aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: لینا هیورت | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لینا هیورت | مقدمه: در شمالی‌ترین نواحی سوئد، لینا هیورت برای بقا مبارزه کرد؛ با جمع‌آوری و بریدن هیزم از جنگل‌های اطراف امرار معاش می‌نمود، در مدرسه عملکردی عالی داشت و موفق شد وارد دانشسرای تربیت معلم شود. | ## بخش 1: لینا هیورت | پس از چندی، از حرفهٔ معلمی به ساخت‌وساز روی آورد و در شهر کیرونا خانه‌هایی بنا کرد، که موجب موفقیت و رفاه او شد. در سال ۱۹۱۳، او زنان روستاهای اطراف را ترغیب کرد تا از حق رأی زنان پشتیبانی کنند و در خانهٔ خود نشست‌هایی در این زمینه برگزار کرد. زندگی او به‌تفصیل در دفترچه‌های روزانه‌اش ثبت شده است که هم‌اکنون در موزه نوره‌بوتن نگهداری می‌شوند. زندگی‌نامه لینا هیورت با نام کامل آنا کارولینا هیورت در نوره‌بوتن، در منطقه‌ای روستایی به‌نام هیئه‌تانیئمی که در نزدیکی مرز فنلاند واقع شده بود، زاده شد. او فرزند والدینی ازدواج‌نکرده به‌نام‌های یوهان پتر آرونسون و مارگارتا یوهانا هیورت با نام پیش از ازدواج «سیکاینن» بود. بر پایهٔ نوشته‌هایی که از یادداشت‌های روزانه‌اش باقی مانده، لینا از سوی والدینش احساس طردشدگی می‌کرد، اما با مادربزرگ فقیرش رابطه‌ای عاطفی و عمیق داشت که در شکل‌گیری شخصیت او بسیار تأثیرگذار بود. | ## بخش 2: لینا هیورت | لینا هیورت از همان کودکی به‌دلیل بنیهٔ جسمانی قوی‌اش توانست با بریدن و جمع‌آوری هیزم از جنگل‌های اطراف، اندکی درآمد کسب کند. او در مدرسه بسیار موفق بود و به همین دلیل توانست بورسیه‌ای دریافت کند که امکان ادامهٔ تحصیل در دانشسرای تربیت معلم در هاپاراندا را برایش فراهم کرد. پس از اتمام دورهٔ تحصیل در سال ۱۹۰۱، به‌عنوان آموزگار به دهکده‌ای کوچک به‌نام کورراوارا واقع در شمال کیرونا فرستاده شد. اما شرایط آنجا برایش دشوار بود، چراکه نه کودکان و نه والدین آن‌ها، آموزش رسمی را ضروری نمی‌دانستند و استقبال چندانی از کلاس‌های درس نمی‌کردند. او بلافاصله لینا را استخدام کرد و حتی اجازه داد از مصالح دورریخته‌شدهٔ ساختمانی همچون آجر و چوب برای ساخت خانه استفاده کند. خانه‌ای که او ساخت بسیار موفق بود و او را بر آن داشت تا خانه‌های بیشتری بنا کند. | ## بخش 3: لینا هیورت | لینا با اجاره دادن اتاق‌ها به آموزگاران زن و دیگر زنان شاغل، توانست درآمد خوبی کسب کند. او به‌زودی چنان موفق شد که جشن‌هایی در خانه‌اش برگزار می‌کرد و خودش نیز با پیانو یا آکاردئون به اجرای موسیقی می‌پرداخت. همسر پزشک شهر، خانمی به‌نام لیند، او را تشویق کرد تا وارد فعالیت‌های سیاسی شود، به‌ویژه در زمینهٔ مبارزه برای حق رأی زنان. لینا با آگاهی از نابرابری‌های جنسیتی، تصمیم گرفت زنان را برای مطالبهٔ حق رأی بسیج کند. او به مزارع و روستاهای اطراف سفر می‌کرد و زنان را ترغیب می‌کرد تا به این جنبش بپیوندند. تا سال ۱۹۱۳، شاخهٔ محلی انجمن ملی حق رأی زنان (سوئد) در منطقه دارای ۱۵۰ عضو فعال شده بود و خانهٔ لینا هیورت به محل برگزاری نشست‌های حق رأی تبدیل شد. | ## جمع‌بندی | او با رهبران برجستهٔ جنبش حق رأی از جمله لودیا والستروم، گولی پترینی و فریگا کارلبرگ روابطی نزدیک و سازنده داشت.
