موضوع مقاله: ندای موربث | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ندای موربث | مقدمه: این کتاب به روستای موربث در انگلستان در دوران اصلاحات انگلستان |اصلاحات دینی سدهٔ شانزدهم می‌پردازد. | ## بخش 1: ندای موربث | دافی با استفاده از حساب‌های دقیق کلیسا که توسط کشیش کریستوفر تریچای، کشیش محلهٔ موربث، نگهداری می‌شد، پیامدهای دینی و اجتماعی اصلاحات را در یک جامعهٔ کوچک و کاتولیک روایت می‌کند؛ از دوران هنری هشتم، از خلال شورش خشونت‌بار کتاب دعا در سال ۱۵۴۹، تا دوران الیزابت. حساب‌های تریچای که نخستین بار در سال ۱۹۰۴ تجدیدچاپ شدند، پیشتر در سایر آثار دانشگاهی مورد استفاده قرار گرفته بودند و دافی نخستین بار در جریان پژوهش برای کتاب خود برهنه کردن محراب‌ها (۱۹۹۲) دربارهٔ دین پیشااصلاحات در انگلستان با آن‌ها مواجه شد. ندای موربث هم موربث و هم تریچای را از خلال مقاومت اولیهٔ شدیدشان در برابر اصلاحات تا پذیرش نهایی هنجارهای دینی جدید تحت نظام پروتستانی الیزابت به تصویر می‌کشد. ندای موربث به دلیل پوشش امور کلیسایی و غیردینی محلی، به‌ویژه پرداخت شخصی به تریچای، مورد تحسین قرار گرفت. با این حال، در مواردی که از نمونه‌های موربث برای اظهارنظر دربارهٔ موضوعات گسترده‌تر استفاده شده بود، مورد نقد قرار گرفت. برخی از منتقدان نیز اشاره کردند که دافی محدودیت‌های یک منبع محلی را پذیرفته است. این کتاب گرچه محبوب بود، برخی از منتقدان آن را برای مخاطبان عام که کتاب برای آن‌ها نوشته و بازاریابی شده بود، بیش از حد پیچیده ارزیابی کردند. در سال ۲۰۰۲، ندای موربث جایزهٔ هاثورندن را برای دافی به ارمغان آورد و در فهرست نهایی هر دو جایزهٔ ساموئل جانسون و جایزه کتاب آکادمی بریتانیا قرار گرفت. در طول این دوره، انگلستان چهار پادشاه به خود دید و موربث از یک جامعهٔ کاتولیک محافظه‌کار که علیه اصلاحات دینی تحمیل‌شده توسط دولت شورش می‌کرد، به روستایی تبدیل شد که با نظام پروتستانی الیزابت هماهنگ شد. دین نقش مهمی در زندگی روزمرهٔ ساکنان موربث ایفا می‌کرد، اگرچه آن‌ها اعمال خود را با الهیات متغیری که تحت حاکمیت هنری هشتم (۱۵۰۹–۱۵۴۷)، ادوارد ششم (۱۵۴۷–۱۵۵۳)، ماری یکم (۱۵۵۳–۱۵۵۸) و الیزابت یکم (۱۵۵۸–۱۶۰۳) تحمیل می‌شد، تطبیق می‌دادند. فشار خواسته‌های دینی و مالی دولت ادوارد سخت‌ترین دوره بود: با اجرای کتاب ادعیهٔ عمومی ۱۵۴۹، شهرستان‌های دوون و کورنوال شورش کردند و محلهٔ موربث پنج مرد از اهالی خود را برای پیوستن به شورش محکوم‌به‌شکست کتاب دعا در شهر مجاور اکستر تأمین مالی کرد. ارسکین بینی، باستان‌گرایی که مانند تریچای کشیش کلیسای سنت جورج در موربث بود، در سال ۱۹۰۴ در کتاب حساب‌های کلیداران محلهٔ موربث، دوون، ۱۵۲۰–۱۵۷۳ منتشر شد، توسط پژوهشگران انگلستان سدهٔ شانزدهم مورد استفاده قرار گرفته است. اگرچه بینی اسناد نسخهٔ خطی اصلی را مرتب کرده بود، آن‌ها بعداً افتاده و سپس به‌صورت تصادفی در کتابخانهٔ اکستر صحافی مجدد شدند. حساب‌های تریچای از معدود اسناد محلی بازمانده از موربث در سدهٔ شانزدهم هستند، زیرا بسیاری از اسناد بایگانی‌شدهٔ آن در حملات بمباران اکستر در طول جنگ جهانی دوم نابود شدند. ایمون دافی، تاریخ‌نگار کاتولیک ایرلندی مسیحیت بریتانیا، در تدوین ندای موربث از هر دو نسخهٔ بینی و نسخهٔ خطی اصلی استفاده کرد. پژوهش‌های منتشرشده پیش از ندای موربث در مورد محبوبیت اصلاحات دینی در میان مردم انگلستان دوره تودور دچار دوگانگی بود. دیکنز در کتاب خود اصلاحات دینی در انگلستان (۱۹۶۴) استدلال کرد که پروتستانتیسم به‌سرعت و داوطلبانه در سراسر انگلستان پذیرفته شد. این پایان‌نامه که در ابتدا مورد استقبال منتقدان قرار گرفت، بعدها با چالش‌های تجدیدنظرطلبانه از سوی دیگر پژوهشگران مواجه شد. تاریخ‌نگار کاتولیک، جک اسکاریسبریک، در کتاب خود اصلاحات دینی و مردم انگلستان (۱۹۸۴) بر این باور بود که مردم انگلستان در سدهٔ شانزدهم عموماً تمایلی به چشم‌پوشی از کاتولیسیزم خود نداشتند. مارگارت باوکر با استفاده از رویکرد دیکنز در بررسی اسناد محلی، در کتاب اصلاحات دینی هنری‌کشیش (۱۹۸۱) و سوزان بریگدن در کتاب لندن و اصلاحات دینی (۱۹۸۹) با دیکنز مخالفت کرده و معتقد بودند که پروتستانتیسم به‌کندی در میان انگلیسی‌ها نفوذ کرده است. دافی نخستین بار در جریان پژوهش برای کتاب خود در سال ۱۹۹۲، برهنه کردن محراب‌ها، با اسناد تریچای مواجه شد. کینگدون و رابرت تیتلر، «استادانه» نامیده شد، اعمال دینی را توصیف می‌کرد که در تمام عناصر جامعهٔ پیشااصلاحات انگلستان نفوذ کرده بود. پژوهش دافی مدعی بود که اصلاحات دینی «یک گسست خشونت‌آمیز بود، نه تحقق طبیعی، آنچه در دینداری و اعمال دینی پرجنب‌وجوش اواخر قرون وسطی وجود داشت». برهنه کردن محراب‌ها و نتایج آن علیرغم نقدهایی مبنی بر نادیده گرفتن مؤلفه‌های منفی فرهنگی کلیسای قرون وسطی توسط دافی و قانع‌کننده نبودن استدلال دافی مبنی بر اینکه انگلستان کاتولیک توسط آنچه پاتریک کالینسون، تاریخ‌نگار انگلیسی، «خدای از ماشین سلطنتی» نامید از بین رفته است، محبوب بودند. هنگامی که ندای موربث در سال ۲۰۰۱ منتشر شد، دافی رئیس کالج مگدالن در دانشگاه کمبریج بود. ندای موربث: اصلاحات دینی و شورش در یک روستای انگلیسی که توسط دافی نوشته شده و در سال ۲۰۰۱ توسط انتشارات دانشگاه ییل منتشر شده است، شامل ۱۶ صفحه پیش‌متن و ۲۳۲ صفحه متن اصلی است. این کتاب هم در نسخهٔ جلد سخت پارچه‌ای و هم در نسخهٔ شومیز، که نسخهٔ اخیر در سال ۲۰۰۳ منتشر شد، به چاپ رسیده است. بر روی روکش جلد، یک جزییات از نقاشی ضرب‌المثل‌های هلندی (۱۵۵۹) اثر پیتر بروگل مهتر نقش بسته است. فرنچ، منتقد، نقاشی بروگل در کنار صفحات رنگی، چوب‌کاری‌ها و صفحات پایانی مصور