موضوع مقاله: ماریا کورینا ماچادو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ماریا کورینا ماچادو | مقدمه: ماریا کورینا ماچادو پاریسکا (؛ زادهٔ ۷ اکتبر ۱۹۶۷) سیاست‌مدار و کنشگر اهل ونزوئلا است. | ## بخش 1: ماریا کورینا ماچادو | او یکی از چهره‌های برجستهٔ مخالف دولت‌های هوگو چاوز و نیکلاس مادورو به‌شمار می‌رود و از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۴ نمایندهٔ مجلس ملی ونزوئلا بود. ماچادو در انتخابات ریاست‌جمهوری نیز به‌عنوان نامزد حضور داشته و در این مسیر با سرکوب‌هایی از سوی رژیم مادورو مواجه شده است. ماچادو مهندس صنایع با مدرک کارشناسی ارشد در رشتهٔ مالی است فعالیت سیاسی خود را به‌عنوان یکی از بنیان‌گذاران سازمان نظارت بر انتخابات «سوماته» آغاز کرد.. او هماهنگ‌کنندهٔ ملی حزب سیاسی «ونته ونزوئلا» است و در انتخابات مقدماتی ریاست‌جمهوری مخالفان در سال ۲۰۱۲ شرکت کرد که در آن رقابت را به انریکه کاپریلس رادنسکی واگذار نمود. در جریان اعتراضات ۲۰۱۴ ونزوئلا، ماچادو نقش برجسته‌ای در سازمان‌دهی تظاهرات علیه دولت مادورو ایفا کرد. در سال ۲۰۲۳، ماچادو در انتخابات مقدماتی مخالفان پیروز شد تا نامزد واحد برای انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۴ باشد. او کورینا یوریس را به‌عنوان نامزد جایگزین معرفی کرد که بعداً با «ادموندو گونزالس اوروتیا» جایگزین شد. مخالفان نتایج شمارش آرا را منتشر کردند و مدعی شدند که گونزالس اوروتیا با اختلاف چشمگیر پیروز شده است، در حالی که دولت مادورو بدون ارائه هیچ مدرکی ادعای پیروزی کرد. اندکی پس از انتخابات ۲۸ ژوئیه، ماچادو اعلام کرد که به دلیل نگرانی از جان و آزادی خود در برابر رژیم اقتدارگرای مادورو، مخفی شده است. در سال ۲۰۲۵، او جایزهٔ صلح نوبل را «به‌خاطر تلاش‌های خستگی‌ناپذیر در ترویج حقوق دموکراتیک مردم ونزوئلا و مبارزه برای گذار عادلانه و مسالمت‌آمیز از دیکتاتوری به دموکراسی» دریافت کرد. همچنین در سال ۲۰۱۸ در فهرست ۱۰۰ زن بی‌بی‌سی قرار گرفت و در سال ۲۰۲۵ در میان ۱۰۰ فرد تأثیرگذار مجلهٔ تایم معرفی شد. | ## بخش 2: ماریا کورینا ماچادو | در سال ۲۰۲۴، ماچادو برندهٔ جایزهٔ حقوق بشر «واتسلاو هاول» شد و همراه با ادموندو گونزالس، جایزه ساخاروف را برای نمایندگی از مردم ونزوئلا در مبارزه برای دموکراسی دریافت کرد. دیدگاه‌های سیاسی ماچادو مخالف چاوزیسم است و با بخش‌هایی از اپوزیسیون ونزوئلا اختلاف نظر دارد. ماچادو از خصوصی‌سازی نهادهای دولتی در ونزوئلا، از جمله شرکت نفتی پترولئوس دی ونزوئلا حمایت می‌کند. او همچنین از تحریم‌های بین‌المللی در جریان بحران ونزوئلا حمایت کرده و خواستار مداخله خارجی برای برکناری مادورو به دلایل انسانی شده است. در سال ۲۰۲۳، ماچادو به عنوان نامزد در انتخابات اولیه ریاست جمهوری اپوزیسیون شرکت کرد. او به نیروی اصلی حمایت از نامزد اصلی اپوزیسیون، ادموندو گونزالس، که توسط رژیم مادورو اجازه شرکت در انتخابات را داشت، تبدیل شد. در داخل کشور، ماچادو خواستار ممنوعیت نامزدی مجدد در مناصب سیاسی شده، از ازدواج همجنس‌ها حمایت می‌کند، حامی قانونی شدن مصرف ماری‌جوآنای طبی است و خواستار برگزاری بحث ملی دربارهٔ قانونی