موضوع مقاله: گروه‌های رزمی ایتالیایی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # گروه‌های رزمی ایتالیایی | مقدمه: این سازمان ارتباط نزدیکی با روزنامه موسولینی، «مردم ایتالیا»، داشت و موسولینی در طول حیات این جنبش به عنوان رهبر (Duce) آن خدمت کرد. | ## بخش 1: گروه‌های رزمی ایتالیایی | پس از نتیجه بسیار ضعیف در انتخابات ایتالیا در سال ۱۹۱۹، که در آن هیچ عضوی از این گروه به هیچ سمتی انتخاب نشد، این سازمان بیشتر به سمت راست گرایش پیدا کرد و به استفاده از خشونت شبه‌نظامی علیه مخالفان سیاسی خود، به ویژه اعضای حزب سوسیالیست ایتالیا، شهرت یافت.Denis Mack Smith (1983). این گروه با حمایت شبه‌نظامیان پیراهن سیاه خود و اتحاد سیاسی با دولت جووانی جولیتی و انجمن ملی‌گرای ایتالیا، توانست برای اولین بار پس از انتخابات ۱۹۲۱ وارد پارلمان ایتالیا شود.Denis Mack Smith (1983). تاریخچه پیش‌زمینه بنیتو موسولینی در طول جنگ جهانی اول در ارتش سلطنتی ایتالیا جنگید تا اینکه در فوریه ۱۹۱۷ زخمی شد و پس از شش ماه بستری شدن در بیمارستان از ارتش مرخص شد.S. پس از بازگشت به میلان، موسولینی به سمت سردبیر «مردم ایتالیا»، روزنامه‌ای که در ابتدا در نوامبر ۱۹۱۴ برای حمایت از ورود ایتالیا به جنگ تأسیس کرده بود، بازگشت.Denis Mack Smith (1983). خوانندگان این روزنامه در غیاب او کاهش یافته بود، اما موسولینی با موفقیت این روزنامه را با تمرکز بر تفسیر جنگ احیا کرد. موسولینی یک جنبش سیاسی جدید به رهبری جانبازان جنگ را در نظر داشت، استدلال می‌کرد که فقط کسانی که برای کشور خود جنگیده‌اند، برای حکومت کردن مناسب هستند، و خواستار «حکومت مردان در سنگرها» شد که به یک طبقه حاکم جدید، «اشراف فردا» تبدیل شوند. تاریخدان دنیس مک اسمیت می‌نویسد: «احتمالاً این جریان پول از سوی شرکت‌های بزرگ به هیچ وجه بر سیاست‌های روزنامه او تأثیری نداشته است»، اما دشمنان موسولینی می‌پرسیدند: «چرا این شرکت‌ها از چنین روزنامه کوچکی حمایت می‌کنند، مگر اینکه برای ارائه خدمات باشد؟» در سال ۱۹۱۹، پس از پایان جنگ جهانی اول، پیمان ورسای منجر به تصرف تیرول جنوبی، ترنتینو، ایستریا و تریسته از اتریش-مجارستان توسط ایتالیا شد. ملی‌گرایان ایتالیایی همچنین خواستار فیوم و منطقه دالماتیا در ساحل دریای آدریاتیک بودند؛ از این رو احساس می‌کردند که با آنها ناعادلانه رفتار شده و از یک «پیروزی ناقص» سخن می‌گفتند. موسولینی با آنها همدردی می‌کرد و ادعا می‌کرد که تجربیات جنگی آنها را به اشتراک گذاشته است. موسولینی در سال ۱۹۱۹ از روزنامه خود برای حمایت از ترکیبی التقاطی از پیشنهادهای «دراماتیک و چشم‌نواز» که از دیدگاه‌های طیف‌های سیاسی مختلف الهام گرفته شده بود، استفاده کرد، زیرا او «بسیار بیشتر به تاکتیک‌ها اهمیت می‌داد تا ایده‌ها» و متوجه شد که تناقض خوانندگانش را آزار نمی‌دهد.Denis Mack Smith (1983). موسولینی در این زمان «به ترتیب به عنوان قهرمان لیگ و سپس ملی‌گرا، به عنوان سوسیالیست و سپس محافظه‌کار، به عنوان سلطنت‌طلب و سپس جمهوری‌خواه ظاهر می‌شد» و فعالانه آرزو داشت تمام گزینه‌های سیاسی خود را باز نگه دارد. در مورد اینکه این سازمان جدید رسماً نماینده چه چیزی بود، سردرگمی زیادی وجود داشت. به‌طور کلی، مواضع آن اساساً با مواضع فاشیسم بعدی متفاوت بود، زیرا فاشیای اولیه مخالفت خود را با سانسور، نظامی‌گری و دیکتاتوری اعلام می‌کرد. موسولینی نوشت