aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: کنراد اشمید (هزاره‌گرا) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کنراد اشمید (هزاره‌گرا) | مقدمه: کنراد اشمید (درگذشته ۱۳۶۸) رهبر گروهی از تازیانه‌زنان و هزاره‌گرایان در تورینگیا بود. | ## بخش 1: کنراد اشمید (هزاره‌گرا) | او همچنین با سنت‌های جنبش تازیانه‌زنان آشنا بود؛ این جنبش در سال‌های ۱۳۴۸–۱۳۴۹ در سراسر اروپا در دوران طاعون سیاه رواج داشت تا اینکه در سال ۱۳۴۹ با یک فرمان پاپی محکوم شد.Kneale, Matthew (2013). او خود را پادشاه تورینگیا خواند و بدین ترتیب خود را هم با فردریک یکم، مارگراف مایسن، لاندگراف متوفی تورینگیا، و هم با جد فردریک، فردریک دوم، امپراتور مقدس روم، یکی دانست — کسانی که در اذهان مردم با آخرین امپراتور روم پیوند داشتند. او همچنین عشاء ربانی و دیگر آموزه‌های کلیسا را رد کرد که موجب درگیری او با کلیسا شد. | ## بخش 2: کنراد اشمید (هزاره‌گرا) | او از پیروانش می‌خواست که نزد او اعتراف کنند، اجازه دهند او آنها را تازیانه بزند و بی‌چون‌وچرا از اراده او پیروی کنند.Kneale (2013), pp. جنبش او ارتباط نزدیکی با برادران روح آزاد داشت که در آن زمان نیز در منطقه فعال بودند.Cohn (1970), p. محاکمه و مرگ در اواخر دهه ۱۳۶۰، بازجوی والتر کرلینگر توجه خود را به تورینگیا معطوف کرد. | ## بخش 3: کنراد اشمید (هزاره‌گرا) | در سال ۱۳۶۸، چهل تازیانه‌زن در نوردهاوزن دستگیر شدند و هفت نفر سوزانده شدند که به نظر می‌رسد اشمید یکی از آنها بوده است. پیروانش اشمید و همراهی که با او مُرد را با الیاس و اخنوخ — دو «شاهد» ی که طبق کتاب مکاشفه باید علیه ضدمسیح (کلیسای روم) موعظه می‌کردند، کشته می‌شدند و دوباره زنده می‌شدند — یکی دانستند.Cohn (1970), pp. آنها هر لحظه منتظر بازگشت او بودند — هم به عنوان آخرین امپراتور و هم به عنوان موجودی الهی. | ## جمع‌بندی | تازیانه‌زنان در منطقه همچنان فعال بودند و اعدام‌هایی در سال‌های ۱۴۱۴، ۱۴۱۶، ۱۴۴۶ و ۱۴۵۴ در نوردهاوزن، زانگرهاوزن، زوندرهاوزن و جاهای دیگر انجام شد.Cohn (1970), pp.
موضوع مقاله: بمب‌گذاری‌های ۱۹۸۶ دمشق | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # بمب‌گذاری‌های ۱۹۸۶ دمشق | مقدمه: بمب‌گذاری‌های ۱۹۸۶ دمشق مجموعه‌ای از حملات تروریستی بود که در مارس و آوریل ۱۹۸۶ در دمشق پایتخت سوریه و چند شهر دیگر این کشور رخ داد. | ## بخش 1: بمب‌گذاری‌های ۱۹۸۶ دمشق | این بمب‌گذاری‌ها مرگبارترین اقدامات تروریستی علیه غیرنظامیان از زمان سرکوب قیام اسلام‌گرایان در سوریه در سال ۱۹۸۲ به‌شمار می‌رفتند. هدف از این حملات بی‌ثبات‌سازی حکومت سوریه به رهبری حافظ اسد بود و پیوندهایی میان عاملان مظنون و عراق گزارش شد. بمب‌گذاری‌ها در ۱۳ مارس ۱۹۸۶، یک کامیون بمب‌گذاری‌شده در زیر پلی در حومه دمشق منفجر شد و ۶۰ نفر کشته و ۱۰۰ نفر زخمی شدند. یک ماه پس از آن، در آوریل ۱۹۸۶ مجموعه‌ای از بمب‌گذاری‌ها در پنج شهر سوریه از جمله دمشق رخ داد که ۱۴۴ نفر را به کام مرگ کشاند؛ اتوبوس‌ها از اهداف اصلی این حملات بودند. | ## بخش 2: بمب‌گذاری‌های ۱۹۸۶ دمشق | عاملان مظنون بلافاصله پس از بمب‌گذاری مارس، دولت سوریه عراق را مسئول این حمله دانست و انگیزه آن را تلاش برای بی‌ثبات‌سازی حکومت اعلام کرد. پس از بمب‌گذاری‌های آوریل که جان ۱۴۴ نفر دیگر را گرفت، گروهی ناشناخته با گرایش‌های هوادار عراق به نام «گروه ۱۷ اکتبر برای آزادی مردم سوریه» مسئولیت حملات را بر عهده گرفت. منبع عربی نیز دولت سوریه را در متهم‌کردن شبه‌نظامیان هوادار حزب بعث عراق تأیید می‌کند. بی‌بی‌سی در سال ۲۰۰۸ گزارش داد که «شبه‌نظامیان هوادار عراق» عاملان احتمالی هر دو بمب‌گذاری مارس و آوریل بوده‌اند. | ## بخش 3: بمب‌گذاری‌های ۱۹۸۶ دمشق | زمینه بمب‌گذاری‌های ۱۹۸۶ دمشق در بستر تنش‌های گسترده میان حکومت بعثی سوریه و عراق رخ داد. پس از سرکوب خونین قیام اسلام‌گرایان در سال ۱۹۸۲، سوریه دوره‌ای از ثبات نسبی داخلی را تجربه کرده بود و این بمب‌گذاری‌ها نخستین چالش تروریستی بزرگ علیه حکومت حافظ اسد پس از آن دوره محسوب می‌شدند. | ## جمع‌بندی | پیامدها این رشته حملات که در مجموع ۲۰۴ کشته بر جای گذاشت، تنش میان دمشق و بغداد را شدت بخشید.
