موضوع مقاله: پس‌زمینه تاریخی عهد جدید | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پس‌زمینه تاریخی عهد جدید | مقدمه: 1-9 آن‌ها به یهودیت معبد دوم، تنش‌ها، روندها و دگرگونی‌های منطقه در دوران یهودیت هلنیستی و یهودیه (استان رومی)، و فرقه‌های یهودی آن روزگار می‌نگرند و عیسی را یهودی‌ای در این محیط می‌بینند؛ و عهد جدید مکتوب را برخاسته از دوره‌ای پس از مرگ او می‌دانند که در آن سنت‌های شفاهی انجیل رواج داشت. | ## بخش 1: پس‌زمینه تاریخی عهد جدید | در سال ۶۴ پیش از میلاد، حشمونیان تا حدی هلنیزه‌شده‌ی یهودیه پس از محاصره اورشلیم (۶۳ پیش از میلاد) توسط پومپه به‌عنوان یک دولت متکی در جمهوری روم ادغام شد. رومیان با یهودیه به‌عنوان گذرگاهی ارزشمند به سرزمین‌های تجاری و سپر در برابر شاهنشاهی اشکانی رفتار می‌کردند. فرمانداران رومی برای حفظ نظم از طریق یک مقام سیاسی منصوب، یعنی کاهن اعظم، گماشته می‌شدند. پس از قیام یهودای جلیلی و پیش از دوران پونتیوس پیلاطس (۲۶ میلادی)، یهودیهٔ رومی به‌طور کلی ناآرام اما خودگردان بود. در سراسر سه‌چهارم سدهٔ اول میلادی، تاریخ یهودیان در امپراتوری روم زمینه‌ساز ضد یهودیت شد. پیش از پایان این دوره، این تنش‌ها با نخستین جنگ یهود-روم و محاصره اورشلیم (۷۰ میلادی) به اوج خود رسیدند. این جنگ اورشلیم را عملاً با خاک یکسان کرد و شهر بعدها به‌عنوان کولونیای رومی آیلیا کاپیتولینا بازسازی شد که یهودیان از سکونت در آن منع شده بودند. در روزگار عیسی، دو مکتب فکری اصلی در میان فریسیان مکتب‌های هیلل و شمای بودند که توسط تنائیم و هیلل بنیان‌گذاری شده بودند. آن‌ها تنها تورات را می‌پذیرفتند و تورات شفاهی مورد قبول فریسیان را رد می‌کردند، از جمله باور به کیفر در آخرت، رستاخیز جسم، فرشتگان و ارواح. 14 زیلوت‌ها گروهی انقلابی در مخالفت با سلطهٔ رومی بودند و به گفتهٔ یوسف فلاوی از جمله جریان‌هایی بودند که موضع متعصبانه در اورشلیم را برانگیختند و به ویرانی آن در سال ۷۰ میلادی انجامید."Zealots". 2005 لوقا شمعون، یکی از شاگردان، را «زیلوت» می‌نامد که ممکن است به معنای عضویت در حزب زیلوت‌ها یا صرفاً شخصی غیور باشد. 2005 در مقابل، به گفتهٔ دیل مارتین از دانشگاه ییل که بارت ارمان و جیمز استیل نیز آن را تأیید می‌کنند، عیسی در پرتوی زیلوت‌گرایانه و آخرالزمانی خشونت‌آمیز تفسیر شده است. صدوقیان و فریسیان در دوران رومی در این دوران اختلافات الهیاتی جدی میان صدوقیان و فریسیان پدیدار شد. در حالی که صدوقیان تفسیری محدود از تورات را ترجیح می‌دادند، فریسیان کاربردهای نوین شریعت را به بحث می‌گذاشتند و راه‌هایی می‌یافتند تا همهٔ یهودیان بتوانند آداب طهارت (که تا آن زمان تنها به پرستش‌گاه اورشلیم محدود بود، نگاه کنید به خدمت مسیح) را در زندگی روزمره‌شان به کار گیرند. برخلاف صدوقیان، فریسیان همچنین به مفهوم رستاخیز جسمانی در آینده‌ای با عصر مسیحایی یا عالم آینده باور داشتند و آن را ترویج دادند. پیامبران نوین در این دوران شماری از افراد ادعای پیامبری