موجود در کتاب، «حس اجتماع و نوستالژی برای انگلستان «گذشته» را تداعی می‌کند». دافی قصد داشت ندای موربث به عنوان یک «آویزه» (اثر هم‌جفت) برای کتاب پیشین خود برهنه کردن محراب‌ها عمل کند. حساب‌های محلی تریچای، که دورهٔ کشیشی او در موربثاز ۱۵۲۰ تا ۱۵۷۴ را پوشش می‌دهد، به‌طور گسترده در کتاب استفاده شده است. دافی معتقد است که این حساب‌های محلی «به‌طور منحصربه‌فردی گسترده و پرگو» برای جماعت خوانده می‌شدند. چاپ دوم، که چند هفته پس از چاپ اول منتشر شد، حاوی جزییاتی دربارهٔ کشیشی تریچای از یک بررسی اوایل سدهٔ هفدهم است که دافی آن را بسیار دیر برای گنجاندن در چاپ اول دوباره کشف کرده بود. چاپ چهارم شامل مطالب اضافی برگرفته از اسناد دادگاه کلیسایی است که حمله با شمشیر یک کارگر به تریچای در سال ۱۵۵۷ را با جزییات شرح می‌دهد. کتاب به روستای دوون، موربث، محلهٔ آن و کشیش کریستوفر تریچای می‌پردازد، زیرا آن‌ها با وجود گرایش‌های کاتولیک خود، با اکراه پروتستانتیسم انگلیسی را پذیرفتند. فصل دوم به حساب‌های تریچای می‌پردازد و مزایا و معایب حساب‌های کلیداران کلیسا را معرفی می‌کند. فصل سوم به این موضوع اختصاص دارد که چگونه حساب‌ها اختلافات محله و حل آن‌ها را به تصویر می‌کشند. | ## بخش 2: ندای موربث | فصل چهارم حمایت مالی از محله و مخارج محله را ردیابی می‌کند تا تجربهٔ دینی موربث را شناسایی کند. فصل‌های پنجم و ششم به موربث در طول اصلاحات دینی می‌پردازند و شامل جزییاتی در مورد تأمین مالی پنج مرد از سوی محلهٔ موربث برای پیوستن به شورش کتاب دعا در سال ۱۵۴۹ هستند. فصل هفتم احیای مجدد اجتماع و ارادت‌های پیشااصلاحات در زمان ماری یکم و به دنبال آن به سلطنت رسیدن الیزابت یکم و در نهایت همنوایی محله را به تصویر می‌کشد. زندگی سنتی و پیشااصلاحات در میان ساکنان موربث به‌عنوان زندگی‌ای به تصویر کشیده شده است که تفکیک چندانی بین امور دینی و غیردینی نشان نمی‌دهد، با توصیفاتی از چگونگی چرای گوسفندان محله توسط روستاییان در کنار گله‌های خودشان و شرکت در رویدادهای پرشور به نام church ales (جشن‌های خیریهٔ کلیسا)، همراه با آبجوی خانگی و خنیاگران دوره‌گرد در خانهٔ کلیسای محله، برای حمایت مالی از محله. ایمان تریچای به‌عنوان بازتابی از باورهای جماعت او نشان داده شده است، به طوری که دافی می‌گوید «دین او در نهایت دین موربث بود». با جدایی کلیسای انگلستان از کلیسای کاتولیک در سال ۱۵۳۴ توسط هنری هشتم، تریچای با ادعاهای برتری پادشاه بر پاپ موافقت کرد. محلهٔ موربث دیگر از لطف مالک صومعه‌نشین خود برخوردار نبود، که با سوداگران ناهمدلی که از انحلال صومعه‌ها سود می‌بردند جایگزین شده بود. اگرچه تریچای با تحمیلات دینی پروتستانی ادوارد ششم همنوایی نشان داد، اما ثبت شده است که او جامه‌های دینی گران‌قیمتی را که اخیراً پس از ۲۰ سال پس‌انداز برای