aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: ابتکار باکو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ابتکار باکو | مقدمه: این یک گفتگوی سیاسی در مورد همکاری در زمینه انرژی و حمل و نقل بین اتحادیه اروپا، ترکیه و جمهوری‌های شوروی سابق است که به عنوان بخشی از برنامه‌های انرژی INOGATE و حمل و نقل TRACECA انجام می‌شود. | ## بخش 1: ابتکار باکو | تاریخچه ابتکار باکو از «سیاست همسایگی اروپا» که در سال ۲۰۰۴ آغاز شد، منشأ گرفته است. در تاریخ ۱۳ نوامبر ۲۰۰۴، نخستین کنفرانس وزارتی همکاری‌های انرژی میان اتحادیه اروپا و کشورهای ساحلی دریای سیاه، دریای خزر و همسایگان آن‌ها در شهر باکو برگزار شد. هم‌زمان، یک کنفرانس وزارتی در حوزه حمل‌ونقل نیز برگزار شد که در ۱۴ نوامبر با بیانیه‌ای رسمی در حمایت از چارچوب برنامه حمل‌ونقل اتحادیه اروپا (TRACECA) به پایان رسید. برخی نویسندگان این هدف را به‌عنوان تأمین مالی و سرمایه‌گذاری اتحادیه اروپا برای توسعه زیرساخت‌ها در ازای تضمین تأمین انرژی به بازارهای اروپایی توصیف می‌کنند. | ## بخش 2: ابتکار باکو | اهداف این ابتکار شامل هماهنگ‌سازی استانداردهای حقوقی و فنی به‌منظور ایجاد یک بازار انرژی یکپارچه و کارآمد مطابق با چارچوب‌های حقوقی و مقرراتی اتحادیه اروپا و بین‌المللی؛ افزایش ایمنی و امنیت تأمین انرژی از طریق گسترش و نوسازی زیرساخت‌های موجود؛ جایگزینی زیرساخت‌های قدیمی و ناکارآمد تولید برق با زیرساخت‌های تولید برق دوستدار محیط زیست؛ توسعه زیرساخت‌های جدید و پیاده‌سازی یک سیستم مدرن پایش عملکرد آن‌ها؛ بهبود مدیریت عرضه و تقاضای انرژی از طریق ادغام سیستم‌های انرژی کارآمد و پایدار؛ و ترویج تأمین مالی پروژه‌های انرژی با منافع مشترک که از نظر تجاری و زیست‌محیطی قابل توجیه هستند، می‌شود. این نقشه راه اولویت‌های زیر را مشخص می‌کند: ارتقای امنیت انرژی از طریق رسیدگی به تقاضا، عرضه و عبور انرژی؛ حمایت از توسعه پایدار انرژی؛ جذب سرمایه‌گذاری؛ همگرایی بازارهای انرژی بر اساس اصول بازار داخلی انرژی اتحادیه اروپا. این فعالیت‌ها از طریق بانک اروپایی بازسازی و توسعه و بانک سرمایه‌گذاری اروپا تأمین مالی شدند. حمل و نقل بر اساس گزارش اداره حمل‌ونقل اتحادیه اروپا، «ابتکار باکو با هدف ایجاد انگیزه برای همکاری‌های ترنس-اروپایی در حوزه حمل‌ونقل انجام می‌شود، بر اساس منافع مشترک برای یکپارچه‌سازی تدریجی شبکه‌ها و بازارهای حمل‌ونقل کشورها مطابق با چارچوب‌های حقوقی و مقرراتی اتحادیه اروپا و بین‌المللی. | ## بخش 3: ابتکار باکو | به جز بلغارستان، رومانی و ترکیه، سایر اعضا جمهوری‌های پیشین اتحاد جماهیر شوروی هستند. ساختار اتحادیه اروپا پیشرفت ابتکار باکو را از طریق کمیسیون اروپا پیگیری می‌کند (اداره کل حمل‌ونقل و انرژی؛ اداره کل روابط خارجی و دفتر همکاری EuropeAid). دبیرخانه فنی INOGATE که در کیف مستقر است و دارای دفتر منطقه‌ای در تفلیس برای پوشش قفقاز است، جنبه‌های انرژی را از طرف کمیسیون هماهنگ می‌کند و دبیرخانه TRACECA که در باکو قرار دارد و دفتر منطقه‌ای آن در اودسا است، همین نقش را برای جنبه‌های حمل‌ونقل ایفا می‌کند. | ## جمع‌بندی | منتقدان فرانک اومباخ از مرکز استراتژی‌های امنیتی اروپا، ابتکار باکو و سایر سیاست‌ها نسبت به منطقه خزر را به دلیل تمرکز بیش از حد بر همکاری‌های فنی و غفلت از ایجاد همکاری‌های استراتژیک بلندمدت مورد انتقاد قرار داده است.
