موضوع مقاله: هریت جیکوبز | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # هریت جیکوبز | مقدمه: هَریت جیکوبز (؛ زادهٔ ۱۸۱۳ یا ۱۸۱۵ میلادی - درگذشت ۷ مارس ۱۸۹۷) یک فعال لغو برده‌داری و نویسنده آمریکایی آفریقایی‌تبار بود که حسبِ‌حال او با نام وقایعی در زندگی یک دختر برده، که در سال ۱۸۶۱ با نام مستعار لیندا برنت منتشر شد، امروزه یک «اثر کلاسیک آمریکایی» در نظر گرفته می‌شود.Yellin, Life 126 او که در بردگی و در شهر ادنتون در کارولینای شمالی متولد شده بود، توسط ارباب خود مورد آزار جنسی قرار گرفت. | ## بخش 1: هریت جیکوبز | هنگامی که اربابش تهدید کرد که اگر تسلیم خواسته‌های او نشود، فرزندانش را خواهد فروخت، او در فضای بسیار کوچک و تنگی در زیر سقف خانه مادربزرگش پنهان شد؛ فضایی که آنقدر کوتاه بود که او نمی‌توانست در آن بایستد. پس از هفت سال ماندن در آنجا، او سرانجام موفق شد به ایالت‌های آزاد شمالی فرار کند و در آنجا به فرزندانش، جوزف و لوئیزا ماتیلدا، و برادرش، جان اس. او به‌عنوان پرستار بچه مشغول به کار شد و با اصلاح‌طلبان لغو برده‌داری و فمینیست‌ها ارتباط برقرار کرد. حتی در شهر نیویورک نیز آزادی او در خطر بود تا اینکه کارفرمایش توانست مبلغ مورد نظر را به مالک قانونی او بپردازد. در طول جنگ داخلی آمریکا و بلافاصله پس از آن، او به همراه دخترش به بخش‌هایی از جنوب کنفدراسیون که در اشغال نیروهای اتحادیه بود سفر کرد و به سازماندهی کمک‌ها و تأسیس دو مدرسه برای بردگان فراری و آزادشده پرداخت. هریت جیکوبز در سال ۱۸۱۳ در اِدنتونِ کارولینای شمالی از دِلایلا هورنی‌بلو متولد شد؛ دِلایلا در بندِ بردگیِ خانواده هورنی‌بلو بود که صاحب یک میهمان‌خانه محلی بودند. بر اساس اصل «فرزند تابع رحم است»، هم هریت و هم برادرش جان در بدو تولد توسط خانواده میهمان‌خانه‌دار به بردگی گرفته شدند، چرا که وضعیت مادر به فرزندانش منتقل می‌شد. با این حال، طبق همان اصل، مادر و فرزندان باید آزاد می‌بودند، زیرا مالی هورنی‌بلو، مادرِ دِلایلا، توسط پدر سفیدپوستش که مالک او نیز بود، آزاد شده بود. in: پدر هریت و جان، الایجا ناکس بودYellin, Life 92 که او نیز در بردگی به سر می‌برد، اما به دلیل مهارتش به عنوان یک نجار خبره، از برخی امتیازات بهره‌مند بود. او در سال ۱۸۲۶ درگذشت.Yellin, Life 18 در حالی که مادر و مادربزرگ هریت با نام خانوادگیِ مالکان خود یعنی هورنی‌بلو شناخته می‌شدند، هریت از فرصت تعمید فرزندانش استفاده کرد تا جیکوبز را به عنوان نام خانوادگی آن‌ها ثبت کند. تنها فرزند حاصل از آن ازدواج، یعنی برادر ناتنی هریت، به یاد پدرش الایجا نامیده شد و همیشه از ناکس به عنوان نام خانوادگی خود استفاده می‌کرد که نامِ اربابِ پدرش بود.Yellin, Life 14, 223, 224 سال‌های آغازین در بردگی هنگامی که جیکوبز شش ساله بود، مادرش درگذشت. او پس از آن با مالک خود، که دخترِ صاحبِ متوفای میهمان‌خانه بود، زندگی کرد؛ کسی که نه تنها دوخت‌ودوز، بلکه خواندن و نوشتن را نیز به او آموخت. پدر ماری ماتیلدا، یعنی پزشک دکتر جیمز نورکام (داماد صاحب متوفای میهمان‌خانه)، اربابِ بالفعل او شد. دکتر نورکام جان را به خدمت گرفت و خواهر و برادر جیکوبز در خانه او با هم زندگی می‌کردند. در میان آن‌ها جان برادر هریت، مادربزرگش مالی هورنی‌بلو و مارک پسرِ مالی حضور داشتند. فروخته شدن در حراج عمومی تجربه‌ای آسیب‌زا برای جان دوازده ساله بود.J.Jacobs, Tale 86 دوستانِ مالی هورنی‌بلو، او و مارک را با پولی که مالی در طول سالیان طولانی خدمتش در میهمان‌خانه با سخت‌کوشی پس‌انداز کرده بود، خریدند. 