موضوع مقاله: ناهید طوبیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ناهید طوبیا | مقدمه: ناهید طوبیا (؛ زادهٔ ) جراح سودانی و فعال حقوق سلامت زنان است که تخصص اصلی او تحقیقات دربارهٔ ختنه زنان می‌باشد. | ## بخش 1: ناهید طوبیا | او یکی از بنیانگذاران و مدیر شبکه رینبو (شبکه تحقیقات، اقدام و اطلاعات برای تمامیت جسمانی زنان) است. طوبیا به عنوان استادیار در دانشکده بهداشت عمومی دانشگاه کلمبیا فعالیت می‌کند و در کمیته‌های علمی و مشورتی سازمان جهانی بهداشت، یونیسف و برنامه برنامه عمران ملل متحد عضویت دارد. طوبی با تمرکز بر سلامت باروری و نابرابری جنسیتی در آفریقا و خاورمیانه، نویسنده یا مترجم چندین کتاب است، از جمله زنان جهان عرب: چالش پیش رو (۱۹۸۸)، ختنه زنان: فراخوانی برای اقدام جهانی (۱۹۹۵)، و ختنه زنان. تحصیلات طوبیا در شمال خارطوم سودان متولد شد و تحصیلات ابتدایی و متوسطه خود را در یک مدرسه کلیسایی محلی گذراند. به دلیل کیفیت پایین آموزش خصوصی در سودان، در آزمون دولتی شرکت کرد تا بتواند در دبیرستان دخترانه خارطوم پذیرفته شود. پس از آن یک سال دوره پیش‌پزشکی را در دانشگاه خارطوم گذراند و سپس برای تحصیل پزشکی به مصر رفت. | ## بخش 2: ناهید طوبیا | در سال ۱۹۸۱ دوره جراحی خود را در بریتانیا به پایان رساند و موفق به اخذ مدرک PhD در بهداشت عمومی و سیاست از دانشکده بهداشت و پزشکی گرمسیری لندن شد. او در سال ۱۹۸۱ به عنوان عضو کالج سلطنتی جراحان پذیرفته شد و اولین جراح زن در سودان لقب گرفت. حرفه و تحقیقات در سال ۱۹۸۵ به سودان بازگشت و به عنوان رئیس جراحی اطفال در بیمارستان آموزشی خارطوم مشغول به کار شد. او همچنین یک کلینیک اورژانس شخصی تأسیس کرد تا به بیمارانی که مراقبت کافی در بیمارستان‌های دولتی دریافت نمی‌کردند کمک کند. به دلیل ناآرامی‌های سیاسی در کشور، مجبور به بازگشت به بریتانیا شد و تحقیقات خود را دربارهٔ ختنه زنان (FGM) آغاز کرد. اگرچه طوبیا در سودان جراح بود، پس از ترک این کشور از طبابت کناره گرفت و تحقیقاتش را متمرکز بر موضوع ختنه زنان کرد. | ## بخش 3: ناهید طوبیا | او در پروژه‌های تحقیقاتی متعددی شرکت داشته که به این موضوع پرداخته و راهکارهایی برای توقف این عمل ارائه داده‌اند. علاوه بر این، او در زمینه سایر جنبه‌های سلامت زنان از جمله مراقبت‌های پس از سقط جنین نیز فعالیت و تحقیق می‌کند. فعالیت‌ها طوبیا بنیانگذار و رئیس شبکه تحقیقات، اقدام و اطلاعات برای تمامیت جسمانی زنان (Rainbo) است که یک سازمان بین‌المللی برای ریشه‌کن کردن ختنه زنان از طریق توانمندسازی زنان و تغییرات اجتماعی فعالیت می‌کند. این سازمان دارای دفتر در نیویورک و لندن بوده و در اوگاندا، آفریقای جنوبی، گامبیا و نیجریه فعالیت می‌کند. رینبو نقش مهمی در تغییر نگرش نسبت به ختنه زنان از یک موضوع صرفاً پزشکی به یک مسئله حقوق بشری ایفا کرده است. | ## جمع‌بندی | طوبی در حال حاضر مدیر مؤسسه بهداشت باروری و حقوق در سودان است، یک سازمان مردم‌نهاد (NGO) که از زنان برای دریافت مراقبت‌های پزشکی ایمن و توافقی حمایت می‌کند.