آن‌ها خریده بود، پنهان کرده بود تا اینکه نابودشان کند. در مخالفت با دولت، محله سپس پنج نفر از اهالی خود را برای پیوستن به شورش مصیبت‌بار کتاب دعا در اکستر تأمین مالی کرد. در پی آن، اشیای تزئینی محله برای پیروی از حکومت ادواردی حذف، مخدوش یا پنهان شدند. اگرچه تریچای از بازگرداندن کاتولیسیزم توسط ماری یکم شادمان شد، اما او پروتستانتیسم را پذیرفت و با کمال میل وظایف و درآمد خدمت به محلهٔ دوم را تحت جانشین او، الیزابت یکم، پذیرفت. نظام دینی الیزابت برخی از عناصر نامحبوب از دوران ادوارد را دوباره برقرار کرد، اگرچه این عناصر کمتر تکان‌دهنده بودند و امتیازاتی به اعمال سنتی می‌دادند. در حدود سال ۱۵۷۰، زمانی که کشیشی تریچای رو به پایان بود، حضور دولت غیردینی در موربث مداخله‌جویانه‌تر به تصویر کشیده شده است در حالی که قدیسان و اشیای مرتبط با آن‌ها، که زمانی آشنا و مورد احترام بودند، غایب هستند. علیرغم تغییرات در دکترین، دافی ثابت می‌کند که «ریتم‌های زندگی» از سر گرفته شده بود. روایت ندای موربث از مشارکت موربث در شورش کتاب دعا از روایت‌های قبلی فاصله می‌گیرد. دافی قبلاً شناسایی کرده بود که نسخهٔ بینی از اسناد تریچای عبارت «» را در زمانی که بینی حساب تأمین مالی و تجهیز پنج مرد توسط محله در سال ۱۵۴۹ را رونویسی می‌کرد، به‌اشتباه «sent denys down» خوانده است. دافی در مقاله‌ای پیشین دربارهٔ موربث، این خطا را تصحیح کرده بود و سنت دیویدز داون را به‌عنوان محل اردوگاه شورشیان در خارج از اکستر شناسایی کرده بود، اگرچه دافی معتقد بود این پنج مرد به‌عنوان نیروی کمکی برای نیروهای دولتی محاصره‌شده اعزام شده بودند. با این حال، موضع دافی با نظر تاریخ‌نگار کلیسای انگلستان، دیارمید مک‌کالوک، تغییر کرد و در عوض ندای موربث استدلال می‌کند که این پنج مرد برای حمایت از شورش اعزام شده بودند. سه نفر از پنج مرد گروه محله احتمالاً در میان کشته‌شدگان نبرد کلیست سنت مری هستند. بازخورد پس از انتشار، به دلیل تقاضای عمومی برای آثار دافی، ندای موربث بیش از آنچه انتشارات دانشگاه ییل پیش‌بینی کرده بود فروش داشت. اریک جوزف کارلسون در نقد این کتاب برای تاریخ کلیسا نوشت که «طول مناسب، تصاویر فراوان و قیمت مناسب نشان می‌دهد که نویسنده و ناشر این کتاب را برای مخاطبان گسترده‌ای در نظر گرفته‌اند». با این حال، کارلسون معتقد بود که گاهی «توصیف آن‌قدر با جزییات انبوه است که جز تعداد کمی از پژوهشگران، بقیه متوجه می‌شوند حواسشان پرت شده است» و افزود که «اکثر دانشجویان کارشناسی خود را غرق‌شده خواهند یافت» و توصیه کرد که این کتاب برای «دانشجویانی که تجربه‌ای در خواندن پژوهش‌های تاریخی دارند» مناسب‌تر است. نقدی در سال ۲۰۰۲ در نقدنامه ویرجینیا کوارترلی گفت که «این کتاب سزاوار خوانندگان زیادی است». پاتریک کالینسون، تاریخ‌نگار انگلیسی، در