aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: مرکز شاپیرا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مرکز شاپیرا | مقدمه: این روستا در جنوب شفله میان کریات ملاخی و اشکلون واقع شده و در حوزه شورای منطقه‌ای شفیر قرار دارد. | ## بخش 1: مرکز شاپیرا | این روستا در آغاز دهه ۱۹۵۰ به‌عنوان مرکز آموزشی منطقه‌ای شفیر بنیان‌گذاری شد و بر زمین‌های روستای فلسطینی تخلیه‌شده السوافیر الغربیه ساخته شد. نام کنونی آن به افتخار حاییم موشه شاپیرا، عضو کنست که در حمله نارنجکی مجروح شده بود، برگزیده شد. مرکز شاپیرا دارای نهادهای آموزشی متعدد از جمله یشیوای اور اتصیون، مدارس ابتدایی و راهنمایی و چندین کنیسه است. جغرافیا مرکز شاپیرا در ارتفاع ۴۸ متری از سطح دریا در دشت ساحلی و در ناحیه شفله قرار دارد. این روستا در فاصله ۱۱ کیلومتری ساحل دریای مدیترانه، نزدیک به ۴۳ کیلومتری جنوب تل‌آویو و نزدیک به ۵۰ کیلومتری جنوب غربی اورشلیم واقع شده‌است. پیشینه در آغاز دهه ۱۹۵۰ مزرعه‌ای کشاورزی به نام «دگانیم» (به عبری: ) بر زمین‌های روستای تخلیه‌شده فلسطینی السوافیر الغربیه توسط سربازان بازنشسته از ارتش بریتانیا و ارتش آمریکا بنیان‌گذاری شد. به دلیل فشار نهادهای استقراری برای تبدیل مزرعه به موشاو یا کیبوتص، ساکنان تصمیم به ترک محل گرفتند. | ## بخش 2: مرکز شاپیرا | در سال ۱۹۵۸ مزرعه میان چهار روستای شورای منطقه‌ای شفیر تقسیم شد و بخشی از آن توسط موشه موشکوویتس، رئیس شورا، به‌عنوان مرکز آموزش منطقه‌ای با نام «مرکز منطقه‌ای شفیر» اختصاص یافت. در اکتبر ۱۹۵۷ نام روستا به «مرکز شاپیرا» به افتخار حاییم موشه شاپیرا، عضو کنست که در حمله نارنجکی در کنست به شدت مجروح شده بود، تغییر یافت. اما به دلیل مشکلات حقوقی و بحث‌های طولانی در کمیته نام‌گذاری دولتی، این تغییر نام تا سال ۱۹۷۰ به‌طور رسمی ثبت نشد. در سال ۱۹۹۵ روستا گسترش یافت و شامل نزدیک به ۴۲۵ واحد مسکونی از جمله محله جدید «اخوزات اتروگ» شد که معمار گیدئون پوبزنر آن را طراحی کرده بود. خیابان‌های این محله بر اساس ترتیب هفت گونه (شیوعات هامینیم) نام‌گذاری شده‌اند: گندم، جو، مو، انجیر، انار، زیتون، خرما و اتروگ. در سال ۲۰۱۶ سازمان زمین‌های اسرائیل زمین‌هایی را برای گسترش بیشتر روستا با ۲۰۱ واحد مسکونی جدید عرضه کرد. جمعیت شیوه زندگی غالب در مرکز شاپیرا دینی-ملی‌گرایانه است، هرچند جمعیت سکولار-سنت‌گرا، حردی-ملی‌گرا و حردی-سفاردی نیز در آن زندگی می‌کنند. | ## بخش 3: مرکز شاپیرا | بر پایه داده‌های سال ۲۰۱۴، اکثریت مطلق ساکنان مرکز شاپیرا را یهودیان تشکیل می‌دادند و جمعیت آن ۲۲۰۳ نفر بود. + روند تغییرات جمعیت مرکز شاپیراسال۱۹۶۱۱۹۷۲۱۹۸۳۱۹۹۵۲۰۰۱۲۰۰۵۲۰۰۹۲۰۱۰۲۰۱۴جمعیت ۷۹ ۴۷۴ ۹۷۲ ۱٬۴۳۸ ۲٬۷۱۰ ۲٬۹۷۳ ۲٬۱۵۶ ۲٬۱۴۷ ۲٬۲۰۳ نهادهای آموزشی مرکز شاپیرا مرکز آموزشی مهمی برای ساکنان منطقه و بخش شمالی شورای منطقه‌ای شفیر است و روستاهای عزریکام، عین تسوریم، شفیر و زرحیه را پوشش می‌دهد. بنیاد ملی یهود (ککل) این مکان را بازسازی و پارکی در پیرامون آن ساخته‌است که در ژوئن ۲۰۱۲ گشایش یافت. یادمان خلبان دن شتاهل — خلبانی که هواپیمای موسکیتو خود را در ۱۵ آوریل ۱۹۵۶ هنگام آمادگی برای رژه هوایی روز استقلال در محوطه مزرعه دگانیم سقوط داد. پایگاه عیبدیس — محل یکی از سخت‌ترین نبردهای جنگ استقلال ۱۹۴۸ که در آن پیشروی ارتش مصر متوقف شد. دیدگاه بقعه شفیر (موشکو) — تپه‌ای کوتاه با سکوی دیدبانی که چشم‌انداز ۳۰٬۰۰۰ دونم زمین کشاورزی را در بر می‌گیرد. | ## جمع‌بندی | ساکنان سرشناس حاییم دروکمن — خاخام و سیاست‌مدار که تا زمان درگذشتش خاخام روستا بود.
