موضوع مقاله: جوزپه گووونه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جوزپه گووونه | مقدمه: وی ژنرال ارتش سلطنتی ایتالیا با اصالت پیدمونتی بود که نقش مهمی در جنبش استقلال ایتالیا (ریسورجیمنتو) ایفا کرد. | ## بخش 1: جوزپه گووونه | او که افسری جلوتر از زمان خود بود، در سه جنگ استقلال شرکت کرد و خود را به عنوان وزیر جنگ در دولت جووانی لانزا معرفی کرد. او که شخصیت اصلی یک دوره نظامی سریع بود که در سن ۳۵ سالگی به درجه ژنرالی ارتقا یافت، تمام وقایع ریزورگیمنتو را تجربه کرد و در جنگ کریمه، سه جنگ استقلال و مبارزه با راهزنی شرکت داشت. در طول جنگ کریمه، او به عنوان ناظر نظامی برای پادشاهی ساردینیا در ارتش‌های ترکیه، فرانسه و بریتانیا خدمت کرد. قبل و در طول مداخله پیدمونت، او در نبردهای متعدد و در حمله سواره نظام بریتانیا در بالاکلاوا شرکت کرد. در طول جنگ سوم استقلال، او در نبرد کاستوزا به عنوان فرمانده لشکری که شهر را تا حمله نهایی نیروهای دشمن در دست داشت، خود را متمایز کرد. گوون همچنین در زمینه دیپلماتیک، به ویژه در طول اتحاد ایتالیا و پروس، و در جاسوسی به عنوان بنیان‌گذار سرویس اطلاعات نظامی پیدمونت، خود را متمایز کرد. او که حتی توسط شاه ویکتور امانوئل دوم رها شده بود، نتوانست فشار عاطفی را تحمل کند، که به اختلال روانی منجر شد و او را به جنون کشاند. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان نظامی ایتالیا، لژیون دونور، نشان سنت موریس و لازاروس، و نشان گرمابه شده است. زندگی‌نامه جوزپه گائتانو ماریا دئی کونتی گوونه در خانواده‌ای از اشراف کوچک اما باستانی متولد شد که در وقایع‌نگاری‌های قرن یازدهم به عنوان لردهای گوونه، رودولفو، ویسکونت آستی و پسرش اوبرتو ظاهر می‌شوند. جورجو گوونه، که مشاور و وزیر امور خارجه و دارایی ویکتور آمادئوس دوم ساووا بود، را می‌توان در نیمه اول قرن هجدهم ردیابی کرد. پس از او، پدربزرگ جوزپه، گاسپارو جوزپه، که با یک وارث ثروتمند ازدواج کرد، و پدربزرگش وینچنزو، کاپیتان و شوالیه نشان مقدسین موریس و لازاروس قرار گرفتند. جوزپه در ۱۹ نوامبر ۱۸۲۵ در ایسولا دآستی به دنیا آمد، او پسر دوم ارکوله (۱۷۹۷–۱۸۵۵)، وکیل و شهردار آینده آلبا، و فرانچسکا موسی (۱۸۰۶–۱۸۴۸) بود. علاوه بر جوزپه، این زوج هفت پسر و یک دختر داشتند: وینچنزو (۱۸۲۴–۱۹۰۷)، فلیچه (۱۸۲۷–۱۸۴۵)، آنجلو (۱۸۲۸–۱۸۸۶)، جولیو سکوندو (۱۸۲۹–۱۸۶۷)، که چندین بار در جنگ دوم استقلال مدال گرفت و در حالی که برادرش جوزپه را در سیسیل فرماندهی می‌کرد بر اثر وبا درگذشت، چزاره (۱۸۳۲–۱۸۷۰)، جیووانی لوئیجی (۱۸۳۵–۱۹۱۱)، یک ژنرال، فرانچسکو (۱۸۳۸–۱۸۵۹)، که در نبرد مونته‌بلو در حمله سواره نظام کشته شد، و ترزا (-۱۹۰۶). جوزپه کوچک، همان‌طور که به عنوان فرزند دوم مرسوم بود، به سمت حرفه نظامی هدایت شد و در ۱۶ مارس ۱۸۳۶، در حالی که حتی یازده سال هم نداشت، وارد آکادمی سلطنتی تورین شد. در ۱۲ سپتامبر ۱۸۴۳، او به عنوان دانشجوی دانشکده افسری به خدمت گرفته شد و با نشان دادن استعداد و حسن نیت خاص، در ۲۷ اوت سال بعد، به درجه ستوان دومی ارتقا یافت و در یگان مهندسان و توپخانه خدمت کرد. با توجه به نتایج عالی، در ۲۸ دسامبر ۱۸۴۵ به درجه ستوان، ابتدا به عنوان فوق‌ستاره و سپس پس از دو سال به عنوان عضو کامل، در سپاه ستاد کل منصوب شد. در همان دوره، او به یک سپاه عملیاتی ارتش پیدمونت پیوست: لشکر ششم دوک جنوا، پسر دوم پادشاه چارلز آلبرت ساووی. جوزپه به سرهنگ آلفونسو لا مارمورا منصوب شد که آشنایی با او تأثیر عمیقی بر حرفه نظامی این مرد جوان گذاشت. در آستانه شروع جنگ با امپراتوری اتریش، جوزپه گووونه جوان ایده‌های لیبرال و دموکراتیک را پرورش داد و با اعضای هیئت تحریریه روزنامه «لا کنکوردیا» به رهبری نماینده چپ‌گرای پارلمان، لورنزو والریو، که آشکارا او را به اعضای میانه‌روتر حزب ریسورجیمنتو به رهبری چزاره بالبو و کامیلو دی کاوور ترجیح می‌داد، در ارتباط بود. پس از پنج روز میلان، در آغاز خصومت‌ها در ۲۳ مارس ۱۸۴۸، گووونه در یکی از معدود واحدهای آماده حرکت، در تیپ «پیمونته» به فرماندهی ژنرال میشل بس، بخشی از سپاه دوم ارتش ژنرال اتوره د سوناز، بود. این تیپ با شروع به عنوان پیشتاز، از رودخانه تیچینو در بوفالورا عبور کرد و پس از ورود به میلان، که در آن زمان در دست شورشیان بود، به سمت برشا حرکت کرد و در ۳۱ مارس به آنجا رسید. در همان روز، فرمانده نیروهای اتریشی، ژنرال جوزف رادتزکی، به قلعه پشیرا عقب‌نشینی کرد و دو روز بعد در ورونا بود. در ۸ آوریل، بخش عمده‌ای از نیروهای او در کوادری‌لترال نزدیک ویلافرانکا مستقر شدند. بس و نیروهایش با سفر در امتداد مسیر برشا، کاستندولو، مونتیچیاری، کاستیلیونه دله استیویره و گویدیزولو، به پشیرا رسیدند و در ۱۰ آوریل، گووونه را نزد فرمانده پادگان اتریش فرستادند تا تسلیم او را خواستار شود. ژنرال مسن جوزف فون رات (۱۷۷۲–۱۸۵۲) امتناع کرد؛ بنابراین، سه روز بعد، محاصره‌ای ضعیف آغاز شد که آتش توپخانه آن باید طبق دستورالعمل‌های بس از گووونه تنظیم می‌شد. برای تنگ‌تر کردن محاصره، پیدمونتی‌ها تصمیم گرفتند پاسترنگو، در ساحل راست آدیجه، را تصرف کنند و در ۳۰ آوریل به دژ اتریشی‌ها حمله کردند. در نبرد بعدی، تیپ «پیه‌مونته» که جناح چپ نیروهای پیدمونتی را تشکیل می‌داد، جنگید و در پیروزی نقش