aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: انگلیس‌دوستی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # انگلیس‌دوستی | مقدمه: انگلیس‌دوست یا آنگلوفیل، فردی هست که انگلستان، فرهنگ، ملت، زبان یا لهجه‌های مختلف آن را تحسین می‌کند یا دوست دارد. | ## بخش 1: انگلیس‌دوستی | اصطلاح انگلیس‌دوستی گاهی به علاقه افراد به تاریخ و اشخاص سرشناس فرهنگی مانند شکسپیر اشاره دارد؛ و گاهی هم به معنی علاقه به کشور بریتانیا و سیستم سیاسی آن هست. در برخی موارد انگلیس‌دوستی به حس نوستالژی و تحسین انگلستان قدیم و امپراتوری بریتانیا اشاره دارد. همچنین ممکن هست انگلیس‌دوستان سینما، ورزش و خرده‌فرهنگ‌های انگلستان تحسین کنند و از آن لذت ببرند. برخی از انگلیس‌دوستان از زبان انگلیسی بریتانیایی به جای انگلیسی آمریکایی استفاده می‌کنند و املای بریتانیایی واژگان انگلیسی را به کار می‌برند. طبق گزارش‌هایی از وبگاه خبری بی‌بی‌سی و نیویورک تایمز در سال ۲۰۱۰، استفاده از اصطلاحات انگلیسی بریتانیایی در گفت‌وگو‌های روزمره و گزارش‌های خبری در ایالات متحده، افزایش قابل‌توجهی داشته هست. با اینحال تلفظ و به کار بردن اشتباه این اصطلاحات از موضوعات محبوب رسانه‌های انگلیسی و آمریکایی شده هست. | ## بخش 2: انگلیس‌دوستی | یکی از قدیمی‌ترین نوشته‌های که واژه آنگلوفیل در آن ثبت شده، نقدی از چارلز دیکنز هست که یک نشریه فرانسوی را آنگلوفیل توصیف می‌کرد. پیشینه آنگلومانیا در سال ۱۷۲۲، ولتر، فیلسوف فرانسوی که بین سال‌های ۱۷۲۶ تا ۱۷۲۸ در بریتانیا زندگی می‌کرد، آنگلوفیل شد. او زبان انگلیسی را آموخت و از کشور انگلستان تمجید کرد که در آنجا برخلاف فرانسه، سانسور کمی وجود دارد، افراد می‌توانند عقایدشان را آزادانه ابراز کنند و تجارت را کسب‌وکار شرافتمندانه‌ای می‌دانستند. ولتر انگلیس‌دوستی خود را در کتاب «نامه‌هایی درباره ملت انگلستان» ابراز کرد؛ کتابی که در ابتدا به انگلیسی نوشت و در سال ۱۷۳۳ در لندن منتشر کرد. ولتر در این کتاب تجربه‌گرایی بریتانیا را بسیار ستود و آن را «روش بهتری برای تفکر» خواند. تحت شکایات کلیسای کاتولیک، نسخه فرانسوی این کتاب، که «نامه‌های فلسفی» نام داشت، به علت مخالفت با کلیسا در سال ۱۷۳۴ در فرانسه ممنوع و در ملا عام سوزانده شد؛ فروشندگان آن دستگیر و در باستیل زندانی شدند. | ## بخش 3: انگلیس‌دوستی | بااینحال نسخه‌های زیرزمینی فراوانی از این کتاب به فروش رسید و موج انگلیس‌دوستی را در فرانسه آغاز کرد که فرانسویان آن را آنگلومانیا (Anglomanie) می‌نامند. کتاب نامه‌های فلسفی متفکران و نویسندگان بریتانیایی مانند جاناتان سویفت یا آیزاک نیوتن را به فرانسه معرفی کرد؛ شخصیت‌هایی که تا پیش از این به ندرت در فرانسه شناخته می‌شدند. موفقیت این کتاب و موج آنگلومانیا موجب شد که فرانسوی‌ها به هر چیز انگلیسی به ویژه غذا، هنر و باغ‌هایی به سبک انگلیسی روی بیاورند. در نهایت این محبوبیت انتقاداتی به دنبال داشت و لوئی چارلز فوگره دو مونبرون، نویسنده فرانسوی، کتاب «علاج آنگلومانیا» در سال ۱۷۵۷ نوشت که در آن فرهنگ فرانسه را برتر دانست و دموکراسی بریتانیا را صرفا «اراذل و اوباش سالاری» توصیف کرد. در اواخر قرن هجدهم و اوایل قرن نوزدهم، انگلیس‌دوستی در ایالت‌های آلمانی زبان محبوب، و جامعه آلمان به شدت جذب آثار شکسپیر شد؛ این پدیده در آلمان شکسپیرمانیا نام گرفت. در سال ۱۸۰۷، آوگوست ویلهلم فن اشلگل تمام نمایشنامه‌های شکسپیر را به آلمانی ترجمه کرد. | ## جمع‌بندی | این ترجمه‌ها به قدری محبوبیت پیدا کرد که ملی‌گرایان آلمانی ادعا کردند شکسپیر اصالتا آلمانی بود و به انگلیسی نمایشنامه می‌نوشت.
