موضوع مقاله: پورتا ماجیوره | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پورتا ماجیوره | مقدمه: پورتا ماجیوره یکی از دروازه‌های شرقی در دیوارهای باستانی اما به خوبی حفظ شدهٔ قرن سومی اورلیان رم است. | ## بخش 1: پورتا ماجیوره | تاریخچه پورتا ماجیوره توسط امپراتور کلودیوس در سال ۵۲ میلادی ساخته شد و بعداً حدود ۲۰ تا ۳۰ سال پس از ساخت آن توسط وسپاسیان و تیتوس مرمت شد. در قرن نوزدهم، برخی از آجرهای پرکننده برای کاهش حجم زیادی از ترافیک عبوری از دروازه برداشته شدند. دوره اولیه امپراتوری این بنا در زمان امپراتور کلودیوس در سال ۵۲ میلادی ساخته شد تا به قنات کلودی اجازه دهد از جاده‌های پرانستینا و لابیکانا که از جاده واحدی که از دروازه اسکوئیلین خارج می‌شد، منشعب می‌شد، عبور کند؛ بنابراین، این بنا بخش عظیمی از خود قنات را تشکیل می‌داد (همان‌طور که از کانال‌های قابل مشاهده در بخش اتاق زیر شیروانی مشهود است). این بنا کاملاً از تراورتن اوپوس کوادراتوم با بلوک‌های روستایی (ناتمام) به سبک آن دوره ساخته شده است. این بنا یک سازه بزرگ و واحد با دو طاق است که پنجره‌هایی روی پایه‌ها دارد و در ستون‌های مدور با ستون‌های تیمپانوم و نیم ستون‌های سبک کورینتی قرار گرفته‌اند. نام فعلی آن هیچ توجیه تاریخی یا لجستیکی ندارد، اما به نظر می‌رسد صرفاً از استفاده رایج آن توسط مردم روم، به دلیل عظمتش، یا شاید از این واقعیت که دو جاده کنسولی رومی از آن جدا می‌شدند، نه فقط یک جاده، مانند اکثر دروازه‌های دیگر، یا از نزدیکی نسبی آن به کلیسای سانتا ماریا ماجوره، گرفته شده است. این دو طاق امکان عبور از ویا لابیکانا (در سمت چپ)، که اکنون ویا کازیلینا است، و ویا پرنستینا (در سمت راست) را فراهم می‌کردند. دو نوار بالایی مربوط به کانال‌های آنیو نووس (مرتفع‌ترین) و قنات آکوا کلودیا هستند. ساخت دیوارهای اورلیان هنگامی که اورلیان ساخت دیوارهای شهر را در سال ۲۷۱ میلادی آغاز کرد، دو طاق قنات، که در نقطه‌ای که از ویا لابیکانا و ویا پرنستینا عبور می‌کردند، به بنای یادبود تبدیل شدند، به یک دروازه واقعی تبدیل شدند و (همان‌طور که برای هرم سستیوس اتفاق افتاد) در طرح دیوارهای اورلیان گنجانده شدند و نام پورتا پرنستینا یا لابیکانا را به خود گرفتند. این دروازه در زمان سلطنت امپراتور هونوریوس تقویت شد، که در سال ۴۰۲، دو دهانه را به سمت بیرون گسترش داد و یک سنگر در مقابل خود دروازه ساخت و آن را به دو دروازه مجزا تقسیم کرد: پرنستینا در سمت راست و لابیکانا در سمت چپ (که کمی بعد بسته شد). این دروازه‌ها، در درجه اول برای اهداف دفاعی، توسط برج‌های مربعی در طرفین و یک سنگر استوانه‌ای در مرکز، که بر روی بقایای «پاناریوم» (مقبره اوریسیاس) ساخته شده بود، تقویت شدند. پنجره‌های قوسی کوچک، چهار در پرنستینا و پنج در لابیکانا، بر فراز آنها قرار داشتند. با این حال، این بنا سازه‌ای کاملاً نامتقارن و فاقد تعادل معماری بود، نقص‌هایی که تقریباً به‌طور قطع به دلیل سطوح مختلف دو جاده (لابیکانا پایین‌تر بود) بود، به این معنی که