موضوع مقاله: ساریذ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ساریذ | مقدمه: این کیبوتص در نزدیکی میگدال هائمک واقع شده و در حوزه صلاحیت شورای منطقه‌ای دره یزرعیل قرار دارد. | ## بخش 1: ساریذ | ساریذ در سال ۱۹۲۶ توسط مهاجران یهودی از چکسلواکی، لهستان و اتحاد جماهیر شوروی بر روی زمین‌های روستای عربی خنیفس بنیان‌گذاری شد. نام این کیبوتص از شهر کتاب‌مقدسی ساریذ گرفته شده که در بخش جنوبی سرزمین قبیله زبولون قرار داشته و در کتاب یوشع (۱۹:۱۰) از آن یاد شده‌است. شهر باستانی ساریذ احتمالاً در تپه باستانی تل شدود در نزدیکی کیبوتص کنونی واقع بوده‌است. اقتصاد کیبوتص بر پایه صنعت و کشاورزی استوار است و کارخانه تولید سنگ‌های ساب «کمل» از مهم‌ترین واحدهای صنعتی آن به‌شمار می‌رود. پیشینه روستای خنیفس در دوره عثمانی در دوره امپراتوری عثمانی، روستای مسلمان‌نشینی به نام اخنیفس (همچنین خنافس و گونه‌های دیگر) به معنای «سوسک‌ها» در محل کنونی ساریذ قرار داشت. روستای خنیفس و شهرها و روستاهای همجوار آن شامل ناصره، مجدل، یافا، جباثه و معلول مالیات خود را به راهبان ناصره می‌پرداختند که حق وصول این مالیات‌ها را در سال ۱۷۷۷ به مبلغ دویست دلار از مقامات عثمانی خریداری کرده بودند. سی سال پس از آن، راهبان دوباره این حق را خریدند؛ اما این بار به مبلغ دو هزار و پانصد دلار به دلیل افزایش بهای غلات و اجاره زمین. در سال ۱۸۸۲، بررسی فلسطین غربی که توسط صندوق اکتشاف فلسطین انجام شد، در اخنیفس «ویرانه برجی که ظاهر العمر در حدود یک سده پیش (۱۱۶۲ هجری قمری) ساخته بود» را یافت. فهرست جمعیتی مربوط به حدود سال ۱۸۸۷ نشان می‌دهد که اخنیفس در حدود ۴۰ ساکن مسلمان داشت. گوتلیب شوماخر در سال ۱۹۰۰ در جریان نقشه‌برداری برای ساخت راه‌آهن دره یزرعیل یادداشت کرد که اخنیفس «روستایی آباد» متشکل از ۵۲ کلبه و ۲۳۰ ساکن بود و این مکان از دارایی‌های خاندان سرسق از بیروت به‌شمار می‌رفت. موشه دایان از این مکان به عنوان نمونه‌ای از این واقعیت یاد کرد که «هیچ مکانی در این سرزمین ساخته نشده که پیش‌تر جمعیت عربی نداشته باشد». | ## بخش 2: ساریذ | دوره قیمومت بریتانیا روستای عربی بر پایه سرشماری ۱۹۲۲ فلسطین، «اخنیفس» جمعیتی برابر با ۳۹ نفر داشت که ۳۸ تن از آنان مسلمان و ۱ تن مسیحی ارتدکس بود. کیبوتص در آغاز سال ۱۹۲۶ (اواخر سال عبری تخرپ «ז) بر فراز تپه خنیفس بنیاد نهاده شد. بنیان‌گذاران نخستین، اعضای گروه «اخوه» از پیشگامان (حلوتص) لیتوانیایی بودند که در سال ۱۹۲۰ مهاجرت کرده بودند و از سال ۱۹۲۵ زمین‌های یشوو را در اردوگاه آموزشی نزدیک گینگار کار می‌کردند. در بهار ۱۹۲۷ گروه «بیبرخه» از جنبش جوانان بلاو وایس آلمان که در سال ۱۹۲۴ مهاجرت کرده بودند به ساریذ پیوستند. بر پایه سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین، ساریذ جمعیتی برابر با ۶۹ نفر داشت که ۶۵ تن یهودی و ۳ تن مسلمان بودند و در ۹ خانه زندگی می‌کردند. در سال ۱۹۳۰ به مناسبت هشتادمین سالگرد تولد رئیس‌جمهور چکسلواکی، توماش گاریگ ماساریک، ۱۳ هزار درخت در نزدیکی کیبوتص کاشته شد و جنگلی به نام «جنگل ماساریک» پدید آمد. در دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ میلادی، ساریذ یکی از مراکز نیروهای مسلح هاگانا و پالماخ بود. جغرافیا ساریذ در ارتفاع ۱۱۱ متری از سطح دریا در جلیل سفلی واقع شده و در مرز شمالی دره یزرعیل با کشاورزی فشرده و رشته‌کوه‌های ناصره قرار دارد که در شمال شرقی روستا به سوی شهر میگدال هائمک بالا می‌رود. در شرق کیبوتص، تپه باستانی تل شدود در حاشیه دره یزرعیل قرار دارد و در غرب آن پایگاه هوایی رامات داوید گسترده شده‌است. این روستا در حدود ۸ کیلومتری شمال غربی شهر عفوله و ۱ کیلومتری جنوب میگدال هائمک واقع شده‌است. اقتصاد در دهه ۱۹۵۰ میلادی، کیبوتص کارخانه سنگ‌های ساب کمل (CGW) را تأسیس کرد که اکنون سه کارگاه برای ساخت صفحات برش، سنگ‌های ساب و مواد ساینده پوشش‌دار دارد. | ## بخش 3: ساریذ | اقتصاد کیبوتص همچنین بر شاخه‌های گوناگون کشاورزی شامل زراعت، باغداری و پرورش دام استوار است. جمعیت ساکنان کیبوتص ساریذ سکولار (غیرمذهبی) هستند و اکثریت قاطع آنان را یهودیان تشکیل می‌دهند. + روند دگرگونی جمعیت ساریذ سال ۱۹۴۸ ۱۹۴۹ ۱۹۶۱ ۱۹۷۲ ۱۹۸۳ ۱۹۹۵ ۲۰۰۵ ۲۰۱۰ ۲۰۱۴ جمعیت ۵۳۰ ۴۵۷ ۵۹۸ ۶۱۰ ۶۹۳ ۶۶۳ ۵۹۰ ۶۵۰ ۸۴۸ آموزش در کیبوتص مجموعه‌ای از مهدکودک‌ها برای کودکان محلی فعال است. دانش‌آموزان دوره ابتدایی در مدرسه «ساگی» در خود کیبوتص و دانش‌آموزان دوره دبیرستان در مدرسه «هاعمق هامعراوی» در کیبوتص یفعات آموزش می‌بینند. بونکرهای بریتانیایی و بیشه اسلوونی در نزدیکی ساریذ، بریتانیایی‌ها سه بونکر (پناهگاه زیرزمینی) ساختند که در آنها مهمات مورد نیاز فرودگاه نزدیک رامات داوید انبار می‌شد. به ابتکار صندوق ملی یهود و با کمک دولت اسلوونی، بیشه‌ای در این مکان کاشته شد و پارکی به نام «پارک بونکرها» یا «بیشه اسلوونی» ایجاد گردید. چهره‌های سرشناس شاعران ناتان یوناتان و پینخاس ساده و سیاستمداران ناتان پلد و شلومو روزن از اعضای این کیبوتص بوده‌اند. هاینتس فیشر، رئیس‌جمهور پسین اتریش، در سال ۱۹۶۳ یک سال داوطلبانه را در این کیبوتص گذراند. همچنین مورگان مک‌سوئینی، راهبردپرداز سیاسی ایرلندی، در اواخر دهه ۱۹۹۰ چند ماهی را در این کیبوتص زندگی کرد. پسر ناتان یوناتان، لیئور، در جنگ یوم کیپور (۱۹۷۳) کشته شد و در گورستان کیبوتص به خاک سپرده شده‌است. | ## جمع‌بندی | ناتان یوناتان شعر «دو بلوط» (شنی الونیم) را دربارهٔ دو درخت بلوط کیبوتص سرود که پس از کشته شدن لیئور معنای تازه‌ای یافت.