aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: اکوبورگ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # اکوبورگ | مقدمه: یک اکوبورگ به فردی گفته می‌شود که گفتار و رفتار او به‌طور کامل یا جزئی توسط یک هوش مصنوعی تعیین می‌گردد. | ## بخش 1: اکوبورگ | اصطلاح «اکوبورگ» در سال ۲۰۱۴ توسط روان‌شناسان اجتماعی کوین کورتی و الکس گیلسپی ساخته شد. پژوهش آنان در مدرسه اقتصاد لندن به بررسی رویارویی‌های اجتماعی مستقیم، بدون متن از پیش تعیین‌شده، میان شرکت‌کنندگان آزمایش و همکاران پژوهشی‌ای می‌پرداخت که واژگانشان پنهانی توسط کلوربات تأمین و از طریق بازگویی هم‌زمان بیان می‌شد.O'Grady, C. | ## بخش 2: اکوبورگ | «روش اکوبورگ» این امکان را فراهم می‌کند که بررسی شود افراد، هنگامی که ذهن‌شان کاملاً برای یک تعامل انسانی آماده شده، چگونه رفتار می‌کنند و چه برداشتی از یک هوش مصنوعی (یا دقیق‌تر، یک «ترکیب انسان–هوش مصنوعی») دارند. سایر گونه‌های تعاملِ انسان–هوش مصنوعی — مانند گفت‌وگوی میانجی‌شده توسط رایانه — مستلزم وجود یک رابط ماشینی، یک همتای انسان‌نما یا یک لایهٔ واقعیت مجازی هستند که انسان از طریق آن با هوش مصنوعی ارتباط برقرار می‌کند؛ و این شکل‌های میانجی‌گری، رابطهٔ میان‌ذهنی میان عامل انسانی و عامل مصنوعی را دگرگون می‌سازند. | ## بخش 3: اکوبورگ | ## جمع‌بندی | مفهوم اکوبورگ در هنر اجرا نیز به کار گرفته شده است؛ هم به‌عنوان دیدگاهی انتقادی نسبت به گسترش روزافزون هوش مصنوعی و نقش آن در فرهنگ انسانی، و هم برای نشان دادن وابستگی انسان‌ها به گونه‌های گوناگون از هوش مصنوعی (مانند سامانه‌های مسیریاب) برای انجام کارهای اجتماعی روزمره.Lander, Rik & Hall, Phil D.
موضوع مقاله: عشق (مجسمه) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # عشق (مجسمه) | مقدمه: عشق، که معمولاً با نام انگشت (به ایتالیایی به معنای «انگشت») شناخته می‌شود، مجسمه‌ای از هنرمند ایتالیایی ، مائوریتزیو کاتلان، است که از دستی با تمام انگشتان قطع شده به جز انگشت وسط تشکیل شده است. | ## بخش 1: عشق (مجسمه) | این مجسمه در میدان «آفاری» در (میلان)، جایی که بورس اوراق بهادار ایتالیا واقع شده است، قرار دارد. نام عشق (LOVE) مخفف «لیبرتی، اودیو، وندتا، اترنیتی» («آزادی، نفرت، انتقام، ابدیت») است. این مجسمه که در سال ۲۰۱۰ ساخته شد، در ابتدا به مناسبت مرور آثار کاتلان در کاخ سلطنتی میلان به نمایش گذاشته شد. پس از پایان نمایشگاه، ماسیمیلیانو فینازر فلوری، عضو شورای فرهنگ شهر، پیشنهاد داد که این اثر دائمی باشد. در ابتدا، جامعه تجاری با این ایده مخالفت کرد، اما پس از بحث‌های طولانی که با تصمیم کاتلان برای اهدای مجسمه تسهیل شد، در نهایت به عشق وضعیت دائمی داده شد. | ## بخش 2: عشق (مجسمه) | دو توضیح پذیرفته‌شده این است که این مجسمه هم نشان‌دهندهٔ انتقاد از تعصب مذهبی و هم سلام فاشیستی است و همچنین به عنوان اعتراضی علیه مؤسسات مالی پس از بحران مالی ۲۰۰۸ طراحی شده است. در واقع، ساختمان بورس اوراق بهادار، پالاتزو مزانوت، در دوران فاشیسم توسط معمار پائولو مزانوت ساخته و در سال ۱۹۳۲ تکمیل شد. تاریخچه این بنا در ۲۴ سپتامبر ۲۰۱۰ توسط شهردار وقت میلان، لتیزیا موراتی، افتتاح شد. در ابتدا قرار بود این مجسمه که به عنوان بخشی از یک نمایشگاه همزمان کاتلان در پالازو رئاله نصب شده بود، تنها به مدت یک هفته در میدان باقی بماند؛ با این وجود، از همان روزهای اول بحث‌هایی در مورد یک مکان دائمی احتمالی آغاز شد: کاتلان خود با نامه‌ای به ماسیمیلیانو فینازر فلوری، عضو شورای فرهنگ وقت