موضوع مقاله: پورانانورو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پورانانورو | مقدمه: پورانانورو (به تامیلی: Puṟanāṉūṟu، به معنای «چهارصد [شعر] در سبک پورام»)، که گاهی پورام یا پوراپاتو نامیده می‌شود، یک اثر منظوم کلاسیک تامیلی و به‌طور سنتی آخرین مورد از هشت گلچین (Ettuthokai) در ادبیات سنگام است. | ## بخش 1: پورانانورو | این اثر مجموعه‌ای از ۴۰۰ شعر حماسی درباره پادشاهان، جنگ‌ها و زندگی عمومی است که دو مورد از آن‌ها مفقود شده و تعدادی نیز به صورت قطعات ناقص تا عصر مدرن باقی مانده‌اند. اشعار گردآوری‌شده توسط ۱۵۷ شاعر سروده شده‌اند که ۱۴ نفر از آن‌ها ناشناس و دست‌کم ۱۰ نفر زن بوده‌اند. تاریخ نگارش این گلچین بین سده اول پیش از میلاد و سده پنجم پس از میلاد تخمین زده شده است؛ کمیل زولبیل، پژوهشگر ادبیات تامیلی، تاریخ اکثر اشعار پورانانورو را زمانی بین سده‌های دوم و پنجم میلادی می‌داند. از ۴۰۰ شعر آن، ۱۳۸ مورد به ستایش ۴۳ پادشاه اختصاص دارد – ۱۸ پادشاه از سلسله چرا، ۱۳ پادشاه از سلسله چولا و ۱۲ پادشاه از دوران اولیه سلسله پاندیا. این اشعار ستایش‌آمیز، اعمال قهرمانانه آن‌ها را بازگو می‌کنند؛ همچنین ۱۰۹ شعر دیگر به شرح دلاوری‌های قهرمانان گمنام می‌پردازد که احتمالاً متعلق به سنت شفاهی قدیمی‌تر تامیلی است. به گفته زولبیل، برخی از اشعار ماهیت حکمتی دارند که تلاش‌های غیرواقع‌بینانه‌ای برای خواندن پیام‌های اخلاقی از آن‌ها صورت گرفته است. اشعار عمدتاً بر جنگ، ابزارهای جنگی مانند اسب‌ها، دلاوری‌ها، بیوگی، سختی‌ها، ناپایداری و سایر آثار جنگ‌های بین پادشاهی‌های مستقر در امتداد رودخانه‌های کاورا، پریار و وایگای تمرکز دارند. پورانانورو مهم‌ترین مجموعه تامیلی از اشعار درباری دوران سنگام است و منبعی اطلاعاتی درباره تاریخ سیاسی و اجتماعی تامیل نادو باستان بوده است. طبق گفته هارت و هایفتز، پورانانورو دیدگاهی از جامعه تامیلی پیش از تأثیرات گسترده هند و آریایی ارائه می‌دهد. زندگی تامیلی‌های این عصر حول محور پادشاه می‌چرخید، بر پاکدامنی زنان تأکید داشت و محدودیت‌هایی برای حقوق بیوگان قائل بود. علاوه بر این، این گردآوری نشان می‌دهد که تامیلی‌های باستان دارای یک نظام طبقاتی به نام «کوتی» (kuti) بودند. این گلچین تقریباً به‌طور کامل یک رساله سکولار درباره تفکر تامیلی باستان در مورد پادشاهی، وضعیت مداوم جنگ در مناطق باستانی تامیلی‌زبان، شجاعت قهرمانان و ماهیت وحشیانه این خشونت‌هاست. به گفته آمریتا شنوی، اشعار پورانانورو جنگ را ستایش کرده و «وفاداری، شجاعت و افتخار» را به عنوان فضایل جنگجویان توصیف می‌کنند. گلچین در میان هشت گلچین سنگام، پورانانورو و پاتیت روپاتو با زندگی خارج از خانواده – پادشاهان، جنگ‌ها، عظمت، بخشندگی، اخلاق و