نقد خود در سال ۲۰۰۲ برای نقدنامه لندن، برهنه کردن محراب‌ها را در چارچوب کار دیکنز و مطالعات تجدیدنظرطلبانه‌ای که آن را به چالش کشیدند، زمینه‌یابی کرد و به نقش ندای موربث به‌عنوان آویزه‌ای برای کار پیشین دافی اشاره کرد. لوسی وودینگ، تاریخ‌نگار دورهٔ تودور، این اثر را در نقدی در سال ۲۰۰۱ برای نقدهای تاریخ «ارزشمند» و «مشارکتی در مناقشه بر سر اصلاحات دینی انگلستان» نامید. وودینگ گفت شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد دیدگاه‌های خود دافی در طول نگارش کتاب تکامل یافته است. تام بتریج، که در سال ۲۰۰۳ برای نشریهٔ اصلاحات دینی می‌نوشت، یک جفت‌خوانی «عجیب» را توصیه کرد و پیشنهاد داد که خوانندگان ندای موربث باید آن را به‌عنوان «جلد همراه» کار هم‌زمان مک‌کالوک، کلیسای مبارز تودور، در نظر بگیرند. دیوید لودز، متخصص تاریخ تودور که در نقدی در سال ۲۰۰۳ برای آلبیون کتاب را بررسی کرد، شواهد مربوط به حمایت محله از شورش ۱۵۴۹ را که در حساب‌ها پنهان شده بود تأیید کرد. با این حال، او معتقد بود که این «شاید به‌ندرت سزاوار سهمی در عنوان [کتاب] باشد». کیت توماس در سال ۲۰۰۲ در نقدنامه نیویورک دربارهٔ ندای موربث نوشت و گفت که اتکا به حساب‌های تریچای منجر به بازگو شدن تاریخ موربث از دیدگاه یک کشیش کاتولیک بدون در نظر گرفتن جمعیت غیرروحانی آن شده است. توماس تلاش‌های دافی برای کاهش این دیدگاه محدود را تأیید کرد و چاپ چهارم – با گزارش «وسوسه‌انگیز» خود از حمله با شمشیر به تریچای – را به خوانندگان توصیه کرد، زیرا نشان‌دهندهٔ تنوع بیشتری از گرایش‌های دینی در موربث دورهٔ اصلاحات است. کینگدون که در نقدی در سال ۲۰۰۳ برای نشریه تاریخ بینارشته‌ای می‌نوشت، گفت که کتاب به دلیل اتکا به یک منبع واحد در نتیجه‌گیری‌هایی که می‌تواند دربارهٔ اصلاحات دینی انگلستان داشته باشد محدود است، اما از «همدلی قابل‌توجه و مهارت‌های تحقیقات فنی چشمگیر» دافی تمجید کرد. وودینگ در اشاره به «پیشنهاد دافی مبنی بر اینکه شاید زنان در دوره‌ای که مریم باکره و سنت سیدول بسیار مورد احترام بودند، رفتار بهتری داشتند»، گفت که این می‌تواند تنها «حدس و گمانی جالب» باقی بماند. کارلسون «امتناع» دافی از «ادعای بیش از حد» را تأیید کرد و به سخنرانی دافی اندکی پس از انتشار کتاب اشاره کرد که استفاده از حساب‌های تریچای را به «تلاش برای توصیف یک خانه با نگاه کردن از سوراخ کلید» تشبیه کرد. ندای موربث به‌عنوان یک خُردتاریخ در سنتِ برپا شده توسط امانوئل لو روی لادوری در کتابش مونتایو (۱۹۷۵) دربارهٔ دهقانان سدهٔ چهاردهمی پیرنه فرانسه شناخته شده است. توماس گفت ندای موربث «قطعه‌ای خوب از خُردتاریخ است، حتی اگر مونتایو انگلیسی نباشد» و برای درک کامل اصلاحات دینی انگلستان نیاز به «نگاه کردن به عاملان و محرکان: سیاستمداران و اسقف‌ها، واعظان انجیلی و