موضوع مقاله: هفتاد و هشتمین دوره جوایز بفتا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # هفتاد و هشتمین دوره جوایز بفتا | مقدمه: هفتاد و هشتمین دوره جوایز فیلم آکادمی بریتانیا که بیشتر با نام بفتا شناخته می‌شود، در ۱۶ فوریه ۲۰۲۵ برگزار شد و از بهترین فیلم‌های ساخته شده در هر ملیتی که در سال ۲۰۲۴ در سینماهای بریتانیا اکران شده بودند، تقدیر شد. | ## بخش 1: هفتاد و هشتمین دوره جوایز بفتا | نامزدهای جایزه ستاره نوظهور که تنها دسته‌ای است که توسط مردم بریتانیا رأی‌گیری می‌شود، در ۷ ژانویه ۲۰۲۵ معرفی شدند. نامزدهای نهایی سایر دسته‌ها نیز در ۱۵ ژانویه ۲۰۲۵ توسط برندگان پیشین جوایز بفتا، میا مک‌کنا بروس و ویل شارپ اعلام گردید. | ## بخش 2: هفتاد و هشتمین دوره جوایز بفتا | فیلم اسپانیایی‌زبان فرانسوی موزیکال و جنایی امیلیا پرز با پانزده نامزدی در فهرست بلند پیشتاز بود و پس از آن فیلم مجمع کاردینال‌ها با چهارده نامزدی قرار داشت. در نهایت، بیشترین تعداد نامزدی‌ها به فیلم مجمع کاردینال‌ها با دوازده نامزدی تعلق گرفت، پس از آن امیلیا پرز با یازده نامزدی و بروتالیست با نه نامزدی قرار داشتند. | ## بخش 3: هفتاد و هشتمین دوره جوایز بفتا | ## جمع‌بندی | در پایان، فیلم‌های بروتالیست و مجمع کاردینال‌ها بیشترین جوایز را با چهار جایزه هر یک به خود اختصاص دادند.
موضوع مقاله: هفتاد و ششمین دوره جوایز بفتا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # هفتاد و ششمین دوره جوایز بفتا | مقدمه: هفتاد و ششمین دوره جوایز فیلم آکادمی بریتانیا که بیشتر با نام بفتا شناخته می‌شود، در ۱۹ فوریه ۲۰۲۳ و در سالن رویال فستیوال واقع در ساوت‌بنک سنتر، لندن برگزار شد. | ## بخش 1: هفتاد و ششمین دوره جوایز بفتا | این جوایز توسط آکادمی هنرهای فیلم و تلویزیون بریتانیا اهدا شدند و شامل تقدیر از بهترین فیلم‌های بلند و مستند از هر ملیتی بود که در سال ۲۰۲۲ در سینماهای بریتانیا به نمایش درآمده بودند. نامزدها در ۱۹ ژانویه ۲۰۲۳ از طریق یک پخش زنده جهانی که توسط بازیگران هایلی اتول و توهیب جیمو در ساختمان تازه بازسازی‌شدهٔ دفتر مرکزی آکادمی در شماره ۱۹۵ پیکدلی لندن برگزار شد، اعلام گردیدند. نامزدهای جایزه ستاره نوظهور ــ که تنها بخشی است که توسط مردم بریتانیا رأی‌گیری می‌شود ــ دو روز پیش‌تر، در ۱۷ ژانویه ۲۰۲۳ معرفی شدند. | ## بخش 2: هفتاد و ششمین دوره جوایز بفتا | فیلم در جبهه غرب خبری نیست، یک درام حماسی آلمانی‌زبان با موضوع ضد جنگ، با چهارده نامزدی در صدر قرار گرفت و رکورد فیلم ببر خیزان، اژدهای پنهان (۲۰۰۰) را به‌عنوان بیشترین نامزدی برای یک فیلم غیر انگلیسی‌زبان در تاریخ این مراسم جوایز تکرار کرد. این فیلم در نهایت هفت جایزه از جمله بهترین فیلم، بهترین کارگردانی (ادوارد برگر) و بهترین فیلم غیر انگلیسی‌زبان را به دست آورد و بدین ترتیب رکورد بیشترین جوایز بفتا برای یک فیلم غیر انگلیسی‌زبان را شکست. گرانت ــ نامزد جوایز بفتا و اسکار ــ و شخصیت تلویزیونی بریتانیایی آلیسون هموند مشترکاً اجرا شد؛ هموند همچنین مصاحبه‌های پشت صحنه را بر عهده داشت. | ## بخش 3: هفتاد و ششمین دوره جوایز بفتا | ویک هوپ و منتقد سینمایی رادیو بی‌بی‌سی ۱ علی پلامب نیز اجرای برنامهٔ پیش‌نمایش فرش قرمز را بر عهده داشتند. | ## جمع‌بندی | پخش زندهٔ مراسم از بی‌بی‌سی وان و بی‌بی‌سی آی‌پلیر در بریتانیا و هم‌زمان در هشت کشور دیگر جهان نمایش داده شد.
