موضوع مقاله: سندرم اختلال ترامپ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سندرم اختلال ترامپ | مقدمه: سندرم اختلال ترامپ (TDS) اصطلاحی تحقیرآمیز است که برای توصیف واکنش‌های منفی به دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا، به کار می‌رود؛ واکنش‌هایی که غیرعقلانی و گسسته از مواضع واقعی سیاستی ترامپ توصیف می‌شوند. | ## بخش 1: سندرم اختلال ترامپ | این اصطلاح عمدتاً از سوی حامیان ترامپ برای بی‌اعتبار جلوه دادن انتقادها از او استفاده شده است و نوعی بازچارچوب‌بندی بحث به‌شمار می‌آید که با القای ناتوانی مخالفان در درک دقیق واقعیت، آن‌ها را فاقد قضاوت درست معرفی می‌کند؛ از این‌رو، سندرم اختلال ترامپ نوعی مغالطه غیررسمی تلقی می‌شود. با این حال، برخی روزنامه‌نگاران نیز از این اصطلاح برای دعوت به خویشتن‌داری و احتیاط در قضاوت دربارهٔ اظهارات و اقدامات ترامپ استفاده کرده‌اند. همچنین این اصطلاح به‌تدریج برای توصیف ماهیت حمایت بی‌چون‌وچرای برخی از طرفداران ترامپ از رئیس‌جمهور نیز به کار رفته است. با وجود آنکه کاربرد واژه سندرم القاکننده یک وضعیت پزشکی است، سندرم اختلال ترامپ یک تشخیص پزشکی رسمی محسوب نمی‌شود. این اصطلاح نه در هیچ‌یک از نسخه‌ها یا پیش‌نویس‌های راهنمای تشخیصی و آماری اختلال‌های روانی انجمن روان‌پزشکی آمریکا به‌عنوان یک اختلال روانی معتبر به رسمیت شناخته شده است و نه در قوانین هیچ‌یک از ایالت‌های ایالات متحده جایگاهی دارد. ریشه اصطلاح خاستگاه این اصطلاح به چارلز کراوتهمر، ستون‌نویس سیاسی محافظه‌کار، مفسر و روان‌پزشک آمریکایی بازمی‌گردد. کراوتهمر این «سندرم» را چنین تعریف کرد: «بروز ناگهانی پارانویا در افرادی که در حالت عادی کاملاً طبیعی هستند، در واکنش به سیاست‌ها، ریاست‌جمهوری—و حتی—صرفِ وجود جورج دبلیو بوش». او در این زمینه به مقایسه‌هایی اشاره کرد که اوباما را با ژوزف استالین، دیوید کورش، چارلز منسون و صدام حسین هم‌ردیف می‌کردند، هرچند کراوتهمر با به‌کارگیری این اصطلاح توسط هوروویتز موافق نبود. هوروویتز به‌ویژه این عبارت را دربارهٔ افرادی به کار برد که از نظریه‌های توطئه موسوم به «بیرتریسم» حمایت می‌کردند؛ نظریه‌هایی که مدعی بودند اوباما شهروندِ مادرزادِ ایالات متحده نیست. از سوی دیگر، ازرا کلاین استدلال کرده است که در حالی که اتهام «سندرم اختلال بوش» عمدتاً از مخالفت با سیاست‌های بوش الهام می‌گرفت، اتهام «سندرم اختلال اوباما» بیشتر ناشی از واکنش‌ها به خودِ اوباما به‌عنوان یک فرد بود؛ به‌ویژه نژاد و ریشه کنیایی او، و احساسی در میان برخی محافظه‌کاران که این ویژگی‌ها او را «غیرآمریکایی» جلوه می‌داد. او این اصطلاح را برای توصیف «جمهوری‌خواهان طبقه حاکم» به کار برد که نسبت به