aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: هنگ ۷ آلپینی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # هنگ ۷ آلپینی | مقدمه: هنگ ۷ آلپینی یک هنگ جنگ کوهستانی نیروی زمینی ایتالیا است که در بلونو در ونتو مستقر است. | ## بخش 1: هنگ ۷ آلپینی | این هنگ متعلق به یگان پیاده‌نظام آلپینی ارتش ایتالیا است و به تیپ آلپین "جولیا" اختصاص دارد. در ۱ اوت ۱۸۸۷، ارتش سلطنتی ایتالیا با تقسیم هنگ ۶ آلپینی، هنگ ۷ آلپینی را تشکیل داد. منطقه جذب نیرو برای این هنگ جدید در ابتدا شامل دره‌های آلپ بلونس، آلپ کارنیک، پری‌آلپس کارنیک و ضلع غربی آلپ جولیان بود. | ## بخش 2: هنگ ۷ آلپینی | در سال ۱۹۰۹، این هنگ به هنگ ۸ آلپینی تقسیم شد و پس از آن منطقه جذب نیرو برای این هنگ شامل آلپ بلونس بود. در طول جنگ جهانی اول، این هنگ به ده گردان گسترش یافت که به طور جداگانه در مناطق آلپین جبهه ایتالیا می‌جنگیدند. در سال ۱۹۳۵، این هنگ به لشکر ۵ آلپین "پوستریا" ملحق شد و در جنگ دوم ایتالیا-اتیوپی شرکت کرد. | ## بخش 3: هنگ ۷ آلپینی | پس از آن، این هنگ در مونته‌نگرو و پس از اشغال فرانسه ویشی، در آلپ-ماریتیم حضور داشت. در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، آتش‌بس کاسیبیله اعلام شد و چهار روز بعد، در ۱۲ سپتامبر ۱۹۴۳، نیروهای مهاجم آلمانی، هنگ هفتم آلپین را منحل کردند. | ## جمع‌بندی | سالگرد تأسیس این هنگ مصادف با ۲۳ آوریل ۱۹۴۱، آخرین روز جنگ یونان و ایتالیا است که طی آن گردان آلپینی "فلتره" این هنگ مدال نقره شجاعت نظامی را کسب کرد.
موضوع مقاله: ماریلنا اوموهوزا دلی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ماریلنا اوموهوزا دلی | مقدمه: ماریلنا اوموهوزا دلی (متولد ۳ مه ۱۹۸۱) عکاس، فیلمساز، مجری رادیو و نویسنده رواندا-ایتالیایی است. | ## بخش 1: ماریلنا اوموهوزا دلی | در سال ۲۰۲۰، او توسط روزنامه لا رپوبلیکا به عنوان یکی از «۵۰ زن برتر سال» انتخاب شد. اوایل زندگی و تحصیلات ماریلنا در ایتالیا از پدر ایتالیایی‌اش، جیووانی، اهل برگامو و مادرش، میریام، که از رواندا مهاجرت کرده بود، متولد شد. او دارای مدرک کارشناسی ارشد در رشته «زبان برای ارتباطات بین‌المللی» از دانشگاه برگامو است که پایان‌نامه خود را با موضوع «سینمای آفریقا» نوشته است. علاوه بر این، او در دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس (UCLA) در رشته فیلمسازی تحصیل کرده است. کار نوشتن در سال ۲۰۱۶، اولین کتاب او، خاطره‌ای با عنوان نژادپرستی به سبک ایتالیایی: وقایع‌نگاری‌های یک جاسوس دورگه (سبک نژادپرستی ایتالیایی: تواریخ یک جاسوس نیمه‌خون) توسط ویرایش آراکنه (رم) منتشر شد. در سال ۲۰۲۰، دومین کتاب او، رمانی با عنواننگرتا: بوسه‌های نژادپرستانه (دختر سیاه کوچولو: بوسه‌های نژادپرستانه) توسط انتشارات ستاره سرخ رم منتشر شد. سومین کتاب او، پیتزا موسولینی، در سال ۲۰۲۳ و همچنین چهارمین کتاب او، نامه‌ای از یک مادر آفریقایی-آمریکایی به مدرسه ایتالیایی منتشر شد. | ## بخش 2: ماریلنا اوموهوزا دلی | نوادگان آفریقایی‌تباری که تاریخ ایتالیا را شکل دادند، از امپراتوری روم تا امروز در پاییز ۲۰۲۴ منتشر شد در ست (مجله) کوریره دلا سرا، روزنامه‌نگار برنده جایزه، جیان آنتونیو استلا، نوشت که نوشته‌های دلی «سخت‌انگیز و خنده‌دار است». عکاسی آثار عکاسی دلی روی جلد و آثار هنری بیش از چهل آلبوم توسط هنرمندان موسیقی بین‌المللی به نمایش گذاشته شده است. به‌طور مرتبط، عکس‌های او توسط نشریاتی مانند نیویورک