کردند، در سنت الیاس و الیسع. میشنا تَعانیت ۳:۸ از «هونی دایره‌کش» سخن می‌گوید که در اواسط سدهٔ اول پیش از میلاد به توانایی خود در دعا برای باران مشهور بود. یک بار که خداوند دعایش را مستجاب نکرد، دایره‌ای در خاک کشید، درون آن ایستاد و به خداوند گفت که تا باران نبارد از جایش تکان نخواهد خورد. وقتی باران ریزی آغاز شد، هونی به خداوند گفت که راضی نیست و باران بیشتری می‌خواهد؛ آنگاه باران شدیدی بارید. میشنا برکوت ۵:۵ از حنینا بن دوسا سخن می‌گوید که در نسل پس از عیسی پسر گمالائیل را با دعا شفا داد (مقایسه کنید با متی ۸: ۵–۱۳). روایتی متأخرتر (در تلمود، برکوت ۳۳ الف) از مارمولکی حکایت می‌کند که عابران را آزار می‌داد. چنین مردانی به خاطر رابطه‌شان با خداوند مورد احترام بودند، اما مقدس به‌شمار نمی‌آمدند؛ توانایی‌هایشان چیزی ناشناختنی تلقی می‌شد و نه نتیجهٔ رعایت بسیار سختگیرانهٔ شریعت یهود. این مردان گاه با تردید و غالباً با احترام روبرو می‌شدند و حتی (به گفتهٔ گِزا ورمِش) از سوی پیروانشان «سرور» خطاب می‌شدند — اما هرگز «منجی» یا «مسیح» پنداشته نشدند. مسیحاها و پیامبران هزاره‌گرا ترجمهٔ تحت‌اللفظی واژهٔ عبری mashiach (مسیحا) «مسح‌شده» است که به آیینی اشاره دارد که در آن با ریختن روغن مقدس مسح بر کسی یا چیزی، آن را مقدس می‌کنند. این واژه در سراسر کتاب مقدس عبری برای اشاره به افراد و اشیاء گوناگونی به کار رفته است؛ از جمله پادشاه یهودی، کاهنان و پیامبران یهودی، معبد یهودی و ابزارهایش، نان فطیر، و یک پادشاه غیریهودی (کوروش بزرگ).کتاب مقدس عبری verses: در فرجام‌شناسی یهودی این اصطلاح به معنای پادشاهی آینده از خاندان داوود درآمد که «مسح» خواهد شد تا پادشاه پادشاهی خدا باشد و در عصر مسیحایی بر قوم یهود فرمان براند. او پیشوایی بزرگ در امور نظامی و سیاسی از نسل داوود پادشاه به‌شمار می‌رود که به شریعت یهود آگاهی کامل دارد. پس از سقوط حشمونیان و اشغال متعاقب آن توسط رومیان، این احتمال وجود دارد که یهودیان آن دوران را پایان زمان می‌پنداشتند و امیدوار بودند که رومیان به نحوی سرنگون شوند یا جای خود را به یک پادشاه یهودی بدهند. بیشتر یهودیان معتقد بودند که تاریخشان به دست خداوند رقم می‌خورد، یعنی حتی فتح یهودیه توسط رومیان نیز فعلی الهی بود. آن‌ها باور داشتند که رومیان تنها از طریق مداخلهٔ الهی جای خود را به یک پادشاه یهودی خواهند داد. در سال ۳۶ میلادی یک سامری گروه بزرگی را به کوه گریزیم رهبری کرد، جایی که معتقد بودند موسی ظروف مقدسی را در آن دفن کرده است. یوسف فلاوی که در جای دیگری تعصب رایج یهودیان یهودیه علیه سامریان را ابراز کرده، گفته است که آن‌ها مسلح بودند. اما سامریان بازمانده نزد لگاتوس سوریه، ویتلیوس، شکایت بردند که خلع سلاح بوده‌اند و اقدامات پیلاطس بیش از حد ظالمانه بوده است. بن-ساسون، سامره به‌عنوان بخشی از یهودیهٔ رومی به نوعی «سیاره‌وارهٔ سوریه» بود.H.H. پیامبر دیگری از این دست تئوداس بود که در فاصلهٔ میان سال‌های ۴۴ تا ۴۶ میلادی گروه