موضوع مقاله: استالینکا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # استالینکا | مقدمه: استالینکاها ساختمان‌های چند آپارتمانی محکم با امکانات کامل، دارای مصالح نسوز و معمولاً حداقل دو طبقه هستند. | ## بخش 1: استالینکا | اصطلاح استالینکا شامل انواع دیگر ساختمان‌های مسکونی دوران استالین، مانند سربازخانه‌ها، خانه‌های آجری بدون امکانات رفاهی، یا خانه‌های تک طبقه یا نیمه مستقل نمی‌شود. معمولاً در خیابان‌های مرکزی واقع شده بودند و عمدتاً برای نخبگان شوروی - اعضای حزب، کارگران شوروی، روشنفکران، دانشگاهیان، مقامات نظامی، نویسندگان و بازیگران از سال ۱۹۳۳ تا ۱۹۶۱ ساخته می‌شدند. از آجرهای قرمز یا پنل‌های معدنی با ضخامت (۶۰–۷۰ سانتی‌متر) برای عایق‌بندی استفاده می‌کردند دارای سقف‌های بلند (تا ۴٫۳ متر)، طاقچه‌های جلوی پنجرهٔ پهن و نقشه و چیدمان خوش‌ساخت بودند. اکثر آپارتمان‌ها ۳ تا ۵ اتاق (۵۷ تا ۲۱۰ متر مربع) داشتند، در حالی که واحدهای کوچک‌تر یک اتاقه (۳۲ تا ۵۰ متر مربع) نادر بودند و در نزدیکی ورودی‌ها قرار می‌گرفتند. با گذشت زمان، مسکن استالینیستی به نمادی از جایگاه اجتماعی و کیفیت تبدیل شد و بسیاری از آنها هنوز در شهرهای پساشوروی پابرجا هستند. توصیف اصطلاحات مورد استفاده برای توصیف این نوع ساختمان عبارتند از: خانه استالینیستی ("сталинский дом")، استالینکا ("сталинка") و، کمتر متداول، ساختمان استالینیستی ("сталинское здание"). همه این نام‌ها از نام مستعار جوزف ویساریونوویچ جوگاشویلی (ژوزف استالین) گرفته شده است که این ساختمان‌ها در زمان حکومتش ساخته شده‌اند. عبارت «خانه استالینیستی» به دلیل تمرکز و نسبت بیشتر چنین ساختمان‌هایی در بازار مسکن شهرهای مسکو و سن پترزبورگ استفاده می‌شود. | ## بخش 2: استالینکا | در عین حال، اصطلاح «استالینکا» به‌طور گسترده در سایر شهرهای بزرگ اتحاد جماهیر شوروی سابق، به ویژه در مراکز منطقه‌ای و صنعتی مانند اسمولنسک، ماگنیتوگورسک و ولادی‌وستوک، مورد استفاده قرار می‌گیرد. سبک‌های معماری ساختمان‌های استالینیستی پیش از جنگ گاهی اوقات به عنوان پساساخت‌گرایی طبقه‌بندی می‌شوند (که بهترین نمونه آن کاخ شوراها است). ساختمان‌های استالینیستی پس از جنگ اغلب به سبک امپراتوری استالینیستی (نئوکلاسیسیسم استالینیستی) معروف هستند. استالین در سال ۱۹۵۳ درگذشت و دوران معماری کلاسیک استالینیستی پس از سال ۱۹۵۵، پس از فرمان ممنوعیت تزئینات بیش از حد، به پایان رسید. دوره گذار (۱۹۵۵–۱۹۶۲): ساختمان‌های «استالینیستیِ عاری از هرگونه تزئینات» بین سال‌های ۱۹۵۵ تا ۱۹۶۲، ساختمان‌های سبک دورهٔ گذار، سبک معماری استالینیستی را با طرح‌هایی بدون هیچگونه عنصر تزئینی ترکیب کردند. این ساختمان‌ها شامل مجموعه‌هایی مانند ۱–۴۱۰ (SAKB)، ۱–۴۱۸، ۱–۴۱۹، ۱–۴۲۰، ۱–۴۲۸، ۱–۴۶۰، ۱–۵۰۶ و II-۱۴ هستند. این ساختمان‌ها که اغلب "نیمه-استالینکا، نیمه-خروشچفکا" یا "استالینکاهای ساده" نامیده می‌شوند، هنوز هم به تعداد زیاد در مسکو و سایر شهرهای شوروی یافت می‌شوند. نمونه قابل توجهی از این ساختمان‌ها در بخش شمالی خیابان پروفسویوزنایا در مسکو قرار دارد. | ## بخش 3: استالینکا | با وجود ساده‌سازی‌ها، آپارتمان‌های این ساختمان‌ها همچنان از استانداردهای دوران استالینیستی، همان‌طور که در ضوابط و مقررات ساخت‌وساز شوروی (SNiP) در سال ۱۹۵۴ آمده است، پیروی می‌کردند. ساختمان‌های استالینیستی معمولی استالینکاهای انبوه‌سازی‌شده، متواضع‌تر از همتایان خود (ساختمان‌های نخبگان) بودند. این ایده که آنها فقط برای کارگران ساخته می‌شدند، یک تصور غلط است - بسیاری از کارگران ماهر و رهبران کارگری آپارتمان‌هایی در ساختمان‌های استالینیستی با طراحی بهتر دریافت می‌کردند. با این حال، به دلیل عدم تطابق میان اندازه آپارتمان‌ها و جمعیت واقعی افراد در حال انتظار، بسیاری از آپارتمان‌های سه و چهار اتاقه به مسکن‌های اشتراکی تبدیل شدند. برخی از ساختمان‌های استالینیستی طرح‌هایی کریدوری داشتند که نشان می‌دهد در ابتدا به عنوان خوابگاه برای کارگران و دانشجویان طراحی شده بودند.ساختمان‌های استالینیستی کم‌ارتفاع ساختمان‌های استالینیستی استانداردشده در پایان دهه ۱۹۴۰، برای تسریع در تأمین مسکن برای مردم، ساخت ساختمان‌های استالینیستی بر اساس طرح‌های استاندارد آغاز شد. در مقایسه با خانه‌های نخبگان یا «نومنکلاتورا» که طبق پروژه‌های منفرد ساخته می‌شدند، ساختمان‌های استاندارد استالینیستی ویژگی‌های متواضعانه‌تر و معماری ساده‌تری دارند. | ## جمع‌بندی | ساختمان‌های استاندارد استالینیستی به دلیل افزایش حجم ساخت‌وساز مسکن در این دوره، بسیار متعدد هستند.