افراد غیرروحانی خداپرست» است. توماس افزود که دافی برای چنین شخصیت‌های اصلی همدلی ندارد، «اما، مانند بسیاری از تاریخ‌نگاران کاتولیک پیش از او، او همدلی عمیقی با جهانی از دست‌رفته دارد». | ## بخش 3: ندای موربث | کالینسون، با نامیدن اثر «مرثیه‌ای خُردتاریخی و نوحه‌سرایی»، «محوریت تریچای» را در کتاب ۲۰۰۱ نتیجهٔ «وابستگی تقریباً کامل ما به حساب‌های او» پس از نابودی سایر اسناد موربث در جنگ جهانی دوم دانست. به نظر کالینسون، این منجر به عدم ارائهٔ دیدگاهی جامع از محله، مردم آن و خود تریچای توسط ندای موربث شد. کالینسون با گفتن اینکه «حسرت دافی برای دنیای کوچک ازدست‌رفته قابل‌درک و حتی موجه است»، افزود که تاریخ «هرگز نمی‌تواند امیدوار باشد که معنای واقعی زندگی در آن جهان‌ها را دوباره به دست آورد». لودز با موافقت با دافی که «نمی‌توان تاریخ اصلاحات دینی انگلستان را بر چنین پایهٔ محدودی نوشت»، گفت که «باید سپاسگزار» دافی و تریچای «برای این نگاه اجمالی جذاب به گذشته باشیم؛ حتی اگر دومی [تریچای] تا حدودی فردی فضول و ناخوشایند بود». نقد کارلسون این کتاب را با برندهٔ قبلی جایزهٔ هاثورندن، گراهام گرین برای رمان قدرت و جلال مقایسه کرد. کارلسون با بیان اینکه «تصور ندای موربث به‌عنوان شاهکاری هم‌سطح رمان گرین دشوار است»، گفت که هر دو کتاب «زندگی یک کشیش تماماً انسانی را به ما می‌دهند، شخصیتی بی‌اهمیت در طرح کلان تاریخ، اما با این حال تا حدودی نمایندهٔ زمانهٔ خود». ندای موربث در فهرست نهایی جایزهٔ ساموئل جانسون برای غیرداستانی در سال ۲۰۰۲ قرار گرفت. این کتاب همچنین در دومین سال اعطای جایزه کتاب آکادمی بریتانیا برای نوشته‌های دانشگاهی قابل‌دسترس در حوزهٔ علوم انسانی و اجتماعی در فهرست نهایی قرار گرفت. این محله گزارش داده است که صدها بازدیدکننده پس از خواندن روایت دافی از تاریخ سدهٔ شانزدهمی آن در ندای موربث به آنجا آمده‌اند. به دنبال انتشار کتاب، تابلو میراث انگلستانی در موربث نصب شد و کلیسای سنت جورج گزارش داد که صدها نفر پس از خواندن دربارهٔ آن در اثر دافی برای بازدید آمده‌اند. این روستا همچنین در برنامه‌های تلویزیونی تاریخی دربارهٔ اصلاحات دینی انگلستان ظاهر شده است: مجموعهٔ مسیحیت: یک تاریخ (۲۰۰۹) آن ویدیکامب شامل مصاحبه‌ای با دافی بود و از موربث برای توصیف تأثیر اصلاحات بر طبقات روستایی انگلستان استفاده کرد، در حالی که قسمت اصلاحات دینی مجموعهٔ بی‌بی‌سی دو در سال ۲۰۱۲، داستان بزرگ بریتانیا: تاریخ یک ملت نیز بر موربث متمرکز بود. جایلز لگود، کشیش کلیسای انگلستان، با اشاره به نقش سکولاریزاسیون ناشی از شهرنشینی بر تجربهٔ دینی، به ندای موربث به‌عنوان ارائه‌دهندهٔ زمینهٔ تاریخی «نمونه‌ای از تأثیر عمیق دین در حومهٔ انگلستان» اشاره کرد. در سال ۲۰۱۷، گایلز فریزر، کشیش انگلیکان عالی کلیسای انگلستان، ندای