فلسفه – سر و کار دارند. در حالی که پاتیت روپاتو در ۱۰۸ بیت به شکوه پادشاهان سلسله چرا محدود می‌شود، پورانانورو شامل مجموعه‌ای از موضوعات در ۳۹۷ شعر است. از ۴۰۰ شعر اصلی، دو شعر مفقود شده و برخی از اشعار چندین خط افتادگی دارند.Hart 1999, p. xvi ساختار و محتوا در مجموع ۴۰۰ شعر در پورانانورو وجود دارد که شامل شعر مناجات ابتدایی نیز می‌شود. اشعار ۲۶۷ و ۲۶۸ مفقود شده‌اند و برخی از اشعار فقط به صورت قطعات ناقص وجود دارند. در میان شاعرانی که این اشعار را سروده‌اند، مردان و زنان، پادشاهان و تهیدستان دیده می‌شوند. قدیمی‌ترین کتاب حواشی که تاکنون یافت شده، دارای یادداشت‌ها و تفاسیری بر ۲۶۶ شعر اول است. ناچینارکینیار، مفسر سده یازدهم تا دوازدهم تامیل نادو، تفسیری کامل بر تمام اشعار نوشته است. موضوعات اشعار پورانانورو با جنبه «پورام» ادبیات سنگام، یعنی جنگ، سیاست و زندگی عمومی سر و کار دارند. پورانانورو به دلیل سه ویژگی قابل توجه است: پادشاه و قدرت‌های باورکردنی او بر آب و هوا و محیط زیست (باران، آفتاب، محصولات موفق)، باور تامیلی‌های باستان به قدرت پاکدامنی زنان یا «کارپو» (عفت)، اعتقاد به برقراری عدالت از طریق انجام یاگام‌ها و مقدس شمردن برهمن‌ها به دلیل تلاوت وداهای چهارگانه مقدس و نظام باستانی طبقاتی (kuti, kudi) که در پادشاهی‌های تامیلی وجود داشت. به گفته هارت و هایفتز، محتوای پورانانورو به ترتیب زیر سازماندهی شده است (شماره توالی اشعار در پرانتز):Hart 1999, p. 126 مناجات با شیوا (۱) ستایش پادشاهان (۲-۶۴) مرگ پادشاه، پیام‌آوران، خنیاگران، پادشاه لاف‌زن، رفتار با اسیران، احتمالات، سرعت جنگ، جنگجویان، شاعران آوازخوان، شاعر فقیر و پادشاهان بخشنده (۶۵-۱۷۳) اشعار اخلاقی و پندی (۱۸۲-۱۹۵) پادشاهانی که نسبت به شاعران بخشنده نبودند (۱۹۶–۲۱۱) مرگ پادشاهان، درماندگی بیوگان، جوانی در برابر پیری، غارت احشام، سنگ یادبود، نوشیدن، نبرد (۲۱۳–۲۸۲) جنگ (۲۸۳–۳۱۴) پادشاهانی که نسبت به فقرا بخشنده بودند (۳۱۵–۳۳۵) ناپایداری زندگی، اجتناب‌ناپذیری مرگ (۳۳۶–۳۶۷) طبل‌زن طبقه پایین که از پادشاه هدیه می‌خواهد (۳۶۸–۴۰۰) نویسندگان اشعار گردآوری‌شده توسط ۱۵۷ شاعر سروده شده‌اند که ۱۴ نفر از آن‌ها ناشناس و دست‌کم ۱۰ نفر زن بوده‌اند. برخی از نویسندگان اشعار، مانند کاپیلار و ناکیرار، اشعاری نیز سروده‌اند که بخشی از گلچین‌های دیگر است. اشعار ابتدای کتاب به سه پادشاه بزرگ چولا، چرا و پاندیا در تامیل نادو باستان می‌پردازد.Hart 1999, pp. xvi-xviii بخش میانی مربوط به پادشاهان کوچک‌تر و رؤسای قبایل «ولیر» است که خراج‌گزار این سه پادشاهی بزرگ بودند، همراه با یک بخش کوتاه میانی (اشعار ۱۸۲ - ۱۹۵) از اشعار تعلیمی. در برخی از قسمت‌های متن به پادشاهی‌هایی اشاره شده که سعی