موضوع مقاله: ارنست ام. اسکینر | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ارنست ام. اسکینر | مقدمه: ارنست مارتین اسکینر (؛ ۱۵ ژانویه ۱۸۶۶ – ۲۶ یا ۲۷ نوامبر ۱۹۶۰) سازنده ارگ بادی آمریکایی بود که نوآوری‌های او در سیستم‌های کلیدزنی بادی-الکتریکی به‌طور قابل توجهی بر فناوری ساخت ارگ در اوایل قرن بیستم تأثیر گذاشت. | ## بخش 1: ارنست ام. اسکینر | زندگی و حرفه اسکینر در کلاریون، پنسیلوانیا، در خانواده‌ای از خوانندگان دوره‌گرد کنسرت به نام واشینگتن و آلیس اسکینر متولد شد. پدرش یک شرکت موسیقی در تانتون، ماساچوست تأسیس کرد و در یک گروه چهارنفره در کلیسای یونیتارین تانتون می‌خواند. در همین کلیسا بود که اسکینر با اولین ارگ خود آشنا شد و برای نخستین بار در جریان اجرای آهنگ‌های گیلبرت و سالیوان موسیقی زنده را تجربه کرد، او به‌عنوان پمپ‌زن بادخانه در کلیسای باپتیست تونتون با دستمزدی پانزده سنت در ساعت مشغول به کار شد، جایی که نخستین تجربه‌های خود را در تعمیر و ساخت ارگ کسب کرد. وقتی نوجوان بود، خانواده به وست سامرویل، ماساچوست نقل مکان کردند و او به مدت شش ماه به دبیرستان رفت. در خودزندگی‌نامه‌اش بیان کرده که ترک مدرسه به دلیل ناتوانی در فهم زبان لاتین بوده است. | ## بخش 2: ارنست ام. اسکینر | اسکینر» می‌نویسد که ثروت خانواده کاهش یافته و اسکینر مجبور بود به حمایت از خانواده کمک کند. پس از چهار سال اخراج شد و این امر باعث شد که در کارگاه یک سازنده ارگ برجسته در بوستون به نام جرج هاچینگز مشغول به کار شود، همراه با سرکارگر رایدر، هوراس ماردن، و صداپرداز ویلیام اچ. ارگ هاچینگز در سال ۱۸۹۷ در کلیسای باسیلکا و زیارتگاه بانوی کمک جاودان در بوستون توجه ملی را به خود جلب کرد، اگرچه هاچینگز موفقیت آن را به اسکینر نسبت نداد. اسکینر اولین سفر از دو سفر عمومی خود به انگلستان را در سال ۱۸۹۸ انجام داد و اقیانوس اطلس را با یک کشتی باری عبور کرد. در آنجا با آثار هنری ویلیس، سازنده لندن که رییدهای گروهی با فشار بالا و صدای «توبا» او معیار بسیاری از ارگ‌های قرن بیستم شد، آشنا شد. | ## بخش 3: ارنست ام. اسکینر | اسکینر به ارگ بزرگ سالن سنت جورج در لیورپول دسترسی یافت و به‌طور خصوصی با ویلیس ملاقات کرد که او را در روش‌ها و تکنیک‌های صداپردازی که هنوز در ایالات متحده شناخته نشده بود، آموزش داد. سپس اسکینر به فرانسه سفر کرد و با لویی ویرن، ارگ‌نواز نابینای کلیسای نوتردام پاریس ملاقات کرد. پس از بازگشت به بوستون، اسکینر اولین توقف پدالی ترومبون خود را، برگرفته از کار ویلیس، برای ارگ هاچینگز ۱۹۰۰ در سالن موسیقی بوستون ساخت. نخستین نمونه مستند از محفظه هوای پیتمن، که توسط اسکینر توسعه یافته بود، در ارگ هاچینگز-ووتی ۱۸۹۹ نصب‌شده در کلیسای بازسازی‌شده هلندی فلت‌بوش در بروکلین، نیویورک دیده شد. | ## جمع‌بندی | در سال ۱۹۰۲، او با یکی دیگر از کارکنان سابق هاچینگز-ووتی شراکت کرد و شرکت اسکینر و کول را تشکیل داد.
