موضوع مقاله: توماس میفلین | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # توماس میفلین | مقدمه: او در سمت-های مختلفی در طول و پس از انقلاب آمریکا خدمت کرده که چندین مورد آن، او را واجد شرایط حضور در زمرهٔ پدران بنیان‌گذار قرار گیرد. | ## بخش 1: توماس میفلین | او همچنین آخرین رئیس پنسیلوانیا پس از بنجامین فرانکلین بود که میان سال‌های ۱۷۸۸ تا ۱۷۹۰ خدمت کرد. میفلین که در فیلادلفیا به‌دنیا آمد، پس از فارغ‌التحصیلی از کالج فیلادلفیا، تاجر شد. او پس از خدمت در مجلس ایالتی پنسیلوانیا و کنگرهٔ قاره‌ای، جایی که انجمن قاره‌ای را امضا کرده بود، به ارتش قاره‌ای ملحق شد. در طول جنگ انقلابی آمریکا، او دستیار ارتشبد جورج واشینگتن و رئیس کل کارپردازی ارتش قاره‌ای بود و به درجه سرلشکری ارتقا یافت. میفلین در سال ۱۷۸۲ به کنگره بازگشت و در سال ۱۷۸۳ به عنوان رئیس کنگرهٔ قاره‌ای انتخاب شد. او میان سال‌های ۱۷۸۵ تا ۱۷۸۷ با سمت سخنران در مجلس نمایندگان پنسیلوانیا خدمت کرده و سپس از سال ۱۷۸۸ تا ۱۷۹۰ رئیس شورای عالی اجرایی پنسیلوانیا شد. میفلین نمایندهٔ مجمع فیلادلفیای سال ۱۷۸۷ بود و کنوانسیون قانون اساسی ایالات متحده آمریکا را امضا کرد. او سپس کمیتهٔ نگارندهٔ قانون اساسی خود پنسیلوانیا را اداره کرده و پس از تصویب آن قانون اساسی تبدیل به نخستین فرماندار آن ایالت شد. میفلین در سال ۱۷۹۹ از سمت فرمانداری خارج شده و یک سال پس از آن چشم از جهان فروبست. اوایل زندگی و خانواده میفلین در ۱۰ ژانویه ۱۷۴۴ در فیلادلفیا واقع در ایالت فیلادلفیای چشم به جهان گشود. جد وی جان میفلین پسر (زادهٔ ۱۶۶۱ – درگذشتهٔ ۱۷۱۴) در وارمینستر، ویلتشر، انگلستان چشم به جهان گشود و در ایالت پنسیلوانیا سکونت داشت. میفلین در سال ۱۷۶۰، از کالج فیلادلفیا (دانشگاه فیلادلفیای امروزی) فارغ‌التحصیل شده و به حرفهٔ بازرگانی ویلیام بیدل پیوست. او پس از بازگشت از یک سفر اروپایی در سال ۱۷۶۵، کسب و کار تجاری با برادرش، جورج میفلین، راه‌اندازی کرد. میفلین در ۴ مارس سال ۱۷۶۷ با نوهٔ عمو/عمه/خاله/دایی خود، سارا موریس، ازدواج کرد. | ## بخش 2: توماس میفلین | در ۱۴ اوت ۱۷۷۵، واشینگتن، میفلین را به عنوان نخستین رئیس کل کارپردازی ارتش با دستور کنگره، انتخاب کرد. گرچه گفته می‌شد که او در این شغل علی‌رغم تمایل خود به حضور در خط مقدم، بسیار موفق و مناسب است، ولی سؤالاتی در مورد عدم تأمین مناسب واشینگتن و سربازان در دره فورج مطرح شد. به این دلیل که گفته شد، او تجهیزات لازم قشون در درهٔ فورج، را انبار کرده و آنها را به بالاترین قیمت به فروش رسانده‌است. بنابر گزارش‌های، پس از آنکه واشینگتن از این موضوع مطلع شد، میفلین درخواست استعفاء از سمت رئیس کل کارپردازی ارتش داد ولی با توجه به اینکه کنگره مشکلاتی برای یافتن جایگزین برای او داشت، متقاعد شد که مسئولیت خود را ادامه دهد. رهبری میفلین در نبرد ترنتون و نبرد پرینستون موجب ارتقای درجهٔ وی به سرتیپ تمام شد. مناظره‌ای در کنگره به وجود آمد در مورد اینکه یک ارتش ملی مناسب‌تر و کارآمدتر است یا بهتر است هر ایالت نیروی نظامی خود را حفظ کند. در نتیجهٔ این مناظره، هیئت جنگ کنگره ایجاد شد که میفلین