aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: کولورجونس | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کولورجونس | مقدمه: این خوراک در یک گونه با سیب‌زمینی، پنیر پکورینو و نعناع وجود دارد که یک ویژه‌خوراکِ معمولِ زیرمنطقهٔ اوگلیاسترا به‌شمار می‌رود. | ## بخش 1: کولورجونس | از سال 2015 به عنوان یک محصول دارای نشان جغرافیایی حفاظت‌شده (PGI) شناخته شده است. انواع این غذا، بسته به کشور مبدأ، در انواع مختلفی موجود است: در استان الیاسترا و نواحی داخلی (از جمله سادالی، در مرز با اوگلیاسترا) کولورجیونس با خمیر تازهٔ سمولینای گندم دوروم و موادی از پنیر پکورینوی ساردنیایی (تازهٔ یک یا دو روزه، مانند تالانا، یا کهنه در شهرهای دیگر) تهیه می‌شود؛ یا با موادی از سیب‌زمینی، سیر و نعناع همانند گایرو، اولاسای و باری ساردو. در شهر اخیر، به جای پکورینو از فی‌شیدو استفاده می‌شود؛ پنیری ترش و ویژه که در آب‌نمک قرار داده می‌شود، و کولورجیونه با انگشت بسته می‌شود تا به شکل یک خوشهٔ کوچک درآید. سپس کولورجیونه در آب جوش پخته و با روغن زیتون، و در سال‌های اخیر با سس گوجه‌فرنگی و پنیر پکورینوی رنده‌شده سرو می‌گردد. روش بستن اسپیگیتا در هر دو طرف، ویژگی روستاهای یرزو، تالانا، اورزولئی، باری ساردو و ایل‌بونو است. | ## بخش 2: کولورجونس | در تمام نواحی کوهستانی اوگلیاسترا و در باری ساردو، مواد درون خمیر الزاماً با سیر همراه می‌شود، در حالی که در اوگلیاسترای ساحلی این کار با پیاز سرخ‌شده (سوفریتا) انجام می‌شود. کولورجونس بارباژیا دی اولولای، که از اوگلیاسترا نیز وارد شده است، با پنیر پکورینوی تازه پر می‌شود و با سس گوجه‌فرنگی و گوشت خوک خردشده، یا به‌طور جایگزین با سس گوجه‌فرنگی و سوسیس تازه سرو می‌شود، که همه با پنیر پکورینوی کهنهٔ رنده‌شده روی آن‌ها تزیین می‌شوند. در جنوب ساردینیا و به‌طور کلی در منطقهٔ کامپیدانو، دستورهای دیگری برای کولورجیونس وجود دارد: راویولی با خمیر تازهٔ سمولینای گندم دوروم و موادی از ریکوتای تازهٔ گوسفندی یا بز، تخم‌مرغ و زعفران (و در برخی موارد همراه با پنیر پکورینوی ساردنیایی، جوز هندی، برگ چغندر یا اسفناج) تهیه می‌شود. پس از پخت، کولورجیونه با سس گوجه‌فرنگی تازه، فلفل چیلی، ریحان و پاششی از پکورینو یا دیگر پنیرهای رنده‌شده مزه‌دار می‌گردد. در تئولادا، برعکس، یک دستور ساده‌تر ترجیح داده می‌شود: کولورجیونه‌های چهارگوش (به گویش محلی: کولیکسیونیس) با مواد پرشده از پنیر بز تازه (پنیر گوسفندی کمتر رایج است) تهیه می‌شوند. | ## بخش 3: کولورجونس | اطلاعات تکمیلی در روستای اولاسای، تا دهه ۱۹۶۰، رسم بر این بود که کولورجونس منحصراً در روز ارواح مصرف شود. در سراسر اوگلیاسترا و در روستاهای سادالی و استرزیلی در بارباژیا دی سئولو، کولورجیونس تنها یک خوراک محسوب نمی‌شوند، بلکه می‌توانند به‌عنوان هدیه نیز ارائه گردند. این خوراک در مناسبت‌های ویژه‌ای آماده می‌شد؛ مانند جشن شکرگزاری پس از پایان برداشت گندم، برای یادبود و بزرگداشت درگذشتگان در روز تمام‌ارواح در ماه نوامبر (با چربی خوک یا چربی گوسفند، یا برای جشن کارناوال در ماه فوریه. | ## جمع‌بندی | اسپیگیتا، یعنی روش بسته‌شدن ویژهٔ کولورجیونس، نماد گندم را بازمی‌نماید تا آغاز سال کشاورزی جدید را در پایان ماه اوت نوید دهد.
