موضوع مقاله: پیشینه آموزش در ولز | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پیشینه آموزش در ولز | مقدمه: نخستین شکل‌های آموزش رسمی در این سرزمین در اختیار کلیسا یا بخش خصوصی بود و تنها بخش کوچکی از مردم به آن دسترسی داشتند. | ## بخش 1: پیشینه آموزش در ولز | در سده‌های هفدهم و هجدهم میلادی، تلاش‌های چشمگیری — عمدتاً از سوی مؤسسات خیریه — برای گسترش آموزش پایه صورت گرفت. در سده نوزدهم، نظام آموزشی دولتی شکل گرفت و تا پایان آن سده، آموزش برای کودکان ۵ تا ۱۲ ساله رایگان و اجباری شد. افزایش تدریجی سن ترک تحصیل و گسترش مدارس متوسطه، در میانه سده بیستم به آموزش متوسطه همگانی انجامید و نظام مدارس متوسطه جداگانه بر پایه توانایی تحصیلی تا سال ۱۹۸۰ پایان یافت. در سده بیست‌ویکم، همه دانش‌آموزان زیر ۱۶ سال ولزی را به عنوان درس می‌آموزند و اقلیتی از مدارس ولزی را زبان اصلی آموزش قرار داده‌اند. نخستین دانشگاه ولز در سال ۱۸۷۲ میلادی (۱۲۵۱ شمسی) پایه‌گذاری شد، هرچند دانشجویان ولزی پیش از آن در نهادهای دیگر آموزش عالی می‌دیدند. در اواخر سده بیستم، شمار دانشجویان به‌شدت افزایش یافت و تا سال ۲۰۲۱ نزدیک به یک‌سوم از مردم بالای ۱۶ سال دارای تحصیلات دانشگاهی بودند. پیش از ۱۷۰۱ استان رومی بریتانیا — که ولز امروزی را نیز دربر می‌گرفت — به‌طور کلی از نظر سطح سواد در مقایسه با دیگر بخش‌های امپراتوری روم پایین‌تر بود و شواهد اندکی از آموزش رسمی در آن به جا مانده‌است. پس از خروج رومیان از بریتانیا، سواد در سرزمین ولز امروزی تقریباً به روحانیون محدود شد. برای بیشتر مردم، دانش و مهارت‌های لازم برای کار از راه گفتار از نسلی به نسل دیگر منتقل می‌شد. در بخش بزرگی از قرون وسطی، حتی والاترین لایه‌های غیرروحانی نیز اغلب بی‌بهره از آموزش رسمی بودند، هرچند این وضع به‌تدریج تغییر کرد. فرزندان اشراف از آموزش خصوصی بهره‌مند می‌شدند، اما کسانی که به دنبال حرفه‌ای در کلیسای کاتولیک بودند معمولاً به مدارس دستور زبان وابسته به کلیساهای جامع می‌رفتند. پیامدهای مرگ سیاه و شورش گلیندر به فرصت‌های آموزشی نخبگان ولزی آسیب رساند، اما در سراسر سده پانزدهم گسترشی پیوسته پدید آمد. معمولاً از دانش‌آموزان شهریه دریافت می‌شد، اگرچه برخی بورسیه می‌گرفتند که هزینه شهریه را می‌پوشاند اما نه مواد آموزشی را. با این حال، برای اکثریت بزرگ جمعیت در سده شانزدهم و بخش بزرگی از سده هفدهم، آموزش رسمی دست‌نیافتنی بود. قانونی که در سال ۱۶۵۰ میلادی (۱۰۲۹ شمسی) توسط دولت الیور کرامول تصویب شد، کمیسیونی را مأمور تأسیس شصت مدرسه در ولز کرد. در اوایل دهه ۱۶۷۰، کشیش توماس گوج (Thomas Gouge) در ولز به موعظه پرداخت؛ تا سال ۱۶۷۵ وی ۸۷ مدرسه تأسیس کرده بود که در مجموع ۲۲۲۵ کودک در آن‌ها تحصیل می‌کردند. در این دوران آموزش رسمی برای دختران بسیار محدود بود؛ برخی به مدارس ابتدایی می‌رفتند و برخی دیگر از خانواده‌های مرفه‌تر در خانه آموزش می‌دیدند. ۱۷۰۱–۱۸۷۰ سده هجدهم در آغاز سده هجدهم، مدارس خیریه بسیاری با حمایت SPCK پایه‌گذاری شدند، اما تأسیسات بعدی بیشتر با «جنبش مدارس سیار» — که خاستگاه ولزی داشت — پیوند خوردند. این مدارس بر آموزش عملی، اخلاقی و دینی و نیز پشتیبانی از دانش‌آموزان