موضوع مقاله: بین‌تپه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # بین‌تپه | مقدمه: بین‌تپه (؛ به معنی هزار تپه) یک سایت باستان‌شناسی در ساحل جنوبی دریاچه مرمره در استان مانیسا در کشور ترکیه است. | ## بخش 1: بین‌تپه | این محل شامل بیش از ۱۰۰ گورپشته یا تل است که زمانی یک گورستان اختصاصی برای نخبگان لیدیایی در نزدیکی شهر ساردیس بود. در سال ۲۰۲۵، بین تپه در کنار شهر باستانی سارد، توسط یونسکو به عنوان یکی از آثار میراث جهانی در ترکیه فهرست شد. این گورها متعلق به طبقهٔ نخبگان جامعهٔ سارد در دوره‌های لیدی و هخامنشیان بوده است. ارتفاع و نزدیکی آن به یک مسیر مهم سفر، گورپشته‌ها را برای مسافران باستانی آشکار می‌کرد، همچنان که برای بازدید کنندگان امروزی قابل مشاهده هستند. | ## بخش 2: بین‌تپه | نزدیکی این مکان به تپه‌های قدیمی‌تر عصر برنز نشان می‌دهد که ممکن است برای ارائه یک پیوند نمادین به گذشته انتخاب شده باشد. این دفن‌ها به صورت گروهی سازماندهی شده بودند که احتمالاً مربوط به خانواده‌ها یا ملاکین بود. در حالی که پیش‌تر حداقل ۱۴۹ گورپشته در محل وجود داشت، اکنون تنها حدود ۱۱۵ گور وجود دارد و الباقی توسط کشاورزان مسطح شده‌اند. گورپشته‌ها شامل اتاق‌های دفن سنگی هستند که توسط تپه‌های بزرگ خاکی پوشیده شده‌اند. | ## بخش 3: بین‌تپه | اتاق‌های دفن یا از دال‌ها ساخته شده‌اند یا به سنگ بستر بریده می‌شدند و به‌طور کلی در خارج از مرکز قرار داشتند تا سارقان قبر را بازدارند. به نظر می‌رسد اولین بار از تپه گورپشته‌ها در حدود ۶۰۰ سال قبل از میلاد، برای دفن سلطنتی فریگی‌ها در شهر گردیوم پایتخت فریگیه استفاده شده است. این سبک پس از سقوط امپراتوری لیدی، در سال ۵۴۶ قبل از میلاد، همچنان قابل استفاده باقی ماند و بسیاری از نمونه‌های قابل توجه در بین‌تپه در دوره بعدی توسط پارس‌ها (هخامنشیان) ساخته شده است. | ## جمع‌بندی | در طول دوره استفاده خود در سارد، آنها با سبک‌های دیگر از جمله گوردخمه و گور صندوقی هم‌زمان استفاده می‌شدند.
موضوع مقاله: خطوط لوله در جمهوری آذربایجان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # خطوط لوله در جمهوری آذربایجان | مقدمه: جمهوری آذربایجان یکی از زادگاه‌های صنعت نفت است و تاریخ آن با ثروت نفت پیوند خورده است، به طوری که خطوط لوله از اواخر قرن نوزدهم مورد استفاده قرار می‌گرفتند. | ## بخش 1: خطوط لوله در جمهوری آذربایجان | از قرن نوزدهم، خطوط لوله برای انتقال نفت خام از میدان‌ها نفتی به پالایشگاه‌ها ساخته شد. اولین خط لوله در سال ۱۸۷۸ توسط پالایشگاه نفت باکو ساخته شد و به معادن بالاخانی متصل شد. بهره‌برداری از میدان‌های نفت و گاز در آبشرون و دریای خزر مستلزم ساخت خطوط لوله جدید به باکو بود. این خطوط لوله اصلی نفت عبارتند از: علی‌بیراملی-باکو، نفتداشلاری-باکو و سیاه‌زن-باکو. گاز طبیعی از طریق خطوط لوله قاراداغ-آغستافا، قاراداغ-باکو، سیاه‌زن-باکو، نفتداشلاری-باکو و زیره-باکو منتقل می‌شود. گزینه‌های اصلی مسیر برای خطوط لوله صادراتی (به اروپا) عبارتند از: خط لوله باکو-باتومی (۱۸۹۷–۱۹۰۷) باکو-گروزنی-نووروسیسک ( مسیر شمالی) باکو-تفلیس-سوپسا (مسیر غربی) باکو-تفلیس-جیحان (خط لوله اصلی نفت به نام حیدر علی اف نامگذاری شده است) خط لوله گاز باکو – تفلیس – ارزروم (معروف به خط لوله گاز ترانس خزر) باکو – گروزنی – تیخورتسک – نووروسیسک توافق‌نامه مسیر شمالی در ماه فوریه امضا شد. این خط لوله، نفت آذربایجان را به فدراسیون روسیه و به بندر نووروسیسک در دریای سیاه منتقل می‌کند. | ## بخش 2: خطوط لوله در جمهوری آذربایجان | روسیه در