موضوع مقاله: دارت (ماهواره) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # دارت (ماهواره) | مقدمه: در زمان مأموریت دارت، تنها روسکوسموس و آژانس کاوش‌های هوافضای ژاپن دارای فناوری ناوبری خودکار فضاپیما بودند. | ## بخش 1: دارت (ماهواره) | شرکت اوربیتال ساینسز کورپوریشن (OSC) پیمانکار اصلی ساخت، پرتاب و عملیات فضاپیمای دارت بود و هزینه این پروژه ۱۱۰ میلیون دلار آمریکا (۲۰۰۵) برآورد شد. قرارداد این پروژه در ژوئن ۲۰۰۱ اعطا شد و فضاپیما در ۱۵ آوریل ۲۰۰۵ به فضا پرتاب شد. این مأموریت به‌طور پیش از موعد و پس از یک برخورد غیرمنتظره با سرعت کم به فضاپیمای هدف پایان یافت، درحالی‌که کمتر از نیمی از اهداف اصلی ملاقات خودکار آن تکمیل شده بود. سیستم پیشران آن شامل ۱۶ موتور رانشگر سوخت نیتروژن، سه رانشگر سوخت هیدرازین و یک سیستم کنترل واکنش با شش رانشگر نیتروژنی از مرحله چهارم موشک پگاسوس بود که بخش جدایی‌ناپذیری از فضاپیما را تشکیل می‌داد. پس از پرتاب، دارت با موفقیت وارد مدار شد و در عرض چند ساعت به ملاقات ماهواره هدف رفت. اما در حین عملیات نزدیکی، نقص‌های متعددی در سامانه ناوبری، مدیریت سوخت و برنامه‌ریزی جلوگیری از برخورد رخ داد که منجر به برخورد ملایم با فضاپیمای هدف و از کار افتادن پیش از موعد فضاپیمای دارت شد. دارت فاقد توانایی هدایت تعاملی از زمین یا بارگذاری مجدد برنامه‌های جدید پس از پرتاب بود، بنابراین تمامی عملیات مداری آن بر اساس معیارهای از پیش برنامه‌ریزی‌شده و توسط خود دارت انجام می‌شد. | ## بخش 2: دارت (ماهواره) | هیچ اطلاعات ناوبری‌ای پس از پرتاب به فضاپیما ارسال نشد؛ این فضاپیما به‌طور خودکار و با استفاده از سامانه موقعیت‌یاب جهانی مسیر خود را تعیین می‌کرد. عملیات نزدیکی با AVGS پس از رسیدن فضاپیما به ماهواره هدف، قرار بود مجموعه‌ای از مانورهای نزدیکی انجام شود. این مانورها برای نمایش قابلیت‌های حسگر پیشرفته راهنمایی ویدیویی (AVGS)| برنامه‌ریزی شده بودند. قرار بود فرایندهای حفظ موقعیت، نزدیک شدن به محور اتصال، گردش مداری و مانور جلوگیری از برخورد انجام شوند. نمایش‌های اضافی تأیید نتایج آزمایش‌های زمینی مربوط به AVGS و الگوریتم‌های عملیات نزدیکی فراهم کردن قابلیت‌های سخت‌افزاری برای مأموریت‌های آینده از طریق تأیید عملکرد AVGS در محیط فضایی هیئت بررسی حادثه ناسا یک هیئت بررسی حادثه را برای تعیین علت نقص فنی فضاپیمای دارت تشکیل داد. گزارش‌های اولیه نشان داد که فضاپیما قبل از تکمیل مأموریت، سوخت خود را از دست داده است. در ۱۴ آوریل ۲۰۰۶، ناسا اعلام کرد که گزارش تحقیقات را منتشر نخواهد کرد، زیرا این گزارش شامل جزئیاتی است که تحت مقررات مقررات بین‌المللی ترافیک تسلیحات (ITAR)| محافظت می‌شود. | ## بخش 3: دارت (ماهواره) | ناسا اعلام کرد که یک نقص بحرانی در سیستم ناوبری زمانی رخ داد که فضاپیماهای دارت و MUBLCOM در فاصله‌ای حدود ۲۰۰ متری از یکدیگر قرار داشتند، که این امر موجب عدم فعال‌سازی کامل AVGS و نزدیک شدن دارت به MUBLCOM بدون داشتن اطلاعات دقیق فاصله‌یابی شد. در ادامه، نقص در سیستم جلوگیری از برخورد، که بر اطلاعات نادرست موقعیت و سرعت متکی بود، منجر به برخورد دارت با MUBLCOM با سرعت نسبی حدود ۱٫۵ متر بر ثانیه شد. در طول عملیات خودکار نزدیکی، دارت سوخت محدود خود را سریع‌تر از حد انتظار مصرف کرد که باعث «پایان زودهنگام مأموریت» تنها ۳ دقیقه و ۴۹ ثانیه پس از برخورد شد. سپس دارت برنامه بازنشستگی خود را فعال کرده، از منطقه MUBLCOM خارج شد و برای بازگشت به جو آماده شد. هیئت بررسی حادثه دارت تعیین کرد که تنها ۱۱ مورد از ۲۷ هدف مأموریت، به‌طور کامل یا جزئی، محقق شده‌اند، که همگی مربوط به مراحل پرتاب، مدار اولیه، ملاقات، خروج و بازنشستگی بودند. | ## جمع‌بندی | ورود به جو فضاپیمای دارت در تاریخ ۷ مه ۲۰۱۶، حدود ساعت ۰۸:۳۲ ساعت هماهنگ جهانی، در اتمسفر زمین بر فراز اقیانوس آرام وارد جو شد.