موضوع مقاله: جنگل‌زدایی در تایلند | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جنگل‌زدایی در تایلند | مقدمه: طبق گزارش اداره سلطنتی جنگل‌ها (RFD) در سال 2019، جنگل‌های تایلند 31.6٪ (102 میلیون رای ) از مساحت تایلند را پوشش می‌دهند. | ## بخش 1: جنگل‌زدایی در تایلند | این اداره ادعا می‌کند که پوشش جنگلی در سال 2018، 330،000 رای افزایش یافته است، منطقه‌ای معادل جزیره پوکت . یک سال قبل، یک محقق دانشگاهی ادعا کرد که از سال 2016، مساحت جنگلی 18،000 رای کاهش یافته است که پیشرفت قابل توجهی نسبت به دوره 2008 تا 2013 است، زمانی که هر ساله یک میلیون رای جنگلی از بین می‌رفت. در سال 1975، دولت هدفی را برای پوشش جنگلی 40٪ - 25٪ جنگل طبیعی و 15٪ جنگل تجاری - در عرض 20 سال تعیین کرد. بین سال‌های ۱۹۴۵ تا ۱۹۷۵، پوشش جنگلی در تایلند از ۶۱٪ به ۳۴٪ از مساحت کشور کاهش یافت. طی ۱۱ سال پس از آن، تایلند نزدیک به ۲۸٪ از کل جنگل‌های باقی‌مانده خود را از دست داد. این بدان معناست که این کشور در طول این دوره، هر ساله ۳.۱٪ از پوشش جنگلی خود را از دست داده است. تخمینی که توسط صندوق جهانی حیات وحش انجام شده است، نشان می‌دهد که بین سال‌های ۱۹۷۳ تا ۲۰۰۹، ۴۳٪ از تخریب جنگل‌ها در منطقه فرعی مکونگ بزرگ در تایلند و ویتنام رخ داده است. فلات‌های تایلند در شمال این کشور، که پرجنگل‌ترین منطقه تایلند محسوب می‌شوند، تا نیمه دوم قرن نوزدهم تحت کنترل دولت مرکزی و سکونت رسمی قرار نگرفته بودند. در این دوره، شرکت‌های بریتانیایی چوب از جمله شرکت بمبئی برمه و شرکت بورنئو وارد تجارت چوب تیک شدند و در اواخر دهه ۱۸۸۰ و اوایل دهه ۱۸۹۰ فعالیت خود را آغاز کردند. اداره جنگل‌های سلطنتی که در سال ۱۸۹۶ تأسیس شد و تا سال ۱۹۲۵ توسط یک جنگلبان بریتانیایی هدایت می‌شد، تلاش داشت تا جنگل‌ها را در برابر بدترین شیوه‌های تجاری شرکت‌های بریتانیایی، تایلندی و چینی که در این منطقه فعالیت می‌کردند، حفظ کند. در قرن بیستم، جنگل‌زدایی در تایلند عمدتاً به‌دلیل گسترش فعالیت‌های کشاورزی رخ داد، اگرچه قطع درختان تیک مستقیماً ناشی از بهره‌برداری جنگلی بود. اداره جنگل‌های سلطنتی توسط فعالان محیط زیست و کسانی که زندگی نزدیکی با جنگل داشتند، «مرگ جنگل» نامیده شده است، زیرا ترویج عمومی آن برای جنگل‌زدایی به‌منظور بهره‌برداری چوب و سایر فعالیت‌های کشاورزی باعث کاهش شدید پوشش جنگلی شد. بخش بزرگی از افزایش زمین‌های زراعی در ارتفاعات تایلند، جایی که بیشترین جنگل‌زدایی رخ داده است، نتیجه رشد و جهانی‌شدن اقتصاد کشاورزی تایلند و کمیابی نسبی زمین‌های قابل استفاده در نواحی پایین‌دست است. دولت تایلند، از طریق قانونگذاری و اقدامات اداره