موضوع مقاله: دورو (موسیقی‌دان) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # دورو (موسیقی‌دان) | مقدمه: دوروتی پش (زادهٔ ۳ ژوئن ۱۹۶۴)، شناخته شده حرفه‌ای به‌عنوان دورو پش یا به سادگی دورو، خوانندهٔ هوی متال آلمانی و پیشرو سابق گروه هوی متال وارلاک است. | ## بخش 1: دورو (موسیقی‌دان) | کمک‌های دورو به فرهنگ موسیقی که برای آن به (ملکهٔ متال) لقب گرفت، او را برای بیش از سه دهه به یک چهرهٔ جهانی در فرهنگ متال تبدیل کرد. نام دورو همچنین با گروه توری که او را همراهی می‌کردند، همراه بوده و اعضای آن در بیش از ۲۰ سال فعالیت بی‌وقفه به‌طور مداوم تغییر پیدا کرده، که پایدارترین اعضای آن‌ها حضور نیک داگلاس نوازندهٔ بیس و درامر جانی دی است. دورو کار خود را در گروه‌های گاراژ در فضای تمرین زیرزمینی محلی دوسلدورف آغاز کرد و با وارلاک در دههٔ ۱۹۸۰ به شهرت در رسانه‌ها و موفقیت تجاری دست یافت. زمانی‌که وارلاک شروع به افتتاحیه در بازار ایالات متحده کرد، آن‌ها تغییرات زیادی در ترکیب گروه ایجاد کردند و پش تنها عضو اصلی گروه باقی ماند. همچنین او یک حرفهٔ انفرادی را با نام دورو شروع کرد تا از درگیری‌های حقوقی بین شرکت ضبط موسیقی‌اش پلی‌گرام و مدیر سابقش جلوگیری کند. او دو آلبوم با تهیه‌کنندگان، جوی بالین و جن سیمونز در ایالات متحده منتشر کرد، اما آن‌ها موفقیتی نبودند که او انتظارش را داشت. در طول پیدایش سبک‌های گرانج و آلترناتیو راک در دههٔ ۱۹۹۰، شرکت ضبط موسیقی او تولیدات او را تنها به منطقهٔ اروپا منتقل کرد، جایی که او به تورهای گستردهٔ خود ادامه داد. او با وجود زندگی و تولید آلبوم‌هایش در ایالات متحده، یک هنرمند موفق در جدول موسیقی آلمان باقی ماند. هنگامی‌که هوی متال کلاسیک دوباره مورد پسند عموم قرار گرفت، او به تور در سراسر جهان بازگشت و محبوبیت او به‌عنوان یک خوانندهٔ باسابقه به‌طور قابل توجهی افزایش یافت و الهام‌بخش بسیاری از هنرمندان زن متال جدید شد. دورو همچنین به‌خاطر اجرای دوئت‌هایش به‌صورت زنده و استودیو با سایر خوانندگان و نوازندگان صحنهٔ متال که در طول کار طولانی مدت خود با آن‌ها دوست شده است، شناخته می‌شود و اولین هنرمند هوی متال بود که در طول مدت همه‌گیری پاندمی کووید-۱۹ در کنسرت درایو-این برنامه اجرا کرد. دورو به حرفهٔ ضبط خود ادامه می‌دهد و یک هنرمند پرکار در حال تور در سراسر جهان است. زندگی‌نامه آغازها دوروتی پش در ۳ ژوئن ۱۹۶۴ در دوسلدورف، آلمان غربی، به‌عنوان تنها فرزند والتر، راننده کامیون، و باربارا پش به‌دنیا آمد. اولین خاطرهٔ دورو از موسیقی راک ترانهٔ «لوسیل» از لیتل ریچارد است که در سه سالگی آن را خواند. او نواختن پیانو را آموخت و از سن ده سالگی شروع به خواندن کرد، زمانی‌که در معرض گلم راک گروه‌هایی مانند تی. هنگامی