موضوع مقاله: روز سنت اوبالدو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # روز سنت اوبالدو | مقدمه: روز سنت اوبالدو یا جشن چری رویدادی است که در ۱۵ مه در شهر ایتالیایی گوبیو برگزار می‌شود. | ## بخش 1: روز سنت اوبالدو | این روز به افتخار زندگی اسقف اوبالدو بالداسینی که به عنوان محافظ گوبیو تقدیس شد، برگزار می‌شود. جالب است بدانید که این جشن نه‌تنها در ایتالیا، بلکه در شهر جساپ در ایالت پنسیلوانیای آمریکا نیز برگزار می‌شود. مهاجران ایتالیایی که از گوبیو به جساپ آمده‌اند، این سنت را با خود به آن‌جا برده‌اند و آن را با همان شور و احترام ادامه داده‌اند—نمونه‌ای زیبا از حفظ میراث فرهنگی در مهاجرت. این آیین، که ریشه در قرون وسطی دارد، یکی از نمادین‌ترین و پرشورترین جشن‌های مذهبی و فرهنگی ایتالیاست. در این مراسم، سه سازهٔ چوبی بلند به نام چری—که هر یک نمایندهٔ یکی از قدیسان محافظ شهر هستند: سنت اوبالدو، سنت جورج، و سنت آنتونی—توسط گروه‌هایی از مردان محلی با لباس‌های سنتی حمل می‌شوند. حرکت این سازه‌ها از میدان اصلی شهر آغاز می‌شود و با سرعت و هیجان به سمت کوه ادامه می‌یابد، جایی که کلیسای سنت اوبالدو قرار دارد. این دو نمادین نه‌تنها نمایش قدرت و هماهنگی، بلکه تجلی ایمان، افتخار و هویت مردم گوبیو است. این راهپیمایی در خیابان‌ها، به ترتیب شامل مجسمه‌های کوچکی از سنت اوبالدو، سنت جورج و سنت آنتونی است. این مجسمه‌ها بر روی پایه‌های چوبی عظیمی نصب شده‌اند که هر کدام توسط تیمی از «سرایولی‌ها» (دوندگان) که به ترتیب لباس‌های زرد، آبی یا مشکی پوشیده‌اند، بالا برده می‌شوند. در گوبیو، ایتالیا در شهر گوبیو، مراسم پرشور با صحنه‌ای نمادین و رقابتی به پایان می‌رسد: سه سازهٔ چوبی بلند به نام چری—که هر یک حامل مجسمهٔ یکی از قدیسان محافظ شهر هستند—در پایان مسیر طولانی و نفس‌گیر، به سوی کلیسای سنت اوبالدو در بالای کوه اینجینو حمل می‌شوند. گروه حامل چری سنت اوبالدو، که نماد افتخار و هویت گوبیو است، تلاش می‌کند تا پیش از رسیدن چری‌های سنت جورج و سنت آنتونی، درهای کلیسا را ببندد. این اقدام نه‌تنها نمایش سرعت و هماهنگی گروه‌هاست، بلکه بازتابی از جایگاه ویژهٔ سنت اوبالدو در دل مردم گوبیو است—قدیسی که نه‌تنها محافظ شهر، بلکه نماد پیروزی ایمان و سنت بر رقابت و آشوب است. | ## بخش 2: روز سنت اوبالدو | این رقابت پایانی، با وجود شور و هیجانش، در نهایت با احترام و وحدت پایان می‌پذیرد؛ چرا که هدف اصلی جشن، بزرگداشت قدیسان و تقویت پیوندهای اجتماعی و مذهبی مردم است. این رویداد در گوبیو از بسیاری جهات بزرگتر است: مسیر طولانی‌تر، شرکت‌کنندگان و هزاران تماشاگر بیشتر، و سطح بالاتری از هیجان و شدت. این رویداد در گوبیو ممکن است بازمانده‌ای از آیین مشابهی باشد که در الواح ایگووین پیش از مسیحیت شرح داده شده است. در جساپ، پنسیلوانیا مبدأ بخش جساپ، حومه‌ای از اسکرانتون، که در دسامبر ۱۸۷۶ سازماندهی و برای ثبت به دادگاه شهرستان لوزرن ارائه شد، در دهه‌های بعدی همراه با صنعت زغال سنگ آنتراسیت رشد کرد. ایتالیایی‌ها عمدتاً از گوبیو و سایر جوامع استان