موضوع مقاله: مناخم پرسلر | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مناخم پرسلر | مقدمه: مناخم پرسلر (؛ ؛ – ) نوازنده پیانو کلاسیک، مدرس دانشگاه و موسیقی‌دان اسرائیلی-آمریکایی زادهٔ آلمان بود. | ## بخش 1: مناخم پرسلر | او در سال ۱۹۵۵ گروه بوزار تریو را بنیان‌گذاری کرد و تا زمان انحلال این گروه در سال ۲۰۰۸ با آن‌ها همکاری داشت و در صدها ضبط و کنسرت به اجرا پرداخت. او در دانشگاه ایندیانا بلومینگتون تدریس می‌کرد و نوازندگی او به عنوان متمرکز بر ظرافت، لطافت و شفافیت توصیف شده است. اوایل زندگی او با نام ماکس یاکوب پرسلر در ۱۶ دسامبر ۱۹۲۳ در ماگدبورگ متولد شد و در سن شش سالگی یادگیری پیانو را آغاز کرد. پرسلر یهودی بود؛ والدین او صاحب یک فروشگاه پوشاک مردانه بودند که توسط نازی‌ها در جریان شب بلورین ۹ نوامبر ۱۹۳۸ ویران شد. این خانواده در سال ۱۹۳۹ از آلمان نازی گریختند، ابتدا به ایتالیای فاشیست و سپس به حیفا در فلسطین تحت قیمومت بریتانیا (اسرائیل کنونی) رفتند. پرسلرِ جوان از اختلال خوردن رنج می‌برد و در خطر گرسنگی مفرط بود؛ او بعدها به خاطر می‌آورد که شنیدن سونات شماره ۳۱ پیانو لودویگ فان بتهوون به درمان او کمک کرد. پدربزرگ و مادربزرگ، عموها، عمه‌ها و پسرعموهای او در طول جنگ جهانی دوم در اردوگاه‌های کار اجباری آلمان نازی جان باختند. او در سال ۱۹۴۶ در مسابقه بین‌المللی پیانو دبوسی در سان فرانسیسکو شرکت کرد و برنده شد که همین امر باعث آغاز فعالیت حرفه‌ای او گشت و او به ایالات متحده نقل‌مکان کرد. متعاقباً اولین اجرای او در تالار کارنگی در سال ۱۹۴۷ رقم خورد که در آن کنسرتو پیانو روبرت شومان را با ارکستر فیلادلفیا به رهبری یوجین اورمندی نواخت. | ## بخش 2: مناخم پرسلر | او در تورهای خود با ارکسترهای برجسته در آمریکای شمالی و اروپا، از جمله در شیکاگو، کلیولند، دالاس، نیویورک، پیتسبورگ، سان فرانسیسکو، بروکسل، هلسینکی، لندن، اسلو و پاریس به اجرا پرداخت. از سال ۱۹۵۵، پرسلر در دانشکده پیانو در مدرسه موسیقی جیکوبز در دانشگاه ایندیانا بلومینگتون تدریس کرد؛ جایی که او مرتبه «استاد ممتاز موسیقی» را در کرسی چارلز وب بر عهده داشت. نخستین اجرای او به عنوان نوازنده موسیقی مجلسی در جشنواره برکشایر سال ۱۹۵۵ بود که در آنجا به عنوان نوازنده پیانو در کنار دانیل گیلت (نوازنده ویولن) و برنارد گرینهاوس (نوازنده ویولنسل) ظاهر شد. این همکاری چنان موفقیت‌آمیز بود که آن‌ها به عنوان گروه بوزار تریو در کنار هم باقی ماندند. او تنها عضو اصلی بود که در تمام طول حیات این گروه، با وجود چندین تغییر در اعضا، تا زمان انحلال در سال ۲۰۰۸ با آن‌ها به اجرا پرداخت. مجموعه آثار آن‌ها همچنین شامل موسیقی معاصر از آهنگسازانی چون چارلز آیوز و ند رورم، در میان دیگران بود و آن‌ها قطعاتی را برای گروه‌های شش و حتی هشت‌نفره اجرا می‌کردند. در سال ۲۰۱۰، او در جشنواره موسیقی راین‌گائو همراه با آنتونیو منسس، آخرین نوازنده ویولنسل گروه بو آرتس تریو، به اجرا پرداخت و پیش از آن در مجموعه مصاحبه‌های «راندوو» ظاهر شد. در دسامبر ۲۰۱۳، او در سن ۹۰ سالگی نخستین اجرای خود را با ارکستر فیلارمونیک برلین در کنسرت شب سال نو آن‌ها انجام داد. و آثاری برای پیانو و ارکستر از آهنگسازان مختلف را برای برچسب آمریکایی ام‌جی‌ام رکوردز ضبط کرد. | ## بخش 3: مناخم پرسلر | گروه بو آرتس تریو مجموعه گسترده‌ای از ضبط‌ها را برای شرکت فیلیپس رکوردز انجام داد. علاوه بر این، پرسلر آثار تک‌نوازی پیانو را به صورت تجاری با برچسب‌های «لا دولچه ولتا» و دویچه گرامافون ضبط کرد. او در سال ۲۰۱۸، آخرین ضبط خود در دویچه گرامافون از آثار فرانسوی با عنوان «مهتاب» را به همراه همیشگی‌اش، آنابل وایت‌استون، بارونس وایدنفلد تقدیم کرد. زندگی شخصی پرسلر از سال ۱۹۴۹ تا زمان مرگ همسرش سارا شرچن در سال ۲۰۱۴ با او متأهل بود و آن‌ها دو فرزند داشتند. او در سال ۲۰۱۶ رابطه‌ای را با آنابل وایت‌استون، بارونس وایدنفلد آغاز کرد؛ کسی که از سال ۱۹۶۶ او را می‌شناخت. جوایز و افتخارات در میان افتخارات و جوایز او، پرسلر دکتراهای افتخاری از دانشگاه نبراسکا-لینکلن، هنرستان موسیقی سان فرانسیسکو، آکادمی سلطنتی موسیقی در لندن، دانشکده هنرهای کارولینای شمالی و دانشگاه بن گوریون نگو دریافت کرد. در سال ۲۰۰۵، پرسلر نشان افتخار شایستگی جمهوری فدرال آلمان، بالاترین نشان این کشور را دریافت کرد و به عنوان نشان «کماندور» هنر و ادب برگزیده شد. در سال ۲۰۰۷، او به پاس یک عمر فعالیت هنری و رهبری در موسیقی، به عنوان عضو افتخاری آکادمی موسیقی و رقص اورشلیم منصوب شد. وی همچنین جایزه خدمات برجسته موسیقی مجلسی آمریکا و مدال طلای شایستگی را از انجمن ملی هنر و ادب دریافت کرد. | ## جمع‌بندی | پرسلر جوایز یک عمر دستاورد هنری را از مجله گرامافون، جوایز بین‌المللی موسیقی کلاسیک، جایزه «اکو کلاسیک» در آلمان و «پیروزی‌های موسیقی کلاسیک» در فرانسه دریافت کرد.