تایمز، بی‌بی‌سی، رولینگ استون و سی‌ان‌ان منتشر شده است. فیلم آثار مستند دلی در جشنواره‌هایی مانند «حدس بزن چه کسی؟» هلند، جشنواره فیلم مستند سوله لونا در سیسیل - که او همچنین در هیئت داوران آن حضور داشت - و وومکس به نمایش درآمده است. در میان شبکه‌های دیگر، فیلم‌های او در بخش‌هایی برای پی‌بی‌اس , ای‌بی‌سی نیوز , و تلویزیون سی‌ان‌ان بین‌الملل استفاده شده است. رادیو از ژانویه ۲۰۲۱، دلی برنامه «عالیجنابان نسل آفریقا» را در شبکه رادیویی ملی، رادیو رادیکال، سرپرستی و میزبانی مشترک کرده است. روبرتو ساویانو، نویسنده کتاب «گومورا» و برنده جایزه پن پینتر و جایزه کتاب اروپا، در مطلبی برای کوریره دلا سرا از ماریلنا و برنامه‌اش به عنوان منبع خود نام برد. | ## بخش 3: ماریلنا اوموهوزا دلی | جوایز و تقدیرنامه‌ها در سال ۲۰۱۶، دلی تمام عکس‌ها و فیلم‌های پروژه زندان زومبا را تهیه کرد، اولین آلبوم هنرمندان مالاویایی که نامزد جایزه گرمی شد. آثار دلی از سال ۲۰۲۱ در مجموعه دائمی موزه مدک (موزه فرهنگ‌ها میلان) به نمایش گذاشته شده است. در سال ۲۰۲۰، دلی توسط روزنامه ملی ایتالیا، لا رپوبلیکا، به عنوان یکی از ۵۰ «زن سال» ایتالیا معرفی شد. در سال ۲۰۲۳، او در بخش جامعه برای جوایز فرش سیاه هفته مد میلان که توسط مجله ووگ حمایت مالی می‌شد و هفته مد آفریقایی نامزد شد. در سال ۲۰۲۵، او برای کتاب «داستانی از ایتالیای سیاه» نامزد جایزه کتاب پرمیو اندرسن شد. | ## جمع‌بندی | در سال ۲۰۲۵، مارلینا فینالیست جایزه جایزه اندرسن برای کتابش، داستان واقعی ایتالیای سیاه‌پوست بود.
موضوع مقاله: خوان آندرس | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # خوان آندرس | مقدمه: خوان آندرس و مورل (۱۵ فوریه ۱۷۴۰ در پلنز، آلیکانته۱۲ ژانویه ۱۸۱۷ در رم) یک کشیش یسوعی اسپانیایی، اومانیست مسیحی و منتقد ادبی عصر روشنگری بود. | ## بخش 1: خوان آندرس | او خالق تاریخ جهان و ادبیات تطبیقی (یعنی ادبیات و علوم قرن هجدهم) از طریق مهم‌ترین و گسترده‌ترین آثارش بود: خاستگاه، پیشرفت و وضعیت فعلی ادبیات (چاپ اول. ایتالیایی، پارما، ۱۷۸۲–۱۷۹۹) - اوریگن، پیشرفت و وضعیت واقعی همه ادبیات (مادرید، ۱۷۸۴–۱۸۰۶، اما ناقص بود زیرا شامل بخشی اختصاص داده شده به علوم کلیسایی نبود) که اخیراً به یک ویرایش انتقادی و کامل بازگردانده شده است. او به همراه لورنزو هرواس ، آنتونیو اگزیمنو، فرانسیسکو خاویر کلاویژرو یا سلستینو موتیس، یکی از مهم‌ترین نویسندگان مکتب جهان‌شمول‌گرای اسپانیایی قرن هجدهم است.See P. محقق او در اروپای زمان خود، چهره‌ای فوق‌العاده روشنفکر محسوب می‌شد، اما در بیشتر قرن‌های نوزدهم و بیستم نادیده گرفته شد. | ## بخش 2: خوان آندرس | آندرس در دانشگاه سابق گاندیا آموزش دید، خواس استاد بلاغت بود و در سال ۱۷۶۷ به عنوان یک جوان خوانسوئیتی مجبور به تبعید در ایتالیا شد. او ابتدا در فرارا ساکن شد و سپس مارکیز بیانکی او را در کاخ خود در مانتوا پذیرفت. در آنجا، او از زندگی با خانواده مارکیز لذت برد، تا زمان ورود ناپلئون، بیش از بیست سال اقامت شاد و پربار که به او اجازه داد بخش عمده‌ای از کار خود را تکمیل کند.P. این اثر اسپانیایی‌زبان یکی از مهم‌ترین آثار در نوع خود و یک اثر بزرگ اروپایی است که عمدتاً از یک سفر ادبی-علمی و به‌ویژه کتابشناختی تشکیل شده است. | ## بخش 3: خوان آندرس | افکار آندرس که در اواخر عصر روشنگری نئوکلاسیک ریشه دارد، با یک سنت قوی اسپانیایی-ایتالیایی پاسخ می‌دهد که نه تنها با ژزوئیت‌های بزرگ، قربانیان اخراج، به‌ویژه