موضوع مقاله: خاندان گونزاگا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # خاندان گونزاگا | مقدمه: خاندان گونزاگا یک خانواده سلطنتی ایتالیایی است که از سال ۱۳۲۸ تا ۱۷۰۸ بر مانتوا در لمباردی، شمال ایتالیا، حکومت می‌کرد (ابتدا به عنوان کاپیتان-ژنرال، سپس مارگراوی و در نهایت دوک‌نشین). | ## بخش 1: خاندان گونزاگا | آنها همچنین بر مونفراتو در پیمونت و نورس در فرانسه و همچنین بسیاری از تیول‌های کوچک‌تر دیگر در سراسر اروپا حکومت می‌کردند. دو نفر از نوادگان گونزاگا به عنوان ملکه امپراتوری مقدس روم (الئونورا گونزاگا و الئونورا گونزاگا-نورس) و یکی از آنها به عنوان ملکه لهستان و دوشس بزرگ لیتوانی در مشترک‌المنافع لهستان-لیتوانی (ماری لوئیز گونزاگا) شناخته می‌شود. تاریخچه اولین اعضای این خانواده با اهمیت تاریخی، به همکاری با جناح گوئلف در کنار راهبان صومعه پولیرون معروف هستند. از قرن دوازدهم میلادی، آنها به خانواده‌ای مسلط در مانتوا تبدیل شدند و هنگامی که متحدانشان، بوناکولسی، دشمن سنتی و آشنا، کازالودی، را شکست دادند، ثروتشان افزایش یافت. با این حال، در سال ۱۳۲۸، لودوویکو اول گونزاگا با کمک اسکالیگر، فرمانروایی بوناکولسی بر شهر را سرنگون کرد و به عنوان کاپیتان مردم مانتوا و جانشین امپراتور لویی چهارم، به حزب گیبلین پیوست.Page at sapere.it لودوویکو توسط گوئیدو (۱۳۶۰–۱۳۶۹) و لودوویکو دوم (۱۳۶۹–۱۳۸۲) جانشین شد، در حالی که فلترینو، ارباب رجیو تا سال ۱۳۷۱، شاخه کادت گونزاگا نوولارا را تشکیل داد که ایالت آن تا سال ۱۷۲۸ وجود داشت. فرانچسکو اول (۱۳۸۲–۱۴۰۷) اتحاد سنتی با ویسکونتی میلان را کنار گذاشت تا قدرت رو به رشد آنها را با جمهوری ونیز متحد کند. در سال ۱۴۳۳، جانفرانچسکو اول با به رسمیت شناخته شدن توسط امپراتور سیگیسموند، عنوان مارکیز مانتوا را به خود اختصاص داد، در حالی که از طریق ازدواج دخترش مارگاریتا با لئونلو دِسته، مارکیز فرارا در سال ۱۴۳۵، از اشراف محلی نیز به رسمیت شناخته شد. همچنین دو برادر فدریکو دوم شخصیت‌های تاریخی با اهمیت خاصی هستند: ارکوله گونزاگا به مقام کاردینال رسید، ریاست شورای ترنت را بر عهده گرفت و تقریباً به عنوان پاپ انتخاب شد. فرانته متحد وفادار امپراتور چارلز پنجم بود که او را با افتخارات و مناصب مختلف پوشش می‌داد. گونزاگاها از طریق اجداد مادری، تبار امپراتوری بیزانسی پالئولوگوس، یکی از خاندان‌های حاکم پیشین مونتفرات، را نیز به ارث بردند. شاخه‌ای از خانوادهٔ مانتوا گونزاگا، زمانی که لوئیجی (لوئی) گونزاگا، پسر کوچکتر فدریکو دوم گونزاگا، دوک مانتوا، و مارگاریتا پالئولوگا، با وارث ازدواج کرد، دوک نورس و رتل در فرانسه شدند. گونزاگا-نورس بعدها دوباره به حکومت مانتوا رسیدند، زمانی که پسر لویی، چارلز (کارلو)، مانتوا و مونتفرات را به ارث برد و جنگ جانشینی مانتوا آغاز شد. شاخهٔ دیگری از خانوادهٔ مانتوا، کنت‌های حاکم اولیه بودند که بعدها دوک گواستالا شدند. شاخه دیگری از خاندان گونزاگا، خاندان سابیونتا بود که توسط جیانفرانچسکو، پسر لودوویکو سوم، تأسیس شد. ماری لوئیز گونزاگا، دختر شاهزاده چارلز گونزاگا-نوورز، از سال ۱۶۴۵ تا زمان مرگش در سال ۱۶۶۷، ملکه همسر لهستان و همسر بزرگ دوشس لیتوانی بود. دو دختر از این خاندان، که هر دو النور گونزاگا نام داشتند، با ازدواج با امپراتوران فردیناند دوم آلمان و فردیناند سوم، امپراتور مقدس روم، به ترتیب به مقام ملکه مقدس روم رسیدند. در پرده سوم، صحنه دوم، آنها نمایشی به نام قتل گونزاگو (یا تله موش) را اجرا می‌کنند. هر دو دودمان حاکم منقرض شدند تا اینکه به شاخه کوچکتر گونزاگا-وسکواتو منتقل شدند که تنها شاخه موجود باقی مانده است. ریشه‌ها در طول قرن‌ها فرضیه‌های مختلفی در مورد ریشه‌های این خانواده (لومباردی، مروونژی یا صرفاً مشتق شده از نام خانوادگی گونزاگا) مطرح شده است، اما به نظر نمی‌رسد هیچ‌کدام به وضوح بر سایرین غالب باشند. در قرن دوازدهم، فیلیپو کورادی زمین‌های گونزاگا (که نام خانواده