موضوع مقاله: سالوا (پنیر) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سالوا (پنیر) | مقدمه: پنیر سالوا از کرما، یک پنیر شیر گاو نام مبدأ حفاظت‌شده است که با کشک خام تهیه می‌شود. | ## بخش 1: سالوا (پنیر) | این پنیر، پنیری با پوست شسته شده است که دوره رسیدن متوسط یا طولانی را طی می‌کند. سالوا به‌طور سنتی در دشت مرکزی لومباردی مصرف می‌شود و به ویژه در منطقه کرما، برگامو و برشا تولید می‌شود. سالوا شباهت‌های زیادی به کوارتیرولو دارد، اگرچه با مدت زمان طولانی‌تر رسیدن و پیچیدگی عطری عمده از آن متفاوت است. ریشه نام نام سالوا از ایدهٔ ذخیره شیر (به معنای تحت‌اللفظی «نجات دادن شیر») گرفته شده است، که سنتی است برای ذخیرهٔ شیر فراوانی که در بهار از فرایند تهیهٔ پنیر باقی می‌ماند و سپس برای تولید پنیر سالوا استفاده می‌شود. این پنیر همچنین سالوا کرماسکو (به معنای تحت‌اللفظی «سالوا از کرما») نامیده می‌شود، به دلیل منشأ آن و مصرف سنتی در کرما، هرچند امروزه اغلب در جاهای دیگر تولید می‌شود. تاریخچه ریشه‌های آن به قرن‌های هفدهم و هجدهم برمی‌گردد، زمانی که شناسایی نیمرخ متوازی‌السطوح سالوا روی برخی از پنیرهای تزئینی امکان‌پذیر می‌شود. | ## بخش 2: سالوا (پنیر) | این پنیرها به رنگ سفید کاهی بودند و پوسته نازکی داشتند و دارای چشم‌های بسیار نادری (به نام اوکیاتور) بودند که با پنیر سالوای امروزی نیز مرتبط است. سالوا ارتباط نزدیکی با کوچ فصلی برگامینی‌ها (چوپانان برگامو) با گاوهایشان دارد که در پاییز از دره‌های برگامو و برشا به سمت مزارع در مناطق پست می‌آمدند و در بهار به دره‌ها بازمی‌گشتند. در طول این سفرها، گاوها شیر بیشتری از آنچه می‌توانستند مصرف کنند، به ویژه در بهار، تولید می‌کردند و این امر تبدیل آن به پنیر استراچی دا سالوا را ضروری می‌کرد تا در تابستان قابل نگهداری باشد. به نظر می‌رسد که جنگ‌سالار بارتولومئو کولئونی آنقدر از این پنیر لذت می‌برد که در طول بازرسی نظامی خود از استحکامات کرما، تعدادی پنیر به او تحویل داده شد. دوران پیر شدن یا ۳–۵ ماه طول می‌کشد (در این حالت محصول دارای طعم معطر و خوش‌بو است)، یا ۸–۱۲ ماه. تخته‌های پنیر سالوا شکل موازی‌الاضلاع دارند با یک ضلع صاف مربعی به طول ۱۱–۱۳ سانتی‌متر (۴٫۳–۵٫۱ اینچ) یا ۱۷–۱۹ سانتی‌متر (۶٫۷–۷٫۵ اینچ) و یک ضلع قوس‌دار مستقیم به طول ۹–۱۵ سانتی‌متر (۳٫۵–۵٫۹ اینچ). | ## بخش 3: سالوا (پنیر) | پوستهٔ پنیر با آب و نمک شسته می‌شود و پنیرهایی که برای مدت طولانی‌تر پیر می‌شوند با روغن چرب می‌گردند. به این ترتیب مقداری کپک زرد روی پوسته شکل می‌گیرد، که وارد پوسته شده و طعم پنیر را افزایش می‌دهد. در ۲۱ نوامبر ۲۰۰۲، کنسرسیوم حفاظت از سالوا کرماسکو تأسیس شد و به سالوا به دلیل منحصر به فرد بودن و روش سنتی تولید، عنوان «نام مبدأ حفاظت‌شده» اعطا شد. موارد استفاده سالوا و تیگه رایج‌ترین روش تهیهٔ پنیر سالوا در منطقهٔ کرما، سالوا کن له تیگه (سالوا با فلفل سبز ترش لومباردی) است. پنیر سالوا به مکعب‌های کوچک برش داده می‌شود و همراه با تیگه، که به نوارهای بزرگ بدون دانه خرد شده است، و مقدار کمی روغن زیتون سرو می‌گردد. این ترکیب پیش از مصرف بسته به ذائقه، مدتی استراحت داده می‌شود؛ زیرا بر این باورند که اضافه کردن بیش از حد روغن باعث نرم شدن بیش از حد پنیر می‌شود. | ## جمع‌بندی | سایر آماده‌سازی‌ها سالوا را می‌توان در انواع غذاها از پیش‌غذا گرفته تا دسر و از غذاهای اصلی تا غذاهای فرعی استفاده کرد.
