موضوع مقاله: حکومت مسیحی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # حکومت مسیحی | مقدمه: یک حکومت مسیحی یا به عبارت دیگر کشور مسیحی، کشوری است که نوعی از مسیحیت را به عنوان دین رسمی خود به رسمیت می‌شناسد و اغلب دارای یک کلیسای حکومتی (که کلیسای رسمی نیز نامیده می‌شود) است، که یک فرقه مسیحی حامی حکومت است و توسط حکومت حمایت می‌شود. | ## بخش 1: حکومت مسیحی | از نظر تاریخی، ملت‌های ارمنستان، امپراتوری حبشه، پادشاهی مقره و امپراتوری مقدس روم، و همچنین امپراتوری روم و ادامه آن امپراتوری بیزانس، امپراتوری روسیه، امپراتوری اسپانیا، امپراتوری بریتانیا، امپراتوری پرتغال و امپراتوری کارولنژی، امپراتوری استعماری بلژیک و امپراتوری فرانسه، خود را به عنوان حکومت مسیحی اعلام کرده‌اند. امروزه، چندین ملت رسماً خود را به عنوان حکومت‌های مسیحی معرفی می‌کنند یا کلیساهای حکومتی دارند. قوانین کشورهای مختلف مسیحی، مانند دانمارک، نروژ و سوئد، ایجاب می‌کند که پادشاه آنها مسیحی باشد (که معمولاً از یک فرقه خاص، مانند لوتریانیسم انجیلی است). یک حکومت مسیحی در مقابل یک دولت سکولار، یک دولت ملحد، یا یک حکومت مذهبی دیگر، مانند یک حکومت یهودی، یا یک حکومت اسلامی قرار دارد. پایه‌گذاری رسمی مسیحیت به عنوان دین حکومتی ارمنستان اصولاً به سال ۳۰۱ میلادی، در زمان سلطنت تیرداد سوم، پس از گرویدن او به مسیحیت توسط گریگور روشنگر برمی‌گردد. این امر ارمنستان را به اولین ملتی تبدیل می‌کند که مسیحیت را به عنوان دین رسمی کشور پذیرفت، اگرچه تاریخ دقیق آن موضوع بحث‌های علمی بوده است.Binns, John. در سال ۳۸۰ میلادی، سه امپراتور رومی فرمان تسالونیکی (Cunctos populos) را صادر کردند و امپراتوری روم را به یک حکومت مسیحی تبدیل کردند و مسیحیت نیقیه در قالب کلیسای حکومتی خود را به عنوان دین رسمی تشکیل دادند. پس از سقوط امپراتوری روم غربی در اواخر قرن پنجم، امپراتوری روم شرقی تحت حکمرانی امپراتور ژوستینین (حکومت: ۵۲۷–۵۶۵)، بر اساس قانون روم، فرهنگ یونان و زبان یونانی، به حکومت مسیحی غالب در جهان تبدیل شد. در این حکومت مسیحی، که تقریباً همه رعایای آن به عیسی ایمان داشتند، «مقدار عظیمی از استعداد هنری صرف ساخت کلیسا، مراسم و تزئینات کلیسا می‌شد». ارمنستان به عنوان یک کشور مسیحی، «مسیحیت را به عنوان دین پادشاه، اشراف و مردم پذیرفت». در سال ۳۲۶ میلادی، طبق سنت رسمی کلیسای ارتدکس گرجستان، پس از گرویدن میریان و نانا، کشور گرجستان به یک حکومت مسیحی تبدیل شد و امپراتور کنستانتین کبیر تعدادی کشیش را برای غسل تعمید مردم فرستاد. در قرن چهارم در پادشاهی آکسوم، پس از گرویدن ایزانا به دین مسیحیت، این امپراتوری نیز به یک حکومت مسیحی تبدیل شد. ملی‌گرایی مسیحی در این دوره نقش داشت، که در آن دوره در مسیحیان برای بازپس‌گیری سرزمین‌هایی همچون سرزمین مقدس و شمال آفریقا که مسیحیت از لحاظ تاریخی در آن شکوفا شده بود، انگیزه ایجاد شد. بیداری بزرگ اول، انقلاب آمریکا و بیداری بزرگ دوم، از سال ۱۷۷۶ تا ۱۸۳۳ باعث دو دوره از هم پاشیدگی در میان ایالت‌های ایالات متحده جدید شدند. آرژانتین ماده ۲ قانون اساسی آرژانتین به صراحت بیان می‌کند که «دولت فدرال از ایمان (کلیسای) حواری کاتولیک رومی حمایت می‌کند» و ماده ۱۴ آزادی مذهب را تضمین می‌کند. اگرچه این قانون نه دین رسمی و نه