موضوع مقاله: تحدید حدود ملی در اتحاد جماهیر شوروی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # تحدید حدود ملی در اتحاد جماهیر شوروی | مقدمه: مرزبندی ملی بخشی از یک فرایند گسترده‌ترِ تغییرات در تقسیمات اداری ـ سرزمینی بود که مرزهای واحدهای سرزمینی را نیز تغییر می‌داد، اما لزوماً با ملاحظات ملی یا قومی پیوند نداشت. | ## بخش 1: تحدید حدود ملی در اتحاد جماهیر شوروی | مرزبندی ملی در اتحاد جماهیر شوروی (USSR) با ملت‌سازی (روسی: национальное строительство) تفاوت داشت. ملت‌سازی معمولاً به سیاست‌ها و اقداماتی اشاره می‌کرد که پس از مرزبندی، توسط دولتِ یک واحد سرزمینی ملی (نوعی دولت ـ ملت) اجرا می‌شد. در بیشتر موارد، مرزبندی ملی در شوروی با سیاست کورنیزاتسیا (بومی‌سازی) دنبال می‌گردید. در انتخابات دومای ۱۹۰۵، احزاب ملی‌گرا تنها حدود ۹ درصد از کل آرا را به دست آوردند. بسیاری از گروه‌های قومی بومیِ غیرروس در امپراتوری روسیه با عنوان اینورودتسی (به معنای «از تبار دیگر»، یعنی غیرروس) طبقه‌بندی می‌شدند. در اوایل ۱۹۱۷، نشریهٔ سوسیالیست انقلابی به نام دیلو نارودا (شمارهٔ ۵) خواستار آن شد که روسیه به یک دولت فدرال شبیه ایالات متحده تبدیل شود. در این طرح، واحدهای تشکیل‌دهندهٔ جداگانه‌ای برای مناطق و گروه‌های قومی مختلف روسیه ایجاد می‌شد؛ از جمله روسیه کوچک (اوکراین امروزی)، گرجستان، سیبری و ترکستان. روسیهٔ شوروی که پس از فروپاشی امپراتوری روسیه در سال ۱۹۱۷ شکل گرفت، یک دولت ـ ملت نبود و رهبری شوروی نیز تعهدی به تبدیل کشور به چنین ساختاری نداشت. در دورهٔ نخستین شوروی، حتی همگون‌سازی داوطلبانه نیز به‌طور فعال دلسرد می‌شد و در عوض تلاش می‌گردید تا خودآگاهی ملیِ جمعیت‌های غیرروس تقویت شود. هر اقلیت قومیِ رسمی ـ حتی اگر بسیار کوچک بود ـ قلمروی ملی خود را دریافت می‌کرد که در آن از درجه‌ای از خودمختاری، مدارس ملی و نخبگان ملی برخوردار می‌شد. | ## بخش 2: تحدید حدود ملی در اتحاد جماهیر شوروی | با این قلمرو ملی، زبان نوشتاری (در صورت فقدان)، برنامه‌ریزی زبانی، مطبوعات و کتاب‌های به زبان مادری، و همچنین نهادهای فرهنگی مانند تئاترها ایجاد می‌گردید. اما در دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰، تحت رهبری ژوزف استالین (با وجود ریشهٔ قومی گرجی او)، نگرش‌ها نسبت به بسیاری از اقلیت‌ها به‌شدت تغییر کرد. سیاست‌های سرکوبگرانه‌ای چون لغو نهادهای ملی، تبعیدهای قومی، ترور ملی و روسی‌سازی اعمال شد؛ به‌ویژه علیه گروه‌هایی که پیوندهای قومی فرامرزی با دولت‌های خارجی داشتند یا در نگاه استالین در جریان جنگ بزرگ میهنی (دههٔ ۱۹۴۰) مشکوک بودند. پس از تشکیل اتحاد جماهیر شوروی در مرزهای امپراتوری سابق روسیه، دولت بلشویک فرایند مرزبندی ملی و ملت‌سازی را آغاز کرد که تا دههٔ ۱۹۲۰ و بیشتر دههٔ ۱۹۳۰ ادامه یافت. تعریف «ملت» یا «گروه قومیِ دارای آگاهی سیاسی» خود مسئله‌ای سیاسی و حساس در شوروی بود. استالین در سال ۱۹۱۳ در اثر خود با عنوان مارکسیسم و مسئلهٔ ملی، که بعدها سنگ‌بنای سیاست شوروی در قبال ملیت‌ها شد، ملت را چنین تعریف کرد:«یک جامعهٔ تاریخیِ پایدار از مردم، شکل‌گرفته بر پایهٔ زبان مشترک، قلمرو مشترک، زندگی اقتصادی مشترک، و روان‌شناسی مشترک که در فرهنگ مشترک تجلی می‌یابد.»