میلان، نظر خود را ابراز کرد و در آن آمادگی خود را برای اهدای اثر به شهر اعلام کرد، مشروط بر اینکه «روح اصلی اثر رعایت شود. این پروژه برای میدان آفاری ایجاد شده است و باید در آنجا باقی بماند، این شرط من است». | ## بخش 3: عشق (مجسمه) | در ماه‌های بعد، علیرغم برخی اعتراضات از سوی دنیای مالی میلان، نمایش انگشت هر از گاهی تمدید شد تا اینکه بین سال‌های ۲۰۱۱ و ۲۰۱۲، دولت جولیانو پیساپیا، جانشین موراتی در پالاتزو مارینو، به لطف مداخله استفانو بوئری، ارزیاب جدید فرهنگ، تصمیم به نصب قطعی آن در قلب امور مالی ایتالیا گرفت. به عنوان گواهی بر ارزش ذاتی آن، به عنوان محل برگزاری چندین رویداد انتخاب شده است. در ۲۳ فوریه ۲۰۱۳، در طول هفته مد، فعالان صلح سبز انگشت خود را با دستکش سبز پوشاندند تا از صنعت مد بخواهند به مسائل زیست‌محیطی توجه بیشتری نشان دهد. در ۱۹ ژوئیه ۲۰۱۹، این مجسمه برای نمایش ایتالیایی مجموعه‌ای به نام «خانهٔ مردم» (La casa di carta) مورد استفاده قرار گرفت که تا حدودی با ماسکی یادآور سالوادور دالی، همان ماسکی که شخصیت‌های اصلی این مجموعه به صورت داشتند، پوشیده شده بود. در ۱۵ ژانویه ۲۰۲۳، فعالان گروه آخرین نسل، گروهی که علیه بی‌تحرکی اقلیمی مبارزه می‌کند، قسمت پایین انگشت را با رنگ زرد قابل شستشو پوشاندند تا بودجه دولتی برای سوخت‌های فسیلی را محکوم کنند. | ## جمع‌بندی | در قسمت ۵ از فصل اول سریال گومورا، این مجسمه در یک صحنه گشت و گذار نمایش داده می‌شود، زمانی که دونا ایما و پسرش جنارو برای مقابله با مدیر میلانی املاک خانوادگی به میلان می‌روند.
موضوع مقاله: جووانی مارتینی دا اودینه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جووانی مارتینی دا اودینه | مقدمه: جیووانی مارتینی متولد ۱۴۷۰/۷۵ اودین فوت کرد ۳۰ سپتامبر ۱۵۳۵ اودین ملیت ایتالیایی جووانی مارتینی یا جووانی مارتینی دا اودینه (۱۴۷۰/۷۵–۳۰ سپتامبر ۱۵۳۵) نقاش و مجسمه‌ساز ایتالیایی دوره رنسانس بود که بین سال‌های ۱۴۷۰ تا ۱۴۷۵ در اودینه متولد شد. | ## بخش 1: جووانی مارتینی دا اودینه | او به همراه پلگرینو دا سن دانیله یکی از نمایندگان اصلی هنر رنسانس در منطقه فریولی در شمال شرقی ایتالیا است. زندگی‌نامه جیووانی، عضوی از خانواده‌ای هنرمند، پسر مارتین و نوه دومنیکو دا تولمتزو بود. سال‌های زیادی، او به عنوان نقاشی اهل اودین شناخته می‌شد که با یحیی تعمیددهنده قرارداد امضا کرده و بین پایان قرن پانزدهم و اوایل قرن شانزدهم در اودین و فریولی کار کرده است. در حال حاضر، این آثار به جیووانی باتیستا دا اودین، از پیروان آلویس ویوارینی، نسبت داده می‌شود. این اثر توسط جاکومو گوردینو، رئیس بخش کلیسای جامع، در نامه‌ای به دومنیکو گریمانی، پاتریارک آکوئیلیا، به شدت مورد انتقاد قرار گرفت و از جنبه رزمی که نقاش به سنت مارک داده بود، شکایت کرد. | ## بخش 2: جووانی مارتینی دا اودینه | این دو محراب، دانش مارتینی از آثار آلویس ویوارینی و سیما دا کونگلیانو را نشان می‌دهند و با سنت‌های فریولی مرتبط هستند. در سال ۱۵۰۷، او کارگاه پدر و عمویش را به ارث برد و سنت محراب‌های چوبی حکاکی‌شده را در پیش گرفت و سبک گوتیک سنتی فریولی را با سبک رنسانس ونیزی تطبیق داد. او در سال ۱۵۱۵ یک محراب چوبی برای کلیسای سانتا ماریا دله گراتزیه در پرودولونه (در سن ویتو آل تالیامنتو) تکمیل کرد. ریتم ترکیب مجسمه‌های این مجموعه، پیوندی قوی با سنت مکتب تولمز در کواتروچنتو را نشان می‌دهد. این محراب که بیش از پنج متر ارتفاع دارد و بزرگ‌ترین محراب در فریولی است، از ۶۰ مجسمه تشکیل شده است. | ## بخش 3: جووانی مارتینی دا