aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: سوپ عروسی ایتالیایی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سوپ عروسی ایتالیایی | مقدمه: سوپ عروسی ایتالیایی, که در ایتالیایی با نام شناخته می‌شود، یک سوپ است که عمدتاً شامل سبزیجات سبز و گوشت در آب مرغ می‌باشد. | ## بخش 1: سوپ عروسی ایتالیایی | این سوپ در بسیاری از رستوران‌ها و غذاخوری‌های ایتالیایی در ایالات متحده یک غذای پایه و محبوب است. اصطلاح سوپ عروسی از ترجمه نادرست عبارت ایتالیایی («سوپ متأهل») به وجود آمده است. این سوپ به‌طور دقیق‌تر به معنی «آبگوشت‌های پیوند خورده» است که به ترکیب هماهنگ گوشت‌ها و سبزیجات داخل آبگوشت اشاره دارد. این ترکیب به صورت نمادین جنسیتی نیز تعبیر شده است، به طوری که گوشت خوک نماد مرد و سبزیجات سبز نماد زن هستند. این استعاره فرهنگی سوپ عروسی ایتالیایی توسط نویسنده غذاهای ناپلی، نِلو اولیویِرو، توضیح داده شده است که تضاد چربی خوک با ظرافت سبزیجات را برجسته می‌کند: سوپ عروسی ایتالیایی شامل گوجه فرنگی نیست، زیرا منشأ آن پیش از ورود گوجه فرنگی به ایتالیا بوده است. | ## بخش 2: سوپ عروسی ایتالیایی | در اواخر قرن ۱۶، کشیش جیووانی باتیستا دل توفو این سوپ را به عنوان «غذای روزانه ناپلی واقعی» توصیف کرده است. سوپ عروسی ایتالیایی, که در ایتالیایی با نام شناخته می‌شود، یک سوپ سنتی ایتالیایی است که عمدتاً شامل **سبزیجات سبز و گوشت در آب مرغ یا آب گوشت** می‌باشد. این سوپ در بسیاری از رستوران‌ها و غذاخوری‌های ایتالیایی در ایالات متحده بسیار محبوب است و اغلب به عنوان یک پیش‌غذا یا وعده سبک سرو می‌شود. تاریخچه عبارت ایتالیایی به معنی «سوپ متأهل» نیست، بلکه ترجمه دقیق آن ** «آبگوشت‌های پیوند خورده» ** است و به ترکیب هماهنگ **گوشت و سبزیجات** درون آبگوشت اشاره دارد. این سوپ ریشه در ناپل و منطقه کامپانیا دارد و قدمت آن به اواخر قرن ۱۶ و اوایل قرن ۱۷ بازمی‌گردد. | ## بخش 3: سوپ عروسی ایتالیایی | در آن زمان، این سوپ **یک غذای روزانه برای خانواده‌های ناپلی محسوب می‌شد** و معمولاً برای استفاده از باقی‌مانده گوشت و سبزیجات تهیه می‌شد. مواد اولیه مواد اصلی سوپ عروسی ایتالیایی عبارت‌اند از: سبزیجات سبز: مانند کلم، اسفناج، کرفس یا جعفری گوشت: معمولاً گوشت خوک، مرغ یا گاو، که به صورت کوفته یا تکه‌های ریز استفاده می‌شود آب گوشت یا آب مرغ: به عنوان پایه سوپ ادویه‌ها و سبزیجات معطر: سیر، پیاز و نمک و فلفل این سوپ شامل گوجه فرنگی نیست زیرا منشأ آن پیش از ورود گوجه فرنگی به ایتالیا بوده است. محبوبیت و گسترش امروزه سوپ عروسی ایتالیایی در رستوران‌ها و غذاخوری‌های ایتالیایی در ایالات متحده بسیار محبوب است و در بسیاری از منوها به عنوان یک پیش‌غذا یا وعده سبک سرو می‌شود. | ## جمع‌بندی | با وجود شهرت بین‌المللی، این سوپ **ارتباطی با مراسم ازدواج در ایتالیا ندارد** و بیشتر به دلیل ترکیب طعم‌ها و غنای غذایی خود شناخته شده است.