دونالد ترامپ برخوردی تحقیرآمیز یا از سر بی‌اعتنایی داشتند. کراوتهمر نیز در یادداشتی نوشت که افزون بر هیستری عمومی دربارهٔ ترامپ، «سندرم اختلال ترامپ» به معنای «ناتوانی در تمایز قائل شدن میان اختلاف‌نظرهای مشروعِ سیاستی و … نشانه‌های آسیب‌شناسی روانی» است. به گزارش ایندیپندنت، این «اصطلاح به‌شدت سیاسی‌شده» برای بی‌اعتبار جلوه دادن انتقادها از ترامپ در نخستین دوره ریاست‌جمهوری او ابداع شد و چنین القا می‌کرد که افراد به دلیل بیزاری از رئیس‌جمهور، منطق و عقلانیت خود را به‌کلی کنار می‌گذارند. تعریف فرید زکریا این اصطلاح را چنین تعریف کرده است: «نفرت از رئیس‌جمهور ترامپ به اندازه‌ای شدید که قضاوت افراد را مختل می‌کند». کریس سیلیزا، سردبیر ارشد شبکه سی‌ان‌ان، «سندرم اختلال ترامپ» (TDS) را «اصطلاح مورد علاقه مدافعان ترامپ» می‌داند که مخالفان او و سیاست‌هایش را صرفاً دچار نفرتی کور از سوی کسانی می‌پندارند که دم از مدارا و آزادی بیان می‌زنند. سیلیزا با اشاره به اتهام‌های پیشین دربارهٔ «سندرم اختلال بوش» و «سندرم اختلال اوباما» پیشنهاد می‌کند که «اگر به‌طور کلی‌تر نگاه شود، گسترش سندرم‌های اختلال ریاست‌جمهوری نتیجه افزایش قطبی‌شدن—و همچنین خودتفکیکی ملی—در جامعه امروز آمریکا است». | ## بخش 2: سندرم اختلال ترامپ | برت استیونز نیز این اصطلاح را ابزاری توصیف کرده است که گروه‌های محافظه‌کار هر زمان فردی، صرف‌نظر از گرایش سیاسی‌اش، به‌طور انتقادی دربارهٔ ترامپ سخن می‌گوید، از آن استفاده می‌کنند. جان اَولن، تحلیلگر سیاسی سی‌ان‌ان، این اصطلاح را به شکلی عام‌تر به کار می‌برد که هم احساسات مثبت و هم نفرت نسبت به ترامپ را دربر می‌گیرد. بر این اساس، برای نمونه، «سندرم اختلال ترامپ» می‌تواند انکار شکست ترامپ در انتخابات ۲۰۲۰ را نیز توضیح دهد و به‌عنوان نوعی «تشخیص سیاسی» برای افرادی به کار رود که «به‌سادگی نمی‌توانند این واقعیت را بپذیرند که او انتخابات را باخته است». این تعریف جدید که به‌طور تحقیرآمیز بیشتر ماهیت حامیان ترامپ را توصیف می‌کند تا منتقدان او، توسط دیگران نیز پذیرفته شده و به‌طور گسترده مورد استفاده قرار گرفته است. جان هریس، هم‌بنیان‌گذار نشریه پلیتیکو، نوشته است که «سندرم اختلال ترامپ» با گسلایتینگ، یعنی «یکی دیگر از مفاهیم روان‌شناختی رایج در دوران ترامپ»، ارتباط دارد. این اصطلاح به‌طور گسترده توسط نویسندگان حامی ترامپ برای اشاره به منتقدان او به کار رفته است؛ منتقدانی که گفته می‌شود نسبت به طیف گسترده‌ای از اظهارات و اقدامات ترامپ واکنش منفی نشان می‌دهند.