موضوع مقاله: پاگودا شوداگون | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پاگودا شوداگون | مقدمه: پاگودا شوداگون (, ; )، با نام رسمی شوداگون زدی دو (, , )، و همچنین به عنوان پاگودای بزرگ داگون و پاگودای طلایی شناخته می‌شود، یک استوپا زراندود واقع در یانگون، میانمار است. | ## بخش 1: پاگودا شوداگون | شوداگون مقدس‌ترین پاگودای بودایی در میانمار است، زیرا اعتقاد بر این است که حاوی یادگارهای چهار بودای پیشین از کالپا کنونی است. این یادگارها شامل عصای کاکوساندها، صافی آب کوناگامانا، تکه‌ای از خرقه کاساپا، و هشت تار مو از سر گوتاما می‌باشد. این پاگودا بر روی تپه سینگوتارا به ارتفاع بنا شده است و با ارتفاع , بالاتر از سطح دریا قرار داردارتفاع گلدسته پاگودا (تا نوک هتی آن) طبق (یونسکو ۲۰۱۸) است و بر روی تپه سینگوتارا ساخته شده که ارتفاع آن طبق و طبق بالاتر از سطح دریا است. مقررات منطقه‌بندی یانگون که حداکثر ارتفاع ساختمان‌ها را به بالاتر از سطح دریا (۷۵٪ ارتفاع پاگودا از سطح دریا) محدود می‌کند، برجستگی شوداگون را در افق نمای شهر تضمین می‌کند. بر اساس بودهه‌وانسا، دو بازرگان از اوکالاجاناپادا به نام‌های تاپوسا و بالیکا در حال عبور از بود گایا بودند که با بودا ملاقات کردند. بودا که در آن زمان از بوداگی تازه‌یافته خود در حالی که زیر درخت راجایاتانا نشسته بود لذت می‌برد، هدیه آن‌ها شامل کیک برنجی و عسل را پذیرفت و در مقابل بخشی از دارما را به آن‌ها آموخت. بودا همچنین هشت تار از موهای خود را به بازرگانان داد و به آن‌ها دستورالعمل‌هایی در مورد نحوه ساخت یک استوپا برای قرار دادن این یادگارهای مو داد. بازرگانان هشت تار مو را به پادشاه اوکالاپا از داگون تقدیم کردند، که آن تارها را به همراه برخی یادگارهای سه بودای پیشین (کاکوساندها، کوناگامانا و کاساپا) در یک استوپا بر روی تپه سینگوتارا در میانمار امروزی قرار داد. اولین اشاره به پاگودا در تواریخ سلطنتی برمه تنها به سال ۱۳۶۲/۶۳ میلادی (۷۲۴ گاهشماری برمه‌ای) بازمی‌گردد، زمانی که پادشاه بینیا او از مارتابان-هانتاوادی ارتفاع پاگودا را به رساند. شواهد کتیبه‌ای معاصر، یعنی کتیبه‌های پاگودا شوداگون از دوران سلطنت پادشاه دامازدی از هانتاوادی (حک. تا آغاز قرن شانزدهم، پاگودا شوداگون به مشهورترین مکان زیارت بودایی در برمه تبدیل شده بود. بدترین آسیب ناشی از زمین‌لرزه سال ۱۷۶۸ بود که بالای استوپا را فرو ریخت، اما پادشاه سین‌بیوشین در سال ۱۷۷۵ آن را به ارتفاع کنونی (بدون احتساب ارتفاع هتی (چتر تاج رساند. یک هتی جدید توسط پادشاه میندون در سال ۱۸۷۱، نزدیک به دو دهه پس از الحاق برمه سفلی توسط بریتانیا، اهدا شد. یک زمین‌لرزه متوسط در اکتبر ۱۹۷۰ باعث خارج شدن محور هتی از تراز شد؛ تعمیرات گسترده‌ای برای اصلاح مشکل لازم بود. جشنواره پاگودا