موضوع مقاله: نمکدان سلینی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نمکدان سلینی | مقدمه: این اثر در سال ۱۵۴۳ برای فرانسیس اول فرانسه (حکومت –) از روی مدل‌های بشقاب نقره‌ای که سال‌ها قبل برای کاردینال ایپولیتو دِسته (حدود –) آماده شده بودند، تکمیل شد. | ## بخش 1: نمکدان سلینی | این انبار که عملکردی بیش از یک ظرف گران‌قیمت برای نگهداری چاشنی داشت، قصد داشت گفتگو میان روشنفکران را در مورد معانی نهفته در اثر هنری برانگیزد.Blow, Alice (2021). جذابیت اصلی اثر، سبک و فرم آن است که چلینی در رساله خود، «رساله‌هایی در باب طلاسازی و مجسمه‌سازی» و در زندگینامه خود به آن پرداخته است. این اثر تنها مجسمه طلای باقی‌مانده از بنونوتو چلینی است و مشهورترین اثر مجسمه‌سازی طلای باقی‌مانده از دوران رنسانس است. در نهایت، این مجسمه‌ساز با ایفای نقش به عنوان الگویی برای «طلاسازی رنسانس»، معانی چندوجهی اشیاء کوچک آن دوران را به نمایش گذاشت. این نمکدان که در سال ۲۰۰۳ به سرقت رفته بود، در سال ۲۰۰۶ پیدا شد و دزد آن زندانی شد. زمینه تاریخی، سفارش و تکنیک در دهه ۱۵۳۰، بنونوتو چلینی به عنوان یک سکه‌ساز شناخته می‌شد، اما به محض اینکه به خدمت کاردینال ایپولیتو دِسته در رم درآمد، شروع به ساخت سکه‌های بزرگتر و جسورانه‌تر کرد.Cole, Michael (2002). چلینی در حالی که در دربار پادشاه فرانسه زندگی می‌کرد، نمکدان را به همراه کمک پنج هنرمند دیگر (دو نفر از ایتالیا، دو نفر از فرانسه و یک هنرمند از آلمان) ساخت. چلینی در کتاب «ویتا» خود گزارش داده است که قیمت مجسمه تکمیل شده ۱۰۰۰ اسکودی بوده است. تکنیک کلی چلینی در طراحی نمکدان برای شاه فرانسیس اول، ریشه در روش‌هایی داشت که از کارادوسو (کریستوفورو فوپا) آموخته بود.Ashbee, C.R. او متوجه شد که کارادوسو «یک مدل کوچک مومی به اندازه‌ای که می‌خواست اثرش باشد، می‌ساخت.» چلینی که مشتاق بود اثری هنری باشکوه‌تر و متفاوت‌تر از اثر کارادوسو بسازد، از ایده ساخت یک مدل مومی استفاده کرد. | ## بخش 2: نمکدان سلینی | سالیرا به عنوان نماد هنری سیاست‌های داخلی و بین‌المللی پادشاه فرانسه طراحی شده بود. قدرت قابل توجه دربار از طریق دسترسی به چاشنی‌های کمیاب مانند نمک و فلفل که مورد توجه اروپاییان بود، نشان داده می‌شود. توصیف، نمادگرایی و تفسیر نمکدان از طلا، مینای شیشه‌ای، آبنوس و عاج ساخته شده است."Saliera". اینچ ارتفاع با پایه‌ای حدود اینچ عرض دارد و دارای یاتاقان‌هایی برای غلتاندن آن روی میز ضیافت است."Saliera". نمکدان چلینی که به سبک منریسم اواخر رنسانس خلق شده است، به‌طور تمثیلی، به تصویر می‌کشد. علاوه بر این، سبک رایج در دربارهای فلورانس نیز الهام‌بخش چلینی بود: جنس مجلل طلا و مینا، تناسبات نسبتاً باریک فیگور زن، توجه به جزئیات و تسلط بر اجرا. دو فیگور مرکزی که به صورت برهنه به تصویر کشیده شده‌اند، در کنار هم قرار گرفته‌اند و ظاهراً رو در رو با یکدیگر روبرو هستند. دریا نمایانگر فیگور مرد، نپتون، است که در کنار کشتی‌ای که به عنوان نگهدارنده نمک عمل می‌کرد، لم داده است. این فیگور نیزه سه شاخه‌ای را در دست راست خود دارد، در حالی که توسط اسب‌های دریایی، ماهی‌ها، صدف‌ها و سایر موجودات دریایی احاطه شده است که نماد ارتباط خدایی او با اقیانوس هستند. حیواناتی که در این اثر به کار رفته‌اند، به عنوان نمادهای رایج شمایل‌نگاری دوران باستان عمل می‌کردند.Blow, Alice (2021). | ## بخش 3: نمکدان سلینی | زمین، که در قالب زن، تلوس، تجسم یافته است، در کنار معبدی به تصویر کشیده شده است که به عنوان ظرفی برای فلفل عمل می‌کند. در تضاد با نپتون، تلوس سینه او را به عنوان نمادی از باروری نوازش می‌کند و «به وفور با تمام زیبایی‌های جهان آراسته شده است.» شاخی که او در دست راست خود حمل می‌کند، نشان دهنده ارتباط او با طبیعت است، در عین حال که همزمان «باروری» و «ثروت» او را به نمایش می‌گذارد.Blow, Alice (2021). که نمایانگر زمان‌های روز هستند و از مجسمه‌های تمثیلی میکل‌آنژ از روز و شب و سپیده دم و غروب، در کلیسای مدیچی در کلیسای سن لورنزو در فلورانس الهام گرفته شده‌اند. مردان جوانی که روی پایه قرار دارند، با گونه‌های باز شده در حال دمیدن توده‌های هوا، نمایانگر این بادهای جهت اصلی هستند."Saliera". سمندر زیر پاشنه پای چپ تلوس، که نشان شخصی فرانسیس اول بود، نماد آتش است چلینی همچنین نقوش تمثیلی بیشتری مانند نشان پادشاه، یک فیل و نیلوفرهای آبی را برای نشان دادن دربار اضافه کرد. در نهایت، عناصر کلاسیک - خاک، آب، هوا و آتش - همگی در این اثر به نمایش گذاشته شده‌اند. علاوه بر این، این مجسمه به گونه‌ای طراحی شده بود که نظم فراگیر کیهان و جهان کوچک و میکروسکوپی جهان را به تصویر بکشد."Saliera". در اصل، این انبار بخشی از مجموعه هنری هابسبورگ در قلعه آمبراس بود، اما در قرن نوزدهم به موزه تاریخ هنر در وین منتقل شد. این انبار در ۲۱ ژانویه ۲۰۰۶، در حالی که حدود ۹۰ سال در یک جعبه سربی در جنگلی در نزدیکی شهر زوتل، اتریش مدفون شده بود، کشف شد. | ## جمع‌بندی | دزد، رابرت مانگ، پس از آنکه پلیس عکس‌های دوربین مداربسته مظنون را منتشر کرد که متعاقباً توسط آشنایان شناسایی شد، خود را تسلیم کرد.