موضوع مقاله: یکمین کنگره ایالات متحده آمریکا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # یکمین کنگره ایالات متحده آمریکا | مقدمه: نخستین کنگره ایالات متحده آمریکا نهاد قانون‌گذاری فدرال ایالات متحده بود که از مجلس سنا و مجلس نمایندگان تشکیل می‌شد و از ۴ مارس ۱۷۸۹ تا ۳ مارس ۱۷۹۱ در نخستین دو سال ریاست‌جمهوری جرج واشینگتن برگزار شد. | ## بخش 1: یکمین کنگره ایالات متحده آمریکا | نشست‌های این کنگره نخست در فدرال هال در شهر نیویورک و سپس در کنگره هال در فیلادلفیا برپا گردید. با آغاز به کار نخستین کنگره، دولت فدرال ایالات متحده آمریکا رسماً بر پایه قانون اساسی ۱۷۸۷ کار خود را آغاز کرد. سهمیه‌بندی کرسی‌های مجلس نمایندگان بر اساس مفاد بند ۳ از بخش ۲ اصل یکم قانون اساسی انجام شد. این کنگره دوازده اصلاحیه بر قانون اساسی تصویب کرد و آنها را برای تصدیق به ایالت‌ها فرستاد؛ ده اصلاحیه از آن میان در ۱۵ دسامبر ۱۷۹۱ به تصویب رسید و مجموعاً به منشور حقوق ایالات متحده آمریکا شناخته شد. یکی دیگر از این اصلاحیه‌ها بیش از دو سده بعد به‌عنوان متمم بیست و هفتم قانون اساسی ایالات متحده آمریکا تصدیق گردید. در آن دوره هنوز احزاب سیاسی به‌شکل رسمی وجود نداشت و رهبران سیاسی از پدیده «جناح‌بندی» بیم داشتند. سناتورها و نمایندگان بر پایه تحلیل آرایشان به دو دسته هوادار دولت و مخالف دولت طبقه‌بندی شده‌اند. هواداران دولت بعدها حزب فدرالیست را بنیان نهادند و مخالفان دولت حزب جمهوری‌خواه دموکرات را تأسیس کردند. ۱ آوریل ۱۷۸۹: مجلس نمایندگان برای نخستین بار به حد نصاب رسید و مسئولان خود را برگزید. همان روز مجلس نمایندگان و سنا در نشست مشترک آرای مجمع گزینندگان را شمارش کردند و گواهی دادند که جرج واشینگتن به‌اتفاق آرا به ریاست‌جمهوری و جان آدامز (با ۳۴ رأی از ۶۹) به معاونت ریاست‌جمهوری برگزیده شده‌اند. ۳۰ آوریل ۱۷۸۹: جرج واشینگتن به‌عنوان نخستین رئیس‌جمهور در فدرال هال نیویورک تحلیف شد. ۲۰ ژوئن ۱۷۹۰: سازش ۱۷۹۰ میان الکساندر همیلتون و جیمز مدیسون حاصل شد؛ بر اساس آن جیمز مدیسون پذیرفت که در برابر بر عهده گرفتن بدهی‌های جنگی ایالت‌ها توسط دولت فدرال مقاومت سرسختانه نکند و الکساندر همیلتون موافقت کرد از قرار گرفتن پایتخت در جنوب کشور حمایت کند. نشست نخست نشست نخست از ۴ مارس تا ۲۹ سپتامبر ۱۷۸۹ در فدرال هال نیویورک برگزار شد. ۱ ژوئن ۱۷۸۹: قانون تنظیم زمان و شیوه ادای سوگند نخستین قانون تصویب‌شده توسط کنگره بود. | ## بخش 2: یکمین کنگره ایالات متحده آمریکا | ۴ ژوئیه ۱۷۸۹: تعرفه ۱۷۸۹ تصویب شد که عوارض گمرکی ۵ تا ۱۰ درصد بر کالاهای وارداتی وضع کرد. ۲۷ ژوئیه ۱۷۸۹: وزارت امور خارجه ایالات متحده آمریکا تأسیس شد (با نام نخستین «وزارت امور خارجی»). ۳۱ ژوئیه ۱۷۸۹: قانون تنظیم گردآوری عوارض بر تناژ و کالاها تصویب شد که سازمان گمرک ایالات متحده و مبادی ورودی آن را پایه‌گذاری کرد. ۲۴ سپتامبر ۱۷۸۹: قانون قضایی ۱۷۸۹ تصویب شد که قوه قضاییه فدرال و سمت دادستان کل ایالات متحده آمریکا را بنیان نهاد. ۲۶ مارس ۱۷۹۰: قانون تابعیت ۱۷۹۰ تصویب شد که شرایط کسب شهروندی آمریکا را مشخص کرد. ۱۰ آوریل ۱۷۹۰: قانون ثبت اختراعات ۱۷۹۰ سنگ بنای حقوق ثبت اختراع ایالات متحده را نهاد. ۳۰ آوریل ۱۷۹۰: قانون جرائم ۱۷۹۰ تصویب شد که