aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: زیربخش یافا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # زیربخش یافا | مقدمه: زیربخش یافا (؛ ) یکی از بخش‌های فلسطین تحت قیمومت بریتانیا بود که در بخش مرکزی فلسطین بر ساحل دریای مدیترانه و پیرامون شهر یافا قرار داشت. | ## بخش 1: زیربخش یافا | پس از جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل، بخش عمدهٔ این زیربخش به منطقه تل‌آویو در اسرائیل تبدیل شد. بر پایهٔ آمار روستایی سال ۱۹۴۵ ، جمعیت کل زیربخش یافا ۳۷۳٬۸۰۰ نفر بود که از این میان ۲۶۴٬۱۰۰ نفر یهودی، ۹۳٬۰۷۰ نفر مسلمان، ۱۶٬۳۰۰ نفر مسیحی و ۳۳۰ نفر از دیگر گروه‌ها بودند. | ## بخش 2: زیربخش یافا | شهر یافا بزرگ‌ترین مرکز جمعیتی زیربخش بود با ۹۴٬۳۱۰ نفر جمعیت شهری (۵۰٬۸۸۰ مسلمان، ۲۸٬۰۰۰ یهودی و ۱۵٬۴۰۰ مسیحی). تل‌آویو با ۱۶۶٬۶۶۰ نفر (که اکثریت مطلق آنها یهودی بودند) پرجمعیت‌ترین شهر این زیربخش به‌شمار می‌رفت. | ## بخش 3: زیربخش یافا | + جمعیت زیربخش یافا بر پایهٔ روستاها و شهرها روستا/شهر مسلمان یهودی مسیحی دیگر کل ابو کشک ۱٬۹۰۰ ۱٬۹۰۰ بت یام (شهری) ۲٬۰۰۰ ۲٬۰۰۰ بیت دجن ۳٬۷۱۰ ۱۳۰ ۳٬۸۴۰ بنی‌براق (شهری) ۵٬۷۶۰ ۵٬۷۶۰ بیار عدس ۳۰۰ ۳۰۰ فجه ۱٬۲۰۰ ۳۷۰ ۱٬۵۷۰ گت ریمون ۴۹۰ ۴۹۰ گیواتاییم ۵٬۸۰۰ ۵٬۸۰۰ گیوات هن ۲۰۰ ۲۰۰ هادار ۵۴۰ ۵۴۰ الحرم ۵۲۰ ۳۶۰ ۸۸۰ هرتسلیا (شهری) ۴٬۶۵۰ ۴٬۶۵۰ حولون (شهری) ۳٬۲۸۰ ۳٬۲۸۰ یافا (شهری) ۵۰٬۸۸۰ ۲۸٬۰۰۰ ۱۵٬۴۰۰ ۳۰ ۹۴٬۳۱۰ جلیل القبلیه ۴۷۰ ۲۱۰ ۶۸۰ جلیل الشمالیه ۱۹۰ ۱۹۰ الجماسین الغربی ۱٬۰۸۰ ۱٬۰۸۰ الجماسین الشرقی ۷۳۰ ۷۳۰ جریشه ۱۹۰ ۱۹۰ کفرعانه ۲٬۸۰۰ ۲۲۰ ۳٬۰۲۰ کفار گنیم ۱٬۷۲۰ ۱٬۷۲۰ کفار مالال ۹۶۰ ۹۶۰ کفار سابا (شهری) ۴٬۳۲۰ ۴٬۳۲۰ الخیریه ۱٬۴۰۰ ۲۰ ۱٬۴۲۰ مگدیئل ۱٬۲۶۰ ۱٬۲۶۰ المسعودیه (سمیل) ۸۳۰ ۲۰ ۸۵۰ میقوه ییسرائل ۷۵۰ ۷۵۰ المر (محمودیه) ۱۷۰ ۱۷۰ المویلح ۳۶۰ ۳۶۰ نحلت ییتسحاق (شهری) ۸۷۰ ۸۷۰ پتح تیکوا (شهری) ۱۴۰ ۱۷٬۱۰۰ ۱۰ ۱۷٬۲۵۰ پتح تیکوا (روستایی) ۱٬۷۲۰ ۱٬۷۲۰ قیریات شائول ۹۰ ۹۰ رعنانا (شهری) ۳٬۲۹۰ ۳٬۲۹۰ رامتاییم ۱٬۴۸۰ ۱٬۴۸۰ رمت هشارون ۷۷۰ ۷۷۰ رمت گان (شهری) ۱۰٬۲۰۰ ۱۰٬۲۰۰ رنتیه ۵۹۰ ۵۹۰ ریشپون ۲۸۰ ۲۸۰ السافریه ۳٬۰۷۰ ۳٬۰۷۰ سلمه ۶٬۶۷۰ ۶۰ ۶٬۷۳۰ ساقیه ۱٬۱۰۰ ۱٬۱۰۰ سارونا (شهری) ۱۵۰ ۱۵۰ السوالمه ۸۰۰ ۸۰۰ شفاییم ۴۳۰ ۴۳۰ الشیخ مونس ۱٬۹۳۰ ۱٬۹۳۰ تل‌آویو (شهری) ۱۳۰ ۱۶۶٬۰۰۰ ۲۳۰ ۳۰۰ ۱۶۶٬۶۶۰ تل لیتوینسکی ۶۱۰ ۶۱۰ ویلهلما ۲۴۰ ۲۴۰ العباسیه (الیهودیه) ۵٬۶۳۰ ۱۵۰ ۲۰ ۵٬۸۰۰ یرقونا ۲۲۰ ۲۲۰ یازور ۴٬۰۱۰ ۲۰ ۴٬۰۳۰ عشایر (بدون سکونتگاه ثابت) ۲٬۲۷۰ ۲٬۲۷۰ جمع کل ۹۳٬۰۷۰ ۲۶۴٬۱۰۰ ۱۶٬۳۰۰ ۳۳۰ ۳۷۳٬۸۰۰ شهرها و روستاهای تخلیه‌شده در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل، بسیاری از شهرها و روستاهای عرب‌نشین زیربخش یافا از سکنه تخلیه شدند. فهرست این روستاها و شهرها به شرح زیر است: العباسیه ابو کشک بیت دجن بیار عدس فجه الحرم اجلیل القبلیه اجلیل الشمالیه الجماسین الغربی الجماسین الشرقی جریشه کفرعانه الخیریه المسعودیه المر المویلح رنتیه السافریه سلمه ساقیه السوالمه الشیخ مونس یازور آوارگان آوارگان قضای یافا نزدیک به ۲۰ درصد از کل آوارگان ثبت‌شده در کرانهٔ باختری را تشکیل می‌دهند. | ## جمع‌بندی | آوارگان یافا، سلمه، الجماسین الغربی، عرب السوالمه و العباسیه بیش از ۵۰ درصد آوارگان ثبت‌شده از قضای یافا در کرانهٔ باختری را شامل می‌شوند.
