موضوع مقاله: مسیحیت در قرن اول میلادی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مسیحیت در قرن اول میلادی | مقدمه: پس از مرگ عیسی، نخستین پیروان او یک فرقه آخرالزمان‌باوری موعودگرایی یهودی را در اواخر دوره معبد دوم قرن اول تشکیل دادند. | ## بخش 1: مسیحیت در قرن اول میلادی | پولس رسول، یک فریسی که مسیحیت اولیه را در یهودیه (استان رومی) آزار داده بود، ایمان آورد –36 و به تبلیغ دینی در میان جنتیل‌ها پرداخت. بر اساس گفته پولس، گروندگان جنتیل از میتزوا معاف بودند؛ چراکه استدلال می‌کرد همه با ایمان به عیسی توجیه می‌شوند. این بخشی از جدایی تدریجی مسیحیت اولیه و یهودیت بود، چراکه مسیحیت به دین مستقلی با پیروان عمدتاً جنتیل تبدیل شد. تاریخ اورشلیم دارای جامعه‌ای مسیحی در مراحل اولیه بود که توسط حکومت سه‌نفره رهبری می‌شد. بر اساس اعمال رسولان ۱۱:۲۶، کلیسای انطاکیه جایی بود که پیروان برای اولین بار مسیحی نامیده شدند. رسولان به گسترش پیام انجیل در سراسر جهان کلاسیک پرداختند و سریرهای حواری را در سراسر مسیحیت اولیه بنیان نهادند. بر اساس اعمال رسولان ۱۱:۲۶، واژه مسیحی به معنای «پیرو مسیح»، برای اولین بار در شهر مسیحیت اولیه برای اشاره به شاگردان عیسی به کار رفت. کهن‌ترین کاربرد ثبت‌شده واژه «مسیحیت» توسط اگناتیوس انطاکی در حدود سال ۱۰۰ میلادی بود. خاستگاه‌ها پیشینه یهودی-هلنیستی نخستین مسیحیان یک فرقه آخرالزمان‌باوری در درون یهودیت معبد دوم بودند. در چارچوب این عهد، خدا تورات (شریعت) را به قومش داد تا در پرستش خدا و روابط با یکدیگر راهنمایشان باشد. شریعت از یهودیان می‌خواست سبت را رعایت کنند، از قوانین غذایی کوشر پیروی کنند و پسرانشان را ختنه کنند. مقدس‌ترین مکان یهودیت پرستش‌گاه اورشلیم بود که در آن یک کوهن موروثی قربانی‌های بخور، غذا و انواع قربانی کردن حیوان به خدا تقدیم می‌کرد. قربانی‌ها تنها در معبد مجاز بودند، اما یهودیان هم در سرزمین فلسطین و هم در سراسر یهودیان دور از وطن کنیسه‌ها را به‌عنوان مراکز نماز و مطالعه کتاب مقدس عبری بنیان نهادند. مسیحیت «به‌عنوان یک فرقه یهودی در فلسطین رومی پدیدار شد» در عصر هلنیستی قرن اول میلادی که تحت سلطه قانون روم و فرهنگ یونانی بود. یکی از چالش‌های اصلی یهودیان در این دوره آن بود که چگونه در برابر هلنیسم واکنش نشان دهند و در عین حال به سنت‌های دینی خود وفادار بمانند. در اوایل قرن اول میلادی، فرقه‌های یهودی رقیب بسیاری در سرزمین مقدس وجود داشتند، از جمله فریسیان، صدوقیان، اسنی‌ها و گروه‌های دیگر. آخرالزمان‌گرایی این باور است که خدا به‌زودی نیروهای کیهانی شر که در آن هنگام بر جهان حکم می‌راندند را نابود خواهد کرد و پادشاهی ابدی برقرار خواهد ساخت. مسیح (زبان عبری: ) به معنای «مسح‌شده» است و در کتاب مقدس برای توصیف پادشاهان یهودی و در برخی موارد کاهنان و پیامبران در یهودیت به کار می‌رود که مقامشان با روغن مقدس مسح تجسم می‌یافت. این اصطلاح می‌تواند به افرادی اشاره داشته باشد که خدا برای وظیفه‌ای خاص برگزیده، مانند تمام ملت بنی‌اسرائیل (اول تواریخ ۱۶:۲۲؛ مزامیر ۱۰۵:۱۵) یا کوروش بزرگ که اسارت بابلی را پایان داد (اشعیا ۴۵:۱). این اصطلاح بیشتر با پادشاه داوود مرتبط است که خدا به او پادشاهی ابدی وعده داد (دوم سموئیل ۷:۱۱–۱۷). پس از نابودی پادشاهی و دودمان داوود، پیامبران اشعیا، ارمیا (پیامبر) و حزقیال این وعده را تأیید کردند و پادشاهی آینده از خاندان داوود را پیش‌بینی کردند که پادشاهی آرمانی را برقرار و بر آن حکم خواهد راند. در دوره معبد دوم، اجماعی دربارهٔ اینکه مسیح چه کسی خواهد بود یا چه خواهد کرد وجود نداشت. معمولاً او را پسر داوود آخرالزمانی تصور می‌کردند که به «اجرای داوری، شکست دشمنان خدا، حکمرانی بر اسرائیل بازسازی‌شده و برقراری صلح ابدی» می‌پردازد. با این حال، انواع دیگری از شخصیت‌های مسیحایی نیز مطرح بودند؛ کاهن کامل یا پسر انسان آسمانی که رستاخیز مردگان و روز حساب را به همراه می‌آورد. جمعیت‌شناسی در سال ۶۰ میلادی، صدها نفر، اما نه ده‌ها هزار نفر مسیحی وجود داشتند. برت ایرمان اعداد ۱۰۰۰ تا ۱۵۰۰ مسیحی در سال ۶۰ میلادی و ۷۰۰۰ تا ۱۰۰۰۰ مسیحی در سال ۱۰۰ میلادی را تأیید می‌کند. کیت هاپکینز و کریستوفر کلی (مورخ) عدد ۱۴۰۰ مسیحی در سال ۵۰ میلادی را تأیید می‌کنند. اناجیل اسناد الهیاتی هستند که «اطلاعاتی را ارائه می‌دهند که نویسندگان برای رشد دینی جوامع مسیحی که در آن کار می‌کردند ضروری می‌دانستند.» آنها از گذرهای کوتاه یا پریکوپه‌هایی تشکیل شده‌اند که به شیوه‌های مختلفی متناسب با اهداف نویسندگان تنظیم شده‌اند. شخصیت تاریخی محقق کتاب مقدس گراهام استنتن اشاره می‌کند که «تقریباً همه مورخان، چه مسیحی و چه غیرمسیحی، وجود عیسی را می‌پذیرند» و اطلاعات بیشتری دربارهٔ او نسبت به هر معلم دینی دیگری در قرن اول یا دوم، به‌جز پولس رسول، در دست است. دو رویداد از زندگی عیسی که «تقریباً اجماع همگانی» دارند عبارتند از غسل تعمید عیسی توسط یحیی و تصلیب عیسی به دستور پونتیوس پیلاطس، فرماندار رومی. بیان می‌کند که تعمید و مصلوب شدن «دو واقعیت از زندگی عیسی هستند که تقریباً اجماع همگانی دارند».: «مصلوب شدن او به همان اندازه که هر چیز تاریخی می‌تواند قطعی باشد، قطعی است، زیرا هم یوسفوس و هم تاسیتوس… با روایات مسیحی حداقل در این واقعیت اساسی توافق دارند.»؛ ؛ ؛ ؛ ؛ محقق کتاب مقدس Amy-Jill Levine اجماع علمی دربارهٔ زندگی عیسی را به این صورت خلاصه می‌کند: میان محققان دربارهٔ جزئیات زندگی عیسی که در روایات انجیلی ذکر شده و معنای تعالیمش اختلاف نظر گسترده‌ای وجود دارد. بر اساس گفته برت ایرمان، اناجیل «سرشار از مطالب غیرتاریخی، گزارش‌هایی از رویدادهایی که نمی‌توانستند اتفاق افتاده باشند» و روایت‌های متناقض از رویدادهای یکسان هستند. محققان اغلب میان عیسی (شخصیت تاریخی) و مسیح‌شناسی تمایز قائل می‌شوند و در این زمینه دو روایت متفاوت وجود دارد. سایر تصویرها عبارتند از شفادهنده کاریزماتیک، فیلسوف مکتب کلبیون، مسیح یهودی و پیامبر تغییر اجتماعی. در انجیل، خدمت عیسی با غسل تعمید عیسی در روستاهای یهودیه (استان رومی) و ماورای اردن در کتاب مقدس، نزدیک رود اردن، آغاز می‌شود و در اورشلیم، پس از شام آخر با شاگردانش، به پایان می‌رسد. 113–29 گاه‌شماری عیسی معمولاً آغاز خدمت او را در سال‌های ۲۷ تا ۲۹ میلادی و پایان آن را در بازه ۳۰ تا ۳۶ میلادی برآورد می‌کند. پس از غسل تعمید عیسی، عیسی یک سال یا شاید تنها چند ماه دربارهٔ آمدن پادشاهی خدا (یا در متی، پادشاهی آسمان) در کلام قصارها و تمثیل‌ها، با استفاده از تشبیهات و آرایه‌های ادبی تعلیم می‌دهد. در حالی که پادشاهی اساساً آخرالزمانی توصیف می‌شود، برخی متون پادشاهی را به‌عنوان چیزی که هم‌اکنون حاضر است نشان می‌دهند، در حالی که متون دیگر پادشاهی را به‌عنوان مکانی در آسمان که پس از مرگ وارد می‌شود، یا به‌عنوان حضور خدا بر زمین توصیف می‌کنند.. در حالی که برخی گفته‌ها نشان می‌دهد عیسی انتظار داشت پایان نزدیک باشد، گفته‌های دیگر فاصله‌ای میان حضور او و رویدادهای نهایی قرار می‌دهند، که نشان می‌دهد عیسی آمدن پادشاهی خدا را مشروط به توبه با تاریخ قابل تغییر می‌دانست. عیسی دربارهٔ آمدن «پسر انسان» از آسمان سخن می‌گوید، یک شخصیت آخرالزمانی که «داوری آینده و رهایی اسرائیل» را آغاز خواهد کرد. بر اساس گفته دیویس، موعظه سر کوه عیسی را به‌عنوان موسای جدیدی نشان می‌دهد که شریعت جدیدی می‌آورد (اشاره به شریعت موسی، تورات مسیحایی). در پژوهش سکولار و مسیحیت لیبرال، این ظهورها به‌عنوان توصیف‌هایی از تجربیات رؤیاگونه پس از مرگ عیسی تفسیر می‌شوند. مسیحیت یهودی مسیحیت به‌عنوان یک جنبش یهودی در یهودیه (استان رومی) در قرن اول میلادی، در بستر اواخر یهودیت معبد دوم پدید آمد. بر اساس کتاب مقدس، نخستین مسیحیان مردان و زنانی بودند که عیسی را می‌شناختند و بر رستاخیز او گواهی می‌دادند. نخستین پیروان عیسی یهودیانی بودند که زندگی، مرگ و بازگشت مورد انتظار او را از دریچه چارچوب‌های آشنای فرجام‌شناسی یهودی و مسیح در یهودیت می‌نگریستند. آنها در یهودیت ریشه داشتند و در ابتدا تصور نمی‌کردند که از اسرائیل جدا شده یا ایمان جدیدی بنیان می‌نهند. عیسی را خدایگان، مسیح رستاخیزیافته و پسر ازلی خدا می‌دانستند، و منتظر ظهور دوم