سلطنتی جنگلداری، با ترکیبی از سیاست‌هایی که به دنبال حفظ اراضی جنگلی موجود برای حفاظت و ترویج کاشت درختان برای کمک به افزایش میزان پوشش جنگلی است، بر احیای جنگل‌ها تأکید می‌کند. نکته قابل توجه این است که سیاست‌های این کشور که به دنبال تأکید بر حفاظت و بهبود جنگل‌های مرتفع هستند، با جوامع مرتفع که شیوه‌های سنتی کشاورزی و سکونت آنها به طور قابل توجهی تحت تأثیر قرار گرفته است، در تضاد قابل توجهی قرار گرفته‌اند. علاوه بر این، گروهی از راهبان بودایی در این کشور، که به عنوان "راهبان بوم‌شناسی" شناخته می‌شوند، به طور فزاینده‌ای در فعالیت‌هایی که به ترویج حفاظت از محیط زیست و حفاظت از اراضی جنگلی اصلی می‌پردازند، مشارکت داشته‌اند. تاریخچه مدیریت جنگل‌های تایلند در ۱۸ سپتامبر ۱۸۹۶، پادشاه چولالونگ‌کورن، اداره جنگلداری سلطنتی را تحت نظر وزارت کشور تأسیس کرد تا جنگل‌ها را مدیریت کرده و درآمد حاصل از جنگل‌های ساج شمال تایلند را کنترل کند. یک جنگلبان بریتانیایی اهل برمه، هربرت اسلید، به عنوان اولین مدیر این اداره خدمت کرد. از سال ۱۸۹۶ تا ۱۹۲۵، دولت تایلند و جنگلبانان و بازرگانان بریتانیایی یک "امپراتوری غیررسمی" بر جنگل‌های ساج شمال تایلند ایجاد کردند. در سال ۱۸۹۹، تمام جنگل‌ها به عنوان دارایی دولت اعلام شدند و هرگونه قطع درختان بدون پرداخت هزینه به اداره جنگلبانی سلطنتی ممنوع شد. | ## بخش 2: جنگل‌زدایی در تایلند | در سال ۱۹۵۶، سازمان صنایع جنگلداری برای ایجاد کنترل دولتی بر استفاده‌های صنعتی از جنگل‌های تایلند تأسیس شد. در سال ۱۹۶۲، دولت تایلند اقدام به تأسیس پارک‌های ملی و سایر مناطق حفاظت‌شده جنگلی کرد و مدیریت آن‌ها را تحت نظارت اداره سلطنتی جنگلداری قرار داد. با این حال، در دهه ۱۹۶۰ تغییرات قابل توجهی در الگوی استفاده از جنگل‌ها در تایلند رخ داد. جنگل‌زدایی افزایش یافت و این روند بیش از آن که ناشی از بهره‌برداری تجاری از جنگل‌های ساج در شمال کشور باشد، به دلیل رشد صادرات محصولات کشاورزی از جنوب بود. در اواخر دهه ۱۹۶۰، دولت تایلند شروع به اعطای امتیازات قطع درختان کرد که مستلزم کاشت مجدد درختان بود. ارتش برای سرکوب نیروهای شورشی که برای محافظت از خود در جنگل‌ها مستقر شده بودند، شروع به پاکسازی جنگل‌ها کرد. بی‌ثباتی سیاسی، قدرت کمی برای دولت جهت حفاظت از جنگل‌ها باقی گذاشت و قطع غیرقانونی درختان توسط روستاییان با شدت بیشتری دنبال می‌شد. در اوج قطع غیرقانونی درختان در تایلند، تخمین زده می‌شود که چیزی بین ۵۰ تا ۷۵ درصد از چوب‌های خروجی از تایلند به صورت غیرقانونی به دست می‌آمد. [ نیازمند منبع ] در دهه ۱۹۸۰، دولت گام‌هایی برای محدود کردن سرعت ناپدید شدن جنگل‌های