که او شانزده ساله بود تصمیم گرفت بیشتر وقت و انرژی خود را به خوانندگی اختصاص دهد، بدون اینکه از تحصیل در زمینهٔ طراحی گرافیک چشم‌پوشی کند. در سال ۱۹۸۰، او در اولین گروه خود به‌نام Snakbite پذیرفته شد که موسیقی راک را در زیرزمینی در دوسلدورف می‌نواخت و آنجا توسط بسیاری از گروه‌های زیرزمینی دیگر به‌عنوان فضای تمرین استفاده می‌شد. اولین ضبط با دورو در آوازهای یک دموی ارزان قیمت ۷ آهنگی بود که توسط گروه برای تبلیغ منتشر شد. هنگامی که این گروه در سال ۱۹۸۱ منحل شد، دورو برای گروه‌های گاراژ Beast و Attack آواز خواند و سپس آنها را ترک کرد تا به‌همراه سایر نوازندگان، پیتر سیگتی، رودی گراف، توماس استودیر و مایکل اوریش گروه وارلاک را تشکیل دهد. دورو بلافاصله توجه طرفداران و مطبوعات را به‌خود جلب کرد و سخنگو و ابزار اصلی تبلیغ برای گروه شد. ترکیبی از هوی متال سنتی و تصنیف‌های پاور، همراه با صدا و حضور او در صحنه، وارلاک را به موفقیت رساند، استثنایی در صحنهٔ متال دههٔ ۸۰ که گروه‌های متال مردانه بر آن تسلط داشتند. وارلاک قرارداد جدیدی با ناشر بزرگ موسیقی Phonogram امضا کرد و آلبوم‌های «جهنمی» را در سال ۱۹۸۵ و «درست مثل فولاد» را در سال ۱۹۸۶ منتشر کرد و در جشنواره‌های راک اروپایی با برخی از بهترین گروه‌های هارد راک و هوی متال آن دوره به اشتراک گذاشت. در ۱۶ اوت ۱۹۸۶، دورو اولین زنی بود که در فستیوال مانستر آو راک در کسل دونینگتون انگلستان، مهم‌ترین جلسه راک اروپا در دههٔ ۸۰، در یک گروه متال شرکت کرد. تورهای طولانی وارلاک در اروپا، با حمایت از گروه‌های وسپ و جوداس پریست، دورو را وادار کرد تا از شغل روزانهٔ خود به‌عنوان یک طراح گرافیک دست بکشد تا زندگی خود را وقف موسیقی کند. پس از اتمام تور در حمایت از آلبوم «درست مثل فولاد»، دورو مسئولیت تجارت گروه را برعهده گرفت و برای زندگی به شهر نیویورک رفت، جایی که وارلاک چهارمین و آخرین آلبوم استودیویی خود «پیروزی و عذاب» را ضبط کرد. این آلبوم موفق‌ترین آنها بود و در آلمان برندهٔ رکورد طلایی شد و به رتبهٔ ۸۰ در نمودار آلبوم بیلبورد ۲۰۰ ایالات متحده رسید. وارلاک برای افتتاحیهٔ در اروپا با گروه دیو همراه شد و تنها تور ایالات متحده خود را با حمایت از مگادث آغاز کرد. در پایان تور ایالات متحده، پس از اینکه سایر اعضای اصلی گروه را ترک کردند و نوازندگان آمریکایی جایگزین آنان شدند، دورو تنها فرد آلمانی در گروه باقی ماند. در سال ۱۹۸۹، در حالی که به‌دنبال نوشتن مطالبی برای دنبالهٔ «پیروزی و عذاب» بود، به یک دلیل قانونی با مدیر سابق گروه، حق و حقوق نام وارلاک را از دست داد. شرکت ضبط او وی را مجبور به پذیرش انتشار آلبوم‌های جدید با نام دورو کرد تا او بتواند به‌کار خود ادامه دهد. دورو در نبرد قانونی برای