موضوع مقاله: استعمار سینهالی تحت حمایت دولت | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # استعمار سینهالی تحت حمایت دولت | مقدمه: استعمار سینهالی تحت حمایت دولت، برنامه‌ای دولتی برای اسکان کشاورزان سینهالی از منطقه مرطوب پرجمعیت به مناطق کم‌جمعیت منطقه خشک است. | ## بخش 1: استعمار سینهالی تحت حمایت دولت | این امر از دهه ۱۹۵۰ در نزدیکی مخازن و آب‌انبارهایی که در برنامه‌های بزرگ آبیاری و برق‌آبی مانند پروژه ماهاولی ساخته می‌شوند، صورت گرفته است. ملی‌گرایان بودایی سینهالی در دولت سریلانکا، روحانیون بودایی و اداره ماهاولی، عمداً اکثریت تامیل شمال شرقی را برای استعمار سینهالی تحت حمایت دولت هدف قرار داده‌اند، با این هدف صریح که زمین‌ها را از تامیل‌ها به «دست سینهالی‌ها» بسپارند، و پیوستگی زبان تامیل بین شمال و شرق را مختل کنند. این امر منجر به تغییر جمعیتی قابل توجهی شد، به طوری که کشاورزان اسکان داده شده به افزایش جمعیت سینهالی‌ها در منطقه خشک شمال شرقی کمک کردند و بدین ترتیب هژمونی سینهالی-بودایی را در این منطقه ترویج دادند. دولت به مهاجران سینهالی دسترسی ترجیحی به زمین در این مناطق داد، در حالی که مردم محلی تامیل زبان از این امتیاز محروم شدند، که آنها را در سرزمین‌های خود به اقلیت تبدیل کرد. این طرح ضمن توانمندسازی مهاجران سینهالی، به عنوان وسیله‌ای برای به حاشیه راندن، طرد و آسیب رساندن به اقلیت‌های تامیل زبان نیز عمل کرد و با آنها به عنوان «دیگری» رفتار کرد. این طرح شاید فوری‌ترین علت خشونت بین جوامع بوده است، که چندین بار با آوارگی خشونت‌آمیز غیرنظامیان تامیل برای ایجاد راه برای مهاجران سینهالی همراه بوده است. انجمن استادان حقوق بشر دانشگاه این را پاکسازی قومی تامیل‌ها توصیف کرده است که با حمایت دولت از زمان شورش‌های گال اویا در سال ۱۹۵۶ رخ داده است. پس از پایان جنگ در سال ۲۰۰۹، مقامات سینهالی و مهاجران در ولی اویا تمایل خود را برای تصرف زمین‌های بیشتر در شمال ابراز کرده‌اند تا «مرد سینهالی را در تمام نقاط کشور بیشتر حضور داشته باشند». | ## بخش 2: استعمار سینهالی تحت حمایت دولت | مقدمه اندکی پس از استقلال، دولت سیلان برنامه‌ای را برای اسکان کشاورزان در جنگل‌های ناحیه ترینکومالی آغاز کرد. در نتیجه این طرح‌ها، جمعیت سینهالی ناحیه ترینکومالی از ۱۵۷۰۶ نفر (۲۱٪) در سال ۱۹۴۶ به ۸۵۵۰۳ نفر (۳۳٪) در سال ۱۹۸۱ افزایش یافت. در دهه ۱۹۸۰، دولت طرح‌های استعمار را به منطقه خشک استان شمالی گسترش داد و برنامه‌هایی را برای اسکان تا ۳۰۰۰۰ سینهالی در این منطقه تدوین کرد. جمعیت سینهالی از ۳۱۱۰۷ نفر در سال ۱۹۵۳ در ناحیه‌های باتیکالوا و آمپارای به ۱۵۷۰۱۷ نفر در سال ۱۹۸۱ افزایش یافت، افزایشی که بسیار فراتر از رشد طبیعی پیش‌بینی شده بود. مفهوم «سرزمین سنتی تامیل» به یک مؤلفه قوی در تخیل سیاسی رایج تامیل تبدیل شد، در حالی که گروه‌های ملی‌گرای سینهالی طرح‌های اسکان مجدد در این مناطق را «احیاء و بازسازی گذشته باشکوه بودایی سینهالی در زمان حال» می‌دانستند. جامعه مسلمانان تمایل داشتند که مفهوم متضاد یک سرزمین سنتی تامیل در منطقه شمال شرقی را رد کنند که منجر به افزایش خصومت بین جوامع مسلمان و تامیل در منطقه شد. دهه ۱۹۵۰ اولین طرح استعمار در دره گال اویا در ناحیه باتیکالوا در سال ۱۹۵۲ اجرا شد. به ده‌ها هزار دهقان سینهالی از نواحی کگاله و کندی که از کمبود زمین رنج می‌بردند، زمین‌های حاصلخیز در انتهای بالادست گال اویا داده شد. | ## بخش 3: استعمار سینهالی تحت حمایت دولت | گیت مدلیار محمد سامسودین کاریاپر در مورد تأثیرات این مستعمره سینهالی غالب اظهار نظر کرد:«در گذشته، برای قرن‌های متمادی، جامعه‌ای که من از آن می‌روم، جامعه اکثریت در دره گال اویا بوده است، اما امروز با روندی از عملیات انجام شده توسط هیئت توسعه گال اویا و اداره استانی، ما مسلمانان احساس می‌کنیم که در سرزمین مادری خود به اقلیت تبدیل شده‌ایم.» طرح استعمار بعدی در مخزن کانتاله (کانتالای) بود که در آن دهقانان خارج از منطقه ترینکومالی در روستای کانتاله (کانتالای) که در آن زمان تامیل‌ها بر آن مسلط بودند، در ۳۹ کیلومتری جنوب غربی شهر ترینکومالی، اسکان داده شدند. یک طرح استعماری در مناطق اطراف مخزن کانتال، ۲۵ کیلومتری جنوب شهر ترینکومالی، در حال اجرا بود. طرحی در تانک پادویا (پاتاویک کولام)، شماره ۶۵ آغاز شد کیلومتری شمال شرقی شهر آنوراداپورا. بخش‌هایی از این طرح در ناحیه ترینکومالی قرار داشت، اما توسط ناحیه آنوراداپورا که اکثریت آن سینهالی هستند، اداره می‌شد. کارمندان اداره توسعه اراضی از این طرح در شورش‌های ضد تامیل در سال ۱۹۵۸ شرکت کردند. استعمار منطقه خشک جنوبی در جنوب سیلان عمدتاً در زیر دره رودخانه والاوه انجام شد که در سال ۱۹۵۹ برنامه‌ریزی شده بود. پروژه اودا والاوه در سال ۱۹۶۹ آغاز شد که منجر به ایجاد ۳۰٬۰۰۰ هکتار زمین قابل آبیاری خالص و اسکان حدود ۳۴۴۰ مهاجر در منطقه خشک جنوبی شد. | ## جمع‌بندی | توسعه سکونتگاه‌ها در اطراف مخازن آب والاوه، چاندریکا و کیری ایبان باعث افزایش جمعیت در منطقه انتخاب شده از ۲۰۰۰ نفر در دهه ۱۹۵۰ به ۲۰۰۰۰۰ نفر تا دهه ۲۰۰۰ شد.