موضوع مقاله: اولریک مانفرد دوم | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # اولریک مانفرد دوم | مقدمه: اتو ساووی، پسر کوچکتر کنت هامبرت اول ساووی، از طریق ازدواج با آدلاید (حدود ۱۰۴۵)، مرزبان تورین شد. | ## بخش 1: اولریک مانفرد دوم | نوادگان آنها بعدها خاندان ساووی را تشکیل دادند که بر ساردینیا و ایتالیا حکومت می‌کردند. زندگی‌نامه اولریک مانفرد که در تورین متولد شد، پسر مانفرد اول و پرانگاردا (دختر آدالبرت آتو کانوسا) بود. اولریک مانفرد قلمرو وسیعی را به مرکزیت تورین (۱۰۰۰) به ارث برد که از سرزمین‌های جدش آردوین گلابر ایجاد شده بود. یک دیپلم امپراتوری، به تاریخ ۳۱ ژوئیه ۱۰۰۱، ثبت می‌کند که امپراتور اتو سوم، به پاس خدمات وفادارانه‌اش، دارایی‌های اولریک مانفرد را تأیید کرد و امتیازات متعددی به او اعطا نمود. اولریک مانفرد، بلافاصله پس از جانشینی، شروع به تحکیم قدرت خود در برابر آردوین از مارش ایوریا از یک سو و هنری دوم از سوی دیگر کرد. در نبرد بر سر حکومت ایتالیکوم، او سرزمین‌های زیادی را به قیمت مارش ایوریا به دست آورد. | ## بخش 2: اولریک مانفرد دوم | دو منشور صادر شده توسط اولریک مانفرد و همسرش برتا (فروش به کشیش سیگیفرد، پسر آدالگیس در سال ۱۰۲۱ و اهدایی به صومعه اس. سولوتوره در تورین در سال ۱۰۳۱)، تصور خوبی از شهرها و شهرستان‌هایی که اولریک مانفرد کنترل می‌کرد، ارائه می‌دهد که شامل: تورین، ایوریا، آلبنگا، ونتیمیگلیا، اوریات، تورتونا و ورچلی می‌شد. در تمام جنگ‌های بین آردوین و هنری، اولریک مانفرد با احتیاط از هرگونه رویارویی با این دو رهبر اجتناب کرد و به تدریج با توسل به سلاح (او در سال ۱۰۱۶ با مرزبان توسکانی، بونیفاس سوم، در جنگ بود) و با افزایش اقتدار خود در حوزه‌های تحت حاکمیت خود، قلمرو خود را گسترش داد. در سال ۱۰۲۴، پس از مرگ هنری دوم، او با انتخاب کنراد دوم مخالفت کرد و در عوض از ویلیام پنجم آکیتن دعوت کرد تا تاج و تخت ایتالیا را به دست گیرد، اما فایده‌ای نداشت. اولریک مانفرد در تورین کاخی داشت، اما مانند بسیاری از اربابان قرون وسطایی دیگر، زندگی سیاری داشت. اغلب گفته می‌شود که آدلاید، دختر اولریک مانفرد، تورین را به عنوان پایتخت رها کرد و شروع به اقامت دائم در شوش کرد. | ## بخش 3: اولریک مانفرد دوم | در حدود سال ۱۰۲۸، اولریک مانفرد به همراه برادرش، اسقف آلریک آستی، اسقف اعظم آریبرت میلان و اسقف لندولف تورین، برای سرکوب جنبشی بدعت‌آمیز که در مونفورته شکل گرفته بود، اقدام کردند. اولریک مانفرد کلیسای قدیمی سانتا ماریا ماجیوره در شوش و صومعه نووالسا را بازسازی کرد. در ماه مه ۱۰۲۸، اولریک مانفرد به همراه همسرش برتا، صومعه سانتا ماریا را در کارامانیا تأسیس کرد. سال بعد، در ژوئیه ۱۰۲۹، اولریک مانفرد به همراه همسرش، برتا، و برادرش، اسقف آلریک از آستی، صومعه بندیکتین را در سنت جوستو در شوش تأسیس کرد که یادگارهای سنت جوستو از نووالسا را در خود جای داده بود. | ## جمع‌بندی | خانواده اولریک مانفرد حداکثر تا سال ۱۰۱۴ با برتا ازدواج کرد (در آن سال، امپراتور هنری دوم اهدای مشترک آنها را به صومعه فروتواریا تأیید کرد).