موضوع مقاله: وویود | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # وویود | مقدمه: این عنوان عمدتاً به حاکمان قرون وسطایی ایالت‌های رومانیایی‌نشین و فرمانداران و فرماندهان نظامی لهستانی‌ها، مجارها، لیتوانیایی‌ها، بالکان، روس‌ها و دیگر جمعیت‌های اسلاوی زبان اشاره داشت. | ## بخش 1: وویود | بنابراین در اسلاویای قدیمی روی هم رفته به معنای «رهبر جنگ» یا «فرمانده جنگ» است که به عنوان فرمانده اصلی یک نیروی نظامی و معاون پادشاه خدمت می‌کرد. در زبان اسلاوی اولیه، vojevoda به معنای 'رهبر نظامی در نبرد' می‌باشد و هم چنین این اصطلاح در مناطقی که تحت تأثیر اسلاوها بوده‌اند، به زبان‌های غیر اسلاوی، مانند رومانیایی، مجارستانی و آلبانیایی نیز گسترش یافته است. | ## بخش 2: وویود | این عنوان در قرون وسطی در بوهمیا، بوسنی، بلغارستان، کرواسی، یونان، مجارستان، مقدونیه، مولداوی، لهستان، روگن، امپراتوری روسیه، اوکراین، صربستان، ترانسیلوانیا و والاچیا استفاده می‌شد. برای فرمانده اصلی یک نیروی نظامی، نیابت از پادشاه به تدریج به عنوان فرمانداران منطقه‌ای در لهستان، مجارستان و سرزمین‌های چک و در بالکان تبدیل شد. | ## بخش 3: وویود | در طول حکومت عثمانی بر یونان، فرمانداری عثمانی آتن در ورزشگاه باستانی هادریان اقامت داشت. علاوه بر این، در سرزمین‌های چک، و همچنین در بالکان، این یک عنوان اشرافی معادل دوکس، دوک یا شاهزاده بود. | ## جمع‌بندی | بسیاری از خانواده‌های اشراف ایلیریکوم هنوز هم از این عنوان استفاده می‌کنند، علیرغم اختلافات در مورد وجود اشرافیت در بالکان.
موضوع مقاله: ویریدیس ویسکونتی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ویریدیس ویسکونتی | مقدمه: ویریدیس در ازدواج با لئوپولد سوم، دوک اتریش، همسر دوشس اتریش، استیریا و کارینتیا و همچنین همسر کنتس تیرول بود. | ## بخش 1: ویریدیس ویسکونتی | خانواده ویریدیس که در حدود سال ۱۳۵۴ میلادی در میلان متولد شد، دختر لرد میلان، برنابو ویسکونتی و همسرش بئاتریس رجینا دلا اسکالا بود. ویریدیس به عنوان یک عروس بسیار واجد شرایط شناخته می‌شد، زیرا نه تنها خانواده ویسکونتی بر منطقه بسیار ثروتمند لومباردی حکومت می‌کردند، بلکه پدرش برنابو با ازدواج استراتژیک فرزندان متعددش، که به‌طور سیستماتیک آنها را با اعضای اشراف ازدواج می‌کرد، شبکه‌ای از بستگان را در میان خانواده‌های برجسته امپراتوری داشت. این ازدواج توسط برادر داماد، رودولف دوم، دوک اتریش، ترتیب داده شد که از طریق ازدواج با ویسکونتی‌های قدرتمند، متحد شده بودند و هابسبورگ‌ها در تلاش‌های خود برای تثبیت حکومت خود در تیرول، متحدی برای خود یافتند. | ## بخش 2: ویریدیس ویسکونتی | با این حال، رودولف در راه شرکت در مراسم ازدواج ویریدیس و لئوپولد در میلان درگذشت؛ بنابراین، شوهر ویریدیس به همراه برادرش آلبرشت به حکومت مشترک اتریش درآمد. آنها در ۲۳ فوریه ۱۳۶۵ در کاخ برنابئو در کلیسای سن جیووانی در کونکا ازدواج کردند. ویریدیس و همسرش در قلعه تیرول در نزدیکی مرانو زندگی می‌کردند در سال ۱۳۸۵ پدرش توسط پسرعمویش جیان گالئاتزو ویسکونتی و برادر شوهرش، از طریق ازدواج با خواهرش کاترینا ویسکونتی، از سلطنت خلع شد. | ## بخش 3: ویریدیس ویسکونتی | سپس برنابو در قلعه ترزو زندانی شد و در ۱۹ دسامبر همان سال، احتمالاً مسموم، درگذشت. ازدواج ویریدیس با لئوپولد سوم، دوک اتریش، پسر آلبرت دوم، دوک اتریش و همسرش یوهانا از پفیرت ازدواج کرد. این زوج فرزندان زیر را داشتند: ویلیام مؤدب لئوپولد چهارم ارنست آهنین فردریک چهارم الیزابت (۱۳۷۸–۱۳۹۲) مارگارتا (۱۳۷۰-؟) کاترین (۱۳۸۵-؟)، راهبه سنت کلارا در وین ویریدیس در سال ۱۳۸۶ بیوه شد و پسر بزرگش ویلیام دوک اتریش شد. | ## جمع‌بندی | مرگ ویریدیس در اول مارس ۱۴۱۴ درگذشت و حداقل سه فرزند از هفت فرزند خود را از دست داد، زیرا تاریخ مرگ دختر کوچکترش کاترین مشخص نیست.
