aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: بئروت یتسحاق | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # بئروت یتسحاق | مقدمه: این کیبوتص در آغاز در سال ۱۹۴۳ در نگو و نزدیک غزه بنیان‌گذاری شد، اما پس از ویرانی در جریان نبرد بئروت یتسحاق در جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل در سال ۱۹۵۲ در مکان کنونی خود در جنوب پتح تیکوا بازتأسیس گردید. | ## بخش 1: بئروت یتسحاق | بنیان‌گذاران کیبوتص مهاجران یهودی پناهنده از چکوسلواکی و آلمان بودند که به جنبش هَپوعِل هَمیزراحی وابستگی داشتند. نام کیبوتص هم به جست‌وجوی آب توسط یتسحاق (اسحاق پیامبر) در این سرزمین اشاره دارد و هم به یاد خاخام یتسحاق نیسنبام از رهبران فدراسیون صهیونیستی لهستان که در گتوی ورشو کشته شد. ریشه‌شناسی نام نام «بئروت یتسحاق» (به معنای «چاه‌های یتسحاق») اشاره‌ای است به جست‌وجوی آب توسط اسحاق پیامبر در این منطقه. همچنین این نام به یاد خاخام یتسحاق نیسنبام، از رهبران فدراسیون صهیونیستی در لهستان و از بنیان‌گذاران جنبش میزراحی، برگزیده شده‌است. | ## بخش 2: بئروت یتسحاق | پیشینه دوران عثمانی در سده‌های هجدهم و نوزدهم میلادی، این منطقه بخشی از ناحیه (نهیه) لد بود که از مودیعین-مکابیم-ریعوت در جنوب تا العاد در شمال و از دامنه‌های شرقی از راه دره لد تا حومه‌های یافا در غرب گسترده بود. این ناحیه در حدود ۲۰ روستا را در خود جای داده بود که ده‌ها هزار هکتار زمین کشاورزی حاصلخیز آن‌ها را احاطه کرده بود. دوران قیمومت بریتانیا کیبوتص نخستین بار در سال ۱۹۴۳ در نزدیکی غزه، در محلی که امروز کیبوتص الومیم و کیبوتص ناحال اوز قرار دارند، پایه‌گذاری شد. مهاجران بنیان‌گذار از چکوسلواکی و آلمان آمده بودند و به جنبش هَپوعِل هَمیزراحی تعلق داشتند. | ## بخش 3: بئروت یتسحاق | در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل، کیبوتص آسیب شدیدی دید و تلفات سنگینی از سوی ارتش مصر در نبرد بئروت یتسحاق متحمل شد. دولت اسرائیل در سال ۱۹۴۹ تلاشی برای بازتأسیس کیبوتص بر ویرانه‌های ویلهلما صورت گرفت. | ## جمع‌بندی | سرانجام در سال ۱۹۵۲ کیبوتص به مکان کنونی خود در مرکز اسرائیل، در جنوب پتح تیکوا، منتقل شد.
موضوع مقاله: افشالوم | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # افشالوم | مقدمه: این شهرک در سال ۱۹۷۳ پایه‌گذاری شد و در سال ۱۹۸۲ در پی پیمان کمپ دیوید تخلیه گردید. | ## بخش 1: افشالوم | افشالوم نخست با نام «مرکز سادوت» و سپس «ید عون» شناخته می‌شد و در سال ۱۹۷۹ به افتخار آوشالوم فاینبرگ، از رهبران شبکهٔ جاسوسی نیلی که در جنگ جهانی اول در سینا کشته شد، به نام کنونی تغییر یافت. پیشینه شهرک افشالوم در سال ۱۹۷۲ یا ۱۹۷۳ در جنوب شرقی شهر یامیت و در بخش پتحت رفیح در شبه‌جزیرهٔ سینا پایه‌گذاری شد. این شهرک در آغاز «مرکز سادوت» نامیده می‌شد و پس از آن نام «ید عون» (، به معنای «دست نیرو») را به یادبود رزمندگان یهودی سازمان‌های زیرزمینی علیه قیمومت بریتانیا که در نزدیکی رفح زندانی بودند، بر خود گرفت. | ## بخش 2: افشالوم | در سال ۱۹۷۵ تصمیم گرفته شد که این شهرک به‌عنوان مرکز روستایی برای روستاهای پیرامون به کار رود. در سال ۱۹۷۷ در گزارشی که برای سنای آمریکا تهیه شده بود، اشاره شد که شهرک در حال ساخت‌وساز است. در سال ۱۹۷۹ شهرک به یک سکونتگاه غیرنظامی دگرگون شد و نام نهایی «افشالوم» را به افتخار آوشالوم فاینبرگ، رهبر شبکهٔ جاسوسی نیلی که در جنگ جهانی اول در سینا کشته و به خاک سپرده شده بود، برگزید. | ## بخش 3: افشالوم | تنها سه سال پس از آن، در سال ۱۹۸۲ و در پی امضای پیمان صلح مصر و اسرائیل که برآیند توافق‌نامه‌های کمپ دیوید بود، شهرک تخلیه و برچیده شد. | ## جمع‌بندی | در سال ۱۹۹۰ شهرک تازه‌ای با همان نام افشالوم در نزدیکی همان منطقه اما در داخل مرزهای اسرائیل پایه‌گذاری شد.
