aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: باشگاه فوتبال برا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # باشگاه فوتبال برا | مقدمه: باشگاه فوتبال برا یک باشگاه فوتبال مستقر در برا، ایتالیا است که در حال حاضر در سری سی، "سومین" رده لیگ فوتبال در ایتالیا، به رقابت می‌پردازد. | ## بخش 1: باشگاه فوتبال برا | تیم اولین بازی خود را در ۱ مه ۱۹۱۳ مقابل موندوی انجام داد که با نتیجه ۱–۱ به پایان رسید. | ## بخش 2: باشگاه فوتبال برا | سال‌های اولیه باشگاه با فعالیت‌های پراکنده مشخص می‌شد تا اینکه در سال ۱۹۲۶ ورزشگاه «مادونا دی فیوری» (نام‌گذاری شده به افتخار کلیسای نزدیک) افتتاح شد و با یک بازی دوستانه مقابل تورینو آغاز به کار کرد که با شکست ۲–۱ همراه بود. | ## بخش 3: باشگاه فوتبال برا | با این حال، باشگاه به زودی سقوط کرد و دوره‌های متعددی از عدم فعالیت و بازسازی را تجربه کرد. | ## جمع‌بندی | با وجود چالش‌های مداوم، از جمله انحلال مجدد در سال ۱۹۵۹، باشگاه به فعالیت خود ادامه داد و دوباره وارد رقابت‌های فوتبال در دسته‌های پایین‌تر شد و به تدریج به رتبه‌های بالاتر رسید.
موضوع مقاله: لئاندرو آرپیناتی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لئاندرو آرپیناتی | مقدمه: لئاندرو آرپیناتی (; – ) سیاستمدار، روزنامه‌نگار و سندیکاچی اهل پادشاهی ایتالیا بود. | ## بخش 1: لئاندرو آرپیناتی | در ۲۱ نوامبر ۱۹۲۰، او از رهبران اسکادران‌هایی بود که در درگیری میان فاشیست‌ها و سوسیالیست‌ها در پیازا نتونو و پیازا ماجوره در بولونیا (که به «کشتار پالازو د'آکورسیو» معروف است) شرکت داشتند. سال بعد، او به مجلس نمایندگان انتخاب شد و پس از رژهٔ رم به معاون دبیرکل ملی پارتیتو ناتسیاله فاشیستا (PNF) منصوب شد. در سال ۱۹۲۶ به عنوان پودستا بولونیا منصوب شد و این سمت را در سال ۱۹۲۹ ترک کرد تا به عنوان معاون وزیر وزارت کشور خدمت کند. | ## بخش 2: لئاندرو آرپیناتی | آرمپیناتی چندین مقام در دنیای ورزش ایتالیا بر عهده داشت، از جمله رئیس کمیته المپیک ملی ایتالیا (CONI) و فدراسیون فوتبال ایتالیا: او بازسازی مسابقات سری آ در سطح ملی را رهبری کرد و جام جهانی فوتبال ۱۹۳۴ را سازماندهی نمود. در سال ۱۹۲۶ برای محروم کردن تورینو از عنوان قهرمانی فوتبال پس از یک رسوایی فساد مداخله کرد؛ از آنجا که تیم بولونیا دوم شد و آرمپیناتی اهل بولونیا بود، تصمیم گرفت عنوان قهرمانی اعطا نشود تا از اتهامات علاقه شخصی جلوگیری شود. در سال ۱۹۳۰، دبیر PNF آکیل استاراسه آرمپیناتی را پشت تلاش علیه موسولینی در ورزشگاه دالارا بولونیا در ۳۱ اکتبر ۱۹۲۶ دانست. | ## بخش 3: لئاندرو آرپیناتی | بنابراین او به عنوان دشمن رژیم متهم شد و ابتدا به لیپاری (۱۹۳۴–۱۹۳۷) و سپس به حبس خانگی در نزدیکی بولونیا منتقل شد. در سال ۱۹۴۳، آرمپیناتی دعوت شخصی موسولینی برای پیوستن به ریپوبلیکا دی سالو، دولت دست‌نشاندهٔ آلمان در شمال ایتالیا پس از تصرف جنوب شبه‌جزیره توسط متفقین را رد کرد. | ## جمع‌بندی | او در ۲۲ آوریل ۱۹۴۵، یک روز پس از آزادی بولونیا توسط متفقین، در آرجلاتو توسط گروهی از پارتیزان‌های کمونیست اعدام شد.