داشت. گووونه، به عنوان عضوی از ستاد کل تیپ، در میدان حضور داشت؛ اما موفقیت قطعی نبود و لازم بود تا ۳۰ مه برای تسلیم پشیرا صبر شود. کارزار نظامی به زودی رو به وخامت گذاشت و در مراحل داغ نبرد کاستوزا از ۲۲ تا ۲۷ ژوئیه، ژنرال د سوناز در ابتدا از مداخله با سپاه خود خودداری کرد زیرا سربازان خسته بودند و سپس توسط چارلز آلبرت مجبور شد تلاش بیهوده‌ای برای بازپس‌گیری ولتا مانتوانا، که رها کرده بود، انجام دهد. در این شکست، گووونه با جدیت توانست از پراکنده شدن مردان خسته و ناامید جلوگیری کند و عقب‌نشینی را سازماندهی کند و ستایش ژنرال آردینگو تروتی را برای او به ارمغان آورد. انتصاب او به عنوان سروان پس از آتش‌بس سالاسکو، زمانی که گووونه به ستاد کل لشکر ششم، که اکنون توسط آلفونسو لا مارمورا فرماندهی می‌شد، بازگشت، صورت گرفت. دومی، که منتظر از سرگیری خصومت‌ها علیه اتریش بود، در پایان سال ۱۸۴۸ وظیفه بسیج نیرویی در مرکز ایتالیا را که قرار بود تهدیدی برای اتریش باشد، به او سپرد. گووونه به لیورنو رفت، اما از سرگیری خصومت‌ها و شکست ناگهانی در نووارا در ۲۳ مارس ۱۸۴۹، وقایعی را که منجر به قیام‌های جمهوری‌خواهان در جنوا شد، تسریع کرد. لا مارمورا، که واحد آن در از سرگیری مبارزات نظامی شرکت نکرده بود، بنابراین خود را در حال سرکوب خونین ناآرامی‌ها یافت، اما برخی از قلعه‌های درون دیوارهای شهر بدون درگیری توسط گووونه تصرف شدند. همین احضار منجر به تسلیم دژ بلودره شد که فرمانده آن به گووونه و چهار برساگلیری، دژ کروچتا و با کمی دشواری بیشتر، دژ تناگلیا تسلیم شد. اما بخش عمده‌ای از شورشیان از تسلیم شدن خودداری کردند و نیروهای لا مارمورا و گووونه مجبور به ورود به شهر شدند. در ۵ آوریل، نیروهای گووونه کلیساهای سان فرانچسکو و سان روکو را که از نظر استراتژیکی در موقعیت خوبی قرار داشتند، و از همه مهم‌تر، انبار باروت لاگاتزو را تصرف کردند. ارتش پیدمونت در سرکوب شورش‌ها ۱۹ افسر و سرباز خود را از دست داده و ۱۷۹ نفر زخمی شده بودند. به خاطر این اقدامات، در ۱۹ ژوئیه، گووونه دومین مدال نقره شجاعت نظامی را دریافت کرد. به محض اینکه آلفونسو لا مارمورا در نوامبر ۱۸۴۹ به عنوان وزیر جنگ در دولت دازگلیو منصوب شد، تصمیم گرفت وظیفه مطالعه دقیق نیروهای مسلح دو قدرت اروپای مرکزی: پادشاهی پروس و امپراتوری اتریش را به گووونه واگذار کند. اگرچه گووونه با نام مستعار، در وین ناموفق بود، زیرا اتریشی‌ها به هر ایتالیایی علاقه‌مند به امور نظامی مشکوک بودند. در برلین، گووونه اطلاعاتی در مورد اداره نظامی پروس، سازمان سربازگیری آن و توپخانه و سپاه مهندسی به دست آورد و به وطن خود منتقل کرد. او در گزارش‌های خود به روزنامه لا مارمورا، از وضعیت پرتنش با اتریش نیز سخن گفت و از موضع صلح‌طلبانه پروس انتقاد کرد، که در نهایت، با پیمان اولموتز در نوامبر ۱۸۵۰، مجبور به تسلیم شدن در برابر خواسته‌های وین شد. گوون که زبان آلمانی را به خوبی آموخته بود، در مارس ۱۸۵۱ برلین را برای بازدید از استحکامات آلمان، به ویژه از فرانکفورت، کلن، کوبلنز، ماینز و استراسبورگ ترک کرد. با بازگشت به تورین، به عنوان مدرس در مدرسه توپوگرافی نووارا و همچنین سایر مأموریت‌های محرمانه‌تر و سری‌تر برای مأموریتی به ونیز (که در آن زمان هنوز اتریشی بود)، برای شناسایی در مرز تیچینو با لومباردی-ونتو، برای مطالعه یک لشکر اتریشی در لومباردی و برای جمع‌آوری اطلاعات در میلان در مورد شورش اخیر مازینی‌ها منصوب شد. گووونه، در ادامه طبیعی وظایفش در پروس، در اوج بحرانی که امپراتوری عثمانی را در مقابل امپراتوری روسیه قرار داده بود، توسط لا مارمورا به عنوان ناظر به ارتش ترکیه اعزام شد. بریتانیای کبیر و فرانسه از قبل از نظر سیاسی با ترکیه متحد بودند و گووونه، با پیش‌بینی وقوع آنچه که به عنوان جنگ کریمه به یاد آورده می‌شود، تصمیم گرفت به دانوب برسد، جایی که روس‌ها در اوایل ژوئیه به طرز تحریک‌آمیزی به مولداوی و والاچیا نفوذ کرده بودند. گووونه پس از رسیدن به ساحل راست رودخانه، از استقرار نیروهای عثمانی عمر پاشا گزارش داد. پس از آغاز خصومت‌ها در ترکیه، ارتش عثمانی (یکی از قدیمی‌ترین ارتش‌های اروپا) در ۲۸ اکتبر کالافات، در کنار دانوب را اشغال کرد و در امتداد رودخانه سنگر گرفت و منتظر واکنش روس‌ها بود که در ۴ نوامبر به‌طور ناموفقی به اولتنیتا حمله کردند. این اولین درگیری با درگیری‌های دیگری در مکان‌های دیگر، مانند ماچین و جورجیو، دنبال شد، جایی که روس‌ها دوباره نتوانستند از رودخانه عبور کنند. در طول این بحران‌ها، گووونه جبهه نبرد را به‌طور گسترده و طولانی طی کرد و از شرق به غرب حدود ۵۰۰ کیلومتر تا کالافات و ویدین پیشروی کرد و در دو کرانه دانوب با یکدیگر روبرو شدند. از اینجا، در ۳۱ دسامبر، او توصیه‌هایی در مورد اقدام به عمر پاشا فرستاد، که در ۶ ژانویه، با حمله به ستاته، پشت کالافات، روس‌ها را غافلگیر کرد. اما با شروع زمستان، خصومت‌ها کاهش یافت و تنها در بهار ۱۸۵۴، پس از ورود بریتانیا و فرانسه به جنگ به نفع ترکیه، روس‌ها هدف اصلی خود را آشکار کردند: شهر سیلیسترا، در کرانه شرقی دانوب. روس‌ها تلاش‌های خود را بر عرب-طابیه، قلعه‌ای در خارج از دیوارهای شهر، متمرکز کردند. در این زمینه، در ۷ ژوئن، گووونه وارد سیلیسترا شد و با درخواست عمر پاشا برای محافظت از استحکامات آن، تشویق