این توافق‌نامه پذیرفت که مالکیت نفت همچنان در اختیار تولیدکننده باشد، که بخشی از استراتژی جدید نفتی آذربایجان است. قرار بود روزانه ۲٫۵ هزار تن نفت خام از طریق خط لوله دوبندی- بویوکشور-سیازان-شیروانوفکا منتقل شود. باکو-تفلیس-سوپسا خط لوله دوم مسیر غربی باکو-تیبلیس-سوپسا است که از طریق توافق بین رئیس‌جمهورهای آذربایجان و گرجستان در ۸ مارس ۱۹۹۶ انجام شد. این نفت اولیه آذربایجان را از حقل‌های آذربایج-شیراگ-گوناشلی از طریق باکو حمل و نقل می‌کند. این خط در ۱۷ آوریل ۱۹۹۹ به کار درآمد و ۱۵ میلیون تن نفت در سال به کشورهای غربی صادر می‌شود. خط لوله گاز باکو – تفلیس – ارزروم یک قرارداد تجاری در مورد فروش گاز طبیعی از ترکمنستان به ترکیه امضا شد که از طریق خط لوله از طریق آذربایجان و گرجستان به بندر ارزروم ترکیه منتقل می‌شود و از آنجا به اروپا فروخته خواهد شد. خط لوله گاز ترانس آناتولی خط لوله گاز ترانس آناتولی (TANAP) قرار است گاز طبیعی را از طریق ترکیه منتقل کند و ظرفیت خط لوله قفقاز جنوبی را افزایش دهد. | ## بخش 3: خطوط لوله در جمهوری آذربایجان | این خط لوله قرار است از آذربایجان شروع شود و به چندین خط لوله در اتحادیه اروپا متصل شود. ظرفیت برنامه‌ریزی‌شده این خط لوله ۱۶ میلیارد متر مکعب در سال ۲۰۲۰، ۲۳ میلیارد متر مکعب در سال ۲۰۲۳ و ۳۱ میلیارد متر مکعب در سال ۲۰۲۶ است. در دوره اول، قرار است به نسبت ۱۰ به ۶ به اروپا و ترکیه فروخته شود و بخش اروپایی از طریق ترکیه به بلغارستان یا یونان منتقل شود. خط لوله گاز ترانس آدریاتیک پروژه خط لوله ترانس آدریاتیک (TAP) که کاملاً خارج از آذربایجان است، خط لوله گاز ترانس آناتولی را به خطوط لوله اروپایی متصل می‌کند. این خط لوله برنامه‌ریزی شده در مرز یونان و ترکیه به خط لوله گاز ترانس آناتولی متصل می‌شود و با عبور از یونان، آلبانی و عبور از دریای آدریاتیک به ایتالیا می‌رسد. | ## جمع‌بندی | پروژه خط لوله ترانس آدریاتیک به عنوان مستقیم‌ترین راه برای صادرات گاز طبیعی از آذربایجان به بازارهای اروپایی انتخاب شد.
موضوع مقاله: انرژی‌های تجدیدپذیر در جمهوری آذربایجان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # انرژی‌های تجدیدپذیر در جمهوری آذربایجان | مقدمه: گاز و نفت دو سوم تولید ناخالص داخلی آذربایجان را تشکیل می‌دهند و این کشور را به یکی از ده اقتصاد برتر وابسته به سوخت‌های فسیلی در جهان تبدیل می‌کند. | ## بخش 1: انرژی‌های تجدیدپذیر در جمهوری آذربایجان | دولت آذربایجان قصد دارد تا سال ۲۰۳۰ سهم انرژی‌های تجدیدپذیر در کل تولید برق را به ۳۰ درصد افزایش دهد. مالیات بر ارزش افزوده و عوارض گمرکی برای واردات ماشین‌آلات، تجهیزات تکنولوژیکی و دستگاه‌ها توسط تولیدکنندگان انرژی تجدیدپذیر بر اساس مشارکت عمومی-خصوصی یا قراردادهای خرید تضمینی برق تا سقف ۳۰ سال، برای تولید انرژی تجدیدپذیر که کمتر از ظرفیت تعیین‌شده توسط هیئت وزیران نباشد؛ مالیات بر دارایی برای املاکی که برای اهداف تولید انرژی تجدیدپذیر بر اساس مشارکت عمومی-خصوصی یا قراردادهای خرید برق تا ۳۰ سال استفاده می‌شوند، از مالیات بر درآمد (مالیات بر درآمد شخصی و مالیات بر درآمد شرکت‌ها) معاف هستند. مالیات بر زمین برای زمین‌های مورد استفاده توسط پروژه‌های تولید انرژی تجدیدپذیر مبتنی بر مشارکت عمومی-خصوصی یا قراردادهای خرید برق تا ۳۰ سال از مالیات بر درآمد (مالیات بر درآمد شخصی و مالیات بر درآمد شرکت‌ها) معاف است. | ## بخش 2: انرژی‌های تجدیدپذیر در جمهوری آذربایجان | این نیروگاه‌ها در مجموع ۱٫۴۸ میلیارد کیلووات ساعت (کیلووات ساعت) انرژی در سال ۲۰۱۸ تولید