موضوع مقاله: رافائله کادورنا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # رافائله کادورنا | مقدمه: رافائله کادورنا (; – ) ژنرال نیروی زمینی ایتالیا بود که در فاصله سال‌های ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۷ به‌عنوان رئیس ستاد نیروی زمینی ایتالیا فعالیت می‌کرد. | ## بخش 1: رافائله کادورنا | خانواده او پسر جیووانا بالبی و لوئیجی کادورنا، رئیس ستاد آینده ارتش سلطنتی در طول جنگ جهانی اول بود. اوایل زندگی کادورنا در سال ۱۸۸۹ در وربانیا، پسر فیلد مارشال جنگ جهانی اول لوئیجی کادورنا و نوه ژنرال رافائل کادورنا، زاده شد. در سال ۱۹۰۹ به درجه ستوان دوم ارتقا یافت و به بخشی از نیروهای ایتالیایی که در جنگ ایتالیا و عثمانی جنگیدند، تبدیل شد. دو سال بعد، او به درجه سرهنگی ارتقا یافت و فرمانده هنگ سواره‌نظام ساووی (سوم) ایتالیا شد. جنگ جهانی اول پس از اتمام تحصیلات کلاسیک خود در مؤسسه اجتماعی تورین و کالج «روسمینی» در دومودوسولا، در دوره افسری سواره نظام در آکادمی نظامی مودنا شرکت کرد. او در این دوره رتبه اول را کسب کرد و در ۱۹ سپتامبر ۱۹۰۹، به درجه ستوان دومی منصوب شد و به هنگ نیزه داران فلورانس و سپس به سواره نظام اعزام شد. به دلیل رفتار و تعهدش، مدال برنز شجاعت نظامی به او اعطا شد و در ۱۹ سپتامبر ۱۹۱۲، به درجه ستوان ارتقا یافت. | ## بخش 2: رافائله کادورنا | پس از بازگشت به ایتالیا، مدت کوتاهی با پدرش که در سال ۱۹۱۴ رئیس ستاد ارتش شده بود، خدمت کرد، اما با شروع جنگ جهانی اول، دوباره به هنگ اعزام شد. از آنجایی که قرار بود سواره نظام در ماه‌های اول جنگ غیرفعال بماند، کادورنا درخواست انتقال به پیاده‌نظام را داد تا بتواند در واحدهای درگیر در نبرد حضور داشته باشد. در عوض، او به ستاد کل فراخوانده شد، اما در آنجا فرصت‌های زیادی برای انجام شناسایی در جبهه و ایستادن در کنار نیروهای رزمنده داشت. کادورنا با قرار گرفتن در سنگرهای پیشرفته، چنان شجاعتی از خود نشان داد که در ۲۶ ژوئن ۱۹۱۶ به درجه سروانی ارتقا یافت و سه مدال نقره دریافت کرد. جنگ جهانی دوم در سال‌های اولیه جنگ جهانی دوم، او در برخی عملیات علیه فرانسه شرکت کرد و سپس به عنوان فرمانده مدرسه سواره‌نظام در پینرولو منصوب شد. در ۱ آوریل ۱۹۴۳، او به عنوان فرمانده لشکر ۱۳۵ زرهی سواره نظام «آریته»، یکی از قوی‌ترین لشکرهای ارتش سلطنتی ایتالیا منصوب شد. چرچیل توسط مدیر عملیات ویژه (عملیات نورافکن ۱۹۴۴/۴۵) به عنوان افسر رابط بریتانیا با ژنرال کادورنا به درخواست کمیته آزادی ملی برای شمال ایتالیا منصوب شد. | ## بخش 3: رافائله کادورنا | در آوریل ۱۹۴۵، او عضو هیئت پارتیزانی بود که سعی داشت در کاخ اسقف اعظم میلان با موسولینی به توافق برسد. در ۱۵ ژوئن ۱۹۴۵، به او گواهینامه میهن‌پرستی اعطا شد، نشان افتخاری که به کسانی که به جنبش مقاومت ایتالیا کمک کرده بودند، اعطا می‌شد. او همچنین به خاطر خدمت بین سپتامبر ۱۹۴۳ تا مه ۱۹۴۵ (دستور عمومی ۱۲۴، ۲۷ دسامبر ۱۹۴۵) نشان لژیون لیاقت - درجه فرماندهی - را دریافت کرد. در سال ۱۹۵۳، کادورنا دوباره در سنا انتخاب شد و در سال ۱۹۵۹ به عنوان اولین نفر در میان نامزدهای غیر منتخب انتخاب شد. او پس از مرگ ترزیو گوگلیِلمون در ۲۴ ژانویه ۱۹۵۹، به عنوان نماینده کرسی او انتخاب شد. در سال ۱۹۶۱، او به عضویت کمیسیون دفاع مجلس نمایندگان ایتالیا بازگشت و تا پایان دوره مجلس در سال ۱۹۶۳ در این سمت باقی ماند. در سال ۱۹۶۴، به همراه راندولفو پاچیاردی، توماسو اسمیت، آلفردو مورئا، ماریو وینچیگوئرا، ایوان ماتئو لومباردو، روزنامه‌نگار جیانو آکامه (۱۹۲۸–۲۰۰۹)، سالواتوره سانفیلیپو، آلبرتو روسی لونگی، جوزپه مانچینلی و جوزپه کارونیا، کادورنا اولین کسی بود که مانیفست اتحادیه دموکراتیک جمهوری جدید را امضا کرد، طرحی پیچیده که معرفی ریاست‌جمهوری در قالب پارلمانی مشروطه دولت را پیشنهاد می‌کرد. | ## جمع‌بندی | این جنبش سیاسی مرتبط در سال ۱۹۶۸ زمانی که هیچ‌یک از نامزدهای آن انتخاب نشدند، از هم پاشید.