شد. پیدمونتی‌ها فهمیدند که می‌توان این موقعیت را تقویت کرد و در عین حال سربازان پادگان را نیز نجات داد. روز بعد، او خودش به موقعیتی که قرار بود استحکامات در آن قرار گیرد، رسید و زیر آتش دشمن، به مدت یک ساعت آماده شد و دستورالعمل‌هایی داد. یک افسر انگلیسی از او به خاطر اینکه خود را به این شکل در معرض خطر قرار داده بود، انتقاد کرد و همان شب ۴۰۰ مرد از قلعه‌های دیگر برای شروع کار به آنجا رفتند. حملات روسیه بلافاصله آغاز شد، اما کار ادامه یافت و هنگامی که نیروی اعزامی انگلیس و فرانسه به وارنا رسید، محاصره سیلیسترا در اوج خود بود: روس‌ها حملاتی را یکی پس از دیگری آغاز کردند، اما بدون موفقیت، و در ۲۲ ژوئن آنها تلاش کردند تا حمله نهایی را انجام دهند، اما بیهوده بود. فرمانده میخائیل گورچاکوف خود در این نبرد زخمی شد و روز بعد محاصره‌کنندگان سیلیسترا را رها کردند و عقب‌نشینی خود را در شمال دانوب آغاز کردند. از طرف پیدمونت نیز به رسمیت شناخته شد و در ۹ اکتبر ۱۸۵۴، گووونه به درجه سرگردی در هنگ شانزدهم پیاده‌نظام ارتقا یافت. در همین حال، عمر پاشا به او سمت رابط با افسران خارجی را پیشنهاد داد، اما باز هم تنها با رد مودبانه مواجه شد: گووون که با ورود نیروهای انگلیسی-فرانسوی به کریمه مواجه شده بود، می‌خواست آزادی عمل خود را حفظ کند. در سال ۱۸۴۹، لشکر ششم شورش جمهوری‌خواهان جنوا را که در نتیجه آتش‌بس ویگناله با اتریش پس از نبرد نووارا آغاز شده بود، سرکوب کرد. در این اقدام، گوونه توانست بدون جنگیدن، کنترل سه قلعه در حومه جنوا را به دست گیرد. ناوگان متفقین پس از رسیدن به دریای سیاه، در ۷ سپتامبر ۱۸۵۴ از وارنا، در بلغارستان امروزی، حرکت کرد و بین روزهای ۱۴ تا ۱۷ به یوپاتوریا، کریمه رسید. در روز ۸، گووون بخارست را ترک کرد، به وارنا رفت و به سمت کریمه حرکت کرد و در روز ۱۴ در بالاکلاوا، پایگاه لجستیکی ارتش بریتانیا، پیاده شد. ده روز بعد، اولین نبرد بزرگ در کریمه رخ داد: نبرد آلما، که در ۲۵ سپتامبر توسط متفقین پیروز شد. سپس، در ۲۵ اکتبر، روس‌ها تصمیم گرفتند برای تضعیف نیروهای بریتانیایی به بالاکلاوا حمله کنند. پس از موفقیت اولیه در برابر نیروهای پوششی ترکیه، سواره نظام روسیه توسط بریتانیایی‌ها در دره‌ای که بلافاصله در شمال بندر قرار داشت، به عقب رانده شد. گووونه به همراه فرماندهان ارتش‌های مربوط، لرد راگلان و فرانسوا دو کانروبر، با ستادهای عمومی مربوط، مراحل اولیه نبرد را از ارتفاع دنبال کردند. سپس، هنگامی که متوجه شد انگلیسی‌ها قصد دارند سواره‌نظام خود را برای حمله به توپ‌های روسی به کار گیرند، از دامنه تپه به پایین تاخت و به هنگ سیزدهم دراگون پیوست. در سمت راست خط بریتانیایی‌ها، او یک ایتالیایی دیگر به نام ستوان جوزپه لاندریانی را یافت که داوطلب ارتش انگلیس بود. و هنگامی که دستور حمله صادر شد، دو پیدمونتی به همراه بقیه تیپ سبک به آنجا حمله کردند. در این نبرد، اسب گووونه مورد اصابت قرار گرفت که او را به زمین انداخت و او نتوانست مسیر را به پایان برساند و از ناحیه شانه کمی زخمی شد. | ## بخش 2: جوزپه گووونه | انگلیسی‌ها که از رفتار گووونه شگفت‌زده شده بودند، در دسامبر ۱۸۵۶ به او نشان شوالیه حمام اعطا کردند. پس از نبرد بالاکلاوا، گووونه به وظایف خود به عنوان ناظر بازگشت، این بار با فرماندهی فرانسه، و پس از آن در نبرد اینکرمن در ۵ نوامبر ۱۸۵۴، یکی از خونین‌ترین نبردهای جنگ، شرکت کرد. در طول نبرد، روس‌ها تلاش کردند تپه‌ای را که توسط متفقین محاصره‌کننده سواستوپول در دست داشتند، اشغال کنند. این فرصتی برای گووونه بود تا در مورد وضعیت میدان نبرد، مشکلات ناشی از فرماندهی دوگانه (فرانسوی و انگلیسی) و استحکام و انضباط سربازان بریتانیایی، که با این حال، کمتر از فرانسوی‌ها قادر به سازگاری با شرایط بودند، گزارش دهد. حمله نهایی فرانسه به سنگر مالاخوف در محاصره سواستوپول با حضور گووونه همراه بود که از ناحیه لگن مجروح شد؛ بنابراین، در آستانه مداخله پیدمونت‌ها در کنار فرانسه، بریتانیای کبیر و ترکیه، گووونه، پر از تجربه، توصیه و توصیه برای لا مارمورا، در فوریه ۱۸۵۵ به پاریس فراخوانده شد تا در سازماندهی این لشکرکشی شرکت کند. در اوایل ماه مه، گروه پیدمونت‌ها در کریمه آماده ورود به عملیات بود و گووونه سمت معاون رئیس ستاد را در ستاد کل بر عهده داشت، جایی که او دفتر اطلاعات نظامی و دفتر توپوگرافی را اداره می‌کرد. فرصت جنگ برای پیدمونت‌ها با تلاش روسیه برای شکستن محاصره فزاینده سواستوپول و حمله به متفقین در ۲۵ اوت ۱۸۵۵ در نزدیکی رودخانه چرنایا فراهم شد. این نبرد که در آن هنگ‌های شانزدهم و چهارم پیدمونت تا جایی که می‌توانستند در برابر نیروهای عظیم لشکر هفدهم روسیه مقاومت کردند، با یک ضدحمله متفقین و عقب‌نشینی نیروهای دشمن پایان یافت. گووونه خود را فرماندهی نیروهایی را که ساعت‌ها مقاومت کرده بودند، بر عهده گرفت و آنها را به حمله ترغیب کرد، اما وقتی متوجه شد که آنها خسته شده‌اند، دستور عقب‌نشینی داد تا منتظر رسیدن نیروهای کمکی بماند و خود آخرین نفر در ستون زیر آتش دشمن باقی ماند. نبرد چرنایا یک پیروزی مهم برای متفقین بود زیرا به امیدهای روسیه برای شکستن محاصره سواستوپول پایان داد و مقدمه‌ای برای فتح آن بود. پس از بازگشت به خانه، گووونه در ۱ ژوئیه ۱۸۵۶، طی فرمانی، صلیب شوالیه