موضوع مقاله: نحلا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نحلا | مقدمه: این روستا در چند کیلومتری شمال کریات گت و جنوب کریات ملاخی در ناحیه شفلا (جلگه ساحلی) واقع شده و زیر نظر شورای منطقه‌ای یوآو اداره می‌شود. | ## بخش 1: نحلا | نحلا در ارتفاع ۱۲۵ متری از سطح دریا قرار دارد و نزدیک به ۲۰ کیلومتر از ساحل دریای مدیترانه فاصله دارد. پیشینه بنیان‌گذاران موشاو نحلا، مهاجران یهودی یمن، پیش از رسیدن به این محل سختی‌های بسیاری را در اسرائیل پشت سر گذاشتند. در سال ۱۹۵۰ آنها از اردوگاه موقت عین‌شمر برای تأسیس موشاو عگور در نزدیکی بیت‌گوورین آورده شدند. پس از آنکه ماندگاری در آنجا برایشان دشوار شد، به «قطره» در نزدیکی اورا و امینداو در راهرو اورشلیم منتقل شدند. اما در آنجا نیز نتوانستند دوام بیاورند و نهادهای مسئول اسکان آنها را به دو گروه تقسیم کرده و به کسلون و مسیلت‌صیون پیوند دادند. | ## بخش 2: نحلا | سرانجام در سال ۱۹۵۳ این دو گروه دوباره با هم متحد شدند و در محل کنونی موشاو نحلا اسکان یافتند. موشاو نحلا بر زمین‌هایی بنا شد که پیش‌تر متعلق به روستای فلسطینی سومیل بود که در پی جنگ ۱۹۴۸ تخلیه شده بود. ویرانه‌های این روستا که خربت سومیل نامیده می‌شود در بخش شمال شرقی موشاو واقع است. همچنین در نزدیکی موشاو در بلندترین نقطه منطقه چند معدن سنگ کورکار قدیمی وجود دارد. در این موشاو مرکز اجتماعی، فروشگاه و مجموعه‌های ورزشی وجود دارد و بیشتر ساکنان برای کار به بیرون از روستا رفت‌وآمد می‌کنند. | ## بخش 3: نحلا | نام روستا برگرفته از سازمان «منوحا و نحلا» (به عبری: ) است که شهر رخووت را بنیان نهاد. این روستا نزدیک به ۴۶ کیلومتر جنوب تل‌آویو و نزدیک به ۴۴ کیلومتر جنوب غربی اورشلیم و ۶ کیلومتر شمال شرقی کریات گت قرار دارد. از نظر دسترسی، جاده محلی شماره ۳۵۵۳ نحلا را در غرب به بزرگراه شماره ۴۰ متصل می‌کند. بزرگراه شماره ۶ (بزرگراه ترانس‌اسرائیل) نیز در امتداد حاشیه شرقی موشاو کشیده شده‌است. | ## جمع‌بندی | بر پایه آمار سال ۲۰۱۴، جمعیت روستا ۵۴۴ نفر بوده که نسبت به سال پیش از آن ۶٫۳ درصد رشد نشان می‌دهد.