موضوع مقاله: تادیا ویسکونتی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # تادیا ویسکونتی | مقدمه: تادیا ویسکونتی (; 1351 – ) یک زن اشرافی ایتالیایی از خانواده ویسکونتی، خاندان حاکم در میلان از سال ۱۲۷۷ تا ۱۴۴۷ بود. | ## بخش 1: تادیا ویسکونتی | او بزرگ‌ترین فرزند برنابو ویسکونتی، لرد میلان، و بئاتریس رجینا دلا اسکالا (۱۳۳۱–۱۸ ژوئن ۱۳۸۴) بود. پدربزرگ و مادربزرگ پدری او استفانو ویسکونتی، لرد میلان، و والنتینا دوریا، و پدربزرگ و مادربزرگ مادری او ماستینو دوم دلا اسکالا و تادئا دا کارارا بودند. برنابو، پدر تادئا، که دائماً با دستگاه پاپ در جنگ بود (و به همین دلیل تکفیر شد)، یک مستبد بی‌رحم بود که در سال ۱۳۸۵ توسط برادرزاده و دامادش، جیان گالئاتزو ویسکونتی، سرنگون و بعداً در قلعه ترتزو مسموم شد. تادئا، که بزرگ‌ترین فرزند بود، اولین فرزند از چهار فرزند ویسکونتی بود که انتخاب شدند. در سال ۱۳۶۷، تادئا همسر اول استفان سوم باواریا-اینگولشتات شد که در ۱۳ مه ۱۳۷۵ دوک باواریا شد. | ## بخش 2: تادیا ویسکونتی | او به‌طور مشترک با برادرانش، فردریک (که با خواهر کوچکتر تادئا، مادالنا، ازدواج کرد) و ژان دوم، در باواریا-لندشوت حکومت کرد. باربارا تاکمن، نویسنده، همسرش استفان (که ۱۴ سال از او بزرگتر بود) را «بی‌پروا، ولخرج، متظاهر، عاشق‌پیشه، بی‌قرار بدون شرکت در مسابقات یا جنگ و مناسب برای یک دختر ویسکونتی» توصیف می‌کند. حاصل این ازدواج سه فرزند بود: لویی هفتم، دوک باواریا (حدود ۱۳۶۸ تا ۲ مه ۱۴۴۷)، ابتدا با آن دو بوربون که از او صاحب فرزند شد، و سپس با کاترین دالنسون ازدواج کرد. ایزابئو باواریا، (اوایل ۱۳۷۰ تا ۲۴ سپتامبر ۱۴۳۵)، ملکه همسر پادشاه شارل ششم فرانسه، که در ۱۷ ژوئیه ۱۳۸۵ با او ازدواج کرد. پسری بی‌نام (متولد و درگذشته در ۱۳۷۷) سازگاری با زندگی در باواریا برای تادئا چالشی دشوار بود و او را در سال‌های بعد به سفرهای طولانی به خارج از کشور واداشت. | ## بخش 3: تادیا ویسکونتی | پس از اینکه استفان سوم دوک شد، تادئا موظف شد علیرغم سلامتی‌اش، در مراسم دولتی بیشتری شرکت کند. در دهه ۱۳۷۰، او سفرهای طولانی به سرزمین مادری‌اش را آغاز کرد و معمولاً همسر و فرزندانش را با خود می‌آورد و برای دیدار خانواده‌اش در میلان توقف می‌کرد. سلامتی او همچنان رو به وخامت گذاشت و در ۲۸ سپتامبر ۱۳۸۱ در سن ۳۰ سالگی در مونیخ درگذشت. هنگامی که خبر مرگ او به میلان رسید، پدر داغدارش به اتباع خود دستور داد لباس عزاداری بپوشند. | ## جمع‌بندی | شوهر تادئا، استفان، در ۱۶ ژانویه ۱۴۰۱ با الیزابت کلیوز، دختر کنت آدولف سوم کلیوز، ازدواج دوم کرد.