نام وارلاک پافشاری کرد و در نهایت در سال ۲۰۱۱ این حقوق را به‌دست‌ آورد. دورو در ایالات متحده (۱۹۹۰–۱۹۸۹) آنچه که در ابتدا به عنوان پنجمین آلبوم وارلاک در نظر گرفته شده بود، منجر به پیدایش Force Majeure، اولین آلبوم دورو شد که در فوریه ۱۹۸۹ منتشر و در ایالات متحده توسط جوی بالین ضبط شد، و جانشین طبیعی برای «پیروزی و عذاب» است، که در تضاد با پاور متال اروپایی آثار قبلی وارلاک، به حرکت گروه به سمت گلم متال سازگار با سبک رادیو پسند (جذاب به سلیقهٔ عامه) ادامه می‌دهد. این آلبوم در اروپا فروش بسیار خوبی داشت، اما موفقیت محدودی در ایالات متحده داشت و در انتهای جدول بیلبورد ۲۰۰ قرار گرفت. او تصمیم گرفت مدیر سوئیسی خود الکس گروب را حفظ کند، اما از عضویت در گروهی که وظایف ترانه‌سرایی و تصمیمات شغلی را با آنها به اشتراک می‌گذاشت، صرف نظر کرد. او با جین سیمونز، نوازنده باس و بت دوران کودکی‌اش در کیس تماس گرفت، که برای دومین بار به عنوان استعدادیابی و تهیه‌کننده موسیقی فعالیت می‌کرد. سیمونز مایل به شروع همکاری بود و آلبوم دورو را با کمک گیتاریست تامی ثیر و پت ریگان تولید کرد. دورو اخیراً اعلام کرد که سیمونز «بهترین تهیه‌کننده‌ای بود که تا به حال داشتیم!» گروهی که توسط نوازندگان آمریکایی توماس جود در گیتار، پل موریس در کیبورد، نیک داگلاس در بیس و تام کومبز در درام تشکیل شده بود، برای حمایت تور بازسازی شد. دورو یک پیشنهاد تجاری‌تر از آلبوم قبلی بود، اما منجر به شکست در ایالات متحده شد و برعکس، در اروپا فروش خوبی داشت، تصمیم پلی‌گرام برای قطع انتشار آلبوم‌های دورو در آمریکا را تسریع کرد، جایی که جذابیت تجاری گلم متال و راک کلاسیک به‌سرعت به نفع سبک گرانج و آلترناتیو راک رو به کاهش بود. دورو سال ۱۹۹۰ افتتاحیه‌ای را با اجرا در آلمان به همراه گروه اسکورپیونز به پایان رساند. | ## بخش 2: دورو (موسیقی‌دان) | دورو در اروپا (۱۹۹۹–۱۹۹۱) این خوانندهٔ آلمانی در سال ۱۹۹۱، زمانی که آلبوم True at Heart را در بهشت موسیقی کانتری نشویل، تنسی، با نوازندگان محلی و تهیه کنندهٔ اصلی بری بکت ضبط کرد، مسیر جدیدی را برای موسیقی خود تجربه کرد. اعضای جدید گروه مایکل تایرل در گیتار، جف برونو در گیتار و کیبورد، و تونی مک در درامز برای تور اروپایی بعدی استخدام شدند. در بازگشت به ایالات متحده پس از تور اروپا، دورو با جک پونی یک نویسنده و تهیه کنندهٔ آهنگ اصلی از نیوجرسی، در تماس قرار گرفت تا روی دو آلبوم بعدی خود کار کند. پونتی در آن زمان تهیه‌کننده برخی از آثار کوچک گلم متال و مدیر گروه‌های اسکید رو و Nelson بود. این مجموعه ترکیبی از آهنگ‌های هارد راک ملودی و پاور بالادها را دارد، که معمول آلبوم‌های تجاری پاپ متال دوره است. این آلبوم در اروپا موفقیت محدود داشت، اما