موضوع مقاله: سیاست مواد مخدر فیلیپین | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سیاست مواد مخدر فیلیپین | مقدمه: سیاست مواد مخدر فیلیپین تحت هدایت قانون جامع مواد مخدر خطرناک سال ۲۰۰۲ قرار دارد و توسط هیئت مواد مخدر خطرناک با بازوی اجرای آن، آژانس مبارزه با مواد مخدر فیلیپین همراه با سایر آژانس‌های عضو اجرا می‌شود. | ## بخش 1: سیاست مواد مخدر فیلیپین | به جز تنظیم و ممنوعیت استفاده، فروش، تولید برخی از مواد مخدر، قانون سال ۲۰۰۲ به خاطر شامل سیاست‌های مربوط به آزمایش مواد مخدر شناخته شده است. تاریخچه قانون مواد مخدر خطرناک ۱۹۷۲ قانون مواد مخدر خطرناک سال ۱۹۷۲ یا قانون جمهوری ۶۴۲۵ در دوران ریاست جمهوری فردیناند مارکوس تصویب شد. دولت مشکل مواد مخدر در کشور را با ۲۰٬۰۰۰ مصرف‌کننده مواد مخدر در کشور، نوظهور می‌داند و ماری‌جوانا را به عنوان محبوب‌ترین ماده مخدر معرفی می‌کند. هیئت مواد مخدر خطرناک در ۱۴ نوامبر ۱۹۷۲ با هفت آژانس ملی به عنوان اعضای اولیه آن تأسیس شد - وزارت بهداشت؛ وزارت آموزش، فرهنگ و ورزش؛ وزارت دادگستری، وزارت دفاع ملی، وزارت دارایی و دفتر ملی تحقیقات. قانون باتاس پامبانسا ۱۷۹ که در سال ۱۹۸۲ تصویب شد، قانون مواد مخدر خطرناک ۱۹۷۲ را اصلاح کرد تا مواد مخدر ممنوعه و مشتقات آن را بیشتر مورد توجه قرار دهد.History of DDB". در سال ۱۹۹۵، در دوران ریاست جمهوری فیدل راموس، هیئت مبارزه با مواد مخدر خطرناک ، طرح ایواس دروگا را به عنوان یک برنامه ملی علیه سوء مصرف مواد مخدر تصویب کرد.History of DDB". قانون جامع مواد مخدر خطرناک ۲۰۰۲ در ۴ ژوئیه ۲۰۰۱، رئیس‌جمهور گلوریا ماکاپاگال آرویو از طریق نامه دستورالعمل شماره ۱، برنامه اقدام ملی مبارزه با مواد مخدر را آغاز کرد که هدف آن ایجاد فیلیپینی «عاری از مواد مخدر» تا سال ۲۰۱۰ بود. قانون جامع مواد مخدر خطرناک سال ۲۰۰۲ که در ۲۳ ژانویه ۲۰۰۲ به تصویب رسید، جایگزین قانون مبارزه با مواد مخدر سال ۱۹۷۲ شد که بازوی اجرایی دی دی بی، یعنی مرکز مبارزه با مواد مخدر فیلیپین (PDEA) را ایجاد کرد و دی دی بی را به یک نهاد ۱۷ عضوی که شامل مرکز مبارزه با مواد مخدر فیلیپین نیز می‌شود، گسترش داد. با این حال، در عمل، دی دی بی و مرکز مبارزه با مواد مخدر فیلیپین ادعا می‌کردند که نقش آژانس اصلی مبارزه با مواد مخدر را ایفا می‌کنند، در حالی که مرکز مبارزه با مواد مخدر فیلیپین روی کاغذ تحت نظر دی دی بی بود. همچنین، با توجه به اینکه حداقل ۹ عضو از ۱۷ عضو برای اقدام دی دی بی لازم بود ، حد نصاب لازم برای تصویب وجود نداشت. این قانون به دلیل داشتن سیاستی در مورد آزمایش مواد مخدر مورد توجه قرار گرفته است. در سال ۲۰۰۸، دیوان عالی کشور در سال ۲۰۰۸ اعلام کرد که آزمایش اجباری مواد مخدر بر روی مجرمان مواد مخدر که طبق قانون ۲۰۰۲ الزامی شده بود، طبق پرونده انجمن عدالت اجتماعی در مقابل دی دی بی و مرکز مبارزه با مواد مخدر فیلیپین مغایر قانون اساسی است. | ## بخش 2: سیاست مواد مخدر فیلیپین | قطعنامه شماره ۶۴۸۶ کمیسیون انتخابات نیز که داوطلبان مناصب انتصابی و انتخابی را ملزم به انجام آزمایش اجباری می‌کرد، مغایر قانون اساسی اعلام شد. یک طرح اقدام ملی مبارزه با مواد مخدر برای سال‌های ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۰ در دوران ریاست جمهوری بنیگنو آکینو سوم تدوین شد. این سیاست که با ابتکار هیئت مواد مخدر خطرناک و سازمان‌های همکار ایجاد شده بود، در سال ۲۰۱۵ فعال شد در دوران ریاست جمهوری بنیگنو آکینو سوم، ۷۷۸۱۰ نفر توسط مقامات دولتی در ارتباط با تجارت غیرقانونی