موضوع مقاله: لوسیا پاوین | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لوسیا پاوین | مقدمه: زندگینامه و جوایز در اوایل دهه شصت، او کار خود را به عنوان سرآشپز در رستوران آل پالازینو در گالیرا ونتا، در استان پادوا، آغاز کرد و در اواخر همان دهه، به لطف «اووتو»، برندی که در حال حاضر متعلق به همان رستوران است، برای عموم شناخته شد و در سال ۱۹۸۲ جایزه بین‌المللی را از فدراسیون مؤسسات عمومی ایتالیا دریافت کرد. | ## بخش 1: لوسیا پاوین | او در سال ۱۹۸۴ دیپلم آشپزی و علوم طعم‌سازی را از میرلا کانتارلی و ماسیمو آلبرینی در مدرسه گریتی ونیز دریافت کرد. او متعاقباً تجربیات کاری مختلفی را در فرانسه کسب کرد، جایی که شاگرد روژه ورژه شد و دیپلم آشپزی سطح بالا را از مدرسه آفتاب دریافت کرد. مطالعه او در مورد آشپزی فرانسوی او را به پیروی از آموزه‌های استاد دیگری، پل بوکوز، سوق داد. با بازگشت به ایتالیا، شاگرد گوالتیرو مارکزی شد و سپس در دوره‌های آموزشی ایجینیو ماساری، فولویو اسکولاری و آکیل زویا شرکت کرد. | ## بخش 2: لوسیا پاوین | او بار دیگر در کنار راجر ورژه به فرانسه بازگشت و در سال ۱۹۹۴ دیپلم دیگری در رشته آشپزی سطح بالا دریافت کرد. در همان سال، دیپلم افتخاری را از انجمن مدیران رستوران‌ها و هتل‌های ایتالیا دریافت کرد. در سال ۲۰۰۱، او جایزه لوئیجی ورونلی را برای مرغ شاخدار شکم پر با سبزیجات و قارچ دنبلان سیاه دریافت کرد. در سال ۲۰۰۷، اشترن در گزارشی دربارهٔ سنت آشپزی مادران ایتالیاییدر این مورد صحبت کرد. | ## بخش 3: لوسیا پاوین | در سال ۲۰۱۳، او نماینده ایتالیا در سی‌امین سالگرد خواهرخواندگی پادوا با بوستون و سال فرهنگ ایتالیایی در ایالات متحده بود. در سال ۲۰۱۳، او پیشنهاد افتتاح رستوران خودش در نیویورک را رد کرد و اعلام کرد: «ما باید اینجا بمانیم و در خانه، برتری‌های فراوانی که داریم را ترویج دهیم .» اما در عین حال، مدرسه آشپزی برای افراد خارجی را در پالازینو راه‌اندازی کرد. در سال ۲۰۱۸، به مناسبت ۵۵ سال فعالیت حرفه‌ای‌اش، لوکا زایا، رئیس منطقه ونتو، به عنوان اولین سرآشپز زن در ونتو، به او جایزه داد. | ## جمع‌بندی | تعهد به جامعه در سال ۱۹۸۵، او جایزه «Sower's Award» را دریافت کرد که به افراد و سازمان‌هایی اعطا می‌شود که از طریق فعالیت‌های بشردوستانه خود را متمایز کرده‌اند.
موضوع مقاله: روزالیا توبیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # روزالیا توبیا | مقدمه: روزالیا توبیا، معروف به روزالی (پیچینیسکو، ۱۸۶۰ – کنی سور مرن، ۱۹۳۲)، یک مدل و آشپز ایتالیایی بود که در فرانسه فعالیت می‌کرد. | ## بخش 1: روزالیا توبیا | او بیشتر به خاطر تأسیس رستوران روزالی شناخته می‌شود، که بین دهه‌های ۱۹۱۰ و اواخر دهه ۱۹۲۰ به مکانی برای گردهمایی هنرمندان مون‌پارناس تبدیل شد. زندگی‌نامه روزالیا توبیا، اصالتاً اهل سیوسیاریا، در سال ۱۸۶۰ در پیچینیسکو متولد شد. در همان سال ازدواج کرد و صاحب پسری به نام لوئیجی (که در فرانسه لویی نامیده می‌شود) شد. در پایتخت فرانسه، او ابتدا با اودیلون ردون کار کرد و سپس کار خود را به عنوان مدل برای نقاش آکادمیک ویلیام-آدولف بوگرو آغاز کرد و برای نقاشی‌های «جوانی»، «دو حمام‌کننده»، «خیال در آفتاب» و «آنیو» ژست گرفت. | ## بخش 2: روزالیا توبیا | در سالی نامشخص بین ۱۹۰۶ تا ۱۹۱۲، پس از ترک حرفه مدلینگ، روزالیا یک رستوران در مونپارناس با نام شز روزالی افتتاح کرد. این بیسترو کوچک که در خیابان کامپاگنه-پرمیر قرار داشت، غذاهای سنتی ایتالیایی سرو می‌کرد و عمدتاً مشتریان آن ساختمان‌سازانی بودند که در پروژه‌های ساختمانی اطراف فعالیت داشتند، زمانی که پاریس در حال گسترش شهری بود. در آن سال‌ها، یک ایتالیایی دیگر به محله هنرمندان مونپارناس نقل مکان کرد: آمادئو مودیلیانی از لیورنو. مودیلیانی اغلب به رستوران روزالیا توبیا می‌رفت و وقتی پول کافی برای پرداخت هزینه غذا نداشت، برخی از نقاشی‌هایش را به او می‌داد. | ## بخش 3: روزالیا توبیا | با این حال، روزالیا نمی‌توانست هنر مدرنیستی مودیلیانی را درک کند، هنری که با هنر آکادمیکی که در جوانی‌اش می‌شناخت بسیار متفاوت بود. اعتقاد بر این است که بسیاری از این «خط‌خطی‌ها» (همان‌طور که او آنها را می‌نامید) برای روشن کردن اجاق‌ها استفاده می‌شدند یا در انباری قرار می‌گرفتند، جایی که توسط موش‌ها جویده می‌شدند. وقتی مودیلیانی رابطه‌اش را با ژان اِبوترن آغاز کرد، این زوج به نزدیکی کلوپ روزالیا نقل مکان کردند، کسی که مودیلیانی با او دوستی برقرار کرده بود. از دیگر مشتریان این کلوپ می‌توان به نقاشانی چون موریس اوتریلو، پابلو پیکاسو و ژول پاسین، و همچنین مدلی به نام آلیس پرین، معروف به کیکی از آلیس پرن، اشاره کرد. | ## جمع‌بندی | بین سال‌های ۱۹۲۹ و ۱۹۳۰، روزالیا رستوران خود را بست و به جنوب فرانسه، نزدیک کن، در حومه‌ای که او را به یاد سرزمین مادری‌اش می‌انداخت، نقل مکان کرد.
