موضوع مقاله: طبل سامی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # طبل سامی | مقدمه: «طبل سامی» یک طبل تشریفاتی شمنیستی است که توسط مردم سامی شمال اروپا استفاده می‌شد. | ## بخش 1: طبل سامی | طبل‌های تشریفاتی سامی دو نوع اصلی دارند که هر دو تخم‌مرغی شکل هستند: یک طبل کاسه‌ای که در آن پوست طبل روی یک حلقه نازک از چوب‌خمیده بسته می‌شود و یک طبل قاب‌دار که در آن سر طبل روی یک حلقه نازک از چوب خمیده کشیده می‌شود. در شمن‌گرایی سامی، نوآیدی از طبل برای رفتن به حالت خلسه یا کسب اطلاعات از آینده یا سایر قلمروها استفاده می‌کرد. گفته می‌شد در حالی که نوآیدی در حالت خلسه بود، «روح آزاد» او بدنش را ترک می‌کرد تا به دنیای ارواح برود. وقتی از طبل برای طالع‌بینی استفاده می‌شد، با چکش طبل به آن ضربه می‌زدند؛ چکش طبل «ووئوربی» (vuorbi: «شاخص» یا «اشاره‌گر») نام دارد و نوعی قالب ساخته شده از برنج یا شاخ است که هنگام ضربه زدن به طبل روی سر طبل حرکت می‌کرد. رویدادهای آینده بر اساس نمادهایی که «ووئوربی» روی پوست طبل روی آنها متوقف می‌شد، پیش‌بینی می‌شدند. الگوهای روی پوست طبل، جهان‌بینی صاحب طبل و خانواده‌اش را، چه در امور مذهبی و چه در امور دنیوی، مانند گله‌داری گوزن شمالی، شکار، خانه‌داری و روابط با همسایگان و جامعه غیرسامی، منعکس می‌کند. در طول مسیحی‌سازی مردم سامی در قرن‌های ۱۷ و ۱۸، بسیاری از طبل‌ها از مالکیت و استفاده سامی‌ها خارج شدند. بسیاری از طبل‌ها توسط مبلغان سامی و دیگر مقامات به عنوان بخشی از یک مأموریت مسیحی تشدیدشده نسبت به سامی‌ها مصادره شدند. اکنون بین ۷۰ تا ۸۰ طبل در مجموعه‌های مختلف نگهداری می‌شوند؛ بزرگترین مجموعه طبل‌ها در موزه نوردیک در استکهلم قرار دارد. نام به طبل کاسه‌ای و نام به طبل قابی گفته می‌شود که با پراکندگی این نوع طبل‌ها مطابقت دارد. نام رایج نروژی برای طبل، «»، بر اساس یک سوءتفاهم قبلی در مورد نمادهای روی طبل است که آنها را به عنوان خط رونی تفسیر می‌کرد. نام اصلی سوئدی، ، از برداشت مسیحیان از دین سامی به عنوان افسونگری گرفته شده است و اکنون توهین‌آمیز تلقی می‌شود. لاستادیوس در کتاب «قطعاتی از اساطیر لاپیش» (حدود ۱۸۴۰) از اصطلاح «طبل پیشگویی» ("") استفاده کرده است. دوم، گزارش‌ها و رساله‌هایی در مورد موضوعات سامی از قرن‌های ۱۷ و ۱۸ که کشیشان، مبلغان یا سایر کارمندان دولت نروژی و سوئدی مانند یوهانس شفروس نوشته‌اند. سوم اظهارات خود سامی‌ها است که به دادگاه‌های قانونی یا سایر نمایندگان رسمی ارائه شده است. قدیمی‌ترین اشاره به طبل سامی و شمن‌گرایی در نوشته ناشناس «تاریخ نروژ» (اواخر قرن ۱۲) آمده است. در آن از طبلی با نمادهای حیوانات دریایی، قایق، گوزن شمالی و کفش‌های برفی یاد شده است. همچنین توصیفی از یک شمن وجود دارد که با انتقال روحش به درون یک نهنگ، زنی ظاهراً مرده را درمان می‌کند. طبل هویتلوک نمایانگر جهان‌بینی است که در آن خدایان، حیوانات و زندگان و مردگان در چشم‌اندازی مشخص با هم کار