موضوع مقاله: زرحیه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # زرحیه | مقدمه: این روستا در نزدیکی کریات ملاخی واقع شده و از نظر اداری زیر نظر شورای منطقه‌ای شفیر قرار دارد. | ## بخش 1: زرحیه | بیشتر بنیان‌گذاران آن یهودیان مهاجر از ایران بودند، هرچند شماری از مهاجران مغرب عربی به‌ویژه مراکش نیز در تأسیس آن نقش داشتند. نام این روستا از زرحیه، یکی از نیاکان عزرا در کتاب مقدس، گرفته شده‌است که پس از اسارت بابلی به سرزمین اسرائیل آمد. جغرافیا زرحیه در دشت ساحلی اسرائیل و در منطقه شفلا در ارتفاع ۷۲ متری از سطح دریا قرار دارد. این روستا در حدود ۱۵ کیلومتری ساحل دریای مدیترانه، نزدیک به ۴۴ کیلومتری جنوب تل‌آویو و نزدیک به ۴۷ کیلومتری جنوب غربی بیت‌المقدس واقع شده‌است. در شرق روستا وادی نحال گوورین جریان دارد و روستا از طریق جاده محلی شماره ۳۶۱۳ به بزرگراه شماره ۴۰ متصل می‌شود. | ## بخش 2: زرحیه | پیشینه روستای زرحیه در سال ۱۹۵۰ بر زمین‌هایی بنا شد که پیش‌تر به روستای فلسطینی السوافیر الشرقیه تعلق داشت. این روستا در آغاز به‌عنوان اردوگاه موقت (مَعبارا) برای مهاجران یهودی ایرانی تأسیس شد. نام‌گذاری روستا به یاد زرحیه، یکی از نیاکان عزرای کاتب صورت گرفت که در کتاب عزرا (فصل ۷، آیه ۴) از او نام برده شده‌است. در اواخر سال ۱۹۵۴ بحران اجتماعی-اقتصادی در روستا رخ داد و ۱۵ خانواده از بنیان‌گذاران اولیه آن را ترک کردند. به جای آنها خانواده‌های مهاجر جدید از شمال آفریقا و به‌ویژه مراکش در روستا ساکن شدند. | ## بخش 3: زرحیه | در سال ۱۹۵۶ گاوهایی از آلمان برای ساکنان روستا آورده شد که هم به‌عنوان دام کاری و هم برای تأمین شیر به کار می‌رفتند. باغ باستان‌شناسی در سپتامبر ۲۰۲۵ باغ باستان‌شناسی زرحیه پس از بازسازی به هزینه ۱٫۶ میلیون شِکِل گشایش یافت. در مرکز این باغ یک چرخشت (کارگاه فشردن انگور) بیزانسی ۱۴۰۰ ساله قرار دارد که به گفته باستان‌شناسان نشان‌دهنده صنعت شراب‌سازی پررونقی است که در این منطقه فعال بوده‌است. این مجموعه بازسازی‌شده شامل موزاییک باستانی، تأسیسات بازسازی‌شده تولید و فضای عمومی است و قرار است به‌عنوان مرکز آموزشی، اجتماعی و گردشگری به کار رود. | ## جمع‌بندی | بر پایه داده‌های سال ۲۰۱۴ جمعیت روستا ۶۹۵ نفر بود و ساکنان آن را یهودیان تشکیل می‌دادند.