موضوع مقاله: مانفرد اول تورین | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مانفرد اول تورین | مقدمه: مانفرد اول تورین (; ۹۰۱ – ۱۰۰۰) دومین مارکی آردوینیچی سوسا از سال ۹۷۷ تا زمان مرگش بود. | ## بخش 1: مانفرد اول تورین | مانفرد پسر ارشد آردوین گلابر بود که از او شهرستان اوریاته و مرز وسیع شوش را به ارث برد. این مرز از دره سوسا در کنار کوه‌های آلپ در جنوب و از طریق رود پو تا دریای لیگوریا امتداد داشت. زندگی‌نامه اطلاعات کمی در مورد مانفرد اول (یا مگنیفرد)، پسر آردوین گلابر و جانشین او در مدیریت مارش تورین وجود دارد. در زمان حکومت او، سرزمین‌های تابع حکومت شهر تورین از لیگوریا تا آلپ و تا دره پو امتداد داشت. | ## بخش 2: مانفرد اول تورین | او با پرانگاردا، دختر آدالبرتو آتو اهل کانوسا ازدواج کرد: او برای مانفرد، نواده و جانشین او، اولدریکو مانفردی دوم، و آلاریکو، که بعدها اسقف آستی شد، را به دنیا آورد. مانفرد پسر ارشد آردوین گلابر بود که از او شهرستان اوریاته و مرز وسیع شوش را به ارث برد. این مرز از دره شوش از طریق آلپ، از طریق رودخانه پو تا دریای لیگوریا امتداد داشت. مانفرد احتمالاً پس از سال ۹۶۲ با پرانگاردا، دختر آدالبرت آتو از کانوسا، ازدواج کرد. | ## بخش 3: مانفرد اول تورین | پرانگاردا و مانفرد چندین فرزند داشتند، از جمله اولریش مانفرد دوم تورین، آلریک، اتو، آتو، هوگ، ویدو. خانواده مانفرد احتمالاً پس از سال ۹۶۲ با پرانگاردا، دختر آدالبرت آتو اهل کانوسا، ازدواج کرد. | ## جمع‌بندی | مانفرد از پرانگاردا چندین فرزند داشت، از جمله: اولریک مانفرد آلریک اتو اتو هوگو ویدو گوندولف، پدر سنت آنسلم، ممکن است یکی از پسران یا نوه‌های او بوده باشد.
موضوع مقاله: زیبا (نام کوچک) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # زیبا (نام کوچک) | مقدمه: این نام در سایر کشورها نیز استفاده می‌شود اما اصالت آن به ایران باستان برمی‌گردد. | ## بخش 1: زیبا (نام کوچک) | افراد دارای این نام زیبا بروفه: بازیگر سینما و تلویزیون ایرانی زیبا میرحسینی: پژوهشگر و استاد دانشگاه ایرانی زیبا غنی‌یوا: فرمانده نظامی شوروی زیبا افلاطون: بازیکن سابق تیم ملی بسکتبال ایران زیبا امیدی‌فر: روزنامه‌نگار کردتبار ایرانی زیبا بختیار: بازیگر پاکستانی زیبا شیرازی: خواننده و موسیقی‌دان ایرانی زیبا شکیب: روزنامه‌نگار و نویسنده آلمانی معنی زیبا معنی اسم زیبا: اسم زیبا معانی زیادی دارد که از جمله آن‌ها: پری‌چهر، پریرو، جمیل، خوبرو، خوب صورت، خوش‌اندام، خوشگل، خوش‌منظر، رعنا، زیبارو، شیک، صبیح، ظریف، قشنگ، لطیف، لعبت، مطبوع، مقبول، ملیح، نازنین، نیک منظر، نیکورو، وجیه، وسیم، باطراوت، تماشایی، خوش و شکیل، می‌باشد. | ## بخش 2: زیبا (نام کوچک) | (یادداشت به خط دهخدا) زیبا در شعر زیبا نهاده مجلس و خالی گزیده جای ساز شراب پیش نهاده. | ## بخش 3: زیبا (نام کوچک) | ## جمع‌بندی | (خاقانی) این چرخ نازیبا لقب از دست بوست کرده لب شیرین تر از اشک طرب از چشم مینا ریخته.
