موضوع مقاله: ایگناتسیو گاردلا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ایگناتسیو گاردلا | مقدمه: زندگی‌نامه در خانواده‌ای از معماران متولد شد که اولین فرزند آنها همنام خودش، ایگناتسیو گاردلا پدر (۱۸۰۳–۱۸۶۷) بود. | ## بخش 1: ایگناتسیو گاردلا | گاردلا در سال ۱۹۲۸ در رشته مهندسی از دانشگاه پلی‌تکنیک میلان فارغ‌التحصیل شد و بعداً در سال ۱۹۴۹ مدرک معماری خود را از مؤسسه معماری ونیز دریافت کرد. در دهه پنجاه در دوران دانشگاه، او با دیگر چهره‌های جوان عرصه میلان ارتباط برقرار کرد و به همراه آنها در ایجاد جنبش مدرن ایتالیا مشارکت داشت. فعالیت حرفه‌ای فعالیت حرفه‌ای طولانی او که قبل از فارغ‌التحصیلی‌اش در اواخر دهه ۱۹۲۰ با پدرش، آرنالدو گاردلا (۱۸۷۳–۱۹۲۸) آغاز شد، منجر به تعداد زیادی پروژه و اجرا شد. سیام در همان سال‌ها، او رهبر رویدادهای فرهنگی مهمی مانند سیام (در سال ۱۹۵۲ او به همراه دیگران، دوره تابستانی را در ونیز تأسیس کرد؛ در سال ۱۹۵۹ در سیام اکس در اوترلو در هلند شرکت کرد) یا اولین کنفرانس‌های آی‌ان‌یو (از سال ۱۹۴۹) بود. استاد بین‌المللی شخصیت گاردلا در تمام دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ در اوج معماری ایتالیا باقی ماند، با فعالیت حرفه‌ای فشرده‌ای که اهمیت آن با حضور او در نشریات بین‌المللی اثبات می‌شود. در آخرین مرحله از زندگی خود، گاردلا، که اکنون در میان بزرگان معماری ایتالیا قرار دارد، همچنان پروژه‌های قابل توجهی مانند دانشکده معماری دانشگاه جنوا (۱۹۷۵–۱۹۸۹) را تولید کرد که او را بار دیگر به خط مقدم بحث معماری آورد. فعالیت طراحی فعالیت گاردلا نقش تعیین‌کننده‌ای در زمینه طراحی نیز داشته است، از اوایل سال ۱۹۴۷، زمانی که او آژانس آزوسنا را با لوئیجی کاچا دومینیونی تأسیس کرد، اولین آژانسی که تولید طراحی ایتالیایی با کیفیت بالا را آغاز کرد. معماری به روایت گاردلا اگر کسی به دنبال سبک ایگنازیو گاردلا باشد، احتمالاً سردرگم خواهد شد. پروژه‌های او، در طول سال‌ها، مطابق با گرایش‌های معماری در حال تغییر تغییر کردند، اغلب آنها را پیش‌بینی می‌کردند، اما همیشه حاوی عناصری بودند که از جریانی که ممکن است با آن مرتبط باشند، فاصله می‌گرفتند. گاردلا یکی از خردگرایان ایتالیایی است، اما استفاده او از تکنیک‌های ساخت و ساز محلی، مانند دیوار آجری معروف دیسپنساریو در آلساندریا، او را از برخی جهات به یک مرتد تبدیل می‌کند. در دهه ۱۹۵۰ او به جریان‌های منطقه‌ای نزدیک‌تر شد، اما ساختمان‌های او همچنین انتزاعی را حفظ کردند که آنها را از مشهورترین آثار نئولیبرالیسم یا نئورئالیسم دور می‌کرد. در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ به نظر می‌رسید که او به یک شکل کاملاً حرفه‌ای از عمل مانند جنبش مدرن یا سبک بین‌المللی پایبند است. | ## بخش 2: ایگناتسیو گاردلا | اثر او با نام «آلفا رومئو» (۱۹۶۹) با استفاده از مصالح صنعتی و توسعه یک برنامه پیچیده مخالفت کرد. در دهه ۱۹۸۰ به نظر می‌رسید که او به پست مدرن پایبند است، اما در واقع اصول آن را رعایت نمی‌کرد؛ بنابراین خودش گفت: «همیشه دشوار است که بگوییم چه کسی پدر و چه کسی پسر است. اما من و ماریو ریدولفی به شوخی گفتیم که اگر واقعاً پدر تمام آثار به نمایش گذاشته شده (در دوسالانه ونیز ۱۹۸۰) بودیم، باید اعتراف می‌کردیم که با زنانی از هر نوع و هر نژادی رابطه داشته‌ایم.» در واقع، جنبه‌هایی از کار او وجود دارد که در طول دوران طولانی فعالیتش ثابت مانده و نوعی پیوستگی را تشکیل می‌دهند. این جنبه‌ها را