aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: مرحله گروهی جام کارائیب کونکاکاف ۲۰۲۵ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مرحله گروهی جام کارائیب کونکاکاف ۲۰۲۵ | مقدمه: در مجموع ۱۰ تیم در مرحله گروهی برای تعیین ۴ تیم راه یافته به مرحله حذفی جام کارائیب کونکاکاف ۲۰۲۵ به رقابت می‌پردازند. | ## بخش 1: مرحله گروهی جام کارائیب کونکاکاف ۲۰۲۵ | قرعه‌کشی قرعه‌کشی مرحله گروهی در تاریخ ۳ ژوئن ۲۰۲۵ ساعت ۱۷:۰۰ به وقت شرق آمریکا (یوتی‌سی ۴-) در میامی، فلوریدا، ایالات متحده برگزار شد. ۱۰ تیم شرکت‌کننده پیش از این بر اساس رتبه‌بندی باشگاهی کونکاکاف خود تا تاریخ ۲ ژوئن ۲۰۲۵، در پنج گلدان دو تیمی قرار می‌گرفتند، به جز تیم‌های گلدان ۵ که برای قهرمان و نایب قهرمان جام باشگاهی کارائیب ۲۰۲۵ رزرو شده بود. | ## بخش 2: مرحله گروهی جام کارائیب کونکاکاف ۲۰۲۵ | گلدانتیمرتبهامتیاز۱ سیبائو۸۰۱,۰۶۶ مونت پلزنت۸۶۱,۰۵۸۲ کاوالیر۹۱۱,۰۵۲ رابین‌هود۱۰۱۱,۰۴۲۳ دیفنس فورس۱۰۴۱,۰۴۰ او و ام۱۳۲۱,۰۰۱۴ یوونتوس ده کای۱۳۶۹۹۳ سنترال۱۶۸۹۳7۵ موکا— ویموث ولز— برای مرحله گروهی، ۱۰ تیم به دو گروه پنج تیمی (گروه‌های A و B) تقسیم شدند که شامل یک تیم از هر پنج گلدان بود. تیم‌های گلدان ۱ ابتدا قرعه‌کشی شدند و در جایگاه اول گروه خود قرار گرفتند، از گروه A شروع کردند و سپس به گروه B رفتند. | ## بخش 3: مرحله گروهی جام کارائیب کونکاکاف ۲۰۲۵ | همین روال برای تیم‌های گلدان‌های ۲، ۳، ۴ و ۵ نیز دنبال شد و آنها به ترتیب در جایگاه‌های ۲، ۳، ۴ و ۵ در گروهی که به آن کشیده شده بودند، قرار گرفتند. قرعه‌کشی منجر به گروه‌های زیر شد: +گروه AتیمA۱ مونت پلزنتA۲ رابین‌هودA۳ او و امA۴ سنترالA۵ موکا+گروه BتیمB۱ سیبائوB۲ کاوالیرB۳ دیفنس فورسB۴ یوونتوس ده کایB۵ ویموث ولز فرمت در مرحله گروهی، هر گروه به صورت نوبت‌گردشی بازی می‌کند و تیم‌ها یک بار در مقابل یکدیگر بازی می‌کنند و در مجموع چهار بازی برای هر تیم (دو بازی خانگی و دو بازی خارج از خانه) انجام می‌شود. | ## جمع‌بندی | تیم‌ها بر اساس معیارهای زیر رتبه‌بندی می‌شوند (ماده ۱۲.۸.۱ آیین‌نامه).: امتیاز (۳ امتیاز برای برد، ۱ امتیاز برای تساوی و ۰ امتیاز برای باخت)؛ تفاضل گل؛ گل‌های زده؛ اگر دو یا چند تیم پس از اعمال معیارهای فوق همچنان مساوی باشند، رتبه‌بندی آنها به شرح زیر تعیین می‌شود: امتیاز در مسابقات انجام شده بین تیم‌های مساوی؛ تفاضل گل در مسابقات انجام شده بین تیم‌های مساوی (اگر بیش از دو تیم امتیاز مساوی داشته باشند)؛ گل‌های زده شده در مسابقات انجام شده بین تیم‌های مساوی (اگر بیش از دو تیم امتیاز مساوی داشته باشند)؛ کمترین تعداد امتیاز انضباطی، بر اساس معیارهای زیر: کارت زرد: به علاوه ۱ امتیاز؛ کارت زرد دوم/کارت قرمز غیرمستقیم: به علاوه ۳ امتیاز؛ کارت قرمز مستقیم: به علاوه ۴ امتیاز؛ کارت زرد و کارت قرمز مستقیم: به علاوه ۵ امتیاز؛ قرعه‌کشی توسط کونکاکاف.
