موضوع مقاله: کاخ دل ته | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کاخ دل ته | مقدمه: این کاخ نمونه‌ای از سبک مانریسم در معماری محسوب می‌شود و شاهکار شناخته‌شدهٔ جولیو رومانو است. | ## بخش 1: کاخ دل ته | نام این کاخ عمدتاً توسط نویسندگان انگلیسی‌زبان، به ویژه تاریخ‌نگاران هنر، با نام یاد می‌شود. واژهٔ مکانی احتمالاً از زبان لومباردی یا گرفته شده است که به معنای «درختان لیندن» است که زمانی در این منطقه می‌رویید، یا به‌طور جایگزین از لاتین به معنی «کلبه». تاریخچه این کاخ بین سال‌های ۱۵۲۴ تا ۱۵۳۴ به دستورمارکزی مانتوا، به عنوان یک کاخ تفریحی ساخته شد. محل انتخاب‌شده، جایگاه اصطبل‌های خانوادگی بود که او از سال ۱۵۰۲ در ، در حاشیهٔ باتلاق‌های بیرون دیوارهای شهر مانتوا ساخته بود. سازهٔ اصلی کاخ که در عرض هجده ماه ساخته شد، اساساً یک خانهٔ مربعی است که حیاطی با راهرو دارد. یک باغ رسمی کاخ را تکمیل می‌کرد و توسط ساختمان‌های فرعی با ستون‌ها احاطه شده بود که در نهایت به یک ردیف نیم‌دایره‌ای ستون‌دار ختم می‌شد. پس از اتمام اسکلت ساختمان، به مدت ده سال تیمی از گچ‌کاران، کنده‌کاران و نقاشان روی گچ، تلاش کردند تا تقریباً هیچ سطحی در هیچ‌یک از لاجیاها یا سالن‌ها بدون تزئین باقی نماند. | ## بخش 2: کاخ دل ته | تحت نظارت رومانو، نقاشان محلی تزئینی به‌طور گسترده بر روی نقاشی‌های دیواری کار کردند. در ژوئیهٔ ۱۶۳۰، در جریان جنگ جانشینی مانتوا (۱۶۲۸–۳۱)، مانتوا و کاخ طی سه روز توسط ارتشی امپراتوری مقدس روم متشکل از ۳۶٬۰۰۰ مزدور غارت شد. مردم باقی‌مانده قربانی یکی از بدترین طاعونهای تاریخ شدند که مهاجمان با خود آورده بودند. کاخ از بالا تا پایین غارت شد و به اسکلت خالی‌ای تبدیل گردید که دیوارهای اتاق‌های خالی و پژواک‌دهنده آن با تصاویر نایمپ‌ها، خدایان، الهه‌ها و غول‌ها تزئین شده بود. در باشگاه تور ایتالیانو گوئیدا روسا لومباردیا مانند ویلا فارنسینا در رم، موقعیت حومه شهر امکان ترکیب معماری کاخ و ویلا را فراهم می‌کرد. چهار نمای خارجی دارای ستون‌های مسطح در مقابل دیوارهای روستایی هستند و روزنه‌ها نشان می‌دهند که طبقه همکف است و یک طبقه دوم در بالا قرار دارد. نمای شرقی با داشتن نقوش پالادیویی روی ستون خود و یک پیشخان ستون‌دار سرپوشیده باز در مرکز آن به جای یک طاق به سمت حیاط، با سه نمای دیگر متفاوت است. | ## بخش 3: کاخ دل ته | نماها آنطور که به نظر می‌رسند متقارن نیستند و دهانه‌های بین ستون‌ها نامنظم هستند. مراکز نماهای شمالی و جنوبی توسط طاق‌های دو طبقه بدون رواق یا سنتوری سوراخ شده‌اند، که به سادگی یک راه سرپوشیده منتهی به حیاط داخلی است. تعداد کمی از پنجره‌ها مشرف به حیاط داخلی هستند (دیوارهای ستون‌دار از هر طرف با طاقچه‌های عمیق و پنجره‌های کور تزئین شده‌اند و سطوح میانی با نوعی رنگ روغنی) پوشیده شده‌اند. ("تالار روان ") و اسب‌های تزیین‌شده در ("تالار اسب‌ها") تا غیرمعمول‌ترین آنها - غول‌ها و موجودات عجیب و غریبی که در اطراف دیوارهای ویرانی، خشم و ویرانی به بار می‌آورند ("تالار غول‌ها"). این اتاق‌های باشکوه، که زمانی برای تکمیل دربار دوک‌نشین خانواده گونزاگا مبله شده بودند، شاهد پذیرایی از بسیاری از برجسته‌ترین چهره‌های دوران خود بودند، مانند امپراتور کارل پنجم که هنگام بازدید در سال ۱۵۳۰، میزبان خود، فدریکو دوم گونزاگا، را از مارکیز به دوک مانتوا ارتقا داد. مجموعه‌ای کوچک از اتاق‌های دنج که در اطراف یک غار قرار گرفته‌اند (بالکن سرپوشیده) جایی که درباریان زمانی در آبشار کوچکی که روی سنگریزه‌ها و صدف‌های کف و دیوارها می‌ریخت، حمام می‌کردند. | ## جمع‌بندی | بخشی از کاخ دل ته امروزه میزبانموزهٔ شهری کاخ دل ته است که توسط ناشر آرنولدو موندادوری اهدا شده است.