254) جان جیکوبز توسط دکتر نورکام خریداری شد، بنابراین او و خواهرش در کنار هم ماندند. او دستگیر شد، در حالی که به زنجیر کشیده شده بود در ادنتون گردانده شد، به زندان افتاد و سرانجام به نیواورلئان فروخته شد. خواهر و برادر جیکوبز که حتی در کودکی دربارهٔ فرار به سوی آزادی صحبت می‌کردند، به او به چشم یک قهرمان می‌نگریستند. 224) جیکوبز به امید محافظت در برابر آزارهای نورکام، رابطه‌ای را با ساموئل سویر آغاز کرد؛ وکیلی سفیدپوست و از اعضای نخبگان سفیدپوست کارولینای شمالی که چند سال بعد به عضویت مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا انتخاب شد. 39) هنگامی که خانم نورکام از بارداری جیکوبز مطلع شد، او را از بازگشت به خانه‌اش منع کرد، که این امر به جیکوبز اجازه داد تا با مادربزرگش زندگی کند. او همچنین تهدید کرد که فرزندانش را در معرض زندگی سخت بردگانِ مزارع قرار می‌دهد و پس از مدتی، آن‌ها را به صورت جداگانه و بدون مادرشان خواهد فروخت.Jacobs, Incidents 129 در ژوئن ۱۸۳۵، هریت جیکوبز تصمیم به فرار گرفت. یک زن سفیدپوست، که خود صاحب برده بود، او را با پذیرفتن ریسک شخصی بزرگی در خانه‌اش پنهان کرد. تنها ۳ متر در ۲ متر مساحت داشت و ارتفاع آن در بلندترین نقطه ۱ متر بود.Jacobs, Incidents 173 عدم امکان تحرک بدنی باعث بروز مشکلات سلامتی شد که او سال‌ها بعد هنگام نوشتن زندگی‌نامه‌اش همچنان آن‌ها را حس می‌کرد.Jacobs, Incidents 224 او مجموعه‌ای از سوراخ‌های کوچک را در دیوار حفر کرد و بدین ترتیب شکافی به ابعاد تقریبی یک اینچ مربع ایجاد کرد که اجازه می‌داد هوای تازه و کمی نور وارد شود و به او امکان می‌داد بیرون را ببیند. نورکام با فروختن فرزندان جیکوبز و برادرش جان به یک تاجر برده واکنش نشان داد و تقاضا کرد که آن‌ها در ایالت دیگری فروخته شوند؛ او بدین ترتیب انتظار داشت آن‌ها را برای همیشه از مادر و خواهرشان جدا کند. با این حال، آن تاجر به‌طور مخفیانه با سویر هم‌پیمان بود و هر سه نفر را به او فروخت و بدین ترتیب نقشه انتقام‌جویانه نورکام را ناکام گذاشت. جیکوبز در زندگی‌نامه خود، سویر را متهم می‌کند که به وعده‌اش مبنی بر آزادی قانونی (منومیشن) فرزندانشان عمل نکرده است.Jacobs, Incidents 253 با این حال، سویر به فرزندان برده‌اش اجازه داد تا با مادربزرگشان، مالی هورنی‌بلو، زندگی کنند. پس از آنکه سویر در سال ۱۸۳۸ ازدواج کرد، جیکوبز از مادربزرگش خواست که قولش را به او یادآوری کند. سویر برای فرستادن دخترشان به نیویورک جهت زندگی با دخترعمویش در بروکلین (جایی که بردگی پیش‌تر در آن لغو شده بود)، از جیکوبز اجازه خواست و آن را کسب کرد. جیکوبز در حالی که در سلول خود محبوس بود، اغلب می‌توانست فرزندانش را که از حضور او بی‌خبر بودند، تماشا کند. فرار و آزادی در سال ۱۸۴۲، جیکوبز سرانجام فرصتی یافت تا با قایق به فیلادلفیا فرار کند؛ در آنجا فعالان ضدبرده‌داری در «کمیته مراقبت فیلادلفیا» به او کمک کردند.Yellin, Life 66 او پس از اقامتی کوتاه، راهی شهر نیویورک شد. اگرچه او هیچ توصیه‌نامه‌ای نداشت، ماری استیس ویلیس، همسر نویسنده بسیار محبوب آن زمان، ناتانیل پارکر ویلیس، جیکوبز را به عنوان پرستار دختر نوزادش، ایموجن، استخدام کرد. جان جیکوبز در سال ۱۸۳۸ در مقام خدمتکار شخصی، اربابش سویر را در سفر ازدواجش به شمال همراهی کرده بود. هریت جیکوبز از بوستون نامه‌ای به مادربزرگش نوشت و از او خواست که جوزف را به آنجا بفرستد تا بتواند با عمویش جان زندگی کند. پس از رسیدن جوزف، هریت به شغل خود به عنوان پرستار ایموجن ویلیس بازگشت.Yellin, Life 72 کار او با خانواده ویلیس در اکتبر ۱۸۴۳ به ناگهان پایان یافت، چرا که جیکوبز متوجه شد محل اقامتش نزد نورکام لو رفته است. او بار