از آن گرفته شده است)، یک تیول متعلق به کنت‌های کازالودی، توسط راهب صومعه بندیکتی پولیرون در سن بندتو پو، به او واگذار شد. آنها تحت نام «کورادی دا گونزاگا»، در پایان قرن دوازدهم در مانتوا ساکن شدند و در آنجا مناصب سیاسی و مذهبی را در دست داشتند. اربابان مانتوا از گوئیدو کورادی دا گونزاگا (قرن سیزدهم-۱۳۱۸) سرچشمه می‌گیرند، که علیه شاه مانفرد سیسیل و پنج پسرش (لوئیجی اول کاپیتانو دل پوپولو، جنتیله، گوالتیرو، آبرامینو و پترونیو) جنگید. در سال ۱۳۳۲، آنها توسط دوک فرانچسکو داندولو از پاتریسیا ونیزی نشان افتخار دریافت کردند. از ۳۰ آوریل ۱۳۳۵، خانواده فقط از نام «گونزاگا» استفاده می‌کردند، به همین دلیل لوئیجی اول گونزاگا بنیانگذار خانواده محسوب می‌شود. حذف نام خانوادگی کورادی به این دلیل اتفاق افتاد که در مقایسه با نام مستعار گونزاگا که قبلاً ذکر شد، نامناسب تلقی می‌شد. با این حال، به گفته گاسپاره اسکیوپیو، مورخ این خانواده، این نام از lemma gunzo آلمانی گرفته شده است که می‌توان آن را به عنوان «سبز و دلپذیر» ترجمه کرد. گونزاگا از مانتوا (سلسله اصلی) کورادی گونزاگا در ۱۶ اوت ۱۳۲۸ با لوئی قدرت را در مانتوا به دست گرفت و رینالدو بوناکولسی، معروف به «ایل پاسرینو»، را برکنار کرد. کودتایی که منجر به مرگ آخرین بوناکولسی شد، با اتحاد با کانگرانده اول ورونا امکان‌پذیر شد. گونزاگا با بهره‌گیری از توهم کانگرانده اول مبنی بر اینکه می‌تواند پس از شکست بوناکولسی‌ها، مانتوا را به قلمرو خود اضافه کند، و با تکیه بر حمایت مردم مانتوا، سلطنت چند صد ساله خود را بر شهر مانتوا آغاز کرد که تنها در سال ۱۷۰۷ به پایان رسید. فرمانروایان مانتوا: ۱۳۲۸–۱۳۶۰ لویی اول (۱۲۶۸–۱۳۶۰) ۱۳۶۰–۱۳۶۹ گویدو (۱۲۹۰–۱۳۶۹) ۱۳۶۹–۱۳۸۲ لویی اول (۱۳۳۴–۱۳۸۲) ۱۳۸۲–۱۴۰۷ فرانسیس اول (۱۳۶۶–۱۴۰۷) ۱۴۰۷–۱۴۳۳ جیانفرانچسکو (۱۳۹۵–۱۴۴۴) سلطه مانتوا با شخصیت سیاسی کاپیتان مردم آغاز شد که اساساً برای ایجاد تعادل بین قدرت و اقتدار خانواده‌های اشرافی تأسیس شد. اولین کاپیتانی که پس از تصرف قدرت انتخاب شد، لویی اول گونزاگا، در ۲۵ اوت ۱۳۲۸ بود. این شورش که با حمایت گرم مردم و با پشتیبانی کانگرانده اول دلا اسکالا انجام شد، به لطف اعتقاد کامل بوناکولسی‌ها، دوستان گونزاگاها و اربابان شهر، مبنی بر وفاداری به آنها، موفقیت‌آمیز بود. فرانسیس اول، با سفارش ساخت قلعه سن جورجیو در سال ۱۳۹۵، پایه‌های کاخ آینده گونزاگا را بنا نهاد. پس از افزایش دارایی‌های زمینی و پولی خود، سلطه آنها تا سپتامبر ۱۴۳۳ بدون وقفه ادامه یافت و تیول به مارکیزات ارتقا یافت. مارکیزهای مانتوا مارکیزات در سال ۱۴۳۳ با تحویل نشان مارکیزات در مانتوا توسط امپراتور سیگیسموندو به جانفرانچسکو گونزاگا، که این عنوان را به قیمت ۱۲۰۰۰۰ فلورین طلا خریداری کرد، آغاز شد. به لطف لودوویکو سوم، این شهر در زمینه هنر خود را متمایز کرد: مداخله هنرمندانی مانند آندره‌آ مانتنیا تأثیری ماندگار بر تاریخ مانتوا گذاشت. به لطف خانواده گونزاگا، مکتب مانتوا در این دوره متولد شد و قرار بود به یکی از مکاتب اصلی نقاشی رنسانس ایتالیا تبدیل شود. با ایزابلا دِسته، یکی از مهم‌ترین زنان رنسانس، که در سال ۱۴۹۰ با فرانسیس دوم ازدواج کرد، این شهر دوره‌ای از اهمیت هنری بسیار را تجربه کرد. در زمان فردریک دوم، کاخ تِه ساخته شد و بنابراین، با انتصاب او به عنوان دوک در سال ۱۵۳۰، این دوره به ویژه از نظر هنری پربار در تاریخ مانتوا به پایان رسید. فرمانروایان مارکیز: ۱۴۳۳–۱۴۴۴ جانفرانچسکو (۱۳۹۵–۱۴۴۴) ۱۴۴۴–۱۴۷۸ لودوویکو دوم گونزاگا (۱۴۱۲–۱۴۷۸) ۱۴۷۸–۱۴۸۴ فدریکو اول (۱۴۴۰–۱۴۸۴) ۱۴۸۴–۱۵۱۹ فرانچسکو دوم (۱۴۶۶–۱۵۱۹) ۱۵۱۹–۱۵۳۰ فدریکو دوم (۱۵۰۰–۱۵۴۰) دوک‌های مانتوا خاندان گونزاگا: ۱۵۳۰–۱۵۴۰ فردریک دوم (۱۵۰۰–۱۵۴۰) ۱۵۴۰–۱۵۵۰ فرانسیس سوم (۱۵۳۳–۱۵۵۰) ۱۵۵۰–۱۵۸۷ ویلیام (۱۵۳۸–۱۵۸۷) ۱۵۸۷–۱۶۱۲ وینسنت اول (۱۵۶۲–۱۶۱۲) ۱۶۱۲ فرانسیس چهارم (۱۵۸۶–۱۶۱۲) ۱۶۱۲–۱۶۲۶ فردیناند (۱۵۸۷–۱۶۲۶) ۱۶۲۶–۱۶۲۷ وینسنت دوم (۱۵۹۴–۱۶۲۷) در سال ۱۶۲۷، شاخه مانتوان خانواده گونزاگا منقرض شد و عنوان دوک به شاخه فرانسوی خانواده گونزاگا-نوورس که از لودویکو گونزاگا-نوورس سرچشمه می‌گرفت، منتقل شد. خاندان گونزاگا-نوورز: ۱۶۲۷–۱۶۳۷ چارلز اول (۱۵۸۰–۱۶۳۷) ۱۶۳۷–۱۶۶۵ چارلز دوم (۱۶۲۹–۱۶۶۵) ۱۶۶۵–۱۷۰۷ فردیناند چارلز (۱۶۵۲–۱۷۰۸) ۱۷۰۸: الحاق به دوک‌نشین میلان. دوک‌نشین مانتوا در سال ۱۵۳۰ با فردریک دوم آغاز شد که عنوان را از چارلز پنجم، حاکم امپراتوری مقدس روم، دریافت کرد. دوک مانتوا همچنین مارکی مونتفرات (۱۵۳۶–۱۵۷۴) و سپس دوک مونتفرات (۱۵۷۴–۱۷۰۸) بود. تحت حکومت گوگلیلمو گونزاگا، مانتوا به یکی از باشکوه‌ترین و معتبرترین دربارهای اروپا تبدیل شد و خانواده گونزاگا بسیار ثروتمند شدند: او سیاستمداری زیرک و زیرک بود که قادر به مستقل ماندن از قدرت‌های زمان (پاپ، امپراتوری و قدرت‌هایی مانند اسپانیا و فرانسه) بود. با وینچنزوی افراطی، عاشق قمار و فساد، زوال آهسته اما اجتناب‌ناپذیر خانواده آغاز شد. با مرگ وینچنزوی دوم، در سال ۱۶۲۷، شاخه مستقیم خانواده گونزاگا از مانتوا منقرض شد و این منجر به جنگ جانشینی مانتوا و مونفراتو شد: چارلز اول مجبور شد غارت مانتوا توسط لانسکوئنت‌های مزدور را تحمل کند، که شهر را با آتش و شمشیر ویران کردند و طاعون را نیز به همراه آوردند. چارلز دوم، برای بازیابی امور مالی خانواده، فروش مجموعه هنری معروف، سلست گالریا، را که توسط سلف خود آغاز شده بود، ادامه داد. با دهمین و آخرین دوک، فردیناند چارلز، که تمایل چندانی به حکومت بر ایالت خود نداشت، در سال ۱۷۰۷، تقریباً چهار قرن از سلسله گونزاگا پایان یافت و با آن، دولت‌سالاری دوک‌نشین‌های مانتوا و مونتفرات نیز پایان یافت. دوک‌های مونتفرات ۱۵۳۳–۱۵۴۰ فردریک دوم (مارکی) (۱۵۰۰–۱۵۴۰) ۱۵۴۰–۱۵۵۰ فرانسیس سوم (۱۵۳۳–۱۵۵۰) ۱۵۵۰–۱۵۸۷ ویلیام (دوک) (۱۵۳۸–۱۵۸۷) ۱۵۸۷–۱۶۱۲ وینسنت اول (۱۵۶۲–۱۶۱۲) ۱۶۱۲ فرانسیس چهارم (۱۵۸۶–۱۶۱۲) ۱۶۱۲–۱۶۲۶ فردیناند (۱۵۸۷–۱۶۲۶) ۱۶۲۶–۱۶۲۷ وینسنت دوم (۱۵۹۴–۱۶۲۷) مارکیزات مونتفرات یک ایالت باستانی ایتالیایی پیش از اتحاد بود که در پیمونت واقع شده بود و از سال ۹۶۷ تا ۱۳۰۵ توسط خانواده آلرامیچی و از سال ۱۳۰۶ تا ۱۵۳۳ توسط خانواده پالئولوگی اداره می‌شد. پس از مرگ بدون وارث جیووانی جورجیو دل مونفراتو در سال ۱۵۳۳، اختلافی بر سر جانشینی بین دوک مانتوا، فدریکو دوم گونزاگا، و چارلز سوم ساووی، دوک ساووی، درگرفت. امپراتور چارلز پنجم، به موجب اصل و نسب پالئولوگان، تیول امپراتوری را به فدریکو دوم، شوهر مارگاریتا پالئولوگا، واگذار کرد. در سال ۱۶۲۷، شاخه مانتوایی خانواده گونزاگا منقرض شد و عنوان دوک به شاخه فرانسوی خانواده گونزاگا-نوورز منتقل شد. گونزاگا-نوورز این دودمان از لودوویکو گونزاگا، پسر سوم فردریک دوم، سرچشمه می‌گیرد که با ازدواج با هنریتا دی نورس در سال ۱۵۶۵، دوک نورس و رتل شد. ۱۶۲۷–۱۶۳۷ چارلز اول (۱۵۸۰–۱۶۳۷) ۱۶۳۷–۱۶۶۵ چارلز دوم (۱۶۲۹–۱۶۶۵) ۱۶۶۵–۱۷۰۸ فردیناند چارلز (۱۶۵۲–۱۷۰۸) پس از مرگ وینچنزو دوم گونزاگا، آخرین نواده از نسل مستقیم گونزاگا، در سال ۱۶۲۷، چارلز اول، پس از جنگ جانشینی مانتوا و مونفراتو، به عنوان وارث قدرت دوک‌نشین مانتوا جانشین شد. در دوران سلسله گونزاگا-نورس، زوال سلسله چند صد ساله که با وینچنزو اول آغاز شده بود، ادامه یافت. | ## بخش 2: خاندان گونزاگا | اولین نشانه‌های این امر، تهاجمات مداوم لندسکنخت‌ها بود که با غارت مانتوا در سال ۱۶۲۹، شهری را که تا آن زمان تسخیرناپذیر تلقی می‌شد، به فقر کشاندند. علاوه بر این، در زمان دوک چارلز اول، فروش مجموعه هنری خانوادگی، یعنی گالری معروف سلست، ادامه یافت. با اخراج آخرین دوک، فردیناند چارلز گونزاگا-نوورز، که به جرم اجازه دادن به سربازان گالو-اسپانیایی برای ورود به شهر ویرجیل متهم شده بود، در سال ۱۷۰۸ قلمرو مونفراتو به دوک‌نشین ساووی ضمیمه شد و مانتوا تحت سلطه اتریش قرار گرفت. دوک‌های نورز: ۱۵۶۵–۱۵۹۵ لودویکو (۱۵۳۹–۱۵۹۵) ۱۵۹۵–۱۶۳۷ چارلز اول (۱۵۸۰–۱۶۳۷) ۱۶۳۷–۱۶۵۹ چارلز دوم (۱۶۲۹–۱۶۶۵) در سال ۱۶۵۹، منطقه نورز به کاردینال مازارین فروخته شد. دوک‌های رتل: ۱۵۶۵–۱۵۹۵ لودویکو (۱۵۳۹–۱۵۹۵) ۱۵۹۵–۱۶۳۷ چارلز اول (۱۵۸۰–۱۶۳۷) ۱۶۰۶–۱۶۲۲ فرانچسکو (۱۶۰۶-۱۶۲۲) ۱۶۳۷–۱۶۶۵ چارلز دوم (۱۶۲۹–۱۶۶۵) ۱۶۶۵–۱۷۰۸ چارلز سوم گونزاگا-نورس (۱۶۵۲–۱۷۰۸) شاهزاده‌نشین آرچز «شاهزاده‌نشین آرچز» در سال ۱۶۰۸ توسط چارلز اول گونزاگا-نوورز، دوک نورز و رتل، پس از ایجاد شهر شارلویل از ابتدا، ایجاد شد. ۱۶۰۸–۱۶۳۷ چارلز اول (۱۵۸۰–۱۶۳۷) ۱۶۳۷–۱۶۶۵ چارلز دوم (۱۶۲۹–۱۶۶۵) ۱۶۶۵–۱۷۰۸ چارلز سوم گونزاگا-نوورز (۱۶۵۲–۱۷۰۸) در سال ۱۷۰۸: واگذاری این شاهزاده‌نشین به تاج و تخت فرانسه. دوک‌های ماین نیابت سلطنت دوک‌نشین ماین توسط خانواده گونزاگا در سال ۱۶۲۱ با چارلز، پسر کاترین ماین، که این عنوان را از برادرش هنری ماین، که در سال ۱۶۲۱ بدون فرزند درگذشت، دریافت کرد، آغاز شد. ۱۶۲۱–۱۶۳۱ چارلز (۱۶۰۹–۱۶۳۱) ۱۶۳۱–۱۶۳۲ فردیناند (۱۶۱۰–۱۶۳۲) ۱۶۳۲–۱۶۵۴ چارلز دوم (۱۶۲۹–۱۶۶۵) در سال ۱۶۵۴: چارلز دوم دوک‌نشین ماین را به کاردینال مازارین فروخت. امیرنشین‌های کوچک علاوه بر مهم‌ترین شاخه مانتوا، شاخه‌های کوچک متعددی وجود داشتند که با این حال از استقلال کامل از شاخه اصلی برخوردار بودند و مستقیماً توسط امپراتور منصوب می‌شدند. تا نیمه اول قرن چهاردهم، اربابان مانتوا ایالت خود را به عنوان یک نهاد متحد اداره می‌کردند. اولین انشعاب در زمان فلترینو گونزاگا رخ داد که شاخه کادت نوولارا (۱۳۷۱) را تأسیس کرد. تقسیم بعدی پس از مرگ جانفرانچسکو گونزاگا در سال ۱۴۴۴ و لودوویکو سوم گونزاگا در سال ۱۴۷۸ انجام شد. این سلسله دو نوع قلمرو ایجاد کرد: «مانتوای جدید» که به تمام سرزمین‌های واقع در مرزهای ایالت آنها تعلق داشت و «مانتوای قدیمی» که قلمرو شهری باستانی شهر مانتوا بود. گونزاگاها، با گذشت زمان، هرگز نتوانستند تمام قلمروهای خود را متحد کنند، زیرا سرزمین‌های مرزی را به عنوان سرزمین‌های فرعی، حق ویژه شاخه‌های فرعی خانواده، در نظر می‌گرفتند. کاردینال‌های کاتولیک رومی فرانچسکو گونزاگا (۱۴۴۴–۱۴۸۳) سیگیسموندو گونزاگا (۱۴۶۹–۱۵۲۵) پیرو گونزاگا (۱۴۹۰–۱۵۲۹) ارکول گونزاگا (۱۵۰۵–۶۳) فرانچسکو گونزاگا (۱۵۳۸–۶۶) فدریکو گونزاگا (۱۵۴۰–۶۵) جیووانی وینچنزو گونزاگا (۱۵۴۰–۹۱) اسکیپیون گونزاگا (۱۵۴۲–۹۳) فرانچسکو گونزاگا (۱۵۴۶–۱۶۲۰) فردیناندو گونزاگا (۱۵۸۷–۱۶۲۶)، در سال ۱۶۱۲ به عنوان فردیناند اول، دوک مانتوا شد. وینچنزو گونزاگا (۱۵۹۴–۱۶۲۷)، در سال ۱۶۲۶ دوک مانتوآ را به عنوان وینچنزو دوم انتخاب کرد. نشان خانوادگی خاندان گونزاگا، در طول تاریخ طولانی خود، چندین بار نشان خانوادگی خود را تغییر داد. پس از به قدرت رسیدن در سال ۱۳۲۸، لودوویکو اول یک نشان خانوادگی ساده با نوارهای افقی سیاه و طلایی برپا کرد. با تولد مارکیزات، از سال ۱۴۳۳ به بعد، عقاب‌های امپراتوری در «پرواز پایین» و نشان صلیب سرخ، که از قرن دوازدهم نمادی از شهرداری مانتوا یا شوالیه‌های معبد بود، برای اولین بار در نشان خانوادگی ظاهر شدند. یکی از قدیمی‌ترین و مرموزترین نمادها، که توسط جیانفرانچسکو گونزاگا انتخاب شد، نماد گل همیشه بهار (یا گل مینا) بود و پس از آن نماد کبوتر لاک‌پشتی، با شعار عشق حقیقی، نه تغییر، که هر دو توسط لودوویکو سوم نیز به کار گرفته شدند. این امر زمانی آغاز شد که جیانفرانچسکو گونزاگا مدرسه‌ای به رهبری ویتورینو دا فلتره تأسیس کرد که در آن موسیقی و هنر به همراه ریاضیات، تاریخ، یونانی و لاتین، دین و فلسفه، دروس اصلی بودند. ایزابلا دِسته، همسر فرانچسکو دوم گونزاگا، مارکی مانتوا، از نفوذ خود برای حمایت مالی از آهنگسازان بومی دربار (مانند بارتولومئو ترومبونچینو و مارچتو کارا) استفاده کرد که به محبوبیت فروتولا کمک کرد. کاردینال ارکوله گونزاگا یک کلیسای کوچک تأسیس کرد که نوازندگان را استخدام می‌کرد و از طریق آهنگسازی و اجرای موسیقی مذهبی، زندگی موسیقایی منطقه را بیشتر پیش می‌برد. گولیلمو گونزاگا، دوک مانتوا، که خود آهنگسازی بااستعداد