عیسی و آغاز ملکوت الهی (مسیحیت) بودند. آنها یهودیان همکیش را تشویق می‌کردند که برای این رویدادها آماده شوند و «راه» خداوند را دنبال کنند. این جامعه اولیه توسط سه عضو حکومت سه‌نفره رهبری می‌شد: یعقوب البار، پطرس و یوحنا. سرانجام این نخستین یهودیان مسیحی چه شدند هنوز روشن نیست؛ احتمالاً در جریان محاصره اورشلیم (۷۰ میلادی) در سال ۷۰ میلادی آواره، جابه‌جا یا کشته شدند. در این میان، با گسترش پیام عیسی فراتر از یهودیه و جلیل به سراسر جهان یونانی رومی، این پیام به‌تدریج پیروان جنتیل بیشتری جذب کرد، به‌ویژه از میان «ترسایان»: غیریهودیانی که به یهودیت گرایش داشتند و بدون گرویدن کامل به کنیسه می‌رفتند. این چالشی برای دیدگاه دینی یهودی جنبش ایجاد کرد که بر رعایت دقیق احکام یهودی تأکید داشت. در این بستر، پولس رسول، یهودی از مکتب فریسیان که در ابتدا جنبش عیسی را آزار داده بود، پس از ایمان آوردنش به یکی از تأثیرگذارترین مبلغان آن تبدیل شد و بر گسترش پیام به غیریهودیان در مدیترانه شرقی تمرکز کرد. پولس استدلال کرد که جنتیل‌ها می‌توانند از طریق وقف انحصاری به خدا در یهودیت، ایمان به مسیح، غسل تعمید و مشارکت در مرگ و رستاخیز او در وعده‌های اسرائیل سهیم شوند، بدون اینکه به‌طور کامل به تورات، از جمله ختنه در مسیحیت اولیه، پایبند باشند. این تأثیر شکل‌دهنده‌ای بر هویت نوپدید مسیحی در جریان جدایی مسیحیت اولیه و یهودیت داشت. اعمال رسولان و نامه به غلاطیان عهد جدید ثبت می‌کنند که جامعه‌ای از مسیحیان یهودی اولیه در مسیحیت اولیه وجود داشت و رهبرانش شامل پطرس، یعقوب البار و یوحنا بودند.، جامعه اولیه اورشلیم «جایگاه مرکزی در میان همه کلیساها داشت»، چنان‌که نوشته‌های پولس گواهی می‌دهند. پطرس به‌زودی در این رهبری توسط یعقوب البار، «برادر خداوند»، به حاشیه رانده شد، که شاید توضیح دهد چرا متون اولیه اطلاعات اندکی دربارهٔ پطرس دارند. بر اساس گفته لودمان، در بحث‌های مربوط به میزان پایبندی به شریعت یهودی، جناح محافظه‌کارتر یعقوب البار بر موضع لیبرال‌تر پطرس که به‌زودی نفوذش را از دست داد، برتری یافت. بر اساس گفته دان، این یک «غصب قدرت» نبود، بلکه نتیجه مشارکت پطرس در فعالیت‌های تبلیغی بود. بستگان عیسی به‌طور کلی در این جامعه از جایگاه ویژه‌ای برخوردار بودند، که همین به برتری یعقوب البار در اورشلیم کمک کرد. | ## بخش 2: مسیحیت در قرن اول میلادی | جامعه اورشلیم از «عبرانیان»، یهودیانی که هم به آرامی و هم به یونانی سخن می‌گفتند، و «هلنیست‌ها»، یهودیانی که تنها به یونانی سخن می‌گفتند و احتمالاً یهودیان آواره‌ای بودند که در اورشلیم مستقر شده بودند، تشکیل می‌شد. بر اساس گفته دان، آزار و اذیت اولیه پولس از مسیحیان احتمالاً متوجه این «هلنیست‌های» یونانی‌زبان به دلیل موضع ضدمعبدی‌شان بود. در درون جامعه اولیه مسیحیت یهودی، این آنها را از «عبرانیان» و رعایت شریعت جدا می‌کرد. متون حاوی کهن‌ترین اعتقادنامه‌های مسیحی هستند که بیانگر ایمان به عیسی رستاخیزیافته‌اند، مانند اول قرنتیان ۱۵:۳–۴: این اعتقادنامه توسط برخی محققان در جامعه رسولی اورشلیم نه دیرتر از دهه ۴۰ میلادی تاریخ‌گذاری شده و توسط برخی دیگر کمتر از یک دهه پس از مرگ عیسی. مسیح‌شناسی دو مسیح‌شناسی بنیادی متفاوت در کلیسای اولیه پدید آمد: مسیح‌شناسی «پایین» یا فرزندخوانده‌باوری و مسیح‌شناسی «بالا» یا «مسیح‌شناسی تجسم». 138–39 باورهای بعدی این برافراشتگی را به تعمیدش، تولدش و سپس به مفهوم وجود ازلی‌اش منتقل کردند، چنان‌که در انجیل یوحنا مشاهده می‌شود. این مدل تکاملی که توسط مکتب تاریخ ادیان آغاز شد، بسیار تأثیرگذار بود و «مسیح‌شناسی پایین» در بیشتر قرن بیستم به‌عنوان کهن‌ترین مسیح‌شناسی شناخته می‌شد. مسیح‌شناسی اولیه دیگر «مسیح‌شناسی بالا» است که «دیدگاهی است که عیسی یک موجود الهی پیش‌موجود بود که انسان شد، اراده پدر را بر زمین انجام داد و سپس به آسمانی که از آنجا آمده بود بازگشت»، و از آنجا بر زمین ظاهر شد. بر اساس گفته هورتادو، که از طرفداران مسیح‌شناسی است، پرستش عیسی به‌عنوان الهی در مسیحیت یهودی اولیه پدید آمد و نه دیرتر یا تحت تأثیر ادیان بت‌پرستانه