موضوع مقاله: لا دیفسا دلا رازا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لا دیفسا دلا رازا | مقدمه: لا دیفسا دلا رازا یک مجله فاشیستی بود که بین سال‌های ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۳ در دوران حکومت فاشیست‌ها در ایتالیا در رم منتشر می‌شد. | ## بخش 1: لا دیفسا دلا رازا | این سازمان نقش مهمی در اجرای ایدئولوژی نژادی پس از حمله به اتیوپی و وضع قوانین نژادی در سال ۱۹۳۸ ایفا کرد. مدیر بنیانگذار این مجله جولیو کوگنی بود، اما وقتی متوجه شد که ایده‌هایش در مورد نژادها توسط رهبران فاشیست بدون هیچ اشاره‌ای به او مورد استفاده قرار گرفته است، این سمت را ترک کرد. مجله «لا دیفسّا دلا رازا» توسط چندین مؤسسه دولتی، از جمله وزارت فرهنگ عامه، بانک‌ها، شرکت‌های صنعتی و بیمه تأمین مالی می‌شد. ایدئولوژی، محتوا و مشارکت‌کنندگان اولین شماره این مجله شامل بیانیه‌ای به نام «مانیفست دلا رازا» از سوی محققان بود که اصل راهنمای ایدئولوژی نژادپرستانه ایتالیای فاشیست بود. | ## بخش 2: لا دیفسا دلا رازا | پس از انتشار این بیانیه، رویکرد دولت نسبت به یهودیان ایتالیا و سیاست‌های استعماری آن تغییر کرد. این مجله در اولین شماره اهداف خود را به شرح زیر شرح داد:ما با کمک محققان رشته‌های مختلف مرتبط با این مسئله، مفاهیم اساسی که دکترین نژادپرستی ایتالیایی بر آنها استوار است را رواج خواهیم داد؛ و ثابت خواهیم کرد که علم در کنار ماست.مجله «لا دیفسا دلا رازا» اغلب شامل تصاویر گرافیکی، عکس‌ها، کارتون‌ها و فتومونتاژهایی بود که با زیرنویس‌های توهین‌آمیز و مبتذل همراه بودند. این مجله حامی شبه‌علم، نژادپرستی فرهنگی و بدویت ایتالیایی بود و اصول مدرنیسم اروپایی را رد می‌کرد. خون به عنوان تنها گواه ایتالیایی بودن که ایتالیایی‌ها را از یهودیان و افراد سیاه‌پوست دورگه متمایز می‌کرد، در نظر گرفته شد. | ## بخش 3: لا دیفسا دلا رازا | در سال‌های ۱۹۴۲ و ۱۹۴۳، این مجله ادعا کرد که بریتانیایی‌ها نسبت به افرادی که در مستعمرات آن زندگی می‌کردند، رفتار بی‌رحمانه‌ای داشتند.Jacopo Pili (2021). برخی از نویسندگان آن عبارت بودند از لینو بوسینکو، لوئیجی کاستالدی، الیو گاستینر، گویدو لاندرا و مارچلو ریچی که چهره‌های علمی بودند و مقالاتی در مورد نژادپرستی بیولوژیکی منتشر می‌کردند. فردیناندو لوفردا مرتباً مقالاتی برای این مجله می‌نوشت که در آنها دیدگاه‌های ضد فمینیستی خود را ارائه می‌داد. | ## جمع‌بندی | گردش خون اندکی پس از انتشار، مجله «لا دیفسّا دلا رازا» در هر شماره ۱۵۰۰۰۰ نسخه فروخت.