بود، کلیسای جامع سانتا باربارا (ساخت آن از سال ۱۵۶۲ آغاز شد) را تأسیس کرد که به مرکزی فرهنگی برای هنر و موسیقی مذهبی تبدیل شد. او همچنین چندین آهنگساز برجسته از جمله آلساندرو استریجیو، جیووانی جاکومو گاستولدی، جیاشس د ورت، بندتو پالاویچینو و کلودیو مونته‌وردی را به دربار مانتوا آورد. از طریق مونته‌وردی، دربار شاهد برخی از اولین اپراهای روی صحنه رفته، از جمله لورفئو (۱۶۰۷) و لاریان (۱۶۰۸) بود. دربار مانتوا نمایشنامه‌های ایل پاستور فیدو و لیدروپیکا اثر جیووانی باتیستا گوارینی را به روی صحنه برد. این نمایش‌ها شامل موسیقی‌های فرعی از آهنگسازان مختلف از جمله مونته‌وردی، گاستولدی، گاگلیانو، پائولو بیرت و سالامون روسی بود. فردیناندو گونزاگا، دوک مانتوا، نیز از هنر حمایت می‌کرد، اما مشکلات مالی دربار منجر به کاهش حمایت در دوران سلطنت او شد. فردیناندو کارلو گونزاگا، دوک مانتوا و مونتفرات، آنتونیو کالدارا را از سال ۱۷۰۱ تا ۱۷۰۷ به عنوان مایسترو دی آکاپلا استخدام کرد. آنها از قرن پانزدهم اسب‌ها را نیز پرورش می‌دادند ("بربرهای مانتویی")، برای سرگرمی و جنگ. بسیاری از این حیوانات توسط نقاشان مختلف در تالارهای کاخ‌هایشان (از جمله تالار اسب‌ها در پالازو ته) جاودانه شدند. این خانواده به خاطر گنجینه کتاب‌های موجود در کتابخانه‌هایشان مشهور بودند که بسیاری از آنها به جانورشناسی و گیاه‌شناسی می‌پرداختند. گونزاگاها باغ‌های جانورشناسی واقعی را در دربار خود ساختند که به لطف لطفی که از خانواده‌های قدرتمند آن زمان داشتند، شترمرغ‌ها، شیرها، شاهین‌ها و سگ‌های شکاری در آنها حضور داشتند. ایزابلا دِسته همچنین صدف، شاخه‌های مرجان و دندان ماهی‌های کمیاب جمع‌آوری می‌کرد. پسرش فدریکو دوم از بازرگانان خارجی درخواست کرد که یک پلنگ برای شکار، یک خدنگ برای کشتن مار و چندین تمساح را آموزش دهند. خانواده گونزاگا، از اوایل قرن پانزدهم، زیبایی کاخ‌های خود را با باغ‌ها پرورش دادند. باغ سمپلیچی کاخ دوک‌ها در پایان قرن شانزدهم توسط دوک فردیناندو گونزاگا به گیاه‌شناس فرا زنوبیو بوکی سپرده شد که آن را طبق دستورات زودیاک کشت می‌کرد و قدرت گیاهان دارویی و توزیع اسانس‌های گیاهی را طبق معیارهای طب نجومی آن زمان کشف کرد. آنها جمع‌آوری‌کننده مواد معدنی و سنگ‌های قیمتی کمیاب، الماس، یاقوت کبود، آمتیست، مروارید، زمرد و گل ارمنی بودند. در قرن شانزدهم، سه پسر مارکی فرانچسکو دوم گونزاگا و ایزابلا دِسته - فدریکو دوم، ارکوله و فرانته - فرشینه‌های مهمی را سفارش دادند. این آثار در مقیاس بزرگ عمدتاً در فلاندر و ایتالیا توسط بافندگان فرشینه فلاندری ساخته می‌شدند. بسیاری از این مجموعه‌ها از سال ۱۶۲۰ فروخته شدند و در جریان غارت مانتوا در سال ۱۶۳۰ غارت و نابود شدند. گالری سلست گونزاگاها از هنرمندان متعددی حمایت و پشتیبانی می‌کردند تا دودمان خود را ارتقا دهند؛ آنها مجموعه‌داران هنری مهمی بودند، که تنها پس از پاپ‌ها و مدیچی‌ها در رتبه دوم قرار داشتند. نقاشی‌ها و اشیاء عمدتاً در کاخ دوک مانتوا، یک موزه واقعی در یک موزه، به نمایش گذاشته می‌شدند. فردیناند گونزاگا، که در سال ۱۶۱۲ برای انتصاب به عنوان ششمین دوک مانتوا از رم بازگشت، کاخ‌ها را پر از مجموعه‌های هنری غنی یافت که نیاز به فهرست‌نویسی داشتند. این خانواده با داشتن ۲۰۰۰۰ شیء گرانبها و ۱۸۰۰ نقاشی از معتبرترین هنرمندان، به داشتن مهم‌ترین موزه اروپا افتخار می‌کرد. فردیناند، با وجود اشتیاقش به هنر، اندکی قبل از مرگش، در تلاشی برای حداقل بخشی از بازپرداخت بدهی فاجعه‌بار خود، مذاکراتی را برای فروش بخشی از مجموعه هنری معروفی که خانواده در طول سال‌ها جمع‌آوری کرده بود، آغاز کرده بود. این فروش توسط جانشینان او تکمیل شد، که با برادرش وینچنزو دوم آغاز شد، که تقریباً ۱۵۰ نقاشی و ۱۰۰ مجسمه را به پادشاه چارلز اول انگلستان با مبلغ قابل توجهی (۳۰۰۰۰ پوند در آن زمان، گران‌ترین خرید آثار هنری توسط خاندان سلطنتی انگلیس) فروخت، اما با توجه به کیفیت آثار