موضوع مقاله: اشراف ایتالیایی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # اشراف ایتالیایی | مقدمه: اشرافان دارای وضعیت قانونی ویژه‌ای بودند و بخش عمده ثروت و امتیازات مختلفی را در اختیار داشتند که از دیگر طبقات، عمدتاً سیاستمداران، دریغ می‌شد. | ## بخش 1: اشراف ایتالیایی | در بیشتر دولت‌های پیشا-وحدت ایتالیا، تنها این طبقه امکان دسترسی به پست‌های عالی حکومتی را داشت. آن‌ها علاوه بر کلیسای کاتولیک برای چندین قرن نماینده بالاترین جایگاه‌های ملت‌های شبه‌جزیره بودند. از دوران قرون وسطی تا قرن نوزدهم و مارس ۱۸۶۱، ایتالیا یک دولت متحد و یکپارچه نبود. این شبه‌جزیره شامل چندین پادشاهی، دوک‌نشین و دیگر شاهزاده‌نشین‌های کوچک بود که بسیاری از دودمان سلطنتی در آن‌ها حکومت می‌کردند. این دودمان‌ها غالباً از طریق ازدواج با دولت‌های همسایه ایتالیا و دیگر دودمان‌های اروپایی بزرگ و کوچک مرتبط بودند. اگرچه بسیاری از عناوین هنوز موجود هستند، اما به عنوان نشانه احترام اجتماعی استفاده می‌شوند و در قانون ایتالیا به رسمیت شناخته نمی‌شوند. تعداد محدودی از اشراف پاپی طبق ماده ۴۲ پیمان لاتران تا زمان لغو آن در ۱۹۸۵ به‌طور رسمی به رسمیت شناخته شدند. از برجسته‌ترین آن‌ها می‌توان به سفورزاهای میلان و دودمان مدیچیهای فلورانس اشاره کرد که هر دو نقش مهمی در گسترش رنسانس ایتالیا در مناطق خود ایفا کردند. شاید تأثیرگذارترین دودمان سیاسی اشرافی، دودمان ساووی بود که رهبری آن نقش اساسی در تأسیس پادشاهی ایتالیا در قرن نوزدهم داشت. از قرن پانزدهم تا هجدهم، شبه‌جزیره ایتالیا میزبان خانواده‌های اشرافی متنوعی بود که بسیاری از آن‌ها از طریق انتصاب قضایی، انتخاب در سناهای منطقه‌ای یا پست‌های عالی در کلیسای کاتولیک به برجستگی رسیدند.تاریخ پاپ‌ها؛ کلیسای آن‌ها و دولت‌شان (جلد سوم) اثر لئوپولد فون رانکه (۲۰۰۹، کتابخانه کالج ولزلی) علاوه بر اشرافیت تازه ارتقا یافته، بسیاری از خانواده‌ها نسل‌ها و گاه قرن‌هاست که دارای مقام اشرافی بوده‌اند. تابعیت رومیها، امپراتوری بیزانسها و سارازنها بخش‌های مختلفی از ساختار آریستوکراسی خود را به جزیره سیسیل منتقل کردند، اما تا حمله نورمن‌ها در ۱۰۶۱ به رهبری راجر یکم، کنت سیسیل، اشرافیت و نظام فئودالی سیسیل ریشه نگرفت. تا قرن هجدهم، عناوین شاهپور، دوک (عنوان) و مارکی توسط بسیاری از مردانی که اجدادشان تنها چند قرن پیش بارون یا ارباب بودند، نگهداری می‌شد. در طول زمان، بسیاری از خانواده‌ها به عنوان اشراف مالک زمین یا طبقه ممتاز مشابه اشراف و مقام اعیانی انگلیس شناخته شدند. اشراف پاپی در این دوره، در سراسر ایتالیا خانواده‌های تأثیرگذار از طریق کنکلاو پاپ یکی از اعضای خانواده به مقام پاپ رسیدند یا از طریق ترفیع‌های کلیسایی به درجات اشرافیت ارتقا یافتند. مانند دیگر خانواده‌های اشرافی، کسانی که هم قدرت پاپی و هم ثروت داشتند، می‌توانستند کومونهها یا زمین‌های دیگر را خریداری کنند و پدران خانواده و دیگر