بزرگی از مردم را به رود اردن رهبری کرد و ادعا کرد می‌تواند آب را بشکافد. پیامبر مصری سی‌هزار نفر را دور کوه زیتون رهبری کرد و درصدد ورود به اورشلیم بود تا اینکه آنتونیوس فلیکس، فرماندار پس از فادوس، جلوی او را گرفت. این راهزنان را بهتر است گروهی از دهقانان بدانیم که هدفشان نخبگان محلی (هم حشمونی و هم هرودی) بود، نه روم. ونتیدیوس کومانوس (فرماندار ۴۸ تا ۵۲ میلادی) اغلب در واکنش به راهزنی، جوامع روستایی را که تصور می‌کرد پایگاه حمایتی آن‌ها است مجازات می‌کرد. هنگامی که یک زائر جلیلی در راه اورشلیم به دست یک سامری کشته شد، رهبر راهزنان الیعازر، جلیلیان را برای حملهٔ متقابل سازماندهی کرد و کومانوس به یهودیان حمله برد. امپراتور کلودیوس جانب یهودیان را گرفت، رهبران سامری را اعدام و تبعید کرد و شخصی به نام وِلِر را تحویل یهودیان داد که سرش را بریدند؛ بنابراین، ناآرامی‌های گستردهٔ دهقانی در این دوران منحصراً علیه روم نبود، بلکه نارضایتی از نخبگان شهری و گروه‌های دیگر را نیز بیان می‌کرد؛ سیاست رومی در پی مهار قدرت راهزنان و در عین حال جلب حمایت یهودیان بود. | ## بخش 2: پس‌زمینه تاریخی عهد جدید | در جریان نخستین جنگ یهود-روم در سال ۶۶ میلادی، یوسف فلاوی برای فرماندهی جلیل اعزام شد. او ارتشی عمدتاً از راهزنان محلی تشکیل داد که شهرهای یونانی و رومی مجاور (از جمله شهرهایی که نخبگان یهودی در آن‌ها ساکن بودند) را غارت کردند، از جمله مراکز اداری سفوریس، طبریه و ام قیس (که گاهی گادارا نامیده می‌شود). این نشان می‌دهد که هدفشان بیشتر سود یا شورش اجتماعی علیه نخبگان محلی بود تا انقلاب سیاسی علیه اشغال رومی. رومیان در نبرد شمال از سیاست راهبرد زمین سوخته پیروی کردند و هزاران دهقان را به سمت جنوب و اورشلیم راندند. بین سال‌های ۶۷ و ۶۸ میلادی، این دهقانان که شاید به رهبری راهزنان بودند، حزب سیاسی جدیدی به نام زیلوت‌ها تشکیل دادند که معتقد بود باید فوری و از طریق زور اسلحه پادشاهی مستقل احیا شود. زیلوت‌ها اعضای خانوادهٔ هرودی را زندانی کردند، کاهنان اعظم سابق حنان بن حنان و یوشع بن گملا را کشتند و ثروتمندترین شهروندان را به محاکمه کشاندند. شاید آن‌ها معتقد بودند که عناصری را که تصور می‌کردند تسلیم رومیان می‌شوند پاک‌سازی می‌کنند. اما این پاکسازی‌ها همچنین شکاف عمیق اجتماعی میان دهقانان و اشراف یهودی را در آن روزگار آشکار می‌کند. آن‌ها بخشی از یک انقلاب اجتماعی بودند: هرچند در نهایت در برابر رومیان شکست خوردند، گروه‌های نخبه مانند حشمونیان، هرودیان و صدوقیان هرگز دیگر در یهودیهٔ رومی به قدرت نرسیدند. تحلیل اناجیل بیشتر مورخان اناجیل را نه گزارشی عینی از عیسی، بلکه حاصل کار مردانی می‌دانند که در دوره‌ای خاص می‌نوشتند و با مسائل الهیاتی و سیاسی ویژه‌ای دست‌وپنجه نرم می‌کردند. به‌طور مشخص، آن‌ها فرض می‌کنند که پس از مرگ عیسی، سخنان و داستان‌های مربوط به او در میان پیروانش دست به دست گشت تا اینکه در اواسط سدهٔ اول میلادی، کسی (یا گروهی) سخنانش را به یونانی نوشت (نگاه کنید به منبع کیو) و کسی داستان‌های زندگی‌اش را ویراستاری کرد و در قالب روایتی تاریخی سازماندهی نمود: انجیل مرقس. با گردش این دو سند در میان مسیحیان، روایت‌های تاریخی دیگری نیز ویراستاری و سازماندهی شدند. 128 افزون بر این، همان‌گونه که یهودیت خاخامی تا حدی پاسخ فریسیان به این اعتراف بود که معبد در زمان حیاتشان بازسازی نخواهد شد، مسیحیت نیز بازتاب اعتراف مسیحیان نخستین بود که ظهور دوم مسیح و برپایی پادشاهی خدا در زمان حیاتشان رخ نخواهد داد. تحلیل انتقادی اناجیل دست‌کم بخشی از آن را در بر می‌گیرد که چگونه این دغدغه‌ها بر روایت اناجیل از عیسی تأثیر گذاشتند. با این حال، او استدلال می‌کند: اگر چیزی در اناجیل باشد که آشکارا در راستای منافع کلیسای اواخر سدهٔ اول نیست — مثلاً اظهارات تحقیرآمیز دربارهٔ غیریهودیان، یا اعلام‌های صریح دربارهٔ پایان قریب‌الوقوع جهان — آنگاه ادعای اعتبار آن قوی‌تر است. اما می‌توانند به مورخان کمک کنند تا «با اطمینان معقول پیشنهاد دهند چه چیزی ممکن است رخ داده باشد، چه چیزی احتمالاً رخ داده، و چه چیزی به‌هیچ‌وجه ممکن نبوده رخ داده باشد.» به گفتهٔ فردریکسن، دو رویداد در اناجیل احتمالاً رخ داده‌اند: غسل تعمید عیسی و تصلیب عیسی. افزون بر این، با سنت یهودی که در آن مسیح تعمیدیافته و مصلوب‌شده‌ای وجود ندارد، همخوانی ندارند. برجستگی یوحنای تعمیددهنده هم در اناجیل و هم در یوسف فلاوی نشان می‌دهد که او شاید در زمان حیاتش از عیسی مشهورتر بوده؛ همچنین خدمت مسیح تا پس از تعمید او توسط یوحنا آغاز نمی‌شود. فردریکسن پیشنهاد می‌کند که تنها پس از مرگ عیسی بود که او تأثیرگذارتر از یوحنا شد. راه‌هایی که این کار انجام شد عبارت بودند از: کم‌اهمیت جلوه دادن یوحنا با نشان دادن مقاومت او در برابر تعمید عیسی (متی)، اشارهٔ گذرا به تعمید (لوقا)، یا تأکید بر برتری عیسی (یوحنا). با توجه به بستر تاریخی که در آن اناجیل شکل نهایی خود را گرفتند و مسیحیت نخستین در آن پدیدار شد، مورخان کوشیده‌اند خدمت عیسی را بر اساس آنچه از یهودیت سدهٔ اول می‌دانند تفسیر کنند. سندرز، عیسی به نظر نمی‌رسد به هیچ حزب یا جنبش خاصی تعلق داشته باشد؛ او التقاطی (و شاید منحصربه‌فرد) بود در ترکیب عناصری از بسیاری از این موضع‌های متفاوت — و برای بیشتر یهودیان، متضاد. بیشتر پژوهشگران انتقادی عیسی را کسی می‌بینند که در سنت نبوی جلیل مردم را شفا می‌داد و معجزه انجام می‌داد، و در سنت نبوی یهودیه خواست خداوند برای عدالت و درستکاری را موعظه می‌کرد. (به گفتهٔ گِزا ورمِش، اینکه پیروان عیسی او را «سرور» خطاب می‌کردند نشان می‌دهد که او را با معجزه‌گران و کاتبان برجسته مقایسه می‌کردند. نگاه کنید به نام‌ها و عناوین عیسی) از آنجا که به‌طور کلی پنداشته می‌شود روایت‌های انجیلی در دورهٔ بلافاصله پس از شورش ۶۶–۷۳ میلادی نوشته شده‌اند، پیشنهاد شده که مسیحیان مجبور شدند ادعاهای الهیاتی و آخرالزمانی خود را بازنگری کنند زیرا عیسی بلافاصله بازنگشت تا پادشاهی یهودی را احیا کند. افزون بر