اودینه | این محراب مانند گذشته به بخش‌های کوچک‌تر و سلول‌های جداگانه تقسیم شده است، اما از طریق ستون‌های چارچوب معماری، پیوستگی فضایی دارد، همان‌طور که به عنوان مثال می‌توان گروه پیتا و دورمیتیو ویرجینیس را به هم متصل کرد. این محراب نه تنها به عنوان شاهکار هنرمند، بلکه به عنوان یکی از والاترین جلوه‌های مجسمه‌سازی چوبی رنسانس نیز شناخته می‌شود. اودین همچنین بیش از ۱۷۰ گیاه، از جمله گونه‌های دنیای قدیم و جدید، را در ویلا فارنسینا نقاشی کرد. آثار آثار نقاشی‌شدهٔ اصلی مارتینی عبارتند از خانواده مقدس به همراه شمعون (۱۴۹۸)، رنگ روغن روی تابلو، ۹۶ در ۷۱ سانتی‌متر، موزه کورر، ونیز سنت مارک و سنت جان باپتیست، استفان، جروم، ارماکورا، ابوت آنتونی و برتراند مقدس (۱۵۰۱)، کلیسای جامع اودین نقاشی محراب سنت اورسولا (۱۵۰۷)، ساخته شده برای کلیسای سن پیترو مارتیر اودینزه در اودین، که اکنون بین پیناکوتکا دی بررا در میلان (تابلوی مرکزی)، موزه‌های مدنی اودین (قسمت بالایی) و یک مجموعه خصوصی تقسیم شده است. | ## جمع‌بندی | محراب سانتا ماریا در کولویلانو (۱۵۲۲)، ساخته شده برای کلیسایی به همین نام در فائدیس، که اکنون گم شده است؛ ارائه در معبد (۱۵۳۰)، کلیسای جامع اسپیلیمبرگو.
موضوع مقاله: فرانچسکو ناگنی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فرانچسکو ناگنی | مقدمه: پس از جنگ جهانی اول، به عنوان دستیار در آکادمی هنرهای زیبای رم مشغول به کار شد و در دوران رژیم فاشیستی موسولینی روی چندین اثر دولتی کار کرد. | ## بخش 1: فرانچسکو ناگنی | از جمله این آثار می‌توان به بنای یادبود آرماندو دیاز در ناپل و بسیاری از یادبودهای جنگی برای ایتالیایی‌های کشته شده در جنگ اشاره کرد. از حدود سال ۱۹۴۰، او شروع به دریافت سفارش از واتیکان کرد و آثارش اکنون در کلیسای سنت پیتر به نمایش گذاشته شده است. آثار او نه تنها در بخش عمومی کلیسا، بلکه به‌طور قابل توجهی شامل مقبره پاپ پیوس یازدهم در سردابه‌ها نیز می‌شود. | ## بخش 2: فرانچسکو ناگنی | حدود سال ۲۰۰۰، خانواده ناگنی ۳۴ قالب گچی ساخته ناگنی را به موزه ویتربو اهدا کردند که بیشتر آنها در بخش هنر مقدس قرار دارند. شناخت در ویتربو، زادگاه او، شهرداری خیابانی در نزدیکی ایستگاه راه‌آهن را به نام ناگنی نامگذاری کرده است: خیابان فرانچسکو ناگنی. قبر مانزی در گورستان سنت پانکراس و ایزلینگتون، لندن (۱۹۶۲)، دو فرشته برنزی در حال پایین آوردن پیکره زنی به داخل قبر هستند چهره نشسته پاپ پیوس یازدهم در موزه کول دل دومو در ویتربو (۱۹۶۴) پیکره نشسته پاپ پیوس یازدهم در قلعه گاندولفو (۱۹۶۴) پیکره نشسته پاپ پیوس یازدهم، کلیسای سنت پیتر، رم (۱۹۶۵) که جایگزین مجسمه قبلی اثر پیترو کانونیکا شده است. | ## بخش 3: فرانچسکو ناگنی | آرامگاه سنت جما، پناهگاه سنت جما، لوکا (۱۹۶۵) کوزه برنزی طلاکاری شده حاوی جسد سنت پیوس دهم سارتو (۱۹۵۲) کلیسای سنت پیترز، رم مجسمه‌های سنت آلفونسوس، فرانسیس دو سال و هیلاری پواتیه در کلیسای جامع سائوپائولو در برزیل سنت لوسی در حالی که چراغی در دست دارد، کلیسای سنت لوسی، رم مریم مقدس و شش فرشته برنزی بر روی مقبره دون لوئیجی استورزو، در کالتاجیرونه، کاتانیا، سیسیل کمیسیون‌های ساخته نشده سفارش از پاپ پیوس دوازدهم برای درهای برنزی جدید در کلیسای سنت پیتر، که قرار بود به عنوان در ایمان و در شکوه شناخته شوند، شامل کاری از سال ۱۹۴۷ تا ۱۹۷۰ (که اکنون در موزه واتیکان است). | ## جمع‌بندی | این درها قرار بود از چندین پنل نقش برجسته برنزی با داستان‌های مختلف مسیحی، مانند آزار و اذیت مسیحیان توسط نرون، تشکیل شوند.