موضوع مقاله: خربت السوامیر | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # خربت السوامیر | مقدمه: خربت السوامیر (؛ ) روستایی عرب‌نشین فلسطینی در بخش حیفا از سرزمین قیمومت بریتانیا بر فلسطین بود. | ## بخش 1: خربت السوامیر | این روستا در ۲۲ کیلومتری جنوب شهر حیفا قرار داشت و در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل در ۲۲ مه ۱۹۴۸ از سکنه تخلیه شد. خربت السوامیر در دوره امپراتوری عثمانی و سپس دوره قیمومت بریتانیا بر فلسطین سکونتگاهی کوچک مسلمان‌نشین بود. پس از جنگ ۱۹۴۸ و الحاق منطقه به اسرائیل، موشاو عوفر در سال ۱۹۵۰ بخشی بر زمین‌های این روستا و بخشی بر زمین‌های روستای عین غزال بنا شد. پیشینه در محل خربت السوامیر گورهایی کنده‌شده در صخره و سفالینه‌هایی متعلق به دوره بیزانسی کشف شده‌است. دوره عثمانی خربت السوامیر در سال ۱۵۱۷ همراه با تمام سرزمین فلسطین به امپراتوری عثمانی ملحق شد. در سال ۱۵۹۶ نام آن به صورت «سوامیر» در دفترهای مالیاتی عثمانی ثبت شده و در ناحیه رمله از لوای غزه قرار داشت. | ## بخش 2: خربت السوامیر | آنان مالیاتی ثابت به نرخ ۲۵ درصد بر فرآورده‌های کشاورزی شامل گندم، جو، محصولات تابستانه، بز و کندوهای عسل و نیز درآمدهای گاه‌به‌گاه می‌پرداختند که جمعاً ۵٬۵۰۰ آقچه بود. روستا با نام «سَوامَه» و در جایگاهی نادرست بر نقشه‌ای که پیر ژاکوتن در جریان حمله ناپلئون در ۱۷۹۹ تهیه کرد، نمایان شده‌است. در سال ۱۸۵۹ جمعیت روستا نزدیک به ۱۲۰ نفر و مساحت زمین‌های کشت‌شده ۱۵ فدان برآورد شد. در سال ۱۸۸۲ در بررسی فلسطین غربی از سوی صندوق اکتشاف فلسطین، «سُوامیر» روستایی کوچک از خشت در کنار دشت توصیف شد که چاه آبی در غرب آن وجود داشت. در آغاز سده بیستم، مسافران یادداشت کردند که ساختمان‌های این روستا از روستاهای معمول فلاحین بهتر ساخته شده بود. دوره قیمومت بریتانیا بر پایه سرشماری ۱۹۲۲ فلسطین که از سوی مقامات قیمومت بریتانیا بر فلسطین انجام شد، «السوامر» ۱۷ نفر جمعیت مسلمان داشت. | ## بخش 3: خربت السوامیر | در سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین، جمعیت این روستا به همراه عین غزال شمارش شد و مجموعاً ۱٬۴۳۹ نفر مسلمان در ۲۴۷ خانه بودند. موشاو عوفر در سال ۱۹۵۰ بخشی بر زمین‌های خربت السوامیر و بخشی بر زمین‌های عین غزال بنیاد نهاده شد. در سال ۱۹۹۲ از محل روستا چنین توصیف شده‌است: ویرانه‌های دو دیوار (که پیش‌تر بخشی از ساختمانی بودند) در این مکان دیده می‌شود و محوطه با سیم خاردار محصور شده‌است. درختان کاج بخش بزرگی از زمین را پوشانده‌اند و درختان انار و انجیر و بوته‌های صبر (کاکتوس) در سراسر آن پراکنده‌اند. | ## جمع‌بندی | کشاورزان اسرائیلی از زمین‌های ساحلی پیرامونی برای کاشت سبزیجات و میوه به‌ویژه موز بهره می‌گیرند.
