aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: جنداس | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جنداس | مقدمه: جنداس (به عربی: ؛ به عبری ) یک محوطه باستانی در شرق شهر لد در استان مرکزی (اسرائیل) است که در فاصلهٔ نزدیک به ۲ کیلومتری این شهر جای دارد. | ## بخش 1: جنداس | جنداس در دوران صلیبی با نام «کازال جنداس» شناخته می‌شد و در سده‌های پانزدهم و شانزدهم میلادی روستایی آباد بود که زمین‌هایش به موقوفات دینی گوناگونی تعلق داشت. پل جنداس که نام خود را از این روستا گرفته، شناخته‌شده‌ترین پل از میان پل‌هایی است که سلطان بیبرس در فلسطین ساخت. روستا در سدهٔ هفدهم یا آغاز سدهٔ هجدهم میلادی متروک شد و هرچند در سدهٔ نوزدهم بار دیگر آباد گشت، پیش از پایان آن سده دوباره تخلیه شد. بر پایهٔ منبع عبری، در این محوطه بازمانده‌هایی از دوران بیزانسی و دوران نخستین اسلامی نیز یافت شده‌است. 117 دوران مملوکی در آغاز دوران مملوکی، پل جنداس بر روی زمین‌های این روستا ساخته شد. | ## بخش 2: جنداس | این پل بر سر راه پست میان سوریه و مصر قرار داشت و شناخته‌شده‌ترین پل از میان پل‌هایی است که سلطان بیبرس در سرزمین فلسطین برپا کرد؛ از جمله پل‌های یبنا و اسدود.Petersen, 2008, p. 297 سده‌های پانزدهم تا هفدهم جنداس در سده‌های پانزدهم و شانزدهم میلادی روستایی آباد بود که زمین‌هایش به موقوفات دینی گوناگون تعلق داشت. در سال ۱۵۵۲ میلادی، خاصکی خرم سلطان، همسر محبوب سلیمان یکم، یک‌چهارم درآمد مالیاتی جنداس را به عمارت خاصکی سلطان در بیت‌المقدس وقف کرد. درآمدهای مالیاتی به این ترتیب میان وقف‌ها بخش می‌شد: وقف بنی علی ابوغا: ۴ از ۲۴ سهم وقف محمد احمد المصری: ۵ از ۲۴ سهم وقف العماره العامره: ۷ از ۲۴ سهم وقف خلیل الرحمن: ۸ از ۲۴ سهم در سال ۱۰۵۱ هجری قمری (۱۶۴۱/۱۶۴۲ میلادی)، طایفهٔ بدوی السوالمه از اطراف یافا به روستاهای بیت دجن، السافریه، جنداس، لد و یازور که متعلق به وقف خاصکی سلطان بودند حمله بردند. این متروک شدن همراه با تخلیهٔ روستاهای همسایه مانند کفر جنیس بازتابی از ناامنی پیرامون لد بود که از مهاجرت گروه‌های کوچ‌نشین و تنش‌های محلی ناشی از رقابت قیسی‌ها و یمانی‌ها سرچشمه می‌گرفت. | ## بخش 3: جنداس | در سدهٔ نوزدهم، جنداس بار دیگر آباد شد اما پیش از پایان آن سده دوباره تخلیه گشت (در حدود ۱۸۸۲ میلادی). ساکنان جنداس در نقاط گوناگونی از کوهستان مرکزی سرزمین فلسطین پراکنده شدند و زمین‌های روستا را مردم بیت نبالا و لد کشت می‌کردند. به گفتهٔ روی مارُم، هنگامی که سازمان‌های یهودی در سال ۱۸۷۸ میلادی خواستار خرید زمین‌های این ناحیه شدند، عثمانی‌ها زمین را وقفی اعلام کردند و به تلاش‌ها برای تأسیس مستعمرات کشاورزی یهودی در آنجا پایان دادند. یافته‌های باستان‌شناختی کاوش‌های باستان‌شناختی نشانه‌هایی از گورخمره‌های نوزادان متعلق به اواخر دوران عثمانی را آشکار ساخت که معمولاً با کوچ‌نشینان یا کارگران فصلی با تبار مصری مرتبط دانسته می‌شوند.Taxel, Y. امروزه بازمانده‌های مسجد، ساختمان‌های مسکونی، آبگیرها، چاه و تاکستان‌ها در محوطه دیده می‌شود. | ## جمع‌بندی | دوران معاصر پس از تأسیس دولت اسرائیل، موشاو گناتون بر روی زمین‌های جنداس بنا شد.
