موضوع مقاله: سیدنی بیسین | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سیدنی بیسین | مقدمه: حوضه سیدنی یک زیست‌منطقه موقت استرالیایی است و هم یک نهاد ساختاری و هم یک منطقه رسوبی است که اکنون در ساحل شرقی نیو ساوت ولز، استرالیا حفظ شده و بخشی از ضلع شرقی آن اکنون در زیر دریای تاسمان فرورفته است. | ## بخش 1: سیدنی بیسین | حدود حوضه سیدنی با ضخامتی، از سنگ‌های رسوبی پرمین و تریاس تشکیل شده است که از نیوکاسل در شمال تا خلیج بیتمنز در جنوب و از غرب تا رشته کوه بزرگ جداکننده امتداد دارد. این حوضه همچنین مراکز اصلی نیوکاسل، گاسفورد و ولونگونگ و همچنین پایتخت ایالت سیدنی را در خود جای داده است و دارای ذخایر زغال سنگ از نظر اقتصادی قابل توجهی است. بندر معروف سیدنی و صخره‌های تراشیده شده کوه‌های آبی، سازندهای شاخصی از لایه‌های بالایی نسبتاً سخت ماسه‌سنگ هستند. این حوضه شامل منطقه کوهستانی بزرگ بلو ماونتینز است که در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار دارد. مرز غربی از دریاچه دوراس به صورت خطی از طریق لیتگو تا اطراف اولان (نزدیک ماجی) ادامه می‌یابد. مرز در شمال در امتداد رشته کوه لیورپول تا نقطه‌ای به طول در شمال موسولبروک، و سپس امتداد دارد به ساحل نیوکاسل برگشتم. در غرب منطقه تجاری مرکزی سیدنی در فیرفیلد، اگرچه تنها جوان‌ترین سنگ‌های تریاس (تریاس میانی) در منطقه سیدنی رخنمون دارند. وزارت تغییرات اقلیمی، انرژی، محیط زیست و آب دولت استرالیا، این حوضه را به عنوان یک منطقه زیستی موقت استرالیایی طبقه‌بندی می‌کند که شامل است. یکی دیگر از آژانس‌های دولتی استرالیا، مساحت این حوضه را تقریباً طبقه‌بندی می‌کند. فعالیت‌های آذرین جزئی در این حوضه در دوران ژوراسیک پیشین (یعنی ۲۱۰ میلیون سال پیش)، مزوزوئیک پسین (یعنی ۱۰۰ تا ۹۰ میلیون سال پیش) و سنوزوئیک (یعنی ۶۵ میلیون سال پیش) رخ داده است.Jones, I. در خشکی، این حوضه شامل رسوبات آواری پرمو-تریاس، در حالی که حوضه فراساحلی شامل رسوبات. این حوضه بر روی کمربند چین‌خورده لاچلان و رسوبات آتشفشانی-آواری کربنیفر پسین قرار دارد. این حوضه در طول کشش در پرمین پیشین تشکیل شده است، و نیمی از گرابن‌های آن توسط گروه‌های دال‌وود و تالاترنگ پر شده‌اند. | ## بخش 2: سیدنی بیسین | بالاآمدگی اواخر پرمین مرتبط با فاز بارگذاری فورلند نیوانگلند منجر به تشکیل مراکز رسوبی در حوضه شمال شرقی سیدنی با فسیل‌های دریایی به بهترین شکل حفظ شده شد. این مراکز رسوبی با رسوبات آذرآواری و آبرفتی-پالودالِ منطقهٔ زغال‌سنگ نیوکاسل پر شده‌اند. در تریاس، بالاآمدگی حوضه فراساحلی منجر به تغییر شکل رسوبات پرمین در محیط‌های رودخانه‌ای شد. این حوضه در تریاس میانی، مرحله نهایی تغییر شکل (رانش) را تجربه کرد که در آن بالا آمد و به خشکی تبدیل شد و فرسایش از این زمان تا به امروز ادامه دارد. گسترش و فروپاشی دریای تاسمان که از کرتاسه پسین آغاز شد، منجر به ایجاد مرزهای ساختاری فعلی حاشیه شرقی این حوضه شد. در