موضوع مقاله: مؤید ابراهیم الایرانی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مؤید ابراهیم الایرانی | مقدمه: مُؤیَّد ابراهیم الایرانی (۱۹۱۰ – ۱۰ ژانویهٔ ۱۹۸۷) شاعر و مترجم فلسطینیِ سدهٔ بیستم بود. | ## بخش 1: مؤید ابراهیم الایرانی | در مدرسهٔ برادران یسوعی در حیفا درس خواند و شش زبان عربی، عبری، فرانسوی، انگلیسی، آلمانی و روسی را آموخت، به‌جز زبان فارسی که زبان پدر و مادرش بود. مؤیّد از همان سال‌های آغازین زندگی‌اش شعر سرودن را شروع کرد و شعرش با رمانتیسیسم و یأس شناخته می‌شد. چندین مجموعهٔ شعری و یک نمایشنامهٔ منظوم فلسفی با عنوان «مجنون لیلی» از او برجای مانده است. زندگی مؤیّد بن ابراهیم الایرانی در سال ۱۳۲۸ قمری/ ۱۹۱۰ میلادی در شهر عکّا، سنجق عکا، ولایت بیروت، امپراتوری عثمانی به دنیا آمد و در همان‌جا در خانواده‌ای با ریشه‌های فارسیِ ایرانی رشد یافت. وی شش زبان عربی، فرانسوی، انگلیسی، آلمانی، روسی و عبری را به‌خوبی فراگرفت، افزون بر زبان فارسی که زبان پدر و مادرش بود. او به‌عنوان حسابدار در شهرداری حیفا کار می‌کرد و در همان اداره پیشرفت نمود تا این‌که به‌عنوان «کاتب شهر» منصوب شد. او مدتی ریاست بخش فرهنگ عربی در شورای مردمیِ ادبیات و هنر فلسطین را نیز بر عهده داشت. | ## بخش 2: مؤید ابراهیم الایرانی | همچنین به‌پاس خدمات اجتماعی، ادبی و انسانی‌اش، به او «شهروند افتخاری شهر حیفا» اعطا شد. مؤیّد ابراهیم نوشته‌ها و اشعار خود را در مطبوعات فلسطینی و عربی منتشر کرد: از جمله در مجلات «الفجر»، «الجامعة الإسلامیة»، «فلسطین» و «الدفاع» در یافا، و «الکرمل» و «النَّفیر» در حیفا، و نیز «البلاغ الأسبوعی» و «السیاسة الأسبوعیة» در قاهره. همچنین در نشریات «حقیقة الأمر»، «الیوم»، «الهدف»، «الرابطة»، «لقاء»، «الأنباء»، «آفاق»، «الشرق» و دیگر. سپس به فلسطین و اسرائیل بازگشت و سرانجام در ۱۰ ژانویهٔ ۱۹۸۷ / ۱۰ جمادی الاول ۱۴۰۷ در شهر حیفا درگذشت. شاعری مضامین شعری او متنوّع بودند و میان رمانتیسیسم و احساس‌گرایی تأملی در نوسان بود، «با این‌حال، گرایش رمانتیک برجسته‌ترین و غالب‌ترین ویژگی شعر او به‌شمار می‌آید». در معجم البابطین دربارهٔ او آمده است: «شعرش سرشار از نماهای تصویری کوتاه، سریع و فشرده است که در چارچوب شعر تأملیِ وجدانی جای می‌گیرد و عاطفهٔ اندوه و شکایت از روزگار بر آن چیره است. در شعر او تکرار واژگانی چون مرگ، یأس، شب، اندوه، سیاهی و تاریکی فراوان دیده می‌شود. | ## بخش 3: مؤید ابراهیم الایرانی | بسیاری از شعرهایش با خطاب قرار دادن زمان آغاز می‌شوند (ای زمانِ تاریکی، ای زمانِ نزول…). همچنین او به آمیختگی با طبیعت، گفت‌وگو با آن و بازگویی رنج‌ها و شکایت‌هایش به طبیعت گرایش دارد، در حالتی آمیخته با احساس‌گرایی و رمانتیسیسمی افراطی.» او در منظومهٔ مجنون لیلی به بازآفرینی داستان عشق قیس و لیلی پرداخته و عشق انسانی را در مکالمه‌ای با خداوند تصویر کرده است. شعرهای او تصاویر زیبای طبیعت و احساسات انسانی را با دقت و لطافت خاصی به تصویر کشیده است. وی از پیشگامان نهضت ادبی فلسطین از نسل شاعرانی همچون ابراهیم طوقان، عبدالکریم الکرمی، عبدالرحیم محمود، برهان العبوشی، حسن البحیری، معین بسیسو و دیگران به‌شمار می‌رود، با این حال، او مانند آنان مشهور نشد و توجه نقد ادبی و پژوهش‌های دانشگاهی را به خود جلب نکرد؛ چرا که رویکردی بی‌طرف، دور از سیاست و مبارزه داشت و از مسئلهٔ فلسطین نیز دور بود. در کنار شاعری، به ترجمه نیز علاقه‌مند بود و آثار بسیاری از شعر و داستان ادبیات جهانی را به عربی برگرداند. | ## جمع‌بندی | آثار از مجموعه‌های شعری او می‌توان به این‌ها اشاره کرد: «» (اشک‌ها)، ۱۹۳۰ «» (از ژرفاها)، ۱۹۶۲ «» (به‌سوی افق‌ها)، ۱۹۷۳ «» (سرودِ سرایشِ صلح)، ۱۹۷۸ و نیز: «»، یک اپرای شعریِ فلسفی.