موضوع مقاله: عزالدین صبحی الشیخ خلیل | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # عزالدین صبحی الشیخ خلیل | مقدمه: عزالدین صبحی الشیخ خلیل (به عربی: ) (زاده نزدیک به ۱۹۶۲/۱۹۶۴ – ۲۶ سپتامبر ۲۰۰۴) فرمانده ارشد شاخه نظامی سازمان حماس بود که در ۲۶ سپتامبر ۲۰۰۴ بر اثر انفجار بمب جاسازی‌شده در خودرویش در محله الزاهره در جنوب دمشق، سوریه کشته شد. | ## بخش 1: عزالدین صبحی الشیخ خلیل | وی زادهٔ محله شجاعیه در شهر غزه بود و از شاگردان یحیی عیاش معروف به «مهندس» به‌شمار می‌رفت. هیچ گروهی مسئولیت ترور او را بر عهده نگرفت؛ با این حال شیوه عملیات با ترورهای پیشین منتسب به اسرائیل و تعهدات رسمی مقامات اسرائیلی برای حذف رهبران حماس همخوانی داشت. ترور خلیل یک هفته پس از بمب‌گذاری انتحاری دوگانه در بئرالسبع رخ داد که طی آن ۱۶ غیرنظامی اسرائیلی کشته شدند و ارتش اسرائیل وعده آغاز موج تازه‌ای از ترور فرماندهان حماس را داده بود. خلیل در سال ۱۹۹۲ همراه با نزدیک به ۴۰۰ فعال فلسطینی از سرزمین‌های فلسطینی تبعید و به لبنان فرستاده شد. پس از آن تصمیم گرفت به سرزمین‌های اشغالی بازنگردد و دمشق را که دفتر سیاسی حماس نیز در آن مستقر بود به‌عنوان پایگاه خود برگزید. خلیل به شاخه نظامی حماس یعنی گردان‌های قسام پیوست و به یکی از اعضای ارشد این شاخه تبدیل شد. | ## بخش 2: عزالدین صبحی الشیخ خلیل | تبعید به لبنان در دسامبر ۱۹۹۲، اسرائیل نزدیک به ۴۰۰ فعال فلسطینی وابسته به حماس و جهاد اسلامی را به مرج‌الزهور در لبنان تبعید کرد. پس از پایان دوره تبعید، وی تصمیم گرفت به سرزمین‌های اشغالی بازنگردد و دمشق را به‌عنوان محل اقامت دائم خود برگزید. دمشق در آن زمان میزبان دفتر سیاسی حماس و شماری از رهبران ارشد این سازمان بود و نسبت به کرانه باختری و نوار غزه امنیت بیشتری برای فعالان فلسطینی فراهم می‌کرد. ترور در ۲۶ سپتامبر ۲۰۰۴، خلیل سوار بر خودروی شاسی‌بلند میتسوبیشی پاجروی سفیدرنگ خود در محله الزاهره در جنوب دمشق شد. پیکر خلیل تا حد ناشناس شدن سوخته بود و بقایای آن از صندلی عقب خودرو جمع‌آوری و برای شناسایی به بیمارستانی نزدیک منتقل شد. موج انفجار شیشه جلوی خودروی دیگری را خرد کرد و پنجره‌های طبقه همکف و دوم ساختمان‌های مجاور را درهم شکست. | ## بخش 3: عزالدین صبحی الشیخ خلیل | پیش‌زمینه در ۳۱ اوت ۲۰۰۴، دو بمب‌گذاری انتحاری در اتوبوس‌های شهر بئرالسبع در جنوب اسرائیل ۱۶ غیرنظامی را کشت. ارتش اسرائیل اعلام کرد که در پاسخ به این حمله، موج تازه‌ای از ترور رهبران حماس را آغاز خواهد کرد. واکنش‌ها و پیامدها هرچند هیچ گروه یا دولتی رسماً مسئولیت این ترور را پذیرفت، سوریه اسرائیل را متهم به انجام این عملیات کرد. شیوه عملیات با ترورهای پیشین منتسب به سرویس اطلاعاتی اسرائیل (موساد) همخوانی داشت. به نوشته شلومی الدر، پژوهشگر اسرائیلی امور حماس، ترور خلیل پیامد فوری و چشمگیری بر رفتار حماس داشت: تبلیغات روزانه برای عملیات‌های انتحاری که پیش‌تر در رسانه‌های حماس، سخنرانی‌های رهبران سازمان و خطبه‌های مساجد جریان داشت بلافاصله متوقف شد. نام‌نویسی‌های گوناگون نام خلیل در رسانه‌های مختلف به شکل‌های گوناگونی نوشته شده‌است: سی‌ان‌ان آن را ، فاکس نیوز آن را ، بی‌بی‌سی آن را و الجزیره آن را ضبط کرده‌اند. | ## جمع‌بندی | نام کوچک وی همان نامی است که عزالدین قسام، الهام‌بخش نام‌گذاری گردان‌های قسام، داشت.