و گروندگان جنتیل. نامه‌های پولسی که کهن‌ترین نوشته‌های مسیحی هستند، از پیش «الگویی کاملاً تکامل‌یافته از عبادت مسیحی [...] که از پیش قراردادی شده و ظاهراً بی‌اختلاف است» نشان می‌دهند. انتظارات آخرالزمانی بسیاری از محققان استدلال می‌کنند که درک مشروط از فرجام‌شناسی در اناجیل حضور دارد و تاریخ پاروسیا وابسته به توبه است نه ثابت. رستاخیز عیسی نشانه‌ای از پادشاهی خدا بود که به باور به پاداش فوری در آسمان پس از مرگ، تأیید مقام مسیحایی عیسی و ظهور دوم تبدیل شد که نشانه آخرالزمان مورد انتظار بود. فردا استدلال می‌کند که عیسی تاریخی مرگ و بازگشت دوم خود را پس از دوره‌ای غیبت پیش‌بینی کرده بود. فرشتگان و شیاطین از آنجا که ریشه در پیشینه یهودی داشتند، مسیحیان اولیه به فرشتگان (برگرفته از واژه یونانی به معنای «پیام‌آوران») ایمان داشتند. به‌طور مشخص، مسیحیان اولیه در عهد جدید نوشتند که فرشتگان «تولد، رستاخیز و صعود عیسی را اعلام کردند؛ در زمان حضورش بر زمین به او خدمت کردند؛ و تا ابد خدا را تسبیح می‌گویند.» مسیحیان اولیه همچنین باور داشتند که فرشتگان نگهبان، که به هر ملت و حتی هر فرد گمارده شده‌اند، ظهور دوم را اعلام خواهند کرد، قدیسان را به بهشت در مسیحیت رهنمون خواهند شد و لعنت‌شدگان را به دوزخ خواهند افکند. شیطان («دشمن»)، مشابه توصیفات عهد عتیق، در عهد جدید «برای متهم کردن انسان‌ها به گناه و آزمودن وفاداری‌شان ظاهر می‌شود، حتی تا حد وسوسه کردن عیسی.» اعمال اعمال رسولان گزارش می‌دهد که پیروان اولیه به حضور روزانه در معبد دوم اورشلیم و نماز سنتی یهودی در خانه، نیایش‌سرایی یهودی، مجموعه‌ای از قرائت‌های کتاب مقدسی برگرفته از رویه کنیسه و استفاده از موسیقی مقدس در سرودها و نماز ادامه دادند. گذرهای دیگری در اناجیل عهد جدید رعایت مشابه تقوای سنتی یهودی مانند غسل تعمید، روزه، احترام به تورات و رعایت اعیاد یهودی را منعکس می‌کنند. غسل تعمید باورهای مسیحی اولیه دربارهٔ غسل تعمید احتمالاً پیش از نوشته‌های عهد جدید بوده است. ضیافت محبت و عشای ربانی آیین‌های مسیحی اولیه شامل وعده‌های غذایی دسته‌جمعی به نام ضیافت محبت (ضیافت آگاپه) بود. عشای ربانی اغلب بخشی از ضیافت محبت بود، اما بین اواخر قرن اول میلادی و سال ۲۵۰ میلادی این دو به آیین‌های جداگانه تبدیل شدند. از این رو در دوران مدرن ضیافت محبت به آیین وعده غذایی مسیحی مجزا از شام خداوند اشاره دارد. بوسه مقدس که در عهد جدید بنیان نهاده شده، در کلیسای اولیه، «تبادل کلامی «سلام» همراه با بوسه به نظر می‌رسد یک نوآوری مسیحی باشد و هیچ نمونه روشنی در ادبیات پیشامسیحی ندارد.» بوسه مقدس بنابراین به‌عنوان یک آموزه مسیحی، نه یک رسم فرهنگی، پیروی می‌شد. متکلم مسیحی اولیه ترتولیان نوشت که پیش از ترک خانه، مسیحیان باید بوسه مقدس بدهند و بگویند «سلام بر این خانه». در مسیحیت اولیه، «بوسه در پایان مراسم عبادت همراه با دعاهای ختمیه رد و بدل می‌شد» هرچند به‌زودی «با عشای ربانی مرتبط شد» و از این رو «جایگاه آن در طول مراسم عبادت به سمت برگزاری عشای ربانی جابه‌جا شد.» بوسه مقدس به‌عنوان بخش ضروری آمادگی برای مشارکت در عشای ربانی تلقی می‌شد: برای مسیحیان اولیه، بوسه مقدس «با صلح و وحدتی که روح‌القدس به جماعت می‌بخشید مرتبط بود.» برای جلوگیری از هرگونه سوءاستفاده از این شکل سلام، زنان و مردان باید جداگانه می‌نشستند و بوسه سلام تنها از زنان به زنان و از مردان به مردان، با دهان بسته، داده می‌شد. سنت رسولی دربارهٔ موعظه‌آموزان مقرر می‌داشت: «هنگامی که نماز خواندند نباید بوسه سلام بدهند زیرا بوسه‌شان هنوز مقدس نیست» (۱۸:۳). از این رو بوسه مقدس به‌عنوان آیینی متمایز تنها برای تعمیدیافتگان شناخته می‌شد و موعظه‌آموزان و غیرمسیحیان به این شکل احوال‌پرسی نمی‌شدند (۱۸:۴). پوشش سر مسیحیت در قرن اول رسم پوشش سر زنان پوشش سر مسیحی (از سن بلوغ به بعد) را ادامه داد؛ متکلم مسیحی اولیه ترتولیان به اشاره کرد و بیان داشت: «همین‌طور قرنتیان خودشان [پولس را] فهمیدند. آنچه رسولان تعلیم دادند، شاگردانشان تأیید می‌کنند.» هیپولیتوس رومی نوع پوشش را مشخص کرد: «و بگذار همه