موضوع مقاله: نامه‌های سیسیلی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نامه‌های سیسیلی | مقدمه: در این فیلم الیو جرمانو در نقش ماتئو مسینا دنارو، رئیس مافیای سیسیلی، و تونی سرویلو در نقش کاتلو، مأمور سرویس مخفی ایتالیا بازی می‌کنند. | ## بخش 1: نامه‌های سیسیلی | این فیلم در ۵ سپتامبر ۲۰۲۴ در هشتاد و یکمین جشنواره بین‌المللی فیلم ونیز به نمایش درآمد و برای دریافت شیر طلایی رقابت کرد. اکران عمومی آن در ایتالیا از ۱۰ اکتبر ۲۰۲۴ و در فرانسه از ۱۶ آوریل ۲۰۲۵ آغاز شد. | ## بخش 2: نامه‌های سیسیلی | داستان در اوایل دهه ۲۰۰۰، سیاستمداری به نام کاتلو که دوران حرفه‌ای‌اش رو به افول است، تلاش می‌کند با کمک به سرویس مخفی در دستگیری آخرین رئیس باقی‌مانده کوزا نوسترا، یعنی ماتئو مسینا دنارو – که از کودکی با او آشنا بوده – موقعیت خود را بازسازی کند. بازیگران تونی سرویلو در نقش کاتلو، مأمور سرویس مخفی الیو جرمانو در نقش ماتئو مسینا دنارو دانیلا مارا در نقش ریتا مانکوزو باربورا بوبولوا در نقش لوشیا روسو جوزپه تانتیلو در نقش پینو تومینو فائوستو روسو آلسی در نقش امیلیو اسکیائون آنتونیا تروپو در نقش استفانیا تومازو رانیو در نقش پاپاچنا بتی پدرازی در نقش الویرا فیلیپو لونا در نقش جووانینو روزاریو پالاتسولو در نقش دون گائتانو روبرتو د فرانچسکو در نقش سناتور وینچنزو فررا در نقش اسسور مائوریتزیو مارکیِتی در نقش مارشال دی گراتزیانو جانلوکا زاکاریا در نقش گروهبان باتاگلیا لوتچو پاتانه در نقش شهردار مانچیاراچینا تولید این فیلم در ابتدا با عنوان نامه‌ها به کاتلو معرفی شد که برگرفته از کتاب سالواتوره موگنو با نام نامه‌ها به سوتونیو بود. | ## بخش 3: نامه‌های سیسیلی | ## جمع‌بندی | اکران نامه‌های سیسیلی در هشتاد و یکمین جشنواره بین‌المللی فیلم ونیز در ۵ سپتامبر ۲۰۲۴ به نمایش درآمد.
