موضوع مقاله: کاترین برشکوسکی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کاترین برشکوسکی | مقدمه: او بیش از چهار دهه در زندان و تبعید سیبری به‌خاطر مخالفت مسالمت‌آمیز با یکه‌سالاری تزاری سپری کرد و در سال‌های پایانی عمرش به عنوان یک زندانی سیاسی در سطح بین‌المللی شناخته شد. | ## بخش 1: کاترین برشکوسکی | همچنین به‌طور عام به عنوان 'بابوشکا' شناخته می‌شد و او «مادر بزرگ» انقلاب روسیه لقب گرفت. پدرش، کنستانتین وریکو، مالک رعایا بود اما – طبق گفتهٔ او – با آن‌ها رفتار خوبی داشت. در سال ۱۸۶۱، در جریان اصلاحات آزادی، او به پدرش در آزادسازی رعایای ملک خانوادگی کمک کرد و سپس داوطلبانه به آموزش آن‌ها پرداخت. در سال ۱۸۶۸، با نیکولای پتروویچ برشکو-برشکوفسکایا، مالک زمین و قاضی محلی، ازدواج کرد اما پس از دو سال او را ترک کرده و به کی‌یف رفت و با خواهرش اُلگا (که زود درگذشت) و ماریا کولنکینا یک «کمون» تشکیل داد. این سه نفر از میخائیل باکونین پیروی کردند، در حالی که بیشتر انقلابیون کی‌یف در گروهی به رهبری پاول آکسلرود، پیروان انقلابی مردم‌گرا Pyotr Lavrov بودند. آکسلرود او را به آندره ژلیابوف معرفی کرد، پسر یک دهقان که در ترور تزار الکساندر دوم، امپراتور روسیه در ۱۸۸۱ نقش داشت. با هشدار نسبت به دستگیری قریب‌الوقوع، کولنکینا به کی‌یف بازگشت، در حالی که برشکوفسکایا و استفانوویچ به روستای دیگری در استان خرسون رفتند، جایی که با پروتستان‌های انجیلی، معروف به استوندیست‌ها، آشنا شدند. پس از بازگشت استفانوویچ به کی‌یف، برشکوفسکایا زمانی دستگیر شد که یک مأمور پلیس در حال بررسی گذرنامهٔ جعلی او متوجه شد که او رفتاری مطیعانه همانند یک دهقان ندارد. زندانی شدن و تبعید برشکوفسکایا به سن پترزبورگ منتقل شد، جایی که در سن ۳۱ سالگی، مسن‌ترین زن از میان ۳۷ زنی بود که در خانهٔ بازداشت مقدماتی نگهداری می‌شدند و همه به اتهامات سیاسی متهم بودند. رفتار جسورانهٔ او در دادگاه در جریان Trial of the 193، زمانی که از شناسایی صلاحیت دادگاه خودداری کرد و اعلام کرد که به عضویت «حزب سوسیالیستی و انقلابی روسیه» افتخار می‌کند، موجب شد که به پنج سال katorga (کار اجباری) محکوم شود، در حالی که سایر متهمان زن، از جمله آیندهٔ قاتل تزار سوفیا پروسکایا (انقلابی روس), تبرئه شدند. گفته می‌شود او نخستین زن در روسیه بود که به خاطر جرم سیاسی به katorga محکوم شد، که باعث احترام سایر انقلابیون شد. دوست او، ماریا کولنکینا، آنقدر خشمگین شد که قصد داشت مردی را که برشکوفسکایا را تعقیب کرده بود بکشد، اما ناکام ماند. | ## بخش 2: کاترین برشکوسکی | سرگئی کراوچینسکی او را «پرشور و پیشگویانه» توصیف کرد، اما گزارش شده که پروسکایا با او «بسیار سرد» رفتار می‌کرد و او را «افراطی» می‌دانست. او دوباره به روستای سِلِگینسک، در ترنس‌بایکال تبعید شد، جایی که روزنامه‌نگار و کاشف آمریکایی جورج کنان (اکتشاف‌گر) در سال ۱۸۸۵ با او مصاحبه کرد. او نوشت: کنان بعدها گفته بود: «تمام استانداردهای شجاعت، استقامت و فداکاری قهرمانانه‌ام برای همیشه بالا رفته و این بالا رفتن به دست یک زن انجام شده است.»Frazier, Ian (2010). حزب سوسیالیست انقلابی بلاشکوفسکایا در سال ۱۸۹۶، پس از ۲۲ سال زندان یا تبعید، تحت عفو به مناسبت تاج‌گذاری نیکلای دوم، آخرین تزار روسیه آزاد شد. با کمی دشواری، او با انقلابیونی