موضوع مقاله: محکمه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # محکمه | مقدمه: محکّمه (به عربی: ) که با نام حروریه (به عربی: ) نیز شناخته می‌شوند، مسلمانانی بودند که در سال ۶۵۷ میلادی در جریان نبرد صفین حکمیت میان علی و معاویة بن ابی‌سفیان را نپذیرفتند. | ## بخش 1: محکمه | نام محکّمه برگرفته از شعار آنان «لا حُکمَ اِلّا لِلّه» (داوری جز از آنِ خدا نیست) است و نام حروریه به جدایی آنان از سپاه علی و رفتنشان به روستای حَروراء در نزدیکی کوفه بازمی‌گردد. این رویداد سرآغاز جنبش خوارج بود و واژهٔ محکّمه به‌گونه‌ای گسترده‌تر دربارهٔ خوارج بعدی نیز به کار رفته‌است. نخستین رهبر محکّمه حرقوص بن زهیر از سران بنی تمیم بود که در غزوه حنین حضور داشت و از نخستین کسانی بود که به تقسیم غنائم جنگی اعتراض کرد. محکّمه سرانجام در نبرد نهروان در سال ۶۵۸ میلادی شکستی سنگین از سپاه علی خوردند، اما بازماندگان آنان فرقه‌های گوناگون خوارج از جمله ازارقه، صفریه، نجدات و اباضیه را پدیدآوردند. رهبر المحکّمة الاُولی شخصی به نام «ذوالخویصره تمیمی» بود که بیشتر با نام حرقوص بن زهیر شناخته می‌شود؛ او رئیس قبیلهٔ بنی تمیم، کهنه‌سرباز غزوه حنین و از نخستین خوارجی بود که به تقسیم غنائم جنگی اعتراض کرد. بر پایهٔ چند حدیث، پیامبر اسلام پیشگویی کرده بود که حرقوص در آینده بر خلافت خواهد شورید. اما در دوران خلافت عثمان، حرقوص یکی از سرکردگان توطئه از بصره برای ترور عثمان بود. آنان سربازان علی در نبرد صفین بودند که بعدها بر خلافت علی شوریدند و شورش خود را در روستای حَروراء برنامه‌ریزی کردند. در میان یاران حرقوص، عبدالله بن وهب راسبی از قبیلهٔ بجیله نیز حضور داشت که بعدها به رهبری خوارج برگزیده شد. نبرد صفین در جریان نبرد صفین، معاویة بن ابی‌سفیان به علی پیشنهاد داد که اختلافشان را از راه حکمیت حل کنند و هر طرف داورانی برگزیند تا بر پایهٔ قرآن حکم دهند. بیشتر سپاه علی این پیشنهاد را پذیرفتند، اما گروهی عمدتاً از قبیلهٔ تمیم به‌شدت با حکمیت مخالفت کردند و آن را برتری داوری انسان بر کلام خدا دانستند. آنان اعتراض خود را با فریاد «لا حَکَمَ اِلّا الله و لا حُکمَ اِلّا لِلّه» (داوری جز خدا نیست و حکم جز از آنِ خدا نیست) بیان کردند. از همین عبارت که نخستین‌بار آنان به کار بردند، به «المحکّمه» یا «المحکّمة الاُولی» (محکّمهٔ نخستین) شناخته شدند. شاید این نام در آغاز به‌صورت طنزآمیز به کار رفته باشد، زیرا واژهٔ «مُحَکِّم» به معنای «داور» است و آنان درست کسانی بودند که داوری را رد کردند. تحولات پسین گروه نخستین مخالفان، از جمله حرقوص بن زهیر، به روستای حَروراء نزدیک کوفه رفتند و در آنجا سرباز گمنامی به نام عبدالله بن وهب راسبی را به رهبری برگزیدند. جداشدگان دیگری نیز از کوفه که سپاه علی در آن در انتظار نتیجهٔ حکمیت بود به‌تدریج