می‌کنند. در طول قرن هفدهم، دولت سوئد برای کسب دانش بیشتر در مورد سامی‌ها و فرهنگ آنها، پروژه‌ای را سفارش داد. در طول جنگ سی ساله (۱۶۱۸-۱۶۴۸) شایعاتی پخش شد مبنی بر اینکه سوئدی‌ها با کمک جادوگری سامی‌ها در نبردهای خود پیروز شده‌اند. چنین شایعاتی بخشی از پیشینه تحقیقاتی بود که منجر به کتاب یوهانس شفروس با عنوان لاپونیا شد که در سال ۱۶۷۳ به زبان لاتین منتشر شد. در نروژ، منبع اصلی نوشته‌های هیئت توماس فون وستن و همکارانش از سال ۱۷۱۵ تا ۱۷۳۵ است. نویسندگان هانس اسکانکه، ینس کیلدال، ایزاک اولسن و یوهان راندولف ("نسخه خطی ناروی") بودند. این کتاب‌ها، تا حدی، دستورالعمل‌هایی برای مبلغان و همکارانشان و بخشی اسنادی بودند که برای دولت کپنهاگ در نظر گرفته شده بودند. به‌ویژه لستادیوس' قطعاتی از اساطیر لاپیش' (۱۸۳۹–۴۵) قابل توجه است که هم رساله‌های پیشین را با رویکردی انتقادی مورد بحث قرار می‌دهد و هم بر اساس تجربه خود لستادیوس بنا شده است. شکل طبل‌ها چوب طبل‌ها همیشه تخم‌مرغی‌شکل هستند؛ شکل دقیق بیضی بسته به نوع چوب مورد استفاده متفاوت است. طبل‌هایی که هنوز وجود دارند، چهار نوع مختلف دارند و می‌توان آنها را به دو گروه اصلی تقسیم کرد: طبل‌های کاسه‌ای و طبل‌های قابی. چوب معمولاً از کاج و گاهی نوئل نروژی می‌آید، پوست با یک رباط به چوب متصل می‌شود. طبل‌های قابی با خمش مرطوب یا حرارتی شکل می‌گیرند؛ چوب معمولاً کاج است و پوست با رباط به سوراخ‌های قاب دوخته می‌شود. برای خم کردن چوب به شکل بیضی، برش‌های زاویه‌داری در پایین و کنار قاب ایجاد می‌شود. طبل قابی برش زاویه‌دار بیورسویک که تا حدودی حفظ شده است در نوردلند نیز یک طبل قابی برش زاویه‌ای است. با توجه به این اعداد، بسیاری تمایل دارند طبل‌ها را به دو گروه اصلی تقسیم کنند: طبل‌های کاسه‌ای و طبل‌های قابی، و بقیه را به عنوان انواع مختلف می‌بینند. با توجه به این طبل‌های باقی‌مانده و منشأ شناخته‌شده‌ی آن‌ها، به نظر می‌رسد طبل‌های قابی در مناطق جنوبی سامی و طبل‌های کاسه‌ای در مناطق شمالی سامی رایج‌تر هستند. طبل کاسه‌ای گاهی اوقات به عنوان یک نوع تعدیل‌شده‌ی محلی از نوع طبل پایه، که همان طبل قابی است، در نظر گرفته می‌شود. نوع طبل قابی بیشتر یادآور سایر طبل‌های تشریفاتی مورد استفاده توسط بومیان سیبری است. لارس اولسن، که طبل عمویش، طبل بیندال، را در سال ۱۸۸۵ توصیف کرد، گفته است که پوست آن معمولاً به دلیل ضخامتش از گردن بچه‌گوزن شمالی گرفته می‌شد. نقوش روی طبل، جهان‌بینی صاحب طبل و خانواده‌اش را، چه از نظر اعتقادات مذهبی و چه از نظر شیوه‌های معیشتی، منعکس می‌کند. | ## بخش 2: طبل سامی | جهانی از طریق تصاویر گوزن‌های شمالی، چه اهلی و چه وحشی، و شکارچیان گوشتخواری که تهدیدی برای گله محسوب می‌شوند، به تصویر کشیده شده است. شیوه‌های معیشتی با صحنه‌هایی از شکار حیوانات وحشی، قایق‌هایی با تورهای ماهیگیری و گله‌داری گوزن شمالی ارائه می‌شود. تصاویر اضافی روی طبل شامل کوه‌ها، دریاچه‌ها، مردم، خدایان