موضوع مقاله: پیرو آوزیلیو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پیرو آوزیلیو | مقدمه: پیِرو آوزیلیو (متولد ۲۸ ژوئن ۱۹۷۲) مدیر ورزشی فوتبال ایتالیایی است که هم‌اکنون به عنوان مدیر ورزشی اینتر میلان فعالیت می‌کند. | ## بخش 1: پیرو آوزیلیو | زندگی‌نامه و حرفه آوزیلیو در میلان متولد شد و والدینش اصالتاً از کمپانا در استان کوزنزا بودند. او فوتبال خود را به عنوان هافبک در تیم جوانان پرو سستو آغاز کرد اما به دلیل آسیب‌دیدگی جدی زانو در ۱۸ سالگی بازنشسته شد. در سال ۱۹۹۷، پس از فعالیت به عنوان مربی کمکی در پرو سستو، او به همراه پیرلوئیجی کازیراغی سرپرست بخش جوانان باشگاه شد. | ## بخش 2: پیرو آوزیلیو | در ژانویه ۱۹۹۸، آوزیلیو به عنوان دبیر آکادمی جوانان به اینتر میلان پیوست، پس از توصیه کازیراغی و دعوت ماریو مرگتی. در سال ۲۰۰۱، به عنوان مدیر سازماندهی بخش جوانان منصوب شد و با مدیر فنی جوزپه بارزی همکاری کرد. بین سال‌های ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۵، او در هیئت مدیره اسپتزیا کالچو به نمایندگی از اینتر حضور داشت و پس از کسب گواهینامه رسمی، مدیر ورزشی باشگاه در فصل ۲۰۰۴–۰۵ شد. | ## بخش 3: پیرو آوزیلیو | در دسامبر ۲۰۱۰، او بخش جوانان را ترک کرد تا مدیر ورزشی اینتر شود و با مدیر فنی مارکو برانکا همکاری کند. و در ادامه با قهرمانی در سوپر جام ایتالیا ۲۰۲۱ و کوپا ایتالیا موفق شد و به فینال لیگ قهرمانان اروپا برای نخستین بار در سیزده سال رسید. در فصل ۲۰۲۳–۲۴ سری آ، اینتر سومین سوپر جام متوالی را کسب کرد و بیستمین عنوان سری آ خود را کسب کرد و دومین اسکودتو استار را به دست آورد. | ## جمع‌بندی | زندگی شخصی آوزیلیو پیش‌تر با دانیلا ازدواج کرده بود و دارای دو فرزند است: جولیا (متولد ۲۰۰۲) و نیکولو (متولد ۲۰۰۵).
موضوع مقاله: مائوریتزیو زامپارینی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مائوریتزیو زامپارینی | مقدمه: او مالک و مدیر باشگاه فوتبال پالرمو بین ژوئیه ۲۰۰۲ تا فوریه ۲۰۱۷ و از ژوئیه ۲۰۱۷ تا دسامبر ۲۰۱۸ بود. | ## بخش 1: مائوریتزیو زامپارینی | زندگی‌نامه زامپارینی در چند حوزهٔ تجاری سرمایه‌گذاری داشت که فروشگاه‌های زنجیره‌ای Emmezeta مهم‌ترین آن‌ها بود. او در سال ۱۹۸۷ وارد فوتبال شد، زمانی که باشگاه ونزیا در Serie C2 را خرید و از ورشکستگی احتمالی آن جلوگیری کرد. | ## بخش 2: مائوریتزیو زامپارینی | رم خریداری کند تا تیم سیسیلی را به سری آ بازگرداند؛ هدفی که با صعود در فصل ۲۰۰۳–۰۴ محقق شد. در آوریل ۲۰۱۲، زامپارینی به دلیل دخالت در مالکیت طرف سوم یک سال محروم شد؛ با این حال پس از درخواست تجدیدنظر این محرومیت به پنج ماه کاهش یافت. | ## بخش 3: مائوریتزیو زامپارینی | در ۲۷ فوریه ۲۰۱۷، زامپارینی پس از ۱۵ سال ریاست و بیش از ۴۰ تغییر مدیریتی به عنوان رئیس باشگاه پالرمو کناره‌گیری کرد (آخرین تغییر منصوب کردن دیه‌گو لوپز به جای اوجنیو کورینی بود که یک ماه پیش استعفا داده بود) و اعلام کرد که کنترل باشگاه را رسماً به صندوق نامشخص انگلیسی-آمریکایی فروخته است. زامپارینی اعلام کرده بود پس از استعفای باکاجلینی جایگاه ریاست را دنبال نخواهد کرد. | ## جمع‌بندی | در ۱ دسامبر ۲۰۱۸، زامپارینی تأیید کرد که باشگاه را به شرکت ناشناس لندن به قیمت «نمادین» ۱۰ یورو فروخته است.
