موضوع مقاله: کارولین بست-کندی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کارولین بست-کندی | مقدمه: این ازدواج او را به چهره‌ای پرمناقشه در رسانه‌های آمریکا و نمادی در دنیای مد تبدیل کرد. | ## بخش 1: کارولین بست-کندی | بِسِت در خانواده‌ای کاتولیک در وایت پلینز، نیویورک، به دنیا آمد و پس از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه بوستون، حرفه‌اش را در کالوین کلاین آغاز کرد؛ از مقام ساده‌ای فروشنده تا مدیریت روابط عمومی شرکت ارتقا یافت. سبک پوشش ظریف و بی‌پیرایه‌اش در نشریات تخصصی مد بازتاب گسترده‌ای داشت و بسیاری او را با مادرشوهرش، بانوی اول پیشین جاکلین کندی اوناسیس، مقایسه می‌کردند. کارولین بِسِت-کندی به همراه شوهرش جان و خواهر بزرگ‌ترش لورن بِسِت در ۱۶ ژوئیه ۱۹۹۹ (۲۵ تیر ۱۳۷۸)، هنگامی که هواپیمای سبکی که جان آن را می‌راند در آب‌های اقیانوس اطلس نزدیک ساحل مارتاز وینیارد سقوط کرد، جان باختند. زندگی اولیه و تحصیلات کارولین جین بِسِت در ۷ ژانویه ۱۹۶۶ (۱۷ دی ۱۳۴۴) در وایت پلینز، نیویورک به دنیا آمد. پدرش، ویلیام جوزف بِسِت (زاده ۱۹۴۲)، مهندس معماری بود که بعدها به نجاری روی آورد، و مادرش، آن ماری مِسینا (زاده ۱۹۳۹)، در سیستم مدارس دولتی شهر نیویورک به عنوان مدیر اجرایی خدمت می‌کرد. کارولین کوچک‌ترین فرزند خانواده بود و دو خواهر بزرگ‌تر دوقلو به نام‌های لورن و لیزا داشت. خانواده پدری کارولین اصالتاً فرانسوی-کانادایی و از نسل ژان بِسِه بود که در قرن هفدهم میلادی به کبک مهاجرت کرده بود؛ از سوی مادر نیز او ریشه ایتالیایی داشت. مادرش سپس با دکتر ریچارد فریمن، جراح ارتوپد، ازدواج مجدد کرد و به اولد گرینویچ، کانکتیکت نقل مکان کرد، در حالی که پدرش در وایت پلینز ماند. در ابتدا در دبیرستان گرینویچ ثبت‌نام کرده بود، اما والدینش با این نگرانی که تحصیل را جدی نمی‌گیرد، او را به دبیرستان سنت ماری منتقل کردند. پس از اخذ دیپلم در سال ۱۹۸۴، وارد دانشگاه بوستون شد و در سال ۱۹۸۸ با مدرک کارشناسی در رشته آموزش ابتدایی فارغ‌التحصیل شد. در دوران دانشگاه، با جان کالن، ستاره تیم هاکی روی یخ دانشگاه که بعدها به لیگ ملی هاکی (NHL) راه یافت، رابطه عاطفی داشت. حرفه بِسِت پس از فارغ‌التحصیلی، برای مدتی کوتاه به مدل‌گری روی آورد و از یک عکاس حرفه‌ای برای تهیه پورتفولیو کمک گرفت. هرچند در این مسیر موفق نشد، اما روی جلد تقویم سال ۱۹۸۸ دانشگاه بوستون به نام «دختران B.U.» ظاهر شد. پس از دوران دانشگاه و تا هنگام ازدواجش در سال ۱۹۹۶، بِسِت برای برند مد آمریکایی کالوین کلاین کار کرد. فعالیتش در این شرکت از شغل فروشندگی در مرکز خرید چستنات هیل در نیوتن، ماساچوست آغاز شد و به تدریج به مدیریت روابط عمومی فروشگاه اصلی شرکت در منهتن رسید. در دوران حضورش در