موضوع مقاله: ژنرال تاپیوکا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ژنرال تاپیوکا | مقدمه: ژنرال تاپیوکا شخصیتی خیالی در ماجراهای تن‌تن و میلو است که توسط هرژه خلق شده است. | ## بخش 1: ژنرال تاپیوکا | او تنها در تن‌تن و پیکاروها، آخرین کتاب تکمیل‌شدهٔ ماجراهای تن‌تن در سال ۱۹۷۶، ظاهر می‌شود، اما پیش‌تر در سه آلبوم قبلی، گوش شکسته، هفت گوی بلورین و انبار زغال‌سنگ به او اشاره شده است. شخصیت ژنرال تاپیوکا رقیب اصلی ژنرال آلکازار است و برای ریاست جمهوری موزفروش سان تئودور، یک کشور خیالی در آمریکای جنوبی، با او رقابت می‌کند. در آخرین کتاب تکمیل‌شدهٔ مجموعه، تن‌تن و پیکاروها، او با حمایت بوردوری به قدرت می‌رسد، و یکی از آدم‌های زیر دست او، سرهنگ اسپونز که به اسپونخا تغییر نام می‌دهد، به عنوان مشاور او منصوب می‌شود. تاپیوکا نام پایتخت، «لاس دوپیکوس»، را به تاپیوکاپولیس تغییر می‌دهد (که بعدها پس از به قدرت رسیدن پیکاروها، به آلکازاراپولیس تغییر خواهد یافت). پس از دستگیری کاستافیوره به اتهام توطئه‌ای علیه تاپیوکا، او در سخنرانی تلویزیونی، ساکنان کاخ مولینسار (تن‌تن، کاپیتان هادوک و پروفسور تورنسل) را به عنوان طراحان این نقشه متهم می‌کند تا ژنرال آلکازار را از قدرت کنار بزنند. سپس از آن‌ها دعوت می‌کند تا شخصاً در تاپیوکاپولیس حاضر شده و برای ادای توضیح با او مناظره کنند، اما این در واقع یک تله است. با این حال، او دوباره توسط آلکازار سرنگون می‌شود که با اکراه حاضر می‌شود به واسطهٔ قولی که به تن‌تن داده، از کشتن او صرف‌نظر کند. پایان داستان نشان می‌دهد که آلکازار و تاپیوکا به‌عنوان رقیب، در واقع از نظر ذهنیت کاملاً شبیه به هم هستند. | ## بخش 2: ژنرال تاپیوکا | آلن موسه اقدام خودبزرگ‌بینانهٔ ژنرال تاپیوکا در تغییر نام پایتخت از «لاس دوپیکوس» به تاپیوکاپولیس و سپس به آلکازاراپولیس توسط ژنرال آلکازار را با تغییر نام پایتخت جمهوری دومینیکن توسط دیکتاتور رافائل لئونیداس تروخیو از سانتو دومینگو به «شهر تروخیو» مقایسه می‌کند. به‌طور مشابه، در اتحاد جماهیر شوروی، شهرهای ولگوگراد و سنت پترزبورگ به ترتیب به استالینگراد و لنینگراد تغییر نام یافتند، به افتخار دو رهبر کمونیست، ژوزف استالین و ولادیمیر لنین. در مورد یونیفرم‌های سربازان تاپیوکا و انقلابیون، بیشتر آن‌ها از گزارش مفصل ژان لارتگی دربارهٔ چه گوارا با عنوان چریک‌ها که در سال ۱۹۶۷ منتشر شد و پر از عکس است، الهام گرفته شده است. یونیفرم‌های ارتش تاپیوکاپولیس نیز تا حدی از یونیفرم‌های نیروی زمینی شیلی در دوران دیکتاتوری نظامی شیلی گرفته شده‌اند. تحلیل فیلسوف میشل الشانینوف در تن‌تن و پیکاروها نمونه‌ای از نظریهٔ جامعه نمایش اثر گی دوبور (۱۹۶۷) می‌بیند، که در