موضوع مقاله: روزلا سنسی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # روزلا سنسی | مقدمه: Roma بود او فارغ‌التحصیل دانشگاه آزاد بین‌المللی علوم اجتماعی گویدو کارلی (LUISS) است و سمت مدیرعامل و از ۲۸ اوت ۲۰۰۸ همچنین رئیس هیئت مدیره باشگاه را برعهده داشت، جایگزین پدرش فرانکو سنسی شد که تا زمان درگذشتش در ۱۷ اوت ۲۰۰۸ رئیس باشگاه بود او دومین زن در تاریخ باشگاه است که این مقام را داشته‌است. | ## بخش 1: روزلا سنسی | پیش از او، فلورا ویولا، همسر دینو ویولا، پس از مرگ همسرش در ۱۹۹۱ رئیس باشگاه شد. روزلا سنسی یکی از دو زنی بود که در دهه ۲۰۰۰ یک باشگاه فوتبال در لیگ حرفه‌ای برتر ایتالیا، سری آ، هدایت می‌کرد و فرانچسکا منارینی نیز رئیس باشگاه فوتبال بولونیا بود. | ## بخش 2: روزلا سنسی | از ۲۰۰۶، سنسی به نمایندگی از باشگاه‌های سری آ به عضویت هیئت مدیره لیگا کالچو انتخاب شد و به عنوان معاون رئیس فعالیت می‌کرد. در دوره موقت، باشگاه عملاً تحت مالکیت بانک بود و سنسی همچنان به عنوان رئیس باشگاه فعالیت می‌کرد. | ## بخش 3: روزلا سنسی | ## جمع‌بندی | در ۳۱ مارس ۲۰۱۱، او پس از توافق یک کنسرسیوم به رهبری کارآفرین آمریکایی توماس دی‌بندتو برای خرید باشگاه، از سمت خود کناره‌گیری کرد.
موضوع مقاله: خانواده موسولینی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # خانواده موسولینی | مقدمه: متن موربخانواده موسولینی به خانواده بستگان بنیتو موسولینی، نخست‌وزیر فاشیست ایتالیا از سال ۱۹۲۲ تا ۱۹۴۳ اطلاق می‌شود که نقش پررنگی در تاریخ مدرن ایتالیا در دوران نخست‌وزیری بنیتو و حکومت جمهوری سوسیال ایتالیا و نقش پررنگی در فرهنگ ایتالیا در دوران‌های بعدی بازی کردند. | ## بخش 1: خانواده موسولینی | الساندرا موسولینی (متولد ۱۹۶۲)، سیاستمدار، خواننده و شخصیت تلویزیونی، نوه بنیتو موسولینی رومانو فلوریانی موسولینی (متولد ۲۰۰۳)، فوتبالیست، نتیجه بنیتو موسولینی راکله موسولینی (متولد ۱۹۷۴)، عضو شورای شهر رم، نوه بنیتو موسولینی آنا ماریا موسولینی (۱۹۲۹–۱۹۶۸)، مجری رادیو ایتالیایی، فرزند پنجم بنیتو موسولینی آرنالدو موسولینی (۱۸۸۵–۱۹۳۱)، برادر کوچکتر بنیتو موسولینی، روزنامه‌نگار و سیاستمدار، سردبیر نشریه «مردم ایتالیا» پس از به نخست‌وزیری رسیدن برادر ویتو موسولینی (۱۹۱۲-۱۹۶۳)، روزنامه‌نگار و خلبان ارتش ایتالیا، فرزند آرنالدو که پس از مرگ وی به سردبیری روزنامه «مردم ایتالیا» رسید. | ## بخش 2: خانواده موسولینی | ## بخش 3: خانواده موسولینی | ## جمع‌بندی | ادویجه موسولینی (۱۸۸۸–۱۹۵۲)، خواهر کوچکتر آرنالدو و بنیتو،‌ که خاطرات وی از بنیتو موسولینی شهره شد.
موضوع مقاله: کلان‌شهرهای ایتالیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کلان‌شهرهای ایتالیا | مقدمه: این واحدها نوع ویژه‌ای از استان به‌شمار می‌آیند و شمار آن‌ها در حال حاضر ۱۵ کلان‌شهر است. | ## بخش 1: کلان‌شهرهای ایتالیا | کلان‌شهر، طبق تعریف قانون، شامل یک شهر مرکزی بزرگ و همچنین حومه‌ها و نواحی پیرامونی آن است که از نظر فعالیت‌های اقتصادی، خدمات عمومی اساسی، روابط فرهنگی و ویژگی‌های سرزمینی با شهر اصلی پیوند نزدیک دارند. تاریخچه قانون اولیه سال ۱۹۹۰، کومونه‌های تورین، میلان، ونیز، جنوا، بولونیا، فلورانس، رم، باری، ناپل و نواحی پیرامونی آن‌ها را به عنوان کلان‌شهر تعریف کرد و حق تشخیص و تفکیک کلان‌شهرها در قلمرو خود را برای نواحی خودمختار محفوظ می‌داشت. کلان‌شهرهایی که توسط نواحی خودمختار تعریف شدند عبارت بودند از: کالیاری و ساساری در ساردنی؛ کاتانیا، مسینا و پالرمو در سیسیل. در ۳ آوریل ۲۰۱۴، پارلمان ایتالیا قانونی را تصویب کرد که بر پایهٔ آن ده کلان‌شهر در ایتالیا ایجاد شد، به‌استثنای نواحی خودمختار. | ## بخش 2: کلان‌شهرهای ایتالیا | کلان‌شهرهای جدید (به‌جز ساساری که در سال ۲۰۲۱ تأسیس شد و از سال ۲۰۲۵ به‌طور رسمی به کار گرفته شد) از ۱ ژانویهٔ ۲۰۱۵ عملیاتی شدند. کلان‌شهر از یک شهر مرکزی تشکیل می‌شود که به‌عنوان مقر اداری عمل می‌کند، و همچنین شامل شهرداری‌های پیرامونی (کومونه‌ها) است. هر کلان‌شهر توسط یک «شهردار کلان‌شهر» اداره می‌شود که در انجام وظایف خود از سوی یک نهاد قانون‌گذاری به نام «شورای کلان‌شهری» و یک مجمع غیرقانون‌گذاری به نام «کنفرانس کلان‌شهری» پشتیبانی می‌گردد. او نمایندگی کلان‌شهر را بر عهده دارد، جلسات شورای کلان‌شهری را فراخوانده و ریاست می‌کند، اداره‌های کلان‌شهر را مدیریت می‌کند، بر عملکرد خدمات شهری نظارت دارد و بودجهٔ کلان‌شهر را تدوین می‌کند. | ## بخش 3: کلان‌شهرهای ایتالیا | این شورا لوایح و اصلاحات را به کنفرانس کلان‌شهری پیشنهاد می‌کند و همچنین برنامه‌ها، آیین‌نامه‌ها و مقرراتی را که توسط شهردار کلان‌شهر - مانند بودجه - ارائه می‌شود، تصویب می‌نماید. ترکیب شورا شامل شهرداران و اعضای شورای شهر هر کومونه در محدودهٔ کلان‌شهر است که از میان خود، با استفاده از نظام نمایندگی تناسبی فهرست نیمه‌باز و بر پایهٔ روش دونت (D'Hondt)، انتخاب می‌شوند. شمار اعضای شورا در هر کلان‌شهر به جمعیت آن بستگی دارد: کلان‌شهرهایی با جمعیتی بیش از ۳ میلیون نفر ۲۴ عضو دارند؛ کلان‌شهرهایی با جمعیتی میان ۸۰۰ هزار تا ۳ میلیون نفر ۱۸ عضو دارند؛ و سایر کلان‌شهرها ۱۴ عضو خواهند داشت. کنفرانس کلان‌شهری قوانین و اصلاحات مصوب شورای کلان‌شهر را می‌پذیرد یا رد می‌کند. | ## جمع‌بندی | تصمیم‌گیری در کنفرانس مستلزم رأی دست‌کم دو سوم کومونه‌های موجود در کلان‌شهر و همچنین اکثریت جمعیت ساکن در آن است.
موضوع مقاله: برادران آلیناری | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # برادران آلیناری | مقدمه: آرشیو این شرکت شامل ۵٫۵ میلیون عکس، از داگرئوتایپ گرفته تا عکس‌های دیجیتال مدرن از سراسر جهان است. | ## بخش 1: برادران آلیناری | دو سال بعد، برادران او جوزپه و روموالدو به او پیوستند تا شرکت ناشران عکاسان برادران آلیناری، یک کارگاه عکاسی، را راه‌اندازی کنند که در ابتدا به مستندسازی آثار برجستهٔ هنری ایتالیا، شامل نقاشی‌ها، مجسمه‌ها، بناها و معماری‌ها اختصاص داشت. آن‌ها پس از آن دامنهٔ پروژهٔ عکاسی خود را گسترش دادند تا شامل شهرها و مناظر طبیعی ایتالیا، همچنین عکاسی پرتره و تصاویر لباس‌های ملی شود. برادران آلی‌ناری به دلیل کیفیت بالای آثارشان شناخته شدند و تا سال ۱۸۶۰، موضوعات پرترهٔ آن‌ها شامل خانوادهٔ سلطنتی ایتالیا نیز می‌شد. سه برادر کار اداره استودیو را به اشتراک گذاشتند، روموآلدو، برادر بزرگتر (۱۸۳۰–۱۸۹۱) جنبه‌های اداری استودیو را اداره می‌کرد؛ لئوناردو (۱۸۳۲–۱۸۶۵)، برادر وسطی، مسئول سازماندهی کسب و کار از جمله سیاست فرهنگی بود؛ جوان‌ترین برادر، جوزپه (۱۸۳۶–۱۸۹۰)، متخصص فنی بود. در سال ۱۸۵۶، آتلیه اولین فهرست چاپی خود را منتشر کرد که دارای متنی به زبان فرانسوی بود. این مجموعه شامل نمای پانورامایی عکاسی‌شده از توسکانی و بناهای تاریخی آن بود، به‌ویژه شهرهای آرتزو، فلورانس، سیه‌نا و پیزا. | ## بخش 2: برادران آلیناری | در سال ۱۸۵۵، انتخابی از این تصاویر در نمایشگاه جهانی پاریس به نمایش گذاشته شد، که باعث شد برادران آلی‌ناری به عنوان عکاسان برجستهٔ اروپایی شناخته شوند. آن‌ها به ارائهٔ آثار خود در سراسر اروپا ادامه دادند، از جمله نمایشگاه‌هایی در وین، پاریس و میلان. آلیناری مجموعه‌ای از عکس‌های خود را در اختیار دارد که شامل بیش از ۵٬۵۰۰٬۰۰۰ عکس از عکس‌های تاریخی و معاصر خود، از چاپ‌های قدیمی، نگاتیوهای شیشه‌ای گرفته تا فیلم و عکس‌های رنگی است. در سال ۲۰۰۷، این شرکت موزه چندرسانه‌ای و تاریخ عکاسی (MNAF) را در فلورانس ایتالیا افتتاح کرد که برای عموم آزاد است. آلی‌ناری به منظور فراهم کردن دسترسی آسان‌تر