موضوع مقاله: ریموندو دلا توره | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ریموندو دلا توره | مقدمه: زندگی‌نامه او که از بدو تولد عضو خاندان دلا توره، یک خانواده اشرافی گوئلف که بر میلان حکومت می‌کردند، بود، پسر پاگانو اول دلا توره (۱۱۷۵–۱۲۴۱)، لرد میلان و والساسینا و همسرش، آگاته ژنو (متولد ۱۱۷۹) بود. | ## بخش 1: ریموندو دلا توره | او در سال‌های ۱۲۵۱–۱۲۶۲ کشیش اعظم مونزا، در سال‌های ۱۲۶۱–۱۲۶۲ اسقف اعظم میلان (هرچند فقط به‌طور رسمی) و از سال ۱۲۶۲ تا ۱۲۷۴ اسقف کومو بود. در سال ۱۲۶۹، او توسط کنراد فون ماتش، لرد قلعه بوفالورا در نزدیکی مادسیمو، اسیر شد و در قفسی در سوندالو در والتلینا به نمایش عمومی درآمد. ریموندو، یکی از نمایندگان برجستهٔ طرف گوئلف (طرفدار پاپ) در مبارزه بین پاپ، امپراتور مقدس روم و کمون‌های ایتالیایی، در ۲۱ دسامبر ۱۲۷۳ به عنوان پاتریارک/ارباب آکویلیا منصوب شد. پس از نبرد دسیو، اعضای شکست‌خوردهٔ خانوادهٔ دلا توره در فریولی تحت حمایت او قرار گرفتند. در طول دوران تصدی خود به عنوان پاتریارک، او دائماً علیه جمهوری ونیز در همان نزدیکی می‌جنگید، ابتدا در نبرد کاپودیستریا (۱۲۷۴–۱۲۷۹) و سپس برای تریسته (۱۲۸۳–۱۲۹۱). پس از جمع‌آوری ارتشی متشکل از ۴۵۰۰۰ پیاده‌نظام و ۵۰۰۰ سواره نظام، او توانست در سال ۱۲۸۹ به قلعهٔ موکو حمله کند و پس از صلح ترویزو (۱۲۹۱)، تریسته را به پاتریارک‌نشین ضمیمه کرد. | ## بخش 2: ریموندو دلا توره | او بعداً حمله‌ای از سوی دا کامینو از ترویزو را دفع کرد و چندین شورش از سوی دست نشاندگان خود را سرکوب کرد. جنگ‌ها ریموندو با پادوا و جنوا متحد شد؛ او علیه گوریتزیان‌ها (که بعداً مجبور شدند وفاداری خود را به اسقف‌نشین حفظ کنند) برای بازپس‌گیری قلعه کورمونز و نزدیک به بیست سال علیه ونیز جنگید تا برخی از مواضع خود را در ایستریا بازپس گیرد. ابتدا، با جنگ کاپودیستریا (۱۲۷۴–۱۲۷۹)، که برای حمایت از کاپودیستریا که علیه حکومت ونیز شورش کرده بود، آغاز شد. در این مورد، برای مقاومت در برابر ارتش قدرتمند ونیز، او مجبور شد در ازای حمایت کنت‌های گوریتزیا (به ویژه شهر کورمونز) امتیازاتی به آنها بدهد (که البته این حمایت‌ها مقطعی بود)؛ تنش‌ها دوباره تشدید شد (جنگ موازنه قدرت در منطقه را تغییر نداده بود) زمانی که پاتریارک، در پاسخ به پیشروی مجدد ونیزی‌ها در ایستریا (تسخیر پیران و رووینج)، یک شورای استانی و شورای اسقف‌نشین (۱۸–۱۹ دسامبر ۱۲۸۲) برگزار کرد و هر کسی را که سرزمین‌های پاتریارک را اشغال کرده بود، تکفیر کرد؛ ونیز، در پاسخ، تریسته را اشغال کرد و بدین ترتیب جنگ تریسته (۱۲۸۳–۱۲۹۱) آغاز شد: ریموندو، پس از تلاش بیهوده برای بیرون راندن ونیزی‌ها از شبه جزیره با محاصره موکو (به رهبری برادرزاده پاتریارک، گوفردو دلا توره، مارکی ایستریا)، مجبور شد امتیازات بیشتری به کنت‌های گوریزیا (ونزونه) بدهد، مالیات‌ها را چندین بار افزایش داد و مالیات فوق‌العاده، یعنی خدمت سربازی اجباری از ۱۸ تا ۶۰ سال را اعلام کرد و توانست ۴۵۰۰۰ پیاده‌نظام و ۵۰۰۰ سواره نظام را به خدمت بگیرد. پس از دو حمله (۲۴ آوریل و ۷ ژوئن ۱۲۸۹)، قلعه رومانیا، پایگاه اصلی ارتش ونیز، به دست پاتریارک افتاد و او لشکرکشی تلافی‌جویانه‌ای به کائورل و مالاموکو فرستاد. جنگ با پیروزی پاتریارک، که رسماً با صلح ترویزو (نوامبر ۱۲۹۱)، با میانجیگری شهرداری پادوا، تأیید شد، پایان یافت. | ## بخش 3: ریموندو دلا توره | پاتریارک، تسلیم تریسته را به دست آورد، که مجبور شد خود را تابع پاتریارک اعلام کند (در سال ۱۲۹۵، بریسا دی توپو، آخرین اسقف حاکم بر شهر، مجبور به استعفا شد) و موگیا، بویه، پولا و موکو را فتح کرد. از غرب، خانواده‌های ترویجیانی، کامینزی، دا پراتا و دا پولچنیگو به شهرهای آن سوی رودخانه لیونزا حمله کردند؛ این اقدامات باعث مداخلهٔ پاتریارک شد که به نوبهٔ خود قلمرو مردم ترویسو را ویران کرد. ریموندو با رضایت اسقف‌های فلتره، تریسته و کاپودیستریا، شورش‌های مختلف اربابان فئودال خود را سرکوب کرد. او همچنین در سال ۱۲۹۷ موفق شد شورش کنت‌های گوریزیا را سرکوب کند و آنها را فراری دهد. | ## جمع‌بندی | با این حال، اثرات این پیروزی تنها دو سال دوام آورد، زیرا خودِ کنت شهرهای پلومین، آلبونا و بوزت را در سال ۱۲۹۵ و گاستالدیای تولمین را در سال ۱۲۹۹ اشغال کرد و تنها پس از تهدید جنگ آشکار با پاتریارک، آنها را تسلیم کرد.