موضوع مقاله: خیابان جمال عبدالناصر (غزه) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # خیابان جمال عبدالناصر (غزه) | مقدمه: خیابان جمال عبدالناصر (همچنین با نام خیابان ثلاثینی شناخته می‌شود؛ ) یکی از خیابان‌های اصلی شهر غزه در فلسطین است. | ## بخش 1: خیابان جمال عبدالناصر (غزه) | این خیابان از بخش قدیمی شهر غزه آغاز می‌شود و از خیابان نعیم‌الدین العربی منشعب شده و به سمت شمال تا محلهٔ ریمال ادامه می‌یابد و در آنجا به خیابان احمد عرابی که بزرگراه اصلی ساحلی است متصل می‌شود. نام این خیابان از جمال عبدالناصر، رئیس‌جمهور مصر و رهبر پان‌عربیست گرفته شده‌است. نام محلی غیررسمی اما رایج آن «خیابان ثلاثینی» است که برگرفته از نام طایفهٔ ثلاثینی است که از دیرباز در آن منطقه ساکن بوده‌اند. ساختمان‌های مهمی از جمله دفتر مرکزی آنروا در غزه، دانشگاه الازهر و دانشگاه اسلامی غزه در امتداد این خیابان قرار دارند. نام‌گذاری نام خیابان پس از درگذشت جمال عبدالناصر، رئیس‌جمهور پیشین مصر و رهبر جنبش پان‌عربیسم بر آن نهاده شد.Bailey, Pam. | ## بخش 2: خیابان جمال عبدالناصر (غزه) | نام محلی و غیررسمی اما پرکاربرد این خیابان «ثلاثینی» است که به طایفهٔ ثلاثینی بازمی‌گردد. موقعیت جغرافیایی خیابان جمال عبدالناصر از بخش قدیمی شهر غزه آغاز می‌شود و در آنجا از خیابان نعیم‌الدین العربی منشعب می‌گردد.Let's Go Inc. این خیابان به سمت شمال امتداد می‌یابد و به محلهٔ ریمال می‌رسد و در آنجا به خیابان احمد عرابی متصل می‌شود. خیابان جمال عبدالناصر به موازات خیابان عمر مختار که یکی دیگر از خیابان‌های مهم شهر غزه است کشیده شده‌است. ساختمان‌ها و نهادهای مهم ساختمان‌ها و نهادهای برجسته‌ای در امتداد خیابان جمال عبدالناصر قرار دارند. | ## بخش 3: خیابان جمال عبدالناصر (غزه) | دفتر مرکزی سازمان امداد و کاریابی سازمان ملل متحد برای آوارگان فلسطین (آنروا) در غزه در این خیابان واقع است. همچنین دانشگاه الازهر و دانشگاه اسلامی غزه از دیگر نهادهای آموزشی مهمی هستند که در کنار این خیابان جای گرفته‌اند. رویدادها حملهٔ ۲۰۰۹ در سال ۲۰۰۹ یک کافه در این خیابان هدف حملهٔ هوایی جنگنده‌های اسرائیلی قرار گرفت و ویران شد. | ## جمع‌بندی | جنگ غزه در جریان جنگ غزه خیابان جمال عبدالناصر زیر آتش سنگین توپخانهٔ اسرائیل قرار گرفت و به یکی از کانون‌های پیشروی تانک‌های ارتش اسرائیل تبدیل شد.