می‌کنند با فرستادن یک برهمن به عنوان فرستاده به میدان جنگ، از جنگ جلوگیری کنند؛ برهمن کلماتی را خطاب به جنگجویان در اردوگاه بیان می‌کند که باعث توقف جنگ می‌شود. | ## بخش 2: پورانانورو | چشم‌اندازها همان‌طور که اشعار «اکام» (ذهنی) بر اساس حال و هوای شعر به هفت «تینای» یا چشم‌اندازهای سنگام طبقه‌بندی می‌شوند، سنت عروضی تامیلی که در رساله دستوری باستانی تامیلی تولکاپیام ذکر شده، اشعار «پورام» (عینی) را نیز بر اساس موضوع اشعار به هفت تینای طبقه‌بندی می‌کند. این‌ها عبارتند از: «وِتچی»، زمانی که پادشاه با حمله و دزدیدن احشام دشمن، جنگ را آغاز می‌کند؛ «وانچی»، زمانی که پادشاه به قلمرو دشمن حمله می‌کند؛ «اوژینگای»، زمانی که پادشاه قلعه دشمن را محاصره می‌کند؛ «تومبای»، زمانی که دو ارتش در میدان نبرد با هم روبرو می‌شوند؛ «واکای»، زمانی که پادشاه پیروز می‌شود؛ «پاتان»، زمانی که شاعر پادشاه را برای پیروزی‌اش می‌ستاید؛ و «کانچی»، زمانی که شاعر درباره شکنندگی زندگی انسان می‌سراید. در پورانانورو، این دو در بافتار آشنای چشم‌انداز «پورام» مربوط به جنگاوری رخ می‌دهند. بدین ترتیب، سروده‌های ۸۳، ۸۴ و ۸۵ در طبقه «تینایِ کایکیلای» قرار می‌گیرند که بر عشق یک‌طرفه دلالت دارد و عشق یک زن نجیب‌زاده به پادشاه چولان پوراوای کوپرونارکیلی را توصیف می‌کند. به همین ترتیب، سروده‌های ۱۴۳ تا ۱۴۷ در طبقه «پرونتینای» یا «پرونکیلای تینای» دسته‌بندی می‌شوند که نشان‌دهنده عشق نامناسب است و به رها کردن همسر توسط پادشاه پکان می‌پردازد. «پوتوویال» در شرح‌ها به عنوان یک «تینای» عمومی توصیف شده است که برای اشعاری به کار می‌رود که به هیچ روش دیگری قابل طبقه‌بندی نیستند، اما در بافتار «پورانانورو»، تقریباً به‌طور انحصاری برای اشعار پندآموز و مرثیه‌ها یا سوگواری‌ها برای قهرمانان درگذشته استفاده می‌شود. واقع‌گرایی سروده‌های «پورانانورو» واقع‌گرایی و بی‌واسطگی منحصربه‌فردی را به نمایش می‌گذارند که به‌ندرت در ادبیات کلاسیک یافت می‌شود. ماهیت و موضوع اشعار نشان می‌دهد که شاعران این اشعار را درباره رویدادهایی که سال‌ها پیش رخ داده بود نسروده‌اند، بلکه آن‌ها را بر اساس انگیزه آنی در محل وقوع سروده‌اند (یا خوانده‌اند). برخی از اشعار به صورت گفتگو هستند که در آن‌ها شاعر از پادشاه تمنا می‌کند، گدایی می‌کند، او را سرزنش می‌کند یا می‌ستاید. شاعر، کووور کیژار، خطاب به پادشاه چولا، کیلیوالاوان، سخن می‌گوید تا جان فرزندان دشمن شکست‌خورده‌ای را که قرار است با زیر پا گذاشتن توسط فیل اعدام شوند، نجات دهد. ای پادشاه، تو به تبار پادشاهانی تعلق داری که گوشت تن خود را بریدند تا جان کبوتر را نجات دهند، به این کودکان نگاه کن؛ آن‌ها چنان از سرنوشت خود بی‌خبرند که گریه را متوقف کرده‌اند