بسیاری از ملیت‌ها یا جوامع تحت سلطهٔ امپراتوری روسیه به‌طور کامل با این معیارها تطابق نداشتند. تنوع فرهنگی، زبانی، مذهبی و قبیله‌ای فرایند را دشوار می‌کرد و نبودِ آگاهی سیاسی قومی در میان مردم نیز مانع بزرگی بود. این فرایند بر پایهٔ اعلامیهٔ حقوق ملل روسیه استوار بود که توسط دولت بلشویک در ۱۵ نوامبر ۱۹۱۷، بلافاصله پس از انقلاب اکتبر، تصویب شد. این اعلامیه بر برابری و حق حاکمیت همهٔ ملل روسیه تأکید داشت و حق تعیین سرنوشت آزادانه تا حد جدایی و تشکیل دولت مستقل، آزادی مذهب، و توسعهٔ آزاد اقلیت‌های ملی و گروه‌های قومی در قلمرو روسیه را به رسمیت می‌شناخت. این فدراسیون در نهایت شامل ۱۵ واحد ملی بزرگ گردید که هر یک به‌صورت جمهوری در سطح اتحادیه (جمهوری سوسیالیستی شوروی – SSR) سازماندهی شده بودند. | ## بخش 3: تحدید حدود ملی در اتحاد جماهیر شوروی | تمامی این ۱۵ جمهوری ملی که بین سال‌های ۱۹۱۷ تا ۱۹۴۰ ایجاد شدند، از نظر قانون اساسی دارای حقوق برابر و جایگاه مساوی در ساختار رسمی قدرت دولتی بودند. بزرگ‌ترین جمهوری از میان آن‌ها، یعنی روسیه، از نظر قومی متنوع‌ترین بود و از همان ابتدا به‌صورت RSFSR – جمهوری فدراتیو سوسیالیستی شوروی روسیه سازمان یافت؛ یعنی یک فدراسیون درون فدراسیون. در اوایل دههٔ ۱۹۲۰، جمهوری روسیه به حدود ۳۰ واحد قومی خودمختار تقسیم شد (شامل جمهوری‌های خودمختار سوسیالیستی شوروی – ASSR و استان‌های خودمختار – AO) که بسیاری از آن‌ها تا امروز به‌عنوان جمهوری‌های قومی در فدراسیون روسیه باقی مانده‌اند. علاوه بر این، تعداد زیادی واحدهای قومی در سطح پایین‌تر نیز وجود داشتند، مانند ناحیه‌های ملی و شوراهای روستایی ملی. تعداد دقیق ASSRها و AOها در طول سال‌ها تغییر می‌کرد؛ زیرا واحدهای جدیدی ایجاد می‌شدند و واحدهای قدیمی شکل خود را تغییر می‌دادند، یا به جمهوری‌های سطح اتحادیه تبدیل می‌شدند (مانند جمهوری‌های قزاقستان و قرقیزستان در سال ۱۹۳۶ و جمهوری مولداوی در سال ۱۹۴۰)، یا در واحدهای بزرگ‌تر ادغام می‌شدند (مانند جمهوری خودمختار کریمه که در سال ۱۹۴۵ در RSFSR ادغام شد و جمهوری آلمانی‌های ولگا که در سال ۱۹۴۱ در RSFSR جذب گردید). جمهوری نقشه جمهوری‌های اتحادیه بین سال‌های ۱۹۵۶ تا ۱۹۹۱ ۱600x600پیکسل ۲ ۳ ۴ ۵ ۶ ۷ ۸ ۹ ۱۰ ۱۱ ۱۲ ۱۳ ۱۴ ۱۵ اولین سرشماری جمعیت اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۲۶ تعداد ۱۷۶ ملیت متمایز را ثبت کرد. با حذف جزئیات اضافی (مانند چهار گروه قومی برای یهودیان و پنج گروه قومی برای گرجی‌ها) و کنار گذاشتن گروه‌های قومی بسیار کوچک، این فهرست بعدها به ۶۹ ملیت تقلیل یافت. این ۶۹ ملیت در مجموع در ۴۵ واحد سرزمینی ملی زندگی می‌کردند که شامل موارد زیر بود: ۱۶ جمهوری در سطح اتحادیه (SSR) برای ملیت‌های بزرگ ۲۳ منطقهٔ خودمختار در جمهوری روسیه (شامل ۱۸ جمهوری خودمختار سوسیالیستی شوروی – ASSR و ۵ استان خودمختار – AO) ۶ منطقهٔ خودمختار در دیگر جمهوری‌های اتحادیه (یک مورد در جمهوری ازبکستان، یک مورد در جمهوری آذربایجان، یک مورد در جمهوری تاجیکستان و سه مورد در جمهوری گرجستان) این ساختار نشان‌دهندهٔ تلاش شوروی برای سازمان‌دهی سیاسی و اداری بر اساس تنوع قومی گسترده در قلمرو خود بود. | ## جمع‌بندی | سرزمین‌های ملی خودمختار سطح بالاتر در اتحاد جماهیر شوروی جمهوری میزبانکشور مالکیتجمهوری‌های مستقلتاریخ ایجادکشور(ها) مالکیتمناطق خود مختارتاریخ ایجادکشور(ها) مالکیتشوروی روسیهروس‌هاجمهوری اسلامی باشقری۱۹۱۹باشکرت‌هاآدیگ AO۱۹۲۲مردم ادیگشوروی بورات۱۹۲۳جواهراتشرکت Gorno-Altai AO (Oyrot AO تا سال ۱۹۴۸)۱۹۲۲مردم آلتایSSR چچن-اینگوش۱۹۳۶مردم چچن‌ها انگوشمردم انگوشAO یهودی۱۹۳۴یهودی‌هاشوروی چواش۱۹۲۵مردم چواششرکت کاراچای-چرکس۱۹۲۲کراچای و چرکسSSR کریمه۱۹۲۱–۱۹۴۵تاتارهای کریمیخکاس AO۱۹۳۰مردم خکاسآ.س.س.ر.