زنان سر خود را با پارچه‌ای ناشفاف بپوشانند، نه با روبندی از کتان نازک، زیرا این پوشش واقعی نیست.» پاشویی متکلم مسیحی اولیه ترتولیان ثبت کرد که پاشویی بخش منظمی از عبادت مسیحی اولیه بود. که در یوحنا ۱۳ فرمان داده شده، پاشویی در تقلید از عیسی آیینی بود که اوریگن اسکندریه آن را تشویق می‌کرد. پدر کلیسای اولیه کلمنت اسکندرانی کفش‌های جدید داده‌شده به پسر تبذیرکار را با پاشویی مرتبط دانست و «کفش‌های فناناپذیری را توصیف کرد که تنها برای کسانی که عیسی، معلم و خداوند، پاهایشان را شسته مناسب است.» کلیسای اولیه از این رو پاشویی را به توبه مرتبط می‌دانست که شامل پاکیزگی روحانی توسط عیسی بود. آیین در سه قرن اول مسیحیت، آیین لیترژی الهی ریشه در پسح یهودی، سیدور، سدر پسح و خدمات کنیسه داشت، از جمله خواندن سرودها (به‌ویژه مزامیر) و قرائت از کتاب دینی. بیشتر مسیحیان اولیه نسخه‌ای از آثاری که بعداً کتاب مقدس شدند (برخی هنوز در حال نوشته شدن بودند) یا سایر آثار کلیسایی که برخی پذیرفتند اما در قانون نیامدند، مانند نوشته‌های پدران رسولی، یا آثاری که امروزه آپوکریفای عهد جدید نامیده می‌شوند، نداشتند. مشابه یهودیت، بخش عمده‌ای از خدمات اصلی نیایش‌سرایی کلیسا به‌عنوان وسیله‌ای برای یادگیری این کتاب مقدسی عمل می‌کرد که در ابتدا حول هفتادگانی و ترگوم متمرکز بود. در ابتدا مسیحیان در کنار مؤمنان یهودی به عبادت ادامه دادند، اما در طول بیست سال پس از مرگ عیسی، یکشنبه (روز خداوند) به‌عنوان روز اصلی عبادت در نظر گرفته می‌شد. کلیسای در حال شکل‌گیری – مأموریت به جنتیل‌ها با آغاز فعالیت تبلیغی‌شان، مسیحیان یهودی اولیه همچنین شروع به جذب پروسلیت‌ها، جنتیل‌هایی کردند که به‌طور کامل یا جزئی به یهودیت گرویده بودند. رشد مسیحیت اولیه فعالیت تبلیغی «راه» را گسترش داد و به‌تدریج مسیحیت اولیه با پیروان جنتیل در جهان یونانی‌زبان و سپس در سراسر جهان عصر هلنیستی و حتی فراتر از امپراتوری روم پدید آورد. باورهای مسیحی اولیه در kerygma (موعظه) اعلام می‌شد که برخی از آنها در نوشته‌های عهد جدید محفوظ مانده‌اند. پیام انجیل اولیه به‌صورت شفاهی گسترش یافت، احتمالاً در ابتدا به زبان آرامی، اما تقریباً بلافاصله نیز به زبان یونانی کوئینه. در حالی که عیسی پیامش را به مخاطبان یهودی در جلیل و یهودیه محدود کرد، پس از مرگش پیروانش دسترسی خود را به تمام اسرائیل و سرانجام به کل آواره یهودی گسترش دادند و باور داشتند که ظهور دوم تنها زمانی رخ خواهد داد که همه یهودیان انجیل را دریافت کرده باشند. رسولان و واعظان سفر کردند به یهودیان دور از وطن در سراسر دریای مدیترانه و در ابتدا گروندگان یهودی جذب کردند. در طول ده سال پس از مرگ عیسی، رسولان طرفدارانی برای «راه» از مسیحیت اولیه تا انطاکیه (شهر باستانی)، افسوس (شهر)، قرنتس، سالونیک، قبرس، کرت، اسکندریه و رم جذب کردند. 281 بیشترشان در مسیحیت اولیه، مانند هفت کلیسای آسیا، و برخی در یونان رومی و ایتالیای رومی. بر اساس گفته فردریکسن، هنگامی که مسیحیان اولیه تلاش‌های تبلیغی خود را گسترش دادند، با جنتیل‌هایی روبه‌رو شدند که به دین یهودی گرایش داشتند. سرانجام جنتیل‌ها در تلاش تبلیغی یهودیان هلنی‌شده گنجانده شدند و «همه ملت‌ها» را به خانه خدا آوردند. «هلنیست‌ها»، یهودیان آواره یونانی‌زبان متعلق به جنبش اولیه عیسی در اورشلیم، نقش مهمی در دسترسی به مخاطبان جنتیل یونانی داشتند، به‌ویژه در انطاکیه که جامعه یهودی بزرگ و تعداد قابل توجهی از «خداترسان» جنتیل داشت. از انطاکیه، مأموریت به جنتیل‌ها آغاز شد، از جمله مأموریت پولس، که ماهیت جنبش مسیحی اولیه را به‌طور بنیادی تغییر داد و سرانجام آن را به دینی جدید و جنتیل تبدیل کرد. بر اساس گفته دان، در طول ده سال پس از مرگ عیسی، «جنبش مسیحایی جدید متمرکز بر عیسی شروع به تبدیل شدن به چیز متفاوتی کرد ... در انطاکیه بود که می‌توانیم از جنبش جدید به‌عنوان "مسیحیت" سخن بگوییم.» گروه‌ها و جماعات مسیحی ابتدا به‌شکلی آزاد سازمان یافتند. بر اساس عهد جدید، شائول طرسوسی ابتدا یهودیان مسیحی اولیه را آزار داد، اما سپس ایمان آورد. نام پولس را پذیرفت و به تبلیغ دینی در میان جنتیل‌ها پرداخت و خود را «رسول جنتیل‌ها» نامید.