دین دولتی را اجباری نمی‌کند، برای مسیحیت کاتولیک جایگاه ممتازی قائل می‌شود. پیش از اصلاحیه ۱۹۹۴، قانون اساسی تصریح می‌کرد که رئیس‌جمهور باید کاتولیک رومی باشد. کاستاریکا قانون اساسی کاستاریکا تصریح می‌کند که «مذهب کاتولیک و حواری، دین کشور است». | ## بخش 2: حکومت مسیحی | به همین ترتیب، روزهای مقدس مسیحیان کاتولیک توسط دولت به رسمیت شناخته شده و در «مدارس دولتی که آموزش مذهبی ارائه می‌دهند» صورت می‌پذیرد، اگرچه والدین می‌توانند در صورت تمایل فرزندان خود را در آن شرکت ندهند. با توجه به همین امر، دولت جمهوری دومینیکن امتیازات ویژه‌ای را برای کلیسای کاتولیک قائل می‌شود. تعطیلات ملی شامل روزهای مقدس مسیحیت، مانند خاج‌شویان (۶ ژانویه)، آدینه نیک، جشن یادبود شام آخر مسیح و روز کریسمس می‌شود. در جمهوری دومینیکن، کلاس‌های تعلیمات دینی باید بر اساس کاتولیک یا بر اساس پروتستان انجیلی باشند و لازم است در تمام مدارس دولتی ابتدایی و متوسطه تدریس شوند. ماده ۸ قانون اساسی گرجستان و کنکوردا ۲۰۰۲، امتیازات ویژه‌ای را برای کلیسای ارتدکس گرجستان قائل می‌شود که شامل مصونیت قانونی پاتریارک گرجستان می‌شود. کلیسای ارتدکس مورد اعتمادترین نهاد، و رهبر آن پاتریاک ایلیای دوم، مورد اعتمادترین فرد در کشور است. یونان یونان یک کشور مسیحی است و کلیسای یونان «نقش برتری در حیات این کشور» ایفا می‌کند. کوه آتوس و بیشتر شبه جزیره آتوس به عنوان یک منطقه خودمختار در یونان توسط جماعت رهبانی کوه آتوس اداره می‌شود که از لحاظ کلیسایی تحت قلمرو دادرسی مستقیم پاتریارک‌نشین جهانی قسطنطنیه قرار دارد. مجارستان دیباچه قانون اساسی مجارستان ۲۰۱۱، مجارستان را «بخشی از اروپای مسیحی» توصیف می‌کند و «نقش مسیحیت در حفظ ملیت» را به رسمیت می‌شناسد، در حالی که ماده هفتم تصریح می‌کند که «دولت برای اهداف اجتماعی با کلیساها همکاری خواهد کرد». با این حال، قانون اساسی همچنین آزادی مذهب و جدایی کلیسا از حکومت را تضمین می‌کند. تمام مدارس دولتی، آموزش اجباری مسیحیت دارند هرچند ممکن است وزیر آموزش و پرورش معافیتی را در برخی موارد قائل شود. لیختن‌اشتاین قانون اساسی لیختن‌اشتاین، کلیسای کاتولیک را به عنوان کلیسای حکومتی کشور تعیین می‌کند. طبق ماده ۱۶ قانون اساسی لیختن‌اشتاین، در مدارس دولتی تعلیمات دینی توسط مسئولان کلیسا ارائه می‌شود. این قانون بیان می‌کند که «مقامات کلیسای حواری کاتولیک رومی وظیفه دارند اصول درست و غلط را آموزش دهند» و «آموزش مذهبی ایمان حواری کاتولیک رومی باید در تمام مدارس دولتی به عنوان بخشی از آموزش اجباری ارائه شود». موناکو ماده ۹ قانون اساسی موناکو مذهب کاتولیک، رسولی و رومی را به عنوان دین کشور توصیف می‌کند. طبق توصیفات انجام گرفته در سال ۱۹۵۷ «بیش از ۹۰ درصد جمعیت توسط روحانیون کلیسای حکومتی به ازدواج هم درآمده‌اند، فرزندانشان غسل تعمید شده و تأیید شده‌اند و در نهایت با خدمات کلیسا به خاک سپرده شده‌اند.» با این حال، اعضای فعلی در کلیسای انجیلی لوتری نروژ کمتر شده است و در سال ۲۰۲۱ به ۶۵ درصد از جمعیت رسید. در سال ۲۰۱۷، کلیسای نروژ خودگردان شد و هویت این گروه مذهبی از یک کلیسای حکومتی به کلیسای ملی تغییر یافت. قوانین جانشینی حاکم بر سلطنت نروژ ایجاب می‌کند که پادشاه یک لوتری انجیلی و عضو کلیسای نروژ باشد. | ## بخش 3: حکومت مسیحی | از کسانی