برج‌ها تراز نبودند و پنجره‌ها، به همراه اتاق‌های کنترل مرتبط با آنها، خارج از تراز بودند. از قرن پنجم به بعد و حداقل تا قرن پانزدهم، عمل واگذاری یا فروش دروازه‌های شهر به افراد خصوصی و دریافت عوارض برای عبور آنها به عنوان یک عمل عادی تأیید می‌شد. | ## بخش 2: پورتا ماجیوره | سندی از سال ۱۴۶۷ حاوی اطلاعیه‌ای است که روش‌های حراج دروازه‌های شهر را برای مدت یک سال مشخص می‌کند. از سندی از سال ۱۴۷۴ متوجه می‌شویم که قیمت قرارداد برای پورتا ماجیوره برابر با "۹۶ فلورین، ۱۳ سولیدی، ۴ دن به ازای هر سیکستاریا" ("قسط شش ماهه") بوده است. این قیمت بسیار بالایی بود (گران‌ترین قیمت در فهرست تعرفه‌های موجود در سند)، و بنابراین ترافیک شهری برای آن گذرگاه نیز باید زیاد می‌بود تا سود مناسبی برای خریدار تضمین شود. سودی که توسط جداول دقیقی که مربوط به قیمت هر نوع کالا بود تنظیم می‌شد، اما با توجه به تعداد اعلامیه‌ها، فرمان‌ها و تهدیدهایی که صادر می‌شد، به وفور با سوءاستفاده‌های مختلف جبران می‌شد. در سال‌های ۵۳۷–۵۳۸، در طول محاصره گوت‌ها به رهبری ویتیگس، این دروازه مانند سایر دروازه‌ها بسته شد تا تعداد دهانه‌های قابل دفاع محدود شود. این دروازه دوباره در سال ۹۶۶ بسته شد، به جز دروازه لابیکان، که به نظر می‌رسد تقریباً همیشه بسته بوده است، احتمالاً تا بعد از کار هونوریوس. تخریب توسط گرگوری شانزدهم در سال ۱۸۳۸، پاپ گرگوری شانزدهم دروازه را بازسازی کرد و سازه هونوریان را تخریب کرد (شاید به این دلیل که فاقد تقارن و تعادل تلقی می‌شد) و احتمالاً سازه باستانی اورلیان را بازسازی کرد، همان‌طور که او با دقت در کتیبه‌ای در سمت چپ به آن اشاره می‌کند. با این حال، طاق‌ها آنقدر بزرگ بودند (حدود ۶ متر عرض و ۱۴ متر ارتفاع) که هرگونه دفاعی از این دهانه‌ها می‌توانست مشکل‌ساز باشد؛ بنابراین، هر دو ورودی با ساخت دو بال کنگره‌دار باریک شدند که جلوه زیبایی‌شناختی آنها با سازه هونوریان که حذف شده بود، قابل مقایسه بود. ویرجیلیو اوریساچه، یک نانوا (احتمالاً یک آزاد شده که ثروتمند شد) و همسرش آتیستیا، که قدمت آن به حدود ۳۰ سال قبل از میلاد مسیح برمی‌گردد، کشف شد، در حالی که در برج استوانه‌ای بین دو طاق باقی مانده بود و اکنون بلافاصله از بیرون دروازه قابل مشاهده است. در سال ۱۹۱۵، شهر رم کارهای بیشتری را برای بازسازی میدان انجام داد و سازه باقی‌مانده ساخته شده توسط گرگوری شانزدهم را تخریب کرد. با این حال، تا سال ۱۹۵۶، پس از کار معمار پتریگنانی، دروازه به طرح اولیه خود و میدان به سطح اولیه خود بازگردانده نشد و سنگفرش دو خیابان و بقایای پیش تالار نمایان شد. شیارهای بزرگی که از عبور ارابه‌ها به جا مانده بود، هنوز روی تخته‌های بازالت سنگفرش که هنوز در زیر دروازه قرار دارند، قابل مشاهده است. در ابتدا با نام پورتا پرنستینا شناخته می‌شد، شاید اشاره‌ای به جاده‌ای که از آن عبور می‌کند (ویا پرانستینا). این «دروازه» که در سال ۵۲ میلادی توسط امپراتور کلودیوس ساخته شد، در ابتدا برای ایجاد یک بخش تزئینی برای پشتیبانی از دو