ویدیو برای آهنگ Bad Blood در اولین مراسم جوایز موسیقی ام‌تی‌وی اروپا در سال ۱۹۹۴ بهترین ویدیوی ضد نژادپرستی انتخاب شد. نتیجه آلبومی است که زمینه‌های جدیدی را برای دورو بررسی می‌کند و صدای او را به موسیقی راک رایج نزدیک می‌کند. این آخرین آلبوم استودیویی او بود که توسط ناشر موسیقی ورتیگو رکوردز منتشر شد و سرانجام قرارداد ده ساله‌ای را با لیبلی که وارلاک در سال ۱۹۸۵ امضا کرده بود، تکمیل کرد. پلی گرام قرارداد او را بازسازی نکرد و دورو وارد مذاکره با سایر شرکت‌های ضبط موسیقی شد. در یک مکث از برنامهٔ تورهای خود در اکتبر ۱۹۹۵، دورو اولین بازیگری خود را به‌عنوان ستارهٔ مهمان در سریال احساسی تلویزیونی آلمانی به‌نام عشق ممنوعه انجام داد. دورو در مصاحبه‌های مختلف به‌یاد می‌آورد که چگونه در آن سال‌ها به‌عنوان یک خوانندهٔ هوی متال، ادامه دادن برایش بسیار سخت بود و چگونه مقام او گاهی اوقات به مشاغل عجیب و غریب مانند خوانندگی در عروسی‌ها و مهمانی‌های خصوصی تقلیل می‌یافت. دورو در پایان سال ۱۹۹۵ یک قرارداد جهانی با شرکت بزرگ گروه موسیقی وارنر امضا کرد و شروع به نوشتن مطالب جدید با یورگن اینگر و کریس لیتز از سبک اینداستریال متال آلمانی و گروه Die Krupps کرد که در حین کار با آنها آشنا شده بود. آلبوم به‌دست آمده، با عنوان Love Me in Black، سه سال طول کشید تا تکمیل شود و شامل استفاده گسترده از دستگاه‌های الکترونیکی و ماشین‌های درام، همراه با صدایی سنگین تر از پیشینیان خود شد. گروه موسیقی وارنر این آلبوم را برای بازار ایالات متحده نامناسب ارزیابی کرد و آن را فقط در آلمان منتشر کرد. پس از تور (Love Me in Black) در سال ۱۹۹۸، دورو راه خود را از گروه موسیقی وارنر جدا کرد، زیرا از تبلیغات کمی که آلبوم دریافت کرده بود، راضی نبود و با لیبل آلمانی اس پ فاو قرارداد امضا کرد. از طریق اقدام قاطع باشگاه هواداران آمریکایی خود، او همچنین پیشنهادی از انترتینمنت وان میوزیک برای معامله با ایالات متحده دریافت کرد و آن را پذیرفت. در آغاز قرن، هوی متال در حال بازیابی محبوبیت عمومی در سراسر جهان بود و دورو با حضور در جشنوارهٔ نیوجرسی متال Meltdown II در ماه مارس به ایالات متحده بازگشت. او سپس اولین تور ایالات متحدهٔ خود را پس از ده سال با حمایت از دیو و اینگوی مالمستین آغاز کرد و با استقبال بسیار گرم تماشاگران مواجه شد. گروه دورو همچنین در اروپا تور اجرا کرد و برای اولین بار از روسیه بازدید کرد و پش به‌عنوان مهمان در وکن اوپن ایر ۲۰۰۱ برای دئوت با سابینا کلاسن از گروه ترش متال آلمانی هالی موزز در آهنگ Too Drunk to Fuck حضور یافت. ماریو پاریلو در اواخر سال ۲۰۰۰ در حین تور با دیو در ایالات متحده مریض شد و مدت کوتاهی بعد به‌دلیل یک نوع سرطان تشخیص داده نشده