، ؛ ؛ ؛ . پولس با جامعه مسیحی اولیه در مسیحیت اولیه که توسط یعقوب البار رهبری می‌شد در تماس بود. بر اساس گفته مک، او ممکن است به شاخه دیگری از مسیحیت اولیه با مسیح‌شناسی بالا گرویده باشد. قطعاتی از باورهایشان درباره عیسی برافراشته و الهی‌شده، آنچه مک «فرقه مسیح» نامید، در نوشته‌های پولس یافت می‌شود. با این حال، هورتادو اشاره می‌کند که پولس ارتباط با «دوایر مسیحیت یهودی در یهودیه رومی» را ارزش می‌نهاد، که احتمال می‌دهد مسیح‌شناسی او با دیدگاه‌های آنها همسو و مدیون آنها بوده است. بر اساس گفته لری هورتادو، «پولس رستاخیز عیسی را به‌عنوان آغازگر زمان آخرالزمانی پیش‌گویی‌شده توسط پیامبران کتاب مقدس می‌دید که در آن ملت‌های بت‌پرست از بت‌هایشان روی برمی‌گردانند و به خدای یگانه حقیقی اسرائیل روی می‌آورند (مثلاً )، و پولس خود را به‌طور ویژه توسط خدا فراخوانده می‌دید تا پذیرش آخرالزمانی خدا از جنتیل‌ها را اعلام کند و آنها را به سوی خدا فراخواند.» بر اساس گفته Krister Stendahl، دغدغه اصلی نوشته‌های پولس درباره نقش عیسی و نجات از طریق ایمان، وجدان فردی گناهکاران انسانی و تردیدهایشان درباره برگزیده‌شدن یا نبودن توسط خدا نیست، بلکه دغدغه اصلی مسئله پذیرش جنتیل‌های (یونانی) رعایت‌کننده تورات در عهد خداست.Stephen Westerholm (2015), The New Perspective on Paul in Review پذیرش جنتیل‌ها در مسیحیت اولیه برای هویت یهودی برخی از مسیحیان اولیه مشکلی ایجاد کرد: گروندگان جنتیل جدید ملزم به ختنه یا رعایت شریعت موسی نبودند. ختنه به‌ویژه به‌عنوان نشانه عضویت در عهد ابراهیم تلقی می‌شد و محافظه‌کارترین جناح مسیحیان یهودی (یعنی فریسیان گرویده) اصرار داشتند که گروندگان جنتیل نیز باید ختنه شوند. در مقابل، آیین ختنه در دوره هلنیسم در مدیترانه شرقی پلید و نفرت‌انگیز شمرده می‌شد، و به‌ویژه در اروپای باستان، هم در یونان باستان و هم در روم باستان، که در عوض غلفه (مردان) را به‌طور مثبت ارزش می‌گذاشتند، مورد مخالفت بود. پولس به‌شدت با اصرار بر رعایت همه احکام یهودی مخالفت کرد، و آن را تهدیدی بزرگ برای آموزه‌اش درباره نجات از طریق ایمان به مسیح می‌دانست. بر اساس گفته پائولا فردریکسن، ختنه در مسیحیت اولیه با پیش‌بینی‌های عهد عتیق همسو است که «در روزهای آخر ملت‌های جنتیل به‌عنوان جنتیل (مثلاً )، نه به‌عنوان پروسلیت به اسرائیل، به خدای اسرائیل روی می‌آورند.» برای پولس، ختنه جنتیل‌های مرد از این رو توهینی به نیات خدا بود. بر اساس گفته لری هورتادو، «پولس خود را آنچه مونک "شخصیت تاریخ نجات" نامید می‌دید»، که «به‌طور شخصی و منحصربه‌فرد توسط خدا مأمور شده بود تا گردآوری پیش‌بینی‌شده ("پُری") ملت‌ها را به انجام رساند .» برای پولس، مرگ و رستاخیز عیسی مشکل طرد جنتیل‌ها از عهد خدا را حل کرد، زیرا مؤمنان از طریق مشارکت در مرگ و رستاخیز عیسی رستگار می‌شوند. | ## بخش 3: مسیحیت در قرن اول میلادی | در جماعت اورشلیم، که پولس از آن اعتقادنامه را دریافت کرد، عبارت «برای گناهان ما مرد» احتمالاً توجیهی دفاعی برای مرگ عیسی به‌عنوان بخشی از برنامه و هدف خدا بود، چنان که در کتاب مقدس مستند است. برای پولس، این معنای عمیق‌تری یافت و «مبنایی برای نجات جنتیل‌های گناهکار جدای از تورات» فراهم کرد. بر اساس گفته اد پریش سندرز، پولس استدلال کرد که «کسانی که در مسیح تعمید یافته‌اند در مرگ او تعمید یافته‌اند و از این رو از قدرت گناه می‌گریزند [...] او مرد تا مؤمنان بتوانند با او بمیرند و در نتیجه با او زنده شوند.»E.P. بر اساس گفته سندرز، این اصرار با یهودیت معبد دوم از حدود ۲۰۰ قبل از میلاد تا ۲۰۰ میلادی همسو است که عهد خدا با اسرائیل را عملی از فیض خدا می‌دید. بر اساس و اعمال رسولان ۱۵، چهارده سال پس از ایمان آوردنش، پولس از «ستون‌های اورشلیم»، رهبران جماعت اورشلیم، دیدار کرد. بر اساس گفته پولس در نامه‌اش به غلاطیان، آنها توافق کردند که مأموریت او در میان جنتیل‌ها باشد. 37 در حالی که شورای اورشلیم به‌عنوان منجر به توافقی برای معاف کردن گروندگان جنتیل از بیشتر میتزوا توصیف