موضوع مقاله: کیتامورا توکوکو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کیتامورا توکوکو | مقدمه: نام واقعی وی، کیتامورا مونتارو (به ژاپنی 北村門太郎) بود.紅野敏郎・佐々木啓之編「北村透谷年譜」『現代日本文學大系 6 北村透谷・山路愛山集』筑摩書房、1969年初版、1988年15刷、pp.419-422او در دوره میجی، نقد ادبی مدرن و رمانتیسم مدرن را پایه‌گذاری کرد که بر شیمازاکی توسون و دیگر نویسندگان تأثیر زیادی گذاشت. | ## بخش 1: کیتامورا توکوکو | در دوران کودکی از پدر و مادر خود جدا و توسط پدربزرگ سخت‌گیر و مادربزرگ ناتنی مهربانش بزرگ شد. گفته می‌شود او مادری عصبی داشت که با محدودیت‌ها و اعمالش، بعدها تأثیر زیادی بر شکل‌گیری شخصیت کیتامورا گذاشت. در سال ۱۸۸۱ به نزدیکی سوکیاباشی数寄屋橋 توکیو نقل مکان کرده و شروع به تحصیل در دپارتمان علوم سیاسی دانشگاه سن‌مون گاککو専門学校 (دانشگاه واسدا فعلی) کرد. او بخاطر دیدگاه‌های سیاسی تندرویانه از این دانشگاه اخراج و در توکیو آواره و سرگردان شد. وی در این دوره با سامورایی‌ها و جنگجویان منطقه تاما هم‌نشینی می‌کرد اما هنگامی که جنبش آزادی و حقوق مدنی رادیکال شد، از این کار دست کشید. سال بعد، «اشعار یک زندانی»『楚囚之詩』 که شعر بلندی دربارهٔ عشق و آزادی و بخش تاریک وجود خودش بود را منتشر کرد. کیتامورا همچنین به جنبش کوئیکرها نیز علاقه‌مند بود و در سال ۱۸۸۹ گروهی با عقاید صلح‌طلبانه به نام «انجمن صلح ژاپن» تأسیس کرد. در سال ۱۸۹۳ او پستی را که شیمازاکی توسون در مدرسه دخترانه میجی داشت، به‌عهده گرفت. کیتامورا با انتشار «شاعر بدبین و زنان»「厭世詩家と女性」 در سال ۱۸۹۲ وارد عرصه ادبیات شد. در سال ۱۸۹۳، وی مجله «جهان ادبی»「文学界」 را به همراه شیمازاکی توسون و هوشینو تنچی星野天知 Hoshino Tenchi بنیان نهاد و به عنوان رهبر جنبش رمانتیسم در میان همفکرانش شناخته می‌شد. برای نمونه، این جمله از اوست: «عشق، کلید اسرار زندگی است» و «تنها پس از عشق میان مرد و زن است که حقیقت جامعه آشکار می‌شود». او همچنین معتقد بود که ادبیات نباید به دنبال منافع دنیوی و سودجویانه باشد، بلکه باید درجستجوی حقایق عمیق انسانی باشد. این دیدگاه او در اثر دیگرش با عنوان «بحث دربارهٔ تعامل با زندگی»『人生に相渉るとは何の謂ぞ』 به وضوح دیده می‌شود. در کتاب «نظریه حیات درونی»،『内部生命論』 او بر اهمیت آزادی و خوشبختی در زندگی درونی انسان تأکید کرد و به کاوش در این مفاهیم پرداخت. کیتامورا از شعر به مقاله‌نویسی روی آورد و آثاری در ستایش نگرش زندگی‌محور غرب در مقابل نگرش زندگی‌گریز بودیسم و اندیشه‌های سنتی شینتویی ژاپن نوشت. تلاش‌های وی برای کاوش در ماهیت خویشتن و توانایی‌های فردی، به ویژه در اثر مهم خود «نظریه حیات درونی» به گفته برخی، نقطه آغاز ادبیات مدرن ژاپن تلقی می‌شود. او در سال ۱۸۹۳ مقالاتی چون «تعامل با زندگی به چه معناست»، «نظریه حیات درونی» و «ناسزاگویی»『漫罵』 را منتشر کرد. | ## بخش 2: کیتامورا توکوکو | با این حال، به دلیل تضاد میان ایده‌آل‌ها و واقعیت‌های زندگی، دچار افسردگی شد و در سال ۱۸۹۴، در ۲۵ سالگی دست به خودکشی زد. سرگذشت کیتامورا به عنوان پسر ارشد خانواده، از پدرش کیتامورا کایزو北村快蔵 Kitamura kaizō و مادرش یوکی، در محله توجین‌ماچی اوداوارا واقع در استان ساگامی (استان کاناگاوا فعلی) متولد شد. اما این قلمرو بر اثر اصلاحات میجی سقوط کرد.