موضوع مقاله: هنری دیوید جونز | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # هنری دیوید جونز | مقدمه: هنری دیوید جونز (; ۱۴ مارس ۱۷۹۱ – ۴ اوت ۱۸۶۶) یک افسر نیروی زمینی بریتانیا بود که به‌عنوان بنیانگذار و نخستین فرمانده کالج نظامی سلطنتی سندهرست فعالیت می‌کرد. | ## بخش 1: هنری دیوید جونز | او پنجمین پسر جان جونز از همسرش، مری، دختر جناب جان رابرتز، از لندگارد فورت، افسر پیاده‌نظام و برادر سرلشکر جان توماس جونز، از کرانمر هال، فاکنهام، نورفولک بود. جونز که در آکادمی نظامی سلطنتی وولیچ تحصیل کرده بود، در سپتامبر ۱۸۰۸ به سپاه مهندسین سلطنتی پیوست. سپس در دفاع از کادیز در سال ۱۸۰۹، محاصره باداخوس در سال ۱۸۱۲، نبرد ویتوریا در سال ۱۸۱۳ و نبرد نیول در سال ۱۸۱۳ شرکت کرد. او در سپتامبر ۱۸۱۳ در حین رهبری امید واهی در اولین حمله در محاصره سن سباستین زخمی شد. در فوریه ۱۸۱۵، او به ارتش تحت فرماندهی ژنرال جان لمبرت در جزیره دافین، آلاباما پیوست و تحت پرچم آتش‌بس آمریکا برای انجام وظیفه ویژه به نیواورلئان اعزام شد. | ## بخش 2: هنری دیوید جونز | در بازگشت به اروپا، او به ارتش هلند پیوست و در ۱۸ ژوئن ۱۸۱۵ در اوستنده پیاده شد. او پس از ورود نیروهای بریتانیایی به پاریس تحت فرماندهی دوک ولینگتون، به عنوان مهندس فرمانده مسئول استحکامات در مونمارتر منصوب شد. جونز در سال ۱۸۱۶ به عنوان کمیسر ارتش اشغالگر پروس منصوب شد و در سال ۱۸۳۳ به خدمت ویژه در قسطنطنیه رفت. او در سال ۱۸۳۵ به عنوان کمیسر مرزهای شهری در انگلستان، در سال ۱۸۴۵ به عنوان رئیس هیئت مدیره کارهای عمومی در ایرلند و در سال ۱۸۵۱ به عنوان مدیر مؤسسه سلطنتی مهندسی برای آموزش میدانی در چاتهام منصوب شد. او در جنگ کریمه فرماندهی نیروهای بریتانیایی را در نبرد بومارسوند و سپس فرماندهی نیروهای مهندسی سلطنتی را در محاصره سواستوپول بر عهده داشت. | ## بخش 3: هنری دیوید جونز | پس از آن، نشان درجه دو مدجیدی، مدال بالتیک و مدال کریمه را با نشان افتخار دریافت کرد. او دکترای افتخاری حقوق مدنی دانشگاه آکسفورد را دریافت کرد و سرهنگ افتخاری گردان اداری چهارم، سپاه داوطلبان تفنگداران چشایر بود. در سال ۱۸۵۹، او به خدمت در کمیسیون سلطنتی دفاع از بریتانیا منصوب شد، که توصیه‌های آن منجر به برنامه عظیمی برای تقویت کارخانه‌های کشتی‌سازی نیروی دریایی بریتانیا شد. | ## جمع‌بندی | او پس از «یک بیماری طولانی مدت» در ۴ اوت ۱۸۶۶ درگذشت و در گورستان آکادمی نظامی سلطنتی سندهرست به خاک سپرده شد.
موضوع مقاله: تئودور-ماکسیم گازان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # تئودور-ماکسیم گازان | مقدمه: تئودور-ماکسیم گازان (; – ) یک ژنرال فرانسوی بود که در جنگ‌های انقلاب فرانسه و جنگ‌های ناپلئونی جنگید. | ## بخش 1: تئودور-ماکسیم گازان | او بعداً به گارد سلطنتی منصوب شد و با آغاز انقلاب فرانسه در سال ۱۷۸۹، به گارد ملی فرانسه پیوست. پس از خدمت در دره راین علیا و هلند، در سال ۱۷۹۹ به آندره ماسنا در سوئیس پیوست و در نبردهای وینترتور و اول زوریخ، نافلس و شواندن جنگید. در اوت ۱۸۰۵، گازان فرماندهی لشکری از ارتش را بر عهده داشت که اتریشی‌ها را در اولم محاصره کرد. | ## بخش 2: تئودور-ماکسیم گازان | در ۱۱ نوامبر، تحت فرماندهی جوزف مورتیه، لشکر او در پیشروی به سمت وین، گارد پیشرو را تشکیل داد. مورتیه خط پیشروی خود را بیش از حد گسترش داد و لشکر گازان توسط ارتش ائتلاف کوتوزوف محاصره شد. پس از شکست پروس در نبرد ینا-اورشتات، او به همراه ژان لان به شبه جزیره ایبری منتقل شد. | ## بخش 3: تئودور-ماکسیم گازان | در آنجا در تصرف ساراگوسا توسط فرانسه و در چندین عملیات مهم جنگ طولانی شبه جزیره، از جمله نبرد آلبوئرا و نبرد ویتوریا، شرکت کرد. در طول صد روز، گازان سرانجام به آرمان ناپلئون پیوست، اگرچه فرماندهی میدانی نداشت. در سال ۱۸۱۵، او در دادگاه میشل نی به جرم خیانت قضاوت کرد اما از صدور حکم خودداری کرد. | ## جمع‌بندی | در سال ۱۸۳۰، به مقام اشرافی فرانسه ارتقا یافت و فرماندهی لشکری را در مارسی بر عهده گرفت، اما در آن زمان پیرمردی بود و در سال ۱۸۳۲ بازنشسته شد.