شد، در واقع مخالفت شدیدی از سوی مسیحیان یهودی «عبری» باقی ماند، چنان که ابیونی‌ها نمونه‌ای از آن هستند. تسهیل الزامات در مسیحیت پولسی راه را برای کلیسای مسیحی بسیار بزرگ‌تری که بسیار فراتر از جامعه یهودی گسترش می‌یافت گشود. پذیرش جنتیل‌ها در لوقا-اعمال منعکس شده که تلاشی است برای پاسخ به یک مشکل الهیاتی، یعنی چگونه مسیح یهودیان به کلیسایی عمدتاً غیریهودی رسید؛ پاسخی که ارائه می‌دهد و موضوع اصلی‌اش این است که پیام مسیح به دلیل طرد عیسی به جنتیل‌ها فرستاده شد. آزار و اذیت آزار و اذیت مسیحیان در امپراتوری روم در طول دوره‌ای بیش از دو قرن به‌طور مکرر رخ داد. در بیشتر سه قرن اول تاریخ مسیحیت، مسیحیان مجبور بودند ایمانشان را پنهان کنند، باورهایشان را در خفا عمل کنند و به مناصب مسئولیت برسند تا کشته نشوند. آزار و اذیت‌ها در نتیجه مجوز دولت به سایر صاحبان قدرت برای اقدام علیه مسیحیان در میانشان رخ می‌داد؛ مسیحیانی که تصور می‌شد با امتناع از تکریم خدایان و به چالش کشیدن ساختار امپراتوری استعماری، بدبختی به بار می‌آورند. تنها در حدود ده سال از سه قرن اول تاریخ کلیسا، مسیحیان به دستور یک امپراتور روم اعدام شدند. اولین آزار و اذیت مسیحیان که توسط دولت روم سازماندهی شد، در زمان امپراتور نرون در سال ۶۴ میلادی پس از آتش‌سوزی بزرگ رم صورت گرفت. تا پیش از سلطنت دقیانوس در قرن سوم، هیچ آزار و اذیت سراسری از مسیحیان در سراسر امپراتوری وجود نداشت.Martin, D. فرمان سردیکا در سال ۳۱۱ توسط امپراتور روم گالریوس صادر شد و به‌طور رسمی آزار و اذیت دیوکلتیانی مسیحیت را در شرق پایان داد. با تصویب فرمان میلان در سال ۳۱۳ میلادی که در آن امپراتوران رومی کنستانتین بزرگ و لیسینیوس دین مسیحیت را قانونی کردند، آزار و اذیت مسیحیان توسط دولت روم پایان یافت. در فرهنگ باستانی پیش از چاپ فشاری که اکثریت جمعیت بی‌سواد بودند، بیشتر مسیحیان اولیه احتمالاً هیچ متن مسیحی نداشتند. بخش عمده‌ای از خدمات اولیه آیینی کلیسا به‌عنوان وسیله‌ای برای یادگیری الهیات مسیحی عمل می‌کرد. یکپارچگی نهایی خدمات آیینی ممکن است پس از آنکه کلیسا حکم کتاب مقدس را، احتمالاً بر اساس قانون اساسی رسولان و ادبیات کلمنتین، تثبیت کرد، تحکیم یافته باشد. ترجمه زبان یونانی کوئینه از کتاب مقدس یهودی، که بعداً به هفتادگانی معروف شد و اغلب «LXX» نوشته می‌شود، از همان ابتدا ترجمه غالب بود. جروم (۳۴۷–۴۲۰) ترجیح خود را برای پایبندی دقیق به متن و قانون عبری بیان کرد، اما دیدگاهش حتی در روزگار خودش چندان پذیرفته نشد. عهد جدید عهد جدید (که اغلب با میثاق جدید مقایسه می‌شود) دومین بخش اصلی کتاب مقدس مسیحی است. کتاب‌های حکم کتاب مقدس شامل اناجیل، اعمال رسولان، نامه‌های حواریون و مکاشفه یوحنا هستند. متون اصلی توسط نویسندگان مختلفی نوشته شد، احتمالاً در بازه زمانی حدود ۴۵ تا ۱۲۰ میلادی، به زبان یونانی کوئینه، زبان میانجی بخش شرقی امپراتوری روم، هرچند استدلال اقلیتی برای تقدم آرامی نیز وجود دارد. نامه‌های پائولین در پایان سده ۱ (میلادی) احتمالاً به‌صورت مجموعه‌ای در گردش بودند. نوشته‌های ارتدکس اولیه – پدران رسولی پدران کلیسا متکلمان و نویسندگان الهیات مسیحی اولیه و تأثیرگذار هستند، به‌ویژه آنهایی که در پنج قرن اول تاریخ مسیحیت می‌زیستند. کهن‌ترین پدران کلیسا، که در دو نسل از دوازده رسول مسیح قرار داشتند، معمولاً پدران رسولی نامیده می‌شوند زیرا گزارش می‌شود که شخصاً با رسولان آشنا بوده و نزدشان تحصیل کرده‌اند. 1972، اگناتیوس انطاکی (درگذشته ۹۸ تا ۱۱۷ میلادی) و پولیکارپ (۶۹–۱۵۵ میلادی) هستند. کهن‌ترین نوشته‌های مسیحی، غیر از آنهایی که در عهد جدید گردآوری شده‌اند، گروهی از نامه‌های منسوب به پدران رسولی هستند. دیداکه و شبان هرماس معمولاً در میان نوشته‌های پدران رسولی جای می‌گیرند، هرچند نویسندگانشان ناشناخته‌اند. در مجموع، این مجموعه به دلیل سادگی ادبی، شور دینی و فقدان فلسفه یا بلاغت هلنیستی قابل توجه است. در نامه‌اش رساله اول قرنتس، پاپ کلمنت یکم از مسیحیان قرنتس می‌خواهد که هماهنگی و نظم را حفظ کنند. برخی نامه او را به‌عنوان اعمال اقتدار رم بر کلیسا در قرنتس و به‌طور ضمنی آغاز برتری پاپی می‌بینند. کلمنت در نامه‌اش به رهبران کلیسای قرنتس به‌طور متناوب «اسقف» و «کشیش‌کهنسال» می‌گوید و همچنین بیان می‌کند که اسقفان باید گله خدا را به فضیلت چوپان اعلی (کشیش‌کهنسال)، عیسی مسیح، رهبری کنند. اگناتیوس انطاکی از اقتدار اسقفی رسولی (اسقفان) دفاع کرد.مغنزیان ۲، ۶–۷، ۱۳، نامه به ترالیانوسان ۲–۳، نامه به سمورنیان ۸–۹ دیداکه (اواخر قرن اول) اثری ناشناخته از یهودیت-مسیحیت است. جدایی از یهودیت شکافی به‌تدریج رو به گسترش میان مسیحیان جنتیل از یک سو و یهودیان و مسیحیان یهودی از سوی دیگر پدید آمد، نه یک جدایی ناگهانی. هرچند معمولاً تصور می‌شود که پولس یک کلیسای جنتیل تأسیس کرد، یک قرن طول کشید تا گسست کامل آشکار شود. تنش‌های رو به رشد به جدایی آشکارتری انجامید که تقریباً زمانی کامل شد که مسیحیان یهودی از پیوستن به شورش بارکوخبا امتناع کردند. رویدادهای معینی به‌عنوان محوری در شکاف رو به رشد میان مسیحیت و یهودیت درک می‌شوند. محاصره اورشلیم (۷۰ میلادی) و پراکندگی بعدی یهودیان و مسیحیان یهودی از شهر (پس از شورش بارکوخبا) هرگونه برتری رهبری یهودی-مسیحی در اورشلیم را پایان داد. مسیحیت اولیه بیشتر از یهودیت فاصله گرفت تا خود را به‌عنوان دینی عمدتاً جنتیل تثبیت کند و مسیحیت اولیه به اولین جامعه مسیحی جنتیل با منزلت تبدیل شد. شورای جمنیای فرضی اغلب گفته می‌شود همه کسانی را که ادعا می‌کردند مسیح از پیش آمده، و به‌ویژه مسیحیت را، محکوم کرد و آنها را از حضور در کنیسه محروم ساخت. با این حال، دعای تدوین‌شده مورد بحث (بیرکات هامینیم) توسط سایر محققان در تاریخ روابط یهودی و مسیحی ناچیز تلقی می‌شود. شواهد اندکی از آزار یهودیان بر «بدعت‌گذاران» به‌طور کلی، یا مسیحیان به‌طور خاص، در دوره میان ۷۰ تا ۱۳۵ میلادی وجود دارد. احتمالاً محکومیت جمنیا گروه‌های بسیاری را دربرمی‌گرفت که مسیحیان تنها یکی از آنها بودند و لزوماً به معنای تکفیر نبود. اینکه برخی از پدران کلیسای بعدی تنها از حضور در کنیسه پرهیز توصیه می‌کردند، این احتمال را کم می‌کند که دعایی ضدمسیحی بخش رایج لیترژی کنیسه بوده باشد. در اواخر قرن اول، یهودیت دینی قانونی با حمایت قانون روم بود که در طول دو قرن در توافق با دولت روم تنظیم شده بود (برای جزئیات به ضد یهودیت مراجعه کنید). یهودیان متدین از امتیازات ویژه‌ای برخوردار بودند، از جمله حق خودداری از مراسم بت‌پرستانه مدنی. مسیحیان در ابتدا توسط رومیان با دین یهودی شناخته می‌شدند، اما با متمایزتر شدنشان، مسیحیت برای حاکمان روم مشکل‌ساز شد. در حدود سال ۹۸ میلادی، امپراتور نروا فرمان داد که مسیحیان خزانه یهود را نپردازند و عملاً آنها را از یهودیت خاخامی متمایز شناخت. این راه را برای آزار و اذیت مسیحیان به دلیل نافرمانی از امپراتور گشود، زیرا از پرستش فرقه امپراتوری روم سر باز می‌زدند. برای مثال، پلینی جوان در نامه‌هایش به تراژان بیان می‌کند که مسیحیان یهودی نیستند زیرا مالیات نمی‌پردازند. طرد بعدی مسیحیت یهودی مسیحیان یهودی جامعه‌ای جدا از مسیحیت پولسی تشکیل می‌دادند اما ایمان مشابهی داشتند. در محافل مسیحی، ناصری بعداً به‌عنوان برچسبی برای وفاداران به شریعت یهودی، به‌ویژه برای فرقه خاصی، به کار رفت. این مسیحیان یهودی که در ابتدا گروه مرکزی در مسیحیت بودند و به‌طور کلی همان باورها را داشتند جز در پایبندی به شریعت یهودی، تا زمان غلبه ارتدکس در مسیحیت در قرن چهارم بدعت‌گذار شمرده نمی‌شدند. ابیونی‌ها ممکن است گروهی منشعب از ناصریان بودند که در مسیح‌شناسی و رهبری اختلاف داشتند. مسیحیان جنتیل آنها را دارای باورهای ناارتدکس می‌دانستند، به‌ویژه در مورد دیدگاه‌هایشان نسبت به مسیح و گروندگان جنتیل. پس از محکومیت ناصریان، ابیونی اغلب به‌عنوان توهین عمومی برای همه «بدعت»های مرتبط به کار می‌رفت. یک «طرد مضاعف» پس از نیقیه از مسیحیان یهودی توسط هر دو مسیحیت جنتیل و یهودیت خاخامی وجود داشت. | ## جمع‌بندی | مسیحیت جنتیل به جریان غالب ارتدکسی تبدیل شد و بر اماکن مقدس مسیحیت یهودی پیشین تحمیل شد و تا پایان قرن پنجم کنترل کامل آن خانه‌های عبادت را به دست گرفت.