موضوع مقاله: سینیکالر | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سینیکالر | مقدمه: سینیکالر فرایندی قدیمی است که در آن فقط با استفاده از دو رنگ، فیلم رنگی تولید می‌کردند. | ## بخش 1: سینیکالر | این فرایند در زمانی به بازار آمد که تنها فرایند تکنی‌کالر برای رنگی کردن فیلم‌ها وجود داشت، اما از آنجا که این فرایند بسیار پرهزینه بود عمدتاً تولیدکنندگان فیلم به سراغ آن نمی‌رفتند، اما با ورود سینه‌کالر و کم‌هزینه‌تر بودن آن این فرایند در اوایل مورد استقبال قرار گرفت. سینیکالر یک مدل اولیه از رنگ کاهشی دو رنگ در فیلم رنگی بود که بر پایه سیستم پریزما در دهه‌های ۱۹۱۰ و ۱۹۲۰ و سیستم مولتی‌کالر در اواخر دهه ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ بنا شده بود. گاندلفینگر توسعه یافت و فرمت‌های مختلف آن از سال ۱۹۳۲ تا ۱۹۵۵ مورد استفاده قرار گرفت. روش کار به عنوان یک فرایند رنگی بای‌پک (Bipack)، فیلم‌بردار یک دوربین استاندارد را با دو نوار فیلم بارگذاری می‌کرد: یک نوار ارتوکروماتیک که به رنگ نارنجی-قرمز رنگ‌آمیزی شده بود و یک نوار پانکروماتیک در پشت آن. یک طرف که حاوی ثبت فیلتر شده قرمز-نارنجی و موسیقی متن بود، به رنگ آبی-سبز درمی‌آمد؛ طرف دیگر که حاوی ثبت آبی-سبز بود، به رنگ قرمز-نارنجی رنگ‌آمیزی (تونیگ) می‌شد.Ryan, Roderick T. سینیکالر می‌توانست رنگ‌های قرمز، نارنجی، آبی، قهوه‌ای و رنگ پوست زنده تولید کند، اما بازنمایی آن از رنگ‌های دیگر مانند سبزهای روشن (که به صورت سبز تیره دیده می‌شد) و ارغوانی‌ها (که نوعی سرخابی تیره دیده می‌شد) مات و کدر بود. کرسپینل پس از ترک مولتی‌کالر، در سال ۱۹۳۲ شرکت «کالرفیلم کورپوریشن کالیفرنیا» را به‌طور مشترک تأسیس کرد. این شرکت عمدتاً بر پایه پتنت‌ها و تجهیزات ویلیام ون دورن کلی و سیستم رنگ پریزمای او بنا شده بود و در رقابت مستقیم با مولتی‌کالر بود؛ شرکتی که در سال ۱۹۳۲ منحل شد و سینیکالر تجهیزات آن را خریداری کرد. از سال ۱۹۳۲ تا ۱۹۳۵، حداقل ۲۲ کارتون با سینیکالر فیلم‌برداری شد، از جمله آثار هیو هارمن و رودولف آیزینگ برای مترو گلدوین میر؛ و کارتون‌های کامیکالر توسط آب آیورکس (۱۹۳۳–۱۹۳۵) برای توزیع‌کننده مستقل پت پاورز. کارتون‌های قابل توجه سینیکالر شامل بتی بوپ در فیلم سیندرلای بیچاره (۱۹۳۴) از استودیو فلیشر؛ دو کارتون از مجموعه مری ملودیز به نام‌های هتل ماه عسل (۱۹۳۴) و دیو و دلبر (۱۹۳۴)؛ و دو کارتون از مجموعه «هپی هارمونیز» ام‌جی‌ام به نام‌های قناری ناراضی (۱۹۳۴) و پیشگام قدیمی (۱۹۳۴) بودند. اولین فیلم‌های بلند منتشر شده با سینیکالر، مستند سوئد، سرزمین وایکینگ‌ها (۱۹۳۴) و وسترن مستقل شبح سنتافه (۱۹۳۶، اما فیلم‌برداری شده در مولتی‌کالر در ۱۹۳۱ با بازی مدیر اجرایی مولتی‌کالر والاس مک‌دونالد) بودند. قیمت سهام آن (که در سال ۱۹۴۳ تنها چهار سنت بود) در سال ۱۹۴۶ به ۸٫۵۰ دلار جهش کرد. شرکت‌های با بودجه کمتر مانند مونوگرام، PRC و اسکرین گیلد پروداکشنز پیمانکاران اصلی سینیکالر در اواسط دهه ۱۹۴۰ بودند. یکی از محصولات PRC در سال ۱۹۴۵ به نام جنگل طلسم‌شده، پرفروش‌ترین فیلم سال این