که هنوز آزاد بودند تماس گرفت، که بیشترشان سال‌ها از او جوان‌تر بودند. این دو در سال ۱۸۹۷ رهبری احیای جنبش مردم‌گرایانه در مینسک را برعهده گرفتند، جایی که «بلاشکوفسکایا طرفداران زیادی در میان جوانان دبیرستان‌های مینسک داشت؛ گِرشونی گروه دیگری را رهبری می‌کرد که دربارهٔ مسائل تاکتیکی بحث می‌کرد.» این یکی از چند گروه بود که در سال ۱۹۰۱ برای تشکیل حزب سوسیالیست انقلابی گرد هم آمدند. او و گِرشونی سپس دو سال در سراسر روسیه به‌طور غیرقانونی سفر کردند و حزب جدید را سازماندهی کردند. «نوعی تقسیم کار میان آن‌ها وجود داشت: بلاشکوفسکایا، مانند «روح‌القدس انقلاب» در سراسر کشور می‌چرخید و شور انقلابی جوانان را برمی‌انگیخت؛ گِرشونی معمولاً پشت سر او حرکت می‌کرد و شور و شوق ایجاد شده توسط او را به عمل تبدیل می‌کرد.» وقتی گِرشونی در مه ۱۹۰۳ دستگیر شد، او از طریق رومانی به ژنو فرار کرد. در دسامبر ۱۹۰۴، تقریباً ۳۰۰۰ نفر در جلسه‌ای در بوستون که برای استقبال از او برگزار شده بود، شرکت کردند. طبق گزارش یک روزنامه هم‌عصر: «وقتی «بانوی بزرگ» برای سخنرانی برخاست، جمعیت عظیم همگی ایستادند. دستگیری و تبعید دوم بلاشکوفسکایا درست پیش از آغاز انقلاب ۱۹۰۵ روسیه به روسیه بازگشت. در اوت، جاسوس پلیس Yevno Azef قول داد که پلیس را به او برساند و به همراه یک افسر ارشد به ساراتوف رفت، اما موفق به یافتن او نشد. | ## بخش 3: کاترین برشکوسکی | او تا سال ۱۹۰۸ آزاد بود، زمانی که آزف دوباره او را به پلیس لو داد و او در قلعه پیتر و پاول زندانی شد. با شنیدن خبر دستگیری او، ایزابل باروز به روسیه رفت تا برای آزادی او درخواست کند و توانست نیکولای بلاشکو-بلاشکوفسکایا را متقاعد کند تا علی‌رغم خصومت با عقاید مادرش، به دیدن او در زندان برود. در سال ۱۹۱۰، او به تبعید ابدی در سیبری محکوم شد و به روستایی در کنار رود لنا منتقل شد و تحت نظارت دائم قرار گرفت. در نوامبر ۱۹۱۳، در سن تقریباً ۷۰ سالگی، او تلاش به فرار کرد که شامل سفری بیش از ۶۲۰ مایل با اسب به ایرکوتسک بود، اما تنها هفت مایل مانده به شهر دوباره دستگیر شد. او دو سال در زندان ایرکوتسک در انفرادی نگه داشته شد، سپس به یاکوتسک نزدیک مدار قطبی منتقل شد، اما پس از اعتراض حامیان آمریکایی‌اش، دوباره به ایرکوتسک بازگردانده شد. بلاشکوفسکایا در اکتبر ۱۹۱۷ به پیش‌پارلمان انتخاب شد، پیش از انتخابات سراسری برای مجمع مؤسسان، و به عنوان مسن‌ترین عضو، ریاست نخستین جلسه آن را برعهده گرفت. نویسنده آینده برنده جایزه نوبل، ایوان بونین، تابستان ۱۹۱۷ صحبت کشاورزان دربارهٔ او را شنید. یکی از آن‌ها گفت: در واقع، برخلاف تصور اینکه می‌خواست کشاورزان را از فراخوان به خدمت نظامی معاف کند، او از ادامه جنگ با آلمان حمایت می‌کرد و یکی از حامیان سرسخت و مشهور دولت کرنسکی بود. وقتی دولت کرنسکی در نوامبر توسط بلشویک سرنگون شد، او یک فراخوان به لژیون چکسلواکی برای دخالت جهت بازگرداندن کرنسکی به قدرت با زور نوشت. اواخر سال ۱۹۱۸، او از طریق ولادی‌وستوک به ایالات متحده سفر کرد تا از دولت بخواهد ۵۰٬۰۰۰ سرباز برای حمایت از نیروهای ضد بلشویک در جنگ داخلی روسیه اعزام کند. | ## جمع‌بندی | بعداً به پاریس رفت و سپس در سال ۱۹۲۴ به چکسلواکی نقل مکان کرد، جایی که آخرین تبعید خود را با ماریا کولنکینا شریک شد، دوستی که بیش از ۵۰ سال ادامه داشت.