موضوع مقاله: اونوره شارل ریل | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # اونوره شارل ریل | مقدمه: ریل در لشکرکشی‌های اولیه جنگ‌های انقلاب فرانسه تحت فرماندهی دوموریه و ماسنا خدمت کرد، که با دخترشان ویکتور ازدواج کرد. | ## بخش 1: اونوره شارل ریل | در سال ۱۸۰۳ به درجه سرتیپ ارتقا یافت و در طول جنگ ائتلاف سوم در سال ۱۸۰۵، فرماندهی نیروهای متفقین وورتمبرگ را بر عهده داشت. او در نبردهای ینا، پولتوسک و اوسترولنکا خدمت کرد و به عنوان دستیار ناپلئون در فریدلند خدمت کرد. در سال ۱۸۰۸، ریل در لشکرکشی اسپانیا شرکت کرد، سال بعد در نبردهای آسپرن و واگرام شرکت کرد. | ## بخش 2: اونوره شارل ریل | پس از واگرام، او به اسپانیا بازگردانده شد، جایی که تا سال ۱۸۱۲ فرماندهی ناوار و آراگون را بر عهده داشت. تا سال ۱۸۱۳ فرماندهی ارتش پرتغال به او سپرده شد که در نبرد ویتوریا فرماندهی آن را بر عهده داشت اما شکست خورد. پس از سقوط ناپلئون در سال ۱۸۱۴، بوربون‌ها، ریل را به عنوان بازرس کل لشکرهای ۱۴ و ۱۵ پیاده نظام منصوب کردند. | ## بخش 3: اونوره شارل ریل | در طول جنگ صد روزه، او به ناپلئون پیوست و فرماندهی سپاه دوم به او سپرده شد که در نبردهای کواتره براس و واترلو رهبری آن را بر عهده داشت. در سال ۱۸۱۹، او به مقام اشرافی، در سال ۱۸۴۷ به مقام مارشالی فرانسه و در سال ۱۸۵۲ به مقام سناتوری رسید. ریل در سال ۱۸۶۰ در پاریس درگذشت و در گورستان پرلاشز، در همان مقبره‌ای که پدرزنش ماسنا در آن دفن شده بود، به خاک سپرده شد. | ## جمع‌بندی | پسر او، رنه ریل (۱۸۳۵-۱۸۹۸)، سرباز، صنعتگر و سیاستمداری بود که سال‌های زیادی در مجلس ملی نمایندگان حضور داشت.
موضوع مقاله: میگل ریکاردو دی آلاوا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # میگل ریکاردو دی آلاوا | مقدمه: میگل ریکاردو دی آلاوا (؛ ۷ ژوئیه ۱۷۷۰ – ) ژنرال و دولتمرد اسپانیایی بود که در سال ۱۸۳۵ به عنوان نخست وزیر اسپانیا خدمت کرد. | ## بخش 1: میگل ریکاردو دی آلاوا | آلاوا این امتیاز را دارد که در ترافالگار و واترلو حضور داشته و در نبرد اول علیه بریتانیایی‌ها و در نبرد دوم در کنار آنها جنگیده است. | ## بخش 2: میگل ریکاردو دی آلاوا | آلاوا در زمان اتحاد اسپانیا با فرانسه به عنوان دستیار نیروی دریایی خدمت کرد، اما در سال ۱۸۰۸ هنگامی که ناپلئون به اسپانیا حمله کرد، تغییر موضع داد. | ## بخش 3: میگل ریکاردو دی آلاوا | کورتس اسپانیا او را به عنوان کمیسر (وابسته نظامی) در ستاد ارتش بریتانیا منصوب کرد و ولزلی، دوک آینده ولینگتون، که او را با علاقه زیادی می‌دید، او را به عنوان یکی از دستیاران خود برگزید. | ## جمع‌بندی | در طول نبرد واترلو در سال ۱۸۱۵، آلاوا سفیر اسپانیا در لاهه در دربار شاه ویلیام اول هلند بود، که به او اجازه داد در مجلس رقص دوشس ریچموند شرکت کند و در طول نبرد واترلو در کنار ولینگتون باشد.