بستگان را به عناوین اشرافی برسانند. پدران موروثی به عنوان دوک، مارکی و حتی شاهزاده در شاهزاده‌نشینهای قرن‌های ۱۶ و ۱۷ منصوب شدند. طبق نظر رانکه: پاپها معمولاً اعضای خانواده‌های برجسته را به مقام کاردینال منصوب می‌کردند؛ به ویژه فرزندان دوم و سوم که به ارث عناوین نمی‌رسیدند. خانواده‌های برجسته می‌توانستند دفاتر کوریا (روم باستان) را برای فرزندان خود خریداری کنند و این کار را به‌طور مرتب انجام می‌دادند، با این امید که فرزند از طریق مراتب کلیسا به اسقف یا کاردینال برسد و از این موقعیت بتواند عناوین و موقعیت‌های بیشتری به دیگر اعضای خانواده اعطا کند. این دوره به خویشاوندسالاری پاپی مشهور بود و بسیاری از خانواده‌ها مانند باربرینی و پامفیلی از داشتن یک خویشاوند پاپ بهره زیادی بردند. خانواده‌هایی که پیش‌تر تنها در فعالیت‌های کشاورزی یا بازرگانی محدود بودند، گاهی تنها در یک یا دو نسل به اشراف رم ارتقا یافتند، زمانی که یکی از بستگانشان به مقام پاپی رسید. | ## بخش 2: اشراف ایتالیایی | ایتالیا امروزی پر از یادگارهای موفقیت آن‌هاست – پالازوهای مختلف خانواده‌ها امروز گواهی بر صعود گاهی سریع آن‌ها به قدرت است. اشراف جنوا در مورد جمهوری جنوا، از طریق اصلاحات قانون اساسی و قوانین ۱۵۲۸، ۱۵۴۸ و ۱۵۷۵، یک جمهوری اشرافی پایه‌گذاری شد که تا ۱۷۹۷ ادامه یافت. با اصلاح قانون اساسی ۱۵۲۸، عضویت در آلبرگو از حالت اختیاری به اجباری تبدیل شد و در عمل، آلبرگوها به فهرست‌های ثبت‌نام اشراف شهر تبدیل شدند که توسط دولت به رسمیت شناخته می‌شد. این اصلاحات ایجاب می‌کرد که ثروتمندترین شهروندانی که صاحب شش خانه یا بیشتر بودند، یک آلبرگوی جداگانه ایجاد کنند. در آن زمان تصمیم گرفته شد تا یک نظم واحد برای شهروندان اشرافی، که به عنوان اشراف قدیمی شناخته می‌شدند، ایجاد شود و این نظم به بیست و سه آلبرگوی قدیمی تقسیم شد و پنج آلبرگوی جدید برای این مناسبت ایجاد شد. این انجمن‌ها برای جلوگیری از بازگشت خصومت‌های قدیمی و حفاظت از ثروت و قدرت خانواده‌های ثروتمند تشکیل شدند. از ۵ سپتامبر ۱۳۹۵، دوک‌های میلان به‌طور رسمی حق اعطای مقام اشرافی به هر تعداد از نجیب‌زادگان را کسب کردند، مطابق با به رسمیت شناختن دوک‌نشین میلان. در طول دوره دوک‌نشینی، ابتدا ویسکونتی و سپس سفورزا، اشراف مقیم شهر به تدریج تمایل پیدا کردند که به اشراف درباری تبدیل شوند و مستقیماً در خدمت دوک باشند، به ویژه در زمینه نظامی و اتحادهای جنگی. این خانواده‌ها در این دوره نقش اساسی در سیاست منطقه ایفا کردند، بدون آنکه هرگز جایگاه دوک را کاملاً تحت‌الشعاع قرار دهند. بیشتر پاتریسی‌های میلان با این دوره مرتبط هستند که در قرون بعدی تمایزی بین اشراف اعطا شده "به میلان توسط دوک خود" و اشراف اعطا شده توسط "بیگانگان" ایجاد کرد. لئوناردو لوردان، هفتاد و پنجمین دوجه ونیز، از ۱۵۰۱ تا زمان مرگ در ۱۵۲۱ حکومت کرد و عضو خانواده لوردان بود، یکی از برجسته‌ترین خاندان‌های اشرافی جمهوری. پاتریسی‌های