موضوع مقاله: انگلیسی رمزگذاری‌شده دستی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # انگلیسی رمزگذاری‌شده دستی | مقدمه: این سامانه‌ها برای بازنمایی دیداریِ دقیقِ دستور زبان و ساخت‌واژهٔ زبان انگلیسی طراحی شده‌اند. | ## بخش 1: انگلیسی رمزگذاری‌شده دستی | کُدهای مختلف MCE از نظر میزان پایبندی به دستور، ساخت‌واژه و نحوِ انگلیسی گفتاری با یکدیگر تفاوت دارند. سامانه‌های انگلیسی کدگذاری‌شده دستی انگلیسی کُدگذاری‌شدهٔ دستی (MCE) نتیجهٔ تلاش‌های برنامه‌ریزی زبانی در چندین کشور—به‌ویژه ایالات متحده در دههٔ ۱۹۷۰ است. دربارهٔ دقت نسبی و مناسب‌بودن این چهار سامانه میان طراحان و آموزشگران اختلاف نظر وجود دارد. انگلیسی رمزگذاری‌شده دستی (MCE) با زبان اشاره آمریکایی (ASL) تفاوت دارد؛ زبان اشاره آمریکایی یک زبان طبیعی با ساخت‌واژه، واژگان و نحوِ متمایز است. در مقابل، گونه‌های آمریکای شمالیِ MCE برخی واژگان زبان اشاره آمریکایی را وام می‌گیرند (هرچند معنا و ساخت‌واژه ممکن است به‌طور چشمگیری محدود یا تغییر یافته باشد) و در عین حال می‌کوشند به‌طور سخت‌گیرانه از ساخت‌واژه، نحو و ترتیب واژگانیِ انگلیسی پیروی کنند. زبان‌های اشارهٔ ناشنوایان از ساخت‌واژهٔ غیرتوالی، روابط فضایی، حالات چهره و وضعیت بدن بهره می‌برند؛ در حالی‌که MCE از این ویژگی‌ها—که در انگلیسی گفتاری وجود ندارند—استفاده نمی‌کند و «ساختاری توالی‌محور و فضامحدود با ترتیب واژگانیِ سخت‌گیرانه» دارد. کاربرد در ارتباط با آنکه برخی پژوهش‌ها نشان داده‌اند تجربه می‌تواند میزان انتقال موفق اطلاعاتِ کُدگذاری‌شده به انگلیسی چه از نظر ساخت‌واژی و چه نحوی را در بیان دستی بهبود دهد، به‌ویژه نزد یادگیرندگانی که شنوا هستند و/یا پیش‌تر به انگلیسی گفتاری مسلط‌اند، مطالعات متعددی نگرانی‌هایی را دربارهٔ جایگزینی سامانه‌های انگلیسی رمزگذاری‌شده دستی (MCE) به‌جای یک زبان طبیعی مطرح کرده‌اند. ساخت‌واژهٔ تقریباً همهٔ سامانه‌های انگلیسی رمزگذاری‌شده دستی با ساخت‌واژهٔ زبان‌های اشارهٔ مستند تفاوت اساسی دارد. در نتیجه، کودکانی که ناشنوا هستند و تنها در معرض انگلیسی رمزگذاری‌شده دستی قرار می‌گیرند، ساخت‌واژهٔ پی‌بستهٔ انگلیسی‌مانندِ ساخته‌شدهٔ انگلیسی رمزگذاری‌شده دستی را دیرتر از همسالان شنوا فرا می‌گیرند. افزون بر این، کودکان ناشنوایی که انگلیسی رمزگذاری‌شده دستی آموزش می‌بینند الگوهای «نامعمول» ی در کاربرد تکواژها نشان می‌دهند؛ برای نمونه، تکواژهایی که در انگلیسی پی‌بسته‌اند (مانند -ing ) را اغلب به‌صورت آزاد تحلیل کرده و آن‌ها را از بافت‌های پی‌بستهٔ انگلیسی جدا کرده و در جای دیگری از سازه می‌نشانند؛ امری که به تولید جمله‌هایی می‌انجامد که از دید کاربران شنوا «ناگرامری» تلقی می‌شود. شایان ذکر است که نه کودکان شنوا با رشد معمول که انگلیسی گفتاری می‌آموزند و نه کودکان ناشنوایی که زبان اشاره آمریکایی (ASL) را به‌عنوان زبان نخست فرا می‌گیرند، چنین الگوهای نامعمولِ اکتساب نحوی را نشان نمی‌دهند. مطالعات دربارهٔ سرعت نشانه‌گذاریِ انگلیسی