موضوع مقاله: لوخامی هاگتائوت | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لوخامی هاگتائوت | مقدمه: لوخامی هاگتائوت (به عبری: ، به معنی «رزمندگان گتو») یک کیبوتص در شمال اسرائیل است. | ## بخش 1: لوخامی هاگتائوت | این کیبوتص در غرب جلیل واقع شده و در حوزهٔ قضایی شورای منطقه‌ای مته اشر قرار دارد. لوخامی هاگتائوت در سال ۱۹۴۹ میلادی توسط بازماندگان هولوکاست در مسیر بزرگراه ساحلی میان عکا و نهاریا بنیان نهاده شد. اعضای بنیان‌گذار آن دربرگیرندهٔ رزمندگان بازماندهٔ خیزش گتوی ورشو، پارتیزان‌های یهودی و دیگر بازماندگان هولوکاست بود. کیبوتص لوخامی هاگتائوت میزبان «خانهٔ رزمندگان گتو» است که موزه‌ای تاریخی در یادبود مقاومت یهودیان در برابر نازیسم به‌شمار می‌رود. پیشینه کیبوتص لوخامی هاگتائوت در سال ۱۹۴۹ بر روی محل یک پایگاه نظامی متروکهٔ بریتانیایی و روستای تخلیه‌شدهٔ فلسطینی السمیریه پایه‌گذاری شد. اعضای بنیان‌گذار آن شامل رزمندگان بازماندهٔ خیزش گتوی ورشو بودند؛ از جمله ایتسخاک زوکرمان که فرماندهٔ جانشین سازمان رزم یهودیان (ŻOB) بود و تسیویا لوبتکین که از معدود رهبران زن این سازمان به شمار می‌آمد. همچنین پارتیزان‌های یهودی پیشین و دیگر بازماندگان هولوکاست از بنیان‌گذاران این کیبوتص بودند. | ## بخش 2: لوخامی هاگتائوت | مورخ تام سگف پژوهش چهارجلدی تسوی درور دربارهٔ زندگی بازماندگان هولوکاست بنیان‌گذار این کیبوتص را یکی از مهم‌ترین کتاب‌هایی توصیف کرده که تاکنون دربارهٔ بازماندگان هولوکاست در اسرائیل نوشته شده‌است. آنیتا شاپیرا نیز کتاب درور را «یکی از نخستین پروژه‌ها برای وادار کردن خاموشان به سخن گفتن» دربارهٔ هولوکاست دانسته‌است. لئون اوریس، نویسندهٔ آمریکایی، یک هفته را صرف مصاحبه با ساکنان این کیبوتص و ثبت تجربیات آنان کرد و از این داده‌ها در پژوهش برای رمان خود به نام «اگزودوس» بهره برد. از سال ۱۹۷۰ نیز انتشاراتی با نام «بیت لوخامی هاگتائوت» در این کیبوتص فعال شد که آثار و خاطرات مرتبط با هولوکاست را منتشر می‌کرد. اقتصاد در اواسط دههٔ ۱۹۸۰ میلادی، کیبوتص کارخانهٔ فراورده‌های غذایی گیاهی «تیوال» را خریداری کرد که به یکی از ستون‌های اصلی درآمد آن تبدیل شده‌است. دیگر بخش‌های اقتصادی کیبوتص دربرگیرندهٔ گاوداری بزرگ، کشاورزی، پرورش آووکادو، مرغداری و پرورش ماهی در استخر است. کیبوتص همچنین یک اقامتگاه مهمان‌پذیر (به انگلیسی: ) برای گردشگران منطقه دارد و در حال گذراندن فرایند خصوصی‌سازی است. | ## بخش 3: لوخامی هاگتائوت | باستان‌شناسی در کنار کیبوتص، بقایای گستردهٔ یک آباره قرار دارد که تا سال ۱۹۴۸ آب را از کابری به عکا در فاصلهٔ نزدیک به ۶ کیلومتر می‌رساند. این آباره نخستین بار در پایان سدهٔ هجدهم میلادی (حدود ۱۷۸۰) به دستور جزار پاشا، والی عثمانی عکا، ساخته شد و سپس در سال ۱۸۱۴ توسط جانشین او سلیمان پاشا به‌طور کامل بازسازی گردید. این موزه در سال ۱۹۴۹ بنیان نهاده شد و به زندگی یهودیان اروپای شرقی پیش از هولوکاست، در جریان آن و پس از آن می‌پردازد. از نمایه‌های برجستهٔ موزه می‌توان به بخش ویژهٔ خیزش گتوی ورشو و ماکتی از اردوگاه کشتار تربلینکا اشاره کرد. در ساختمانی مجاور موزه، یادمانی برای کودکان قربانی سیاست نابودسازی نازی‌ها و نیز مرکز آموزشی-پرورشی به نام یانوش کورچاک قرار دارد. در کنار موزه آمفی‌تئاتر بزرگی نیز وجود دارد که برای کنسرت‌ها، گردهمایی‌ها و مراسم یادبود به کار می‌رود. | ## جمع‌بندی | موزه همچنین دارای مرکز بایگانی بزرگ و کتابخانه‌ای است که آن را هم به مکانی برای یادبود و هم به پایگاهی پژوهشی تبدیل کرده‌است.
