موضوع مقاله: رضایت از زندگی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # رضایت از زندگی | مقدمه: این مفهوم بر اساس خلق‌وخو، رضایت از روابط، اهدافِ محقق شده، خودپنداره‌ها و تواناییِ درک‌شده فرد برای مقابله با زندگی سنجیده می‌شود. | ## بخش 1: رضایت از زندگی | رضایت از زندگی مستلزم یک نگرش مطلوب نسبت به زندگی است—و نه صرفاً ارزیابی احساساتِ گذرا. رضایت از زندگی در رابطه با جایگاه اقتصادی، میزان تحصیلات، تجربیات، محل سکونت و عوامل دیگر اندازه‌گیری شده است. عوامل روان‌شناختی-اجتماعی نیز شامل سلامت، بیماری، توانایی عملکردی، سطح فعالیت و روابط اجتماعی می‌شوند. عوامل مؤثر بر رضایت از زندگی شخصیت فراپژوهش‌هایی که از مدل پنج عاملی شخصیت استفاده کرده‌اند، دریافتند که در میان صفات «پنج بزرگ»، روان‌رنجوری (نوروتیک‌خویی) قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده رضایت از زندگی است و پس از آن برون‌گرایی بالا و وظیفه‌شناسی قرار دارند. جدا از مدل پنج عاملی، کرونوتایپ (تیپ شبانه‌روزی) یک فرد نیز با رضایت از زندگی همبستگی دارد؛ افراد سحرخیز («چکاوک‌ها») نسبت به افراد شب‌زنده‌دار («جغدها»)، رضایت از زندگی بالاتری نشان دادند. ژن‌های یک فرد بر رضایت از زندگی او تأثیر می‌گذارند، بنابراین رضایت از زندگی تا حدی ارثی است. یک مطالعه تفاوت معناداری بین مردان و زنان از نظر وراثت‌پذیریِ رضایت از زندگی پیدا نکرد. عزت‌نفس مطالعات متعددی نشان داده‌اند که عزت‌نفس یک پیش‌بینی‌کننده قوی برای رضایت از زندگی است. کسانی که سطوح بالایی از عزت‌نفس دارند، احتمال بیشتری دارد که رویکردی مثبت برای مقابله با چالش‌های روزمره اتخاذ کنند و تحت فشار آن‌ها قرار نگیرند. داشتن عزت‌نفس بالاتر همچنین منجر به گشودگی بیشتر نسبت به زندگی و فرصت‌های آن می‌شود. افرادی با عزت‌نفسِ کاهش‌یافته، تمایل دارند ترسوتر و کمتر اجتماعی باشند و نگرشی عموماً منفی داشته باشند. نگرش به زندگی خلق‌وحو و نگرش فرد به زندگی تا حد زیادی بر درک او از رضایت از زندگی تأثیر می‌گذارد. دو احساس همبسته که ممکن است بر نحوه درک افراد از زندگی‌شان تأثیر بگذارند، امید و خوش‌بینی هستند. هر دوی این احساسات شامل فرآیندهای شناختی هستند که معمولاً به سمت درک و دستیابی به اهداف جهت‌گیری شده‌اند. علاوه بر این، خوش‌بینی با رضایت از زندگی بالاتر پیوند دارد، در حالی که بدبینی با علائم افسردگی مرتبط است. به گفته مارتین سلیگمن، هر چه افراد شادتر باشند، کمتر بر جنبه‌های منفی زندگی خود تمرکز می‌کنند. افراد شادتر همچنین تمایل بیشتری به دوست داشتن دیگران دارند که این امر محیط شادتری را ترویج می‌کند. این موضوع با سطح بالاتری از رضایت فرد از زندگی‌اش همبستگی دارد، زیرا این تصور وجود دارد که سازنده بودن با دیگران می‌تواند بر رضایت از زندگی تأثیر مثبتی بگذارد.Seligman, M. با این حال، دیگران دریافته‌اند که رضایت از زندگی با حالات عاطفی عمیقاً منفی مانند افسردگی نیز سازگار است. در مطالعه‌ای که توسط خوان پدرو سرانو، خوزه میگل لاتوره، مارگارت گاتز و خوان مونتانس از گروه روان‌شناسی دانشگاه کاستیا-لامانچا انجام شد، پژوهشگران از