موضوع مقاله: نبرد ویتوریا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نبرد ویتوریا | مقدمه: در نبرد ویتوریا (۲۱ ژوئن ۱۸۱۳)، ارتشی از بریتانیا، پرتغال و اسپانیا به فرماندهی مارکز ولینگتون، ارتش فرانسه به فرماندهی پادشاه ژوزف بناپارت و مارشال ژان باپتیست ژوردان را در نزدیکی ویتوریا در اسپانیا شکست داد و در نهایت به پیروزی در جنگ شبه جزیره منجر شد. | ## بخش 1: نبرد ویتوریا | پیشینه در ژوئیه ۱۸۱۲، پس از نبرد سالامانکا، فرانسوی‌ها مادرید را تخلیه کردند و ارتش ولینگتون در ۱۲ اوت ۱۸۱۲ وارد آن شد. ولینگتون با استقرار سه لشکر برای محافظت از مناطق جنوبی خود، به همراه بقیه ارتش خود به سمت شمال حرکت کرد تا قلعه بورگوس را که ۲۳۰ کیلومتر (۱۴۰ مایل) دورتر بود، محاصره کند، اما او قدرت دشمن را اشتباه محاسبه کرده بود و در ۲۱ اکتبر مجبور شد محاصره بورگوس را رها کرده و عقب‌نشینی کند. تا ۳۱ اکتبر، او مادرید را نیز ترک کرده بود و ابتدا به سالامانکا و سپس به سیوداد رودریگو، نزدیک مرز پرتغال، عقب‌نشینی کرد تا از محاصره ارتش‌های فرانسه از شمال شرقی و جنوب شرقی جلوگیری کند. | ## بخش 2: نبرد ویتوریا | ولینگتون زمستان را صرف سازماندهی مجدد و تقویت نیروهای خود برای حمله به شاه جوزف در مادرید کرد. ناپلئون پس از حمله فاجعه‌بار خود به روسیه، سربازان زیادی را برای بازسازی ارتش اصلی خود به فرانسه فراخواند. تا ۲۰ مه ۱۸۱۳، ولینگتون ۱۲۱۰۰۰ سرباز (۵۳۷۴۹ بریتانیایی، ۳۹۶۰۸ اسپانیایی و ۲۷۵۶۹ پرتغالی) را از شمال پرتغال از طریق کوه‌های شمال اسپانیا و رودخانه اسلا به حرکت درآورد تا ارتش ۶۸۰۰۰ نفری مارشال ژوردان را که بین دورو و تاگوس مستقر شده بود، از پهلو دور کند. | ## بخش 3: نبرد ویتوریا | فرانسوی‌ها به بورگوس عقب‌نشینی کردند و نیروهای ولینگتون با پیشروی سخت، آنها را از جاده منتهی به فرانسه جدا کردند. ولینگتون خود فرماندهی نیروی مرکزی کوچک را در یک حمله‌ی استراتژیک بر عهده داشت، در حالی که سر توماس گراهام بخش عمده‌ی ارتش را در اطراف جناح راست فرانسه در منطقه‌ای که غیرقابل عبور تلقی می‌شد، هدایت می‌کرد. | ## جمع‌بندی | ولینگتون حمله‌ی خود را با ۵۷۰۰۰ بریتانیایی، ۱۶۰۰۰ پرتغالی و ۸۰۰۰ اسپانیایی در ویتوریا در ۲۱ ژوئن، از چهار جهت آغاز کرد.