موضوع مقاله: خروبه (روستایی در قیمومت بریتانیا بر فلسطین) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # خروبه (روستایی در قیمومت بریتانیا بر فلسطین) | مقدمه: بخشی از درآمدهای مالیاتی آن وقف «عمارت خاصگی سلطان» در اورشلیم شد که خرم سلطان، همسر محبوب سلیمان یکم، بنیاد نهاده بود. | ## بخش 1: خروبه (روستایی در قیمومت بریتانیا بر فلسطین) | در دفترهای مالیاتی عثمانی مربوط به سال ۱۵۹۶ میلادی، خروبه با نام «هَرنوبه» در ناحیه رمله از سنجق غزه ثبت شده‌است. این مکان به صورت خالی نشان داده شده ولی ۲۵ درصد مالیات بر محصولات کشاورزی از آن دریافت می‌شد. 121 در سال ۱۸۶۳ میلادی، ویکتور گرن خروبه را دهکده‌ای کوچک متشکل از چند کلبه توصیف کرد. او بقایای یک دژ سده‌های میانی را در آنجا مشاهده کرد و احتمال داد که ممکن است «قلعه آرنالدی» صلیبی باشد.Guérin, 1868, pp. 104 در آغاز سده بیستم، ساکنانی از بیت اکسا به این مکان کوچ کردند و آن را به عنوان روستای وابسته به روستای مادر خود دوباره آباد ساختند. | ## بخش 2: خروبه (روستایی در قیمومت بریتانیا بر فلسطین) | دوره قیمومت بریتانیا در دوره قیمومت بریتانیا بر فلسطین، خروبه یکی از مراکز کلیدی تولید آهک برای مراکز شهری در حال توسعه در جلگه ساحلی فلسطین بود. روستا بر روی زمینی هموار در جلگه ساحلی قرار داشت و در کمتر از ۴ کیلومتری شمال شرق جاده عمومی اورشلیم–رمله واقع بود. بر پایه سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین، خروبه ۲۱ خانه مسکونی و ۱۱۹ نفر جمعیت داشت که همگی مسلمان بودند.Mills, 1932, p. 165 جنگ ۱۹۴۸ و پس از آن خروبه در ۱۲ ژوئیه ۱۹۴۸ در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل به دست تیپ ۱۱ یفتاح از سکنه تخلیه شد. 435 بر پایه گزارش تیپ یفتاح به تاریخ ۱۰ ژوئیه ۱۹۴۸، روز بعد از اشغال به واحدها دستور داده شد که «در هر موضع تصرف‌شده سنگربندی کنند و هر خانه‌ای را که برای اسکان سربازان نیاز نیست ویران سازند». | ## بخش 3: خروبه (روستایی در قیمومت بریتانیا بر فلسطین) | مورخ اسرائیلی بنی موریس این عملیات را بخشی از «عملیات دانی» می‌داند که با نیرویی در حدود چهار تیپ برای محاصره شهرهای لُد و رمله و روستاهای پیرامون آن‌ها اجرا شد. در سال ۱۹۹۲ وضعیت محل روستا چنین توصیف شد: «محل زیر آوارهای سنگی خانه‌های ویران‌شده پوشیده از پوشش گیاهی است. بسیاری از گیاهانی که در محل می‌رویند همان‌هایی هستند که فلسطینیان به‌طور سنتی نزدیک خانه‌های خود می‌کاشتند: کاکتوس، بوته‌های کرچک، درختان سرو، درختان سِدر و درختان زیتون. طومار مسی تنها طوماری از طومارهای دریای مرده است که بر روی مس حکاکی شده نه بر روی پوست. | ## جمع‌بندی | آنان به یک میقوه (حوض آیینی) متعلق به دوره معبد دوم و خندق‌هایی که در جریان شورش بارکوخبا به عنوان مخفیگاه به کار می‌رفتند آسیب رسانده بودند.