موضوع مقاله: گالاتای محتضر | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # گالاتای محتضر | مقدمه: گالاتای محتضر یا گالاتای در حال مرگ (, ) مجسمه‌ای مشهور از دوران هلنیستی است که امروزه در موزهٔ کاپیتولین در رم نگهداری می‌شود. | ## بخش 1: گالاتای محتضر | این اثر جنگجویی گالی را در واپسین لحظات زندگی نشان می‌دهد و از شاهکارهای واقع‌گرایی هنری یونان باستان به‌شمار می‌رود. زمینهٔ تاریخی در سدهٔ سوم پیش از میلاد، آتتالوس اول، پادشاه پرگامون، بر قبایل گالی پیروز شد و برای بزرگداشت این پیروزی مجموعه‌ای از تندیس‌های یادمانی سفارش داد. هدف از این نمایش نه‌فقط ستایش قدرت پرگامون، بلکه تأکید بر شجاعت و انسانیت دشمنان بود. نسخهٔ کنونی که در رم نگهداری می‌شود، کپی رومی است که در حدود سدهٔ دوم پیش از میلاد تراشیده شد. مجسمه در قرن شانزدهم در رم کشف گردید و توجه هنرمندان و مجموعه‌داران عصر رنسانس را به خود جلب کرد. ابتدا در ویلا لودوویکو نگهداری می‌شد و بعدها به موزهٔ کاپیتولین منتقل شد، جایی که امروز نیز قرار دارد. خطوط چهره پر از رنج، اما همچنان با شکوه، و مو و ریش پرپشت او ویژگی‌های قومی گالی‌ها را بازتاب می‌دهد. | ## بخش 2: گالاتای محتضر | اثر تضادی میان قدرت جسمانی و ناتوانی در برابر مرگ ایجاد می‌کند که پیامد تراژیک آن را پررنگ‌تر می‌سازد. کشف و انتقال هنگام کشف در سدهٔ شانزدهم، این مجسمه بخشی از موج بزرگ علاقه به آثار باستانی در ایتالیا بود. از همان زمان، نسخه‌های متعددی از آن در قالب نقاشی، حکاکی و مجسمه‌سازی در اروپا ساخته شد. بازسازی‌ها و کپی‌ها از سدهٔ هفدهم به بعد، نسخه‌های گچی و مرمری از این اثر در کاخ‌ها و دانشگاه‌های اروپایی قرار گرفت. تأثیر بر هنر اروپا هنرمندان رنسانس و نئوکلاسیک مانند میکل‌آنژ و پیتر پل روبنس از این اثر الهام گرفتند. موضوع «قهرمان شکست‌خورده» در ادبیات و هنر اروپا پژواک یافت و به نمادی از شجاعت در برابر شکست و مرگ تبدیل شد. در قرن هجدهم، این مجسمه از دید بسیاری از متفکران نشانه‌ای از «نجابت وحشیان» تلقی شد. | ## بخش 3: گالاتای محتضر | بازنمایی در ادبیات و فرهنگ این مجسمه در نوشته‌های لرد بایرون و دیگر شاعران رمانتیک ذکر شده است. در هنر معاصر نیز بارها به آن ارجاع داده شده و همچنان یکی از شناخته‌شده‌ترین تصاویر از «دیگری» در تاریخ هنر است. تأثیر بر هنر معاصر در سدهٔ بیستم و بیست‌ویکم، گالاتای محتضر همچنان در کانون توجه موزه‌ها و پژوهش‌های هنری باقی ماند. نسخه‌هایی از آن در نمایشگاه‌های بین‌المللی در لوور، موزه متروپولیتن هنر و موزه بریتانیا به نمایش درآمد. هنرمندانی مانند هنری مور و دامین هرست در آثار خود به مفهوم «جسم رنج‌کشیده» که در این مجسمه آشکار است، ارجاع داده‌اند. در عکاسی معاصر و هنرهای مفهومی، حالت بدنی و صورت رنج‌آلود مجسمه بارها بازسازی شده و در قالب اجراهای هنری نیز بازآفرینی شده است. در رسانه‌های عمومی و سینما، تصویر گالاتای محتضر گاهی به‌عنوان نمادی از «قهرمان شکست‌خورده» یا «نجابت دشمن» به کار رفته است. | ## جمع‌بندی | بدین ترتیب، این مجسمه نه‌فقط یادگاری از دوران هلنیستی، بلکه بخشی زنده از گفتمان هنری و فرهنگی امروز باقی مانده است.