موضوع مقاله: گروه عدالت کردستان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # گروه عدالت کردستان | مقدمه: کۆمه‌ڵی دادگه‌ری کوردستان (به کردی: ، ) که در گفتار روزمره کۆمه‌ڵ خوانده می‌شود و پیش‌تر با نام گروه اسلامی کردستان (به کردی: ) شناخته می‌شد، یک جنبش سیاسی اسلامی در کردستان عراق است. | ## بخش 1: گروه عدالت کردستان | این گروه در ماه مه ۲۰۰۱ به‌دست علی بابیر، رهبر پیشین جنبش اسلامی کردستان و معاون پیشین امارت اسلامی کردستان، بنیان‌گذاری شد. کۆمه‌ڵی دادگه‌ری کوردستان از منظر ایدئولوژیک به اسلام‌گرایی کردی و محافظه‌کاری اجتماعی گرایش دارد و پیرو مذهب اهل سنت و جماعت است. حزب در انتخابات گوناگون پارلمانی عراق و پارلمان کردستان شرکت کرده و کرسی‌هایی را به دست آورده‌است. این گروه دست‌کم تا پیش از حمله آمریکا در مارس ۲۰۰۳ میانه‌رو شمرده می‌شد، هرچند ادعاهایی مبنی بر پیوند آن با گروه تندرو انصار الاسلام مطرح شد که خود حزب در بیانیه‌ای به تاریخ ۱۱ اکتبر ۲۰۰۴ آن را رد کرد. پیشینه و بنیان‌گذاری کۆمه‌ڵی دادگه‌ری کوردستان در مه ۲۰۰۱ در پی انشعاب از جنبش اسلامی کردستان پدید آمد. | ## بخش 2: گروه عدالت کردستان | بنیان‌گذار و رهبر آن علی بابیر (ملا علی بابیر) بود که پیش‌تر در جنبش اسلامی کردستان عضویت داشت و معاون امارت اسلامی کردستان بود. سیاست‌ها و مواضع رویکرد کلی علی بابیر در مصاحبه‌ای در ژانویه ۲۰۰۳ دربارهٔ رویکرد حزب گفت: کۆمه‌ڵی دادگه‌ری کوردستان همواره بر اهمیت یکپارچگی میان کردها تأکید داشته و از گفت‌وگو و راه‌حل صلح‌آمیز درگیری‌ها هواداری کرده‌است. با وجود رویکرد همکاری‌جویانه کلی با دیگر گروه‌های سیاسی کردی، این حزب در برخی اختلافات و رقابت‌های سیاسی نیز درگیر بوده‌است. ادعای پیوند با انصار الاسلام تا پیش از حمله نظامی ایالات متحده در مارس ۲۰۰۳ این حزب میانه‌رو ارزیابی می‌شد، اما ادعاهایی دربارهٔ ارتباط آن با گروه تندرو انصار الاسلام مطرح شد. شادباش به طالبان کۆمه‌ڵی دادگه‌ری کوردستان و جنبش اسلامی کردستان از نخستین گروه‌هایی بودند که پس از چیرگی طالبان بر افغانستان در اوت ۲۰۲۱ به آنان شادباش گفتند. | ## بخش 3: گروه عدالت کردستان | مواضع دربارهٔ دگرباشان جنسی در ۲۲ فوریه ۲۰۲۱ اعلام شد که عمر گولپی، نماینده پارلمانی کۆمه‌ڵی دادگه‌ری کوردستان، علیه سازمان رسان که از حقوق دگرباشان جنسی دفاع می‌کند دادخواهی مطرح کرده‌است. کۆمه‌ڵی دادگه‌ری کوردستان با سازمانی به نام «ئاستانه» پیوند دارد که سازمانی محافظه‌کار و مخالف دگرباشان جنسی است. این سازمان به انتشار تبلیغات علیه دگرباشان جنسی و حقوق بهداشت جنسی و باروری می‌پردازد. برآیندهای انتخاباتی انتخابات مجلس نمایندگان عراق حزب در انتخابات پارلمانی ۲۰۰۵ به‌طور مستقل شرکت کرد و نزدیک به ۶۰٬۰۰۰ رأی (۰٫۷ درصد) و دو کرسی در مجلس نمایندگان عراق به دست آورد. | ## جمع‌بندی | انتخابات رهبر آرا درصد کرسی تغییر جایگاه دولت ۲۰۱۴ محمد نجیب حسن علی ۱۳۷٬۵۰۴ ۱٫۰۶٪ ۳ از ۳۲۹ تازه ۱۶ اپوزیسیون ۲۰۱۸ علی بابیر ۹۶٬۸۷۶ ۰٫۹۳٪ ۲ از ۳۲۹ ۱ ۱۸ اپوزیسیون ۲۰۲۱ ۶۴٬۰۲۵ ۰٫۷۲٪ ۱ از ۳۲۹ ۱ ۱۷ اپوزیسیون ۲۰۲۵ ۴۹٬۷۵۶ ۰٫۴۴٪ ۱ از ۳۲۹ ۰ ۳۸ — انتخابات پارلمان کردستان در انتخابات پارلمان کردستان نیز حزب کرسی‌هایی به دست آورده‌است.
