موضوع مقاله: کارخانه اجساد آلمانی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کارخانه اجساد آلمانی | مقدمه: در سال‌های پس از جنگ، تحقیقات در بریتانیا و فرانسه نشان داد که این داستان‌ها نادرست بوده‌است. | ## بخش 1: کارخانه اجساد آلمانی | طبق داستان، کارخانه اجساد آلمانی تأسیسات ویژه‌ای بود که ظاهراً توسط آلمانی‌ها اداره می‌شد که در آن به دلیل اینکه چربی‌ در آلمان به دلیل محاصره دریایی بریتانیا بسیار کمیاب بود، از اجساد میدان جنگ در آلمان چرب گرفته می‌شد که سپس برای تولید نیتروگلیسرین، شمع، روان‌کننده‌ها و حتی چکمه استفاده می‌شد و ظاهراً در پشت خط مقدم توسط انجمن بازیافت زباله آلمان (به آلمانی: DAVG - ) اداره می‌شد. مورخ، پیرز برندون آن را «وحشتناک‌ترین داستان جنایت» جنگ جهانی اول می‌داند در حالی که روزنامه‌نگار، فیلیپ نایتلی آن را «محبوب‌ترین داستان قساوت جنگ» نامیده است. پس از جنگ، جان چارتریس رئیس سابق سپاه اطلاعات در ستاد کل نیرو‌های اعزامی بریتانیا، ظاهراً در یک سخنرانی اظهار داشت که او این داستان را برای اهداف تبلیغاتی با هدف اصلی پیوستن چینی‌ها به جنگ علیه آلمان اختراع کرده است. راندال مارلین، مورخ با اشاره به روزنامه‌های متعلق به آلفرد هارمزورث، نخستین ویکنت نورث‌کلیف، می‌گوید: «منبع واقعی داستان را می‌توان در صفحات مطبوعات نورث‌کلیف یافت». آدریان گرگوری فرض می‌کند که این داستان از شایعاتی سرچشمه می‌گیرد که سال‌ها پخش می‌شد و این که توسط هیچ فردی «اختراع» نشده بود: «کارخانه جسد اختراع یک تبلیغ‌کننده شیطانی نبود؛ این یک افسانه عامیانه، یک «افسانه محلی» بود که ماه‌ها قبل از دریافت هر گونه اطلاعیه رسمی منتشر شده‌بود».Gregory, Adrian (2008). تاریخ شایعات و کاریکاتور به نظر می‌رسد تا سال ۱۹۱۵ شایعاتی مبنی بر استفاده آلمانی‌ها از بدن سربازان خود برای ایجاد چربی وجود داشته باشد. یکی اجساد سربازان آلمانی را در حال بارگیری در گاری در دسته‌های بسته‌بندی شده نشان می‌داد. هوراس واچل با این نظر نوشته بود: «یک شیمیدان برجسته به من می‌گوید که شش پوند گلیسیرین را می‌توان از جسد یک هون کاملاً تغذیه شده استخراج کرد… این بدبختان وقتی زنده بودند، بی رحمانه به قتل‌عام گریزناپذیر سوق داده شدند. کاریکاتور بعدی بروس بایرنسفادر نیز به این شایعه اشاره کرد که یک کارگر آلمانی مهمات را به تصویر می‌کشد که به قوطی گلیسیرین نگاه می‌کند و می‌گوید: «افسوس! در سال ۱۹۱۷ بریتانیا و متحدان آنها امیدوار بودند که چین را وارد جنگ علیه آلمان کنند. در ۲۶ فوریه ۱۹۱۷، روزنامه انگلیسی زبان North-China Daily News داستانی را منتشر کرد مبنی بر اینکه رئیس‌جمهور چین فنگ گوژانگ از تلاش‌های دریاسالار پل فون هینتزه برای تحت تأثیر قرار دادن او وحشت زده شده بود، هنگامی که «دریاسالار پیروزمندانه اعلام کرد که در حال استخراج گلیسیرین از مرده هستند. در