موضوع مقاله: فرمان‌های فرهنگی تایلند | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فرمان‌های فرهنگی تایلند | مقدمه: فرمان‌های فرهنگی تایلند یا احکام دولتی (به تایلندی: ؛ ; ) مجموعه‌ای از دوازده فرمان بودند که میان سال‌های ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۲ میلادی توسط دولت پلک پیبونسونگکرام، نخست‌وزیر و دیکتاتور نظامی تایلند، در نخستین دوره صدارتش صادر شدند. | ## بخش 1: فرمان‌های فرهنگی تایلند | هدف این فرمان‌ها آفرینش یک فرهنگ تایلندی یکپارچه و «متمدن» در زمانی بود که این کشور در کنار قدرت‌های محور قرار داشت. فرمان‌های فرهنگی در چارچوب سیاست «ملت‌سازی» دولت پیبونسونگکرام تدوین شدند و به گفته برخی پژوهشگران، ریشه در گفتمان ناسیونالیسم تایلندی و الهام از جنبش‌های تجددخواهانه آن روزگار داشتند. دولت نظامی که در پی کودتای ۲۰۱۴ تایلند به قدرت رسید نیز در سال ۲۰۱۴ میلادی با معرفی «۱۲ ارزش بنیادین تایلند» رویکردی همانند این فرمان‌های تاریخی را در پیش گرفت. پیشینه کابینه نهم تایلند به نخست‌وزیری پلک پیبونسونگکرام سیاستی برای نوسازی کشور در پیش گرفت که آن را «ملت‌سازی» می‌نامید. در سال دوم صدارت، کابینه نخستین فرمان را در روز ملی، ۲۴ ژوئن ۱۹۳۹ میلادی (۳ تیر ۱۳۱۸)، صادر کرد. پیبونسونگکرام در همان روز از رادیو اعلام کرد که «فرمان‌های دولتی، پایه‌گذاری آداب و رسومی نیک برای ملت است تا نسل‌های آینده تایلند بدان پایبند باشند.» دولت آگاهانه فرمان‌ها را به‌صورت دعوت‌نامه‌های تشویقی صادر کرد، نه قانون الزام‌آور، چون بر این باور بود که «در گام نخست شایسته نیست مردم را از راه قانون مجبور کرد، زیرا ممکن است نتیجه مطلوب به دست نیاید؛ اما اگر مردم به‌تدریج این شیوه‌ها را در خود بپرورانند، سرانجام به خوی ملی بدل خواهند شد.» برای تدوین این فرمان‌ها کمیته‌ای به نام «کمیته فرمان‌های دولتی» تشکیل شد که ریاست آن با لوانگ ویچیت واتاکان، وزیر دولت، بود. در مجموع دوازده فرمان صادر شد: شش فرمان در سال نخست (۱۹۳۹) و فرمان‌های کمتری در سال‌های بعد تا پایان کابینه در سال ۱۹۴۲. از این رو کابینه دهم که پیبونسونگکرام همچنان نخست‌وزیر آن بود، روی به قانون‌گذاری الزام‌آور آورد و قانون فرهنگ ملی ۱۹۴۲ را تصویب کرد که برای متخلفان مجازات کیفری مقرر می‌داشت. فرمان اول فرمان اول با عنوان دربارهٔ نام کشور، مردم و ملیت، صادرشده در ۲۴ ژوئن ۱۹۳۹ (۳ تیر ۱۳۱۸)، با استناد به «خواست عمومی» تغییر نام کشور را اعلام کرد. یکی از پیامدهای این فرمان آن بود که سازمان‌هایی که نام «سیام» داشتند مجبور به تغییر نام شدند. نمونه‌های برجسته عبارتند از که به انجمن پژوهش تایلند تغییر نام داد، سیام کامرشال بنک که به بانک تای پانیچ تغییر نام یافت، و گروه سیام سمنت که به سیمان تای