موضوع مقاله: متصرف | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # متصرف | مقدمه: این مقام جایگزین عنوان پیشین سنجاق بیگ شد و به‌عنوان بخشی از اصلاحات تنظیمات در سال ۱۸۶۴ میلادی برپا گردید. | ## بخش 1: متصرف | واحد اداری زیر فرمان متصرف، متصرفیه (به ترکی استانبولی: ) نام داشت که رسماً سنجاق (به ترکی عثمانی: ) در ترکی و لوا (به عربی: ) در عربی و فارسی خوانده می‌شد. متصرف در سلسله‌مراتب اداری عثمانی زیردست والی یا فرماندار کل ولایت بود و خود بر قائم‌مقام که فرماندار قضا (شهرستان) به‌شمار می‌رفت برتری داشت. برخی متصرفیه‌ها مستقل بودند و مستقیماً زیر نظر حکومت مرکزی اداره می‌شدند؛ مانند متصرفیهٔ جبل لبنان و متصرفیه قدس. ریشه‌شناسی واژهٔ عثمانی «متصرّف» از واژهٔ عربی «مُتَصَرِّف» گرفته شده‌است که اسم فاعل از مصدر «تصرّف» به معنای «بی‌قید و بند عمل کردن» یا «اختیاردار بودن» است. | ## بخش 2: متصرف | پیشینه قانون ولایات ۱۸۶۴ با تصویب «قانون ولایات» در سال ۱۸۶۴ میلادی، سازمان اداری امپراتوری عثمانی بازسازی گسترده‌ای را تجربه کرد. در این ساختار، والی مسئول ولایت بود و متصرف که از سوی سلطان منصوب می‌شد اداره سنجاق را بر عهده داشت. قائم‌مقام نیز که از سوی وزارت کشور گمارده می‌شد بر قضا حکومت می‌کرد و مدیر بر ناحیه و مختار بر روستا نظارت داشت. جایگزینی قائم‌مقام پیش از ۱۸۶۷ میلادی، عنوان قائم‌مقام برای فرماندار سنجاق یا لوا به کار می‌رفت. | ## بخش 3: متصرف | در سال ۱۸۶۷ این عنوان با «متصرف» جایگزین شد و مرکز اداری سنجاق نیز «متصرفیه» (متصرفلق) نامیده شد. هر ولایت عثمانی به چندین متصرفیه بخش می‌شد و هر متصرفیه نیز خود به چندین قضا تقسیم می‌گردید. متصرفیه‌ها در شام برخی متصرفیه‌ها مستقل بودند و مستقیماً زیر نظر دولت مرکزی عثمانی اداره می‌شدند، نه زیر نظر والی یک ولایت. این واحد سیاسی کوچک به دست یک مسیحی عثمانی غیرلبنانی اداره می‌شد و زیر پشتیبانی دولت‌های اروپایی قرار داشت. | ## جمع‌بندی | جامعه‌های دینی این منطقه از راه شورایی نمایندگی می‌شدند که مستقیماً با فرماندار سروکار داشت.
موضوع مقاله: منوحا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # منوحا | مقدمه: این روستا در شمال کریات گت و جنوب کریات ملاخی واقع شده و تحت صلاحیت شورای منطقه‌ای لاخیش قرار دارد. | ## بخش 1: منوحا | این موشاو بخشی از شبکهٔ یکپارچهٔ سکونتگاه‌های برنامه‌ریزی‌شده‌ای بود که پس از تأسیس دولت اسرائیل در منطقهٔ حبل لاخیش ساخته شد. بنیان‌گذاران موشاو عمدتاً پناهندگان یهودی ساکن در اردوگاه موقت قسطینا بودند که از ناحیهٔ کردستان عراق آمده بودند، به علاوهٔ گروهی از مهاجران یهودی ایرانی (فارسی‌زبان) از اردوگاه موقت زرعین. زمین‌هایی که موشاو بر آن بنا شد پیش‌تر متعلق به روستاهای عرب فلسطینی صمیل و جسیر بود که هر دو در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل خالی از سکنه شدند. 323, این نام همچنین یادآور سازمان