رمزگذاری‌شده دستی نشان می‌دهد برخی سامانه‌ها ممکن است تا دو و نیم برابرِ زمانی که برای انتقال همان اطلاعات در انگلیسی گفتاری یا زبان اشاره آمریکایی لازم است، زمان ببرند. پژوهشگران می‌گویند این امر می‌تواند ارتباط را به‌طور معناداری مختل کند، زیرا بار بیش‌ازحدی بر حافظهٔ کوتاه‌مدت در مقایسه با زبان‌های طبیعی تحمیل می‌کند. در کشورهای انگلیسی‌زبان، برخی کاربران زبان‌های اشارهٔ ناشنوایان هنگام گفتگو با کسی که زبان غالب اش انگلیسی است یا هنگام نقل‌قول از انگلیسی، به شکلی از انگلیسی کُدگذاری‌شدهٔ دستی رمزگردانی می‌کنند؛ هرچند زبان اشاره رایج‌تر است. گاهی نیز برخی افراد شنوا انگلیسی رمزگذاری‌شده دستی (MCE) را ترجیح می‌دهند، زیرا نسخهٔ دستیِ زبان خود را یادگیری‌پذیرتر از یک زبان اشارهٔ ناشنوایان می‌پندارند. با این حال، مطالعات متعدد نشان می‌دهد بسیاری از کاربران شنوا در برقراری ارتباط مؤثر یا جامع با سامانه‌های انگلیسی رمزگذاری‌شده دستی دچار مشکل می‌شوند. در آموزش گونه‌های مختلفِ انگلیسی رمزگذاری‌شدهٔ دستی در اصل برای آموزش کودکان ناشنوا در کشورهای انگلیسی‌زبان توسعه یافتند؛ بر این فرض که سامانه‌ای نشانه‌ای که به انگلیسی نزدیک‌تر است، ارتباط کودکان ناشنوا را در انگلیسی نوشتاری و/یا گفتاری که بسیاری از والدین و آموزشگران آن را برتر یا مطلوب‌تر از زبان اشارهٔ ناشنوایان می‌دانند آسان‌تر می‌کند. انگلیسی رمزگذاری‌شدهٔ دستی برای افزایش سرعت و ظرفیت خواندنِ کودکان ناشنوا پیشنهاد شد، زیرا سواد آن‌ها در انگلیسی نوشتاری معمولاً در مقایسه با همسالان شنوا پایین‌تر بوده است. شکل اولیه‌ای از این روش آموزشی را شارل میشل دِلِپِه در دههٔ ۱۷۹۰ رواج داد؛ او روشی مبتنی بر نشانه‌های دستی برای آموزش گونه‌ای از زبان فرانسوی به کودکان ناشنوا توسعه داد. او نشانه‌های به‌کار رفته در مؤسسهٔ ملی ناشنوایان جوان پاریس [مدرسه‌ای که خود بنیان گذاشت] را به دو دسته تقسیم کرد: «نشانه‌های طبیعی» یا زبان اشارهٔ فرانسوی قدیم که زبان رایجِ دانش‌آموزان در جامعه بود، و «نشانه‌های روشمند» که برای تشویق دانش‌آموزان به نشانه‌گذاری مطابق نحوِ فرانسوی طراحی شده بود. این «نشانه‌های روشمند» اما تا دههٔ ۱۸۳۰ از رواج افتادند؛ زیرا سومین مدیر مدرسه، روش-آمبروز ببیان، دربارهٔ کاستی‌های ساختاری آن‌ها—به‌ویژه تحریف ساختار زبان اشاره—نوشت و استفاده از آن‌ها را متوقف کرد. «نشانه‌های روشمند» در اروپا و آمریکا از مُد افتادند و «اندیشهٔ مداخله در رشد طبیعیِ زبان اشاره و بازساختِ نشانه‌ها مطابق دستور زبان گفتاری، تا رواج انگلیسی رمزگذاری‌شدهٔ دستی در دههٔ ۱۹۷۰ دوباره احیا نشد.» آموزش همچنان رایج‌ترین بافتِ استفاده از انگلیسی رمزگذاری‌شدهٔ دستی است؛ نه فقط برای دانش‌آموزان ناشنوا، بلکه برای کودکانی با دیگر دشواری‌های گفتاری یا زبانی. آموزش معاصر ناشنوایان می‌تواند از یک یا چند فلسفه و رویکرد اصلاحی پیروی کند؛ از جمله آموزش با زبان اشارهٔ طبیعیِ محلیِ ناشنوایان، آموزش با زبان اشارهٔ استعماری، دوزبانه–دوفرهنگی، ارتباط همه‌جانبه (Total communication)، سامانه‌ای دستی مبتنی بر زبان گفتاریِ محیط (مانند انگلیسی رمزگذاری‌شدهٔ دستی)، یا «روش شفاهی (Oralism). | ## بخش 2: انگلیسی رمزگذاری‌شده دستی | یکی از موانع اصلیِ کارآمدی و الزامِ استفاده از انگلیسی رمزگذاری‌شدهٔ دستی، معیارهای ارزیابی آن است. پژوهشگران متعددی اشاره کرده‌اند که استفادهٔ کودکان ناشنوا از این سامانه—وقتی آن را به‌عنوان زبان نخست می‌آموزند—معمولاً بر اساس میزان انطباق با صورت‌های استنادیِ انگلیسی گفتاری سنجیده می‌شود (یعنی گفته‌های انگلیسی رمزگذاری‌شدهٔ دستی چنان ارزیابی می‌شوند که گویی گفتار انگلیسی‌اند)، نه بر پایهٔ فهم‌پذیری به‌عنوان یک شیوهٔ ارتباط یا زبان. افزون بر این، بسیاری از مطالعاتی که شایستگیِ معلمان شنوا در ارتباط با انگلیسی رمزگذاری‌شدهٔ دستی را می‌سنجند، میزان درکِ دانش‌آموزان ناشنوا از بیانِ معلمان را ارزیابی نمی‌کنند. این معلمان گزارش کرده‌اند که از به‌کاربردن واژه‌ها یا ساخت‌های انگلیسی گفتاری که نمی‌دانستند چگونه در انگلیسی رمزگذاری‌شدهٔ دستی بیان کنند، پرهیز می‌کردند و بدین‌ترتیب دامنهٔ زبانی خود را محدود می‌ساختند. هرچند مطالعات بسیاری نشان داده‌اند انگلیسی رمزگذاری‌شدهٔ دستی برای آشنایان با این کُد قابل فهم است، پژوهش‌های کمتری سنجیده‌اند که آیا—با توجه به بسامدِ حذفِ تکواژ یا اِلیپس—برای اکتساب زبان نخست نیز به همان اندازه مناسب است یا نه. در مطالعه‌ای بر کودکان ناشنوای پیش‌زبانی که منحصراً با انگلیسی رمزگذاری‌شدهٔ دستی آموزش دیده بودند، اس. سوپالا نشان داد این افراد نوآوری‌های خودانگیخته‌ای (بدون مواجههٔ پیشین) شبیه ASL بروز می‌دهند. به‌طور مشخص، به‌جای استفاده از تکواژهای انگلیسی رمزگذاری‌شدهٔ دستی که برای نشان‌دادن حالت، زمان و جنس دستوری در انگلیسی طراحی شده‌اند، این کودکان از اشاره‌گذاری نمایه‌ای و تعدیلِ فضاییِ فعل‌ها استفاده کردند—ویژگی‌هایی زبانی که جزو انگلیسی رمزگذاری‌شدهٔ دستی نیستند، زیرا منحصربه‌فردِ زبان‌های اشاره تلقی می‌شوند. بیشتر افراد ناشنوا از والدین شنوا متولد می‌شوند و از سنین پایین در معرض زبان اشاره آمریکایی قرار نمی‌گیرند. بسیاری از بزرگسالان فرهنگ ناشنوایان نسبت به دستکاریِ زبانِ یک گروه اقلیت برای تحمیلِ یادگیریِ زبانِ اکثریت بر کودکان آن گروه اقلیت انتقاد دارند. بسیاری از والدین شنوا تشویق می‌شوند کودک خود را به‌جای زبان اشاره آمریکایی در معرض انگلیسی رمزگذاری‌شدهٔ دستی قرار دهند، گونه‌ها کاربرد جهانی انگشت‌هجی هجی انگشتی برای هر حرفِ الفبا نشانه‌ای متفاوت به‌کار می‌برد. همانند نسخه‌های نوشتاریِ زبان گفتاری، برخی عناصر زبان‌شناسی و زبان آوایی مانند آهنگ (زبان‌شناسی) بازنمایی نمی‌شوند. هرچند انگشت‌هجی خود شکلی از انگلیسی رمزگذاری‌شده دستی نیست و ویژگی‌ای وام‌گرفته از زبان‌های اشارهٔ ناشنوایان است، اغلب نخستین «نقطهٔ تماس» فرد شنوا پیش از آموختن واژگانِ یک زبان اشاره به‌شمار می‌آید. انگشت‌هجی عمدتاً توسط ناشنوایان به‌عنوان بخشی از زبان‌های اشارهٔ طبیعی، برای برخی اسم‌های