که با خانواده سلطنتی نروژ ازدواج می‌کنند، انتظار می‌رود که لوتری انجیلی باشند یا به آن بگروندند. صربستان بر اساس تحقیقات و اکتشافات آثار باستانی به جا مانده از ایلیری‌ها، تریبالی و سایر قبایل خویشاوند، در زمان کنستانتین کبیر در مسیحیت‌سازی امپراتوری روم شرقی، صربستان به عنوان یک قلمرو به یک حکومت مسیحی تبدیل شد. از آن زمان تحقیقات بیشتری انجام شده است که شاید موجودیت صرب‌هایی که در دوران روم در ایلیریا در بالکان زندگی می‌کردند، اثبات کند. طی قرن‌های بعدی از قرن چهارم تا دوازدهم، زمانی که کلیسای کاتولیک میدان کارزار در صربستان به خاطر کلیسای ارتدکس شرقی بود، صربستان به عنوان یک حکومت مسیحی ارتدکس تحت حوزه او به واسطه ساوا حکمفرما شد. صربستان به عنوان کشور امروزی، در قانون اساسی خود به عنوان یک کشور سکولار با آزادی مذهبی تضمین شده تعریف می‌شود. با این حال، مسیحیان ارتدکس با ۶٬۰۷۹٬۳۹۶ پیرو، ۸۴٫۵ درصد از جمعیت کشور را تشکیل می‌دهند. کلیسای ارتدکس صربی بزرگ‌ترین کلیسای سنتی این کشور است که پیروان آن عمدتاً صرب هستند. کلیسای ارتدکس صربی به‌طور مستقیم یا غیرمستقیم بر تصمیمات و مواضع حکومت نفوذ فرهنگی دارد. اصلاحات پروتستان در سوئد توسط دو روحانی انجیلی-لوتری به نام‌های اولاس پتری و لورنتیوس پتری رهبری می‌شد. طبق کرکوگونگ‌اسپلیت (Kyrkogångsplikt) (ترجمه تحت اللفظی:وظیفه حضور در کلیسا) برای شهروندان سوئدی تکلیف قانونی ایجاد می‌شود که هر روز خداوند در کلیسای انجیلی لوتری در مراسم عشای ربانی شرکت کنند. کلیسای انجیلی-لوتری سوئد از لحاظ تاریخی به عنوان کلیسای حکومتی عمل می‌کرد اگرچه در سال ۲۰۰۰ این رابطه سست شد؛ «کلیسای سوئد هنوز از نظر قانونی توسط حکومت سامان داده می‌شود و پادشاه باید عضو آن باشد و الهیات آن را بپذیرد.» قانون جانشینی سوئد، پادشاهان را ملزم به «اعتقاد به ایمان ناب انجیلی» می‌کند. تونگا تونگا در قرن نوزدهم تحت حکومت جورج توپو یکم به یک کشور مسیحی تبدیل شد، و کلیسای وِسلیَن آزاد، عضو شورای جهانی متدیست، به عنوان کلیسای حکومتی این کشور دایر شد. در زمان حکومت جورج توپو یکم، یک «بند قانون اساسی جامع برای سامان‌دهی روز سبت» وضع شد. تووالو کلیسای تووالو، یک کلیسای کالوینیست در سنت کلیسای کنگره‌گرایان، کلیسای حکومتی تووالو است و در سال ۱۹۹۱ به این عنوان دایر شد. قانون اساسی تووالو این کشور را به عنوان «یک کشور مستقل مبتنی بر اصول مسیحی» معرفی می‌کند. زامبیا پس از آنکه «زامبیا در سال ۱۹۹۱ خود را یک ملت مسیحی اعلام کرد»، «معاون رئیس‌جمهور این کشور از شهروندان خواست که در همه زمینه‌ها و در همه سطوح، گرایش مسیحی داشته باشند». کلیسای ملی تعدادی از کشورها دارای کلیسای ملی هستند که (به عنوان دین رسمی کشور) تعیین نشده است، اما با این وجود طبق قانون مدنی به عنوان گروه مذهبی کشور شناخته می‌شود. اگرچه این کشورها حکومت‌های مسیحی نیستند، اما کلیسای ملی رسمی مسیحی احتمالاً برخی عملکردهای حکومتی باقی‌مانده در رابطه با مناسبت‌ها و مراسم دولتی را بر عهده خواهد داشت. | ## جمع‌بندی | یک کلیسای ملی معمولاً انحصار رسمیت حکومتی را در اختیار دارد، اگرچه فنلاند به‌طور غیر معمول دو کلیسای ملی (کلیسای انجیلی لوتری فنلاند و کلیسای ارتدکس فنلاند) دارد که هر دو طبق قانون مدنی به عنوان کلیساهای رسمی مشترک کشور شناخته می‌شوند.