صهیونیستی «منوحا ونحلا» است که در اواخر سدهٔ نوزدهم در ورشو تأسیس شد و اعضای آن در پایه‌گذاری مستعمرهٔ کشاورزی رخووت نقش داشتند. | ## بخش 2: منوحا | خاخام شبتای بن‌حییم از سال ۱۹۵۵ به عنوان خاخام روستا خدمت کرد و همچنین به عنوان خاخام منطقهٔ لاخیش شناخته می‌شد. جغرافیا منوحا در ارتفاع ۱۰۵ متری از سطح دریا، در دشت ساحلی شفلا و در مجاورت حاشیهٔ شمالی بیابان نگو واقع است. موقعیت جغرافیایی روستا نسبت به شهرهای بزرگ به شرح زیر است: حدود ۲۰ کیلومتر تا ساحل دریای مدیترانه حدود ۴۶ کیلومتر جنوب مرکز تل‌آویو حدود ۴۷ کیلومتر جنوب‌غربی اورشلیم ۵ کیلومتر شمال شهر کریات گت روستا از طریق جادهٔ محلی شمارهٔ ۳۵۵۳ به بزرگراه ۴۰ متصل می‌شود. خط آهن تل‌آویو-بئرشبع نیز از حاشیهٔ شرقی روستا می‌گذرد، هرچند منوحا ایستگاهی در این مسیر ندارد. | ## بخش 3: منوحا | جمعیت جمعیت موشاو به حدود ۶۰۰ نفر می‌رسد و شامل ساکنانی با گرایش‌های سکولار، سنتی و مذهبی است. جدول زیر روند تغییرات جمعیتی منوحا را بر اساس داده‌های سازمان مرکزی آمار اسرائیل نشان می‌دهد: + تحولات جمعیتی منوحا سال ۱۹۶۱ ۱۹۷۲ ۱۹۸۳ ۱۹۹۵ ۲۰۰۱ ۲۰۰۳ ۲۰۰۵ ۲۰۰۷ ۲۰۰۹ ۲۰۱۱ ۲۰۱۳ ۲۰۱۴ جمعیت ۴۸۰ ۵۳۹ ۴۰۸ ۳۴۱ ۳۳۹ ۳۵۸ ۳۴۴ ۳۶۰ ۴۵۴ ۴۸۲ ۵۰۸ ۵۲۳ اقتصاد اقتصاد موشاو بر پایهٔ کشاورزی استوار است و شامل پرورش محصولات زراعی، باغداری، پرورش طیور و دام می‌شود. امکانات رفاهی روستا شامل مهدکودک، فروشگاه مواد غذایی، زمین‌های ورزشی و مرکز اجتماعی می‌شود. | ## جمع‌بندی | کودکان روستا در مدرسهٔ ابتدایی منطقه‌ای یا در کریات گت تحصیل می‌کنند و نوجوانان نیز برای ادامهٔ تحصیل به کریات گت یا کفار مناحم می‌روند.
موضوع مقاله: فهرست نمایندگی‌های دیپلماتیک در فلسطین | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فهرست نمایندگی‌های دیپلماتیک در فلسطین | مقدمه: فهرست نمایندگی‌های دیپلماتیک در فلسطین دربرگیرندهٔ نمایندگی‌های دیپلماتیک معتبر نزد دولت فلسطین یا تشکیلات خودگردان فلسطین است. | ## بخش 1: فهرست نمایندگی‌های دیپلماتیک در فلسطین | از آنجا که اسرائیل بر بیشتر سرزمین‌های فلسطینی که دولت فلسطین را تشکیل می‌دهند نظارت دارد، بیشتر نمایندگی‌های دیپلماتیک نزد فلسطین رسماً «دفتر نمایندگی» نامیده می‌شوند؛ زیرا اسرائیل دولت فلسطین را به رسمیت نمی‌شناسد. بیشتر نمایندگی‌های دیپلماتیک در رام‌الله مستقرند و شماری از کشورها نیز کنسولگری یا دفتر در اورشلیم شرقی دارند. | ## بخش 2: فهرست نمایندگی‌های دیپلماتیک در فلسطین | تا سال ۲۰۰۷ برخی کشورها نمایندگی دیپلماتیک خود نزد فلسطین را در شهر غزه نگاه می‌داشتند. بر پایهٔ فهرست دیپلماتیک وزارت امور خارجهٔ فلسطین (فوریهٔ ۲۰۲۵) نزدیک به ۴۶ کشور و نهاد بین‌المللی دارای نمایندگی در سرزمین‌های فلسطینی هستند. | ## بخش 3: فهرست نمایندگی‌های دیپلماتیک در فلسطین | ## جمع‌بندی | گروه دیگری از کشورها نیز نمایندگی‌های غیرمقیم خود را از پایتخت‌هایی چون امان و قاهره معتبر کرده‌اند.