جنوب و غرب، حوضه با خطوط صخره‌ای تشکیل‌شده بر روی ماسه‌سنگ‌ها و کنگلومراهای رسوبات اولیه پرمین به پایان می‌رسد و آبشارها در تمام پرتگاه‌ها گسترده شده‌اند."Sydney Basin". گاهشمار پرمین: ۲۹۹ تا ۲۵۲ میلیون سال پیش؛ استقرار و تکامل جنگل‌های باتلاقی، که منجر به شکل‌گیری مقیاس‌های عظیم زغال‌سنگ شد. لازم است ذکر شود که زغال سنگ استرالیا از زغال سنگ کربنیفر نیمکره شمالی جوان‌تر است. تریاس پیشین : ۲۵۲ تا ۲۴۷ میلیون سال پیش؛ شیل‌های تیره و پرکربن نارابین را می‌توان در لانگ ریف و نارابین مشاهده کرد. قاره استرالیا بخشی از ابرقاره گندوانا بود و حوضه سیدنی در یک حوضه رسوبی قرار داشت. شیل اشفیلد که روی ماسه‌سنگ سیدنی قرار دارد، نشان‌دهندهٔ تغییر در جهت جریان رودخانه و سبک رسوب‌گذاری آن است. این زمانی بود که رودخانه‌های جنوب شرقی، ماسه‌ها و گل‌های ریزدانه را در دلتای رودخانه‌ای رسوب دادند که در ساحل کم‌عمق دریا ته‌نشین شد. تریاس میانی: ۲۴۷–۲۳۵ میلیون سال پیش؛ رودخانه‌ای یکپارچه که سرچشمه‌های آن از جنوب غربی بروکن هیل، در جایی که در آن زمان قطب جنوب بود، دلتای آن در حوضه سیدنی بود. | ## بخش 3: سیدنی بیسین | تریاس پسین: ۲۳۵ تا ۲۰۱ میلیون سال پیش؛ با کاهش سرعت رودخانه در اثر فرسایش رشته‌کوه، شیل‌های ریزتری تشکیل شدند. ژوراسیک: ۲۰۱ تا ۱۴۵ میلیون سال پیش؛ فرسایش، و شیل‌های اشفیلد همچنان در بالا باقی مانده‌اند. توده‌های آتشفشانیِ نفوذیِ ناشی از شکستگی، معدن پراسپکت، کوه توما، کوه ویلسون و معدن هورنزبی را تشکیل می‌دهند. کینوزوئیک (ترشیاری و کواترنری): ۶۶ میلیون سال پیش تاکنون؛ گندوانا حدود ۴۰ تا ۶۰ میلیون سال پیش از هم پاشید. این زمانی بود که قاره استرالیا شروع به شکل‌گیری کرد، جایی که دچار رانش و شکاف شد، جایی که سنگ‌های سیدنی مرتفع، کج و سپس توسط آب و هوا فرسایش یافتند. سنگ‌های رسوبی سیدنی به شکل منظره‌ای درآمده بودند که توسط دره‌های سنگی که در یک فلات مرتفع قرار داشتند، تعریف می‌شد. بزرگ‌ترین رودخانه‌های سیدنی، مانند هاکسبری، پاراماتا، جورجز و هکینگ ریور، عمیق‌ترین دره‌های منطقه را فرسایش داده‌اند. در این دوره، شیل اشفیلد دچار هوازدگی شد و زمینی مسطح‌تر با توپوگرافی پست و موج‌دار و خاک‌های نسبتاً حاصلخیز ایجاد کرد که به شدت با فلات‌ها، صخره‌ها و دره‌های مناطق ماسه‌سنگی در منطقه سیدنی در تضاد بود. هیدرولوژی هیدرولوژی این حوضه شامل سه حوضه زهکشی اصلی است که توسط دفتر آب نیو ساوت ولز تعریف شده است که کاملاً یا عمدتاً در جغرافیای حوضه قرار دارند؛ یعنی حوضه آبریز ساحل مرکزی، حوضه آبریز هاکسبری - نپین و حوضه آبریز کلانشهر سیدنی. علاوه بر این، برخی از رودخانه‌های حوضه آبریز هانتر -سنترال و حوضه آبریز ساوترن ریورز نیز عمدتاً در این حوضه قرار دارند. در حوضه آبریز هانتر-سنترال ریورز، زیرحوضه هانتر ریور مرز شمالی حوضه را تشکیل می‌دهد. | ## جمع‌بندی | در حوضه آبریز رودخانه‌های جنوبی، زیرحوضه‌های ایلاوارا و شولهاون مرز جنوبی را تشکیل می‌دهند.