نشان نظامی ساووی را دریافت کرد. نتایج به دست آمده در کریمه، آلفونسو لا مارمورا را بر آن داشت تا یک دفتر ویژه برای گووونه تأسیس کند، که اولین دفتر در تاریخ پادشاهی ساردینیا بود که به فعالیت‌های جاسوسی اختصاص داده شده بود؛ بنابراین، گووونه در سال ۱۸۵۶ بنیان‌گذار و اولین مدیر سرویس مخفی نظامی پیدمونت شد. منطقه‌ای که قرار بود تحت پوشش قرار گیرد، طبیعتاً لومباردی-ونتوی اتریش بود، جایی که گووونه خود را برای ایجاد یک شبکه متراکم از خبرنگاران سازماندهی کرد که اطلاعات مربوط به تحرکات گسترده نیروهای ارتش اتریش، تحرکات پادگان‌ها، اندازه واحدهای در حال حرکت و نام آنها، توپخانه‌های همراه آنها و نام فرماندهان آنها را به ستاد میلان گزارش می‌دادند. اطلاعات، که به‌طور مناسب رمزگذاری شده بودند، از طریق پست یا در موارد بسیار فوری، از طریق پیک‌ها و در نهایت از طریق قاچاقچیانی که با عبور از مرز به پیدمونت، آن را به کارابینیری تحویل می‌دادند، ارسال می‌شدند. در مورد تکنیک‌های رمزگذاری، پنهان‌سازی و انتقال، گووون به روش‌های کلاسیک از جوهر نامرئی گرفته تا استفاده از کبوترهای نامه‌رسان متوسل شد. با این روش‌ها، در آستانه جنگ دوم استقلال، او اخبار مربوط به حرکات نیروهای اتریشی را در مکان‌های مختلف در لومباردی-ونیز دریافت کرد، زمانی که خودش به میلان نمی‌رفت. گووون که با هدف آشکار بهبود ارتباطات ریلی بین پیمونت، سوئیس و اتریش به آنجا سفر کرده بود، در مارس ۱۸۵۹ گزارش‌های مختلفی را برای نخست‌وزیر کاوور تهیه کرد که می‌توان آن را منبع اصلی اطلاعات موجود برای پیمونت و فرانسه در آغاز جنگ با اتریش دانست. در این گزارش‌ها، او به رشد مداوم ارتش اتریش در لومباردی، تقویت استحکامات دفاعی و نزدیک شدن نیروهای اتریشی به مرزهای پیمونت اشاره کرد. یکی از این گزارش‌ها توجه کاوور را جلب کرد و او آن را برای سفیر خود در پاریس، کوستانتینو نیگرا، ارسال کرد که او نیز به نوبه خود آن را برای ناپلئون سوم فاش کرد. گووونه که ابتدا در تورین و سپس در ستاد ویتوریو امانوئل دوم مستقر بود، اطلاعات را به ستادهای عمومی مختلف واحدهای جنگی توزیع می‌کرد. این شبکه کارآمد به نظر می‌رسید، اما در فرماندهی لشکرها، تب و تاب جنگ باعث شد ژنرال‌ها خودمختاری بیش از حدی نشان دهند و از خدمات خود به‌طور کامل استفاده نکنند. اولین پیروزی نیروهای فرانسوی-پیدمونتی در نبرد مونته‌بلو در ۲۰ مه، او را راضی کرد، اما همچنین از مرگ قهرمانانه برادرش فرانچسکو که هنگام شرکت در ششمین حمله سواره نظام آن روز رخ داده بود، عمیقاً ناراحت شد. یازده روز بعد، در نبرد پالسترو، گووونه درست به موقع رسید تا با توپخانه در حال عقب‌نشینی اتریش که در حال تسلیم شدن به ارتش پیدمونتی بود، روبرو شود. و در ۴ ژوئن، به دستور ویکتور امانوئل دوم، او از ژنرال مانفردو فانتی خواست تا با لشکر خود در نبرد مگنتا مداخله کند، نبردی که تا زمان مداخله ژنرال فرانسوی پاتریس دو مک-ماهون، نتیجه بسیار نامشخصی داشت. ورود پیدمونتی‌ها، که در میان آنها گووونه نیز حضور داشت، احتمالاً مانع از آن شد که جناح چپ مک-ماهون متحمل یک ضدحمله اتریشی شود، که می‌توانست نه تنها توسط سواره نظام، بلکه توسط دو تیپ پیاده‌نظام نیز انجام شود. در ۱۰ ژوئن، ویکتور امانوئل دوم، ناپلئون سوم و در میان دیگران، گووونه، پیروزمندانه وارد میلان و در ۱۷ ژوئن، وارد برشیا شدند. اگرچه اتریشی‌ها روحیه خود را از دست داده بودند، اما قدرت خود را حفظ کردند و در ۲۴ ژوئن به‌طور غیرمنتظره‌ای در جنوب دریاچه گاردا با فرانکو-پیدمونتی‌ها روبرو شدند، در نبردی که به عنوان نبرد سولفرینو و سن مارتینو به یاد آورده می‌شود. گووونه در کنار ژنرال فیلیبرتو مولارد، فرمانده لشکر سوم پیدمونته، بود و به عنوان افسر رابط با ستاد ویتوریو امانوئل دوم و فرماندهان سایر لشکرها، درک دقیقی از نبرد داشت. در همان روز، در ۱۲ ژوئیه، گووونه به عنوان سرهنگ منصوب شد و برای بهره‌برداری از مهارت‌های دیپلماتیک خود، در پاییز به همراه کمیسیون پیدمونته به زوریخ اعزام شد تا در مورد مرزهای جدید که پادشاهی ساردینیا لومباردی را در آن ادغام می‌کرد، بحث کند. تقریباً در همان زمان، در ۲۰ سپتامبر ۱۸۵۹، سرهنگ جوزپه گووونه با نامزدش، لورا ویچینو، که کمی کمتر از هجده سال داشت، در کلیسای سن ماسیمو در تورین ازدواج کرد. حاصل ازدواج آنها: اوبرتو (۱۸۵۵–۱۹۲۸)، زندگینامه‌نویس پدرش؛ ماریا (-۱۹۳۵)؛ الئونورا (-۱۹۴۶)؛ و آدل (۱۸۶۸–۱۹۶۱). پس از پیروزی جنگ دوم استقلال، دولت‌های طرفدار پیه‌مونت در مرکز ایتالیا تشکیل شدند که به همراه تشکیلات نظامی مربوط، قرار بود مقدمه‌ای برای اتحاد آن بخش از ایتالیا با پادشاهی ساردینیا باشند. در میان این واحدهای نظامی، ژنرال مانفردو فانتی تیپ «فورلی» را تشکیل داد که در ۱۴ ژوئن ۱۸۶۰ تحت فرماندهی سرهنگ گووونه قرار گرفت. گووونه پس از سازماندهی و آموزش واحدش، در ۱۵ اکتبر به عنوان سرتیپ (سرلشکر) منصوب شد. در همین حال، با لشکرکشی هزار نفر و اعلام پادشاهی ایتالیا در ۱۷ مارس ۱۸۶۱، دولت در تورین خود را با مشکل راهزنی مواجه یافت. ابتدا، گووونه، به همراه تیپ «فورلی» خود، در ماه مه ۱۸۶۱ به لاکیلا، در ابروتزو، اعزام شد. اما از ۲۸ ژوئن ۱۸۶۲، تحت فرماندهی انریکو چالدینی، که فرماندهی کل عملیات علیه راهزنی را بر عهده گرفته بود، وظیفه محافظت از قلمرویی که از تاگلیاکوزو