موضوع مقاله: ساختمان دلا ویتوریا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ساختمان دلا ویتوریا | مقدمه: ساختمان دلا ویتوریا (همچنین با نام‌های کازا دل کاررا یا کازا دی دراگی یا کاخ ویتوریا شناخته می‌شود) ساختمانی در شمال غربی مرکز شهر تورین، پیمونت، ایتالیا است که یکی از جالب‌ترین نمونه‌های معماری مسکونی به سبک احیای قرون وسطی در پایتخت پیمونت محسوب می‌شود.Abrate, 1980, p. | ## بخش 1: ساختمان دلا ویتوریا | در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، منطقه مسکونی سیت تورین به کانونی پرجنب‌وجوش از فعالیت‌های ساختمانی بدل شد که عمدتاً با سبک لیبرتی، نسخه ایتالیایی آرت نوو، شناخته می‌شود. این سبک با تأکید بر طبیعت‌گرایی، خطوط منحنی، تزئینات گیاهی و تلفیق هنر با معماری، چهره‌ای تازه به بافت شهری بخشید. هم‌زمان با گسترش این سبک، احیای معماری گوتیک نیز در منطقه نفوذ یافت و در چند بنای مهم نمود پیدا کرد. ساختمان کازا دلا ویتوریا در سال ۱۹۱۸ به سفارش جووانی باتیستا کاررا و توسط مهندس گوتاردو گوسونی طراحی شد تا پیروزی ایتالیا در جنگ جهانی اول را گرامی بدارد. این بنا در سال ۱۹۲۰ تکمیل شد و به‌عنوان نمادی از احیای صنعت ساختمان پس از جنگ شناخته می‌شود؛ موضوعی که در لوح نصب‌شده بر نمای ساختمان نیز تأیید شده است. این اثر، با تلفیق عناصر گوتیک و تزئینات سبک لیبرتی، جلوه‌ای منحصربه‌فرد از شکوه تاریخی و نوگرایی هنری را به نمایش می‌گذارد. توضیحات این ساختمان شش طبقه از سطح خیابان ارتفاع دارد و در امتداد کورسو فرانچیا، بلوار اصلی منطقه سیت تورین، قرار گرفته است. | ## بخش 2: ساختمان دلا ویتوریا | سبک معماری آن تلفیقی از عناصر قرون وسطایی با تأثیرات آشکار از شاخه فرانسوی احیای گوتیک است؛ سبکی که در جزئیات ساختاری بنا به‌وضوح دیده می‌شود. ورودی اصلی و تالار آغازین ساختمان با تزئینات گوتیک طراحی شده‌اند، نرده‌های بالکن‌ها و پلکان‌های داخلی نیز با ظرافتی خاص به همان سبک شکل گرفته‌اند. یکی از ویژگی‌های برجسته بنا، پیش‌آمدگی زاویه‌دار و چشمگیر آن است که با پنجره‌های مشبک عمودی و پنجره‌های گرد سه‌تایی تزئین شده و در نهایت به یک برجک دندانه‌دار ختم می‌شود. این ترکیب معماری، جلوه‌ای از شکوه تاریخی و زیبایی‌شناسی رمانتیک را در دل بافت شهری مدرن تورین به نمایش می‌گذارد. استفاده از عناصر گوتیک در کنار ساختارهای مدرن، نه‌تنها به ساختمان هویتی منحصربه‌فرد بخشیده، بلکه آن را به یکی از نمادهای برجسته معماری شهری در اوایل قرن بیستم بدل کرده است. این بنا، همچون بیانیه‌ای بصری، بازتابی از آرمان‌گرایی پس از جنگ، نوستالژی تاریخی، و میل به بازآفرینی شکوه گذشته در قالبی نوین است. از عناصر برجسته و چشمگیر در معماری این بنا، تزئینات پیچیده و غنی نمای اصلی آن است که با استفاده گسترده از عناصر سیمانی، تزئینات تمثیلی و جانورگون، جلوه‌ای منحصربه‌فرد یافته است. | ## بخش 3: ساختمان دلا ویتوریا | در میان این تزئینات، دو اژدهای بزرگ که در دو سوی درب چوبی ورودی قرار گرفته‌اند، بیش از همه جلب توجه می‌کنند و همین حضور نمادین آن‌ها در گذر زمان موجب شده که ساختمان به نام «خانه اژدها» یا Casa dei Draghi شناخته شود. این تزئینات از پایه نمای اصلی آغاز می‌شوند و با تقلید از سنگ‌چینی سنتی، نوارهای افقی را تا طبقه اصلی امتداد می‌دهند. در همین سطح، قاب پنجره‌ها با تزئیناتی غنی‌تر همراه‌اند؛ در پایه این قاب‌ها، نشان‌هایی با تصاویر تمثیلی قرار گرفته‌اند که در کنار جفت‌های اژدها، به‌صورت متناوب در سراسر نما تکرار می‌شوند. این اژدهاها، نمادهایی از قدرت و شکوه هستند که نقش سازه‌ای نیز ایفا کرده و نرده‌های بالکن‌های طبقه فوقانی را نگه می‌دارند. این ساختمان دارای گوشه‌ای پخ‌دار است که در زاویه خیابان کورسو فرانسیا با خیابانی که آن را قطع می‌کند، یک طاقچه قرار دارد: به نظر می‌رسد این طاقچه برای جای دادن مجسمه‌ای در نظر گرفته شده بوده است که البته هرگز در آنجا قرار داده نشده است. | ## جمع‌بندی | در فرهنگ عامه خانه ویتوریا حداقل در چهار فیلم که در تورین فیلمبرداری شده‌اند، به تصویر کشیده شده است.