قنات، آکوا کلودیو و آنیو نووس، در نظر گرفته شده بود. | ## بخش 3: پورتا ماجیوره | در آن زمان، این قنات‌ها از جاده‌های باستانی ویا لابیکانا و پرانستینا عبور می‌کردند و بدین ترتیب فرصتی برای ایجاد نوعی طاق نصرت در این مکان برای فتح طبیعت و فاتح آن، امپراتور کلودیوس، فراهم می‌کردند. دو کانال این قنات‌ها (آکوا کلودیا و آکوا آنیو نووس)، که یکی روی دیگری قرار دارد، هنگام مشاهده مقطع عرضی که از طریق اتاق زیر شیروانی تراورتن در بالای دروازه عبور می‌کند، قابل مشاهده است. این دروازه در سال ۲۷۱ میلادی توسط امپراتور اورلیان در دیوار اورلیان گنجانده شد و در واقع آن را به ورودی (دروازه) شهر تبدیل کرد. کارشناسان از این به عنوان نمونه اولیه «بازیافت معماری» یاد می‌کنند، که اساساً یک سازه موجود را برای استفاده دیگری تطبیق می‌دهد، در این مورد از یک قنات به عنوان دیوار استفاده می‌کند. این دروازه زمانی که امپراتور هونوریوس در سال ۴۰۵ دیوارها را تکمیل کرد، بیشتر اصلاح شد. پایه‌های یک نگهبانی که توسط هونوریوس اضافه شده است، هنوز قابل مشاهده است، در حالی که قسمت بالایی دروازه، همان‌طور که توسط هونوریوس ساخته شده است، به سمت چپ دروازه منتقل شده است. در حال حاضر به عنوان دروازه ماجوره شناخته می‌شود، که احتمالاً به دلیل جاده‌ای که از دروازه عبور می‌کند و به کلیسای سانتا ماریا ماجوره منتهی می‌شود، به این نام نامگذاری شده است. کتیبه‌های زیر در ستایش امپراتوران کلودیوس، وسپاسیان و تیتوس به دلیل کارشان بر روی قنات‌ها به‌طور برجسته در اتاق زیر شیروانی پورتا ماگیوره نمایش داده شده است: در سال ۵۲ پس از میلاد امپراتور کلودیوس، آب کلودیا را از چشمه‌هایی به نام آبی و کورتیوس در نقطه عطف ۴۵ به روم آورد، و همچنین آنیو نوواس را از نقطه عطف ۶۲، هر دو با هزینه شخصی خود به رم آورد. در سال ۷۱ پس از میلاد، امپراتور وسپاسیان با هزینهٔ خود آب‌های کورتین و کرول را به شهر بازگرداند که توسط کلودیوس خدایی شده به شهر هدایت شده بود، اما به مدت نه سال به‌طور متناوب مورد استفاده قرار گرفت و از بین رفت. در سال ۸۱ میلادی امپراتور تیتوس با هزینه شخصی خود، آب‌های کرتیان و کارولین را که توسط کلودیوسِ خداگونه به شهر آورده شده و سپس توسط وسپاسیان، پدر خداگونه تیتوس، برای شهر تعمیر شده بود، با سازه‌های جدید، از سرچشمه آن، پس از آنکه قنات به مرور زمان تا پایه‌هایش ویران شده بود، بازسازی کرد. بقایای باستان‌شناسی در نزدیکی در نزدیکی دروازه، درست بیرون دیوار، مقبره غیرمعمول نانوا قرار دارد که توسط مارکوس ویرژیلیوس اوریساکوس ساخته شده است. در سال ۱۹۱۷، یک کلیسای زیرزمینی پورتا ماجوره نئوفیثاغورثی در نزدیکی ویا پرانستینا کشف شد که قدمت آن به قرن اول میلادی برمی‌گردد. نقشه زمین سه شبستان و یک محراب را نشان می‌دهد، طرحی مشابه طرحی که در قرن چهارم در کلیساهای مسیحی به کار گرفته شد. | ## جمع‌بندی | طاق‌ها با گچ‌بری‌های سفید که نماد باورهای نئوفیثاغورثی هستند، تزئین شده‌اند، اگرچه معنای دقیق عناصر این تزئینات همچنان موضوع بحث است.