موضوع مقاله: لوزیت | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لوزیت | مقدمه: این روستا میان شهرهای بیت شمش و کریات گت واقع شده و در حوزهٔ اداری منطقه آماری ماتیه یهودا قرار دارد. | ## بخش 1: لوزیت | نام نخست این روستا «دیر دوبان بت» بود که از نام روستای عربی تخلیه‌شدهٔ دیر الدبان گرفته شده بود. جغرافیا لوزیت در ارتفاع ۱۹۲ متری از سطح دریا، در مرز تپه‌ماهورهای کشاورزی شفلا و دامنه‌های جنگلی غربی کوه‌های یهودا قرار دارد. این روستا در فاصلهٔ ۲۷ کیلومتری از ساحل دریای مدیترانه، نزدیک به ۴۴ کیلومتری جنوب شرقی تل‌آویو، حدود ۳۴ کیلومتری جنوب غربی اورشلیم و ۱۲ کیلومتری جنوب غربی بیت شمش جای گرفته‌است. پیشینه نوسازی یهودی‌نشینی در این منطقه پس از جنگ اعراب و اسرائیل در ۱۹۴۸ آغاز شد، زمانی که ارتش اسرائیل دالان اورشلیم را تصرف کرد و بیشتر ساکنان عرب منطقه آواره شدند. | ## بخش 2: لوزیت | نزدیک به دو کیلومتری جنوب شرقی موشاو کنونی، روستای عربی دیر الدبان قرار داشت که در آن بقایای ساختمانی کهن‌تر مانند کف‌های موزاییکی و مقبره‌ها وجود داشت. این روستا در اکتبر ۱۹۴۸ به تصرف اسرائیل درآمد و ساختمان‌های آن به‌طور کامل ویران شد. موشاو لوزیت در ۷ اکتبر ۱۹۵۵ توسط مهاجران یهودی سفاردی از شمال آفریقا به رهبری شالوم دِ پالِنزوئلا لوی-کاهانا بنیان‌گذاری شد. نام کنونی روستا از واژهٔ عبری «لوز» به معنای بادام گرفته شده‌است؛ درختان بادام از ویژگی‌های طبیعی منطقهٔ درّهٔ الاه هستند و در دوره‌هایی منبع درآمد ساکنان بوده‌اند. | ## بخش 3: لوزیت | نزدیک به یک کیلومتری شمال موشاو، خرابه‌های عطربه قرار دارد که در آن سامانهٔ پناهگاهی از دوران شورش بار کوخبا وجود دارد. بر پایهٔ آمار سال ۲۰۱۴، اکثریت مطلق ساکنان لوزیت یهودی بودند و جمعیت آن به ۶۱۸ نفر رسید که نسبت به سال پیش از آن ۱۲٫۶ درصد رشد داشت. + روند تغییرات جمعیت لوزیتسال۱۹۶۱۱۹۷۲۱۹۸۳۱۹۹۵۲۰۰۱۲۰۰۳۲۰۰۴۲۰۰۵۲۰۰۶۲۰۰۷۲۰۰۸۲۰۰۹۲۰۱۰۲۰۱۱۲۰۱۲۲۰۱۳۲۰۱۴جمعیت ۲۲۰ ۲۸۶ ۳۱۱ ۲۹۶ ۳۲۶ ۳۲۰ ۳۴۱ ۳۳۷ ۳۴۴ ۳۴۸ ۳۵۲ ۳۷۱ ۳۸۷ ۴۲۲ ۴۹۷ ۵۴۹ ۶۱۸ زندگی کنونی امروزه ساکنان موشاو از کشاورزی و مشاغل آزاد امرار معاش می‌کنند. از سال ۲۰۱۰ بخش گسترش اجتماعی در موشاو ایجاد شد و ده‌ها خانوادهٔ جدید در آن ساکن شدند. | ## جمع‌بندی | در موشاو دو کنیسه و یک میکوه (حوض تطهیر) وجود دارد و از سال ۲۰۲۲ خاخام یوسف ابن‌عیم خاخام موشاو است.
موضوع مقاله: فهرست دانشگاه‌ها و دانشکدگان فلسطین | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فهرست دانشگاه‌ها و دانشکدگان فلسطین | مقدمه: فهرست دانشگاه‌ها و کالج‌های فلسطین فهرستی از دانشگاه‌ها و کالج‌های دولت فلسطین است که کرانه باختری و نوار غزه را دربرمی‌گیرد. | ## بخش 1: فهرست دانشگاه‌ها و دانشکدگان فلسطین | کرانه باختری و نوار غزه روی‌هم ۱۴ دانشگاه، یک دانشگاه آزاد برای آموزش از راه دور، ۱۸ کالج دانشگاهی و ۲۰ کالج جامعه داشتند. پیش از آغاز اشغال اسرائیل در سال ۱۹۶۷ بسیاری از این نهادها مؤسسات آموزشی ساده‌ای بودند که پس از اشغال به دانشگاه ارتقا یافتند تا نیاز جمعیت محلی که دیگر تمایلی به رفتن به اردن برای تحصیل نداشت برآورده شود. پیش از جنگ خلیج فارس، دانشگاه‌ها از بودجه خصوصی یا سازمان‌های مسیحی تأمین مالی می‌شدند و پس از پیمان‌نامه‌های اسلو سازمان‌های بین‌المللی بخشی از هزینه‌های آموزش عالی را تأمین کردند. | ## بخش 2: فهرست دانشگاه‌ها و دانشکدگان فلسطین | در جریان تهاجم اسرائیل به غزه، همه دانشگاه‌های نوار غزه توسط نیروهای دفاعی اسرائیل ویران شدند. پیشینه بر پایه گزارش مؤسسه اروپایی پژوهش همکاری مدیترانه‌ای و اروپایی-عربی (مدئا) در سال ۲۰۰۰ یازده دانشگاه در سرزمین‌های اشغالی وجود داشت و دوازدهمین دانشگاه یعنی دانشگاه فلسطین در سال ۲۰۰۳ گشایش یافت. شمار کل دانشجویان آموزش عالی نزدیک به ۸۳٬۴۰۸ نفر گزارش شده بود که ۵۲٫۵ درصد آنان مرد و ۴۷٫۵ درصد زن بودند. | ## بخش 