موضوع مقاله: سالک قزوینی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سالک قزوینی | مقدمه: محمدابراهیم سالک قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۱ قمری – زنده تا حدود ۱۰۸۴ قمری)، شاعر، ادیب و عارف ایرانی سدهٔ یازدهم هجری بود. | ## بخش 1: سالک قزوینی | وی از شاعران برجستهٔ سبک هندی در دورهٔ صفوی به‌شمار می‌رود و در شعر با تخلص «سالک» شناخته می‌شود. آثار او شامل غزل، قصیده، مثنوی و رباعی است که در آن‌ها مضامین عرفانی، فلسفی و اجتماعی دیده می‌شود. در دوره‌ای از زندگی خود به اصفهان، هند و کشمیر سفر کرد و با شاعران برجسته‌ای چون کلیم کاشانی، قدسی مشهدی و نصرآبادی معاشرت داشت. | ## بخش 2: سالک قزوینی | آثار مهم‌ترین اثر سالک، مثنوی بلند محیط کونین است که در سال ۱۰۶۱ قمری به پایان رسید. دیوان او شامل ۱۳۶۶ غزل، قصاید، ترکیب‌بند، رباعی و مثنوی‌هایی چون ساقی‌نامه نیز هست. سبک شعری سبک شعری سالک قزوینی در چارچوب سبک هندی قرار دارد، اما ویژگی‌های شخصی او باعث تمایز آثارش شده است. | ## بخش 3: سالک قزوینی | غزل‌های سالک دارای ویژگی‌هایی چون: بسامد بالای ترکیبات کنایی و اصطلاحات عامیانه استفاده از ترکیبات نو و کم‌کاربرد بهره‌گیری از ترکیبات استعاری، تشبیهی و اقترانی سادگی لفظ همراه با مضامین عرفانی و مذهبی تخلص در بیت پایانی تمام غزل‌ها همچنین، اشعار او بازتابی از درون‌گرایی، یأس، اندوه و تأملات عرفانی است که با «معنی رنگین» و «خیالات درست‌اندیش» همراه شده‌اند. جایگاه و تأثیر سالک قزوینی از جمله شاعران تأثیرگذار دورهٔ صفوی است که توانست در فضای فرهنگی آن عصر، شعر را با عرفان و فلسفه درآمیزد. | ## جمع‌بندی | او در حلقهٔ شاعران برجستهٔ سبک هندی جای دارد و آثارش مورد توجه پژوهشگران معاصر قرار گرفته است.
موضوع مقاله: جشنواره‌های فرهنگی و هنری کانال بزرگ ونیز | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جشنواره‌های فرهنگی و هنری کانال بزرگ ونیز | مقدمه: مقدمه و تاریخچهٔ کانال بزرگ و جشنواره‌ها کانال بزرگ ونیز، با طولی حدود ۴ کیلومتر، اصلی‌ترین مسیر آبی شهر ونیز است که از میان شهر می‌گذرد و به‌عنوان شاهراه ارتباطی بین بخش‌های مختلف شهر عمل می‌کند. | ## بخش 1: جشنواره‌های فرهنگی و هنری کانال بزرگ ونیز | این کانال نه تنها از نظر حمل‌ونقل اهمیت دارد، بلکه به‌عنوان محلی برای برگزاری جشنواره‌ها و رویدادهای فرهنگی نیز شناخته می‌شود. مراسم‌ها و سنت‌های محلی یکی از مهم‌ترین جشنواره‌های مرتبط با کانال بزرگ، «کارناوال ونیز» است که هر ساله در ماه فوریه برگزار می‌شود. این جشنواره با تاریخچه‌ای طولانی، شامل رژه‌های ماسک‌زده، نمایش‌های خیابانی و بالماسکه‌های مجلل در کاخ‌های تاریخی ونیز می‌باشد. | ## بخش 2: جشنواره‌های فرهنگی و هنری کانال بزرگ ونیز | از دیگر رویدادهای مهم می‌توان به «فستیوال فیلم ونیز» اشاره کرد که در کاخ‌های اطراف کانال برگزار می‌شود و یکی از معتبرترین جشنواره‌های سینمایی جهان است. هنرمندان و اجراهای معروف در طول تاریخ، بسیاری از هنرمندان برجسته در جشنواره‌های ونیز شرکت کرده‌اند. برای مثال، در جشنوارهٔ فیلم ونیز، کارگردانانی چون «فرانسیس فورد کاپولا» و «برناردو برتولوچی» آثار خود را به نمایش گذاشته‌اند. | ## بخش 3: جشنواره‌های فرهنگی و هنری کانال بزرگ ونیز | همچنین، در کارناوال ونیز، هنرمندان ماسک‌ساز و طراحان لباس‌های سنتی نقش مهمی در حفظ و ترویج فرهنگ ونیزی دارند. تأثیر فرهنگی و گردشگری جشنواره‌های مرتبط با کانال بزرگ ونیز نه تنها جنبه‌های فرهنگی و هنری شهر را به نمایش می‌گذارند، بلکه نقش مهمی در جذب گردشگران از سراسر جهان دارند. | ## جمع‌بندی | این رویدادها باعث افزایش آگاهی جهانی از تاریخ و فرهنگ ونیز می‌شوند و به حفظ میراث فرهنگی این شهر کمک می‌کنند.