تا با سرگرمی به خرطوم جنبان فیل نگاه کنند. بر آن‌ها رحم کن...» تصویر تقریباً دریافت‌گرایانه (امپرسیونیستی) که این شعر ترسیم می‌کند، نمی‌تواند چیزی جز اثر کسی باشد که شاهد رویدادهای موجود در شعر است. بسیاری از اشعار دیگر نیز اشاره می‌کنند که چولاها از تباری هستند که گوشت خود را برای نجات جان کبوتر بریدند. چنین اشاراتی باعث شده است که پژوهشگران بحث کنند که چولاها خود را از نوادگان پادشاه شیبی چاکراوارتی دانسته‌اند؛ قهرمانی افسانه‌ای که بدن خود را برای نجات جان یک کبوتر فدا کرد. دومین شعر توسط مودیناگارایار خطاب به پادشاه چرا، اوتایان چرالاتان، است و او را برای غذا دادن به ارتش‌ها در جنگ کوروکشترا می‌ستاید. این یک ناهمزمانی آشکار است که نشان می‌دهد پادشاهی از سرزمین تامیل در اوایل دوران مشترک نقشی در نبرد حماسه مهاباراتا داشته است. بر اساس این یک شعر، تلاش‌هایی برای تاریخ‌گذاری اشعار «پورانانورو» به حدود ۱۰۰۰ پیش از میلاد یا قدیمی‌تر صورت گرفته است. منبع تاریخی هر شعر «پورانانورو» دارای یک شناسنامهٔ پیوست (انجامه) است که نویسندگی و موضوع شعر را نشان می‌دهد؛ نام پادشاه یا سالاری که شعر به او مربوط می‌شود و مناسبتی که باعث سرودن آن ستایش‌نامه شده نیز در آن یافت می‌شود. از همین شناسنامه‌ها و به‌ندرت از خود متن اشعار است که نام بسیاری از پادشاهان، سالاران و شاعرانی که تحت حمایت آن‌ها بوده‌اند، گردآوری شده است. وظیفه سازماندهی این نام‌ها در یک طرح منظم که در آن نسل‌های مختلف معاصر از یکدیگر متمایز شوند، آسان نبوده است. برای افزودن به این سردرگمی، برخی از مورخان حتی این شناسنامه‌ها را به عنوان افزوده‌های بعدی رد کرده و آن‌ها را به عنوان اسناد تاریخی غیرقابل اعتماد دانسته‌اند. مطالعه دقیق همگامی بین پادشاهان، سالاران و شاعران که توسط این شناسنامه‌ها پیشنهاد شده، نشان می‌دهد که این بدنه ادبی منعکس‌کننده وقایع در دوره‌ای حداکثر چهار یا پنج نسل متوالی، یعنی دوره‌ای ۱۲۰ یا ۱۵۰ ساله است. هرگونه تلاش برای استخراج یک گاه‌شماری و داده‌های نظام‌مند از این اشعار باید ماهیت گذری این اشعار و تفاوت زیاد بین اهداف گردآورنده‌ای که این اشعار را جمع‌آوری کرده با تلاش‌های مورخان برای دستیابی به یک تاریخ پیوسته را در نظر بگیرد. تلاش‌های ناموفقی برای تاریخ‌گذاری اشعار «پورانانورو» بر اساس ذکر جنگ مهاباراتا صورت گرفته است. منبع قابل‌اعتمادتری برای دوره این اشعار بر اساس اشاراتی است که به تجارت خارجی و حضور بازرگانان یونانی و رومی در بندر موسیری (شعر ۳۴۳) می‌شود، که تاریخی بین ۲۰۰ پیش از میلاد تا ۱۵۰ میلادی را برای دوره این اشعار به دست می‌دهد. این امر با ذکر اشاره‌ای به رامایانا در شعر ۳۷۸ و اشاره‌ای به موریا در شعر ۱۷۵ که نشان‌دهنده تاریخی