موضوع مقاله: استنت زیست‌جذبی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # استنت زیست‌جذبی | مقدمه: استنت زیست‌جذبی ، وسیله‌ای لوله‌مانند (استنت) است که برای بازکردن و گشاد کردن شریان‌های مسدودشده قلب مورد استفاده قرار می‌گیرد و پس از مدتی در بدن حل شده یا توسط آن جذب می‌شود. | ## بخش 1: استنت زیست‌جذبی | این استنت از ماده‌ای ساخته شده است که می‌تواند دارویی را برای جلوگیری از رشد بافت اِسکار آزاد کند. در پزشکی، استنت به هر وسیله‌ای گفته می‌شود که در رگ خونی یا دیگر مجراهای داخلی قرار داده می‌شود تا آن را گشاد کرده، از انسداد آن جلوگیری کرده یا آن را برطرف کند. به‌طور سنتی، چنین وسایلی از توری فلزی ساخته می‌شدند و به‌طور دائم یا تا زمانی که از طریق جراحی دوباره برداشته شوند، در بدن باقی می‌ماندند. استنت زیست جذب شونده (که به آن داربست زیست‌جذب‌پذیر، استنت زیست‌تخریب‌پذیر یا استنت حل‌شونده به‌طور طبیعی نیز گفته می‌شود) برای همین هدف طراحی شده است، اما از ماده‌ای ساخته می‌شود که ممکن است در بدن حل شده یا جذب آن شود. این معایب شامل مستعد شدن به ترومبوز دیررس استنت، جلوگیری از بازسازی دیررس رگ به صورت تطبیقی یا گشاد شونده، مانع شدن از بازسازی عروق جراحی شده و اخلال در تصویربرداری با سی‌تی‌اسکن مولتی اسلایس (چند لایه‌ای) می‌شود. برای غلبه بر برخی از این معایب بالقوه، چندین شرکت درحال توسعه داربست‌های زیست تخریب پذیر یا استنت‌های زیست‌تخریب‌پذیر هستند. مانند استنت‌های فلزی، قرار دادن استنت زیست‌تخریب‌پذیر جریان خون را بازیابی کرده و رگ را در طول فرایند بهبود حمایت می‌کند. علاوه بر آن، استنت زیست‌تخریب‌پذیر به تدریج جذب بدن شده و به‌طور خوش‌خیم از بدن پاک می‌شود و امکان بازسازی طبیعی دیواره شریانی و بازیابی عملکرد عروقی را فراهم می‌کند. مطالعات نشان داده‌اند که حساس‌ترین دوره بهبود رگ عمدتاً تقریباً سه تا نه ماه طول می‌کشد. بنابراین، هدف از یک استنت زیست‌تخریب‌پذیر یا «موقت» این است که رگ را در طول این دوره حساس به خوبی حمایت کرده و سپس زمانی که دیگر نیازی به آن نیست، در بدن جذب شود. در ارزیابی‌های درون‌تنی که بر پایه آئورت شکمی موش انجام شده، نشان داده شد که استنت‌های آهنی حفره‌ای پر از اکسید آهن در دیواره رگ ایجاد می‌کنند. مواد پایه داربست‌های زیست‌جذب‌پذیر یا استنت‌های حل‌شونده به‌طور طبیعی، که تاکنون مورد بررسی قرار گرفته‌اند، شامل مواد پایه‌ای فلزی یا پلیمری هستند. درحالی که داربست‌های مبتنی بر پلیمر در ابتدا بسیار مورد توجه بودند، به تدریج به دلیل نگرانی‌های سلامتی و ایمنی، جذابیت خود را از دست داده‌اند و اکنون تمرکز به سمت داربست‌های مبتنی بر منیزیم فلزی معطوف شده است. | ## بخش 2: استنت زیست‌جذبی | داربست‌های مبتنی بر منیزیم برای استفاده در چندین کشور در سراسر جهان مورد تأیید قرار گرفته‌اند. تنها داربست مبتنی بر منیزیم تجاری‌سازی شده از آلیاژ منیزیم تشکیل شده است که تقریباً ۹۵٪ آن ظرف یک سال پس از قرارگیری در بدن، جذب می‌شود. تا کنون هزاران داربست تجاری‌سازی شده مبتنی بر منیزیم در بدن بیماران کاشته شده‌اند. نتایج بالینی نشان می‌دهد که استنت‌های مبتنی بر منیزیم ممکن است گزینه مناسبی برای جلوگیری از معایب استنت‌های دائمی باشند. مطالعات نشان داده‌اند که این ماده دارای زمان تخریبی عملکردی حدود ۳۰ روزه در داخل بدن است که کاملاً بدون خطر رخ می‌دهد. این زمان بسیار کمتر از بازه زمانی سه تا شش‌ماهه مورد نظر برای استنت‌های زیست‌جذب‌پذیر است؛ بنابراین، توجه زیادی برای کاهش میزان خوردگی منیزیم به روش‌هایی مثل آلیاژسازی، پوشش‌دهی و غیره معطوف شده است. روش‌های جدید بسیاری برای به حداقل رساندن میزان نفوذ و میزان آزادسازی هیدروژن (یا به عبارت ساده‌تر، میزان خوردگی) ارائه شده‌اند. یکی از موفق‌ترین آنها شامل ایجاد شیشه‌های فلزی زیست‌جذب‌پذیر از طریق انجماد سریع بوده است. از دیگر راه‌حل‌های جایگزین می‌توان به توسعه آلیاژهای منیزیم و عناصر کمیاب زمین (Mg-RE) اشاره