این، چون مسیحیت به‌عنوان دینی نوین درصدد جذب غیریهودیان بود و سرانجام به دین رسمی امپراتوری روم تبدیل شد، نیاز داشت هم به مقامات رومی و هم به مخاطبان غیریهودی احتمالی اطمینان دهد که نه تهدیدی برای حاکمیت امپراتوری است و نه آن را به چالش می‌کشد. برخی مورخان استدلال کرده‌اند که این دو شرط نقشی محوری در بازنگری روایت‌های زندگی و تعالیم عیسی داشتند و آن‌ها را به شکلی درآوردند که سرانجام در اناجیل یافت می‌شود. واگرایی مسیحیان نخستین و یهودیان خاخامی همانند بسیاری از ادیان، همهٔ طرف‌ها بر تاریخ دقیق تأسیس توافق ندارند. مسیحیان به‌طور سنتی معتقدند که مسیحیت با خدمت عیسی و انتصاب حواریون یا هفتاد شاگرد آغاز شد، همچنین نگاه کنید به مأموریت بزرگ.از دیدگاه بیان‌شده در اناجیل، می‌توان گفت مسیحیت نخستین بار زمانی ساختار یافت — به‌صورت کلیسا — که عیسی «هفتاد» نفر را منصوب کرد و آن‌ها را به «درو» (یعنی کار تبشیری) فرستاد در لوقا ۱۰. بیشتر مورخان هم‌نظرند که عیسی یا پیروانش فرقهٔ یهودی جدیدی بنیان گذاشتند که هم یهودیان و هم غیریهودیان را جذب کرد. مورخان همچنان دربارهٔ لحظهٔ دقیقی که مسیحیت خود را به‌عنوان دینی جدید، جدا و متمایز از یهودیت، استوار کرد بحث می‌کنند. برخی مسیحیان تا زمان شورش بار کوخبا در دههٔ ۱۳۰ میلادی هنوز بخشی از جامعهٔ یهودی بودند، نگاه کنید به یهودیان مسیحی. تا اواخر سدهٔ چهارم، جان کریسوستوم مسیحیان را به‌شدت از شرکت در جشن‌های یهودی در انطاکیه بازمی‌داشت که نشان می‌دهد دست‌کم برخی تماس‌های مداوم میان دو گروه در آن شهر وجود داشت. همچنین نگاه کنید به شبات، شبات در مسیحیت، چهارده‌گرایی، کنستانتین بزرگ و مسیحیت. به گفتهٔ مورخ شای جی دی کوهن: به گفتهٔ کوهن، این فرایند در سال ۷۰ میلادی، پس از شورش بزرگ، به پایان رسید؛ زمانی که فرقه‌های گوناگون یهودی از میان رفتند، یهودیت فریسی به یهودیت خاخامی تحول یافت و مسیحیت به‌عنوان دینی مستقل پدیدار شد.Cohen, Shaye J.D. اما پس از اینکه پادگان رومی نتوانست جلوی بی‌حرمتی هلنیستان به یک کنیسه در قیساریه دریایی را بگیرد، کاهن اعظم پرداخت جزیه را متوقف کرد و نخستین جنگ یهود-روم را آغاز نمود. اما ویرانی معبد دوم توسط رومیان نه‌تنها به شورش پایان داد، بلکه پایان یک دوران را نشان داد. انقلابیونی چون زیلوت‌ها توسط رومیان درهم‌کوبیده شده و اعتبارشان را از دست داده بودند (آخرین زیلوت‌ها در سال ۷۳ در مسعده (اسرائیل) کشته شدند). صدوقیان که آموزه‌هایشان پیوندی بسیار نزدیک با آیین‌های معبد داشت، از صحنه محو شدند. | ## بخش 3: پس‌زمینه تاریخی عهد جدید | اسنی‌ها نیز ناپدید شدند، شاید از آن رو که آموزه‌هایشان چنان از مسائل روز فاصله داشت که ویرانی معبد دوم برایشان اهمیتی نداشت؛ و درست به همین دلیل، برای اکثریت یهودیان نیز اهمیتی نداشتند. برخی پژوهشگران، از جمله دنیل بویارین و پائولا فردریکسن، پیشنهاد می‌کنند که در همین دوران بود — هنگامی که مسیحیان و فریسیان برای رهبری قوم یهود با یکدیگر رقابت می‌کردند — که روایت‌های