نمونه‌ها شامل: استفاده از این اصطلاح به‌عنوان بخشی از راهبرد گسترده‌تر GOP برای بی‌اعتبار کردن انتقادات از اقدامات ترامپ توصیف شده است؛ به این معنا که با «بازچارچوب‌بندی» بحث، چنین القا می‌شود که مخالفان سیاسی او قادر به درک درست واقعیت نیستند. با این حال، به گفته کاتلین هال جیمیسون از مرکز سیاست عمومی آننبرگ، این اصطلاح ممکن است نتیجه معکوس برای حامیان ترامپ داشته باشد، زیرا ممکن است افراد آن را به این معنا تفسیر کنند که خود ترامپ «دچار اختلال» است، نه کسانی که از او انتقاد می‌کنند. برخی از حامیان ترامپ ادعا کرده‌اند که او نوعی «شطرنج چندبعدی» را در سطحی ذهنی بازی می‌کند که منتقدانش قادر به درک آن نیستند؛ و این موضوع را توضیحی برای سردرگمی و نارضایتی منتقدان از سخنان و اقدامات او می‌دانند. مجریان شبکه فاکس نیوز از جمله برت بایر و رئیس سابق مجلس نمایندگان ایالات متحده پال رایان، ترامپ را به‌عنوان یک «ترول اینترنتی» توصیف کرده‌اند که با بیان اظهارات جنجالی تلاش می‌کند واکنش شدید مخالفانش را برانگیزد. این اصطلاح همچنین توسط روزنامه‌نگاران منتقد ترامپ برای دعوت به خویشتنداری به‌کار رفته است. فرید زکریا، که از آمریکایی‌ها خواسته بود علیه ترامپ رأی دهند و او را «سرطانی بر پیکره سیاست ایالات متحده آمریکا» توصیف کرده بود، استدلال می‌کند که هر سیاست ترامپ «به‌طور بدیهی نمی‌تواند اشتباه، شر یا خطرناک باشد». آدام گاپنیک، که موضعی به‌شدت ضد ترامپ دارد، در پاسخ به این دیدگاه‌ها نوشت که پاسخ منفی به هر اقدام و سیاست ترامپ اشتباهی جدی و حتی خطرناک است. او تأکید کرد که مخالفان ترامپ باید بپذیرند مشکل اصلی «خودفریبی بیمارگونه ترامپ» است و این وضعیت را به‌عنوان «انفجارهای روزانه رضایت خودشیفته‌وار و خودنمایی‌های مقطعی» توصیف کرد. ترامپ و مشاوران ارشد ارتباطی او، از جمله سخنگوی کاخ سفید کارولین لیویت و مدیر ارتباطات استیون چانگ، بارها منتقدان خود را به داشتن «نوع شدید سندرم اختلال ترامپ» متهم کرده‌اند. این عبارت همچنین توسط سیاستمداران جمهوری‌خواه و مجریان برنامه‌های گفت‌وگومحور استفاده شده است. دموکرات‌ها و دیگر منتقدان این اصطلاح را فاقد مبنای علمی دانسته و معتقدند هیچ داده بالینی وجود آن را تأیید نمی‌کند و در واقع ابزاری برای بی‌اعتبار کردن نقد سیاسی است. | ## بخش 3: سندرم اختلال ترامپ | برخی نیز اشاره کرده‌اند که این اصطلاح می‌تواند شامل حامیان سرسخت ترامپ نیز شود که بدون توجه به واقعیت‌ها یا پیامدها از او دفاع می‌کنند. او در مصاحبه‌ای در ۱۶ ژوئیه ۲۰۱۸ گفت که باید تحقیقات صرفاً بر امنیت انتخابات متمرکز شود و اتهامات مربوط به «تبانی ترامپ با روسیه» را «بی‌اساس» خواند و آن‌ها را ناشی از «سندرم اختلال ترامپ» دانست. ترامپ نیز این اصطلاح را در توییتی پس از نشست ۲۰۱۸ روسیه–ایالات متحده در هلسینکی به‌کار برد و نوشت: «برخی از مردم از اینکه من با رئیس‌جمهور ولادیمیر پوتین رابطه