موضوع مقاله: آتیلیو پیکیریلی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آتیلیو پیکیریلی | مقدمه: او به عنوان یک هنرمند، نویسنده گروه یادبود مین ایالات متحده در میدان کلمبوس، در ورودی پارک مرکزی در منهتن است. | ## بخش 1: آتیلیو پیکیریلی | این گروه شامل مجسمه طلایی کلمبیا تریومفانت در بالای بنای یادبود، مجسمه‌های فورتیتود، پاسیفیک، آتلانتیک، جاستیس و هیستوری است. یکی از مجسمه‌های ساخته شده برای این بنای یادبود، برای یادبود مادرش در گورستان وودلان نیز استفاده شد. همچنین، در نیویورک، او دو سنگفرش و سایر جزئیات مجسمه‌سازی را برای عمارت فریک یادبود آتش‌نشانان، گروهی از پیکره‌ها در پارک ریورساید که شامل دو پیکره مرمری در کناره‌ای به نام وظیفه و شجاعت و یک میز برنزی با ابعاد یادبود با طراحی یک ماشین آتش‌نشانی که توسط اسب‌های تاخت کشیده می‌شود، خلق کرد. با شهرت یافتن پیکیریلی، او برای بسیاری از مجسمه‌سازان آمریکایی بسیار ارزشمند شد. قبل از ورود پیکیریلی و خانواده‌اش به آمریکا، بسیاری از هنرمندان آمریکایی مجبور بودند برای تراشیدن مدل‌هایشان روی سنگ به ایتالیا سفر کنند. در مورد آتیلیو، اگر هنرمندی یک مدل گچی کوچک به او ارائه می‌داد، آتیلیو می‌توانست یک ماکت مرمری در هر اندازه‌ای بسازد. فراجیلینا یکی از آثار دیدنی است که توسط خود آتیلیو طراحی و به صورت مرمر تراشیده شده است. مشهورترین اثر پیکیریلی، ساخت مجسمه لینکلن برای بنای یادبود لینکلن در واشینگتن است که در ابتدا توسط دانیل چستر فرنچ طراحی شده بود. آتیلیو و خانواده‌اش با پل بارتلت، فردریک مک‌مانیس، هرمون مک‌نیل، ماسی ریند، کارل بیتر، آگوستوس سنت گودنز، اولین وارنر، لورادو تافت، چارلز نیهاوس و اندرو اوکانر همکاری کردند. | ## بخش 2: آتیلیو پیکیریلی | پیکیریلی همچنین برای کاس گیلبرت، هنری بیکن، مک‌کیم، مید، و وایت، کارر و هستینگز کارهای معماری انجام داد. مشهورترین آثار آتیلیو که او طراحی و مجسمه‌سازی کرد، بنای یادبود مین در سنترال پارک، نیویورک و بنای یادبود آتش‌نشان در ریورساید درایو، نیویورک است. او جوایز متعددی از جمله مدال طلا در نمایشگاه پاناما پسیفیک در سانفرانسیسکو در سال ۱۹۱۵ را از آن خود کرد. آتیلیو همچنین به ایجاد مدرسه هنر لئوناردو داوینچی در شهر نیویورک، نیویورک، کمک کرد. هدف آن ارائه آموزش‌های مقرون به صرفه در هنر، مانند مجسمه‌سازی، به فقرای نیویورک بود. مجسمه برجسته شیشه‌ای پیرکس پیکیریلی با عنوان «پیشرفت ابدی، جوانی ابدی» که در سال ۱۹۳۵ بر فراز ورودی کاخ ایتالیا در مرکز راکفلر نصب شده بود، در طول جنگ جهانی دوم، زمانی که کتیبه‌های ایتالیایی توسط موسولینی استفاده می‌شد، برداشته شد و با نمادگرایی فاشیستی مرتبط دانسته شد. پرتره نیم‌قد او که توسط ادموند توماس کوئین کشیده شده، در مجموعه آکادمی ملی طراحی قرار دارد. کمیسیون‌های