aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: کاخ کاستیلیونی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کاخ کاستیلیونی | مقدمه: این کاخ توسط جوزپه سماروگا به سبک سبک آزادی طراحی شد و بین سال‌های ۱۹۰۱ تا ۱۹۰۳ ساخته شد. | ## بخش 1: کاخ کاستیلیونی | بلوک‌های سبک هنری روستیک زیرزمین، شکل صخره‌ای طبیعی را تقلید می‌کنند، در حالی که سایر تزئینات از گچ‌بریهای سده هجدهم الهام گرفته شده‌اند. این ساختمان اکنون به عنوان دفتر اتحادیه بازرگانان میلان مورد استفاده قرار می‌گیرد. تاریخچه این کاخ برای کارآفرین ارمنگیلدو کاستیگلیونی ساخته شد، که معمار جوزپه سماروگا را به دلیل راهکارهای غیرمرسومش انتخاب کرد. کاستیگلیونی می‌خواست کاخ ثروت و «شکوه» او را منعکس کند؛ انتخاب سبک آزادی، یک سبک نو و «مد روز»، برای ساختمانی که در مرکز تاریخی میلان قرار داشت، به نظر کاستیگلیونی و سماروگا نوعی چالش برای نخبگان محافظه‌کار میلان محسوب می‌شد. | ## بخش 2: کاخ کاستیلیونی | مجسمه‌ها که قرار بود «صلح» و «صنعت» را نشان دهند، نهایتاً برداشته شدند و اکنون به عنوان تزئینات کاخ دیگری در میلان توسط سماروگا، ویلا رومئو فاکانونی در خیابان میکل‌آنژ بلوارتو شماره ۴۸، مورد استفاده قرار می‌گیرند. اثاثیه توسط ارتش آمریکا که در سال‌های ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۶ کاخ را اشغال کرد، نابود شد و به عنوان سوخت چوب استفاده شد. در سال ۱۹۶۷ خانواده کاستیگلیونی ساختمان را به اتحادیه بازرگانی به دلیل هزینه‌های بالای نگهداری و مالیاتی برای تأمین ساخت مترو فروختند. معمار اوجنیو جرلی و مهندس جورجو کفر پروژه تبدیل آن به ساختمان اداری را امضا کردند. | ## بخش 3: کاخ کاستیلیونی | آن‌ها ورودی، پله‌ها، برخی اتاق‌های بزرگ در طبقه اول، نماها و خانه در خیابان مارینا را حفظ کردند. بخش باقی‌مانده خالی شد، یک سالن آمفی‌تئاتر زیر باغ ساخته شد و یک ساختمان جدید در کنار خانه در خیابان مارینا ساخته شد. کارشناس هنر نو، روسانا بوساگلیا، با پروژه مخالفت کرد و خواستار استفاده از ساختمان به عنوان موزه هنر نو شد. | ## جمع‌بندی | سرپرست پروژه را تأیید کرد زیرا اتحادیه بازرگانان تهدید کرده بود که اجازه می‌دهد ساختمان تخریب شود.مستندات در آرشیو سرپرستی هنرهای زیبا و چشم‌انداز میلان DD/13358 - کورسو ونیزیا ۴۷ و در کتاب F.
موضوع مقاله: خانه فنولیو لافلور | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # خانه فنولیو لافلور | مقدمه: این بنا در منطقه سان دوناتو، یک ناحیه مرکزی با ساختمان‌های برجسته سبک آزادی و معماری نئوگوتیک در تورین واقع شده است. | ## بخش 1: خانه فنولیو لافلور | آن‌ها خانه را به یک تاجر فرانسوی به نام لافلور فروختند که تا زمان مرگش در آن زندگی کرد. پس از لافلور، وارثان کل خانه را به لا بنفیکا، یک یتیم‌خانه و انجمن خیریه مهم در تورین، واگذار کردند. ساختمان سال‌ها دچار رکود شد، اما در دهه ۱۹۹۰ به مشتریان خصوصی فروخته شد و با دقت بازسازی گردید تا شکوه اولیه خود را بازیابد. در حال حاضر ساختمان به صورت جزئی به عنوان محل سکونت خصوصی و دفاتر مورد استفاده قرار می‌گیرد. | ## بخش 2: خانه فنولیو لافلور | توصیف این ساختمان در حاشیه شهر قدیم و نزدیک دیگر بناهای مسکونی مشهور مانند خانه ویتوریا و ویلیونو رابی قرار دارد. موقعیت ممتاز آن با محورهای کورسو فرانچیا و ویا پرینچی د آکاژا مشخص می‌شود که ورودی اصلی و دسترسی به باغ داخلی را فراهم می‌کند. اگرچه ساختار ساختمان شباهت به تنظیم شهری سنتی دارد که ویژگی ویلاهای بورژوایی است، اما نمونه‌ای متوازن و برجسته از استفاده ترکیبی مواد محسوب می‌شود. این عناصر بین دو بال ساختمان قرار گرفته و با یک پنجره آوریل برجسته با شیشه‌های چندرنگ و ترکیبی از آهنکاری تزئین شده است. | ## بخش 3: خانه فنولیو لافلور | الگوهای خطوط پیچشی نیز در یک ایضیکول شیشه‌ای زیبا که به تراس باغ نگاه می‌کند، دیده می‌شوند و به نظر سبک پیچش پاریسی معماری هکتور گیمارد را تداعی می‌کنند.معمار سایبان‌های مشهور متروی پاریس. با این حال، آثار فنوگلیو به‌طور تازه و بدون تأثیرپذیری از مدارس فرانسوی و بلژیکی هنر نو به نظر می‌رسد، نه تنها به دلیل هماهنگی دقیق سبک‌شناختی بلکه به دلیل تلاش برای دادن یک وجه بین‌المللی به ساختمان. | ## جمع‌بندی | این باعث شد پیِترو فنوگلیو شخصاً به طراحی هر جزئیات بپردازد: از طراحی چارچوب قاب، برجستگی در سیمان قالبی، تا در ورودی داخلی باشکوه، قاب‌های چوبی درها و طراحی خاص رادیاتورهای چدنی.