می‌توان در دو نکته مکمل خلاصه کرد: معماری گاردلا همیشه آرامشی را حفظ می‌کند که می‌توان آن را «کلاسیک» نامید. این را می‌توان از ظرافت شدید جزئیات او استنباط کرد که با معماری معاصر و دوست او، فرانکو آلبینی، قابل مقایسه است، چه از طریق کنترل طراحی کامل یک ساختمان و چه به دلیل طراحی فضاهای معماری. در معماری او، دغدغه و تأکید بر امر فوری، سبک لحظه‌ای و تحقیق برای نوعی بی‌زمانی وجود دارد. مکمل این جنبه، توانایی او در تغییر سبک‌ها، تطبیق خود با روح مکان است، کاری که کمتر معمار دیگری موفق به انجام آن شده است. اگر ساختمان تقریباً معاصر کیس بورسالینو در آلساندریا با ساختمان کازا آل زاتر در ونیز مقایسه شود، متوجه می‌شویم که تفاوت زیادی وجود دارد. این امر به وضوح ناشی از ارادهٔ او برای پذیرش تأثیرات محیط یا زمینه ساخته‌شده است. عکس از پائولو مونتی، ۱۹۸۲ از جمله اولین ساختمان‌های او، می‌توان به داروخانه ضد سل آلساندریا (۱۹۳۴–۱۹۳۸)، یکی از شاهکارهای معماری خردگرا، اشاره کرد. «خانه آل زاتر» در ونیز (۱۹۵۳) قبل از جنگ جهانی دوم، او همچنین در چندین مسابقه معماری مهم شرکت کرد، مانند: ۱۹۳۳–۱۹۳۶ توسعه ویلا بورلتی در میلان. ۱۹۴۴ طرح میلان-ورد (میلان سبز) (با گروه کازابلا، شامل فرانکو آلبینی، جوزپه پاگانو و جیووانی رومانو). | ## بخش 3: ایگناتسیو گاردلا | پس از جنگ در اوایل دوره پس از جنگ، گاردلا بار دیگر فعالیت خود را با قدرت تمام از سر گرفت و آثار مهم و شاهکارهایی مانند موارد زیر را خلق کرد: ۱۹۴۴–۱۹۴۷ کازا دل ویتیکولتوره ۱۹۴۷–۱۹۵۴ پادیلیون د آرته کانتمپورانئا در میلان (که او پس از حمله ۱۹۹۳، خودش آن را - به همراه پسرش یاکوپو گاردلا - در سال ۱۹۹۶ بازسازی کرد). ۱۹۵۳–۵۸ خانه در زاتره در ونیز ۱۹۵۵ «باغ‌های هرکول»، ساختمان مسکونی، در میلان، با آنا کاستلی Ferrieri. ۱۹۶۹–۱۹۷۵ طرح تفصیلی برای منطقه سن دوناتو و سن سیلوسترو در جنوا (که بخشی از آن با سیلوانو لارینی، یاکوپو گاردلا، دانیله ویتاله، جولیانو ناردی انجام شد). ۱۹۸۱–۱۹۹۰ تئاتر کارلو فلیچه در جنوا (با آلدو روسی، برونو ریچلین و آنجلو سیبیلا). ۱۹۹۰–۱۹۹۴ دادگاه لا اسپزیا نوشته‌ها انتشارات گاردلا، اگرچه شامل مقالات و پروژه‌های بسیاری است که در تمام نشریات معتبر بین‌المللی منتشر شده‌اند، اما صرفاً جنبه نظری ندارند. فهرستی از آثار منتشر شده او در آدرس زیر موجود است: مصاحبه با ایگناتسیو گاردلا، نوشته آنتونیو مونسترولی، در معماری به روایت گاردلا، باری-رم، لاترزا، ۱۹۹۷. استاد دانشگاه گاردلا همچنین نقش مهمی در آموزش و پرورش داشت، از زمانی که در سال ۱۹۴۹ توسط جوزپه سامونا برای عضویت در کادر IUAV دعوت شد. حرفه دانشگاهی او را در سال ۱۹۶۲ به مقام استاد تمام رساند که تا سال ۱۹۷۵ این سمت را حفظ کرد. جوایز گاردلا جوایز متعددی از جمله جایزه ملی معماری اولیوتی (۱۹۵۵)، مدال طلای رئیس‌جمهور جمهوری برای شایستگی در آموزش، فرهنگ و هنر در سال ۱۹۷۷، شیر طلایی برای یک عمر دستاورد از دوسالانه ونیز (۱۹۹۶)، عضویت افتخاری در مؤسسه سلطنتی معماران بریتانیا و عضو آکادمی سن لوکا و عضو افتخاری آکادمی هنرهای زیبای بررا را کسب کرد. ویرایش شده توسط فرانکو بوزی؛ ایگناتسیو گاردلا پروژه‌ها و معماری‌ها ۱۹۳۳–۱۹۹۰، ونیز، مارسیلیو، ۱۹۹۲. معماری ایگنازیو گاردلا، مقدمه جولیو کارلو آرگان؛ مقاله مقدماتی توسط روبرتو گابتی؛ توصیفات فرانکو پورینی. | ## جمع‌بندی | زرمانی، پائولو؛ ایگنازیو گاردلا، رم-باری، لاترزا، ۱۹۹۱، پالاندری، آلسیو، فرانکو آلبینی و فرانکا هلگ، ایگنازیو گاردلا.