موضوع مقاله: ارتش سوم ایتالیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ارتش سوم ایتالیا | مقدمه: ارتش سوم ایتالیا یک ارتش میدانی زیرمجموعه ارتش سلطنتی ایتالیا در جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم و تنها فرماندهی در سطح نیروی زمینی ایتالیا در طول جنگ سرد بود. | ## بخش 1: ارتش سوم ایتالیا | تاریخچه ریشه‌های این واحد بزرگ به فرماندهی ارتش سوم که در اوت ۱۹۱۴ در فلورانس تأسیس شد، برمی‌گردد. در ۲۴ مه ۱۹۱۵، پس از ورود ایتالیا به جنگ جهانی اول، ارتش سوم به مناطق عملیاتی کارست و تریسته اعزام شد. این ارتش، به فرماندهی ژنرال امانوئل فیلیبرتو از ساووی-آئوستا، نقش مهمی در دوازده نبرد ایزونزو، از ژوئن ۱۹۱۵ تا پایان تابستان ۱۹۱۷، ایفا کرد و لقب «ارتش شکست‌ناپذیر» را به دست آورد، زیرا هرگز در نبرد شکست نخورده بود. پس از شکست در نبرد کاپورتو، اگرچه هرگز شکست نخورده بود، ارتش سوم مجبور شد به همراه سایر واحدهای بزرگ به خط پیاوه عقب‌نشینی کند. بعداً، در طول سال ۱۹۱۸، ارتش سوم در نبرد انقلاب و نبرد سرنوشت‌ساز ویتوریو ونتو شرکت کرد. پس از جنگ، فرماندهی عملیاتی تعیین‌شده ارتش سوم توسط ارتش ایتالیا در سال ۱۹۵۲ در پادوا به عنوان یک هسته فرماندهی بسیج بازسازی و در سال ۱۹۷۲ منحل شد. فرماندهی عملیاتی تعیین‌شده ارتش سوم در پالازو کامرینی، معروف به پالازو دی پیترو بمبو، مستقر بود و از سال ۱۹۵۶ به عنوان موزه نیز مورد استفاده قرار گرفته است. هدف، ادای احترام به کشته‌شدگان جنگ و در دسترس قرار دادن شواهد تاریخی جنگ جهانی اول برای تحقیقات تاریخی، با اسناد گسترده، از جمله عکس‌ها، در بخش‌های کارسو و پیاوه پایینی است که ارتش سوم در آن درگیر بود. ایتالیا به عنوان یکی از اعضای بنیانگذار ناتو، موظف بود در صورت جنگ، گروهی از نیروهای نظامی خود را به فرماندهی نظامی یکپارچه ناتو اختصاص دهد. | ## بخش 2: ارتش سوم ایتالیا | در حالی که واحدهای عملیاتی نیروی هوایی ایتالیا به نیروی هوایی تاکتیکی پنجم متفقین در ویچنزا بازمی‌گشتند، ارتش ایتالیا به نیروهای زمینی متفقین جنوب اروپا در ورونا بازمی‌گشت. با این حال، از آنجایی که تنش‌ها بین ایتالیا و یوگسلاوی بر سر سرزمین آزاد تریسته پس از جنگ جهانی دوم بالا بود و از آنجایی که یوگسلاوی عضو پیمان ورشو نبود، درگیری بین این دو کشور احتمالاً ناتو را درگیر نمی‌کرد؛ بنابراین، در اول ماه مه ۱۹۵۲، ارتش ایتالیا ارتش سوم را در پادوا دوباره فعال کرد تا در صورت بروز درگیری بین ایتالیا و یوگسلاوی، بتواند خارج از زنجیره فرماندهی ناتو عمل کند. برای جلوگیری از نقض فرماندهی نظامی یکپارچه ناتو، ایتالیا ارتش سوم را در تمام اسناد رسمی به عنوان «فرماندهی تعیین شده ارتش سوم» توصیف کرد و در زمان صلح هیچ واحد رزمی به آن اختصاص نداد. در صورت جنگ، ارتش سوم به سپاه پنجم