایی) | مقدمه: وریسموی آمریکایی (به انگلیسی: American verismo)، سبکی هنری در ادبیات، موسیقی یا نقاشی آمریکایی را توصیف می‌کند که تحت تأثیر و الهام گرفته از ایده‌های هنری است که در فرهنگ ایتالیایی قرن نوزدهم آغاز شد، جنبش‌هایی که از نقوش زندگی روزمره و افراد طبقه کارگر از موقعیت‌های شهری و روستایی استفاده می‌کردند. | ## بخش 1: وریسمو (آمریکایی) | آهنگسازان، نویسندگان، نقاشان و شاعران آمریکایی از این ژانر برای خلق آثاری استفاده کرده‌اند که حاوی اظهارات اجتماعی-سیاسی و همچنین صرفاً زیبایی‌شناختی هستند. تاریخچه در ایتالیا، اصطلاح وریسمو به استفاده از زندگی روزمره و شخصیت‌ها در آثار هنری اطلاق می‌شود. این اصطلاح در اوایل دهه ۱۹۰۰ در واکنش به قراردادهای معاصر که مصنوعی و غیرواقعی تلقی می‌شدند، وارد اپرا شد. به طور کلی، وریسمو (به معنای «رئالیسم»، از کلمه ایتالیایی ورو به معنای "واقعی") به یک سبک نقاشی ایتالیایی قرن نوزدهم اشاره دارد. این سبک به طور مشخص توسط «ماکیایولی‌ها» گروهی از نقاشان توسکانی که پیشگامان امپرسیونیست‌های فرانسوی بودند، به کار گرفته می‌شد. این سبک و اهداف اجتماعی اساسی آن مربوط به تحولات هنری عمومی قرن نوزدهم بود که در بسیاری از کشورها، از اسکاندیناوی تا مدیترانه، رخ داد و ناشی از جنبش‌های ملی‌گرایانه و واکنش‌های روشنفکران به اثرات صنعتی شدن بود. در ایتالیا، منشأ ملی وریسمو، به ویژه در ادبیات و اپرا، همدردی عمیقی با کارگران محروم بود که زندگی آنها، عمدتاً، شامل کار سخت، فقر و ظلم بود. برای نمونخ، نویسندگانی مانند جیووانی ورگا، لوئیجی کاپوآنا، دومنیکو چامپولی، رناتو فوچینی و ماتیلده سرائو، زبان مردم عادی را در آثار خود وارد کردند و از گویش‌ها به طور گسترده استفاده کردند. ایتالیایی‌ها همچنین تئاتری خلق کردند که منعکس‌کننده زندگی روزمره بود، همانطور که در کمدی‌های جرالمو رووتتا و جوزپه جاکوزا دیده می‌شود. | ## بخش 2: وریسمو (آمریکایی) | در آمریکا، اپرای دولورس کلیربرن اثر توبیاس پیکر در سال ۲۰۱۳ به عنوان «پیروزی وریسموی آمریکایی» مورد تحسین قرار گرفت. آهنگسازان اپرای وریسمو اغلب مردم روستایی، ساکنان فقیر شهر و نمایندگان بوهمی را انتخاب می‌کردند. آثار اولیه در این ژانر، «غیرت روستایی» (۱۸۹۰) اثر پیترو ماسکانی بود که مردم روستایی، ساکنان فقیر شهر و شخصیت‌های بوهمی را انتخاب کرد. وریسمو از طریق «صحنه‌های مردمی» وارد اپرا شد، مانند «غیرت روستایی» (۱۸۸۴) اثر ورگا، که نخستین متنی بود که به اپرا تبدیل شد. در سال ۱۸۸۸، ناشر ادواردو سونزونیو، مسابقه‌ای را برای یک اپرای تک‌پرده‌ای توسط یک آهنگساز جوان ایتالیایی تبلیغ کرد. لیبرتو دیالوگ‌های زنده و ریتم تند را حفظ کرد، اما نسخه اپرایی آن با تحریف ویژگی‌های اجتماعی و رقیق شدن زبان ساده‌اش با اصطلاحات پرطمطراق سنتی لیبرتو، از نمایشنامه واقع‌گرایانه فاصله گرفت. با این حال، موفقیت اپرا (۱۸۹۰، رم) منجر به تبدیل شدن غیرت روستایی، نمونه اولیه یک ژانر جدید شد. اصطلاح وریسمو برای اشاره به موضوع لیبرتو و ساختار موسیقی-دراماتیک اثر به کار گرفته شد. دهه 1890 شاهد شکوفایی مختصر اپراهایی با موضوعات واقع‌گرایانه، چه در ایتالیا و چه در خارج از کشور بود. | ## بخش 3: وریسمو (آمریکایی) | جری راس جری راس، نقاش آمریکایی، که سبک خود را «وریسموی آمریکایی» می‌نامد، بر اساس ایده‌های مورخ هنر آلبرت بویم و کتاب او با عنوان «هنر ماکیا و ریسورجیمنتو، بازنمایی فرهنگ و ملی‌گرایی در ایتالیای قرن نوزدهم» کار می‌کند. این متن تأثیر زیادی بر راس گذاشت و او شروع به گنجاندن داستان ماکیایولی‌ها در مطالب کلاسی خود کرد. پیشینه راس در سیاست‌های رادیکال دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ منجر به همذات‌پنداری او با گروه توسکانی شد که بسیاری از آنها در مبارزه برای سوسیالیسم و ​​وحدت ملی ایتالیا شرکت داشتند. در سال ۲۰۱۳، راس «مانیفست وریسموی آمریکایی» را نوشت که بسیاری از ایده‌های او را در این زمینه خلاصه می‌کرد. ماکیایولی‌ها با آرزوی سبکی نقاشی که واقعاً ایتالیایی باشد و نمایانگر ویژگی‌های فرهنگی خاص آنها، آزاد و رسا و سنت‌شکن باشد، جنبش هنری خود را آغاز کردند. همانطور که بویم توضیح می‌دهد، «سبک طراحی» و «غیر-فینیتو» (ناتمام) آنها هم مدرن بود و هم گسستی آشکار از «جلای» آکادمیک، اما موضوع آنها اغلب سیاسی نیز بود و مسائل اجتماعی-سیاسی مانند وضعیت اسفناک زنان، کارگران و کشاورزان را به تصویر می‌کشید. راس اشاره می‌کند که باتجربه‌ترین نقاشان فضای باز‌ (plein air) معمولاً از این رویکرد استفاده می‌کنند که گاهی اوقات «امپرسیونیسم معاصر» نامیده می‌شود. راس خاطرنشان می‌کند که پس از جذب برخی از ایده‌های نقاشی که توسط اکسپرسیونیست‌های انتزاعی به عرصه ظهور رسیده است، نقاشان فضای باز باید انتزاع و قلم‌موهای توصیفی/بیانی و همچنین تکنیک‌های بافتی را که به سطح کیفیتی سه‌بعدی می‌دهند، در هم آمیزند. | ## جمع‌بندی | کلاس او با عنوان «انتزاع در فضای باز» بر ایده کشف اشکال انتزاعی بزرگ و اهمیت ترکیب‌بندی تأکید دارد.