موضوع مقاله: رواحه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # رواحه | مقدمه: این روستا در جنوب منطقهٔ شفله و در نزدیکی کریات گت واقع شده و از نظر اداری به شورای منطقه‌ای شفیر تعلق دارد. | ## بخش 1: رواحه | پیشینه رواحه در میانهٔ سال ۱۹۵۳ میلادی توسط مهاجران یهودی (عولیم) از کردستان بنیان‌گذاری شد. روستا بر زمین‌هایی ساخته شد که پیش‌تر به روستای فلسطینی تخلیه‌شدهٔ کراتیه تعلق داشت. بنیان‌گذاران موشاو یهودیان کرد و عراقی وابسته به سازمان صهیونیستی دینی هپوعل همیزراحی بودند. نام نخستین روستا «زبدیئل ب» بود که به دلیل نزدیکی آن به زبدیئل این نام را بر آن نهاده بودند. | ## بخش 2: رواحه | نام کنونی «رواحه» هم دارای بار نمادین است و هم از عبارتی در گفتارهای پدران (پیرکی آووت ۱:۵) برگرفته شده‌است: «بگذار خانه‌ات گشوده باشد». جغرافیا رواحه در جلگهٔ ساحلی اسرائیل و در منطقهٔ شفله در ارتفاع ۸۵ متری از سطح دریا واقع شده‌است. این روستا در فاصلهٔ نزدیک به ۱۶ کیلومتری از ساحل دریای مدیترانه و در حدود ۴۸ کیلومتری جنوب تل‌آویو و نزدیک به ۵۰ کیلومتری جنوب‌غربی بخش تاریخی اورشلیم قرار دارد. اقتصاد اقتصاد محلی رواحه بر پایهٔ کشاورزی استوار است و دربرمی‌گیرد تولیدات گیاهی، پرورش میوه و گل و نیز دامداری را. | ## بخش 3: رواحه | همچنین گسترش ساخت‌وساز مسکونی (۷۷ واحد مسکونی جدید) در این روستا در جریان بوده‌است. جمعیت بیشتر ساکنان رواحه یهودی هستند و جمعیت روستا در بلندمدت رشدی آرام و پیوسته داشته‌است. | ## جمع‌بندی | در پایان سال ۲۰۱۴ جمعیت روستا ۵۳۴ نفر بود و در طول آن سال رشد جمعیتی ۲٫۳ درصدی را تجربه کرد.
موضوع مقاله: قومیه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # قومیه | مقدمه: قومیه (به عربی: ) روستایی فلسطینی در بخش بیسان بود که پیش از آغاز جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل تخلیه شد. | ## بخش 1: قومیه | این روستا در ۱۲٫۵ کیلومتری شمال باختری بیسان و بر فراز تپه‌ای به بلندای ۷۵ متر از سطح دریا جای داشت. در ۲۶ مارس ۱۹۴۸ نیروهای تیپ ۱ گولانی در چارچوب عملیات گدعون و به دستور یوسف وایتس، نماینده صندوق ملی یهود، به روستا یورش بردند و ساکنان آن از بیم گرفتار شدن در درگیری‌ها گریختند. پس از جنگ ۱۹۴۸ سرزمین روستا به اسرائیل ملحق شد و کیبوتص عین حرود (ایحود) بر زمین‌های سنتی آن بنا گردید. موقعیت جغرافیایی قومیه در ۱۲٫۵ کیلومتری شمال باختری بیسان بر فراز تپه‌ای قرار داشت. بیشتر زمین‌های قومیه در شمال رود جالود جای داشت و زمین‌های روستاهای الطیبه، یبلی، المرصص و شطه آن را دربرمی‌گرفت. پیشینه محوطه‌های باستان‌شناختی قومیه به محوطه‌های باستان‌شناختی خود شهرت داشت؛ از جمله خربه قومیه که دربرگیرنده سازه‌های مستطیلی، غارها و آب‌انبارهای کنده‌شده در سنگ بود. در حدود ۸۰۰ متری جنوب باختری روستا چشمه عین جالوت قرار داشت که در آن آثار رومی شامل سنگ‌نشان‌های فرسنگی و حوضچه بزرگ تراشیده‌شده در صخره یافت شده بود. | ## بخش 2: قومیه | دوره عثمانی در سال ۱۵۹۶ میلادی قومیه در دوره فرمانروایی امپراتوری عثمانی مزرعه‌ای زیر نظر سنجق لجون بود. در سال ۱۲۸۸ هجری قمری (۱۸۷۰/۱۸۷۱ میلادی) سرشماری عثمانی این روستا را در ناحیه شفا الشمالی ثبت کرد. در سال ۱۸۸۲ بررسی فلسطین باختری وابسته به صندوق اکتشاف فلسطین قومیه را روستایی بر روی تپه‌ای در میان دره‌ای توصیف کرد که باغ‌های انجیرتیغی آن را دربرگرفته بود. 57 دوره قیمومت بریتانیا بر پایه سرشماری ۱۹۲۲ فلسطین جمعیت قومیه ۴۰۱ نفر و همگی مسلمان بودند. در سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین شمار ساکنان به ۳۸۶ نفر در ۸۸ خانه کاهش یافت که همچنان همگی مسلمان بودند. از مجموع ۴٬۸۹۸ دونوم زمین روستا، ۴٬۲۰۵ دونوم برای کشت غلات و ۳۳ دونوم برای باغ‌های آبیاری‌شده بهره‌گیری می‌شد و ۱۵ دونوم نیز بافت ساخته‌شده بود. او دربارهٔ تصرف و تخلیه قومیه و عندور (عندور کتاب مقدس) نوشت: «یهودیان به‌ویژه به روستای قومیه علاقه‌مند بودند که به‌طور کامل در محاصره زمین‌های صندوق ملی یهود قرار داشت…». | ## بخش 3: قومیه | بنی موریس تاریخ ۲۶ مارس ۱۹۴۸ را روز تخلیه و «بیم از درگیری» را علت آن ذکر کرده‌است. رزماری اسبر با یکی از ساکنان روستا به نام عایشی محمود خالد گفت‌وگو کرد که یادآوری نمود روستاییان در ۲۶ مارس با هم رفتند: «برخی به سوی ناصره و برخی به سوی اردن رفتند. زنان یهودی آمدند و ما را بازرسی کردند و پول‌هایمان را دزدیدند… یهودیان حتی دام‌هایمان را هم بردند». ساکنان قومیه سرانجام به بیسان رسیدند و از آنجا در ماه مه ۱۹۴۸ همراه با دیگر ساکنان فلسطینی اخراج شدند. در نشست کابینه اسرائیل در ۱۶ ژوئن ۱۹۴۸ آهارون زیسلینگ ظاهراً از بازگشت آوارگان فلسطینی دفاع کرد؛ اما روستاییان قومیه را از این قاعده مستثنا دانست زیرا زمین‌هایشان مشرف به خانه خودش در عین حرود بود. مرکز کشاورزی هیستادروت در ژوئیه و اکتبر ۱۹۴۸ هزاران دونوم از زمین‌های قومیه و روستاهای همسایه المرصص، کفرا، یبلی و زرعین را به کیبوتص بیت‌هشیطا و روستاهای گوش‌نوریس واگذار کرد. کیبوتص عین حرود در سال ۱۹۲۱ بر زمین‌هایی ساخته شد که به‌طور سنتی متعلق به روستا بود. | ## جمع‌بندی | در دهه ۱۹۵۰ به دو بخش عین حرود (ایحود) و عین حرود (مئوحاد) تقسیم شد؛ بخش نخست بر زمین‌های قومیه و بخش دوم بر زمین‌های تمره قرار دارد.
موضوع مقاله: رگاویم | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # رگاویم | مقدمه: رگاویم یک کیبوتص در شمال اسرائیل است که در نزدیکی شهر عربی ام‌الفحم و میان بنیامینا و حدرا واقع شده‌است. | ## بخش 1: رگاویم | این کیبوتص در حوزه اداری شورای منطقه‌ای مناشه و در استان حیفا قرار دارد و عضو جنبش کیبوتص است. رگاویم در سال ۱۹۴۷ توسط مهاجران یهودی از شمال آفریقا و ایتالیا که اعضای جنبش جوانان هبونیم درور بودند بنیان‌گذاری شد. نام این کیبوتص از واژه عبری «رِگِو» به معنای کلوخه یا تکه‌ای کوچک از خاک گرفته شده‌است. این کیبوتص در ارتفاع ۱۰۴ متری از سطح دریا قرار دارد و اقتصاد آن بر پایه کشاورزی و صنعت استوار است. ریشه‌شناسی نام نام رگاویم از واژه عبری «رِگِو» (به معنای کلوخه یا تکه‌ای بسیار کوچک از زمین) برگرفته شده‌است. | ## بخش 2: رگاویم | این واژه در شعری صهیونیستی دربارهٔ بازپس‌گیری سرزمین اسرائیل به کار رفته‌است: «دونوم به دونوم، رِگِو به رِگِو». این کیبوتص در فاصله نزدیک به ۱۲ کیلومتری از ساحل دریای مدیترانه، حدود ۵۵ کیلومتری شمال شرقی تل‌آویو، حدود ۳۲ کیلومتری جنوب جنوب شرقی حیفا و ۱۳ کیلومتری شمال شرقی حدرا قرار دارد. در لبه شمالی روستا، وادی ناحال عدا به دره می‌ریزد و ناحال حطمیت از شرق به آن می‌پیوندد. در سال ۲۰۰۹ بخش جدیدی از بزرگراه شماره ۶ (بزرگراه ترانس‌اسرائیل) در غرب روستا گشایش یافت. پیشینه گروه بنیان‌گذار کیبوتص در سال ۱۹۴۷ از مهاجران یهودی از شمال آفریقا و ایتالیا که اعضای جنبش جوانان هبونیم درور بودند تشکیل شد. | ## بخش 3: رگاویم | مهاجرانی که از شمال آفریقا آمده بودند پیش از آن در کیبوتص‌های بیت اورن و بیت هاشیطا آموزش دیدند و مهاجران ایتالیایی در کیبوتص‌های گیوعات برنر و دگانیا