موضوع مقاله: تکه‌پوشه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # تکه‌پوشه | مقدمه: تکه‌پوشه تقریباً به‌طور کامل از سیلیسیم دی‌اکسید ساخته می‌شود که از اسید سیلیسیک به‌دست می‌آید و با لایه‌ای از مادهٔ آلی پوشیده شده است. | ## بخش 1: تکه‌پوشه | در نوشته‌های آغازین دربارهٔ دیاتومه‌ها، این ماده به‌عنوان پکتین توصیف می‌شد؛ فیبری که به‌طور معمول در دیوارهٔ سلولی گیاهان یافت می‌شود. پیوند میان دو تکا توسط نوارهایی از سیلیس (نوارهای کمربندی) تقویت می‌شود که آن‌ها را در کنار هم نگه می‌دارند. این روی‌هم‌افتادگی امکان اندکی فضای انبساط داخلی را فراهم می‌کند و در فرایند تولیدمثل حیاتی است. تکه‌پوشه همچنین دارای بسیاری حفره موسوم به «آرئولا» و شکاف‌هایی است که دسترسی دیاتومه به محیط بیرونی برای فرایندهایی مانند دفع مواد زاید و ترشح لیزاب را فراهم می‌کنند. بررسی ریزساختاری تکه‌پوشه‌ها نشان داده که حفره‌ها اندازه، شکل و حجم‌های گوناگون دارند. پوشه یک تکه‌پوشه معمولاً از دو پوشهٔ (تکای) هم‌شکل ولی اندکی ناهم‌اندازه ساخته شده است. این بخش روی‌هم‌افتاده با نوارهای سیلیسی تقویت می‌شود و یک «بخش انبساطی» طبیعی را تشکیل می‌دهد. پوشهٔ بزرگ‌تر معمولاً «بالایی» در نظر گرفته می‌شود و روپوشه («اپی‌تکا») نام دارد. | ## بخش 2: تکه‌پوشه | پوشهٔ کوچک‌تر به‌عنوان «پایینی» شناخته می‌شود و زیرپوشه («هیپوتکا») نامیده می‌شود. هنگام تقسیم دیاتومه، هر یاخته یکی از پوشه‌ها تکه‌پوشهٔ اصلی را نگه می‌دارد و یک پوشهٔ تازه می‌سازد. این بدین معناست که یکی از یاخته‌های دختر هم‌اندازهٔ یاختهٔ والد است (اپی‌تکا + هیپوتکای تازه)، اما در یاختهٔ دیگر، زروپوشه قدیمی به روپوشه تبدیل می‌شود که همراه با زیرپوشه تازه و اندکی کوچک‌تر، یاخته‌ای کوچک‌تر را می‌سازد. شبه‌تیغه برخی سرده‌های دیاتومه برجستگی‌هایی در سطح درونی تکه‌پوشه ایجاد می‌کنند که به درون حفرهٔ داخلی کشیده می‌شود. اسکلت دیاتومه و کاربردهای آن وقتی دیاتومه‌ها می‌میرند و مادهٔ آلی آن‌ها تجزیه می‌شود، تکه‌پوشه‌ها به کف محیط آبی فرومی‌روند. این مادهٔ باقی‌مانده همان خاک دیاتومه است که به‌طور تجاری در فیلترها، پرکننده‌های معدنی، حشره‌کش‌های مکانیکی، مواد عایق، مواد ضدکلوخه، سایندهٔ نرم و کاربردهای دیگر استفاده می‌شود. شکل‌گیری تکه‌پوشه هنگامی که دیاتومه آمادهٔ تقسیم می‌شود، فرایندهایی را آغاز می‌کند تا یا یک زیرپوشه تازه یا یک روپوشه تازه بسازد. وقتی هر یاخته کاملاً جدا شد، هر دو یاخته حفاظ مشابهی دارند و توانایی ادامهٔ تولید تکه‌پوشه را خواهند داشت. | ## بخش 3: تکه‌پوشه | یک نسخهٔ کوتاه و بسیار ساده‌شده چنین است: پس از میتوز، دو یاختهٔ دختر درون یاختهٔ مادر تشکیل می‌شوند. هستهٔ هر یاختهٔ دختر به سویی از دیاتومه می‌رود که زیرپوشهٔ تازه در آن ساخته خواهد شد. یک مرکز ریزلوله‌ای در میان هسته و غشای پلاسمایی جای می‌گیرد، جایی که زیرپوشهٔ تازه قرار خواهد گرفت. وزیکولی موسوم به وزیکول رسوب سیلیس میان غشای پلاسمایی و مرکز ریزلوله‌ای ساخته می‌شود. این نقطه مرکز الگو است و رسوب‌گذاری سیلیس از آنجا به بیرون ادامه می‌یابد و وزیکول بزرگی را در یک سوی یاخته پدید می‌آورد. یک دریچهٔ تازه درون وزیکول رسوب سیلیس ساخته می‌شود، با انتقال هدفمند سیلیس، پروتئین‌ها و پلی‌ساکاریدها. پس از شکل‌گیری، دریچه از راه هم‌جوشی غشای وزیکول (سیلیکالما) با غشای پلاسمایی به بیرون رانده می‌شود. یاخته‌های دختر کاملاً از هم جدا می‌شوند و سطح درونی سیلیکالما به غشای پلاسمایی تازه تبدیل می‌شود. | ## جمع‌بندی | پس از جدایی، یاخته‌های دختر نوارهای کمربندی می‌سازند و این امکان را می‌یابند که در راستای محور تقسیم یاخته، یک‌سویه گسترش یابند.