لورنزو هرواس، سازندهٔ زبان‌شناسی تطبیقی، و نظریه‌پرداز بزرگ موسیقی، آنتونیو اکسیمنو، که به همراه او به عنوان هستهٔ مکتب جهانی‌گرایان اسپانیایی قرن هجدهم دیده می‌شدند، قابل شناسایی است، بلکه خط فکری ایگناسیو د لوزان، لودوویکو آنتونیو موراتوری و پیشگام و نابغهٔ بزرگ ، جامباتیستا ویکو، را تقویت کرد. آندرس، در حالی که در اواخر عمرش تقریباً بینایی خود را از دست داده بود، آخرین شغل حرفه‌ای خود را در سمت مسئول کتابخانه سلطنتی ناپل گذراند و سرانجام در رم در حمایت از جماعت مذهبی خود درگذشت. | ## جمع‌بندی | اولین و مهم‌ترین جلد (با توجه به احساسات اصلی حس خود و ماهیت انتقادی نسخه جدید) اثر اصلی او در سال ۱۹۹۷ در مادرید تجدید چاپ شد و خواس آن را در سال ۲۰۰۲ تکمیل کرد.
موضوع مقاله: لورنزو ساسولی ده بیانکی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لورنزو ساسولی ده بیانکی | مقدمه: ساسولی د بیانکی همچنین چهار رمان نوشته است که توسط انتشارات اسپرلینگ و کوپفر منتشر شده‌اند: «ماه سرخ» (۲۰۲۰)، «ماه سفید» (۲۰۲۱)، «ماه نقره‌ای» (۲۰۲۲) و «اونجلینا» (۲۰۲۳). | ## بخش 1: لورنزو ساسولی ده بیانکی | در سال ۲۰۱۵، به پاس خدماتش به کسب و کار، نشان شوالیه ایتالیایی کاوالیر دل لاورو، که توسط رئیس‌جمهور ایتالیا، جناب سرجیو ماتارلا، اهدا شد، به او اهدا شد. تحصیلات و اوایل کار ساسولی د بیانکی، متولد ۱۹۵۲ در پاریس، فارغ‌التحصیل رشته پزشکی از دانشگاه بولونیا بود، جایی که متعاقباً به عنوان متخصص مغز و اعصاب در بیماری‌های خواب مشغول به کار شد و همزمان در دانشگاه UIA فلورانس در رشته تاریخ و نقد هنر تحصیل کرد. در سال ۱۹۸۶، ساسولی د بیانکی به هیئت مدیره شرکت تقطیر بوتون، که برندی وچیا رومانیا را خلق کرده بود، پیوست و در اواخر همان سال به عنوان مدیر عامل منصوب شد. | ## بخش 2: لورنزو ساسولی ده بیانکی | او همچنین از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۵ نایب رئیس کمیسیون وزارتی فرهنگ و هنر منطقه امیلیا رومانیا بود و از سال ۱۹۹۰ عضو هیئت مدیره انجمن موسیقی جشنواره بولونیا بوده است. او از اولین کسانی است که هنر معاصر چین را به غرب معرفی کرد و نویسنده کتاب‌های «چین: نقاشی معاصر» (۲۰۰۵)، «از بهشت تا زمین» (۲۰۰۸) و «پو جیه» (۲۰۰۹) است. این رمان که سرشار از داستان‌های درون داستان، ارجاعات ادبی و موسیقایی و شخصیت‌های نوازندگان زنده - از جمله دوست نویسنده، مایکل استایپ و تام ویتس - است، سبک فیلم‌های موزیکال برادوی را به کار گرفته و یک لیست پخش اسپاتیفای (لا لونا روسسا) را به عنوان موسیقی متن برای همراهی خواننده در سفرش ارائه می‌دهد. | ## بخش 3: لورنزو ساسولی ده بیانکی | دو برادر، از بستگان اولین قربانی تأیید شده، به تحقیقات علمی انجام شده توسط یک متخصص مغز و اعصاب که با کاوش در عملکردهای ناشناخته مغز آشنا است، کمک می‌کنند. در مواجهه با این راز، پزشکی محدودیت‌های خود را نشان می‌دهد و بنابراین ادبیات و هنر، جادو و علوم غریبه وارد عمل می‌شوند. این کتاب درخواستی صمیمانه برای غلبه بر سرکوب اعتراف‌نشدهٔ سالمندان و جوانان به حاشیه رانده‌شده است که بر زمانهٔ ما غالب است. | ## جمع‌بندی | این رمان با تکیه بر تجربه او به عنوان یک پزشک جوان در طول زلزله ایرپینیا در سال ۱۹۸۰، داستان زن جوان نقاشی را روایت می‌کند که او می‌شناخت، زنی که توانست هم در زمان و هم در زمان، در بُعد وجودی متفاوتی از محدودیت‌های مرسوم دوره‌ای که کاملاً مثبت بود، زندگی کند و از هرگونه درد و گناه دوری کند.