موضوع مقاله: دنیس پرینگل | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # دنیس پرینگل | مقدمه: دنیس پرینگل (؛ زادهٔ ۲۰ سپتامبر ۱۹۵۱) باستان‌شناس و قرون‌وسطی‌شناس بریتانیایی است. | ## بخش 1: دنیس پرینگل | او بیش از همه به خاطر پژوهش‌ها و نوشته‌های فراوانش دربارهٔ دژها و کلیساهای دورهٔ صلیبی در پادشاهی اورشلیم شناخته می‌شود. پادشاهی اورشلیم یکی از دولت‌های صلیبی در سده‌های دوازدهم و سیزدهم میلادی در سرزمین مقدس بود. پرینگل پس از تحصیل در دانشگاه ساوت‌همپتون و کالج کبل، آکسفورد و دریافت دکترا در سال ۱۹۷۸، سال‌ها در زمینهٔ باستان‌شناسی صلیبی و بیزانسی کار کرد. او از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۳ استاد دانشگاه کاردیف بود و اثر چندجلدی «کلیساهای پادشاهی صلیبی اورشلیم» از مهم‌ترین آثار اوست. | ## بخش 2: دنیس پرینگل | آموزش و کار پرینگل در سال ۱۹۷۰ دیپلم زبان ایتالیایی مقدماتی را از دانشگاه خارجیان پروجا دریافت کرد و سپس از ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۳ در رشتهٔ باستان‌شناسی و تاریخ در دانشگاه ساوت‌همپتون تحصیل کرد و مدرک کارشناسی گرفت. پس از آن در کالج کبل، آکسفورد به تحصیل ادامه داد و در سال ۱۹۷۸ با رسالهٔ دکترای خود با عنوان «استحکامات سدهٔ ششم در آفریقای بیزانسی» درجهٔ دکترا دریافت کرد. در سال‌های ۱۹۸۴–۱۹۸۵ پژوهشگر مهمان در پژوهش‌های بیزانسی و دریافت‌کنندهٔ بورس فولبرایت در دانشگاه هاروارد (دامبارتن اوکس، واشینگتن) بود. از ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۹ به‌عنوان بازرس ارشد بناهای تاریخی در ادارهٔ ساختمان‌ها و بناهای تاریخی اسکاتلند (اسکاتلند تاریخی) کار کرد. | ## بخش 3: دنیس پرینگل | نوشته‌های برگزیده پرینگل نوشته‌های فراوانی دربارهٔ معماری و باستان‌شناسی دوران صلیبی منتشر کرده‌است. از مهم‌ترین آثار او می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: (۱۹۸۱) — دربارهٔ تاریخ نظامی و باستان‌شناسی استان‌های آفریقایی امپراتوری بیزانس در سده‌های ششم و هفتم. — اثر چندجلدی دربارهٔ کلیساهای دورهٔ صلیبی، منتشرشده توسط انتشارات دانشگاه کمبریج: جلد اول: (۱۹۹۳) جلد دوم: (۱۹۹۸) جلد سوم: (۲۰۰۷) جلد چهارم: (۲۰۰۹) (۱۹۹۷) — فهرست باستان‌شناختی ساختمان‌های غیردینی پادشاهی صلیبی اورشلیم، منتشرشده توسط انتشارات دانشگاه کمبریج. | ## جمع‌بندی | (2008) جوایز ۲۰۰۳: جایزهٔ گوستاو شلومبرژه از فرهنگستان کتیبه‌شناسی و زبان‌های باستانی فرانسه.
موضوع مقاله: دیکلا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # دیکلا | مقدمه: در آن سال، این بخش از سینا بر پایه شرایط پیمان صلح مصر و اسرائیل (۱۹۷۹) به مصر بازگردانده شد. | ## بخش 1: دیکلا | دیکلا در دشت رفح در جنوب نوار غزه قرار داشت و بخشی از مجموعه شهرک‌های حِوِل یامیت در نزدیکی شهر یامیت بود. این شهرک در ماه مه ۱۹۶۹ به‌عنوان پایگاه پیشرو ناحال با نام «دکالیم» (نخل‌ها) بنیان نهاده شد. پس از تخلیه اجباری دیکلا، جامعه جایگزینی به نام نوه دکالیم در نوار غزه تأسیس شد که سرانجام به بزرگ‌ترین شهرک یهودی‌نشین در غزه و مرکز اداری بلوک گوش قطیف تبدیل گشت. | ## بخش 2: دیکلا | 197–198 فاینبرگ در حال سفر میان فلسطین و مصر برای رساندن اطلاعات به بریتانیایی‌ها بود که در این ناحیه به دست یکی از بدویان کشته شد. گفته می‌شود خرمایی که در جیب او یافته شد، به نخلی تبدیل شده که هم‌نام شهرک گردید. 197–198 نخستین ساکنان از جنبش راست‌گرای بیتار بودند که با حزب لیکود به رهبری مناخم بگین پیوند داشت. | ## بخش 3: دیکلا | 197–198 بر پایه گزارشی که برای سنای آمریکا در سال ۱۹۷۷ تهیه شده بود، شمار ساکنان دیکلا در آن سال نزدیک به ۸۰ نفر برآورد می‌شد. تخلیه و پیامدها با امضای پیمان صلح مصر و اسرائیل در سال ۱۹۷۹، شهرک دیکلا در سال ۱۹۸۲ به‌اجبار تخلیه و ویران شد و سینا به مصر بازگردانده شد. پس از تخلیه، جامعه جایگزینی به نام نوه دکالیم در نوار غزه بنیان نهاده شد که به‌تدریج به بزرگ‌ترین شهرک یهودی‌نشین غزه و مرکز اداری بلوک گوش قطیف تبدیل شد. | ## جمع‌بندی | به پیروی از الگوی سینا، نوه دکالیم نیز در اوت ۲۰۰۵ در چارچوب طرح جداسازی یک‌جانبه اسرائیل از غزه تخلیه و ویران شد.