کردند که تقریباً ۹٪ از کل تولید ۱۷٫۲ میلیارد کیلووات ساعت را تشکیل می‌دهد. خورشیدی نیروگاه‌های خورشیدی ۲۰ مگاوات و بالاتر شامل موارد زیر هستند: نیروگاه خورشیدی قره داغ – ۲۳۰ مگاوات نیروگاه خورشیدی نخجوان – ۲۰ مگاوات آسیاب‌های بادی آذربایجان یکی از کشورهایی است که به دلیل موقعیت جغرافیایی‌اش، آسیاب‌های بادی می‌توانند کاملاً مناسب باشند. به‌طور خاص، شبه جزیره آبشرون، خط ساحلی دریای خزر و جزایر شمال غربی دریای خزر، منطقه گنجه - داشکسان در غرب آذربایجان و منطقه شرور-جلفا در جمهوری خودمختار نخجوان، مناطق مساعدی هستند. | ## بخش 3: انرژی‌های تجدیدپذیر در جمهوری آذربایجان | در سال ۱۹۹۹، شرکت تومن ژاپن به همراه مؤسسه تحقیقات علمی مهندسی برق و انرژی آذربایجان، دو برج با ارتفاع ۳۰ و ۴۰ متر را در آبشرون نصب کردند. درصد تولید برق نیروگاه‌های برق آبی در حال حاضر ۱۷٫۸ درصد از کل سیستم انرژی جمهوری است. هیچ ارتباطی بین سیستم انرژی جمهوری خودمختار نخجوان و سیستم انرژی اصلی جمهوری وجود نداشت، به همین دلیل است که نیروگاه‌های برق آبی متوسط، کوچک و میکرو باید در جمهوری خودمختار نخجوان راه‌اندازی شوند. | ## جمع‌بندی | طبق محاسبات تخمینی، این میزان تولید، همراه با صرفه‌جویی ۲۹۸٫۵ هزار تن مازوت یا ۴۲۹٫۲ میلیون متر مکعب گاز طبیعی، از انتشار ۹۱۹٫۴۰۰ تن یا ۷۶۳٫۹۰۰ تن دی‌اکسید کربن به جو جلوگیری.
موضوع مقاله: آداب، رسوم و سنت‌ها در جمهوری آذربایجان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آداب، رسوم و سنت‌ها در جمهوری آذربایجان | مقدمه: این سنت‌ها سابقه‌ای طولانی دارند، یعنی از زمان شکل‌گیری مردم آذربایجان سرچشمه می‌گیرند. | ## بخش 1: آداب، رسوم و سنت‌ها در جمهوری آذربایجان | سنت‌های متعددی در آذربایجان وجود دارد، برخی از آداب و رسوم و سنت‌ها از منطقه‌ای به منطقه دیگر متفاوت است. مردم آذربایجان معمولاً ترجیح می‌دهند به جای اضافه کردن شکر، یک تکه قند را در چای فروکنند، سپس یک تکه گاز بزنند و چای خود را جرعه جرعه بنوشند. سرو چای درست قبل از غذای اصلی با انواع مربا (توت فرنگی، انجیر، زردآلو، شاه توت، گیلاس، گردو)، شیرینی و دسرهای میوه‌ای نمادی از مهمان‌نوازی محسوب می‌شود. بو و طعم چای سماور تازه (سماور یک ظرف فلزی برای جوشاندن آب است) بی‌نظیر است و با سایر بوهای چای قابل مقایسه نیست. یک خانواده چهار نفره آذربایجانی تقریباً ماهانه ۵۰۰ گرم چای و حدود ۶ تا ۸ … کیلوگرم سالانه چای در هر مراسمی در آذربایجان صرف نظر از اینکه مراسم تشییع جنازه باشد یا عروسی، سرو می‌شود. اینکه چای شیرین باشد یا بدون شکر، تصمیم یا حداقل نظر والدین دختران در مورد ازدواج در فرایند خواستگاری را نشان می‌دهد. این چهارشنبه‌ها را چهارشنبه آب، چهارشنبه آتش، چهارشنبه باد، چهارشنبه زمین یا چهارشنبه آخر می‌نامند. | ## بخش 2: آداب، رسوم و سنت‌ها در جمهوری آذربایجان | مردم شروع به تمیز کردن خانه، رنگ‌آمیزی تخم‌مرغ، جوانه زدن سمنو، پختن شیرینی‌های ملی مانند شکربورا، باقلوا، شورگوغال، بادامبورا و انواع غذاهای ملی می‌کنند. تخم‌مرغ رنگ‌آمیزی شده، رنگ قرمز - تابستان، رنگ سبز - بهار، رنگ زرد - پاییز، تخم‌مرغ بی‌رنگ به معنای زمستان است. معانی آنها عبارتند از: دوره قبل از نوروز با کچل تجسم می‌یابد و همچنین برای نشان دادن تجدید طبیعت، کوسه نماد باروری است، در حالی که بهار گیزی نمایانگر منظره‌سازی طبیعت است. پس از تعطیلات، مردم برای تبریک عید به دیدار بزرگسالان و بزرگترها می‌روند و بزرگترها اغلب به کوچکترها هدایایی می‌دهند. بچه‌ها درِ خانه همسایه‌ها یا اقوام را می‌زنند و کلاه یا سبد کوچکی