موضوع مقاله: دانکن کامرون | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # دانکن کامرون | مقدمه: دانکن کامرون (; – ) ژنرال نیروی زمینی بریتانیا بود که در جنگ کریمه و بخشی از جنگ‌های نیوزیلند جنگید. | ## بخش 1: دانکن کامرون | کامرون که در خانواده‌ای با سنت نظامی متولد شده بود، در سال ۱۸۲۵ به ارتش بریتانیا پیوست. او که به هنگ ۴۲ پیاده نظام مأمور شده بود، تا سال ۱۸۵۴ به درجه سرهنگ دومی رسید و فرمانده گردان بود. پس از آن، فرماندهی تیپ هایلند را بر عهده گرفت و آن را در نبرد بالاکلاوا و محاصره سواستوپول رهبری کرد. او جنگ را به عنوان سرلشکر موقت به پایان رساند و به خاطر خدماتش چندین نشان افتخار دریافت کرد. | ## بخش 2: دانکن کامرون | سپس قبل از اینکه در سال ۱۸۶۰ فرمانده کل اسکاتلند شود، مجموعه‌ای از پست‌های آموزشی و مشاوره‌ای را در ارتش بریتانیا بر عهده داشت. سال بعد، کامرون به عنوان فرمانده نیروهای بریتانیا در نیوزیلند منصوب شد که با جنگ‌های جاری نیوزیلند سر و کار داشت. دو سال بعد، او درگیری‌های بیشتری را در این منطقه سرکوب کرد و سپس حمله به وایکاتو را برای مقابله با جنبش پادشاه، یک مقاومت مائوری که حاکمیت بریتانیا در این کشور را تهدید می‌کرد، رهبری کرد. او فرماندهی یک سری درگیری‌های عمدتاً موفق با کینگیت‌ها، پیروان جنبش پادشاه، را بر عهده داشت، اما هیچ‌کدام تعیین‌کننده نبودند. | ## بخش 3: دانکن کامرون | تا مارس ۱۸۶۴، او در قلب وایکاتو پیشروی کرده و کینگیت‌ها را به سرزمین پادشاه رانده بود. برخلاف میلش، در اوایل سال ۱۸۶۵، فرماندهی لشکرکشی علیه مائوری‌ها در جنوب تاراناکی را بر عهده گرفت. تحت فشار سیاسی برای شروع جنگی که آن را نامناسب می‌دانست، استعفا داد و در اوت ۱۸۶۵ نیوزیلند را ترک کرد. در سال ۱۸۶۸، کامرون به درجه سپهبدی رسید و به عنوان فرماندار کالج نظامی سلطنتی در سندهرست منصوب شد. | ## جمع‌بندی | او تا سال ۱۸۷۵ در این سمت باقی ماند و در آن زمان با درجه ژنرالی و نشان صلیب بزرگ شوالیه از نشان حمام از خدمت سربازی بازنشسته شد.
موضوع مقاله: چاک ترینور | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # چاک ترینور | مقدمه: چارلز اِوِرت ترینور (؛ – ) بازیگر، سرمایه‌گذار و مدیر برنامهٔ آمریکایی بود که بیشتر به‌خاطر نقش پررنگش در پیشبرد حرفهٔ ستارگان فیلم‌های پورنو، لیندا لاولیس و مریلین چیمبرز شناخته می‌شود؛ هر دوی این دو بازیگر زن در مقاطعی همسر او بودند. | ## بخش 1: چاک ترینور | لیندا لاولیس در خودزندگی‌نامه‌اش با عنوان رنجِ جانکاه (۱۹۸۰) نوشت که ترینور در دوران ازدواجشان رفتاری خشونت‌آمیز داشت و با تهدید و اجبار، او را وادار به بازی در فیلم پورنوگرافیک دیپ تروت (۱۹۷۲) کرده بود. حرفه ترینور چهره‌ای نسبتاً کم‌اهمیت در صنعت فیلم‌های پورنوگرافی سواحل شرقی آمریکا در اوایل دهه ۱۹۷۰ بود و در تعدادی فیلم کوتاه موسوم به «لوپ» ظاهر شد، معمولاً همراه با همسر آن زمانش، لیندا لاولیس. رابطه با لیندا لاولیس گلوریا استاینم در مقاله‌ای در سال ۱۹۸۰ در مجله میس با عنوان «لیندا لاولیس واقعی» به رابطهٔ بین چاک ترینور و لیندا لاولیس پرداخت. استاینم نوشت: «افسانه‌ای که می‌گوید لاولیس از اینکه به‌صورت جنسی مورد استفاده و تحقیر قرار بگیرد لذت می‌برد، ساختهٔ شوهرش بود» و اینکه ترینور او را همچون زندانی در اختیار خود داشت. لاولیس ادعا کرد که ترینور با تهدید اسلحه او را وادار به تن‌فروشی کرده، بارها کتکش زده، مجبورش کرده در فیلم‌های پورنو بازی کند و اجازه داده که مردان مختلف بارها به او تجاوز کنند. | ## بخش 2: چاک ترینور | او گفت که در فیلم دیپ تروت می‌توان جای زخم‌ها و کبودی‌هایی را دید که از کتک خوردن توسط ترینور روی پاهایش باقی مانده بود. به گفتهٔ استاینم، ترینور یک‌بار گفته بود: «وقتی برای نخستین بار با [لیندا] قرار گذاشتم، آن‌قدر خجالتی بود که از اینکه مردی او را برهنه ببیند شوکه می‌شد… من لیندا لاولیس را خلق کردم.» در مقاله‌ای از مجلهٔ ونتی