موضوع مقاله: کروناش سوشیال | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کروناش سوشیال | مقدمه: کروناش سوشیال یک مجله سیاسی دوهفته‌نامه‌ای بود که از سال ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۱ در رم، ایتالیا منتشر می‌شد. | ## بخش 1: کروناش سوشیال | این مجله یکی از نشریات مرتبط با جناح‌های درون حزب دموکراسی مسیحی (دی سی) بود و عمدتاً بر اقتصاد سیاسی تمرکز داشت. تاریخچه و مشخصات کروناش سوسیالی (Cronache Sociali) توسط جوزپه دوسِتی و جوزپه لاتزاتی در سال ۱۹۴۷ تأسیس شد برخی از دانشگاهیان دانشگاه کاتولیک ساکرو کور در میلان نیز در تأسیس این مجله نقش داشتند. هدف آن ترویج یک رویکرد اقتصادی به نام کینزگرایی کاتولیک مطابق با ارزش‌های کاتولیک بود. | ## بخش 2: کروناش سوشیال | کروناش سوسیالی با چهره‌های چپ‌گرا در حزب دموکرات، از جمله جورجیو لا پیرا و لئوپولدو الیا، مرتبط بود. نویسندگان این مجله بخشی از جناحی در درون حزب دموکرات بودند که با نام کروناش سوسیالی شناخته می‌شد. این گروه از این مجله برای دفاع از ایدئولوژی خود مبنی بر دموکراسی یکپارچه که از همبستگی مسیحی در عرصه‌های دولت، جامعه و اقتصاد حمایت می‌کرد، استفاده می‌کردند. | ## بخش 3: کروناش سوشیال | آنها منتقد آلسید د گاسپری، رهبر حزب دموکرات، بودند و شعار آنها اول شخص و سپس بازار بود. | ## جمع‌بندی | کروناش سوسیالی در سال ۱۹۵۱ منحل شد و جناحی که دوسِتی رهبری آن را بر عهده داشت نیز منحل شد.
موضوع مقاله: کروناکا ورا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کروناکا ورا | مقدمه: تاریخچه این مجله در سال ۱۹۶۹ توسط کارآفرین سرجیو گاراسینی، که مجله ماهانه شهوانی کنت را راه‌اندازی کرده بود، تأسیس شد. | ## بخش 1: کروناکا ورا | گاراسینی، آنتونیو پریا، نویسنده جنایی و سردبیر سابق ای بی سی که به عنوان خبرنگار جنایی در وحدت نیز کار کرده بود، را به عنوان اولین سردبیر این نشریه منصوب کرد. به مائوریتزیو بووارینی ، تصویرگر گرافیک و هنرمند کمیک، طراحی کروناکا سپرده شد، در حالی که او همچنین در همان سال به عنوان سردبیر در نسخه ایتالیایی مجله هارا-کیری شروع به کار کرد. | ## بخش 2: کروناکا ورا | محتوا این مجله با «کاغذ بی‌کیفیت» چاپ می‌شود و به صورت خرده‌فروشی با قیمت یک یورو به فروش می‌رسد. هر شماره معمولاً شامل حدود دوازده تا پانزده گزارش از اخبار محلی گرفته تا جرم و جنایت، از داستان‌های خشونت روزمره گرفته تا جنجال‌ها است. | ## بخش 3: کروناکا ورا | این مجله شامل ستون‌هایی مانند (قصه‌های زرد/سیاه) با داستان‌های جنایی، یا (اسرار سکس) است که در آن خوانندگان دربارهٔ مشکلات جنسی خود می‌نویسند. کروناکا ورا از نظر برخی منتقدان «یک روزنامه زرد زننده» محسوب می‌شود، اگرچه جلد آن برای برخی دیگر «غیرقابل چشم‌پوشی» است، در حالی که برای شهرداری ریبرا، آگریجنتو، این مجله «معتبر» است. | ## جمع‌بندی | جوزپه بیسلی، سردبیر، ادعا می‌کند که این مجله هر ساله «تقریباً ۲۰٬۰۰۰ نامه» از خوانندگان دریافت می‌کند.
موضوع مقاله: کریتیکا فاشیستا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کریتیکا فاشیستا | مقدمه: کریتیکا فاشیستا یک مجله فرهنگی دوهفته‌نامه‌ای بود که توسط جوزپه بوتای در رم، ایتالیا تأسیس و سردبیری می‌شد. | ## بخش 1: کریتیکا فاشیستا | این مجله در دوران حکومت فاشیست‌ها در این کشور از سال ۱۹۲۳ تا ۱۹۴۳ وجود داشت با گذشت زمان، به یکی از مهم‌ترین نشریات دوره فاشیسم در ایتالیا تبدیل شد.Luca Michelini (2020). تاریخچه و مشخصات کریتیکا فاشیستا در سال ۱۹۲۳ توسط روزنامه‌نگار ایتالیایی جوزپه بوتای در رم تأسیس شد. این مجله به صورت دو هفته‌نامه منتشر می‌شد و در طول حیات خود توسط جوزپه بوتای سردبیری می‌شد. | ## بخش 2: کریتیکا فاشیستا | هدف بوتای فراهم کردن بستری برای دولت فاشیست بود تا از طریق بحث‌های فکری و هنری، سیاست فرهنگی خود را توسعه دهد. این مجله همچنین با هدف آموزش طبقه حاکم نوظهور و آغاز بحث در مورد ماهیت ایدئولوژی فاشیسم منتشر می‌شد. بین سال‌های ۱۹۲۶ و ۱۹۲۷، کریتیکا فاشیستا مقالات مختلفی در مورد تعریف و دامنه هنر دولتی منتشر کرد تا به مقامات فاشیست در توسعه مفاهیم مرتبط کمک کند. | ## بخش 3: کریتیکا فاشیستا | از جمله نویسندگان برجسته آن می‌توان به آردنگو سوفیسی، مینو ماکاری، جینو سورینی، ماسیمو بونتمپلی، سیپریانو افیسیو اوپو، کرتزیو مالاپارته، فیلیپو توماسو مارینتی، آنتون جولیو براگاگلیا، اومبرتو فراچیا و امیلیو چکی اشاره کرد. در اوایل دهه ۱۹۳۰، جوزپه بوتای و دیگر چهره‌های فاشیست مرتباً مقالاتی در مورد نیاز به نوسازی در تمام جنبه‌های زندگی ایتالیایی در این مجله منتشر می‌کردند. | ## جمع‌بندی | برای نماهای دیجیتالی مجله، به کتابخانه روزنامه از کتابخانه ملی مرکزی رم مراجعه کنید.
