موضوع مقاله: کلیسای سنت سیریاکوس، گرنروده | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کلیسای سنت سیریاکوس، گرنروده | مقدمه: این کلیسا یکی از معدود نمونه‌های باقی‌مانده از معماری اوتونی است که در سال‌های ۹۵۹/۹۶۰–۹۶۵ توسط مارگراف گرو(به انگلیسی: Margrave Gero) ساخته شد، اگرچه در سده نوزدهم مرمت گردید. | ## بخش 1: کلیسای سنت سیریاکوس، گرنروده | کلیسا و دیر در اواسط سده شانزدهم پروتستان شدند و کلیسا اکنون توسط جماعت پروتستان گرنرود استفاده می‌شود. تاریخچه گرو (درگذشته ۹۶۵) از پیروان اتوی یکم از یکی از قدرتمندترین خانواده‌های زاکسن خاوری بود. گرو از سفری به رم با یادگار مقدس ارزشمندی از سنت سیریاکوس بازگشت و کلیسا در سال ۹۶۳ به این قدیس تقدیم شد. در سال ۹۶۵، گرو درگذشت و در مقابل بخش گروه سرایندگان شرقی کلیسا که از پیش تکمیل شده بود، به خاک سپرده شد. پس از مرگ گرو، یک وقفه در ساخت رخ داد و این به عنوان منبع احتمالی جابجایی در محور کلیسا تلقی می‌شود. نمای داخلی در سال ۹۹۹، امپراتور اتوی سوم به دیر مقام امپراتوری اعطا کرد و در سال ۱۰۰۴، امپراتریس کونیگونده، همسر امپراتور هاینریش دوم از دیر بازدید کرد. در همان سال، با مرگ هاتوی، آدلهاید، دختر امپراتور اتوی دوم، جانشین او به عنوان راهبه‌ی اصلی شد. الحاقات به کلیسا در سده‌های یازدهم و دوازدهم شامل سرداب غربی (نخستین بار در ۱۱۴۹ ذکر شده)، راهروهای جانبی، بزرگ‌سازی بخش غربی (۱۱۲۷–۱۱۵۰) و برج‌ها و راهروی سرپوشیده دوطبقه (۱۱۷۰) بود. در سال ۱۱۸۸، امپراتور فریدریش یکم بارباروسا در گرنرود دربار برگزار کرد و "ناقوس بارباروسا" را هدیه داد. | ## بخش 2: کلیسای سنت سیریاکوس، گرنروده | جانشین او، الیزابت فون وایدا (۱۵۰۴–۱۵۷۶) اصلاحات پروتستانی را در سال ۱۵۲۱ معرفی کرد. با انتقال آن به کلیسای سرزمینی، دیر استقلال خود را از دست داد و تحت نفوذ شاهزادگان محلی قرار گرفت. راهبه‌ی اصلی آنا فون پلاوئن (۱۵۳۲–۱۵۴۹) اولین مدرسه را بنیان‌گذاری کرد و از نقش دیر در ارائه مراقبت‌های پزشکی حمایت نمود. هنگامی که در سال ۱۵۳۹ به گرنرود مقام شهر اعطا شد، راهبه‌ی اصلی یک نشان خانوادگی اهدا کرد. آخرین بانو دیر (و به طور پیش‌فرض راهبه‌ی اصلی)، سوفی الیزابت، دیر را در سال ۱۶۱۴ ترک کرد. آثار هنری قرون وسطایی برداشته شدند، ساختمان‌ها رو به زوال نهادند و بخش‌هایی از کلیسا برای کشاورزی استفاده شد. در دهه‌های بعد، دیر رو به ویرانی نهاد و محتویات آن به حراج گذاشته شد تا اینکه در سال ۱۸۳۲ توسط آمت‌مان هنبرگ خریداری شد. در اواخر دهه ۱۸۳۰، علاقه به کلیسا و دیر دوباره ظهور کرد، به طوری که مورخ هنر فرانتس تئودور کوگلر توصیفی را در سال ۱۸۳۸ منتشر کرد و لودویگ پوتریخ در سال ۱۸۳۹ خواستار بازسازی آن شد. به درخواست دوک الکساندر کارل فون آنهالت-برنبورگ، معمار فردیناند فون کوآست کلیسا را در سال‌های ۱۸۵۹–۱۸۷۳ مرمت کرد. | ## بخش 3: کلیسای سنت سیریاکوس، گرنروده | کارهای بعدی در سال‌های ۱۹۰۷–۱۹۱۰ انجام شد، زمانی که دو برج بخش غربی ابتدا برداشته و سپس با پی‌های تقویت‌شده بازسازی شدند. بدنه مرکزی کلیسا دارای یک تالار میانی و دو تالار جانبی است که توسط تالار عرضی شرقی و بخش غربی احاطه شده‌اند که با دو برج طرفین شده است. سرستون‌ها ستون‌ها تنوعی از عناصر را نشان می‌دهند، با برگ‌های سبک‌شده کنگر و در یک مورد، سرهای انسانی. با یک تخته سنگ ماسه‌ای پوشیده شده است که به شکل گرو تراشیده شده و او را در زره با شمشیر و پرچم نشان می‌دهد. در تالار جانبی جنوبی یک کپی از مقبره مسیح (نمایانگر مقبره مقدس در اورشلیم) قرار دارد که به احتمال زیاد به دوره ۱۰۸۰ تا ۱۱۳۰ بازمی‌گردد. این قدیمی‌ترین نمونه از نوع خود در آلمان و همچنین یکی از اصیل‌ترین آنهاست که اشتراک کمی با مقبره مقدس در اورشلیم دارد. ورودی سازه در سده دوازدهم، هنگامی که گالری‌ها افزوده شدند، از سمت شرق معمول به ضلع شمالی منتقل شد. بخش‌هایی از تزئینات بیرونی مقبره عمداً تخریب شدند، اما مشخص نیست که آیا این در جریان بازسازی سده دوازدهم رخ داد یا در نهایت با معرفی اصلاحات پروتستانی در سال ۱۶۱۶. | ## جمع‌بندی | مجسمه‌های داخلی و بیرونی مقبره به عنوان یک شاهکار هنر مجسمه‌سازی رمانسک آغازین در نظر گرفته می‌شوند.