که «ما بیش از هر چیز آزادی‌خواه هستیم و آزادی را برای همه، حتی برای دشمنانمان، دوست داریم.». در همان زمان، او همچنین گفت که آزادی اندیشه و بیان از «والاترین مظاهر تمدن بشری» هستند. موسولینی در جلسه ۲۳ مارس ۱۹۱۹ دو سخنرانی ایراد کرد که شامل مجموعه‌ای از پیشنهادهای کلی بود که برای جلب نظر چپ‌گرایان و راست‌گرایان در نظر گرفته شده بود.S. | ## بخش 2: گروه‌های رزمی ایتالیایی | برای چپ‌گرایان، پیشنهادهایی برای تبدیل ایتالیا به یک جمهوری مبتنی بر حق رأی برابر برای هر دو جنس (در آن زمان فقط مردان می‌توانستند رأی دهند)، برگزاری همه‌پرسی، لغو سنا و حذف تمام عناوین مبتنی بر کاست یا طبقه و موارد دیگر وجود داشت. برای راست‌گرایان، موسولینی ادعاهای ناسیونالیستی بر سر فیومه و دالماتیا را تأیید کرد و فاشی‌ها پیشنهاد دادند که دولت از عرصه کسب و کار خارج شود و بخش‌های بزرگی از اقتصاد از کنترل عمومی به کنترل خصوصی منتقل شود.S. مانیفست گروه‌های رزمی ایتالیایی روز بعد در روزنامه موسولینی، ایل پوپولو دیتالیا، که ارتباط نزدیکی با آن داشت، منتشر شد. با این حال، مردم ایتالیا روزنامه رسمی فاشی نبود و همیشه سازمانی جدا از آن باقی ماند؛ نشریه رسمی این جنبش، روزنامه هفتگی ایل فاچو (Il Fascio) بود که مدتی بعد، زمانی که انتشار آن از نظر مالی مقرون به صرفه شد، تأسیس شد. در ۱۵ آوریل ۱۹۱۹، دفاتر و تجهیزات چاپ روزنامه اصلی سوسیالیستی، آوانتی!، توسط گروهی از فاشیست‌ها به رهبری مارینتی و فروچو وکی مورد حمله و تخریب قرار گرفت.Denis Mack Smith (1983). موسولینی خود مسئولیت این حمله را بر عهده نگرفت، اما از آن دفاع کرد و آن را «اولین دستاورد مادی انقلاب فاشیستی» دانست. حزب فاشیست ایتالیا به هر یک از شاخه‌های محلی خود اجازه داد تا به هر نحوی که صلاح می‌داند، به انتخابات نزدیک شود. بسیاری از شاخه‌های محلی برنامه انتخاباتی خود را تعیین کردند و برخی به شدت به راست متمایل شدند، اگرچه موسولینی و شاخه میلان او یک برنامه چپ‌گرایانه و ضد روحانیت ارائه دادند.Denis Mack Smith (1983). این تلاشی برای جلب آرا از سوسیالیست‌ها بود، اما زمانی که موسولینی و حزبش کمتر از ۵۰۰۰ رأی کسب کردند، در مقایسه با ۱۹۰۰۰۰ رأی سوسیالیست‌ها تنها در میلان، به یک فاجعه انتخاباتی تبدیل شد. نتیجه انتخابات چنان ناامیدکننده بود که حتی در روستای زادگاه موسولینی، پره‌داپیو، حتی یک نفر هم به او رأی نداد. در یک مراسم تشییع جنازه ساختگی پس از انتخابات، اعضای حزب سوسیالیست ایتالیا تابوتی را که نام موسولینی بر آن بود، حمل کردند و آن را از مقابل آپارتمان او عبور دادند تا نمادی از پایان دوران سیاسی او باشد.Clark, Martin (2014). تغییر جهت و صعود پس از نتایج فاجعه‌بار انتخابات نوامبر ۱۹۱۹، تعداد اعضای فاشی‌ها کاهش یافت و تا پایان سال کمتر از ۴۰۰۰ عضو باقی ماندند. موسولینی برای مدت کوتاهی به ترک سیاست، مهاجرت از ایتالیا و دنبال کردن حرفه داستان‌نویسی فکر کرد.