موضوع مقاله: فرهنگ لا تن | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فرهنگ لا تن | مقدمه: قلمرو اصلی هالشتات (حدود ۸۰۰ پ.م.) به رنگ زرد پررنگ و محدودهٔ تأثیر آن در سال ۵۰۰ پ.م. | ## بخش 1: فرهنگ لا تن | قلمرو اصلی لا تن (حدود ۴۵۰ پ.م.) به رنگ سبز پررنگ و محدودهٔ تأثیر آن در سال ۵۰ پ.م. اثر جان هیوود در اطلس دنیای سلتی (۲۰۰۱، ۳۰–۳۷) تمدن لا تن یکی از تمدن‌های عصرآهن بود که در عصر آهن پسین (از حدود سال ۴۵۰ پیش از میلاد تا تصرف توسط روم در سدهٔ یکم پیش از میلاد) شکل گرفت و رونق یافت. گسترهٔ قلمرو تمدن فرانسه، بلژیک، سوئیس، اتریش، انگلستان، جنوب آلمان، جمهوری چک و بخش‌هایی از شمال ایتالیا، اسلوونی و مجارستان و نیز بخش‌های مجاور این مناطق در هلند، اسلواکی، صربستان، کرواسی، ترانسیلوانی و ترانسکارپاتیای کنونی را شامل می‌شد. مرکز این تمدن در گل باستان بود؛ ولی در محدودهٔ وسیعی گسترش یافت و دچار تفاوت‌های محلی گسترده‌ای شد. وجه تمایز عمدهٔ آن نسبت به تمدن‌های پیشین و مجاور، هنر سلتی به سبک لا تن است که با چیدمان خمیده (به ویژه در کارهای فلزی) شناسایی می‌شود. نام این تمدن از محوطه شاخص لا تن در کرانهٔ شمالی دریاچهٔ نوشاتل در سوئیس گرفته شده‌است. تقسیم‌بندی زمانی اشیاء خارجی مدفون در مقبره‌ها نشانگر ارتباطات وسیع از طریق تجارت هستند. سفال‌های یونانی قابل تاریخ‌گذاری و تحلیل بر پایهٔ روش‌های علمی از جمله درخت‌گاه‌شماری و تاریخ‌گذاری گرماتابی به شناسایی محدودهٔ زمانی دقیق برخی محوطه‌های لا تن کمک می‌کند. ابتدا فرهنگ لا تن بر پایهٔ یافته‌های فلزی به سه دورهٔ اولیه، میانی و متأخر تقسیم شده‌بود. هرچند حملهٔ روم فرهنگ را به شدت در هم شکست، ولی بسیاری از عناصر آن در فرهنگ‌های گلی رومی و رومی بریتانیایی باقی ماند. منطقهٔ تحت تأثیر این فرهنگ دارای وحدت اجتماعی سیاسی نبود و ارتباط زبانی در گسترهٔ مواد فرهنگی آن محل بحث است. اکنون بر پایهٔ نظر پاول راینکه، دورهٔ زمانی باستان‌شناختی این فرهنگ عمدتاً به چهار زیردوره تقسیم می‌شود. تیشلر (۱۸۸۵)راینکه (۱۹۰۲)تاریخلا تن Iلا تن A۴۵۰-۳۸۰ پ.ملا تن Iلا تن B۳۸۰-۲۵۰ پ.ملا تن IIلا تن C۲۵۰-۱۵۰ پ.ملا تن IIIلا تن D۱۵۰-۱ پ.م تاریخچه در حدود سال‌های ۶۵۰ تا ۴۵۰ پیش از میلاد، فاز نهایی فرهنگ هالشتات در اروپای مرکزی گسترش یافته بود و انتقال فرهنگ در این منطقه تدریجی بود. هرچند توافقی دربارهٔ محدودهٔ دقیق شکل‌گیری اولیهٔ فرهنگ لا تن وجود ندارد، ولی اجماع گسترده‌ای در خصوص مرکزیت این فرهنگ در لبه‌های شمال غربی فرهنگ هالشتات، شمال آلپ، وجود دارد. قلمرو آن از غرب به درهٔ مارن و موزل و بخشی از راینلاند و از شرق به انتهای غربی هستهٔ هالشتات در محدودهٔ بایرن، چک، اتریش و سوئیس کنونی محدود بود. اسکان موفقیت‌آمیز یک گروه یونانی در ماسالیا (شمال مارسی کنونی) در ساحل مدیترانه، تجارت بزرگی با مناطق هالشتات در حوضهٔ آبریز رون و سون ایجاد کرد. مدافن