موضوع مقاله: ویلا کارلوتا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ویلا کارلوتا | مقدمه: ویلا کارلوتا یک ویلای تاریخی در ترماتسو، در ساحل غربی دریاچه کومو در منطقه لمباردی، ایتالیا است. | ## بخش 1: ویلا کارلوتا | این ویلا که در اواخر قرن هفدهم ساخته شد، به دلیل معماری باروک و باغ‌های مشهورش که یکی از جذابیت‌های اصلی گردشگری دریاچه کومو به‌شمار می‌روند، شناخته می‌شود. در اوایل قرن نوزدهم، ویلا توسط جیامباتیستا سوماریوا، یک سیاستمدار و حامی هنر ایتالیایی خریداری شد. سوماریوا مجموعه‌ای ارزشمند از آثار هنری شامل مجسمه‌ها و نقاشی‌ها را به ویلا افزود. در نیمه دوم قرن نوزدهم، این ملک به پرنسس شارلوت، نوهٔ ویلهلم یکم، امپراتور آلمان اهدا شد و از آن پس به نام «ویلا کارلوتا» شناخته شد. | ## بخش 2: ویلا کارلوتا | پرنسس و همسرش، دوک جرج دوم زاکسن-ماینینگن، باغ‌ها را به شیوه‌ای رمانتیک توسعه دادند و مجموعه‌ای از گیاهان کمیاب و گل‌های زینتی در آن کاشته شد. از جمله آثار هنری شاخص درون ویلا می‌توان به آثار آنتونیو کانوا (مجسمه «آمور و پسوخه»)، برتل توروالدسن و فرانچسکو هایز اشاره کرد. باغ‌ها باغ‌های ویلا کارلوتا حدود 8 هکتار وسعت دارند و به‌عنوان یکی از زیباترین باغ‌های تاریخی ایتالیا شناخته می‌شوند. طراحی اولیه باغ‌ها به سبک رسمی ایتالیایی بود اما در قرن نوزدهم با عناصر باغ‌های انگلیسی و رمانتیک تکمیل شد. | ## بخش 3: ویلا کارلوتا | بخش‌های مهم باغ شامل: باغ‌های تراس‌بندی شده با پرچین‌های هندسی؛ باغ‌های ژاپنی و گیاهان بیگانه مانند آزالیا و کاملیا؛ گلخانه‌ها و مسیرهای پوشیده از درختان نخل؛ مجسمه‌ها و فواره‌های متعدد که با طبیعت ادغام شده‌اند. این مکان سالانه هزاران بازدیدکننده را به خود جذب می‌کند و بخشی مهم از میراث فرهنگی و هنری دریاچه کومو به‌شمار می‌رود. | ## جمع‌بندی | ویلا همچنین میزبان نمایشگاه‌ها، کنسرت‌ها و رویدادهای فرهنگی است و یکی از مراکز اصلی گردشگری فرهنگی در شمال ایتالیا محسوب می‌شود.