درگذشت. اولیو پالوتای، یک نوازندهٔ جوان آلمانی-مجارستانی که به‌طور کلاسیک آموزش دیده بود، پس از پایان تور، جای خود را در گیتار و کیبورد در گروه دورو گرفت. دورو دوباره در یک استودیوی ضبط برای تولید هشتمین آلبوم استودیویی خود به‌نام Fight در سال ۲۰۰۲ بود. آلبوم جدید اولین آلبومی بود که مشارکت خلاقانهٔ همهٔ اعضای گروه تور او را که در همهٔ آهنگ‌ها نواختند، به‌نمایش گذاشت. نوازندگان مهمان آلبوم ژان بووار، کریس کفری، راس بالارد و پیتر استیل خوانندهٔ تایپ او نگاتیو بودند که در آهنگ Descent با دورو آواز خواندند. به‌دلیل دوستی او با هالمیچ، دورو در یک مسابقهٔ نمایشی در تلویزیون آرتی‌ال آلمان شرکت کرد. محبوبیت مداوم (۲۰۱۰–۲۰۰۳) تا سال ۲۰۰۳، طرفداران، مطبوعات و جامعهٔ اینترنتی اغلب به دورو با نام ملکهٔ متال اشاره می‌کردند تا ادای احترام خود را نسبت به حرفهٔ بی‌وقفهٔ خوانندهٔ آلمانی در صحنهٔ هوی متال نشان دهند. در ۱۳ دسامبر ۲۰۰۳، او در مقابل بیش از ۶۰۰۰ نفر با مهمانان‌هایش بلیز بیلی، یودی‌او درک‌اشنایدر، یان لمی کیلمیستر، میکی دی، ژان بووار، کلاوس لسمان و اعضای ساکسون و Circle II Circle اجرا کرد. در طول نمایش، دورو سه آهنگ را با هم گروه‌های سابقش وارلاک، در ردیف آنها در سال ۱۹۸۶ پخش کرد. تور جهانی طولانی برای ترویج Fight دورو را برای اولین بار در برخی از کشورهای اروپای شرقی، در استرالیا و تایلند به‌صحنه آورد. او همچنین دو کنسرت در آلمان با یک ارکستر سمفونیک کامل برگزار کرد و در آنجا آهنگ‌های راک خود را به نسخه‌های جدید آکوستیک و کلاسیک تبدیل کرد. این تجربیات زندهٔ جدید او را وادار کرد تا ضبط یک آلبوم کامل آکوستیک و سمفونیک را تجربه کند که شامل آهنگ‌های جدید و تنظیم‌شده است. این آلبوم توسط AFM Records در سپتامبر ۲۰۰۴ منتشر شد و دورو با گروه معمولی تور خود و عناصر ارکستر برای ارائهٔ نمایش‌های نیمه آکوستیک به تور اروپا رفت. این تور با اجرای زندهٔ دورو و ارکستر کلاسیک شب در وکن اپن ایر ۲۰۰۴ آغاز شده بود، که اولین بار بود که یک ارکستر سمفونیک کامل در جشنوارهٔ متال مشهور آلمانی اجرا داشت. در همان شب، دورو دوباره با هم گروه‌هایش وارلاک جمع شد تا آهنگ‌های قدیمی خود را اجرا کنند. را ضبط کرد و آن را به صورت زنده روی صحنهٔ در نمایش آلبوم ادای احترام به گروه آبا در تلویزیون آرتی‌ال آلمان اجرا کرد. این فیلم در سال ۲۰۰۶ منتشر شد و مارک استوریس، خواننده گروه هارد راک سوئیسی Krokus نیز در آن حضور دارد. در طول دورهٔ فیلمبرداری، او آهنگ‌های جدیدی را در سوئیس با نوازندگان محلی و تهیه‌کنندگی گاسر نوشت و ضبط کرد، که سه تا از آن آهنگ‌ها برای موسیقی متن فیلم استفاده شد. فیلم‌نامه فیلم دوم با همین بازیگران در سال‌های بعد نوشته شد و گاسر سرانجام در سال ۲۰۱۲ بودجه لازم برای شروع تولید را پیدا کرد. | ## بخش 3: دورو (موسیقی‌دان) | همچنین قبل از بازی بوروسیا دورتموند یک اجرای زنده در ورزشگاه وستفالن انجام داد و یکی از اولین بازدیدکنندگان موزه Borusseum بود که در زمان افتتاح آن به میدان رفت. کریس کفری در سال ۲۰۰۷ جایگزین جو تیلور در گیتار لید برای برخی از قرارهای ایالات متحده شد. هم تیلور و هم پالوتای در ۱۳ دسامبر ۲۰۰۸ در کنسرت ویژهٔ بیش از سه ساعته‌ای که دورو در ISS Dome در دوسلدورف برای جشن گرفتن بیست و پنجمین سالگرد فعالیت خود در مقابل ۹۰۰۰ تماشاگر برگزار کرد، در گروه حضور داشتند. قسمت اصلی با ترانه‌هایی از کارنامه دورو شروع شد، از جمله دوئت با بابی الزورث (اورکیل)، ژان بووار، کریس بولتندال (گریو دیگر)، اکسل رودی پل، کلاوس ماین و رودولف شنکر (اسکورپیونز)، تاریا تورونن (سابق نایت‌ویش)، وارل دین (نورمور)، لیو کریستین، فلور یانسن، Ji-In Cho و Girlschool و سایر خوانندگان زن که در تک آهنگ Celebrate که چند ماه قبل از نمایش منتشر شده بود، خوانده بودند. چند روز پس از نمایش و علی‌رغم وضعیت سلامتی ناامن ناشی از التهاب شدید چشم، دورو در تیلبورخ هلند بود تا در اولین نسخه از سمفونی متال کریسمس شرکت کند، جایی که با همراهی یک گروه از نوازندگان متال هلندی و یک اورکستر سمفونی آواز می‌خواند. ترکیب پش، مس، پرینسیوتا، داگلاس و دی در بیشتر سال‌های ۲۰۰۹ و ۲۰۱۰ به یک تور جهانی رفتند و به آمریکای شمالی و جنوبی، روسیه، چین و برای اولین بار به ژاپن رسیدند. دورو از ساکسون در تور بریتانیا در سال ۲۰۰۹ و موتورهد در آلمان در سال ۲۰۱۰ حمایت کرد. در طول این مدت طولانی در راه، گیتاریست پرینسیوتا گاهی اوقات توسط رابرت کاتریخ یا توسط هریسون یانگ جایگزین می‌شد. این آهنگ در ۳۰ ژوئیه ۲۰۰۹ به عنوان تک آهنگ منتشر شد و توسط دورو پش و توماس جنسن (سابق گروه Skyline) که سازمان دهندهٔ واکن بود، اجرا شد. او همچنین به‌عنوان خوانندهٔ مهمان برای گروه ادای احترام شاگردان دیو، که توسط نوازندگان گروه دیو تشکیل شده بود، به اسپانیا و ایتالیا سفر کرد و آهنگ‌هایی برگرفته از دوران طولانی زندگی رانی جیمز دیو فقید را اجرا کرد. خوانندگان مهمان شامل بیف بایفورد (ساکسون)، کریس کفری، اودو دیرکشنایدر، بلیز بیلی، مارک استوریس، تام آنجلریپر، آقای لردی و هانسی کورش بودند. دورو به تورهای خود ادامه داد و در سال‌های بعد نمایش‌های جشنواره‌ای بیشتری داشت، البته با برنامه‌های فشرده‌تر نسبت به گذشته. در نوامبر ۲۰۱۹، دورو شروع به نوشتن مطالب جدید برای چهاردهمین آلبوم خود کرده بود. انتظار می‌رود این آهنگ در آلبوم جدید او ظاهر شود، که قرار بود در سال ۲۰۲۱ منتشر شود، اگرچه بعداً به سال ۲۰۲۲ عقب انداخته شد. او خاطرنشان کرد: «در چند هفته گذشته من واقعاً