موضوع مقاله: اشرافیت آلمان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # اشرافیت آلمان | مقدمه: این طبقه که ریشه‌های آن به دوران قبایل ژرمن و نظام فئودالی قرون وسطی بازمی‌گردد، از نظر ساختاری به دو گروه عمده تقسیم می‌شد: «» که ریشه‌هایشان به پیش از سال ۱۴۰۰ میلادی می‌رسید، و «» که القاب خود را از طریق احکام سلطنتی دریافت می‌کردند. | ## بخش 1: اشرافیت آلمان | با تصویب قانون اساسی وایمار در سال ۱۹۱۹، مزایای قانونی اشرافیت لغو شد و القاب آن‌ها تنها به عنوان بخشی از نام خانوادگی باقی ماند. سلسله‌مراتب و درجات اشرافی نظام اشرافی آلمان برخلاف بریتانیا، بسیار گسترده و پیچیده بود و به شدت بر اساس نزدیکی به قدرت امپراتوری تقسیم‌بندی می‌شد. پس از آن‌ها، القابی نظیر «هرتسوگ» یا دوک، «فورست» یا شاهزاده، و «گراف» یا کنت قرار می‌گرفتند. یکی از ویژگی‌های منحصربه‌فرد این نظام، «» بود؛ افرادی که مستقیماً تحت نظر امپراتور مقدس روم بودند و در قلمرو خود حاکمیتی نیمه‌مستقل داشتند. این تنوع درجات باعث ایجاد رقابت‌های سیاسی شدیدی میان خاندان‌های بزرگی چون هابسبورگ و هوهن‌تسولرن در طول سده‌ها گردید. نقش یونکرهای پروسی در دولت و ارتش در شرق رودخانه البه، طبقه‌ای خاص از اشراف زمین‌دار به نام «یونکرها» شکل گرفتند که ستون فقرات قدرت پادشاهی پروس را تشکیل می‌دادند. این گروه با وجود دارایی‌های خردتر نسبت به دوک‌های جنوبی، تسلط کاملی بر ارتش و بروکراسی دولتی داشتند. یونکرها با اعتقاد به ارزش‌های نظامی‌گری و وفاداری مطلق به پادشاه، نقشی اساسی در اتحاد آلمان در سال ۱۸۷۱ ایفا کردند. با این حال، نفوذ گسترده آن‌ها در ساختار قدرت، مانعی در برابر دموکراتیزه شدن آلمان در اواخر سده نوزدهم و اوایل سده بیستم محسوب می‌شد که در نهایت به تنش‌های سیاسی بزرگی منجر گشت. | ## بخش 2: اشرافیت آلمان | اشرافیت مذهبی و شاهزاده-اسقف‌ها یکی دیگر از ویژگی‌های منحصربه‌فرد آلمان، پیوند میان اشرافیت و کلیسای کاتولیک در قالب «» بود. در نظام امپراتوری مقدس روم، بسیاری از اسقف‌ها و ابوت‌ها همزمان عنوان «شاهزاده امپراتوری» را نیز دارا بودند و بر قلمروهای وسیعی حکومت می‌کردند. خاندان‌های بزرگی همچون یا با فرستادن فرزندان خود به این مناصب، نفوذ سیاسی خود را تضمین می‌کردند. این وضعیت تا سال ۱۸۰۳ و دوران انحلال بزرگ قلمروهای کلیسایی توسط ناپلئون بناپارت ادامه یافت که منجر به سقوط بسیاری از این خاندان‌های قدرتمند مذهبی گردید. زوال قانونی و تداوم اجتماعی در دوران مدرن پس از شکست آلمان در جنگ جهانی اول و امضای معاهده ورسای، جمهوری وایمار تمامی امتیازات قانونی و القاب اشرافی را منحل کرد. از آن زمان به بعد، عناوینی مانند «فون» یا «تسو» تنها به عنوان بخشی از نام خانوادگی در اسناد رسمی ثبت شدند. با این حال، اشرافیت آلمانی از بین نرفت؛ بسیاری از این خاندان‌ها با حفظ املاک وسیع، قلعه‌ها و شبکه‌های خانوادگی خود، نفوذ اجتماعی و فرهنگی‌شان را حفظ کردند. امروزه انجمن‌های اشرافی آلمان هنوز فعال هستند و به حفظ میراث تاریخی، مرمت قلعه‌ها و فعالیت‌های خیریه می‌پردازند. تداوم مالکیت قلعه‌هایی مانند قلعه هوهن‌تسولرن توسط نوادگان پادشاهان سابق، نشان‌دهنده ریشه‌های عمیق این طبقه در هویت ملی آلمان معاصر است. | ## بخش 3: اشرافیت آلمان | به طور خاص، اعضای اشراف در بیشتر سرزمین‌های آلمان قدرت را اعمال می‌کردند یا نقش مهمی در آن داشتند. از قرن یازدهم/دوازدهم به بعد، اشراف از نظر قانونی و اجتماعی در قالب املاک سازماندهی شدندوالتر دمل: ویژگی‌های اشراف اروپایی - تأملات اولیه در مورد یک موضوع تاریخی جهانی. در قرون وسطی و از قرن چهاردهم به بعد تا پایان امپراتوری مقدس روم در سال ۱۸۰۶، افراد غیراشراف می‌توانستند به عنوان شوالیه یا توسط امپراتور و پادشاه به مقام اشرافیت برسند. اشراف آلمان ارتباط نزدیکی با سیستم پادشاهی و زمینداری داشتند، زیرا اشرافیت‌های درون امپراتوری مختص امپراتوران و پادشاهان روم مقدس بود. با پایان کنفدراسیون آلمان در سال ۱۸۰۶، که امپراتوری اتریش به آن تعلق داشت، و تأسیس امپراتوری اتریش- مجارستان (عنوان امپراتوری اتریش در سال ۱۸۰۴ به وجود آمد ولی امپراتوری با عنوان اتریش - مجارستان در سال ۱۸۶۷ به وجود آمد) در سال ۱۸۶۷، اشراف اتریشی از بقیه اشراف آلمان جدا شدند. اشراف سوئیس از زمان خروج سوئیس از امپراتوری مقدس روم با صلح وستفالی در سال ۱۶۴۸، توسعه مستقلی را پشت سر گذاشته بودند. پس از انقلاب نوامبر ۱۹۱۸/۱۹۱۹، قانون اساسی وایمار در ۱۱ آگوست ۱۹۱۹، «امتیازات یا معایب قانون عمومی ناشی از تولد یا جایگاه اجتماعی» را لغو کرداز سوی دیگر، در اتریش، اشرافیت اتریشی با قانون لغو اشرافیت به طور کامل منسوخ شد و استفاده از القاب و عناوین اشرافی در نام‌ها ممنوع شد.قانون اساسی رایش آلمان، ماده ۱۰۹، در: قانون اساسی رایش آلمان (۱۹۱۹)#ماده ۱۰۹. تخمین زده می‌شود که امروزه حدود ۸۰۰۰۰ نفر از نوادگان اشراف تاریخی در آلمان وجود دارند. | ## جمع‌بندی | نوادگان اشراف تاریخی اغلب یک طبقه اجتماعی نسبتاً بسته با سبک زندگی، آداب و رسوم و اخلاق طبقاتی متمایز خود را تشکیل می‌دهند.