موضوع مقاله: کالبدشناسی پرندگان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کالبدشناسی پرندگان | مقدمه: پرندگان دارای سیستم استخوان‌بندی سبک و ماهیچه‌های سبک اما نیرومندی هستند که به همراه سیستم گردش خون و تنفسی که توانایی متابولیسم بسیار بالا و تأمین اکسیژن را دارد، به پرنده اجازه پرواز می‌دهد. | ## بخش 1: کالبدشناسی پرندگان | تعداد استخوان‌های توخالی در میان گونه‌ها متفاوت است، اگرچه پرندگان بزرگ سرخورنده و اوج‌گیرنده بیشترین تعداد را دارند. کیسه‌های هوایی تنفسی اغلب حفره‌های هوا را در استخوان‌های نیمه‌توخالی استخوان‌بندی پرنده تشکیل می‌دهند. پرندگان بی‌پرواز، مانند شترمرغ و شترمرغ استرالیایی، استخوان ران هوادارشده و دربارهٔ شترمرغ استرالیایی، مهره‌های گردنی هوادارشده دارند. بسیار سبک‌وزن است اما به اندازه کافی قوی است که در برابر فشارهای ناشی از برخاستن، پرواز و فرود مقاومت کند. به همین دلیل، پرندگان معمولاً تعداد استخوان‌های کمتری نسبت به دیگر مهره‌داران زمینی دارند. پرندگان همچنین بدون دندان یا حتی فک واقعی هستند و در عوض نوکی دارند که بسیار سبک‌تر است. نوک بسیاری از جوجه پرندگان دارای برآمدگی به نام دندان تخم‌شکن است که بیرون آمدن آن‌ها از تخم آب‌پرده‌داران را فراهم می‌کند که پس از بیرون آمدن از تخم می‌افتد. Pmx= پریماگزیلا، M= فک بالا، D= دندانی، V= vomer، پال= پالاتین، Pt= باله‌ای، Lc= اشکی جمجمه از پنج استخوان اصلی تشکیل شده است: پیشانی (بالای سر)، پس‌سری (پشت سر)، پیش‌فکی و بینی (منقار بالا)، و فک پایین (منقار پایین). چشم مقدار قابل توجهی از جمجمه را اشغال می‌کند و توسط یک حلقه چشمی استخوانی، حلقه‌ای از استخوان‌های ریز احاطه شده است. پرندگان دارای جمجمه دوکمانی هستند، مانند خزندگان، با حفره پیش‌اشکی (در برخی از خزندگان وجود دارد). استخوان‌بندی پیوستی شانه از کتف (تیغه شانه)، غرابی و بازو (بالا بازو) تشکیل شده است. مچ دست و کف‌دست «مچ» و «دست» پرنده را تشکیل می‌دهند و انگشتان با هم ترکیب می‌شوند. بیشتر پرندگان تقریباً ۱۷۵ ماهیچه مختلف دارند که عمدتاً بال‌ها، پوست و پاها را کنترل می‌کنند. بزرگ‌ترین ماهیچه‌های پرنده سینه‌ها یا سینه‌ای بزرگ هستند که بال‌ها را کنترل می‌کنند و حدود ۱۵ تا ۲۵ درصد وزن بدن پرنده پروازی را دربر می‌گیرند. این قابل توجه است، زیرا دیگر مهره‌داران دارای ماهیچه‌هایی برای بالا بردن اندام‌های بالایی هستند که عموماً به بخش‌هایی در پشت ستون مهره‌ها متصل هستند. دم به سوی سینه‌ها و فراغرابی‌های مورب درونی و بیرونی هستند که شکم را فشرده می‌کنند. افزون بر این، ماهیچه‌های شکمی دیگری نیز وجود دارند که قفسه سینه را منبسط و منقبض می‌کنند و قفسه سینه را نگه می‌دارند. | ## بخش 2: کالبدشناسی پرندگان | ماهیچه‌های بال، همان‌طور که در نگاره‌های نمایش داده شده، دیده می‌شود، عمدتاً در باز کردن یا خم کردن آرنج، حرکت دادن بال به‌طور کلی یا در امتداد یا خم کردن انگشتان خاص عمل می‌کنند. ترکیب و سازگاری ماهیچه بر اساس نظریه‌های سازگاری ماهیچه‌ای در اینکه آیا فرگشت پرواز ابتدا از تکان خوردن یا سر خوردن به وجود آمده است، متفاوت است. آنها عمدتاً روی انگشتان پا و قلم پا (پایین ساق پرندگان)، معمولاً تا مفصل تیبیوتارس یافت می‌شوند، اما ممکن است در برخی از پرندگان بالاتر از پاها نیز دیده شوند. بیشتر پولک‌های پرندگان به‌طور چشمگیری باهم همپوشانی ندارند، مگر در موارد شاه‌ماهی و دارکوب. با این حال، پژوهش‌ها جدیدتر نشان می‌دهد که فلس‌ها در پرندگان پس از تکامل پرها دوباره تکامل یافته‌اند.Sawyer, R.H. در پاها، لایه شاخی یا بیرونی‌ترین لایه این پوست ممکن است کراتینه شده، کلفت شده و پولک‌ها را تشکیل دهد. ریزپولک Cancella – پولک‌های ریز که در واقع تنها برای کلفت شدن و سفت شدن پوست هستند که با شیارهای کم‌عمق متقاطع شده‌اند. درشت‌پولک Scutella - پولک‌هایی که به اندازه پولک‌ها بزرگ نیستند، مانند پولک‌هایی که در بخش دمی