موضوع مقاله: فلور اندونزی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فلور اندونزی | مقدمه: اندونزی با آب و هوای گرمسیری و تقریباً ۱۷۰۰۰ جزیره، دومین کشور با تنوع زیستی بالا در جهان است. | ## بخش 1: فلور اندونزی | پوشش گیاهی اندونزی ترکیبی از گیاهان آسیایی، استرالیایی و گونه‌های منحصر به فرد اندونزیایی را منعکس می‌کند. این مجمع الجزایر از مناطق متنوعی تشکیل شده است، از جنگل‌های بارانی گرمسیری مناطق پست شمالی و جنگل‌های فصلی مناطق پست جنوبی گرفته تا پوشش گیاهی تپه‌ای و کوهستانی و پوشش گیاهی بوته‌ای زیر آلپی. اندونزی با دومین خط ساحلی طولانی در جهان، دارای باتلاق‌ها و انواع دیگر پوشش گیاهی ساحلی نیز می‌باشد. حدود ۲۸۰۰۰ گونه گیاه گلدار در اندونزی ثبت شده است، از جمله ۲۵۰۰ ارکیده، ۱۲۲ گونه بامبو، بیش از ۳۵۰ گونه چوب خیزران و ۴۰۰ گونه دیپتروکارپوس، از جمله آبنوس، چوب صندل و چوب ساج. یک گونه استثنایی با نام رافلزیا آرنولدی شناخته می‌شود که به نام سر توماس استمفورد رافلز و توماس آرنولد نامگذاری شده است که این گل را در اعماق بنگکولو، جنوب غربی سوماترا کشف کردند. این گیاه انگلی بزرگ‌ترین گل را در بین تمام گیاهان دارد، برگ تولید نمی‌کند و فقط روی یک گونه از لیانا در کف جنگل‌های بارانی رشد می‌کند. گونه‌های متعددی از گیاهان کوزه‌ای تله‌گذار حشرات (گیاه‌پارچ‌ها اس پی پی.) نیز در بورنئو، سوماترا و سایر جزایر مجمع‌الجزایر اندونزی یافت می‌شوند. تعداد حیرت‌انگیز ۶۰۰۰ گیاه دارویی سنتی وجود دارد که به عنوان جامو استفاده می‌شوند. خاستگاه گیاهان اندونزی منشأ گیاهان در اندونزی نتیجه رویدادهای جغرافیایی و زمین‌شناسی مربوط به قاره‌های آسیا و استرالیا است. جزیره کنونی گینه نو به قاره استرالیا متصل بود و یک ابرقاره به نام گوندوانا را تشکیل می‌داد. این ابرقاره ۱۴۰ میلیون سال پیش شروع به تجزیه شدن کرد و منطقه گینه نو به سمت خط استوا حرکت کرد. در نتیجه، حیوانات از گینه نو به قاره استرالیا و برعکس سفر کردند و منجر به گونه‌زایی زیادی در اکوسیستم‌های جدید بسیاری شد. دودمان‌های آسیایی در اندونزی نتیجهٔ بازسازی ابرقارهٔ لوراسیا هستند که پس از تجزیهٔ رودینیا حدود ۱ میلیارد سال پیش وجود داشت. | ## بخش 2: فلور اندونزی | حدود ۲۰۰ میلیون سال پیش، ابرقارهٔ لوراسیا به‌طور کامل از هم جدا شد و قاره‌های لورنتیا (آمریکای امروزی) و اوراسیا را تشکیل داد. با وجود این جدایی، سرزمین اصلی قارهٔ اوراسیا به‌طور کامل از مجمع‌الجزایر اندونزی جدا نشد. در نتیجه، موجودات زنده از سرزمین اصلی اوراسیا توانستند در مجمع‌الجزایر ساکن شوند؛ و تحت فشارهای محیطی مختلف، گونه‌های جدید از هم جدا شدند. در قرن نوزدهم، آلفرد راسل والاس ایده خط والاس را مطرح کرد، خطی که مجمع‌الجزایر اندونزی را به دو منطقه تقسیم می‌کند، منطقه زیست‌جغرافیایی آسیایی (سوندالند) و منطقه زیست‌جغرافیایی