فقیرتر تأکید داشتند. در دهه‌های میانی سده هجدهم، حدود نیمی از جمعیت ولز در مدارس سیار شرکت کرده بودند. مدارس یکشنبه ولزی بر دین و خواندن تمرکز می‌کردند و از آموزش‌های عرفی گسترده‌تری که گاه در مدارس یکشنبه جاهای دیگر آموخته می‌شد، پرهیز می‌کردند. میان سال‌های ۱۷۰۰ تا ۱۸۰۰، ۷۹ موقوفه برای مدارس ابتدایی در ولز از سوی افراد ثبت شد. گسترشی در تدریس موضوعات غیرکلاسیک در مدارس دستور زبان پدید آمد که به نظر می‌رسید بیشتر به نفع ثروتمندترین دانش‌آموزان بود. | ## بخش 2: پیشینه آموزش در ولز | اوایل تا میانه سده نوزدهم در آغاز سده نوزدهم، (که ناهمکیش بود) و (که انگلیکانی بود) تأسیس شدند. مدارس تلاش می‌کردند با بهره‌گیری از — که دانش‌آموزان بزرگ‌تر و توانمندتر اطلاعات را از معلم به دیگران منتقل می‌کردند — بیشترین شمار کودکان را آموزش دهند. نوع دیگری از آموزش ابتدایی در این دوره، مدارسی بودند که صنعتگران برای فرزندان کارگرانشان اداره می‌کردند. در سال ۱۸۳۹ کمیته شورای خصوصی برای آموزش تشکیل شد که برای نخستین بار بازرسی دولتی از مدارسِ دریافت‌کننده کمک مالی در انگلستان و ولز را انجام داد. در سال ۱۸۴۷، برنامه درسی مدارس روزانه اغلب به خواندن، نوشتن، حساب و دین محدود بود. برخی مدارس طیف گسترده‌تری از موضوعات را آموزش می‌دادند، از جمله موسیقی آوازی، دستور زبان، ترسیم، جغرافیا و تاریخ انگلستان. این آیین‌نامه نظام را معرفی کرد که در آن کمک‌ها بر اساس دانش دانش‌آموزان در خواندن، نوشتن و حساب و حضور در مدرسه اعطا می‌شد. در پایان دهه ۱۸۶۰، در ولز برای ۶۰٪ از کودکان در سن مدرسه جا وجود داشت، اما با تفاوت‌های جغرافیایی چشمگیر. در اواخر دهه ۱۸۶۰، ۲۸ مدرسه دستور زبان پسرانه با مجموع ۱۱۰۰ دانش‌آموز در ولز وجود داشت. چند مدرسه متوسطه خصوصی برای دختران و پسران وجود داشت که برخی آموزش باکیفیتی ارائه می‌دادند، اما بیشتر آن‌ها متوسط بودند. آموزش اجباری برای کودکان ۵ تا ۱۰ ساله در سراسر انگلستان و ولز با قانون آموزش ابتدایی ۱۸۸۰ معرفی شد. کودکان ۱۰ تا ۱۳ ساله پس از رسیدن به سطح معینی از پیشرفت تحصیلی می‌توانستند مدرسه را ترک کنند. در سال ۱۸۹۱ تحصیل رایگان شد، سن ترک مدرسه در ۱۸۹۳ به ۱۱ سال و در ۱۸۹۹ به ۱۲ سال افزایش یافت. در دهه ۱۸۹۰، آموزش اجباری به کودکان ناشنوا، نابینا و دارای معلولیت‌های جسمی نیز تسری یافت. در سی سال پس از معرفی هیئت‌ها، مدارس بسیاری ساخته شد و تعداد کل مدارس بیش از دو برابر شد. در زمان تصویب قانون ۱۸۷۰، بسیاری از ساختمان‌های مدرسه از کیفیت پایینی برخوردار بودند و فاقد امکانات مناسب بودند. طرح پرداخت بر اساس نتایج، تأکید بر به‌یادسپاری و آموزش برای آزمون را تشویق می‌کرد، هرچند برنامه درسی به‌تدریج گسترش یافت. این کمیته ایجاد دو نوع مدرسه متوسطه دولتی را توصیه کرد که یکی از آن‌ها کودکان از خانواده‌های نسبتاً کم‌درآمد را می‌پذیرفت. تا حدود سال ۱۹۰۰، ۷۰۰۰ کودک — شامل تقریباً برابری از دختران و پسران — در مدارس متوسطه بودند. برنامه درسی اصلی اکثر مدارس متوسطه شامل زبان انگلیسی، لاتین، ریاضیات، تاریخ، جغرافیا و فرانسه بود. در سال ۱۹۱۴، جوانان ولز بیشتر از هر جای دیگری در اروپای غربی — جز اسکاتلند — به مدرسه متوسطه یا