اولیهٔ لا تن مانند مقبرهٔ ویکس در بورگونی شامل محصولات تجملاتی وارداتی در کنار دست‌ساخته‌های محلی است. بیشتر مناطق تحت سلطهٔ رؤسای قبیله‌ای بود که در تپه‌قلعه‌ها زندگی می‌کردند؛ در حالی که مردم معمولی در روستاهای کوچک یا مزارع ساکن بودند. | ## بخش 2: فرهنگ لا تن | تا سال ۵۰۰ پیش از میلاد قلمرو اتروسک‌ها در شمال ایتالیا گسترش یافت و با سلت‌ها هم‌مرز شدند. مناطق پررونق شامل راین میانی (با معادن بزرگ آهن)، ناحیه‌های مارن و شامپانی و نیز بوهم بودند. بی‌شک، ارتباطات تجاری و ثروت در ایجاد سبک لا تن نقش داشت؛ هرچند بزرگی اهمیت آن هنوز مورد بحث است. دو مرکز قدرت و نوآوری در این دوران پدید آمد: یکی در ناحیهٔ مارن-موزل در غرب که از طریق گردنه‌های آلپ، با درهٔ پو و فرهنگ گلاسکا ارتباطات تجاری داشت و دیگری در ناحیهٔ بوهم در شرق که از طریق مسیرهای شرقی آلپ و فرهنگ ونتی ارتباطات مجزایی با دریای آدریاتیک داشت. در سدهٔ چهارم پیش از میلاد فرهنگ لا تن از مبدأ خود از طریق چند مهاجرت بزرگ، به مناطق وسیعی در اروپا شامل فرانسه، آلمان، اروپای مرکزی، هیسپانیا، شمال و مرکز ایتالیا، بالکان و آسیای صغیر راه یافت. در همین زمان دست‌ساخته‌های سبک لا تن در بریتانیا و اندکی بعد در ایرلند نیز ظهور یافتند. آنان به سوی جنوب و غرب مهاجرت کردند و درگیری‌هایی با مردم ساکن در این مناطق شامل اتروسک‌ها و رومی‌ها پدید آوردند. همچنین به نظر می‌رسد جمعیت ساکن در بیشتر مراکز اصلی لا تن بسیار ناپایدارتر و بیشتر در معرض جنگ بوده‌اند. در حدود سال ۳۸۷ پیش از میلاد، سلت‌ها به رهبری برنوس رومیان را شکست دادند و رم را غارت کردند و خود را به عنوان اصلی‌ترین تهدید برای سرزمین اصلی روم تثبیت کردند. این شرایط در زمان جنگ‌های روم و گل و تا زمان فتح نهایی گل توسط ژولیوس سزار در سال ۵۸ تا ۵۰ پیش از میلاد ادامه داشت. رومیان از پیشروی سلت‌ها در جنوب رم جلوگیری کردند؛ ولی در سوی دیگر دریای آدریاتیک گروه‌هایی از بالکان گذشتند و به یونان رسیدند. در این زمان، سبک لا تن در حال گسترش در جزایر بریتانیا بود؛ هرچند ظاهراً جابجایی جمعیتی قابل توجهی به همراه نداشت. فرهنگ گل به سرعت با فرهنگ رومی ممزوج شد و به رشد فرهنگ گلی-رومی در دوران باستان متأخر کمک کرد. مواد فرهنگی فلزکاری لا تن از جنس مفرغ، آهن و طلا، حاصل توسعهٔ فناوری فرهنگ هالشتات است. ویژگی این سبک، مارپیچ‌های ترکیبی کنده‌کاری شده روی ظروف، کلاه‌خودها و سپرهای کوچک مفرغی، یراق اسب و جواهرات و به‌ویژه گردنبندهای حلقه‌ای با نام تورک و گیره‌هایی با نام فیبولا است. مشخصهٔ آن، شکل‌های جانوری و گیاهی منحنی ظریف به همراه سنت الگوهای هندسی هالشتات است. هنر و فرهنگ سبک اولیهٔ لا تن شامل تزئینات ایستا و هندسی بود؛ ولی با انتقال به سبک پیشرفته، به قالب‌هایی حرکت‌محور مانند تریسکلیون تغییر یافت. برخی زیرمجموعه‌های سبک پیشرفته مانند طومار مارپیچ بازگشتی سبک والدآلگ‌هایم شامل