موضوع مقاله: اکاترینا تئودورویو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # اکاترینا تئودورویو | مقدمه: اکاترینا تئودرویو (؛ نسخه رسمی کاتالینا تودرویو؛ ۱۴ ژانویه ۱۸۹۴ – ۳ سپتامبر ۱۹۱۷) یک زن رومانیایی بود که در جبهه جنگ جهانی اول مبارزه کرد و جان باخت و به عنوان یک قهرمان در رومانی شناخته می‌شود. | ## بخش 1: اکاترینا تئودورویو | وی که عضو اسکات‌های رومانیایی بود، ابتدا به عنوان پرستار فعالیت می‌کرد، اما پس از آن تصمیم گرفت به عنوان یک سرباز خط مقدم خدمت کند. این تصمیم با توجه به میهن‌پرستی مجروحان و مرگ برادرش نیکولائه، درجه‌دار ارتش نیروی زمینی رومانی، برای او انگیزه شد. این یک تصمیم نادر برای یک زن در آن دوران بود و به همین دلیل او به‌طور نسبی به جبهه فرستاده شد. با این حال، با حمایت خانواده سلطنتی رومانی، او قادر شد در ارتش خدمت کند و در نهایت به نمادی تبدیل شد. زندگی اولیه تئودرویو در روستای وادنی (اکنون بخشی از ترگو ژی) در منطقه تاریخی اولتنیا به دنیا آمد و در خانواده الِنا و واسیله تودرویو که هر دو کشاورز بودند، بزرگ شد. اکتارینا پنج برادر (نیکولائه، افتی‌میه، آندری، ایون، واسیله) و دو خواهر (الیزابتا و سابینا) داشت. پس از تحصیل به مدت ۴ سال در وادنی و ترگو ژی در مدرسه ابتدایی رومانیایی-آلمانی، به مدرسه دخترانه در بخارست رفت و در آنجا به عضویت نخستین گروه اسکات‌های دخترانه رومانی درآمد. در ۱۳ نوامبر ، او به جبهه رفت تا برادرش نیکولائه را که درجه‌دار در گردان ۱۸ پیاده‌نظام (گورج) بود، ببیند. | ## بخش 2: اکاترینا تئودورویو | مدتی پس از آن، در ۱۴ نوامبر ، برادرش در اثر شلیک گلوله توپ در هنگام مبارزه نزدیک به پورچنی (امروزه گورناچل، شکلا، گورج) کشته شد. او که قصد داشت از مرگ برادرش انتقام بگیرد، از سرهنگ اوبوگنو خواست تا اجازه دهد به عنوان داوطلب به گردان ۱۸ پیاده‌نظام بپیوندد. به زودی او مهارت‌های نظامی خود را نشان داد و با استفاده از یک رایس دی‌گور به ارتش دشمن اجازه نداد که واحدش محاصره شده را اسیر کند. پس از اعلام تصمیم گردان برای تسلیم به زبان آلمانی، تئودرویو شروع به شلیک کرد و تعدادی از آلمانی‌ها را کشت و به بیشتر افراد گردان اجازه فرار داد. او بعدها در نبرد بر فراز سیکلن-پشته‌نا در شب اسیر شد اما موفق شد با زخمی شدن اندک، از دست سرباز آلمانی که او را نگهبانی می‌کرد، فرار کند. آلمانی‌ها در تاریکی به رزمندگان رومانیایی شلیک کردند و تئودرویو در پای راستش زخمی شد. 582 سپس به کرایووا، بعد به بخارست و در نهایت به بیمارستان نظامی شاه فردیناند در یاش منتقل شد. هنگام بستری در بیمارستان، او با ستوان دوم گئورگه مانیو ملاقات کرد، که برادر یکی از هم‌کلاسی‌های سابقش بود. | ## بخش 3: اکاترینا تئودورویو | پس از مرخصی از بیمارستان، او از او خواست تا به گردان ۴۳/۵۹ پیاده‌نظام بپیوندد و به عنوان پرستار داوطلب خدمت کند. برای شجاعتش، او در ۱۰ مارس ۱۹۱۷ مدال «فضیلت اسکات» و مدال فضیلت نظامی درجه ۲ را دریافت کرد. در , گردان ۴۳/۵۹ که قسمتی از ذخیره ارتش ۱ به فرماندهی ژنرال ارمیا گریگورسکو بود، برای پیوستن به تهاجم پیش رو آماده شد. در گردان از واسلو به تکوجی حرکت کرد و رود سیرت را عبور کرد و در جنگل مالطا سیاچا در نزدیکی جبهه مستقر شد. در , فرمانده لشکر ۱۱، ژنرال ارنست بروستانو با کمال احترام از او خواست که در بیمارستان سیار پشت جبهه بماند، اما ستوان دوم تئودرویو با قاطعیت رد کرد و خواستار پیوستن به گردانش در نبرد پیش رو شد. در , خطوط رومانیایی توسط گردان ۴۰ ذخیره آلمانی از لشکر ۱۱۵ پیاده‌نظام مورد حمله قرار گرفت. | ## جمع‌بندی | هنری برتلو او را به عنوان «ژان دارک رومانی» به دلیل شجاعت، میهن‌پرستی و فداکاری‌های برجسته‌اش معرفی کرد.