همه این موارد، داستان به عنوان شایعه یا چیزی که از مردم شنیده می‌شد گفته می‌شد که «در جریان» قرار داشتند. این روزنامه در قطعه کوتاهی در پای بررسی مطبوعات آلمانی «از طریق چشمان آلمانی»، از شماره اخیر روزنامه آلمانی برلینر لوکال-آنزایگر، داستان بسیار مختصری از گزارشگر کارل روسنر را که تنها ۵۹ کلمه طولانی دارد، نقل کرده است. بوی بدی را که از یک کارخانه رندرینگ «کاداور» می‌آید، توصیف کرد و هیچ اشاره‌ای به انسان بودن اجساد نکرد. روز بعد، ۱۷ آوریل ۱۹۱۷، این داستان به‌طور برجسته تری در نسخه‌های تایمز و دیلی میل (هر دو متعلق به لرد نورثکلیف در آن زمان) تکرار شد، تایمز آن را تحت عنوان آلمانی‌ها و مردگان آنها، در زمینه داستانی با بیش از ۵۰۰ کلمه که در مقدمه سرمقاله بیان شده بود از نسخه ۱۰ آوریل روزنامه بلژیکی آمده است. چاپ شده در انگلستان، که به نوبه خود آن را از دریافت کرده بود، روزنامه بلژیکی دیگری که در لیدن هلند منتشر می‌شود. گزارش بلژیکی به‌طور خاص بیان می‌کند که اجساد سربازان است و کلمه «کاداور» را به عنوان اشاره به اجساد انسان تعبیر کرده است. این داستان توضیح می‌دهد که چگونه اجساد از طریق راه‌آهن به کارخانه می‌رسند، کارخانه‌ای که «در اعماق کشور جنگلی» قرار داده شده بود و با حصاری برق‌دار احاطه شده بود، و چگونه آنها را برای چربی‌هایشان تبدیل می‌کردند که سپس بیشتر به استئارین تبدیل می‌شدند (شکلی از پیه). | ## بخش 2: کارخانه اجساد آلمانی | در ادامه مدعی شد که از این صابون برای ساختن صابون یا تصفیه شده به روغنی با رنگ قهوه‌ای مایل به زرد استفاده می‌شود. قسمت ظاهراً مجرمانه در مقاله اصلی آلمانی با کلمات زیر ترجمه شده است: مناظره‌ای در صفحات روزنامه تایمز و سایر مقالات دنبال شد. تایمز اعلام کرد که تعدادی نامه دریافت کرده است که «ترجمه واژه آلمانی Kadaver را زیر سؤال می‌برد و پیشنهاد می‌کند که از آن برای بدن انسان استفاده نمی‌شود. نیویورک تایمز در ۲۰ آوریل گزارش داد که این مقاله توسط همه روزنامه‌های فرانسوی به استثنای Paris-Midi اعتبار دارد که ترجیح می‌دهد باور کند که اجساد مورد بحث جسد حیوانات است تا انسان. خود نیویورک تایمز این داستان را اعتبار نداد و اشاره کرد که در اول آوریل منتشر شد و روزنامه‌های آلمانی به‌طور سنتی به شوخی‌های روز اول آوریل می‌پرداختند، و همچنین عبارت «کاداور» در استفاده کنونی آلمانی به معنای استفاده نشده است. اشاره به بیرون پنجره به سمت کارخانه‌ای با دودکش‌های دودکننده و علامت « قیصر به مرد جوان می‌گوید: «و فراموش نکن که قیصرت برای تو مفید خواهد بود — زنده یا مرده.» در ۳۰ آوریل این داستان در مجلس عوام مطرح شد و دولت از تأیید آن خودداری کرد. لرد رابرت سیسیل اعلام کرد که او هیچ اطلاعاتی فراتر از گزارش‌های روزنامه‌ها ندارد. در ماه‌های بعد، حساب در سراسر جهان منتشر شد، اما هرگز فراتر از حساب چاپ شده در تایمز گسترش نیافته است. با این وجود، برخی از افراد در دولت امیدوار بودند که از این داستان سوء استفاده کنند، و از چارلز مسترمن، مدیر دفتر تبلیغات جنگ در ولینگتون هاوس، خواسته شد تا یک جزوه کوتاه تهیه کند. یک جزوه ناشناس بدون تاریخ با عنوان کارخانه 'تبدیل جسد: نگاهی به پشت خطوط آلمانی''' توسط دارلینگ و سون احتمالاً در همین زمان در سال ۱۹۱۷ منتشر شد. یک ماه بعد، تایمز با انتشار یک دستور ارتش آلمان که به یک اشاره داشت، این شایعه را احیا کرد. ادعاهای پس از جنگ سخنرانی چارتریس در ۲۰ اکتبر ۱۹۲۵، نیویورک تایمز از سخنرانی سرتیپ جان چارتریس در کلوپ هنرهای ملی در شب گذشته گزارش داد. چارتریس در آن زمان نماینده محافظه‌کار گلاسکو بود، اما در بخشی از جنگ به عنوان رئیس اطلاعات ارتش خدمت کرده بود. به گزارش تایمز، سرتیپ به مخاطبانش گفت که داستان کارخانه اجساد را به عنوان راهی برای برانگیختن چینی‌ها علیه آلمانی‌ها اختراع کرده است و شرح دو عکسی که در اختیار او قرار گرفته بود را جابجا کرده است، یکی از آنها سربازان کشته شده را نشان می‌دهد. برای تشییع جنازه توسط قطار برداشته شد، دومی واگن قطار حامل اسب‌هایی را نشان می‌دهد که باید برای کود فرآوری شوند. یکی از افراد زیردست پیشنهاد جعل دفتر خاطرات یک سرباز آلمانی را برای تأیید اتهام کرده بود، اما چارتریس این ایده را وتو کرد.Knightley, p. 105 در بازگشت به بریتانیا، چارتریس گزارش نیویورک تایمز در بیانیه‌ای به تایمز به صراحت تکذیب کرد و گفت که او فقط گمانه‌زنی‌هایی را تکرار می‌کند که پیشتر در کتاب این سال‌های پرحادثه در سال ۱۹۲۴ منتشر شده بود: سده بیستم در حال ساخت. این به مقاله‌ای از برتراند راسل اشاره دارد که در آن راسل ادعا می‌کند که چارتریس اظهار داشت که او صرفاً گمانه زنی‌های راسل را تکرار کرده است و اطلاعات اضافی دربارهٔ دفتر خاطرات جعلی پیشنهادی را اضافه کرده است: این سؤال بار دیگر در پارلمان مطرح شد و سر لمینگ ورتینگتون-ایوانز گفت که این داستان که آلمانی‌ها کارخانه‌ای برای تبدیل اجساد برپا کرده بودند اولین بار در ۱۰ آوریل ۱۹۱۷ در ظاهر شد. | ## بخش 3: کارخانه اجساد آلمانی | سر آستن چمبرلین در نهایت ثابت کرد که دولت بریتانیا نادرست بودن این داستان را پذیرفته است، زمانی که در پاسخی در پارلمان در ۲ دسامبر ۱۹۲۵ گفت که صدراعظم آلمان به او اجازه داده است که بر اساس اختیارات دولت آلمان بگوید که هرگز چیزی وجود نداشته است. میان جنگ و جنگ جهانی دوم این ادعا که چارتریس این داستان را ابداع کرد تا نظر چینی‌ها را علیه آلمانی‌ها تحت تأثیر قرار دهد، در کتاب بسیار تأثیرگذار لرد آرتور پونسونبی، دروغ در زمان جنگ، که طبق عنوان فرعی آن، «مجموعه‌ای از دروغ‌ها» را بررسی می‌کرد، انتشار گسترده‌ای داشت. جورج سیلوستر ویرک، نویسنده طرفدار نازی، در کتاب خود در سال ۱۹۳۱ با انتشار میکروب‌های نفرت، تأکید کرد که چارتریس داستان را آغاز کرده است:این توضیح توسط خود ژنرال چارتریس در سال در یک شام در کلوپ هنرهای ملی، شهر نیویورک ارائه شد. بعداً با انکار دیپلماتیک مواجه شد، اما عموماً پذیرفته شده است.