موضوع مقاله: قحطی بزرگ ۱۳۱۷–۱۳۱۵ (میلادی) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # قحطی بزرگ ۱۳۱۷–۱۳۱۵ (میلادی) | مقدمه: مرگ نشسته سوار بر مانتیکور که دم بلند به پایان می‌رسد در یک توپ از شعله (جهنم) قحطی به دهان گرسنه اش اشاره می‌کند. | ## بخش 1: قحطی بزرگ ۱۳۱۷–۱۳۱۵ (میلادی) | قحطی بزرگ ۱۳۱۵–۱۳۱۷ (گاهی به تاریخ ۱۳۱۵–۱۳۲۲) اولین مورد از یک سری بحران‌های بزرگ بود که در اوایل قرن چهاردهم اروپا را در نوردید. این قحطی باعث مرگ و میر بسیاری در طول چندین سال شد و پایانی آشکار برای دوره رشد و شکوفایی از قرن ۱۱ تا ۱۳ بود. کمبود محصول از سال ۱۳۱۶ تا تابستان سال ۱۳۱۷ ادامه داشت و اروپا تا سال ۱۳۲۲ به‌طور کامل بهبود پیدا نکرد. این دوره با سطوح شدید جنایت، بیماری، مرگ دسته جمعی، و حتی آدم‌خواری و کودک کشی مشخص شد. این بحران پیامدهایی برای کلیسا، دولت، جامعه اروپایی و مصیبت‌های آینده در قرن چهاردهم داشت. به عنوان مثال، قحطی‌های محلی در پادشاهی فرانسه در طول قرن چهاردهم در سال‌های ۱۳۰۴، ۱۳۰۵، ۱۳۱۰، ۱۳۱۵–۱۳۱۷ (قحطی بزرگ)، ۱۳۳۰–۱۳۳۴، ۱۳۴۹–۱۳۵۱، ۱۳۵۸–۱۳۶۰، ۱۳۷۱–۱۳۷۱ رخ داد. در پادشاهی انگلستان، مرفه‌ترین پادشاهی که تحت تأثیر قحطی بزرگ قرار گرفت، قحطی‌های دیگری در سال‌های ۱۳۲۱، ۱۳۵۱ و ۱۳۶۹ رخ داد. بیشتر مردم اغلب غذای کافی نداشتند و زندگی یک مبارزه نسبتاً کوتاه و بی رحمانه برای زنده ماندن تا پیری بود. با توجه به سوابق رسمی در مورد خانواده سلطنتی انگلیس، نمونه ای از بهترین افراد جامعه، که برای آنها سوابق نگهداری می‌شد، میانگین امید به زندگی در بدو تولد در سال ۱۲۷۶ ۳۵٫۲۸ سال بود. بین سالهای ۱۳۰۱ تا ۱۳۲۵، در زمان قحطی بزرگ، ۲۹٫۸۴ سال بود، در حالی که بین سالهای ۱۳۴۸ و ۱۳۷۵ در زمان طاعون، تنها ۱۷٫۳۳ سال بود. | ## بخش 2: قحطی بزرگ ۱۳۱۷–۱۳۱۵ (میلادی) | تغییر الگوهای آب و هوا، ناکارآمدی دولت‌های قرون وسطی در مقابله با بحران‌ها، و سطح جمعیت در بالاترین سطح تاریخی، آن را به زمانی با حاشیه کمی برای خطا در تولید مواد غذایی تبدیل کرد. کاه و یونجه برای حیوانات قابل درمان نبود، بنابراین علوفه ای برای دام‌ها وجود نداشت. در انگلستان، مناطق پست در یورکشایر و ناتینگهام زیر آب رفت، در حالی که حوضچه‌های خورش در رودخانه فوس در یورکشایر توسط سیل از بین رفتند. نمک، تنها راه درمان و نگهداری گوشت، به سختی به دست می‌آمد زیرا آب نمک نمی‌توانست به‌طور مؤثر در هوای مرطوب تبخیر شود. در لورن، قیمت گندم ۳۲۰ درصد افزایش یافت و نان را برای دهقانان غیرقابل