آموزش دیده بودند. این گروه نخست در ۸ ژوئیه ۱۹۴۸ بر زمین‌های روستای تخلیه‌شده فلسطینی البطیمات مستقر شدند. سپس در آغاز ژوئیه ۱۹۴۹ به محل کنونی خود بر زمین‌های روستای تخلیه‌شده فلسطینی قنیر نقل مکان کردند. در ژوئیه ۱۹۹۷ کیبوتص فرایند خصوصی‌سازی کامل را پشت سر گذاشت و بیشتر ساختارهای اشتراکی اقتصادی خود را کنار نهاد. در همان دوره، محله مسکونی جدیدی به نام آلونِی رگاویم در بخش جنوبی کیبوتص ساخته شد. | ## جمع‌بندی | در رگاویم موزه‌ای دربارهٔ پیشینه منطقه با نمایشگاهی از یافته‌های باستان‌شناسی دوره عصر سنگ وجود دارد.
موضوع مقاله: قزازه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # قزازه | مقدمه: قزازه (به عربی: ) روستایی فلسطینی در بخش رمله از سرزمین قیمومت بریتانیا بر فلسطین بود که در فاصلهٔ نزدیک به ۱۹ کیلومتری جنوب رمله قرار داشت. | ## بخش 1: قزازه | این روستا در سال ۱۹۴۸ میلادی در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل تخلیه و ویران شد. قزازه در بخش شرقی دشت ساحلی میانی فلسطین و بر فراز زمین‌های نسبتاً هموار تا موج‌دار در ارتفاع ۱۵۰ متری از سطح دریا جای داشت. ایستگاه راه‌آهن وادی الصرار در مسیر خط‌آهن یافا–اورشلیم در فاصلهٔ چند کیلومتری شمال‌غربی روستا واقع بود. جمعیت روستا بر پایهٔ آمار سال ۱۹۴۵ برابر با ۹۴۰ نفر بود و مساحت کل زمین‌هایش به ۱۸٬۸۲۹ دونوم می‌رسید. پیشینه دورهٔ عثمانی در سال ۱۸۳۸ میلادی و در دورهٔ امپراتوری عثمانی، به‌عنوان روستایی مسلمان‌نشین در ناحیهٔ رمله ثبت شد. یک جهانگرد اروپایی گزارش داد که در دههٔ ۱۸۶۰ میلادی هنگام بازدید از یک تل باستانی در نزدیکی قزازه از این روستا گذشته‌است.Mansell, 1862, p. 405 آلبرت زوتسین بر پایهٔ فهرست رسمی روستاهای عثمانی در حدود سال ۱۸۷۰ دریافت که دارای ۱۳۳ نفر جمعیت (تنها مردان) در ۸۹ خانه بوده و در فاصلهٔ دو ساعت راه در جنوب‌شرقی شحمه قرار داشته‌است. | ## بخش 2: قزازه | در سال ۱۸۸۲ میلادی، پیمایش غرب فلسطین که از سوی صندوق اکتشاف فلسطین انجام شد، را «روستایی کوچک با خانه‌های خشتی و سنگی در لبهٔ تپه‌ها با باغ‌ها و یک چاه آب» توصیف کرد. دورهٔ قیمومت بریتانیا در سرشماری ۱۹۲۲ فلسطین که از سوی مقامات قیمومتی بریتانیا انجام شد، جمعیت برابر با ۴۷۲ نفر و همگی مسلمان ثبت گردید. در سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین این رقم به ۶۴۹ نفر (همچنان همه مسلمان) در ۱۵۰ واحد مسکونی افزایش یافت. در سال ۱۹۴۵ ساکنان قزازه به همراه روستاهای سجد و جلیا مدرسهٔ مشترکی بنیان نهادند که در زمان تأسیس ۱۲۷ دانش‌آموز داشت. بر پایهٔ آمار سال ۱۹۴۵ جمعیت روستا به ۹۴۰ نفر (همه مسلمان) رسیده بود و مساحت کل زمین‌های آن ۱۸٬۸۲۹ دونوم بود. از این میان ۱۱٬۷۵۷ دونوم به کشت غلات و ۱۳۱ دونوم به باغات و زمین‌های آبی اختصاص داشت و ۳۸ دونوم نیز بافت مسکونی بود. در همین راستا، یگان‌های هاگانا در ۱۹ دسامبر ۱۹۴۷ خانهٔ مختار روستا عبدالله ابوصباح را تا اندازه‌ای ویران کردند؛ این اقدام به بهانهٔ پاسخ به کشته‌شدن یک یهودی صورت گرفت. | ## بخش 3: قزازه | در ۹ تا ۱۰ ژوئیهٔ ۱۹۴۸ و همزمان با پایان نخستین آتش‌بس، یگان‌هایی از تیپ گیواتی در چارچوب عملیات آن-فار به روستا یورش بردند. هدف اعلام‌شدهٔ این عملیات اخراج بیش از ۲۰٬۰۰۰ نفر از ساکنان منطقه‌ای هلالی‌شکل در جنوب رمله بود. در ۱۶ ژوئیه ۱۹۴۸ ستاد تیپ گیواتی به ستاد کل عملیات گزارش داد: «نیروهای ما وارد روستاهای قزازه، الخیمه، جلیا، ادنبه، مغلس شده و ساکنان را بیرون رانده و شماری از خانه‌ها را منفجر و آتش