موضوع مقاله: بیت یوسف | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # بیت یوسف | مقدمه: بیت یوسف یک موشاو در شمال اسرائیل است که در دره بیت شیان و در نزدیک به ۸ کیلومتری شمال شهر بیت‌شئان قرار دارد. | ## بخش 1: بیت یوسف | این شهرک در حوزه اداری شورای منطقه‌ای دره چشمه‌ها جای می‌گیرد و با موشاو یاردنا یک مجموعه شهری یکپارچه را تشکیل می‌دهد. بیت یوسف در سال ۱۹۳۷ به شیوه «برج و حصار» و در جریان شورش اعراب در فلسطین (۱۹۳۶–۱۹۳۹) بنیان‌گذاری شد. این موشاو به نام یوسف آهارونوویچ، از چهره‌های برجسته جنبش صهیونیستی و نخستین مدیر بانک هَپوعالیم نام‌گذاری شده‌است. در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل این شهرک آسیب سنگینی دید و برای مدتی تخلیه شد، اما در دهه ۱۹۵۰ با مهاجرت یهودیان کردستان و عراق بازسازی و دوباره آباد گردید. جغرافیا بیت یوسف در منطقه‌ای با کشاورزی فشرده در دره بیت شیان واقع شده که بخشی از دره اردن است. در سمت غربی، دره با شیب‌های تند رشته‌کوه‌های گسلی که در امتداد دره اردن کشیده شده‌اند محدود می‌شود؛ به‌ویژه بلندی‌های راموت ییساخار و بخشی از آن به نام راَمات کوخاو که ویرانه‌های قلعه صلیبی بلوار بر فراز آن قرار دارد. بیت یوسف در نزدیک به ۹۰ کیلومتری شمال‌شرق تل‌آویو و حدود ۶۰ کیلومتری جنوب‌شرق حیفا جای دارد و تنها ۲ کیلومتر با مرز اردن فاصله دارد. تا سال ۱۹۴۸ خط آهن دره یزرعیل از کنار مرز غربی روستا عبور می‌کرد که آثار آن هنوز در منطقه دیده می‌شود. | ## بخش 2: بیت یوسف | این شهرک به شیوه «برج و حصار» ساخته شد و نخستین موشاو در میان شهرک‌های این نوع بود. گروه بنیان‌گذاران از سال ۱۹۳۵ شکل گرفته بود و مقر آنها مدرسه کشاورزی میکوه ییسرائل بود. هدف از ایجاد این شهرک، پیوند دادن سکونتگاه‌های یهودی در دره یزرعیل و دره اردن بود. بنیان‌گذاران در کاروانی از کیبوتص گشر به زمینی که صندوق ملی یهود خریداری کرده بود حرکت کردند. نام موشاو برگرفته از یوسف آهارونوویچ است که از رهبران جنبش صهیونیستی در فلسطین در آغاز سده بیستم و نخستین مدیر بانک هَپوعالیم بود. در ماه مه ۱۹۳۷ به ساکنان بیت یوسف که به مزارع رفته بودند تیراندازی شد و در درگیری یکی از مهاجمان کشته شد. جنگ ۱۹۴۸ و بازسازی در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل، این منطقه از نظر راهبردی اهمیت بسیاری داشت و نبردهای سنگینی در آن رخ داد. بخشی از خانواده‌ها به موشاو بوستان هَگالیل و بخشی به نهاریا رفتند و تنها شمار اندکی پس از جنگ بازگشتند. | ## بخش 3: بیت یوسف | سرانجام، در دهه ۱۹۵۰ گروهی از مهاجران یهودی کردستان و عراق در آنجا ساکن شدند و موشاو را احیا کردند. روستای زَبعه تا سال ۱۹۴۸ روستای عربی-بدوی زَبعه در کمتر از یک کیلومتری جنوب‌غربی بیت یوسف قرار داشت. در ماه مه ۱۹۴۸ و در جریان عملیات گیدئون، روستا به دست نیروهای اسرائیلی تصرف شد و ساکنان عرب آن گریختند و ساختمان‌های آن ویران گردید. جنگ فرسایشی در جریان جنگ فرسایشی در اواخر دهه ۱۹۶۰ و آغاز دهه ۱۹۷۰ میلادی، بیت یوسف بارها هدف گلوله‌باران فرامرزی قرار گرفت. اقتصاد و زیرساخت‌ها اقتصاد بیت یوسف بر پایه کشاورزی استوار است و به‌ویژه گلخانه‌داری از بخش‌های اصلی آن به‌شمار می‌رود. دبستان روستا در شهرک نزدیک حَمَدیا واقع است و بیشتر خدمات عمومی با موشاو همسایه یاردنا مشترک است. | ## جمع‌بندی | بیت یوسف شهرکی کوچک با جمعیت تقریباً ثابت است؛ در پایان سال ۲۰۱۴ جمعیت آن ۴۲۸ نفر بود.