مناظرات میان عیسی و رسولان، مناظرات با فریسیان و عبارات ضدفریسی نوشته شدند و در عهد جدید گنجانده شدند. میچل می‌نویسد که هرچند یوسبیوس قیصریه گزارش می‌دهد (تاریخ کلیسا (یوسبیوس) III 5.3) که مسیحیان نخستین پیش از محاصرهٔ نهایی اورشلیم در سال ۷۰ میلادی به پلا، اردن گریختند، در برابر این ویرانی کامل باید بپذیریم که هیچ نوشتهٔ مستقیم مسیحی از کلیسای نخستین اورشلیم به دست ما نرسیده است.Margaret M. یوحنان بن زکای، از رهبران پیشین فریسیان، به‌عنوان نخستین پدرسالار منصوب شد (واژهٔ عبری ناسی همچنین به معنای شاهپور یا رئیس‌جمهور است) و شورای جمنیا را زیر کنترل فریسیان دوباره برپا کرد. به جای پرداخت دهیک به کاهنان و قربانی کردن در معبد، خاخام‌ها به یهودیان دستور دادند که پول به صدقه بدهند و در کنیسه‌های محلی درس بخوانند، و همچنین خزانه یهود را بپردازند. در سال ۱۳۲ میلادی، امپراتور هادریان تهدید کرد اورشلیم را به‌صورت شهری بت‌پرست وقف‌شده به ژوپیتر به نام آیلیا کاپیتولینا بازسازی کند. برخی از حکیمان برجستهٔ سنهدرین از شورشی حمایت کردند (و برای مدتی کوتاه از دولتی مستقل) که رهبری آن را شمعون بار کوخبا به عهده داشت؛ برخی، از جمله اکیبا بن یوسف، بار کوخبا را مسیحا یا پادشاه می‌پنداشتند. چه به این دلیل که نمی‌خواستند بجنگند، چه به این دلیل که نمی‌توانستند در کنار مسیحای دومی علاوه بر عیسی باشند، یا به دلیل رفتار خشن بار کوخبا با آن‌ها در دوران کوتاه فرمانروایی‌اش، این مسیحیان نیز در همین دوران جامعهٔ یهودی را ترک کردند. به‌طور سنتی، معتقدند که مسیحیت اولیه در جنگ‌های یهود و روم در پلا، اردن در منطقهٔ دکاپولیس منتظر ماند. به گفتهٔ یک میدراش، رومیان علاوه بر بار کوخبا، ده تن از اعضای برجستهٔ سنهدرین را شکنجه داده و اعدام کردند («ده شهید»). این روایت همچنین ادعا می‌کند که این کیفر پاسخی دیرهنگام بود به گناه ده برادری که یوسف را دزدیدند. شاید این روایت نشان‌دهندهٔ پاسخ فریسیان به روایت مسیحیت از تصلیب عیسی باشد؛ در هر دو روایت رومیان شورشیانی را به‌شدت مجازات می‌کنند که شکنجه‌شان را به‌عنوان کفارهٔ گناهان دیگران می‌پذیرند. پس از سرکوب شورش، اکثریت یهودیان به تبعید فرستاده شدند؛ اندکی بعد (حدود ۲۰۰ میلادی)، یهودا هناسی قرن‌ها احکام کهانتی و سنت‌های شفاهی را گردآوری و در قالب قانونی معتبر، میشنا، ویراستاری کرد. هرچند خاخام‌ها ریشه‌های خود را به فریسیان می‌رساندند، یهودیت خاخامی با این حال شامل رد قاطع برخی عناصر این مکتب فکری بود — عناصری که پایهٔ یهودیت معبد دوم به‌شمار می‌رفتند. اعضای فرقه‌های مختلف دربارهٔ درستی تفسیرهای خود با یکدیگر بحث می‌کردند، همچنین نگاه کنید به مکتب‌های هیلل و شمای. دیگر از واژهٔ «فریسی» استفاده نشد، شاید از آن رو که این اصطلاح بیشتر توسط غیرفریسیان به کار می‌رفت، اما همچنین به این دلیل که اصطلاحی آشکارا فرقه‌ای بود. خاخام‌ها ادعای رهبری بر همهٔ یهودیان کردند و به عمیده برکت هامینیم را افزودند (نگاه کنید به شورای جمنیا)، دعایی