موضوع مقاله: اهدای خون در هند | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # اهدای خون در هند | مقدمه: اهدای خون در هند توسط سازمان‌ها و بیمارستان‌ها از طریق اردوگاه‌های اهدای خون انجام می‌شود. | ## بخش 1: اهدای خون در هند | اهداکنندگان همچنین می‌توانند برای اهدای خون به بانک‌های خون در بیمارستان‌ها مراجعه کنند. تلاش‌های دولت و گروه‌های حمایتی در طول سال‌ها به پر کردن شکاف بین تقاضا و عرضه کمک کرده است. چارچوب نظارتی برای اهدای خون و مدیریت بانک خون بر عهده سازمان مرکزی کنترل استاندارد داروها است، در حالی که نهادهای فنی مانند شورای ملی انتقال خون و سازمان ملی کنترل ایدز دستورالعمل‌ها و توصیه‌هایی را برای مدیریت طب انتقال خون و بانک خون تدوین می‌کنند. چالش‌ها در رابطه با تنظیم بانک‌های خون و شیوه‌های انتقال خون همچنان ادامه دارد، زیرا این بخش تا حد زیادی با توزیع ناهموار بانک‌های خون و تأمین خون در بخش‌هایی از کشور تکه‌تکه شده است. معمولاً پس از انجام عمل، به اهداکنندگان نوشیدنی‌هایی داده می‌شود که شامل نوشیدنی‌های گلوکز ، بیسکویت و میوه است. برخی از سازمان‌ها امکانات حمل و نقل و همچنین گواهی یا نشان‌هایی را به عنوان قدردانی ارائه می‌دهند. تاریخچه تاریخچه اهدای خون داوطلبانه در هند به سال 1942 در طول جنگ جهانی دوم برمی‌گردد، زمانی که از اهداکنندگان خون خواسته شد تا به سربازان زخمی کمک کنند. اولین بانک خون در مارس 1949 در کلکته ، بنگال غربی ، در موسسه بهداشت و سلامت عمومی سراسر هند تأسیس شد و توسط صلیب سرخ اداره می‌شد. اهداکنندگان عمدتاً کارمندان دولت و افرادی از جامعه انگلیسی-هندی بودند که برای اهداف بشردوستانه خون اهدا می‌کردند. تعداد اهداکنندگان داوطلب پس از جنگ کاهش یافت و اهداکنندگان باید برای خون پول دریافت می‌کردند. لیلا مولگانکار ، یک اصلاح‌طلب اجتماعی، از سال 1954 اردوگاه‌های اهدای خون داوطلبانه را در بمبئی راه‌اندازی کرد. همه‌گیری HIV در دهه ۱۹۸۰ باعث شد که دولت در سال ۱۹۹۲ سازمان ملی کنترل ایدز (NACO) را برای نظارت بر سیاست‌ها در زمینه پیشگیری از گسترش ایدز تأسیس کند. پس از آن، برنامه ملی کنترل ایدز راه‌اندازی شد که منجر به بهبود فرآیندهای غربالگری بیماران و رعایت بهداشت در انتقال خون گردید. در سال ۱۹۹۶، یک شکایت حقوق عمومی در دیوان عالی کشور مطرح شد تا عمل فروش خون لغو شود که این تصمیم از ۱ ژانویه ۱۹۹۸ به اجرا درآمد. این امر منجر به کمبود موقت خون شد زیرا میزان اهدای داوطلبانه هنوز نسبتاً پایین بود. در سال ۲۰۰۲، NACO دستورالعمل‌های سازمان جهانی بهداشت (WHO) درباره استفاده بالینی از خون را پذیرفت. فروش یا اهدای خون در ازای دریافت پول طبق قانون خدمات ملی انتقال خون سال ۲۰۰۷ غیرقانونی است و افراد محکوم می‌توانند تا سه ماه زندان به همراه جریمه دریافت کنند. در مارس ۲۰۲۱، یک دادخواست در دیوان عالی مطرح