را پشت در می‌گذارند و قایم می‌شوند. باورهای سنتی نوروز باورهای مختلفی برای دختران جوان در مورد فال گرفتن در نوروز وجود دارد. بعد دخترها سعی می‌کنند داستان‌هایی دربارهٔ بخت و اقبالشان تعریف کنند و بر اساس اولین کلمه‌ای که می‌شنوند حدس بزنند که آیا آرزویشان برآورده می‌شود یا نه. | ## بخش 3: آداب، رسوم و سنت‌ها در جمهوری آذربایجان | برعکس، اگر عباراتی مانند «خاموش کن»، «لعنتی کن» و غیره شنیده شود، سرنخ‌هایی در مورد عواقب منفی به دست می‌دهد. برای خوردن کیک شور وقتی زمان خواب است، آنها باید کیک بسیار شوری را که از قبل آماده شده است، بخورند. وقتی به رختخواب می‌روند، ۱۰ دانه سیب زیر بالش می‌گذارند و در خواب شوهر آینده خود را خواهند دید. سنت‌های عروسی دختر دوست دارد یا می‌بیند اگر پسر و دختر از یکدیگر خوششان می‌آمد، اول از همه باید نظر والدین را جویا شوند. طبق سنت، مادر پسر و یکی از اقوام نزدیک به خانه دختر می‌روند تا با والدینش در مورد رابطه بین فرزندانشان صحبت کنند. | ## جمع‌بندی | معمولاً پدر دختر برای اولین بار موافق نیست و می‌گوید: «قز قاپیسی، شاه قاپیسی» (یعنی «درِ خانه دختر، درِ خانه پادشاه است، به همین دلیل باید چندین بار برای موافقت من بیایید») «بعد از اینکه با دختر و همسرم صحبت کردم، تصمیم نهایی را خواهم گرفت».
موضوع مقاله: فرهنگ چای در جمهوری آذربایجان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فرهنگ چای در جمهوری آذربایجان | مقدمه: معمولاً رنگ روشنی دارد و در لیوان‌های کریستالی یا هر لیوان یا فنجان دیگری سرو می‌شود. | ## بخش 1: فرهنگ چای در جمهوری آذربایجان | طبق یک باور رایج، نوشیدن چای با قند کله به جای شکر از دوران قرون وسطی می‌آید، زمانی که حاکمانی که از مسموم شدن می‌ترسیدند، چای خود را با فرو بردن یک تکه قند در نوشیدنی بررسی می‌کردند (اعتقاد بر این بود که سم به قند واکنش نشان می‌دهد)."Chaihana: culture in action" چای سنتی با لیمو، قند، شیرینی و دسرهای میوه‌ای (نه مربا) سرو می‌شود. اگر چای بدون شکر سرو شود، نشانه این است که احتمال توافق در ازدواج بسیار کم است؛ برعکس، اگر چای با شکر سرو شود، به این معنی است که عروسی در راه است. مردان در چایخانه می‌نشینند، تخته نرد بازی می‌کنند، روزنامه می‌خوانند و چای می‌نوشند. از نظر تاریخی، زنان آذری به اماکن عمومی نمی‌رفتند، بنابراین چایخانه مکانی برای مردان بود. | ## بخش 2: فرهنگ چای در جمهوری آذربایجان | اگرچه اولین بوته‌های چای در اوایل سال ۱۹۱۲ به صورت تجاری در آذربایجان کشت شدند، اما کشت چای در دهه ۱۹۳۰ تحت حکومت شوروی ارزش تجاری پیدا کرد. در سال ۱۹۳۴، متخصصانی از مسکو از لنکران بازدید کردند و نمونه‌هایی از خاک آنجا گرفتند. آنها نمونه‌ها را تجزیه و تحلیل کردند و دریافتند که لنکران یکی از حاصلخیزترین مناطق برای کشت چای است. از آن زمان به بعد، لنکران به منطقه اصلی کشت برنج، چای، مرکبات و سبزیجات در آذربایجان تبدیل شد. | ## بخش 3: فرهنگ چای در جمهوری آذربایجان | سنت‌های نوشیدن چای در آذربایجان، مردم چای را در لیوان مخصوصی به نام «آرمودو» (به معنای واقعی کلمه لیوان گلابی شکل) می‌نوشند و این لیوان در فرهنگ آذربایجان با شخصیت میزبان مرتبط است. [ نیازمند منبع ] چای با شیرینی‌های خوشمزه مختلف، مربای میوه و لیموی برش خورده سرو می‌شود. چای سماوری در آذربایجان، مردم آب را در ظروف فلزی گرم شده‌ای که به عنوان سماور شناخته می‌شوند، می‌جوشانند. | ## جمع‌بندی | طوفان آخوندوف ، باستان‌شناس، یک سماور سفالی، احتمالاً تا ۳۶۰۰ سال قدمت، در شکی، شهری واقع در دامنه‌های قفقاز، پیدا کرد.