موضوع مقاله: انرژی خورشیدی در ایتالیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # انرژی خورشیدی در ایتالیا | مقدمه: در حالی که انرژی فتوولتائیک در ایتالیا در سال ۲۰۱۳، ۷٪ از تولید برق را تشکیل می‌داد (رتبه اول در سطح جهانی) و در سال ۲۰۱۷ به ۸٪ نزدیک شد و تنها آلمان در اروپا از آن پیشی گرفت، تا ۳۱ دسامبر ۲۰۱۹، ۸۸۰٬۰۹۰ نیروگاه خورشیدی در ایتالیا نصب شد که ظرفیت کل آن ۲۰٫۹ گیگاوات بود. | ## بخش 1: انرژی خورشیدی در ایتالیا | سال‌های بین ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۳ شاهد رونق در ظرفیت اسمی فتوولتائیک نصب شده بود، به طوری که ۱۷۹۲۸ مگاوات ظرفیت در پایان سال ۲۰۱۳ در رتبه سوم جهانی قرار گرفت و در آن زمان تنها ایالات متحده از آن پیشی گرفت. این امر تا حدودی به دلیل مشوق‌های سخاوتمندانه برای تولید انرژی فتوولتائیک خورشیدی است که ارائه می‌شود. از سال ۲۰۱۳، این بخش برای تقریباً ۱۰۰٬۰۰۰ نفر، عمدتاً در نصب و طراحی، اشتغال ایجاد کرده است. با این حال، رشد ظرفیت خورشیدی اساساً پس از سال ۲۰۱۳ به دلیل پایان برنامه‌های یارانه‌ای دولت متوقف شد. | ## بخش 2: انرژی خورشیدی در ایتالیا | از آن زمان، ظرفیت فتوولتائیک نصب‌شده سالانه حدود ۳۰۰ تا ۴۰۰ مگاوات در سال بوده است. سهم انرژی‌های تجدیدپذیر در تولید انرژی الکتریکی از ۱۷٫۲٪ در سال ۲۰۰۵ به ۴۰٫۲٪ در سال ۲۰۱۵ رسیده، که شامل ۹٫۳٪ انرژی خورشیدی است. در سال‌های اخیر، ایتالیا سیاست‌های خود را برای ترویج انرژی‌های تجدیدپذیر، به ویژه فتوولتائیک، در چارچوب اهداف کربن‌زدایی اروپا و طرح ملی یکپارچه انرژی و آب و هوا (PNIEC) تشدید کرده است. طبق داده‌های اپراتور خدمات انرژی (GSE), PNIEC که در سال ۲۰۲۳ به‌روزرسانی شد، قصد دارد تا سال ۲۰۳۰ به ظرفیت فتوولتائیک نصب‌شده تقریباً ۷۹ گیگاوات برسد، در حالی که پیش از این تا پایان سال ۲۰۲۳، تقریباً ۲۵ گیگاوات نصب شده بود. | ## بخش 3: انرژی خورشیدی در ایتالیا | برای تشویق گسترش انرژی خورشیدی، دولت اقدامات متعددی از جمله موارد زیر را انجام داده است: ۱۱۰٪ پاداش ویژه (۲۰۲۰–۲۰۲۳): کسر مالیات برای بهبود بهره‌وری انرژی، از جمله نصب سیستم‌های فتوولتائیک و سیستم‌های ذخیره‌سازی. فرمان FER 1 (2019): مشوق‌هایی برای قبض انرژی برای سیستم‌های خورشیدی جدید ساخته شده بر روی ساختمان‌ها، با اولویت برای سیستم‌هایی که جایگزین سقف‌های آزبستی می‌شوند، ارائه داد. انجمن‌های انرژی تجدیدپذیر (CERs): این انجمن‌ها که با انتقال به دستورالعمل RED II معرفی شده‌اند، تولید و مصرف مشترک انرژی، از جمله فتوولتائیک، را از طریق تجمعات محلی شهروندان، مشاغل و نهادهای عمومی ترویج می‌دهند. علیرغم پیشرفت، این بخش هنوز با چندین مسئله حیاتی، از جمله پیچیدگی رویه‌های مجوز، تأخیر در ارتقاء شبکه برق و نیاز به هماهنگی بیشتر بین ایالت و مناطق، روبرو است. | ## جمع‌بندی | برای تقویت رشد پایدار بیشتر، راه‌اندازی ابزارهای نظارتی جدید، از جمله فرمان FER 2 و به‌روزرسانی‌های آینده PNIEC، برنامه‌ریزی شده است.
موضوع مقاله: برتا میلان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # برتا میلان | مقدمه: او با اولریک مانفرد دوم تورین ازدواج کرد و در سال ۱۰۳۳ نایب‌السلطنه تورین و شوش برای دخترش آدلاید شوش شد. | ## بخش 1: برتا میلان | زندگی برتا اهل میلان (برتا دی لونی، برتا دگلی اوبرتنگی یا برتا دِسته) با اولدریکو مانفردی ازدواج کرد. اگرچه مشخص است که برتا عضوی از سلسله اوبرتنگی بود، اما در مورد اینکه والدین او چه کسانی بودند، بحث‌هایی وجود دارد. اغلب گفته می‌شود که پدرش اوبرتو دوم بوده است، اما برخی دیگر معتقدند که پدر برتا در واقع اوتبرت سوم میلان بوده است. | ## بخش 2: برتا میلان | حداکثر تا سال ۱۰۱۴، برتا با اولریک مانفرد ازدواج کرده بود (در آن سال، امپراتور هنری دوم اهدای مشترک آنها را به صومعه فروتواریا تأیید کرد). در ماه مه ۱۰۲۸، برتا به همراه همسرش، اولریک مانفرد، صومعه سانتا ماریا را در کارامانیا تأسیس کرد. سال بعد، در ژوئیه ۱۰۲۹، برتا به همراه همسرش و برادرش، اسقف آلریک از آستی، صومعه بندیکتین را در سنت جوستو در شوش تأسیس کرد که محل نگهداری یادگارهای سنت جاست (سن جوستو) بود که گمان می‌رود راهبی شهید از صومعه نووالسا باشد. | ## بخش 3: برتا میلان | پس از مرگ اولریک مانفرد (در دسامبر ۱۰۳۳ یا ۱۰۳۴)، برتا برای مدت کوتاهی به عنوان نایب‌السلطنه دخترشان، آدلاید شوش، عمل کرد. در سال ۱۰۳۷، برتا فرستادگانی را که می‌خواستند از پیمونت به شامپاین از آلپ عبور کنند، دستگیر کرد و بدین ترتیب توطئه‌ای علیه امپراتور کنراد دوم را خنثی کرد. | ## جمع‌بندی | کنراد دوم با صدور دیپلم امپراتوری که کمک‌های برتا به صومعه سنت جوستو در شوش را تأیید می‌کرد، به خاطر نقش او در سرکوب شورش علیه خود، به او پاداش داد.
