موضوع مقاله: فحشای آیینی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فحشای آیینی | مقدمه: محل نگهداری موزه لوور فحشای مذهبی، فحشای مقدس، روسپیگری معبد ، آداب و رسومی هستند که شامل تن‌فروشی هستند که در چارچوب عبادت مذهبی (پرستش) انجام می‌شود، احتمالاً به‌عنوان شکلی از مراسم فرقه باروری یا ازدواج مقدس (hieros gamos). | ## بخش 1: فحشای آیینی | محققان در مواردی که پرداخت هزینه خدمات در میان نباشد، اصطلاح مناسک جنسی مقدس را ترجیح می‌دهند. پیشینه فحشای مقدس به معنای واقعی کلمه، به ویژه در برخی مکان‌ها و دوره‌ها، موضوعی بحث‌برانگیز در دنیای آکادمیک است. خاور نزدیک باستان جوامع سرزمینی در امتداد رودخانه‌های دجله و فرات دارای زیارتگاه‌ها و معابد یا خانه‌های بهشتی بودند که به الوهیت مختلف اختصاص یافته بود. روایت مورخ قرن پنجم قبل از میلاد هرودوت و برخی شهادت‌های دیگر از عصر هلنیستی و دوران باستان پسین نشان می‌دهد که جوامع باستانی نه تنها در تمدن بابل و قبرس، بلکه در سرتاسر خاور نزدیک به انجام مناسک مقدس جنسی تشویق می‌کردند. آثار محققان جنسیت مانند دنیل آرنو، جولیا آسانته و استفانی بودین کل سنت پژوهشی که مفهوم فحشای مقدس را تعریف می‌کرد، زیر سؤال برده است. سومر در طول قرن بیستم، دانشمندان عموماً بر این باور بودند که شکلی از مراسم ازدواج مقدس بین پادشاهان در منطقه باستانی خاور نزدیک سومر و کاهنان اعظم اینانا، اسطوره‌های بین‌النهرین که بعداً عشق جنسی اینانا نامیده می‌شد، برگزار می‌شد. پادشاه با کاهنه رابطه جنسی برقرار می‌کرد تا نمایانگر پیوند تموز (اسطوره) با اینانا باشد. | ## بخش 2: فحشای آیینی | به گفته آشورشناس مشهور ساموئل نوآ کریمر، پادشاهان با شرکت در یک عمل جنسی آیینی در معبد الهه باروری ایشتار هر ساله در دهمین روز از جشنواره سال نو سال نو آشوری مشروعیت خود را بیشتر تثبیت می‌کردند. با این حال، علیرغم توصیفات رایج بسیاری از این عادت، هیچ مدرک قطعی برای اثبات اینکه مقاربت جنسی نیز در آن گنجانده شده است، باقی نمانده است. ممکن است که این پیوندها هرگز رخ نداده باشند، بلکه تزییناتی برای تصویر پادشاه بوده‌اند؛ سرودهایی که پادشاهان خاور نزدیک باستان را به خاطر جفت شدن با الهه اینانا ستایش می‌کنند، اغلب از آنها به عنوان کسانی یاد می‌کنند که در یک روز می‌دویدند ۳۲۰ کیلومتر، قربانی تقدیم می‌کردند، با خدای خورشید شمش (ایزد) جشن می‌گرفتند و تاج سلطنتی را از آنو دریافت می‌کردند. برخی از مورخان مدرن نیز در همین راستا استدلال می‌کنند، اگرچه وضعیت قرارگیری آنها مورد بحث قرار گرفته است. فریزر و هنریکس دو شکل اصلی از آیین‌های مقدس جنسی را از هم متمایز کردند: آیین موقت دختران مجرد (با انواعی مانند آیین جهیزیه-جنسی، یا به عنوان باکرگی عمومی عروس) و آیین جنسی مادام العمر. این موضوع، پرسش‌هایی را در مورد اینکه آیا پدیدهٔ آیین‌های جنسی در معابد را می‌توان به کل جهان باستان تعمیم داد، مطرح می‌کند، همان‌طور که محققان پیشین معمولاً این کار را می‌کردند. همان قانونی که زنان متأهل را از تهمت محافظت می‌کرد، در مورد آنها و فرزندانشان نیز اعمال می‌شد. | ## بخش 3: فحشای آیینی | آنها می‌توانستند از پدران خود ارث ببرند، از زمینی که برادرانشان در آن کار می‌کردند درآمد کسب کنند و اموال را تصرف کنند. هیتی‌ها هیتی‌ها فحشای مقدس را به عنوان بخشی از فرقه خدایان، از جمله پرستش یک جفت خدای جفت، یک خدای گاو نر و یک الهه شیر، انجام می‌دادند، در حالی که در روزگاران بعد، الهه مادر که نماینده باروری بود، برجسته شد و (در فنیقیه) الهه‌ای که بر تولد انسان نظارت داشت. فنیقی‌ها استدلال شده است که فحشای مقدس، که توسط مردان و زنان انجام می‌شد، از رسوم باستانی فنیقی‌ها بوده است. این کار به خدایان عشتروت و آدونیس تقدیم می‌شد و گاهی به عنوان یک جشنواره یا مراسم اجتماعی در شهرهای جبیل (لبنان)، افقا و بعلبک (بعدها به نام بعلبک) و همچنین شهر نزدیک سوریه پالمیرا اجرا می‌شد. قدشه به معنای واقعی کلمه به معنای «جدا شده» (به صورت مؤنث) است، از ریشه سامی Q-D-Š، به معنی «مقدس، تقدیس شده، جدا شده». این معنای دوگانه منجر به این باور شده است که قدشوت (جمع قدشا) روسپی‌های معمولی نبودند، بلکه مقدسینی بودند که در معابد باروری کار می‌کردند. با این حال، فقدان شواهد محکم نشان داده است که این کلمه ممکن است به روسپی‌هایی اشاره داشته باشد که خدمات خود را در مجاورت معابد ارائه می‌دادند، جایی که می‌توانستند تعداد بیشتری مشتری جذب کنند. | ## جمع‌بندی | این اصطلاح ممکن است از دوشیزگان مقدسی سرچشمه گرفته باشد که در معابد کنعانی و فنیقی به کار گرفته می‌شدند، که بعدها مترادف با فحشا برای نویسندگان کتاب مقدس.