موضوع مقاله: چاه ناامیدی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # چاه ناامیدی | مقدمه: چاه ناامیدی یا چاه یأس نامی بود که هری هارلو، روان‌شناس تطبیقی آمریکایی، برای ابزاری که طراحی کرده بود به‌کار برد. | ## بخش 1: چاه ناامیدی | این وسیله که در اصطلاح فنی دستگاه اتاقک عمودی نام داشت، در دههٔ ۱۹۷۰ در آزمایش‌هایی بر روی ماکاک رزوس در دانشگاه ویسکانسین-مدیسون استفاده شد.Blum 1994, p. استفان سوومی، یکی از پژوهشگران، این وسیله را «چیزی بیش از یک حوضچهٔ ساخته‌شده از فولاد زنگ‌نزن با دیواره‌هایی شیب‌دار به‌سوی کف گرد» توصیف کرد: کف اتاقک از توری سیمی به ضخامت اینچ ساخته شده بود که یک اینچ بالاتر از کف قرار می‌گرفت تا فضولات از طریق آن به مجرا و سوراخ‌های تعبیه‌شده در فولاد زنگ‌نزن بریزد. اتاقک مجهز به جعبهٔ غذا و جایگاه بطری آب بود و سقفی هرمی‌شکل داشت [که در عکس پیوست برداشته شده‌است] تا مانع شود حیوان زندانی از بخش بالایی اتاقک آویزان شود.Suomi 1971, p. هارلو پیش‌تر میمون‌های تازه متولدشده را تا یک سال در اتاقک‌های انزوا قرار داده بود. پیشینه بخش زیادی از زندگی علمی هارلو صرف مطالعهٔ پیوند مادری شد؛ چیزی که او آن را «ماهیت عشق» توصیف می‌کرد. این آزمایش‌ها شامل پرورش نوزادان «کاملاً منزوی» و همچنین میمون‌هایی با «مادران جانشین» بود؛ مادرانی که از مخروط‌های پوشیده‌شده با حوله گرفته تا دستگاه‌هایی را شامل می‌شدند که نقش «مادران آزارگر» را شبیه‌سازی می‌کردند و نوزادان میمون را با هوای سرد یا خارها آزار می‌دادند.Slater, Lauren. او تحت درمان قرار گرفت و به کار بازگشت، اما همان‌طور که لارن اسلیتر نوشته‌است، همکارانش متوجه تغییر در رفتار او شدند.Slater 2005, pp. 251-2 او پژوهش دربارهٔ دلبستگی مادری را رها کرد و به انزوا و افسردگی علاقه‌مند شد. نخستین آزمایش‌های هارلو شامل قرار دادن یک میمون در قفسی با دیوارهای فولادی و مجهز به آینهٔ یک‌طرفه بود؛ به‌گونه‌ای که پژوهشگران می‌توانستند درون قفس را ببینند، اما میمون قادر به دیدن بیرون نبود. تنها ارتباط میمون با جهان، زمانی بود که پژوهشگران بسترش را عوض می‌کردند یا آب و غذای تازه به او می‌دادند. نوزادان میمون اندکی پس از تولد در این جعبه‌ها قرار داده می‌شدند؛ چهار مورد به‌مدت ۳۰ روز، چهار مورد برای شش ماه، و چهار مورد برای یک سال. پس از یک سال انزوا، آن‌ها تقریباً هیچ حرکتی نمی‌کردند، نه کاوش می‌کردند و نه بازی، و قادر به برقراری رابطهٔ جنسی نبودند. | ## بخش 2: چاه ناامیدی | هنگامی که برای جلسات روزانهٔ بازی در کنار دیگر میمون‌ها گذاشته می‌شدند، به‌شدت اذیت و آزار می‌شدند. هارلو همچنین می‌خواست بررسی کند که انزوا چه اثری بر توانایی مادری دارد، اما میمون‌های منزوی قادر به جفت‌گیری نبودند. از این‌رو او ابزاری طراحی کرد که آن را «تختهٔ تجاوز» می‌نامید؛ در آن ماده‌های منزوی در وضعیت معمول جفت‌گیری میمون‌ها بسته می‌شدند. نتیجه این بود که همان‌طور که قادر به رابطهٔ جنسی نبودند، توانایی نگهداری از نوزادانشان را هم نداشتند؛ آن‌ها یا فرزندانشان را آزار می‌دادند یا نادیده می‌گرفتند. هارلو نوشت: «حتی در پلیدترین رؤیاهایمان هم نمی‌توانستیم مادری جانشین را آن‌قدر شریر طراحی کنیم که به پای این مادران