موضوع مقاله: پائولو د ماریا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پائولو د ماریا | مقدمه: پائولو د ماریا (; – ) سیاست‌مدار و نظامی اهل ایتالیا بود و همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان برنز شجاعت نظامی شد. | ## بخش 1: پائولو د ماریا | زندگینامه پائولو د ماریا در پیه‌مونته به دنیا آمد و در جنگ جهانی اول به عنوان افسر پیاده‌نظام شرکت کرد. او سه بار زخمی شد و در حالی که هنوز افسر کارآموز بود به دلیل نقش خود در نبرد ششم ایزونزو موفق به دریافت مدال برنز شجاعت نظامی شد. این تجربه او را در میان افسران جوان ایتالیایی به چهره‌ای شناخته‌شده بدل ساخت و آغازگر مسیری بود که به فعالیت‌های سیاسی و شبه‌نظامی او در دوران پس از جنگ انجامید. پس از جنگ، در سال ۱۹۲۱ بخش کوری از فاسیس‌های ایتالیایی نبرد را تأسیس کرد و سال بعد در مارس به رم شرکت نمود. 262 د ماریا در این دوره ارتباط نزدیکی با حلقه‌های سیاسی رژیم برقرار کرد و در سازمان‌دهی فعالیت‌های محلی نقش فعالی بر عهده داشت. او در این جنگ تجربه بیشتری در فرماندهی نیروهای نامنظم کسب کرد و پس از بازگشت، مدتی به ذخیره منتقل شد. در ۱۴ ژوئن ۱۹۴۳ فرماندهی لژیون ۸۹ پیراهن سیاه "اتروسکا" در ولترا (شامل ۱۵۰۰ نفر) مستقر در درنیش و وابسته به لشکر ۱۵ پیاده برگامو را بر عهده گرفت. | ## بخش 2: پائولو د ماریا | 262 این ناکامی‌ها به تنش‌هایی میان نیروهای او و مقامات ارتش منظم ایتالیا انجامید. پس از آتش‌بس کاسیبیله در سپتامبر ۱۹۴۳، د ماریا سربازانش را متقاعد کرد تا جنگ را در کنار آلمان ادامه دهند. پس از مذاکرات با فرمانده ۱۱۴ یگر, لژیون پیراهن سیاه او به ورماخت پیوست و به نام پلیس-میلیشیای داوطلب تغییر نام یافت و به لشکر ۱۱۴ یگر وابسته شد. د ماریا سپس شروع به جذب افراد از واحدهای ایتالیایی دیگر که پس از آتش‌بس از هم پاشیده بودند کرد و به سرعت اندازه واحدش را دو برابر کرد، تا تقریباً به سه هزار نفر رسید؛ او درجه اوبراست دریافت کرد و واحدش به لشکر میلیزی د ماریا تغییر نام یافت. در طول سپتامبر، این لشکر همان مأموریتی را انجام داد که پیش از آتش‌بس به لژیون ۸۹ پیراهن سیاه سپرده شده بود، یعنی نظارت بر بخش راه‌آهن بین درنیش و شیبنیک. با این حال، پس از رسیدن به سالزبورگ در ۵ اکتبر، قطاری که د ماریا و سربازانش را حمل می‌کرد به اردوگاهی نزدیک برلین هدایت شد. د ماریا به شدت به این تصمیم اعتراض کرد و حتی کوشید با سفارت ایتالیا تماس بگیرد اما بی‌نتیجه بود. | ## بخش 3: پائولو د ماریا | تنها در ۱۲ اکتبر، پس از رفع سوءتفاهم، سربازان توانستند به اردوگاه‌های آموزشی مونزینجن ادامه مسیر دهند. در ۱۱ نوامبر ۱۹۴۳ سه گردان لشکر میلیزی د ماریا به آدولف هیتلر وفاداری سوگند یاد کردند و شش روز بعد به میلان بازگشتند. او کمی قبل از آزادسازی شهر توسط متفقین از سمت خود کنار رفت و به شمال ایتالیا منتقل شد. در آنجا مدتی به عنوان افسر رابط عمل کرد و به هماهنگی میان مقامات آلمانی و نیروهای فاشیست ایتالیایی پرداخت. پس از جنگ، او توسط دادگاه فوق‌العاده ساونا به دلیل همکاری با دشمن محاکمه شد و به یک سال و هشت ماه زندان محکوم گردید. د ماریا در جریان دادرسی تلاش کرد اقدامات خود را با انگیزه‌های میهن‌پرستانه توجیه کند، اما دادگاه نقش او در همکاری با نیروهای اشغالگر آلمانی را محرز دانست. با وجود محکومیت، او مدت کوتاهی پس از جنگ به زندگی خصوصی بازگشت و تا حدودی از عرصه عمومی کنار رفت. | ## جمع‌بندی | او در سال‌های بعد در اسپولتو اقامت گزید و کمتر در سیاست یا فعالیت‌های عمومی ظاهر شد.