میان سال‌های ۱۷۷۷ تا ۱۷۷۸ در آن خدمت کرد. سپس او بار دیگر به ارتش ملحق شد ولی این بار به واسطهٔ انتقاداتی که به او در سمت رئیس کل کارپردازی ارتش وارد آمده بود، نقش فعال کمتری بر عهده گرفت. او از کمیسیون خود استعفاء داد، اما کنگره حتی پس از پذیرش استعفاء او همچنان از مشاوره‌هایش استقبال می‌کرد. واشینگتن در کنار دو دستیار که رئیس کنگره، توماس میفلین، و دیگرانی مانند البریج گری، توماس جفرسون، جیمز مونرو و جیمز مدیسون را مورد خطاب قرار می‌دهند، ایستاده‌است. خانم واشینگتن و سه نوه‌اش در حال تماشا از گالری نشان داده می‌شوند، اگرچه آنها در واقع در این مراسم حضور نداشتند. پس از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه هاروارد، در ارتش قاره ای تحت فرماندهی ژنرال واشینگتن خدمت کرد. این نقاشی رنگ روغن روی بوم اکنون در روتوندای کاپیتول ایالات متحده در واشینگتن دی سی قرار دارد. پیش از استقلال آمریکا، میفلین میان سال‌های ۱۷۷۲ تا ۱۷۷۶ عضو مجلس ایالتی پنسیلوانیا بود. | ## بخش 3: توماس میفلین | او دو دوره در کنگره قاره‌ای از سال‌های ۱۷۷۴ تا ۱۷۷۵ و ۱۷۸۲ تا ۱۷۸۴ خدمت کرد که مدت هفت ماه از آن میان نوامبر ۱۷۸۳ تا ژوئن ۱۷۸۴، سمت رئیس کنگره را بر عهده داشت. مهم‌ترین وظیفهٔ میفلین به عنوان رئیس، پذیرفتن استعفاء ارتشبد جورج واشینگتن در ۲۳ دسامبر ۱۷۸۳ از طرف کنگره بود. پس از جنگ، اهمیت و جایگاه کنگره به شدت کاهش یافت تا آنجا که میفلین برای متقاعد کردن ایالات به اعزام نمایندگان‌شان به کنگره برای تصویب معاهده پاریس، کار دشواری داشت. جلسهٔ بررسی معاهدهٔ پاریس در نهایت در روز ۱۴ ژانویهٔ ۱۷۸۴ در خانه ایالت مریلند در آناپولیس تشکیل شد. میفلین همچنین توماس جفرسون را به سمت وزیر در فرانسه برگزید و دستیار سابق خود، سرهنگ جوزیا هارمار را به فرماندهی هنگ اول آمریکایی منصوب کرد. میفلین بعدها به عنوان نماینده مجمع قانون اساسی ایالات متحده در سال ۱۷۸۷ خدمت کرد. او همچنین عضو شورای عالی اجرایی مشترک‌المنافع پنسیلوانیا بوده که در ۵ نوامبر ۱۷۸۸ به عنوان رئیس این شورا انتخاب و جایگزین بنجامین فرانکلین شد. میفلین در ۲۱ دسامبر ۱۷۹۰ تبدیل به آخرین رئیس ایالت پنسیلوانیا و نخستین فرماندار مشترک‌المنافع شد. او تا ۱۷ دسامبر ۱۷۹۹ که توماس مک-کین جانشینش شد، مسئولیت فرمانداری را بر عهده داشت. زندگی شخصی اگرچه خانوادهٔ میفلین برای چهار نسل از کوئیکرها بودند، او با پیوستن به ارتش قاره‌ای از جامعهٔ مذهبی دوستان خارج شد؛ زیرا که درگیری او با ارتش با آموزه‌های صلح طلبانهٔ آن مذهب در تضاد بودند. Citing میفلین در سال ۱۷۶۸ به عضویت جامعهٔ فلسفی آمریکا پیوست و در آنجا تحت عنوان منشی به عنوان دو سال خدمت کرد. او همچنین میان سال‌های ۱۷۷۳ تا ۱۷۹۱ متولی کالج و آکادمی فیلادلفیا (دانشگاه پنسیلوانیای امروزی) بوده که دو سال از آن یعنی از ۱۷۷۳ تا ۱۷۷۵ سمت خزانه‌دار را بر عهده داشت. | ## جمع‌بندی | نشان تاریخی مشترک‌المنافع پنسیلوانیا در خارج از ترینیتی مقدس که در سال ۱۹۷۵ اهدا شده، یادبود توماس وارتون و میفلین، نخستین و آخرین رئیس‌جمهور پنسیلوانیا بر اساس قانون اساسی پنسیلوانیا در سال ۱۷۷۶ را گرامی می‌دارد.