موضوع مقاله: تن‌تن (مجله) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # تن‌تن (مجله) | مقدمه: این مجله با زیرعنوان «مجله‌ای برای جوانان از ۷ تا ۷۷ سال» یکی از نشریات مهم صحنه کامیکس فرانسوی-بلژیکی به‌شمار می‌آمد و سریال‌های برجسته‌ای مانند بلیک و مورتیمر، آلیکس و البته عنوان اصلی آن، ماجراهای تن‌تن را منتشر می‌کرد. | ## بخش 1: تن‌تن (مجله) | این مجله که ابتدا توسط لو لومبار منتشر شد، نخستین شماره خود را در سال ۱۹۴۶ عرضه کرد و تا سال ۱۹۹۳ به انتشار ادامه داد. محتوای اصلی آن بر صفحات جدیدی از چند آلبوم کمیک در حال انتشار متمرکز بود که هنوز به‌صورت کامل چاپ نشده بودند، و این باعث می‌شد خوانندگان هفتگی منتظر انتشار کل آلبوم‌ها نمانند. در هر زمان، چند داستان در حال پیشرفت وجود داشت که به هنرمندان کمتر شناخته‌شده نیز فرصت دیده شدن می‌داد. محتوا همیشه شامل مطالب تکمیلی بود که برخی از آنها برای طرفداران اهمیت ویژه‌ای داشت، مانند نسخه‌های جایگزین صفحات داستان‌های تن‌تن و مصاحبه با نویسندگان و هنرمندان. همه کمیک‌های منتشرشده در مجله لزوماً بعداً به شکل کتاب منتشر نمی‌شدند، که این خود انگیزه‌ای برای اشتراک بود. کیفیت چاپ مجله نسبت به کمیک‌های آمریکایی تا دهه ۱۹۷۰ بالاتر بود و کیفیت داستان‌ها بسیار عالی و با استفاده از کاغذ و فرایند چاپ گران‌قیمت ارائه می‌شد، که قیمت بالایی نیز داشت. ریمون لوبلان و شرکای او پس از جنگ جهانی دوم یک انتشارات کوچک راه‌اندازی کردند و تصمیم گرفتند یک مجلهٔ تصویری برای نوجوانان ایجاد کنند. آن‌ها تصمیم گرفتند که تن‌تن قهرمان مناسبی خواهد بود، زیرا او از قبل بسیار شناخته‌شده بود. | ## بخش 2: تن‌تن (مجله) | شریک تجاری آن‌ها، آندره سیناو، به دیدار هرژه، نویسنده تن‌تن، رفت و پیشنهاد ایجاد این مجله را مطرح کرد. هرژه که در طول جنگ برای روزنامه لو سوآر کار کرده بود، به دلیل اتهام همکاری با آلمان‌ها تحت پیگرد بود و بنابراین ناشری نداشت. یاکوبس، پل کوولیه و ژاک لودی به‌عنوان هنرمند حضور داشتند و دوست مشترکشان، ژاک فان ملکبکه، سردبیری را برعهده داشت. او شعار معروف «مجله برای نوجوانان از ۷ تا ۷۷ سال» را اختراع کرد که بعداً توسط دیگر نسخه‌ها نیز استفاده شد. (کارل فان میلهِم ایده تأسیس استودیوی انیمیشن بل‌ویزیون را به ریمون لوبلان داد، که به بزرگ‌ترین استودیوی انیمیشن اروپایی تبدیل شد و ده فیلم بلند سینمایی از جمله چند فیلم با حضور تن‌تن تولید کرد. دو مور به یکی از اعضای ثابت مجله تبدیل شد و هنرمند اصلی استودیو هرژه گردید) در سال ۱۹۴۸، صفحات مجله از ۱۲ به ۲۰ صفحه افزایش یافت و نسخه جداگانه‌ای برای فرانسه راه‌اندازی شد. گروهی از هنرمندان جوان جدید به تیم پیوستند: فرانسوی‌ها اتین لو رالیک و ژاک مارتان، دینو آتاناسیو و فلاندری‌ها ویلی فاندرستین. طی دهه‌ها، هرژه کنترل هنری مجله را در دست داشت، اگرچه گاهی برای مدت‌های طولانی غایب بود و آثار جدیدش کمیاب می‌شد. | ## بخش 3: تن‌تن (مجله) | نفوذ او در کار ویلی فاندرستین برای بوب و بوبت کاملاً مشهود است، چرا که هرژه توجه بیشتری به داستان‌ها، ویرایش و تغییر سبک هنری اعمال کرد. تمبر تن‌تن به منظور حفظ وفاداری خوانندگان، مجله تن‌تن نوعی پاسپورت وفاداری ایجاد کرد که در فرانسه «چِک تن‌تن» و در بلژیک «تمبر تن‌تن» نامیده می‌شد و همراه هر شماره مجله، در هر آلبوم کمیک از انتشارات لو لومبار و روی بسیاری از محصولات غذایی ارائه می‌شد. این تمبرها را می‌شد برای دریافت هدایایی که در فروشگاه‌ها یافت نمی‌شد، معاوضه کرد. شرکت‌های دیگر، عمدتاً تولیدکنندگان مواد غذایی، نیز به این سیستم تمبر تن‌تن پیوستند: این تمبرها را می‌شد داخل بسته‌بندی کیسه‌های آرد، سمولینا و غیره پیدا کرد. شرکت راه‌آهن فرانسه تا جایی پیش رفت که پیشنهاد کرد ۱۰۰ کیلومتر سفر ریلی، با ۸۰۰ تمبر انجام شود. از جمله هدایای این سیستم، سوپرکروموهای ویژه‌ای بود که از شماره‌های مجله یا کتاب اصلی استخراج شده بود. در زمان آغاز استفاده از این تمبرها، مجله در بلژیک ۸۰٬۰۰۰ نسخه و در فرانسه تنها ۷۰٬۰۰۰ نسخه می‌فروخت. | ## جمع‌بندی | به دلیل موفقیت این سیستم، تیراژ مجله در فرانسه به سرعت به ۳۰۰٬۰۰۰ نسخه در هفته رسید.