خاص، وام‌واژه‌ها، برای تأکید یا تمایز واژه‌های مهم، یا هنگامی که نشانه‌گذار از معادلِ نشانه‌ایِ واژه‌ای در زبان گفتاری مطمئن نیست، استفاده می‌شود. انگشت‌هجی در تاریخ آموزش ناشنوایان جایگاهی داشته است؛ در آمریکا به «روش روچستر» شناخته می‌شود (در ادامه ببینید). ناشنوایان سالمند در بریتانیا و استرالیا نیز ممکن است نسبت به نسل‌های جوان‌تر، به‌دلیل نوع آموزش‌شان، بیشتر از انگشت‌هجی استفاده کنند. نشانهٔ تماسی برخلاف MCE, نشانهٔ تماسی آمیزه‌ای از یک زبان اشارهٔ ناشنوایان محلی و انگلیسی است. این زبان تماسی می‌تواند در پیوستاری از مراحل میانی رخ دهد—از بسیار «انگلیسی‌مانند» تا بسیار «ناشنوازبان‌مانند». به‌سبب جایگاهِ پل‌گونهٔ نشانهٔ تماسی میان دو زبان متمایز، هر فرد بسته به دانشش از انگلیسی و زبان اشارهٔ ناشنوایان به‌گونه‌ای متفاوت از آن استفاده می‌کند. نشانهٔ تماسی، آغازسازی‌ها و نشانگرهای دستوریِ دیگر گونه‌های MCE را کنار می‌گذارد، اما ترتیب واژگانیِ پایهٔ انگلیسی را حفظ می‌کند. در آمریکا، ویژگی‌های ASL که غالباً در نشانهٔ تماسی دیده می‌شوند شامل فهرست‌کردنِ اقلامِ گروه‌بندی‌شده و تکرار برخی ضمایر و افعال است. گفتارِ پشتیبانی‌شده با نشانه، یا ارتباط هم‌زمان گفتارِ پشتیبانی‌شده با نشانه (SSS) شامل ادای هم‌زمان زبان گفتاری انگلیسی همراه با نشانه‌گذاری دستی (MCE) است. در این روش، واژگان، نحو و کاربردشناسی زبان انگلیسی به‌کار می‌رود و نشانه‌های MCE نقش پشتیبانِ درک گفتار را ایفا می‌کنند. | ## بخش 3: انگلیسی رمزگذاری‌شده دستی | نشانه‌ها معمولاً از زبان اشارهٔ محلی ناشنوایان و/یا نشانه‌های مصنوعی ساخته‌شده توسط مربیان ناشنوایان گرفته می‌شوند. گفتارِ اشاره‌دار گفتارِ اشاره‌دار معمولاً به‌عنوان شکلی از MCE طبقه‌بندی نمی‌شود؛ بخشی به این دلیل که برای انتقال انگلیسی از نشانه‌های وام‌گرفته یا ابداعی استفاده نمی‌کند. بلکه از «کیوم‌ها» بهره می‌گیرد (هشت شکلِ دست برای بازنمایی واج‌های همخوان و چهار جایگاه پیرامون چهره برای بازنمایی واج‌های واکه، همراه با حرکات دهان) تا عناصر شنیداریِ زبانِ مورد اشاره را به‌صورت دیداری بازنمایی کند. او فهرستی از واژه‌های پایهٔ انگلیسی پیشنهاد کرد که برای کمتر از نیمی از آن‌ها نشانه‌های ASL را شناسایی کرده بود؛ همچنین شماری از واژه‌های انگلیسیِ نزدیک‌به‌هم که ASL آن‌ها را با تفاوت‌های «جزئی» در تکیه و حرکت بازنمایی می‌کرد. در مقابل، برخی واژه‌های انگلیسی می‌توانند با چندین نشانهٔ متفاوتِ ASL بیان شوند. افزون بر این، ASL برخلاف انگلیسی زبانی بی‌کوپولا است و نشانهٔ واژگانیِ متناظری برای کوپولاهای انگلیسی مانند «is» و «are» ندارد. در SEE-1 همهٔ واژه‌های مرکب به‌صورت نشانه‌های جداگانه ساخته می‌شوند—برای نمونه، به‌جای استفاده از نشانهٔ ASL برای ، نشانه‌های و به‌ترتیب اجرا می‌شوند. نیلسن و همکاران استدلال می‌کنند SEE-1/MSS بازنماییِ ضعیفی از انگلیسی است، زیرا در حالتِ استنادی تنها ۱۴ تکواژِ پی‌بسته دارد. همچنین این سامانه از دههٔ ۱۹۹۰ به‌طور گسترده مطالعه