روش «درمان با بازنگری زندگی» برای ۴۳ سالمند استفاده کردند. آزمون مورد استفاده برای اندازه‌گیری توانایی شرکت‌کنندگان در یادآوری یک خاطره خاص در پاسخ به یک واژه راهنما (با در نظر گرفتن زمان) طراحی شده بود. سی واژه راهنما، شامل پنج واژه «مثبت» (مانند خنده‌دار، خوش‌شانس، پرشور، شاد، امیدوار)، پنج واژه «منفی» (ناموفق، ناراحت، غمگین، رها شده، دلگیر) و پنج واژه «خنثی» (کار، شهر، خانه، کفش، خانواده)، به صورت شفاهی و با ترتیبی ثابت و متناوب به هر یک از اعضای یک گروه کانون ارائه شد. برای اطمینان از اینکه شرکت‌کنندگان دستورالعمل‌ها را درک کرده‌اند، مثال‌هایی از خاطرات «عام» (مانند تابستان‌ها در شهر) و خاطرات «خاص» (مانند روز ازدواجشان) ارائه شد. از شرکت‌کنندگان خواسته شد برای هر واژه راهنما، خاطره‌ای را که با آن کلمه تداعی می‌شود به اشتراک بگذارند. خاطره باید مربوط به رویدادی می‌بود که فقط یک بار، در زمان و مکان خاصی رخ داده و بیش از یک روز طول نکشیده باشد. اگر فرد نمی‌توانست در عرض ۳۰ ثانیه خاطره‌ای را به یاد آورد، آن مورد شمارش نمی‌شد. دو روان‌شناس به عنوان ارزیاب، پاسخ‌های هر شرکت‌کننده را به صورت مستقل امتیازدهی کردند. هر خاطره اگر مربوط به رویدادی با مدت‌زمان حداکثر یک روز بود، برچسب «خاص» و در غیر این صورت برچسب «عام» می‌گرفت. ارزیابان از فرضیات پژوهش، عضویت افراد در گروه‌های آزمایش یا کنترل، و محتوای پیش‌آزمون یا پس‌آزمون مطلع نبودند. نتایج این مطالعه نشان داد که با افزایش «اختصاصی بودن» خاطرات، میزان افسردگی و ناامیدی در افراد کاهش و رضایت از زندگی افزایش می‌یابد. سن یک دیدگاه رایج این است که سن و رضایت از زندگی رابطه‌ای «U-شکل» دارند؛ به این صورت که رضایت از زندگی با نزدیک شدن به میانسالی کاهش یافته و سپس با پیرتر شدن افراد دوباره افزایش می‌یابد. سایر پژوهشگران دریافته‌اند که روند سنی کلی در رضایت از زندگی وجود ندارد و استدلال می‌کنند که کار بلانچ‌فلاور و آزوالد به دلیل گنجاندن متغیرهای کنترلی نامناسب (که نمی‌توانند بر سن فرد تأثیر بگذارند) گمراه‌کننده است. روان‌شناسان، یووال پالگی و دوو شموتکین (۲۰۰۹)، افرادی را که عمدتاً در دهه نود زندگی خود بودند مورد مطالعه قرار دادند. مشخص شد که این گروه نسبت به گذشته و حال خود دیدگاه مثبتی دارند، اما عموماً نسبت به آینده خود کمتر مثبت فکر می‌کردند. این افراد تا زمان انجام نظرسنجی از زندگی خود بسیار راضی بودند اما می‌دانستند که مرگشان نزدیک است (و به همین دلیل نسبت به آینده چندان امیدوار نبودند). هوش نیز یک عامل است زیرا با پیرتر شدن افراد، رضایت از زندگی رشد می‌کند؛ با افزایش سن، آن‌ها عاقل‌تر و آگاه‌تر می‌شوند، بنابراین شروع به دیدن جنبه‌های بهتر زندگی کرده و مسائل مهم زندگی را بیشتر درک می‌کنند. از سوی دیگر، مطالعه‌ای نشان می‌دهد که نوجوانان سطح رضایت از زندگی پایین‌تری نسبت به افراد مسن‌تر دارند. | ## بخش 2: رضایت از زندگی | این می‌تواند به این دلیل باشد که بسیاری از تصمیمات جدی در پیش روی آن‌هاست و یک نوجوان ممکن است برای اولین بار در زندگی با آن‌ها روبرو شود. اگرچه بسیاری از نوجوانان در جنبه‌های