موضوع مقاله: ولودروم دیور | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ولودروم دیور | مقدمه: ولودروم دیوِر (؛ ؛ به معنای پیست دوچرخه‌سواری زمستانی) که در زبان عامیانه به آن وِل دیو (Vel' d'Hiv') می‌گفتند، یک پیست دوچرخه‌سواری سرپوشیده و استادیوم در خیابان نلاتون، در نزدیکی برج ایفل در پاریس بود. | ## بخش 1: ولودروم دیور | این مکان علاوه بر پیست دوچرخه‌سواری، برای هاکی روی یخ، بسکتبال، کشتی، بوکس، رول‌اسکیت، سیرک، گاوبازی، نمایش‌های بزرگ و تجمعات مورد استفاده قرار می‌گرفت. این استادیوم نخستین پیست سرپوشیده دائمی در فرانسه بود و نام آن برای سایر پیست‌های سرپوشیده‌ای که بعدها ساخته شدند نیز باقی ماند. در ژوئیه ۱۹۴۲، پلیس فرانسه که تحت فرمان مقامات آلمانی در پاریسِ اشغالی عمل می‌کرد، از این استادیوم برای نگهداری هزاران یهودی و دیگر قربانیانی که در یک بازداشت دسته‌جمعی دستگیر شده بودند، استفاده کرد. این افراد پیش از انتقال به اردوگاه کار اجباری درانسی در حومه پاریس و سپس اعزام به اردوگاه مرگ آشویتس، در این پیست دوچرخه‌سواری نگهداری می‌شدند. خاستگاه پیست اصلی در ابتدا در «سالن ماشین‌ها» (Salles des Machines) قرار داشت؛ ساختمانی که برای نمایش دستاوردهای صنعتی در نمایشگاه جهانی مورد استفاده قرار می‌گرفت و با پایان نمایشگاه در سال ۱۹۰۰، بلاتکلیف مانده بود. در سال ۱۹۰۲، آنری دگرانژ (که سال بعد تور دو فرانس را از طرف روزنامه‌ای که سردبیرش بود، یعنی «لو اوتو» بنیان نهاد)، سالن ماشین‌ها را مورد بازرسی قرار داد. در این بازرسی، ویکتور گوده (خزانه‌دار روزنامه)، مهندسی به نام دوراند و معمار، گاستون لمبرت او را همراهی می‌کردند. آن‌ها برای بهترین زاویه دید ۷ فرانک و برای جایی که تقریباً هیچ‌چیز در آن دیده نمی‌شد، ۱ فرانک پرداختند. نخستین رقابت دوچرخه‌سواری نیز مسابقه‌ای در پشت موتورسیکلت‌های جلودار (Pacing) بود. | ## بخش 2: ولودروم دیور | تنها یک دوچرخه‌سوار به نام سیساک موفق شد تمام ۱۶ کیلومتر را طی کند؛ سایرین به دلیل شیب تند و غیرعادی کناره‌های پیست، واژگون شده بودند. تغییر نام و پیست در سال ۱۹۰۹، سالن ماشین‌ها در فهرست تخریب قرار گرفت تا منظره برج ایفل بهبود یابد. دگرانژ به ساختمان دیگری در همان نزدیکی، در تقاطع بلوار گرنل و خیابان نلاتون نقل مکان کرد. لمبرت دو ردیف صندلی ساخت که بر فراز لبه‌های پیست برافراشته شده بودند؛ لبه‌هایی که در آن زمان آنقدر تند بودند که به «صخره‌مانند» تشبیه می‌شدند. در مرکز پیست، لمبرت یک زمین اسکیت به مساحت ۲٬۷۰۰ متر مربع بنا کرد و کل مجموعه را با ۱٬۲۵۳ لامپ آویز روشن نمود. بین تماشاگران ردیف‌های بالا و پایین رقابتی شکل گرفته بود؛ تا جایی که بالانشین‌ها گاهی سوسیس، نان و حتی بطری به سمت پایین‌دستی‌ها یا اگر زورشان می‌رسید، به سمت پیست پرتاب می‌کردند. در میان رکاب‌زنان، برندگان تور دو فرانس مانند لویی تروسلیه و اکتاو لاپیز و دیگر چهره‌های سرشناس نظیر امیل ژرژه حضور داشتند. در میان تماشاگران، میلیاردر مشهور آنری دو روتشیلد حضور داشت که جایزه‌ای ۶۰۰ فرانکی تعیین کرد و میستانگت (خواننده و بازیگر معروف) نیز ۱۰۰ فرانک جایزه پیشنهاد داد. رنه دو لاتور، نویسنده فرانسوی-آمریکایی، در این باره می‌گوید: «زمانی را به یاد دارم که راه یافتن به «ول دیو» در طول یک مسابقه شش‌روزه، خودش یک حماسه بود. | ## بخش 3: ولودروم دیور | پلیس‌های اسب‌سوار دور تا دور بلوک را محاصره کرده بودند، در فاصله‌ای دورتر از ساختمان نرده‌های حفاظتی نصب شده بود و اگر بلیت یا کارت ورود نداشتید، اجازه نمی‌دادند حتی به نزدیکی ساختمان برسید. از میان این ملکه‌ها می‌توان به ادیت پیاف، آنی کوردی و ایوت هورنر (نوازنده آکاردئون) اشاره کرد. (ایوت هورنر همان کسی است که بعدها بر سقف خودرویی که پیشاپیش رکاب‌زنان تور دو فرانس حرکت می‌کرد، آکاردئون می‌نواخت). با وجود اینکه این نمایش جمعیت زیادی را تا حد ظرفیت کامل استادیوم می‌کشاند، شایعاتی وجود داشت مبنی بر اینکه رکاب‌زنان برتر مسابقه را کنترل می‌کنند. پی‌یر شانی، روزنامه‌نگار فرانسوی، نوشت: «دربارهٔ صداقت نتایج حرف و حدیث‌های زیادی وجود داشت و روزنامه‌نگاران گاهی از خود می‌پرسیدند چه ارزشی باید برای پیروزی در این مسابقات شش‌روزه قائل شوند. مشخص بود که بهترین‌های میدان با هم متحد می‌شدند تا علیه تیم‌های دیگر بجنگند و بزرگ‌ترین جوایز را از آن خود کنند و سپس بین خود تقسیم نمایند. این ائتلاف که به طعنه قطار آبی [برگرفته از نام قطار لوکسی که ثروتمندان از آن استفاده می‌کردند] نامیده می‌شد، قوانین خود و حتی زمان مسابقه و طول دوره‌های استراحت را تحمیل می‌کرد. او در این باره نوشت: «من داستان‌های زیادی را درباره مسابقات دوچرخه‌سواری شروع کرده‌ام، اما هرگز نتوانسته‌ام داستانی بنویسم که به خوبیِ خودِ مسابقات باشد؛ چه در پیست‌های سرپوشیده و سرباز و چه در جاده‌ها. اما بالاخره روزی فضای "ولودروم دیوِر" را با آن نورِ دودآلودِ عصرگاهی، پیست چوبی با لبه‌های بلند و صدای وِزوِز لاستیک‌ها روی چوب به هنگام عبور رکاب‌زنان به تصویر خواهم کشید؛ آن تلاش‌ها و تاکتیک‌ها را وقتی که رکاب‌زنان بالا می‌رفتند و شیرجه می‌زدند، در حالی که هر کدام جزئی از ماشین خود شده بودند... | ## جمع‌بندی | من باید درباره دنیای عجیب مسابقات شش‌روزه و شگفتی‌های مسابقات جاده‌ای در کوهستان بنویسم.