موضوع مقاله: دگانیا بت | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # دگانیا بت | مقدمه: این کیبوتص در جنوب دریاچه طبریه و در مجاورت دگانیا آلف واقع شده و در حوزه اداری شورای منطقه‌ای عمق هیاردن قرار دارد. | ## بخش 1: دگانیا بت | دگانیا بت در سال ۱۹۲۰ میلادی بنیان‌گذاری شد و نخستین کیبوتص برنامه‌ریزی‌شده در فلسطین به‌شمار می‌رود. دگانیا بت در طول تاریخ خود با رویدادهای مهمی همچون آشوب‌های ۱۹۲۰ فلسطین و جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل دست و پنجه نرم کرد. ساکنان این کیبوتص در کنار ساکنان دگانیا آلف در ماه مه ۱۹۴۸ موفق شدند پیشروی ارتش سوریه را به سوی دره اردن متوقف کنند. | ## بخش 2: دگانیا بت | دگانیا بت نخستین کیبوتص برنامه‌ریزی‌شده بود و طراحی و ساخت آن بر عهده معمار یهودی آلمانی فریتس کورنبرگ بود. در سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین، جمعیت دگانیا بت ۱۳۸ نفر بود که همگی یهودی بودند و در ۳۹ خانه زندگی می‌کردند. در دوران شورش اعراب (۱۹۳۶–۱۹۳۹) این کیبوتص به‌عنوان پایگاهی برای پایه‌گذاری شهرک‌های برج و حصار به کار رفت. | ## بخش 3: دگانیا بت | این کیبوتص دارای گله گاو شیری ۳۵۰ رأسی، مزارع کشاورزی و باغ‌های بادام، موز، خرما و آووکادو است. | ## جمع‌بندی | در دهه ۱۹۶۰ فرایند صنعتی‌سازی آغاز شد و کارخانه «سمپاش‌های دگانیا» تأسیس گردید که اکنون صنعتی سبز به‌شمار می‌رود.
موضوع مقاله: بنی عصمون | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # بنی عصمون | مقدمه: بنی عصمون یک شهرک اسرائیلی پیشین بود که نخست در شبه‌جزیره سینا بنیان‌گذاری شد و سپس به نوار غزه منتقل گردید و سرانجام در سال ۲۰۰۵ تخریب شد. | ## بخش 1: بنی عصمون | بنی عصمون در اوج توسعه خود نزدیک به ۹۵ خانوار با جمعیتی بیش از ۷۰۰ نفر را در خود جای داده بود. این شهرک به سازمان شهرک‌سازی آمانا وابسته بود و دارای نظام آموزشی گسترده و صنایع محلی متعددی بود. پیشینه شهرک عصمونا در ۲۰ مارس ۱۹۷۹ در منطقه یامیت در شبه‌جزیره سینا به‌عنوان واکنشی به پیمان کمپ دیوید که مبادله سرزمین در برابر صلح را ترویج می‌کرد تأسیس شد. شهرک ابتدا در نزدیکی ورودی شهرک حاروبیت بنا شد و نزدیک به یک ماه بعد حدود ۵ کیلومتر به سمت غرب جابه‌جا شد. در سال ۱۹۸۲ پس از امضای پیمان صلح مصر و اسرائیل و تخلیه همه یهودیان ساکن سینا، ساکنان عصمونا در ۱۹ آوریل ۱۹۸۲ از خانه‌های خود در سینا تخلیه شدند. دو ماه و نیم بعد به دلیل تراکم جمعیت، ساکنان در ۵ ژوئیه ۱۹۸۲ دوباره جابه‌جا شدند و پس از چند ماه به یک اردوگاه نظامی متروک نقل مکان کردند که «میتسپه عصمونا» نام گرفت و نزدیک به چهار سال در آنجا ماندند. | ## بخش 2: بنی عصمون | شهرک سرانجام در منطقه گوش قطیف در نوار غزه نزدیک به سه کیلومتری شمال رفح مستقر شد. در اکتبر ۱۹۸۶ مراسم رسمی گشایش شهرک‌های دلاحه و عصمونا (بنی عصمون) با حضور وزیر داوید لوی برگزار شد. از آنجا که قانون اسرائیل نام‌گذاری یک مکان جدید با نام یک نهاد قانونی پیشین تخلیه‌شده را ممنوع می‌کرد، نام رسمی شهرک «بنی عصمون» (به معنای «فرزندان عصمون» برگرفته از نقطه مرزی کتاب مقدس در سفر اعداد ۳۴:۴–۵) ثبت شد؛ با این حال به‌طور غیررسمی همچنان «عصمونا» خوانده می‌شد. در ۷ مارس ۲۰۰۲ یک تروریست فلسطینی وابسته به حماس ۵ شهروند اسرائیلی ۱۸ ساله را کشت و ۲۳ نفر دیگر را زخمی کرد. آموزش موشاو بنی عصمون دارای نظام آموزشی گسترده‌ای بود که خوابگاه‌ها، مهدکودک‌ها و مدرسه تلمود تورا (Talmud Torah) منطقه‌ای برای پسران و دختران را دربرمی‌گرفت که در آن نزدیک به ۵۵۰ دانش‌آموز تحصیل می‌کردند. در این شهرک یک مرکز آمادگی پیش‌نظامی (مخینا) به نام «اوتسم» وجود داشت که هر سال نزدیک به ۱۵۰ دانشجو را پیش از خدمت در ارتش اسرائیل آموزش می‌داد. | ## بخش 3: بنی عصمون | نهالستان گلدانی «میشتال عصمونا» برای گیاهان آپارتمانی دومین نهالستان بزرگ اسرائیل بود. افزون بر آن کارخانه تولید مواد شوینده، کارخانه تولید کفن و یک معدن بزرگ شن نیز در شهرک وجود داشت. بخش تعاونی شهرک بیش از ۵۰٬۰۰۰ دونوم (۵۰ کیلومتر مربع) زمین کشاورزی در منطقه بئرالسبع داشت. همچنین ۱۲ دونوم (۱۲٬۰۰۰ متر مربع) مرغداری و بوقلمون‌داری، یک دامداری و یک شرکت ساختمانی در اختیار شهرک بود. با وجود انتظار مقاومت از سوی ساکنان این شهرک ملی‌گرا، تخلیه بدون هیچ‌گونه مقاومت فعال یا غیرفعال انجام شد. مرکز آمادگی پیش‌نظامی نیز پس از یک مراسم رسمی با حضور افسران ارشد ارتش از جمله سرهنگ دن هارئل از فرماندهی جنوب بدون مقاومت تخلیه گردید. | ## جمع‌بندی | پس از تخلیه، ساکنان به دو گروه تقسیم شدند: ۶۵ خانوار در «شهر ایمان» نزدیک نتیووت اسکان یافتند و نزدیک به ۳۰ خانوار به موشاو یاد در منطقه حبل شالوم نقل مکان کردند.
موضوع مقاله: تعوز | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # تعوز | مقدمه: این روستا در شمال‌غربی بیت شمش با مساحت ۱٬۵۰۰ دونوم قرار دارد و در حوزه اداری منطقه آماری ماتیه یهودا واقع شده‌است. | ## بخش 1: تعوز | پس از آنکه بخش بزرگی از ساکنان اولیه به دلایل امنیتی روستا را ترک کردند، مهاجران یهودی از کوچین هند جایگزین آنان شدند. جغرافیا تعوز در ارتفاع ۲۲۷ متر از سطح دریا بر دامنه‌های جنگلی حاشیه غربی کوه‌های یهودا در کریدور اورشلیم قرار دارد؛ در جایی که زمین به سوی تپه‌ماهورهای شفلا شیب پیدا می‌کند. در شرق روستا جنگل اشتائول واقع شده که توسط صندوق ملی یهود کاشته شده و بخشی از مجموعه جنگلی بزرگ‌تر به نام پارک رابین است. این روستا نزدیک به ۳۰ کیلومتر از ساحل دریای مدیترانه، حدود ۳۵ کیلومتر جنوب‌شرقی مرکز تل‌آویو و حدود ۲۵ کیلومتر غرب بخش تاریخی اورشلیم فاصله دارد. | ## بخش 2: تعوز | موشاو تعوز ۳ کیلومتر از خط سبز فاصله دارد که اسرائیل را در مرزهای به‌رسمیت‌شناخته‌شده بین‌المللی از کرانه باختری جدا می‌کند. در سال ۱۹۳۱ جمعیت بیت سوسین ۷۰ نفر در ۱۴ خانه و در سال ۱۹۴۸ حدود ۲۴۴ نفر در ۴۸ خانه بود و یک مسجد در آن وجود داشت. نیروهای اسرائیلی بیت سوسین را در ماه مه ۱۹۴۸ تصرف کردند و بخش بزرگی از بناهای آن ویران شد. بنیان‌گذاری استقرار نوین یهودیان در این منطقه پس از جنگ ۱۹۴۸ آغاز شد؛ هنگامی که کریدور اورشلیم به تصرف ارتش اسرائیل درآمد. | ## بخش 3: تعوز | موشاو تعوز در ۲۰ مارس ۱۹۵۰ توسط گروهی از یهودیان یمن تأسیس شد که در جریان عملیات فرش پرنده (عملیات انتقال یهودیان یمن) به اسرائیل آمده بودند و به سازمان هپوعل همیزراحی وابسته بودند. پس از چند سال، به دلیل مشکلات امنیتی ناشی از نزدیکی موشاو به مرز اردن، بخشی از ساکنان اولیه یمنی روستا را ترک کردند و گروهی از یهودیان جنوب هند (از اطراف شهر کوچین) جایگزین آنان شدند. ساخت روستا همزمان با موشاو همسایه تاروم پیش رفت که آن نیز به دست یهودیان یمنی و هندی بنیان‌گذاری شده بود. در سال ۱۹۵۸ موشاو از پذیرش خانواده‌های بیشتری از یهودیان کوچین خودداری کرد؛ از بیم آنکه توازن جمعیتی روستا برهم بخورد. | ## جمع‌بندی | نام‌گذاری نام تعوز از آیه ۱۴ باب ۸۹ کتاب مزامیر گرفته شده‌است؛ همان آیه‌ای که نام موشاو همسایه تاروم نیز از آن برگرفته شده: جمعیت بر پایه داده‌های سال ۲۰۱۴ جمعیت تعوز ۵۹۸ نفر بود.
