موضوع مقاله: نیایش مغان (بوتیچلی) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نیایش مغان (بوتیچلی) | مقدمه: این نقاشی داستان کتاب مقدس سه مغ را که به دنبال ستاره‌ای برای یافتن عیسی نوزاد می‌روند، به تصویر می‌کشد. | ## بخش 1: نیایش مغان (بوتیچلی) | تصویر محراب بر مریم مقدس و عیسی نوزاد متمرکز است و سنت یوسف در پشت سر آنها قرار دارد. در مقابل آنها سه پادشاهی قرار دارند که در داستان ستایش مغان در عهد جدید توصیف شده‌اند. این سه پادشاه، مسیح کودک را می‌پرستند و هدایایی از طلا، کندر و مر به او تقدیم می‌کنند. حدود سال ۱۴۷۵، بانکدار و دلال مالی فلورانسی، گاسپار دی زانوبی دل لاما (که به صورت متناوب: گواسپار دال لاما؛ لامی نوشته می‌شود) نقاشی «ستایش مغان» را به ساندرو بوتیچلی سفارش داد. گاسپار را می‌توان در وسط گروه چهره‌هایی که در سمت راست صحنه مرکزی قرار دارند، دید. چهره‌ای که در منتهی‌الیه سمت راست پیش‌زمینه نقاشی ایستاده، شنلی به رنگ زرد و طلایی پوشیده است و توسط اکثر محققان به عنوان خودنگاره‌ای از هنرمند، بوتیچلی، پذیرفته شده است. او نقاشی را از محراب جدا کرده و به کاخ خود منتقل کرد که در سال ۱۵۷۵ به دلیل خیانت او به فرانچسکو اول مدیچی (حکومت ۱۵۴۱–۱۵۸۷)، که دوک بزرگ توسکانی بود، به همراه بقیه اموالش مصادره شد. سپس این نقاشی در سال ۱۵۷۵ به مجموعه‌های دوک بزرگ و سپس در سال ۱۶۲۲ به ویلا دل پوجیو ایمپریال منتقل شد. توضیحات صحنهٔ بوتیچلی در چشم‌اندازی قرار دارد که شامل ویرانه‌های کلاسیک از دنیای یونانی-رومی است، مانند طاق کلاسیک در وسط زمین در سمت چپ. مریم مقدس، سنت جوزف و مسیح کودک بر روی یکی از این ویرانه‌های کلاسیک که به عنوان آخور موقت محل تولد مسیح استفاده می‌شده، نشسته‌اند. گیاهان سرسبز از شکاف‌های ویرانه در حال رشد هستند و طاووسی در سمت راست نشسته است. | ## بخش 2: نیایش مغان (بوتیچلی) | عناصر رسمی نقاشی «نیایش مغان» اثر بوتیچلی شامل پیکره‌های محکم و استوار و رنگ‌های شدید و اشباع‌شده، به‌ویژه رنگ‌های قرمز است.Hatfield, Rab (1976). این عناصر به نقاشی کمک کردند تا در محراب برجسته شود، زیرا با یک قاب باشکوه رقابت می‌کرد و با نور محدود، کم‌نور می‌شد. در نظر گرفتن شرایطی که نقاشی در زمان خلق آن مشاهده می‌شد، مهم است: پس از غروب آفتاب، در نور شمع مشاهده می‌شد، که ممکن است باعث شده باشد رنگ‌های قرمز گرم شوند و به نظر برسند که می‌درخشند.Hatfield, Rab (1976). موضوع داستان نیایش مغان (یا "پادشاهان") یک بخش استاندارد در چرخه‌های زندگی مریم مقدس و زندگی مسیح در هنر بود و به همین دلیل بارها در طول قرن پانزدهم توسط هنرمندانی از جمله بوتیچلی و مربی او فیلیپو لیپی نقاشی شده است. حامیان ثروتمند ممکن است به ویژه مجذوب نمایش ثروت و جواهراتی شده باشند که در لباس‌ها و هدایای گران‌قیمت و عجیب و غریب مغان به نمایش گذاشته شده بود.Ettlinger, L.D. در شهرهای ایتالیایی مانند فلورانس، بسیاری از حامیان خود درگیر تجارت بین‌المللی، از جمله با بخش‌هایی از جهان اسلام بودند. «دیگری» اصطلاحی است که امروزه توسط مورخان هنر به کار می‌رود و توصیف می‌کند که چگونه بینندگان اروپایی، مردمان و بیگانگان ناشناخته، از جمله مسلمانان، یهودیان و مردمانی از به اصطلاح «شرق» (شرق)، و همچنین فرهنگ‌های بومی از به اصطلاح «دنیای جدید» آمریکای باستان (که در این موضوع ظاهر نمی‌شوند) را به تصویر می‌کشند. نمونه‌هایی از این کالاهای لوکس عجیب و غریب در مجموعه‌های مختلف کلیسا در سراسر شهرهای مختلف ایتالیا، از جمله خزانه‌داری کلیسای سنت فرانسیس آسیزی، موجود بود. پارچه‌های لوکس از آسیا و سرزمین‌های اسلامی به نشانه‌های ثروت، اعتبار و در نتیجه به عنوان نمادهای جایگاه