دیگر مجبور شد به بوستون فرار کند، جایی که قدرت جنبش لغو برده‌داری سطح معینی از امنیت را تضمین می‌کرد.Yellin, Life 74 نقل مکان به بوستون همچنین این فرصت را به او داد تا دخترش لوئیزا ماتیلدا را از خانه دخترعموی سویر در بروکلین (جایی که با او رفتاری نه چندان بهتر از یک برده شده بود) خارج کند.Yellin, Life 68–69, 74 جیکوبز در بوستون به کارهای متفرقه مشغول شد.Yellin, Life 77–78, 87 اقامت او در آنجا با مرگ ماری استیس ویلیس در مارس ۱۸۴۵ قطع شد. ناتانیل ویلیس، دخترش ایموجن را برای دیداری ده‌ماهه نزد خانواده همسر متوفایش به انگلستان برد. در حالی که ویلیس به لندن و قاره اروپا رفته بود، جیکوبز چندین ماه به همراه ایموجن در خانه کشیش در استیونتون (منزل خواهر ماری استیس ویلیس و همسرش کشیش ویلیام وینسنت) اقامت داشت. او در زندگی‌نامه خود به تجربیاتش در طول این سفر می‌پردازد: او متوجه هیچ نشانی از نژادپرستی نشد، موضوعی که اغلب زندگی او را در ایالات متحده تلخ کرده بود. در وطن، کشیش‌های مسیحی که با سیاه‌پوستان با تحقیر رفتار می‌کردند یا حتی به خرید و فروش بردگان مشغول بودند، مانعی برای زندگی معنوی او محسوب می‌شدند.Yellin, Life 83–87 خودزندگی‌نامه این بخش به چگونگی شکل‌گیری کتاب خودزندگی‌نامه جیکوبز می‌پردازد که بخشی از داستان زندگی او محسوب می‌شود. برای مطالعه محتوا و تحلیل این زندگی‌نامه، به مقالۀ اصلی وقایعی در زندگی یک دختر برده مراجعه کنید. جیکوبز بیش از پیش درگیر جنبش لغو برده‌داری، یعنی جنبش ضدبرده‌داری به رهبری ویلیام لوید گریسون شد. او چندین تور سخنرانی را، چه به تنهایی و چه همراه با دیگر فعالان لغو برده‌داری از جمله فردریک داگلاس که سه سال از او کوچک‌تر بود، بر عهده گرفت.Yellin, Life 98 در سال ۱۸۴۹، جان اس. خواهرش هریت که از مراقبت روزانه فرزندانش فارغ شده بود، از او حمایت کرد (جوزف پس از تحمل آزارهای نژادپرستانه، چاپخانه‌ای در بوستون را که مادرش او را در آنجا به شاگردی گمارده بود ترک کرده و زمانی که مادرش در انگلستان بود به سفر شکار نهنگ رفته بود، و لوئیزا نیز به یک مدرسه شبانه‌روزی فرستاده شده بود).Yellin, Life 102–103 آن «دختر برده» سابق که هرگز به مدرسه نرفته بود و زندگی‌اش عمدتاً محدود به تلاش برای بقای با عزت خود و فرزندانش بود، اکنون خود را در محافلی یافت که با ایده‌هایشان (که در آن زمان رادیکال تلقی می‌شد) در آستانه تغییر آمریکا بودند. سالن مطالعه در همان ساختمانی قرار داشت که روزنامه «نورث استار» (ستاره شمال) به مدیریت فردریک داگلاس در آن اداره می‌شد؛ کسی که امروزه تأثیرگذارترین آمریکایی آفریقایی‌تبار قرن خود محسوب می‌شود. داگلاس و خانواده پُست از دشمنان سرسخت بردگی و نژادپرستی و از حامیان حق رأی زنان بودند. سال قبل، داگلاس و ایمی پُست در کنوانسیون سنکا فالز، اولین کنوانسیون حقوق زنان در جهان، شرکت کرده و «اعلامیه احساسات» را که خواستار حقوق برابر برای زنان بود، امضا کرده بودند. | ## بخش 2: هریت جیکوبز | به دست آوردن آزادی قانونی در سال ۱۸۵۰، جیکوبز دیداری با ناتانیل پارکر ویلیس در نیویورک داشت، چرا که می‌خواست ایموجن را که اکنون هشت ساله بود، دوباره ببیند. همسر دوم ویلیس، کورنلیا گرینل ویلیس، که پس از تولد دومین فرزندش به خوبی بهبود نیافته بود، بار دیگر جیکوبز را متقاعد کرد تا پرستار بچه‌های ویلیس شود. او با آگاهی از اینکه این کار خطرات قابل توجهی برای جیکوبز دارد، به‌ویژه از آنجا که «قانون برده فراری ۱۸۵۰» بازگرداندن «اموال منقول» فراری را برای برده‌داران بسیار آسان‌تر کرده بود، به جان اس. جیکوبز قول داد که اجازه نخواهد داد خواهرش به دست تعقیب‌کنندگانش