موضوع مقاله: اعتراضات نسل زد | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # اعتراضات نسل زد | مقدمه: اعتراضات نسل زد (Z) مجموعه‌ای از اعتراضات جهانی هستند که عمدتاً توسط نسل Z از اوایل دهه ۲۰۲۰ رهبری شده‌اند. | ## بخش 1: اعتراضات نسل زد | در حالی که اعضای نسل Z از دهه ۲۰۱۰ در اعتراضات شرکت داشته‌اند، روند تظاهرات با آراگالایا در سری‌لانکا در سال ۲۰۲۲ آغاز شد. اعتراضات نسل Z نپال در سال ۲۰۲۵ اصطلاح «اعتراضات نسل Z» را رایج کرد و الهام‌بخش اعتراضات بیشتر نسل Z در آسیا شد. روزهای بعد، اعتراضات مشابه به قاره‌های دیگر گسترش یافت، به طوری که آفریقا شاهد اعتراضات نسل Z در مراکش بود، اروپا ناظر اعتصابات عمومی ایتالیا و اعتراضات برای غزه بود و آمریکای لاتین اعتراضات نسل Z را در پرو و مکزیک تجربه کرد. اگرچه علل اعتراضات در هر کشور متفاوت است، اما به‌طور کلی در واکنش به نابرابری، کاهش استانداردهای زندگی، فساد، پس‌رفت دموکراتیک و استبداد بوده است. برخی از اعتراضات، مانند اعتراضاتِ بنگلادش و نپال، منجر به سرنگونی دولت‌های ملی شده‌اند. زمینه نسل Z معمولاً تعریف می‌شود به عنوان افرادی که بین اواخر دههٔ ۱۹۹۰ و اوایل دههٔ ۲۰۱۰ متولد شده‌اند. سال‌های جدایی‌کننده در مطالعات متفاوت است، اما معمولاً تعریف بین سال‌های ۱۹۹۷ تا ۲۰۱۲ است. از نظر دموگرافیک، بخش قابل‌توجهی از این جوانان بیرون از اروپا و آمریکای شمالی زندگی می‌کنند. بر پایه برآوردهای اخیر سازمان ملل، «جوانان» به‌تعریف رسمی ۱۵ تا ۲۴ سال حدود ۱۵٪ از جمعیت جهان را تشکیل می‌دهند، در حالی‌که سهم کل نسل Z از جمعیت جهانی بزرگ‌تر است و برآورد می‌شود نزدیک به یک‌سوم جمعیت باشد. در بسیاری از کشورها، افزایشی در نرخ تکمیل و مشارکت در آموزش رسمی میان نسل Z نسبت به نسل‌های قبل در آن کشورها ثبت شده است. نسل Z با مشارکت شهروندی‌ای مشخص می‌شود که عمدتاً در فضاهای دیجیتالی انجام می‌پذیرد: استفاده از شبکه‌های اجتماعی، از کمپین‌های آنلاین و اعتراضات موضوعی، و ترکیبی از فعالیت‌های آنلاین و آفلاین. | ## بخش 2: اعتراضات نسل زد | تحقیقات یونیسف و سازمان ملل نشان می‌دهند که فناوری دیجیتالی موانع ورودی را کاهش می‌دهد، امکان تدوین هویت شهروندی و همکاری سریع را فراهم می‌کند، اما همچنین محدودیت‌هایی در نمایندگی و تأثیرگذاری بر تصمیم‌گیران ایجاد می‌کند؛ بنابراین، جوانان بیشتر روش‌های غیررسمی را ترجیح می‌دهند. علاوه بر این، نظرسنجی‌های عمیق نشان می‌دهند که جوانان نسل Z سطح اعتماد نسبتاً پایینی به نهادهای سیاسی سنتی دارند، به‌ویژه پارلمان و دولت. برخی از اولین ناآرامی‌های سیاسی که نسل زد تجربه کردند، مربوط به رکود بزرگ و بعداً در بزرگسالی برخی از آن‌ها، مسائل مربوط به همه‌گیری کووید-۱۹ بود. افزایش نابرابری اجتماعی نیز به عنوان نخ مشترک اعتراضات در سراسر جهان توصیف شده است. معترضان احساس می‌کنند که توسط نهاد سیاسی نمایندگی نمی‌شوند، در حالی که همچنان به ارزش‌های دموکراتیک احترام می‌گذارند. تاریخچه از اواخر دهه ۲۰۱۰، اعضای نسل Z اعتراضاتی را در سراسر جهان رهبری کرده‌اند که برخی آن را «جنبش نسل Z» نامیدند. اعتراضات نسل زد در آسیا که به آن «بهار آسیایی» نیز گفته می‌شود، در اشاره به بهار عربی، توسط لو موند به