اجتماعی تبدیل شدند - هنگامی که در یک نقاشی مذهبی مانند «نیایش مغان» اثر بوتیچلی گنجانده می‌شدند، به عنوان راهی برای اعطای افتخار و شکوه به تصاویر چهره‌های مقدس و همچنین حامیان آنها عمل می‌کردند.European art and the wider world, 1350–1550. راه دیگری که ایده «دیگری» را نشان می‌دهد، گنجاندن اشیاء نادر و عجیب و غریب در بازنمایی‌های هنری است. به عنوان مثال، نقاشی ستایش مغان (۱۴۶۲) اثر آندریا مانتنیا، سه پادشاه را نشان می‌دهد که هدایای بدیعی را به مسیح کودک تقدیم می‌کنند: ملکیور یک بخورسوز از ترکیه عثمانی ارائه می‌دهد، بالتازار یک کوزه عقیق از ایران در دست دارد و کاسپار یک کاسه چینی آبی و سفید در دست دارد. | ## بخش 3: نیایش مغان (بوتیچلی) | بوتیچلی، مدیچی‌ها و پرتره‌های خانواده مدیچی مدیچی‌ها در دهه ۱۴۰۰ میلادی خانواده‌ای بسیار قدرتمند و ثروتمند در ایتالیا بودند. این آثار شامل پرتره مرد جوانی با مدال کوزیمو بزرگ ( است)، که در آن مرد شبیه کوزیمو دِ مدیچی بود، و مسیر نقاشی پرتره را تغییر داد، به خصوص با استفاده از چنین سوژه مرد برجسته‌ای. نظریه‌های مختلفی در مورد اینکه چه کسانی در این تصویر گنجانده شده‌اند یا اصلاً شامل شده‌اند، وجود دارد. واساری نوشته است که قدیمی‌ترین مغ، کاسپار، تصویری از کوزیمو د مدیچی (حکومت: ۱۴۳۴–۱۴۶۴) است که از سال ۱۴۲۹ تا ۱۴۶۴ رئیس خانواده مدیچی و بانک مدیچی بود واساری در ادامه می‌نویسد که مغ وسط ، جولیانو د مدیچی (۱۴۵۳–۱۴۷۸) را نشان می‌دهد و آخرین مغ، جووانی دی کوزیمو د مدیچی، پسر کوزیمو د مدیچی است.Pottinger, George (1978). تفسیر دیگر از مونوگرافی هاینریش اولمان در سال ۱۹۸۳ دربارهٔ بوتیچلی می‌آید که در آن او پیشنهاد می‌کند که مغ مرکزی در واقع پیرو دی کوزیمو د مدیچی (حکومت ۱۴۶۴–۱۴۶۹) است. اولمان همچنین پیشنهاد می‌کند که مرد مو مشکی پشت جوان‌ترین مغ، جولیانو د مدیچی (متولد ۱۴۵۳-متوفی ۱۴۷۸) است و مرد جوانی که شمشیر در سمت چپ دارد ، لورنزو د مدیچی (حکومت ۱۴۴۹–۱۴۹۲) است که با نام لورنزوی باشکوه نیز شناخته می‌شود.Pottinger, George (1978). اکثر محققان بر این باورند که تابلوی «ستایش مغان» شامل تصویر حامی خانواده مدیچی، کوزیمو دِ مدیچی و پسرانش پیرو دی کوزیمو دِ مدیچی (حکومت: ۱۴۶۴–۱۴۶۹) و جووانی دی کوزیمو دِ مدیچی (متولد: ۱۴۲۱-متوفی: ۱۴۶۳)، به عنوان پرتره‌های پس از مرگ، و همچنین نوه‌هایش لورنزو دِ مدیچی (حکومت: ۱۴۴۹–۱۴۹۲) و جولیانو دِ مدیچی (متولد: ۱۴۵۳-متوفی: ۱۴۷۸)، به عنوان پرتره‌های زنده است.Pottinger, George (1978). گنجاندن پرتره‌های مدیچی در نقاشی «پرستش مغان» اثر بوتیچلی نشان می‌دهد که این خانواده در جامعه ایتالیا در آن زمان چقدر تأثیرگذار بوده‌اند. همچنین ممکن است از پرتره‌های آنها برای انتقال آرزوی محافظت الهی برای خانواده مدیچی استفاده شده باشد. اینکه آیا روابط صمیمی بوتیچلی با برادران مدیچی به گاسپار ثروتمند اجازه داده است تا پرتره‌های خویشاوندان آنها را در اثر محراب خود معرفی کند، یا گاسپار از این فرصت برای تمجید و تعریف شایسته از این شخصیت‌های قدرتمند خوشحال بوده است، دشوار است. سبک واساری در زندگی برجسته‌ترین نقاشان، پیکرتراشان و معماران، این پرستش را به شرح زیر توصیف می‌کند:تعداد سرها در این صحنه غیرقابل توصیف است، حالت‌های آنها همه متفاوت است، برخی تمام‌رخ، برخی نیمرخ، برخی سه‌رخ، برخی خمیده و به اشکال مختلف دیگر، در حالی که حالات چهره ملازمان، چه جوان و چه پیر، بسیار متنوع است و تسلط کامل هنرمند بر حرفه خود را نشان می‌دهد. | ## جمع‌بندی | توجه به جزئیات، مانند نحوهٔ پرداخت لباس‌ها، نشان می‌دهد که این هنرمند فلورانسی در این برهه از دوران کاری خود، از مکتب فلاندری تأثیر پذیرفته است.