بیفتد.Yellin, Life 108–110 در بهار ۱۸۵۱، دوباره به جیکوبز اطلاع داده شد که در خطر دستگیری مجدد قرار دارد. کورنلیا ویلیس، جیکوبز را همراه با دختر یک‌ساله ویلیس، لیلیان، به ماساچوست فرستاد که نسبتاً امن‌تر بود. جیکوبز که در زندگی‌نامه‌اش خطر همیشگی جدا شدن از فرزندان برای خودش و دیگر مادران برده را به عنوان مضمونی مهم مطرح کرده است، با کارفرمای خود دربارهٔ فداکاری بزرگی که رها کردن دختر نوزادش برای او معنا داشت، صحبت کرد. کورنلیا ویلیس در پاسخ توضیح داد که اگر جیکوبز دستگیر شود، برده‌گیران مجبور خواهند بود نوزاد را به مادرش بازگردانند. او سپس برای نجات جیکوبز تلاش خواهد کرد.Jacobs, Incidents 291 در فوریه ۱۸۵۲، جیکوبز در روزنامه خواند که مالک قانونی او، یعنی دخترِ نورکام که به تازگی درگذشته بود، همراه با همسرش به هتلی در نیویورک آمده‌اند و آشکارا قصد دارند برده فراری خود را بازپس بگیرند. جیکوبز در زندگی‌نامه خود احساسات متناقضش را توصیف می‌کند: تلخی از این فکر که «یک موجود انسانی در شهر آزاد نیویورک فروخته شد»، خوشحالی از این فکر که آزادی‌اش تضمین شده است، و «عشق» و «سپاسگزاری» نسبت به کورنلیا ویلیس.Jacobs, Incidents 300. به‌زودی، او چنان اعتمادی به ایمی پُست پیدا کرد که توانست داستانی را که مدت‌ها مخفی نگه داشته بود، برای او بازگو کند. پُست بعدها توصیف کرد که بیان تجربیات آسیب‌زا برای جیکوبز چقدر دشوار بوده است: «او اگرچه با اشتیاقی طبیعی برای همدلی انسانی برانگیخته شده بود، اما حتی هنگام بازگویی مصائبش برای من، گویی غسل تعمیدی از رنج را پشت سر می‌گذاشت. … بار این خاطرات بر روح او سنگینی می‌کرد».Yellin, Life 104 در اواخر سال ۱۸۵۲ یا اوایل ۱۸۵۳، ایمی پُست پیشنهاد داد که جیکوبز باید داستان زندگی‌اش را بنویسد. برادر جیکوبز نیز مدتی بود که او را به این کار ترغیب می‌کرد و خودِ او نیز یک وظیفه اخلاقی بر دوشش احساس می‌کرد تا با بازگویی داستانش، به جلب حمایت عمومی از آرمان ضدبرده‌داری کمک کند و بدین ترتیب دیگران را از دچار شدن به سرنوشتی مشابه نجات دهد.Yellin, Life 118–119 با این حال، جیکوبز با رضایت دادن به رابطه جنسی با سویر، برخلاف ایده‌های اخلاقی رایج در زمان خود (و حتی عقاید خودش) عمل کرده بود. شرم ناشی از این خاطره و ترسِ متعاقب آن از مجبور شدن به بازگویی داستانش، دلیل اصلی دوری اولیه‌اش از جنبش لغو برده‌داری بود که برادرش جان در دهه ۱۸۴۰ به آن پیوسته بود.Yellin, Life 78 در نهایت، جیکوبز بر آسیب روحی و احساس شرم خود غلبه کرد و با انتشار داستانش موافقت نمود. نگارش دست‌نوشته در ابتدا، جیکوبز احساس نمی‌کرد که توانایی نوشتن یک کتاب را داشته باشد. او طرح کوتاهی از داستان خود را نوشت و از ایمی پُست خواست تا آن را برای هریت بیچر استو بفرستد؛ پیشنهاد او این بود که داستانش را برای استو بازگو کند تا استو آن را به یک کتاب تبدیل نماید. پیش از آنکه پاسخ استو برسد، جیکوبز در روزنامه‌ها خواند که این نویسنده مشهور (که رمانش با نام کلبه عمو تام در سال ۱۸۵۲ منتشر شده و بلافاصله به پرفروش‌ترین کتاب تبدیل گشته بود) عازم انگلستان است. سپس جیکوبز از کورنلیا ویلیس خواست تا به استو پیشنهاد دهد که لوئیزا، دختر جیکوبز، او را در سفر به انگلستان همراهی کند و در طول مسیر داستان را برایش تعریف نماید. استو در پاسخ، طرح داستان را برای ویلیس فرستاد و با پیوستن لوئیزا به خود مخالفت کرد؛ وی دلیل این امر را احتمال لوس شدن لوئیزا در اثر همدردی بیش از حدی که در انگلستان به او نشان داده می‌شد، عنوان کرد. جیکوبز احساس کرد به او خیانت شده است، زیرا بدین ترتیب کارفرمای او از هویت پدر فرزندانش مطلع