موضوع مقاله: چارلز ال. ریسون | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # چارلز ال. ریسون | مقدمه: او اولین استاد سیاهپوست کالج در ایالات متحده بود که در «کالج مرکزی نیویورک، مک گراویل» تدریس می‌کرد. | ## بخش 1: چارلز ال. ریسون | او یکی از سه پسر «میشل و الیزابت (ملویل) ریسون» بود که هر دو از آزادگان رنگین‌پوست محسوب می‌شدند (شهرت آن‌ها در اصل ریسون بود). در سال ۱۷۹۳، پس از اولین سال‌های انقلاب هائیتی، به عنوان پناهنده مهاجرت کردند.John H. p657 از آن‌جایی که چارلز در کودکی از نوابغ ریاضیات بود، در سن چهارده سالگی شروع به تدریس در مدرسه کرد. سپس در سال ۱۸۴۹، چارلز یکی از اعضای هیئت علمی شد و برای افتتاح در کالج مرکزی نیویورک سخنرانی نمود. این کالج یک مؤسسه یکپارچه بود که توسط اعضای انجمن مأموریت آزاد تعمیددهنده آمریکا در مک گراو، نیویورک تأسیس شد (که در آن زمان مک گراویل نامیده می‌شد، نباید با مک گراویل فعلی اشتباه شود).Scott W. توصیف دیگری می‌گوید که او «یکی از باوقارترین آقایان از نژاد رنگین‌پوستان در این شهر (نیویورک) است». حرفه اولین شغل ریسون به عنوان یک معلم، در دهه ۱۸۳۰ در «مدرسه کویکر در خیابان لورن» بود. ریسون به همراه «چارلز بنت ری»، انجمنی را در نیویورک برای ترویج آموزش میان کودکان رنگین‌پوست در سال ۱۸۴۷ تأسیس کرد. دو سال بعد، او به عنوان استاد نوشتار شیوا به زبان‌های یونانی، لاتین و فرانسوی در کالج مرکزی نیویورک، مک‌گراویل منصوب شد و همزمان به عنوان پروفسور، به تدریس ریاضیات نیز مشغول بود. کالج مرکزی اولین کالجی بود که از روز افتتاحیه به تکمیل نیروی انسانی پرداخت و ریسون را به عنوان یکی از واجد شرایط‌ترین متقاضیان استخدام کرد؛ لذا ریسون هم اولین استاد سیاهپوست بود و هم اولین معلم سیساهی بود که دانشجویان سفیدپوست در ایالات متحده داشت. | ## بخش 2: چارلز ال. ریسون | او در مطبوعات به عنوان «مردی موفق و جذاب و … یک پژوهشگر خوب و پخته، … بسیار معروف با دانش آموزان و شهروندی مک‌گراویل» توصیف شد. ریسون در سال ۱۸۵۲ این سمت را ترک کرد تا مدیر مؤسسه کویکر جوانان رنگین‌پوست در فیلادلفیا (بعداً دانشگاه چی‌نی پنسیلوانیا) شود و تا سال ۱۸۵۶ در این منصب ماند. او علاقه‌مند به تدریس ریاضیات و علوم در این مؤسسه بود، اما به تدریج به آموزش سایر رشته‌ها، به ویژه زبان‌ها روی آورد. دانشجویان سال آخر انتظار داشتند که نمرات آن‌ها در پرتیراژترین روزنامه جوامع سیاهپوست ایالات متحده ظاهر شود: کریسچن رکوردر AME. اگرچه مطالب آموزشی و امتحانات دشوار بودند، اما والدین تمام تلاش خود را برای ثبت نام کردن فرزندانشان به کار می‌بردند. ریسون به نیویورک، به جایی که برای چندین دهه در زمینه آموزش عامه به عنوان معلم، مدیر و اصلاح‌طلب خدمت کرده بود، بازگشت. وی نماینده کنوانسیون کارگران رنگین‌پوست بود که در سال ۱۸۷۰ در ساراتوگا اسپرینگز، نیویورک برگزار شد. ریسون برای تصویب قانون ۱۸۷۳ در راستای ادغام مدارس دولتی نیویورک با موفقیت جلب آرا کرد. او نامزد کالج انتخاباتی در انتخابات ریاست‌جمهوری سال ۱۸۸۴ بود که در حال حاضر یک موقعیت مهم سیاسی، در بلیط جمهوری‌خواهان محسوب می‌شود. در سال ۱۸۷۸ او صاحب یک خانه با نمای بیرونی از جنس سنگ ماسه‌ای قهوه‌ای در خیابان ۵۳، ۲۴۲ شرقی بود. | ## بخش 3: چارلز ال. ریسون | از او به عنوان "مردی که بسیار می‌خواند و به چندین زبان صحبت می‌کرد، یاد می‌شود… گفته می‌شود که ثروت او ۶۰۰۰۰ دلار ارزش داشت (معادل ۱٬۶۰۹٬۰۳۴ دلار در سال 2020). پس از تفکیک نژادی مدارس دولتی در شهر نیویورک، او مدیر مدرسه گرامر واقع در خیابان ۴۲، غربی ۲۵۲، بلاک ۸۰ شد. اگرچه ریسن دو سکته مغزی (یکی در سال ۱۸۸۵ و دیگری در سال ۱۸۹۰) داشت که موجب ناتوانی جسمی او شد، اما وی تا زمان بازنشستگی، حدود پنج ماه قبل از مرگش، به کار خود ادامه داد. او هم‌چنین در دهه ۱۸۳۰ به انتشار مجله آمریکایی رنگین‌پوست کمک کرد و در دهه ۱۸۴۰ جزو یکی از رهبران انجمن فونیکس شهر نیویورک بود. او شعر «آزادی» را نوشت و در آن از «توماس کلارکسون»، طرف‌دار الغای بردگی اهل بریتانیا تجلیل کرد. این شعر در زندگی‌نامه کلارکسون که در سال ۱۸۴۹ توسط الکساندر کرامل منتشر شد، آمده‌است.Joan R. 27-32 ازدواج و خانواده معلومات زیادی در مورد زندگی شخصی ریسون در دست نیست، اما گفته می‌شود که او سه بار ازدواج کرده و همسرانش را از دست داده‌است. سومین و آخرین همسر او کلوریس (دوپلسیس) استیو (۱۸۱۹–۱۸۸۴) بود که در ۱۷ ژوئیه ۱۸۵۵ در شهر نیویورک با او عروسی کرد. 458 ریسون دوبار سکته مغزی کرد که پس از یک دوره نقاهت (حالت ضعف و ناتوانی پس از برخاستن از بیماری)، مجبور شد با کالسکه سر کار برود، زیرا دیگر قادر به راه رفتن نبود. | ## جمع‌بندی | وی پنج ماه قبل از مرگش بازنشسته شد و سرانجام در سال ۱۸۹۳ در خانه خود واقع در خیابان ۵۳ شهر نیویورک درگذشت.