موضوع مقاله: اما ایزاکسون | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # اما ایزاکسون | مقدمه: او در کنار فعالیت رسانه‌ای، نقشی فعال در حوزهٔ حقوق زنان ایفا کرد و از همان آغاز قرن بیستم، به‌عنوان خزانه‌دار شاخهٔ لولئو از انجمن ملی حق رأی زنان (LKPR) برگزیده شد. | ## بخش 1: اما ایزاکسون | این پشتیبانی رسانه‌ای، نقش بزرگی در گسترش آگاهی عمومی دربارهٔ حق رأی زنان و مشارکت سیاسی آن‌ها در منطقه داشت. او نه‌تنها خزانه‌دار بود، بلکه بعدها به ریاست شاخهٔ لولئو رسید و در سازماندهی و هدایت فعالیت‌های حق رأی زنان در سراسر نورلاند نقشی مؤثر ایفا کرد. او دختر صاحب روزنامه نیلس پتر ایزاکسون (۱۸۳۹–۱۹۰۷) و همسرش فدریکا ویلهلمینا اریکسون (۱۸۴۳–۱۹۰۲) بود. خانهٔ خانوادگی آن‌ها که در ساختمان بزرگی در لولئو قرار داشت، محل چاپ و دفتر روزنامه نیز بود و اما ایزاکسون تا پایان عمر در همان‌جا زندگی کرد. در سال ۱۹۰۸، او به‌عنوان حسابدار روزنامه منصوب شد و در سال ۱۹۲۴ به عضویت هیئت‌مدیره آن درآمد. در سال ۱۹۴۵، پس از سال‌ها تلاش، به مقام مالک و سردبیر اصلی روزنامه رسید و عملاً سکان هدایت یکی از مهم‌ترین رسانه‌های منطقه را در دست گرفت. | ## بخش 2: اما ایزاکسون | او از جوانی به آرمان حقوق زنان باور داشت و در آغاز قرن بیستم، خزانه‌دار شاخهٔ لولئو از انجمن ملی حق رأی زنان (LKPR) شد؛ نقشی که به‌واسطهٔ آن تأثیر شایانی در سازماندهی فعالیت‌های جنبش حق رأی زنان در منطقه ایفا کرد. اما ایزاکسون بعدها ریاست شاخهٔ محلی انجمن را برعهده گرفت و اقدامات گسترده‌ای را برای ترویج حق رأی زنان در سراسر نورلاند برنامه‌ریزی و اجرا کرد. او در جلسات عمومی سخنرانی می‌کرد، مقاله‌هایی دربارهٔ حقوق زنان و ضرورت مشارکت سیاسی آنان می‌نوشت، و شبکه‌ای از زنان فعال در سراسر منطقه ایجاد کرد. در مقاله‌ای ویژه در سال ۱۹۲۰ در سالگرد جنبش، سردبیر وقت روزنامه، ایوار فریک دربارهٔ او نوشت: «او روی پای خودش ایستاده و با چشم‌های خودش به دنیا نگاه می‌کرد. زنی سخت‌گیر، اما منصف بود.» در کنار فعالیت‌های حرفه‌ای و اجتماعی، ایزاکسون زنی با اراده، دقیق و کوشا شناخته می‌شد. او اغلب در سکوت کار می‌کرد، اما حضورش در تصمیم‌گیری‌ها و جهت‌دهی به روند روزنامه و فعالیت‌های اجتماعی محسوس بود. | ## بخش 3: اما ایزاکسون | گرچه هرگز ازدواج نکرد و زندگی‌اش را وقف کار و خدمت به جامعه کرد، اما حلقهٔ گسترده‌ای از دوستان، همکاران و فعالان اجتماعی را پیرامون خود داشت که با احترام از او یاد می‌کردند. او همچنین از معدود زنانی بود که در نیمه اول قرن بیستم، هم در عرصه رسانه‌ای و هم در جنبش زنان نقشی کلیدی داشت. فعالیت‌هایش در تقویت جایگاه زنان در جامعه سوئد، الهام‌بخش نسل‌های بعدی روزنامه‌نگاران و فعالان حقوق زنان شد. میراث او در قالب مشارکت‌هایش در پیشبرد برابری جنسیتی، رشد رسانه‌های محلی، و تأثیرگذاری در جنبش حق رأی زنان در سوئد برجای مانده است. | ## جمع‌بندی | خانهٔ محل زندگی او که زمانی دفتر روزنامه هم بود، اکنون به‌عنوان نمادی از تلاش‌های زنان پیشرو سوئدی شناخته می‌شود.