شد؛ موضوعی که باعث شرمساری جیکوبز بود. در ژوئن ۱۸۵۳، جیکوبز به‌طور تصادفی در یک روزنامه قدیمی، متنی در دفاع از بردگی با عنوان «زنان انگلستان در برابر زنان آمریکا» را خواند. این متن که توسط جولیا گاردینر تایلر، همسر رئیس‌جمهور سابق جان تایلر نوشته شده بود، ادعا می‌کرد که بردگان خانگی «لباس‌های خوب می‌پوشند و شاد هستند». زندگی‌نامه‌نویس او، جین فیگن یلین، چنین اظهار نظر می‌کند: «وقتی آن نامه چاپ شد… یک نویسنده متولد گشت.»Yellin, Life 122–123 در اکتبر ۱۸۵۳، او به ایمی پُست نوشت که تصمیم گرفته است خودش نویسنده داستان زندگی‌اش باشد. یلین نتیجه می‌گیرد که «مرگ مادربزرگ مورد احترامش»، این امکان را برای جیکوبز فراهم کرد تا «تاریخچه جنسی پر از رنج خود را فاش کند»؛ کاری که او هرگز نمی‌توانست «در زمان حیات مادربزرگ مغرور و نکته‌سنج خود انجام دهد.»Yellin, Life 124–126 جیکوبز در حالی که از اندک زمان فراغت یک پرستار بچه برای نوشتن داستانش استفاده می‌کرد، با خانواده ویلیس در «آیدلوایلد»، اقامتگاه ییلاقی جدید آن‌ها، زندگی می‌کرد. یلین مشاهده می‌کند که سبک و محتوا هر دو «کاملاً همسو» با بقیه نوشته‌های جیکوبز هستند و بیان می‌دارد: «هیچ مدرکی وجود ندارد که نشان دهد لوئیزا ماتیلدا تأثیر قابل توجهی بر موضوع یا سبک کتاب داشته است.»Yellin (ed.), Incidents xxiii هنگامی که در اواسط سال ۱۸۵۷ کار او سرانجام به مراحل پایانی نزدیک می‌شد، از ایمی پُست خواست تا مقدمه‌ای برای آن بنویسد. او توصیه‌نامه‌های خوبی به همراه داشت، اما موفق نشد دست‌نوشته خود را به چاپ برساند. یلین حدس می‌زند که رابط‌های او در میان فعالان لغو برده‌داری بریتانیا، بیم آن داشتند که داستان رابطه او با سویر برای اخلاق‌گرایی سخت‌گیرانه (پیوریتانیسم) بریتانیای عصر ویکتوریا بیش از حد سنگین باشد. جیکوبز ناامیدانه به کار خود در آیدلوایلد بازگشت و تا پاییز ۱۸۵۹ تلاش دیگری برای انتشار کتابش انجام نداد.Yellin, Life 136–140 در ۱۶ اکتبر ۱۸۵۹، جان براون، فعال ضدبرده‌داری، تلاش کرد تا شورش بردگان را در هارپرز فِری برانگیزد. براون که در دسامبر اعدام شد، از نظر بسیاری از فعالان لغو برده‌داری، از جمله هریت جیکوبز که ادای احترامی به براون را به عنوان فصل پایانی به دست‌نوشته‌اش افزود، یک شهید و قهرمان محسوب می‌شد. آن‌ها حاضر به چاپ آن بودند، به این شرط که ناتانیل پارکر ویلیس یا هریت بیچراستو مقدمه‌ای بر آن بنویسند. جیکوبز تمایلی به درخواست از ویلیس که دیدگاه‌های موافق برده‌داری داشت، نداشت؛ اما از استو درخواست کرد که او نیز نپذیرفت. 314 جیکوبز با چایلد در بوستون ملاقات کرد و چایلد نه تنها با نوشتن مقدمه، بلکه با پذیرفتن مسئولیت ویراستاری کتاب نیز موافقت کرد. او همچنین پیشنهاد داد فصل پایانی مربوط به براون حذف شود و اطلاعات بیشتری دربارهٔ خشونت‌های ضدسیاه‌پوستان که پس از شورش نات ترنر در سال ۱۸۳۱ در ادنتون رخ داده بود، اضافه گردد. او از طریق نامه با جیکوبز در تماس بود، اما این دو زن موفق نشدند در طول فرایند ویرایش برای بار دوم ملاقات کنند، زیرا کورنلیا ویلیس دوران بارداری خطرناک و زایمان زودرسی را می‌گذراند و جیکوبز نمی‌توانست آیدلوایلد را ترک کند.Yellin, Life 140–142 پس از آنکه کتاب کلیشه‌سازی (آماده چاپ) شد، انتشارات تایر و الدریج نیز ورشکست گشت. جیکوبز موفق شد صفحات کلیشه را بخرد و کتاب را به چاپ و صحافی برساند.Yellin, Life 142–143 در ژانویه ۱۸۶۱، تقریباً چهار سال پس از اتمام دست‌نوشته، کتاب وقایعی در زندگی یک دختر برده اثر جیکوبز سرانجام در معرض دید عموم قرار گرفت. هر دو خواهر و برادر در روایت‌های مربوط به خود، تجربیات شخصی، تجربیات