موضوع مقاله: قسطینه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # قسطینه | مقدمه: قسطینه (به عربی: ) روستایی فلسطینی بود که در ۳۸ کیلومتری شمال شرقی غزه قرار داشت. | ## بخش 1: قسطینه | قسطینه بر فراز نقطه‌ای بلند در دشت ساحلی فلسطین و بر سر راه میان المجدل (عسقلان) و شاهراه اورشلیم–یافا جای داشت. یک اردوگاه نظامی بریتانیایی به نام بیر توویا در ۳ کیلومتری جنوب غربی روستا واقع بود. ساکنان روستا همگی مسلمان بودند و معیشت آنان عمدتاً بر پایه کشاورزی، دامداری و کار در اردوگاه نظامی بریتانیا استوار بود. بر پایه آمار سال ۱۹۴۵، جمعیت روستا ۸۹۰ نفر و مساحت کل زمین‌های آن ۱۲٬۰۱۹ دونم بود. در ۹ ژوئیه ۱۹۴۸ نیروهای تیپ ۸۴ گیواتی در چارچوب عملیات آن-فار به روستا حمله کردند و پس از فرار ساکنان، بیش از ۱۴۷ خانه روستا به‌طور کامل ویران شد. موقعیت جغرافیایی قسطینه بر بلندی نسبی در بخشی عموماً هموار از دشت ساحلی جنوبی فلسطین واقع بود. 130-131 روستاهای همسایه قسطینه عبارت بودند از تل الترمس، یاصور، البطانی الشرقی، المسمیه الکبیرة، المسمیه الصغیرة و السوافیر الشرقیة و السوافیر الشمالیة. پیشینه دوره عثمانی قسطینه در سال ۱۵۱۷ همراه با دیگر بخش‌های سرزمین فلسطین به امپراتوری عثمانی ملحق شد. بر پایه دفترهای مالیاتی سال ۱۵۹۶، این روستا در ناحیه (نَهیه) غزه زیر لوای (لیوا) سنجق غزه جای داشت و ۵۵ خانوار و ۱۵ مرد مجرد (برآوردِ نزدیک به ۳۸۵ نفر) در آن زندگی می‌کردند. | ## بخش 2: قسطینه | همه روستاییان مسلمان بودند و مالیات ثابتی به نرخ ۳۳٫۳ درصد بر محصولاتی چون گندم، جو، کنجد، میوه و همچنین بز، کندوهای عسل و تاکستان‌ها می‌پرداختند؛ جمعاً ۱۳٬۱۰۰ آقچه. 118 در سال ۱۸۶۳، جهانگرد فرانسوی ویکتور گرن از روستا بازدید کرد و جمعیت آن را چهارصد نفر گزارش نمود. در نزدیکی دهانه چاه آب، بقایای یک ستون باستانی از سنگ مرمر خاکستری-سفید وجود داشت و دو نخل و سه اقاقیا سایه بر گورستان می‌انداختند.Guérin, 1869, pp. 87-88 فهرست روستاهای عثمانی مربوط به حدود سال ۱۸۷۰ نشان می‌دهد که قسطینه ۱۵۲ خانه و ۴۶۹ نفر جمعیت داشت، هرچند این شمار تنها مردان را دربرمی‌گرفت.Socin, 1879, p. 9 در سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین جمعیت به ۵۹۳ مسلمان در ۱۴۷ خانه افزایش یافت.Mills, 1932, p. 5 روستاییان یک مسجد داشتند و در سال ۱۹۳۶ مدرسه ابتدایی مشترکی با روستای همسایه تل الترمس بنیان نهاده شد که تا میانه دهه ۱۹۴۰ دارای ۱۶۱ دانش‌آموز بود.Khalidi, 1992, pp. در سال ۱۹۳۹ موشاو کفار واربورگ بر زمین‌هایی که به‌طور سنتی متعلق به روستا بود و در ۳ کیلومتری جنوب غربی آن قرار داشت تأسیس شد.Khalidi, 1992, p. 131 در دوران جنگ جهانی دوم، روستا میزبان عناصر گوناگونی از نیروهای متفقین بود، از جمله ستاد فرماندهی لشکر ۶ استرالیا در آنجا مستقر شد. 46 زندگی روستاییان بیشتر بر کشاورزی استوار بود و افزون بر آن به پرورش دام و مرغداری و کار در اردوگاه نظامی بریتانیایی بیر توویا می‌پرداختند.Khalidi, 1992, pp. | ## بخش 3: قسطینه | پس از اعلام استقلال اسرائیل در ۱۵ مه ۱۹۴۸، ارتش‌های کشورهای عربی همسایه وارد جنگ شدند و موجی از آوارگی غیرنظامیان آغاز گردید. مردان روستای قسطینه زنان و کودکان را به تل صافی فرستادند، اما آنان به دلیل کمبود آب در روستای میزبان بازگشتند.Morris, 2004, p. 176 در ۲۹ ژوئن ۱۹۴۸، گردان ۵۱ تیپ ۸۴ گیواتی فرمان مقدماتی تصرف قسطینه و روستاهای همجوار (مسمیه الکبیره، مسمیه الصغیره، التینه و تل الترمس) را صادر کرد. به نوشته بنی موریس، این سند «تخلیه» دو روستای مسمیه و «سوزاندن» بقیه را توصیه می‌کرد.Morris, 2004, p. 436 در ۹ ژوئیه ۱۹۴۸، نیروهای اسرائیلی در چارچوب عملیات آن-فار به روستا یورش بردند و پس از فرار ساکنان، روستا و بیش از ۱۴۷ خانه آن را به‌طور کامل ویران کردند.Khalidi, 1992, p. 131 قسطینه سپس به‌عنوان نقطه تجمع گردان هفتم تیپ ۸ زرهی هاتیفا شمونه پس از حمله ناکام به عراق المنشیه در جریان عملیات یوآو (تلاش اسرائیل برای گشودن راهی به سوی نقب) به کار رفت.Shapira, 2008, p. فرمانده تیپ گیواتی، شمعون آویدان، دستور اخراج غیرنظامیان را صادر کرده بود و ساکنان احتمالاً به سمت جنوب به سوی غزه رانده شدند. 75 پس از جنگ، منطقه به اسرائیل ملحق شد و چندین شهرک بر زمین‌های قسطینه بنا گردید: عروگوت و کفار آحیم در ۱۹۴۹، افیغدور در ۱۹۵۰ و کریات ملاخی در ۱۹۵۱ تأسیس شدند. بیر توویا نیز که از ۱۸۸۷ پایه‌گذاری شده بود، در مجاورت روستا قرار داشت و خود نیز به نام قسطینه شناخته می‌شد.Khalidi, 1992, p. | ## جمع‌بندی | 131 در سال ۱۹۹۲، ولید خالدی دربارهٔ وضعیت روستا نوشت: امروزه نام «قسطینه» به‌طور رایج برای تقاطع ملاخی به کار می‌رود.Khalidi, 1992, p.