3: فهرست دانشگاه‌ها و دانشکدگان فلسطین | برخی در سال ۱۹۹۰ پس از فشارهای بین‌المللی بازگشایی شدند اما اسرائیل دوباره آنها را بست. پس از آغاز انتفاضه الاقصی، دسترسی دانشجویان به دانشگاه‌ها به دلیل محاصره مناطق خودگردان، ایست‌بازرسی‌ها و خندق‌هایی که در جاده‌های منتهی به دانشگاه‌ها حفر شده بود بسیار دشوار شد و وخامت اوضاع اقتصادی نیز کیفیت آموزش عالی را کاهش داد. انتخابات سالانه شوراهای دانشجویی در بیشتر دانشگاه‌ها از آغاز انتفاضه الاقصی لغو شد؛ تنها استثنا دانشگاه بیرزیت بود که در دسامبر ۲۰۰۳ انتخابات برگزار کرد. | ## جمع‌بندی | کرانه باختری دانشگاه‌ها دانشگاه بنیان‌گذاری شهر دانشگاه قدس ۱۹۸۴ اورشلیم دانشگاه آزاد القدس (آموزش از راه دور) ۱۹۹۱ همه استان‌ها دانشگاه ملی النجاح ۱۹۱۸ (مدرسه)؛ ۱۹۷۷ (دانشگاه) نابلس دانشگاه عربی آمریکایی ۲۰۰۰ جنین و رام‌الله دانشگاه بیت‌لحم ۱۹۷۳ بیت‌لحم دانشگاه بیرزیت ۱۹۲۴ (مدرسه)؛ ۱۹۷۵ (دانشگاه) بیرزیت دانشگاه الخلیل ۱۹۷۱ الخلیل دانشگاه پلی‌تکنیک فلسطین ۱۹۷۸ الخلیل دانشگاه فنی فلسطین – خضوری ۱۹۳۰ (مؤسسه)؛ ۲۰۰۷ (دانشگاه) طولکرم دانشگاه الاستقلال ۱۹۹۸ (آکادمی)؛ ۲۰۱۱ (دانشگاه) اریحا دانشگاه فلسطین اهلیه ۲۰۰۶ (کالج)؛ ۲۰۱۸ (دانشگاه) بیت‌لحم دانشگاه دارالکلمه ۲۰۰۶ بیت‌لحم دانشگاه زیتونه علوم و فناوری ۲۰۲۰ سلفیت دانشکدگان دانشکده کتاب مقدس بیت‌لحم دانشکده ابراهیمیه اورشلیم هنرستان ملی موسیقی ادوارد سعید آکادمی بین‌المللی هنر فلسطین دانشکده عصریه (رام‌الله) دانشکده ابن‌سینا علوم بهداشتی (نابلس) نوار غزه در پی تهاجم اسرائیل، همه دانشگاه‌های نوار غزه ویران شده‌اند.
موضوع مقاله: احتباس مقعدی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # احتباس مقعدی | مقدمه: احتباس مقعدی یک ویژگی شخصیتی است که با نگرانیِ بیش از حد نسبت به جزئیات شناخته می‌شود. | ## بخش 1: احتباس مقعدی | این مفهوم از نظریهٔ روان‌کاوی فرویدی ریشه گرفته است، جایی که یکی از جنبه‌های مرحلهٔ مقعدی در رشد روانی-جنسی، لذت بردن از نگهداشتن مدفوع است. تثبیت در این مرحله می‌تواند به‌طور بالقوه منجر به شخصیتی شود که با خساست، لجاجت و نظم‌وترتیبِ افراطی متمایز می‌گردد. علی‌رغم ریشه‌های روان‌کاوانه و معنای تحت‌اللفظیِ این واژگان، در کاربرد عام، این اصطلاح عموماً صرفاً به انواع خاصی از رفتارهای وسواسی اشاره دارد. خاستگاه در روان‌شناسی فرویدی، گفته می‌شود که مرحلهٔ مقعدی پس از مرحلهٔ دهانیِ رشدِ نوزاد یا اوایل کودکی فرا می‌رسد و در حدود سن هجده‌ماهگی تا سه‌سالگی رخ می‌دهد. | ## بخش 2: احتباس مقعدی | تمرکز نوزاد از تحریک دهانی به تحریک مقعدی معطوف می‌شود که معمولاً هم‌زمان با یادگیریِ کنترلِ عملکردهای دفعی است. فروید معتقد بود کودکانی که در این مرحله دچار تعارض می‌شوند، ممکن است به تثبیت‌ها یا ویژگی‌های شخصیتی خاصی دچار گردند. اگر پیوندِ لیبیدو با ناحیهٔ برانگیزانندهٔ مقعدی و عملکرد دفعی به‌طور رضایت‌بخشی حل‌وفصل نشود (برای مثال، در نتیجهٔ توبیخِ بیش از حد یا شدیدِ کودک بابت حوادثِ مربوط به آموزش توالت)، ویژگی‌های شخصیتیِ موسوم به «احتباسِ مقعدی»، نظیر نظم و ترتیبِ افراطی، لجاجت و تکانه‌هایی برای کنترل‌گری، ممکن است در مراحل بعدی رشد بروز یابند. چنانچه در این دوره در لذتِ دفع زیاده‌روی شود، فرد ممکن است به ویژگی‌های شخصیتیِ «دفعی‌مقعدی» دچار گردد. | ## بخش 3: احتباس مقعدی | تأثیرات نظریات فروید دربارهٔ اوایل کودکی بر جامعهٔ روان‌شناسی تأثیرگذار بوده است؛ عبارت «احتباس مقعدی» و اصطلاح «مقعدی» در کاربردهای عام باقی مانده‌اند. ویرایش دوم راهنمای تشخیصی و آماری اختلال‌های روانی، اختلال شخصیت وسواسی جبری را با تعریفی مبتنی بر توصیف فروید از شخصیتِ «احتباس‌گرِ مقعدی» معرفی کرد. | ## جمع‌بندی | به گفتهٔ کتلین برگر در سال ۲۰۰۰، هیچ تحقیقِ متقاعدکننده‌ای وجود ندارد که تعارضاتِ مرحلهٔ مقعدی را به تیپ‌های شخصیتی «مقعدی» پیوند دهد.