موربث را به‌عنوان «تغییردهندهٔ طرز فکر بسیاری از مردم دربارهٔ اصلاحات دینی انگلستان» ستود و به کتاب به‌عنوان شاهدی بر این نکته اشاره کرد که آثار دافی بر افشای «پوریتن پروپاگاندا» متمرکز بوده است. فریزر که تحت تأثیر استدلال دافی علیه روایت رایج مبنی بر اینکه اصلاحات دینی انگلستان نظامی را که «در تجملات کلیسایی غرق، از سود چاق، با جاه‌طلبی فاسد و بیگانه با فقرا» بود واژگون کرده بود، نوشت که محلهٔ موربث با این «کاریکاتور» در تضاد است. فریزر در عین موافقت با دافی در حسرت گسست‌های اصلاحات در «ریتم‌های عبادی»، معتقد بود که چنین اعمال آیینی توسط جنبش آکسفورد در سدهٔ نوزدهم به کلیسای انگلستان بازگردانده شده است و با این ایده که کار دافی باید خوانندگان را به کاتولیک شدن متقاعد کند مخالفت کرد. در سال ۲۰۲۳، کشیش سنت ایوز در کورنوال پس از نصب شیرهای آبجو در کلیسای سنت ایا برای جشنوارهٔ آن سال سنت ایوز مورد انتقاد قرار گرفت. در پرتو بحث پیرامون کلیسای سنت ایا، کریستوفر هاو از دیلی تلگراف نوشت که استفاده از کلیساها برای رویدادهای اجتماعی قرن‌ها در انگلستان جنجالی بوده است. هاو به ندای موربث اشاره کرد تا ثابت کند که در منطقهٔ غرب کشور از دههٔ ۱۴۵۰ به بعد، محله‌ها خانه‌های کلیسایی ساختند که در مجاورت حیاط کلیسا ساخته می‌شدند تا به‌طور خاص برای برگزاری رویدادهای اجتماعی، مانند church ales بسیار پرسود، استفاده شوند. بنیاد کلیساهای ملی، مؤسسه‌ای خیریه که به حفظ بناهای کلیسایی بریتانیا اختصاص دارد، در سال ۲۰۲۴ گزارشی منتشر کرد که نشان می‌داد کلیساها باید برای تضمین بقای خود در مواجهه با سکولاریزاسیون فزاینده میزبان رویدادهای اجتماعی باشند. سرمقاله‌ای در گاردین این پیشنهاد را مثبت با توصیف دافی از church ales مقایسه کرد و پیشنهاد داد که «مکان‌های تاریخی عبادت جمعی هنوز هم می‌توانند در سدهٔ بیست و یکم یک حرفهٔ اجتماعی پیدا کنند». تاریخ‌نگار، دومینیک سلوود، در نقدی در سال ۲۰۱۸ بر کتاب دافی کتاب‌های سلطنتی و استخوان‌های مقدس برای کاتولیک هرالد، برهنه کردن محراب‌ها و ندای موربث را به‌عنوان کتاب‌هایی شناسایی کرد که دافی در آن‌ها «سوراخ‌های جبران‌ناپذیری در خرد پذیرفته‌شده ایجاد کرد». ریچارد چارترز، اسقف لندن پیشین کلیسای انگلستان، در نقدی در سال ۲۰۲۱ برای چرچ تایمز بر مجموعه مقالات دافی تراژدی یک ملت: مطالعاتی در اصلاحات دینی، کار دافی در برهنه کردن محراب‌ها و ندای موربث را با تجدیدنظر در درک دین انگلستان در آستانهٔ اصلاحات دینی و مقاومت در میان غیرروحانیان و روحانیون در برابر پروتستانتیسم اولیه مرتبط دانست. تاریخ‌نگار، کارلوس آیر، در نقدی بر کتاب دافی در سال ۲۰۱۱، آتش‌های ایمان، پیشنهاد کرد که ندای موربث پاسخی به نقد برهنه کردن محراب‌ها است. آیر معتقد بود که آتش‌های ایمان تجدیدنظرطلبی دافی را از