موضوع مقاله: خربة الشونه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # خربة الشونه | مقدمه: خربة الشونه یا خربة الشونه روستایی فلسطینی عرب‌نشین در بخش حیفا از قیمومت بریتانیا بر فلسطین بود. | ## بخش 1: خربة الشونه | روستا در جریان جنگ داخلی ۱۹۴۷–۱۹۴۸ فلسطین در ۱۵ مارس ۱۹۴۸ تخلیه شد و ساکنان فلسطینی آن آواره گردیدند. امروزه این منطقه با نام شونی شناخته می‌شود و بخشی از پارکی وابسته به صندوق ملی یهود در شمال بنیامینا-گیوات آدا است. پیشینه دوران قیمومت بریتانیا خربة الشونه در نزدیکی جادهٔ اصلی ساحلی واقع بود و راه‌آهن حیفا–تل‌آویو از کرانهٔ غربی روستا می‌گذشت. در اواسط دههٔ ۱۹۲۰ میلادی، روستا با یک شهرک یهودی که در آغاز «الشونهٔ یهودی» نامیده می‌شد ادغام گردید و پس از آن روستای فلسطینی به خربة الشونه معروف شد. در سرشماری ۱۹۲۲ فلسطین که از سوی مقامات قیمومت بریتانیا انجام شد، این آبادی با نام «شونه» ثبت گردید و ۱۵ ساکن مسلمان و ۵۱ ساکن یهودی داشت. | ## بخش 2: خربة الشونه | در سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین با نام «الشونه» زیرمجموعهٔ زیخرون یاکوف شمرده شد که در مجموع ۲۱۴ ساکن مسلمان داشت. چهارده لایهٔ باستان‌شناختی شناسایی شد که قدمت آن‌ها از اوایل هزارهٔ دوم پیش از میلاد تا دوره‌های رومی، بیزانسی و صلیبی (سدهٔ سیزدهم میلادی) را دربرمی‌گرفت. تخلیه و آوارگی ساکنان خربة الشونه در امتداد ساحلی‌ای قرار داشت که فرماندهان صهیونیست آن را قلب دولت یهودی آینده می‌دانستند. از اواسط مارس تا نیمهٔ نخست مه ۱۹۴۸، نیروهای هاگانا و ایرگون مجموعه‌ای از حملات را برای اخراج همهٔ ساکنان فلسطینی از نوار ساحلی میان تل‌آویو و زیخرون یاکوف سازمان‌دهی کردند. بنا بر گزارش مورخ اسرائیلی بنی موریس، این حملات معمولاً یک یا دو روستا را هم‌زمان هدف می‌گرفتند و غالباً موجب وحشت ساکنان روستاهای مجاور و فرار آنان می‌شدند. | ## بخش 3: خربة الشونه | شهرک‌سازی اسرائیلی = شهرک اسرائیلی مستقیماً بر زمین‌های روستا ساخته نشد؛ اما شهرک بنیامینا که در سال ۱۹۲۲ در جنوب محوطه بنا شده بود، گسترش یافت و بخشی از ساختمان‌هایش به مرزهای اصلی زمین‌های روستا نزدیک شد. بنیامینا در سال ۱۹۴۶ با شهرک نحالات ژابوتینسکی (به نام ولادیمیر ژابوتینسکی، بنیان‌گذار صهیونیسم تجدیدنظرطلب) ادغام گردید. وضعیت کنونی در سال ۱۹۹۲ وضعیت محوطه چنین گزارش شد: محوطه حصارکشی شده و چند خانهٔ باقی‌مانده بازسازی و به تأسیسات گردشگری تبدیل شده‌اند. | ## جمع‌بندی | درختان بلند نخل و اکالیپتوس و بوته‌های صبر (کاکتوس) در اطراف خانه‌ها رشد می‌کنند.
موضوع مقاله: نحالیم | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نحالیم | مقدمه: این موشاو در جنوب پتخ تیکوا واقع شده و از نظر اداری زیر نظر شورای منطقه‌ای حِوِل مودیعین قرار دارد. | ## بخش 1: نحالیم | نحالیم در سال ۱۹۵۲ بنیان‌گذاری شد و جمعیت آن بر پایه آمار سال ۲۰۲۳ نزدیک به ۱۵۵۱ نفر بوده‌است. ساکنان نخستین این موشاو از اعضای جوان و مذهبی سازمان بنی‌عقیوا در اورشلیم بودند که پس از سال‌ها جابه‌جایی سرانجام در مکان کنونی مستقر شدند. پیشینه هسته اولیه جامعه نحالیم در سال ۱۹۳۸ از سوی گروهی از جوانان مذهبی عضو بنی‌عقیوا در اورشلیم شکل گرفت. | ## بخش 2: نحالیم | در سال ۱۹۴۴ این گروه به زمینی باتلاقی و آلوده به مالاریا در نزدیک به یک کیلومتری جنوب شرق محل کنونی کیبوتص هَگوشریم نقل مکان کردند و در سربازخانه‌هایی بدون برق و آب لوله‌کشی زندگی می‌کردند. پس از جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل ساکنان به روستای متروک آلمانی‌تبارهای تمپلر به نام ویلهلما منتقل شدند. موشاو جدید در مکان کنونی خود در جنوب پتخ تیکوا در سال ۱۹۵۳ پایه‌گذاری شد و به هر خانواده یک خانه دو اتاقه و ۲۵ دونوم زمین داده شد. | ## بخش 3: نحالیم | کنیسه‌ها نحالیم دارای یک کنیسه اصلی است که توسط یهودیان اشکنازی بنیان نهاده شده‌است. در سال ۲۰۱۲ جمعیت رو به رشد یهودیان مزراحی موشاو خواستار ساخت کنیسه دومی بر پایه میراث دینی خود شدند؛ اما خاخام اعظم موشاو، داوید گرینوالد، این درخواست را وتو کرد. این دبیرستان که در سال ۱۹۵۵ توسط یوسف با-گاد بنیان‌گذاری شد یکی از نخستین دبیرستان‌های بنی‌عقیوا در اسرائیل بود. | ## جمع‌بندی | آب‌وهوای منطقه معتدل مدیترانه‌ای با میانگین دمای سالانه نزدیک به ۲۳ درجه سلسیوس است.
