موضوع مقاله: فرانسیس گرو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فرانسیس گرو | مقدمه: فرانسیس گرو (؛ زاده ۲۸ ژوئیه ۱۹۳۴) به همراه ژان ماردیکیان و کلود مولیتنی، یکی از سه بنیان‌گذار جشنواره بین‌المللی کمیک آنگولم است که نخستین دوره آن در سال ۱۹۷۴ برگزار شد. | ## بخش 1: فرانسیس گرو | او که از آن زمان عضو انجمن جشنواره بوده است، چندین بار مدیریت جشنواره را بر عهده داشته و نمایشگاه‌های متعددی را سازمان‌دهی کرده است. زندگی‌نامه فرانسیس گرو در ۲۸ ژوئیه ۱۹۳۴ در سن-ایریه-سور-شارانت، دهکده‌ای در شارنت نزدیک به آنگولم متولد شد.. در طول جنگ جهانی دوم خوانندهٔ هفته‌نامه همکاری‌جوی تیمیرر و پس از آزادسازی، خوانندهٔ نشریاتی چون کوک اردی، تن‌تن، وائیان یا فیت بود؛. برای دریافت گواهی مطالعات فیزیک، شیمی و زیست‌شناسی در بوردو تلاش کرد که موفقیتی در پی نداشت و سپس بخش اصلی خدمت سربازی خود را در مدرسه آموزش فنی نیروی هوایی در سنت گذراند. اگرچه با آغاز جنگ الجزایر، دوران خدمت او از پانزده ماه به بیست و هفت ماه افزایش یافت، اما گرو در فرانسه متروپل باقی ماند و همین امر به او اجازه داد با مونیک، دوست دوران کودکی‌اش که در جنبش پیشاهنگی با او آشنا شده بود، نامزد کند.. در اواخر دهه ۱۹۵۰، پس از آنکه همسرش نسخه بازطراحی‌شده کتاب سیگارهای فرعون (منتشر شده در ۱۹۵۵) را برایش خرید، دوباره به کمیک استریپ علاقه‌مند شد و به موازات فعالیت حرفه‌ای در بخش نفت در توتال‌انرژیز و سپس «استرایکن‌برگر»، به یک «خورهٔ کمیک» تبدیل شد.. او که خوانندهٔ ماهنامه علمی-تخیلی فیکسیون بود، در نیمه دوم سال ۱۹۶۱ مباحثات پرشوری را که پس از انتشار مقاله پی‌یر استریناتی سوئیسی دربارهٔ نشریات فرانسویِ کمیک‌استریپ‌های علمی-تخیلی دهه ۱۹۳۰ شکل گرفته بود، با دقت دنبال کرد؛ مباحثاتی که به تأسیس «کلوپ کمیک استریپ»، اولین گروه مطالعاتی فرانسوی‌زبان در این حوزه، منجر شد.. | ## بخش 2: فرانسیس گرو | هرچند او تا سال ۱۹۶۶ به عضویت این کلوپ در نیامد، اما انتشارات آن‌ها (مجله ژیف-ویف و بازنشرها) و همچنین آثار گروه رقیب که در ۱۹۶۴ تأسیس شده بود (سوسرلید) را به دقت پیگیری می‌کرد. زمانی که گروه سوسرلید در اواخر ۱۹۶۶ مجله خود با نام فینیکس را راه‌اندازی کرد، گرو مکاتبه با سردبیر آن، کلود مولیتنی و همچنین با آندره لبورن بلژیکی، پدیدآورنده طرفدارنامه بلژیکی ران تان پلان را آغاز کرد.. گرو که مشتاق بود اشتیاق خود به کمیک را با دیگران به اشتراک بگذارد، در سال ۱۹۶۹ در دو «خانه جوانان و فرهنگ» در منطقه آنگولم، یک «هفتهٔ کمیک استریپ» برگزار کرد.. در ماه‌های بعد، گرو به برگزاری شب‌های بحث و گفتگو دربارهٔ کمیک در این مراکز ادامه داد.. در سال ۱۹۷۱، گرو مقالاتی دربارهٔ هرژه برای مجلات اشترومف: دفترهای کمیک استریپ و ران تان پلان نوشت و سپس در سال ۱۹۷۲ مقاله‌ای دربارهٔ ریموند کازاناو برای نشریه اخیر منتشر کرد. در پی انتخابات شهرداری سال ۱۹۷۱، گرو به عنوان عضو شورای شهر آنگولم در جناح اکثریت شهردار «رولان شیرون» انتخاب شد؛ شهرداری که مایل بود نمایندگانی از انجمن‌های محلی را در لیست خود داشته باشد.. گرو پیشنهاد این مرد راست‌گرا را به این شرط پذیرفته بود که بتواند به امور فرهنگی یا اجتماعی بپردازد و چهره‌های محلی غیرسیاسی دیگری را نیز با خود همراه کند. | ## بخش 3: فرانسیس گرو | گرو پس از ریاست کمیسیون‌های امور فرهنگی و امور اجتماعی، به ژان ماردیکیان، معاون فرهنگی شهردار، نزدیک شد. در ژوئن ۱۹۷۲، آن‌ها یک رویداد فرهنگی چندرشته‌ای به نام «آنگولم؛ هنر زنده» سازمان‌دهی کردند. که به این مناسبت، گرو از کلود مولیتنی خواست تا در برابر سالنی پر از جمعیت، «یک مونتاژ صوتی-تصویری بر پایه بازتولید قاب‌های کمیک با پس‌زمینه موسیقی و نمایشگاه موفق خود با نام ۱۰ میلیون تصویر که بر عصر طلایی آمریکا تمرکز داشت» را ارائه دهد.. با توجه به استقبال عمومی و واکنش‌های مثبت نویسندگان، گرو به مولیتنی پیشنهاد داد که در آنگولم جشنواره‌ای با الهام از جشنواره «لوکا» ایجاد کنند؛ جشنواره‌ای که مولیتنی در سال ۱۹۶۵ یکی از بنیان‌گذاران آن بود و در آن زمان اصلی‌ترین جشنواره کمیک اروپا محسوب می‌شد، هرچند تنها پذیرای چند هزار بازدیدکننده بود.. مولیتنی این پیشنهاد را پذیرفت و از گرو و ماردیکیان دعوت کرد تا در دوره ۱۹۷۳ جشنواره لوکا شرکت کنند؛ جایی که برگزارکنندگان آن موافقت کردند جشنواره‌ای در آنگولم بر پایه مدل آن‌ها تأسیس شود.. با الهام از این الگو، این سه نفر جشنواره بین‌المللی کمیک آنگولم را راه‌اندازی کردند که اولین دوره آن در ژانویه ۱۹۷۴ برگزار شد و به موفقیتی فوری دست یافت. | ## جمع‌بندی | نشان‌های افتخار نشان شوالیه ملی لیاقت (۲۰۱۲) نشان فرمانده هنر و ادب (۲۰۰۸) جایزه قدردانی در جشنواره بین‌المللی کمیک الجزیره (۲۰۱۱).