مشترک و وقایعی از زندگی دیگری را بازگو می‌کنند. هریت جیکوبز در کتاب خود نام شهر یا حتی ایالتی را که در آن به عنوان برده نگهداری می‌شد ذکر نمی‌کند و تمامی نام‌های شخصی، اعم از نام‌های کوچک و نام‌های خانوادگی را تغییر می‌دهد؛ تنها استثنا زوج پُست هستند که نامشان به‌درستی ذکر شده است. با این حال، جان جیکوبز (که در کتاب خواهرش «ویلیام» نامیده شده) از ادنتون به عنوان زادگاهش نام می‌برد و از نام‌های کوچک صحیح استفاده می‌کند، اما بیشتر نام‌های خانوادگی را به اختصار می‌آورد؛ بنابراین، دکتر نورکام در کتاب هریت «دکتر فلینت» است، اما در کتاب جان «دکتر نـ» نامیده شده است. نام نویسنده بر روی صفحه عنوان ذکر نشده است، اما «مقدمه نویسنده» با امضای «لیندا برنت» است و راوی در طول داستان به همین نام خوانده می‌شود. بازخورد کتاب این کتاب از طریق شبکه‌های فعالان لغو برده‌داری تبلیغ شد و مورد استقبال منتقدان قرار گرفت. جیکوبز تمهیداتی برای انتشار آن در بریتانیای کبیر اندیشید که در ماه‌های نخست سال ۱۸۶۲ منتشر شد و بلافاصله پس از آن، یک نسخه غیرقانونی (بدون اجازه مؤلف) نیز به چاپ رسید.Yellin, Life 151–152 انتشار کتاب آن‌گونه که جیکوبز می‌ترسید، موجب تحقیر او نشد؛ بلکه برعکس، جیکوبز احترام بسیاری کسب کرد. جیکوبز در گزارش خود با عنوان «زندگی در میان کنترباندها»، بازدیدش از بازداشتگاه بردگان برچ (پیش‌تر متعلق به فرانکلین و آرمفیلد) را توصیف کرده است. پس از انتخاب آبراهام لینکلن در نوامبر ۱۸۶۰، مسئله بردگی ابتدا باعث جدایی اکثر ایالت‌های برده‌دار و سپس وقوع جنگ داخلی شد. هزاران آمریکایی آفریقایی‌تبار که از بردگی در جنوب گریخته بودند، در شمالِ خط مقدم گرد هم آمدند. از آنجایی که دولت لینکلن همچنان آن‌ها را داراییِ اربابانشان تلقی می‌کرد، این پناهندگان در اکثر موارد «غنایم جنگی» (کُنترباند) اعلام شده و به سادگی «کنترباندها» نامیده می‌شدند. بسیاری از آن‌ها در اردوگاه‌های موقت پناه گرفتند و از نبود ابتدایی‌ترین نیازهای اولیه رنج برده و جان باختند. تقریباً دو دهه پیش ایجاد کرده بود پیروی کند و به سخنران جنبش لغو برده‌داری تبدیل شود، اما اکنون می‌دید که کمک به این پناهندگان (کنترباندها)، خدمتی است که نژاد او به شکلی فوری‌تر به آن نیاز دارد.Yellin, Life 157 در بهار ۱۸۶۲، هریت جیکوبز به واشینگتن دی.سی. | ## بخش 3: هریت جیکوبز | او تجربیات خود در ماه‌های اول را در گزارشی با عنوان «زندگی در میان کنترباندها» خلاصه کرد که در سپتامبر در نشریه لیبریتور متعلق به گریسون منتشر شد. این گزارش توصیفی از تیره روزیِ فراریان بود که با هدف جلب کمک‌های اهداکنندگان طراحی شده بود، اما در عین حال، یک افشاگری سیاسی علیه بردگی نیز محسوب می‌شد. جیکوبز بر این باور خود تأکید می‌کرد که اگر از آزادگان حمایت‌های لازم صورت گیرد، آن‌ها قادر خواهند بود زندگی‌های خودبسنده‌ای برای خود بسازند.. او به همراه جولیا ویلبرِ کوئیکر (معلم، فمینیست و فعال لغو برده‌داری که پیش‌تر در راچستر با او آشنا شده بود)، به توزیع لباس و پتو مشغول بود و در عین حال با مقامات بی‌کفایت، فاسد یا آشکارا نژادپرست دست‌وپنجه نرم می‌کرد.Yellin, Life 164–174 جیکوبز در حین انجام کارهای امدادی در الکساندریا، در دنیای سیاست نیز فعال بود. در مه ۱۸۶۳، او در کنفرانس سالانه «انجمن ضدبرده‌داری نیوانگلند» در بوستون شرکت کرد. از آنجایی که دولت لینکلن تا همین چند ماه پیش از به‌کارگیری سربازان آمریکایی آفریقایی‌تبار خودداری کرده بود، این یک رویداد بسیار نمادین بود. پس از آنکه نیروهای اتحادیه در سال ۱۸۶۱ الکساندریا را اشغال کردند، برخی مدارس برای سیاه‌پوستان