موضوع مقاله: مهاجرت و جرم | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مهاجرت و جرم | مقدمه: رابطه بین مهاجرت و جرم موضوع تحقیقات گسترده، گفتمان سیاسی و گفتمان عمومی بوده است. | ## بخش 1: مهاجرت و جرم | مهاجران به‌طور نامتناسبی در تعداد زندانی‌ها بسیاری از کشورهای غربی حضور دارند، اگرچه استثنائات قابل توجهی مانند ایالات متحده وجود دارد. در اروپا و سایر مناطق، آمار بیشتری از حضور مهاجران، به ویژه مسلمانان، در زندان‌ها ثبت شده است. با این حال، برخی از عواملی که در این روندها نقش دارند عبارتند از حبس به دلیل جرائم مرتبط با مهاجرت و تعصب سیستماتیک در فرآیندهای پلیسی و قضایی، که ممکن است آمار جرم و جنایت را برای جمعیت‌های مهاجر نسبت به نرخ واقعی جرم آنها افزایش دهد. پژوهش نشان می‌دهد که برداشت عمومی اغلب تحت تأثیر پوشش رسانه‌ای احساسی و لفاظی‌های سیاسی، ارتباط بین مهاجرت و جرم اغراق می‌کند. این امر می‌تواند منجر به کنترل سختگیرانه‌تر مهاجرت و همچنین سیاست‌های مهاجرتی سختگیرانه‌تر همچون جدایی خانواده؛ همراه با افزایش احتمالی جرایم نفرت محور علیه جوامع مهاجر شود. در حالی که مهاجران در بسیاری از کشورهای غربی، به جز استثنائات قابل توجهی مانند ایالات متحده، در جمعیت زندانیان حضور پررنگی دارند، برخی مطالعات نتوانسته‌اند تأثیر سببی مهاجرت بر میزان کلی جرم را نشان دهند. مطالعات دیگر نشان داده‌اند که مهاجرت تحت شرایط خاصی، همچون این مورد که اگر مهاجران چشم‌انداز ضعیفی در بازار کار داشته باشند یا محدودیت‌های کاری داشته باشند، جرم را افزایش می‌دهد. برخی عوامل ممکن است بر اعتبار داده‌های مربوط به میزان افراد مظنون، میزان جرم، میزان محکومیت و جمعیت زندانیان برای نتیجه‌گیری در مورد مشارکت کلی مهاجران در فعالیت‌های مجرمانه تأثیر بگذارند: رویه‌های پلیس، مانند پیش‌داوری نژادی، نظارت بیش از حد پلیس در مناطقی که جمعیت مهاجر دارند یا تعصب درون گروهی ممکن است منجر به تعداد نامتناسب بالای مهاجران در میان افراد مظنون به جرم شود. تصمیمات نامطلوب در مورد وثیقه و صدور حکم به دلیل سهولت فرار خارجی‌ها، نداشتن محل سکونت، نداشتن شغل مرتب و نداشتن خانواده‌ای که بتواند از فرد میزبانی کند، می‌تواند نرخ بالاتر حبس مهاجران را در مقایسه با سهم محکومیت آنها نسبت به جمعیت بومی توضیح دهد. افراد غیرمهاجر وقتی باور داشته باشند که مجرم پیشینه مهاجرتی دارد، احتمال بیشتری دارد که جرایم را گزارش کنند. حبس به دلیل جرائم مهاجرتی، که در بین مهاجران فاقد اجازه اقامت در کشور میزبانشان رایج‌تر است، باید از تحلیل آمار جرم و جنایت حذف شود تا مقایسه‌های معناداری بین تمام اعمال مجرمانه مهاجران و بومیان انجام شود. خارجی‌هایی که به دلیل جرایم مواد مخدر زندانی شده‌اند، ممکن است در واقع در کشوری که در آن مجازات خود را می‌گذرانند، زندگی نکنند، بلکه در حین ترانزیت دستگیر شده باشند. جرایم مهاجران با اقامت کوتاه‌مدت، مانند گردشگران، دانشجویان تبادلی و کارگران موقت، در برخی موارد به عنوان جرایم مهاجران یا خارجی‌ها محسوب می‌شود و این تصور را ایجاد می‌کند که سهم بیشتری از جمعیت مهاجران مرتکب جرم می‌شوند (زیرا این مهاجران با اقامت کوتاه‌مدت در میان جمعیت متولد خارج از کشور شمارش نمی‌شوند). برخی از مهاجران ممکن است به‌طور نامتناسبی در مناطق محروم