موضوع مقاله: یاد بنیامین | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # یاد بنیامین | مقدمه: یاد بنیامین (، به معنای «یادبود بنیامین») یک شهرک اجتماعی دینی در مرکز اسرائیل است. | ## بخش 1: یاد بنیامین | این شهرک مرکز شورای منطقه‌ای نحال سورک بوده و در مجاورت تقاطع سه بزرگراه اصلی یعنی بزرگراه ۳، بزرگراه ۶ و بزرگراه ۷ قرار دارد. یاد بنیامین در جلگهٔ ساحلی اسرائیل (منطقهٔ شفلا) در ارتفاع ۷۰ متری از سطح دریا واقع شده‌است. این شهرک در حدود ۱۷ کیلومتری ساحل دریای مدیترانه، نزدیک به ۳۱ کیلومتری جنوب‌شرقی تل‌آویو و حدود ۳۹ کیلومتری غرب اورشلیم و ۳ کیلومتری جنوب‌شرقی شهر گدرا جای گرفته‌است. این کیبوتص در نزدیکی روستای عربی المُخَیزِن تأسیس شد که در ماه مه ۱۹۴۸ تصرف شده بود و ساکنانش گریخته بودند. نخستین مهاجران در ساختمان سنگی‌ای زندگی می‌کردند که پیش‌تر مدرسهٔ منطقه‌ای روستاهای اطراف بود و سایر خانه‌های روستا ویران شد. مهاجران کیبوتص جوان بودند (میانگین سنی ۲۱ سال) و نتوانستند در آنجا دوام بیاورند و شهرک رها شد. بنیان‌گذاری مرکز آموزشی در پایان سال ۱۹۶۱ تصمیم گرفته شد در این مکان مرکزی منطقه‌ای و آموزشی به نام «یاد بنیامین» برپا شود. این نام به یادبود خاخام بنیامین مینتس، وزیر پیشین پست اسرائیل و از رهبران برجستهٔ جنبش پوعالی آگودات ایسرائل انتخاب شد که سال پیش‌تر درگذشته بود. سازمان پوعالی آگودات ایسرائل با همکاری شورای منطقه‌ای نحال سورک این مرکز را پایه‌گذاری کرد. در ۲۱ اکتبر ۱۹۶۳ مراسم افتتاح سالن سخنرانی و نهادن سنگ بنای کنیسه با حضور نخست‌وزیر لوی اشکول برگزار شد. | ## بخش 2: یاد بنیامین | مدرسه‌ای که در این مکان تأسیس شد نخست مدرسه‌ای حرفه‌ای بود که رشته‌های مکانیک، برق و الکترونیک در آن آموزش داده می‌شد. در محوطهٔ مرکز آموزشی ۱۱ کلاس درس و ساختمان‌های آموزشی، ۴ خوابگاه با ظرفیت ۳۲۰ دانش‌آموز، آشپزخانه، سالن غذاخوری، آزمایشگاه‌های حرفه‌ای، کنیسه‌ها، کتابخانه، درمانگاه و ۲۸ خانهٔ ویلایی برای کادر آموزشی و خانواده‌هایشان ساخته شد. در طول ۴۰ سال فعالیت مرکز آموزشی، نزدیک به ۲۵۰ تا ۳۰۰ دانش‌آموز به‌طور مستمر در آنجا آموزش می‌دیدند که بیشترشان از خانواده‌های پرجمعیت شهرهای توسعه‌ای بودند. در میان دانش‌آموزان مهاجرانی از ایران و اتیوپی نیز حضور داشتند که در عملیات موسی و عملیات سلیمان آمده بودند. در سال‌های پایانی فعالیت مرکز شمار دانش‌آموزان به‌تدریج کاهش یافت تا اینکه در سال ۲۰۰۵ به‌طور کامل بسته شد. دگرگونی به شهرک اجتماعی در میانهٔ دههٔ ۱۹۹۰ مسئولان یشیوا از ادارهٔ زمین‌های اسرائیل درخواست کردند تا بخشی از زمین‌های مازاد مرکز را برای ساخت خانه‌های مسکونی آزاد کنند. در آغاز سال ۲۰۰۰ یشیوا جایگاه شهرک جدید را دریافت کرد که اجازهٔ ساخت ۶۰۰ واحد مسکونی را می‌داد و ادارهٔ زمین‌های اسرائیل ساخت ۸۷ قطعه زمین را بدون مناقصه تأیید کرد. پس از آن ادارهٔ زمین‌ها ۴۰۰ واحد مسکونی دیگر را به سازندگان عرضه کرد و ۱۵۰ واحد نیز در سال ۲۰۰۶ برای خانواده‌های تخلیه‌شده از گوش کاتیف اختصاص یافت. اسکان تخلیه‌شدگان گوش کاتیف پس از اجرای طرح برون‌کشی (تخلیهٔ یک‌جانبه از نوار غزه)، نزدیک به ۲۰۰ خانواده از گوش کاتیف به مسکن‌های پیش‌ساختهٔ موقت در یاد بنیامین نقل مکان کردند. برخی از آن‌ها بعدها به روستای جدیدی به نام گانی تال کوچ کردند که نامش از شهرک پیشین گانی تال گرفته شده بود. | ## بخش 3: یاد بنیامین | محلهٔ آحوزات یوناتان در این شهرک محله‌ای به نام آحوزات یوناتان ویژهٔ افراد ۵۵ سال و بالاتر ساخته شده‌است. این محله نزدیک به ۱۶۰ آپارتمان و نیز ساختمان مشترکی دارد که کنیسه‌ای در آن قرار گرفته‌است. همچنین نهادهای یشیوات تورات هحاییم شامل یشیوای بزرگ، یشیوای جوانان و مراکز آموزشی ویژهٔ بازگشتگان به دین در این شهرک فعالیت دارند. در شهرک دفاتر شورای منطقه‌ای نحال سورک، کتابخانهٔ منطقه‌ای، مرکز فرهنگی پاییس (شامل سالن برگزاری رویدادها و سالن فرهنگ)، خانهٔ سالمندان و مرکز بهداشتی-درمانی اجتماعی-منطقه‌ای قرار دارد. حمل‌ونقل یاد بنیامین در فاصلهٔ ۳ کیلومتری تقاطع ریئم در بزرگراه ۳ و یک کیلومتری تقاطع بزرگراه ۶ و بزرگراه ۷ واقع شده‌است. در سپتامبر ۲۰۱۸ راه‌آهن اسرائیل ایستگاه نزدیک کریات ملاخی-یوآو را افتتاح کرد که این منطقه را به خط نهاریا-بئرشبع پیوند داد. شماری از خطوط اتوبوس شرکت ایگد نیز ارتباط حمل‌ونقلی با اورشلیم، اشکلون و دیگر شهرها را فراهم می‌سازند. جمعیت بر پایهٔ داده‌های سال ۲۰۱۴ جمعیت یاد بنیامین ۳٬۷۱۳ نفر بود و اکثریت قریب‌به‌اتفاق ساکنان آن یهودی بودند. | ## جمع‌بندی | جمعیت شهرک رشد چشمگیری داشته‌است؛ از ۱۱۳ نفر در سال ۱۹۶۱ به ۴۰۷ نفر در ۱۹۸۳ و سپس با استقرار تخلیه‌شدگان گوش کاتیف از ۴۴۷ نفر در ۲۰۰۵ به ۱٬۰۸۲ نفر در ۲۰۰۶ و ۳٬۷۱۳ نفر در ۲۰۱۴ افزایش یافت.