موضوع مقاله: حصار ضدخرگوش | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # حصار ضدخرگوش | مقدمه: سه حصار در استرالیای غربی وجود دارد: حصار شماره ۱ اصلی از شمال به جنوب ایالت عبور می‌کند، حصار شماره ۲ کوچک‌تر و به سمت غرب است، و حصار شماره ۳ باز هم کوچک‌تر است و از شرق به غرب امتداد دارد. | ## بخش 1: حصار ضدخرگوش | وقتی در سال ۱۹۰۷ تکمیل شد، این شماره ۱ طولانی‌ترین حصار یکپارچه در جهان بود."The No. آنها پس از اکتبر ۱۸۵۹، زمانی که توماس آستین ۲۴ خرگوش وحشی را از انگلستان برای شکار آزاد کرد، به یک مشکل تبدیل شدند، زیرا معتقد بود «معرفی چند خرگوش می‌تواند آسیب کمی داشته باشد و علاوه بر مکانی برای شکار، می‌تواند کمی حس خانه را نیز ایجاد کند.» از آنجایی که عملاً هیچ شکارچی محلی وجود نداشت، خرگوش‌ها بسیار زیاد شدند و به سرعت در سراسر مناطق جنوبی کشور گسترش یافتند. استرالیا شرایط ایده‌آلی برای انفجار جمعیت خرگوش‌ها داشت که گونه‌ای مهاجم را تشکیل می‌دادند. تا سال ۱۸۸۷، خسارات کشاورزی ناشی از آسیب خرگوش‌ها، دولت نیو ساوت ولز را مجبور به ارائه پاداش ۲۵۰۰۰ پوندی ( کرد) برای «هر روش موفقیت‌آمیزی که قبلاً در کلونی برای نابودی مؤثر خرگوش‌ها شناخته نشده بود». در ابتدا سه سیم وجود داشت، سیمه، و بالای زمین، با سیم خاردار که بعداً در اضافه شد و یک سیم ساده در ، تا حصار به مانعی در برابر دینگوها و روباه‌ها نیز تبدیل شود. این حصار با توجه به آب و هوای محلی و در دسترس بودن چوب، با مصالح متنوعی ساخته شده است. در ابتدا، تیرهای حصار از صمغ ماهی سالمون و جلبک دریایی ساخته می‌شدند، اما موریانه‌ها (که در زبان محلی به عنوان مورچه‌های سفید شناخته می‌شوند) را جذب می‌کردند و باید تعویض می‌شدند. چوب‌های دیگر مورد استفاده عبارت بودند از: مولگا، وُجیل، کاج بومی و درخت چای، بسته به اینکه چه چیزی در نزدیکی محل ساخت حصار یافت می‌شد. بیشتر مواد باید صدها کیلومتر از سر راه‌آهن و بنادر توسط گاو، قاطر و شتر حمل می‌شدند. در سال ۱۹۰۴، این پروژه تحت نظارت ریچارد جان آنکتل، به مسئولیت اداره کارهای عمومی استرالیای غربی درآمد."History". | ## بخش 2: حصار ضدخرگوش | آنکتل با نیروی کاری متشکل از ۱۲۰ مرد، ۳۵۰ شتر، ۲۱۰ اسب و ۴۱ الاغ، مسئول ساخت بخش عمده‌ای از حصار شماره ۱ و بررسی بود. این حصار در ابتدا توسط سوارکاران دوچرخه‌سوار و بعدها توسط سوارکارانی که سوار بر شتر بودند، نگهداری می‌شد. مشخص شد که بهترین راه برای بازرسی حصار، استفاده از کالسکه‌های گاری‌دار است که توسط دو شتر کشیده می‌شوند. شترها همچنین به عنوان جانوران باربر، به ویژه در شمال، مورد استفاده قرار می‌گرفتند. شترها برای این کار ایده‌آل بودند زیرا می‌توانستند مدت زیادی بدون آب دوام بیاورند. در اولین سال پس از تکمیل حصار، کلونی‌های خرگوش در چندین نقطه از داخل حصار پیدا شدند و همه خرگوش‌ها کشته شدند. این شامل مکان‌هایی در نزدیکی کورو، استرالیای غربی، مولوا و نورتهمپون، استرالیای غربی می‌شد. پس از معرفی میکسوماتوز برای کنترل خرگوش‌ها در دهه ۱۹۵۰، اهمیت حصار ضد خرگوش کاهش یافت. اثربخشی تا سال ۱۹۰۲، خرگوش‌ها در غرب خط حصاری که در ابتدا ساخته شده بود، پیدا شده بودند. این حصار سال‌های زیادی خرگوش‌ها را عقب نگه داشت، تا حدی که طرح دولتی تأمین تور خرگوش، با اعطای وام‌های بلندمدت به کشاورزان، هرگز برای کشاورزان غرب آن حصار اعمال نشد. | ## بخش 3: حصار ضدخرگوش | کشاورزان بین دو حصار، سال‌ها از آسیب‌های خرگوش‌ها رنج می‌بردند، پیش از آنکه خرگوش‌ها به شکل طاعون زاد و ولد کنند و در مناطق کشاورزی غرب حصار شماره ۲ گسترش یابند. در مجموع، به عنوان یک مانع بلندمدت در برابر خرگوش‌ها، این حصارها شکست خوردند؛ حتی در حالی که ساخت و ساز در حال انجام بود، خرگوش‌ها به مناطقی که حصارها قرار بود از آنها محافظت کنند، می‌پریدند. عنوان اصلی: «آقای استیونسون، نماینده مجلس قانونگذاری، پیشنهاد داد که دولت باید در امتداد مرز نیو ساوت ولز حصار سیمی احداث کند تا از هجوم قریب‌الوقوع خرگوش‌ها جلوگیری شود. این هنرمند استفاده احتمالی خرگوش‌ها از حصار را به تصویر می‌کشد.» حصار خرگوشی دارلینگ داونز-مورتون یک حصار خرگوشی است که در امتداد بخشی از مرز کوئینزلند-نیو ساوت ولز امتداد یافته است. پیش از انتشار کتاب، اسنوی رولز، دامدار و از آشنایان نویسنده، حداقل دو قتل انجام داد و اجساد را با استفاده از روشی که در کتاب شرح داده شده بود، از بین برد. محاکمه‌ای که در سال ۱۹۳۲ پس از دستگیری رولز به جرم قتل برگزار شد، یکی از جنجالی‌ترین محاکمه‌ها در تاریخ استرالیای غربی بود. دهه‌ها بعد، تری واکر کتابی در این مورد با عنوان «قتل روی نرده محافظ خرگوش: پرونده عجیب آرتور آپفیلد و اسنوی رولز» (۱۹۹۳) نوشت. کتاب دوریس پیلکینگتون گاریمارا، با عنوان «حصار ضد خرگوش را دنبال کن» (۱۹۹۶)، شرح می‌دهد که چگونه سه دختر بومیان استرالیا از این حصار برای هدایت مسیر بازگشت خود از سکونتگاه بومیان رودخانه مور به جیگالونگ استفاده کردند. این دختران که به عنوان بخشی از نسل‌های ربوده شده از خانواده‌هایشان در غرب استرالیا ربوده شده بودند، از محل اسکان مهاجران فرار کردند. | ## جمع‌بندی | دو خواهر با دنبال کردن حصار ضد خرگوش، موفق شدند صدها کیلومتر را پیاده به سمت خانواده‌شان در جیگالونگ برگردند.