مختلف زندگی خود دچار ناامنی هستند، اما رضایت از دوستان در سطح ثابتی باقی مانده است. این موضوع به صورت فرضی به میزان هم‌ذات‌پنداری فرد با گروه هم‌سالان نسبت به سایر گروه‌های سنی نسبت داده می‌شود. این می‌تواند به این دلیل باشد که معمولاً قوانین و مقررات بیشتری توسط والدین اعمال می‌شود و نوجوانان تمایل دارند کسانی را که بر آن‌ها کنترل دارند، اهریمن‌سازی کنند. علاوه بر این، همان مطالعه گزارش می‌دهد که رضایت از زندگی در زمینه مسائل جنسی افزایش یافته است؛ زیرا در این سن، بسیاری از نوجوانان به بلوغ جنسی می‌رسند که می‌تواند آن‌ها را به یافتن تأیید و رضایت در ایده مشارکت جنسی ترغیب کند. اثرات فصلی مطالعه‌ای جدید به تحلیل ریتم‌های وابسته به زمان در شادکامی پرداخته و میزان رضایت از زندگی را بر اساس روزهای هفته (نوروزِ آخر هفته)، روزهای ماه (اثرات منفی در اواخر ماه) و سال، با در نظر گرفتن جنسیت و تحصیلات مقایسه کرده و تفاوت‌های مشاهده شده را ترسیم نموده است. عمدتاً در ماه‌های زمستان، فرد ممکن است دچار نوعی از افسردگی شود که اختلال عاطفی فصلی (SAD) نامیده می‌شود. این اختلال عودکننده است و در ماه‌های پاییز یا زمستان آغاز شده و در بهار یا تابستان فروکش می‌کند. گفته می‌شود کسانی که این اختلال را تجربه می‌کنند معمولاً سابقه‌ای از افسردگی اساسی یا اختلال دوقطبی دارند که ممکن است موروثی باشد؛ به این معنا که یکی از اعضای خانواده نیز تحت تأثیر آن قرار گرفته باشد. فرضیه بر این است که اختلال عاطفی فصلی به دلیل کاهش مواجهه با نور محیطی ایجاد می‌شود که می‌تواند منجر به تغییر در سطح انتقال‌دهنده عصبیِ سروتونین شود. نوردرمانی شامل قرار گرفتن در معرض نور فلورسنت درخشان است که مشابه نور محیط بیرون عمل کرده و اثرات احتمالی SAD را خنثی می‌کند. با توجه به تغییرات در سطوح عصبی-شیمیایی، داروهای ضدافسردگی شکل دیگری از درمان هستند. علاوه بر نوردرمانی و داروهای ضدافسردگی، گزینه‌های جایگزین متعددی شامل آگوملاتین، ملاتونین، مداخلات روان‌شناختی و همچنین تغییرات در رژیم غذایی و سبک زندگی وجود دارد. تحقیقات نشان داده است که شروع SAD معمولاً بین سنین ۲۰ تا ۳۰ سالگی رخ می‌دهد، اما اکثر افراد مبتلا به دنبال کمک پزشکی نمی‌روند. بسیاری از اینکه بگویند در حال رنج بردن هستند می‌ترسند و ترجیح می‌دهند آن را پنهان کنند. این امر نشان می‌دهد که برای حل این مسائل به آموزش و پذیرش اجتماعی بیشتری نیاز است. ارزش‌ها پیشنهاد شده است که رضایت کلی از زندگی بر اساس ارزش‌های فردی از درونِ شخص سرچشمه می‌گیرد—ارزش‌هایی که با سلامت جسمانی بهتر، عملکرد بالاتر و روابط اجتماعی قوی‌تر مرتبط هستند. برای برخی این ارزش «خانواده» است، برای برخی دیگر «عشق»، و برای عده‌ای دیگر ممکن است «پول» یا سایر کالاهای مادی باشد؛ در هر صورت، این موضوع از فردی به فرد دیگر متفاوت است. تحقیقات قبلی نشان داده است که افراد مادی‌گرا عمدتاً مرد هستند و همچنین این افراد سطح رضایت از زندگی پایین‌تری را نسبت به همتایان غیرمادی‌گرای خود گزارش کرده‌اند. همین امر در مورد افرادی که پول را بیش از کمک به دیگران ارزشمند می‌دانند نیز