موضوع مقاله: پاسکینو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پاسکینو | مقدمه: این مجسمه در میدانی به همین نام در گوشه شمال غربی کاخ براسکی (موزه رم) و در نزدیکی محلی که در آن کشف شد، قرار دارد. | ## بخش 1: پاسکینو | این مجسمه به دلیل سنت چسباندن انتقادات ناشناس به پایه آن، به عنوان اولین مجسمه سخنگو در روم شناخته می‌شود. موضوع اصلی این مجسمه، منلائوس است که بدن پاتروکلوس را نگه داشته است و این موضوع ترکیبی که برای سایر پیکره‌ها مانند مجسمه‌های اسپرلونگا به کار رفته است، بارها در مجسمه‌سازی کلاسیک دیده می‌شود، جایی که اکنون به عنوان «گروه پاسکینو» شناخته می‌شود. شناسایی واقعی موضوع مجسمه در قرن هجدهم توسط انیو کویرینو ویسکونتی عتیقه‌شناس انجام شد که آن را به عنوان نیم‌تنه منلائوس که از پاتروکلوس در حال مرگ حمایت می‌کند شناسایی کرد. | ## بخش 2: پاسکینو | مشهورترین نسخه از دو نسخه مدیچی این مجسمه در لوجیا دی لانزی در فلورانس ایتالیا قرار دارد. شهرت این مجسمه به اوایل قرن شانزدهم میلادی برمی‌گردد، زمانی که کاردینال اولیویه‌رو کارافا به مناسبت جشن سنت مارک، نیم‌تنه مرمری مجسمه را در یک توگا پوشاند و آن را با تقریظ قصار لاتین تزئین کرد. اقدامات کاردینال منجر به رواج رسم انتقاد از پاپ یا دولت او با نوشتن اشعار طنز به گویش رومانسکو که پاسکوینادس نامیده می‌شد شد. | ## بخش 3: پاسکینو | او در مورد نارضایتی مردم صحبت می‌کرد، بی‌عدالتی را محکوم می‌کرد و به سوءمدیریت اعضای کلیسا حمله می‌کرد. از این سنت، اصطلاحات انگلیسی پاسکویناد و پاسکویل گرفته شده است که به نقیضه ناشناس در نظم یا نثر اشاره دارد. در اواسط قرن شانزدهم گزارش شده است که نام «پاسکینو» از نام خیاطی در همان نزدیکی گرفته شده که به خاطر هوش و ذکاوتش مشهور بود؛ گمانه‌زنی‌ها حاکی از آن بود که میراث او از طریق مجسمه، به «افتخار و یادبود جاودانه خیاط فقیر» منتقل شده است. | ## جمع‌بندی | این اشعار توسط جاکومو مازوکی چاپگر رومی، در اوایل سال ۱۵۰۹، سالانه با عنوان کارمینا آپوزیتا پاسکینو جمع‌آوری و منتشر می‌شدند و در سراسر اروپا به خوبی شناخته می‌شدند.