و گسترده‌تر برای علاقه‌مندان و پژوهشگران، یک سامانه جستجوی آنلاین برای آرشیو عکاسی خود راه‌اندازی کرده است. این سامانه بر پایه یک سیستم پیشرفته طبقه‌بندی تصویری طراحی شده که در همکاری مشترک با دانشگاه فلورانس توسعه یافته است. | ## بخش 3: برادران آلیناری | در حال حاضر این بایگانی دیجیتال شامل بیش از ۳۳۰ هزار تصویر می‌شود و هر روز به طور میانگین ۴۰۰ تصویر تازه به آن افزوده می‌گردد. فرایند دیجیتالی‌سازی آثار با بهره‌گیری از اسکنرهای تخت و همچنین دوربین‌های دیجیتال با وضوح بسیار بالا (۸۰ مگاپیکسل) صورت می‌پذیرد. برای اطمینان از دقت بصری و بازتولید صحیح رنگ‌ها، عملیات تصحیح رنگ در محیطی کاملاً کالیبره‌شده و توسط مانیتورهای تخصصی انجام می‌شود. علاوه بر این، پروفایل رنگی تصاویر بر اساس فضای رنگ استاندارد تنظیم شده تا یکنواختی و کیفیت رنگ‌ها در کل مجموعه حفظ شود.[ نیازمند منبع ] بایگانی‌ها آرشیو برادران آلیناری به همراه آثار سایر عکاسان نگهداری می‌شود. در سال ۲۰۱۹، آرشیو برادران آلیناری توسط منطقه توسکانی خریداری شد که در حال حاضر مدیریت مجموعه بنیاد آلیناری را بر عهده دارد. | ## جمع‌بندی | مجموعه‌ها بیش از ۵۰۰ عکس چاپ شده از برادران آلیناری در موزه هنرهای زیبای هوستون نگهداری می‌شود.
موضوع مقاله: کلیسای جامع کاتانیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کلیسای جامع کاتانیا | مقدمه: کلیسای جامع متروپولیتن سنت آگاتا (به ) که به عنوان کلیسای جامع کاتانیا نیز شناخته می‌شود کلیسای جامع کاتولیک رومی در کاتانیا، سیسیل، جنوب ایتالیا است. | ## بخش 1: کلیسای جامع کاتانیا | این کلیسا تا سال ۱۸۵۹ محل استقرار اسقف‌های کاتانیا بود، زمانی که این اسقف‌نشین به اسقف‌نشین اعظم ارتقا یافت و از آن زمان تاکنون محل استقرار اسقف‌های اعظم کاتانیا بوده است. تاریخچه کلیسای جامع به دلیل زلزله‌ها و فوران‌های آتشفشانی کوه اتنا چندین بار خراب و بازسازی شده است. این کلیسا در اصل در سال‌های ۱۰۷۸–۱۰۹۳، بر ویرانه‌های حمام‌های رومی باستانی آخیلئان ساخته شد، به فرمان راجر یکم، کنت سیسیل، که شهر را از امارت سیسیل فتح کرده بود. در سال ۱۱۶۹ میلادی، این کلیسا تقریباً به‌طور کامل در اثر زلزله ویران شد و تنها ناحیه محراب آن سالم ماند. در سال ۱۱۶۹ میلادی، آتش‌سوزی دیگری نیز به آن آسیب رساند، اما فاجعه‌بارترین حادثه، زلزله سال ۱۶۹۳ میلادی بود که دوباره بخش عمده‌ای از آن را به ویرانه تبدیل کرد. امروزه، آثار بنای اولیه نورمان شامل بخشی از ترنسپت، دو برج و سه اپس نیم‌دایره‌ای است که از سنگ‌های بزرگ آتشفشانی ساخته شده‌اند، که اکثر آن‌ها از ساختمان‌های امپراتوری روم بازیابی شده‌اند. نمای بیرونی نمای کنونی کلیسای جامع به سال ۱۷۱۱ بازمی‌گردد، زمانی که جیان باتیستا واکارینی پس از زلزلهٔ ۱۶۹۳، نمای جدیدی به سبک باروک سیسیلی طراحی کرد. | ## بخش 2: کلیسای جامع کاتانیا | این نما دارای سه طبقه با ستون‌های شیوه کورینتی از گرانیت است که احتمالاً از تئاتر رومی شهر گرفته شده‌اند. تمام طبقات با مجسمه‌های مرمری تزئین شده‌اند: سنت آگاتا بالای درگاه، سنت اوپلیوس در سمت راست و سنت بیریلوس در سمت چپ. در اصلی از چوب ساخته شده و دارای ۳۲ پلاک حجاری‌شده است که رویدادهای زندگی و شهادت سنت آگاتا، نشان‌های پاپی و نمادهای مسیحیت را به تصویر می‌کشد. ناقوس تی، سومین ناقوس بزرگ ایتالیا پس از ناقوس‌های کلیسای جامع سنت پیتر و کلیسای جامع میلان است. دسترسی به این کلیسا از طریق یک نمای مرمرین که به یک در آهن کارشده منتهی می‌شود، امکان‌پذیر است. این کلیسا با نرده‌ای از سنگ سفید که شامل پنج مجسمه بزرگ از قدیسان از جنس مرمر کارارا است، از میدان کلیسای جامع جدا می‌شود. داخلی کلیسای جامع دارای پلان صلیبی لاتین است و دارای یک شبستان و دو راهرو می‌باشد. | ## بخش 3: کلیسای جامع کاتانیا | در راهروی جنوبی، محل غسل تعمید و در محراب اول، نقاشی از سنت فِبرونیا از نیسیبیس اثر بورمانس قرار دارد که رو به روی مقبره آهنگساز وینچنزو بلینی، بر روی ستونی قرار دارد. همچنین بر روی ستونی بین این راهرو و شبستان، بنای یادبود باروک اسقف پیترو گالتی قرار دارد. این محراب به ساختار اصلی قرن دوازدهم بازمی‌گردد و دارای پنجره‌های دوشاخهٔ قرون وسطایی و کوروی اواخر قرن شانزدهم اثر هنرمند ناپلی، اسکپیونه دی گویدو است. در انتهای ترنسپت شمالی، کلیسای کوچک صلیب مقدس اثر دومنیکو مازولا (۱۵۷۷) قرار دارد. این کلیسای کوچک شامل قبرهای اعضای شاخه آراگون سیسیل است، از جمله پادشاهان فردریکو سوم و لویی، جان راندازو و کونستانس. | ## جمع‌بندی | راهروی شمالی چندین نقاشی از قدیسان قرن هفدهم، از جمله نقاشی اثر گولیلمو بورمانس، را در خود جای داده است.
موضوع مقاله: فرانچسکو جوزپه کازانووا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فرانچسکو جوزپه کازانووا | مقدمه: برادر بزرگترش جاکومو کازانووا، ماجراجوی مشهور، و برادر کوچکترش جووانی کازانووا بود؛ که او نیز نقاش مشهوری بود. | ## بخش 1: فرانچسکو جوزپه کازانووا | شایعه شده بود که پدرش در واقع شاهزاده ولز بوده است (که اندکی پس از آن پادشاه جورج دوم شد)؛ مشخص نیست که آیا این کار به دلایل توهین‌آمیز بوده یا تبلیغات. [ نیازمند منبع ] آنها وقتی او هنوز جوان بود به ونیز بازگشتند و پس از مرگ پدرش در سال ۱۷۳۳، او و خواهر و برادرانش تحت مراقبت خانواده گریمانی قرار گرفتند. پس از آن به کارگاه آنتونیو جولی پیوست؛ طراح صحنهٔ تئاترهایی که در مالکیت خاندان گریمانی بودند. این تجربه نیز چندان رضایت‌بخش نبود و سرانجام کازانووا به تحصیل نزد نقاش صحنه‌های نبرد، فرانچسکو سیمونینی روی آورد. در سال ۱۷۵۱، به توصیهٔ برادرش جیووانی، رهسپار پاریس شد و شاگرد شارل پاروسل گردید. سال بعد، پس از مرگ پاروسل، به درسدن رفت و یک سال را صرف مطالعهٔ نقاشی‌های نبرد در «نگارخانهٔ منتخبین ساکسونی» کرد. | ## بخش 2: فرانچسکو جوزپه کازانووا | او در سال ۱۷۵۸ به پاریس بازگشت و به‌عنوان یک هنرمند آزاد فعالیت خود را آغاز نمود. در سال ۱۷۶۱، او به عضو اضافی آکادمی سلطنتی نقاشی و مجسمه‌سازی تبدیل شد و در سال ۱۷۶۳ به عضویت کامل ارتقا یافت. شهرت او به زودی به سمت شرق گسترش یافت و از سال ۱۷۶۸ سفارش‌هایی از کاترین کبیر برای ارمیتاژ دریافت کرد. دو سال بعد، او چهار «نقاشی فاجعه» معروف خود را خلق کرد که توسط ژان بنجامین دو لا بورد به نمایندگی از شاه لویی پانزدهم خریداری شدند. در سال ۱۷۷۱، او دو بوم بزرگ را که صحنه‌هایی از جنگ سی ساله (نبرد فرایبورگ و نبرد لنز) را به تصویر می‌کشیدند، به نمایش گذاشت و بار دیگر رضایت دیدرو را جلب کرد. در سال ۱۷۶۲، فرانچسکو جوزپه کازانووا با ژان-ماری ژولیه (۱۷۳۴–۱۷۷۳) ازدواج کرد؛ او بالرینی از تئاتر کمدی-ایتالیین بود که با نام هنری مادموازل دالانکور شناخته می‌شد. | ## بخش 3: فرانچسکو جوزپه کازانووا | ارتباطات حرفه‌ای همسرش برای کازانووا منبعی ارزشمند از مشتریان و سفارش‌دهندگان هنری فراهم آورد. پس از مرگ ژان-ماری در سال ۱۷۷۳، او در سال ۱۷۷۵ با ژان کاترین دلاشو (۱۷۴۸–۱۸۱۸) ــ که تازه بیوه شده بود ــ ازدواج کرد. به نظر می‌رسد که فرانچسکو، همچون برادر مشهورش جاکومو، شخصیتی برون‌گرا و سرگرم‌کننده داشت و به همین دلیل به سرعت در دربار وین محبوبیت یافت. او علاوه بر نقاشی‌هایش، طرح‌هایی برای ملیله و اثاثه یا لوازم داخلی تولید کرد که بسیار سودآور بود. او همچنین تعدادی حکاکی از جمله طبل‌زن روسی سوار بر اسب، سه سوار زره‌پوش، پرچم، برخورد سواره‌نظام و شام نقاش کازانووا را تولید کرد. | ## جمع‌بندی | با وجود موفقیت و مشتریان اشرافی فراوانش، پولش را هدر داد، همیشه بدهکار بود و در فقر در خانه‌اش در نزدیکی مودلینگ درگذشت.