و همچنین محل اردوگاه با چادرها و انبارها است. نمادهای تمدن‌های خارجی، مانند کلیساها و خانه‌ها، نمایانگر تهدیدات جامعه غیرسامی اطراف و در حال گسترش هستند. هر صاحب طبل مجموعه نمادهای خود را انتخاب می‌کرد؛ هیچ دو طبلی با مجموعه نمادهای یکسان وجود ندارد. طبلی که در کتاب لاتین تاریخ نروژ با نقوشی مانند نهنگ، گوزن شمالی، اسکی و قایق ذکر شده، متعلق به یک سامی ساحلی بوده است. طبل سامی لوله‌ای نشان دهنده صاحبی است که شیوه امرار معاش خود را عمدتاً از طریق شکار، نه گله‌داری، پیدا کرده است. بر اساس یک گونه‌شناسی مبتنی بر ساختار الگوها می‌توان سه گونه اصلی را شناسایی کرد: سامی جنوبی، که با صلیب خورشید لوزی شکل در مرکز مشخص می‌شود. سامی مرکزی، که در آن پوست توسط یک خط افقی به دو قسمت تقسیم می‌شود، اغلب با نماد خورشیدی در قسمت پایین. سامی شمالی، که در آن غشاء توسط خطوط افقی به سه یا پنج سطح جداگانه تقسیم می‌شود که نمایانگر جهان‌های مختلف هستند: آسمان‌ها، جهان زندگان و جهان زیرین. در بررسی اجمالی مانکر از ۷۱ طبل شناخته شده، ۴۲ طبل سامی جنوبی، ۲۲ طبل سامی مرکزی و هفت طبل سامی شمالی وجود دارد. آخرین مالک آن همچنین توضیح داد که نمادهای روی پوست بر اساس چهار جهت اصلی اطراف خورشید سازماندهی شده‌اند. جنوب به عنوان «سمت تابستانی» یا «جهت زندگی» توصیف می‌شود و شامل نمادهایی از زندگی سامی‌ها در طول تابستان در دشت‌ها است: گواهتی، انبار یا نجالا (njalla)، گله گوزن‌های شمالی و مراتع آنها. شمال به عنوان «سمت مرگ» توصیف می‌شود و شامل نمادهایی از بیماری، مرگ و شرارت است. کیلستروم و رایدوینگ نمادهای طبل‌ها را در دسته‌های زیر خلاصه کرده‌اند: طبیعت، گوزن شمالی، خرس‌ها، گوزن شمالی، سایر پستانداران (گرگ، سگ آبی، حیوانات کوچک خزدار)، پرندگان، ماهی‌ها، شکار، ماهیگیری، گله‌داری گوزن شمالی، محل اردو (با گواهتی، نجالا و سایر انبارها)، روستای غیرسامی ( اغلب با نماد کلیسا)، مردم، سفر (اسکی کردن، پولک با گوزن شمالی، قایق‌ها) و خدایان و جهان‌های آنها نشان داده می‌شود. گله‌داری گوزن شمالی عمدتاً با نمادی دایره‌ای برای آغل گوزن شمالی به تصویر کشیده شده است که برای جمع‌آوری، علامت‌گذاری و دوشیدن گله استفاده می‌شد. این نماد در ۷۵٪ از طبل‌های سامی جنوبی یافت می‌شود، اما در هیچ طبل شمالی یا شرقی یافت نمی‌شود. گوزن‌های شمالی به صورت خطوط منفرد، به صورت اشکال کاملاً مدل‌سازی شده یا با شاخ‌هایشان نمایش داده می‌شوند. شامل خدای بلندمرتبه Ráðði، وارالدی اولمای عقل فعال و حمایت کننده، هوراگالس خدای رعد و برق و باروری، بیه‌گولمای خدای آب و هوا، لئایبولمای خدای شکار، بئایوی خدای خورشید، الهه‌های مادر ماتاراهکا، ساراهکا، یوئوکساهکا و اوساهکا، روح سواره «روتو» که بیماری و مرگ را به ارمغان می‌آورد، و جابمئاهکا، ملکه جهان زیرین. این‌ها به عنوان تلاشی برای درک و تسلط بر تأثیرات جدید در تعامل با جامعه سامی تفسیر می‌شوند. تفسیر نمادهای طبل‌ها ممکن است دشوار باشد و