شد که دستورالعمل‌های اهدای خون را به چالش کشید؛ این دستورالعمل‌ها افراد تراجنسی، اعضای جامعه همجنس‌گرا و کارگران جنسی را از اهدای خون محروم می‌کند. معیارهای اهدای خون پارامترهای متعددی وجود دارد که واجد شرایط بودن یک فرد برای اهدای خون را تعیین می‌کند. دستورالعمل‌های وضع شده توسط وزارت بهداشت ، درمان و آموزش پزشکی، دولت هند، باید توسط بانک‌های خون برای غربالگری اهداکنندگان رعایت شود. سلامت کلی و علائم حیاتی: اهداکننده باید سالم و تندرست باشد و به بیماری‌های واگیردار مبتلا نباشد. سن و وزن - بین ۱۸ تا ۶۵ سال و وزن حداقل ۵۰ کیلوگرم کیلوگرم ضربان نبض - بین ۵۰ تا ۱۰۰ بدون بی‌نظمی. فشار خون - دیاستولیک : ۵۰-۱۰۰ میلی‌متر جیوه، فشار سیستولیک : ۱۰۰-۱۸۰ میلی‌متر جیوه دمای بدن - باید طبیعی باشد، دمای دهانی نباید از ۳۷.۵ درجه سانتیگراد تجاوز کند. | ## بخش 2: اهدای خون در هند | افراد تحت شرایط خاصی واجد شرایط اهدای خون نیستند: آزمایش اچ آی وی مثبت داده اند. ابتلا به بیماری‌هایی مانند ایست قلبی ، فشار خون بالا ، فشار خون بالا، سرطان ، صرع ، بیماری‌های کلیوی و دیابت . تقاضای بالینی تعداد اهداکنندگان داوطلب خون از ۵۴٫۴٪ در سال‌های ۲۰۰۶–۲۰۰۷ به ۸۳٫۱٪ در سال‌های ۲۰۱۱–۲۰۱۲ افزایش یافت و تعداد واحدهای خون از ۴٫۴ میلیون واحد در ۲۰۰۶–۲۰۰۷ به ۹٫۳ میلیون واحد در ۲۰۱۲–۲۰۱۳ رسید. در سال ۲۰۱۶، وزارت بهداشت و رفاه خانواده هند گزارش داد که ۱۰٫۹ میلیون واحد خون اهدا شده است در حالی که نیاز کشور ۱۲ میلیون واحد بود. در سال ۲۰۱۸، وزارت بهداشت و رفاه خانواده با حمایت نهادهای مختلف خود گزارش دقیقی درباره نیاز به خون در هند منتشر کرد. در سال ۲۰۲۰، ۱۲٫۷ میلیون واحد خون اهدا شد که کمتر از پیش‌بینی‌ها بود و علت آن همه‌گیری کووید-۱۹ عنوان شد. یک مطالعه در سال ۲۰۲۲ جمعیت واجد شرایط اهداکننده خون در هند را ۴۰۲ میلیون نفر برآورد کرد. عرضه خون در این مطالعه ۳۳٫۸ واحد در هر هزار نفر در برابر تقاضای ۳۶٫۳ واحد برآورد شد که به معنای کمبود سالانه یک میلیون واحد خون است. بیشترین تقاضا برای خون به تخصص پزشکی اختصاص داشت با ۶٫۰ میلیون واحد (۴۱٫۲٪)، پس از آن جراحی با ۴٫۱ میلیون واحد (۲۷٫۹٪)، مامایی و زنان با ۳٫۳ میلیون واحد (۲۲٫۴٪) و کودکان با ۱٫۲ میلیون واحد (۸٫۵٪) قرار داشتند. سازوکارهای نظارتی خون انسان تحت تعریف دارو طبق قانون داروها و لوازم آرایشی مصوب ۱۹۴۰ قرار می‌گیرد. فعالیت‌های بانک خون تحت این قانون تنظیم می‌شود و آنها ملزم به دریافت به موقع تمدید مجوز از اداره کل کنترل دارو برای فعالیت هستند و باید شرایط ارائه شده در مجوز را رعایت کنند. این قانون، محل اقامت، نیروی انسانی، تجهیزات، لوازم و معرف‌ها، شیوه‌های تولید خوب و کنترل فرآیند را که باید در خدمات انتقال خون هند رعایت شود، مشخص می‌کند. صدور مجوز دوگانه بانک‌های خون توسط نهادهای نظارتی فدرال و ایالتی در