موضوع مقاله: برامانتینو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # برامانتینو | مقدمه: بارتولومئو سواردی ( - ) نقاش و معمار ایتالیایی بود که عمدتاً در زادگاهش میلان فعالیت داشت. | ## بخش 1: برامانتینو | زندگی‌نامهٔ او چندان روشن نیست و برای مدت‌ها به‌سبب وجود دو هنرمند با عنوان «شبه-برامانتینو» با ابهام همراه بوده است. وی شاگرد دوناتو برامانته بود و نام هنری خود را نیز به صورت کوچک‌شده‌ای از نام استادش برگزید. این آموزش، او را به شدت تحت تأثیر سنت چهاردهم اوربینو قرار داد که مشخصه‌اش واقع‌گرایی ایستا بود. بعدها، پس از ورود به میلان، او عناصری از سبک لئوناردو داوینچی را نیز در آثارش جذب کرد؛ هرچند در جنبه‌های دیگر همچنان وفادار به آموزه‌ها و شیوهٔ هنری ایتالیای مرکزی باقی ماند. طبق اسناد، او در اواخر سال ۱۵۰۸ در تزئین کلیسای واتیکان کمک می‌کرد، اگرچه هیچ اثری از آثار او در آنجا باقی نمانده است و تا سال ۱۵۰۹ به میلان بازگشت. سبک او در طول دوران کاری‌اش به‌طور قابل توجهی تغییر کرد و همچنین ویژگی‌های فردی قوی را نشان می‌دهد. | ## بخش 2: برامانتینو | تأثیرات اصلی او، سبک آرام و گاهی غیرطبیعی کلاسیک پیرو دلا فرانچسکا، لئوناردو داوینچی و ارکوله دو روبرتی بود، اما آثار او همچنین بیانگری ساکن و گاهی نگران‌کننده‌ای را نشان می‌دهند که تنها با مورد آخر از این سه نفر قابل مقایسه است. او در سال‌های پیش از مرگش به عنوان معمار و مشاور در بازسازی کلیسای جامع میلان فعالیت داشت. شبه برامانتینوها وازاری در زندگینامه‌های خود از پیرو دلا فرانچسکا، ایل گاروفالو، جیرولامو دا کارپی و یاکوپو سانسووینو، به برامانتینو دا میلانو اشاره کرده است. برامانتینو وازاری، اگر اصلاً وجود داشته باشد، بین سال‌های ۱۴۵۰ تا ۱۴۵۵ برای پاپ نیکلاس پنجم کار می‌کرده است. دوناتو برامانته معماری برامانتینو را تدریس می‌کرد و شاگردش در اجرای طراحی داخلی کلیسای سانتا ماریا پرسو سن ساتیرو در میلان به استاد کمک می‌کرد. اولین آثار شناخته شده او تابلوی میلاد مسیح (دهه ۱۴۹۰، بررا) و تابلوی مسیح دولنز ( هستند. | ## بخش 3: برامانتینو | یکی از شناخته‌شده‌ترین آثار او، تابلوی غم‌انگیز «ستایش مغان» (۱۴۹۵–۱۴۹۸) است، در گالری ملی لندن نگهداری می‌شود. 387 این اثر به خاطر برش خلاقانهٔ ساختمان که پس‌زمینه‌ای خیال‌انگیز از کوهستان را آشکار می‌کند، قابل توجه است. محراب سنت مایکل (یا مریم مقدس بر تخت نشسته و کودک به همراه سنت آمبروجیو و سنت مایکل) در کتابخانه آمبروزیانا،Biblioteca Ambrosiana که به خاطر مرد کشته شده کوتاه قد (که نمایانگر یک مرتد آریایی است) در مقابل یک سنت آمبروزی خشن و قورباغه مرده غول‌پیکر (نماد شیطان) با سنت مایکل در پیش‌زمینه و مقدسین بی‌احساس قابل توجه است، به بعد از ۱۵۱۰ برمی‌گردد. فریدبرگ در این نقاشی انگیزه‌ای مبتنی بر لئوناردو داوینچی می‌بیند تا نقاشی را به جهانی محدود کند که در آن هندسه دقیق تقریباً انتزاعی، که با «سیلوئت‌های برجسته معماری خیالی و خالی از سکنه، ساخته شده با خط‌کش و مربع» مشخص می‌شود، اهمیت فزاینده‌ای پیدا می‌کند. «این پیکره‌ها، حتی وقتی سعی در افشای احساسات دارند، تهی، دور، و «ماشین‌هایی» به نظر می‌رسند که همچون پیاده‌نظام‌هایی در یک تمرین هندسی محصور شده‌اند، چیزی که با آثار اولیه پیرو دلا فرانچسکا مشترک است.» شاهکار دیگر، مصلوب شدن بررا (حدود ۱۵۱۰–۱۵۲۰) است. | ## جمع‌بندی | در سال ۱۵۲۵، برامانتینو توسط دوک فرانسیس (دوم) اسفورتسا به عنوان معمار دربار منصوب شد و کمک‌های او به عنوان مهندس در دفاع از میلان، پاداش‌های فراوانی را برای او به ارمغان آورد.