موضوع مقاله: پرونده سکوهای نفتی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پرونده سکوهای نفتی | مقدمه: پرونده سکوهای نفتی (که به طور رسمی سکوهای نفتی (جمهوری اسلامی ایران علیه ایالات متحده آمریکا) دیوان بین‌المللی دادگستری ۴ نامیده می‌شود) یک پرونده حقوق بین‌الملل است که توسط دیوان بین‌المللی دادگستری در سال ۲۰۰۳ مورد رسیدگی قرار گرفت و در آن ایران انهدام سه سکوی نفتی در خلیج فارس توسط نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا در سال‌های ۱۹۸۷-۱۹۸۸ را به چالش کشید. | ## بخش 1: پرونده سکوهای نفتی | دیوان تأیید کرد که می‌تواند بر اساس عهدنامه مودت و روابط اقتصادی و حقوق کنسولی سال ۱۹۵۵ بین ایالات متحده و ایران، صلاحیت خود را در مورد این پرونده اعمال کند، اما با اکثریت قاطع آرا، هم ادعای ایران و هم ادعای متقابل ایالات متحده را رد کرد. حقایق در سال‌های ۱۹۸۷-۱۹۸۸، سه سکوی نفتی فراساحلی متعلق به شرکت ملی نفت ایران پس از برخورد یک کشتی جنگی نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا، ساموئل بی. در نوامبر ۱۹۹۲، ایران ادعایی را در دیوان بین‌المللی دادگستری مطرح کرد و ادعا کرد که اقدامات نیروی دریایی ایالات متحده نقض عهدنامه مودت و روابط اقتصادی و حقوق کنسولی ایالات متحده آمریکا و ایران در سال ۱۹۵۵ و نقض قوانین بین‌المللی است. ایالات متحده اعتراض مقدماتی خود را مبنی بر به چالش کشیدن صلاحیت دیوان در رسیدگی به این پرونده ارائه کرد و همچنین ادعای متقابلی را مطرح کرد مبنی بر اینکه ایران تعهدات خود را تحت عهدنامه مودت برای حمله به کشتی‌ها در خلیج فارس و به خطر انداختن تجارت و ناوبری در منطقه نیز نقض کرده است. | ## بخش 2: پرونده سکوهای نفتی | احکام در ۱۲ دسامبر ۱۹۹۶، دیوان اعتراض مقدماتی ایالات متحده به صلاحیت دیوان را با رأی چهارده به دو رد کرد و اعلام کرد که می‌تواند طبق عهدنامه مودت و روابط اقتصادی و حقوق کنسولی صلاحیت خود را اعمال کند. دو مخالف، معاون رئیس جمهور استفان شوبل (ملیت: ایالات متحده) و قاضی اودا (ژاپن) بودند که هر کدام نظرات مخالف خود را نوشتند. در میان اکثریت آرا، نظرات جداگانه‌ای توسط قضات شهاب‌الدین (گویان)، رانجوا (ماداگاسکار)، هیگینز (بریتانیا) و پارا-آرانگورن (ونزوئلا) و قاضی موقت ریگو (بلژیک، منصوب ایران) ضمیمه شد. در ۱۰ مارس ۱۹۹۸، دیوان اعلام کرد که ادعای متقابل ایالات متحده علیه ایران، برای مین‌گذاری و سایر حملات به کشتی‌های ایالات متحده، نیز قابل قبول است. | ## بخش 3: پرونده سکوهای نفتی | در ۶ نوامبر ۲۰۰۳، ۱۱ سال پس از ارائه درخواست اولیه توسط ایران، دیوان بین‌المللی دادگستری ادعاهای هر دو کشور را رد کرد. اول، دیوان با رأی ۱۴ به ۲ (قضات مخالف، الخصاونه (اردن)، العربی (مصر تشخیص داد که اقدامات ایالات متحده علیه سکوهای نفتی ایران در سال‌های ۱۹۸۷ و ۱۹۸۸ نمی‌تواند تحت استثنای امنیتی اساسی معاهده توجیه شود، اما این اقدامات ناقض ماده آزادی تجارت معاهده نیست، زیرا در آن زمان، سکوهای نفتی در حال تعمیر و غیرفعال بودند و بنابراین، این حمله بر آزادی تجارت بین ایالات متحده و ایران تأثیری نداشت. | ## جمع‌بندی | دوم، دیوان با رأی ۱۵ به ۱ (قاضی مخالف، سیما (آلمان تشخیص داد که ادعای متقابل ایالات متحده علیه ایران به دلایل مشابه قابل تأیید نیست: کشتی‌های مورد حمله ایران نشان نداده‌اند که در هیچ تجارتی بین ایالات متحده و ایران مشارکت داشته‌اند و بنابراین مانع تجارت یا دریانوردی بین طرفین نشده‌اند.
