موضوع مقاله: جیووانی مانگون | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جیووانی مانگون | مقدمه: جووانی مانگونه (متولد اواخر قرن پانزدهم، درگذشته ۲۵ ژوئن ۱۵۴۳) یک هنرمند ایتالیایی بود که تقریباً منحصراً در دوران رنسانس در رم فعالیت داشت. | ## بخش 1: جیووانی مانگون | مهارت‌های مانگونه متنوع بود: او به عنوان مجسمه‌ساز، معمار، سنگ‌تراش و برآوردگر ساختمان کار می‌کرد. علاوه بر این، او یک عتیقه‌شناس مشتاق و از بنیانگذاران آکادمی هنرهای زیبای پانتئون بود. در رم، جایی که در کاخی در ویا دله کوپل، بین سنت آگوستینو و پالازو بالداسینی زندگی می‌کرد، در آغاز کار خود چندین مأموریت داشت؛ از سال ۱۵۲۷ تا ۱۵۳۲ سرپرست چشمه سنت پیتر بود؛ تا سال ۱۵۴۱، متصدی سقف طلایی باسیلیکای سانتا ماریا ماجوره بود؛ از سال ۱۵۲۸ و تا زمان مرگش، معمار تالار حواریون بود. در سال ۱۵۳۴ همکاری خود را با آنتونیو دا سانگالوی جوان آغاز کرد: آنها با هم دستگاه‌های چوبی مخصوص مراسم تاجگذاری پاپ پل سوم (حکومت: –) و در سال ۱۵۳۶، مراسم بازدید امپراتور مقدس روم، چارلز پنجم، از رم را آماده کردند. در سال ۱۵۳۷، مانگون صومعه سرویتس را در نزدیکی کلیسای سن مارچلو آل کورسو اصلاح کرد و آن را تکمیل نمود. با این حال، به دلیل تغییرات بعدی در قرن هفدهم، کار او در صومعه دیگر قابل تشخیص نیست. شاید از سال ۱۵۳۲ او برای آنجلو ماسیمو کاخی در جنوب میدان ناوونا، در ریونه پاریون طراحی کرد. | ## بخش 2: جیووانی مانگون | این ساختمان که در سال ۱۵۳۷ تا زمان ساخت پیانو نوبل آن تکمیل شده بود، به اشتباه به نام پادشاه پیروش اپیروس نامگذاری شد، زیرا مجسمه‌ای (در واقع از مارس) زمانی در طاقچه حیاط به نمایش گذاشته شده بود و اکنون در موزه کاپیتولینی قرار دارد. این بنا در مجاورت کاخی به نام پالاتزو ماسیمو آله کولون قرار دارد که در آن سال‌ها توسط بالداساره پروزی ساخته شد و به سفارش برادر آنجلو، پیترو، ساخته شد. در این ساختمان، الگوی او آنتونیو دا سانگالوی جوان است که از او طرح‌های گونه‌شناختی و – تا حدی – ویژگی‌های سبکی را اقتباس می‌کند. به هر حال، در چندین عنصر، مانند طراحی حیاط نامنظم، استفاده از ایوان‌های سرپوشیده با معماری، استفاده از عناصر تزئینی به عنوان پیش‌آمدگی، و تعادل نما، او سبکی بدیع را نشان می‌دهد. بر اساس تحلیل سبک‌شناختی، کاخ آلیکورنی در بورگو وکیو (بعداً پیاتزا روستیکوچی) در بورگو (تخریب شده در سال ۱۹۳۱ و بعداً بازسازی شد) و – با شک بیشتر – کاخ دی ولیس در میدان سانتا ماریا در تراستور به او نسبت داده شده است. به عنوان یک مجسمه‌ساز، تنها دو اثر به او نسبت داده شده است: به نظر می‌رسد بنای یادبود تدفین کاردینال ویلم ون انکووارت (درگذشته در سال ۱۵۳۴) در سانتا ماریا دل آنیما، که به خوبی ساخته شده است، تأثیر میکل‌آنژ را در آن می‌توان مشاهده کرد، در حالی که بنای یادبود اسقف کیوسی و فرماندار بولونیا، گرگوریو ماگالوتی، در سانتا چسیلیا در تراستوره، که در سال ۱۵۳۸ حکاکی شده است، حس سردی را ساطع می‌کند. در سال ۱۵۴۲، مانگون به عنوان یک معمار نظامی، توسط پاول سوم، که می‌خواست استحکامات بورگو را تقویت کند، به همراه دیگر معماران فراخوانده شد و در آن زمان، او پروژه‌ای را ارائه داد. | ## بخش 3: جیووانی مانگون | مانگون همچنین یک عتیقه‌شناس مشتاق بود و در کاخ خود تعداد زیادی از قطعات معماری و مجسمه‌سازی را جمع‌آوری کرد. در سال ۱۵۴۳، او با تعریف خود به عنوان یک مجسمه‌ساز، از جمله اعضای بنیانگذار جماعت «سنت جوزف در سرزمین مقدس در روتوندا» بود که بعدها با نام آکادمی هنرهای پانتئون، یکی از مراکز اصلی بحث در مورد آثار باستانی و معماری در رم، شناخته شد. مانگون به عنوان یک مجسمه‌ساز، راه آندره‌آ سانسووینو را دنبال کرد و به نتایج متفاوتی رسید. به عنوان یک معمار، تحصیلات قبلی او به عنوان مجسمه‌ساز و سنگ‌تراش در طراحی قالب‌ها به او اجازه داد تا به تعادل قابل توجهی از تناسبات دست یابد. علاوه بر این، مانگون از اولین کسانی بود که سبک «جدی» را که توسط آنتونیو دا سانگالوی جوان آغاز شده بود، گسترش داد. | ## جمع‌بندی | او با ساخت کاخ دی پیرو، نمونه خوبی از معماری «روزمره» را طراحی کرد که در نیمه دوم قرن شانزدهم مقلدان زیادی پیدا کرد.