موضوع مقاله: کلیسای جامع آمالفی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کلیسای جامع آمالفی | مقدمه: کلیسای جامع آمالفی یک کلیسای جامع کاتولیک رومی قرون وسطایی در میدان دومو، آمالفی، ایتالیا است. | ## بخش 1: کلیسای جامع آمالفی | این کلیسا که قبلاً مقر اسقف اعظم اسقف‌نشین آمالفی بود، از سال ۱۹۸۶ مقر اسقف‌نشین آمالفی-کاوا د تیرنی شده است. این کلیسا که ساخت آن در قرن‌های نهم و دهم آغاز شد، چندین بار به آن اضافه و بازسازی شده است و عناصر عربی-نورمن، گوتیک، رنسانس، باروک و در نهایت یک نمای جدید نورمن-عربی-بیزانسی قرن نوزدهمی بر روی آن قرار گرفته‌اند. از کلیسای جامع، پله‌هایی به سردابه سنت اندرو منتهی می‌شود که یادگارهای او در آنجا نگهداری می‌شود. تاریخچه اولین کلیسا، که اکنون موزه اسقف‌نشین آمالفی است، در قرن نهم بر روی ویرانه‌های یک معبد قبلی ساخته شد. تا قرن دوازدهم، این دو کلیسا یک کلیسای رومی ۶ راهرویی را تشکیل می‌دادند که در قرن سیزدهم به ۵ راهرو کاهش یافت تا امکان ساخت صومعه بهشت به سبک عربی-نورمن فراهم شود. طبق گزارش‌ها، بقایای سنت اندرو در سال ۱۲۰۶ در طول جنگ صلیبی چهارم توسط کاردینال پیتر کاپوآ از قسطنطنیه به آمالفی آورده شد. | ## بخش 2: کلیسای جامع آمالفی | برج ناقوس بین قرن‌های ۱۲ و ۱۳ در مقابل اولین کلیسا ساخته شد و تاجی باشکوه با سنگ مرمر و ماجولیکا به سبک عربی-نورمن بر فراز آن قرار دارد که در سایر کلیساهای جنوب ایتالیا در این دوره نیز دیده می‌شود. کلیساهای کوچک داخلی به سبک‌های گوتیک و رنسانس ساخته شده‌اند و شبستان آن در قرن ۱۸ به سبک باروک تزئین شده است. سپس تمام نمای کلیسا با طرحی از معمار اریکو آلوینو به شیوه‌ای غنی از تزئینات با الهام از سبک‌های گوتیک ایتالیایی و به ویژه سبک‌های عربی-نورمن، مشابه اما آراسته‌تر از کلیسای اصلی، که در سال ۱۸۹۱ تکمیل شد، بازسازی شد. معماری نمای بیرونی نمای جلویی در اواخر قرن نوزدهم با سنگ مرمر راه راه و سنگ بازسازی شد، با یک سنتوری بلند تزئین شده با موزاییک، و یک ایوان عمیق با پنجره‌هایی از تزئینات ظریف عربی-موریک شبیه به نمونه اصلی، اما مزین‌تر از آن. موزاییک‌های تمپانوم «پیروزی مسیح» را در اثری خلق شده توسط دومنیکو مورلی به تصویر می‌کشند و طرح‌های اصلی آن در تالار شهر نگهداری می‌شود. درهای برنزی کلیسای جامع که قبل از سال ۱۰۶۶ در قسطنطنیه ریخته‌گری شده و توسط سیمئون سوری امضا شده‌اند، قدیمی‌ترین درهای ساخته شده پس از روم در ایتالیا هستند. | ## بخش 3: کلیسای جامع آمالفی | برج ناقوس به سبک رومانسک که ساخت آن در سال ۱۱۸۰ آغاز شد و بیش از ۱۰۰ سال بعد تکمیل شد، توسط مجموعه‌ای از چهار برج کوچک در اطراف یک برج بزرگتر قرار دارد که همگی با کاشی‌های ماجولیکا با رنگ‌های روشن تزئین شده‌اند و طاق‌های گوتیک درهم تنیده‌ای را به سبک عربی-نورمن تشکیل می‌دهند. این برج ناقوس، آراسته‌ترین نمونه از نوع برج ناقوس قرون وسطایی است که فقط در جنوب ایتالیا یافت می‌شود. صلیب دیگری، ساخته شده از صدف، از سرزمین مقدس آورده شده و در سمت راست درب پشتی قرار دارد. سقف جعبه‌ای شکل آن مربوط به سال ۱۷۰۲ است و آثار هنری آن شامل تازیانه‌زنی، مصلوب کردن حواری و معجزه مانا اثر دل‌آستا در سال ۱۷۱۰ می‌شود. | ## جمع‌بندی | دو ستون پیچ‌خورده اضافی و دو منبر که بخشی از ستون‌های قرن دوازدهمی بوده‌اند نیز وجود دارد.