فر دربارهٔ مریلین چیمبرز — زنی که ترینور پس از طلاق از لاولیس با او ازدواج کرد — ترینور گفته بود که خودش را یک پسر روستایی می‌دانست، به این معنا که می‌توانست دور از تمدن زندگی کند. او همچنین اظهار داشت که اگر زنش چیزی می‌گفت که خوشایندش نبود، بدون هیچ تردیدی او را کتک می‌زد. ترینور اذعان کرد که لاولیس را کتک زده، اما مدعی شد که این بخشی از یک بازی جنسی داوطلبانه بوده است. در کتاب هالیوودی دیگر نوشتهٔ لِگز مک‌نیل و جنیفر آزبورن (منتشرشده در سال ۲۰۰۵)، چندین شاهد از جمله جرارد دامیانو، کارگردان فیلم دیپ تروت، اذعان کردند که ترینور پشت درهای بسته لاولیس را کتک می‌زد، اما در عین حال اعتبار گفته‌های او را زیر سؤال بردند. | ## بخش 3: چاک ترینور | آندریا ترو، بازیگر فیلم دیپ تروت ۲، گفت که بیشتر مردم از چاک ترینور خوششان نمی‌آمد و طرف لاولیس را می‌گرفتند. خواهر لاولیس، باربارا بورمن، بعدها در مصاحبه‌ای در مستند پشت پرده دیپ تروت گفت که از اینکه ترینور پیش از آنکه بتواند خودش او را بکشد، درگذشت، احساس ناامیدی می‌کرد. در دومین بخش تفسیر صوتی دی‌وی‌دی پشت پرده دیپ تروت، یکی از اعضای تیم تولید فیلم دیپ تروت نیز ادعا کرد که ترینور، لاولیس را کتک می‌زده است. شخصیت چاک ترینور در فیلم لاولیس (محصول ۲۰۱۳) توسط بازیگر پیتر سارسگارد به تصویر کشیده شد. مرگ ترینور در تاریخ ۲۲ ژوئیهٔ ۲۰۰۲، در سن ۶۴ سالگی بر اثر سکتهٔ قلبی در چتس‌ورث، کالیفرنیا درگذشت. | ## جمع‌بندی | سه ماه قبل‌تر، لیندا لاولیس بر اثر جراحات شدید و آسیب‌های داخلی ناشی از یک تصادف رانندگی در ایالت کلرادو جان خود را از دست داده بود.
موضوع مقاله: جینبک کولوبایف | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جینبک کولوبایف | مقدمه: جینبک مولدوکانوویچ کولوبایف (قرقیزستانی: Жэнбек Молдоканович Кулубаев؛ زادهٔ ۵ آوریل ۱۹۶۳) سیاستمدار و دیپلمات قرقیزستانی است که به عنوان وزیر امور خارجه قرقیزستان فعالیت می‌کند. | ## بخش 1: جینبک کولوبایف | زندگی‌نامه اوایل زندگی کولوبایف در ۵ آوریل ۱۹۶۳ در روستای چیرپیکتی، استان ایسیک کول متولد شد. حرفه سیاسی از سال ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۶، او به عنوان دبیر دوم وزارت امور خارجه قرقیزستان خدمت کرد، سپس به سمت دبیر اول ارتقا یافت و بعداً مشاور بخش آسیا و اقیانوسیه وزارت امور خارجه شد. متعاقباً، بین سال‌های ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۸، او نقش رئیس بخش کشورهای شرقی در وزارت امور خارجه را بر عهده گرفت. با بازگشت به وزارت امور خارجه، او از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۳ بار دیگر رئیس اداره کشورهای شرقی شد. | ## بخش 2: جینبک کولوبایف | به پاس قدردانی از تجربه و فداکاری‌اش، بین سال‌های ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۴ به عنوان معاون وزیر امور خارجه منصوب شد. مشارکت او در سطح بین‌المللی گسترش یافت و از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۷ معاون دبیر اجرایی سازمان همکاری شانگهای شد. او در ادامه فعالیت دیپلماتیک خود، از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۰۹ به عنوان سفیر در مالزی منصوب شد و پس از آن از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۳ نقش سفیر در چین را بر عهده گرفت. در سال‌های ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۶، او افتخار رهبری مجدد اداره کشورهای شرقی را به عنوان مدیر آن در وزارت امور خارجه جمهوری قرقیزستان داشت. | ## بخش 3: جینبک کولوبایف | متعاقباً، در سال ۲۰۱۶ تا اکتبر ۲۰۱۸، مسئولیت اداره چهارم سیاسی وزارت امور خارجه را بر عهده گرفت. با تکیه بر تجربیات گسترده خود، او در اکتبر ۲۰۱۸ به عنوان سفیر قزاقستان منصوب شد، سمتی که تا اوت ۲۰۲۱ در اختیار داشت. | ## جمع‌بندی | پس از آن، از اوت ۲۰۲۱ تا آوریل ۲۰۲۲، او ریاست بخش سیاست خارجی نهاد ریاست جمهوری جمهوری قرقیزستان را بر عهده داشت.