موضوع مقاله: آنا یوهانسون-ویسبورگ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آنا یوهانسون-ویسبورگ | مقدمه: آنا یوهانسون-ویسبورگ (; – ) سیاستمدار، سازمان‌دهنده اتحادیه، نیکوکار، اهالی کسب‌وکار، صندوقدار، پیشخدمت، و کارگر اهل سوئد بود. | ## بخش 1: آنا یوهانسون-ویسبورگ | زندگی‌نامه آنا سوفیا یوهانسون-ویسبورگ در خانواده‌ای کشاورز در ناحیهٔ بئاته‌بری واقع در شهرداری توربودا از استان وسترا یوتالاند سوئد زاده شد. از سال ۱۸۹۳ تا ۱۸۹۷ به‌عنوان خدمتکار خانگی در یوتبری کار کرد و سپس در فاصلهٔ سال‌های ۱۸۹۷ تا ۱۹۰۴ در یک کارخانهٔ آبجوسازی در استکهلم مشغول به کار بود. پس از آن، از ۱۹۰۴ تا ۱۹۱۸ در یک شرکت بیمه به‌عنوان منشی و کارمند دفتری کار می‌کرد. یوهانسون-ویسبورگ زنی با پشتکار و اراده‌ای قوی بود که به‌مرور توانست مسیر زندگی خود را از کارگری به کارآفرینی و سیاست تغییر دهد. این فعالیت‌ها باعث شد که ثروت قابل توجهی به دست آورد و بتواند اهداف اجتماعی‌اش را پی بگیرد. این بنیاد به‌ویژه برای زنانی طراحی شده بود که شرایط مالی دشواری داشتند و اغلب به دلیل شرایط کاری یا خانوادگی، امکان دسترسی به خانه‌ای امن و پایدار را نداشتند. | ## بخش 2: آنا یوهانسون-ویسبورگ | فعالیت سیاسی در سال ۱۹۰۱، یوهانسون-ویسبورگ یکی از بنیان‌گذاران نخستین اتحادیهٔ صنفی کارگران کارخانه‌های آبجوسازی در سوئد بود. از ۱۹۱۱ تا ۱۹۵۳ نیز ریاست شاخهٔ زنان اتحادیه‌های مرکزی کارگران استکهلم را بر عهده گرفت. افزون بر این، از سال ۱۹۱۶ تا ۱۹۵۰ عضو شورای شهر استکهلم بود و از ۱۹۲۰ تا ۱۹۲۴ در هیئت مدیرهٔ زنان سوسیال‌دموکرات سوئد عضویت داشت. یوهانسون-ویسبورگ از نیروهای پیش‌برنده در جنبش حق رأی زنان در میان سوسیال‌دموکرات‌ها بود. هرچند زنان این حزب سازمان مستقلی برای حق رأی نداشتند، اما با انجمن ملی حق رأی زنان (سوئد) همکاری نزدیکی داشتند. او از مخالفان سرسخت هرگونه قانون‌گذاری مخالف برابری جنسیتی بود و همواره در مسیر لغو این قوانین گام برمی‌داشت. | ## بخش 3: آنا یوهانسون-ویسبورگ | او باور داشت که زنان نه‌تنها باید در حوزهٔ خانواده، بلکه در اقتصاد، اجتماع و سیاست نیز سهم برابر داشته باشند. سبک رهبری و ویژگی‌های شخصیتی آنا یوهانسون-ویسبورگ به‌عنوان شخصیتی جدی، پرانرژی و با مهارت‌های بالای مدیریتی شناخته می‌شد. هرچند گاه بی‌پروایی و کم‌دیپلماسی بودنش بر پیشرفت سیاسی‌اش تأثیر منفی می‌گذاشت، اما همین ویژگی‌ها او را در میان هوادارانش به شخصیتی صادق و قابل‌اعتماد بدل می‌کرد. تأثیر او نه‌تنها در حوزهٔ سیاست و کارگری، بلکه در فراهم‌آوردن امکانات زندگی بهتر برای زنان فرودست جامعه بسیار چشمگیر بود. | ## جمع‌بندی | جوایز آنا یوهانسون-ویسبورگ در سال ۱۹۴۵ مفتخر به دریافت نشان ایلیس کواروم شد؛ یکی از عالی‌ترین نشان‌های دولتی سوئد که به خدمات برجسته در زمینه‌های اجتماعی، فرهنگی یا انسانی اهدا می‌شود.
موضوع مقاله: آنا کلمن | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آنا کلمن | مقدمه: آنا کلمن به‌دلیل فعالیت‌هایش به‌عنوان یک فعال حقوق زنان و صلح‌طلب شناخته می‌شود، به‌ویژه در ارتباط با تلاش‌هایش برای کسب حق رأی زنان چهره تاریخی و اثرگذار از خود نشان داد. | ## بخش 1: آنا کلمن | او در کنفرانس حق رأی زنان استکهلم ۱۹۱۱ شرکت کرد و در سال ۱۹۱۵ نمایندهٔ سوئد در کنفرانس بین‌المللی صلح زنان در لاهه بود. او تلاش‌های بسیار زیادی برای به رسمیت شناخته شدن حق رای زنان و سایر حقوق بانوان در کشور سوئد تلاش کرد. با تأسیس سازمان خیریهٔ نجات کودکان در سال ۱۹۱۹، او به عضویت هیئت‌مدیرهٔ شاخهٔ سوئدی آن با نام ردا بارنن درآمد و بعدها ریاست هیئت‌مدیره را نیز برعهده گرفت. بخش سوئدی در ۱۹ نوامبر ۱۹۱۹ توسط الن پالمستیرنا (رئیس) به همراه نویسنده الن واگنر و گردا مارکوس (هر دو عضو فعال هیئت مدیره) تأسیس شد. آنا کلمن نیز از اعضای مؤسس هیئت مدیره بود و بعدها رهبری هیئت مدیره را بر