موضوع مقاله: امیلیو پراگا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # امیلیو پراگا | مقدمه: امیلیو پراگا (۱۸ دسامبر ۱۸۳۹ میلان - ۲۶ دسامبر ۱۸۷۵ میلان) نویسنده، نقاش، شاعر، نمایشنامه‌نویس و نویسنده‌ی اپرای ایتالیایی بود. | ## بخش 1: امیلیو پراگا | او همچینین پدر مارکو پراگا،‌ نمایشنامه‌نویس واقع‌گرا و یکی از بنیانگذاران و مدیران «‌انجمن نویسندگان و ناشران ایتالیا»‌(SIAE) بود. جایگاه اجتماعی‌اش به او اجازه داد تا بین سال‌های ۱۸۵۷ تا ۱۸۵۹ سفرهای گسترده‌ای به سراسر اروپا داشته باشد. در این مدت، او دوره‌های طولانی را در پاریس گذراند و در آنجا آثار بودلر، ویکتور هوگو، آلفرد دو موسه و هاینریش هاینه را مطالعه کرد. با بازگشت به میلان، او به محافل اسکاپیلیاتورا رفت و آمد پیدا کرد و به یکی از نمایندگان برجسته‌ی آن تبدیل شد. در این اثنا با برادران کامیلو و آریگو بوئیتو دوستی برقرار کرد و در سال ۱۸۶۴ همراه با کامیلو، بیانیه‌ی هنری این جریان را نوشت. اما پس از مرگ پدرش و فروپاشی مالی کسب و کار خانوادگی، او نتوانست با کار منظم سازگار شود و به الکل روی آورد و خود را به یک سبک زندگی نامنظم، که اغلب با سوءمصرف مواد مخدر همراه بود، سپرد. | ## بخش 2: امیلیو پراگا | به این ترتیب، در میان اسکاپیلیاتی‌ها، او کسی بود که به طور واقعی مدل مالدتیسمو (یا شاعر نفرین شده) مجسم شده توسط بودلر شد. نزاع و جدایی از همسر و پسر یازده ساله‌اش مارکو (۱۸۷۳) بر کسالت او افزود: او در سال ۱۸۷۵، در حالی که تنها ۳۶ سال داشت، در فقر و بر اثر سیروز کبدی در خانه برادر خود درگذشت. این مجموعه شامل توصیفات مناظر است که حس زنده و امپرسیونیستی از رنگ را آشکار می‌کند. زبان این مجموعه نیز جالب است و از عبارات رایجی استفاده می‌کند که در زبان شعر سنتی ناشناخته هستند. همچنین ترکیباتی با بار اجتماعی، جدل علیه بورژوازی و فرقه پول، و علیه پیشرفت علمی و فنی که زیبایی را تهدید می‌کند، و همچنین اشعار "نفرین شده" که فساد جنسی، عیاشی، زنای با محارم و سوء مصرف الکل را ستایش می‌کنند، در این مجموعه وجود دارد. «نیم‌سایه‌ها» (Penombre) (۱۸۶۴) در این مجموعه که دومین مجموعه شعر او بود، «نفرین» محوریت دارد؛ اما شاعر همچنین در سلامت عقل، طبیعت و چیزهای آشنا به دنبال آرامش است. | ## بخش 3: امیلیو پراگا | زبان با استفاده از اصطلاحات به شدت واقع‌گرایانه، عمداً اغراق‌آمیز می‌شود: همانطور که می‌توان تصور کرد، این مجموعه، عموم مردم، به ویژه مخاطبان «سالن» را که پراگا اغلب به آنها حمله می‌کرد، رسوا کرد. در مجموع، کل مجموعه مملو از ادای احترام و ارجاع به بودلر است: یک غزل نام خود را از بخش پنجم «گل‌های شر»، «شورش»، گرفته است، در حالی که شعر دیگری، «روح شراب»، عنوان دقیق خود را از تصنیفی در بخش سوم اثر شاعر پاریسی گرفته است. مقدمه آن نیز اعلامیه‌ای از شعر ضد مانزونی و ضد کاتولیک است: «شاعر پاکدامنی که ایتالیا او را می‌پرستد، / پیرمرد غرق در رؤیاهای مقدس، / تو می‌توانی بمیری! / مسیح مرده است!»؛ پراگا، دوباره با پیروی از الگوهای فرانسوی و همراه با شعر «لوسیفر» اثر ماریو راپیساردی، تقریباً مفهوم نیچه از مرگ خدا را پیش‌بینی می‌کند. «شفاف‌ها» (Trasparenze) (‌۱۸۷۸) این اشعار که پس از مرگش در سال ۱۸۷۸ منتشر شدند، لحنی از تسلیم و اعتماد صمیمانه را منتقل می‌کنند، میلی به خلوص که در تداعی خاطرات کودکی منعکس شده است. این اثر که بین ژوئن و نوامبر ۱۸۷۷ به صورت بخش بخش در «ایل پونگولو» و در سال ۱۸۸۱ در یک جلد در تورین،‌و سپس در ۱۹۴۰ در میلان منتشر شد، داستانی قدرتمند است که اشتیاق به پاکی را بیان می‌کند و در آرامش روستا و شخصیت کشیش پیر منعکس می‌شود، اما همچنین شامل دسیسه‌های داستانی پیچیده و واضحی است. | ## جمع‌بندی | کتاب ملودرام تئاتر پراگا همچنین نمایشنامه‌نویس بود: در عمر کوتاهش تعداد قابل توجهی لیبرتوی اپرا برای ملودرام‌هایی نوشت که توسط نویسندگانی مانند آمیلکاره پونچیلی، فرانکو فاچو، جوزپه گالینیانی و غیره به موسیقی تبدیل شده بودند.