تغییر نام داد. | ## بخش 2: فرمان‌های فرهنگی تایلند | پس از برکناری پیبونسونگکرام در ۱۹۴۴، انجمن سیام هر دو نام تایلندی و انگلیسی خود را بازگرداند، در حالی که دو سازمان دیگر تنها نسخه انگلیسی نام پیشین را احیا کردند. «مردم تای نباید بدون در نظر گرفتن سود و امنیت ملت در هیچ کسب‌وکاری دست بزنند.» «مردم تای هرگز نباید چیزی را که به ملت آسیب می‌رساند به بیگانگان فاش کنند. این‌گونه کارها خیانت به ملت است.» «مردم تای نباید بدون در نظر گرفتن سود ملت تای، نماینده یا سخنگوی بیگانگان شوند و نباید در اختلافات بین‌المللی از بیگانگان حمایت کنند. این‌گونه کارها خیانت به ملت است.» «مردم تای نباید پنهانی به نمایندگی از بیگانگان زمین بخرند. این‌گونه کارها خیانت به ملت است.» «هرگاه کسی به ملت خیانت کند، وظیفه مردم تای است که سریع و فعالانه جلوی آن را بگیرند.» فرمان سوم دربارهٔ نامیدن مردم تای، صادرشده در ۲ اوت ۱۹۳۹ (۱۱ مرداد ۱۳۱۸)، فرمان اول را با الزام مردم به کنار گذاشتن نام‌های گروهی مانند «تایلندی‌های شمالی»، «تایلندی‌های جنوبی» یا «تایلندی‌های مسلمان» تقویت کرد:The Royal Gazette, Vol. «هنگام دیدن برافراشتن یا پایین کشیدن پرچم ملی بر اساس آداب دولتی، یا شنیدن صدای شیپور یا سوت سلام، یا دریافت نشانه برافراشتن یا پایین کشیدن پرچم، بر اساس مقررات یا عرف به پرچم احترام بگذارید.» «هنگام دیدن پرچم نظامی، پرچم نیروی دریایی، پرچم سپاه جوانان یا پرچم پیشاهنگان در یک دسته‌راهپیمایی رسمی، یا در محل استقرار نظامی، سپاه جوانان یا پیشاهنگان، بر اساس مقررات یا عرف به پرچم احترام بگذارید.» «هنگام شنیدن سرود ملی تایلند، چه برای مقاصد رسمی چه در بخشی از هر مراسمی، شرکت‌کنندگان یا حاضران باید بر اساس مقررات یا عرف به سرود احترام بگذارند.» «هنگام شنیدن سرود شاهانه، چه در مراسم رسمی، چه در تئاتر یا هر گردهمایی، شرکت‌کنندگان یا حاضران باید بر اساس مقررات یا عرف به آن احترام بگذارند.» «هرگاه کسی را دیدید که آن‌گونه که در بندهای ۱، ۲، ۳ و ۴ آمده احترام لازم را نمی‌گذارد، او را راهنمایی کنید تا اهمیت احترام به پرچم ملی، سرود ملی و سرود شاهانه را دریابد.» فرمان پنجم دربارهٔ بهره‌گیری از فرآورده‌های تایلندی، صادرشده در ۱ نوامبر ۱۹۳۹ (۱۰ آبان ۱۳۱۸)، پنج بند داشت:The Royal Gazette, Vol. «مردم تای باید بکوشند تنها غذایی بخورند که از فرآورده‌های تایلندی تهیه شده باشد.» «مردم تای باید بکوشند تنها لباسی بپوشند که از فرآورده‌های تایلندی ساخته شده باشد.» «مردم تای باید از کوشش‌های کشاورزی، بازرگانی، صنعتی و حرفه‌ای هم‌میهنان تایلندی خود پشتیبانی کنند.» «مردم تای باید از هر خدمت عمومی که دولت یا مردم تایلند برپا کرده‌اند بهره بگیرند و از آن حمایت کنند.» «مردم تایی که در کشاورزی، بازرگانی، صنعت یا حرفه‌ای دیگر مشمول این فرمان فعالیت می‌کنند، باید بکوشند استانداردها را حفظ کنند، کیفیت را بهبود بخشند و کسب‌وکارشان را با صداقت اداره کنند.» همچنین ببینید: دعوت از مردم تای برای همکاری و پیروی شایسته از فرمان پنجم، صادرشده در ۲ فوریه ۱۹۴۰ (۱۳ بهمن ۱۳۱۸).The Royal Gazette, Vol. «موسیقی سرود ملی همان خواهد بود که سروده و در نگهداری می‌شود.» «متن سرود ملی همان خواهد بود که ارتش پیشنهاد داده‌است.» (این سرود ملی تا امروز همان است) فرمان هفتم ترغیب مردم تای به مشارکت در ملت‌سازی، صادرشده در ۲۱ مارس ۱۹۴۰ (۱ فروردین ۱۳۱۹):The Royal Gazette, Vol. «مردم تای باید زبان تایلندی را ستایش، گرامی و محترم بشمارند و به سخن گفتن به آن افتخار کنند.» «مردم تای باید فراگیری زبان ملی را وظیفه شهروند خوب بدانند و دست‌کم توانایی خواندن و نوشتن داشته باشند؛ همچنین باید یاری رساندن به شهروندانی که تایلندی نمی‌دانند یا نمی‌توانند بخوانند را وظیفه مهم خود بدانند.» «مردم تای نباید زادگاه، محل زندگی یا لهجه منطقه‌ای را نشانه تمایز بشمارند. همه باید بپذیرند که تمام کسانی که تایلندی به دنیا آمده‌اند، خون یکسانی دارند و به یک زبان سخن می‌گویند. زادگاه یا لهجه تفاوتی ایجاد نمی‌کند.» «مردم تای باید آن‌گونه رفتار کنند که از یک شهروند خوب تایلندی انتظار می‌رود و آنان را که هنوز وظایف شهروندی را نمی‌دانند، راهنمایی کنند.» فرمان دهم دربارهٔ پوشش تایلندی، صادرشده در ۱۵ ژانویه ۱۹۴۱ (۲۵ دی ۱۳۱۹)، دو بند داشت:The Royal Gazette, Vol. | ## بخش 3: فرمان‌های فرهنگی تایلند | «مردم تای نباید در گردهمایی‌های عمومی، اماکن عمومی یا محدوده شهری بدون پوشش مناسب حاضر شوند. پوشش نامناسب شامل پوشیدن تنها زیرشلواری، نپوشیدن پیراهن، یا پوشیدن تکه‌پارچه‌ای دورپیچ می‌شود.» «پوشش مناسب برای مردم تای عبارت است از: «لباس فرم، به فراخور موقعیت و فرصت؛ «پوشش رسمی بین‌المللی؛ «پوشش سنتی رسمی.» فرمان یازدهم دربارهٔ فعالیت‌های روزانه، صادرشده در ۸ سپتامبر ۱۹۴۱ (۱۷ شهریور ۱۳۲۰)، پنج بند داشت:The Royal Gazette, Vol. «مردم تای باید وقت خود را به سه بخش تقسیم کنند: یکی برای کار، یکی برای فعالیت‌های شخصی و یکی برای استراحت و خواب. این برنامه باید منظم باشد و تا جایی ادامه یابد که به عادت تبدیل شود.» «مردم تای باید فعالیت‌های شخصی روزانه خود را به این ترتیب انجام دهند: «در زمان‌های مشخص غذا بخورند، حداکثر چهار وعده در روز؛ «تقریباً ۶ تا ۸ ساعت بخوابند.» «مردم تای باید وظایف کاری خود را با وفاداری و بدون دلسردی یا کم‌کاری انجام دهند. در پایان روز کاری، دست‌کم یک ساعت ورزش کنند یا به فعالیت‌هایی مانند باغبانی، نگهداری حیوانات خانگی یا درخت‌کاری بپردازند. سپس پس از دوش گرفتن، شام بخورند.» «مردم تای باید وقت آزاد شبانه خود را صرف اتمام کارهای ضروری، گفتگو با خانواده و دوستان، کسب دانش از طریق گوش دادن به اخبار رادیو یا مطالعه، یا دیگر سرگرمی‌ها و هنرها کنند.» «مردم تای باید روزهای تعطیل را برای سود رساندن به جسم و روح خود با شرکت در فعالیت‌های مذهبی، گوش دادن به سخنرانی، عبادت، کسب دانش، سفر، ورزش یا استراحت سپری کنند.» فرمان دوازدهم آخرین فرمان، دربارهٔ حمایت از کودکان، سالمندان و معلولان، صادرشده در ۲۸ ژانویه ۱۹۴۲ (۸ بهمن ۱۳۲۰)، دو بند داشت:The Royal Gazette, Vol. «در اماکن عمومی یا جاده‌ها، مردم باید به کودکان، سالمندان یا معلولان کمک کنند و از آن‌ها حمایت نمایند.» «هر کس که بند ۱ را رعایت کند، انسانی متمدن شمرده می‌شود که شایسته احترام مردم تای است.» فرمان‌های فرهنگی در سده بیست‌ویکم دوازده ارزش بنیادین در سال ۲۰۱۴ میلادی (۱۳۹۳)، ، دولت نظامی که پس از کودتای ۲۰۱۴ تایلند به قدرت رسید، «دوازده ارزش بنیادین تایلند» (به تایلندی: ) را رونمایی کرد؛ کمپینی که قرار بود راهنمای اخلاقی جوانان تایلندی باشد و یادآور فرمان‌های فرهنگی پیشین بود. این دوازده ارزش عبارتند از: «پاسداری از سه ستون اصلی کشور: ملت، دین و پادشاهی» «صداقت، فداکاری و شکیبایی، با نگرش مثبت برای سود عمومی» «تقوای فرزندی در برابر پدر و مادر، سرپرستان و استادان» «جستجوی دانش و آموزش، چه مستقیم چه غیرمستقیم» «پاسداری از سنت‌ها و فرهنگ تایلندی» «اخلاق، درستکاری، ملاحظه، سخاوت و بخشش» «درک و آموزش آرمان‌های واقعی دموکراتیک با اعلیحضرت پادشاه به عنوان رئیس دولت» «حفظ انضباط، احترام به قوانین و بزرگ‌ترها» «آگاهی و توجه به اعمال خود در راستای سخنان اعلیحضرت پادشاه» «به کار بستن اعلیحضرت پادشاه، پس‌انداز برای روز نیاز، میانه‌روی با مازاد برای بخشش یا گسترش کسب‌وکار، همراه با داشتن مصونیت کافی» «قوی ماندن از نظر جسمی و روحی، تسلیم نشدن در برابر نیروها یا خواسته‌های شیطانی، و داشتن حس شرم از گناه بر اساس اصول مذهبی» «اولویت دادن به منافع عمومی و ملی بر منافع شخصی» این کمپین از سوی برخی دانشگاهیان به عنوان «تبلیغات صرف دولتی» مورد انتقاد قرار گرفت. دانش‌آموزان ملزم بودند این ارزش‌ها را روزانه، یا در مراسم پرچم یا در کلاس‌ها، بازخوانی کنند. این ارزش‌ها همچنین به یک ترانه تبدیل شدند و برچسب‌های متعددی با اشاره به آن‌ها برای نرم‌افزار پیام‌رسان لاین ساخته شد. پیامدها از آنجا که فرمان‌های فرهنگی جنبه تشویقی داشتند، نه الزام‌آور، و برای متخلفان هیچ مجازاتی پیش‌بینی نشده بود، همکاری عمومی محدود بود و نتایج چشمگیری به بار نیاورد. | ## جمع‌بندی | کابینه دهم، که پیبونسونگکرام همچنان نخست‌وزیر آن بود، روی به قانون‌گذاری الزام‌آور آورد و قانون فرهنگ ملی را به تصویب رساند که مجازات کیفری برای متخلفان مقرر می‌داشت.