عمومی منتخب یادبود مک‌دانا، نیواورلئان، لوئیزیانا، ۱۸۹۸ ادبیات هند و وکیل هندی، نمای موزه بروکلین، بروکلین، نیویورک، ۱۹۰۹ یادبود مین، میدان کلمبوس، نیویورک، ۱۹۱۳ یادبود آتش نشانان، خیابان ریورساید، شهر نیویورک. ۱۹۱۵ یادبود مادران جنگ، یادبود مادر کریستی گروو، خیابان‌های ساوت لیک و نیو اسکاتلند، آلبانی، نیویورک، ۱۹۲۳ مجسمه جیمز مونرو، چمن اش، شهرستان آلبمارل، ویرجینیا نیم تنه توماس جفرسون، روتندا از ساختمان کنگره ایالت ویرجینیا، میدان کنگره، ریچموند، ویرجینیا، ۱۹۳۱. | ## بخش 3: آتیلیو پیکیریلی | پیکیریلی همچنین پنج کپی کوچک‌تر دیگر نیز ساخت که یکی از آنها در موزه هنر موسکارل در کالج ویلیام و مری است.Forte, p.13. فراجیلینا بخشی از مجموعه‌ای از مجسمه‌های برهنه زنانه است که آتیلیو مجسمه‌سازی کرد و با «یک روح» در سال ۱۹۰۹ آغاز شد. اگرچه در فراجیلینا، مرمر بیشتری بریده شده تا اثری آزادتر، روان‌تر و انتزاعی‌تر به جا بماند. با توجه به انتزاعی بودن اثر، بسیاری از منتقدان هنری از سر بیضی‌شکل آن انتقاد می‌کنند که وضوح کمتری به مو و صورت می‌دهد.Gardner, p.95. برخی می‌گویند: «چشم‌ها تقریباً در سنگ پنهان شده‌اند.» پیکیریلی هنگام بحث در مورد فراجیلینا گفت: «هر فرد ایده‌آل زیبایی خود را در ذهن ناخودآگاه خود ذخیره کرده است. وقتی ویژگی‌های صورت به‌طور دقیق مشخص می‌شوند، از ناظر این فرصت گرفته می‌شود که شخصاً تیپ ایده‌آل خود را تجسم کند. این واکنش اغلب بدون تحقق کامل اتفاق می‌افتد.» بنابراین، همان‌طور که در فراجیلینا و آثار بعدی او دیده می‌شود، می‌توان گفت که او یک مینیمالیست بود. پیکیریلی به‌طور بی‌نقصی در کتاب «آتیلیو پیکیریلی: زندگی یک مجسمه‌ساز آمریکایی» نوشته جوزف وینسنت لومباردو توصیف شده است. لومباردو می‌نویسد: «هنر پیکیریلی به خاطر نظم، سادگی و وقارش جسورانه برجسته است… مجسمه‌سازی او به سادگی و عاری از جزئیات تصادفی و سطحی‌نگرانه ساخته شده و می‌شود… سبک پیکیریلی کاملاً شخصی و بسیار گزینشی است. | ## جمع‌بندی | مجسمه‌سازی در فضای باز واشینگتن دی سی ، انتشارات مؤسسه اسمیتسونیان، مجسمه‌سازی معماری کواران و لاکلی در آمریکا، نسخه خطی منتشر نشده لومباردو، جوزف وینسنت، آتیلیو پیکیریلی: زندگی یک مجسمه‌ساز آمریکایی ، انتشارات پیتمن، نیویورک ۱۹۴۴ انجمن ملی مجسمه‌سازی، مجسمه‌سازی معاصر آمریکا ۱۹۲۹، انجمن ملی مجسمه‌سازی، نیویورک، نیویورک ۱۹۲۹ اوپیتز، گلن بی، ویراستار، فرهنگ نقاشان، مجسمه‌سازان و حکاکان آمریکایی اثر منتل فیلدینگ، آپولو بوک، پوگکیپسی، نیویورک، ۱۹۸۶ پروسک، بئاتریس گیلمن، مجسمه باغ‌های بروکگرین، باغ‌های بروکگرین، کارولینای جنوبی، ۱۹۶۸ رینولز، دونالد مارتین، «استادان مجسمه‌سازی آمریکا»، انتشارات چاپ آبویل کراین، وین، «مجسمه‌سازی در آمریکا از دوره استعمار تا به امروز» تایر تول (۱۹۹۹).