勝本清一郎「北村透谷」『北村透谷選集』岩波文庫、1970年、pp.383-394 در سال ۱۸۷۳ (سال ۶ میجی)، برادر کوچکترش کاکیو垣穂 Kakiho متولد شد. پدرش در وزارت دارایی مشغول به کار شد و مادرش یک مغازه کیمونوفروشی در خانه باز کرد. در بهار سال ۱۸۷۸، به دلیل بیمار شدن پدربزرگش، خانواده‌اش دوباره به اوداوارا بازگشتند. پدرش این بار به عنوان یک کارمند در دفتر دولتی منطقه آشیگارا کامی足柄上郡 مشغول به کار شد. در سال ۱۸۸۱، خانواده به محله یازائمون‌چو弥左衛門町 در منطقه کیوباشی توکیو نقل‌مکان کردند. پدرش به وزارت دارایی بازگشت و مادرش با نام خانوادگی مارویاما یک فروشگاه تنباکو افتتاح کرد. در سپتامبر همان سال، در رشته علوم سیاسی دانشگاه سن‌مون گاکو (دانشگاه واسدا فعلی) ثبت‌نام کرد و سال بعد آن با میازاکی کوشوشی宮崎湖処子 Miyazaki Koshohi که در همین رشته مشغول به تحصیل بود آشنا شد. در مه سال ۱۸۸۵، جناح چپ حزب لیبرال به رهبری اوی کنتارو大井憲太郎 Ōi Kentarō برنامه‌ای برای انقلاب در کره مطرح کرد. در ژوئن همان سال، اویا ماسائو نیز به این برنامه پیوست و برای تأمین بودجه فعالیت‌های جنبش، پیشنهاد سرقت مسلحانه را مطرح کرد. توکوکو نیز برای مشارکت در این حرکت دعوت شد اما پس از تأمل بسیار تصمیم گرفت از جنبش جدا شود. در مارس سال ۱۸۸۸ در کلیسای سوکیاباشی (کلیسای سوگامو فعلی) غسل تعمید شد و در نوامبر همان سال با مینا ازدواج کرد. در ۹ آوریل ۱۸۸۹، مجموعه «اشعار یک زندانی» را با هزینه شخصی منتشر کرد، اما بلافاصله پس از انتشار آن پشیمان شد و کتاب‌ها را از بازار جمع‌آوری کرد. در پاییز همان سال، به عنوان مترجم جورج برس ویت، مبلغ مسیحی کوئیکری که از بریتانیا به ژاپن آمده بود، مشغول به کار شد و با او دوستی عمیقی برقرار کرد. تحت تأثیر برس ویت بود که به ایده صلح‌طلبی علاقه‌مند شد و همراه با کاتو مانجی و دیگر افراد، انجمن صلح ژاپن را تأسیس کرد.勝本清一郎「年譜」『透谷全集 第三巻』岩波書店、1955年、1972年12刷、p.603 در نوامبر ۱۸۹۰، به عنوان معلم زبان انگلیسی در یک مدرسه دخترانه普連土女学校 مشغول به کار شد و خانواده‌اش از محله یازائمون‌چو به پارک شیبا نقل‌مکان کردند. در سال ۱۸۹۲، مقاله‌ای با عنوان «شاعر بدبین و زنان» را در «مجله زنان»『女学雑誌』 منتشر کرد که توجه بسیاری را به خود جلب نمود. | ## بخش 3: کیتامورا توکوکو | در همان زمان، وی به کلیسا آزابو رفت و آمد می‌کرد و تحت تأثیر ترجمه‌های دی.اف جونز، مبلّغ مسیحی آمریکایی، قرار گرفت.