زده‌اند. بسیاری از ساکنان پیشین قزازه به الخلیل گریختند و بخشی از اخراج و فرار ۱۹۴۸ فلسطینیان را تشکیل دادند. وضعیت کنونی امروزه زمین‌های روستا در اختیار نیروهای دفاعی اسرائیل قرار دارد و به‌عنوان منطقهٔ بستهٔ نظامی شناخته می‌شود. به همین دلیل از سرنوشت مسجد روستا، مدرسهٔ ابتدایی آن (که روستاهای سجد و جلیا را نیز پوشش می‌داد) و بیش از ۱۵۰ خانهٔ مسکونی‌اش آگاهی دقیقی در دست نیست. | ## جمع‌بندی | شهرک تیروش که در سال ۱۹۵۵ بنیان نهاده شد، در نزدیکی محل روستا واقع است؛ اما بر زمین‌های متعلق به روستای عجور در ناحیهٔ الخلیل و خارج از مرزهای بخش رمله ساخته شده‌است.
موضوع مقاله: قیطیه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # قیطیه | مقدمه: قیطیه (به عربی: ؛ به انگلیسی: ) روستایی فلسطینی عرب‌نشین در بخش صفد بود که در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل در ۱۹ مه ۱۹۴۸ توسط گردان نخست پالماخ در چارچوب عملیات یفتاح از سکنه تخلیه شد. | ## بخش 1: قیطیه | این روستا در ۲۸ کیلومتری شمال شرق صفد و در حاشیه رودهای حاصبانی و دان قرار داشت. قیطیه در دشت حوله در شمال دریاچه حوله و در ارتفاع ۸۵ متری از سطح دریا بنا شده بود. رود حاصبانی از بخش غربی روستا می‌گذشت و رود بانیاس نیز در ۱٫۵ کیلومتری شرق آن جریان داشت. در سال ۱۹۴۵ جمعیت روستا ۹۴۰ نفر (همگی مسلمان) و مساحت کل اراضی آن ۵٬۳۹۰ دونوم بود. پیشینه در سال ۱۸۸۱ میلادی، پیمایش غرب فلسطین که از سوی صندوق اکتشاف فلسطین انجام شد، قیطیه را زیر حکمرانی امپراتوری عثمانی روستایی ۸۰ نفری مسلمان‌نشین توصیف کرد که خانه‌هایش از خشت ساخته شده و آبراهه‌ها آن را فرا گرفته بودند؛ ساکنان در فصل بهار و برداشت در آن اقامت می‌کردند. دوره قیمومت بریتانیا بر پایه سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین، جمعیت قیطیه ۸۲۴ نفر مسلمان در ۱۶۳ خانه بود. | ## بخش 2: قیطیه | روستا از دو بخش تشکیل شده بود: بخش شرقی (بزرگ‌تر) در ساحل غربی رود قارونی و در شرق رود حاصبانی، و بخش غربی (کوچک‌تر) در ساحل غربی رود حاصبانی. طبق آمار روستایی ۱۹۴۵، جمعیت قیطیه ۹۴۰ نفر مسلمان بود و مساحت کل اراضی آن ۵٬۳۹۰ دونوم بود. از این مساحت، ۱۹ دونوم به مرکبات و موز، ۴٬۴۶۵ دونوم به باغ‌ها و زمین‌های آبی، ۴۴ دونوم به غلات و ۹۳ دونوم به بافت مسکونی اختصاص داشت. تخلیه و پاکسازی تخلیه ساکنان قیطیه به جنگ روانی سازمان هاگانا در چارچوب عملیات یفتاح نسبت داده شده‌است. مورخ اسرائیلی بنی موریس می‌نویسد که ساکنان در ۱۹ مه ۱۹۴۸ روستا را ترک کردند؛ اما در نیمه‌شب ۵ ژوئن، کامیون‌های ارتش اسرائیل روستا را محاصره کردند و سربازان ساکنان باقی‌مانده را گردآوری کرده و همراه با ساکنان روستاهای جاعونه و خصاص به دامنه تپه‌ای نزدیک عکبره در جنوب صفد انتقال دادند. نماینده‌ای از حزب مپام در کنست گفت که «روستاییان فلسطینی با خشونت رفتار شده‌اند… با لگد و دشنام و تحقیر». | ## بخش 3: قیطیه | ارتش اسرائیل خشونت خود را با این ادعا توجیه کرد که اطلاعات سازمان جاسوسی سوریه نشان می‌داد آنان درصدد جلب همکاری روستاییان هستند. دیوید بن‌گوریون نخست‌وزیر اعلام کرد که دلایل ارتش را کافی می‌داند و نمی‌داند دقیقاً چه بر سر ساکنان قیطیه آمده‌است. با این حال موریس می‌نویسد که شرایط در عکبره جایی که آوارگان رها شدند، سال‌ها نابسامان باقی ماند. روستا در زمان حاضر در سال ۱۹۹۲ وضعیت محل روستا چنین توصیف شد: «تنها چند سنگ از روستای قدیمی هنوز دیده می‌شود. زمین‌های پیرامون کشت شده‌اند، به‌جز بخش کوچکی که آوارهای سنگی در