سال ۱۹۹۳ اجباری شد و تمدید آن هر ۵ سال یکبار الزامی است. برنامه ملی مراقبت از خون در سال ۲۰۱۲ برای نظارت بر واکنش‌های نامطلوب انتقال خون آغاز شد و متعاقباً در سال ۲۰۱۵ برنامه ملی مراقبت از اهداکنندگان خون آغاز شد. در پی یک پرونده قضایی مربوط به منافع عمومی، دادگاه عالی هند در پرونده «Common Cause علیه اتحادیه هند» در ژانویه ۱۹۹۲ حکمی صادر کرد که منجر به تأسیس شورای ملی انتقال خون (NBTC) در سطح فدرال و شوراهای انتقال خون ایالتی (SBTC) برای همه ایالت‌ها شد تا وضعیت خدمات انتقال خون در کشور را بررسی کرده و بازدیدهای نظارتی سالانه از بانک‌های خون انجام دهند. در حالی که مرجع قانونی مسئولیت تنظیم مقررات دارویی را بر عهده دارد، NACO و NBTC نهادهای فنی هستند که دستورالعمل‌هایی برای عمل پزشکی انتقال خون تدوین می‌کنند. در سال ۲۰۱۸، یک گروه کارشناسی NBTC پیشنهاداتی درباره نیازمندی‌های نیروی انسانی برای بانک‌های خون ارائه داد که حداقل تعداد کارکنان بانک‌های خون و صلاحیت‌های آن‌ها را مشخص می‌کرد. دولت هند در سال 2002 سیاست ملی خون را منتشر کرد تا تعهد خود را به خون و فرآورده‌های خونی سالم تکرار کند. توصیه‌هایی برای گنجاندن خون در فهرست ملی داروهای ضروری برای کنترل شفافیت قیمت‌گذاری و مقرون‌به‌صرفه بودن خون وجود داشته است. ماهیت پراکنده انواع سازمان‌هایی که اهدای خون را انجام می‌دهند، همراه با پیشرفت‌ها در علم انتقال خون و شیوه‌های جدید در فناوری مدیریت بانک خون، باعث شده است که دانشگاهیان هر از گاهی درخواست‌هایی برای بررسی و اصلاح قانون داروها و لوازم آرایشی داشته باشند. برخی از سازمان‌های بزرگ در بسیاری از مناطق سراسر کشور فعالیت می‌کنند، در حالی که برخی دیگر منطقه‌ای هستند و با حمایت محلی فعالیت می‌کنند. آنها علاوه بر برگزاری اردوهای اهدای خون، آگاهی‌بخشی در مورد اهدای خون داوطلبانه و سلامت عمومی را نیز افزایش می‌دهند. اکثر سازمان‌ها پورتال‌های آنلاین یا ثبت فیزیکی دارند که در آن اهداکنندگان می‌توانند اطلاعات خود را وارد کرده و هنگام انجام برنامه‌های اهدای خون، به‌روزرسانی دریافت کنند. | ## بخش 3: اهدای خون در هند | این امر همچنین شبکه‌ای بین اهداکنندگان خون و سازمان‌ها/بیمارستان‌ها را تسهیل می‌کند. جدا از چنین سازمان‌هایی، بیمارستان‌های بزرگ کشور بانک‌های خون خود را دارند که اهدای خون در داخل این مرکز انجام می‌شود. طبق یک مطالعه در سال 2016، حدود 51٪ از 2493 بانک خون مورد بررسی در سراسر کشور دارای مرکز جداسازی اجزا بودند. مشکلات اهدای خون با وجود جمعیت زیاد، شکاف تقاضا و عرضه برای واحدهای خون در بسیاری از مراکز درمانی کشور همچنان وجود دارد. بانک‌های خون یک مطالعه انجام شده بین سال‌های ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۳ نشان داد که میزان بالایی از عدم رعایت کیفیت و ایمنی خدمات انتقال خون از سوی بانک‌های خون