اظهارات ادعایی چارتریس در سال ۱۹۲۵ بعداً به آدولف هیتلر مهمات لفاظی داد تا انگلیسی‌ها را دروغگویان نشان دهد که جنایات جنگی خیالی را اختراع می‌کنند. باور عمومی که به دلیل تأثیر منفی تبلیغات در طول جنگ جهانی دوم بر شایعات در مورد هولوکاست، ابداع شده بود. بورسیه اخیر پژوهش‌های مدرن از این دیدگاه حمایت می‌کند که این داستان از شایعاتی که در میان سربازان و غیرنظامیان در بلژیک پخش می‌شد، ناشی شد و اختراع ماشین تبلیغاتی بریتانیا نبود. عبارت مبهم این گزارش به روزنامه‌های بلژیکی و بریتانیایی اجازه داد تا آن را به عنوان دلیلی بر شایعات استفاده از اجساد انسان تفسیر کنند. فیلیپ نایتلی می‌گوید که چارتریس ممکن است این ادعا را جعل کرده باشد که او این داستان را برای تحت تأثیر قرار دادن مخاطب خود اختراع کرده است، بدون اینکه متوجه حضور یک خبرنگار باشد.Knightley, p. 105 راندال مارلین می‌گوید که ادعای چارتریس مبنی بر اختراع داستان در تعدادی از جزئیات «به‌طور آشکار نادرست» است. با این حال، ممکن است یک دفتر خاطرات جعلی ایجاد شده باشد اما هرگز استفاده نشده باشد. با این وجود، این دفترچه خاطرات، که چارتریس ادعا می‌کرد هنوز «در موزه جنگ لندن» وجود دارد، هرگز پیدا نشد. همچنین ممکن است چارتریس پیشنهاد کرده باشد که این داستان در چین تبلیغات مفیدی خواهد بود، و او یک عکس اشتباه ایجاد کرده است تا برای چینی‌ها ارسال شود، اما باز هم هیچ مدرکی در این مورد وجود ندارد. آدریان گرگوری به شدت از روایت لرد پونسونبی در دروغ در زمان جنگ انتقاد می‌کند و استدلال می‌کند که داستان، مانند بسیاری دیگر از داستان‌های جنایت ضد آلمانی، از سربازان عادی و اعضای عمومی سرچشمه می‌گیرد: «فرایند بیشتر از پایین به بالا بود تا بالا. پایین، و در بیشتر داستان‌های ظالمانه دروغین، «مردم مطبوعات را گمراه می‌کردند»، نه اینکه یک دستگاه تبلیغاتی شوم مطبوعاتی مردم بی‌گناه را فریب دهد.Gregory, p.69. یواخیم نئاندر می‌گوید که این فرایند بیشتر شبیه یک «حلقه بازخورد» بود که در آن داستان‌های قابل قبولی توسط مبلغانی مانند چارتریس انتخاب و استفاده می‌شد: «چارتریس و دفترش احتمالاً نقشی در ایجاد داستان «کارخانه جسد» نداشته‌اند. شیمون روبینشتاین نویسنده اسرائیلی در سال ۱۹۸۷ پیشنهاد کرد که ممکن است داستان کارخانه اجساد حقیقت داشته باشد، اما چارتریس می‌خواهد آن را بی‌اعتبار کند تا پس از معاهده لوکارنو در سال ۱۹۲۵ روابط هماهنگ با آلمان پس از جنگ را تقویت کند. | ## جمع‌بندی | روبینشتاین اظهار داشت که چنین کارخانه‌هایی «کارخانه‌های آزمایشی احتمالی برای مراکز نابودی نازی‌ها در طول جنگ جهانی دوم هستند».