موضوع مقاله: کاخ مدیچی ریکاردی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کاخ مدیچی ریکاردی | مقدمه: کاخ مدیچی، که به نام کاخ مدیچی ریکاردی نیز شناخته می‌شود، نام‌گذاری شده به افتخار خانواده‌ای که بعدها آن را خریداری و گسترش دادند، یک کاخ قرن ۱۵ به سبک معماری رنسانس در فلورانس، ایتالیا است. | ## بخش 1: کاخ مدیچی ریکاردی | این کاخ برای خانواده دودمان مدیچی ساخته شد، خانواده‌ای که سیاست‌های جمهوری فلورانس را تحت سلطه داشتند. این بنا به دلیل سنگ‌کاری ویژه خود، شامل عناصر معماری سبک هنری روستیک و سنگ نما شناخته می‌شود. ارتفاع سه بخشی نما، روحیه رنسانس از عقلانیت، نظم و کلاسیک‌گرایی در مقیاس انسانی را بیان می‌کند. گذر از سبک هنری روستیک طبقه همکف به سنگ‌کاری ظریف‌تر طبقه سوم باعث می‌شود ساختمان سبک‌تر و بلندتر به نظر برسد و چشم به سمت قرنیز عظیم که سقف را مشخص و نمای ساختمان را تعریف می‌کند، حرکت کند. میکلوزو در طراحی کاخ تحت تأثیر هر دو اصول تاریخ معماری روم باستان و فیلیپو برونلسکی قرار گرفت. | ## بخش 2: کاخ مدیچی ریکاردی | در دوران احیای فرهنگ کلاسیک در رنسانس، عناصر باستانی رومی غالباً در معماری بازسازی یا در نقاشی‌ها تصور می‌شدند. در کاخ مدیچی ریکاردی، سنگ‌کاری روستیک و قرنیز پیشینه‌هایی در سنت رومی داشتند، اما در مجموع نمایی متمایز فلورانسی ارائه می‌دهند که با هیچ ساختمان رومی شناخته‌شده‌ای مشابه نیست. به همین ترتیب، معمار اولیه رنسانس برونلسکی از تکنیک‌های رومی استفاده کرد و بر میکلوزو تأثیر گذاشت. حیاط ستون‌دار باز که در مرکز نقشه کاخ قرار دارد، ریشه در صومعههایی دارد که از پرستایلهای رومی توسعه یافته‌اند. گوشه باز و ویترین‌های فروشگاهی که به خیابان نگاه می‌کردند، در قرن ۱۶ دیوارکشی شدند. | ## بخش 3: کاخ مدیچی ریکاردی | پنجره‌های جدید در جایی قرار گرفته‌اند که به نظر می‌رسد پرکردن دیواری برای شکاف قوسی اصلی باشد، بیانی از تکلف‌گرایی که میکل‌آنژ و دیگران بارها استفاده کرده‌اند. تاریخچه کاخ مدیچی ریکاردی پس از شکست میلانسی‌ها ساخته شد و زمانی که کوزیمو د مدیچی قدرت حکومتی بیشتری پیدا کرد. برخلاف دیگر خانواده‌های ثروتمند، کوزیمو می‌خواست از نو شروع کند و محل را پاکسازی کرد قبل از شروع ساخت. اکثر خانواده‌های دیگر، حتی از طبقات مرفه، بر اساس سازه موجود ساخت و ساز می‌کردند. | ## جمع‌بندی | در این دوران، همچنین نگرانی دربارهٔ فرمان صرفه‌جویی وجود داشت که میزان نمایش ثروت یا نحوه نمایش آن بدون افشای واقعی ثروت را محدود می‌کرد.
موضوع مقاله: کاخ پریوری | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کاخ پریوری | مقدمه: کاخ پریوری یا شهرداری یکی از بهترین نمونه‌های کاخ‌های عمومی دوران کومونه قرون وسطی (قرن ۱۱) در ایتالیا است. | ## بخش 1: کاخ پریوری | هنوز بخشی از کومونه در آن مستقر است و در طبقه سوم، گالری ملی اومبریا قرار دارد.Umbria, ص. ۱۱۸ نام آن از پریوری‌ها گرفته شده است، بالاترین مقام سیاسی حاکم بر شهر در دوران قرون وسطی. | ## بخش 2: کاخ پریوری | تاریخچه و معماری این کاخ به سبک معماری گوتیک بین سال‌های ۱۲۹۳ تا ۱۴۴۳ در چند مرحله ساخته شد. نامنظمی نما به دلیل طولانی بودن ساخت و الحاقات مداوم و ادغام ساختمان‌های پیشین توضیح داده می‌شود. | ## بخش 3: کاخ پریوری | گسترش بعدی، بین ۱۳۱۷ تا ۱۳۲۶، توسط معمار آمبروگیو مایتانی از سیه‌نا مدیریت شد که همراه با برادرش لورنزو، برای مرمت آبراه مونتپاتسیانو استخدام شده بودند تا آب را به فواره میدان برسانند. در همین دوره، اقامتگاه‌هایی برای مقام جدید پریوری‌ها (تأسیس ۱۳۰۳، شامل ده نماینده از هر یک از انجمن‌های اصلی هنر، از مجموع ۴۴ انجمن موجود؛ آن‌ها تنها برای دو ماه در سمت خود خدمت می‌کردند و در کاخ مستقر می‌شدند) ساخته شد. | ## جمع‌بندی | محل اقامت آن‌ها شامل خوابگاه‌ها و اتاق‌های شورا در طبقه اول، آشپزخانه و سالن غذاخوری در طبقه دوم و سالن اصلی در طبقه سوم بود.