موضوع مقاله: گادش | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # گادش | مقدمه: از اواخر دهه ۲۰۱۰، این خرده فرهنگ به ندرت در مناطق روستایی خارج از باکو یافت می‌شود. | ## بخش 1: گادش | همچنین، "کاریندش/کرنتش/خرانتش" یک کلمه باشقیری است که در گویش‌های جنوبی این زبان به معنای "خواهر کوچک" می‌باشد. تضاد بین استیلیاگاها، که همزمان با گادش وجود داشتند و قطب مخالف گادش بودند، بیشتر با اعمال فشار گادش بر استیلیاگاها و استفاده از خشونت علیه آنها آشکار می‌شد. گادش، استیلیاگاها را گروهی دور از آرمان‌های ملی و اخلاقی می‌دانست که برخلاف ارزش‌های معنوی عمل می‌کردند و ریشه‌های خود را رها می‌کردند. به‌طور مشابه، در باکو، گادش‌ها همین نگرش را نسبت به هیپی‌ها و راکرهایی که در دهه ۱۹۷۰ وجود داشتند، داشتند. برخی از خیابان‌ها و شهرک‌های واقع در مرکز باکو به ویژه برای نمایندگان محلی خرده فرهنگ‌های غربی خطرناک تلقی می‌شدند. در دوران شوروی، با آنها به عنوان اعضای یک گروه اجتماعی رفتار می‌شد که روزهای خود را در خیابان‌ها می‌گذراندند و سبک زندگی ستیزه‌جویانه و اوباشگرانه‌ای داشتند. علاوه بر این، گادشه‌ها از اصطلاحات و واژه‌های خاص خود استفاده می‌کردند که با استانداردهای زبان ادبی مغایرت داشت. | ## بخش 2: گادش | نام آنها اغلب در اختلافات و درگیری‌های خیابانی و همچنین برخی از جرایم سبک استفاده می‌شد. یکی از ویژگی‌های متمایز گادشه‌ها، ترجیح آنها به گوش دادن به آهنگ‌هایی بود که دنیای زیرزمینی و سنت‌های آن را ستایش می‌کرد، و همچنین ژانرهای شعری-موسیقایی مانند شانسون و میخانه. آنها، به ویژه در دوران شوروی، تحت تأثیر برخی قوانین نانوشته بودند و فکر می‌کردند که تماس با سرویس‌های ویژه و پلیس در هنگام اختلافات اشتباه است. در چنین مواردی، به جای دخالت پلیس در صحنه، ترجیح می‌دادند اختلافات را بین خود حل کنند. گادشه‌ها همچنین پیروی از قوانین دولت را اشتباه می‌دانستند و مقامات دولتی را با نام‌های تحقیرآمیز خطاب می‌کردند. اکثر گادِش‌ها معمولاً کلاه‌های بزرگی به نام «آئرودروم» می‌پوشیدند و اغلب تسبیح به دست داشتند. دلیل این امر این بود که آنها افرادی در نظر گرفته می‌شدند که در هیچ کاری با ارزش اجتماعی شرکت نمی‌کردند و در مقابل روشنفکران و اشراف شوروی چه در جامعه و چه در سطح دولت می‌ایستادند. | ## بخش 3: گادش | روزنامه‌نگار خزر آخوندوف، گادش‌ها را «از نظر روانی بین محیط شهری و محیط ایالتی گیر افتاده» توصیف کرد. هنرمند میر تیمور ممدوف، که اصالتاً اهل باکو است، خاطرنشان کرد که شخصیت «گادش» مردم باکو را تحقیر می‌کند. در فرهنگ عامه زمانی مجسمه‌ای از یک گدش با تسبیح، کلاه و دمپایی لاانگشتی (شاپه‌شاپی) در ایچری شهر قرار داشت، اما این مجسمه بعداً برداشته شد. الدار قلی‌یف، کارگردان فیلم، توانست طرز تفکر گدش‌های باکو و نگرش منفی آنها نسبت به نوآوری‌ها را در فیلم «در یک شهر جنوبی» منعکس کند. «بر اساس فیلمنامه رستم ابراهیم‌بیکوف .» به گفته سعید ریاض، این فیلم نشان می‌دهد که چگونه بقایای گذشته در افکار مردم ریشه می‌دوانند و رسیدن به آزادی معنوی برای یک فرد چقدر دشوار است. شخصیت داوود در «آخرین شب کودکی» و شخصیت بالاداداش در «اولین عشق بالاداداش» با الگوی گادش مطابقت دارند. اثر نویسنده، کمیل افسراوغلو، «سرناد خیابان شوروی» جایگاه مهمی برای خرده فرهنگ گادش دارد. | ## جمع‌بندی | در یکی از کارتون‌های گوندوز آقایف برای رادیو آزادلیق، شخصیتی با استفاده از عبارت «گادش» به تصویر کشیده شده است.