استودیو بود و سری وسترن‌های سینیکالر PRC با بازی ادی دین توجه سینماداران را به خود جلب کرد. فیلم ترسیده در حد مرگ (۱۹۴۷) از اسکرین گیلد، تنها فیلم رنگی بلا لوگوسی محسوب می‌شد. موفقیت تجاری و انتقادی این فیلم‌ها باعث شد که هم استودیوهای بزرگ و هم کوچک از سینیکالر به عنوان ابزاری برای صرفه‌جویی در هزینه استفاده کنند. | ## بخش 2: سینیکالر | فیلم خام ۳۵ میلی‌متری سینیکالر حدود ۲۵ درصد کمتر از تکنی‌کالر هزینه داشت (در سال ۱۹۴۶، ۴٫۵ سنت در هر فوت برای سینیکالر در مقابل ۵٫۹۷ سنت برای تکنی‌کالر). وقتی تولیدکنندگان بیشتری سینیکالر را انتخاب کردند، شرکت توانست هزینه چاپ را کاهش دهد که این امر سینیکالر را به گزینه‌ای جذاب‌تر تبدیل کرد. موفقیت در جریان اصلی سینیکالر در اواسط تا اواخر دهه ۱۹۴۰ مورد استقبال عمومی قرار گرفت. ویلیام لاس، سرمایه‌گذار اصلی سابق، اکنون نایب رئیس و مدیر عامل شرکت بود و سینیکالر را به تهیه‌کنندگان هالیوود معرفی می‌کرد. اولین و تنها تهیه‌کننده‌ای که سیاست استفاده تمام‌وکمال از سینیکالر را در پیش گرفت، پیشگام تولید کمدی استودیوهای هال روچ بود که پس از جنگ استودیوی خود را بازگشایی کرد و از آن پس تمام فیلم‌های موسوم به استریم‌لاینر خود را در سینیکالر ساخت. زمانی که تأخیر در کارخانه تکنی‌کالر بر برنامه اکران برادران وارنر تأثیر گذاشت، این استودیو در سال ۱۹۴۷ شروع به استفاده از سینیکالر برای کارتون‌های محبوب خود به عنوان یک راه حل کوتاه‌مدت کرد. سایر تولیدات کوتاه نیز همین مسیر را طی کردند: بسیاری از کارتون‌های ملوان زبل در اواخر دهه ۱۹۴۰ از فیمس استودیوز؛ سری فانتزی‌ها از کلمبیا در سال‌های ۱۹۴۷–۱۹۴۹ و مجموعه کوتاه زنده علوم عمومی از پارامونت. نسخه‌های بعدی فیلم‌های علوم عمومی توسط کنسالیدیتد فیلم ایندستریز با استفاده از فرایند دو رنگ خود یعنی مگناکالر ساخته شدند. در سال ۱۹۴۶، شرکت تابعه این کمپانی یعنی ریپابلیک، فرایند دو رنگ اختصاصی خود را با نام تروکالر معرفی کرد که از یک جفت‌کننده رنگی (Dye-coupler) تعبیه شده در پایه فیلم به جای استفاده از تونر شیمیایی استفاده می‌کرد. فیلم‌های خبری «وارنر-پاته» زمانی که سینیکالر را در اولین شماره ژانویه ۱۹۴۸ خود معرفی کرد، سرخط خبرها شد. با پیشروی روچ، ام‌جی‌ام و وارنر در استفاده از سینیکالر، استودیوهای دیگر نیز از آن‌ها پیروی کردند: کلمبیا (تیغه دلاور، ۱۹۴۸) و ایگل-لیون (رمه شمال غربی، ۱۹۴۸ و وسترن‌های رد رایدر، ۱۹۴۹). بیشتر فیلم‌های بلندی که در سینیکالر ساخته می‌شدند، ماجراجویی‌های فضای باز و وسترن بودند، زیرا پالت رنگی اصلی در این فیلم‌ها شامل آبی، قهوه‌ای و قرمز بود و به این ترتیب محدودیت‌های سیستم کمتر به چشم می‌آمد. گسترش در اکتبر ۱۹۴۷، سینیکالر شرکت تولید فیلم فیلم کلاسیکس را خریداری کرد تا فرایند رنگی خود را در فیلم‌های بلند خودش تبلیغ کند. ورود به حوزه تولید ثابت کرد که حرکتی پرخطر است، زیرا تولیدات اصلی فیلم کلاسیکس به اندازه کافی موفق نبودند که استودیو را سرپا نگه دارند و این شرکت در سال ۱۹۵۱ صحنه را ترک کرد. در همین حال، در جبهه فنی، سال ۱۹۴۸ برای شرکت سینیکالر