در شمال تا گائتا در جنوب، در امتداد مرز ایالت‌های پاپ، امتداد داشت، به گووونه محول شد. در این قلمرو، گووونه می‌توانست از همکاری نیروهای فرانسوی به فرماندهی چارلز گویون در آن سوی مرز پاپ بهره‌مند شود. با این حال، فرانسوی‌ها منفعل به نظر می‌رسیدند و به راهزنان اجازه می‌دادند از مرز عبور کرده و به راحتی در قلمرو پاپ پناه بگیرند. در این شرایط، حریف اصلی گووونه، رهبر راهزنان، لوئیجی آلونزی، معروف به «چیاوونه» بود که خود را فرمانده نیروهای بوربون تبعیدی شاه فرانسیس دوم توصیف می‌کرد؛ بنابراین، بین ۱۰ تا ۱۵ نوامبر ۱۸۶۱، دسته‌های آلونزی چندین شهر در سیوسیاریا را تصرف کردند: ایزولتا، سن جیووانی اینکاریکو و کاستلوچیو. درگیری‌های بزرگی بین هنگ ۴۳ پیاده‌نظام گووونه و راهزنان رخ داد که در طی آن، دومی موفق شد بخشی از بار و بنه هنگ را تصرف کند. با این حال، اوضاع به زودی به نفع گووونه تغییر کرد و پس از به دست گرفتن کنترل مناطق، ۵۳ راهزن را اعدام کرد، از جمله یکی از نزدیکترین همکاران آلونزی، اشراف‌زاده مشروع بلژیکی آلفرد دو تراسگنیس دو نامور (۱۸۳۲–۱۸۶۱). اما مشکل اصلی همچنان فرانسوی‌ها بودند که علیرغم توافق با دولت ایتالیا، همچنان حضور و عبور راهزنان را از قلمرو پاپ تحمل می‌کردند. تنها زمانی که گووونه فرماندهی نیروهایش را به گوستاو دو مونته‌بلو سپرد، همکاری مؤثر آغاز شد و گووونه می‌توانست روی کمک فرانسه حساب کند. گووونه ابتدا تحت فرماندهی انریکو سیالدینی و سپس تحت فرماندهی آلفونسو لا مارمورا، به‌طور قاطع در سرکوب پدیده راهزنی مشارکت داشت و این امر به او اجازه داد تا فعالیت سیاسی خود را آغاز کند و در ۳۰ ژوئن ۱۸۶۱ به عنوان نماینده در حوزه انتخابیه سیتادوکاله، جایی که اقدامات خود را انجام داده بود، انتخاب شد. پس از پایان مرحله حاد پدیده راهزنی، یک کمیسیون پارلمانی در تورین تشکیل شد تا علل، ابزارها و راه‌حل‌های اتخاذ شده برای مبارزه با شورش را بررسی کند. در همین راستا، در ۲۳ مارس ۱۸۶۳، گووونه به تورین احضار شد و از او خواسته شد تا گزارشی از تجربه خود تهیه کند. این منجر به یادداشتی در مورد علل راهزنی شد که گووونه از سیسیل، جایی که قبلاً به آنجا منتقل شده بود، برای کمیسیون ارسال کرد. گووونه در گزارش خود که در ۲ آوریل ۱۸۶۳ ارسال شد، فقر و تکبر ثروتمندان بر فقرا را که طبق الگوهای جامعه قدیمی بوربون انجام می‌شد، به عنوان علل اصلی این پدیده محکوم کرد؛ بنابراین، به گفته گووون، علت اصلی راهزنی در فقر و ظلم نهفته است، نه در تلاش برای احیای سلسله بوربون. پدیده دیگری که به ویژه در سیسیل شیوع یافته بود، فرار از خدمت سربازی بود که نتیجه معرفی خدمت سربازی اجباری بود. گووونه که برای مدیریت اوضاع فراخوانده شده بود، در سپتامبر ۱۸۶۲ به پالرمو اعزام شد و تا دسامبر اولین گزارش خود را ارسال کرده بود و وضعیت وحشتناک اداره امور عمومی در جزیره را محکوم می‌کرد. این پدیده بدتر شد زیرا فراریان از خدمت سربازی، پس از فرار از خانه‌های خود، ناگزیر با باندهای جنایتکار واقعی در تماس قرار گرفتند و صفوف آنها را افزایش دادند. مداخلات سنگین و گاه به گاه بی‌نتیجه بود، بنابراین گووونه روش محصور کردن قلمرو را با فشار مداوم و خفه‌کننده بازرسی‌ها، تفتیش‌ها، کمین‌ها و نظارت مداوم اتخاذ کرد. این روش، که با استفاده از ستون‌های متحرک تکمیل می‌شد، ثمربخش بود و تا پاییز ۱۸۶۳ موفقیت را می‌توان کامل دانست، زیرا منجر به دستگیری ۴۰۰۰ فراری از خدمت سربازی، به ویژه در مناطق کالتانیستا، آگریجنتو (که در آن زمان جیرگنتی نام داشت) و تراپانی شد. این کنترل‌ها همچنین منجر به پرداخت ۵۰۰۰۰۰ لیره مالیات معوقه و افزایش اعتبار ایالت در سیسیل شد. به دلیل این اقدامات، در ۱۸ دسامبر، گووونه به درجه سپهبدی ارتقا یافت و در ۱۰ ژانویه ۱۸۶۴، دوباره به عنوان عضو پارلمان از حوزه انتخابیه سیتادوکاله انتخاب شد. با این حال، از دسامبر ۱۸۶۳، نمایندگانی مانند ویتو دِآندز رجیو، آنتونیو موردینی و فرانچسکو کریسپی سوالاتی در پارلمان مطرح کردند که درخواست تشکیل کمیسیونی برای بررسی روش‌های گووونه در سیسیل را داشتند که بیش از حد سختگیرانه تلقی می‌شد. نینو بیکسیو طرف او را گرفت و اتهامات متقابل علیه گووونه سرانجام تنها در روزنامه‌ها و برخی کتاب‌ها، حتی اخیراً، مانند کتاب «تاریخ مافیا از ریشه‌های آن تا به امروز» نوشته سالواتوره لوپو، به صراحت بیان شد. در همین حال، فضای خصمانه‌ای نسبت به اتریش در اروپا، به ویژه در پروس، در حال شکل‌گیری بود، جایی که صدراعظم اتو فون بیسمارک با نفوذ وین بر آلمان مخالفت می‌کرد. آلفونسو لا مارمورا، نخست‌وزیر و وزیر امور خارجه، از این فرصت استفاده کرد و جوزپه گووونه را در ۳۱ دسامبر ۱۸۶۵ احضار کرد. گووونه با ورود به برلین در ۱۴ مارس ۱۸۶۶، بلافاصله با بیسمارک ملاقات کرد و بدین ترتیب مذاکرات حساس چند ماهه با صدراعظم پروس آغاز شد. در این دوره، بیسمارک با احتیاط شدید به احتمال اتحاد فوری با آلمان برای حمله به اتریش واکنش نشان داد، که این امر با ترس شاه ویلهلم اول پروس و اوضاع بین‌المللی که بریتانیای کبیر را به مانورهای ایتالیا مشکوک می‌کرد، پشتیبانی می‌شد. بن‌بست مذاکرات با انتشار خبری که هیچ‌کس از جدی بودن آن مطمئن نبود، مبنی بر اینکه اتریش در حال تجمع نیرو در مرز با پروس است، شکسته شد. در ۲۷ مارس، جولیو کامیلو دو