که جرم و جنایت در آنها بیشتر است، ساکن شوند (زیرا آنها توانایی مالی اقامت در مناطق گران‌تر را ندارند) یا به این دلیل که تمایل دارند در مناطقی زندگی کنند که جمعیت زیادی از ساکنان با پیشینه قومی مشابه آنها در آنجا زندگی می‌کنند. برخی پژوهش‌ها نشان می‌دهد که توزیع مهاجران پناهنده در محله‌های جرم‌خیز، به دلیل تعامل اجتماعی با مجرمان، تمایل به جرم در مراحل بعدی زندگی را افزایش می‌دهد. اعطای اقامت قانونی به مهاجران غیرقانونی ممکن است به دلیل عواملی مانند فرصت‌های شغلی بیشتر برای مهاجران قانونی در بازار کار، میزان جرم و جنایت را در بین جمعیت آنها کاهش دهد. ویژگی‌های جمعیت‌شناختی همچون در سن جوانی، جنسیت مرد و دارای تحصیلات کم می‌تواند احتمال زندانی شدن مهاجران را افزایش دهد. مهاجران می‌توانند جایگزین بومیان در بازار جرم و جنایت شوند، که در نتیجه هیچ تغییری در میزان کلی جرم و جنایت رخ داده ایجاد نمی‌کند. | ## بخش 2: مهاجرت و جرم | «بیگانگان غیرقانونی (یعنی کسانی که رسماً توسط فرایند مربوطه در آن کشور ثبت نشده‌اند) در سهم مهاجران در جمعیت زندانیان شمارش می‌شوند، اما در سهم مهاجران در جمعیت ساکن محسوب نمی‌شوند.» روندها به گفته هاین د هاس (Hein de Haas) دانشمند مهاجرت، در سال ۲۰۲۳، «جرایم خشونت‌آمیز تقریباً در کل جهان غرب در حال کاهش است. علاوه بر این، مطالعات نشان می‌دهد که مهاجران در واقع به‌طور متوسط کمتر مرتکب جرم می‌شوند. دلیل این امر این است که مهاجران نسل اول اغلب افرادی هستند که می‌خواهند آینده‌ای جدید برای خود بسازند». هاس به حضور بیش از حد برخی از گروه‌های مهاجر در آمار جرم اشاره کرد که او آن را به طبقه‌بندی قومی و برخی از مهاجران نسل دوم که هیچ چشم‌اندازی برای آینده خود ندارند، نسبت داد. طبق مقاله‌ای در سال ۲۰۲۴، مهاجران در ۳۰ کشور، بسیاری از آنها (البته نه ایالات متحده، بریتانیا، استرالیا یا نیوزیلند) سهم بیشتری از تعداد زندانیان را در مقایسه با جمعیت بومی آن کشور دارند. در میان مهاجران، مردان جوان‌تر و کم‌تحصیل‌تر، و همچنین افرادی که وضعیت قانونی غیرقانونی یا بدون مدرک دارند، در مقایسه با افراد دارای وضعیت قانونی قانونی، تمایل بیشتری به ارتکاب جرم دارند. نویسندگان خاطرنشان می‌کنند که «تنها اقلیتی از مهاجران از کشورهای با تروریسم بالا را می‌توان با افزایش تروریسم مرتبط دانست، و نه لزوماً به‌طور مستقیم این امر صادق باشد.» مقاله‌ای که توسط گروهی از دانشمندان علوم سیاسی و اقتصاددانان آلمانی، در بازه زمانی ۱۹۸۰ تا ۲۰۱۰، منتشر شده است، نشان می‌دهد که به‌طور متوسط، احتمال تروریست شدن خارجی‌ها بیشتر از افراد بومی نیست. این مطالعه همچنین شواهد کمی مبنی بر واردات سیستماتیک تروریسم از کشورهای عمدتاً مسلمان، به جز الجزایر و ایران یافت. مهاجران ماهر در مقایسه با مهاجران کم‌مهارت، با خطر ترور بسیار کمتری مواجه هستند، در حالی که تفاوت معناداری بین مهاجران مرد و زن وجود ندارد. این مطالعه یک بده بستان ریسک را نشان داد: افزایش قوانین مهاجرت می‌تواند هجوم مهاجران و در نتیجه تعداد بالقوه حملات تروریستی آینده را کاهش دهد، اما کاهش پذیرش مهاجران توسط کشور میزبان، خطر تروریسم را برای کسانی که از قبل در آن کشور بوده‌اند، افزایش می‌دهد. تحقیقاتی که بر تأثیر امنیتی بحران مهاجران اروپایی تمرکز داشت، رابطه بسیار