صادق است؛ زیرا پولی که دارند می‌تواند دارایی‌هایی را که ارزشمند می‌دانند برایشان بخرد. افراد مادی‌گرا رضایت کمتری از زندگی دارند، زیرا مدام دارایی‌های بیشتر و بیشتری می‌خواهند و به محض به دست آوردن آن‌ها، آن اشیاء ارزش خود را از دست می‌دهند، که به نوبه خود باعث می‌شود این افراد دارایی‌های بیشتری بخواهند و این چرخه ادامه می‌یابد. اگر این افراد مادی‌گرا پول کافی برای ارضای ولع خود برای اقلام بیشتر نداشته باشند، ناراضی‌تر می‌شوند. افرادی که ارزش بالایی برای سنت‌ها و مذهب قائل بودند، سطح بالاتری از رضایت از زندگی را گزارش کردند. این امر در مورد افرادی که به طور منظم به کلیسا می‌روند و افرادی که به کرات دعا می‌کنند نیز صادق است. سایر افرادی که سطوح بالاتری از رضایت از زندگی را گزارش کردند، افرادی بودند که برای خلاقیت و احترام به دیگران و احترام از سوی دیگران ارزش قائل بودند—دو ویژگی دیگری که ظاهراً با کالاهای مادی مرتبط نیستند. از آنجایی که دوران سخت فرا می‌رسد و مردم اغلب برای عبور از آن به دوستان و خانواده خود تکیه می‌کنند، جای تعجب نیست که سطح رضایت از زندگی بالاتری در افرادی گزارش شده است که دارای حمایت اجتماعی (اعم از دوستان، خانواده یا کلیسا) بوده‌اند. مشخص شد افرادی که شخصاً برای اشیاء مادی ارزش قائل هستند، در کل زندگی رضایت کمتری دارند، برخلاف افرادی که ارزش بالاتری برای روابط بین‌فردی قائل هستند. مطابق با یافته‌های بالا، مفهوم ارزشِ خود (خویشتن‌ارزشمندی) در نحوه نگاه فرد به زندگی‌اش نقش دارد. افرادی که با حفظ آمادگی روانی و جسمانی به خود افتخار می‌کنند، صرفاً به دلیل محتوای روزمره‌شان، سطوح بالاتری از رضایت از زندگی دارند. این ارزش‌ها در کنار هم تعیین می‌کنند که فرد چگونه خود را در مقایسه با دیگران می‌بیند. ارزش‌ها پیشنهاد شده است که رضایت کلی از زندگی بر اساس ارزش‌های فردی از درونِ شخص سرچشمه می‌گیرد—ارزش‌هایی که با سلامت جسمانی بهتر، عملکرد بالاتر و روابط اجتماعی قوی‌تر مرتبط هستند. برای برخی این ارزش «خانواده» است، برای برخی دیگر «عشق»، و برای عده‌ای دیگر ممکن است «پول» یا سایر کالاهای مادی باشد؛ در هر صورت، این موضوع از فردی به فرد دیگر متفاوت است. تحقیقات قبلی نشان داده است که افراد مادی‌گرا عمدتاً مرد هستند و همچنین این افراد سطح رضایت از زندگی پایین‌تری را نسبت به همتایان غیرمادی‌گرای خود گزارش کرده‌اند. همین امر در مورد افرادی که پول را بیش از کمک به دیگران ارزشمند می‌دانند نیز صادق است؛ زیرا پولی که دارند می‌تواند دارایی‌هایی را که ارزشمند می‌دانند برایشان بخرد. افراد مادی‌گرا رضایت کمتری از زندگی دارند، زیرا مدام دارایی‌های بیشتر و بیشتری می‌خواهند و به محض به دست آوردن آن‌ها، آن اشیاء ارزش خود را از دست می‌دهند، که به نوبه خود باعث می‌شود این افراد دارایی‌های بیشتری بخواهند و این چرخه ادامه می‌یابد. اگر این افراد مادی‌گرا پول کافی برای ارضای ولع خود برای اقلام بیشتر نداشته باشند، ناراضی‌تر می‌شوند. افرادی که ارزش بالایی برای سنت‌ها و مذهب قائل بودند، سطح بالاتری از رضایت از زندگی را گزارش کردند. | ## بخش 3: رضایت از زندگی | این امر در مورد افرادی که به طور منظم به کلیسا می‌روند و افرادی که به کرات دعا می‌کنند نیز صادق است. سایر افرادی که سطوح بالاتری از رضایت از زندگی را گزارش کردند، افرادی بودند که برای خلاقیت و احترام به دیگران و احترام از سوی دیگران ارزش قائل بودند—دو ویژگی دیگری که ظاهراً با کالاهای مادی مرتبط نیستند. از آنجایی که دوران سخت فرا می‌رسد و مردم اغلب برای عبور از آن به دوستان و خانواده خود تکیه می‌کنند، جای تعجب نیست که سطح رضایت از زندگی بالاتری در افرادی گزارش شده است که دارای حمایت اجتماعی (اعم از دوستان، خانواده یا کلیسا) بوده‌اند. مشخص شد افرادی که شخصاً برای اشیاء مادی ارزش قائل هستند، در کل زندگی رضایت کمتری دارند، برخلاف افرادی که ارزش بالاتری برای روابط بین‌فردی قائل هستند. مطابق با یافته‌های بالا، مفهوم ارزشِ خود (خویشتن‌ارزشمندی) در نحوه نگاه فرد به زندگی‌اش نقش دارد. افرادی که با حفظ آمادگی روانی و جسمانی به خود افتخار می‌کنند، صرفاً به دلیل محتوای روزمره‌شان، سطوح بالاتری از رضایت از زندگی دارند. این ارزش‌ها در کنار هم تعیین می‌کنند که فرد چگونه خود را در مقایسه با دیگران می‌بیند. خانواده یکی از عوامل تأثیرگذار بر رضایت از زندگی، زندگی خانوادگی و شرایط خانوار است. رضایت از زندگی خانوادگی موضوعی بسیار مرتبط است، زیرا خانواده‌ی هر فرد به نوعی بر او تأثیر می‌گذارد و اکثر افراد تلاش می‌کنند تا سطوح بالایی از رضایت را در زندگی و همچنین در درون خانواده خود داشته باشند. مطالعات نشان داده‌اند که رضایت از زندگی خانوادگی زمانی ارتقا می‌یابد که اعضای خانواده بتوانند ارزش‌های مرتبط با خانواده خود را به طور مشترک در رفتارشان محقق سازند. بررسی رضایت از زندگی خانوادگی از دیدگاه تمام اعضای خانواده، هم از جنبه «ادراک‌شده» و هم از جنبه «ایده‌آل» حائز اهمیت است. رضایت بیشتر در خانواده از طریق ارتباطات و درک نگرش‌ها و ادراکات هر یک از اعضا افزایش می‌یابد. هنری، اشاره شده که رضایت از زندگی در نوجوانان منشأ بسیار متفاوتی نسبت به بزرگسالان دارد. پیوند خانوادگی، انعطاف‌پذیری خانواده و حمایت والدین همگی از عوامل بسیار مهم در رضایت از زندگی نوجوانان هستند. هرچه پیوند، انعطاف‌پذیری و حمایت در یک خانواده بیشتر باشد، رضایت از زندگی نوجوان بالاتر است. نتایج این مطالعه همچنین نشان داد نوجوانانی که در خانوده‌های تک‌والد زندگی می‌کنند، به طور معناداری رضایت از زندگی کمتری نسبت به نوجوانان در خانواده‌های دووالد دارند. سن نوجوان در میزان رضایت از زندگی که از خانواده کسب می‌کند، بسیار تعیین‌کننده است. در یک پژوهش توسط پولمان-شولت (۲۰۱۴) بر روی ۱۳,۰۹۳ آلمانی، مشخص شد که وقتی هزینه‌های مالی و زمانی ثابت در نظر گرفته شوند، والدین شادتر هستند و رضایت از زندگی بیشتری نسبت به افراد بدون فرزند نشان می‌دهند. محققان خاطرنشان کردند که مطالعه آن‌ها محدود به فرهنگ و بافت خاصی است و ممکن است قابل تعمیم به سایر کشورها نباشد. رضایت از زندگی همچنین تحت تأثیر والدگری و ورود فرزندان به رابطه زوجین قرار می‌گیرد. تحقیقات انجام شده توسط مک‌لاناهان و آدامز (۱۹۸۷) شواهدی ارائه می‌دهد