موضوع مقاله: کیوی بارسن | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کیوی بارسن | مقدمه: او یکی از ۲۶ سامی بود که به اتهام افسونگری در نروژ در سده هفدهم میلادی اعدام شدند. | ## بخش 1: کیوی بارسن | در ماه مه ۱۶۲۷، او در هاسویک به اتهام ایجاد طوفان با استفاده از جادو برای ملوان نیلز یونسن در سال ۱۶۲۵ محاکمه شد. بارسن ادعا کرد که به دستور یونسن که برای سفر دریایی به هاسویک به باد نیاز داشت، عمل کرده است و توضیح داد که پاهایش را در آب خیس کرده تا باد ایجاد کند. | ## بخش 2: کیوی بارسن | پس از آن، همسر یکی از ماهیگیران یونسن از او خواست که این کار را تکرار کند، که او با پرتاب یک خوک به دریا این کار را انجام داد. او انجام جادو با استفاده از طبل سامی را انکار کرد، اما اعتراف کرد که دانش انجام این کار را دارد. | ## بخش 3: کیوی بارسن | ## جمع‌بندی | در ۱۱ مه ۱۶۲۷، کیوه بارسن به جرم غرق کردن پنج نفر با بادی که با استفاده از جادو ایجاد کرده بود، مجرم شناخته شد و به زنده سوزاندن محکوم شد.
موضوع مقاله: آیکیا آیکیانپویکا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آیکیا آیکیانپویکا | مقدمه: آیکیا آیکیانپویکا ( یا ; ۱۵۹۱–۱۶۷۱) یک سامی شمن نوآیدی از کوسامو در نزدیکی لاپلند فنلاند بود. | ## بخش 1: آیکیا آیکیانپویکا | او به جرم جادوگری در کوئولایروی به اعدام محکوم شد و متهم به این شد که با غرق کردن یکی از موکلانش، توبیاس موردولا، باعث مرگ او شده است. شایعات می‌گویند که پس از آن، گفته می‌شود که آیکیا، که در کیمی زندانی بود، برای جلوگیری از اجرای حکم، با جادوگری خودکشی کرده است. او به عنوان یک "نوآیدی" فعالیت می‌کرد و به همین دلیل از طبل سامی استفاده می‌کرد. | ## بخش 2: آیکیا آیکیانپویکا | شایعات زیادی مبنی بر توانایی او در ایجاد خیر و شر با استفاده از جادو وجود داشت و دیگران نیز او را برای این کار استخدام کرده بودند. در سال ۱۶۷۰، یک کشاورز به او پول داد تا در ماهیگیری ماهی قزل‌آلا به او شانس خوبی بدهد. هنگامی که کشاورز در سال ۱۶۷۱ درگذشت، کشیش کلیسا آیکیا آیکیانپویکا را به جرم ایجاد مرگ کشاورز با جادوگری گزارش کرد. | ## بخش 3: آیکیا آیکیانپویکا | آیکیا که مسیحی نبود و بنابراین جادو را با شیطان مرتبط نمی‌دانست، آزادانه به مقامات مسیحی اعتراف کرد که می‌تواند در جادو استاد شود و آنها او را به جرم جادوگری به اعدام محکوم کردند. | ## جمع‌بندی | او را برای اعدام به پیته‌آ بردند، اما اعدام هرگز انجام نشد، زیرا او در راه، احتمالاً بر اثر حمله قلبی، در سورتمه درگذشت.
