موضوع مقاله: جزیره گاردا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جزیره گاردا | مقدمه: این جزیره دارای تاریخ طولانی و متنوعی است و به عنوان گورستان رومی، لانه دزدان دریایی، مکانی برای صومعه فرانسیسکن، استحکامات مرزی و ویلای مسکونی مورد استفاده قرار گرفته است. | ## بخش 1: جزیره گاردا | این جزیره در طول قرن‌ها مورد بازدید افراد مشهور متعددی قرار گرفته است، از جمله فرانسیس آسیزی، آنتونیوی پادوا و دانته آلیگیری. امروزه این جزیره توسط یک پارک پوشیده شده و تحت سلطه ویلا بورگزه کاواتزا معماری نو گوتیک است. اگرچه جزیره گاردا متعلق به خانواده کاواتزا است، اما از سال ۲۰۰۲ برای بازدیدکنندگان باز بوده است. جغرافیا جزیره گاردا در جنوب غربی دریاچه گاردا، درست در جنوب خلیج سالو، نزدیک به شهر سن فلیچه دل بناکو در استان برشا واقع شده است. این جزیره تنها با حدود ۲۲۰ متر آب آزاد از کاپو سن فرمو جدا شده و بزرگترین جزیره در دریاچه است. این جزیره (یا در واقع جزایر، زیرا جزیره گاردا شامل برخی از برآمدگی‌های کوچک سنگی است و بیشتر پارک توسط یک کانال باریک از خانه جدا شده است) در ابتدا فقط سنگ‌هایی بودند که از دریاچه بیرون زده بودند. تاریخچه این جزیره به نوبه خود با نام‌های ایزولا کرانی (جزیره جمجمه‌ها)، ایزولا دی فراتی (جزیره راهبان)، جزیره اسکاتی، جزیره لچی و جزیره بورگسه شناخته شده است. ۱۳۰ سنگ قبر فرهنگ گالو رومی یافت شده در این جزیره نشان می‌دهد که در آن زمان حداقل به عنوان یک منطقه دفن مورد استفاده قرار می‌گرفته است. پس از رها شدن در دوره زوال امپراتوری روم، این جزیره برای مدت طولانی به عنوان مخفیگاه دزدان دریایی که در دریاچه گاردا کشتی‌ها را شکار می‌کردند، مورد استفاده قرار می‌گرفت. | ## بخش 2: جزیره گاردا | این جزیره برای اولین بار در اسناد مکتوب در فرمانی از کارلمان باواریایی مورخ ذکر شده است که این جزیره را به راهبان ورونا اعطا کرد. با این حال آنها آن را حفظ نکردند، همانطور که دوباره در سال ۱۱۸۰، زمانی که امپراتور فریدریش یکم آن را به عنوان تیول به یکی از بیمینوهای مانربا اعطا کرد ذکر شد. اگرچه مشخص نیست که آیا او واقعاً از این جزیره بازدید کرده است یا خیر، فرانسیسکن‌ها در آن زمان، پس از اعطای جزیره توسط بیمینو، یک صومعه ساده در میان غارها و صخره‌های جزیره تأسیس کردند. در سال ۱۲۲۴، اسقف ترنت از این صومعه بازدید کرد و سه سال بعد، طبق گزارش‌ها آنتونیوی پادوا در سال ۱۲۲۷ نیز از آن بازدید کرد. طبق افسانه محلی، در سال ۱۳۰۴ دانته آلیگیری به این جزیره آمد و بعداً در کمدی الهی خود از آن یاد کرد. در سال ۱۸۶۰ این جزیره توسط دولت تازه متحد شده ایتالیا مصادره شد و به یک استحکام مرزی علیه امپراتوری اتریش تبدیل شد، که در آن زمان هنوز منطقه ونتو از جمله ساحل شرقی دریاچه گاردا را در اختیار داشتند. اگرچه برخی کارهای ساختمانی انجام شد، اما ایده تبدیل جزیره به یک قلعه پس از آنکه اتریشی‌ها پس از جنگ سوم استقلال ایتالیا در سال ۱۸۶۶ بیشتر دارایی‌های خود در شمال ایتالیا را به پادشاهی ایتالیا واگذار کردند، کنار گذاشته شد. پس از آن تنها انتهای شمالی دریاچه گاردا در اطراف ریوا دل گاردا متعلق به اتریش باقی ماند. د فراری و همسرش، ماریا سرگئیونا آننکووا که یک اشراف زاده روسی بود به این جزیره نقل مکان کردند. | ## بخش 3: جزیره گاردا | بین سال‌های ۱۸۸۰ تا ۱۹۰۰ آنها پارک را ساختند، دیوارهای مهاربندی برای جلوگیری از ورود آب ساختند و خاک حاصلخیز و گیاهان عجیب و غریب را وارد کردند. در حالی که این پارک از ابتدا به عنوان یک باغ انگلیسی طراحی شده بود، محوطه جلوی خانه به عنوان یک باغ ایتالیایی طراحی شد. دوک در سال ۱۸۹۳ درگذشت، اما این زوج قبلاً تصمیم گرفته بودند که یک ویلای جدید در محل ویلای قدیمی لچی بسازند. این کاخ ونیزی در سال‌های ۱۸۹۰ تا ۱۹۰۳ بر اساس طرحی از معمار لوئیجی روولی ساخته شد. پس از مرگ ماریا، دخترش آنا ماریا همسر شاهزاده شیپیونه بورگزه از رم، جزیره را به ارث برد، اما او تنها چند ماه پس از مادرش زنده ماند. در سال ۱۹۲۷ شاهزاده درگذشت و جزیره را به دخترش، پرنسس لیویا بورگزه که با کنت الساندرو کاوازا از بولونیا ازدواج کرده بود، واگذار کرد. پسر کوچک آنها، کنت کامیلو کاوازا دی کونتی کاوازا در سال ۱۹۶۵ با لیدی شارلوت سارا الکساندرا چتویند-تالبوت دختر ارشد ارل شروزبری ازدواج کرد. این خانواده همچنین املاکی در شبه جزیره مجاور دارند که در آنجا مشاغلی از جمله اجاره قایق، پرورش زیتون، یک مکان گردشگری کشاورزی و یک مدرسه سوارکاری را اداره می‌کنند. | ## جمع‌بندی | از سال ۲۰۰۲ این جزیره برای بازدیدکنندگان در قالب تورهای همراه با راهنما باز بوده است.