استرالیایی (والاسئا). این خط از میان مجمع‌الجزایر اندونزی، بین بورنئو و سولاوسی (سلبس) و بین بالی و لومبوک عبور می‌کند. مجمع‌الجزایر اندونزی، محل جزایر ادویه، از زمان‌های قدیم به عنوان منبع ادویه‌هایی مانند میخک، جوز هندی و فلفل سیاه شناخته شده است. جزایر مالوکو تا اواخر قرن هجدهم تنها منبع بسیاری از ادویه‌های مهم اقتصادی بودند. در دوران استعمار، میخک و جوز هندی برای استعمارگران اروپایی ارزشمندترین کالاها پس از طلا و نقره بودند. در طول دوران استعمار در اندونزی، هلندی‌ها همچنین مزارع قهوه، چای و نیشکر زیادی را، عمدتاً در جاوه، ایجاد کردند. در طول تاریخ اندونزی، بسیاری از گیاهان خارجی از هند، چین و اروپا به این مجمع‌الجزایر معرفی شده‌اند. مهم‌ترین عامل، بارندگی و پس از آن دما است که هر دو بر دسترسی به آب تأثیر می‌گذارند. این امر بیشتر در مناطقی مشاهده می‌شود که تراکم جمعیت هنوز نسبتاً کم است، مانند سوماترا، بورنئو، سولاوسی و پاپوآی غربی. در جزایر کوچک سوندا، که بارندگی به اندازه سایر نقاط اندونزی زیاد نیست، علفزارها به‌طور منظم دیده می‌شوند. | ## بخش 3: فلور اندونزی | پارک ملی لورنتز، واقع در استان پاپوآ، در سال ۱۹۹۹ توسط یونسکو به عنوان میراث جهانی اعلام شد. ساندالند ساندالند، که در قسمت غربی مجمع‌الجزایر اندونزی واقع شده است، حدود ۲۵۰۰۰ گونه گیاهی مختلف را در خود جای داده است. سیفوستژیا یک خانواده گیاهی است که توسط یک گونه واحد به نام سیفوستژیا بورنینسیس نشان داده می‌شود که بومی بورنئو است. جنگل‌های سوماترا شامل بیش از ۱۰۰ گونه دیپتروکارپوس است که تقریباً دوازده گونه از آنها بومی این جزیره هستند. این جزیره محل زندگی فک منتیمون (آلوسمیترا ماکروکارپا) است که دانه‌های لغزان دارد. گیاهان منحصر به فرد این منطقه شبیه به گیاهان قاره آسیا هستند، به عنوان مثال می‌توان به زنبق بدبو، گیاه کوزه‌دار و ادلویز جاوه آنافالیس جاوانیکا اشاره کرد. جزایر مولوکا حدود ۳۰۰ گونه گیاهی بومی دارند و جزایر سوندای کوچک حداقل ۱۱۰ گونه گیاهی بومی را در خود جای داده‌اند. سه مورد از این گونه‌های منحصر به فرد، آگاتیس، پتروکارپوس ایندیکوس و اکالیپتوس دگلوپتا، نمونه‌هایی از این گیاهان هستند. این منطقه شامل طیف گسترده‌ای از محیط‌ها، از کوه‌های پوشیده از برف، تالاب‌های پست گرفته تا محیط دریایی گرمسیری است. در سال ۲۰۲۰، گروهی متشکل از ۹۹ محقق، فهرستی از فلور گینه نو منتشر کردند که در مجموع ۱۳۶۳۴ گونه را که در این جزیره یافت می‌شوند، ارائه می‌داد که ۷۶۱۶ گونه در بخش اندونزی، استان‌های پاپوآ بارات و پاپوآ وجود دارند. به طرز شگفت‌آوری ۶۰ تا ۹۰ درصد از آنها ممکن است بومی گینه نو باشند و طبق برآوردهای اخیر، گیاهان بومی ۶۸ درصد از کل گونه‌های شناخته شده را شامل می‌شوند. | ## جمع‌بندی | این منطقه به خوبی بررسی نشده است، بنابراین تعداد واقعی گونه‌های بومی ناشناخته است.