تایلند برداشت. برای رسیدن به این هدف، طرح‌های کاشت درخت را آغاز کردند و برخی از جنگل‌های تخریب‌شده را به اشخاص ثالث اجاره دادند تا مزارع قطع درختان ایجاد کنند. در سال ۱۹۸۸، وقوع یک سیل گسترده در جنوب تایلند موجب شد تا دولت تصمیم به ممنوعیت کامل هرگونه قطع درختان به صورت تجاری بگیرد. این تصمیم در ۱۷ ژانویه ۱۹۸۹ به مرحله اجرا رسید و در قالب مصوبه کابینه شماره ۳۲/۲۵۳۲ تصویب شد. بر اساس این مصوبه، تمامی مجوزهای قطع درختان در جنگل‌های طبیعی لغو شد و به‌طور عملی قطع درختان به شکل تجاری، به‌ویژه در مناطق مرتفع، ممنوع گردید. این اقدام همچنین مبنای قانونی و اجرایی محکمی برای توسعه مدیریت پایدار جنگل‌ها و حفاظت از اکوسیستم‌های طبیعی در تایلند ایجاد کرد و به کاهش تخریب‌های ناشی از بهره‌برداری تجاری از جنگل‌ها کمک کرد. موزاییکی یکپارچه از جنگل و اکوسیستم‌های طبیعی بی‌درخت است که هیچ نشانه‌ای از فعالیت‌های انسانی از راه دور در آن شناسایی نشده و حداقل مساحت آن ۵۰۰ کیلومتر مربع باشد.» این مناطق باید توسط فعالیت‌های انسانی مختل نشده باشند - نمی‌توان از طریق جاده از آنها عبور کرد یا جنگل‌زدایی کرد یا عملیات صنعتی در آنها انجام داد. هنگامی که هر یک از این شرایط اعمال شود، اکوسیستم‌ها دیگر «دست‌نخورده» در نظر گرفته نمی‌شوند. تا سال ۲۰۰۰، تایلند ۱۹۴۰۰ کیلومتر مربع از IFL، که هفت درصد از چشم‌انداز جنگلی آن را تشکیل می‌دهد. در طول دوره 2000 تا 2013، 7.8 درصد از چشم‌انداز جنگلی طبیعی و دست‌نخورده تایلند ناپدید شد. این منطقه پرجمعیت‌ترین ناحیه کشور است و خاک‌های آن از کم‌بازده‌ترین خاک‌ها برای کشاورزی به شمار می‌رود. با افزایش جمعیت، نیاز به غذا نیز افزایش یافت و بخش زیادی از زمین‌های جنگلی برای افزایش تولید غذا پاک‌سازی شد. | ## بخش 3: جنگل‌زدایی در تایلند | سیاست کشاورزی دولت تایلند کنترل‌هایی بر قیمت برنج اعمال کرد که کشاورزان را به کشت محصولات جایگزین تشویق می‌کرد. با این حال، بزرگ‌ترین تأثیر سیاست‌های کشاورزی بر جنگل‌زدایی، ساخت جاده‌ها پس از جنگ جهانی دوم بود. این جاده‌ها برای کمک به کشاورزان در انتقال محصولات غذایی از مناطق روستایی به مراکز شهری ساخته شدند و کشاورزان را ترغیب کردند تا از کشاورزی معیشتی فاصله بگیرند و به کشت در مقیاس بزرگ‌تر روی آورند. سیاست مالکیت زمین تایلند کشوری است که بیش از 80 درصد زمین‌های آن متعلق به 10 درصد ثروتمندترین جمعیت است و حقوق مالکیت در آن مبهم است و اغلب توسط شاخه‌های مختلف دولت تایلند به طور متفاوتی تفسیر می‌شود. ناتوانی بسیاری از شهروندان تایلندی در تأمین امنیت املاک منجر به روی آوردن آنها به جنگل‌ها برای یافتن فضایی برای کشاورزی