آن پراکنده و پوشیده از بوته‌های خاردار و درختان اکالیپتوس است.» شهرک‌های اسرائیلی بر اراضی روستا در سال ۱۹۴۳ اسرائیلی‌ها شهرک «کفر بلوم» را در جنوب روستا بر زمین‌هایی که به قیطیه تعلق داشت بنیاد نهادند. این شهرک در آغاز بر اراضی قیطیه واقع نبود اما پس از گسترش در سال ۱۹۴۸ احتمالاً بخشی از اراضی روستا را دربر گرفت. | ## جمع‌بندی | جمعیت بیت‌هیلل در سال ۱۹۵۰ به ۱۰۵ نفر رسید و در ۱۹۶۱ به ۲۶۰ نفر افزایش یافت که بیشترشان مهاجرانی از روسیه، لهستان و رومانی بودند؛ سپس در سال ۱۹۷۰ به ۱۷۳ نفر کاهش یافت.
موضوع مقاله: قنیر | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # قنیر | مقدمه: این روستا در سال ۱۹۴۵ میلادی ۷۵۰ نفر جمعیت داشت و در آستانهٔ جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل از سکنه تخلیه شد. | ## بخش 1: قنیر | قنیر در ارتفاع ۹۰ تا ۱۰۰ متری از سطح دریا در دامنهٔ جنوبی رشته‌کوه کرمل واقع بود. مساحت اراضی آن بیش از ۱۰٬۸۰۰ دونم بود و اقتصاد روستا بر پایهٔ کشاورزی و دامپروری استوار بود. پس از تخلیهٔ روستا در سال ۱۹۴۸، کیبوتص رگاویم در سال ۱۹۴۹ بر زمین‌های آن بنیان نهاده شد. پیشینه دورهٔ عثمانی در اواخر دورهٔ عثمانی، نام قنیر در نقشهٔ ژاکوتن که در جریان لشکرکشی ناپلئون بناپارت به مصر و شام در سال ۱۷۹۹ ترسیم شده بود پدیدار می‌شود. در سال ۱۸۵۹ میلادی، کنسول انگلیس راجرز جمعیت روستا را ۲۵۰ نفر برآورد کرد که ۲۴ فدّان زمین زراعی داشتند. تا سال ۱۸۸۲، بررسی غرب فلسطین متعلق به صندوق اکتشاف فلسطین این مکان را روستایی با اندازهٔ متوسط از خشت توصیف کرد که یک چاه آب در جنوب و چاهی دیگر در غرب آن وجود داشت. | ## بخش 2: قنیر | بر پایهٔ گزارش‌های بعدی، خانه‌های روستا از سنگ ساخته شده و پهلو به پهلوی یکدیگر قرار داشتند. فهرست جمعیتی مربوط به حدود سال ۱۸۸۷ نشان می‌داد که «الکنیر» در حدود ۶۶۵ ساکن داشت که همگی مسلمان بودند. دورهٔ قیمومت بریتانیا در سرشماری ۱۹۲۲ فلسطین که از سوی مقامات قیمومت بریتانیا بر فلسطین انجام شد، جمعیت قنیر ۴۰۰ نفر بود و همگی مسلمان بودند. این رقم در سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین اندکی افزایش یافت و به ۴۸۳ نفر رسید که همچنان همگی مسلمان بودند و در ۹۲ خانه زندگی می‌کردند. بر پایهٔ آمار سال ۱۹۴۵، جمعیت روستا ۷۵۰ نفر مسلمان بود و مساحت کل اراضی آن ۱۰٬۸۲۶ دونم بود. 141 بر پایهٔ منبع عربی، در روستا یک مسجد به مساحت نزدیک به یکصد متر مربع با مناره و محراب وجود داشت. | ## بخش 3: قنیر | در سال ۱۹۳۷ یک مدرسهٔ ابتدایی خصوصی (از پایه اول تا چهارم) با هزینهٔ اهالی روستا تأسیس شد. جنگ ۱۹۴۸ و پس از آن بین ۲۲ تا ۲۴ آوریل ۱۹۴۸ زنان و کودکان قنیر آغاز به ترک روستا کردند؛ ظاهراً بر پایهٔ «دستور از بالا» از سوی فرماندهان عرب. بر پایهٔ گزارشی که فوزی القاوقجی به فرماندهی عالی عرب فرستاد، در ساعت ۴ بامداد ۸ مه ۱۹۴۸ حمله‌ای دشمن از سوی عین هشوفت به قنیر و کفر قاری آغاز شد. به گفتهٔ القاوقجی حمله «دفع شد» و از طرف فلسطینی یک کشته و چهار زخمی بر جای ماند. به گفتهٔ بنی موریس، ساکنان باقی‌ماندهٔ روستا احتمالاً در همین زمان آنجا را ترک کردند. پس از پایان جنگ، منطقه به دولت اسرائیل الحاق شد و کیبوتص رگاویم در سال ۱۹۴۹ بر زمین‌های روستا بنیان نهاده شد. | ## جمع‌بندی | ولید خالدی در سال ۱۹۹۲ وضعیت محل را چنین توصیف کرد: آوارگان قنیر در اردوگاه‌های پناهندگان در اردن و سوریه و نیز در اردوگاه جنین، اردوگاه نور شمس، عتیل، کفر رمان، وادی عاره، کفر قرع، عاره و برطعه ساکن شدند.