آن آمده است: «هر چیزی که به طور مستقیم تجربه می‌شد، به نمایشی از آن تبدیل شده است.» او به‌ویژه تأکید می‌کند که توالی کودتاها میان تاپیوکا و آلکازار تنها «یک بازی نقش‌های پوچ» است که توسط بلوک‌های شرق و غرب ابزارمند شده است. علاوه بر این، تن‌تن و پیکاروها یک رژیم دیکتاتوری را به تصویر می‌کشد که با مشت آهنین توسط ژنرال تاپیوکا و همدستانش اداره می‌شود و هرژه ابزارهای مختلفی را که این رژیم برای حفظ قدرت خود به کار می‌گیرد، نشان می‌دهد. بنابراین، با ورود هادوک، پروفسور تورنسل و سپس تن‌تن به سان تئودور، آن‌ها در ویلایی تحت کنترل با میکروفون‌ها و دوربین‌های متعدد زندانی می‌شوند. دوم، تسلط قدرت بر دستگاه قضایی مورد توجه قرار می‌گیرد، که از طریق دادگاه فرمایشی بیانکا کاستافیوره نشان داده می‌شود. | ## بخش 3: ژنرال تاپیوکا | از طریق تقابل میان آلکازار و تاپیوکا، هرژه عمدتاً زمینهٔ تاریخی آمریکای جنوبی، با انقلاب‌های متعدد آن، را بازآفرینی می‌کند و در نهایت، به تعبیر ژاک لانگلوآ، هر دو دیکتاتور «هر یک نمایندهٔ یک جناح» هستند . اگرچه پیکاروهای ژنرال آلکازار شبیه به چریک‌های چه گوارا به نظر می‌رسند، اما تنها ظاهر لباس‌های آن‌ها مشابه است؛ آلکازار توسط قدرت تجاری و مالی آمریکا، یعنی شرکت بین‌المللی موز، حمایت می‌شود. این شرکت تقلیدی از کمپانی یونایتد فروت است، شرکتی که کودتای ۱۹۵۴ گواتمالا را حمایت کرده و مخالفان فیدل کاسترو در کوبا را برای حفظ منافع خود تأمین مالی کرده بود. از سوی دیگر، ژنرال تاپیوکا به عنوان «عروسک بلوک شرق» ظاهر می‌شود، چرا که توسط بوردوری به رهبری مارشال پلکسی گلدز حمایت می‌شود و سرهنگ اسپونز را برای کمک به عملیات نظامی خود دریافت می‌کند. فیلسوف فرانسوی میشل سر معتقد است که از نظر سیاسی، این داستان اصل «تکرار» را نشان می‌دهد: ژنرال آلکازار، تاپیوکا را تکثیر می‌کند، همان‌طور که تابلو «زنده باد آلکازار» در آخرین تصویر، تابلوی «زنده باد تاپیوکا» در آغاز کتاب را تکرار می‌کند. به همین ترتیب، پاسکال اوری معتقد است که «انسان‌گرایی هرژه‌ای» در تقابلی برابر، میانِ دو دیکتاتور - آلکازار و تاپیوکا - ظاهر می‌شود، گویی می‌خواهد نشان دهد که اگرچه صحنه تغییر می‌کند، فلاکت مردم همچنان باقی می‌ماند. | ## جمع‌بندی | میشل پوره نیز این داستان را «اپیزودی از سرخوردگی محافظه‌کارانه نسبت به انقلاب سیاسی می‌داند که نابرابری اجتماعی را که قصد داشت از میان ببرد، بازتولید می‌کند.» میراث در سال ۱۹۷۸، ژیل لو بو، ملوان و بنیان‌گذار مسابقه دریایی «اسپای کوئست-فرانس»، نام ژنرال تاپیوکا را بر قایق تک‌بدنهٔ جدید خود گذاشت، یک قایق نیم تُنی که برای شرکت در مسابقه «سولیتر دو فیگارو» ساخته شده بود و در نهایت این مسابقه را هم برد.