موضوع مقاله: کتابخانه روشنگر پیشرفت اجتماعی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کتابخانه روشنگر پیشرفت اجتماعی | مقدمه: کتابخانه روشنگر پیشرفت اجتماعی مجموعه‌ای از کتاب‌های پورنوگرافیک بود که توسط جان کمدن هاتن در حدود سال ۱۸۷۲ (با تاریخ جعلی ۱۷۷۷) منتشر شد. | ## بخش 1: کتابخانه روشنگر پیشرفت اجتماعی | این کتاب‌ها عمدتاً بازنشر آثار پورنوگرافیک قرن هجدهم با موضوع تازیانه‌زنی بودند. | ## بخش 2: کتابخانه روشنگر پیشرفت اجتماعی | هاتن ادعا می‌کرد که آن‌ها را در کتابخانهٔ هنری توماس باکل (۱۸۲۱–۱۸۶۲) یافته است، اما هنری اسپنسر اشبی در مقابل مدعی شد که این آثار در واقع متعلق به مجموعهٔ شخصی او بوده‌اند.Ashbee (1877) pp. | ## بخش 3: کتابخانه روشنگر پیشرفت اجتماعی | عناوین اشبی این فهرست را ارائه داده است: هاینریش مایبوم، در باب کاربرد تازیانه در امور پزشکی و جنسی (رساله‌ای دربارهٔ استفاده از شلاق در امور مقاربتی، ۱۶۳۸)Henderson (2008) p.13 جلوه‌گری زنان تازیانه‌زن: شرح تازیانه‌زنی، عمدتاً توسط زنان بر روی زنان، با سبکی نمایشی و فتیشیستی. | ## جمع‌بندی | خطابه‌های مُد روز: با موضوع تازیانه‌زنی توسط زنانِ سلطه‌گر در مناصب قدرت.Ashbee (1877) pp.257-258 زنانِ تازیانه‌زن (۱۷۷۷) (حوالی ۱۷۵۰) عیش‌ونوش‌های بانو بام‌تیکلر اپرایی کمدی دربارهٔ لذت‌های تازیانه‌زنی.
موضوع مقاله: مسیلات صیون | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مسیلات صیون | مقدمه: مسیلات صیون (به عبری: ) یک موشاو در مرکز اسرائیل است که در نزدیکی شهر بیت شمش قرار دارد. | ## بخش 1: مسیلات صیون | مساحت این روستا ۱۰۰۰ دونوم است و در حوزه اداری منطقه آماری ماتیه یهودا در استان اورشلیم واقع شده‌است. مسیلات صیون در سال ۱۹۵۰ به‌عنوان روستای کارگری توسط مهاجران یهودی از یمن بنیان‌گذاری شد. پس از چند سال بنیان‌گذاران روستا را ترک کردند و یهودیان کوچین هند جایگزین آنان شدند. نام این موشاو برگرفته از آیاتی از کتاب اشعیا و نمادی از شکستن محاصره اورشلیم در جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل است. این موشاو در ۱۴ مارس ۱۹۵۰ به‌عنوان روستای کارگری توسط مهاجران یهودی از یمن تأسیس شد. | ## بخش 2: مسیلات صیون | با این حال پس از مدتی بنیان‌گذاران یمنی روستا را ترک کردند و در سال ۱۹۵۴ گروهی از یهودیان کوچین هند جایگزین آنان شدند. از آنجا که مسیلات صیون در نزدیکی «جاده برمه» قرار دارد که در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل به‌عنوان خط تدارکاتی موقت برای اورشلیم محاصره‌شده به کار می‌رفت، این نام نماد شکستن محاصره اورشلیم است. جغرافیا مسیلات صیون در ارتفاع نزدیک به ۳۰۰ متر از سطح دریا بر دامنه‌های جنگلی در حاشیه غربی کوه‌های یهودا در دالان اورشلیم قرار دارد. در غرب روستا جنگل اشتائول واقع است که توسط صندوق ملی یهود کاشته شده و بخشی از مجموعه جنگلی بزرگ‌تری به نام پارک رابین است. این روستا در فاصله نزدیک به ۳۲ کیلومتری ساحل دریای مدیترانه، نزدیک به ۳۸ کیلومتری جنوب‌شرقی مرکز تل‌آویو و نزدیک به ۲۱ کیلومتری غرب بخش تاریخی اورشلیم جای دارد. | ## بخش 3: مسیلات صیون | موشاو در فاصله ۲ کیلومتری خط سبز واقع شده که مرز اسرائیل و کرانه باختری رود اردن را مشخص می‌کند. مسیلات صیون از طریق بزرگراه شماره ۳۸ که در شمال به بزرگراه شماره ۱ (اورشلیم-تل‌آویو) متصل می‌شود و در جنوب به شهر بیت شمش می‌رسد، به شبکه حمل‌ونقل دسترسی دارد. آموزشگاه آشپزی اورشلیم آموزشگاه آشپزی اورشلیم (JCI) که در سال ۲۰۰۱ توسط سرآشپز یوحانان لامبیاسه تأسیس شد، در مسیلات صیون قرار دارد. | ## جمع‌بندی | بر اساس داده‌های مرکز آمار اسرائیل، جمعیت این روستا از ۲۲۶ نفر در سال ۱۹۶۱ به ۱۲۳۵ نفر در سال ۲۰۱۴ افزایش یافته‌است.