متاخر حدود ۱۸۷ پیش از میلاد است، بیشتر تقویت می‌شود. ترکیبی از این دو ملاحظه نشان‌دهنده محدوده زمان سرایش در طول سده دوم پیش از میلاد خواهد بود. به گفتۀ هارت و هایفتز، چندین سروده در پورانانورو درباره ایزد مرگ، مرگ پادشاهان، درماندگی بیوگان، تقابل جوانی و پیری، سنگ‌های یادبود و آیین‌های مرگ سخن می‌گویند.Hart 1999, p. 126 پس از مرگ یک پادشاه، مردم و شاعران ایزد مرگ را که جان پادشاهان بخشنده را می‌گیرد سرزنش می‌کنند، زنان به سینۀ خود می‌کوبند و النگوهایشان تکه‌تکه می‌شود. | ## بخش 3: پورانانورو | تامل‌ها همچنین به باززایی باور داشتند و معتقد بودند تنها کارهای نیک است که آن‌ها را در زندگی بعدی به جایگاه بهتری می‌رساند.هرچند این جهان با تپه‌ها و کوه‌هایش به طور مشترک در اختیار سه پادشاه بزرگ تامیل است، اما کسانی بوده‌اند که با این پندار که جهان دارایی مشترک نیست حکومت کردند و درگذشتند، در حالی که ثروتشان همراهشان نرفت. تنها کارهای نیکی که در این زندگی کاشته می‌شود، در زایش بعدی شادی به همراه خواهد داشت. برای کسانی که این قایق را رها می‌کنند، عبور از این جهان به جهان دیگر دشوار خواهد بود، آنگاه که کوترووان جانشان را بستاند و عزیزانشان گرد هم آیند و گریه کنند. همچنین ادعا شده است که ایندرا که واجراودام را در دست دارد، به روح پادشاه بزرگ، آی اندیران، به دلیل کارهای نیکش خوش‌آمد می‌گوید. پس از انجام تمام آیین‌ها، آن‌ها یک نادوکل برای پادشاه بر پا کرده و آن را آراسته می‌کنند. نادوکل‌ها در واقع سنگ‌های یادبودی هستند که به مرگ افتخارآمیز یک قهرمان در میدان نبرد اختصاص یافته‌اند. پس از آنکه پادشاه یا جنگاوری بزرگ می‌میرد، پیکرش سوزانده می‌شود و سپس یک سنگ قهرمان به عنوان یادبود برای او برپا می‌گردد. اوایار در سرودۀ ۲۳۲، نادوکلِ آتیامان ندومان آنچی را توصیف می‌کند که با پرهای طاووس آراسته شده و شراب خرما (تادی) در کنار آن قرار داده شده است. آنجا در روشنایی روز جغدها فریاد می‌کشند و زنان دیوسان دهان خود را فراخ باز می‌کنند. خاکستر داغ و سپید بر زمینی که استخوان‌ها در آن پراکنده‌اند، با اشک‌های دلدادگان فرومی‌نشیند؛ دلدادگانی گریان که دل‌هایشان لبریز از اشتیاق است. این جایگاه پشت هر انسانی را دیده است، همۀ مردمی که در این جهان زندگی می‌کردند و رفتند، اما هیچ‌کس تا به حال ندیده است که این مکان پشت کند و برود. سوامیناتا آیر (۱۸۵۵-۱۹۴۲) سه حماسه نخست و ادبیات سنگام را از بی‌توجهی وحشتناک و نابودی عمدی سده‌ها نجات داد.Lal 2001, pp. 4255-4256 او ادبیاتی را که به صورت نسخه‌های خطی روی برگ نخل موجود بود، به صورت کتاب‌های کاغذی بازنشر کرد.M.S. راماسوامی مودالیار، یک پژوهشگر تامل، نخستین بار برگ‌های نخل چیواکا چینتامانی را برای مطالعه به