موضوع مقاله: مجسمه سواره مارکوس اورلیوس | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مجسمه سواره مارکوس اورلیوس | مقدمه: مجسمهٔ سوارهٔ مارکوس اورلیوس یکی از معدود مجسمه‌های برنزی باقی‌مانده از دوران امپراتوری روم است که امپراتور مارکوس اورلیوس را بر اسب نشان می‌دهد. | ## بخش 1: مجسمه سواره مارکوس اورلیوس | این اثر در حدود ۱۷۵ میلادی ساخته شد و امروزه در موزهٔ کاپیتولین در رم نگهداری می‌شود. مجسمه از شاخص‌ترین آثار هنری جهان باستان و نمادی از قدرت و خرد در رهبری رومی است. زمینهٔ تاریخی در سدهٔ دوم میلادی، ساخت مجسمه‌های یادمانی برای امپراتوران رومی امری رایج بود. این مجسمه احتمالاً به مناسبت پیروزی‌های مارکوس اورلیوس در جنگ‌های مارکومانی (۱۶۶–۱۸۰ میلادی) ساخته شد. به باور بسیاری از پژوهشگران، هدف از ساخت این اثر ارائهٔ تصویری از امپراتور به‌عنوان فرمانده‌ای خردمند و بخشنده بوده است، نه صرفاً جنگجویی فاتح. همین باور سبب شد مجسمه از ذوب‌شدن برای بازیافت برنز (سرنوشت بسیاری از مجسمه‌های باستانی) در امان بماند. این پیکرهٔ باشکوه قرن‌ها در میدان لاتران قرار داشت تا اینکه در سال ۱۵۳۸ به دستور پاپ پل سوم به میدان کاپیتولین منتقل شد. | ## بخش 2: مجسمه سواره مارکوس اورلیوس | در سدهٔ بیستم، برای محافظت از اثر اصلی، آن را به موزهٔ کاپیتولین منتقل کردند و نسخه‌ای برنزی جایگزین در میدان نصب شد. مارکوس اورلیوس را با دستی بالا رفته در حالت بخشش یا فرمان نشان می‌دهد، در حالی که اسب با وقار قدم برمی‌دارد. حالت آرام و متین صورت او در تضاد با پویایی اسب قرار دارد و نمادی از «قدرت همراه با خرد» است. کشف و انتقال پس از انتقال به میدان کاپیتولین، مجسمه به بخشی جدایی‌ناپذیر از منظرهٔ شهری رم بدل شد. در دههٔ ۱۹۸۰، برای جلوگیری از فرسایش ناشی از آلودگی و شرایط جوی، مجسمهٔ اصلی درون موزهٔ کاپیتولین قرار گرفت. نسخهٔ کپی نصب‌شده در میدان، همچنان یکی از نقاط شاخص گردشگری رم است و هزاران بازدیدکننده سالانه از آن دیدن می‌کنند. این مرمت‌ها امکان مطالعهٔ دقیق‌تر فنون ریخته‌گری در دوران روم باستان را نیز فراهم کرد. | ## بخش 3: مجسمه سواره مارکوس اورلیوس | همچنین بازنمایی تصویری از امپراتوری فیلسوف، نویسندهٔ تأملات، آن را به نمادی از وحدت قدرت سیاسی و خرد فلسفی بدل کرده است. تأثیر بر هنر اروپا از دوران رنسانس، این اثر الهام‌بخش هنرمندانی چون لئوناردو دا وینچی و میکلانژ شد. آنان از آن به‌عنوان الگوی طراحی برای مجسمه‌های سوارهٔ نخبگان سیاسی و نظامی استفاده کردند. نسخه‌های گچی و برنزی از این مجسمه در دانشگاه‌ها و آکادمی‌های هنری اروپا ساخته شد و تا سدهٔ نوزدهم به الگویی آموزشی برای دانشجویان هنر بدل گردید. تأثیر بر هنر معاصر در دوران مدرن، این مجسمه بارها در آثار هنری، پوسترها و فیلم‌های تاریخی بازتولید شده است. | ## جمع‌بندی | همچنین در نمایشگاه‌های بین‌المللی به‌عنوان نمونه‌ای از میراث مشترک بشری معرفی شده است.
موضوع مقاله: فهرست هواپیماهای نیروی هوافضای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فهرست هواپیماهای نیروی هوافضای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی | مقدمه: هواپیمای بال ثابت بالگردتصویرنوعدرحال خدمتنکاتهواپیمای جنگیسوخو سو-۲۲200x200پیکسلجنگنده-بمب‌افکن۹در ژوئیه ۲۰۱۸، از ده فروند جنگنده سوخو-۲۲ اورهال و نوسازی‌شده رونمایی شد. | ## بخش 1: فهرست هواپیماهای نیروی هوافضای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی | ماهنامه هواپیماهای جنگی به نقل از سخنگوی صنایع هوایی ایران اعلام کرد: «شرکت‌های پارس و صنایع هوایی ایران توانسته‌اند حدود ۱۵ فروند سوخو-۲۲، از جمله دو فروند که به عراق بازگردانده شده‌اند، را اورهال کنند.» سه مورد دیگر نیز تا فوریه ۲۰۱۹ برای تعمیرات اساسی برنامه‌ریزی شده بودند. هواپیمای ترابریایلیوشین ایل-۷۶200x200پیکسلحمل و نقل هوایی استراتژیک۳آنتونوف -۷۴200x200پیکسلترابری هوایی تاکتیکی۷هاربین وای-۱۲200x200پیکسلحمل و نقل۱۲داسو فالکون ۲۰200x200پیکسلحمل و نقل عمومی۱هواپیمای آموزشیامبرائر ئی‌ام‌بی ۳۱۲ توکانو200x200پیکسلهواپیمای تهاجمی سبک۱۵ام‌اف‌آی-۱۷ موششاک200x200پیکسلهواپیمای آموزشی اصلی۲۵تولید شده توسط مجتمع هوانوردی پاکستان در کامرا، پاکستان. | ## بخش 2: فهرست هواپیماهای نیروی هوافضای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی | هلیکوپترها بالگردتصویرنوعدرحال خدمتنکاتطوفان II200x200پیکسل ساخت داخلشاهد ۲۸۵200x200پیکسل ساخت داخل. وضعیت تا سال ۲۰۰۶ نامشخص است.میل-۱۷200x200پیکسلهلیکوپتر حمل و نقل۱۷ پهپادهای بدون سرنشین پهپادتصویرنوعدرحال خدمتنکاتابابیل180x180پیکسل ساخت داخلمهاجر ۱/۲/۳/۴180x180پیکسل ساخت داخلکرار180x180پیکسل ساخت داخلشاهد ۱۲۹180x180پیکسل ساخت داخلیسیر180x180پیکسل ساخت داخلصاعقه180x180پیکسلپهپاد بدون سرنشین۷≥ساخت داخل. | ## بخش 3: فهرست هواپیماهای نیروی هوافضای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی | ## جمع‌بندی | بنا بر گزارش‌ها، هفت دستگاه از این سامانه در عملیات ضربت محرم در سال ۲۰۱۸ مورد استفاده قرار گرفت.