نخستین جرم‌های فدرال مانند خیانت، دزدی دریایی و جعل را تعریف کرد. ۳۱ مه ۱۷۹۰: قانون حق تکثیر ۱۷۹۰ حقوق مؤلفان و ناشران را برای نخستین بار تنظیم کرد. ۱۶ ژوئیه ۱۷۹۰: قانون اقامتگاه تصویب شد که واشینگتن دی‌سی را به‌عنوان مقر حکومت ایالات متحده تعیین کرد. ۲۲ ژوئیه ۱۷۹۰: قانون مراوده با بومیان ۱۷۹۰ بازرگانی با قبایل بومی را ساماندهی کرد. ۴ اوت ۱۷۹۰: قانون تأمین مالی ۱۷۹۰ بر عهده گرفتن کامل بدهی‌های ایالت‌ها توسط دولت فدرال را مجاز ساخت. ۴ اوت ۱۷۹۰: قانون گردآوری عوارض تصویب شد که از جمله تأسیس نیروی دریایی درآمدی را مجاز کرد؛ این نیرو از ۱۹۱۵ به گارد ساحلی ایالات متحده آمریکا تبدیل شد. نشست سوم نشست سوم از ۶ دسامبر ۱۷۹۰ تا ۳ مارس ۱۷۹۱ در کنگره هال فیلادلفیا برگزار شد. ۱۸ فوریه ۱۷۹۱: پذیرش ورمانت به‌عنوان ایالت جدید (با تاریخ مؤثر ۴ مارس) تصویب شد. | ## بخش 3: یکمین کنگره ایالات متحده آمریکا | ۲۵ فوریه ۱۷۹۱: نخستین بانک ایالات متحده تأسیس شد که عملاً نخستین بانک مرکزی در تاریخ آمریکا بود. ۳ مارس ۱۷۹۱: تعرفه ۱۷۹۱ (معروف به قانون ویسکی) تصویب شد که نخستین مالیات بر مصرف کالاهای داخلی بود و به شورش ویسکی انجامید. اصلاحیه‌های قانون اساسی در ۲۵ سپتامبر ۱۷۸۹ کنگره دوازده اصلاحیه پیشنهادی بر قانون اساسی ایالات متحده آمریکا را تصویب کرد و آنها را برای تصدیق به قوه‌های مقننه ایالتی فرستاد: اصل نخست (دربارهٔ تقسیم کرسی‌های کنگره) هرگز تصدیق نشد و همچنان در انتظار تصویب ایالت‌ها است. اصل دوم در ۸ مه ۱۹۹۲ به‌عنوان متمم بیست و هفتم قانون اساسی ایالات متحده آمریکا تصدیق شد. اصول سوم تا دوازدهم در ۱۵ دسامبر ۱۷۹۱ هم‌زمان تصدیق شدند و مجموعاً به نام منشور حقوق ایالات متحده آمریکا شناخته می‌شوند و در قانون اساسی به‌عنوان اصلاحیه‌های اول تا دهم شماره‌گذاری شده‌اند. ایالت‌های تصدیق‌کننده قانون اساسی ۲۱ نوامبر ۱۷۸۹: کارولینای شمالی به‌عنوان دوازدهمین ایالت قانون اساسی را تصدیق کرد و به اتحادیه پیوست. ۲۹ مه ۱۷۹۰: رود آیلند به‌عنوان سیزدهمین و آخرین ایالت از مستعمرات پیشین بریتانیا قانون اساسی را تصدیق کرد و به اتحادیه پیوست. سرزمین‌های سازمان‌دهی‌شده ۲۶ مه ۱۷۹۰: سرزمین جنوب رود اوهایو از زمین‌های واگذارشده توسط کارولینای شمالی سازمان‌دهی شد. در جریان این کنگره، دو کرسی سنا برای کارولینای شمالی و دو کرسی برای رود آیلند پس از تصدیق قانون اساسی توسط هر یک از آنها افزوده شد. در جریان این کنگره، پنج کرسی نمایندگان برای کارولینای شمالی و یک کرسی برای رود آیلند پس از تصدیق قانون اساسی افزوده شد. رده ۱ به معنای پایان دوره با همین کنگره (نیاز به انتخاب مجدد در ۱۷۹۰)، رده ۲ به معنای پایان دوره با کنگره بعدی (انتخاب مجدد در ۱۷۹۲) و رده ۳ به معنای ادامه تا دو کنگره بعد (انتخاب مجدد در ۱۷۹۴) بود. ویلیام پترسون (P)، تا ۱۳ نوامبر ۱۷۹۰ فیلمون دیکینسن (P)، از ۲۳ نوامبر ۱۷۹۰ نیویورک ۱. ویلیام گریسون (A)، تا ۱۲ مارس ۱۷۹۰ (درگذشت) جان واکر (سیاستمدار) (P)، ۳۱ مارس – ۹ نوامبر ۱۷۹۰ جیمز مونرو (A)، از ۹ نوامبر ۱۷۹۰ ۲. ریچارد هنری لی (A) مجلس نمایندگان نمایندگان بر اساس حوزه‌های انتخابیه فهرست شده‌اند. | ## جمع‌بندی | در برخی ایالت‌ها مانند کنتیکت، نیوجرسی و دلاور همه نمایندگان به‌طور سراسری انتخاب می‌شدند.