کرد که از سمیت سلولی پایین عناصر کمیاب بهره می‌برند. در حال حاضر برای کاهش بیشتر نرخ خوردگی، پوشش‌دهی‌ها و راه‌های پردازش مواد پیشرفته‌ای درحال توسعه هستند با این حال، مشکلات متعددی همچنان توسعه بیشتر مواد زیستی منیزیم پایه را محدود می‌کنند. در ارزیابی‌های درون‌تنی که بر پایه آئورت شکمی موش انجام شد، نشان داده شد که استنت‌های آهنی حفره‌ای پر از اکسید آهن در دیواره رگ ایجاد می‌کنند. روی رفتار خوردگی فیزیولوژیکی مطلوبی از خود نشان می‌دهد و معیار نرخ نفوذ ۲۰ میکرومتر در سال را برآورده می‌سازد. با این حال، روی از نظر رفتار مکانیکی ضعیف است؛ زیرا استحکام کششی آن حدود ۱۰۰–۱۵۰ مگاپاسکال و میزان ازدیاد طول آن تنها ۰٫۳ تا ۲ درصد است، که فاصله زیادی تا استحکام مورد نیاز برای کاربرد به عنوان یک ماده ایمپلنت ارتوپدی یا استنت دارد. | ## بخش 3: استنت زیست‌جذبی | این استنت‌ها بر پایه پلی‌لاکتیک اسید (PLLA) ساخته می‌شوند؛ پلیمری که به دلیل توانایی در حفظ یک داربست با استحکام شعاعی مناسب، و تجزیه تدریجی آن به اسید لاکتیک - مولکولی طبیعی که بدن می‌تواند آن را در فرایند متابولیسم به‌کار گیرد - انتخاب شده است. پلیمرهای دیگری که در مرحله توسعه قرار دارند شامل تایروزین پلی‌کربنات و اسید سالیسیلیک هستند. نمونه‌ای از یک استنتِ به‌طور طبیعی حل‌شونده، استنت "Absorb" تولید آزمایشگاه ابوت است که چندین جزء و ویژگی طراحی دارد: داربست پایه: پلیمر پلی‌لاکتیک اسید که مشابه ماده به کاررفته در نخ‌های بخیه جذب‌شونده است و به شکل لوله‌ای ساخته می‌شود که از حلقه‌های زیگزاگی تشکیل شده و این حلقه‌ها توسط پل‌ها به یکدیگر متصل شده‌اند؛ لایه دارورسان: مخلوطی از پلی‌دی، ال- لاکتید (PDLLA) و اورولیمس؛ نشانگرها: یک جفت نشانگر پرتوپذیر پلاتینی در انتهای استنت که امکان مشاهده دستگاه را در زمان آنژیوگرافی فراهم می‌کنند؛ سامانه تحویل: یک سامانه تحویل مبتنی بر بالن. با این حال، اخیراً داربست‌های مبتنی بر پلیمر، به‌ویژه داربست‌های پلی‌لاکتیک اسید (PLLA)، نگرانی‌های جدی در مورد عملکردشان، به ویژه از نظر ایمنی، ایجاد کرده‌اند که منجر به توقف تجاری محصول اصلی این گروه، یعنی استنت "Absorb" شده است. پژوهش‌های بالینی پژوهش‌های بالینی نشان داده‌اند که داربست‌های جذب شونده، یا استنت‌های حل‌شونده طبیعی، از نظر کارایی و ایمنی، عملکرد قابل مقایسه با استنت‌های دارودهنده دارند. به‌طور خاص، داربست منیزیمیِ جذب شونده "Magmaris" عملکرد ایمنی مطلوبی با نرخ پایین نارسایی ضایعه هدف و ترومبوز داربست گزارش کرده است. این نتایج بالینی با نتایج استنت‌های دارودهنده با ساختارهای نازک در جمعیت‌های بیمار مشابه قابل مقایسه هستند. استنت "Absorb" با قابلیت حل‌شدن طبیعی، هم در کارآزمایی‌های تک‌گروهی و هم در کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی‌شده که آن را با استنت‌های دارودهنده مقایسه می‌کنند، مورد بررسی قرار گرفته است. بروز زودهنگام و دیرهنگام رویدادهای ناخواسته قلبی، نیاز به بازگشایی مجدد عروق، و ترومبوز داربست، نادر بوده و با مقادیر مشاهده شده در استنت "Xience" - که یکی از پیشگامان بازار در حوزه استنت‌های دارودهنده است - مشابه گزارش شده‌اند. مطالعات تصویربرداری نشان می‌دهند که استنت "Absorb" با قابلیت حل شدن طبیعی، فرایند تجزیه را از حدود شش تا دوازده ماه پس از کاشت آغاز کرده و بین دو تا سه سال پس از قرارگیری در شریان به‌طور کامل حل می‌شود. دو نشانگر کوچک از جنس پلاتین در محل باقی می‌مانند تا موقعیت اولیه مداخله کرونری از راه پوست (PCI) را مشخص کنند. همچنین، شریان در دو سال پس از کاشت قادر به اتساع و انقباض - فرایندی موسوم به وازوموشن - مشابه یک رگ خونی سالم است. تاریخچه در ایالات متحده آمریکا، اولین استنت به‌طور کامل زیست‌تخریب‌پذیر در سال ۲۰۱۶ از سوی سازمان غذا و دارو (FDA) به تأیید رسید. | ## جمع‌بندی | علم‌مواد - حوزه‌ای میان‌رشته‌ای که رابطه بین ساختار و خواص مواد به منظور یافتن ویژگی‌های جدید را بررسی می‌کند.