پدید آمدند، اما حتی یک مدرسه رایگان تحت مدیریت آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار وجود نداشت. جیکوبز از پروژه‌ای که توسط جامعه سیاه‌پوستان در سال ۱۸۶۳ برای تأسیس یک مدرسه جدید طراحی شده بود، حمایت کرد. در پاییز ۱۸۶۳، دخترش لوئیزا ماتیلدا که به عنوان معلم آموزش دیده بود، به همراه ویرجینیا لاتون، دوست سیاه‌پوست خانواده جیکوبز، به الکساندریا آمد. پس از مدتی کشمکش با مبلغان مذهبی سفیدپوست شمالی که قصد داشتند کنترل مدرسه را در دست بگیرند، «مدرسه جیکوبز» در ژانویه ۱۸۶۴ تحت مدیریت لوئیزا ماتیلدا افتتاح شد. فعالیت جیکوبز در الکساندریا هم در سطح محلی و هم در سطح ملی، به‌ویژه در محافل لغو برده‌داری، مورد شناسایی قرار گرفت. در بهار ۱۸۶۴، او به عضویت کمیته اجرایی «اتحادیه ملی وفاداران زن» انتخاب شد؛ سازمانی زنانه که در سال ۱۸۶۳ در پاسخ به فراخوان سوزان بی. آنتونی و با هدف جمع‌آوری امضا برای متمم سیزدهم قانون اساسی ایالات متحده آمریکا جهت لغو بردگی تأسیس شده بود.Yellin, Life 175–176 در اول اوت ۱۸۶۴، او به مناسبت جشن آزادی هند غربی بریتانیا در حضور سربازان آمریکایی آفریقایی‌تبارِ یک بیمارستان نظامی در الکساندریا سخنرانی کرد. در طول سفرهای خود به جنوب در الکساندریا توقف می‌کردند تا جیکوبز و فعالیت‌های او را از نزدیک ببینند.Yellin, Life 181–183 در سطح شخصی، او تلاش‌هایش را بسیار پاداش‌بخش یافت. مادر و دختر (خانواده جیکوبز) فعالیت‌های امدادی خود را در الکساندریا تا پس از پیروزی نیروهای اتحادیه ادامه دادند. آن‌ها که متقاعد شده بودند آزادشدگان در الکساندریا قادر به مراقبت از خود هستند،Yellin, Life 186 به فراخوان «انجمن کمک به آزادشدگانِ نیوانگلند» پاسخ دادند که از معلمان برای کمک به آموزش آزادشدگان در جورجیا دعوت کرده بود. آن‌ها در نوامبر ۱۸۶۵، یعنی تنها ۱۱ ماه پس از آنکه بردگانِ آنجا در جریان لشکرکشی شرمن به سمت دریا آزاد شده بودند، وارد ساوانا در جورجیا شدند. در طول ماه‌های بعد، آن‌ها لباس توزیع کردند، مدرسه‌ای افتتاح نمودند و در حال برنامه‌ریزی برای راه‌اندازی یک یتیم‌خانه و یک آسایشگاه برای سالمندان بودند.Yellin, Life 190–194 اما وضعیت سیاسی تغییر کرده بود: لینکلن ترور شده بود و جانشین او، اندرو جانسون، یک جنوبی و برده‌دار سابق بود. او دستور اخراج بسیاری از آزادشدگان را از زمین‌هایی صادر کرد که تنها یک سال قبل توسط ارتش به آن‌ها اختصاص یافته بود. مسئله زمین در کنار قراردادهای کاری ناعادلانه‌ای که توسط برده‌داران سابق و با کمک ارتش به بردگان سابق تحمیل می‌شد، از موضوعات مهم در گزارش‌های جیکوبز از جورجیا هستند.Yellin, Life 191–195 در ژوئیه ۱۸۶۶، مادر و دختر جیکوبز ساوانا را که بیش از پیش از خشونت‌های ضدسیاه‌پوستان رنج می‌برد، ترک کردند. هریت جیکوبز بار دیگر به آیدلوایلد رفت تا به کورنلیا ویلیس در مراقبت از همسر در حال احتضارش تا زمان مرگ او در ژانویه ۱۸۶۷ کمک کند.Yellin, Life 200–202 در بهار ۱۸۶۷، او با بیوه عمویش مارک، که تنها بازمانده خانواده بود که هنوز در اِدنتون زندگی می‌کرد، دیدار کرد. در پایان آن سال، او آخرین سفر خود را به بریتانیای کبیر انجام داد تا برای یتیم‌خانه و آسایشگاه پیش‌بینی‌شده در ساوانا پول جمع‌آوری کند. اما پس از بازگشت، متوجه شد که ترورهای ضدسیاه‌پوستان در جورجیا توسط کو کلاکس کلن و گروه‌های دیگر، اجرای این پروژه‌ها را غیرممکن کرده است. 345 در دهه ۱۸۶۰، یک تراژدی شخصی رخ داد: در اوایل دهه ۱۸۵۰، پسرش جوزف به همراه عمویش جان برای جست‌وجوی طلا به کالیفرنیا رفته بود. چایلد با استفاده از ارتباطات خود با روحانیون استرالیایی، فراخوانی