موضوع مقاله: انتخابات مجلس مؤسسان اسرائیل در ۱۹۴۹ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # انتخابات مجلس مؤسسان اسرائیل در ۱۹۴۹ | مقدمه: دو روز پس از نخستین نشست مجلس مؤسسان در ۱۴ فوریه ۱۹۴۹ نمایندگان رأی دادند نام این نهاد به کنست ( به معنای «مجلس») تغییر یابد. | ## بخش 1: انتخابات مجلس مؤسسان اسرائیل در ۱۹۴۹ | حزب ماپای به رهبری داوید بن گوریون با کسب ۴۶ کرسی از ۱۲۰ کرسی بزرگ‌ترین فراکسیون مجلس شد. در مجموع ۲۱ حزب و فهرست در این انتخابات شرکت کردند که ۱۲ حزب موفق به کسب کرسی شدند. این نهادها به معنای واقعی کلمه نهادهای منتخب نبودند و اعضای آن‌ها از مدیریت آژانس یهود و شورای ملی یهود برگزیده شده بودند. در منشور استقلال اسرائیل آمده بود که مجلس مؤسسان منتخب باید حداکثر تا ۱ اکتبر ۱۹۴۸ قانون اساسی کشور را تصویب کند و تا آن زمان شورای موقت دولت و دولت موقت امور کشور را اداره خواهند کرد. با این حال انتخابات به دلیل جنگ جاری پیش از موعد مقرر برگزار نشد و دو بار به تعویق افتاد. سرانجام انتخابات در ۲۵ ژانویه ۱۹۴۹ برگزار شد و هیچ‌گاه قانون اساسی واحدی تصویب نشد. مقدمات انتخابات این انتخابات نخستین انتخابات در اسرائیل بود و به همین دلیل مقدمات ویژه‌ای می‌طلبید. در ۸ نوامبر ۱۹۴۸ سرشماری جمعیت انجام شد که بعدها بخشی از آن برای تهیه فهرست رأی‌دهندگان به کار رفت. | ## بخش 2: انتخابات مجلس مؤسسان اسرائیل در ۱۹۴۹ | این سرشماری به دلیل موج مهاجران تازه‌وارد و وضعیت ساکنان عرب سرزمین تحت قیمومت بریتانیا که پس از جنگ آواره شده بودند ضروری بود. برای انجام سرشماری کل کشور به مدت هفت ساعت از پنج بعدازظهر تا نیمه‌شب تحت حکومت نظامی (منع رفت‌وآمد) قرار گرفت. پیشنهادهای گوناگونی مطرح شد اما سرانجام تصمیم بر آن شد که نظام انتخاباتی نسبی که در انتخابات مجلس نمایندگان جامعه یهودی (یه‌شو) در قیمومت بریتانیا بر فلسطین وجود داشت حفظ شود و مجلس مؤسسان منتخب خود نظام انتخاباتی آینده را تعیین کند. هزار شعبه اخذ رأی در سراسر کشور آماده شد و بر اساس سرشماری تعداد واجدین شرایط رأی‌دادن حدود نیم میلیون نفر (۵۰۶٬۵۶۷ نفر) بود. در ۱۶ فوریه ۱۹۴۹ نمایندگان با تصویب قانونی مجلس مؤسسان را به پارلمان رسمی با نام کنست تبدیل کردند. در همان روز حییم وایزمن به عنوان نخستین رئیس‌جمهور اسرائیل (مقامی عمدتاً تشریفاتی) انتخاب شد. در ۱۹ مه ۱۹۴۸ مجلس موقت زبان عبری و زبان عربی را به عنوان زبان‌های رسمی اسرائیل تأیید و زبان انگلیسی را از فهرست زبان‌های رسمی حذف کرده بود. در طول دوره کنست نخست الیعزر پرمینگر از ماکی جدا شد و حزب کمونیست‌های عبری را بازتأسیس کرد و سپس به ماپام پیوست. | ## بخش 3: انتخابات مجلس مؤسسان اسرائیل در ۱۹۴۹ | همچنین آری ژابوتینسکی و هیلل کوک از حیروت جدا شدند؛ هرچند رئیس کنست آن‌ها را به عنوان حزب مستقل به رسمیت نشناخت. حزب ماپای ائتلافی با جبهه متحد مذهبی، حزب پیشرو، سفاردیم و جوامع شرقی و فهرست دموکراتیک ناصره تشکیل داد و کابینه دارای ۱۲ وزیر بود. کنست نخست در سال ۱۹۴۹ قانون آموزشی تصویب کرد که آموزش اجباری را برای همه کودکان ۵ تا ۱۴ ساله الزامی ساخت. بن‌گوریون در ۱۵ اکتبر ۱۹۵۰ به دلیل اختلاف‌نظر با جبهه متحد مذهبی دربارهٔ آموزش در اردوگاه‌های مهاجران و نظام آموزش مذهبی و همچنین خواسته‌هایی مبنی بر تعطیلی وزارت تدارکات و جیره‌بندی و انتصاب یک بازرگان به عنوان وزیر بازرگانی و صنعت استعفا داد. دولت دوم بن‌گوریون دولت دوم خود را در ۱ نوامبر ۱۹۵۰ با همان شرکای ائتلافی پیشین تشکیل داد، هرچند تغییراتی در کابینه صورت گرفت. دولت دوم در ۱۴ فوریه ۱۹۵۱ پس از آنکه کنست پیشنهادهای وزیر آموزش و فرهنگ دربارهٔ ثبت‌نام دانش‌آموزان را رد کرد استعفا داد و زمینه برگزاری انتخابات کنست دوم فراهم شد. در زمینه حقوقی تا حد زیادی نظام حقوقی موجود از دوران قیمومت بریتانیا بر فلسطین حفظ شد اما با این حال به طور متوسط حدود ۷٫۵ قانون در ماه تصویب شد. از جمله قوانین مهم تصویب‌شده در این دوره می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: قانون پرچم و نشان ملی (۱۸ مه ۱۹۴۹) قانون آموزش اجباری (۱۹۴۹) قانون بازگشت (۵ ژوئیه ۱۹۵۰) قطعنامه هراری (۱۳ ژوئن ۱۹۵۰) مبنی بر تدوین قانون اساسی به شکل مجموعه‌ای از قوانین بنیادین مجزا به دلیل اختلاف‌نظر میان احزاب و گروه‌های مختلف تدوین قانون اساسی واحد ممکن نشد. | ## جمع‌بندی | موضوعات مهم مورد بحث شامل مذاکرات صلح پس از آتش‌بس جنگ استقلال، جایگاه‌یابی در سیاست بین‌المللی، سیاست‌های اقتصادی، قانون شهروندی و سرنوشت گروه‌های مسلح وابسته به سازمان‌های سیاسی مختلف بود.