موضوع مقاله: توماس هنری فلویت | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # توماس هنری فلویت | مقدمه: توماس هنری فلویت MD (29 ژوئن ۱۹۲۲–۱۲ دسامبر ۲۰۰۶) یکی از اعضای بنیانگذار (و متعاقباً عضو) کالج سلطنتی پاتولوژیست‌ها بود و (بر اساس امتیاز تحصلیلی) به عنوان عضو کالج سلطنتی پزشکان لندن انتخاب شد. | ## بخش 1: توماس هنری فلویت | در سال ۱۹۷۸ او رئیس کمیته راهبری سازمان بهداشت جهانی (WHO) در زمینه بیماری‌های اسهالی ویروسی شد و در بین سال‌های ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۶ این سمت را در اختیار داشت. آزمایشگاه او در بیرمنگام از سال ۱۹۸۰ تا زمان بازنشستگی در سال ۱۹۸۷ رئیس مرجع تحقیقاتی سازمان بهداشت جهانی برای عفونت‌های روتاویروس و یک ممتحن خارجی، مدرس مدعو و سردبیر مجلات علمی بود. او همچنین از سال ۱۹۷۷ تا ۱۹۸۳ عضو هیئت مدیره خدمات آزمایشگاهی بهداشت عمومی (اکنون آژانس امنیت سلامت بریتانیا) و از سال ۱۹۷۷ تا ۱۹۸۷ مت رئیس کمیته میکروسکوپ الکترونی خدمات آزمایشگاهی بهداشت عمومی را بر عهده داشت. فلویت تحصیلات پزشکی خود را در دانشگاه کوئینز بلفاست به سر انجام رساند، جایی که در پایان جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۴۵ با درجه ممتاز فارغ‌التحصیل شد. xxii, (1924) که در سال ۱۹۶۶ به خدمات جنگلداری هند و بعد از آن به خدمات مدنی هند تبدیل شد. سالهای اولیه ۱۹۴۵–۱۹۵۶ فلویت در دانشگاه کوئین بلفاست پزشکی خواند و در سال ۱۹۴۵ با درجه ممتاز فارغ‌التحصیل شد. او در بیمارستان رویال ویکتوریا در بلفاست کار می‌کرد و از سال ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۸ در کنفرانس‌های علمی دانشگاه کوئینز در زمینه باکتری‌شناسی و آسیب‌شناسی شرکت کرد. علاقه علمی او به ویروس‌ها با عضویت در هیئت علمی مؤسسه ملی تحقیقات پزشکی در میل هیل همراه شد، جایی که او سه سال بین سال‌های ۱۹۴۸ تا ۱۹۵۱ را صرف تحقیق در مورد ویروس‌های سرماخوردگی و بررسی تأثیر ویروس‌های آنفولانزا بر سلول‌های بدن افراد جامعه کرد. این مسئله منجر به اولین استفاده او از میکروسکوپ الکترونی شد و او را به یکی از بهترین متخصصان در زمینه کار با میکروسکوپ الکترونی تبدیل کرد. در سال ۱۹۵۱ او به عنوان مدرس باکتری‌شناسی به دانشگاه لیدز نقل مکان نمود و در سال ۱۹۵۳ درگیر شیوع آبله شد.Flewett TH. این کار تا بیست و پنج سال بعد، زمانی که در آزمایشگاه مربوط به آبله در دانشکده پزشکی دانشگاه بیرمنگام، بریتانیا، منجر به مرگ جانت پارکر از اعضای آزمایشگاه شد، ادامه یافت. | ## بخش 2: توماس هنری فلویت | آزمایشگاه منطقه ای ویروس، بیرمنگام، انگلستان ۱۹۵۶–۱۹۸۷ در سال ۱۹۵۶ فلووت به عنوان مشاور ویروس‌شناسی در بیمارستان شرقی بیرمنگام (بیمارستان فعلی هارتلندز)، جایی که او یکی از اولین آزمایشگاه‌های ویروس را در انگلستان تأسیس کرد، منصوب شد. آزمایشگاه او نزدیک به واحد بیماری‌های عفونی بود و این موضوع به او امکان داد تا به کمک بررسی اجزای خونی و دفعی به بررسی روش‌های تشخیص بالینی میکروب‌های