موضوع مقاله: ایوان سانت | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ایوان سانت | مقدمه: ایوان سانیه (متولد ژان پیر ایوان سانیه؛ ۱۹۸۵) فعال و نویسنده غیرداستانی کامرونی است که به خاطر تأسیس خیریه «بدون کلاه» و فعالیت‌هایش علیه استثمار کارگران در صنعت کشاورزی ایتالیا شناخته می‌شود. | ## بخش 1: ایوان سانت | و بورسیه تحصیلی خود را در پایان ژوئیه ۲۰۱۱ از دست داد، به سالنتو، ناردو در جنوب ایتالیا سفر کرد. در سال ۲۰۱۵، سانیت کتابی دربارهٔ استثمار کارگران در صنعت کشاورزی ایتالیا با انتشارات فاندانگو لیبری منتشر کرد. دومین کتاب او، دربارهٔ تجربه شخصی‌اش در ماسریا بونچوری، در سال ۲۰۱۷ با انتشارات گالریا فاندانگو منتشر شد. در فوریه ۲۰۱۷، سانیت به خاطر تلاش‌هایش برای پایان دادن به برده‌داری مدرن در صنعت کشاورزی ایتالیا، توسط رئیس‌جمهور ایتالیا ، سرجیو ماتارلا، به مقام شوالیه افتخار جمهوری ایتالیا مفتخر شد. | ## بخش 2: ایوان سانت | کارگران ۱۶ ساعت در روز با دستمزد ۲۰ تا ۲۵ یورو کار می‌کردند و کاپورالی‌ها بخش بزرگی از سود را به خود اختصاص می‌دادند. سانیِت موقعیت‌هایی را توصیف می‌کند که در آن‌ها کاپورالی‌ها برای رساندن کارگران به بیمارستان در مواقعی که از خستگی بیهوش می‌شدند، دستمزد چند روز را از آنها می‌گرفتند. صبح روز ۳۰ ژوئیه ۲۰۱۱، پس از تنها پنج روز کار در مزارع، سانیت پس از آنکه کارفرمایانشان افزایش حجم کار بدون افزایش حقوق را اعلام کردند، همکارانش را متقاعد کرد که اعتصاب کنند. وقتی او با مشکل عدم دریافت حقوق و گرسنگی در طول اعتصاب خود روبرو شد، برای کمک به مردم در زمینه کمک‌های غذایی تماس گرفت و اعتصاب در نهایت منجر به این شد که کشاورزان محلی با قراردادهای رسمی برای کارگران خود موافقت کنند و سیاستمداران قانون ضد اربابان باند را تصویب کردند که کاپورالی را از کاهش دستمزدها طبق قانون، یک هفته پس از پایان اعتصاب، در سپتامبر ۲۰۱۱، منع می‌کرد. | ## بخش 3: ایوان سانت | در همان سال، دفتر دادستانی منطقه ضد مافیای لچه تحقیقاتی را در مورد موضوع کاپورالاتو آغاز کرد و درخواست دستگیری ۲۲ نفر را داد. بدون درپوش سانیت بنیان‌گذار انجمن بدون سقف است، یک سیستم پاداش که با کارت‌های گزارش کار می‌کند و ارزیابی می‌کند که چگونه کالاها از طریق پارامترهای اخلاق، انرژی، چرخه‌ای بودن، ارزش افزوده و زنجیره تأمین کوتاه، به صورت اخلاقی تولید شده‌اند. | ## جمع‌بندی | این سازمان از استخدام اخلاقی گوجه‌فرنگی‌چین‌ها از طریق قراردادهای تنظیم‌شده و بدون سقف، حمایت می‌کند و ادغام کالاهای تولیدشده با اصول اخلاقی را در بازار مصرف اصلی ترویج می‌دهد.
موضوع مقاله: وزارت امور خارجه ایتالیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # وزارت امور خارجه ایتالیا | مقدمه: همچنین به عنوان فارنزینا به عنوان کنایه‌ای از دفتر مرکزی آن، کاخ فارنزینا در رم، شناخته می‌شود. | ## بخش 1: وزارت امور خارجه ایتالیا | اولین نماد رسمی وزارت امور خارجه، وزیر امور خارجه پادشاهی ساردنی بود که اکنون از بین رفته است. نام اصلی از اساسنامه آلبرتین که این وزارتخانه را در سال ۱۸۴۸ تأسیس کرد، گرفته شده است. اولین اصلاحات قابل توجه تحت هدایت وزیر کارلو سفورزا انجام شد که وزارتخانه را بر اساس پایگاه‌های منطقه‌ای سازماندهی مجدد کرد. پس از مدت کوتاهی در بریندیسی در طول جنگ، مارشال پیترو بادولیو، رئیس کابینه، با حکمی از سوی وزیر در ۱۵ ژوئیه ۱۹۴۴، خدمات کامل وزارتخانه را از سر گرفت. | ## بخش 2: وزارت امور خارجه ایتالیا | از سال ۱۹۵۹، وزارتخانه در مکان فعلی خود در کاخ فارنسینا قرار دارد که به همراه کاخ کازرتا یکی از بزرگ‌ترین ساختمان‌های ایتالیا است. تاریخچه اولین نهادی که این نقش را بر عهده گرفت، دبیرخانه امور خارجه پادشاهی اصلی ساردینیا بود. نام آن از اساسنامه آلبرتین ۱۸۴۸ گرفته