موجود، نسبتاً کم تلقی می‌شد. با این حال، بزرگ‌ترین ویرانی این مجموعه در سال ۱۶۳۰ توسط لندسکنخت‌ها رخ داد که مانتوا را با غارت و تخریب به زانو درآوردند. پرتره‌های گونزاگا از مجموعه آمبراس مجموعه‌ای از پرتره‌های مینیاتوری از اعضای خانواده گونزاگا در موزه تاریخ هنر وین نگهداری می‌شود. نام این مجموعه از قلعه آمبراس در اینسبروک اتریش گرفته شده و از آنجا آمده است و به سفارش آرشیدوک فردیناند دوم اتریش، یک مجموعه‌دار مشهور پرتره و زره، ساخته شده است. این گالری توسط همسر دوم این نجیب‌زاده، آنا کاترینا گونزاگا، دختر گوگلیلمو، دوک مانتوا، گسترش یافت. از سی و سه پرتره که توسط نقاشان درباری اجرا شده‌اند، پنج پرتره متعلق به بزرگ‌ترین خاندان (از جمله گوگلیلمو و وینچنزو گونزاگا)، شش پرتره متعلق به خاندان گواستالا، چهار پرتره متعلق به خاندان وسکواتو، هشت پرتره متعلق به خاندان سابیونتا و بوتزولو، پنج پرتره متعلق به شاخه لوزارا و پنج پرتره متعلق به شاخه‌های کاستل گوفردو، کاستیلیونه و سولفرینو است. جشن‌های گونزاگا این‌ها مجموعه‌ای از نقاشی‌هایی هستند که توسط یاکوپو روبوستی، معروف به تینتورتو، با کمک‌های کارگاهش اجرا شده‌اند. این اثر برای تجلیل از اعمال سلسله‌ای خانواده گونزاگا و به ویژه شاهکارهای نظامی انجام شده بین قرن‌های ۱۵ و ۱۶ توسط اعضای مختلف خاندان در نظر گرفته شده است. | ## بخش 3: خاندان گونزاگا | این مجموعه نقاشی‌ها توسط دوک مانتوا، گوگلیلمو گونزاگا، به تینتورتو سفارش داده شد تا برخی از اتاق‌های جدیدی را که دوک به کاخ دوکال اضافه کرده بود، تزئین کند. سفارش نقاش ونیزی به دو بخش تقسیم شد: ابتدا، در سال ۱۵۷۸، چهار بوم بزرگ برای اتاق اول در بخش جدید اقامتگاه دوک (سالا دی مارچسی) سفارش داده شد و پس از آن، کمی بعد، در سال ۱۵۷۹، سفارش دوم برای چهار بوم بزرگ دیگر از این مجموعه که در اتاق دیگری از کاخ مانتوان (سالا دی دوچی) قرار داده شده بودند، داده شد. فاستی گونزاگا تا اوایل قرن ۱۸ در مانتوا باقی ماند، تا اینکه توسط فردیناند چارلز گونزاگا-نوورز، دهمین و آخرین دوک، در حین فرار از پایتخت دوک‌ها به ونیز آورده شد. در سال ۱۷۰۸، بوم‌های روبوستی توسط ماکسیمیلیان امانوئل، منتخب باواریا، خریداری شد و به این ترتیب به پایتخت باواریا راه یافت و در نهایت به مجموعه‌های آلته پیناکوتک پیوست. گروه‌های شوالیه‌گری خانواده گونزاگا به عنوان گواهی بر ایمان مذهبی قوی خود، گروه‌های شوالیه‌گری متعددی تأسیس کردند: گروه طناب زرد، تأسیس شده توسط لودوویکو گونزاگا-نوورز در سال ۱۵۸۰؛ گروه نظامی خون عیسی مسیح، تأسیس شده توسط وینچنزو اول گونزاگا در سال ۱۶۰۸؛ گروه شبه‌نظامیان مسیحی، تأسیس شده توسط چارلز اول گونزاگا-نوورز در سال ۱۶۱۹؛ گروه لقاح معصوم، تأسیس شده توسط فردیناندو گونزاگا در سال ۱۶۲۳؛ گروه بانوان ماریا الیزا، تأسیس شده توسط الساندرو گونزاگا، شاهزاده کاستیلیونه در سال ۱۸۴۷. ضرابخانه‌های گونزاگا گونزاگاها، مانند همه سلسله‌های مهم اروپایی، امتیاز ضرب سکه را نیز داشتند. پس از اخراج بوناکولسی‌ها، اولین اربابان مانتوا که سکه ضرب کردند، لوئیجی گونزاگا و پسرش گوئیدو (۱۳۲۸–۱۳۶۹) بودند. لودوویکو سوم گونزاگا اولین کسی بود که در سال ۱۴۴۴ تصویرش روی سکه ضرب شد و با پیروی از اعتبار و اهمیت مهم‌ترین خانواده‌ها، شروع به ضرب سکه‌های طلا کرد. در نیمه اول قرن شانزدهم، ضرابخانه کازاله مونفراتو نیز به مناسبت ازدواج فدریکو دوم گونزاگا با مارگریتا پالئولوگا (۱۵۳۱) شروع به کار کرد. با زوال سلسله در سال ۱۶۲۶، با سلطنت وینچنزو دوم و از دست دادن قدرت سیاسی، ضرابخانه مانتوا نیز رو به زوال گذاشت. آخرین عضوی که سکه ضرب کرد، دهمین و آخرین دوک فردیناند چارلز از گونزاگا-نوورز بود که در سال ۱۷۰۸ به دلیل جرم از مانتوا اخراج شد. از اواسط قرن شانزدهم به بعد، «ضرابخانه‌های کوچک» بوتزولو، کاستیلیونه، گواستالا، نوولارا، پومپونسکو، رودیگو، سابیونتا، سن مارتینو و سولفرینو در ایالت گونزاگا تأسیس شدند. آشپزی