موضوع مقاله: لوئیجی استورتسو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لوئیجی استورتسو | مقدمه: او در طول زندگی خود به عنوان یک سوسیالیست مسیحی سابق که به پوپولیست تبدیل شد، شناخته می‌شد و یکی از پدران پلتفرم دموکرات مسیحی محسوب می‌شود.Luigi Sturzo". | ## بخش 1: لوئیجی استورتسو | استورتسو یکی از بنیانگذاران حزب مردم ایتالیا (پی پی آی) در سال ۱۹۱۹ بود، اما در سال ۱۹۲۴ با ظهور فاشیسم ایتالیایی مجبور به تبعید شد. زندگی سال‌های اولیه، خانواده، تحصیلات و کشیش شدن استورتسو در ۲۶ نوامبر ۱۸۷۱ در کالتاجیرونه از «فلیچه استورتسو» و «کاترینا بوسکارلی» متولد شد. یکی از اجداد او، جوزپه استورتسو ، در سال ۱۸۶۴ تا زمانی نامشخص به عنوان شهردار کالتاجیرونه خدمت می‌کرد و جد دیگرش کروچه استورتسو بود که در مورد مسئله روم نوشت. برادر بزرگترش ماریو استورتسو (۱ نوامبر ۱۸۶۱–۱۱ نوامبر ۱۹۴۱) یک متکلم مشهور و اسقف پیازا آرمرینا بود. استورتسو در ۱۹ مه ۱۸۹۴ از اسقف کالتاجیرونه ساوریو گربینو در کلیسای سانتیسیمو سالواتوره در انا، به مقام کشیشی منصوب شد. پس از فارغ‌التحصیلی، استورتسو به عنوان معلم مطالعات فلسفی و الهیاتی در کالتاجیرونه خدمت کرد؛ او از سال ۱۹۰۵ تا ۱۹۲۰ به عنوان معاون شهردار شهر خود خدمت کرد. در سال ۱۸۹۸، او دکترای خود را در مطالعات فلسفی از دانشگاه پاپی گرگوری در رم دریافت کرد و از سال ۱۸۹۸ تا ۱۹۰۳ در زادگاهش به تدریس این موضوع پرداخت."Sturzo, Luigi (1871-1959)". او در اوقات فراغت خود به جمع‌آوری آثار هنری سرامیکی عتیقه علاقه داشت؛ در حالی که به عنوان معاون شهردار خدمت می‌کرد، در سال ۱۹۱۸ یک مدرسه سرامیک‌کاری افتتاح کرد. | ## بخش 2: لوئیجی استورتسو | او همچنین در سال ۱۸۹۷ روزنامه صلیب کنستانتین را در کالتاگیرنه تأسیس کرد در سال ۱۹۰۰، همزمان با شورش بوکسورها، استورتسو از اسقف خود خواست تا با وجود آزار و اذیت‌هایی که کلیسای کاتولیک در آنجا متحمل می‌شد، در مأموریت‌های مذهبی در چین خدمت کند. فعالیت سیاسی و همکاری استورتسو با همکارانش مانع از آن شد که جیووانی جولیتی در سال ۱۹۲۲ دوباره قدرت را به دست گیرد. تشکیل پی پی آی، با اجازه پاپ بندیکت پانزدهم، نشان دهنده لغو ضمنی و اکراه سیاست عدم مشارکت واتیکان در سیاست ایتالیا بود که قبل از انتخابات عمومی ایتالیا در سال ۱۹۱۹ لغو شده بود. در این انتخابات، پی پی آی ۲۰٫۶ درصد آرا و ۱۰۰ کرسی در مجلس قانونگذاری را به دست آورد. پی پی آی یک نیروی سیاسی عظیم در کشور بود؛ بین سال‌های ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۲، هیچ دولتی بدون حمایت پی پی آی نمی‌توانست تشکیل و حفظ شود. ائتلاف بین حزب سوسیالیست ایتالیا (پی اس آی) و حزب پی پی آی در واتیکان غیرقابل قبول تلقی می‌شد، علیرغم اینکه جولیتی در سال ۱۹۱۴ به عنوان نخست‌وزیر این پیشنهاد را داده بود، و چیزی که جانشینان مترقی و ناتوان او — ایوانوئه بونومی (۱۹۲۱–۱۹۲۲) و لوئیجی فاکتا (۱۹۲۲) — آن را به عنوان تنها ائتلاف ممکن که فاشیست‌های ایتالیایی را کنار می‌گذارد، دوباره تصویر کردند. استورتسو یک ضدفاشیست متعهد بود که در آثاری مانند «دانش مسیحی» به بحث در مورد ناسازگاری کاتولیسیسم و فاشیسم پرداخت و آنچه را که عناصر فاشیستی روحانی در واتیکان می‌دانست، مورد انتقاد قرار داد. استورتسو همچنین در مورد اندیشه‌های سنت آگوستین هیپو و گوتفرید ویلهلم لایب‌نیتس، و همچنین جامباتیستا ویکو و موریس بلوندل نوشت. | ## بخش 3: لوئیجی استورتسو | او این کار را برای شرح آنچه «دیالکتیک امر ملموس» می‌نامید، انجام داد و با این دیالکتیک به عنوان گرایشی به سمت ایده‌آلیسم مطلق و رئالیسم مدرسی مخالفت کرد. کنگره حزب در تورین در آوریل ۱۹۲۳، ماهیت قانون اساسی و میانه‌رو حزب را مجدداً تأیید کرد و موضعی ضد فاشیستی اتخاذ کرد که در میان اعضای عادی حزب مورد حمایت قرار گرفت. کنگره تورین و نتایج آن با خصومت موسولینی مواجه شد، که وزرای حزب پی پی آی را از دولت خود اخراج کرد. وبستر، «کمپین بی‌قانونی و خشونت پیراهن سیاه‌ها علیه سازمان‌های کاتولیک دو برابر شد و دان استورتسو هدف یک کمپین مطبوعاتی فاشیستی مبتذل و بدنام قرار گرفت.» هنگامی که موسولینی شروع به تهدید انتقام‌جویی علیه کل روحانیت به دلیل مخالفت سیاسی حزب استورتسو کرد، استورتسو پس از مشورت با واتیکان، در ۱۰ ژوئیه ۱۹۲۳ از رهبری حزب استعفا داد.A. وبستر، «هیچ مدرکی وجود ندارد که نشان دهد پاپ به این صراحت تسلیم زورگویی فاشیست‌ها شده باشد.» خود استورتسو با آگاهی از اینکه جایگاهش در حزب آسیب‌پذیر است، به سمت استعفا متمایل شد - به عنوان یک کشیش، از نشستن در پارلمان منع شده بود و قدرت سیاسی او به دلیل کشیش بودنش محدود بود؛ بنابراین، ترتیب داده شد که یک کاتولیک سکولار، آلسید د گاسپری، رهبری حزب را به دست گیرد. استورتسو تا سال ۱۹۲۴ در حزب فعال ماند، زمانی که خود کاردینال گاسپاری پس از تشدید فشارهای فاشیستی و تهدیدهای فیزیکی علیه استورتسو، مهاجرت او به لندن را ترتیب داد.A. | ## جمع‌بندی | از جمله: کلیسا و دولت (۱۹۳۹) زندگی واقعی (۱۹۴۳) قوانین درونی جامعه (۱۹۴۴) مشکلات معنوی زمانه ما (۱۹۴۵) ایتالیا و جهان آینده (۱۹۴۵) مقالات «دولت تمامیت‌خواه» (۱۹۳۶).