موضوع مقاله: کش‌آوردن | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کش‌آوردن | مقدمه: کِش‌آوردن در بدن یعنی بزرگ‌تر کردن تدریجی یک روزنه‌ای که قبلاً در بدن ایجاد شده، تا بتوان زیورآلات بزرگ‌تری در آن گذاشت. | ## بخش 1: کش‌آوردن | معمولاً این کار بر روی لالهٔ گوش انجام می‌شود، ولی سوراخ‌های بینی، لب، زبان و غیره را هم می‌شود کش آورد. وقتی حفره بزرگ‌تر می‌شود، از ابزار و زیورآلات مخصوص استفاده می‌کنند: پلاگ‌ها، تونل‌ها، حلقه‌های بزرگ، اجزایی از سنگ، چوب، شاخ، عاج یا مواد دیگر. نقطهٔ بی‌بازگشت معمولاً برای لالهٔ گوش وقتی است که حفره بزرگ‌تر از حدود ۸ میلی‌متر شود؛ وقتی از آن اندازه بزرگ‌تر شد ممکن است بعداً به اندازهٔ اولیه برنگردد بدون عمل زیبایی. باید مراقب بود موادی که استفاده می‌شوند، سالم و غیرمتخلخل باشند تا عفونت به وجود نیاید. اگر کش‌آوردن با احتیاط و در مراحل کوچک انجام نشود، ممکن است باعث آسیب به بافت، تشکیل زخم یا پارگی شود. تاریخ و جنبهٔ فرهنگی کش‌آوردن سوراخ بدن از دوران باستان در فرهنگ‌های زیادی وجود داشته است. برخی از مثال‌ها: در مصر باستان اشیاء بزرگ برای گوش وجود دارد که نشان می‌دهد لالهٔ گوش مجبور بوده کش‌آورده شود. مومیایی «اوتسی مرد یخی» با سوراخ‌هایی که احتمالاً با کش‌آوردن ساخته شده‌اند کشف شده است، حدود ۵۳۰۰ سال پیش. | ## بخش 2: کش‌آوردن | گوتاما بودا به عنوان یک شاهزاده زیورآلات وزن‌دار داشته که گوش‌هایش را کش‌آورده‌اند؛ و بعد از ترک تجملات، گوش‌های کش‌آورده او به‌صورت نمادی در تصاویر باقی مانده‌اند. در قبایل در قبایل مختلف آفریقا مثل ماسایی‌ها، فولانی‌ها و دیگران، این عمل هنوز انجام می‌شود و علاوه بر زیبایی، نشان‌دهندهٔ بلوغ یا جایگاه اجتماعی است. مایاها (آمریکای مرکزی) مایاها گوش‌بندهای بزرگی از یشم و سنگ‌های گرانبها را در لالهٔ گوش خود قرار می‌دادند. اینکاها (پرو و آند جنوبی) نخبه‌های اینکاها گوشواره‌های طلایی سنگین می‌انداختند که باعث کشیده شدن لاله گوش می‌شد. ماسایی‌ها (شرق آفریقا، کنیا و تانزانیا) در قبیلهٔ ماسایی، هم مردان و هم زنان لالهٔ گوش خود را با اشیای سنگین و حلقه‌های چوبی یا عاج گشاد می‌کنند. کایاپو و دیگر قبایل آمازون (برزیل) مردان قبیلهٔ کایاپو صفحات چوبی بزرگی در لب یا گوش خود قرار می‌دهند. قبایل تایلند شمالی و میانمار (زنان کارن، موسوم به «گردن‌دراز») هرچند بیشتر با حلقه‌های گردن معروف شده‌اند، اما برخی گروه‌های کارن نیز گوش‌هایشان را با اشیای برنجی یا نقره‌ای گشاد می‌کنند. بومیان شمال آمریکا (برخی قبایل سرخ‌پوست) در میان قبیلهٔ اوجیبو و چند قبیلهٔ دیگر، سوراخ‌کردن و کشیدن لاله گوش بخشی از آیین‌های معنوی بود. | ## بخش 3: کش‌آوردن | دلایل تزیینات افراطی روی بدن – مثل سوراخ‌کردن، خال‌کوبی، گشاد کردن لالهٔ گوش یا حتی تغییر شکل جمجمه – در جوامع کهن کارکردهای چندگانه داشتند و صرفاً «زیبایی‌شناسی فردی» به معنای امروزی نبودند. فلسفهٔ پشت این کار بیشتر ترکیبی از هویت جمعی، زیبایی‌شناسی بومی، کارکرد آیینی و نماد قدرت است، نه صرفاً یک «مد» گذرا. هویت اجتماعی و قبیله‌ای این تزیینات نشانه‌ای آشکار از تعلق فرد به یک گروه خاص بودند. وقتی کسی گوش گشادشده یا خال‌کوبی مشخصی داشت، بلافاصله قابل‌تشخیص بود که از کدام قبیله یا طبقه است. زیبایی و جذابیت بر اساس معیار محلی آنچه امروز برای ما «عجیب» جلوه می‌کند، در فرهنگ‌های کهن معیار زیبایی محسوب می‌شده است. قدرت، منزلت و جایگاه اجتماعی در بسیاری از جوامع، اندازه و شدت این تغییرات به مقام فرد در قبیله مربوط بود. باورهای مذهبی و جادویی تزیینات بدن اغلب ارتباط نمادین با جهان ارواح، خدایان یا نیروهای محافظ داشت. مناسک گذار تغییرات بدنی اغلب در گذر از یک مرحله زندگی به مرحله‌ای دیگر (مثلاً از کودکی به بزرگسالی) اعمال می‌شدند. | ## جمع‌بندی | نمایش تمایز و تفاخر درست مانند پوشاک یا جواهرات امروز، این تغییرات بدنی می‌توانستند وسیله‌ای برای خودنمایی و تفاوت‌گذاری باشند.