وجود دارد. موارد انتقال بیماری‌های عفونی مانند ایدز به دلیل امکانات و شیوه‌های پزشکی غیراستاندارد در بانک‌های خون همچنان نسبتاً زیاد است. سیاست ملی خون، الزام مراکز مراقبت‌های بهداشتی اولیه را برای ارائه خدمات ۲۴ ساعته و ۷ روز هفته برای انتقال خون تشریح می‌کند، اما بیش از ۸۰٪ آنها فاقد امکانات ذخیره‌سازی خون هستند. با توجه به اینکه این بخش عمدتاً سازمان‌یافته و پراکنده است و عدم ارتباط بین بیمارستان‌ها بدون داده‌های متمرکز و بلادرنگ در مورد در دسترس بودن واحدهای خون بین آنها، مواردی از کمبود خون در بیمارستان‌ها وجود داشته است که عامل اصلی مرگ و میر ناشی از وقایع بحرانی مانند تصادفات بوده است. اهداکنندگان اختلافات در دسترسی به اهداکنندگان در مناطق مختلف منجر به هدررفت ذخایر خون در برخی مناطق کشور شده و هم‌زمان کمبود خون در برخی دیگر از مناطق ایجاد کرده است. اهدای خون داوطلبانه حدود ۷۰٪ از تقاضای خون را تأمین می‌کند، در حالی که مابقی از اهداکنندگان جایگزین تأمین می‌شود، در حالی که ۶۲ کشور در جهان نیاز خود به خون را صرفاً از طریق اهدای داوطلبانه برآورده می‌کنند. یک مطالعه در سال ۲۰۱۱ گزارش داد که تنها ۶٪ از زنان خون اهدا کرده‌اند، که عمدتاً به دلیل مشکلات فیزیولوژیکی و کمبود هموگلوبین پایین بود. کم‌خونی نیز به‌عنوان یکی از دلایل اصلی رد درخواست اهداکنندگان خون گزارش شده است و تا ۷۷.۹٪ از زنان و تا ۳۷٪ از مردان را شامل می‌شود. سایر موانع در افزایش اهدای داوطلبانه خون شامل ترس از درد و ضعف پس از انجام فرآیند و بی‌سوادی است. سایر مسائل موارد مستندی از استخراج اجباری خون در هند، در میان سایر کشورها، به دلیل نسبت نامتناسب عرضه خون موجود و نرخ بالای فقر رخ داده است. یکی از این حلقه‌ها در سال 2008 توجه ملی را به خود جلب کرد، زمانی که مردی لاغر اندام در نزدیکی شهر گوراکپور ، در اوتار پرادش ، از دست اسیرکنندگانش فرار کرد. اهدای خون در طول همه‌گیری کووید-19 کاهش یافت، که عمدتاً به دلیل محدودیت‌های سفر و ترس از ابتلا به این بیماری در مراکز درمانی بود. سازمان‌های اهدای خون اغلب کارگاه‌هایی را برای آموزش مردم در مورد مزایای اهدای خون برگزار می‌کنند. با توجه به جمعیت عظیم جوانان، کمپین‌های اهدای خون توسط بیمارستان‌ها و سازمان‌ها در دانشگاه‌ها برگزار می‌شود. اهداکنندگان خون و اعضای خانواده آنها اغلب در موارد اضطراری یا حوادث در اولویت قرار می‌گیرند. 32 بانک خون سیار در سال 2010 برای تسهیل اهدای خون در مناطق دور افتاده معرفی شدند. ( Rakt : خون، Kosh : مخزن)، یک مکانیسم مبتنی بر وب که تمام بانک‌های خون ایالت را در یک شبکه واحد ادغام می‌کند و اطلاعاتی در مورد اردوگاه‌های خون و در دسترس بودن خون در بیمارستان‌های سراسر کشور ارائه می‌دهد. | ## جمع‌بندی | یک برنامه تلفن همراه برای E- این پورتال در سال 2020 برای بهبود دسترسی راه‌اندازی شد.