موضوع مقاله: آزادی مذهب در جمهوری آذربایجان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آزادی مذهب در جمهوری آذربایجان | مقدمه: سخنرانی سیاسی توسط مؤسسات مذهبی ممنوع است و روحانیون اجازه ندارند برای مناصب سیاسی نامزد شوند. | ## بخش 1: آزادی مذهب در جمهوری آذربایجان | نمایش وسایل مذهبی، پرچم‌ها و شعارها، به جز در عبادتگاه‌ها، مراکز مذهبی و ادارات، ممنوع است. هیچ آمار قابل اعتمادی در مورد عضویت در گروه‌های مذهبی خاص وجود ندارد؛ با این حال، طبق آمار رسمی تقریباً ۹۶٪ از جمعیت مسلمان هستند. بقیه جمعیت عمدتاً شامل ارتدکس‌های روسی، ارمنی‌های حواری (که تقریباً همه آنها در منطقه جدا شده قره باغ کوهستانی زندگی می‌کنند)، یهودیان و غیرمسلمانان هستند. در میان اکثریت مسلمان، رعایت اصول مذهبی نسبتاً کم است و هویت مسلمانان بیشتر مبتنی بر فرهنگ و قومیت است تا مذهب. طبق گزارش کمیته ایالتی کار با انجمن‌های مذهبی (SCWRA)، جمعیت مسلمانان تقریباً ۶۵ درصد شیعه و ۳۵ درصد سنی است؛ به‌طور سنتی، تفاوت‌ها به‌طور دقیق تعریف نمی‌شوند. | ## بخش 2: آزادی مذهب در جمهوری آذربایجان | در گزارشی در سال ۲۰۱۶، وزارت امور خارجه ایالات متحده این تعداد را برای سال ۲۰۱۱، ۶۵ درصد شیعه و ۳۵ درصد سنی اعلام کرده است. در سال ۲۰۲۰، تحقیقات نشان داد که ۹۶٫۱۵٪ از شهروندان مسلمان، ۲٫۴۳٪ مسیحی، ۱٫۲۴٪ آگنوستیک و ۰٫۰۹٪ یهودی هستند. طبق تخمین کتاب حقایق جهانی سازمان سیا برای سال ۲۰۲۳، مسلمانان حدود ۹۷٫۳٪ از جمعیت آذربایجان را تشکیل می‌دهند. به گفته وزارت امور خارجه ایالات متحده، «هویت آنها، مانند هویت مسلمانان، به همان اندازه که مبتنی بر مذهب است، مبتنی بر فرهنگ و قومیت نیز هست». مسیحیان در مناطق شهری باکو، پایتخت کشور، و سومقاییت، سومین شهر بزرگ آن، متمرکز بودند. | ## بخش 3: آزادی مذهب در جمهوری آذربایجان | از کل جمعیت یهودی تقریباً ۱۵۰۰۰ نفری، اکثریت قریب به اتفاق آنها در باکو زندگی می‌کنند. جوامع بسیار کوچکتری در قوبا، در روستا و شهری به نام شهر سرخ و جاهای دیگر وجود دارند. شیعیان، سنی‌ها، ارتدکس‌های روسی و یهودیان به عنوان گروه‌های مذهبی «سنتی» این کشور در نظر گرفته می‌شوند. گروه‌های کوچکی از لوتری‌ها، کاتولیک‌های رومی، باپتیست‌ها، مولوکان‌ها (باورمندان قدیمی)، ادونتیست‌های روز هفتم و پیروان آیین بهائی بیش از ۱۰۰ سال است که در این کشور حضور دارند. | ## جمع‌بندی | در دهه گذشته، تعدادی از گروه‌های مذهبی که توسط رژیم آذربایجان خارجی یا "غیرسنتی" تلقی می‌شوند، از جمله مسلمانان " وهابیت " و سلفی، مسیحیان پنطیکاستی و انجیلی، شاهدان یهوه، هاره کریشنا و گروه‌های خمینیست تحت حمایت ایران، حضور خود را تثبیت کرده‌اند.