که بخشی از آن می‌گوید: «ستوده باشی ای خداوند که دشمنان را درهم می‌شکند و متکبران را شکست می‌دهد»، و به‌عنوان رد فرقه‌گرایان و فرقه‌گرایی تفسیر می‌شود. این تحول به هیچ وجه اختلافات دربارهٔ تفسیر تورات را حل نکرد؛ بلکه بحث‌های میان فرقه‌ها را به بحث‌هایی درون یهودیت خاخامی منتقل کرد. پائولا فردریکسن در کتاب از عیسی تا مسیح پیشنهاد کرده که تأثیر عیسی بر پیروانش چنان عمیق بود که آن‌ها نمی‌توانستند این شکست را بپذیرند. به گفتهٔ عهد جدید، برخی مسیحیان معتقد بودند که رستاخیز مسیح را شاهد بوده‌اند؛ آن‌ها استدلال می‌کردند که او برخاسته (باور به رستاخیز مردگان در عصر مسیحایی آموزه‌ای اساسی در فریسیان بود) و بار دیگر ظهور خواهد کرد تا پادشاهی خدا را برپا سازد و مابقی نبوت‌های مسیحایی چون رستاخیز جسمانی و روز حساب را محقق کند. برخی دیگر گنوسیسم را به‌عنوان راهی برای حفظ سرزندگی و اعتبار آموزه‌های عیسی پذیرفتند (نگاه کنید به الین پیگلز، اناجیل گنوسی). از آنجا که مسیحیان نخستین معتقد بودند عیسی پیشاپیش معبد را به‌عنوان تجلی یک میثاق جدید جایگزین کرده، نسبت به ویرانی معبد چندان نگران نبودند، هرچند این رویداد به‌تدریج نمادی از آموزهٔ مافوق‌گرایی تلقی شد. به گفتهٔ شای جی دی کوهن، مورخان یهودیت هلنیستی بر این نظرند که ناکامی عیسی در برپایی پادشاهی خدا و مرگش به دست رومیان هر ادعای مسیحایی را بی‌اعتبار می‌کرد (برای مقایسه نگاه کنید به: پیامبر و پیامبر دروغین).Shaye J.D. 168 به گفتهٔ بسیاری از مورخان، بیشتر آموزه‌های عیسی در چارچوب یهودیت معبد دوم قابل درک و پذیرفتنی بود؛ آنچه مسیحیان را از یهودیان متمایز می‌کرد ایمانشان به مسیح به‌عنوان مسیحای برخاسته بود.Shaye J.D. 167-168 باور به مسیحای برخاسته برای یهودیان امروز و یهودیت خاخامی پذیرفتنی نیست، و مراجع یهودی دیرزمانی است که از این واقعیت برای توضیح جدایی یهودیت و مسیحیت بهره می‌برند. پژوهش‌های اخیر مورخان تصویری پیچیده‌تر از یهودیت اواخر معبد دوم و مسیحیت نخستین ارائه می‌دهند. برخی مورخان پیشنهاد کرده‌اند که عیسی پیش از مرگش چنان یقینی در میان پیروانش پدیدآورده بود که پادشاهی خدا و رستاخیز مردگان در آستانه است، که با چند استثنا (یوحنا ۲۰: ۲۴–۲۹) هنگامی که او را اندکی پس از اعدامش دیدند، هیچ تردیدی نداشتند که برخاسته و بازگشت پادشاهی و رستاخیز مردگان قریب‌الوقوع است. 136-142 بنیان این تفسیر نوین از مصلوب شدن و رستاخیز عیسی در رسائل پولس و کتاب اعمال رسولان یافت می‌شود. اخیراً دانیل بویارین، پژوهشگر تلمود، استدلال کرده که الهیات روح در پولس ریشه‌ای عمیق‌تر از آنچه معمولاً پنداشته می‌شود در یهودیت هلنیستی دارد. بویارین در کتاب یهودی رادیکال استدلال می‌کند که پولس رسول زندگی عیسی را با فلسفه افلاطونی درآمیخت تا کتاب مقدس عبری را در قالب تضاد افلاطونی میان آرمانی (که واقعی است) و مادی (که کاذب است) بازتفسیر کند؛ همچنین نگاه کنید به پولس رسول و یهودیت. یهودیت دینی جسمانی است که در آن عضویت نه بر پایهