موضوع مقاله: نوه میوتاح | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نوه میوتاح | مقدمه: این روستا در نزدیکی بنی عایش و گدرا واقع شده و از نظر اداری در حوزه شورای منطقه‌ای بئر توویا قرار دارد. | ## بخش 1: نوه میوتاح | نوه میوتاح در سال ۱۹۵۰ توسط مهاجران یهودی بازمانده هولوکاست از لهستان بنیان‌گذاری شد. این روستا بر بخشی از زمین‌های روستای فلسطینی تخلیه‌شده بشیت ساخته شد و اکنون نزدیک به ۱۲۰ خانوار در آن زندگی می‌کنند. ریشه‌شناسی نام موشاو نوه میوتاح در میان پایگاه‌های نظامی متعددی از جمله پایگاه هوایی هاتزر و پایگاه هوایی تل نوف قرار دارد. در منبع عبری دیگری، الهام نام به مزمور ۴۰ آیه ۵ نسبت داده شده‌است: «خوشا آن مرد که خداوند را اعتماد (میوتاح) خود ساخته‌است». جغرافیا نوه میوتاح در جلگه ساحلی جنوبی اسرائیل در منطقه شفلا و در ارتفاع ۶۱ متر از سطح دریا واقع شده‌است. این روستا ۹ کیلومتر از ساحل دریای مدیترانه، نزدیک به ۳۰ کیلومتر جنوب تل‌آویو و نزدیک به ۴۶ کیلومتر غرب بیت‌المقدس قرار دارد. این موشاو از جنوب با بیتسرون، از شمال با موشاو مشگاو دو، از شرق با مدرسه کشاورزی کنوت و از غرب با کووتسات یاونه هم‌مرز است. از نظر دسترسی به شبکه حمل‌ونقل، جاده‌های محلی شماره ۳۹۲۲ و ۳۸۱۱ روستا را به شبکه جاده‌ای متصل می‌کنند و بزرگراه شماره ۴۱ از شمال آن می‌گذرد. این روستا بخشی بر روی زمین‌هایی ساخته شد که پیش‌تر به روستای تخلیه‌شده فلسطینی بشیت تعلق داشت. | ## بخش 2: نوه میوتاح | در آغاز، این شهرک یک «معبره» (اردوگاه موقت مهاجران) بود که شصت خانوار مهاجر یهودی بازمانده هولوکاست از لهستان را در خود جای داده بود. از آنجا که معبره یک شهرک مستقل نبود، ساکنان آینده مجبور بودند کوپن‌های غذایی خود را که آژانس یهود تأمین می‌کرد در مرکز بیتسرون مبادله کنند. ساکنان بیتسرون در توزیع مواد غذایی اولویت داشتند و بسیاری از اوقات ساکنان معبره با دست خالی بازمی‌گشتند. آنان تصمیم گرفتند از بیتسرون جدا شوند و در همان سال ۱۹۵۰، مدت کوتاهی پس از برپایی معبره، موشاو نوه میوتاح رسماً تأسیس شد. بر پایه منبع عبری، لوی اشکول، مدیر بخش شهرک‌سازی آژانس یهود، نقش مهمی در تأسیس این موشاو داشت. زمین‌های موشاو پیش‌تر توسط کووتسات یاونه برای کشت پیاز بهره‌برداری می‌شد و اعضای کیبوتص از واگذاری زمین‌های کشاورزی خودداری کردند که به تنش و حتی درگیری‌هایی میان دو گروه انجامید. افزون بر زمین، آژانس یهود گاو، اسب، بذر و دیگر نیازهای کشاورزی را در اختیار مهاجران گذاشت. زیرساخت‌های جاده‌ها، پیاده‌روها، برق و آب بعدها به‌تدریج و عمدتاً توسط شرکت سولل بونه ساخته شد. همزمان با تأسیس موشاو، یک کنیسه نیز ساخته شد که بعدها توسط ساکنان گسترش و تزیین یافت. | ## بخش 3: نوه میوتاح | مدرسه و مهدکودکی نیز ساخته شد اما هر دو پس از آنکه ساکنان شروع به بهره‌گیری از مدارس شورا و مهدکودک بیتسرون کردند، برچیده شدند. در دهه ۱۹۹۰ سازمان زمین‌های اسرائیل قطعاتی را برای گسترش به فرزندان کشاورزان اختصاص داد. نزدیک به یک‌سوم قطعات به ساکنان بیرونی فروخته شد و بدین ترتیب جمعیت موشاو دو برابر شد. اکنون موشاو دارای ۶۰ نخلستان کشاورزی، ۵ مزرعه کمکی و ۶۰ واحد مسکونی در بخش گسترش‌یافته‌است. کشاورزی در آغاز، اقتصاد موشاو بر گاوداری شیری و مرغداری تخم‌گذار و کشت علوفه متمرکز بود. اکنون کشاورزان موشاو بیشتر سبزیجات، محصولات آبی و باغ‌های میوه خزان‌دار از انواع گوناگون پرورش می‌دهند. همچنین یک باغ مرکبات بزرگ، یک نهالستان درختان زینتی و آغاز گلخانه‌هایی برای کشت سبزیجات در موشاو وجود دارد. | ## جمع‌بندی | تأسیسات آب موشاو متشکل از دو چاه است که بیشتر نیاز آبی روستا را هم برای کشاورزی و هم برای مصرف خانگی تأمین می‌کند.