موضوع مقاله: سریگیم | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سریگیم | مقدمه: سریگیم (، به معنای «شاخساره‌های انگور») که با نام لی اون نیز شناخته می‌شود، یک شهرک اجتماعی (یشوو کهیلاتی) در مرکز اسرائیل است. | ## بخش 1: سریگیم | این شهرک در جنوب بیت شمش واقع شده و در حوزه اداری منطقه آماری ماتیه یهودا قرار دارد. سریگیم در ارتفاع ۳۲۰ متری از سطح دریا در مرز تپه‌ماهورهای کشاورزی شفلا و دامنه‌های جنگلی غربی کوه‌های یهودا جای گرفته‌است. این شهرک با جنگل پارک بریتانیا و دره الاه هم‌مرز است؛ دره‌ای که بر پایه روایت کتاب مقدس، داوود در آن با جالوت جنگید. سریگیم در سال ۱۹۶۰ بنیان‌گذاری شد و خانه ده‌ها هنرمند و دارای کارخانه شراب‌سازی بوتیک و آبجوسازی کوچک است. جغرافیا سریگیم در ۳۲ کیلومتری ساحل دریای مدیترانه، نزدیک به ۴۶ کیلومتری جنوب‌شرقی مرکز تل‌آویو و در حدود ۳۰ کیلومتری جنوب‌غربی بخش تاریخی اورشلیم و ۱۰ کیلومتری جنوب‌غربی بیت شمش قرار دارد. این شهرک از راه بزرگراه شماره ۳۸ به شبکه ترابری متصل است و از آنجا جاده محلی شماره ۳۵۳ به سمت غرب منشعب می‌شود. در شمال شهرک، زمین به دره رودخانه الاه شیب می‌یابد و در جنوب آن مجموعه جنگلی گسترده‌ای قرار دارد. | ## بخش 2: سریگیم | پیشینه بنیان‌گذاری این روستا در سپتامبر ۱۹۶۰ توسط آژانس یهود و دولت اسرائیل و با مشارکت ساکنان موشاوهای منطقه بنیان‌گذاری شد. سریگیم بر زمین‌هایی ساخته شد که پیش‌تر متعلق به روستاهای عربی عجور، دیر دبان و قُدنا بود که ساکنان آن‌ها در سال ۱۹۴۸ آواره یا اخراج شده بودند. شهرک برای تبدیل‌شدن به مرکز منطقه‌ای برای پشتیبانی از روستاها و موشاوهای پیرامون در ناحیه حِوِل عدولام طراحی شده بود. نام‌گذاری نام «سریگیم» از واژه عبری به معنای شاخساره‌های تاک گرفته شده‌است؛ زیرا کشت انگور در این منطقه رایج بود. این واژه ریشه تورات‌ی دارد و در سِفر پیدایش (۴۰:۱۰ و ۴۰:۱۲) و کتاب یوئیل (۱:۷) به کار رفته‌است. در سال ۱۹۶۲ کمیته نام‌گذاری دولتی نام شهرک را به «لی اون» تغییر داد؛ این نام به افتخار نیکوکاری یهودی به نام «لئون» انتخاب شد که میراث خود را به پشتیبانی از شهرک‌سازی در اسرائیل اختصاص داده بود. عبارت «لی اون» در زبان عبری هم‌چنین به معنای «من نیرو دارم» یا «من اندوه دارم» است. | ## بخش 3: سریگیم | در سال ۲۰۰۲ تصمیم گرفته شد نام رسمی به «سریگیم (لی‌اون)» تغییر یابد که هر دو نام را دربرمی‌گیرد و این تصمیم در سال ۲۰۰۶ از سوی کمیته نام‌گذاری دولتی اعلام شد. در سال ۱۹۹۶ سریگیم با پذیرش ۲۰۰ خانوار بزرگ‌تر شد؛ این خانوارها درصدد بودند آن را به روستایی بوم‌شناختی (اکولوژیک) تبدیل کنند. فرهنگ و اقتصاد سریگیم خانه ده‌ها هنرمند است و سالانه دو بار میزبان نمایشگاه هنری «خانه‌های باز» است که در آن آثار هنری محلی و غذاهای بومی عرضه می‌شود. در شهرک یک کارخانه شراب‌سازی بوتیک (یقو شریگیم)، یک آبجوسازی کوچک (مَوشِلِت شریگیم) و یک کارگاه روغن‌کشی زیتون فعال است. سریگیم مرکز آموزشی و اجتماعی منطقه‌ای برای همه شهرک‌های ناحیه عدولام به‌شمار می‌رود. در آن سالن اجتماعات، زمین‌های ورزشی، استخر شنا، درمانگاه منطقه‌ای و مرکز بازرگانی وجود دارد که به همه ساکنان منطقه خدمت‌رسانی می‌کند. | ## جمع‌بندی | پیرامون شهرک چندین مسیر پیاده‌روی از جمله تل شقلون، تل عزقه و مسیر چاه‌های آب وجود دارد و سریگیم مرکزی برای دوچرخه‌سواری منطقه نیز هست.