موضوع مقاله: وکیتا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # وکیتا | مقدمه: جزئیات یک نقاشی دیواری در متصل به کاستیلیونه اولونا لورنتسو دی پیترو (۱۴۱۰–۶ ژوئن ۱۴۸۰)، معروف به وِکیِتا ، نقاش، مجسمه‌ساز، زرگر و معمار دوره رنسانس مکتب سینی ایتالیایی بود. | ## بخش 1: وکیتا | او از جمله هنرمندانی است که در زندگی برجسته‌ترین نقاشان، پیکرتراشان و معماران توسط جورجو وازاری معرفی شده است. اعتقاد بر این است که پیرزن شاگرد استفانو دی جووانی، تادئو توسط بارتولو، و جیمز بلوط بوده است. بسیاری از آثار او را می‌توان در آنجا، به ویژه در بیمارستان سانتا ماریا دلا اسکالا، یافت، که به او لقب دیگری نیز می‌دهد: پیتور دلو اسپداله (یا "نقاش بیمارستان"). وکیتا برای پلگرینایو (تالار زائران) در مجتمع بیمارستان، به همراه دومنیکو دی بارتولو و پریامو دلا کوئرسیا مجموعه‌ای از نقاشی‌های دیواری را نقاشی کرد، از جمله «تأسیس اسپداله» و «رؤیای سانتا سوروره»، که خوابی از مادر پینه‌دوز سوروره، بنیان‌گذار اسطوره‌ای بیمارستان، را به تصویر می‌کشد. نقاشی‌های دیواری شامل صحنه‌های بشارت، میلاد مسیح و روز قیامت و تمثیل نردبان بود که کودکانی را در حال صعود به بهشت نشان می‌داد. | ## بخش 2: وکیتا | برای محراب بلند کلیسای سانتیسیما آنونزیاتا، در مجموعه بیمارستان، او یک مجسمه برنزی از مسیح برخاسته (امضا و تاریخ ۱۴۷۶) خلق کرد که تأثیر دوناتلو را نشان می‌دهد. آرلیکیرا، یک کمد نقاشی شده برای یادگارهای مقدس، توسط وکیتا نقاشی شده و در سال ۱۴۴۵ در کلیسای قدیمی سانتا ماریا دلا اسکالا قرار داده شده است. سایر آثار در سینا یک سیبوریوم برنزی عظیم که توسط وکیتا برای بیمارستان سانتا ماریا دلا اسکالا (حدود ۱۴۶۷–۷۲) ساخته شده بود، در سال ۱۵۰۶ به کلیسای جامع سینا منتقل شد. به گفته واساری، «این ریخته‌گری که تحسین‌برانگیز است، به دلیل تناسب و ظرافتی که در تمام قسمت‌هایش نشان می‌دهد، شهرت و اعتبار زیادی برای او به دست آورد؛ و هر کسی که این اثر را به خوبی مشاهده کند، می‌تواند ببیند که طرح آن خوب است و هنرمند مردی با قضاوت و باتجربه بوده است.» بین سال‌های ۱۴۴۷ تا ۱۴۵۰، مجموعه‌ای از نقاشی‌های دیواری برای تعمیدگاه سن جیووانی در کلیسای جامع سینا تکمیل شد که توسط وکیتا و شاگردانش اجرا شدند. این نقاشی‌ها شامل تصاویری از انجیل‌نویسان، پیامبران و سیبیل‌ها، چهار ماده اعتقادنامه و عروج حضرت مریم هستند. | ## بخش 3: وکیتا | این نقاشی‌های دیواری در پایان قرن نوزدهم به‌طور قابل توجهی دوباره رنگ‌آمیزی شدند. یک مجسمه برنزی از آرامگاه ماریانوس سوکینوس بزرگ (یک حقوقدان برجسته سیه‌نا) برای کلیسای سن دومنیکو در موزه اوفیتزی فلورانس نگهداری می‌شود. برای ایوان سرپوشیده مرکانزیا، وکیتا پیکره‌هایی در اندازه واقعی از سنت پیتر و سنت پاول (حدود ۱۴۵۸–۱۴۶۰) ساخت که واساری آنها را به عنوان «ساخته شده با ظرافت کامل و اجرا شده با استادی عالی» ستود. وکیتا همچنین در زمان تقدیس سنت کاترین سینا در سال ۱۴۶۱، مجسمه‌ای نقره‌ای از سنت کاترین سینا ساخت. در جای دیگری کار می‌کند در خارج از سینا، اثر اصلی وکیتا نقاشی عروج حضرت مریم (۱۴۵۱) در کلیسای پینزا است که برای پاپ پیوس دوم از پیکولیمینو خلق شده است. | ## جمع‌بندی | موزه اوفیتزی در فلورانس، علاوه بر مجسمه برنزی ماریانوس که از سینا آورده شده است، دارای تابلویی است که مریم مقدس را به تصویر می‌کشد و وکیتا آن را خلق کرده است.