موضوع مقاله: توتو اسپورت | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # توتو اسپورت | مقدمه: در سال ۱۹۴۶، تعداد نسخه‌های آن به سه نسخه در هفته افزایش یافت و از ۱۲ مارس ۱۹۵۱ به صورت روزانه منتشر می‌شود. | ## بخش 1: توتو اسپورت | شماره‌های معمول آن ۲۸ یا ۳۲ صفحه دارند و در چهار نسخه تولید می‌شوند که به ترتیب در تورین، رم، میلان و جنوا منتشر می‌شوند. پیشینیان وی شامل ویتوریو اورگیا، پائولو دی پائولا، جانکارلو پادووان، آنتونیو گیرلی و جیانپائولو اورمزانو بودند. | ## بخش 2: توتو اسپورت | جایزه بازیکن طلایی مرد جایزه بازیکن طلایی به بهترین بازیکن بالای ۲۱ سال فعال در اروپا اهدا می‌شود. جایزه دختر طلایی جایزه دختر طلایی به بهترین بازیکن زن زیر ۲۱ سال فعال در فوتبال اروپا اهدا می‌شود. | ## بخش 3: توتو اسپورت | جایزه بهترین بازیکن زیر ۲۱ سال ایتالیا جایزه بهترین بازیکن زیر ۲۱ سال ایتالیا به بهترین بازیکن زیر ۲۱ سال ایتالیایی فعال در اروپا اهدا می‌شود. | ## جمع‌بندی | جایزه جوان‌ترین جایزه جوان‌ترین به جوان‌ترین بازیکن فوتبالی که در تاریخ جایزه پسر طلایی نامزد شده است، اهدا می‌شود.
موضوع مقاله: ایل تور | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ایل تور | مقدمه: ایل تِوِر (به ایتالیایی: The Tiber) یک روزنامه فاشیستی بود که بین سال‌های ۱۹۲۴ تا ۱۹۴۳ در رم، پادشاهی ایتالیا منتشر می‌شد. | ## بخش 1: ایل تور | تاریخچه و مشخصات ایل تور توسط بنیتو موسولینی در سال ۱۹۲۴ منتشر شد و اولین شماره آن در ۲۷ دسامبر همان سال منتشر شد. تلسیو اینترلندی به عنوان مدیر روزنامه ای که دفتر مرکزی آن در رم بود، نامگذاری شد. تا اوایل سال ۱۹۳۰ بسیاری از چهره‌های مهم در ایل تور مشارکت داشتند: لوئیجی پیراندلو، امیلیو سیچی، جوزپه اونگارتی، وینچنزو کاردارلی، ویتالیانو برانکاتی، آنتونیو بالدینی، مارینو مازاکوراتی، آمریگووآکوراتی، آمریگووآرایوتر آردنگو سوفیچی و آلبرتو موراویا. | ## بخش 2: ایل تور | اگرچه تلزیو اینترلاندی آلبرتو موراویا را " نیمه یهودی " در صفحات ایل تور نامید، موراویا به کمک‌های گاه به گاه خود در روزنامه پایان نداد. با این حال، در دوره بعدی، ایل توور با حمایت از آریایی‌گرایی نوردیک، یهودستیزانه‌تر شد. از سال ۱۹۳۴، شروع به انتشار مقالاتی در مورد نژادپرستی بیولوژیکی کرد، و تبلیغات یهودستیزانه آن شدت گرفت. | ## بخش 3: ایل تور | در سال ۱۹۳۸ ، ایل توور پیشنهاد کرد که فیلم‌هایی با بازی چارلی چاپلین، برادران ریتز و برادران مارکس نباید توسط ایتالیایی‌ها تماشا شوند، زیرا طنز آنها آریایی نیست. | ## جمع‌بندی | آخرین شماره این روزنامه در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳ منتشر شد، زمانی که موسولینی از سمت خود استعفا داد.