موضوع مقاله: بورلی پپر | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # بورلی پپر | مقدمه: بورلی پپر (; – ) یک مجسمه‌ساز آمریکایی بود که به‌خاطر آثار تاریخی و هنرهای زمینی‌اش شناخته می‌شود. | ## بخش 1: بورلی پپر | سنین جوانی و تحصیل پپر در ۲۰ دسامبر ۱۹۲۲ در بروکلین، شهر نیویورک، بورلی استول به دنیا آمد. او با پدری که فرش و مشمع کف اتاق می‌فروخت و مادری که داوطلب انجمن ملی برای پیشرفت رنگین پوستان (NAACP) بود بزرگ شد. مادر و مادربزرگش شخصیت‌های قوی داشتند، که او را متقاعد کرد که می‌تواند زندگی خود را دور از بروکلین بسازد. هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم چیزی مرا محدود کند، زیرا مادر و مادربزرگم زنان بسیار قوی‌ای بودند. نمی‌دانستم زنان این‌طور رفتار نمی‌کنند!» در شانزده سالگی برای تحصیل در زمینه طراحی تبلیغات، عکاسی و طراحی صنعتی وارد موسسه پرات در بروکلین، نیویورک شد. او در لیگ دانشجویان هنر نیویورک تحصیل کرد و در کلاس‌های شبانه در کالج بروکلین شرکت کرد، از جمله نظریه هنر با گیورگی کپس، که او را با کارهای لازلو موهولی-ناگی و من ری آشنا کرد. او که در سال ۱۹۴۹ به اروپای پس از جنگ کشیده شد، نقاشی را در پاریس در آکادمی د لا گراند شومیر خواند. در آنجا او در کلاس‌هایی با نقاش کوبیست آندره لوته و با فرناند لژه در آتلیه او شرکت کرد. | ## بخش 2: بورلی پپر | او پس از سفر در سال ۱۹۶۰ به انگکور وات، کامبوج، جایی که ویرانه‌های معبدی که در زیر رشد جنگل باقی مانده بود، او را پر از هیبت کرد، به مجسمه‌سازی روی آورد. او اولین کار خود را در سال ۱۹۶۲ با نمایشگاهی از تنه درختان حکاکی شده در گالری در رم انجام داد. پپر واژگان مجسمه‌سازی خود را با ادغام کنده کاری روی چوب و ریخته‌گری فلز معرفی کرد. روزالیند کراوس ، منتقد هنری، کار خود را ناقض سنت‌های مدرنیستی توصیف کرده‌است: «صنعت سنتی کنده کاری به روی او بسته بود… او با مته‌ها و اره‌های برقی به این کنده‌ها حمله کرد.» پس از چندین نمایشگاه در نیویورک و رم، او یکی از ۱۰ هنرمندی بود که توسط جیووانی کاراندنت دعوت شده بود، به همراه دیوید اسمیت، الکساندر کالدر، آرنالدو پومودورو، لین چادویک و پیترو کونساگرا، برای ساخت آثاری در کارخانه‌های Italsider در ایتالیا برای نمایشگاهی در فضای باز که در تابستان ۱۹۶۲ در اسپولتو برگزار شد. پپر که مستقیماً در کارخانه کار می‌کرد، مانند مجسمه‌های اصلی بعدی ، «هدیه ایکاروس»، «لدا»، «چشم‌انداز بهار»، دو اثر بزرگ دیگر و ۱۷ اثر کوچکتر را خلق کرد. در برخی از اولین آثار، یکی از روش‌های او استفاده از مشعل برای کنده‌کاری از عناصر فولادی ضدزنگ به ضخامت یک اینچ بود. آنها آثاری توهمی هستند که ناپدید می‌شوند و دوباره ظاهر می‌شوند و مناظر اطراف را منعکس می‌کنند. در مصاحبه ای با باربارا رز، مورخ هنر، پپر گفت: «یکی دیگر از تأثیراتی که من سعی می‌کنم با این پوشش روشن به دست بیاورم، صرفاً توهم نیست، بلکه شامل کردن شخصی است که به آن نگاه می‌کند، به طوری که تبادل دائمی بین آنها در جریان است." تمام مجسمه‌های پپر از ابتدای کار مجسمه‌سازی او در فضای باز به نمایش گذاشته شد. | ## بخش 3: بورلی پپر | در نهایت، او آزمایش‌های خود را با استفاده از زمین برای گنجاندن یک مجسمه آغاز کرد. به گفته خودش، در دهه هفتاد من مفهوم «مجسمه‌های زمینی» را توسعه دادم، یعنی مجسمه‌هایی که ظاهراً در زمین متولد شده یا از روی زمین برمی‌خیزند.» در دهه ۱۹۷۰ که بیشتر با زادگاهش نیویورک درگیر شد، ایده‌های مترقی او در کمیسیون‌هایی مانند کار مهمش Amphisculpture (1974-1976) تحقق یافت. او با لذت بردن از سطوح زنگ زده کورتن، قطعاتی مانند کانال زمینی دالاس (۱۹۷۱–۱۹۷۵) ساخت. او در واقع یکی از اولین هنرمندانی بود که از فولاد هوازده در مجسمه‌سازی استفاده کرد. از دهه ۱۹۷۰ تا به امروز، او زندگی دو قاره ای را در سفر بین اروپا و ایالات متحده داشته‌است. در سال ۱۹۴۸ با نویسنده کرتیس بیل پپر ازدواج کرد و ازدواج آنها تا زمان مرگ او در سال ۲۰۱۴ ادامه یافت. | ## جمع‌بندی | پیری، بیماری، زوال پدر و مادرش و همچنین تشخیص سرطان خودش این حجم باریک را نشان می‌دهد.