موضوع مقاله: مهره‌دوزی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مهره‌دوزی | مقدمه: دانه‌های بافته شده، بافتنی و قلاب بافی ممکن است در طول تولید پارچه، به پیوند زده شوند، در حالی که دانه‌های گلدوزی شده همیشه به پارچه تمام شده اضافه می‌شوند. | ## بخش 1: مهره‌دوزی | ممکن است با افزودن تقویت‌کننده‌های ساختاری مانند نوارهای دستبند در جواهرات نیز استفاده شود. سایر لوازم جانبی لباس مانند سگک کمربند و کیف دستی را نیز می‌توان مهره‌دوزی کرد و همینطور اثاث خانه مانند بالش یا جعبه را هم می‌توان با مهره‌دوزی تزئین کرد. هنگامی که با سطوح سخت استفاده می‌شوند، الگوهای مهره با درز یا شکاف، اندازه‌گیری و برنامه‌ریزی می‌شوند و پس از گل‌دوزی با استفاده از چسب یا اپوکسی به آن متصل می‌شوند. تاریخچه مدت‌ها پیش از آخرین عصر یخبندان بزرگ، مردم از صدف‌ها، بذرها و هر مادۀ دیگری که می‌توانستند مُهره‌هایی درست می‌کردند. مقبره‌های اور در عراق که قدمت آن به ۲۵۰۰ سال قبل از میلاد مسیح می‌رسد، حاوی مهره‌هایی ساخته شده از سنگ لاجورد است. هنگامی که باستان‌شناسان تپه‌های مدفن دورۀ نوسنگی را در اروپا کاوش کردند، نقاشی‌هایی از سوزن‌های استخوانی خام را یافتند. طراحی‌ها و نقاشی‌های مکشوفه از دوران مصر باستان نیز لباس‌های گل‌دوزی شده را نشان می‌دهند. | ## بخش 2: مهره‌دوزی | پیشینۀ مهره‌دوزی در تاریخ نگارگری اروپا نیز به قرون وسطی باز می‌گردد، این امر را می‌توان در آثار هنری که در آن‌ها نقوش کلاه‌ها و لباس‌های مهره‌دوزی شده را نشان می‌دهند، ملاحظه کرد. الگوهای سنتی بومیان آمریکا پیش‌تر وجود داشته است، اما با ورود اروپایی‌ها، آن‌ها شروع به استفاده و تجارت مهره‌های بذر کردند. با خشونت اروپایی‌ها که آمریکا را تبدیل به مستعمره کردند، مهره‌دوزی راهی برای بومیان آمریکا شد تا هویت فرهنگی خود را حفظ کنند. بومیان آمریکا از تکنیک‌های متعددی استفاده می‌کردند و هنوز هم این سنن را امروزه ادامه می‌دهند. در داخل قاره آمریکا، گل‌دوزی مهره برای اولین بار توسط بومیان آمریکای منطقۀ گریت لیکس استفاده شد. تکنیک ممکن است از سه روش اصلی برای گل‌دوزی با مهره استفاده شود: مهره‌های منفرد را می‌توان مستقیماً روی پارچه دوخت، یا چندین مهره را می‌توان از طریق سوزن پیش از عبور دادن سوزن از پشت دوخت، یا در غیر این صورت ممکن است یک خط از مهره‌های نخی روی پارچه گذاشته شود و با بخیه‌های کوتاه خوابیده محکم شوند. بسیاری از مردم از یک سوزن و نخ برای کوک‌زدن مهره‌ها به پارچه استفاده می‌کنند، معمولاً یک سوزن ظریف با یک چشم تیز برای تسهیل عبور آسان از سوراخ‌های کوچک انبوه مهره‌ها کفایت می‌کند؛ در تکنیک دوم از یک قلاب ظریف برای ریسه‌زدن نخ به پارچه استفاده می‌شود. | ## بخش 3: مهره‌دوزی | مشخصه بارز گلدوزی تمبور یا لونویل این است که مهره‌ها در قسمت زیرین پارچه چسبانده می‌شوند و زنجیره در قسمت بالایی پارچه شکل می‌گیرد. در حالی که در کار زری و آری، مهره‌ها به قسمت بالایی پارچه وصل می‌شوند که دوخت زنجیره ایجاد می‌شود. تسلط بر روش‌های مهره‌زنی تمبور/آری برای کسانی که بیشتر به کار با سوزن نخ‌دار عادت دارند دشوارتر به نظر می‌رسد، اما از نظر سرعت نسبت به دوخت مهره‌ها با سوزن مزیت دارند، زیرا با استفاده از نخ از قرقره و پیوسته بودن آن، سرعت افزایش می‌یابد. نیازی به بستن، بریدن نخ جدید، نخ کشیدن سوزن و بستن آن نیست، ثانیاً با کار تمبور/لونویل، مهره‌ها را پیش از شروع دوخت مستقیماً روی نخ می‌بندند، بنابراین زمان گذاشتن هر مهره روی سوزن از بین نمی‌رود. چندین نمونه ویدیو در یوتیوب وجود دارد که دوخت زری/آری را نشان می‌دهند، و کتاب‌های متعددی هم در مورد آموزش کار تمبور یا لونویل منتشر شده‌اند. بیشتر مهره‌دوزی بر روی پارچۀ محکم کشیده شده روی یک قاب کار می‌شود، این قاب پارچه را محکم نگه می‌دارد و سطح صافی را برای گل‌دوزی فراهم می‌کند، مهره‌ها می‌توانند وزن قابل توجهی اضافه کنند، بنابراین حمایت از آن مهم است. در کارهای تمبور یا لونویل، قاب اغلب بین دو میز، بالای میز یا روی نگهدار سه‌پایه و در حالت نشسته روی صندلی استفاده می‌شود. | ## جمع‌بندی | در آثار آری یا زری، قاب اغلب به زمین نزدیک‌تر است و در حالت نشسته روی زمین استفاده می‌شود.