موضوع مقاله: آهنگری زینتی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آهنگری زینتی | مقدمه: آهنگری زینتی (به انگلیسی: Finery forge ) یکی از انواع آهنگری است که برای تولید آهن شکل‌پذیر از چدن خام با کربن زدایی در فرآیندی به نام "fining" استفاده می شود که شامل ذوب کردن چدن در یک کوره ریزکاری و حذف کربن از چدن مذاب از طریق اکسیداسیون است. | ## بخش 1: آهنگری زینتی | فرآیند فورج زینتی با فرآیند پادلینگ (puddling) و آسیاب غلتکی جایگزین شد که هر دو توسط هنری کورت در سال‌های 1783-1783 توسعه یافتند، اما تا سال 1800 فراگیر نشدند. تاریخچه بر اساس اولین نمونه‌های باستان‌شناسی آهنگری زینتی برای پالایش آهن شکل‌پذیر در قرن سوم قبل از میلاد در چین باستان در اوایل سلسله هان (202 قبل از میلاد– 220 پس از میلاد) در Tieshengguo، از چدن و آهن خام که در آن آهن ریزه کاری شده به آهن و فولاد ساخته شده تبدیل می‌شده‌است، استفاده می‌شد. پیگوت حدس می‌زند که آهنگری در دوره قبل از ایالت‌های جنگ‌طلب (403 تا 221 قبل از میلاد) وجود داشته‌است، زیرا اقلام آهن شکل‌پذیر از چین مربوط به آن دوره بوده است و هیچ مدرک مستندی مبنی بر استفاده از آهن اسفنجی در چین وجود ندارد. واگنر می‌نویسد که علاوه بر کوره‌های سلسله هان که اعتقاد بر این است که کوره های زینتی هستند، همچنین شواهد تصویری از اجاق نگین‌دار از یک نقاشی دیواری مقبره شاندونگ مربوط به قرن اول تا دوم پس از میلاد وجود دارد، و همچنین اشاره‌ای به شواهد مکتوب در قرن چهارم پس از میلاد وجود دارد . با این حال، شاید تا قرن پانزدهم نمی‌توانست از آن برای مد کردن استفاده شود، همانطور که در رابطه با کوره بلند با موتور چرخ آبی توسط مهندس ایتالیایی فلورانسی آنتونیو آورلینو (حدود 1400 - 1469) توصیف شد. فرآیند آهنگری زینتی از اواخر قرن هجدهم در اروپا با دیگر فرآیندهای آهنگری جایگزین شد، که پادل کردن موفق‌ترین آن‌ها بود، اگرچه برخی از آن‌ها تا اواسط قرن 19 به کار گرفته شدند. | ## بخش 2: آهنگری زینتی | روش‌های جدید از سوخت معدنی ( زغال سنگ یا کک ) استفاده می‌کردند و صنعت آهن را از وابستگی آن به چوب برای ساخت زغال سنگ رها می‌کردند. فورج آلمانی نوع غالب در سوئد فورج آلمانی بود که دارای یک کوره واحد بود که برای همه فرآیندها استفاده می‌شد. فورج دو نوع کوره داشت، ظروف زینتی برای تکمیل محصول و کوره میل ساز (Chafery) برای گرم کردن مجدد آهن اسفنجی که ماده اولیه فرآیند بود. روند در آهنگری زینتی، کارگری که به عنوان «آهنگر» شناخته می‌شود، آهن خام را دوباره ذوب میکند تا کربن (و سیلیکون) را اکسید کند. در این فرآیند یک توده آهن (با مقداری سرباره ) تولید میشود که به آهن اسفنجی معروف است. این توده با استفاده از یک چکش با نیروی آب تثبیت می‌شود( به چکش مکانیکی(trip hammer) مراجعه کنید) و به آهنگری بازگردانده می‌شود. | ## بخش 3: آهنگری زینتی | مراحل بعدی توسط «چکش‌کار» انجام می‌شود که در برخی از مناطق آهن‌سازی مانند یورکشایر جنوبی به «ریس‌ساز» نیز معروف بوده است و آهن خود را در کوره‌ای زهی گرم می‌کرد. از آن‌جایی که آهن اسفنجی بسیار متخلخل است و فضاهای باز آن پر از سرباره است، چکش‌کار یا تارساز وظیفه داشت آهن اسفنجی گرم شده را با چکش بزند (کار کند) تا سرباره مذاب را از آن خارج کند و سپس محصول را به داخل بکشد. برای انجام این کار، او باید آهن را دوباره گرم می‌کرد که برای این کار از chafery استفاده می‌کرد. سوخت مورد استفاده در ریزه کاری باید زغال چوب (بعدا کک) باشد، زیرا ناخالصی های موجود در هر سوخت معدنی بر کیفیت آهن تاثیر می‌گذارد. هیلدبراند، آهن سوئدی در قرن هفدهم و هجدهم: صنعت صادرات قبل از صنعتی شدن (استکهلم 1992). | ## جمع‌بندی | پی کینگ، "کارتل در اورگراند آهن: تجارت مواد خام برای فولاد در قرن 18"، مجله تاریخ صنعتی 6 (2003)، 25-48.