موضوع مقاله: قلعه فنیس | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # قلعه فنیس | مقدمه: این قلعه یکی از مشهورترین قلعه‌های واله دائوستا محسوب می‌شود و به دلیل معماری خاص خود و داشتن برج‌ها و دیوارهای قلعه‌ای، به یکی از جاذبه‌های اصلی گردشگری این منطقه تبدیل شده است. | ## بخش 1: قلعه فنیس | تاریخچه این قلعه برای نخستین بار در سال ۱۲۴۲ در یک سند به عنوان ملک ویکنتهای آوستا، خانواده ذکر شده است. از سال ۱۳۲۰ تا ۱۴۲۰، تحت حکومت آیمون چالان و پسرش بونیفاس یکم چالان، قلعه به شکل فعلی خود گسترش یافت. در دوران حکومت آیمون، قلعه شکل پنج‌ضلعی به خود گرفت، دیوار مرزی خارجی ساخته شد و بسیاری از برج‌ها تکمیل گردیدند. در سال ۱۳۹۲ بونیفاس چالان کمپین ساخت و ساز دوم را آغاز کرد تا پلکان و بالکن‌های حیاط داخلی و زندان ساخته شوند. | ## بخش 2: قلعه فنیس | او همچنین نقاش پیه‌مونته ای به نام جاکومو جاکریو را برای نقاشی نقاشی‌های دیواری در کلیسا و حیاط داخلی مأمور کرد. تحت حکومت بونیفاس یکم، قلعه به اوج شکوه خود رسید و به یک حیاط ثروتمند با باغچه، تاکستان و باغی تبدیل شد که ارباب و مهمانانش در آن استراحت می‌کردند. قلعه تا سال ۱۷۱۶ در مالکیت اربابان چالان باقی ماند، تا اینکه ژرژ-فرانسوا چالان مجبور شد آن را به کنت بالداساره کاستلّار از سالوتزو پاسانا بفروشد تا بدهی‌های خود را پرداخت کند. این فروش برای قلعه آغاز دوره‌ای از افول محسوب شد و قلعه به یک منزل روستایی تبدیل شد و از آن به عنوان اصطبل و انبار استفاده شد. | ## بخش 3: قلعه فنیس | در سال ۱۸۹۵ معمار آلفردو دَ آندراده آن را خرید و کمپینی برای مرمت ساختارهای آسیب‌دیده آغاز کرد. در سال ۱۹۳۵ کمپین دوم توسط دو وچّی و مستورینو مرمت را تکمیل کرد و به قلعه شکل کنونی آن را داد. | ## جمع‌بندی | امروزه قلعه در مالکیت منطقه خودمختار دره آوستا قرار دارد و به موزه تبدیل شده است.
موضوع مقاله: قلعه استنزه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # قلعه استنزه | مقدمه: قلعه استنزه (قلعهٔ خاندان استه) یا (قلعهٔ سنت میکل) یک خندقدار قرون وسطایی است که در مرکز فرارا، شمال ایتالیا واقع شده است. | ## بخش 1: قلعه استنزه | تاریخچه در تاریخ ۳ مه ۱۳۸۵، مردم فرارایی که از مالیات‌ها و سیلاب‌هایی که خرابی‌های زیادی به بار آورده بود به شدت ناامید شده بودند، به کاخ مارکویس نیکولو دوم د’استه رفتند تا از توماسو دا تورتونا، مقام عالی که مسئول وضعیت وخیم شناخته می‌شد، مشورت بگیرند. نیکولو تمام روز تلاش کرد شورش را آرام کند، اما تا عصر مشخص شد که خشم مردم افزایش یافته و امنیت خانواده استه در خطر است؛ بنابراین دستور داده شد تا توماسوی بدنام فراخوانده شود؛ او اعتراف و مراسم عشای ربانی دریافت کرد و سپس به جمعیت سپرده شد که او را تکه‌تکه کردند. این رویداد که بعدها به مرگ رهبران شورش انجامید، مارکویس را متقاعد کرد که کاخ خانواده (که اکنون پالازو کوموناله است) برای تضمین امنیت اشراف در صورت ناآرامی کافی نیست؛ بنابراین او دستور ساخت یک قلعهٔ دفاعی در سمت شمال کاخ را داد و پروژه را به معمار بارتولینو دا نووارا سپرد. در آن زمان این برج بسیار جنوبی‌تر از موقعیت کنونی قرار داشت و تقریباً در امتداد کورسو جیووکا و ویاله کاور قرار داشت. این برج با دیوارهای