شوداگون، که بزرگ‌ترین جشنواره پاگودا در کشور است، در زمان ماه نو از ماه تابونگ در گاه‌شماری برمه‌ای سنتی آغاز می‌شود و تا ماه کامل ادامه می‌یابد. بالای پایه، سکوهایی قرار دارند که فقط راهبان و سایر مردان می‌توانند به آن‌ها دسترسی داشته باشند. بالای آن دستار، سپس کاسه صدقه وارونه، گلبرگ‌های معکوس و راست نیلوفر آبی، غنچه موز و سپس تاج چتری قرار دارد. طلایی که بر روی استوپا دیده می‌شود از صفحات طلای واقعی ساخته شده است که ساختار آجری را پوشانده و با پرچ‌های سنتی متصل شده‌اند. مردم در سراسر کشور، و همچنین پادشاهان متوالی، از ملکه شین ساو پو شروع کردند، برای نگهداری از پاگودا طلا اهدا کرده‌اند. رویکردهای شرقی و جنوبی دارای فروشندگانی هستند که کتاب، طلسم‌های خوش‌شانسی، تصاویر بودا، شمع، زرورق طلا، چوب بخور، پرچم‌های دعا، ریسمان‌های تزئینی، چترهای مینیاتوری و گل می‌فروشند. مطابق با این اصل، می‌توان از زیارتگاه جهتی شرقی شروع کرد که مجسمه کاکوساندها، اولین بودای کالپا کنونی را در خود جای داده است. اختربینی برمه‌ای هفت سیاره اختربینی — خورشید، ماه، عطارد، زهره، مریخ، مشتری و زحل — و علاوه بر آن، دو سیاره دیگر، راهو و کتو را به رسمیت می‌شناسد. همه نام‌های سیارات از اختربینی هندو وام گرفته شده‌اند، اما راهو و کتوی برمه‌ای با راهو و کتوی هندی متفاوت هستند. برمه‌ای‌ها آن‌ها را سیاراتی مجزا و متفاوت می‌دانند، در حالی که اختربینی هندو آن‌ها را یا سر و دم اژدها یا گره‌های صعودی و نزولی می‌داند. مانند بسیاری از زبان‌های دیگر، برمه‌ای‌ها هفت روز هفته خود را به نام هفت سیاره نام‌گذاری می‌کنند، اما اختربینی برمه‌ای یک هفته هشت روزه را به رسمیت می‌شناسد، به طوری که چهارشنبه به دو روز تقسیم می‌شود: تا ساعت ۶:۰۰ بعد از ظهر چهارشنبه است، اما از ساعت ۶:۰۰ بعد از ظهر تا نیمه‌شب روز راهو است.Skidmore, Monique. برای بوداییان برمه‌ای مهم است که بدانند در کدام روز از هفته متولد شده‌اند، زیرا این موضوع سکوی سیاره‌ای آن‌ها را تعیین می‌کند. هشت سکوی سیاره‌ای وجود دارد، زیرا چهارشنبه به دو نیمه (قبل از ظهر و بعد از ظهر) تقسیم می‌شود. | ## بخش 2: پاگودا شوداگون | آن‌ها با حیواناتی مشخص می‌شوند که نمایانگر روز هستند — گارودا برای یکشنبه، ببر برای دوشنبه، شیر برای سه‌شنبه، فیل با خرطوم برای چهارشنبه صبح، فیل بدون خرطوم برای چهارشنبه بعد از ظهر، موش برای پنج‌شنبه، خوکچه هندی برای جمعه و ناگا برای شنبه. هر سکوی سیاره‌ای یک تصویر بودا دارد و devotees با یک دعا و آرزو به نام آیین برکت‌دهی، گل‌ها و پرچم‌های دعا تقدیم کرده و آب بر روی تصویر می‌ریزند. در پایه سکو در پشت تصویر، یک فرشته نگهبان قرار دارد، و در زیر تصویر، حیوانی که نمایانگر آن روز خاص است، قرار دارد. پایه استوپا هشت‌ضلعی است و همچنین توسط هشت زیارتگاه