موضوع مقاله: نتیو هاعسارا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نتیو هاعسارا | مقدمه: نتیو هاعسارا (، به معنی «راه ده نفر») یک موشاو و شهرک اسرائیلی در شبه‌جزیره سینا بود. | ## بخش 1: نتیو هاعسارا | این شهرک در سال ۱۹۷۳ بنیان‌گذاری شد و نام آن از ده سرباز اسرائیلی گرفته شده که در سال ۱۹۷۱ در سانحه سقوط بالگرد در نزدیکی رفح کشته شدند. نتیو هاعسارا در نزدیکی شهر یامیت در شمال شرقی شبه‌جزیره سینا قرار داشت و یک شهرک کشاورزی بود. این شهرک در سال ۱۹۸۲ در پی پیمان کمپ دیوید تخلیه و ویران شد و ساکنان آن پس از مدتی اقامت موقت در اشکلون، شهرکی همنام در شمال غربی نگو در نزدیکی نوار غزه بنیان نهادند. پیشینه نتیو هاعسارا در سال ۱۹۷۳ با نام «مینیان» در بخش حِوِل یامیت در شمال شرقی شبه‌جزیره سینا، در جنوب شهر یامیت تأسیس شد. | ## بخش 2: نتیو هاعسارا | نام آن بعدها به نتیو هاعسارا تغییر یافت که به یاد ده سرباز ارتش اسرائیل بود که در سال ۱۹۷۱ در سانحه سقوط بالگرد در نزدیکی رفح جان باختند. نخستین گروه از مهاجران شامل ۳۰ خانوار بود که در ژوئیه ۱۹۷۳ به این منطقه رسیدند و سپس دو گروه دیگر با ۲۴ خانوار به آنها پیوستند. این شهرک یک سکونتگاه کشاورزی بود که به‌ویژه به کشت سبزیجات، گل، انگور و انبه و همچنین پرورش گوسفند و طیور می‌پرداخت. بر پایه گزارشی که برای سنای آمریکا تهیه شده بود، جمعیت شهرک در سال ۱۹۷۷ نزدیک به ۱۵۰ نفر برآورد می‌شد. | ## بخش 3: نتیو هاعسارا | تخلیه و بازسازی در پی امضای پیمان صلح مصر و اسرائیل، موشاو نتیو هاعسارا تخلیه شد و در پایان آوریل ۱۹۸۲ ویران گردید. ساکنان شهرک اجازه یافتند پس از ۱ آوریل ۱۹۸۲ (تاریخ رسمی تخلیه غیرنظامیان اسرائیلی از سینا) در آنجا بمانند، زیرا خانه‌هایشان در شهرک جدید هنوز آماده نبود. ساکنان به‌طور موقت در اشکلون اسکان یافتند و در همان سال، ۷۰ خانوار از خانوارهای تخلیه‌شده، شهرکی همنام را در شمال غربی نگو در نزدیکی نوار غزه و کنار یاد مردخای بنیان نهادند. | ## جمع‌بندی | در پی تخلیه، هر یک از ۵۸ خانوار موشاو مبلغ نزدیک به ۵۴۳٬۰۰۰ دلار غرامت از دولت اسرائیل دریافت کرد.
موضوع مقاله: پری‌ئل | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پری‌ئل | مقدمه: این موشاو در آغاز سال ۱۹۷۸ میلادی در منطقه یامیت در سینا توسط گروهی از مهاجران یهودی از اتحاد جماهیر شوروی بنیان‌گذاری شد. | ## بخش 1: پری‌ئل | در پی امضای پیمان صلح اسرائیل و مصر در سال ۱۹۷۹، اسرائیل موظف به تخلیه همه شهرک‌های خود در شبه‌جزیره سینا شد. پیشینه بر پایه تصمیم دولت اسرائیل در ژانویه ۱۹۷۸، کارهای ساخت موشاو پری‌ئل در منطقه یامیت واقع در سینا ادامه یافت؛ هرچند به دلیل گفت‌وگوهای جاری میان اسرائیل و مصر، آینده این منطقه نامشخص بود. | ## بخش 2: پری‌ئل | در سپتامبر ۱۹۷۸، پس از اعلام نخست‌وزیر اسرائیل دربارهٔ تخلیه شهرک‌های منطقه یامیت به دنبال تصویب توافق‌های کمپ دیوید در کنست، خانواده‌هایی که در مرکز آموزش زبان (اولپان) در صوحار اقامت داشتند وارد خانه‌های موشاو شدند؛ در حالی که این خانه‌ها هنوز به برق، آب و فاضلاب متصل نشده بودند. تخلیه و انحلال پس از امضای پیمان صلح اسرائیل و مصر، بیشتر ساکنان تصمیم گرفتند به شهر نقل مکان کنند و موشاو عملاً از هم پاشید. | ## بخش 3: پری‌ئل | در مارس ۱۹۸۲، اعضای موشاو از تخلیه سر باز زدند و خواستار توافق بر سر غرامت‌های پرداختی به آنان شدند. | ## جمع‌بندی | سرانجام، در ۱۳ آوریل ۱۹۸۲ روزنامه دوار گزارش داد که «پری‌ئل نیز ناپدید شد» و همه خانه‌ها با بولدوزر ویران شدند.