عهده گرفت. | ## بخش 2: آنا کلمن | الن کلمن، سردبیر نشریات «داگنی» و «هرتا»، نقش چشمگیری در شکل‌گیری فضای فکری جنبش فمینیستی سوئد ایفا کرد و با تألیف آثار ادبی و مشارکت در مجلات زنان، بر خواهر خود نیز تأثیرگذار بود. از سال ۱۹۰۳، به انجمن «دانشجویان و کارگران» پیوست و بین سال‌های ۱۹۰۶ تا ۱۹۱۱ در هیئت‌مدیرهٔ «انجمن حق رأی سیاسی زنان» فعالیت داشت. او از هواداران پرشور حق رأی زنان بود و نقش مؤثری در کنگرهٔ حق رأی زنان استکهلم در سال ۱۹۱۱ ایفا کرد. همچنین، در کنگرهٔ صلح زنان در لاهه (۱۹۱۵) و کنگرهٔ اتحادیهٔ بین‌المللی زنان برای صلح و آزادی در زوریخ (۱۹۱۹) شرکت داشت و دیدگاه‌های خود را در زمینهٔ صلح و حقوق زنان ارائه کرد. از سال ۱۹۱۶، مقالاتی در حمایت از حق رأی زنان در مجلهٔ رُسترِت فِر کوینور (رأی برای زنان) منتشر می‌کرد. | ## بخش 3: آنا کلمن | در این نوشته‌ها، او ضمن دفاع از برابری جنسیتی، به بررسی موانع اجتماعی و فرهنگی برای مشارکت زنان در سیاست نیز پرداخت. کلمن به‌تدریج بیشتر به فعالیت‌های صلح‌طلبانه روی آورد و بین سال‌های ۱۹۱۵ تا ۱۹۱۸ ریاست شاخهٔ سوئدی اتحادیهٔ بین‌المللی زنان برای صلح و آزادی را برعهده داشت. او در سال ۱۹۲۵ در نشست شورای بین‌المللی زنان که توسط انجمن ملی حق رأی زنان در واشینگتن دی.سی. برگزار شد شرکت کرد و گزارش آن را در مجلهٔ هرتا منتشر کرد که به مسائل زنان اختصاص داشت. | ## جمع‌بندی | او به‌عنوان یکی از چهره‌های مهم جنبش زنان و صلح در سوئد در حافظهٔ تاریخی این کشور باقی مانده است.
موضوع مقاله: الن کلمن | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # الن کلمن | مقدمه: الن کلمن (; – ) فعال حقوق زنان، سردبیر روزنامه و ویراستار اهل سوئد بود که در سال ۱۹۴۳ در ۷۶ سالگی درگذشت. | ## بخش 1: الن کلمن | او سردبیر نشریه داگنی، نشریه‌ای در حمایت از جنبش زنان بود که در سال ۱۹۱۴ با هرتا جایگزین شد؛ نشریه‌ای که او تا سال ۱۹۳۲ نیز وی سردبیری آن را بر عهده داشت. با تأسیس سازمان خیریهٔ نجات کودکان در سال ۱۹۱۹، آنا کلمن به عضویت هیئت‌مدیرهٔ شاخهٔ سوئدی آن با نام ردا بارنن درآمد و بعدها ریاست هیئت‌مدیره این موسسه را نیز برعهده گرفت. بخش سوئدی در ۱۹ نوامبر ۱۹۱۹ توسط الن پالمستیرنا (رئیس) به همراه نویسنده الن واگنر و گردا مارکوس (هر دو عضو فعال هیئت مدیره) تأسیس شد. آنا کلمن نیز از اعضای مؤسس هیئت مدیره بود و بعدها رهبری هیئت مدیره را بر عهده گرفت. | ## بخش 2: الن کلمن | الن کلمن پس از تحصیل در مدرسهٔ دخترانهٔ کارلسکرونا، در بانک‌هایی در اوپسالا و استکهلم مشغول به کار شد. او بسیاری از مقاله‌های این نشریه را خود می‌نوشت، از جمله گزارش‌هایی از همایش‌های زنان و زندگی‌نامه‌هایی از زنان برجسته. پس از آنکه داگنی در سال ۱۹۱۳ انتشارش را متوقف کرد، کلمن از ۱۹۱۴ تا ۱۹۳۲ سردبیری جانشین آن یعنی هرتا را بر عهده داشت. در این دوره، او نقش مهمی در ارتقای جایگاه ادبی و اجتماعی زنان ایفا کرد و کوشید تا گفتمان فمینیستی را به موضوعاتی مانند آموزش، خانواده و صلح نیز گسترش دهد. | ## بخش 3: الن کلمن | در سال ۱۹۲۱، او به عضویت هیئت مدیرهٔ انجمن فردریکا برمر، سازمان حقوق زنان سوئد درآمد و از ۱۹۲۲ تا ۱۹۳۱ ریاست شاخهٔ استکهلم آن را برعهده گرفت. او علاقهٔ عمیقی به بنیان‌گذار این انجمن، فردریکا برمر (۱۸۰۱–۱۸۶۵) پیدا کرد و مجموعه‌ای از مقاله‌ها دربارهٔ او منتشر کرد. الن کلمن همراه با دوستش کلارا یوهانسون، که از سال ۱۹۱۲ تا زمان مرگ در کنار او زندگی می‌کرد، چهار جلد کتاب از نامه‌های فردریکا برمر را منتشر کردند. این اثر بازتابی از دغدغه‌های اجتماعی او در زمینهٔ آزادی فردی، استقلال زنان و آسیب‌های ناشی از سلطهٔ ساختارهای مردسالارانه بود و جایگاه او را به‌عنوان نویسنده‌ای متعهد به مسائل اجتماعی تحکیم بخشید. | ## جمع‌بندی | جوایز در سال ۱۹۴۲، الن کلمن مدال ایلیس کوروم، بالاترین نشان افتخار برای افراد در سوئد، را دریافت کرد.