که بزرگسالان دارای فرزند ممکن است به دلیل رضایت از زندگی کمتر، رضایت زناشویی کمتر، اضطراب بیشتر و افسردگی بیشتر، شادی کمتری داشته باشند. ازدواج به نظر می‌رسد ازدواج همبستگی مثبتی با رضایت از زندگی دارد، اما رابطه علّی آن هنوز مورد بحث است. شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد افراد شادتر احتمال بیشتری برای ازدواج دارند؛ این بدان معناست که بخشی از دلیل این همبستگی مثبت، ورود افراد شاد به چرخه ازدواج است. افرادی که شاد به نظر می‌رسند ممکن است شانس بیشتری برای جذب شریک زندگی داشته باشند، زیرا شادی می‌تواند یک صفت شخصیتی جذاب باشد. علاوه بر این، حتی اگر اثر علّی وجود داشته باشد و ازدواج باعث افزایش رضایت شود، ممکن است طرد اجتماعی و انگِ تجربه شده توسط افراد مجرد عامل این تفاوت باشد، نه خودِ پدیده ازدواج. در فرهنگ‌هایی که ازدواج‌های گزینش‌شده (ترتیبی) رایج است، مطالعاتی که ازدواج‌های ترتیبی و غیرترتیبی را مقایسه کرده‌اند، تفاوت معناداری در میزان رضایت از زندگی نشان نداده‌اند. این موضوع در مقایسه بین گروه‌های مختلف در یک فرهنگ و همچنین بین گروه‌هایی در کشورهای مختلف با دیدگاه‌های متفاوت نسبت به این نوع ازدواج صدق می‌کند. تحصیلات برخی تحقیقات نشان داده‌اند افرادی که به سطوح بالاتر تحصیلات دست می‌یابند، سطوح بالاتری از رضایت از زندگی را نیز تجربه می‌کنند. این امر می‌تواند به این دلیل باشد که فارغ‌التحصیلان دانشگاهی و افراد دارای تحصیلات عالی، در زمینه‌ها و موقعیت‌های شغلی فعالیت می‌کنند که نسبت به همتایان کم‌سوادتر خود، معنادارتر، جذاب‌تر و ایمن‌تر است. در نتیجه، کسانی که در مشاغل ایمن‌تر و معنادارتر مشغول به کار هستند، با احتمال بیشتری موفقیت خود را گزارش می‌کنند. نیاز به موفقیت بخشی ضروری از تبدیل شدن به یک فرد کاملاً کارآمد است و زمانی که کسی در وضعیت شغلی خود احساس موفقیت می‌کند، احتمال بیشتری دارد که نسبت به زندگی و آینده خود خوش‌بین باشد؛ و در نتیجه رضایت از زندگی او بهبود می‌یابد. تحقیقات نشان داده است که رضایت شغلی و رضایت از زندگی به طور منحصربه‌فردی با یکدیگر همبستگی دارند و با افزایش رضایت شغلی، رضایت از زندگی نیز افزایش می‌یابد. در یک مطالعه طولی که در بخش روان‌شناسی و علوم ورزشی دانشگاه ارلانگن-نورنبرگ انجام شد، ۱۲۰۰ فرد که با مدرک کارشناسی ارشد از دانشگاه‌های مختلف آلمان فارغ‌التحصیل شده بودند، مورد پیگیری قرار گرفتند. از شرکت‌کنندگان پس از امتحان نهایی خود در سال ۱۹۹۹ نظرسنجی شد و سپس نظرسنجی‌های بعدی را در سال‌های ۲۰۰۱، ۲۰۰۴، ۲۰۰۸ و ۲۰۱۱ دریافت کردند. نتایج این مطالعه به این نتیجه رسید که بین رضایت شغلی و رضایت از زندگی همبستگی وجود دارد. به طور خاص، محققان دریافتند که «فردی با رضایت از زندگی بالا، حرفه و کار خود را نیز مثبت‌تر از فردی با رضایت از زندگی پایین‌تر تجربه خواهد کرد». همچنین مشخص شده است که «نحوه مالکیت و مدیریت پول» بیش از «مقدار پول به‌دست‌آمده» با رضایت همبستگی دارد. | ## جمع‌بندی | ثابت شده است که پس‌انداز کردن پول و استفاده از آن برای تجربیات ارزشمند، بهتر از خرج کردن برای کالاهای مادی است.