پرده‌ای به سه برج دیگر که برای این پروژه ساخته شده بودند متصل شد. | ## بخش 2: قلعه استنزه | بین اقامتگاه استه و قلعهٔ جدید یک گذر هوایی (احتمالاً چوبی) ساخته شد تا مردم بتوانند از یکی به دیگری فرار کنند. با رشد شهر، دیوارهای شهری جابجا شدند و عملکرد دفاعی قلعه کمتر اهمیت یافت و آپارتمان‌هایی در داخل آن ساخته شد که اکنون به عنوان الحاقیه‌ای به کاخ دربار محسوب می‌شد. از زمان هرکول اول د’استه، مدارک متعددی از ساخت آپارتمان‌ها و گسترش و بهبود آن‌ها موجود است. تغییرات نهایی توسط هرکول دوم پس از آتش‌سوزی در ۱۵۴۴ که محل اقامت پیشین را آسیب زده بود، دستور داده شد. معمار جیورلامو دا کارپی ظاهر خارجی قلعه را به شکلی داد که هنوز امروز قابل مشاهده است، هرچند فضای داخلی چندین بار در طول زمان بازسازی شده است. | ## بخش 3: قلعه استنزه | پس از انتقال خانواده استه به مودنا، قلعه به محل اقامت نمایندهٔ پاپ تبدیل شد که قلمرو فرارا را به عنوان فرماندار مدنی اداره می‌کرد (برای مدت حداکثر چهار سال). تغییرات کمی در ساختار ساختمان انجام شد که برجسته‌ترین آن افزایش ارتفاع راولین شمالی (اتاقی که اکنون کافه در آن قرار دارد) بود. قلعه که اکنون مالکیت دولتی داشت، در سال ۱۸۷۴ توسط استان فرارا به قیمت ۷۰٬۰۰۰ لیره ایتالیا خریداری شد و ساختمان به عنوان مرکز فرمانداری استفاده شد. در دهه‌های بعد، قلعه پروژه‌های بازسازی کوچک زیادی را تجربه کرد، به ویژه بین ۱۹۱۰ تا ۱۹۳۰ که برخی تلاش‌ها بسیار مشکوک بودند. | ## جمع‌بندی | در جریان جنگ جهانی دوم، قلعه توسط بمباران هوایی فرارا در جنگ جهانی دوم به شدت آسیب دید و در سال ۱۹۴۶ بخشی از آن بازسازی شد.
موضوع مقاله: خاندان اوردلافی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # خاندان اوردلافی | مقدمه: خاندان اوردلافی خانواده‌ای اشرافی بودند که از قرن سیزدهم تا ۱۵۰۴، با برخی دوره‌های فترت، بر رومانیا و ناپولی حکومت می‌کردند. | ## بخش 1: خاندان اوردلافی | تاریخچه ریشه خاندان اوردلافی مشخص نیست، اما خودشان مدعی نسب بردن از «لور د لافیا»، سربازی آلمانی تحت خدمت برنگار اول ایتالیا در سال ۸۸۹ بودند. وارثان او با نام‌های مستعار «لوردلافی»، «اوردلاف» و در نهایت «اوردلافی» شناخته شدند. شاخه رومانیا در قرن سیزدهم، تئوبالدو اوردلافی با کشتن جولیوس سوم ناپولی، فورلی را فتح کرد و آن را به دژی برای گیبلین‌ها تبدیل کرد. تئوبالدو به امپراتور فردریک دوم نزدیک بود و راونا و فائنتسا را با خود محاصره کرد. پسر تئوبالدو، اسکارپتا اوردلافی، در سال ۱۳۰۲ با حمایت گوئلف‌های «سفید» به رهبری دانته آلیگیری، جنگی را علیه جمهوری فلورانس آغاز کرد. برادر اسکارپتا، فرانچسکو اول اوردلافی، جانشین او شد تا بر فورلی حکومت کند و با خاندان مونته‌فلترو علیه خاندان مالاتستا، خاندان گوئلف که بر چزنا و ریمینی حکومت می‌کردند، متحد شد. فرانچسکو دوم اردلافی، برادرزاده فرانچسکو اول، در سال ۱۳۵۶ میلادی، زمانی که کاردینالد آلبورنوز برای برقراری مجدد نظام پاپی در رومانیا منصوب شد، قدرت را از دست داد. | ## بخش 2: خاندان اوردلافی | فرانچسکو دوم که توسط دشمنان احاطه شده بود، ابتدا فائنتسا، سپس چزنا و برتینورو را در سال ۱۳۵۷ از دست داد. فرانچسکو دوم سعی کرد مزدوران شرکت بزرگ را به کار گیرد، اما