موضوع مقاله: نغنغیه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نغنغیه | مقدمه: نغنغیه (به عربی: ، به انگلیسی: ) روستایی عرب‌نشین فلسطینی بود که در نزدیک به ۲۸٫۵ کیلومتری جنوب شرقی حیفا قرار داشت. | ## بخش 1: نغنغیه | این روستا کوچک‌ترین عضو مجموعه‌ای سه‌گانه از روستاها بود که مجموعاً الغبیات نامیده می‌شدند؛ دو روستای دیگر الغبیه الفوقا و الغبیه التحتا بودند. نغنغیه پیش از آغاز جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل و در شب ۱۲ تا ۱۳ آوریل ۱۹۴۸ در جریان حمله نیروهای پالماخ از سکنه تخلیه شد و سپس ویران گردید. موقعیت جغرافیایی نغنغیه بر لبه شمالی تپه‌ای در کنار بستر یک وادی قرار داشت و بر مرج ابن عامر و تپه‌های ناصره در شمال و شمال شرقی اشراف داشت. در فاصله دو کیلومتری جنوب شرقی روستا و در کنار شاهراه منتهی به جنین، تل المتسلم قرار داشت که با تل مگیدو باستانی شناسایی شده‌است. ارتفاع متوسط زمین‌های روستا نزدیک به ۱۰۰ متر بود و خانه‌های آن از سنگ و گل، سنگ و سیمان یا بتن ساخته شده بودند. | ## بخش 2: نغنغیه | دوره قیمومت بریتانیا در دوره قیمومت بریتانیا بر فلسطین، بر پایه سرشماری ۱۹۲۲ فلسطین جمعیت نغنغیه ۲۷۲ نفر بود که همگی مسلمان بودند. در سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین این رقم به ۴۱۶ نفر در ۷۸ خانه افزایش یافت که همچنان همگی مسلمان بودند. بر اساس آمار روستایی سال ۱۹۴۵، جمعیت مجموع الغبیه الفوقا، الغبیه التحتا و نغنغیه ۱٬۱۳۰ نفر بود که همگی مسلمان بودند. مساحت کل زمین‌های این سه روستا ۱۲٬۱۳۹ دونوم بود که ۲۰۹ دونوم آن به باغ‌ها و زمین‌های آبی و ۱۰٬۸۸۳ دونوم به کشت غلات اختصاص داشت. افزون بر کشاورزی، ساکنان روستا به دامپروری نیز می‌پرداختند که بخش مهمی از درآمد آنان را تشکیل می‌داد. | ## بخش 3: نغنغیه | بر پایه آمار سال ۱۹۴۳، روستاییان ۱۳۹ رأس گاو، ۶ رأس گاومیش، ۱٬۰۹۰ رأس گوسفند بالای یک سال، ۳۶۹ رأس بز بالای یک سال، ۲۰ شتر، ۳۱ اسب، ۸۱ خر، ۹۰۸ قطعه مرغ و ۲۹ کبوتر اهلی در اختیار داشتند. جنگ ۱۹۴۸ و پس از آن روزنامه نیویورک تایمز گزارش داد که روستا در ۹ آوریل ۱۹۴۸ در جریان نقض آتش‌بس دوروزه نبرد میشمار هایمک اشغال شد. با این حال، مورخ اسرائیلی بنی موریس تاریخ تخلیه نغنغیه را شب ۱۲ تا ۱۳ آوریل ۱۹۴۸ ثبت کرده‌است. تا ۱۵ آوریل هر دو روستا از سکنه تخلیه شده بودند و سپس نیروهای یهودی آنها را منفجر کردند تا از بازگشت ساکنان جلوگیری شود. سرنوشت دقیق ساکنان روشن نیست: آنان یا در جریان حمله گریختند یا پس از اشغال اخراج شدند. | ## جمع‌بندی | ولید خالدی، مورخ فلسطینی، در سال ۱۹۹۲ وضعیت روستا را چنین توصیف کرده‌است: «بقایای خانه‌ها بر دامنه تپه‌ای پراکنده‌اند.
