موضوع مقاله: میکرودرایو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # میکرودرایو | مقدمه: انتشار درایوهای مشابه توسط سازندگان دیگر منجر به این شد که آنها اغلب به عنوان «میکرودرایو» نیز شناخته شوند. | ## بخش 1: میکرودرایو | وزن این واحدها حدود ۲۸ گرم و ابعاد آن ۵۰٫۸ میلی‌متر × ۳۶٫۵ میلی‌متر × ۱۰٫۵ میلی‌متر بود و قبل از میکرودرایوها کوچک‌ترین هارد دیسک در جهان بودند. توسعه ایده میکرودرایو توسط محقق IBM تیموتی جی ریلی داده شد که یک هارد دیسک درایو کوچک با ظرفیت ذخیره‌سازی بالا ایجاد کند که برای دستگاه‌های تلفن همراه استفاده شود. در ابتدا تیموتی برای درایو برنامه‌ریزی کرد تا از سیستم‌های میکروالکترومکانیکی برای بخش‌هایی از درایو مانند موتور اسپیندل و محرک سر استفاده کند. توماس به دلیل افزایش ریسک فنی و هزینه‌های استفاده از سیستم‌های میکروالکترومکانیکی، فناوری درایو را به فناوری‌های معمولی مینیاتوری تغییر داد. این نمونه‌های اولیه برای متقاعد کردن تیم‌های برنامه‌ریزی محصول و بازاریابی برای حمایت از پروژه مورد استفاده قرار گرفتند. دو نفر برجسته از تیم توسعه ژاپن میتسوهیکو آئویاگی و کنجی کوروکی بودند که در راه‌اندازی خط تولید مشارکت داشتند. بیل هیلی و جان اوسترهوت در بخش فناوری ذخیره‌سازی در سن خوزه کار می‌کردند و مسئول توسعه تجاری و بازاریابی میکرودرایوها بودند. با اندازهٔ یک سکه بزرگ و وزن کمتر از یک باتری قلمی و ظرفیت بیش از ۲۰۰ فلاپی دیسک تبلیغ می‌شد. در ۲۴ ژوئن ۱۹۹۹ IBM میکرودرایوهای ۱ اینچی ۳۴۰ مگابایتی را در ژاپن به قیمت ۵۸۰۰۰ ین یا ۴۷۵ دلار آمریکا معرفی کرد. برنامه‌ریزی شده بود که به عنوان یک وسیله ذخیره‌سازی برای دوربین‌های دیجیتال و سایر دستگاه‌های دستی و کوچک به بازار عرضه شود. نسل دوم Microdrive توسط IBM در ژوئن ۲۰۰۰ با افزایش ظرفیت ۵۱۲ مگابایت و ۱ گیگابایت معرفی شد که مدل ۵۱۲ مگابایتی آن ۳۹۹ دلار و مدل ۱ گیگابایتی آن ۴۹۹ دلار قیمت داشت. در فوریه ۲۰۰۵ یک مدل با ظرفیت ۶ گیگابایت با قیمت ۲۹۹ دلار دنبال شد و مدل ۴ گیگابایتی به ۱۹۹ دلار کاهش یافت. هیتاچی علاوه بر این، یک هارد دیسک حتی کوچکتر ۱ اینچی با ظرفیت ۸ تا ۱۰ گیگابایت را با نام رمز "Mikey" برای اواخر سال ۲۰۰۵ با وزن ۱۴ گرم و اندازه ۴۰ میلی‌متر × ۳۰ میلی‌متر × ۵ میلی‌متر برنامه‌ریزی کرد. تا سال ۲۰۰۷، فروش و سود میکرودرایو رو به کاهش بود، بنابراین هیتاچی تولید درایوهای هارد دیسک ۱ اینچی را متوقف کرد. فروش درایوهای ۱ اینچی در یک دوره سه‌ماهه در سال ۲۰۰۷ تنها حدود ۳۰۰۰ دستگاه بود، در حالی که ۵۶۰۰۰۰ دستگاه از درایوهای ۱–۱٫۸ اینچی در طول جولای تا سپتامبر ۲۰۰۷ فروخته شد. | ## بخش 2: میکرودرایو | هیتاچی می‌خواست به جای حفظ تمرکز روی کسب و کار کوچک هارد دیسک، به درایوهای دیسک سخت ۲٫۵ و ۳٫۵ اینچی روی آورد. سیگیت همچنین یک محصول مصرفی مستقل مبتنی بر این درایوها را با محصولی به نام هارد دیسک جیبی فروخت. سیگیت درایو کوچک ۶ گیگابایتی خود را در همان روز هیتاچی در فوریه ۲۰۰۵ راه اندازی کرد. وسترن دیجیتال در اوایل سال ۲۰۰۵ وسترن دیجیتال اعلام کرد که با درایوهای خود به بازار مینی هارد دیسک می‌پیوندد. اینها تا نیمه دوم سال ۲۰۰۵ در دسترس خواهند بود و ظرفیت آنها تا ۶ گیگابایت می‌رسد. وسترن دیجیتال یک میکرودرایو USB 2.0 خارجی ۶ گیگابایتی را به عنوان بخشی از نام تجاری پاسپورت جیبی در مارس ۲۰۰۶ راه اندازی کرد. این واحد دارای ۲ مگابایت حافظه پنهان، جستجوی ۱۱ میلی‌ثانیه، چرخش در ۳۶۰۰ دور در دقیقه، و ۶۰ × ۴۵ × ۹ میلی‌متر بود. (شرکت تابعه GS