گونزاگا گونزاگاها همچنین به خاطر هنر آشپزی‌شان که بسیاری آن را «هنر شاهزادگان و مردم» توصیف می‌کنند، به یاد آورده می‌شوند، زیرا آنها غذاهای محبوب (به عنوان مثال، پولنتای سرخ شده با پودر شکر) را با غذاهای بسیار مفصل‌تری ترکیب می‌کردند که مایه افتخار سرآشپزهای متعددی بود که به تناوب در دربار آنها کار می‌کردند. آنها به لطف محصولاتی که از حاصلخیزی زمینشان (به ویژه گندم و برنج) و اهمیت دربارشان به دست می‌آمد، ردپای خود را بر آشپزی ایتالیایی گذاشتند. دلایل موفقیت گونزاگاها دلایلی که باعث شد خانواده گونزاگا به مدت ۴۰۰ سال بر شهر تسلط داشته باشند را می‌توان در چند عامل کلیدی خلاصه کرد. ثروت خانواده کورادی-گونزاگا، هنگامی که در شهر مانتوا ساکن شدند، می‌توانستند روی میراث قابل توجهی حساب کنند. در واقع، آنها تقریباً ۲۵۰۰۰ هکتار زمین داشتند که بیشتر آن زیر کشت گندم بود و در آغاز قرن شانزدهم، زمین‌های آنها تقریباً یک دهم کل دوک‌نشین مانتوا را تشکیل می‌داد. به لطف گونزاگاها، مانتوا به شهری بسیار ثروتمند، پرجمعیت و در خط مقدم هنر و فرهنگ رنسانس، هم‌تراز با ونیز، فلورانس و رم، تبدیل شد. تجارت با ونیز محصولات غلات فراوان تولید شده در حومه گونزاگا به خانواده گونزاگا اجازه تجارت با جمهوری ونیز دوج‌ها که به همان اندازه ثروتمند بود را می‌داد، که درآمد حاصل از آن در شهر تالابی دوباره سرمایه‌گذاری می‌شد. سیاستمداران ماهر سیاست گونزاگا دفاع سرسختانه و زیرکانه از تعادل مداوم بین قدرت‌های همسایه بود: جمهوری ونیز، میلان، فرارا و متصرفات پاپ. آنها به حضور سفیران، که مشهورترین آنها بالداساره کاستیلیونه بود، در تمام دربارهای اروپا متکی بودند. سیاست‌های ازدواج به لطف ثروت خانوادگی و همچنین به لطف یک سیاست هوشمندانه ازدواج، گونزاگاها موفق شدند روابط خود را با امپراتوری (هوهنزولرن)، اسپانیا (داوالوس)، جنوب ایتالیا (کارافا، کاراچیولو، پیناتلی) و با برجسته‌ترین خانواده‌های آن زمان (بورومئو، گامبارا، مالاسپینا، استه، بنتیوولیو، مالاتستا، اوردلافی، اورسینی، کولونا، مدیچی، دا مونته‌فلترو، پالئولوگو) تقویت کنند. اربابان مانتوا مجموعه‌ای از ایالت‌های کوچک منطقه‌ای را رهبری می‌کردند که از شمال ایتالیا تا فرانسه و جنوب ایتالیا امتداد داشت. روابط امپراتوری سیاست‌های هوشمندانه گونزاگاها در زمینه ازدواج همچنین به آنها اجازه داد تا روابط خود را با خاندان امپراتوری برقرار کنند. جانفرانچسکو گونزاگا با انتخاب اشراف‌زاده آلمانی باربارا از براندنبورگ، خواهرزاده امپراتور سیگیسموند، به عنوان عروس پسر ارشدش لودوویکو در سال ۱۴۳۳، اعتبار خاندان را افزایش داد. فرانچسکو سوم گونزاگا در سال ۱۵۴۹ با نوه چارلز پنجم، کاترین اتریش، دختر امپراتور فردیناند اول، ازدواج کرد. گوگلیلمو گونزاگا در سال ۱۵۶۱ با یکی دیگر از دختران امپراتور، الئونورا، ازدواج کرد. آنا کاترینا گونزاگا در سال ۱۵۸۲ با فردیناند دوم اتریش، پسر دوم فردیناند اول، ازدواج کرد. الئونورا گونزاگا در سال ۱۶۲۲ با ازدواج با فردیناند دوم، ملکه امپراتوری مقدس روم شد و خواهرزاده‌اش ایزابلا کلارا از اتریش در سال ۱۶۴۹ با چارلز دوم گونزاگا-نوورز ازدواج کرد. خویشاوندی امپراتوری با ازدواج فردیناند سوم و الئونورا گونزاگا-نوورز در سال ۱۶۵۱ پایان یافت. حامیان بزرگ گونزاگاها حامیان روشنفکری بودند که در زمان‌های مختلف موفق شدند برخی از بزرگ‌ترین هنرمندان ایتالیایی و اروپایی را به دربار خود جذب کنند. در زمان لودوویکو سوم، آندره‌آ مانتنیا به عنوان نقاش دربار منصوب شد و لئون باتیستا آلبرتی ساخت کلیسای سنت آندره‌آ را آغاز کرد. در زمان ایزابلا دِسته، همسر ملکه فرانچسکو دوم، در سال ۱۴۹۰، او مانتوا را به یکی از بزرگ‌ترین مراکز جمع‌آوری آثار هنری تبدیل کرد. وینچنزو اول یکی از مهم‌ترین مجموعه‌داران آن زمان بود و روبنس سمت نقاش دربار را پذیرفت و این سمت را تا پایان اقامتش در ایتالیا حفظ کرد. فردیناند از نقاشان فلاندری ون دایک، دومنیکو فتی، کارلو