موضوع مقاله: لوتن فون کرامر | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لوتن فون کرامر | مقدمه: او بنیان‌گذار انجمن ادبی انجمن نه نفره بود و همراه با مارتینا برگمان-استربری، از تأمین‌کنندگان اصلی مالی انجمن ملی حق رأی زنان به‌شمار می‌رفت. | ## بخش 1: لوتن فون کرامر | او دختر فرماندار استان اوپسالا، بارون روبرت فردریک فون کرامر و ماریا شارلوت (لوتن) سودربری و خواهر رابرت فون کرامر، نویسنده، دانشمند و سیاست‌مدار بود. وی در اقامتگاه فرمانداری در قلعه اوپسالا واقع در اوپسالا بزرگ شد و تحصیلات خصوصی خود را نزد استادان دانشگاه اوپسالا دریافت کرد. نویسندگانی چون اریک گوستاو یه‌یر و پر دانیل آتربوم با خانوادهٔ او آشنا بودند و فردریکا برمر از دوستان مادرش بود. خودش نیز در زمینه‌های هنری گوناگونی استعداد نشان داد: در شب‌های ادبی می‌نوشت، در مهمانی‌ها می‌رقصید و در تئاترهای آماتور نقش‌آفرینی می‌کرد؛ از جمله در نقش جین ایر، که زیر نظر الیس هواسر، بازیگر مشهور، آموزش دید. او برای درمان مشکلات شنوایی‌اش به پزشک ویلیام وایلد مراجعه کرد و با همسر او جین وایلد دوستی یافت. | ## بخش 2: لوتن فون کرامر | این دو بر سر علاقهٔ مشترک‌شان به حقوق زنان و ادبیات با یکدیگر ارتباط نزدیکی پیدا کردند. اما از همان سال، شنوایی‌اش به دلیل ابتلا به تب اسکارلت رو به وخامت گذاشت و سرانجام ناشنوا شد. در سال ۱۸۵۵ با استن یوهان استنبرگ، دانشجوی محافظه‌کار، نامزد شد، اما به دلیل کاهش شنوایی‌اش و نیز به دلیل اینکه استنبرگ نتوانست با افکار رادیکال و جاه‌طلبی‌های ادبی‌اش کنار بیاید، این نامزدی پایان یافت. به استکهلم نقل مکان کرد، جایی که سبک زندگی‌اش به‌تدریج زاهدانه و ساده شد تا آن‌جا که از او با عنوان «اصلی تراژیک» یاد می‌شد. او بخش بزرگی از ثروتش را وقف حمایت از سازمان‌های خیریه و اصلاح‌طلبان اجتماعی کرد. | ## بخش 3: لوتن فون کرامر | اصلاح‌طلب اجتماعی فون کرامر به اصلاحات اجتماعی، از جمله حقوق زنان، علاقه‌مند بود و در سال ۱۸۷۲ نخستین صندوق بورسیه برای دانشجویان زن در دانشگاه اوپسالا را بنیان نهاد. او همچنین از نشریهٔ Ord och Bild، انجمن فردریکا برمر، دوستان صنایع‌دستی و نوانخانهٔ اوسترمالم برای کودکان فقیر حمایت مالی کرد. او همچنین در مبارزه برای حق رأی زنان شرکت داشت و از بزرگ‌ترین حامیان انجمن ملی حق رأی سیاسی زنان بود. در کنگره بین‌المللی حق رأی که در ژوئن ۱۹۱۱ در استکهلم برگزار شد، هنگامی که فعالان حق رأی در شهر راه‌پیمایی می‌کردند، مقابل بالکن او توقف کردند تا از نقش مهم او در این جنبش تقدیر کنند. ششمین کنگرهٔ اتحاد بین‌المللی حق رأی زنان نیز عمدتاً با حمایت مالی او برگزار شد. | ## جمع‌بندی | انجمن نه نفره فون کرامر انجمن انحصاری انجمن نه نفره را بنیان‌گذاری کرد و دارایی خود را به این انجمن واگذار کرد؛ امری که از جمله به پایه‌گذاری جایزه لوتن فون کرامر انجامید.