دانشگاه می‌رفتند. این امر به گذار تدریجی از به‌یادسپاری به برنامه درسی گسترده‌تر و روش‌های آموزشی متنوع‌تر انجامید. قانون آموزش ۱۹۰۲ از سوی به‌شدت مخالفت شد، زیرا تأمین مالی مدارس را به شکلی تغییر داد که مالیات‌دهندگان به‌طور مستقیم هزینه نگهداری مدارس انگلیکانی و کاتولیک رومی را می‌پرداختند. | ## بخش 3: پیشینه آموزش در ولز | در سال ۱۹۰۷، بخش ولزی در داخل هیئت آموزش تأسیس شد و در سال‌های بعد تلاش‌هایی برای ورود تأکیدات ولزی‌تر به برنامه درسی صورت گرفت. برخی ساختمان‌های مدرسه برای استفاده نظامی مصادره شدند و کمبود معلمان مرد به‌ویژه بر مدارس متوسطه تأثیر گذاشت. تا سال ۱۹۳۱، ۱۹٪ از دانش‌آموزان ابتدایی در ولز در سن حدود ۱۱ سالگی به مدرسه متوسطه رفتند، در حالی که بقیه تا سن چهارده سالگی در مدرسه ابتدایی ماندند. مقامات محلی راه‌حل‌هایی مانند استفاده از سالن‌های اجتماعات روستایی به عنوان مدرسه و برنامه کلاس‌های نیمه‌وقت چرخشی پیدا کردند. برخی ساختمان‌های مدرسه بر اثر بمباران‌های هوایی در کاردیف و سوانزی از بین رفتند. در مدارس شیر رایگان توزیع می‌شد و در دوران کمبود مواد غذایی، شمار کودکانی که از وعده‌های غذایی رایگان بهره‌مند می‌شدند به‌طور چشمگیری افزایش یافت. در ژوئیه ۱۹۴۳ (تیر ۱۳۲۲)، دولت پیشنهاد اصلاحی‌ای با عنوان «بازسازی آموزش» منتشر کرد. این سند جداسازی همگانی میان آموزش ابتدایی و متوسطه را در سن ۱۱ سالگی پیشنهاد داد. همزمان، سیریل نوروود گزارشی نوشت که استدلال می‌کرد هر کودک به‌طور طبیعی برای یکی از سه نوع مدرسه مناسب است: دستور زبان، یا . این قانون مشخص نکرد چه انواع مدرسه‌ای باید ایجاد شود، اما اکثر مقامات محلی را انتخاب کردند. گزارش‌های بازرسی مدارس ابتدایی اغلب از کم‌توجهی به موضوعات ولزی در درس‌ها انتقاد می‌کردند. تحولات اواخر سده بیستم با آغاز رونق اقتصادی از اواخر دهه ۱۹۵۰، سرمایه‌گذاری بیشتری در آموزش صورت گرفت. خوش‌بینی عمومی نسبت به آموزش و احساس اینکه می‌توان از آن برای پیشرفت بهره گرفت وجود داشت. با این حال، کمبود معلمان ادامه داشت و تعداد دانش‌آموزانی که پس از حداقل سن ترک تحصیل در مدرسه می‌ماندند افزایش یافت اما نسبتاً پایین بود. تا سال ۱۹۶۵، ۱۰۲۰۰۰ دانش‌آموز در آموزش بزرگسالان در ولز بودند و ۶۵۹۴۶ نفر در ۵۰ کالج در ثبت‌نام کرده بودند. نتایج دانش‌آموزان ولزی در سن ۱۶ سال و بالاتر به‌طور مستمر ضعیف‌تر از انگلستان بود. این گزارش بهره‌گیری از طیف گسترده‌تری از روش‌های تدریس را در مدارس ابتدایی توصیه کرد و تمرکز آموزش را بر پرورش مهارت‌ها، درک و ارتقای رشد کودک قرار داد. فاجعه ابرفان یک مدرسه ابتدایی روستایی را در سال ۱۹۶۶ ویران کرد و ۱۱۶ کودک را به کام مرگ کشید. در سال ۱۹۷۰، مسئولیت آموزش ابتدایی و متوسطه در ولز به — بخشی از دولت بریتانیا — منتقل شد. پیش از این، مدارس و تا حد زیادی معلمان، اختیار زیادی در تعیین محتوای آموزشی داشتند که به استانداردهای ناهمگون می‌انجامید. ساختار کلی برنامه درسی در ولز همانند انگلستان بود، اما برخی دستورالعمل‌های متفاوت برای درس‌های خاص در ولز وجود داشت. | ## جمع‌بندی | با این حال، گزارشی که در سال ۲۰۰۱ تهیه کرد نشان داد که موفقیت این تلاش بسیار محدود بوده‌است.