فلج اطفال، اسهال، آبله و ایدز بپردازد. او یکی از اعضای تیم مدیریت ارشد بیمارستان بود و به ایجاد آزمایشگاه ایمونولوژی منطقه ای در آنجا کمک کرد. علایق فلویت شامل ویروس‌های آنفولانزا، کوکساکی A و کوکساکی B، انواع اصلی و فرعی ویروس آبله و ویروس هپاتیت B بود. در اوایل دهه ۱۹۷۰ با کشف ویروس‌هایی که باعث اسهال می‌شدند، به ویژه در نوزادان و کودکان خردسال به شهرت بین‌المللی دست یافت. فلویت با کشف روتاویروس یکی از شایع‌ترین علل مرگ و میر نوزادان در کشورهای گرمسیری را تشخیص داد. روث بیشاپ و همکارانش نیز با استفاده از همین روش امیدوار بودند دیگر عوامل بیماری‌های عفونی را کشف کنند. آنها ذرات مختلفی ویروسی را در بیوپسی‌های روده به کمک میکروسکوپ الکترونی ریزنگار، مشاهده کرده بودند. آماده‌سازی بخش‌های ریزنگاری برای بررسی معمول بسیار دشوار بود و فلویت و همکارانش نشان دادند که این ویروس‌ها را می‌توان در روشی ساده‌تر با میکروسکوپ الکترونی مستقیماً در مدفوع مشاهده کرد. فلویت در آزمایشگاهش در بیرمنگام، قبل از انتشار مقاله روث بیشاپ، این ویروس‌ها را در مدفوع کودکان بیمار مشاهده کرده بود، با این حال متوجه عفونی بودن این ذرات نشده بود. ذرات ویروس با میکروسکوپ الکترونی ظاهری چرخ‌شکل داشتند و فلویت آنها را «روتاویروس / rotavirus» نامید؛ این ویروس تا به امروز نیز به همین نام شناخته می‌شوند. | ## بخش 3: توماس هنری فلویت | فلووت نوشت: «در انجمن ویروس‌شناسی ویلتشایر جنوبی و سپس در کامپتون، جرالد وود را در اواخر سال ۱۹۷۳ ملاقات کردم. روث بیشاپ، به عنوان اولین فردی که روتاویروس‌ها را به عنوان عامل گاستروانتریت توصیف کرد نیز نام «دوویروس» را برای این میکروب پیشنهاد کرد زیرا این ویروس‌ها در دوازدهه تکثیر می‌شدند و در آن زمان تصور بر این بود که پوشش خارجی دوگانه پروتئینی دارند. گروه تحقیقاتی او اولین گروهی بودند که سروتیپ‌های مختلف روتاویروس را توصیف کردند. او همچنین دو گونه جدید از آدنوویروس‌ها را شناسایی کرد (که بعداً انواع ۴۰ و ۴۱ نامیده شد) و همچنین وجود کالیسی ویروس‌ها، آستروویروس‌ها و کروناویروس‌های مدفوعی در بیماری‌های عفونی را تأیید کرد. قبل از تأیید تشخیص، یکی از اعضای آزمایشگاهِ فلویت مایعی را از وزیکول‌های سلولی جانت پارکر جمع‌آوری و آن را برای بررسی در آزمایشگاه ویروس به محوطه بیمارستان منتقل کرده بود. بخشی از بیمارستان که در ابتدا از جانت پارکر مراقبت می‌کرد نیز به‌طور کامل ضد عفونی شد. دو نفر از اعضای تیم فلویت نیز متعاقباً قرنطینه شدند، اما به جز مادر جانت پارکر، هیچ مورد دیگری از آبله رخ نداد. امروزه آزمایشگاه‌های تشخیصی ویروس‌شناسی، مانند آزمایشگاهی که او در سال ۱۹۵۶ تأسیس کرد، در سراسر جهان یافت می‌شود. پس از معرفی واکسن روتاویروس، میزان مرگ و میر کودکان ناشی از روتاویروس در سراسر جهان از حدود ۵۰۰۰۰۰ نفر در سال در سال ۲۰۰۰ به حدود ۲۰۰۰۰۰ در سال ۲۰۱۳ رسید. | ## جمع‌بندی | همان‌طور که کشورهای بیشتری از این واکسن استفاده می‌کنند، میزان بروز آن در حال کاهش است.