پروجا در منطقه اومبریا به جساپ آمدند. منطقه جدید و قابل توجه پروجیایی جساپ، سنت «لا فستا دی سری» را در سال ۱۹۰۹ به این منطقه پیوند داد. این سنت تنها تا سال ۱۹۵۲ ادامه یافت، اما ۲۴ سال بعد، برای جشن صدمین سالگرد این منطقه احیا شد. از آن زمان، در برخی سال‌ها، تا ۳۰۰۰۰ تماشاگر به جمعیت کمتر از ۵۰۰۰ نفری جساپ برای این رویداد می‌پیوستند و رسانه‌های خبری ملی را به خود جذب می‌کردند. امروزه، این مراسم توسط انجمن سنت اوبالدو اداره می‌شود و با کارناوال و پیک‌نیک آخر هفته شرکت شماره ۲ جساپ هوز همراه است. اتفاقاً گوبیو «شهر خواهرخوانده» جسوپ است که حاصل فرآیندی است که در ماه مه ۱۹۷۸ آغاز شد و رسماً در ماه مه ۲۰۰۴ تکمیل شد. طبق رسم ایتالیا، گوبیو از جسوپ به عنوان «شهر خواهرخوانده» یا «شهر خواهرخوانده» خود یاد می‌کند. سال ۲۰۰۹ به عنوان صدمین سالگرد روز سنت اوبالدو در جسوپ جشن گرفته خواهد شد و انجمن سنت اوبالدو جشن‌های یادبود متعددی را برای بزرگداشت این مناسبت برنامه‌ریزی کرده است. | ## بخش 3: روز سنت اوبالدو | رویدادها روز سنت اوبالدو صبح زود با اجرای نوازندگان سیار دبیرستان ولی ویو در شهر و مراسمی خودمانی در گورستان کاتولیک ایتالیایی سنت جان آغاز می‌شود. سپس اعضای هر سه خانواده، سنت اوبالدو، سن جورجیو و سنت آنتونیو، برای صرف صبحانه فریتاتا دور هم جمع می‌شوند. سپس شرکت‌کنندگان برای مراسم عشای ربانی ویژه و به دنبال آن «ل'آلزاتا» به کلیسای سنت مری می‌روند. در مراسم آلزاتا، سه «استانگا» (سکوهای Hشکل که روی شانه‌های تیم‌ها قرار می‌گیرند) به‌صورت عمودی برپا می‌شوند و «چری» های بزرگ (پایه‌های بزرگ) با استفاده از میخ‌های چوبی به‌صورت عمود بر آن‌ها متصل می‌شوند. این سازه‌ها هر کدام حدود ۴۰۰ تا ۴۵۰ پوند (در گوببیو ۹۰۰ پوند) وزن دارند و یادآور تابوتی هستند که خود سنت اوبالدو را در گوببیو حمل می‌کرد تا شجاعت او را اعلام کند. پس از آن، مجسمه‌های قدیسان نصب می‌شوند، زمانی که «کاپودیِچی» (سرپرستان تیم‌ها) بر روی تیرهای عرضی بالا می‌روند و سازه‌ها را با آب مقدس از «بروکا» (کوزه‌های سرامیکی که مستقیماً از گوببیو فرستاده شده‌اند) تبرک می‌کنند. بسیاری از خانواده‌ها در حیاط‌ها و پیاده‌روهایشان جمع می‌شوند تا غذاها و نوشیدنی‌های خانگی را به رهگذران تعارف کنند. در این ساعات، مجسمه‌های قدیسان به‌آرامی در سراسر جسوپ حمل می‌شوند تا به نمایش گذاشته شوند و برای تمرین آماده گردند. این رژه، رویداد اصلی است و بیشتر به خاطر سرعت بالا و سطح هیجانش تا جنبه رقابتی‌اش، «مسابقه» نامیده می‌شود. این مسابقه از بخش بالای شهر جساپ شروع می‌شود و قبل از رسیدن به منطقه تجاری خیابان چرچ، از میان بلوک‌های مسکونی عبور می‌کند. مسیر برعکس می‌شود و قبل از پیچیدن به سمت استادیوم یادبود کهنه سربازان جساپ، دوباره از خیابان چرچ بالا می‌رود. | ## جمع‌بندی | سنت اوبالدو همیشه «برنده» می‌شود، اگرچه جورج و آنتونی می‌توانند با برداشتن سریع‌تر سری‌هایشان، در حالی که تیم‌ها استانگا را در حالت استراحت قرار می‌دهند و میخ‌های چوبی را با چکش بیرون می‌آورند، امتیاز بیشتری کسب کنند.