موضوع مقاله: گاز طبیعی در اسرائیل | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # گاز طبیعی در اسرائیل | مقدمه: بین سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۲، اسرائیل گاز طبیعی مورد ۲۰۱۴ نیاز خود را از مصر و از طریق خط لوله العریش–اشکلون وارد می‌کرد. | ## بخش 1: گاز طبیعی در اسرائیل | طبق داده‌های سال ۲۰۲۲، ذخایر اثبات‌شده گاز طبیعی اسرائیل حدود ۱٬۰۸۷ میلیارد متر مکعب برآورد شده است. بخش حمل‌ونقل عمدتاً به بنزین و گازوئیل وابسته است، در حالی که بیشتر تولید برق این کشور از طریق زغال‌سنگ وارداتی تأمین می‌شد. در آن زمان، با این حال، هیچ منبع داخلی گاز طبیعی وجود نداشت و پیش‌بینی می‌شد که گاز از طریق واردات LNG (گاز طبیعی مایع‌شده) و از طریق یک خط لوله آینده از مصر تأمین شود (که بعدها به خط لوله العریش–اشکلون تبدیل شد). برنامه‌هایی برای ساخت چندین نیروگاه گازسوز توسط شرکت برق اسرائیل (IEC) و احداث یک شبکه توزیع گاز ملی و یک پایانه واردات LNG طراحی شد. به‌محض شروع این برنامه‌ها، گاز طبیعی در داخل خاک اسرائیل کشف شد، ابتدا در مقادیر کم و یک دهه بعد در مقادیر بسیار زیاد در آب‌های عمیق در سواحل اسرائیل. این کشف‌ها باعث شد استفاده از گاز طبیعی در اقتصاد اسرائیل به‌شدت افزایش یابد، به‌ویژه در بخش‌های تولید برق و صنعتی. مصرف گاز از متوسط سالانه ۹٬۹۰۰٬۰۰۰ مترمکعب (۳۵۰ میلیون فوت مکعب) بین سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۲ به ۳٫۷ میلیارد مترمکعب (۱۲۹ میلیارد فوت مکعب) در سال ۲۰۱۰ رسید. در سال ۲۰۲۳، قبرس و اسرائیل در حال کار بر روی توافقی بودند برای احداث یک خط لوله گاز طبیعی میان دو کشور. طبق این طرح، گاز طبیعی اسرائیل به قبرس منتقل می‌شود، در آنجا مایع‌سازی (LNG) شده و سپس به اروپا صادر می‌گردد. | ## بخش 2: گاز طبیعی در اسرائیل | خط لوله پیشنهادی حدود ۳۲۰ کیلومتر (۲۰۰ مایل) طول خواهد داشت و هزینه ساخت آن حدود ۴۵۰ میلیون یورو (معادل ۴۸۹ میلیون دلار) برآورد شده است. همچنین، ساخت پایانه مایع‌سازی گاز طبیعی (LNG) در قبرس حدود ۱ میلیارد یورو (۱.۱ میلیارد دلار) هزینه خواهد داشت. با این حال، تا سال ۲۰۱۴ این میدان تقریباً تخلیه شده بود — زودتر از زمان پیش‌بینی‌شده. دلیل اصلی این کاهش سریع، افزایش برداشت گاز از میدان برای جبران قطع واردات گاز از مصر بود؛ وارداتی که پس از ناآرامی‌های سیاسی در پی سقوط رژیم حسنی مبارک در سال ۲۰۱۱ متوقف شد. در سال ۲۰۰۹، یک کشف بزرگ گاز طبیعی به نام تمار (Tamar) در آب‌های عمیق در حدود ۹۰ کیلومتری غرب شهر حیفا صورت گرفت. این میدان دارای ذخایر اثبات‌شده معادل ۲۲۳ میلیارد متر مکعب (BCM) یا ۷.۹ تریلیون فوت مکعب بود. با احتساب ذخایر اثبات‌شده و احتمالی، مجموع ذخایر این میدان به حدود ۳۰۷ میلیارد متر مکعب می‌رسد. کشف‌های گاز طبیعی تأیید کرد که حوضه لوانت در مدیترانه شرقی حاوی مقدار قابل توجهی از گاز طبیعی است. Retrieved 2011-05-21.در اوایل ۲۰۱۲، کابینه اسرائیل برنامه‌هایی را برای تأسیس یک صندوق ثروت ملی (با نام "صندوق شهروندان اسرائیلی") اعلام کرد. | ## بخش 3: گاز طبیعی در اسرائیل | هدف این صندوق، اختصاص بخشی از حق امتیازهای حاصل از اکتشاف انرژی به آموزش، دفاع و سرمایه‌گذاری‌های خارجی بود. میدان گازی تمار (Tamar) در تاریخ ۳۰ مارس ۲۰۱۳، پس از چهار سال توسعه گسترده، به‌طور رسمی وارد مرحله تولید تجاری شد. Retrieved 2013-03-30.تأمین گاز از میدان تمار نقش مهمی در تقویت اقتصاد اسرائیل ایفا کرد، به‌ویژه پس از آنکه این کشور بین سال‌های ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۳ به‌دلیل قطع صادرات گاز از مصر، بیش از ۲۰ میلیارد شِکِل (NIS) زیان اقتصادی متحمل شد. مصر در آن دوره تصمیم گرفت توافق‌نامه صادرات گاز به اسرائیل را به‌طور نامحدود تعلیق کند، و احتمال بازگشت این صادرات منتفی شد. Retrieved 2013-03-30.در نتیجه این وقفه، اسرائیل – و همچنین کشور همسایه‌اش اردن که او نیز دچار اختلال در دریافت گاز از مصر شده بود – مجبور شدند برای تأمین انرژی به سوخت‌های مایع سنگین که گران‌تر و آلاینده‌تر هستند، روی آورند. با آغاز بهره‌برداری از میدان تمار در سال ۲۰۱۳، بحران انرژی در اسرائیل پایان یافت. این قرارداد برای مدت ۱۵ سال تنظیم شده و میدان لویاتان در اواخر ۲۰۱۹ وارد مدار تولید شد. این قرارداد، که مشروط به تأیید نهادهای نظارتی دو کشور بود، شامل تأمین حداکثر ۶۴ میلیارد متر مکعب (BCM) گاز طی ۱۰ سال و به ارزش حداکثر ۱۵ میلیارد دلار آمریکا می‌شد. | ## جمع‌بندی | اگرچه مصر در سال‌های اخیر پیشرفت‌هایی در توسعه میادین گازی داخلی خود داشته تا نیاز رو‌به‌رشد داخلی را پاسخ دهد، اما این کشور دارای ظرفیت‌های بدون استفاده برای صادرات LNG نیز بود.