[ با این حال، خیلی زود مشخص شد که پارلمان تازه انتخاب شده قادر به تشکیل هیچ ائتلافی برای تشکیل دولت نیست. بزرگ‌ترین حزب، سوسیالیست‌ها بودند، وضعیتی که محافظه‌کاران را نگران کرد و آنها را وادار کرد تا به دنبال متحدان سیاسی جدیدی برای جلوگیری از هرگونه دولت سوسیالیستی بالقوه باشند. موسولینی فرصتی را برای تغییر جهت فاشی‌ها به سمت اتحاد با راست سیاسی سنتی دید و تصمیم گرفت در سیاست باقی بماند. موسولینی و فاشی‌ها از طریق یک کمپین روزنامه‌ای به نفع افزایش تسلیحات و افزایش ناوگان تجاری، یارانه‌های جدیدی از گروه‌های تجاری دریافت کردند.S. | ## بخش 3: گروه‌های رزمی ایتالیایی | آنها همچنین حمایت خود را از به قدرت رسیدن گابریل دانونزیو در شهر فیوم اعلام کردند و از مردم برای حمایت از دانونزیو کمک مالی خواستند. در طول دوسالانه‌ی سرخ (Biennio Rosso)، در تابستان ۱۹۲۰، موجی از اعتصابات و اشغال کارخانه‌ها توسط کارگران سوسیالیست، صنعتگران و زمین‌داران را بیشتر ترغیب کرد تا از جنبش فاشیستی حمایت مالی کنند. فاشی‌ها شاخه‌های جدیدی را در سراسر کشور تأسیس کردند و شبه‌نظامیان شبه‌نظامی خود را که به پیراهن سیاه معروف بودند، به شدت گسترش دادند. آنها به بهانهٔ نجات کشور از کمونیسم، موجی از خشونت را در زمستان ۱۹۲۰–۱۹۲۱ آغاز کردند. تا پاییز ۱۹۲۰، فاشیست‌ها تمرکز خود را به روستاها معطوف کرده بودند، جایی که خود را مصمم‌ترین مخالف سوسیالیست‌ها و تنها کسانی که مایل به انجام اعمال خشونت‌آمیز بودند، معرفی می‌کردند.Payne, Stanley G. فاشیست‌ها به شدت از روستاها نیرو جذب می‌کردند و عضویت آنها در هفت ماه آخر سال ۱۹۲۰ ده برابر شد. آنها به‌طور فزاینده‌ای از جوخه‌هایی که تا حدودی از کهنه سربازان نظامی تشکیل شده بودند و اغلب توسط افسران سابق ارتش رهبری می‌شدند، برای انجام «عملیات‌های تنبیهی» جهت غارت مقرهای سوسیالیست‌ها و از هم پاشیدن اتحادیه‌های کارگری استفاده می‌کردند.Payne, Stanley G. خود موسولینی در این زمان کنترل نسبتاً کمی بر جوخه‌های مسلح فاشیستی داشت، اما از آنها برای نشان دادن قدرت خود در میز مذاکره با سایر احزاب سیاسی استفاده می‌کرد. برای انتخابات ماه مه ۱۹۲۱، فاشی‌ها با دولت جووانی جولیتی وارد ائتلاف شدند، که معتقد بود می‌تواند از آنها علیه سوسیالیست‌ها و حزب کمونیست تازه تأسیس ایتالیا استفاده کند. ائتلاف به رهبری جولیتی، بلوک ملی نامیده شد و موسولینی فاشی خود را به عنوان نماینده «جناح راست افراطی» این گروه معرفی کرد. او شروع به صحبت در مورد ایتالیایی‌ها به عنوان نژاد برتر کرد و گفت که "سیاست خارجی فاشیست در کلمات "امپریالیسم" و "توسعه ملی" خلاصه می‌شود.". از آنجایی که فاشیست‌ها اکنون در ائتلاف با دولت بودند، به آنها اجازه داده شد تا قانون را زیر پا بگذارند و مخالفان خود را با مصونیت از مجازات مرعوب کنند. پلیس گاهی اوقات کامیون‌های آنها را به سمت جوخه‌های فاشیستی کند می‌کرد، واحدهای ارتش گاهی به آنها سلاح می‌دادند و قضات معمولاً آنها را از اتهامات وارده علیه خود بی‌گناه تشخیص می‌دادند. در نتیجه، گروه‌های رزمی ایتالیایی نتیجه انتخاباتی بسیار بهتری نسبت به سال ۱۹۱۹ داشت، اما هنوز تنها ۷٪ آرا و ۳۵ کرسی در پارلمان (از مجموع ۵۳۵ کرسی) را به دست آورد. اگرچه تعداد فاشیست‌ها در پارلمان کم بود، اما یکی از نمایندگان فاشیست منتخب، خود موسولینی بود و این به او بستری برای افزایش وجهه عمومی‌اش و اعمال نفوذ بیشتر بر رهبران منطقه‌ای و محلی فاشی می‌داد. | ## جمع‌بندی | همچنین به او مصونیت از پیگرد قانونی می‌داد، که مهم بود زیرا یک پرونده جنایی علیه او در جریان بود: ۴۳–۴۴ چند ماه بعد، موسولینی تصمیم گرفت حزب نسبتاً غیرمتمرکز گروه‌های رزمی ایتالیایی را به یک حزب سیاسی سازمان‌یافته‌تر تحت کنترل خود تبدیل کند؛ بنابراین، در نوامبر ۱۹۲۱، فاشی به حزب ملی فاشیست تغییر نام داد و سازماندهی مجدد شد.