شده است که این وزارتخانه را تأسیس کرد: یکی از مقرهای آن تا سال ۱۹۲۲، کاخ مشاوره در رم (که اکنون مقر دادگاه قانون اساسی است) بود. اولین اصلاحات اساسی در زمان وزیر کارلو اسفورزا رخ داد که وزارتخانه را بر اساس منطقه سازماندهی مجدد کرد، موقعیتی که متعاقباً در بیست سال آینده تغییر کرد. | ## بخش 3: وزارت امور خارجه ایتالیا | با جابجایی دولت و دفاتر آن به سالرنو از ۱۱ فوریه ۱۹۴۴ تا ۱۶ اوت ۱۹۴۴ به دلیل جنگ، وزارت امور خارجه به کاخ بارون زیبا در سالرنو منتقل و مستقر شد، قبل از اینکه سرانجام پس از آزادی شهر به رم بازگردد. در این دوره، ژنرال پیترو بادولیو، به عنوان رئیس قوه مجریه، با حکمی از سوی وزیر در تاریخ ۱۵ ژوئیه ۱۹۴۴، این خدمات را سازماندهی مجدد کرد. این ساختمان با ۱۳۲۰ اتاق، در ابتدا برای استقرار دفتر مرکزی حزب ملی فاشیست ساخته شده بود. | ## جمع‌بندی | این ساختمان با نمایی به طول ۱۶۹ متر و ارتفاع ۵۱ متر، حجمی معادل ۷۲۰۰۰۰ متر مکعب دارد که آن را به همراه کاخ سلطنتی کازرتا، به یکی از بزرگ‌ترین ساختمان‌های ایتالیا تبدیل می‌کند.
موضوع مقاله: آدا نگری | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آدا نگری | مقدمه: پس از مرگ پدرش در سال ۱۸۷۱، نگری دوران کودکی خود را با مادربزرگش، جوزپینا «پپینا» پانی، گذراند. | ## بخش 1: آدا نگری | پانی به عنوان سرایدار در کاخ خانواده اشرافی بارنی کار می‌کرد، جایی که نگری زمان زیادی را به تنهایی می‌گذراند و رفت و آمد مردم را همان‌طور که در رمان زندگی‌نامه‌ای استلا ماتوتینا (۱۹۲۱) توصیف شده است، مشاهده می‌کرد. در هجده سالگی، در روستای موتا ویسکنتی در نزدیکی رودخانه تیچینو، در پاویا، معلم مدرسه شد. معلمش پائولو تدسکی، که به استعداد و هوش او پی برده بود، او را به ادامه تحصیل تشویق کرد. اولین مجموعه شعر نگری، مرگ و میر «فاتالیتا» (۱۸۹۲)، با استقبال خوبی از سوی خوانندگان و منتقدان روبرو شد و جایزه «جیانینا میلی» با مبلغ کمی بود را برای او به ارمغان آورد. در آنجا او با روشنفکر جوان سوسیالیست، اتوره پاتریزی، نامزد شد و با اعضای حزب سوسیالیست ایتالیا، از جمله فیلیپو توراتی، بنیتو موسولینی و آنا کولیسکف، آشنا شد. | ## بخش 2: آدا نگری | دومین کتاب اشعار او، طوفان (۱۸۹۶)، در همان سالی که نگری نامزدی خود را با پاتریزی به هم زد، منتشر شد. در ۲۸ مارس ۱۸۹۶، او با جیووانی گارلاندا از بیه‌لا، کارخانه‌دار، ازدواج کرد که پس از خواندن اشعار نگری عاشق او شده بود، تا سال ۱۹۰۴، آنها صاحب دو دختر به نام‌های بیانکا و ویتوریا شدند. در سال ۱۹۱۳، نگری از همسرش جدا شد و به سوئیس نقل مکان کرد تا با بیانکا در زوریخ زندگی کند. او مرتباً به لاگلیو در دریاچه کومو می‌رفت، جایی که تنها رمان خود، اثری از زندگی‌نامه‌ای با عنوان «استلا ماتوتینا» (ستاره صبح) را نوشت. در مارس ۱۹۲۳، نگری اقامت طولانی خود را در جزیره کاپری آغاز کرد، جایی که «من می‌توانم دلیزولا را بپذیرم» را نوشت. | ## بخش 3: آدا نگری | موسولینی، نگری را برای جایزه نوبل سال ۱۹۲۷ نامزد کرد، اما متعاقباً این جایزه به شاعر ایتالیایی گراتزیا دلدا رسید. در این دوره، نگری اغلب در پالاتزو کورناتزانی در پاویا اقامت داشت، همان ساختمانی که اوگو فسکولو، کونتاردو فرینی و آلبرت انیشتین در مقاطع مختلف تاریخ در آن ساکن بودند. با این حال، این دستاورد در اواخر عمرش به شهرت او لطمه زد، زیرا اعضای آکادمی مجبور بودند به رژیم فاشیستی سوگند وفاداری یاد کنند. نگری یکی از نویسندگان لیدل، یک مجله ملی زنان که بین سال‌های ۱۹۱۹ تا ۱۹۳۵ منتشر می‌شد، بود. آثار او در طول زندگی‌اش به‌طور گسترده ترجمه شد و اشعار انفرادی او در روزنامه‌های ایالات متحده و جاهای دیگر منتشر شد. | ## جمع‌بندی | در ۱۱ ژانویه ۱۹۴۵، دخترش بیانکا، جسد نگری را در استودیویش در میلان، در حالی که ۷۴ سال داشت، پیدا کرد.