عنوان آنچه با آراگالایا، مجموعه‌ای از اعتراضات سری‌لانکا در سال ۲۰۲۲، آغاز شد، شناسایی گردید. این اصطلاح بعداً برای توصیف اعتراضات لایحه مالی کنیا در سال ۲۰۲۴ استفاده شد، یک جنبش اعتراضی توده‌ای که عمدتاً توسط جوانان رهبری می‌شد و علیه افزایش بحث‌برانگیز مالیات بود. این اصطلاح پس از برکناری دولت نپال در سال ۲۰۲۵ و رشته‌ای از اعتراضات همزمانی که در حین و پس از آن رخ داد، محبوبیت جهانی گسترده‌تری به دست آورد. موج جهانی تظاهرات سپس با اعتراضات مشابه به رهبری جوانان که در ماداگاسکار و مراکش شکل گرفت، به جلوتر رسید. در سپتامبر، اصلاحات بازنشستگی نامحبوب و رسوایی‌های فساد، «راهپیمایی نسل Z» را در لیما، پرو برانگیخت. | ## بخش 3: اعتراضات نسل زد | در پایان سپتامبر، رسانه‌های ایتالیایی به مشارکت گسترده معترضان نسل Z در اعتصابات عمومی کشور و اعتراضات برای غزه اشاره کردند. در نوامبر ۲۰۲۵ اعتراضات گسترده‌ای در مکزیک از سوی یک گروه سازمان‌دهی شد که خود را «نسل زد مکزیک» می‌نامید و این جنبش را فراجناحی و نمایندهٔ جوانانی معرفی می‌کرد که از خشونت، فساد و سوءاستفاده از قدرت به ستوه آمده‌اند. این گروه با الهام از اعتراضات نسل زد نپال در سال ۲۰۲۵، فهرست مطالبات دوازده‌ماده‌ای‌ منتشر کرد که از جمله شامل برگزاری فوری همه‌پرسی عزل رئیس‌جمهور کلودیا شینباوم، اصلاحات قضایی و افزایش امنیت در ایالت‌های درگیر خشونت کارتل‌ها بود. روش‌ها رسانه‌های اجتماعی اعضای نسل Z که در عصر اینترنت بزرگ شده‌اند، معمولاً از رسانه‌های اجتماعی به عنوان بستری برای سازماندهی و هماهنگی اعتراضات استفاده کرده‌اند. معترضان در مراکش و نپال به‌طور مکرر از طریق پلتفرم پیام‌رسان دیسکورد با یکدیگر ارتباط برقرار می‌کردند و اپلیکیشن‌های دیگری مانند اینستاگرام، تیک‌تاک و تلگرام نیز به عنوان بسترهایی برای ارتباط و گسترش آگاهی مورد توجه قرار گرفته‌اند. معترضان ویدئوهای کوتاهی را در فیسبوک و تیک‌تاک منتشر کردند که فساد و سیستم خویشاوندسالاری را مورد اتهام قرار می‌داد. در مراکش، سرور دیسکورد «GenZ 212» از ۳٬۰۰۰ عضو به بیش از ۱۵۰٬۰۰۰ عضو تا ۲ اکتبر افزایش یافت که نشان‌دهنده گسترش سریع جنبش در میان جوانان بود. هماهنگی آنلاین، به ویژه با استفاده از دیسکورد، همچنین برای مرحله بعدی فرایند سیاسی در مورد نپال استفاده شد: انتخابات آنلاین یک نخست‌وزیر موقت برای یک دوره انتقالی. هنگامی که دولت شارما اولی در نپال سرنگون شد، معترضان این پرچم را بر دروازه‌های کاخ سینگها دوربار در حال سوختن آویزان کردند. واکنش به استفاده از پرچم کلاه حصیری شدید بوده است، به طوری که یک قانون‌گذار اندونزیایی گفت که این تلاشی برای تقسیم وحدت ملی است و دیگری پیشنهاد کرد که می‌تواند به منزله خیانت باشد، که انتقاد عفو بین‌الملل را برانگیخت. در کشورهای جنوب شرقی آسیا، نمادهای دیگر فرهنگ عامه نیز برای نشان دادن سرپیچی مورد استفاده قرار گرفته‌اند، از جمله ارجاعات به هری پاتر و ادای احترام سه انگشتی از فیلم بازی‌های گرسنگی. | ## جمع‌بندی | راقب نایک، مدیر مرکز مطالعه نفرت سازمان‌یافته، گفت: «فکر می‌کنم ما وارد دوران جدیدی از سازماندهی می‌شویم که به شدت از فرهنگ دیجیتال، عامه و بازی بهره می‌برد و واژگان مشترکی را ایجاد می‌کند».