کمی بین افزایش جریان مهاجرت و اقدامات تروریستی یافت یا اصلاً رابطه‌ای نیافت. طبق گفتهٔ اولیویه روآ در سال ۲۰۱۷ که دو دهه گذشته تروریسم در فرانسه را تحلیل می‌کرد، یک جهادیِ نمونه، یک مهاجر نسل دوم یا یک تازه مسلمان است که پس از یک دوره جرم‌های کوچک در زندان به افراطی‌گرایی روی آورده است. دانیل بایمن (Daniel Byman) متخصص تروریسم دانشگاه جورج تاون، با اولیویه روآ موافق است که سرکوب گروه‌های اقلیت، مانند مسلمانان، جذب نیرو از میان این گروه‌های اقلیت را برای سازمان‌های تروریستی آسان‌تر می‌کند. استراف، رئیس اطلاعات اداره عملیات ملی، می‌گوید که عاملان این حملات از مناطق فقیرنشین هستند و بسیاری از آنها از مهاجران نسل دوم یا سوم هستند. ادراک تحقیقات نشان می‌دهد که مردم رابطه بین مهاجرت و جرم و جنایت را بیش از حد برآورد می‌کنند. دو مطالعه در سال ۲۰۲۳، یکی در سوئیس و دیگری در شیلی، مستند کرده‌اند که چگونه افزایش مهاجرت منجر به افزایش ترس از جرم مهاجران بدون هیچ افزایش متناظری در جرم می‌شود، و نویسندگان هر دو مطالعه اظهار داشتند که رقابت رسانه‌ای منجر به تأکید بیش از حد بر روایت‌ها و برداشت‌های جرم مهاجران شده است. یک نظرسنجی در ژانویه ۲۰۲۴ در ایالات متحده نشان داد که ۵۷ درصد از آمریکایی‌ها معتقدند مهاجران منجر به افزایش جرم و جنایت می‌شوند، که برخی از کارشناسان آن را به داستان‌پردازی‌های رسانه‌ای بی‌اساس و فاقد زمینه نسبت می‌دهند. گراهام اوسی (Graham Ousey) معتقد است که این برداشت ناشی از وقایع حساسی است که سیاستمداران از آنها برای دامن زدن به این افسانه که مهاجران جرم بیشتری ایجاد می‌کنند، بهره‌برداری می‌کنند. | ## بخش 3: مهاجرت و جرم | به گزارش آسوشیتدپرس، دونالد ترامپ برجسته‌ترین مروج ارتباط نادرست بین مهاجرت و جرم بوده است. یک مطالعه در سال ۲۰۱۶ در بلژیک نشان داد که زندگی در یک جامعه با تنوع قومیتی منجر به ترس بیشتر از جرم می‌شود، که ارتباطی با آمار واقعی جرم ندارد. یک مطالعه در سال ۲۰۱۵ نشان داد که افزایش روند مهاجرت به کشورهای اروپای غربی که در دهه ۲۰۰۰ رخ داد، «بر قربانی شدن در جرم تأثیری نداشت، اما با افزایش ترس از جرم مرتبط بود، که دومی به‌طور مداوم و مثبت با نگرش نامطلوب بومیان نسبت به مهاجران همبستگی داشت.» آمریکایی‌ها به طرز چشمگیری رابطه بین پناهندگان و تروریسم را بیش از حد ارزیابی می‌کنند. یک مطالعه در سال ۲۰۱۸ نشان داد که پوشش رسانه‌ای مهاجران در ایالات متحده تمایل کلی به تأکید بر غیرقانونی بودن و/یا رفتار مجرمانه دارد، به گونه‌ای که با آمار جمعیتی واقعی مهاجران مغایرت دارد.Farris, Emily M. مطالعه‌ای در مورد پوشش خبری پناهندگان در گاردین و تایمز در بریتانیا از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۸ نشان داد که تصاویر رسانه‌ها، پناهندگان مسلمان را تهدیدی برای اقتصاد یا امنیت جلوه داده و تفاوت‌های بین پناهندگان و جمعیت بومی را اغراق‌آمیز جلوه داده است. پژوهش همچنین نشان می‌دهد که چرخه معیوب تعصب و بیگانگی مهاجران می‌تواند جرم و تعصب مهاجران را تشدید کند. برای مثال، کلر آدیدا (Claire Adida)، دانشمند علوم سیاسی دانشگاه کالیفرنیا در سن دیگو، دیوید لایتین، دانشمند علوم سیاسی دانشگاه استنفورد، و ماری-آن والفورت، اقتصاددان دانشگاه سوربن، استدلال می‌کنند: سیاست‌های مبتنی بر