موضوع مقاله: رحوو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # رحوو | مقدمه: این روستا در چهار کیلومتری جنوب بیت‌شئان واقع شده و زیر نظر شورای منطقه‌ای عمق همعیانوت (دره چشمه‌ها) قرار دارد. | ## بخش 1: رحوو | این موشاو در سال ۱۹۵۱ میلادی به دست مهاجران یهودی از کردستان و مراکش بنیان‌گذاری شد و نام خود را از شهر باستانی تل رحوو گرفته که در همان ناحیه قرار داشته‌است. پیشینه موشاو رحوو در سپتامبر ۱۹۵۱ به دست مهاجران یهودی از کردستان و مراکش تأسیس شد. در ماه‌های آغازین، ساکنان به آماده‌سازی زمین از راه کندن باغ مرکبات مجاور و ساخت خانه‌ها پرداختند. نام «رحوو» در اواخر سال ۱۹۵۲ از سوی کمیتهٔ نام‌گذاری دولتی اسرائیل به این روستا داده شد. | ## بخش 2: رحوو | موشاو نام خود را از شهر باستانی یهودی به همین نام گرفته که تل باستانی آن (تل رحوو) در نزدیکی روستای کنونی قرار دارد و در آن بقایای کنیسه‌ای از دوران تلمود و میشنا یافت شده‌است. روستای فروانه در سال ۱۹۳۱ دارای ۲۸۶ ساکن و ۷۲ خانه بود و در ماه مه ۱۹۴۸ در جریان عملیات گیدئون در آغاز جنگ اعراب و اسرائیل به تصرف نیروهای اسرائیلی درآمد و ساکنان عرب آن به اردن گریختند و ساختمان‌های آن ویران شد. موشاو شامل ۶۰ واحد کشاورزی خصوصی است که هر کدام نزدیک به ۴۰ دونم (۴ هکتار) مساحت دارد و دیگر ساکنان برای کار به شهرهای اطراف به‌ویژه بیت‌شئان رفت‌وآمد می‌کنند. جغرافیا رحوو در درهٔ بیت‌شئان واقع شده که بخشی از درهٔ اردن است و در ارتفاع ۱۲۶ متر زیر سطح دریا قرار دارد. | ## بخش 3: رحوو | درهٔ بیت‌شئان هموار است و تنها تپه‌های کوچکی آن را از هم جدا می‌کنند که بیشتر آن‌ها بقایای سکونتگاه‌های باستانی هستند مانند تل رحوو در جنوب موشاو. روستا نزدیک به ۳۰ کیلومتر جنوب دریاچهٔ طبریه، ۴ کیلومتر غرب رود اردن و نزدیک به ۵ کیلومتر جنوب شهر بیت‌شئان واقع شده‌است. رحوو همراه با موشاوهای رِوایا و سِدِی ترومُت و سکونتگاه مشترک تل تئومیم مجموعهٔ روستایی به‌هم‌پیوسته‌ای به نام «یشووِی بیکورا» را تشکیل می‌دهند. بزرگراه شمارهٔ ۹۰ روستا را به دو بخش تقسیم می‌کند: در بخش غربی فرزندان یهودیان مراکشی و در بخش شرقی یهودیان کُردتبار ساکن هستند. | ## جمع‌بندی | این مجموعه شامل خدمات عمومی دیگری همچون استخر شنا، مراکز ورزشی، فروشگاه و کتابخانه است که ساکنان روستاهای اطراف نیز از آن‌ها بهره می‌برند.