موضوع مقاله: کلیسای رپلات | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کلیسای رپلات | مقدمه: کلیسای رایپالووتو بخشی از محیط‌های فرهنگی ساخته شده ملی مهم در فنلاند است که توسط سازمان میراث فنلاند تعریف می‌شود، که شامل روستای اطراف و بندر ماهیگیری نزدیک آن است. | ## بخش 1: کلیسای رپلات | دیوارهای بیرونی کلیسا دارای تقسیم ستون‌نما هستند، دیوارهای داخلی دارای ستون‌نماهایی با پایه و سرستون هستند. برج ناقوس جداگانه سه مفصلی به سبک رنسانس استروبوتنی است و در سال ۱۷۸۳ ساخته شده است، ناقوس‌های آن مربوط به سال‌های ۱۷۸۴ و ۱۸۴۴ هستند. | ## بخش 2: کلیسای رپلات | در داخل کلیسا، بازدیدکنندگان از دیوارهایی که به طور قابل توجهی به سمت جنوب کج شده‌اند، شگفت‌زده می‌شوند. سالن کلیسا ارگ بادی ده پله‌ای کلیسا توسط گبرودر ریگر در سال ۱۹۳۶ ساخته شد، نمای آن ارگ سابق کلیسای ایلمایوکی است که توسط کارل والستروم از سال ۱۷۶۸ ساخته شده بود. | ## بخش 3: کلیسای رپلات | مهم‌ترین بخش‌های داخلی کلیسا، محراب و منبر هستند که در دهه ۱۸۴۰ از ویرانه‌های کلیسای سنت ماری قرون وسطایی منتقل شدند. | ## جمع‌بندی | محراب مربوط به سال ۱۶۷۳ است و شامل دو نقاشی از یک هنرمند ناشناس، «نهاد عشای ربانی» و «غسل تعمید عیسی» است.
موضوع مقاله: پارک طبیعی منطقه‌ای مادونی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پارک طبیعی منطقه‌ای مادونی | مقدمه: این پارک افزون بر اینکه یک ذخیره‌گاه طبیعی است، منطقه‌ای مسکونی نیز هست با ده‌ها روستا و شهرک کوچک که بسیاری از آن‌ها ریشه در قرون وسطی دارند. | ## بخش 1: پارک طبیعی منطقه‌ای مادونی | دامنه‌های کوهستانی وحشی زیستگاه گوزن زرد (که در دهه ۱۹۸۰ معرفی شدند)، گراز وحشی، روباه سرخ، خرگوش اروپایی، گربه وحشی اروپایی و عقاب بونلی هستند و همچنین زیستگاه درخت نادر و در آستانهٔ انقراض سروی نبرودی می‌باشد.Landscapes of Sicily: 2001, p12 یکی از شاخص‌ترین ویژگی‌های طبیعی پارک، جنگل گستردهٔ راش است که تنها در ارتفاع بالای یافت می‌شود. در ارتفاعات پایین‌تر، زیر ، جنگل‌های بزرگ بلوط همیشه‌سبز، بلوط پشمی و بلوط پنبه‌ای وجود دارد و پیرامون کاسل‌بونو و پولینا درخت نادر زبان‌گنجشک مَنّا هنوز کشت می‌شود. | ## بخش 2: پارک طبیعی منطقه‌ای مادونی | کوه‌ها حدود ۱۵۰۰ گونه و زیرگونهٔ گیاهی را در خود جای داده‌اند، حدود ۶۰٪ از تمامی گونه‌های سیسیل. در محدودهٔ پارک برون‌زدگی‌هایی از سنگ وجود دارد که قدمت آن‌ها بیش از ۲۰۰ میلیون سال است و تقریباً همهٔ جنبه‌های زمین‌شناسی سیسیل به‌جز فعالیت آتشفشانی کنونی را نمایندگی می‌کنند. | ## بخش 3: پارک طبیعی منطقه‌ای مادونی | همکاری میان مدیران پارک مادونی و شبکه ژئوپارک‌های اروپا امکان پژوهش برای دانشجویان و استادان دانشگاه پالرمو، دانشکدهٔ زمین‌شناسی و ژئودزی را فراهم ساخته است. پژوهش‌هایی انجام شده، مقالاتی منتشر گردیده و مسیرهای آموزشی ترسیم شده‌اند که با نصب تابلوهایی در محل همراه بوده است. | ## جمع‌بندی | این پارک شامل پانزده شهرداری در استان پالرمو است: (کالتاوتورو، کاسل‌بونو، کاستلانا سیکولا، چفالو، کولسانو، جراتسی سیکولو، گراتری، ایزنلّو، پترالیا سوپرنا، پترالیا سوتانا، پولیتسی جنروزا، پولینا، سان مائورو کاستل‌ورده، سیلاتو و اسکلافانی باگنی).