موضوع مقاله: کلیسای جامع هاول‌برگ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کلیسای جامع هاول‌برگ | مقدمه: این کلیسا که در سال ۱۱۷۰ میلادی به سبک رمانسک بنا شد، مقر اسقف‌نشین هاول‌برگ بود. | ## بخش 1: کلیسای جامع هاول‌برگ | معماری و تحول سبک‌ها ساختار اولیه این کلیسا یک بازیلیکای رمانسک با سقف تخت بود، اما پس از آتش‌سوزی در قرن سیزدهم، بخش‌هایی از آن به سبک گوتیک بازسازی شد. جبهه غربی بنا (Westwerk) با سنگ‌های تراشیده عظیم، یکی از مستحکم‌ترین نمونه‌های معماری دفاعی در کلیساهای آلمان محسوب می‌شود که تضاد زیبایی با ظرافت پنجره‌های گوتیک در بخش شرقی دارد Binder, G. | ## بخش 2: کلیسای جامع هاول‌برگ | تزئینات داخلی و پارتیشن سنگی یکی از ارزشمندترین بخش‌های داخلی کلیسا، «حصار سرودخوانان» سنگی متعلق به قرن چهاردهم است. این دیواره سنگی با نقش‌برجسته‌هایی از صحنه‌های مصائب مسیح تزئین شده و یکی از سالم‌ترین نمونه‌های باقی‌مانده در اروپا است. | ## بخش 3: کلیسای جامع هاول‌برگ | همچنین صندلی‌های چوبی کنده‌کاری شده در بخش گروه سرایندگان از شاهکارهای هنر چوبی قرون وسطی هستند Kruse, E. صومعه و محوطه تاریخی در ضلع جنوبی کلیسا، یک صومعه (Cloister) بسیار زیبا با طاق‌های رمانسک و گوتیک قرار دارد. | ## جمع‌بندی | این محوطه که شامل باغچه‌ای آرام و تالارهای جانبی است، امروزه به عنوان موزه «پرگنیتس» استفاده می‌شود و تاریخچه مذهبی و سیاسی منطقه را به نمایش می‌گذارد.
موضوع مقاله: شبکه مختصات فلسطین | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # شبکه مختصات فلسطین | مقدمه: شبکه مختصات فلسطین (به انگلیسی: ، به عربی: ) یک دستگاه مختصات جغرافیایی بود که از سوی اداره نقشه‌برداری فلسطین در دوران قیمومت بریتانیا به کار گرفته شد. | ## بخش 1: شبکه مختصات فلسطین | این دستگاه در سال ۱۹۲۲ میلادی انتخاب شد و تا دهه‌ها پس از آن در فلسطین و اردن کاربرد داشت. شبکه مختصات فلسطین بر پایه تصویر کاسینی-سولدنر طراحی شده بود و نصف‌النهار مرکزی آن از تپه صومعه مار الیاس در جنوب بیت‌المقدس می‌گذشت. مبدأ مجازی این شبکه ۱۰۰ کیلومتر به جنوب و غرب تپه علی‌المنطار مشرف بر شهر غزه قرار داشت. این دستگاه هنوز هم در متون تاریخی و باستان‌شناختی برای مشخص کردن موقعیت مکانی به کار می‌رود. نصف‌النهار مرکزی (خط طولی که در امتداد آن هیچ‌گونه اعوجاج محلی وجود ندارد) به‌گونه‌ای انتخاب شد که از نشانگری بر تپه صومعه مار الیاس در جنوب بیت‌المقدس بگذرد. مبدأ مجازی (نقطه صفر) شبکه نیز ۱۰۰ کیلومتر به جنوب و غرب تپه علی‌المنطار مشرف بر شهر غزه قرار داده شد. | ## بخش 2: شبکه مختصات فلسطین | واحد طول این شبکه کیلومتر بود و واحدهای بریتانیایی اصلاً مورد توجه قرار نگرفتند. مسئله مناطق جنوبی در زمان پایه‌گذاری این شبکه، قصدی برای نقشه‌برداری بخش‌های جنوبی بیابان نقب وجود نداشت؛ اما بعدها این وضع تغییر کرد. برای رفع این مشکل، عدد ۱۰۰۰ به مختصات شمالی منفی افزوده شد و بازه آن‌ها از حدود ۹۰۰ تا ۱۰۰۰ و از ۰ تا ۳۰۰ گسترش یافت. برای برخی کاربردهای نظامی نیز عدد ۱۰۰۰ به مختصات شمالی همه مکان‌ها افزوده شد تا بازه مختصات به‌صورت یکنواخت از حدود ۹۰۰ تا حدود ۱۳۰۰ باشد. بعدها بهبودهایی به این دستگاه افزوده شد و تصویر آن از کاسینی به مرکاتور عرضی تغییر یافت و نام آن به «کمربند فلسطین» (Palestine Belt) تغییر کرد؛ هرچند هرچه به سمت شرق پیش می‌رفت اعوجاج بیشتری داشت. کاربرد پس از ۱۹۴۸ پس از تأسیس دولت اسرائیل در سال ۱۹۴۸، شبکه مختصات فلسطین همچنان با نام شبکه اسرائیلی یا شبکه کاسینی-سولدنر اسرائیلی (ICS) به کار رفت که بعدها «شبکه قدیمی اسرائیلی» نامیده شد. | ## بخش 3: شبکه مختصات فلسطین | در این نسخه ۱۰۰۰ کیلومتر به مؤلفه شمالی افزوده شد تا بازه مختصات شمالی پیوسته شود. از سوی دیگر، در سال ۲۰۱۰ بحث ایجاد دستگاه مختصات ملی فلسطینی نوینی برای کرانه باختری و نوار غزه با نام «شبکه فلسطینی ۲۰۱۰» (PG10) مطرح شد تا جایگزین دستگاه قدیمی شود و دقت بالاتری داشته باشد. همچنین مرکز جغرافیایی سلطنتی اردن دستگاهی ویژه اردن با نام شبکه مرکاتور عرضی اردنی (JTM) را پدیدآورد. با وجود همه این تحولات، شبکه مختصات فلسطین هنوز هم در متون تاریخی و باستان‌شناختی منطقه برای تعیین موقعیت مکانی به کار می‌رود. برای نمونه، قبةالصخره در مختصات ۱۷۲۱۳۲ قرار دارد که موقعیت را در بازه یک کیلومتر مشخص می‌کند. اگر دقت بیشتری مورد نیاز بود، می‌شد ارقام بیشتری به هر مختصات افزود؛ برای نمونه ۱۷۲۴۱۳۱۷ موقعیت قبةالصخره را در بازه ۱۰۰ متری مشخص می‌کند. | ## جمع‌بندی | بسیاری از نویسندگان برای خوانایی بیشتر دو مختصات را با نشانه‌گذاری از یکدیگر جدا می‌کردند؛ مانند ۱۷۲–۱۳۲ یا ۱۷۲/۱۳۲.
موضوع مقاله: حمله به اتوبوس خط ۴۰۵ تل‌آویو–اورشلیم | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # حمله به اتوبوس خط ۴۰۵ تل‌آویو–اورشلیم | مقدمه: حمله به اتوبوس خط ۴۰۵ تل‌آویو–اورشلیم حمله‌ای بود که در ۶ ژوئیه ۱۹۸۹ در جریان انتفاضه اول رخ داد. | ## بخش 1: حمله به اتوبوس خط ۴۰۵ تل‌آویو–اورشلیم | غانم در اتوبوس پرمسافر خط ۴۰۵ شرکت ایگد که از تل‌آویو به اورشلیم در حرکت بود، فرمان اتوبوس را از دست راننده ربود و آن را از پرتگاهی تند به درون تنگ‌دره‌ای در منطقه قریت‌یعاریم سرنگون کرد. در این حمله ۱۶ غیرنظامی از جمله دو کانادایی و یک آمریکایی کشته و ۲۷ نفر زخمی شدند. این رویداد نخستین حمله انتحاری فلسطینی توصیف شده‌است، هرچند مهاجم از حادثه جان سالم به در برد. برخی پژوهشگران آن را «سقوط عمدی» با «ابهام‌های تعریفی» نامیده‌اند زیرا انگیزه حمله ظاهراً انتقام شخصی بوده‌است. با این حال هر دو طرف درگیری اسرائیل و فلسطین به سرعت این کنش را به دلایل سیاسی تروریسم نامیدند. حمله در ۶ ژوئیه ۱۹۸۹ اتوبوس خط ۴۰۵ شرکت ایگد مسیر عادی خود را از تل‌آویو به اورشلیم از طریق بزرگراه شماره ۱ آغاز کرد. | ## بخش 2: حمله به اتوبوس خط ۴۰۵ تل‌آویو–اورشلیم | هنگامی که اتوبوس از نِوه ایلان گذشت، یکی از مسافران به نام عبدالهادی رفاء غانم به راننده حمله کرد، فرمان را ربود و اتوبوس را به سوی پرتگاهی تند در منطقه قریت‌یعاریم هدایت کرد. راننده نتوانست کنترل اتوبوس را به دست آورد و در نتیجه خودرو به عمق دره غلتید و آتش گرفت. شانزده غیرنظامی در این حمله کشته شدند که دو تن کانادایی و یک تن آمریکایی بودند و ۲۷ نفر نیز زخمی شدند. دانشجویان یشیوای تلتس‌استون که فریاد مسافران را شنیدند به محل حادثه شتافتند و کمک‌های اولیه را ارائه دادند. یکی از آنان، یهودا مشی‌زهاو، بعدها سازمان امدادرسانی داوطلبانه زکا را بنیان نهاد. مهاجم مهاجم که از سقوط اتوبوس جان سالم به در برده بود، در بیمارستانی اسرائیلی تحت درمان پزشکی قرار گرفت. | ## بخش 3: حمله به اتوبوس خط ۴۰۵ تل‌آویو–اورشلیم | پس از حمله مشخص شد که وی شبه‌نظامی ۲۵ ساله‌ای از جهاد اسلامی فلسطین به نام عبدالهادی رفاء غانم بوده که از اردوگاه آوارگان نصیرات در نوار غزه برخاسته بود. در ۱۸ اکتبر ۲۰۱۱ غانم در چارچوب تبادل زندانیان گیلعاد شالیط میان اسرائیل و حماس از زندانی در اسرائیل به نوار غزه منتقل شد. ماهیت حمله این رویداد نخستین حمله انتحاری فلسطینی شناخته شده‌است، هرچند مهاجم زنده ماند. همچنین از آن به عنوان «سقوط عمدی» و کنشی با «ابهام‌های تعریفی» یاد شده‌است زیرا به نظر می‌رسید انگیزه مهاجم انتقام شخصی بوده‌است. با وجود این هر دو طرف درگیری اسرائیل و فلسطین به سرعت و به انگیزه‌های سیاسی آن را تروریسم نامیدند. | ## جمع‌بندی | در فرهنگ عامه روحاما راز، خواننده اسرائیلی، آهنگ «همچون انتظار راحل» را به یاد خواهرش میریام تسرافی که در این حمله کشته شد، نوشت و ضبط کرد.