موضوع مقاله: نینا استار برونوولد | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نینا استار برونوولد | مقدمه: نینا استار برونوولد (؛ ۲ مارس ۱۹۲۸ – ۵ اوت ۱۹۹۲ (۶۵ سالگی جراح قفسه سینه و پژوهشگر پزشکی آمریکایی بود که از نخستین زنانی محسوب می‌شد که جراحی قلب باز انجام داد. | ## بخش 1: نینا استار برونوولد | در سال ۱۹۶۰ و در سن ۳۲ سالگی، او تیم جراحی مؤسسه ملی سلامت (NIH) را رهبری کرد که اولین جایگزینی موفق دریچه میترال مصنوعی قلب انسان را که خود طراحی و ساخته بود، انجام داد. زندگی اولیه و تحصیلات نینا هلن استار در ۲ مارس ۱۹۲۸ در بروکلین نیویورک از والدینی به نام موریس کی. او از ۱۴ سالگی استعداد علمی خود را نشان داد و به عنوان عضو انجمن آمریکایی میکروسکوپیست‌های آماتور پذیرفته شد. او مدرک کارشناسی و پزشکی خود را از دانشگاه نیویورک دریافت کرد و از سال ۱۹۵۲ تا ۱۹۵۵ در بیمارستان بلیویو نیویورک در رشته جراحی عمومی آموزش دید، که یکی از اولین زنان در این زمینه بود.3. حرفه پزشکی براونوالد دوره آموزش جراحی عمومی خود را در بیمارستان دانشگاه جورج‌تاون در واشینگتن دی‌سی به پایان رساند و یک دوره فوق‌دکترا در آزمایشگاه جراحی چارلز ای. | ## بخش 2: نینا استار برونوولد | او در سال ۱۹۵۸ به مؤسسه ملی قلب NIH (اکنون مؤسسه ملی قلب، ریه و خون) در بتسدا، مریلند پیوست و تحت راهنمایی اندرو جی. او تا سال ۱۹۶۵ جراح ارشد مؤسسه ملی قلب بود و سپس به عنوان معاون رئیس کلینیک جراحی منصوب شد، سمتی که تا سال ۱۹۶۸ در اختیار داشت. براونوالد در سال ۱۹۵۹ یک دریچه میترال مصنوعی آزمایشی طراحی و ساخت و آن را در سگ‌ها در کلینیک جراحی مؤسسه ملی قلب کاشت. در ۱۱ مارس ۱۹۶۰، او اولین کاشت موفق انسانی را در یک زن ۴۴ ساله با نارسایی دریچه میترال انجام داد. او سپس یک دریچه مکانیکی پوشیده از پارچه (دریچه براونوالد-کاتر) توسعه داد که در اواخر دهه ۱۹۶۰ و اوایل ۱۹۷۰ در هزاران بیمار کاشته شد. | ## بخش 3: نینا استار برونوولد | سایر دستاوردهای مهم او شامل توسعه هموگرافت آئورتی پایه‌دار برای جایگزینی دریچه میترال، درمان جراحی بیماری ترومبوآمبولی مزمن و پیشگامی در تکنیک‌های استفاده از کشت بافت برای جلوگیری از تشکیل لخته هنگام استفاده از دریچه‌های مصنوعی و دستگاه‌های کمک گردش خون بود. در دهه ۱۹۶۰، مقالاتی در مجلات لایف و تایم او را به عنوان یکی از «تکان‌دهنده‌ها و حرکت‌دهنده‌های» جوانان آمریکا توصیف کردند. براونوالد به همراه همسرش که به عنوان رئیس بخش پزشکی منصوب شده بود، به دانشگاه کالیفرنیا، سن دیگو نقل مکان کرد و در آنجا به عنوان استادیار جراحی منصوب شد. | ## جمع‌بندی | در سال ۱۹۷۲، او دوباره به همراه همسرش به منطقه بوستون نقل مکان کرد و در آنجا به عنوان استادیار جراحی در دانشکده پزشکی هاروارد مشغول به کار شد.
موضوع مقاله: استان‌های غیرمسلمان در آغاز اسلام | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # استان‌های غیرمسلمان در آغاز اسلام | مقدمه: استان‌های غیرمسلمان در آغاز اسلام: حاکمیت اسلامی و مشروعیت ایرانی در ارمنستان و آلبانی قفقاز، کتابی است از الیسون واکا، دربارهٔ ارمنستان و آلبانیای قفقاز در قرون وسطی. | ## بخش 1: استان‌های غیرمسلمان در آغاز اسلام | این کتاب به انتقال قدرت از حکومت ساسانیان به خلافت اسلامی در این دو منطقه که عمدتاً مسیحی و در حوزه فرهنگی ایران بودند می‌پردازد. تمرکز کتاب، بر روی تاریخ ارمنستان و آلبانی قفقاز، تحت حکومت خلافت اسلامی، عناصر ادامه حکوکت اداری از دوره ساسانی به خلافت و تغییرات اداری، تحت حکومت مروانیان و عباسیان نخستین است. | ## بخش 2: استان‌های غیرمسلمان در آغاز اسلام | همچنین، بنا به توصیف این کتاب: «واکا به بررسی روایت‌های تاریخی و ساخت حافظه فرهنگی ساسانی در سده‌های نهم و دهم میلادی می‌پردازد، تا این استان‌ها را در بستر گسترده‌تری از حاکمیت ایرانی جای دهد». این اثر، در حوزه مطالعات اسلامی، مطالعات ایرانی و قفقازشناسی قرار می‌گیرد و برای پژوهشگران هویت ایرانی و روابط مسلمانان و مسیحیان در آسیای غربی نیز اهمیت دارد. | ## بخش 3: استان‌های غیرمسلمان در آغاز اسلام | ## جمع‌بندی | جوایز برندهٔ جایزهٔ کتاب تاریخ و علوم انسانی انجمن مطالعات اوراسیای مرکزی در سال ۲۰۱۸.