ارتش در ویتوریو ونتو و فرماندهی نیروهای کارنیا-کادوره از سپاه چهارم آلپ دسترسی داشت. فرماندهی دوم به‌طور خاص برای تقسیم منطقه عملیاتی سپاه چهارم آلپ در صورت جنگ با یوگسلاوی ایجاد شده بود. نیروهای کمکی برای ارتش سوم از سپاه سوم ارتش در میلان و سپاه ششم ارتش در بولونیا تأمین می‌شد. جنگ جهانی اول در آغاز مشارکت ایتالیا در جنگ جهانی اول (مه ۱۹۱۵)، ارتش سوم بخش جنوبی جبهه ایسونزو را اشغال کرد. فرماندهی آن بر عهده شاهزاده امانوئل فیلیبرتو، دوک آئوستا بود و شامل: سپاه ششم (به فرماندهی سپهبد کارلو روئل)، سپاه هفتم (به فرماندهی سپهبد وینچنزو گاریونی) و سپاه یازدهم (به فرماندهی سپهبد جورجیو سیگلیانا) بود.CGSC ارتش سوم در هر یازده نبرد ایسونزو (۱۹۱۴–۱۹۱۷) شرکت کرد. این ارتش در طول فاجعه کاپورتو در اکتبر ۱۹۱۷ با نظم نسبتاً خوبی عقب‌نشینی کرد و یک سال بعد نقش رهبری را در حمله نهایی برای پیروزی ایفا کرد. | ## بخش 3: ارتش سوم ایتالیا | جنگ جهانی دوم در ۶ ژوئن ۱۹۴۰، ارتش سوم تشکیل شد و در جنوب ایتالیا، سیسیل و ساردینیا مستقر شد. جنگ سرد به عنوان یکی از اعضای بنیانگذار ناتو، ایتالیا موظف بود در صورت جنگ، نیروهای نظامی خود را به فرماندهی نظامی یکپارچه ناتو اختصاص دهد. در حالی که نیروی هوایی ایتالیا تحت فرماندهی نیروی هوایی تاکتیکی پنجم متفقین در ویچنزا قرار می‌گرفت، ارتش ایتالیا تحت فرماندهی نیروهای زمینی متفقین جنوب اروپا در ورونا قرار می‌گرفت. با این حال، تنش‌ها بین ایتالیا و یوگسلاوی بر سر منطقه آزاد تریسته بالا بود و از آنجایی که یوگسلاوی عضو پیمان ورشو نبود، هرگونه درگیری بین این کشورها احتمالاً ناتو را درگیر نمی‌کرد؛ بنابراین در ۱ مه ۱۹۵۲، ارتش ایتالیا ارتش سوم را در پادوا دوباره فعال کرد تا در صورت وقوع جنگ بین ایتالیا و یوگسلاوی، بتواند زنجیره فرماندهی ناتو را دور بزند. برای جلوگیری از نقض فرماندهی نظامی یکپارچه ناتو، ایتالیا ارتش سوم را در تمام اسناد رسمی به عنوان "فرماندهی که "ارتش سوم" را تعیین کرده بود" توصیف کرد. در همان تاریخی که فرماندهی «ارتش سوم» را تعیین کرد، ارتش نیز دو فرماندهی سپاه را فعال کرد: سپاه چهارم ارتش در بولزانو و سپاه پنجم ارتش در ویتوریو ونه‌تو، و پس از آن سپاه ششم در بولونیا در سال ۱۹۵۶ و سپاه سوم ارتش در میلان در سال ۱۹۵۷. در زمان صلح، این سپاه‌ها به ستاد کل ارتش در رم اختصاص داده می‌شدند، در حالی که در زمان جنگ، بسته به اینکه دشمن چه کسی بود، سپاه به ارتش سوم یا نیروهای زمینی متفقین جنوب اروپا اختصاص داده می‌شد. | ## جمع‌بندی | با این حال، با کاهش تنش‌ها بین ایتالیا و یوگسلاوی، که به تقسیم سرزمین آزاد تریسته با پیمان اوسیمو منجر شد، ارتش تصمیم گرفت فرماندهی که «ارتش سوم» نامیده می‌شد را به همراه سپاه ششم ارتش در ۳۱ مارس ۱۹۷۲، با تمام وظایف آن، منحل کند.