بودن سقط جنین در مواردی مانند تهدید جان مادر یا تجاوز شده است. در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۲۴، ماچادو دربارهٔ فراهم کردن امکان تحصیل برای همه ونزوئلایی‌ها و اصلاح نظام قضایی کشور صحبت کرد. در چندین نوبت، ماچادو مارگارت تاچر، نخست‌وزیر پیشین بریتانیا، را به عنوان سیاستمداری که بیشترین تحسین را نسبت به او دارد معرفی کرده است. در فوریه ۲۰۲۵، ماچادو به صورت مجازی در تجمع راست‌گرای افراطی در اسپانیا سخنرانی کرد. سیاست خارجی در خصوص درگیری اسرائیل و فلسطین، ماچادو پس از حملات حملات ۷ اکتبر ۲۰۲۳، همبستگی خود را با اسرائیل ابراز کرد. | ## بخش 3: ماریا کورینا ماچادو | او از اسرائیل به خاطر حمایت از ادموندو گونزالس به عنوان رئیس‌جمهور منتخب و پیش‌تر از خوان گوایدو به عنوان رئیس‌جمهور موقت تشکر کرد. ماچادو همچنین برنامه داشت روابط دیپلماتیک با اسرائیل را که در سال ۲۰۰۹ به‌دلیل جنگ جنگ غزه (۲۰۰۸–۲۰۰۹) قطع شده بود، از سر بگیرد. او از حامیان قوی دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور ایالات متحده، است و در سال ۲۰۲۵ ترامپ را «دارای بینش» در مقابله با رژیم مادورو در ونزوئلا توصیف کرد. پس از استقرار نیروی دریایی آمریکا در کارائیب در سال ۲۰۲۵، ماچادو از دولت ترامپ تمجید کرد. او از استفاده از زور برای سرنگونی رژیم مادورو حمایت کرده است؛ یکی از مشاورانش به نیویورک تایمز گفته است که او با دولت ترامپ هماهنگی داشته و برنامه‌ای برای صد ساعت اول پس از برکناری مادورو دارد. خانواده ماچادو طلاق گرفته و دارای سه فرزند است؛ فرزندانش به دلیل دریافت تهدیدهای مرگ در وطن، در خارج از کشور زندگی می‌کنند. جایزه صلح نوبل بنیاد اینسپرا آمریکا به ریاست مارسِل فلیپه، در ۱۶ اوت ۲۰۲۴ همراه با روسای چهار دانشگاه آمریکایی، برای معرفی ماچادو به جایزه صلح نوبل همکاری کرد و در این معرفی، به «مبارزه بی‌وقفه او برای صلح در ونزوئلا و جهان» به‌عنوان «شناختی عادلانه از شخصی که تقریباً تمام عمر خود را به مبارزه برای صلح و آزادی ونزوئلا اختصاص داده است» تأکید کردند. سیاستمداران آمریکایی از فلوریدا در ۲۶ اوت ۲۰۲۴ نامه‌ای حمایتی برای معرفی او ارسال کردند که در آن آمده بود «رهبری شجاعانه و ایثارگرانه و تعهد پایدار او به دنبال کردن صلح و ارزش‌های دموکراتیک» نقش اساسی در بسیج حمایت‌های داخلی و بین‌المللی برای حل مسالمت‌آمیز بحران تقلب انتخاباتی جاری داشته است؛ همچنین تلاش‌های او برای جلب توجه به نقض حقوق بشر تحت حکومت فعلی، تجسم اصولی است که جایزه صلح نوبل به دنبال تقدیر از آن‌هاست. این نامه توسط هشت عضو جمهوری‌خواه کنگره به امضا رسید: مارکو روبیو، ریک اسکات، ماریا الویرای سالازار، ماریو دیاز بالرت، مایک والتز، نیل دان، بایرون دونالدز و کارلوس آ. در ۱۰ اکتبر، ماچادو به خاطر «کار بی‌وقفه‌اش در ترویج حقوق دموکراتیک مردم ونزوئلا و مبارزه‌اش برای دستیابی به انتقال عادلانه و مسالمت‌آمیز از دیکتاتوری به دموکراسی»، جایزه صلح نوبل ۲۰۲۵ را دریافت کرد. | ## جمع‌بندی | در شبکه اجتماعی ایکس، ماچادو این جایزه را به «مردم رنج‌کشیده ونزوئلا» و «رئیس‌جمهور ترامپ به خاطر حمایت قاطعانه‌اش از هدف ما» تقدیم کرد.