موضوع مقاله: فرانتس تاولا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فرانتس تاولا | مقدمه: زندگی‌نامه فرانتس تاولا پسر ماریانا اسپیسر و فیلیپ تاولا بود که او نیز یک مجسمه‌ساز چوبی مشهور بود. | ## بخش 1: فرانتس تاولا | بعدها به وال گاردنا نقل مکان کرد، جایی که بنیان‌گذار مدرسه هنر اورتیه در وال گاردنا، فردیناند دمتز، متوجه استعداد هنری او شد و تصمیم گرفت او را به عنوان شاگرد به عنوان هنر حکاکی روی چوب به او آموزش دهد. Brixen 1999, در سال ۱۸۹۵ در اینسبروک به خاطر مجسمه‌اش که نمایانگر سنت آن و مریم مقدس است، جایزه‌ای به او اهدا شد که اکنون در کلیسای پیوه دی لیوینالونگو نگهداری می‌شود. | ## بخش 2: فرانتس تاولا | در سال ۱۸۹۷ در بولزانو و در سال ۱۹۰۰ در پاریس در نمایشگاه جهانی به خاطر مجسمه پیتا که امروزه در کلیسای کوچک گورستان عمومی بریکسن نگهداری می‌شود، جایزه‌ای به او اهدا شد. او در کارگاه خود در اورتیزه، به بسیاری از مجسمه‌سازان مشهور از جمله یوهان باپتیست مورودر-لوزنبرگ، رودولف مورودر، لودویگ مورودر از اورتیه و والنتین گالمتزر از کلاوزن آموزش داد. | ## بخش 3: فرانتس تاولا | تی‌یرز، کلیسای محلی سنت جورج، سنت جورج، سنت الیزابت و سنت آنیس ۱۹۰۶ (نما) بریکسن، قبرستان، پیتا. | ## جمع‌بندی | مناطق دیگر کاستلنووو، کلیسای سانتا مارگریتا، مجسمه سانتا مارگریتا در محراب اصلی.
موضوع مقاله: آنا سالواتوره | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آنا سالواتوره | مقدمه: آنا سالواتوره (۱۹۲۳–۱۸ مه ۱۹۷۸) نقاش، مجسمه‌ساز، نویسنده و شخصیت اجتماعی ایتالیایی بود. | ## بخش 1: آنا سالواتوره | زندگی و حرفه سالواتوره که در سال ۱۹۲۳ در رم متولد شد، در آکادمی هنرهای زیبای فلورانس زیر نظر اوتون روزای، گالیله چینی و فلیچه کارنا، و بعداً در آکادمی هنرهای زیبای رم تحصیل کرد. | ## بخش 2: آنا سالواتوره | او که «نماینده‌ای از یک سبک نقاشی عمیقاً مردمی و اجتماعی» و چهره‌ای برجسته در زندگی فرهنگی و اجتماعی زادگاهش بود، صاحب گالری ایل پینچو در میدان مردم بود.VV, AA (13 October 2023). | ## بخش 3: آنا سالواتوره | در سال ۱۹۵۹، سالواتوره نقش خودش را در فیلم «زندگی شیرین» اثر فدریکو فلینی بازی کرد. | ## جمع‌بندی | او که با نویسنده و کارگردان فیلم ، پاسکواله فستا کامپانیل، ازدواج کرده و از او جدا شده بود، در ۱۸ مه ۱۹۷۸ در پلی‌کلینیکو اومبرتو اول در زادگاهش بر اثر آنوریسم مغزی درگذشت.