موضوع مقاله: کریستین شاد | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کریستین شاد | مقدمه: پرتره‌های شاد که به عنوان یک گروه در نظر گرفته می‌شوند، رکوردی خارق‌العاده از زندگی در وین و برلین در سال‌های پس از جنگ جهانی اول را تشکیل می‌دهند. | ## بخش 1: کریستین شاد | در سال ۱۹۱۵ برای فرار از خدمت در جنگ جهانی اول به سوئیس فرار کرد و ابتدا در زوریخ ساکن شد و آپارتمان خود را با والتر سرنر تقسیم کرد. اما او علاقه چندانی به دادا که او را «فرزند اکسپرسیونیسم» تصور می‌کرد، نشان نداد و در همان سال به ژنو نقل مکان کرد. پس از ازدواج با مارسلا آرکانجلی، دختر یک پروفسور رومی، در ناپل اقامت گزید و در دوره‌های نقاشی و طراحی در آکادمی هنر شرکت کرد. شاد در حدود سال ۱۹۳۰ به فلسفه شرق علاقه‌مند شد و تولیدات هنری او به شدت کاهش یافت. پس از سقوط بازار سهام نیویورک در سال ۱۹۲۹، شاد دیگر نمی‌توانست به حمایت مالی پدرش تکیه کند و در اوایل دهه ۱۹۳۰ تا حد زیادی نقاشی را متوقف کرد. در سال ۱۹۳۷، نازی‌ها «شاد» را در نمایشگاه بزرگ هنر آلمان، برای نمایش «هنر منحط» گنجاندند. زمانی که استودیوی او در برلین در بمباران هوایی ویران شد، همسر آینده او بتینا در اقدامی دیدنی آثار هنری را نجات داد و به ارمغان آورد. | ## بخش 2: کریستین شاد | شاد در دهه ۱۹۵۰ به نقاشی به سبک رئالیست جادویی ادامه داد و در دهه ۱۹۶۰ به آزمایش‌های با فتوگرام بازگشت. شغل با توجه به پنج جلد کاتالوگ raisonnés آثار شاد در پنج گروه آثار نقاشی، عکاسی، اسکادوگرافی، آثار گرافیکی، طراحی و آبرنگ متمایز می‌شود. در طول اقامت خود در ناپل در ایتالیا در دهه ۱۹۲۰، او سبکی صاف و واقع گرایانه را ایجاد کرد که وضوحی را که در نقاشی‌های رافائل تحسین می‌کرد را به یاد می‌آورد. او پس از بازگشت به برلین در سال ۱۹۲۷ برخی از مهم‌ترین آثار عینیت نوین را نقاشی کرد. به گفته ویلند اشمید، که شاد را "دارنده اولیه "نگاه خنک" می‌نامد که این حرکت را از اشکال قبلی رئالیسم متمایز می‌کند، مشخصه آنها "درک هنری آنقدر تیز است که به نظر می‌رسد زیر پوست بریده می‌شود". Schadographs در سال ۱۹۱۹، زمانی که در ژنو زندگی می‌کرد، عکس‌هایی که اشیاء مسطح و ریزه‌ها را روی کاغذ چاپی در معرض خورشید قرار می‌داد ثبت می‌کرد، در یک قاب کپی در برابر خورشید ایجاد کرد. دوست او والتر سرنر در مورد قدرت مخرب سایه‌های منفی به تصویر کشیده شده هیجان زده بود و آثار کاغذی کوچک را به عنوان «دخالت تکنیک‌های ناب به هنر» در نظر می‌گرفت. | ## بخش 3: کریستین شاد | کریستین شاد این «عکس‌های ترکیب‌بندی» را برای انتشار در میان دیگران به تریستان تزارا پیشنهاد داد، که سرانجام در مارس ۱۹۲۰ نسخه‌ای را در Dadaphone منتشر کرد، نسخه هفتم مجله دادا. بیش از ده سال طول کشید تا یکی دیگر از این آثار کریستین شاد به عنوان «عکاسی کلاژ» در مقاله جورج هوگنت دربارهٔ دادا در سال ۱۹۳۲ منتشر شد. در سال ۱۹۲۰/۱۹۱۹ او تمام ۲۸ نمونه اصلی را که امروزه شناخته می‌شوند، به تریستان تزارا فرستاد، که هرگز آنها را برنگرداند و به شاد نیز در مورد فعالیت‌های نمایشگاهی موفقیت‌آمیز مانند MoMA در سال ۱۹۳۷ و بعد از آن اطلاع نداد. در اواسط دهه ۱۹۵۰، گودو رمشارد، منتقد هنری مستقر در فرانکفورت، توجه شاد را به آثار فراموش شده خود معطوف کرد. در سال ۱۹۶۰ هلموت گرنشیم با او تماس گرفت تا نسخه‌ای از Schadographs اولیه خود را ارائه دهد که در سال ۱۹۶۲ به عنوان «مثنی» در کتاب او «عکاسی خلاق» منتشر شد. از آنجایی که در آن زمان کاغذهای چاپی دیگر در دسترس نبود، کریستین شاد مجبور شد از نور خورشید به اتاق تاریک تغییر مکان دهد و ماکت‌هایی را روی کاغذ در حال توسعه ایجاد کند. او تعداد زیادی از این شادوگراف‌های متاخر را برای آلبومی در سال ۱۹۷۸ که به نثر شاعرانه آلویسیوس برتراند گاسپارد د لا نویت تقدیم شده بود، دریافت. | ## جمع‌بندی | این ملک شامل بیش از ۳۲۰۰ اثر است که در گزینشی در حال تغییر و در وسعتی که در سراسر جهان منحصر به فرد است در موزه کریستین شاد در آشافنبورگ به نمایش گذاشته شده است که قرار بود در سال ۲۰۱۸ افتتاح شود که سرانجام در ژوئن ۲۰۲۲ افتتاح شد.