موضوع مقاله: پاروویروس سگ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پاروویروس سگ | مقدمه: CPV به شدت واگیردار است و از سگی به سگ دیگر توسط تماس مستقیم یا غیرمستقیم با مدفوع منتقل می‌شود. | ## بخش 1: پاروویروس سگ | واکسن از آلودگی جلوگیری می‌کند اما نرخ مرگ و میر در سگ‌های درمان نشده تا ۹۱ درصد هم می‌رسد. پاروویروس سگ‌سانان ممکن است پستانداران دیگر از جمله روباه، گرگ، گربه و راسو را هم آلوده کند. انتقال و مقاومت ویروس پاروویروس سگ‌سانان به‌طور غیرمعمولی در محیط مقاوم است و می‌تواند برای ماه‌ها در خاک، وسایل آلوده یا سطوح مختلف زنده بماند. انتقال نه تنها از طریق تماس مستقیم با مدفوع سگ‌های آلوده صورت می‌گیرد، بلکه از طریق فومایت‌ها (اشیاء آلوده مانند ظروف غذا، قلاده، یا حتی لباس انسان) نیز امکان‌پذیر است. برای ضدعفونی محیط‌های آلوده، استفاده از محلول سفیدکننده (هیپوکلریت سدیم) با نسبت ۱:۳۰ توصیه می‌شود. پاتوفیزیولوژی ویروس به گیرنده‌های ترانسفرین روی سلول‌های در حال تقسیم سریع، مانند سلول‌های روده و مغز استخوان، متصل می‌شود. این اتصال منجر به تخریب کریپت‌های روده‌ای و آتروفی پرزهای روده می‌گردد که جذب مواد مغذی را مختل می‌کند. در مغز استخوان، کاهش تولید لنفوسیت‌ها و نوتروفیل‌ها (لکوپنی) سیستم ایمنی را تضعیف می‌نماید. در توله‌سگ‌های زیر ۸ هفته، ویروس ممکن است سلول‌های میوکارد را آلوده کند و موجب میوکاردیت مرگبار شود. | ## بخش 2: پاروویروس سگ | تاریخچه و اپیدمیولوژی این ویروس نخستین بار در سال ۱۹۷۸ به‌صورت همه‌گیر در سگ‌های سراسر جهان شناسایی شد. بررسی‌های ژنتیکی نشان می‌دهد که پاروویروس سگ‌سانان از جهش‌های ویروس پن‌لوکوپنی گربه‌سانان (FPV) نشأت گرفته است. سویهٔ اولیه (CPV-2) در دههٔ ۱۹۸۰ با سویه‌های جهش یافته‌ای مانند CPV-2a و CPV-2b جایگزین شد که طیف میزبانی گسترده‌تر و بیماری‌زایی بیشتری دارند. علائم سگ‌هایی که بیماری در آن‌ها توسعه پیدا می‌کند اغلب علائم را در طی ۳ تا ۱۰ روز بعد از آلودگی نشان می‌دهند. اسهال و استفراغ باعث از دست رفتن آب بدن می‌شود که در نتیجه تعادل الکترولیت‌ها را در سگ‌ها به هم می‌زند. ساختار طبیعی دیواره روده درگیر می‌شود و به همین دلیل خون و پروتئین به داخل روده نشت پیدا می‌کند و باعث کم خونی و از دست دادن پروتئین می‌شود. اندوتوکسین‌ها هم به داخل گردش خون وارد می‌شوند و در نتیجه اندوتوکسمی را پدیدمی‌آورند. تشخیص تشخیص از طریق شناسایی ویروس در مدفوع از طریق آزمایش الیزا (ELISA) یا از روش آزمایشی لخته خون یا به کمک میکروسکوپ الکترونی میسر می‌باشد. روش تست PCR برای تشخیص ویروس در دسترس می‌باشد که در مواقعی که ویروس کمی در مدفوع وجود دارد که از روش ELISA قابل تشخیص نیست تست PCR می‌تواند کارساز باشد. | ## بخش 3: پاروویروس سگ | از نظر کلینیکی، شکل روده‌ای بیماری ممکن است با Coronavirus یا شکل‌های دیگری از عفونت روده اشتباه گرفته شود که تشخیص تفریقی آن در جدی‌تر بودن روند بیماری، اسهال خونی، تعداد کم گلبول‌های سفید خون و نکروز دیواره روده است. درمان نرخ زنده ماندن بستگی به این دارد که ویروس چه زمانی تشخیص داده می‌شود و سگ چه سنی دارد. هیچ درمان ثابت شده‌ای برای این بیماری وجود ندارد و مراقبت استاندارد حال حاضر همان مراقبت‌های حمایتی شامل بستری شدن حیوان است که به دنبال از دست رفتن آب بدن و آسیب جدی به روده‌ها و مغز استخوان امری ضروری و حیاتی است. برای این که حیوان احتمال زنده ماندن بیش‌تری داشته باشد باید هر چه سریع‌تر آزمایش‌های تشخیصی ویروس و روند درمان آغاز گردد. در کنار مراقبت‌های حمایتی، برخی پروتکل‌ها شامل تزریق اینترفرون امگای گربه‌ای نوترکیب یا استفادهٔ غیررسمی از اوسلتامیویر (Tamiflu) هستند، هرچند شواهد قطعی دربارهٔ اثرگذاری آنها محدود است. انتقال پلاسما برای جبران پروتئین‌ها و ایمونوگلوبولین‌ها در موارد شدید کاربرد دارد. توله‌ها باید از سن ۶–۸ هفتگی واکسینه شوند و هر ۳–۴ هفته تا ۱۶ هفتگی دوزهای یادآور را دریافت کنند. سگ‌های باردار باید پیش از جفت‌گیری واکسینه شوند تا آنتی‌بادی مادری کافی به توله‌ها منتقل شود. | ## جمع‌بندی | توله‌های واکسینه‌نشده و سگ‌های با سیستم ایمنی ضعیف (مانند مبتلایان به سرطان) نیز در معرض خطر بالاتری قرار دارند.