ونیزی یکی از سه گروه اجتماعی بودند که جامعه جمهوری ونیز را تشکیل می‌دادند، همراه با شهروندان و بیگانگان. داشتن عنوان پاتریسی ونیزی افتخار بزرگی بود و بسیاری از پادشاهان و شاهزادگان اروپایی و همچنین خانواده‌های اشرافی خارجی برای دریافت این عنوان ممتاز درخواست داده و آن را دریافت کردند. خانه‌های جدید نیز اهمیت کمتری نداشتند و بسیاری از آن‌ها در تأثیرگذاری بر تاریخ جمهوری ونیز بسیار برجسته شدند. خانواده‌ها همچنین به چندین «دسته» دیگر تقسیم می‌شدند، از جمله خانه‌های دوک‌نشینی (که دوجه می‌دادند)، جدیدترین خانه‌ها (Case nuovissime), پاتریسی‌های غیر ونیزی و «خانه‌های پول‌ساز» (معمولاً خانواده‌های بسیار ثروتمند مالک زمین یا بورژوازی که از تجارت ثروتمند شده بودند). اگرچه خانه‌های اشرافی متعددی در سرزمین اصلی و سرزمین‌های خارج ونیز وجود داشت، جمهوری در واقع به صورت یک الیگارشی توسط حدود ۲۰ تا ۳۰ خانواده از اشراف شهری ونیز اداره می‌شد که دوجه را انتخاب می‌کردند، مناصب سیاسی و نظامی داشتند و مستقیماً در اداره روزانه دولت مشارکت می‌کردند. آن‌ها عمدتاً بازرگان بودند و منبع اصلی درآمدشان تجارت با شرق و دیگر فعالیت‌های کارآفرینی بود که باعث ثروتمندی عظیم آن‌ها شد. پادشاهی ایتالیا (۱۸۶۱–۱۹۴۶): دودمان ساووی دودمان ساووی، دودمان سلطنتی حاکم بر دوک‌نشین ساووی، سپس پادشاهی ساردنی و بعداً پادشاهی ایتالیا از ۱۸۶۱ تا ۱۹۴۶ بود. در سال‌های پیش از جنبش‌های سیاسی و اجتماعی که منجر به اتحاد دولت‌های مختلف شبه‌جزیره ایتالیا در یک دولت واحد، یعنی پادشاهی ایتالیا شد، وجود پادشاهی ساردنی، پادشاهی دو سیسیل (قبل از ۱۸۱۶: پادشاهی ناپولی و پادشاهی سیسیل), دوک‌نشین بزرگ توسکانی، دوک‌نشین پارما، Duchy of Modena، دوک‌نشین ساووی، ایالات پاپی و پادشاهی لمباردی-ونیز اتریش منجر به وجود اشرافیت‌های موازی با سنت‌ها و قوانین متفاوت شد. ایتالیا مدرن در جریان وحدت ایتالیا در ۱۷ مارس ۱۸۶۱ به یک دولت-ملت تبدیل شد، زمانی که بیشتر ایالات شبه‌جزیره و پادشاهی دو سیسیل تحت سلطه پادشاه ویتوریو امانوئله دوم از دودمان ساووی متحد شدند، که پیش از آن پادشاه پادشاهی ساردنی شامل پیه‌مونته بود. | ## بخش 3: اشراف ایتالیایی | خود رم برای دهه‌ای دیگر تحت سلطه پاپ باقی ماند و تنها در ۱۸۷۰ بخشی از پادشاهی ایتالیا شد. در سپتامبر همان سال، نیروهای ایتالیایی وارد ایالت پاپ شدند و اشغال پس از آن، پیوس نهم را وادار کرد تا خود را در واتیکان اسیر اعلام کند، همان‌طور که جانشینان او نیز تا زمان پیمان لاتران ۱۹۲۹ عمل کردند. آن اشرافی که وفاداری خود را به پاپ حفظ کردند، به اشراف سیاه مشهور شدند.Guy Stair Sainty پس از وحدت ایتالیا، پادشاهان آن همچنان عناوین اشرافی برای افراد برجسته ایتالیایی ایجاد کردند، این بار معتبر در سراسر قلمرو ایتالیا. به عنوان مثال، ژنرال انریکو چیالدینی به عنوان دوک گائتا برای نقش خود در دوران وحدت منصوب شد. این رویه تا قرن بیستم ادامه