توضیحات مختلفی برای چندین نماد ارائه شده است. اغلب فرض بر این بوده است که سامی‌ها عمداً هنگام ارائه طبل‌های خود به مبلغان مذهبی و دیگر مخاطبان مسیحی، توضیحات گمراه‌کننده‌ای ارائه می‌دادند تا عناصر بت‌پرستی را کم‌اهمیت جلوه دهند و بر تأثیر مسیحیت بر فرهنگ سامی تأکید کنند. با این حال، همچنین پیشنهاد شده است که برخی از نمادها بیش از حد به عنوان مضامین مذهبی تفسیر شده‌اند، در حالی که در واقع نمایانگر مسائل روزمره زندگی بوده‌اند. نمادهایی را که گران به عنوان هوای برفی، کشتی، باران و سنجاب‌ها در درختان توضیح می‌دهد، مانکر به عنوان خدای باد بیگ‌گولمای/بیگ‌کالماج، قربانی قایق، خدای آب و هوا و - در میان پیشنهادهای دیگر - به عنوان روح جنگل تفسیر می‌کند. در طبل فریونانتجاکه گیوری نمادی وجود دارد که صاحبش آن را به عنوان «یک سامی سوار بر پولک خود پشت گوزن شمالی‌اش» توضیح داده است، در حالی که مانکر می‌گوید «این ممکن است یک سورتمه‌سواری معمولی باشد، اما می‌توانیم فرض کنیم که این «نوآیدی» یا صاحب طبل است که برای انجام یک ماموریت مهم به دنیای معنوی می‌رود». از سوی دیگر، می‌توان گفت که بندیک اندرسن، صاحب فریونانتجاکه گیوری، در حال کم‌اهمیت جلوه دادن محتوای معنوی طبل است، مثلا او نمادهایی را که معمولاً به عنوان سه الهه مادر شناخته می‌شوند، به عنوان «مردانی که از گوزن شمالی محافظت می‌کنند» توضیح داده است. ابزارها ابزارهای اصلی مورد استفاده هنگام کار با طبل عمدتاً چکش طبل و یک یا دو ووئوربی (vuorbi) برای هر طبل هستند. چکش طبل معمولاً از شاخ ساخته می‌شد و به شکل T یا Y، با دو سر متقارن و با تزئینات هندسی بود. برخی از چکش‌ها دارای دم‌هایی از جنس تسمه‌های چرمی هستند، یا سیم‌های چرمی یا قلعی که به دور میله پیچیده شده‌اند. چکش طبل هم برای طبل زدن در حالت خلسه و هم همراه با ووئوربی برای پیشگویی استفاده می‌شد. ووئوربی ('شاخص' یا 'اشاره‌گر'؛ vuorbi; یا ; ) که برای پیشگویی استفاده می‌شد از برنج، شاخ یا استخوان و گاهی اوقات از چوب ساخته شده بود. بندیکس اندرسن، مالک فریونانتجاکه گیوری، در سال ۱۷۲۳ به توماس فون وستن توضیح داد که تسمه‌های چرمی و تزئینات آنها از قلع، استخوان و برنج، پیشکش‌هایی از قدردانی به طبل بودند که توسط مالک به عنوان پاسخی به خوش‌شانسی که از طریق پیام‌هایی که شمن هنگام استفاده از طبل دریافت می‌کرد، به دست می‌آمد، داده می‌شد. بندیکس آنها را به عنوان شاخصی از تعداد خرس‌های کشته شده به لطف دستورالعمل‌های طبل توضیح داد. این طبل‌ها همگی از همان نوع اصلی طبل سامی جنوبی بودند که به عنوان نوع آسله شناخته می‌شود. بیست عدد از آنها اکنون متعلق به موزه نوردیسکا هستند و بخش بزرگی از کل طبل‌های حفظ شده را تشکیل می‌دهند. طبل‌ها اکنون هم به عنوان ساز موسیقی و هم به عنوان نمادهای هویت سامی استفاده می‌شوند. ارنست مانکر استفاده از طبل را در مورد خلسه و پیشگویی این گونه خلاصه کرده است: قبل از استفاده، پوست با نگه داشتن طبل نزدیک آتش محکم