خوبی دارم متنفرند... این همان چیزی است که به آن سندرم اختلال ترامپ می‌گویند.» او همچنین در توییتی درباره کتاب آلن درشوویتز با عنوان پرونده علیه استیضاح ترامپ نوشت و از افراد مبتلا به این «سندرم» خواست آن را مطالعه کنند. در ژوئیه ۲۰۱۸، ژانین پیرو در برنامه The View به وپی گلدبرگ گفت که او دچار سندرم اختلال ترامپ است. در همان ماه، اریک زورن در روزنامه شیکاگو تریبون نوشت که این سندرم بیشتر از منتقدان، حامیان ترامپ را تحت تأثیر قرار داده است و آنچه «اختلال» نامیده می‌شود، در واقع نگرانی منطقی درباره رفتار و سیاست‌های اوست. در اوت ۲۰۱۸، سارا هاکبی سندرز، سخنگوی مطبوعاتی کاخ سفید در دولت ترامپ، در یک توییت از این اصطلاح استفاده کرد: «سندرم اختلال ترامپ در حال تبدیل شدن به یک اپیدمی بزرگ در میان دموکرات‌ها است. به‌جای وحشت‌زدگی درباره اقتصاد رو‌به‌رشد ترامپ، چرا آن را جشن نمی‌گیرید؟» در سپتامبر ۲۰۱۸، شخصیت شبکه فاکس نیوز و حامی ترامپ، شان هنیتی، روزنامه واشینگتن پست را به داشتن «سندرم اختلال ترامپ» متهم کرد؛ پس از آنکه این روزنامه در یک سرمقاله نوشته بود ترامپ به‌دلیل موضعش درباره تغییرات اقلیمی در بروز طوفان‌هایی که آمریکا را تحت تأثیر قرار می‌دهند «مقصر» است. او به‌عنوان نمونه به انتقاد ترامپ از طراحی بیش از حد پیچیده هواپیمای بوئینگ 737 MAX اشاره کرد. در اوت ۲۰۱۹، آنتونی اسکاراموچی، مدیر پیشین ارتباطات کاخ سفید در دولت ترامپ، در مصاحبه با ونیتی فیر و سی‌ان‌ان گفت که او به جای «سندرم اختلال ترامپ» دچار «سندرم خستگی ترامپ» است. در سپتامبر ۲۰۱۹، شان هنیتی پوشش رسانه‌ای مربوط به ماجرای طوفان دوریان و ادعای اشتباه ترامپ درباره تهدید این طوفان برای ایالت آلاباما را نمونه‌ای از «سندرم اختلال ترامپ» دانست و رسانه‌ها را به تحریف حقیقت متهم کرد. این اصطلاح در سال ۲۰۲۴ نیز در واکنش به کارزار انتخاباتی ترامپ و شکست او در برابر کامالا هریس دوباره مطرح شد. در اکتبر ۲۰۲۴، بیل ماهر اظهار داشت: «ترس از این وضعیت دیوانگی نیست؛ این ترس واقعی است.» همچنین یک نماینده دموکرات پس از انتخابات گفت حزب دموکرات باید «از ایده‌ای که آن را سندرم اختلال ترامپ می‌نامند عبور کند». قوانین گروهی از سناتورهای جمهوری‌خواه ایالت مینه‌سوتا در مارس ۲۰۲۵ لایحه‌ای ارائه کردند که هدف آن طبقه‌بندی «سندرم اختلال ترامپ» به‌عنوان یک بیماری روانی است. این لایحه آن را «بروز ناگهانی پارانویا در افراد عادی در واکنش به سیاست‌ها و ریاست‌جمهوری دونالد جی. | ## جمع‌بندی | همچنین در مه ۲۰۲۵، نماینده کنگره وارن دیویدسون لایحه‌ای برای بررسی این پدیده توسط مؤسسه ملی سلامت ایالات متحده (NIH) ارائه کرد و مدعی شد این پدیده موجب «دو قطبی شدن خانواده‌ها و جامعه» شده است.