موضوع مقاله: مارچلا بالکنی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مارچلا بالکنی | مقدمه: مارچلا بالکنی (۸ فوریهٔ ۱۹۱۹–۵ فوریهٔ ۱۹۹۹) روان‌پزشک کودک ایتالیایی، عضو مقاومت در طول جنگ جهانی دوم و سیاستمدار پارلمانی بود. | ## بخش 1: مارچلا بالکنی | زندگی بالکنی در دانشکده پزشکی دانشگاه پاویا ثبت نام کرد و در طول تعطیلات، هنگام کار با پدرش که پزشک یک کلینیک پزشکی در همان نزدیکی بود، با حرفه آینده‌اش آشنا شد. در سال ۱۹۴۳ او از دانشکده پزشکی فارغ‌التحصیل شد و با پیترو فورنارا (۱۸۹۷–۱۹۷۵)، پزشک و متخصص اطفال، که از پیشگامان حوزه روان‌پزشکی عصبی کودکان و همچنین یک ضدفاشیسم پرشور و رئیس جنبش مقاومت در نووارا، ایتالیا بود، همکاری کرد. پارتیزان در طول جنگ جهانی دوم، او در سال ۱۹۴۴ سمت خود را به عنوان دستیار در مؤسسه شیمی بیولوژیکی در پاویا ترک کرد تا به نیروهای مقاومت بپیوندد. او بازرس بهداشت نیروهای مقاومت شد و به همراه دختر عمویش و همکار نویسنده آینده‌اش، ماریا الویرا برینی، رسماً به عنوان پزشک وارد مقاومت ایتالیا شد و با تیپ‌های گاریبالدی، ابتدا در والتلینا و سپس در تورین، همکاری کرد. | ## بخش 2: مارچلا بالکنی | به عنوان بخشی از وظایفش، پرونده‌های هموطنان ایتالیایی که توسط نازی‌ها کشته شده بودند به او داده شد. این مجموعه همچنین شامل عکس‌ها و اطلاعاتی در مورد مرگ «بسیاری از نوجوانان و کودکان» بود: در آن شرایط دراماتیک، او تعهد جدی خود را برای انجام هر کاری برای نجات کودکان پذیرفت. محقق پس از جنگ، او به سازماندهی خدمات روان‌پزشکی عصبی کودکان که توسط بیمارستان خیریه در نووارا ارائه می‌شد، کمک کرد. بالکنی از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۸ به عنوان معاون مدیر ملی مادران و کودکان (ONMI) خدمت کرد و یک تلاش تحقیقاتی آزمایشی را با الگوبرداری از مراکز پزشکی-آموزشی فرانسوی و سوئیسی که دیده بود، سازماندهی کرد. | ## بخش 3: مارچلا بالکنی | در دهه ۱۹۵۰ او تحقیقات جدیدی را در ایتالیا پیشنهاد داد که در آن از آزمایشی که در سوئیس توسط ال. در این آزمایش، محققان نقاشی‌های کودکانی را که واکنش‌های خود را به افسانه‌های دوس نشان می‌دادند، مطالعه می‌کردند. در طول کارش، حتی تا اواخر دهه ۱۹۷۰، بالکنی روش مشاهده روانکاوانه نوزادان را به همکاران ایتالیایی خود معرفی کرد و از آن برای آموزش متخصصان اجتماعی و سلامتی استفاده کرد. | ## جمع‌بندی | او با انجام این کار، نظریه‌های محقق لهستانی، استر بیک (۱۹۰۱–۱۹۸۳) را تأیید کرد و به عنوان یکی از «پیشگامان روان‌پزشکی عصبی کودکان ایتالیایی» شناخته شد.