یا پشتی قلم پا در مرغ یافت می‌شوند. ردیف‌های یوسته در بخش جلویی قلم پا (متاتارسوس) را می‌توان «آکرومتاتاریوم» یا «اکروتارسیوم» نامید. با این حال، این کار در برخی از پرندگان برجسته‌تر است و به راحتی در طوطی‌ها امکان‌پذیر است. این منطقه گاهی بدون پر است و پوست ممکن است مانند بسیاری از گونه‌های خانواده باکلان رنگی باشد. نوک نوک یا منقار یا نوک کالبدشناختی، یک ساختار کالبدشناختی بیرونی پرندگان است که برای غذا خوردن و پرآرایی، دستکاری اشیاء، کشتن طعمه، جنگیدن، جستجوی غذا، جفت‌گزینی و غذا دادن به بچه‌ها استفاده می‌شود. اگرچه نوک‌ها از نظر اندازه، شکل و رنگ بسیار گوناگون هستند، اما ساختار بنیادین مشابهی دارند. دو برآمدگی استخوانی - فک پایین و بالا - پوشیده شده با یک لایه نازک کراتینه از روپوست به نام روکش نوک است. اگرچه پرندگان دارای شش هستند، اما آنها ساختارهای نسبتاً سفت و سختی دارند که مانند پستانداران، خزندگان و بسیاری از دوزیستان منبسط و منقبض نمی‌شوند. در عوض، ساختارهایی که به‌عنوان دم‌هایی عمل می‌کنند که ریه‌ها را تهویه می‌کنند، کیسه‌های هوا هستند که در بسیاری از بدن پرندگان پخش شده‌اند. کیسه‌های هوایی، هوا را به صورت یک‌سویه از طریق پارابرونشی شش‌های سفت حرکت می‌دهند. | ## بخش 3: کالبدشناسی پرندگان | سازوکار اصلی جریان‌های یک‌سویه در شش‌هایهای پرنده برگشت‌ناپذیری جریان در عدد رینولدز بالا است که در اتصال‌های نامتقارن و اتصال حلقه‌شکل آنها آشکار می‌شود. دستگاه گردش خون پرندگان دارای قلب چهارحفره‌ای، مشترک با پستانداران، و برخی از خزندگان (عمدتا کروکودیل) هستند. این سازگاری سبب می‌شود تا مواد مغذی و اکسیژن در سراسر بدن جابجا شود و انرژی پرندگان را برای پرواز و حفظ سطح بالای فعالیت فراهم کند. بیشتر پرندگان نمی‌توانند با عمل «مکیدن» یا «پمپ کردن» یا حرکات لوله گوارش در مری خود (مانند انسان‌ها) قورت دهند و با بالا بردن پی‌درپی سر خود پس از پر کردن دهان خود، نوشیدنی را می‌نوشند تا مایع به وسیله گرانش جریان یابد، به عنوان «نوشیدن» یا «زبان زدن» توصیف می‌شود. در نرهای گونه‌های بدون فالوس، اسپرم در گلومرای منی در درون برآمدگی پارگین پیش از جفت‌گیری ذخیره می‌شود. در هنگام جفت‌گیری، ماده دم خود را به طرفین حرکت می‌دهد و جانور نر، جانور ماده را از پشت یا جلو سوار می‌شود (مانند مرغ عسل‌خوار زرده‌ای)، یا خیلی نزدیک به او حرکت می‌کند. کلیه کارکرد کلیه پرندگان تقریباً به همان روشی است که کلیه پستانداران مورد مطالعه گسترده، اما با چند سازگاری مهم است. در حالی که بسیاری از کالبدشناسی در طراحی بدون تغییر برجای مانده است، برخی از تغییرهای مهم در طول فرگشت آنها رخ داده است. ادرار جمع‌آوری شده توسط کلیه از طریق میزنای‌ها به پارگین و سپس با حرکات لوله گوارش وارونه به روده بزرگ تخلیه می‌شود. کلیه‌های مرغ در پایین حفره شکمی، در امتداد ستون مهره‌های درونی مرغ دیده می‌شوند. دستگاه عصبی پرندگان بینایی جدی دارند - پرندگان شکارگر هشت برابر واضح‌تر از انسان‌ها بینایی دارند - به لطف تراکم بالاتر گیرنده‌های نوری در شبکیه چشم (تا ۱۰۰۰۰۰۰ در هر میلی‌متر مربع در سارگپه‌ها در مقایسه با ۲۰۰۰۰۰ برای انسان)، تعداد بالای نورون‌ها. در اعصاب بینایی، مجموعه دومی از ماهیچه‌های چشمی که در جانوران دیگر یافت نمی‌شود، و در برخی موارد، یک حفره فرورفته که بخش میانی میدان بینایی را بزرگ می‌کند. بورسای پارگین در مراحل جوانی وجود دارد اما پیچ‌خورده است و در گنجشک پس از بلوغ جنسی دیده نمی‌شود. بورسا از چین‌های زیادی به نام پلیکا تشکیل شده است که توسط بیش از ۱۰۰۰۰ فولیکول پوشانده شده‌اند که توسط بافت همبند و سپس توسط مزانشیم دربر گرفته شده است. قشر لنفوسیت‌های B بسیار فشرده را در خود جای می‌دهد، در حالی که مدولا لنفوسیت‌ها را در خود جای می‌دهد. | ## جمع‌بندی | مدولا توسط بافت پوششی از لومن جدا می‌شود و این به انتقال سلول‌های بافت پوششی به درون لومن بورسا کمک می‌کند.