日本キリスト教歴史大事典編集委員会編『日本キリスト教歴史大事典』教文館、1988年、p.1052 در ماه مارس همان سال، نشریه «صلح»،『平和』 متعلق به انجمن صلح ژاپن، راه‌اندازی شد و او به عنوان سردبیر و نویسنده اصلی این نشریه فعالیت خود را آغاز کرد. در ماه سپتامبر، مقاله‌ای با عنوان «تحلیلی بر تحولات شگرف ذهنی»「心機妙変を論ず」 را در مجله زنان به چاپ رساند. در فوریه سال ۱۸۹۳، او در پاسخ به مقاله‌ای از یاماجی آیزان山路愛山 Yamaji Aizan با عنوان «بررسی شخصیت رای جو»،「頼襄を論ず」 مقاله‌ای به نام «بحث دربارهٔ تعامل با زندگی» را در شماره‌های آغازین مجله ادبی «جهان ادبی» منتشر کرد که منجر به مناظره‌ای میان او، توکوتومی سوهو و دیگر نویسندگان شد. در ماه اوت همان سال، یکی از دانش‌آموزان سابق او در مدرسه دخترانه، به نام تومی ماتسوکو، در ۱۸ سالگی در اثر بیماری درگذشت و او ماه بعد مقاله‌ای با عنوان «مقدمه‌ای بر مرثیه»「哀詞序」 نوشت. با توجه به جو ملی‌گرایانه‌ای که پیش از جنگ چین و ژاپن بر جامعه حاکم شده بود، وضعیت روانی او رو به وخامت گذاشت. پس از تکمیل نقدی دربارهٔ رالف والدو امرسون با عنوان «امرسون»،『エマルソン』 در ۲۸ سپتامبر همان سال اقدام به خودکشی کرد، اما زنده ماند و در بیمارستان بستری شد. در ژانویه ۱۸۹۴، پس از ترخیص از بیمارستان، به خانه‌اش بازگشت اما دیگر تا روز مرگ دست بر قلم نبرد. عصر روز ۱۶ مه سال ۱۸۹۴ در باغ خانه‌اش واقع در نزدیکی پارک شیبا در توکیو خود را حلق‌آویز کرد. در ۸ اکتبر ۱۸۹۴، مجموعه‌ای از دست‌نوشته‌های به جامانده از وی با عنوان «مجموعه توکوکو»『透谷集』 توسط هوشینو تنچی و شیمازاکی توسون گردآوری و منتشر شد. در سال ۱۹۰۲، نسخه کامل آثار او با عنوان «مجموعه کامل آثار توکوکو»『透谷全集』 توسط هوشینو تنچی منتشر گردید. پس از جنگ جهانی دوم، در سال ۱۹۵۰، نسخه دیگری از آن با همان عنوان «مجموعه کامل آثار توکوکو» توسط کاتسوموتو سی‌ایچیرو勝本清一郎 Katsumoto Seiichirōمنتشر شد.和書 岩波書店編集部 編 近代日本総合年表 第四版 岩波書店 2001年11月26日 p379 ISBN 4-00-022512-X عقاید در فوریه سال ۱۸۹۲ (سال ۲۵ میجی)، مقاله‌ای با عنوان «شاعر بدبین و زنان» را در مجله زنان منتشر کرد. در این راستا، نظریه‌ای با عنوان «نظریه حیات درونی» منتشر کرد که در آن بر آزادی و خوشبختی در زندگی درونی (جهان خیالی) بیش از حیات جسمانی تأکید داشت. همچنین او بر این باور بود که تا آن زمان در زندگی‌اش عنصر «ایمان» و «عشق» وجود نداشته است. به‌علاوه عشق و محبت به دیگران باعث ایجاد پیوندی متقابل میان افراد شده و به پالایش روح کمک می‌کند. این آثار تحت تأثیر جورج گوردون بایرون و رالف والدو امرسون، افق‌های جدیدی از رمانتیسم با محوریت «آزادی انسانیت»「人間性の自由」 را گشودند. همچنین موجب جهت‌گیری‌ ادبیات پس از خود که بر کاوش در روان‌شناسی و درونیات انسان تمرکز داشتند شدند. | ## جمع‌بندی | شیامازاکی توسون در آثار خود، از جمله «وقتی شکوفه‌های گیلاس می‌رسند»『桜の実の熟する時』 و «بهار»『春』 تصویری از شخصیت توکوکو را به تصویر کشیده است.