برهنه کردن محراب‌ها و ندای موربث ادامه می‌دهد. ژان-پیر مورو، تاریخ‌نگار فرانسوی، هر دو کتاب برهنه کردن محراب‌ها و ندای موربث را در سنت تجدیدنظرطلبانهٔ پژوهش انگلیسی در مورد اصلاحات دینی انگلستان ارزیابی کرد. مورو در سال ۲۰۰۴ نوشت که یک مکتب جدید از تاریخ‌نگاری اصلاحات دینی انگلستان، موسوم به پساتجدیدنظرطلبی، از سال ۱۹۹۰ توسعه یافته است. مورو گفت که پساتجدیدنظرطلبان پایان‌نامهٔ دیکنز را ارزیابی کردند و گفتند که تصور نادرست از اینکه انقلاب دینی «از پایین» آمده است در واقع وجود نداشته است. تاریخ‌نگاران پساتجدیدنظرطلب، مانند الک رایری، بر در نظر گرفتن چگونگی تأثیر عوامل اجتماعی-اقتصادی و فرهنگی بر اصلاحات دینی انگلستان تأکید می‌کنند. کتاب رابرت لوتون، لولاردی و دینداری ارتدکس در انگلستان پیشااصلاحات، که در سال ۲۰۰۶ توسط انجمن سلطنتی تاریخ و انتشارات بویدل و بروور منتشر شد، به صراحت به ندای موربث دافی پاسخ داد. لوتون در تشریح اعمال دینی در محلهٔ تنتردن در دورهٔ لولاردی در اوایل سدهٔ شانزدهم انگلستان تا سال ۱۵۳۵، از استفادهٔ دافی از یک مطالعهٔ محلی الگوبرداری کرد. با این حال، به جای استفاده از حساب‌های کلیداران کلیسا مانند حساب‌های تریچای با روایت‌های یکپارچه‌شان، لوتون از وصیت‌نامه‌های جامعه استفاده کرد. این وصیت‌نامه‌ها دیدگاه‌های متعددی را ارائه می‌دادند که لوتون از آن‌ها برای به چالش کشیدن موضع تجدیدنظرطلبانهٔ دافی در مورد یکپارچگی دین انگلیسی قرون وسطایی استفاده کرد. استدلال لوتون نظریه‌ای را مطرح کرد که بر اساس آن اشکال متعددی از دینداری در این دوره وجود داشته است و ادعا کرد که برخی از آن‌ها با دکترین‌های اصلاحات دینی سازگار بوده‌اند. تاریخ‌نگاران ندای موربث را با خُردتاریخ‌های بعدی مقایسه کرده‌اند و آن را الهام‌بخش آثاری با تمرکز مشابه توصیف کرده‌اند. شیلاق او‌برایان، تاریخ‌نگار در کالج سنت فرانسیس دانشگاه الهیات، ندای موربث را نمونه‌ای از یک خُردتاریخ در مورد اصلاحات دینی انگلستان معرفی کرد که برای خوانندگانی که تاریخ را جذاب نمی‌یابند یا در آثار داستانی محبوب با آن به‌طور نادرست برخورد کرده‌اند، قابل‌دسترس است. او گفت که ندای موربث و بازگشت مارتین گور و تأکید آن‌ها بر زندگی مردم عادی الهام‌بخش خُردتاریخ‌های بیشتری بوده است، مانند کتاب سوزانا لیپسکام در سال ۲۰۱۹، ندای نیم، دربارهٔ زنانی که به دادگاه‌های کلیسایی اوگنو آورده شده‌اند. جاستین کولسون، در نقدی بر کتاب کریستوفر دایر در سال ۲۰۱۲، یک تاجر روستایی، ۱۴۹۵–۱۵۲۰، برای نقدهای تاریخ، توصیف دایر از اقتصاد قرون وسطایی را از طریق مطالعهٔ یک فرد خاص مشابه استفادهٔ دافی از زندگی تریچای برای تشریح دین اصلاحات دینی انگلستان یافت. | ## جمع‌بندی | تاریخچه‌ای از شورش کتاب دعا در سال ۱۵۴۹ که کتاب دافی را در مورد مشارکت موربث ذکر می‌کند.