را از طرف دوستش در کلیساهای استرالیا قرائت کرد، اما بی‌فایده بود. در میان مستأجران او، اعضای هیئت علمی دانشگاه هاروارد که در همان نزدیکی بود، دیده می‌شدند. به همراه همسر انگلیسی‌اش، پسرشان جوزف و دو فرزندخوانده‌اش به ایالات متحده بازگشت تا در نزدیکی خواهرش در کمبریج زندگی کند. مادر و دختر بار دیگر به اداره مسافرخانه روی آوردند، تا اینکه در سال‌های ۱۸۸۷/۸۸ هریت جیکوبز چنان بیمار شد که دیگر قادر به ادامه کار در مسافرخانه نبود. مادر و دختر به کارهای متفرقه مشغول شدند و توسط دوستانشان، از جمله کورنلیا ویلیس، مورد حمایت قرار گرفتند. بر روی سنگ مزار او چنین نوشته شده است: «در سختی‌ها صبور، در روح مشتاق و خدمتگزار خداوند». (برگرفته از نامه به رومیان، ۱۲:۱۱–۱۲).Yellin, Life 217–261 میراث و ماندگاری پیش از پژوهش‌های جین فیگن یلین در دهه ۱۹۸۰، دیدگاه پذیرفته‌شده در محافل آکادمیک (که توسط مورخانی چون جان بلاسینگیم مطرح می‌شد) این بود که کتاب وقایعی در زندگی یک دختر برده، رمانی خیالی است که توسط لیدیا ماریا چایلد نوشته شده است. با این حال، یلین با یافتن و استفاده از اسناد تاریخی گوناگون، از جمله یادداشت‌های ایمی پُست در دانشگاه راچستر، انجمن‌های تاریخی ایالتی و محلی، و اسناد خانواده‌های هورنی‌بلو و نورکام در آرشیو ایالتی کارولینای شمالی، ثابت کرد که هریت جیکوبز نویسنده واقعی این اثر است و این روایت، زندگی‌نامه خودنوشت اوست، نه یک اثر داستانی. در سال ۲۰۰۰، شورای مشورتی این پروژه تشکیل شد و پس از تأمین بودجه، فعالیت تمام‌وقت آن در سپتامبر ۲۰۰۲ آغاز گشت. رینولدز در نقد خود بر زندگی‌نامه سال ۲۰۰۴ یلین در نیویورک تایمز، بیان می‌دارد که کتاب وقایعی در زندگی یک دختر برده و روایت زندگی فردریک داگلاس، یک برده آمریکایی، به‌طور معمول به عنوان «دو مورد از مهم‌ترین روایت‌های بردگی» نگریسته می‌شوند. کلسن وایتهد، نویسنده رمان پرفروش راه‌آهن زیرزمینی (منتشر شده در ۲۰۱۶)، در مصاحبه‌ای گفت: «هریت جیکوبز مرجع بزرگی برای شخصیت کورا (قهرمان رمان) بوده است». طبق مقاله‌ای در مجله فوربز در سال ۲۰۱۷، ترجمه سال ۲۰۱۳ کتاب وقایعی در زندگی یک دختر برده توسط یوکی هوریکوشی، به یکی از کتاب‌های پرفروش در ژاپن تبدیل شد. عنوان این پرتره، «آراسته به زیورآلات شاد و مد روز»، از متن آگهی نورکام گرفته شده که در آن جیکوبز را به عنوان یک برده فراری معرفی کرده بود. یلین در پایان مقدمه خود بر ویرایش سال ۲۰۰۰ کتاب وقایعی در زندگی یک دختر برده می‌نویسد: گاه‌شمار زندگی هریت جیکوبز، لغو برده‌داری و ادبیات سال جیکوبز و خانوادهYellin (ed.), Incidents 245–247 سیاست و ادبیات ۱۸۰۹ تولد ادگار آلن پو و آبراهام لینکلن. کتاب ضدبرده‌داری تئودور دوایت ولد با عنوان برده‌داری آمریکایی آن‌گونه که هست منتشر شد. هریت جیکوبز مجبور به فرار از نیویورک شد و در بوستون به برادر و هر دو فرزندش پیوست. جیکوبز روایت خود را با عنوان «ایالات متحده تحت حاکمیت ششصد هزار مستبد: داستانی واقعی از برده‌داری» در استرالیا منتشر کرد. ۱۸۵۸ هریت جیکوبز دست‌نوشته کتاب وقایع را به پایان رساند، سپس به انگلستان سفر کرد و تلاش‌هایش برای چاپ آن ناموفق بود. ۱۸۶۵ هریت و لوئیزا ماتیلدا جیکوبز برای کمک به آزادشدگان به ساوانا در جورجیا رفتند. هریت در پرستاری از همسر در حال احتضار کورنلیا ویلیس تا زمان مرگ او در ژانویه ۱۸۶۷ کمک کرد. ۱۸۶۷ جیکوبز برای جمع‌آوری اعانه برای یتیم‌خانه و آسایشگاه پیش‌بینی‌شده در ساوانا به انگلستان رفت. | ## جمع‌بندی | جیکوبز به ایالات متحده بازگشت و به همراه همسر انگلیسی، پسرشان جوزف و دو فرزندخوانده‌اش در نزدیکی خانه خواهرش ساکن شد.