آلبورنوز ابتدا آنها را استخدام کرد. فرانچسکو دوم که شکست خورد، از فورلی اخراج شد و تنها کاستروکارو و فورلیمپوپولی را به دست آورد. در سال ۱۳۷۶، سینیبالدو اول اردلافی، فورلی و سرزمین‌های آن را دوباره فتح کرد، اما توسط برادرزاده‌اش پینو اول اردلافی مسموم شد، کسی که بعداً در سال ۱۳۹۹، پسر سینیبالدو، جیووانی، را نیز مسموم کرده بود تا فورلی را برای خود به دست آورد. این قتل‌ها آغاز زوال اودرلافی را رقم زد، اگرچه جانشینان پینو مدتی به حکومت بر فورلی ادامه دادند. در سال ۱۴۳۳، آنتونیو اردلافی، سیگنوریا را احیا کرد، اما اردلافی‌ها توسط پاپ سیکتوس چهارم از فورلی اخراج شدند و او برادرزاده‌اش، جیرولامو ریاریو، را به عنوان لرد فورلی و ایمولا منصوب کرد. در سال ۱۵۰۳، چزاره بورجیا، که تنها دو سال قبل به عنوان «دوک رومانیا» لقب گرفته بود، و خانواده‌اش قدرت خود را در ایالات پاپی از دست دادند، و آنتونیو ماریا اردلافی بار دیگر کنترل فورلی را به دست گرفت. | ## بخش 3: خاندان اوردلافی | با این حال، تنها یک سال بعد، آنتونیو ماریا بدون فرزند پسر درگذشت و به سلسله خاندان اردلافی پایان داد. دیگر نوادگان لور د لافیا به جمهوری ونیز نقل مکان کردند و نام خانوادگی خود را به «فالیرو» یا «فالدرو» تغییر دادند که شکل معکوس «اوردلاف» است. در ونیز، شاخه فالیرو قدرتمند شد و در اوایل قرن دوازدهم نیز دو دوج داشت: ویتاله فالیرو (۱۰۸۴–۱۰۹۵) و اوردلافو فالیرو (۱۱۰۲–۱۱۱۷). در سال ۱۲۱۱، فالیروها اولین مهاجران ونیزی در دوک‌نشین کاندیا (کرت فعلی) بودند و تجارت سودآوری را با سایر کشورهای مدیترانه آغاز کردند. افول این خانواده در سال ۱۳۵۵ آغاز شد، زمانی که دوج مارینو فالیرو سعی کرد کودتایی را در ونیز انجام دهد و سلطنت برقرار کند، اما شکست خورد و سر از تنش جدا شد. | ## جمع‌بندی | اگر فالیروهای مهم دیگری وجود داشتند، دیگر هرگز دوج نشدند و در پایان قرن چهاردهم این خانواده ناپدید شد.
موضوع مقاله: اورسان‌میکله | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # اورسان‌میکله | مقدمه: ویژگی منحصربه‌فرد این بنا در معماری نه تنها به دلیل چندمنظوره بودن آن به عنوان بازار غلات، انبار غله و نمازخانه است، بلکه میشکان ساخته اورکانیا، که به اوج هنر معماری گوتیک ایتالیا شناخته می‌شود، و برنامه مجسمه‌سازی در چهار نما، که قدیس حامیان انجمن‌های اصلی فلورانس را نشان می‌دهد، نیز استثنایی است. | ## بخش 1: اورسان‌میکله | این بنا شامل چندین نخستین اثر در مجسمه‌سازی مرمر و مجسمه برنزی و آثار جاودانه هنر رنسانس توسط لورنتسو گیبرتی، دوناتلو و نانی دی بانکو است. پیشینه تاریخی در اواخر قرن سیزدهم، فلورانس دوره‌ای از شکوفایی و آرامش نسبی را تجربه کرد. طبقه متوسط در انجمن‌ها سازماندهی شد و در دو جناح سیاسی مخالف قرار گرفت: گوئلف‌ها و گیبلین‌ها که در نبرد با ارباب‌رعیتی اشرافیت قدرت را به دست آورده بودند، به پاپ وفادار بودند، در حالی که جناح دیگر به امپراتور مقدس روم وفادار بود.از آغاز قرن سیزدهم، نبرد قدرت بین خانواده‌های اشرافی فلورانس، که به Welf اتوی چهارم یا Waibling فریدریش دوم، امپراتور مقدس روم وفادار بودند، ادامه داشت و نام‌های خانوادگی آن‌ها به زبان توسکانی تبدیل شد و به "گوئلف" و "گیبلین" شناخته شدند. | ## بخش 2: اورسان‌میکله | پس از وقایع مهم دهه ۱۳۶۰ و پس از ۱۴۸۲، الیگارشی ثروتمندترین و قدرتمندترین انجمن‌ها بر شهر حکومت کرد. این انجمن‌ها شامل بانکداران، قضات و دفترخانه‌ها، تولیدکنندگان پارچه و بازرگانان بودند و نجیب‌زادگان که عضو انجمن‌ها نبودند، کنار گذاشته شدند.