موضوع مقاله: محاکمه توهین به مقدسات آریپلوگ در سال ۱۶۸۷ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # محاکمه توهین به مقدسات آریپلوگ در سال ۱۶۸۷ | مقدمه: آنها در کلیسای محلی در مراسم عبادت لوتری کلیسای عالی شرکت می‌کردند و در عین حال حداقل برخی از عناصر دین سامی را در خانه حفظ می‌کردند. | ## بخش 1: محاکمه توهین به مقدسات آریپلوگ در سال ۱۶۸۷ | اریک اسکیلسون و همچنین تورسون، به سامی‌های ثروتمندتر در نوربوتن تعلق داشتند و به همین دلیل به دلیل مالیاتی که می‌توانستند به سلطنت بپردازند، احساس امنیت بیشتری می‌کردند. در طول یک خطبه لوتری، وقتی وزیر، مذهب سامی را محکوم کرد، اسکیلسون و تورسون گفتند که خصومت با مذهب سامی را عجیب می‌دانند و بدیهی است که ایمان اجداد خود را رها نخواهند کرد. وزیر با عصبانیت از اعمال خود دفاع کرد و پرسید که آیا پدر تورسون به خاطر بت‌پرست بودن توبه کرده است یا خیر. | ## بخش 2: محاکمه توهین به مقدسات آریپلوگ در سال ۱۶۸۷ | در این مورد، تورسون پاسخ داد: "اگر پدر من در جهنم است، پس من هم می‌توانم همان رنجی را که او متحمل شده است، تحمل کنم". وزیر هر دو مرد را به جرم کفرگویی به مقامات معرفی کرد و خواستار مجازات اعدام برای آنها شد، زیرا احساس می‌کرد سامی‌ها هرگز واقعاً مسیحی نخواهند شد مگر اینکه "علف‌های هرز" ریشه‌کن شوند. اتهامات آنها کفرگویی به دلیل داشتن دین دوم غیر از مسیحیت و توهین به یک کشیش کلیسای سوئد بود. | ## بخش 3: محاکمه توهین به مقدسات آریپلوگ در سال ۱۶۸۷ | اریک اسکیلسون پس از آنکه فاش کرد کشیش به سامی‌ها الکل می‌فروخته و اسکیلسون در طول حادثه مورد بحث مست بوده است، از اتهام توهین به یک کشیش لوتری آزاد شد. او پس از آنکه دین سامی را رها کرد، به لوتریانیسم گروید و طبل خود را تحویل داد، از اتهام کفرگویی آزاد شد. | ## جمع‌بندی | بین سال‌های ۱۶۶۵ تا ۱۷۰۸، سه حکم اعدام تأیید شده در میان سامی‌ها به دلیل کفرگویی وجود داشت، که اتهام معمول علیه سامی‌هایی بود که از ترک رسمی دین خود امتناع می‌کردند.
موضوع مقاله: پرونده افغانستان (کتاب) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پرونده افغانستان (کتاب) | مقدمه: «پروندهٔ افغانستان» (عربی: الملف الأفغانی)، کتابی است از ترکی الفیصل که در نمایشگاه بین‌المللی کتاب ریاض در اکتبر ۲۰۲۱ رونمایی شد. | ## بخش 1: پرونده افغانستان (کتاب) | این کتاب گزارشی تاریخی جامع از پرتنش‌ترین دوره در تاریخ افغانستان ارائه می‌کند و به رابطهٔ مستقیم «پروندهٔ افغانستان» با پادشاهی سعودی پرداخته است؛ گزارشی مبتنی بر تجربهٔ زیسته و فعالیت عملی بیش از بیست سال. انتشار کتاب هم‌زمان شد با تحولات اخیر افغانستان، یعنی خروج آمریکا و بازگشت طالبان به قدرت. اهمیت اثر همچنین از جایگاه نویسنده ناشی می‌شود؛ کسی که در فاصلهٔ پایانی سال ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۱ ریاست سازمان اطلاعات عربستان سعودی را بر عهده داشت. | ## بخش 2: پرونده افغانستان (کتاب) | خلاصه کتاب پرونده افغانستان حاوی واقعیت‌هایی درباره اشغال افغانستان از سوی شوروی و واکنش افغان‌ها در سال‌های ۱۹۷۹–۱۹۸۰ است. سپس در فصل‌های بعدی، رویدادها به‌صورت پیوسته دنبال شده‌اند: خروج مجاهدین، انتقال اسلحه، جنگ نخست، و حمایت پادشاهی عربستان سعودی از مبارزان افغان علیه اتحاد شوروی. همچنین به نقش انجمن‌های خیریه، داوطلبان، دارالأنصار و «مکتب الخدمات» اشاره شده است. | ## بخش 3: پرونده افغانستان (کتاب) | نویسنده روند جنگ، عقب‌نشینی شوروی، و سپس صلح بین مجاهدین و شوروی را بررسی می‌کند. کتاب توضیح داده چگونه در ادامه، جنبش طالبان تحت نفوذ اسامه بن لادن قرار گرفت؛ کسی که بنیان‌گذار و رهبر پیشین القاعده بود ـ سازمانی جهادی مسلح که در افغانستان در سال ۱۹۸۸ تأسیس شد. ترکی الفیصل در اثر خود تأکید داشته که این جنبش چه میزان ناکامی و سرخوردگی برای مردم افغانستان و نیز برای پادشاهی عربستان به‌بار آورد. | ## جمع‌بندی | در فصل‌های بعدی، موضوعاتی چون تلاش‌های استقلال، ظهور مجاهدین، خطوط تدارکاتی اسلحه، سال‌های نخست جنگ، فعالیت انجمن‌های خیریه و داوطلبان، تغییر مسیر جنگ، عقب‌نشینی شوروی، بحران کویت، سقوط نجیب‌الله، بازگشت داوطلبان به کشورهایشان، ظهور طالبان و پیوند آن با اسامه بن لادن مطرح شده است.