موضوع مقاله: خروج قطار از ریل ویارجو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # خروج قطار از ریل ویارجو | مقدمه: خروج قطار از ریل ویارجیو حادثه‌ای بود که در آن یک قطار باری حامل گاز مایع از ریل خارج شد و متعاقباً آتش گرفت. | ## بخش 1: خروج قطار از ریل ویارجو | این حادثه در ۲۹ ژوئن ۲۰۰۹ در ایستگاه راه‌آهن ویارجیو، لوکا، شهری در منطقه توسکانی ایتالیای مرکزی رخ داد. از میان ۱۴ واگن، واگن اول ثبت شده بود و ۱۳ واگن دیگر در مسیر مستقیم ایستگاه ویارجو از ریل خارج شد. چهار واگن بعدی نیز واژگون شدند و دو واگن بعد از آن از ریل خارج شدند اما سرپا باقی ماندند. گزارش شده است که نفر هشتم که کشته شده است، در حال رانندگی با اسکوتر در جاده‌ای مجاور راه‌آهن بوده است. کودکی در حالی که در ماشینی در مقابل خانه‌ای که با والدینش در آن زندگی می‌کرد، سوخته بود، پیدا شد. | ## بخش 2: خروج قطار از ریل ویارجو | گمان می‌رود که والدینش او را برای نجاتش در ماشین گذاشته و سپس برای نجات دو کودک دیگر به خانه بازگشته‌اند. منطقه وسیعی ویارجیو در آتش‌سوزی‌های بعدی ناشی از واگن‌های حامل LPG خودسوز آسیب دید. این حادثه بدترین حادثه ریلی در ایتالیا از زمان برخورد دو قطار در مونتزونو در نزدیکی بولونیا در ۱۵ آوریل ۱۹۷۸ است که منجر به کشته شدن ۴۸ نفر شد. سیلویو برلوسکونی، نخست‌وزیر ایتالیا، از ویارجیو بازدید کرد تا «کنترل اوضاع را به دست بگیرد»، اما با هو کردن و فریادهای «به خانه‌هایتان برگردید» مواجه شد. دکتر انریکو پتری، شاهد عینی و پزشک بیمارستان محلی، گفت که ۳۶ نفر با سوختگی ۸۰ تا ۹۰ درصد به بیمارستان ورسیلیا در ویارجیو منتقل شده‌اند. | ## بخش 3: خروج قطار از ریل ویارجو | علت اداره کل تحقیقات راه‌آهن که بخشی از وزارت زیرساخت‌ها و حمل‌ونقل ایتالیا است، تحقیقاتی را دربارهٔ علت این حادثه آغاز کرد. پلیس ایتالیا اعلام کرد که احتمالاً حادثه به دلیل خرابی مسیرهای راه‌آهن یا مشکلی در سیستم ترمز قطار رخ داده است. اتحادیه ایتالیایی CGIL گزارش داده که وضعیت فرسوده واگن‌ها را مقصر دانسته است؛ نگهداری این واگن‌ها بر عهده شرکت گاتکس بود. تا پیش از اعلام نتایج رسمی کمیسیون‌های تحقیق، علت احتمالی حادثه به نقص ساختاری محور واگن اول از میان واگن‌های تانکر خارج شده نسبت داده می‌شود. وزیر حمل‌ونقل ایتالیا، آلِترو ماتئولی، در تاریخ ۱ ژوئیه به پارلمان ایتالیا اطلاع داد که یک محور معیوب ممکن است باعث وقوع این حادثه شده باشد. | ## جمع‌بندی | در این جلسه از اعضا دعوت شد تا اطلاعات مربوط به مشکلات مربوط به محورهای نوع A را به اپراتورهای راه‌آهن، مالکان و دارندگان واگن‌های باری اطلاع دهند.