مواد مخدر دستگیر شدند. جنگ دوترته علیه مواد مخدر (۲۰۱۶–۲۰۲۲) رئیس‌جمهور رودریگو دوترته در سال ۲۰۱۶ با وعده مقابله با تجارت غیرقانونی مواد مخدر و جرم و جنایت از طریق کشتن معتادان به مواد مخدر انتخاب شد. سازمان‌های خبری و گروه‌های حقوق بشری ادعا می‌کنند که تعداد کشته‌شدگان بیش از ۱۲۰۰۰ نفر است. پلیس ملی فیلیپین از طریق اوپلان دو بشکه‌ای که در سال ۲۰۱۶ آغاز شد، جنگ مواد مخدر را رهبری کرد. توخانگ به عنوان رویکرد بشکه پایین شناخته می‌شود در حالی که اج وی تی که مخفف اهداف با ارزش بالا است، به عنوان رویکرد بشکه بالای پلیس توصیف می‌شود. دولت بونگ بونگ مارکوس (۲۰۲۲–) دوترته، رئیس‌جمهور سابق، به رئیس‌جمهور منتخب وقت ، بونگبونگ مارکوس، توصیه کرد که به مبارزه خود علیه مواد مخدر غیرقانونی ادامه دهد، حتی اگر ادامه آن به معنای اصلاح آن باشد. رئیس‌جمهور مارکوس از تغییر سیاست در مبارزه فیلیپین با مواد مخدر غیرقانونی خبر داد. مارکوس «پیشگیری از سوء مصرف مواد مخدر و آموزش و بهبود مراکز توانبخشی را محور اصلی مبارزه خود» نامید. بنجامین آبالوس جونیور، وزیر وزارت کشور و دولت محلی (DILG)، گفت که رویکرد دولت تحت نظارت او، تشکیل «پرونده‌های غیرقابل نفوذ» علیه قاچاقچیان «بزرگ» مواد مخدر برای به حداقل رساندن پرونده‌های مختومه خواهد بود. اگرچه مرگ و میر همچنان ادامه خواهد داشت، اما قتل‌های فراقضایی به عنوان سیاست دولت رد خواهند شد. | ## بخش 3: سیاست مواد مخدر فیلیپین | پلیس ملی فیلیپین در اوت ۲۰۲۴، برنامه را تحت بررسی قرار داد تا این برنامه را با «استراتژی اصلاح‌شده» دولت مارکوس در مبارزه با مواد مخدر هماهنگ کند. انجام آزمایش‌های مواد مخدر قانون جامع مواد مخدر خطرناک مصوب سال ۲۰۰۲، آزمایش مواد مخدر را برای موقعیت‌های خاص مانند درخواست مجوز حمل سلاح گرم، استخدام و تحصیل اجباری می‌کند. دی دی بی انجام آزمایش‌های اعتیاد ادرار را در مکانی الزامی می‌داند که نمونه‌ها به راحتی قابل دستکاری نباشند. به افرادی که نتیجه آزمایش آنها مثبت باشد، توصیه می‌شود برای مدیریت وابستگی به مواد مخدر، توسط پزشک معاینه شوند. قانونی بودن برخی مواد کانابیس تریاک هر دو قانون ۱۹۷۲ و ۲۰۰۲ تریاک و مشتقات آن را ممنوع کرده‌اند. این شامل «خشخاش تریاک» نیز می‌شود که قانون ۲۰۰۲ آن را به عنوان بخش‌هایی از گیاهان خشخاش تریاک، خشخاش شرقی، خشخاش کبیر از جمله مواد مشتق شده از آنها «حتی برای اهداف گلکاری، تزئینی و آشپزی» تعریف می‌کند. استفاده از چنین ماده‌ای در غذا توسط رستوران‌ها، علیرغم غیرقانونی بودن آن، در سال ۲۰۱۱ توسط سناتور تیتو سوتو مورد توجه قرار گرفت. قارچ‌های سیلوسایبین وضعیت قانونی قارچ‌های سیلوسایبین به عنوان یک ماده مخدر زمانی آشکار شد که گزارش شد دانش‌آموزان دبیرستانی پس از مصرف این قارچ‌ها به دلیل خاصیت روانگردان آنها در سال ۲۰۱۹ در بیمارستان بستری شدند. خود قارچ‌های سیلوسایبین در «فهرست مواد مخدر موجود در برنامه» تحت قانون جامع مواد مخدر خطرناک سال ۲۰۰۲ قرار ندارند و بنابراین مرکز مبارزه با مواد مخدر فیلیپین (PDEA) نمی‌تواند دانش‌آموزان را دستگیر کند و در بهترین حالت فقط در مورد استفاده از این قارچ‌ها مشاوره می‌دهد. فیلیپین یکی از امضاکنندگان کنوانسیون مواد مخدر سازمان ملل متحد است که سیلوسایبین را به عنوان ماده‌ای در برنامه I فهرست می‌کند. | ## جمع‌بندی | با این حال، مرکز مبارزه با مواد مخدر فیلیپین در گذشته فروشندگان مواد مخدر غیرقانونی را که قارچ‌های سیلوسایبین را در کنار مواد غیرقانونی شناخته شده می‌فروختند، دستگیر کرده است.