موضوع مقاله: جوزپه پینلی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جوزپه پینلی | مقدمه: جوزپه «پینو» پینلی (۲۱ اکتبر ۱۹۲۸–۱۵ دسامبر ۱۹۶۹) یک کارگر راه‌آهن و آنارشیست ایتالیایی بود که در سال ۱۹۶۹ در حین بازداشت توسط پلیس ایالتی درگذشت. | ## بخش 1: جوزپه پینلی | مرگ او که بسیاری معتقدند توسط اعضای پلیس انجام شده است، الهام‌بخش داریو فو، برنده جایزه نوبل، برای نوشتن نمایشنامه معروف خود با عنوان مرگ تصادفی یک آنارشیست شد. خانواده او از طبقه کارگر در یکی از فقیرترین مناطق میلان پس از جنگ جهانی اول بودند. اگرچه او مجبور بود برای گذران زندگی در مشاغل کم‌درآمد زیادی مانند پیشخدمتی و انبارداری کار کند، با این وجود، در دوران جوانی خود وقت کافی برای خواندن کتاب‌های زیاد و فعالیت سیاسی پیدا کرد. در میان سایر فعالیت‌های سیاسی، او همچنین با گروه آنارشیستی که روزنامه هفتگی ایل لیبرتاریو (آزادیخواه) را منتشر می‌کرد، همکاری داشت. در سال ۱۹۴۴، پینلی عضو جنبش مقاومت ایتالیا در تیپ فرانکو بود و با گروهی از پارتیزان‌های آنارشیست همکاری کرد که او را با اندیشه‌های آزادی‌خواهانه آشنا کردند. در سال ۱۹۵۵، پینلی با لیچیا روگنینی ازدواج کرد که در یک کلاس عصرانه اسپرانتو با او آشنا شده بود. او در سال ۱۹۶۲، آنارشیست‌های جوان را در جوانان آزادی‌خواه سازماندهی کرد در سال ۱۹۶۵، او به تأسیس انجمن آنارشیستی به نام ساکو و وانزتی کمک کرد. او همچنین در سال ۱۹۶۸ انجمن پونته دلا گیسولفا (که به نام پل نزدیک نامگذاری شده بود) را تأسیس کرد. در ۱۲ دسامبر ۱۹۶۹، بمبی در میدان فونتانا در میلان منفجر شد؛ این انفجار ۱۷ کشته و ۸۸ زخمی بر جای گذاشت. | ## بخش 2: جوزپه پینلی | درست قبل از نیمه‌شب ۱۵ دسامبر ۱۹۶۹، پینلی از پنجره طبقه چهارم ایستگاه پلیس میلان به پایین سقوط کرد و جان باخت. سه افسر پلیس که پینلی را بازجویی می‌کردند، از جمله کمیسر لوئیجی کالابرسی، در سال ۱۹۷۱ به دلیل مرگ او تحت بازجویی قرار گرفتند. روند قانونی به این نتیجه رسید که مرگ او به دلایل تصادفی بوده است، با استناد به بیماری فعال. از زمان مرگش، نام پینلی تبرئه شد و حزب راست افراطی سفارش جدید به بمب‌گذاری پیازا فونتانا در سال ۱۹۶۹ متهم شد. در سال ۲۰۰۱، سه نئوفاشیست محکوم شدند حکمی که در مارس ۲۰۰۴ لغو شد؛ متهم چهارم، کارلو دیجیلیو، یک جاسوس مظنون به سیا بود که به عنوان شاهد برای دولت تبدیل شد و از پیگرد قانونی مصون ماند. در سال ۱۹۸۸، آدریانو سوفری، رهبر سابق ادامه مبارزه، به همراه اویدیو بومپرسی و جورجیو پیتروستفانی به جرم قتل کالابرسی دستگیر شدند. اتهامات علیه آنها بر اساس شهادتی بود که ۱۶ سال بعد توسط لئوناردو مارینو، یک شبه‌نظامی سابق که به دستور سوفری به قتل کالابرسی اعتراف کرده بود، ارائه شد. سوفری با ادعای بی‌گناهی خود، سرانجام پس از یک محاکمه بسیار جنجالی در سال ۱۹۹۷ محکوم شد. در سال ۲۰۲۲، به عنوان بخشی از یک پادکست تحقیقاتی دربارهٔ بمب‌گذاری میدان فونتانا توسط واقعیت روزانه , ژنرال جیانادلیو مالتی، که در آن زمان ۹۹ سال داشت و نفر دوم سابق اداره اطلاعات نظامی ایتالیا، سرویس مخفی وزارت دفاع ایتالیا بین سال‌های ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۵ بود و به دلیل گمراه کردن تحقیقات میدان فونتانا به ۱۲ ماه زندان محکوم شده بود و از سال ۱۹۸۰ در آفریقای جنوبی متواری بود، دربارهٔ مرگ پینلی صحبت کرد. | ## بخش 3: جوزپه پینلی | او خودکشی پینلی را همان‌طور که طبق گزارش‌ها ژنرال ویتو می‌چلی به او گفته بود، «یک دروغ» توصیف کرد. همچنین از سرتیپ ویتو پانسا نقل شده است که یکی از پلیس‌هایی که آن شب در اتاق کالابرسی بودند، به شوخی گفته است: «پینلی آن شب این را خواسته بود.» به گفته پانسا، این حادثه فقط یک حادثه غیرمنتظره نبود که مربوط به پلیس‌های تا حدودی خشن بود، بلکه کسی بود که از پینلی انتقام گرفته بود، کسی که پس از سه روز بازجویی غیرقانونی همچنان به اعتراف ادامه می‌داد. سپس بازجویان به روش‌های قوی‌تری متوسل می‌شوند و او را تهدید می‌کنند که از پنجره بیرون پرتاب می‌کنند. در نهایت، تعادل خود را از دست می‌دهد و می‌افتد.» در فرهنگ عامه مرگ پینلی الهام‌بخش نمایشنامه «مرگ تصادفی یک آنارشیست» اثر داریو فو است، اگرچه در فیلمنامه اصلی به صراحت نام او ذکر نشده بود. فیلم مستند سیاسی «۱۲ دسامبر» (۱۹۷۲) به کارگردانی جووانی بونفانتی دربارهٔ مرگ پینلی بر اساس ایده‌ای از پیر پائولو پازولینی ساخته شد و شامل مصاحبه‌ای با مادر و همسر پینلی بود. مرگ او الهام‌بخش اثر ماندگار و چندرسانه‌ای «مراسم تشییع جنازه آنارشیست پینلی» اثر هنرمند ایتالیایی انریکو باج در سال ۱۹۷۲ شد. در فیلم «پیاتزا فونتانا: توطئه ایتالیایی» (۲۰۱۲)، پینلی توسط پیرفرانچسکو فاوینو به تصویر کشیده شد. | ## جمع‌بندی | نشانه‌هایی از مرگ او همچنین در آهنگ‌های «تصنیف پینلی» (۱۹۶۹)، با نسخه‌های مختلف)، «پناهگاه جمهوری» (۱۹۸۰) اثر واسکو روسی و «چهل سال» (۱۹۹۳) اثر مودنا سیتی رامبلر و آهنگ‌های دیگر وجود دارد.