بوستون، یک هماهنگ‌کننده فروش سیار کالوین کلاین که از شهر دیگری برای بازرسی فروشگاه بوستون آمده بود، به استعداد بِسِت پی برد و او را به سوزان سوکول، رئیس مجموعه کالوین کلاین، معرفی کرد. | ## بخش 2: کارولین بست-کندی | سوکول که از ظرافت و سبک بِسِت شگفت‌زده شده بود، او را به پُستی مرتبط با مشتریان سرشناس کالوین کلاین، از جمله بازیگر آنت بنینگ و گوینده خبر داین سایر گماشت. از جمله ثمره این دوران، آشنایی و دوستی با طراح نارسیسو رودریگز بود که بعدها لباس عروس او را طراحی کرد. هنگامی که کالوین کلاین را در مارس ۱۹۹۶ ترک کرد، مدیر تولیدات نمایش‌های مد شرکت بود و حقوق سالانه‌اش به ارقام پایین شش‌رقمی رسیده بود. آن دو از سال ۱۹۹۴ به یکدیگر علاقه‌مند شدند و به‌سرعت به سوژه دوربین‌های پاپاراتزی بدل گشتند؛ ستون‌های شایعات مطبوعات، محل‌های رستوران و خرید مشترکشان و حتی اختلافات علنی آنها را دنبال می‌کرد. سناتور پس از مراسم ازدواج به مطبوعات گفت: «از همان ابتدا می‌شد فهمید که چیز خاصی بین آن دو هست.» بِسِت در تابستان ۱۹۹۵ به آپارتمان کندی در محله تری‌بکا نقل مکان کرد و همان سال نامزدی‌شان اعلام شد. آیین در شب‌هنگام و با نور شمع، در یک کلیسای چوبی کوچک به نام «اولین کلیسای باپتیست آفریقایی»، در جزیره دورافتاده جزیره کامبرلند در جورجیا برگزار شد. عروس لباس ابریشمی کرپ به رنگ سفید مرواریدی طراحی‌شده توسط نارسیسو رودریگز از مزون سِروتی ۱۸۸۱ را برای خود برگزید؛ طراحی که در آن زمان هنوز چندان شناخته‌شده نبود. خواهر بزرگ‌تر داماد، کارولین کندی، نقش ساقدوش عروس را بر عهده داشت و آنتونی رادزیویل، پسر لی رادزیویل عمه کندی، نقش بهترین دوست داماد را ایفا کرد. دو دختر کارولین کندی، رُز کندی اشلاسبرگ و تاتیانا کندی اشلاسبرگ، دختران گل‌پاش بودند و پسرش جک کندی اشلاسبرگ حامل حلقه ازدواج بود. دوران زندگی مشترک پس از عروسی، توجه رسانه‌ها به این زوج افزایش یافت و بِسِت-کندی اغلب با آزار خبرنگاران دست‌وپنجه نرم می‌کرد. کندی پس از بازگشت از ماه عسل به خبرنگاران گفت: «ازدواج سازگاری بزرگی است، و برای یک شهروند عادی مثل کارولین حتی بیشتر. از شما می‌خواهم تا آنجا که ممکن است به او فضا و حریم خصوصی بدهید.» بِسِت-کندی و شوهرش دائماً در معرض دید عموم بودند، چه در رویدادهای پرزرق‌وبرق منهتن و چه در سفرهایشان برای دیدار با شخصیت‌هایی چون ماریوچا ماندلی و جیانی ورساچه. بِسِت-کندی به دوستش کارول رادزیویل گفته بود که تنها راه فرار از دوربین‌های پاپاراتزی آن است که ساعت هفت صبح از خانه خارج شود. سبک پوشش ساده و ظریفش که نشریات مد آن را «شیک‌پوشی بی‌تکلف» می‌خواندند، در مطبوعات تخصصی مد به‌طور مکرر با سبک مادرشوهرش، بانوی اول پیشین جاکلین کندی اوناسیس، مقایسه می‌شد. بِسِت-کندی از دادن مصاحبه