اعضای انجمن‌های پایین‌تر در ۱۳۴۳ سهمی از حکومت دریافت کردند. فلورانس شاهد رونق ساخت و ساز بود، با ساخت بناهای خصوصی، عمومی و کلیسایی و همچنین زیرساخت‌های جدید: کلیسای جامع سانتا ماریا دل فیوره (۱۲۹۶)، کلیسای دومینیکن باسیلیکای سنت ماریا نولا (۱۲۹۴) و کلیسای فرانسیسکن سانتا کروچه (۱۲۹۵)، کاخ وکیو (۱۲۹۸)، بازسازی بادیا و سومین توسعه دیوارهای شهر (۱۲۹۴)، که شامل سانتیسیما آنونزیاتا و اگنیسانتی شد، و بازار غلات اورسانمیکله (۱۲۹۰)در دوره پودستا روباکونته در دهه ۱۲۳۰ و primo popolo در دهه ۱۲۵۰، شهر رشد کرد و بهبودهای عمدتاً زیرساختی انجام داد. | ## بخش 3: اورسان‌میکله | با وجود درگیری‌ها و جنگ‌های مکرر، سیلاب ۱۳۳۳ که چهار پل شهر را تخریب کرد، ورشکستگی دو بانک اصلی در ۱۳۴۶ و برداشت بد دو سال بعد، شدیدترین بحران، مرگ سیاه بود. | ## جمع‌بندی | نخستین ظهور آن در ۱۳۴۰ و شیوع فراگیر اروپایی در ۱۳۴۸، حدود نیمی از ۱۰۰٬۰۰۰ ساکن فلورانس را از بین برد.
موضوع مقاله: کاپلا کولونی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کاپلا کولونی | مقدمه: کاپلا کولئونی (زبان ایتالیایی: Cappella Colleoni) یک نمازخانه تدفینی رنسانس است که در سال ۱۴۷۶ به دستور بارتولومئو کولئونی به عنوان آرامگاه شخصی او ساخته شد، طراحی آن توسط جووانی آنتونیو آمادئو انجام شد و به سنت یوحنا تعمیددهنده اختصاص یافت. | ## بخش 1: کاپلا کولونی | این کاپلا در میدان کلیسای جامع برگامو، در کنار باسیلیکای سنت ماریا ماجوره قرار دارد. تاریخ این بنا به دستور بارتولومئو کولئونی به عنوان آرامگاه یادمانی خود ساخته شد. ساخت آن بین سال‌های ۱۴۷۰ تا ۱۴۷۶ انجام شد اما به‌طور کامل تکمیل نشد و برخی کارها بعداً افزوده شدند. | ## بخش 2: کاپلا کولونی | در ابتدا ساخت توسط دوست کوندوتیرو، معمار آلسیو آگلیاردی، نظارت شد که به عنوان عضو با طرف‌های ذینفع در تماس بود تا مجوزهای مختلف، هم مذهبی و هم شهرداری، لازم برای ساخت را دریافت کند.. در مورد تاریخ‌ها، به ویژه سال آغاز ساخت، بحث‌هایی وجود دارد: برخی ۱۴۷۰ و برخی دیگر، مانند بلوتی، ۱۴۷۲ ذکر کرده‌اند. هر دو تاریخ قابل قبول است اگر به نویسنده قرن هفدهم، دوناتو کالوی، که در ۱ ژوئن ۱۴۷۰ نوشت [...] امروز پایه‌های کاپلا یا نمازخانه مجاور سنت ماریا ماجوره گذاشته شد، که توسط کاپیتان مشهور بارتولومئو در یاد همیشگی خود ساخته شد و آرامگاه باشکوه او بعداً در آنجا برپا گردید.. | ## بخش 3: کاپلا کولونی | با این حال، تمام اسناد رسمی مشاوره‌شده نشان می‌دهد تا ۱۴۷۲ هیچ کاری آغاز نشده بود. در ۶ مارس ۱۴۷۰، دختر مورد علاقه کوندوتیرو، مدا، فوت کرد و این امر می‌توانست انگیزه‌ای قوی برای ساخت آرامگاه فراهم کند، که نشان می‌دهد کالوی ممکن است تاریخی را ذکر کرده باشد که اگر واقعی نبوده، حداقل مورد نظر و با انگیزه کولئونی بوده است.. | ## جمع‌بندی | با این حال، ساخت واقعی مجموعه یادمانی از سال ۱۴۷۲ با تخریب صندوقخانه کلیسا سنت ماریا ماجوره و ایوان جلوی آن آغاز شد.