دسترس کرد. انبارهای غلات برای مواقع اضطراری طولانی مدت محدود به خانواده سلطنتی، اربابان، اشراف، تجار ثروتمند و کلیسا بود. به دلیل فشارهای عمومی افزایش یافته جمعیت، حتی برداشت‌های کمتر از حد متوسط باعث شد که برخی از مردم گرسنه بمانند. مردم شروع به برداشت ریشه‌های خوراکی وحشی، علف‌ها، آجیل و پوست درختان در جنگل‌ها کردند. اما تا آن زمان، مردم در اثر بیماری‌هایی مانند ذات الریه، برونشیت و سل ضعیف شده بودند و مقدار زیادی از دانه‌های آن خورده شده بود، به طوری که تا سال ۱۳۲۵ بود که عرضه مواد غذایی به سطح نسبتاً عادی بازگشت و افزایش جمعیت شروع شد. مورخان دربارهٔ این تلفات بحث می‌کنند، اما تخمین زده می‌شود که ۱۰ تا ۲۵ درصد از جمعیت بسیاری از شهرها و شهرستان‌ها مرده‌اند. | ## بخش 3: قحطی بزرگ ۱۳۱۷–۱۳۱۵ (میلادی) | اگرچه مرگ سیاه (۱۳۴۷–۱۳۵۱) باعث مرگ افراد بیشتری می‌شد، اغلب در عرض چند ماه منطقه‌ای را درنوردید، در حالی که قحطی بزرگ‌سال‌ها ادامه داشت و رنج مردم را طولانی‌تر کرد. جغرافیا قحطی بزرگ به شمال اروپا، از جمله جزایر بریتانیا، شمال فرانسه، کشورهای پایین، اسکاندیناوی، آلمان و غرب لهستان محدود شد. همچنین برخی از کشورهای بالتیک را تحت تأثیر قرار داد، به جز شرق دور بالتیک، که فقط به‌طور غیر مستقیم تحت تأثیر قرار گرفت. عواقب قحطی بزرگ به دلیل تعداد افرادی که جان باختند، منطقه جغرافیایی وسیعی که تحت تأثیر قرار گرفت، طول آن و پیامدهای ماندگار آن قابل توجه است. فرهنگی قحطی منجر به افزایش شدید جرم و جنایت شد، حتی در میان کسانی که معمولاً تمایلی به فعالیت‌های مجرمانه نداشتند، زیرا مردم برای تغذیه خود یا خانواده خود به هر وسیله ای متوسل می‌شدند. این را می‌توان در تمام اقشار جامعه مشاهده کرد، شاید برجسته‌ترین آن در نحوه انجام جنگ در قرن چهاردهم در طول جنگ صد ساله، زمانی که جوانمردی پایان یافت، برخلاف قرن‌های دوازدهم و سیزدهم که احتمال مرگ اشراف بیشتر بود. قحطی همچنین اعتماد به دولت‌های قرون وسطی را به دلیل شکست آنها در مقابله با بحران‌های ناشی از آن تضعیف کرد. جمعیت قحطی بزرگ پایانی آشکار برای دوره بی‌سابقه ای از رشد جمعیت بود که در حدود سال ۱۰۵۰ شروع شده بود. اگرچه برخی معتقدند رشد برای چند دهه کاهش یافته بود، بدون شک قحطی پایان آشکار رشد بالای جمعیت بود. | ## جمع‌بندی | قحطی بزرگ بعداً پیامدهایی برای رویدادهای آینده در قرن چهاردهم خواهد داشت، مانند مرگ سیاه، زمانی که جمعیتی که از قبل ضعیف شده بودند دوباره مورد حمله قرار گرفتند.