موضوع مقاله: ماتئو دوم ویسکونتی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ماتئو دوم ویسکونتی | مقدمه: ماتئو دوم ویسکونتی (; ۱۳۱۹ – ۲۹ سپتامبر ۱۳۵۵) به همراه برادرانش گالئاتزو دوم و برنابئو، فرمانروای مشترک میلان بود. | ## بخش 1: ماتئو دوم ویسکونتی | عمویش لوچینو ویسکونتی او را در سال ۱۳۴۶ به مونتفرات تبعید کرد، اما در سال ۱۳۵۰ به میلان بازگشت. به عنوان فرمانروای مشترک این قلمرو پس از مرگ عمویش جیووانی ویسکونتی (۱۳۵۴)، لودی، پیاچنزا، پارما و بولونیا به ماتئو داده شد. او پس از شامی که به گفته مادرش و دیگران، در آن توسط برادرانش مسموم شده بود، درگذشت. زندگی‌نامه ماتئو در میلان به دنیا آمد، پسر ارشد استفانو ویسکونتی و والنتینا دوریا (دختر برنابو دوریا، پسر برانکا دوریا). او به همراه برادرانش گالئاتزو دوم و برنابئو، به توطئه فرانچسکو پوسترلا علیه عمویشان لوچینو ویسکونتی، که در آن زمان ارباب میلان بود، پیوست. این توطئه خنثی شد و پوسترلا از بین رفت، اما لوچینو هیچ مدرکی علیه برادرزاده‌هایش پیدا نکرد. به دلیل یک توطئه جدید و ناموفق (۱۳۴۶)، ماتئو مجبور شد به همراه برادرانش از میلان فرار کند و توسط لوچینو و اسقف اعظم جیووانی ویسکونتی، برادر لوچینو، رانده شد. | ## بخش 2: ماتئو دوم ویسکونتی | رسیدن به قدرت ماتئو پس از مرگ لوچینو (۱۳۴۹) به میلان بازگشت و عمویش، اسقف اعظم جیووانی، او را به همراه دیگر برادرانش فراخواند. در سال ۱۳۴۰، اسقف اعظم جیووانی برای آرام کردن مرزهای قلمرو ویسکونتی که به دلیل درگیری‌های لوچینو درگذشته گسترش یافته بود، پیمان‌های ازدواج منعقد کرد. بدین ترتیب، ماتئو با ایگیدیولا گونزاگا، دختر کاپیتان مردم مانتوا، فیلیپینو، ازدواج کرد؛ گالئاتزو دوم با بیانکا اهل ساووی، دختر کنت آیمونه اهل ساووی ازدواج کرد؛ و برنابو با بئاتریس رجینا دلا اسکالا، دختر ماستینو دوم دلا اسکالا، لرد ورونا، ازدواج کرد. به مناسبت عروسی، ماتئو در دربار و مسابقاتی که توسط خانواده گونزاگا در مانتوا برگزار می‌شد، به همراه گروهی از همراهان ثروتمند و متعدد شرکت کرد. در سال ۱۳۵۴، پس از مرگ اسقف اعظم جیووانی، قدرت بر میلان به سه پسر استفانو ویسکونتی رسید. در حالی که برنابوی جوان، قلمروهای شرقی، هم‌مرز با سرزمین‌های اسکالیگری، و گالئاتزو دوم، قلمروهای غربی، هم‌مرز با قلمروهای ساووی را در اختیار گرفت، به ماتئو دوم: لودی، پیاچنزا، پارما و بولونیا از جمله شهرهای بزرگ، و همچنین بوبیو، پونترمولی، فیدنتسا، ماسا و لوگو اعطا شد. همچنین یک سوم (دو سستیری) از شهر میلان، یک سوم جنوا و اقامت در کاخی که توسط اسقف اعظم جیووانی ساخته شده بود، در کنار کاخ اسقف اعظم، به او واگذار شد. | ## بخش 3: ماتئو دوم ویسکونتی | این شهر که توسط جیووانی ویسکونتی د اولونا اداره می‌شد، استقلال خود را از حکومت میلان اعلام کرد. ماتئو دوم خود را به شکایت نزد پاپ محدود کرد، در حالی که گالئاتزو دوم و مهم‌تر از همه، برنابئو برای مداخله مسلحانه فشار می‌آوردند. کاملاً مشخص شد که دو پسر کوچکتر استفانو ویسکونتی قصد دارند خط سیاسی بسیار متفاوتی از برادر بزرگترشان را دنبال کنند. مرگ در ۲۹ سپتامبر ۱۳۵۵، در قلعه سارونو، پس از بازگشت از یک سفر شکار در نزدیکی مونزا، ماتئو از درد شدید شکم شکایت کرد. او پس از شام درگذشت، تقریباً مطمئناً به دستور برادرانش مسموم شده بود که سپس قلمروهای او را تقسیم کردند. | ## جمع‌بندی | ظاهر و شخصیت پیترو آزاریو او را خوش‌قیافه اما تنومند، سخنور، تنبل و در امور دولتی سهل‌انگار توصیف می‌کند.