کوچک (یکی برای هر سکوی سیاره‌ای) احاطه شده است. زائر، در مسیر بالا رفتن از پله‌های پاگودا، گل‌ها، شمع‌ها، پرچم‌های رنگی و ریسمان‌های تزئینی می‌خرد. این موارد باید در استوپا در یک عمل نمادین بخشش، که جنبه مهمی از تعالیم بودایی است، قرار داده شوند. صندوق‌های اهدایی در مکان‌های مختلف در اطراف پاگودا برای دریافت کمک‌های داوطلبانه وجود دارد که ممکن است برای اهداف عمومی به پاگودا داده شود. در دسامبر ۲۰۱۷، از خارجی‌ها هزینه ورودی ۱۰۰۰۰ کیات (تقریباً ۷ دلار آمریکا) دریافت می‌شد. این اثر در سال ۱۸۵۵ توسط کارگران هنگام ساخت پادگان در محل یک پاگودای قدیمی در شرق پاگودا شوداگون کشف شد و اکنون در موزه ویکتوریا و آلبرت قرار دارد در سال ۱۶۰۸، ماجراجوی پرتغالی فیلیپه د بریتو ای نیکوت، که برای برمه‌ای‌ها با نام نگا زینکا شناخته می‌شد، پاگودا شوداگون را غارت کرد. افراد او زنگ بزرگ دامازدی به وزن ۳۰۰ تن را که در سال ۱۴۸۵ توسط پادشاه مون دامازدی اهدا شده بود، برداشتند. هدف د بریتو ذوب کردن زنگ برای ساخت توپ بود، اما هنگام حمل آن در سراسر رود بگو به داخل رودخانه افتاد. دو قرن بعد، بریتانیایی‌ها در ۱۱ مه ۱۸۲۴، در طول نخستین جنگ انگلیس و برمه پیاده شدند. آن‌ها بلافاصله پاگودا شوداگون را تصرف و اشغال کردند و تا دو سال بعد که رفتند از آن به عنوان دژ استفاده کردند. غارت و وندالیسم رخ داد، و بهانه یک افسر برای کندن تونل به اعماق استوپا این بود که ببیند آیا می‌توان از آن به عنوان انبار باروت استفاده کرد یا خیر. زنگ ماها گاندا (به معنای صدای شیرین بزرگ)، یک زنگ برنزی ۲۳ تنی که در سال ۱۷۷۹ ریخته شد و توسط پادشاه سینگو اهدا شد و معمولاً به عنوان زنگ سینگو مین شناخته می‌شود، با قصد حمل آن به کلکته برده شد. وقتی بریتانیایی‌ها در تلاش‌های خود برای بازیابی آن ناموفق بودند، مردم در صورت بازگرداندن آن به استوپا پیشنهاد کمک دادند. بریتانیایی‌ها که فکر می‌کردند این کار بی‌فایده خواهد بود، موافقت کردند، که بر این اساس غواصان رفتند و صدها تیر بامبو را زیر زنگ بستند و آن را به سطح آب شناور کردند. در مورد این زنگ و زنگ تاراوادی مین ۴۲ تنی که در سال ۱۸۴۱ توسط تاراوادی مین به همراه ۲۰ کیلگرم روکش طلا اهدا شد، سردرگمی زیادی وجود داشته است؛ این زنگ بزرگ تزئین‌شده در آلاچیق خود در گوشه شمال شرقی استوپا آویزان است. جنگ دوم انگلیس و برمه شاهد اشغال مجدد شوداگون توسط بریتانیا در آوریل ۱۸۵۲ بود، فقط این بار استوپا قرار بود تا ۷۷ سال، یعنی تا سال ۱۹۲۹، تحت کنترل نظامی آن‌ها باقی بماند، اگرچه مردم اجازه دسترسی به پاگودا را داشتند. اکنون در موزه یادبود جنگ اوکلند در طول اشغال و استحکام‌بخشی بریتانیا به پاگودا، لرد مونگ هتاو لی، برجسته‌ترین مون-برمه‌ای در برمه بریتانیا، با موفقیت از غارت گنجینه‌ها توسط ارتش بریتانیا