موضوع مقاله: دیمز و مور علیه ریگان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # دیمز و مور علیه ریگان | مقدمه: ۶۵4 (1981)، پرونده‌ای در دیوان عالی ایالات متحده آمریکا بود که به فرمان اجرایی ۱۲۱۷۰ رئیس جمهور جیمی کارتر می‌پرداخت. | ## بخش 1: دیمز و مور علیه ریگان | این دستور، دارایی‌های ایران در ایالات متحده را در ۱۴ نوامبر ۱۹۷۹، در پاسخ به گروگان‌گیری در سفارت ایالات متحده آمریکا که از ۴ نوامبر ۱۹۷۹ آغاز شده بود، مسدود کرد. پیشینه پس از روی کار آمدن رونالد ریگان در ۲۰ ژانویه ۱۹۸۱، دولت ریگان با ایران توافق کرد که روندهای قانونی در دادگاه‌های ایالات متحده مربوط به ادعاهای اتباع ایالات متحده علیه ایران را خاتمه دهد، توقیف اموال ایران را که توسط دادگاه‌های ایالات متحده برای تضمین هرگونه حکم علیه ایران ارائه شده بود، لغو کند و چنین ادعاهایی را از دادگاه‌های ایالات متحده به دیوان داوری دعاوی ایران و آمریکا منتقل کند. در حال بررسی در یک تصمیم ۸ به ۱، نظر دادگاه توسط قاضی ویلیام رنکویست ارائه شد که اقدامات دولت کارتر را تأیید کرد و "یک دعوی ۳ میلیون دلاری از شرکت خصوصی دیمز و مور علیه وزیر خزانه‌داری دان ریگان را که برای بازپرداخت بدهی ناشی از دولت شاه ایران اقامه شده بود، رد کرد." دادگاه تشخیص داد که اقدامات دولت طبق قانون قانون اختیارات اقتصادی اضطراری بین‌المللی (IEEPA) مجاز بوده است. | ## بخش 2: دیمز و مور علیه ریگان | دیوان عالی کشور همچنین تعلیق ادعاهایی را که قبلاً در دادگاه‌های ایالات متحده ثبت شده بود، تأیید کرد، اگرچه هیچ ماده قانونی خاصی این اقدام را مجاز نمی‌دانست. در انجام این کار، دادگاه به استنباط‌های برگرفته از قوانین مرتبط، سابقه رضایت کنگره در رویه‌های حل و فصل ادعاهای اجرایی و تصمیمات گذشته که اختیارات اجرایی گسترده را به رسمیت می‌شناسند، استناد کرد. دادگاه همچنین «به طور قابل توجهی معیار قابل اجرا»ی پرونده مهم سال ۱۹۵۲ «شرکت ورق و لوله یانگستاون علیه ساویر» را اصلاح کرد و نظر موافق قاضی رابرت جکسن را در آن پرونده به عنوان «متعارف» تثبیت کرد. | ## بخش 3: دیمز و مور علیه ریگان | واکنش این تصمیم به دلیل اتخاذ «دیدگاهی فوق‌العاده محترمانه از قوه مجریه»، به ویژه با تکیه بر استنتاج از قوانینی که مستقیماً به موضوعات خاص مورد بحث نمی‌پردازند و به ویژه در مورد رضایت قانونگذار در فعالیت اجرایی، مورد انتقاد قرار گرفته است. | ## جمع‌بندی | پس از مرگ رنکویست، قاضی جان پال استیونز از «دیمز و مور» به عنوان یکی از دو نظر رنکویست که مورد علاقه او بودند، به همراه «شرکت لئو شیپ علیه ایالات متحده» یاد کرد.
موضوع مقاله: قانون آزادی ایران و مقابله با گسترش سلاح‌های هسته‌ای | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # قانون آزادی ایران و مقابله با گسترش سلاح‌های هسته‌ای | مقدمه: قانون آزادی ایران و مقابله با گسترش سلاح‌های هسته‌ای (, IFCA) (که به عنوان بخشی از قانون مجوز دفاع ملی برای سال مالی ۲۰۱۳ تصویب شد) قانونی از کنگره ایالات متحده آمریکا است که در سال ۲۰۱۲ توسط باراک اوباما به قانون تبدیل شد. | ## بخش 1: قانون آزادی ایران و مقابله با گسترش سلاح‌های هسته‌ای | تاریخچه در نوامبر ۲۰۱۹، مایک پمپئو «دو تصمیم با پیامدهای تحریمی طبق بخش ۱۲۴۵ قانون آزادی و مقابله با گسترش سلاح‌های هسته‌ای ایران ۲۰۱۲ (IFCA) اتخاذ کرد: یکی اینکه بخش ساخت و ساز ایران را به طور مستقیم یا غیرمستقیم توسط سپاه پاسداران انقلاب اسلامی (IRGC) کنترل می‌کند؛ و دیگری