موضوع مقاله: مدیریت پسماند در تایوان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مدیریت پسماند در تایوان | مقدمه: این امر توسط دپارتمان مدیریت پسماند وزارت محیط زیست دولت اجرایی یوان تنظیم می‌شود. | ## بخش 1: مدیریت پسماند در تایوان | در سال ۱۹۰۰، قانون دفع فاضلاب، قانون پاکسازی پسماند، و قانون حذف آلودگی تصویب شد. این قانون با هدف بهبود بهداشت در شهرهای ژاپن وضع شده بود و دفع پسماند را به عنوان یک مسئولیت شهری در نظر گرفته بود. در دوران جمهوری چین، تایوان از دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ میلادی روند صنعتی شدن را آغاز کرد. در دهه‌های بعد، این فرایند با سرعت بیشتری ادامه یافت و در نتیجه میزان تولید زباله به‌طور چشمگیری افزایش یافت. در آن زمان، تایوان به دلیل حجم بالای پسماندها به عنوان جزیره زباله شناخته می‌شد. برای مقابله با افزایش سطح زباله، در سال ۱۹۸۹ و پس از اصلاح قانون دفع زباله‌ها در سال ۱۹۸۷، برنامه‌ای ملی برای بازیافت آغاز شد. در ابتدا، بازیافت در تایوان به صورت ابتکار بخش خصوصی شکل گرفت، اما به دلیل نظارت ناکافی دولت، این طرح به سرعت دچار فساد و رسوایی‌های گسترده شد. سازمان‌ها و صنایع خصوصی مسئول این طرح می‌توانستند به صورت جعلی نرخ‌های بازیافت را گزارش کنند. در واکنش به این وضعیت، دولت در سال ۱۹۹۴ بنیاد سه آر (کاهش، استفاده مجدد، بازیافت) را تأسیس کرد تا از بروز چنین مواردی جلوگیری کند. در چارچوب این بنیاد، مواد قابل بازیافت به هشت گروه اصلی تقسیم شدند که شامل ظروف، لاستیک‌ها، ظروف آفت‌کش‌ها، روغن‌های روان‌کننده، باتری‌های اسید سربی، وسایل نقلیه، لوازم خانگی و محصولات ارتباطی بودند. | ## بخش 2: مدیریت پسماند در تایوان | هر گروه تحت مسئولیت یک کمیسیون تخصصی قرار داشت و این کمیسیون‌ها توسط اداره حفاظت محیط زیست نظارت می‌شدند. نظارت کلی بر برنامه بازیافت در اختیار همین کمیته است، در حالی که کمیته‌ای جداگانه مسئول تعیین هزینه‌های بازیافت و کمیته‌ای دیگر مأمور بازرسی دوره‌ای برنامه بازیافت است. جمع‌آوری و دفع زباله فضای محدود تایوان برای ساخت زباله‌سوزها و محل‌های دفن زباله به عنوان یک مشکل شناخته شد، اما از دهه ۱۹۸۰ و تا اواخر سال ۱۹۹۶، زباله‌ها آزادانه در خیابان‌ها برای جمع‌آوری قرار داده می‌شدند. در آن زمان، تایوان پنج زباله‌سوز در حال کار داشت؛ با ظرفیت کامل، تنها ۱۰٪ از زباله‌های قابل احتراق سالانه از طریق سوزاندن دفع می‌شد. در سال ۱۹۹۷، اداره حفاظت از محیط زیست، استفاده از ۳۱۶ محل دفن زباله را پیگیری کرد. از این محل‌های دفن زباله، ۸۲ محل پر شده و ۵۵ محل دیگر در همان سال به دلیل نزدیکی بیش از حد به رودخانه‌ها بسته شدند. در برخی مناطق مانند شهر تایپه، مواد غیرقابل بازیافت باید در کیسه‌های رنگی که می‌توان از فروشگاه‌های رفاه خریداری کرد، جمع‌آوری شوند. زباله‌های خام غذایی برای استفاده بیشتر به عنوان کود توسط کشاورزان فرآوری می‌شوند. همه مواد قابل بازیافت روزانه جمع‌آوری نمی‌شوند؛ رایج‌ترین مواد قابل بازیافت دارای یک روز جمع‌آوری ویژه هستند. ۳۳ مورد قابل بازیافت در نظر گرفته شده است که به نوبه خود در ۱۳ دسته قرار می‌گیرند. | ## بخش 3: مدیریت پسماند در تایوان | کامیون‌های جمع‌آوری زباله در تایوان هنگام نزدیک شدن به محل‌های جمع‌آوری زباله موسیقی پخش می‌کنند تا ساکنان از حضور آن‌ها آگاه شوند. از جمله آهنگ‌هایی که پخش می‌شود می‌توان به «دعای دوشیزه» اثر تِکلا بادارژوسکا-بارانووسکا و «برای الیزه» از لودویگ فان بتهوون اشاره کرد. از سال ۲۰۰۳، کامیون‌های بازیافت آهنگ «بطری خالی شراب برای فروش دارید؟» اثر هو دِجیان را پخش می‌کنند که نخستین بار توسط سو روی برای فیلم «پدر، صدایم را می‌شنوی؟» در سال ۱۹۸۳ اجرا شد. کامیون‌هایی که از مناطق بومی زباله جمع‌آوری می‌کنند، موسیقی‌های محلی بومی را پخش می‌کنند. همچنین در برخی کامیون‌ها قطعات ضبط‌شده کوتاهی شامل درس‌های زبان انگلیسی پخش می‌شود. تولید برق در سال ۲۰۱۶، ۷۶٫۸ درصد از خاکستر بادی نیروگاه‌های زغال‌سنگ‌سوز در تایوان در مناطق ساختمانی مورد استفاده مجدد قرار گرفت که در مجموع به ۱٫۷۰۳ میلیون تن رسید. هرگونه زباله صنعتی باقی‌مانده از صنایع تولید برق، مانند سیم، کابل و قراضه، توسط پیمانکاران دفع زباله از طریق فرایند مناقصه آزاد مورد استفاده مجدد قرار گرفت. در سال ۲۰۱۶، ۴۹۵۰ تن از این زباله‌ها فروخته شد که درآمدی معادل ۵۳۳ میلیون دلار تایوان را به همراه داشت. | ## جمع‌بندی | در میان آنها، ۲۲ کارخانه متعلق به دولت هستند که ۵ کارخانه دولتی و ۱۷ کارخانه خصوصی هستند.