موضوع مقاله: نتوعا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نتوعا | مقدمه: نتوعا (، به معنای «کاشته‌شده») یک موشاو در شمال اسرائیل است که در نزدیکی مرز لبنان و در حوزهٔ اداری شورای منطقه‌ای معاله یوسف قرار دارد. | ## بخش 1: نتوعا | این روستا در ارتفاع نزدیک به ۶۹۰ متری از سطح دریا بر دامنه‌های کوه بیرنیت واقع شده‌است. نتوعا در سال ۱۹۶۶ در چارچوب طرحی به نام «عملیات سُف سُف» برای گسترش شهرک‌سازی یهودی در منطقهٔ جلیل بنیان‌گذاری شد. این روستا بر زمین‌های دو روستای فلسطینی دیر القاسی و المنصوره ساخته شده که ساکنانشان در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل کوچانده شده بودند. اقتصاد نتوعا بر پایهٔ کشاورزی استوار است و گردشگری نیز به‌تدریج در آن رو به رشد است. فاصلهٔ آن تا سواحل دریای مدیترانه نزدیک به ۲۰ کیلومتر و تا مرز لبنان حدود ۱ کیلومتر است. در شمال روستا وادی نحال شاراخ جریان دارد و از سمت غرب وادی نحال بیرنیت به آن می‌پیوندد. | ## بخش 2: نتوعا | نتوعا در حدود ۷ کیلومتری شمال شهر معالوت-ترشیحا، نزدیک به ۱۲۰ کیلومتری شمال شرقی تل‌آویو و نزدیک به ۴۲ کیلومتری شمال شرقی حیفا قرار دارد. پیشینه نتوعا در سال ۱۹۶۶ توسط فرزندان خانواده‌هایی از موشاوهای پیرامونی بنیان‌گذاری شد. تأسیس این روستا بخشی از طرح «عملیات سُف سُف» بود که به ابتکار نخست‌وزیر وقت، لوی اشکول، با هدف تقویت حضور یهودی‌نشین در مجاورت مرز لبنان آغاز شده بود. نام «نتوعا» به معنای «کاشته‌شده» نمادین است و نام روستای همسایه شتولا نیز معنایی مشابه دارد. موشاو بر زمین‌های روستاهای فلسطینی دیر القاسی و المنصوره ساخته شده‌است که هر دو در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل تخلیه شدند. المنصوره پیش از جنگ در حدود ۱ کیلومتری شرق محل کنونی نتوعا قرار داشت و بر پایهٔ سرشماری ۱۹۳۱ دارای ۶۸۸ ساکن و ۱۲۹ خانه بود. | ## بخش 3: نتوعا | در آن روستا کلیسایی مسیحی وجود داشت که تنها بنای باقی‌مانده پس از تخریب روستا در پاییز ۱۹۴۸ در جریان عملیات حیرام است. یافته‌های باستان‌شناختی در شرق نتوعا در محل المنصوره بقایای باستان‌شناختی شامل آثار سکونتگاهی و سفالینه‌هایی از دورهٔ مفرغ میانی ۲، عصر آهن و دورهٔ عثمانی کشف شده‌است. جنگ غزه در جریان جنگ غزه، جامعه‌های مرزی شمال اسرائیل از جمله نتوعا هدف حملات حزب‌الله لبنان و گروه‌های فلسطینی مستقر در لبنان قرار گرفتند و ساکنان آن‌ها تخلیه شدند. تا پایان سال ۲۰۱۴ شمار ساکنان آن ۲۸۳ نفر بود که نسبت به آغاز آن سال کاهشی ۱/۴ درصدی داشت. + روند تغییرات جمعیت نتوعاسال۱۹۷۲۱۹۸۳۱۹۹۵۲۰۰۱۲۰۰۳۲۰۰۴۲۰۰۵۲۰۰۶۲۰۰۷۲۰۰۸۲۰۰۹۲۰۱۰۲۰۱۱۲۰۱۲۲۰۱۳۲۰۱۴جمعیت ۲۱۱ ۲۷۰ ۲۵۷ ۲۵۹ ۲۵۳ ۲۵۶ ۲۶۲ ۲۵۱ ۲۴۹ ۲۵۲ ۲۴۶ ۲۵۳ ۲۶۱ ۲۹۴ ۲۹۵ ۲۸۳ تا سال ۲۰۲۳ نتوعا نزدیک به ۷۰ خانوار داشت. روستا در حال گسترش ساخت‌وساز بوده و برنامه‌ریزی شده‌است که در فاز نخست ۱۷ خانهٔ جدید و در فاز دوم ۴۲ خانه به ۶۰ خانوار اولیه افزوده شود. | ## جمع‌بندی | دانش‌آموزان دبستانی برای تحصیل به روستای بتست می‌روند و کودکان خانواده‌های مذهبی به مدرسه‌ای در شلومی می‌روند.