واقعی برسد.»Blum 2002, p. این میمون‌ها که خود هیچ تجربهٔ اجتماعی نداشتند، قادر به تعامل اجتماعی مناسب نبودند. اما هارلو احساس می‌کرد هنوز ماهیت افسردگی را به‌درستی بازنمایی نکرده‌است؛ افسردگی‌ای که به باور او با احساس تنهایی، درماندگی، و گرفتارشدن در تله‌ای تاریک و «فرورفتن در چاه یأس» شناخته می‌شد. دستگاه اتاقک عمودی نام فنی این محفظهٔ تازه برای القای افسردگی، «دستگاه اتاقک عمودی» بود، هرچند هارلو خود بر استفاده از عبارت «چاه یأس» اصرار داشت. او در آغاز می‌خواست آن را «سیاهچال یأس» بنامد و همچنین از اصطلاح‌هایی مانند «چاه یأس» و «چاه تنهایی» استفاده می‌کرد. دبورا بلوم می‌نویسد که همکاران هارلو تلاش کردند او را متقاعد کنند از چنین نام‌های توصیفی استفاده نکند، چراکه نامی کمتر تصویری از نظر سیاسی آسان‌تر پذیرفته می‌شد. جین ساکت از دانشگاه واشینگتن در سیاتل، یکی از دانشجویان دکتری هارلو که بعدها خود مطالعات محرومیت بیشتری انجام داد، گفته‌است: «او نخست می‌خواست آن را سیاهچال یأس بنامد. بیشتر میمون‌هایی که در این اتاقک قرار داده می‌شدند دست‌کم سه‌ماهه بودند و پیش‌تر با دیگران پیوند یافته بودند. | ## بخش 3: چاه ناامیدی | اتاقک شکلی شبیه هرم فلزی وارونه داشت با دیواره‌های لغزنده که به‌سمت نوک پایین می‌رفت. هارلو نوشت: «بیشتر سوژه‌ها معمولاً در گوشهٔ کف دستگاه حالتی قوزکرده به خود می‌گیرند. می‌توان چنین پنداشت که در این مرحله آن‌ها وضعیت خود را کاملاً بی‌امید تلقی می‌کنند.»Blum 1994, p. استفان سوومی، یکی دیگر از دانشجویان دکتری هارلو، در سال ۱۹۷۰ برای رسالهٔ خود چند میمون را در این اتاقک قرار داد. او نوشت که هیچ میمونی را نیافت که بتواند در برابر این آزمایش مقاومتی نشان دهد؛ حتی شادترین میمون‌ها نیز پس از آن دچار آسیب می‌شدند. واکنش این آزمایش‌ها چه در زمان خود و چه بعدها، هم در درون جامعهٔ علمی و هم در دیگر حوزه‌های دانشگاهی محکوم شدند. بوث، منتقد ادبی آمریکایی، نوشت: «هری هارلو و همکارانش دهه‌هاست که به شکنجهٔ نخستی‌های غیرانسانی ادامه می‌دهند و همواره چیزی را ثابت می‌کنند که همه از پیش می‌دانستیم ــ اینکه موجودات اجتماعی با از بین رفتن پیوندهای اجتماعی‌شان نابود می‌شوند.» او نوشت که هارلو هیچ اشاره‌ای به نقدهای اخلاقی وارد بر کارش نکرد.Booth, Wayne C. چارلز اسنودن، که آن زمان عضو جوان هیئت علمی بود و بعدها ریاست روان‌شناسی در ویسکانسین را بر عهده گرفت، گفت که خود هارلو از سرطان همسرش به‌شدت افسرده بود. او از سوومی پرسید چرا از آن‌ها استفاده می‌کنند و هارلو پاسخ داد: «چون وقتی افسرده‌ای همین‌طور احساس می‌کنی.»Blum 2002, p. لئونارد روزنبلوم، که نزد هارلو درس خوانده بود، به لورن اسلیتر گفت که هارلو از به‌کاربردن اصطلاحات تکان‌دهنده برای ابزارهایش لذت می‌برد، چون «همیشه می‌خواست واکنش دیگران را برانگیزد».Slater 2005, p. گفت که هارلو «این کار را آن‌قدر ادامه داد تا برای بسیاری آشکار شد که این پژوهش واقعاً برخلاف احساسات عادی است؛ هر کسی که به زندگی یا به انسان‌ها احترام می‌گذاشت، آن را توهین‌آمیز می‌دید. | ## جمع‌بندی | کاری که می‌خواهم بکنم این است که یک آشفته‌بازار بزرگ به‌جا بگذارم.› اگر این هدفش بود، کارش بی‌نقص بود.»Blum 1994, p.