مهم بود؛ چرا که یک فیلم خام نگاتیو فوق حساس جدید معرفی کرد که هزینه‌های نورپردازی صحنه را تا ۵۰ درصد کاهش می‌داد و همچنین مخازن فیلم دوربین را عرضه کرد. سوپرسینیکالر آلن گاندلفینگر از شرکت سینیکالر در سال ۱۹۴۸ یک فرایند سه رنگ به نام سوپرسینیکالر (SuperCinecolor) را توسعه داد، اما استودیوها تا سال ۱۹۵۱ شروع به استفاده از آن نکردند. | ## بخش 3: سینیکالر | که با زمانی که سرخپوستان می‌تاختند (۱۹۵۱) آغاز گشت؛ تنها تولید غیر کلمبیایی طبل‌ها در اعماق جنوب (۱۹۵۰) بود که توسط آرکی‌او منتشر شد. دیگر فیلم‌های مهمی که از فرایند سوپرسینیکالر استفاده کردند عبارت بودند از ملاقات ابوت و کاستلو با کاپیتان کید (۱۹۵۲)، جک و لوبیای سحرآمیز (۱۹۵۲)، مهاجمانی از مریخ (۱۹۵۳)، گاگ (۱۹۵۴) و تاپ بانانا (۱۹۵۴). سوپرسینیکالر برای تصویربرداری اصلی از جداسازی‌های سیاه و سفید تولید شده از نگاتیوهای رنگی تک‌لایه (Monopack) ساخته شده با فیلم‌های آگفا-آنسکو، دوپون، کداکروم یا ایستمن‌کالر استفاده می‌کرد. پس از ویرایش نگاتیو، آن را از طریق فیلترهای رنگی به سه نگاتیو سیاه و سفید کپی می‌کردند. اگرچه مخترع آن، آلن گاندلفینگر، از سه رنگ سیان (فیروزه‌ای)، مگنتا (سرخابی) و زرد نام می‌برد: «مؤلفه سیان در فرایند سه رنگ سینیکالر، اگرچه عالی نیست، اما رضایت‌بخش است. چاپ سوپرسینیکالر دشوار نبود، زیرا طوری مهندسی شده بود که از تجهیزات قدیمی سینیکالر استفاده کند. با استفاده از فیلم دو لایه، یک طرف حاوی امولسیون نقره به رنگ قرمز-سرخابی و در طرف دیگر، آبی-فیروزه‌ای بود. موسیقی متن متعاقباً در سمت آبی-زرد به صورت یک موسیقی متن آبی اما جدا از آن ثبت‌ها اعمال می‌شد. کپی‌های نهایی دارای رنگ‌های زنده‌ای بودند که محو نمی‌شدند و دارای ساختار دانه‌بندی قابل قبول و فوکوس شارپ بودند. گاندلفینگر با افتخار به انطباق رنگی (Registration) سوپرسینیکالر اشاره می‌کرد: «ماشین‌های چاپ سینیکالر به جای پین‌های کششی معمولی که معمولاً در زیر دریچه قرار دارند، از پین‌های فشاری که درست بالای دریچه قرار دارند استفاده می‌کنند. به همین دلیل، فرسودگی سوراخ‌های فیلم که برای انطباق استفاده می‌شوند، به حداقل می‌رسد، فارغ از اینکه نگاتیوها چقدر منقبض شده باشند. سال‌های پایانی شرکت سینیکالر از سال ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۴ با زیان خالص فعالیت کرد، بخشی به این دلیل که وضعیت مالی ضعیف شعبه آن در انگلستان باعث شد شرکت مادر ناچار به تأمین مالی مجدد آن شود و بخشی به دلیل زیان‌های عملیاتی خودش."Cinecolor Corp. آخرین فیلم بلند آمریکایی منتشر شده در سینیکالر، غرور بلو گرس (۱۹۵۴) از مونوگرام پیکچرز بود. این شرکت همچنین کپی‌های ایستمن‌کالر تهیه می‌کرد و پردازش فیلم‌های تجاری و چاپ فیلم‌های غیرسینمایی و پردازش فیلم‌های سیاه و سفید برای تلویزیون را انجام می‌داد. برای تحریک کسب‌وکار فیلم‌های سینمایی خود، این شرکت تولیدکنندگان مستقل فیلم را تأمین مالی کرد. | ## جمع‌بندی | آخرین فیلم بلند سینمایی با اعتبار سوپرسینیکالر، ملکه الماس بود که توسط برادران وارنر در نوامبر ۱۹۵۳ منتشر شد.