Magic, Inc.) اعلام کرد که هارد دیسک ۱ اینچی را با ظرفیت ۲٫۴ گیگابایت در ابتدای سال ۲۰۰۳ تولید کرده‌است که در ابتدا به عنوان بازار عرضه شده بود. پس از آن هارد ۱ اینچی ۲٫۲ و ۴٫۸ گیگابایتی عرضه شد که در CES بین‌المللی ۲۰۰۴ با هارد دیسک ۰٫۸ اینچی رونمایی شد. قطع شدن تا سال ۲۰۰۶، کارت‌های CompactFlash مبتنی بر فلش از نظر اندازه حداکثر از میکرودرایو پیشی گرفتند و به مرور زمان ارزان‌تر شدند، که این فناوری را منسوخ کرد. از جولای ۲۰۱۲، هیچ سازنده شناخته شده‌ای برای هارددیسک ۱ اینچی فرم فاکتور وجود ندارد. میکرودرایوها چرخه‌های نوشتن بیشتری را امکان‌پذیر می‌کردند و آنها را برای استفاده به عنوان فضای مبادله در برنامه‌های تعبیه شده مناسب می‌کرد. حافظه فلش همیشه نیاز به جابجایی برخی از داده‌های قدیمی در حین نوشتن دارد تا اطمینان حاصل شود که عمر نوشتن متناهی فلش به همان اندازه مصرف می‌شود. یک اشکال در الگوریتم تسطیح سایش باعث از دست رفتن داده‌ها می‌شود اگر کارت در زمان اشتباهی از برق جدا شود. داده‌های روی دیسک‌های چرخشی در جای خود اصلاح می‌شوند و الگوریتم‌های دیسک سخت در آن زمان بسیار پیشرفته‌تر از حافظه‌های ذخیره‌سازی فلش بودند. | ## بخش 3: میکرودرایو | از آنجایی که دستگاه‌های مکانیکی هستند، نسبت به حافظه‌های فلش به شوک فیزیکی و تغییرات دما حساس‌تر هستند، اگرچه در عمل بسیار قوی هستند و سازندگان برای بهبود قابلیت اطمینان چندین ویژگی را به مدل‌های اخیر اضافه کرده‌اند. به عنوان مثال، یک میکرودرایو معمولاً از سقوط ۴ فوتی (۱٫۲ متری) روی یک سطح سخت جان سالم به در نمی‌برد، در حالی که کارت‌های CF می‌توانند از سقوط بسیار بالاتر جان سالم به در ببرند. آنها معمولاً با سرعت ۴ تا ۶ مگابایت در ثانیه کار می‌کنند در حالی که کارت‌های CF سطح بالا می‌توانند با سرعت ۴۵ مگابایت در ثانیه کار کنند. این ممکن است برای عکاسانی که دنباله‌هایی از تصاویر بزرگ را به سرعت پشت سر هم می‌گیرند، مشکلاتی ایجاد کند. همچنین، زمانی که بیکار بوده‌اند به مدتی برای چرخش نیاز دارند (به زیر مراجعه کنید). آنها برای کار در ارتفاعات بالا (بیش از ۱۰۰۰۰ فوت یا ۳۰۰۰ متر) طراحی نشده‌اند، اما می‌توانند با خیال راحت در اکثر هواپیماهای تجاری استفاده شوند زیرا کابین‌ها معمولاً تحت فشار هستند. فقط مدل‌های با ظرفیت بالا تولید می‌شوند، زیرا ساخت میکرودرایوهای با ظرفیت کم سودآور نیست. ظرفیت‌های پایین‌تر هنوز به‌راحتی در eBay در دسترس هستند، اما معمولاً همان قیمت کارت‌های CF با همان اندازه هستند. برخلاف حافظه فلش، میکرودرایوها حتی زمانی که هیچ داده‌ای به آنها منتقل نمی‌شود یا از آنها خوانده نمی‌شود، فقط برای حفظ سرعت چرخش دیسک به انرژی نیاز دارند. در نتیجه، بسیاری از دستگاه‌ها مانند آی‌پاد مینی، درایو را در بیشتر مواقع خاموش می‌گذارند و به‌طور دوره‌ای آن را روشن می‌کنند تا داده‌ها را از آن واکشی کنند تا بافر دستگاه پر شود. با این حال، این بدان معنی است که برای دسترسی بعدی، که حدود ۱ ثانیه طول می‌کشد، نیاز به چرخش دارد. از آنجایی که میکرودرایوها ضخیم‌تر از کارت‌های CF مبتنی بر فلش هستند، به یک اسلات نوع II نیاز دارند. بسیاری از دوربین‌های کامپکت جدید، به دلیل محبوبیت روزافزون کارت‌های مبتنی بر فلاش، تنها دارای یک اسلات نوع I هستند، بنابراین Microdrives در خارج از بازار عکاسی حرفه‌ای محبوبیت محدودی دارد. | ## جمع‌بندی | هنگام استفاده از چنین دستگاهی، معمولاً توسط میزبان شناسایی می‌شود، اما هنگامی که کاربر تلاش می‌کند به درایو دسترسی پیدا کند، خطاها رخ می‌دهد.