او داد. سوامیناتا آیر برای نخستین بار با دشواری‌های بسیاری در زمینه تفسیر، یافتن برگ‌های مفقود شده، خطاهای متنی و اصطلاحات ناآشنا روبرو شد. او برای جستجوی نسخه‌های خطی گمشده، سفرهای طاقت‌فرسایی به روستاهای دورافتاده انجام داد. پس از سال‌ها تلاش، او چیواکا چینتامانی را در سال ۱۸۸۷ به صورت کتاب منتشر کرد و در پی آن سیلاپاتیکارام در سال ۱۸۹۲ و پورانانورو در سال ۱۸۹۴ منتشر شدند.Zvelebil 1992, p. 197 او همراه با متن، شرح‌های فراوان و یادداشت‌های توضیحی دربارۀ اصطلاحات، گونه‌های متنی و روش‌های تبیین بافتار اثر را نیز افزود. کانیان پونگوندران، پورانانورو، ۱۹۲ فرزانگان برای ما همۀ شهرها یکی هستند و همۀ مردمان خویشاوند ما، نیکیِ زندگی از بخشش دیگران نمی‌آید و بدی نیز هم، رنج‌های آدمی و تسکین رنج‌ها، هر دو از درون سرچشمه می‌گیرند، مرگ چیز تازه‌ای نیست، و سینه‌های ما به لرزه نمی‌افتد آنگاه که زندگیِ شادی‌بخش همچون جرعه‌ای گوارا به نظر می‌رسد. آنگاه که اندوهگین می‌شویم، شکیبایی می‌ورزیم؛ زیرا می‌پنداریم این زندگیِ بسیار ستوده شدۀ ما، همچون قایقی شکننده است که در جریان آب‌های رودی کوهستانی به پیش رانده می‌شود، رودی که غرش‌کنان از فراز تخته‌سنگ‌های عظیم به سوی دشت می‌رود، هرچند طوفان‌ها با درخشش آذرخش از آسمان‌های تیره فرود آیند، قایق همان‌گونه که تقدیر حکم کرده، به پیش می‌رود. ما از بزرگیِ بزرگان در شگفت نمی‌شویم، و حتی کمتر از آن، مردمانِ فرودست را خوار نمی‌شماریم. در بازی، با شن رودخانه شکل‌هایی می‌ساختم، گل‌ها را می‌چیدم تا گرد آن پیکره‌های ساختگی بپیچم: در آبگیر خنک، دست در دست دخترکان غسل می‌کردم و همپای رقص آنان می‌رقصیدم! خود را به زیر سایۀ گستردۀ درختان مورد می‌افکندم، آنجا که درختانِ عطرآگین در امتداد ساحل ردیف شده بودند؛ سپس از شاخه‌ای که بر فراز رودخانه آویزان بود بالا می‌رفتم، در حالی که آنان که بر ساحل بودند با شگفتی می‌نگریستند؛ آب را به هر سو می‌پاشیدم و سرنگون در آب شیرجه می‌زدم، به اعماق رود فرو می‌رفتم و برمی‌خاستم، در حالی که دستانم لبریز از شنی بود که در بستر رود نهفته بود! اکنون با دستانی لرزان، عصایم را محکم می‌گیرم، لهله‌زنان برای نفس، کلماتی اندک و ناتوان بر زبان می‌آورم. و من فرسوده و پیرم!» تودیتالای ویژوتاندینار، پورانانورو، ۲۴۳ (ترجمه شده توسط جورج اوگلو پوپ، ۱۹۰۶) .. ایرونکول «تو، که نیاکانت از گودال آتش قربانیِ فرزانه‌ای شمالی برآمدند، که بر تووارای فرمان می‌راند؛ شهری با دژهای عظیم مسی. تو که تبارت به ۴۹ نسل پیش باز می‌گردد، ای پادشاهی که در نبردها پیروزی، ای ایرونکول بزرگ! | ## جمع‌بندی | زمان آن رسیده که به مسئولیت‌ها و وظایف خود در قبال شاعران عمل کنی، ای پولیکادیمال با آن گل‌گردن‌بند ضخیم!» ..