موضوع مقاله: کلارا لیند | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کلارا لیند | مقدمه: او هماهنگ‌کنندهٔ انتشار مجموعه‌ای از مقالات نوشته‌شده توسط زنانی بود که به حق رأی زنان علاقه‌مند بودند و این کار تحت نظارت انجمن ملی حق رأی سیاسی زنان سوئد (LKPR) انجام شد که او عضو هیئت مرکزی آن بود. | ## بخش 1: کلارا لیند | او به‌واسطهٔ تعهد عمیقش، به نیروی محرکهٔ انجمن حق رأی در یول، شهری بزرگ در شمال استکهلم، تبدیل شد. او در سن ۳۷ سالگی، پس از انجام عمل جراحی، درگذشت؛ پنج سال پیش از آن‌که زنان سوئدی حق رأی به دست آورند. او دختر صاحب کارخانه، بنگت نیلسون همبرگ و همسرش کلارا شارلوتا با نام خانوادگی پیشین کارلسون بود. در فوریهٔ ۱۸۹۷، با کارل مگنوس لیند نامزد شد؛ کسی که در دانشگاه استکهلم در رشتهٔ روزنامه‌نگاری تحصیل کرده بود. آن دو در نوامبر همان سال ازدواج کردند و به یول (گِفل) رفتند، جایی که لیند در سال ۱۸۹۶ به‌عنوان سردبیر روزنامهٔ یول دَگبلاد منصوب شده بود. | ## بخش 2: کلارا لیند | در سال ۱۹۰۷، انجمن LKPR از کلارا لیند خواست مجموعه‌ای از مقالات را منتشر کند که هدف آن تشویق سیاستمداران و عموم مردم به درک دلایل حق داشتن رأی برای زنان بود. این مقالات به‌قلم ۴۵ شخصیت برجستهٔ سوئدی نوشته شد که از این میان، ۴۰ نفر زن بودند. هر ماه یک مقاله منتشر می‌شد و این روند تا سال ۱۹۲۰ ادامه یافت و درمجموع ۱۲۹ مقاله به چاپ رسید. شخصیت‌های برجستهٔ جنبش حق رأی زنان نیز در این مجموعه مشارکت داشتند؛ ازجمله فریگا کارلبری (با ۱۲ مقاله)، گولی پترینی (۱۰ مقاله) و الن هاگن (۸ مقاله). حدود ۳۵ روزنامه، عمدتاً با گرایش سیاسی لیبرال، در انتشار این مقالات مشارکت داشتند. | ## بخش 3: کلارا لیند | کلارا لیند در مقاله‌ای که خود در سال ۱۹۱۲ نوشت، اظهار داشت: «و تا زمانی‌که اهداف کاملاً محقق نشده‌اند، جنبش حق رأی زنان نباید و نخواهد توانست از تلاش‌های فداکارانه و پرشور حامیان خود دست بکشد.» الین وگنر نیز که در این مجموعه مقاله نوشته بود، در نامه‌ای به سیگنه برگمان، رئیس LKPR، بر اهمیت این مجموعه تأکید کرد. مقالات به‌دست کلارا لیند و همکارش گردا مودن انتخاب می‌شد و ابتدا به‌طور رایگان توسط روزنامهٔ یول دگبلاد منتشر می‌گردید؛ سپس نمونه‌های چاپی آن به دیگر روزنامه‌ها فروخته می‌شد. زمانی‌که مجموعه در سال ۱۹۲۰ به پایان رسید، مودن گزارشی از موفقیت کلی آن ارائه کرد که شامل سود مالی چشم‌گیری نیز بود. افزون‌بر ویراستاری و نویسندگی، کلارا لیند نیروی محرکهٔ پشت انجمن حق رأی زنان در یول بود و از سال ۱۹۰۹ تا پایان عمرش ریاست آن را بر عهده داشت. | ## جمع‌بندی | او به‌طور ناگهانی در ۸ مارس ۱۹۱۴ در یول، پس از یک عمل جراحی، درگذشت؛ احتمالاً به‌دلیل ابتلا به سرطان از دنیا رفته است.