روندهای طراحی خاص‌تری بودند. | ## بخش 3: فرهنگ لا تن | مردم لا تن ابتدا در سکونت‌گاه‌هایی فراخ می‌زیستند که تحت سلطهٔ تپه‌قلعه‌های رؤسای قبایل بود. مردم لا تن چاه‌هایی برای تشریفات مذهبی حفر کرده‌بودند که پیشکش‌های نذری و حتی قربانیان انسانی در آنها انداخته می‌شد. مقبره‌ها شامل سلاح، ارابه و محصولات خانگی بود که پیوند قوی با زندگی پس از مرگ را نشان می‌داد. صادرات نواحی فرهنگ لا تن به فرهنگ‌های مدیترانه، بر پایهٔ نمک، قلع، مس، کهربا، پشم، چرم، خز و طلا بود. مصنوعات رایج فرهنگ لا تن در مناطق دوردستی از جمله اسکاندیناوی، شمال آلمان، لهستان و بالکان نیز کشف شده‌اند. در واقع می‌توان با وجود این که چنین مناطقی هرگز بخشی از فرهنگ لا تن نبودند، ولی از طریق تجارت با آن ارتباط داشتند، می‌توان دربارهٔ دورهٔ لا تن در این مناطق سخن گفت. نژادشناسی اهالی فرهنگ لا تن مردمانی بودند که نزد نژادشناسان باستان با نام گل یا سلت شناخته شده‌بودند. فرهنگ سلتی باستان ادبیات نوشتاری نداشت؛ ولی نمونه‌های معدودی سنگ‌نوشته با الفبای یونانی یا لاتین موجود است که به بازسازی ناقص زبان سلتی قاره‌ای کمک می‌کند. دانش کنونی دربارهٔ این ناحیهٔ فرهنگی از سه منبع استخراج شده‌است: شواهد باستان‌شناسی، اسناد ادبی یونانی یا لاتین و شواهد نژادشناسی که برخی بازمانده‌های هنری و فرهنگی لا تن را در نواحی سنتی سلتی در اروپای غربی نشان می‌دهد. بعضی از جوامعی که از دیدگاه باستان‌شناسی به عنوان فرهنگ لا تن شناخته شده‌اند، از نظر نویسندگان یونانی و رومی سدهٔ پنجم پ.م. محوطه محوطهٔ شاخص لا تن در کرانهٔ شمالی دریاچهٔ نوشاتل در سوئیس و در محل ورود رود تیل به دریاچه قرار دارد. هانسلی کوپ که در حالی جستجوی آثار باستانی برای سرهنگ فریدریش شواب بود، در شمالی‌ترین بخش دریاچه، بین رودخانه و نقطه‌ای در جنوب روستای اپانیه، چند ردیف ستون چوبی کشف کرد که ۵۰ سانتی‌متر درون آب قرار داشتند. فردیناند کلر، باستان‌شناس سوئیسی، یافته‌های خود دربارهٔ آبسراهای سوئیسی را در نخستین گزارش تأثیرگذار خود در سال ۱۸۶۸ منتشر کرد. چندی بعد، ادوارد دسور زمین‌شناس نوشاتلی حفاری در ساحل دریاچه را آغاز کرد و به این نتیجه رسید که محوطه مربوط به یک اسلحه‌خانه است که روی ستون‌هایی در دریاچه ساخته شده و بعداً توسط دشمن نابود شده‌است. پس از نخستین کاهش عمق سیستماتیک دریاچه‌های سوئیس از سال ۱۸۶۸ تا ۱۸۸۳ میلادی، محوطه کاملاً خشک شد. در سال ۱۸۸۰ امیل ووگا معلم اپاینیری آثار چوبی باقیماندهٔ دو پل که طول اولیهٔ آن‌ها بیش از ۱۰۰ متر بود و روی رود کوچک تیل ساخته شده‌بودند، کشف کرد. در سال ۱۸۸۵ کانتون از انجمن تاریخ نوشاتل درخواست کرد حفاری را ادامه دهد و نتایج آن در همان سال توسط ووگا منتشر شد. | ## جمع‌بندی | برخی محققان اعتقاد دارند پل بر اثر افزایش عمق آب از بین رفته، در حالی که برخی دیگر آن را محلی برای انجام قربانی پس از نبردی پیروزمندانه می‌دانند.