ترس که گروه‌هایی از مردم را بر اساس مذهب یا منطقهٔ اصلی‌شان هدف قرار می‌دهند، نتیجهٔ معکوس می‌دهند. پژوهش خود ما که ادغام ناموفق مهاجران مسلمان در فرانسه را توضیح می‌دهد، نشان می‌دهد که چنین سیاست‌هایی می‌توانند به چرخه معیوبی دامن بزنند که به امنیت ملی آسیب می‌رساند. اسلام‌هراسی فرانسوی - پاسخی به تفاوت فرهنگی - مهاجران مسلمان را به کناره‌گیری از جامعه فرانسه تشویق کرده است، که سپس به اسلام‌هراسی فرانسوی دامن می‌زند و در نتیجه بیگانگی مسلمانان را تشدید و موارد دیگر را تشدید می‌کند. در واقع، شکست امنیت فرانسه در سال ۲۰۱۵ احتمالاً به دلیل تاکتیک‌های پلیس بود که به جای استقبال از فرزندان مهاجران، آنها را مرعوب می‌کرد - رویکردی که دستیابی به اطلاعات حیاتی از اعضای جامعه در مورد تهدیدات احتمالی را دشوار می‌کند.Adida, Claire L. نویسندگان با کنترل عوامل مرتبط، دریافتند که «مهاجران مسلمان ساکن در ایالت‌هایی که بیشترین افزایش جرایم ناشی از نفرت را دارند، موارد: شانس بیشتر برای ازدواج با گروه قومی خود؛ باروری بالاتر؛ مشارکت کمتر زنان در نیروی کار؛ و تسلط کمتر بر زبان انگلیسی را نیز بروز می‌دهند.» جرایم ناشی از نفرت و جدایی خانواده‌ها نیز از پیامدهای لفاظی‌هایی است که جرم را به مهاجرت از مکزیک مرتبط می‌کند. کمیسیون دیلینگهام مهاجران اهل اروپای جنوبی را به دلیل مشارکتشان در جرایم خشونت‌آمیز مورد توجه قرار داد (اگرچه داده‌ها از نتیجه‌گیری‌های آن پشتیبانی نمی‌کردند). یافته‌های کلی کمیسیون، منطق لازم برای تصویب قوانین کاهش مهاجرت در دهه ۱۹۲۰، از جمله قانون سهمیه اضطراری ۱۹۲۱، را فراهم کرد که با محدود کردن تعداد سالانه مهاجران از هر کشور به ۳ درصد از کل جمعیت آن کشور که در سال ۱۹۱۰ در ایالات متحده زندگی می‌کردند، به نفع مهاجرت از اروپای شمالی و غربی بود. جنبش محدودیت مهاجرت که کمیسیون دیلینگهام به برانگیختن آن کمک کرد، در فرمول ریشه‌های ملی، بخشی از قانون مهاجرت ۱۹۲۴، به اوج خود رسید که مهاجرت ملی را به ۱۵۰٬۰۰۰ نفر در سال محدود می‌کرد و مهاجرت از آسیا را کاملاً ممنوع می‌کرد. آسیا ژاپن یک بررسی از پژوهش موجود در مورد مهاجرت و جرم در ژاپن نشان داد که «به نظر می‌رسد پیگرد قانونی و صدور حکم در ژاپن منجر به برخی نابرابری‌ها بر اساس ملیت می‌شود، اما داده‌های موجود برای رسیدن به نتیجه‌گیری‌های مطمئن در مورد ماهیت یا میزان آنها بسیار محدود هستند.» بر اساس یک گزارش خبری در سال ۱۹۹۷، بخش بزرگی از جرایم مهاجران توسط چینی‌ها در ژاپن انجام می‌شود و برخی از جرایم بسیار جنجالی توسط گروه‌های سازمان‌یافته چینی (که اغلب با کمک جرایم سازمان‌یافته ژاپنی انجام می‌شوند) منجر به ایجاد یک برداشت منفی در نزد عموم از مهاجران شده است. طبق گزارش آژانس پلیس ملی در سال ۲۰۱۵، اتباع ویتنامی در زمینه ارتکاب جرایم جنایی خارجی‌ها از چینی‌ها پیشی گرفتند. بنا به گزارش‌ها، تعداد این جرائم از سال ۲۰۲۱ رو به افزایش بوده است، و با وضعیت اقتصادی پایین‌تر ویتنامی‌ها در ژاپن مرتبط دانسته شده است. مالزی یک مطالعه در سال ۲۰۱۷ نشان داد که مهاجرت به مالزی، میزان جرایم مربوط به اموال و جرایم خشونت‌آمیز را کاهش می‌دهد. | ## جمع‌بندی | در مورد نرخ جرایم علیه اموال، این امر تا حدی به این دلیل است که مهاجران شرایط اقتصادی را برای بومیان بهبود می‌بخشند.