به آنان پیوستند، هرچند علی توانست برخی را متقاعد کند که به کوفه بازگردند. | ## بخش 2: محکمه | اما هنگامی که حکمیت به نتیجه‌ای نامساعد برای علی انجامید، شمار زیادی از پیروانش کوفه را ترک کرده و به ابن وهب پیوستند که در همین میان اردوگاه خود را به کنار کانال نهروان انتقال داده بود. در این مرحله، خوارج خلافت علی را باطل اعلام کردند و هر کس را که دیدگاه آنان را نمی‌پذیرفت کافر خواندند. پس از ناکامی تلاش‌ها برای آشتی، نیروهای علی به اردوگاه خوارج حمله بردند و در نبرد نهروان در سال ۶۵۸ میلادی شکستی سنگین بر آنان وارد ساختند. این خونریزی شکاف خوارج از پیروان علی را قطعی کرد و سرانجام خواست خوارج برای انتقام‌جویی به ترور علی در سال ۶۶۱ میلادی انجامید. در گسترهٔ بزرگ‌تر، بازماندگان گروه حرقوص از المحکّمة الاُولی یا حروریهٔ پیشاخوارج که از نبرد نهروان جان سالم به در برده بودند، بعدها فرقه‌های انشعابی ازارقه، صفریه، اباضیه، یزیدیه، میمونیه، عجارده، بیهسیه و نجدات را پدیدآوردند. این فرقه‌های جنگ‌طلب سراسر تاریخ خلافت راشدین، خلافت اموی و خلافت عباسی را با شورش‌های پیاپی آشفته ساختند. آموزهٔ برابری‌خواهانهٔ خوارج که از سوی مبلّغان صفریه تبلیغ می‌شد، در میان سربازان بربر نیز که از رفتار نابرابر در خلافت رنج می‌بردند هواداران فراوانی یافت و به برانگیختن شورش بزرگ بربرها انجامید که خلافت اموی را تا اندازه‌ای تضعیف کرد. ریشه‌شناسی واژهٔ محکّمه پیروان علی که در اعتراض به حکمیت از سپاه او جدا شدند، به سبب فریاد «لا حُکمَ اِلّا لِلّه» محکّمه نامیده شدند. فعل عربی «حَکَّمَ» در میان معانی خود، اصل داوری و تصمیم‌گیری را دربردارد و مصدر «تحکیم» به معنای داوری یا تصمیم است. اسم فاعل «محکّمه» از همین مصدر ساخته شده و به‌طور جمعی همهٔ کسانی را که این اصل را اعلام می‌کردند در بر می‌گیرد. یگانگی پیروان علی در بحران فتنه دوم (۶۳/۶۸۳ میلادی) از هم گسیخت و به سه مکتب اصلی تقسیم شد: ازارقهٔ تندرو و اباضیهٔ میانه‌رو در دو سوی طیف و صفریه در میان آن دو. باورها = جداشدگان نخستین می‌خواستند برای پاسداشت اصول خود از سپاه علی کناره بگیرند. آنان بر آن بودند که خلیفهٔ سوم عثمان به سبب خطاهایش سزاوار مرگ بود و علی خلیفهٔ مشروع است، در حالی که معاویه شورشگر به‌شمار می‌رود. آنان باور داشتند که قرآن به‌روشنی بیان کرده‌است که معاویه به‌عنوان شورشگر حق حکمیت ندارد، بلکه باید با او جنگید تا توبه کند. آنان به آیات زیر استناد می‌کردند: جداشدگان معتقد بودند که علی با پذیرش حکمیت مرتکب گناه بزرگ رد حکم خداوند شده و کوشیده داوری انسانی را جایگزین فرمان آشکار خدا کند؛ و همین امر شعار آنان «لا حُکمَ اِلّا لِلّه» را برانگیخت. آنان همچنین باور داشتند که مسلمانان تنها به قرآن و سنّت محمد، ابوبکر و عمر وفادارند و حق امامت را بر پایهٔ خویشاوندی نزدیک با پیامبر نمی‌پذیرفتند. | ## بخش 3: محکمه | خالد ابوالفضل، حقوقدان مسلمان، می‌نویسد که گزارش‌های تاریخی دربارهٔ مناظرات میان علی و خوارج تنش آشکاری را دربارهٔ معنای قانونمندی و پیامدهای حاکمیت قانون بازتاب می‌دهد. در یکی از این گزارش‌ها، علی نسخهٔ بزرگی از قرآن آورد و از آن خواست که با مردم سخن بگوید و حکم خدا را به آنان بازگوید. مردم شگفت‌زده گفتند: «قرآن سخن نمی‌گوید، زیرا انسان نیست!» علی گفت درست همین نکتهٔ اوست: قرآن جوهر و کاغذ است و خود سخن نمی‌گوید، بلکه این انسان‌ها هستند که بر پایهٔ داوری و نظر محدود شخصی خود آن را به کار می‌بندند. مناظرهٔ ابن‌عباس با حروریه بر پایهٔ روایت‌های اسلامی، عبدالله بن عباس به میان حروریه رفت و با آنان مناظره کرد. حروریه سه ایراد بر علی وارد می‌دانستند: نخست اینکه در دین خدا انسان‌ها را به داوری نشاند؛ دوم اینکه جنگید اما اسیر و غنیمت نگرفت؛ سوم اینکه در حکمیت پذیرفت که لقب «امیرالمؤمنین» از او برداشته شود. ابن‌عباس در پاسخ به ایراد نخست به آیه‌ای از قرآن استناد کرد که خداوند خود داوری در کار شکار در احرام را به دو مرد عادل سپرده‌است؛ در پاسخ به ایراد دوم پرسید آیا می‌خواهند مادرشان عایشه را به اسارت ببرند؛ و در پاسخ به ایراد سوم یادآور شد که پیامبر اسلام نیز در صلح حدیبیه پذیرفت عنوان «رسول‌الله» را از نامه حذف کند بی‌آنکه نبوّت او از میان برود. پس از این مناظره دو هزار تن از حروریه بازگشتند و بقیه بر سر عقیدهٔ خود ماندند و سرانجام کشته شدند. سبئیه افزون بر نام محکّمه، برخی دانشمندان و تاریخ‌نگاران مسلمان لقب «سبئیه» را نیز به‌صورت تحقیرآمیز بر این گروه نهادند، به معنای «پیروان عبدالله بن سبأ». دانشمندان اسلامی دورهٔ میانه، خوارج نخستینی را که در قتل عثمان دست داشتند پیروان عبدالله بن سبأ می‌شمردند. بیشتر پژوهشگران، خوارج را کسانی می‌دانند که به سبب نپذیرفتن حکمیت از سپاه علی جدا شدند. اباضیان به‌طور سنّتی صفت «وَهبی» (با ارجاع به ابن وهب راسبی) را برای مذهب خود به کار می‌بردند و خود را به‌شدت با «اهل نهروان» هم‌هویت می‌دانستند. در سدهٔ بیستم، اباضیان از فرقه‌گرایی فاصله گرفتند و به نزدیکی با اسلام سنّی گرایش یافتند. با گذشت زمان، اباضیان از برچسب خوارج ناخرسند شدند و اباضیان معاصر به‌شدت با طبقه‌بندی خود به‌عنوان خوارج مخالفت می‌کنند. برخی نویسندگان اباضی معاصر با اشاره به تفاوت‌های آموزه‌ای اباضیه با باورهای تندروانه‌ای که معمولاً به خوارج نسبت داده می‌شود، این اعتراض را مطرح می‌کنند. | ## جمع‌بندی | دانشمند اباضی ناصر بن سلیمان السابعی استدلال کرده‌است که پیشینیان اباضیان باید «المحکّمه» و «الحروریه» نامیده شوند و نخستین کاربرد آشکار واژهٔ «خوارج» به‌عنوان اسم خاص تنها پس از جدایی اباضیان از فرقه‌های تندروتر خوارج پدیدار شده‌است.