ساراسنی و فرانچسکو آلبانی که ویلا فاوریتا را برای دوک تزئین کردند، به دربار خود استقبال کرد. کاردینال‌ها و اسقف‌ها این سلسله همچنین می‌توانست روی نفوذ ۱۴ کاردینال و ۱۳ اسقف در درون خانواده حساب کند، که پنج نفر از آنها فقط در اسقف‌نشین مانتوا بودند. در اوایل سال ۱۴۱۸، جانفرانچسکو گونزاگا به مدت چند ماه میزبان پاپ مارتین پنجم در مانتوا بود و در سال ۱۴۵۹، لودوویکو به مدت هشت ماه در طول شورای مانتوا از پاپ پیوس دوم پذیرایی کرد، که مانتوا را در مرکز اروپا قرار داد. کاردینال ارکول گونزاگا، در گردهمایی محرمانه ۲۵ دسامبر ۱۵۵۹، تنها با پنج رأی از رسیدن به مقام پاپ بازماند. رفتار نظامی ثروت این خانواده نیز به رفتار نظامی آنها وابسته بود، که با جیانفرانچسکو گونزاگا، اولین مارکی مانتوا، در سال ۱۴۱۰ آغاز شد. او که ابتدا به عنوان کاپیتان زیر پرچم ونیز و سپس میلان خدمت می‌کرد، مرزهای ایالت گونزاگا را با سرزمین‌هایی که در ازای خدمات نظامی خود دریافت می‌کرد، گسترش داد. بقای این ایالت کوچک ارتباط نزدیکی با توانایی آن در ارائه قدرت و تخصص نظامی خود به قدرت‌های بزرگ در ازای حمایت داشت. خانواده گونزاگا مهاجرت یهودیان را در سراسر ایالت خود تشویق می‌کردند، همچنین با هدف کسب منافع اقتصادی فوری از بانکداران یهودی که از طریق وام دهندگان پول با بهره وام می‌دادند. آنها در مواقع بحرانی از حمایت قابل توجهی برخوردار می‌شدند و وام‌های بزرگی دریافت می‌کردند که اغلب بازپرداخت نمی‌شد. تیول امپراتوری تقدس قطعی خانواده گونزاگا، تیول امپراتوری مقدس روم از قرون وسطی، در زمان دوک‌نشینی رخ داد، زمانی که امپراتور چارلز پنجم در سال ۱۵۳۰ عنوان دوک را به فدریکو دوم گونزاگا اعطا کرد. چهارمین دوک مانتوا، برخلاف پدرش گوگلیلمو، می‌خواست درباری مجلل ایجاد کند و هزینه‌های هنگفتی را برای لشکرکشی‌های نظامی علیه ترک‌ها و ساخت دژ مستحکم کازاله، دوکی که توسط خانواده مانتوا کنترل می‌شد، متحمل شد. وینچنزو مجبور شد مالیات بر رعایای خود را افزایش دهد و بخش زیادی از زمین‌های خود را واگذار کند و به نفع چندین خانواده، تیول‌هایی ایجاد کند. درآمد خانواده در زمان فردیناندو گونزاگا، ششمین دوک مانتوا، به‌طور قابل توجهی کاهش یافت، به طوری که برای بازپرداخت بخشی از بدهی‌های خانواده، او شروع به فروش مجموعه هنری معروفی کرد که گونزاگاها در طول زمان جمع‌آوری کرده بودند. برای تضمین ادامه حیات سلسله، وینچنزو دوم بدون وارث درگذشت و چارلز اول گونزاگا-نوروز، علیرغم مخالفت امپراتور، انتخاب شد که جرقه جنگ جانشینی مانتوا و مونفراتو را زد. ظهور شاخه فرعی این خانواده در سال ۱۶۲۷ به عنوان بدترین دوره در تاریخ مانتوا در تاریخ ثبت خواهد شد. در سال ۱۶۲۹، این شهر توسط ارتشی از لانسکوئنت‌ها محاصره و غارت شد، که طاعون را نیز گسترش دادند، بلایی که خود خانواده گونزاگا را نیز از بین برد. چارلز اول مجبور به ترک مانتوا شد و تنها در سال ۱۶۳۱ بازگشت و از جمهوری ونیز برای مایحتاج اولیه درخواست کمک کرد. با ظهور چارلز دوم گونزاگا-نوروز، که در ابتدا تحت سلطنت مادرش ماریا گونزاگا بود، سرنوشت گونزاگاها رقم خورد. آخرین دوک، فردیناند چارلز گونزاگا-نوورز، که در سال ۱۶۶۵ به عنوان رئیس مانتوا جانشین شد، اما تمایل چندانی به رسیدگی به امور ایالتی نداشت، به جرم متهم شد و به پادوا پناه برد و در سال ۱۷۰۸ در آنجا درگذشت. او توسط امپراتور عزل شد و سلطه اتریش آغاز شد و عملاً به سلطه گونزاگا که ۴۰۰ سال بی‌وقفه ادامه داشت، پایان داد. حقوق گونزاگا بر این دوک‌نشین به دوک‌های گواستالا (وفادار به امپراتوری) منتقل شد که با این حال نتوانستند مانتوا را به دست آورند. | ## جمع‌بندی | دوک فردیناند چارلز در وصیت‌نامه خود وارث تمام دارایی‌های «آزاد» (یعنی خصوصی) خود را به دوک لورن (به عنوان برادرزاده عمه‌اش الئونورا گونزاگا، همسر امپراتور فردیناند سوم) واگذار کرده بود که پسرش به عنوان فرانسیس اول امپراتور و شوهر ماریا ترزا اتریش، همچنین حاکم مانتوا، شد.