نشده و بنا بر مقاله‌ای در سال ۲۰۱۶، تنها در شهر آماریلوِ تگزاس مورد استفاده بوده است. هرجا که انگلیسی از نظر واژگانی با ASL تفاوت دارد—برای نمونه، مفاهیمی که در انگلیسی چند واژهٔ تقریباً هم‌معنا دارند اما در ASL تنها یک یا دو نشانهٔ متناظر دارند—معمولاً شکلِ دست نشانهٔ ASL تغییر داده می‌شود تا حرفِ آغازینِ واژهٔ انگلیسیِ مدنظر را بازتاب دهد. در مقابل، تنوعِ واژگانیِ ASL (مواردی که چند نشانهٔ ASL همگی به یک واژهٔ انگلیسی ترجمه می‌شوند) در SEE تمایزگذاری نمی‌شود. برای مثال، در ASL سه نشانهٔ متمایز برای معانی مختلفِ «right» وجود دارد («درست»، «مقابلِ چپ»، «حق/استحقاق»)، اما SEE از یک نشانهٔ واحد استفاده می‌کند. آغازسازی‌ها و نشانگرهای دستوری در SEE-2 نیز به‌کار می‌روند، اما واژه‌های مرکبی که نشانهٔ معادلِ ASL دارند، همان نشانهٔ ASL را حفظ می‌کنند؛ مانند . این گونه که گاه با نام سیگلیش (Siglish) نیز شناخته می‌شود، از نشانه‌های زبان اشارهٔ آمریکایی با ترتیب واژگانیِ زبان انگلیسی استفاده می‌کند، اما تنها ۱۴ نشانگر دستوری دارد. رایج‌ترین گونهٔ انگلیسی نشانه‌ای در ایالات متحده توسط هری بورنشتاین طراحی شد؛ وی در پروژهٔ انگلیسی نشانه‌ایِ دانشگاه گالودت برای توسعهٔ کتاب‌های کودکان همراه با نشانه‌های مصور و متن انگلیسی فعالیت می‌کرد. در حالی که بیشتر گونه‌های زبان اشارهٔ آمریکایی و انگلیسی رمزگذاری‌شدهٔ دستی با گلاس‌های میان‌سطری انگلیسی رونویسی می‌شوند، LOVE با سامانهٔ نمادگذاری‌ای نوشته می‌شود که توسط ویلیام ستوکو برای توصیف ویژگی‌های زبانیِ این نظام توسعه یافته بود. روش روچستر شاید نزدیک‌ترین گونهٔ MCE به انگلیسی نوشتاری، روش روچستر باشد که شامل انگشت‌هجیِ تمامی واژه‌هاست. استفاده از روش روچستر تا حدود دههٔ ۱۹۷۰ ادامه داشت و هنوز بزرگسالان ناشنوایی در منطقهٔ روچستر هستند که با این روش آموزش دیده‌اند. این روش به‌دلیل زمان‌بر و فرساینده‌بودنِ هجیِ دستیِ همهٔ واژه‌ها از رواج افتاده است؛ با این حال، در برخی بافت‌های ناشنوا–نابینا (نگاه کنید به tactile signing) همچنان کاربرد دارد. سامانهٔ نشانه‌ای پاژه–گورمن سامانهٔ نشانه‌ای پجت–گورمن که با نام Paget Gorman signed speech (PGSS) یا زبان اشارهٔ نظام‌مندِ پاژه–گورمن نیز شناخته می‌شود، در دههٔ ۱۹۳۰ در بریتانیا توسط سر ریچارد پاژه بنیان نهاده شد و سپس توسط لیدی گریس پاژه و پاژه–گورمن برای استفاده با کودکانی دارای دشواری‌های گفتاری یا ارتباطی—مانند کودکان ناشنوا—گسترش یافت. این سامانهٔ نشانه‌ایِ دستوری الگوهای عادیِ انگلیسی را بازتاب می‌دهد و از ۳۷ نشانهٔ پایه و ۲۱ وضعیتِ استانداردِ دست تشکیل شده است که می‌توان آن‌ها را برای بازنماییِ دامنهٔ بزرگی از واژگان انگلیسی—از جمله پایانه‌های واژگانی و زمان‌های فعلی—ترکیب کرد. | ## جمع‌بندی | یک نشانهٔ دیداریِ برگرفته از زبان اشارهٔ ناشنوایان ممکن است برای بازنماییِ هم‌نام‌های واژهٔ انگلیسی تعمیم یابد—برای نمونه، نشانهٔ Auslan برای «fly» (حشره) ممکن است برای فعل «to fly» نیز به‌کار رود.