اینکه چهار ماده استراتژیک را به عنوان موادی که در ارتباط با برنامه‌های هسته‌ای، نظامی یا موشک‌های بالستیک ایران استفاده می‌شوند، شناسایی می‌کند.» دولت ترامپ «تشخیص داد که مواد زیر در ارتباط با برنامه‌های هسته‌ای، نظامی یا موشک‌های بالستیک ایران استفاده می‌شوند: لوله‌های فولاد زنگ‌نزن فولاد ضدزنگ اس‌آای ۳۰۴؛ فویل لحیم‌کاری منگنز MN40؛ فویل لحیم‌کاری منگنز MN70؛ و فولاد زنگ‌نزن CrNi60WTi ESR + VAR (کروم، نیکل، ۶۰ درصد تنگستن، تیتانیم، ذوب مجدد سرباره الکتریکی، کوره قوسی ذوب مجدد تحت خلأ).» در ژوئن ۲۰۲۰، بندر چابهار از تحریم‌ها معاف شد زیرا دونالد ترامپ تشخیص داد که این بندر بر ثبات افغانستان تاثیر دارد. | ## بخش 2: قانون آزادی ایران و مقابله با گسترش سلاح‌های هسته‌ای | ## بخش 3: قانون آزادی ایران و مقابله با گسترش سلاح‌های هسته‌ای | ## جمع‌بندی | تاریخچه در نوامبر ۲۰۱۹، مایک پمپئو «دو تصمیم با پیامدهای تحریمی طبق بخش ۱۲۴۵ قانون آزادی و مقابله با گسترش سلاح‌های هسته‌ای ایران ۲۰۱۲ (IFCA) اتخاذ کرد: یکی اینکه بخش ساخت و ساز ایران را به طور مستقیم یا غیرمستقیم توسط سپاه پاسداران انقلاب اسلامی (IRGC) کنترل می‌کند؛ و دیگری اینکه چهار ماده استراتژیک را به عنوان موادی که در ارتباط با برنامه‌های هسته‌ای، نظامی یا موشک‌های بالستیک ایران استفاده می‌شوند، شناسایی می‌کند.» دولت ترامپ «تشخیص داد که مواد زیر در ارتباط با برنامه‌های هسته‌ای، نظامی یا موشک‌های بالستیک ایران استفاده می‌شوند: لوله‌های فولاد زنگ‌نزن فولاد ضدزنگ اس‌آای ۳۰۴؛ فویل لحیم‌کاری منگنز MN40؛ فویل لحیم‌کاری منگنز MN70؛ و فولاد زنگ‌نزن CrNi60WTi ESR + VAR (کروم، نیکل، ۶۰ درصد تنگستن، تیتانیم، ذوب مجدد سرباره الکتریکی، کوره قوسی ذوب مجدد تحت خلأ).» در ژوئن ۲۰۲۰، بندر چابهار از تحریم‌ها معاف شد زیرا دونالد ترامپ تشخیص داد که این بندر بر ثبات افغانستان تاثیر دارد.
موضوع مقاله: قانون تشدید تحریم‌های ایران مصوب ۲۰۰۷ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # قانون تشدید تحریم‌های ایران مصوب ۲۰۰۷ | مقدمه: قانون تشدید تحریم‌های ایران مصوب ۲۰۰۷ که توسط نماینده مارک کرک (جمهوری‌خواه-ایلینوی) و نماینده راب اندروس (دموکرات-نیوجرسی) در مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا ارائه شد، تهدید به تحریم علیه هر شرکت یا فردی می‌کرد که پس از ۳۱ دسامبر ۲۰۰۷، فرآورده‌های نفتی تصفیه‌شده را در اختیار ایران قرار می‌داد یا در فعالیتی شرکت می‌کرد که می‌توانست به افزایش توانایی ایران در واردات فرآورده‌های تصفیه‌شده کمک کند. | ## بخش 1: قانون تشدید تحریم‌های ایران مصوب ۲۰۰۷ | این لایحه می‌توانست منجر به تحریم‌هایی علیه دلالان بنزین، تانکرها و بیمه‌گران شود. شرکت‌های آمریکایی طبق تحریم‌های یک‌جانبه از تجارت با ایران منع شده‌اند، اما اکثر شرکت‌های خارجی آزادند با تهران تجارت کنند. | ## بخش 2: قانون تشدید تحریم‌های ایران مصوب ۲۰۰۷ | ایالات متحده، که رهبری تلاش‌ها برای منزوی کردن ایران به دلیل برنامه‌های هسته‌ای‌اش را بر عهده داشت، گفته است که واردات بنزین ایران یک «نقطه فشار» است. واشینگتن ایران را به تلاش برای ساخت سلاح‌های هسته‌ای متهم می‌کند، اتهامی که تهران آن را رد کرد. | ## بخش 3: قانون تشدید تحریم‌های ایران مصوب ۲۰۰۷ | ## جمع‌بندی | برخلاف سایر بندهای قانون تحریم‌های ایران و لیبی، شرکت‌های تابعه خارجی شرکت‌های آمریکایی از تجارت با ایران، حتی در حد تأمین کالاهای آمریکایی به ایران، منع نشده‌اند.