مونته‌اورارد، کنت بارال (۱۸۱۵–۱۸۸۰)، سفیر ایتالیا در برلین، پیشنهادی از پروس برای پیمانی را برای لا مارمورا فرستاد که در آن از ایتالیا خواسته شده بود بلافاصله پس از اعلام جنگ پروس به اتریش، به اتریش حمله کند. پس از مشورت با ناپلئون سوم، که ایتالیا را به انعقاد پیمان ترغیب می‌کرد، لا مارمورا به گووونه و بارال اختیار تام برای امضای پیمان داد. این در حالی بود که گووونه در مورد ابهام چند نکته در پیمان تردید داشت، که در نهایت، در صورت شکست اتریش، ونتو را به ایتالیا واگذار می‌کرد، اما تیرول را نه، که (با وجود قرار داشتن در خاک اتریش) بخشی از کنفدراسیون آلمان بود. در ۸ آوریل، در برلین، اتحاد ایتالیا-پروس امضا شد که منجر به جنگ اتریش-پروس و شاخه جنوبی آن: جنگ سوم استقلال شد. در واقع، ابهام پیمان اخیر، به بیسمارک اجازه داد تا در صورت حمله اتریش، متعهد به کمک به ایتالیا نشود. و احتمال وقوع این امر با عجله‌ای که ایتالیا در حال مسلح کردن مرزهای خود در انتظار جنگ در کنار پروس بود، تعیین می‌شد. گووونه تفسیر بیسمارک از پیمان را رد کرد و خواستار اعلامیه‌ای شد که پروس در صورت جنگ با وین، متعهد به دفاع از ایتالیا شود. پاسخ بیسمارک محتاطانه بود و به ترس ویلهلم اول از درگیر کردن پادشاهی‌اش در یک جنگ زودهنگام اشاره کرد. سپس، در اول ماه مه، گووونه احتمال درخواست کمک از فرانسه را مطرح کرد؛ و روز بعد بیسمارک به گووونه اطلاع داد که پادشاه تصمیم گرفته است در صورت حمله اتریش به ایتالیا، به آن کمک کند. در همین حال، پس از امتناع اتریش از ترخیص ارتش خود، پروس شروع به بسیج نیروهای خود در مرزها کرد: قرار بود فرمان به ارتش داده شود. کمی قبل از آغاز خصومت‌ها بین پروس و اتریش، که طبق مفاد اتحاد، منجر به ورود ایتالیا به جنگ علیه اتریش می‌شد، گووونه خود را منتقد تصمیم ایتالیا برای تقسیم نیروها بین مینچو، به فرماندهی لا مارمورا، و پو، به فرماندهی چالدینی، اعلام کرد. | ## بخش 3: جوزپه گووونه | با این حال، این دیدگاه استراتژیک تحت تأثیر مسائل شخصی بین دو فرمانده قرار گرفت، که هر یک معتقد بودند فرماندهی عملیات اصلی لشکر را بر عهده دارند. درست قبل از آغاز خصومت‌ها، گووونه به لشکر نهم منصوب شد و فرماندهی آن را در ۱۰ ژوئن ۱۸۶۶ در پیاچنزا به عهده گرفت. این واحد بخشی از سپاه سوم ارتش انریکو موروزو دلا روکا، یکی از سه سپاه ارتش لا مارمورا در مینچو بود. در ۱۶ ژوئن، پروس خصومت‌ها را علیه اتریش آغاز کرد و در ۲۰ ژوئن، ایتالیا به اتریش اعلام جنگ کرد. لشکر گووونه وظیفه ذخیره سپاه سوم را بر عهده داشت که دستور اشغال تپه‌های از سوماکامپانیا تا کاستوزا و دشت زیرین ویلافرانکا را داشت. در مجموع، استقرار ایتالیایی‌ها نسبتاً ناپیوسته، بیش از حد گسترده و با ذخیره کم بود. در ۲۴ ژوئن، نبرد کاستوزا بین نیروهای اتریشی از ورونا و نیروهای ایتالیایی که از مینچیو عبور کرده بودند، درگرفت. از ۱۲ لشکر لا مارمورا، تنها ۶ لشکر خود را در مقابل دشمن یافتند که با نیروی فشرده و هدایت بهتر، به سمت آنها پیشروی می‌کرد: ۷۰۰۰۰ سرباز تحت فرماندهی آرشیدوک آلبرت هابسبورگ در برابر ۵۰۰۰۰ ایتالیایی. در این شرایط، اوضاع برای ایتالیایی‌ها بلافاصله رو به وخامت گذاشت و برخلاف آنچه لا مارمورا انتظار داشت، اتریشی‌ها به جناح چپ نیروهای ایتالیایی حمله کردند و آن را در هم شکستند. لشکر نهم در جناح راست و به صورت ذخیره بود و هنگامی که تپه‌های شرق نیز مورد حمله قرار گرفتند، لشکر سوم ژنرال فیلیپو بریگنون مجبور به ترک کاستوزا شد. در آن زمان بود که ویکتور امانوئل دوم با گووونه ملاقات کرد و به او توضیح داد که لشکر بریگنون، که مورد حمله سه تیپ دشمن قرار گرفته بود، تا حد امکان مقاومت کرده است، پسرش آمادئو در این درگیری زخمی شده است و کاستوزا باید بازپس گرفته شود. گووونه، غافل از اینکه شکست لشکر سوم تنها آخرین مورد از وقایع فاجعه‌باری بود که صبح آن روز سپاه اول جیووانی دوراندو را تحت تأثیر قرار داده بود، حدود ساعت ۱۰:۱۵ به همراه دو افسر از تپه مونته توره بالا رفت تا شخصاً وضعیت را بررسی کند. پس از اطمینان از اینکه کاستوزا هنوز در دست دشمن است، دستور حمله برای آزادسازی آن را صادر کرد. پس از اینکه پیاده‌نظام اتریشی را در نزدیکی ویلا اتولینی مورد اصابت قرار داد و پراکنده کرد، افرادش درست زمانی که یک واحد سواره نظام و توپخانه سواره نظام، که به‌طور اتفاقی توسط دلا روکا فرستاده شده بود، در شکست دشمن در طرف دیگر نقش داشتند، حمله را آغاز کردند. تا ظهر، لشکر نهم اوضاع را کنترل می‌کرد، اما گووونه نگران نیروهای اتریشی در موقعیت مسلط و نزدیک بلودره بود؛ بنابراین تصمیم گرفت برای آزادسازی ارتفاعات کاستوزا اقدام کند: تا ساعت ۱۲:۳۰، پس از یک بمباران دقیق توپخانه، بلودره توسط اتریشی‌های خسته و سایر مواضع اطراف رها شده بود. با این حال، فرمانده سپاه نهم اتریش، ژنرال ارنست هارتونگ، متوجه شد که ایتالیایی‌ها نیروهای در حال عقب‌نشینی را تعقیب نمی‌کنند و با نیروهای تازه‌نفس ضدحمله‌ای را آغاز کرد که پس از چندین تلاش، بلودره را بازپس گرفتند. به محض اینکه گووونه متوجه این موضوع شد، دستور حمله به هنگ ۳۵ پیاده‌نظام را داد که موقعیت را بازپس گرفت. با این حال، در این مرحله، گووونه به اهمیت کاستوزا برای نقشه‌های اتریشی پی برد و ضمن تضمین مقاومت مستحکم، با پیش‌بینی «یک حمله جدی، زیرا می‌بینم دشمن در حال تمرکز و آماده‌سازی است»، از دلا روکا درخواست نیروی کمکی برای تضمین موفقیت نبرد کرد. دوباره، در اوایل بعد از ظهر، گووونه درخواست نیروی کمکی جدیدی برای دلا روکا فرستاد. این بار نیز، انریکو دلا روکا از کمک او خودداری کرد و به دستور لا مارمورا مبنی بر عدم جابجایی نیروها از ویلافرانکا، جایی که قبل از شروع نبرد، انتظار حمله اصلی اتریشی‌ها را داشت، وفادار ماند؛ بنابراین، در جناح راست خط ایتالیایی‌ها، به دلیل این اشتباه اولیه، حدود ۲۰۰۰۰ سرباز غیرفعال ماندند، در حالی که گوونه و ژنرال افیسیو کوگیا از لشکر هشتم، زیر آتش دشمن درخواست نیروی کمکی کردند. سپس آرشیدوک آلبرت حمله نهایی را آماده کرد که در ساعت ۴ بعد از ظهر با بخش‌هایی از سپاه هفتم و بخشی از سپاه نهم آغاز شد: ۱۵۰۰۰ اتریشی با ۸۰ توپ در برابر ۸۰۰۰ یا ۹۰۰۰ ایتالیایی با ۳۸ توپ. مونته کروچه ابتدا سقوط کرد، سپس حلقه محاصره تنگ‌تر شد و گووونه زخمی شد، بنابراین ساعت ۵:۳۰ بعد از ظهر، در حالی که افرادش خسته بودند و هیچ امیدی به مقاومت یا دریافت کمک نداشتند، ژنرال در حالی که به جنگیدن ادامه می‌داد، عقب‌نشینی منظمی را آغاز کرد. بین ساعت ۶:۳۰ تا ۷ بعد از ظهر، سربازان او شروع به تجمع در ویلافرانکا کردند، جایی که روز بعد، آنها سرانجام پس از ۴۸ ساعت روزه‌داری، ۴۰ ساعت راهپیمایی و ۸ ساعت جنگیدن توانستند غذا بخورند. اگر نبرد کاستوزا اوج زندگی حرفه‌ای گووونه به عنوان یک سرباز بود، اما آغاز کاهش سریع اعتبار او نزد فرماندهی عالی را نیز رقم زد. او بلافاصله از کمبود نیروی کمکی به دلا روکا شکایت کرد و پاسخ شنید که نیروهای مستقر در ویلافرانکا ذخیره‌ای علیه سواره نظام اتریشی هستند. و هنگامی که با اعزام گشت‌های شناسایی، متوجه شد که اتریشی‌ها نه تنها ایتالیایی‌ها را تعقیب نمی‌کنند، بلکه از ترس حمله متقابل، در حال آماده‌سازی برای تخریب پل‌ها هستند، خواست به لا مارمورا هشدار دهد تا بتواند از سرگیری نبرد را سازماندهی کند. اما دوباره دلا روکا بود که با قاطعیت دستورهای دریافتی از شورای جنگ را ابلاغ کرد: عقب‌نشینی. او بدون هیچ گونه مخالفتی، رو به لا مارمورا کرد و از او التماس کرد که از چالدینی بخواهد به نیروهای مینچو بپیوندد و حمله را از سر بگیرد. اما لا مارمورا که تمام بار شکست را به دوش می‌کشید و رابطه وحشتناکی با چالدینی داشت، به حرف عقل گوش نمی‌داد. علاوه بر این، چالدینی نه تنها قصد ورود به نبرد را نداشت، بلکه حتی از احتمال عقب‌نشینی به بولونیا نیز می‌ترسید. گووونه که از این موضوع بسیار خشمگین و تسلیم شده بود، مجبور شد واقعیت را بپذیرد و در یک جلسه سه نفره در ۶ ژوئیه، از ژنرال پتیتی قدردانی کرد که اعلام کرد اگر دلا روکا نیروهای کمکی کافی را برای لشکر نهم در کاستوزا فراهم می‌کرد، نبرد پیروز می‌شد. در همین حال، اتریشی‌ها پس از شکست در جبهه شمالی جنگ علیه پروس‌ها، ونتو را که سرانجام در اختیار پیشروی ایتالیایی‌ها قرار گرفته بود، رها کردند. با این حال، به دلیل اختلاف نظر با دلا روکا و لا مارمورا، گووونه برای شرکت در این پیشروی فراخوانده نشد. اما وظایف دیگری، به ابتکار ویتوریو امانوئل دوم، در انتظار او بود: تلاش برای کاهش اثرات تخریب وجهه‌ای که ایتالیا با شکست‌های کاستوزا و لیزا متحمل شده بود، اثراتی که گووون، در مواجهه با کفایت بیسمارک، نمی‌توانست کار چندانی در مقابله با آنها انجام دهد. گووونه، پس از دریافت صلیب نشان نظامی ساووی در ۱۶ دسامبر ۱۸۶۶، به خاطر عملکردش در کاستوزا، در حلقه محدود کارشناسان نظامی کمیسیونی که توسط وزیر جنگ افیسیو کوگیا برای «مطالعه اصلاحاتی که باید در قوانین نظامی ارگانیک، سازمان تاکتیکی و اداری ارتش و مطالعه بهبود سلاح‌های گرم قابل حمل انجام شود» تأسیس شد، قرار گرفت. این کمیسیون، به همراه او و کوگیا، شامل: الساندرو نونزیانته، جیاکومو مدیچی، فیلیپو بریگونه، رافائله کادورنا و چزاره فرانچسکو ریکوتی-مانیانی بود. گووونه در کنار این فعالیت و عضویت در ستاد کل، در ژوئیه ۱۸۶۸ دوباره برای حوزه انتخابیه اسپولتو به پارلمان انتخاب شد. فعالیت او به عنوان نماینده بلافاصله با نیاز به مهار هزینه‌های نظامی مشخص شد و به همین دلیل، در سال ۱۸۷۰، به عضویت کمیسیون بودجه منصوب شد. تا اینکه در ۲۷ نوامبر، جووانی لانزا، فردی سختگیر، با او تماس گرفت و وظیفه تشکیل دولت جدید را بر عهده گرفت. در ابتدا او به دلیل عدم تحمل سیاست فعال، امتناع ورزید، سپس با امتناع سایر نامزدها و احتمال بازگشت به یک دولت چپ‌گرا، تسلیم شد و ورود به دولت امیلیو ویسکونتی ونوستا را شرط خود قرار داد. گووونه برای دستیابی به این هدف در حوزه نظامی، خود را وقف مطالعه بودجه ارتش کرد و به این نتیجه رسید که با توجه به دوره آرامش نسبی که اروپا را فرا گرفته بود، می‌توان تعداد و هزینه‌های توپخانه، سواره نظام و برساگلیری را کاهش داد. از سوی دیگر، پیاده‌نظام خط، قدرت خود را حفظ می‌کرد، اما فقط برای برآورده کردن تعهد حفظ نظم عمومی. آنها از اقدامات وزیر انتقاد کردند: آلفونسو لا مارمورا و به ویژه انریکو سیالدینی، که به دشمن سرسخت گووونه تبدیل شد، به همان اندازه که به ویتوریو امانوئل دوم نزدیک بود، قدرتمند نیز بود. بنابراین یک کمیسیون پارلمانی ضد دولتی با وظیفه بررسی طرح جایگزینی برای کاهش هزینه‌ها به میزان هزینه‌ها در مقایسه