موضوع مقاله: نعان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نعان | مقدمه: این کیبوتص در استان مرکزی واقع شده و در حوزه اداری شورای منطقه‌ای گزر قرار دارد و با روستاهای گانی هادار، راموت مئیر و سیتریا هم‌مرز است. | ## بخش 1: نعان | نعان در سال ۱۹۳۰ بنیان‌گذاری شد و نخستین کیبوتصی است که یهودیان زاده‌شده در سرزمین اسرائیل آن را تأسیس کردند. اقتصاد این کیبوتص در آغاز بر کشاورزی استوار بود اما در گذر زمان به تولید فناوری آبیاری روی آورد و کارخانه تجهیزات آبیاری آن به یکی از موفق‌ترین واحدهای صنعتی جنبش کیبوتص تبدیل شد. از دهه ۱۹۸۰ فرایند خصوصی‌سازی در نعان آغاز گردید و شیوه‌های سوسیالیستی دوران بنیان‌گذاری به‌تدریج کنار گذاشته شد. پیشینه دوره قیمومت بریتانیا کیبوتص نعان در سپتامبر ۱۹۳۰ توسط ۴۲ عضو گروه جوانان سوسیالیست نوعر هاعوود بنیان‌گذاری شد. این نخستین کیبوتصی بود که اعضای نوعر هاعوود و نیز یهودیان بومی سرزمین اسرائیل آن را تأسیس کردند. این جنبش جوانان در سال ۱۹۲۴ پایه‌گذاری شده و با فدراسیون عمومی کارگران یهودی (هیستادروت) پیوند داشت. | ## بخش 2: نعان | برخی از ساکنان نخستین می‌خواستند نام «نعمه» (به عبری: ) را بر آن بگذارند که نام مکانی در کتاب یوشع (فصل ۱۵، آیه ۴۱) است. اسرائیل جلیلی، فرمانده برجسته هاگانا و عضو آینده پارلمان اسرائیل، از اعضای این کیبوتص بود و انبار بزرگی از سلاح‌های هاگانا در زیرزمین یکی از خانه‌های کیبوتص پنهان شده بود. این انبار بزرگ‌ترین محموله سلاحی بود که در جریان عملیات آگاتا به دست نیروهای قیمومت بریتانیا نیفتاد. در سال ۱۹۴۸ کیبوتص نعان مقر فرماندهی ارتش نوبنیاد اسرائیل برای عملیات تصرف بیت‌المقدس شد و بزرگان شهر عربی رمله سند تسلیم رسمی شهر را در محوطه کیبوتص امضا کردند. در آغاز سال ۲۰۰۵ ساکنان کیبوتص با رأی اکثریت به دگرگونی فراگیری رأی دادند که دربرگیرنده خصوصی‌سازی و گذار به دستمزد تفاضلی با شبکه ایمنی اجتماعی بود؛ بر پایه این تصمیم، ساکنان مالیات اجتماعی و نیز «مالیات توازنی» برای تأمین درآمد افراد آسیب‌پذیر مالی جامعه می‌پردازند. اقتصاد کشاورزی اقتصاد نعان در سال‌های آغازین بر کشاورزی استوار بود و دربرمی‌گرفت کشت میوه و سبزی و نیز دامداری شامل گاوداری بزرگ و گوسفنددری. | ## بخش 3: نعان | فناوری آبیاری با گذشت زمان، نعان به فناوری آبیاری روی آورد؛ زیرا تجهیزات آبیاری در اسرائیل خشک تقاضای بالایی داشت. آنچه به‌صورت کارگاهی کوچک آغاز شده بود، تا پایان دهه ۱۹۷۰ به یکی از موفق‌ترین کارخانه‌های جنبش کیبوتص تبدیل شد و آبپاش، تجهیزات ریزآبیاری و دیگر محصولات مرتبط تولید می‌کرد. پس از نزدیک به ۲۰ سال کشمکش، سامانه‌های آبیاری نعان در سال ۲۰۰۷ با شرکت هندی جین ایریگیشن ادغام شد. جین ایریگیشن نخست ۵۰ درصد شرکت را به مبلغ ۲۵ میلیون دلار در سال ۲۰۰۷ خرید و سپس ۵۰ درصد باقی‌مانده را در سال ۲۰۱۲ به مبلغ تخمینی ۳۵ میلیون دلار از کیبوتص خریداری کرد. فروش شرکت ناان‌دن‌جین به جین ایریگیشن با انتقاد مدیرکل انجمن صنایع کیبوتص روبرو شد که نگران انتقال عملیات اسرائیلی شرکت به خارج از کشور بود. درآمد ساکنان بر پایه حقوق مستقیم به اعضا پرداخت می‌شود و سود حاصل از دارایی‌های مشترک مانند کارخانه آبیاری به‌صورت سود سهام میان اعضا تقسیم می‌گردد (زیرا اعضای کیبوتص سهامدار محسوب می‌شوند هرچند عملاً سهام شرکت را در اختیار ندارند). | ## جمع‌بندی | راه‌آهن نعان همچنین نام یک تقاطع راه‌آهن نزدیک کیبوتص است که نقطه انشعاب خط آهن بئرشبع از خط آهن یافا–بیت‌المقدس را نشان می‌دهد.