موضوع مقاله: قانون نکبت | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # قانون نکبت | مقدمه: قانون نکبت (به عبری: ) با نام رسمی اصول بودجه – اصلاحیه شماره ۴۰ یک قانون اسرائیلی مصوب سال ۲۰۱۱ است که به وزیر دارایی اختیار می‌دهد بخشی از بودجه دولتی هر نهاد یا سازمان تحت حمایت مالی دولت را که سالروز استقلال اسرائیل یا روز تأسیس این کشور را به‌عنوان «روز سوگواری» بشناسد یا موجودیت اسرائیل به‌عنوان «کشوری یهودی و دموکراتیک» را انکار کند، کاهش دهد. | ## بخش 1: قانون نکبت | میزان کاهش بودجه به مبلغ هزینه‌شده برای رویداد بستگی دارد و سقف آن سه برابر مبلغ صرف‌شده‌است. این قانون بر سازمان‌هایی که به‌طور کامل یا بخشی از بودجه خود را از دولت دریافت می‌کنند تأثیر می‌گذارد. قانون نکبت از سوی سازمان‌های حقوق بشری و نهادهای بین‌المللی به دلیل محدود کردن آزادی بیان در ارتباط با تأسیس اسرائیل و نکبت مورد انتقاد قرار گرفته‌است. فلسطینیان این قانون را تلاشی برای سرکوب آگاهی ملی و روایت تاریخی مردم فلسطین در سرزمین مادری‌شان می‌دانند. پیشینه این قانون نخستین بار در سال ۲۰۰۸ از سوی الکس میلر از حزب ملی‌گرای اسرائیل خانه ما پیشنهاد شد و در ۲۴ مه ۲۰۰۹ به‌طور مقدماتی از سوی کمیته وزیران برای قانون‌گذاری تصویب شد. | ## بخش 2: قانون نکبت | با این حال، طرح اولیه رد شد و برای بازنگری به کمیته قانون اساسی، حقوق و دادگستری فرستاده شد؛ در آنجا به پیشنهاد داوید روتم (از حزب اسرائیل خانه ما) جریمه پیشنهادی از ده برابر هزینه رویداد به سه برابر کاهش یافت. در خوانش سوم قانون در کنست، ۳۷ نماینده به آن رأی موافق و ۲۵ نماینده رأی مخالف دادند. ۵۸ نفر از ۱۲۰ نماینده کنست در رأی‌گیری شرکت نکردند که از جمله آنها نخست‌وزیر، بنیامین نتانیاهو، بود. مفاد قانون این قانون بر سازمان‌هایی که به‌طور کامل یا بخشی از بودجه خود را از دولت اسرائیل دریافت می‌کنند اعمال می‌شود. بر پایه این قانون، وزیر دارایی مجاز است انتقال بودجه دولتی را در صورتی که هدف اصلی هزینه‌کرد یکی از موارد زیر باشد، متوقف کند: انکار موجودیت کشور اسرائیل به‌عنوان کشوری یهودی و دموکراتیک تحریک به نژادپرستی، خشونت یا تروریسم پشتیبانی از درگیری مسلحانه یا اقدامات تروریستی یک کشور دشمن یا سازمان تروریستی علیه اسرائیل یاد کردن از روز استقلال اسرائیل یا روز تأسیس کشور به‌عنوان روز سوگواری خرابکاری یا بی‌حرمتی فیزیکی نسبت به پرچم یا نمادهای کشور پیامدها و واکنش‌ها سازمان دیده‌بان حقوق بشر این قانون را به دلیل به‌حاشیه‌راندن شهروندان عرب فلسطینی اسرائیل مورد انتقاد قرار داد. | ## بخش 3: قانون نکبت | همچنین فرانک لارو، گزارشگر ویژه سازمان ملل متحد در زمینه ترویج و حمایت از حق آزادی عقیده و بیان، در گزارش خود دربارهٔ مأموریتش به اسرائیل و سرزمین‌های اشغالی فلسطین، این قانون را نقض آزادی بیان دانست. سازمان‌های غیردولتی اسرائیلی مانند مؤسسه دموکراسی اسرائیل نیز این قانون را آزمونی برای سرشت دموکراتیک کشور اسرائیل خوانده و آن را ناقض آزادی بیان دانستند. سازمان عدالة (به عربی: )، مرکز حقوقی دفاع از حقوق اقلیت عرب در اسرائیل، اعلام کرد که هدف این قانون جلوگیری از بهره‌گیری فلسطینیان از حق دموکراتیک خود برای بزرگداشت رویدادی بنیادین در پیشینه جمعی‌شان است و به دلیل عبارت‌پردازی گسترده و مبهم آن، به‌ویژه در مورد شرایط قطع بودجه، بسیاری از نهادهای دریافت‌کننده بودجه دولتی به خودسانسوری روی آورده‌اند. | ## جمع‌بندی | در سال ۲۰۱۹، دانشگاه تل‌آویو سخنرانی عوفر کاسیف، سیاستمدار اسرائیلی، را با استناد به این قانون لغو کرد.