شده است. اغلب آتش‌سوزی‌های جنگلی عمداً توسط کشاورزان محلی و همچنین دلالانی که افرادی را برای آتش زدن جنگل‌ها استخدام می‌کنند تا اسناد مالکیت زمین را برای مناطقی که به " جنگل‌های تخریب‌شده " تبدیل شده‌اند، مطالبه کنند، رخ می‌دهد. قطع غیرقانونی درختان مقامات دولتی مسئول مناطق حفاظت‌شده با اجازه دادن به قطع غیرقانونی درختان و تجارت غیرقانونی چوب، در جنگل‌زدایی نقش داشته‌اند. پادشاه بهومیبول آدولیادج، تخریب مناطق جنگلی تایلند را به طمع برخی از مقامات ایالتی نسبت داده است. این امر در مکان‌هایی مانند مناطق حفاظت‌شده بزرگ استان شمالی نان که قبلاً پوشیده از جنگل‌های بکر بودند و حتی با وجود داشتن وضعیت پارک ملی، جنگل‌زدایی شده‌اند، مشهود است. با توجه به اینکه یک درخت رز سیامی بالغ 30 ساله می‌تواند 300000 بات در بازار سیاه به فروش برسد، بعید است که قطع غیرقانونی درختان از بین برود. تغییرات اقلیمی الگوهای جنگل‌زدایی در تایلند هم در تغییرات جهانی اقلیم نقش داشته و هم هم‌زمان با آن رشد کرده‌اند. در دوران رونق کشاورزی اواخر قرن بیستم، صنعتی شدن روزافزون کشاورزی و جنگلداری، هم باعث افزایش انتشار گازهای صنعتی شد و هم سرعت جنگل‌زدایی را تسریع کرد. با افزایش آگاهی نسبت به پیامدهای این رفتار برای اقلیم، تایلند و سایر کشورهای جنوب‌شرق آسیا تلاش‌هایی برای جنگل‌کاری مجدد به منظور جبران خسارات انجام داده‌اند. کاهش پوشش جنگلی در تایلند منجر به تغییر دماهای محلی، تغییر الگوهای بارش فصلی و فرسایش خاک شده است. با ادامه تلاش‌های دولتی برای بازجنگل‌کاری، تغییرات اقلیمی تنوع زیستی طبیعی گیاهان در جنگل‌های شمال کشور را کاهش داده و بازگشت به پوشش جنگلی اولیه را پیچیده کرده است. بیست و پنج درصد شامل «جنگل‌های حفاظت شده» و 15٪ شامل «جنگل‌های تجاری» خواهد بود. با این حال، تا سال 2015، تخمین زده می‌شود که 24٪ از جنگل‌های تایلند در نتیجه اقدامات دولت برای مقابله با جنگل‌زدایی از طریق ترویج برنامه‌های احیای جنگل، از جنگل‌های تجاری یا مزارع درخت تشکیل شده‌اند. به نظر می‌رسد شیوع این جنگل‌های تجاری با برخی از کارها برای مقابله با سهم اکولوژیکی جنگل‌زدایی در تغییرات اقلیمی در تضاد است، زیرا این جنگل‌های کاشته شده فاقد دوره‌های آیش سنتی هستند که به سلامت خاک کمک می‌کنند. | ## جمع‌بندی | علاوه بر این، تلاش‌های دولت تایلند برای اجرای سیاست‌های حفاظت از جنگل‌ها تأثیرات قابل توجهی بر گروه‌های قومی ساکن در مناطق مرتفع داشته است، زیرا محدودیت‌های اعمال شده بر شیوه‌های کشاورزی سنتی و سیاست‌های سختگیرانه‌تر در مورد مالکیت زمین در جنگل‌های طبیعی، اساساً رابطه این گروه‌ها با جنگل را تغییر داده است.