موضوع مقاله: وزارت فرهنگ ایتالیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # وزارت فرهنگ ایتالیا | مقدمه: وزارت فرهنگ ایتالیا وزارتخانه‌ای در دولت ایتالیا است که مسئول مدیریت موزه‌های ملی و نگهداری از بناهای تاریخی است. | ## بخش 1: وزارت فرهنگ ایتالیا | ساختمان مرکزی وزارت فرهنگ ایتالیا در کاخ تاریخی کالج رومانو در مرکز رم واقع شده است و وزیر فرهنگ فعلی الساندرو جولی است. تاریخچه این وزارتخانه در سال ۱۹۷۴ به عنوان وزارت دارایی‌ها و محیط‌های فرهنگی توسط کابینه مورو چهارم از طریق فرمانی که در ۱۴ دسامبر ۱۹۷۴، شماره ۶۵۷ خوانده شد، تأسیس شد که (با تغییراتی) از قانون ۲۹ ژانویه ۱۹۷۵، شماره ۵ تبدیل شده است. این وزارتخانه جدید تا حد زیادی وظایف و عملکردهای قبلی وزارت آموزش عمومی (به ویژه بخش‌های باستان‌شناسی و هنرهای زیبا، و آکادمی‌ها و کتابخانه‌ها) را دارد. به این منظور، برخی از وظایف و اختیارات وزارت کشور (بایگانی دولتی) و رئیس شورای وزیران (بایگانی رایانه‌ای دولتی، نشر و اشاعه فرهنگ) به این وزارتخانه واگذار شده است. | ## بخش 2: وزارت فرهنگ ایتالیا | با حکم قانونی شماره ۳۶۸ مورخ ۲۰ اکتبر ۱۹۹۸، وزارت امور اقتصادی و دارایی فرهنگی با تمام وظایف وزارتخانه قدیمی و همچنین برخی وظایف جدید مانند ارتقاء ورزش و میدان‌های ورزشی و نیز تبلیغ نمایش‌ها، در همه اشکال آن تأسیس شد. این وزارتخانه عمدتاً به فرهنگ، حفاظت و نگهداری از اماکن و اموال هنری، مناظر طبیعی و گردشگری می‌پردازد (حکم ۱۸۱/۲۰۰۶). در پایان سال ۲۰۰۶، بخش‌های این وزارتخانه منحل و مسئولیت‌های آنها به خود وزارتخانه بازگردانده شد. در سال ۲۰۰۹، ساختار سازمانی وزارتخانه دستخوش تغییرات قابل توجهی شد (فرمان ۹۱/۲۰۰۹): هماهنگی وظایف وزارتخانه همچنان به یک دبیرکل واگذار شده است، ادارات کل از نه به هشت کاهش یافته‌اند، با نام‌های جدید و تغییر جزئی در مسئولیت‌های آنها. | ## بخش 3: وزارت فرهنگ ایتالیا | هشت اداره کل همچنان از نظر فنی توسط نهادهای علمی سطح بالا (مؤسسات مرکزی) پشتیبانی می‌شوند. ساختار وزارتخانه‌ای پیرامونی وزارت میراث و فعالیت‌های فرهنگی، در ۱۷ منطقه از ۲۰ منطقه، توسط ادارات منطقه‌ای میراث و چشم‌انداز فرهنگی و توسط شورای محلی تأمین می‌شود. | ## جمع‌بندی | در ۱ مارس ۲۰۲۱، «وزارت میراث و فعالیت‌های فرهنگی و گردشگری» به «وزارت فرهنگ» تغییر نام داد.