با طرح گووونه تشکیل شد. این کمیسیون متشکل از کادورنا، انریکو کوزنتس، جوزپه سالواتوره پیانل، بیکسیو، اتوره برتوله ویاله، بریگنون و لا مارمورا بود. این کمیسیون کار خود را با مخالفت با کاهش تعداد لشکرهای پیش‌بینی شده در صورت جنگ و محکوم کردن کاهش توپخانه و سواره نظام مورد نیاز طرح گووونه به پایان رساند. با این حال، به نظر می‌رسید که اوضاع بین‌المللی رو به وخامت گذاشته است و پس از وقوع جنگ فرانسه و پروس در ژوئیه ۱۸۷۰، فرضیه‌های خوش‌بینانه گووونه در مورد احتمال کاهش هزینه‌های نظامی حتی بیشتر مورد بحث قرار گرفت. در این شرایط، برخی از محافل نظامی، با حمایت ویتوریو امانوئل دوم، حتی از ورود به جنگ در کنار فرانسه حمایت کردند. گووونه با اعضای دولتی که به آن تعلق داشت، که همگی از بحران مالی جدی و وضعیت ناپایدار ارتش آگاه بودند، جانبداری کرد. واکنش نظامیان بسیار تند بود: در ۳ اوت، در جریان بحث سنا در مورد موضع رسمی که ایتالیا باید در مورد این درگیری اتخاذ کند، ژنرال چالدینی خواستار استعفای گووونه شد که در مجلس حضور داشت و او را متهم کرد که منافع ارتش را فراموش کرده است. گووونه که از این حمله آشفته شده بود، نتوانست واکنش مناسبی نشان دهد و برخلاف دولتمردان دولتی که از این حمله حمایت کردند، تسلیم ضعف آشکار خود به عنوان یک سیاستمدار شد؛ بنابراین، در مواجهه با این سؤال که آیا رم را که توسط فرانسه تقریباً شکست خورده محافظت می‌شد، تصرف کند یا نه، او هنوز مخالف مداخله بود. اما هنگامی که دولت ایتالیا تصمیم به حمله گرفت، گووونه با دقت تمام جزئیات فتح پایتخت پاپ را با ژنرال رافائل کادورنا هماهنگ کرد. اولین نشانه‌های عدم تعادل روانی به آن دوره برمی‌گردد که در دستوری به کادورنا برای انتقال سپاه ارتش که قرار بود رم را به منطقه اورویتو ببرد، برای پیشروی به سمت شهر در امتداد ساحل راست تیبر، تحقق یافت. اما این دستور در ۷ سپتامبر صادر شد: وزیر جنگ در ۶ سپتامبر به دلایل سلامتی استعفا داده بود. چند روز بعد، گووونه به کوسیلا، مکانی که در آن زمان به دلیل آرامش و درمان بیماری‌های عصبی مشهور بود، عزیمت کرد. به ویژه سلا، همیشه نسبت به شانس بهبودی گووون کاملاً بدبین بود، زیرا همچنان خود را متهم می‌کرد که آنقدر بد رفتار کرده که تمام دارایی‌هایش مستحق مصادره است. در سال ۱۸۷۱، مشخص شد که او هرگز آن مردی که قبلاً بود، نخواهد شد؛ بنابراین، او زندگی خود را بین دو خانه خانوادگی در آلبا و ایزولا داستی، تا زمان مرگش در ۲۶ ژانویه ۱۸۷۲، در سن ۴۶ سالگی، گذراند. علت مرگ او در ابتدا در هاله‌ای از ابهام قرار داشت و اخیراً فرضیه خودکشی مطرح شده است، به عنوان مثال توسط مورخ نظامی پیرو کروچیانی. گواهی فوت هیچ علت مرگی را نشان نمی‌دهد، اما این واقعیت که امضای دو شاهد به جای یک شاهد را دارد، نشان دهنده علت خشونت‌آمیز است. اولین جنگ استقلال ایتالیا به عنوان یک افسر ستاد، ستوان یکم جوزپه گوونه در نبردهای پاسترنگو، پشیرا و سرلونگو شرکت کرد. جنگ کریمه در طول جنگ روسیه و ترکیه ۱۸۵۳–۱۸۵۶ (جنگ کریمه)، کاپیتان گوونه نقش تعیین‌کننده‌ای در دفاع از سیلیستری (مه-ژوئن ۱۸۵۴) ایفا کرد. گووونه که به درجه سرگردی ارتقا یافته بود، در ۲۵ اکتبر ۱۸۵۴ در عملیات معروف تیپ سبک شرکت کرد. جنگ دوم استقلال ایتالیا در آستانه درگیری، گووونه به سرهنگ دومی ارتقا یافت و به ستاد کل پادشاه منصوب شد و به عنوان رئیس واحد اطلاعات نظامی منصوب شد. در پایان جنگ دوم استقلال، گووونه در سن ۳۳ سالگی به درجه سرهنگی ارتقا یافت و پس از یک دوره کوتاه ازدواج، برای مبارزه با راهزنان در مریدیونه ایتالیا اعزام شد. او در دره‌های رووتو و لیری علیه راهزن معروف چیاوونه، یکی از راهزنان جنوبی که بیشتر شبیه یک پارتیزان مشروع بوربون واقعی بود، فعالیت می‌کرد. این نبردی سخت و بی‌رحمانه بود، اما عاری از وحشیگری‌ای بود که مشخصه درگیری در مناطق دیگر بود. تحت فرماندهی گووونه، خوزه بورخس، ژنرال مرتجع اسپانیاییِ کارلیست که توسط فرانسیس دومِ دو سیسیلی به عنوان یکی از فرماندهان کل چریکی بوربون انتخاب شده بود، دستگیر و بلافاصله با جوخه آتش اعدام شد، در حالی که چیاوونه سرانجام توسط دادگاهی متشکل از ستوان‌های خائن خودش به اعدام محکوم شد. در سیسیل گووونه که در سال ۱۸۶۱ به درجه سرتیپی ارتقا یافته بود، در سال ۱۸۶۲ به سیسیل منتقل شد و در آنجا با اقدامات سختگیرانه، فرار گسترده از خدمت سربازی، به ویژه در غرب سیسیل را سرکوب کرد. طبق مفاد قانون پیکا (لگه پیکا) سال ۱۸۶۳، او حکومت نظامی برقرار کرد و ۲۰ گردان از سپاه نخبگان برساگلیری ایتالیا را به کار گرفت. او شورشیان ارتجاعی مافیایی را علیه دولت پادشاهی متحد و لیبرال جدید ایتالیا می‌دانست و با آنها بر اساس همین قانون رفتار می‌کرد. این یک مرحله بسیار بحرانی بود: گووونه که با خصومت مردم روبرو شده بود، خود را دشمن اشراف سنتی سیسیل و طبقه متوسط رو به رشد وابسته به مافیا کرده بود که او را به جنایات جنگی متهم می‌کردند. گووونه در دفاع از خود در برابر این اتهامات، دربارهٔ «وحشیگری» سیسیل و ساکنان آن اظهار نظر کرد و باعث جنجالی در پارلمان ایتالیا شد که منجر به تحقیقات پارلمانی، استعفا از دولت و اعتراض به دوئل در میان نمایندگان شد. | ## جمع‌بندی | با این وجود، او به سرزمین اصلی منتقل شد و تنها برای شرکت در چند دوئل به سیسیل بازگشت.