موضوع مقاله: تمپو (ساز کوبه‌ای) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # تمپو (ساز کوبه‌ای) | مقدمه: تِمپو یا داربوکا، یک ساز کوبه‌ای از خانوادهٔ طبل‌های جام‌گونه است که با هر دو دست نواخته می‌شود. | ## بخش 1: تمپو (ساز کوبه‌ای) | این سازِ «پوستصدا» که از فلز، چوب یا گِلِ پخته ساخته می‌شود، بیشتر در خاورمیانه رایج است و در کشورهای مختلف با نام‌های متفاوت شُهرت دارد. تاریخچه پیشینهٔ این ساز احتمالاً به بابلِ و سومر در هزاره‌های پیش از میلاد بازمی‌گردد. واژهٔ تمپو ممکن است یک نام‌آوا و به‌دست آمده از دو صدای اصلی این ساز یعنی «تِم» و «پو» باشد. «تمپو» همچنین در موسیقی به معنی سرعت و کاربرد عملی آن ضرب است که بی‌ارتباط با واژهٔ این ساز ضربی نیست.«داربوکا» نیز از واژهٔ عربی «دَرَب» گرفته شده که به معنی صدایی است که از نواختن طبل شنیده شود. محدودهٔ جغرافیایی انواع مختلف تمپو بیشتر در موسیقی کشورهای عربی، ترکیه و شمال آفریقا رواج دارند اما در سایر کشورهای خاورمیانه و اروپای شرقی نیز استفاده می‌شوند. گونه‌های این ساز در اوایل قرن بیستم، توسط مهاجران از کشورهای خاورمیانه به آمریکا نیز رسیده‌اند که به نام «دُمبِک» شهرت دارند. ایران تمپو احتمالاً از طریق کشورهای عربی جنوب خلیج فارس، عراق و ترکیه به ایران آمده‌است. این ساز در محدودهٔ جغرافیایی ایران، بیشتر در استان‌های خوزستان، هرمزگان، کردستان، آذربایجان غربی و بوشهر رواج دارد و با نام‌هایی همچون «تمپو»، «تیمپو»، «دُمبوک»، «دَربونگِه» شناخته می‌شود. از نام‌های رایج این ساز در محدودهٔ جغرافیایی ترکیه، می‌توان به «دُمبِلِک» (برگرفته از واژهٔ پهلوی تُنبَک)، «داربوکا» و «دِبلِک» اشاره کرد. بلغارستان این ساز ضربی در بلغارستان با نام‌های «دارابوکا»، «دارامبوکا»، «تارامبوکه» و «تارامبوکا» به‌کار می‌رود. | ## بخش 2: تمپو (ساز کوبه‌ای) | بلغارها عقیده دارند که این ساز ریشهٔ شرقی دارد و آن را از سفال و گاهی از فلز می‌سازند. در تاجیکستان «طَبلَک»، در یونان «توبِلِکی»، در مقدونیه «تارابوکا»، در افغانستان «زیر بَغَلی»، در مالزی «گِدُمبَک»، در تایلند و کامبوج «رامانا»، سازهایی از این دسته‌اند. ویژگی‌های ظاهری و ساختار تمپوهای ایران جنس تمپوهای رایج در مناطق مختلف ایران از سفال یا فلز است. تمپوهای سفالی قدمت بیشتری دارند و در برخی از نواحی ایران ساخته می‌شوند اما تمپوهای فلزی را معمولاً از ترکیه، عراق و سایر کشورهای عربی وارد می‌کنند. تمپوی سفالی این ساز که از گِل رُس پخته شده ساخته می‌شود، دارای تنهٔ اصلی (محفظهٔ صوتی) به شکل نیمه تخم‌مرغ است. پوست را یا به‌وسیلهٔ سریش یا چسب بر روی دهانه می‌کشند یا با یک رشته طناب به شکل ۷ و ۸، مانند نقاره، بر دهانهٔ ساز وصل می‌کنند. تمپوی فلزی در این ساز معمولاً از تلق‌های پلاستیکی به جای پوست طبیعی استفاده می‌شود. جنس بدنهٔ تمپوی فلزی بیشتر از آلومینیوم است، با این‌حال در بعضی مناطق به «تمپوی استیلی» شهرت دارد. این ساز محفظهٔ طنینی کم‌حجمی دارد و پوست از طریق یک طوقهٔ گرد فلزی با پیچ و مهره به دهانهٔ بالایی ساز متصل می‌شود. با شُل و سفت کردنِ این پیچ و مهره‌ها، می‌توان صدای ساز را بم و زیر و حتی با صدای سازهای دیگر کوک کرد. | ## بخش 3: تمپو (ساز کوبه‌ای) | تکنیک‌های اجرایی نوازندهٔ تمپو معمولاً در حالت نشسته این ساز را می‌نوازد اما گاهی به‌صورت ایستاده یا در حال حرکت نیز اجرا می‌شود. تمپو روی پا یا زیر بغل نگه داشته می‌شود و به‌وسیلهٔ کف هر دو دست نوازنده، به صدا درمی‌آید. برخلاف تمبک، معمولاً در سازِ تمپو، انگشت‌ها، ساعد و مُچ دست‌ها به‌صورت مستقل در نواختن نقشی ندارند. نوازندهٔ تمپو ساختارِ اصلی ریتم را با قدرت بسیار می‌نوازد و با ایجاد سنکُپ، آکسان، و ضدضرب‌های متعدد، آن را زینت می‌بخشد. در جزیره‌ها و بندرهای استان هرمزگان، تمپو همراهی‌کنندهٔ عود، آواز و سازهای کوبه‌ای دیگر است. در شهرهایی مانند خرمشهر، آبادان و اهواز در استان خوزستان، گروه‌های موسیقی سنتی عربی، تمپو را در کنار رباب، آواز، کاسوره، تمبک و گاهی دایره‌زنگی استفاده می‌کنند. تمپو در مناطقی از استان آذربایجان غربی به‌خصوص روستاهایی که عراقی‌های مهاجر دارند، رایج است. در کردستان و برخی نواحی آذربایجان غربی، تمپو به همراه باغلاما، ویلن، سنتور، فلوت و نی نیز نواخته می‌شود. | ## جمع‌بندی | تمپو را در جزیرهٔ خارگ با عنوان «دَربونگِه» می‌شناسند که امروزه بیشتر آلومینیومی است اما در گذشته از سفال ساخته می‌شد.