دلم برای طرفدارانم و همچنین گروهم تنگ شده بود. امیدواریم، ما به‌زودی می‌توانیم دوباره از نمایش‌های معمولی لذت ببریم.» دوئت‌ها دورو پش به خاطر دوئت‌های متعددش با خوانندگان خبره و هنرمندان جدید در صحنهٔ متال به‌خوبی شناخته شده است. این دوئت‌ها تمایل این خوانندهٔ آلمانی را برای همکاری با هنرمندانی که او آنها را تحسین می‌کرد و او را تحت تأثیر قرار داده بودند، برآورده کرد. او در دسترس بودن دوستانهٔ بسیاری از نوازندگانی را که در زندگی حرفه‌ای‌اش ملاقات کرده بود برای کمک به آلبوم‌ها و اجراهای زنده‌اش دریافت و به عنوان تبادل لطف بین هنرمندان، هم در برنامه‌های زنده و هم در آلبوم‌های استودیویی همان هنرمندان ظاهر شد. همچنین گروه‌ها و هنرمندان جدید به‌دنبال صداهای دورو برای افزایش تولیدات خود بودند، معمولاً با همان مکانیسم متقابل، مانند افتر فور اور در آهنگ Who I Am با فلور یانسن و تاریا تورونن در آهنگ The Seer. هر دو خواننده، یانسن و تورونن نیز به‌عنوان خوانندهٔ مهمان در آلبوم‌ها و نمایش‌های زندهٔ دورو ظاهر شدند. پذیرش و میراث در دههٔ ۱۹۸۰، حضور زنان در راک و به‌ویژه در گروه‌های هوی متال، معمولاً توسط مطبوعات و طرفداران، بیشتر به خاطر زرق و برق و استثمار جنسی مورد توجه قرار می‌گرفت تا برای نوازندگی. ویژگی‌های او به‌عنوان خواننده و ترانه‌سرا در وارلاک، تعهد او در ترویج موسیقی‌شان و اجتناب او از قرار گرفتن به‌عنوان نماد جنسی باعث شد که مورد احترام طرفدارانی در حال گسترش صحنهٔ متال اروپایی آن دوره، تضمین یک رشته طولانی از مقالات مطلوب و جلدهای مجلات اصلی متال اروپایی باشد. دورو در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۰۶ به‌یاد آورد که چگونه «ما در بهشت زندگی می‌کردیم و به آن توجه نکرده بودیم، (...) در آن زمان فکر می‌کردیم که اکنون ادامه می‌یابد و موفقیت به‌طور خودکار ادامه خواهد داشت، (...) سپس بیداری بزرگ فرا رسید». وارلاک شروع به دستیابی به شهرت محکمی در ایالات متحده کرد، زمانی که ذائقهٔ تماشاگران برای کارهای متال کلاسیک به نفع گرانج تغییر کرد و مأموریت او به‌عنوان خواننده برای تسخیر بازار آمریکا ناتمام ماند. برعکس، در کشورش، طرفداران و مطبوعات همیشه به دورو طرفدار و وفادار باقی ماندند، و در کارنامهٔ کاری خود پنج نامزدی جایزهٔ موسیقی اکو آلمان را دریافت کرد، جایزه‌ای که در سال ۱۹۹۴ به عنوان بهترین هنرمند زن ملی برنده شد. تورهای اروپایی مکرر او در دههٔ ۱۹۹۰ باعث دیده شدن او در چشمان هواداران شد و به او درآمد کافی برای زنده ماندن از دورهٔ تیره و تار را داد. او در اسپانیا به قدری محبوب شد که خوانندگان مجلهٔ موسیقی Heavy Rock در نظرسنجی سالانه خود، ۱۳ بار او را به‌عنوان بهترین خوانندهٔ بین‌المللی انتخاب کردند. او همیشه