موضوع مقاله: خانواده آپیانی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # خانواده آپیانی | مقدمه: خانواده آپیانی یک خانواده اشرافی ایتالیایی بودند که اصالتاً اهل آل پیانو یا آپیانو بودند، نامی که اکنون ناپدید شده و با نام مدرن لا پیوه در کومونه پونساکو، توسکانی شناخته می‌شود. | ## بخش 1: خانواده آپیانی | تاریخچه این خانواده در منطقه آپیانو وال دِرا، در استان امروزی پیزا، ریشه داشتند. اولین عضو شناخته شده، گوآرنیتو دِآپیانو، سردفتر اسناد رسمی است که بین سال‌های ۱۲۰۰ تا ۱۲۵۵ زندگی می‌کرد؛ پسرش یاکوپو (که در پیزا حدود سال‌های ۱۲۳۰ تا ۱۲۹۰ شکوفا شد) نیز سردفتر اسناد رسمی بود و همچنین نوه‌اش بنونوتو که رئیس شرکت سردفتران اسناد رسمی پیزان شد. نوه او، وانی، که او نیز سردفتر اسناد رسمی بود، در سال ۱۳۴۷ به مقام آنزیانو ("بزرگتر"، به معنی کنسول) پیزا و سپس صدراعظم سنای لوکا رسید، پیش از آنکه در ماه مه ۱۳۵۵ در پیزا گردن زده شود. پسرش، یاکوپو (حدود ۱۳۲۲–۱۳۹۸) صدراعظم جمهوری پیزا و رئیس حزب سیاسی راسپانتی، وابسته به خانواده دلا گراردسکا، شد. در سال ۱۳۹۸ پسرش گراردو (حدود ۱۳۷۰–۱۴۰۵) جانشین او شد، که یک سال بعد، اربابی پیزا را به جیان گالئاتزو ویسکونتی، حاکم میلان، واگذار کرد. | ## بخش 2: خانواده آپیانی | وقتی دومی درگذشت، پیزا توسط گابریل ماریا ویسکونتی به فلورانس فروخته شد، در حالی که آپیانی‌ها اربابی پیومبینو، سوورتو، بوریانو، اسکارلینو، وینیاله، پوپولونیا، البا، پیانوسا و مونته کریستو را حفظ کردند. در سال ۱۴۰۴ پسرش یاکوپو دوم جانشین گراردو شد؛ در زمان مرگ او (۱۴۴۱)، مادرش و نایب‌السلطنه‌اش پائولا کولونا بر سر پیومبینو با امانوئله آپیانی درگیر شدند. پائولا کولونا در سال ۱۴۴۵ درگذشت و حکومت به کاترینا، خواهر یاکوپو دوم، رسید، اگرچه حکومت مؤثر در دست همسرش رینالدو اورسینی بود. رینالدو در سال ۱۴۵۰ بر اثر طاعون و کاترینا در سال ۱۴۵۱ بر اثر طاعون درگذشتند و پس از آن امانوئله توسط مردم به عنوان ارباب پیومبینو انتخاب شد. یاکوپو پنجم با سه خواهرزاده پاپ مدیچی، لئو دهم، ازدواج کرد: امیلیا ریدولفی، خواهر کوچکترش کلاریس (دختران کنتسینا د مدیچی) و در نهایت النا سالویاتی (دختر لوکرتسیا د مدیچی)، اما فقط از النا فرزند داشت. | ## بخش 3: خانواده آپیانی | با این حال، پسرش یاکوپو ششم در سال ۱۵۴۸ توسط امپراتور چارلز پنجم از پیومبینو برکنار شد و زمین‌هایش را به کوزیمو اول، دوک توسکانی، واگذار کرد. یاکوپو در سال ۱۵۵۹ دوباره به قدرت بازگشت، اگرچه سه سال بعد، شورش مردمی او را مجبور به جنگ در نیروی دریایی توسکانی کرد و پسرش الساندرو را به عنوان فرماندار باقی گذاشت. الساندرو توانست مشروعیت امپراتوری را به دست آورد، اما در سال ۱۵۸۹ پس از چهار سال سلطنت توسط مردم کشته شد. | ## جمع‌بندی | پس از آنکه یاکوپو در سال ۱۶۰۳ بدون وارث درگذشت، پیومبینو به یکی از پسرعموهایش رسید، اما در واقع تا سال ۱۶۲۸، ایزابلا آپیانی زمام امور را در دست داشت تا اینکه برکنار شد؛ سرانجام، در سال ۱۶۳۴، امپراتور فردیناند دوم، پیومبینو را به نیکولو لودوویسی واگذار کرد که با دختر ایزابلا ازدواج کرد.