می‌شد. کاربر روی زانوهای خود می‌نشست، یا با پاهای ضربدری می‌نشست و طبل را در دست چپ خود نگه می‌داشت. | ## بخش 3: طبل سامی | ووئوربی روی پوست قرار می‌گرفت، یا در یک نقطه شروع ثابت یا در نقطه‌ای که به طور تصادفی انتخاب می‌شد. اگر نوازنده طبل به حالت خلسه فرو می‌رفت، طبل او را روی او قرار می‌دادند، به طوری که پوست رنگ‌شده رو به پایین باشد. مسیر ووئوربی در سراسر پوست و مکان‌هایی که متوقف می‌شد، به عنوان نشانه‌های مهم تفسیر می‌شدند. ساموئل راین، که در کویکجوک ۱۶۶۴-۱۶۷۱ کاهن بود، یکی از اولین کسانی بود که در مورد دین سامی نوشت. برداشت او این بود که بسیاری از سامی‌ها، اما نه همه، از طبل برای پیشگویی استفاده می‌کردند. با این حال، به نظر می‌رسد استفاده اولیه از طبل، القای خلسه، همچنان تخصص شمن‌ها بوده است. انواع و پیکربندی نقوش روی طبل‌های جنوبی سامی نشان می‌دهد که در واقع برای پیشگویی استفاده می‌شده است. از سوی دیگر، پیکربندی نقوش طبل‌های شمالی سامی، با ساختارهای سلسله مراتبی جهان‌هایشان، نمایانگر جهانی اسطوره‌ای است که در آن پرسه زدن امتیاز نوآیدی‌ها بود. در داخل لاوو و گوآهتی، طبل همیشه در «boaššu»، فضای پشت شومینه که «اتاق مقدس» گوآهتی در نظر گرفته می‌شد، قرار می‌گرفت. چندین منبع معاصر، دیدگاه دوگانه‌ای را در مورد طبل‌ها توصیف می‌کنند: آنها هم به عنوان ابزارهای غیبی و هم به عنوان ابزار پیشگویی برای اهداف عملی دیده می‌شدند. همه کسانی که در قرن هجدهم طبل داشتند، خود را به عنوان کاربران فعال طبل خود توصیف نمی‌کردند - حداقل این چیزی بود که آنها هنگام مصادره طبل‌ها اصرار داشتند. هیچ مدرک شناخته شده‌ای مبنی بر نقشی که طبل یا "نوآیدی" در مراسم زایمان یا تشییع جنازه داشته باشد، وجود ندارد. او با ریتمی شدید به طبل می‌کوبید تا اینکه به حالت خلسه یا خواب‌آلودگی فرو می‌رفت. در این حالت، روح آزاد او می‌توانست به جهان‌های ارواح یا سایر نقاط جهان مادی سفر کند. ماجرای ذکر شده در "تاریخ نروژ" درباره یک "نوآیدی" است که به جهان ارواح سفر کرد و با ارواح دشمن جنگید تا بیماران را شفا دهد. نوشته‌های پیتر کلاوسون فیس (۱۵۴۵-۱۶۱۴) یک سامی را در برگن توصیف می‌کند که ظاهراً می‌توانست در حالی که در حالت خلسه بود در جهان مادی سفر کند: یک سامی به نام یاکوب سفر روحی خود را به آلمان انجام داد تا از سلامت یک خانواده تاجر آلمانی مطلع شود. نیکولای لوندیوس (حدود ۱۶۷۰)، ایزاک اولسن (۱۷۱۷) و ینس کیلدال (حدود ۱۷۳۰) شرح می‌دهند که نوآیدی‌ها به جهان‌های ارواح سفر می‌کردند و در آنجا با خدایان مرگ، به ویژه «جابمئاکا» - ملکه قلمرو مردگان - در مورد سلامت و زندگی مردم مذاکره می‌کردند. پیشگویی و شانس در نوشته‌های ساموئل راین و ایزاک اولسن، از طبل به عنوان بخشی از مقدمات شکار خرس یاد شده است. راین می‌گوید که نوآیدی می‌تواند اطلاعاتی در مورد بخت و اقبال شکار بدهد، در حالی که اولسن می‌گوید که نوآیدی قادر بوده خرس را برای حرکت به سمت محدوده شکارچیان دستکاری کند. در «قطعاتی از اساطیر لاپیش» (۱۸۴۰-۴۵)، لارس لوی لاستادیوس می‌نویسد که سامی‌ها از طبل خود به عنوان پیشگو استفاده می‌کردند و وقتی موضوع مهمی در دست بود، به آن مراجعه می‌کردند. نباید هر صاحب طبلی را جادوگر دانست.» یک روش معمول این بود که اجازه دهند «ووئوربی» در سراسر پوست حرکت کند و از نمادهای مختلف دیدن کند. چنین شیوه‌هایی در رابطه با طبل بیندال، فریونانتجاکه گیوری و طبل ولفیورد شرح داده شده‌اند. زنان اینکه آیا زنان مجاز به استفاده از طبل بوده‌اند یا خیر، مورد بحث بوده است، اما هنوز هیچ اجماعی حاصل نشده است. در مقابل این ادعا که فقط مردان می‌توانستند «نوآیدی» باشند و از طبل استفاده کنند، نمونه‌هایی از زنان سامی وجود دارد که از طبل استفاده می‌کردند. توماس فون وستن و همکارانش طبل‌ها را «کتاب مقدس سامی‌ها» می‌دانستند و می‌خواستند با از بین بردن یا برداشتن طبل‌ها، آنچه را که «بت‌پرستی» می‌دانستند، ریشه‌کن کنند. افزایش تلاش‌های مبلغان مذهبی علیه سامی‌ها در اوایل قرن هجدهم را می‌توان نتیجه‌ی تمایل دولت به کنترل شهروندان در دوران سلطنت مطلق در دانمارک-نروژ، و همچنین نتیجه‌ی تأکید بیشتر بر ایمان مسیحی فردی به زهدباوری که در آن زمان رایج بود، دانست. در اوسله سوئد، در سال ۱۶۸۶، ۲ طبل، در سال ۱۶۸۹، ۸ طبل و در سال ۱۷۲۵، ۲۶ طبل، عمدتاً از نوع سامی جنوبی، جمع‌آوری شد. توماس فون وستن حدود صد طبل از منطقه‌ی سامی جنوبی جمع‌آوری کرد؛ ۸ عدد از آنها در سال ۱۷۲۳ در اسنوسا جمع‌آوری شدند. فون وستن در طول سفرهای خود در مناطق سامی شمالی بین سال‌های ۱۷۱۵ تا ۱۷۳۰ تعداد کمی طبل پیدا کرد. این امر را می‌توان با پیش‌رفتن مسیحی شدن سامی‌ها در شمال توضیح داد، به این دلیل که طبل‌ها از قبل نابود شده بودند. همچنین می‌توان آن را از طریق تفاوت در نحوه استفاده از طبل‌ها به ترتیب در فرهنگ‌های سامی شمالی و جنوبی توضیح داد. در حالی که طبل یک وسیله خانگی رایج در فرهنگ سامی جنوبی بود، در شمال ممکن است یک شیء نادر بوده باشد که مختص معدود "نوآیدی" تحصیل‌کرده در آن فرهنگ بوده است. احتمالاً شناخته‌شده‌ترین طبل، طبل لینه است - طبلی که در طول سفرهایش به شمال سوئد به کارل لینه داده شد. سه طبل سامی را می‌توان در مجموعه‌های موزه بریتانیا یافت، از جمله یکی که توسط هنس اسلون، بنیانگذار موزه، به ارث گذاشته شده است. بیش از ۳۰ طبل در موزه نوردیک، استکهلم؛ و بقیه در رم، برلین، لایپزیگ و هامبورگ نگهداری می‌شوند. موزه باستان‌شناسی و مردم‌شناسی، دانشگاه کمبریج، موزه پیت ریورز در آکسفورد و موزه هورنیمن لندن، همگی نمونه‌هایی از طبل‌های سامی را نگهداری می‌کنند. این اثر سرانجام وارد مجموعه‌های موزه ملی دانمارک شد و از سال ۱۹۷۹ به موزه سامی در کاراسیوک (روستا) در شمال نروژ به امانت داده شده بود. | ## جمع‌بندی | به گفته یلنا پورسانگر، مدیر موزه، پس از «یک مبارزه ۴۰ ساله»، در سال ۲۰۲۲ پس از درخواست رئیس‌جمهور سامی نروژ از ملکه مارگارت دانمارک رسماً به مردم سامی بازگردانده شد.