سر باز زد و پیشنهادهای ظاهر شدن در مجلات مد را رد کرد. در طول دوران ازدواجش، بیشتر به کار خیریه پرداخت و اغلب همراه شوهرش در شام‌های کاخ سفید شرکت می‌کرد. | ## بخش 3: کارولین بست-کندی | این زوج در مارس ۱۹۹۸ توسط رئیس‌جمهور بیل کلینتون از کاخ سفید بازدید کردند و بِسِت-کندی در مهمانی‌های مجله سیاسی شوهرش، جورج، نقش میزبان را بر عهده داشت. در کتاب نفرین کندی نوشته ادوارد کلاین، ادعا شده بود که مشکلات این زوج ناشی از دشواری سازگاری بِسِت-کندی با توجه رسانه‌ای، اتهامات بی‌وفایی، اختلاف نظر دربارهٔ فرزندآوری، و مصرف ادعایی کوکائین بوده است. اما دوستان زوج، از جمله جان پری بارلو و کریستیان آمانپور، اگرچه گاه‌گاه مشاجرات زوج را تأیید کردند، اما اتهامات مصرف مواد مخدر یا هرگونه برنامه‌ریزی برای طلاق را قاطعانه رد کردند. رابرت لیتل که یک هفته پیش از سانحه آخر هفته‌ای را در کنار این زوج گذرانده بود، نیز ادعای جدایی آنها در زمان مرگ را رد کرد. این زوج از مارس ۱۹۹۹ به مشاور زناشویی مراجعه کردند و در تابستان ۱۹۹۹ نیز از کاردینال جان اوکانر راهنمایی خواستند. مرگ کارولین بِسِت-کندی در ۱۶ ژوئیه ۱۹۹۹ (۲۵ تیر ۱۳۷۸)، به همراه شوهرش و خواهر بزرگ‌ترش لورن بِسِت، در سقوط هواپیمای سبکی که جان اف. کندی جونیور آن را هدایت می‌کرد، در آب‌های اقیانوس اطلس در نزدیکی ساحل غربی مارتاز وینیارد جان باخت. هیئت ملی ایمنی حمل‌ونقل ایالات متحده (NTSB) علت احتمالی سانحه را «ناتوانی خلبان در حفظ کنترل هواپیما هنگام فرود بر روی آب در شب» اعلام کرد که ناشی از گم‌گشتگی فضایی بود؛ مه و تاریکی شب نیز از عوامل مؤثر در این سانحه شناخته شدند. پس از پنج روز جستجو، بازماندهای هواپیما در بعدازظهر ۲۱ ژوئیه (۳۰ تیر ۱۳۷۸) یافته شد. غواصان نیروی دریایی آمریکا پیکرهای سه نفر را از عمق حدود ۳۵ متری اقیانوس، در فاصله تقریباً ۱۳ کیلومتری از ساحل مارتاز وینیارد، که همچنان بسته به صندلی‌های هواپیما بودند، بیرون آوردند. آزمایش‌های سم‌شناسی انجام‌شده نشان داد که هیچ‌یک از سه نفر الکل یا مواد مخدری در بدن نداشتند. در شب ۲۱ ژوئیه، پیکرها از هیانیس، ماساچوست به داکسبری، ماساچوست منتقل و در آنجا سوزانده شدند. در صبح ۲۲ ژوئیه ۱۹۹۹ (۱ مرداد ۱۳۷۸)، خاکستر آنها از عرشه ناو جنگی آمریکایی یواس‌اس بِریسکو (USS Briscoe, DD-977) در نزدیکی مارتاز وینیارد به دریا سپرده شد. کارگردان دیوید فینچر بازیگر روزاموند پایک را تشویق کرد که شخصیت اِیمی دان در فیلم دختر گمشده را بر اساس بِسِت-کندی شکل دهد. فینچر دربارهٔ بِسِت-کندی گفت: «او خودش را ساخت، خودش را از نو ابداع کرد، و آن شخصیت را خلق کرد. | ## جمع‌بندی | در ۱۳ ژوئیه ۲۰۱۹ (۲۲ تیر ۱۳۹۸)، فیلم‌هایی از مراسم عروسی سری این زوج در قالب برنامه‌ای دو ساعته با عنوان JFK Jr.