موضوع مقاله: جیووانی برانکا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جیووانی برانکا | مقدمه: جووانی برانکا (۲۲ آوریل ۱۵۷۱–۲۴ ژانویه ۱۶۴۵) مهندس و معمار ایتالیایی بود که امروزه عمدتاً به خاطر چیزی که برخی مفسران آن را یک توربین بخار اولیه دانسته‌اند، به یاد آورده می‌شود. | ## بخش 1: جیووانی برانکا | In Roma, 1629 این اثر شامل ۶۳ حکاکی با توضیحاتی به زبان‌های ایتالیایی و لاتین است و نمونه‌ای از ژانر «تئاتر ماشین‌ها» است که در قرن شانزدهم پدیدار شده بود و به نام «تئاتروم اینستروروم» ژاک بسون در سال ۱۵۷۱ نامگذاری شده بود. با این حال، در حالی که کتاب بسون به زیبایی با حکاکی‌ها مصور شده بود، کتاب برانکا یک جلد کوچک هشت‌برگ بود که با حکاکی‌های چوبی نسبتاً بی‌کیفیت مصور شده بود. برانکا برخلاف نویسندگان پیشین، ادعا نکرد که خالق بسیاری از ماشین‌ها است و در یک مورد حتی در مورد نحوهٔ کارکرد ماشین مورد نظر مطمئن نیست. به گفتهٔ مورخ الکس کلر، ماشین‌های او «شبیه اختراعات روی صندلی راحتی هستند که به ندرت نمونه‌های سه‌بعدی مشابهی داشته‌اند». | ## بخش 2: جیووانی برانکا | این موتور شامل چرخی با پره‌های مسطح مانند چرخ پارویی است که توسط بخار تولید شده در یک ظرف بسته چرخانده شده و از طریق یک لوله به پره‌ها هدایت می‌شود (و از این رو مناسب‌تر است که توربین بخار نامیده شود). برانکا پیشنهاد کرد که ممکن است از آن برای به حرکت درآوردن دسته‌هاون و ملات، ماشین‌های سنگ‌زنی، بالا آوردن آب و اره کردن چوب استفاده شود. این موتور هیچ ارتباطی با هیچ‌یک از کاربردهای بعدی نیروی بخار ندارد و پیشرفت چندانی نسبت به آئولیپایلی که توسط هرون اسکندرانی در قرن اول میلادی توصیف شده است، ندارد.Lardner, p.23 دفترچه راهنمای معماری کتاب «راهنمای معماری» برانکا که در سال ۱۶۲۹ منتشر شد، یک راهنمای عملی برای برنامه‌ریزی و ساخت‌وساز بود و اولین کتابچه راهنمای معماری «جیبی» محسوب می‌شود. تجربه برانکا به عنوان یک معمار به دلیل سمت او به عنوان سرپرست آثار ساکرا کازا در لورتو بود که توسط دوک اوربینو به آنجا منصوب شده بود. | ## بخش 3: جیووانی برانکا | 211 برانکا با بندتو کاستلی ارتباط برقرار کرد و در فصل آخر کتاب «مانواله»، فصلی دربارهٔ رودخانه‌ها، به کار او اشاره می‌کند. کاستلی، که اغلب به عنوان بنیان‌گذار رشته هیدرودینامیک شناخته می‌شود، به برانکا نامه نوشت و از او خواست تا از خود در برابر افراد ساده‌لوح یا علاقه‌مندی مانند ونیزی‌ها که نظرات کاستلی را در مورد دلیل لجن‌آلود شدن تالاب‌هایشان رد کرده بودند، دفاع کند. | ## جمع‌بندی | در موردی دیگر، برانکا در مورد طرحی برای نازلی برای نصب سیفون معکوس در یک فواره به کاستلی نامه نوشت.