موضوع مقاله: مغلس | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مغلس | مقدمه: مغلس (به عربی: ) روستایی عرب فلسطینی بود که در حدود ۳۰٫۵ کیلومتری شمال باختری الخلیل قرار داشت. | ## بخش 1: مغلس | این روستا در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل در ۹ تا ۱۰ ژوئیه ۱۹۴۸ و در چارچوب عملیات آن-فار از سکنه تخلیه شد. مغلس بر روی تپه‌ای به بلندای ۲۰۰ متر از سطح دریا ساخته شده بود و زمین‌های آن نزدیک به ۱۱٬۴۵۹ دونوم وسعت داشت. روستا از راه‌های خاکی به روستاهای همجوار متصل بود و مهم‌ترین آن‌ها راه کاروانی کهنی بود که بیت جبرین را به رمله پیوند می‌داد. روستا به چاه آبش شهرت داشت که ساکنان منطقه آب آن را برای درمان سنگ کلیه سودمند می‌دانستند. ریشه‌شناسی نام ویکتور گرن که نام روستا را به‌صورت «دیر المخلّص» می‌شناخت، آن را «صومعه رهاننده» ترجمه کرد و بر آن بود که این نام احتمالاً از صومعه‌ای مسیحی برگرفته شده که پیش‌تر در آن مکان وجود داشته‌است. به گفته ادوارد هنری پالمر، «مغلّس» به معنای «آمدن به آب در سپیده‌دم» یا «تاختن در آن هنگام» است. بر پایه دفترهای مالیاتی ۱۵۹۶ میلادی، این روستا در ناحیه غزه از سنجق غزه جای داشت و جمعیت آن ۷۷ خانوار و در حدود ۴۲۴ تن بود که همگی مسلمان بودند. | ## بخش 2: مغلس | روستاییان مالیاتی با نرخ ثابت ۲۵ درصد بر فرآورده‌های کشاورزی از جمله گندم، جو، کشت‌های تابستانه، درختان میوه، بز و کندوی عسل و نیز درآمدهای گاه‌گاهی می‌پرداختند که جمع آن ۱۰٬۳۵۰ آقچه بود. در ماه مه ۱۸۶۳ ویکتور گرن از این مکان دیدن کرد و آن را دهکده‌ای کوچک توصیف کرد که هنوز چند خانوار در آن زندگی می‌کردند. فهرست روستاهای عثمانی در حدود ۱۸۷۰ نشان می‌دهد که مغلس ۲۷ خانه و جمعیت مردانه‌ای برابر ۷۱ تن داشت. در سال ۱۸۸۲ پیمایش فلسطین باختری از سوی صندوق اکتشاف فلسطین مغلس را چنین وصف کرد: «روستایی با اندازه‌ای میانه که راهی کهن به آن می‌رسد و بناهایش بیشتر از سنگ ساخته شده‌اند.» دوره قیمومت بریتانیا بر پایه سرشماری ۱۹۲۲ فلسطین که از سوی قیمومت بریتانیا بر فلسطین انجام شد، جمعیت مغلس ۳۱۱ تن مسلمان بود. از این میان ۸۸ دونوم باغ و زمین آبی، ۷٬۲۷۷ دونوم زمین زراعی غلات و ۲۳ دونوم زمین ساخته‌شده (شهری) بود. در ۱۶ ژوئیه، ستاد تیپ گیواتی به ستاد کل عملیات گزارش داد: «نیروهای ما وارد روستاهای قزازه، خیمه، جلیا، ادنبه و مغلس شده، ساکنان را اخراج کرده و شماری از خانه‌ها را منفجر و آتش زده‌اند. منطقه اکنون از عرب‌ها خالی است.» نیروهای دفاعی اسرائیل دستور داشتند از نفوذ دوباره به سمیل، برکوسیا، بعلین، مسمیه الصغیره، التینه، خیمه، ادنبه، جلیا، قزازه و مغلس جلوگیری کنند. | ## بخش 3: مغلس | در این دستورها به‌روشنی آمده بود که هر «نیروی مسلح» باید «نابود» و «روستاییان غیرمسلح اخراج» شوند. در روزهای پس از آن، گشتی‌ها آوارگان اطراف تل الصافی، التینه و مغلس را اخراج کردند و ظاهراً سه تن از بازداشت‌شدگان نخستین را کشتند. در اواسط اوت ۱۹۴۸ یک گشتی از تیپ گیواتی دوباره به ادنبه، مغلس، جلیا، قزازه و سجد بازگشت و طی چند درگیری «مشتی عرب» را کشت. روستا امروز در سال ۱۹۵۵ شهرک گفن بر زمین‌های روستا و در شمال محل آن بنیان نهاده شد. در سال ۱۹۹۲ ولید خالدی محل روستا را چنین توصیف کرد: «محوطه و پیرامون آن حصارکشی شده‌اند. | ## جمع‌بندی | بازمانده‌های خانه‌ای در بخش خاوری با نشانه‌های سنگی محصور است که پیش‌تر مرز باغچه خانگی را مشخص می‌کردند.