موضوع مقاله: گیوات کوآخ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # گیوات کوآخ | مقدمه: گیوات کوآخ (، به معنی «تپهٔ بیست‌وهشت» یا «تپهٔ نیرو») یک موشاو در منطقهٔ مرکزی اسرائیل است. | ## بخش 1: گیوات کوآخ | این روستا در نزدیکی شوهام قرار دارد و از نظر اداری زیر نظر شورای منطقه‌ای حِوِل مودیعین اداره می‌شود. نام این موشاو به یاد ۲۸ سرباز از تیپ ۳ الکساندرونی نامگذاری شده که در نبردهای روستای قولا در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل جان باختند. در زبان عبری حروف כ"ח (کاف و حِت) ارزش عددی ۲۸ دارند و واژهٔ «کوآخ» به معنای نیرو نیز هست؛ بنابراین نام این روستا هم «تپهٔ نیروی نظامی» و هم «تپهٔ بیست‌وهشت» معنا می‌دهد. در این ناحیه نزدیک به ۲۰ روستا با هزاران ساکن وجود داشت که ده‌ها هزار هکتار زمین کشاورزی حاصلخیز در اختیار داشتند. بر پایهٔ منبع روسی، نام نخست این روستا «الیشاما» بود که بعدها به گیوات کوآخ تغییر یافت. | ## بخش 2: گیوات کوآخ | این موشاو به یاد ۲۸ سرباز تیپ ۳ الکساندرونی نام‌گذاری شد که در نبرد روستای قولا در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل کشته شدند. یادبودی برای این سربازان بر فراز تپه‌ای در نزدیک به ۳ کیلومتری شرق روستا برپا شده‌است. روستای فلسطینی التیره گیوات کوآخ به همراه تیرات یهودا و برکت در نزدیکی روستای فلسطینی التیره جای گرفته‌اند که در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل ویران شد. روستای قولا نیز که در نزدیکی گیوات کوآخ و در نزدیک به ۱٫۵ کیلومتری شمال شرقی موشاو کنونی قرار داشت، در دورهٔ صلیبی دژی به نام کولا یا خولا بود. در ژوئیهٔ ۱۹۴۸ در جریان عملیات دنی توسط ارتش اسرائیل تصرف شد و ساختمان‌های آن در سپتامبر ۱۹۴۸ به‌طور کامل تخریب گردید. | ## بخش 3: گیوات کوآخ | یهودیان کوچین گیوات کوآخ همچنین محل سکونت گروهی از یهودیان کوچین بود که از روستای چِنداماگالام در هند مهاجرت کرده بودند. در سال ۲۰۱۰ کنیسهٔ نحمیا موت در گیوات کوآخ ساخته شد که به نام یک عارف قبالایی یمنی نام‌گذاری شده‌است. جغرافیا گیوات کوآخ در ارتفاع ۷۱ متری از سطح دریا در جلگه ساحلی اسرائیل قرار دارد که منطقه‌ای پرجمعیت و دارای کشاورزی فشرده‌است. این روستا نزدیک به ۱۷ کیلومتر از ساحل دریای مدیترانه و در نزدیک به ۱۷ کیلومتری شرق مرکز تل‌آویو واقع شده‌است. پتاح تیکوا در ۵ کیلومتری شمال غربی آن جای دارد و فرودگاه بین‌المللی بن‌گوریون نیز در نزدیک به ۴ کیلومتری جنوب غرب موشاو قرار گرفته‌است. | ## جمع‌بندی | بر پایهٔ داده‌های ادارهٔ مرکزی آمار اسرائیل، جمعیت روستا از ۲۵۵ نفر در سال ۱۹۶۱ به ۸۳۶ نفر در سال ۲۰۱۴ رسید.