موضوع مقاله: سدوت میخا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سدوت میخا | مقدمه: سدوت میخا (، به معنای «کشتزارهای میخا») یک موشاو (شهرک کشاورزی) در مرکز اسرائیل است. | ## بخش 1: سدوت میخا | این شهرک در غرب بیت شمش و در منطقه شفلا واقع شده و زیر نظر شورای منطقه‌ای ماتیه یهودا قرار دارد. سدوت میخا در سال ۱۹۵۵ میلادی توسط مهاجران یهودی از مراکش بنیان‌گذاری شد و به نام میخا یوسف بردیچفسکی، فیلسوف و نویسنده یهودی، نام‌گذاری گردید. سدوت میخا در ارتفاع ۲۱۶ متری از سطح دریا و در فاصلهٔ نزدیک به ۲۸ کیلومتری از ساحل دریای مدیترانه، حدود ۴۲ کیلومتری جنوب شرقی تل‌آویو و نزدیک به ۳۰ کیلومتری جنوب غربی بخش تاریخی اورشلیم جای گرفته‌است. | ## بخش 2: سدوت میخا | شهرک بر روی زمین‌های روستای تخلیه‌شدهٔ عربی-فلسطینی البُریج ساخته شد که تا سال ۱۹۴۸ میلادی در نزدیک به ۲ کیلومتری شمال‌شمال‌شرقی محل کنونی موشاو قرار داشت. آبادسازی نوین یهودی در این منطقه پس از جنگ استقلال اسرائیل در سال ۱۹۴۸ آغاز شد که طی آن دالان اورشلیم به تصرف ارتش اسرائیل درآمد و بیشتر ساکنان عرب منطقه آواره شدند. نام این شهرک از میخا یوسف بردیچفسکی، فیلسوف، روزنامه‌نگار و نویسندهٔ یهودی گرفته شده‌است. | ## بخش 3: سدوت میخا | این شهرک در آغاز بخشی از پروژهٔ توسعهٔ منطقه‌ای «حِوِل لاخیش» بود، اما پس از آنکه وضعیت اقتصادی‌اش بدتر شد، به شورای منطقه‌ای ماتیه یهودا منتقل گردید. جغرافیا سدوت میخا در تپه‌ماهورهای کشاورزی شفلا و در نزدیکی دامنه‌های غربی جنگل‌پوش کوه‌های یهودا واقع شده‌است. | ## جمع‌بندی | پایگاه نظامی تنها نزدیک به ۲۵۰ متر شمال موشاو، پایگاه هوایی سدات میچا قرار دارد که اسرائیل رسماً دربارهٔ آن اظهارنظر نمی‌کند.
موضوع مقاله: رعنا (روستای ویران‌شده فلسطینی) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # رعنا (روستای ویران‌شده فلسطینی) | مقدمه: رعنا (به عربی: ) یک روستای عربی فلسطینی بود که در نزدیک به ۲۶ کیلومتری شمال‌غربی الخلیل قرار داشت. | ## بخش 1: رعنا (روستای ویران‌شده فلسطینی) | این روستا در جریان عملیات یوآو در اکتبر ۱۹۴۸ به‌دست ارتش اسرائیل اشغال شد و ساکنان آن آواره شدند. روستای رعنا در ارتفاع ۳۰۰ متری از سطح دریا جای داشت و مساحت اراضی آن ۶٬۹۲۵ دونوم بود. پیشینه نام بر پایه گزارش ادوارد هنری پالمر، نام عربی روستا به معنای «برآمدگی تپه» است.Palmer, 1881, p. | ## بخش 2: رعنا (روستای ویران‌شده فلسطینی) | در سال ۱۸۶۳، ویکتور گِرَن روستا را چنین توصیف کرد: «روستایی که اکنون به چند کلبه کاهش یافته، اما روزگاری بسیار بزرگ‌تر بوده؛ چنان‌که از دو چاه زیبا که در سنگ کنده شده و شماری از سنگ‌های بزرگ پراکنده در اینجا و آنجا برمی‌آید».Guérin, 1869, p. 197 فهرست روستاهای عثمانی در حدود سال ۱۸۷۰ نشان می‌دهد که رعنا ۸ خانه و ۳۰ نفر جمعیت مردانه داشت.Socin, 1879, p. 123 دوره قیمومت بریتانیا رعنا در «فهرست جغرافیایی فلسطین» به‌عنوان آبادی طبقه‌بندی شده بود.Khalidi, 1992, p. | ## بخش 3: رعنا (روستای ویران‌شده فلسطینی) | 10 این رقم در سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین به ۱۵۰ نفر رسید که همچنان همه مسلمان بودند و در ۳۶ خانه مسکونی زندگی می‌کردند.Mills, 1932, p. در سال ۱۹۴۴/۱۹۴۵ از مجموع اراضی روستا، ۵٬۸۸۲ دونوم به کشت غلات اختصاص داشت و ۱۱۲ دونوم آبیاری می‌شد یا برای باغ‌ها به کار می‌رفت. ولید خالدی، مورخ فلسطینی، در سال ۱۹۹۲ وضع محل روستا را چنین توصیف کرد: «محوطه با سیم‌خاردار حصارکشی شده و بخشی از آن زیر کاکتوس‌ها — به‌ویژه در جاهایی که خاک آهکی است — و درختان خرنوب پوشیده شده‌است. | ## جمع‌بندی | بر پایه برآوردها، شمار آوارگانی که خانواده‌هایشان به رعنا تعلق دارند در سال ۱۹۹۸ نزدیک به ۱٬۳۵۴ نفر بود.