موضوع مقاله: کاترینا والانت | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کاترینا والانت | مقدمه: کاترینا ژرمن ماریا والنت (زادهٔ ۱۴ ژانویهٔ ۱۹۳۱ – درگذشتهٔ ۹ سپتامبر ۲۰۲۴) خواننده، گیتاریست و رقصندهٔ چندزبانگی ایتالیایی-فرانسوی بود. | ## بخش 1: کاترینا والانت | در حالی که بیشتر به عنوان یک هنرمند در اروپا شناخته می‌شد، بخشی از حرفه‌اش را در ایالات متحده گذراند و در آنجا در کنار بینگ کرازبی، دین مارتین، پری کومو و الا فیتزجرالد، و دیگران اجرا داشت. زندگی و حرفه کاترینا والنت در ۱۴ آوریل ۱۹۳۱ در پاریس از والدین ایتالیایی، جوزپه والنت (از سان بیاجیو ساراچینیسکو) و (متولد در رم از خانواده‌ای اهل جنوآ) به دنیا آمد. عشق نخستین او موسیقی جاز بود؛ در خانه به آثار دوک الینگتون، سیدنی بشی، لویی آرمسترانگ و بسی اسمیت گوش می‌داد. اولین بار که بیلی هالیدی را شنید، پنج ساله بود و گریه کرد و دانست که می‌خواهد خواننده شود. در دهه ۱۹۳۰ همراه با والدینش به تورهای هنری رفت و گاهی روی صحنه ظاهر می‌شد؛ نخستین اجرای او در سال ۱۹۳۶ در تئاتر فریدریشباو در اشتوتگارت بود. با آغاز جنگ جهانی دوم، خانواده‌اش در سوئیس تور اجرا می‌کردند و امکان بازگشت به پاریس را نداشتند. او در ۱۳ سالگی محاصره برسلاو را تجربه کرد و به نجات قربانیان و مراقبت از آن‌ها کمک کرد؛ بعدها آن را جهنم توصیف کرد: تلاش برای نجات کسی و مواجه شدن با اعضای جداشده بدن. | ## بخش 2: کاترینا والانت | پس از جنگ به فرانسه بازگشت و به عنوان خواننده آزاد در کلوب‌ها شانسون اجرا کرد که برخی از آن‌ها توسط ژیلبر بکو برای او ساخته شده بودند. در سال ۱۹۵۳ با کورت ادلهاگن، رهبر ارکستر، برای یک ساعت و در چندین زبان آزمون داد. اولین ضبط او در ۲۹ مارس ۱۹۵۴، یک قطعه جاز به نام «استانبول» بود که شکست خورد، اما ترانه «اُ ماما، اُ ماما، اُ ماماجو» که به پیشنهاد کورت فلتز اجرا کرد، موفقیت بزرگی کسب کرد. او در سال ۱۹۵۴ به نیویورک رفت و پس از دیدن اجرای Can Can از کول پورتر، خواست که نسخه آلمانی «I Love Paris» را اجرا کند؛ این قطعه به نام «کاترینا والانت» موفقیت چشمگیری یافت و در سال ۱۹۵۵ نیم میلیون نسخه فروش داشت. در اواخر دهه ۱۹۵۰ و اوایل دهه ۱۹۶۰، او به یکی از شناخته‌شده‌ترین خوانندگان در اروپا و ایالات متحده تبدیل شد. والنت همچنین در برنامه‌های تلویزیونی محبوب مانند ساعت کمدی کولگیت و نمایش پری کومو ظاهر شد و در لاس وگاس و تئاتر برادوی به اجرا پرداخت. او در سال ۱۹۶۴ به عنوان یکی از مجریان برنامه دی اِنترتِینِرز در شبکه سی‌بی‌اس انتخاب شد و به عنوان بهترین خواننده زن در تلویزیون آمریکا شناخته شد. | ## بخش 3: کاترینا والانت | همچنین، اولین ستاره‌ای بود که در سال ۱۹۶۸ نشان نشان افتخار شایستگی جمهوری فدرال آلمان را دریافت کرد. در سال ۱۹۷۰، والنتا در اجرای سلطنتی در پالادیوم لندن ظاهر شد و ترانه‌های «پیش از آنکه رژه بگذرد» و «نسیم و من» را اجرا کرد.رادیو تایمز، ۱۵ نوامبر ۱۹۷۰ در آلمان، او در بیش از ۱۰۰ برنامه تلویزیونی همچون مو-زیک ایست تْرومف حضور داشت و همچنین مجری برنامه سیرک، سیرک و نمایش شخصی خود با عنوان آرزوهایی که برآورده می‌کنم در سال ۱۹۸۱ بود. نمایش آلمانی آفرین، کاترین که به مناسبت پنجاهمین سالگرد فعالیت او در سال ۱۹۸۶ برگزار شد، توسط حدود ۱۷ میلیون نفر دیده شد. آلبوم آ بریگلیا شیوتا، یک سی‌دی جاز ایتالیایی که در سال ۱۹۸۹ ضبط و بعدها با نام‌های فانتاستیکا و پلاتینیوم دلوکس منتشر شد، پرفروش‌ترین آلبوم او در سطح جهان بود. در سال ۲۰۰۱، او آلبوم جدیدی به نام گِرل تاک را با همکاری نوازنده هارپ، کاترین میشل منتشر کرد. در سال ۲۰۱۹، آهنگ مشهور او از سال ۱۹۵۹ «بونگو چا چا چا» در موسیقی متن فیلم مرد عنکبوتی: دور از خانه به کارگردانی جان واتس قرار گرفت، که باعث شد این آهنگ دوباره محبوب و وایرال شود. در سال ۲۰۲۱، این آهنگ در شبکه اجتماعی تیک‌تاک (شبکه اجتماعی) وایرال شد و در یک ترند که بیش از ۲۵۰ میلیون بازدید داشت، از آمریکای لاتین و آمریکای جنوبی شروع شد و سپس در ایتالیا و آلمان نیز محبوبیت پیدا کرد. | ## جمع‌بندی | زندگی شخصی والنتا ابتدا با ژانگوله‌بازی آلمانی گرد شولتز ازدواج کرد و از سال ۱۹۵۱ تا ۱۹۷۱ با او زندگی کرد.