اعلام می‌کرد که برای طرفداران زندگی و تور می‌کند و می‌گفت که «هرگز یک تور را لغو نمی‌کند و همه این را در مورد من می‌دانند». لمی خوانندهٔ موتورهد در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۰۳ شهادت داد که دورو چقدر حرفه‌ای است. با بازگشت هوی متال در جدول‌های جهانی و انتشار صدها مجلهٔ وب و مجله‌های طرفداران اختصاص داده شده به هارد راک در اینترنت، دورو دوباره ستارهٔ صحنهٔ متال شد، که در سراسر جهان بسیار مورد درخواست قرار گرفت و توسط رسانه‌ها با وی به‌عنوان یک بازماندهٔ محترم رفتار می‌شود و الهام بخش خواننده‌های زن جدید، حرفه و تعهد او توسط نسل جدید خوانندگان زن هوی متال مورد احترام قرار گرفته است. همان‌طور که فلور جانسن از After Forever در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۰۷ اظهار داشت، دئوت با دورو «افتخار بزرگی بود و ما او را انتخاب کردیم زیرا او پیشگام صحنهٔ جلوهٔ زن بود». خود دورو ظاهراً در اوایل حرفه‌اش از این نقش آگاه بود که «به زنان دیگر اعتماد به نفس بدهد» در دنیای متال، به‌عنوان پیشگام برای طرفداران و موسیقی‌دانان زن عمل می‌کند. زندگی شخصی دورو پش همیشه در حفظ حریم خصوصی خود در خارج از صحنه بسیار محتاط بوده است. او آگاهانه تصمیم گرفت ازدواج نکند یا بچه‌دار نشود تا تمام وقت خود را به حرفهٔ موسیقی و طرفدارانش اختصاص دهد. او خانه‌هایی در دوسلدورف، آلمان و در لانگ آیلند، نیویورک دارد، جایی که معمولاً زمانی که در تور نبود، آنجا زندگی می‌کرد تا زمانی که خانه‌اش در لانگ آیلند توسط توفان آیرین در اوت ۲۰۱۱ ویران شد. لباس‌های صحنهٔ او دست‌ساز است، از مدل‌هایی که او طراحی می‌کند و از مواد مصنوعی تقلید از چرم، مطابق با رابطه‌اش با بنیاد مردمی پیتا استفاده می‌کند. او تلاش می‌کند از سازمان‌هایی حمایت کند که علیه بی عدالتی، به ویژه علیه زنان و دختران مبارزه می‌کنند. دورو یک بوکسور آموزش دیدهٔ تایلندی بوده است، ورزشی که در سال ۱۹۹۵ شروع به تمرین کرد. | ## جمع‌بندی | اعضای گروه ترکیب فعلی دورو پش: خوانندهٔ اصلی از سال ۱۹۸۸ تا کنون جانی دی: درامز، همخوان از سال ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۵ و از سال ۱۹۹۸ تا کنون بس ماس: گیتار، همخوان از سال ۲۰۰۹ تا کنون بیل هادسون: گیتار، کیبورد، همخوان از سال ۲۰۲۱ تا کنون استفان هرکنهوف: بیس، همخوان از سال ۲۰۲۱ تا کنون اعضای پیشین جان لوین: گیتار از سال ۱۹۸۸ تا ۱۹۸۹ تامی هنریکسن: بیس، همخوان از سال ۱۹۸۸ تا ۱۹۸۹ بابی راندینلی: درامز از سال ۱۹۸۸ تا ۱۹۸۹ پل موریس: کیبورد از سال ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۰ نیک داگلاس: بیس، کیبورد، همخوان از سال ۱۹۹۰ تا ۲۰۲۰ تام کومبز: درامز سال ۱۹۹۰ توماس جود: گیتار سال ۱۹۹۰ مایکل اس.