جلوگیری کرد؛ او سرانجام با کمک مالی حاکمان بریتانیا، پاگودا را به شکوه و جایگاه سابق خود بازگرداند. این نقل قول از کتاب «یک مادر بزرگ برمه‌ایی قرن بیستم» نوشته خین تیدا، نتیجه نتیجه نتیجه نتیجه اوست. نتیجه تحریم دانشگاه متعاقب، تأسیس «مدارس ملی» بود که توسط مردم برمه تأمین مالی و اداره می‌شد؛ از آن زمان این روز به عنوان روز ملی برمه گرامی داشته می‌شود. در دومین اعتصاب دانشجویان دانشگاه در تاریخ ۱۹۳۶، سکوهای شوداگون دوباره محل اردوگاه معترضان دانشجو بود. در سال ۱۹۳۸، کارگران میدان نفتی اعتصابی از میادین نفتی چائوک و ینان‌چائونگ در مرکز برمه تا رانگون پیاده‌روی کردند تا یک اردوگاه اعتصاب در پاگودا شوداگون برپا کنند. این اعتصاب که توسط مردم و همچنین دانشجویان حمایت می‌شد و پس از سال گاه‌شماری برمه‌ای به 'انقلاب ۱۳۰۰' معروف شد، توسط پلیس که با چکمه‌های خود در حالی که برمه‌ای‌ها کفش‌های خود را در محوطه پاگودا درمی‌آوردند، به اردوگاه‌های اعتصاب در پاگودا یورش بردند. «مسئله کفش» در پاگودا از دوران استعمار همیشه موضوع حساسی برای مردم برمه بوده است. هایرام کاکس، فرستاده بریتانیا به دربار برمه، در سال ۱۷۹۶، با این سنت با عدم بازدید از پاگودا به جای درآوردن کفش‌هایش، آن را رعایت کرد. | ## بخش 3: پاگودا شوداگون | با این حال، پس از الحاق برمه سفلی، بازدیدکنندگان اروپایی و همچنین نیروهای مستقر در پاگودا آشکارا این سنت را نادیده گرفتند. او دامالوکا در سال ۱۹۰۲ به‌طور علنی با یک افسر پلیس به دلیل پوشیدن کفش در پاگودا برخورد کرد. تا سال ۱۹۱۹ طول کشید تا مقامات بریتانیا سرانجام آیین‌نامه‌ای صادر کردند که پوشیدن کفش در محوطه پاگودا را ممنوع می‌کرد. با این حال، آن‌ها استثنایی قائل شدند که کارمندان دولت در مأموریت رسمی مجاز به پوشیدن کفش بودند. این آیین‌نامه و بند استثنای آن به برانگیختن مردم انجامید و در آغاز جنبش ناسیونالیستی نقش ایفا کرد. در ژانویه ۱۹۴۶، ژنرال آنگ سان در یک گردهمایی عمومی در استوپا سخنرانی کرد و با تهدیدی پوشیده از اعتصاب عمومی و قیام، خواستار «استقلال فوری» از بریتانیا شد. چهل و دو سال بعد، در ۲۶ اوت ۱۹۸۸، دختر او، آنگ سان سو چی، در گردهمایی عمومی دیگری متشکل از ۵۰۰٬۰۰۰ نفر در استوپا سخنرانی کرد و از رژیم نظامی خواستار دموکراسی شد و قیام ۸۸۸۸ را دومین مبارزه برای استقلال نامید. اعتراضات سپتامبر ۲۰۰۷ در سپتامبر ۲۰۰۷، در جریان تظاهرات سراسری علیه رژیم نظامی و افزایش قیمت‌های اخیراً تصویب‌شده آن، به راهبان معترض برای چند روز اجازه ورود به پاگودا داده نشد تا اینکه دولت سرانجام عقب‌نشینی کرد و به آن‌ها اجازه ورود داد. در ۲۴ سپتامبر ۲۰۰۷، ۲۰٬۰۰۰ راهب و تیلاشین (بزرگ‌ترین اعتراض در ۲۰ سال) در پاگودا شوداگون، یانگون راهپیمایی کردند. روز دوشنبه، ۳۰٬۰۰۰ نفر به رهبری ۱۵٬۰۰۰ راهب از پاگودا شوداگون راهپیمایی کردند و از مقابل دفاتر حزب مخالف اتحادیه ملی برای دموکراسی (NLD) آنگ سان سو چی عبور کردند. روز شنبه، راهبان برای دیدار با آنگ سان سو چی که در حبس خانگی به سر می‌برد، راهپیمایی کردند. در ۲۵ سپتامبر ۲۰۰۷، ۲۰۰۰ راهب و حامیان از تهدیدهای حکومت نظامی میانمار سرپیچی کردند. آن‌ها در خیابان‌های یانگون در پاگودا شوداگون در میان کامیون‌های ارتش و هشدار سرتیپ میانت مونگ مبنی بر نقض «قوانین و مقررات» بودایی راهپیمایی کردند. در ۲۶ سپتامبر ۲۰۰۷، درگیری بین نیروهای امنیتی و هزاران معترض به رهبری راهبان بودایی در میانمار طبق گزارش‌های مخالفان حداقل پنج معترض را توسط نیروهای امنیتی میانمار به کام مرگ کشاند، در یک سرکوب پیش‌بینی‌شده. در اوایل روز، مقامات امنیتی از گاز اشک‌آور، شلیک‌های اخطار و زور برای متفرق کردن یک تظاهرات مسالمت‌آمیز ده‌ها راهب که در اطراف پاگودا شوداگون جمع شده بودند، استفاده کردند. این وب‌سایت گزارش می‌دهد که معترضان «راهبان کتک خوردند و دسته‌جمعی سوار کامیون‌های ارتش در انتظار شدند» و اضافه کرد که حدود ۵۰ راهب دستگیر و به مکان‌های نامعلومی منتقل شدند. علاوه بر این، مخالفان گفتند «سربازان با تفنگ‌های تهاجمی صومعه‌های مقدس بودایی … و همچنین سایر نقاط حساس اعتراضات ضد دولتی را محاصره کرده‌اند.» این گزارش می‌دهد که سرکوب خشونت‌آمیز زمانی رخ داد که حدود ۱۰۰ راهب با ورود به منطقه محصور شده اطراف پاگودا شوداگون، مقدس‌ترین مکان مقدس بودایی میانمار، از ممنوعیت سرپیچی کردند. این گزارش می‌گوید که مقامات به جمعیت دستور پراکنده شدن دادند، اما شاهدان گفتند که راهبان نشستند و شروع به دعا کردند و از ممنوعیت تجمع عمومی دولت سرپیچی کردند. وب‌سایت مخالفان جزئیات بیشتری را شرح داد که نیروهای امنیتی در پاگودا «به تظاهرکنندگان حمله کردند» و به «چند صد راهب و حامی دیگر» حمله کردند. شاهدان گفتند راهبان توسط مقامات دور شده و سوار کامیون‌های در انتظار شدند در حالی که چند صد تماشاگر نظاره می‌کردند. برخی موفق به فرار شدند و به سمت پاگودا سوله، یک بنای تاریخی بودایی و نقطه عطف واقع در مرکز شهر یانگون، حرکت کردند. ماکت‌ها پاگودا اوپاتاسانتی — واقع در نایپیداو، پایتخت میانمار — ماکتی از پاگودا شوداگون است. این بنا که در سال ۲۰۰۹ تکمیل شد، از بسیاری جهات شبیه پاگودا شوداگون است، اما ارتفاع آن کمتر از شوداگون است. ماکت دیگری از پاگودا شوداگون، به ارتفاع ، در پارک طبیعی لومبینی در براستاگی، سوماترای شمالی، اندونزی ساخته شد. پاگودای جهانی ویپاسانا، به ارتفاع و افتتاح‌شده در سال ۲۰۰۹، واقع در بمبئی، هند پاگودا شوداگون تاچیلک در نزدیکی مثلث طلایی در میانمار. | ## جمع‌بندی | در سال ۲۰۱۹، یک صومعه در چیساگو سیتی، مینه‌سوتا، ایالات متحده به سبک پاگودا شوداگون افتتاح شد.