موضوع مقاله: استروتساپرتی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # استروتساپرتی | مقدمه: یا پاستای دست‌ساز که مختص مناطق امیلیا-رومانیا، توسکانی، مارکه و اومبریا در ایتالیا و همچنین ایالت سن مارینو است. | ## بخش 1: استروتساپرتی | این نام همچنین برای دامپلینگ پنیر و سبزیجات پخته شده که در برخی نواحی ایتالیا و در جزیرهٔ کرس فرانسه تهیه می‌شود، به کار می‌رود. ریشه‌شناسی افسانه‌های متعددی برای توضیح این نام وجود دارد که عمدتاً مبتنی بر احساسات روحانی‌ستیزی منطقه است. یکی اینکه کاهنان شکمو آنقدر مجذوب پاستای خوش‌طعم می‌شدند که خیلی سریع می‌خوردند و خفه می‌شدند. (به گویش رومانیایی «زن خانه‌دار»)، که نوارهای خمیر را برای درست کردن «خفه» می‌کند. خشم خود را ابراز می‌کرد (شاید ناشی از بدبختی و مشکلات زندگی‌اش) و به روحانیون محلی فحش می‌داد، که منجر به پاستایی می‌شد که می‌توانست کشیش را خفه کند. سومی می‌گوید که همسران معمولاً پاستا را برای روحانیون به عنوان بخشی از اجاره زمین درست می‌کردند (در رومانیا، کلیسای کاتولیک املاک وسیعی داشت که به کشاورزان اجاره داده شده بود)، و شوهرانشان آنقدر از کشیش‌های رشوه‌خوار که غذای همسرانشان را می‌خوردند عصبانی می‌شدند که آرزو می‌کردند کشیش‌ها خفه شوند، در حالی که دهانشان را با آن پر می‌کردند. این نام مطمئناً نشان دهندهٔ ضد روحانیت‌گرایی پراکندهٔ مردم رومانیا و توسکانی است. یک توضیح احتمالی دیگر این است که پس از مراسم یکشنبه، معمولاً کشیش به خانه‌های روستاییان می‌رفت و از شام با آنها لذت می‌برد. | ## بخش 2: استروتساپرتی | تجربیات خوشایندتر برای کشیش، آنها را ترغیب می‌کرد که بیشتر به آن خانه خاص برگردند. به عنوان وسیله‌ای برای خانواده تا به کشیش بفهمانند که ممکن است بیش از حد از آنها استقبال کند، آنها این پاستا را سرو می‌کردند که بعدها نام را به خود گرفت. یکی دیگر از داستان‌های مربوط به منشأ این پاستا این است که این پاستا شبیه یقهٔ مخصوص روحانیون است که معمولاً به آن «چوکر کشیش» می‌گویند. انواع پاستا در آشپزی رومانیا، استروتساپرِتی ریسمان‌های کوتاه و پیچ‌خورده‌ای هستند که با دست و از خمیر آرد و آب به دست می‌آیند.در مناطق روستایی میان فائنتسا و لوگو، نوعی به نام استروتساپرِتی کول نودو رایج است که هر قطعهٔ پاستا پس از پیچانده شدن، گره زده می‌شود. در آشپزی ایمولا و راونا، میان اواخر سدهٔ نوزدهم تا نیمهٔ سدهٔ بیستم، استروتساپرِتی‌ها «کشیش‌های خفه‌شده» نامیده می‌شدند[۳] ـ اصطلاحی که بعدها کنار گذاشته شد ـ و اندکی بزرگ‌تر بودند. در اِمیلیا، خمیر آن از آرد، آب، پنیر پارمزان و سفیدهٔ تخم‌مرغ درست می‌شود که همه با هم زده می‌شوند. در آشپزی اومبریا، اصطلاح استروتساپرِتی یا استرانگوتسی به پاستای بلندی با مقطع مربعی گفته می‌شود که از آرد و آب ساخته می‌شود. در ناحیهٔ ویتربو، استراتّو نوعی پاستای دست‌ساز است که در شهر بلِرا رایج بوده و با ترافل طعم‌دار می‌شود. | ## بخش 3: استروتساپرتی | در شهر لاکویلا در منطقهٔ آبروتزو، استرانگولاپرِتی ریسمان‌های بزرگی از پاستای ساخته‌شده از گندم الجزایری هستند که حدود ۲۰ سانتی‌متر طول دارند. پیچی نوعی پاستای مشابه از توسکانی است که در آن لوله‌های ضخیم و توپر خمیر با دست غلتانده می‌شوند، برش داده می‌شوند ولی پیچانده نمی‌شوند؛ ظاهر کشیده و طناب‌مانند آن توضیح محبوب دیگری برای ارتباط این نوع پاستا با «خفه‌کردن» فراهم می‌کند. خمیر (به برخی از انواع منطقه‌ای آن در زیر مراجعه کنید) به صورت ورقه‌های صاف و ضخیم پهن می‌شود. انواع گنوچی در آشپزی ترنتینو و آشپزی لمباردی، استرانگولاپرِتی نوعی نیوکی است که از نان بیات، اسفناج، تخم‌مرغ و پنیر گرانای ترنتینو تهیه می‌شود و همراه با کرهٔ ذوب‌شده و مریم‌گلی سرو می‌گردد. در آشپزی ناپلی، اصطلاح استرانگولاپریِوِته به نیوکی‌های ساده‌ای اطلاق می‌شود که در خانه با آب و آرد تهیه می‌شوند. در آشپزی کالابریا، استرانگولیاپرِویتی کوفته‌هایی از آرد و تخم‌مرغ هستند؛ در سنت نیکاستره، این غذا خوراک مخصوص سه‌شنبهٔ چرب (ماردی گراس ایتالیایی) به‌شمار می‌رود. در آشپزی کُرسیکا، نام استورتساپرِتی همچنین به نیوکی‌های بزرگی اطلاق می‌شود که از پنیر و سبزیجات ساخته و سپس پخته می‌شوند. اسفناج یا برگ‌چغندر مزه‌دارشده همراه با پنیر بروچو به شکل گلوله درآورده می‌شود و در فر پخته می‌گردد. | ## جمع‌بندی | این گلوله‌ها آن‌قدر بزرگ هستند که اگر یک‌جا بلعیده شوند، می‌توانند باعث خفگی فرد شوند.