یافت، زمانی که انتصابات توسط نخست‌وزیر ایتالیا انجام و توسط تاج تأیید می‌شد. پس از جنگ جهانی اول، بیشتر ایتالیایی‌هایی که نجیب شدند، عناوین خود را از حمایت دولت بنیتو موسولینی دریافت کردند. نمونه‌ها شامل ژنرال آرماندو دیاز (دوک پیروزی), دریاسالار پائولو تاون دی رِول (دوک دریا), کامودور لوئیجی ریتزو (کنت گرادو و پرمودا), کستانزو چیانو (کنت کورتلاتزو و بوکاری), دینو گراندی (کنت موردانو) و چزاره ماریا د وکی (کنت وال چیسمن) بودند. نویسنده و خلبان گابریله دآنونزیو در ۱۹۲۴ به عنوان شاهزاده مونتنووزو منصوب شد و فیزیکدان، مخترع و جایزه نوبل گولیلمو مارکونی نیز در همان سال به عنوان مارکی مارکونی نجیب شد. زمانی که کاردینال پیوس دوازدهم در ۱۹۳۹ به پاپ رسید، موسولینی عنوان شاهزاده را به‌طور پس از مرگ به برادر پاپ فرانچسکو پاچلی اعطا کرد، که در طول زندگی خود توسط کلیسا به مارکی منصوب شده بود. در ۱۹۲۹، پیمان لاتران همه عناوین پاپی ایجاد شده پیش از آن تاریخ را به رسمیت شناخت و متعهد شد که عناوین اعطا شده توسط کلیسای مقدس به شهروندان ایتالیایی در آینده را بدون سؤال به رسمیت بشناسد. به عنوان مثال، مارشال پیترو بادولیو به عنوان مارکی دل سابوتینو و بعداً دوک آدیس آبابا منصوب شد، در حالی که ژنرال رودولفو گراتزیانی به مارکی دی نگلی رسید. در مه ۱۹۳۶، پادشاه ویکتور امانوئل سوم به عنوان امپراتور اتیوپی نامیده شد و این عنوان را تا سپتامبر ۱۹۴۳ حفظ کرد، زمانی که ایتالیا در جریان جنگ جهانی دوم به متفقین تسلیم شد. طبق قانون اساسی ایتالیا که در ۱۹۴۸ به تصویب رسید، عناوین اشرافی، هرچند همچنان به عنوان احترام استفاده می‌شوند، از نظر قانونی به رسمیت شناخته نمی‌شوند. برخی predicati (ذرات اشرافی و/یا نشانه‌های سرزمینی) که پیش از ۱۹۲۲ به رسمیت شناخته شده‌اند، می‌توانند همچنان به نام خانوادگی متصل شده و در اسناد قانونی استفاده شوند. اگرچه یک حکم دادگاه عالی در ۱۹۶۷ به‌طور قطعی اعلام کرد که قانونگذاری هرالدیک-اشرافی پادشاهی ایتالیا (۱۸۶۱–۱۹۴۶) قانون جاری نیست، عنوان رئیس خانواده اشرافی هنوز به همه نسل‌ها به عنوان عناوین افتخاری اعطا می‌شود. اغلب کومونههای ایتالیا (همچنین در پادشاهی ناپولی) و جمهوری‌ها، عنوان پاتریسیان (اروپای پس از روم) را اعطا یا به رسمیت می‌شناختند. در قرون وسطی: در دوران رنسانس، خانواده‌های اشرافی اکثر شهر-دولت‌های ایتالیا را فتح کردند به جز جمهوری‌های ونیز، جمهوری جنوا، جمهوری لوکا، سان مارینو و جمهوری راگوسا. تا سال ۱۸۰۶، بخش‌هایی از ایتالیا امروزی بخشی از پادشاهی ایتالیا بودند که تحت امپراتوری مقدس روم قرار داشتند. پس از جنگ جهانی دوم تا سال ۱۹۴۶ و با لغو سلطنت، برخی از عناوین خانوادگی در ایالت‌های پیش از اتحاد (دو سیسیل، دولت پاپ و غیره) هنوز توسط ثبت نشده بودند. | ## جمع‌بندی | کاخ سلطنتی کاگلیاری: محل رسمی پادشاه ساردینیا در قلمروش، که در عمل به عنوان محل سکونت والی و برخی نهادهای اداری استفاده می‌شد.