موضوع مقاله: تیتو لیویو بوراتینی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # تیتو لیویو بوراتینی | مقدمه: تیتو لیویو بوراتینی (، ۸ مارس ۱۶۱۷–۱۷ نوامبر ۱۶۸۱) مخترع، معمار، مصرشناس، دانشمند، ابزارساز، جهانگرد، مهندس و نجیب‌زاده‌ای بود که زندگی کاری خود را در لهستان و لیتوانی گذراند. | ## بخش 1: تیتو لیویو بوراتینی | بوراتینی و سر ایزاک نیوتن هر دو از اندازه‌گیری‌های گریوز در تلاش برای تعیین دقیق محیط زمین استفاده کردند. [ نیازمند منبع ] در سال ۱۶۴۱، دربار پادشاه لادیسلاوس چهارم او را به عنوان نماینده آلمان به کشورهای مشترک‌المنافع لهستان-لیتوانی دعوت کرد. این هواپیما که به عنوان «چهار جفت بال متصل به یک اژدهای پیچیده» توصیف شده است، گفته می‌شود که در سال ۱۶۴۸ با موفقیت یک گربه را بلند کرد، اما خود بوراتینی این کار را نکرد. | ## بخش 2: تیتو لیویو بوراتینی | طبق کتاب «پیشینهٔ تاریخ پرواز» نوشتهٔ کلایو هارت، او قول داد که «فقط جراحات بسیار جزئی» ناشی از فرود این وسیله نقلیه باشد.Qtd. in او بعدها یک سیستم اندازه‌گیری اولیه بر اساس زمان، شبیه به سیستم بین‌المللی یکاهای امروزی، توسعه داد؛ او آن را در کتاب خود اندازه جهانی منتشر کرد. (به معنای واقعی کلمه "متر کاتولیک یعنی جهانی")، یک واحد طول معادل طول یک آونگ ثانیه‌شمار آزاد؛ این واحد با متر مدرن نیم سانتی‌متر تفاوت دارد. | ## بخش 3: تیتو لیویو بوراتینی | بوراتینی به همراه دو نفر دیگر که در کراکوف ملاقات کرد، «آزمایش‌های نوری انجام داد و در کشف بی‌نظمی‌هایی روی سطح زهره، قابل مقایسه با بی‌نظمی‌های روی ماه، نقش داشت». او عدسی‌هایی برای میکروسکوپ‌ها و تلسکوپ‌ها ساخت و برخی از آنها را به کاردینال لئوپولدو د مدیچی داد. | ## جمع‌بندی | او همچنین به خاطر ساخت یک ماشین محاسبه که آن را به گراند دوک فردیناندو دوم اهدا کرد، شناخته می‌شود.
موضوع مقاله: کریستینا روکاتی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کریستینا روکاتی | مقدمه: کریستینا روکاتی (۲۴ اکتبر ۱۷۳۲ در روویگو - ۱۶ مارس ۱۷۹۷ در روویگو) فیزیکدان و شاعر ایتالیایی بود که در سال ۱۷۵۱ از دانشگاه بولونیا مدرک گرفت. | ## بخش 1: کریستینا روکاتی | زندگی‌نامه روکاتی فرزند جیوان باتیستا و آنتونیا کامپو بود که از خانواده‌ای مرفه در روویگو، ایتالیا بودند. روکاتی زبان‌های کلاسیک را زیر نظر پیتر برتالیا آرکوا، رئیس حوزه علمیه روویگو، آموخت و در سن ۱۵ سالگی به خاطر اشعارش از آکادمی کنکوردی اُردنا تقدیرنامه دریافت کرد. [ نیازمند منبع ] در سال ۱۷۴۷، والدینش به او اجازه دادند تا تحت سرپرستی برتالیا در دانشگاه بولونیا فلسفه طبیعی بخواند. | ## بخش 2: کریستینا روکاتی | در آنجا، او در همان سال به عنوان اولین دانشجوی غیر بولونیایی در دانشگاه پذیرفته شد. او به خاطر اشعار و غزل‌هایش در بولونیا، درست همان‌طور که در روویگو بود، نشان افتخار دریافت کرد. او عضو آکادمی کنکوردیا (۱۷۴۹)، آکادمی آپاتیستی در فلورانس (۱۷۵۰) و آکادمی نِل آرکادیا (با نام آگانیس آرِتوسیانا) (۱۷۵۳) و همچنین آکادمی آردِنتی در بولونیا و ریکوراتی در پادوا شد. | ## بخش 3: کریستینا روکاتی | [ نیازمند منبع ] در ۵ مه ۱۷۵۱، در زمانی که فرصت‌های آموزش عالی اغلب از زنان سلب می‌شد، روکاتی که یک نابغه محسوب می‌شد، مدرک فلسفه دریافت کرد و به گفته ورتهایم، «تنها سومین زنی بود که تا به حال مدارک دانشگاهی کسب کرده است.» او در دانشگاه پادوا با تمرکز بر فیزیک نیوتنی، یونانی و عبری تحصیل کرد، در حالی که همچنان به پرورش علایق ادبی خود و سرودن اشعار جدید ادامه می‌داد. از سال ۱۷۵۱، او به عنوان معلم فیزیک در آکادمی کنکوردی روویگو فعال بود (و حداقل تا سال ۱۷۷۷ در آنجا تدریس می‌کرد). | ## جمع‌بندی | در آکادمی کنکوردی در روویگو، روکاتی دوره‌های عصرگاهی فیزیک نیوتنی را برای سایر اعضا برگزار می‌کرد.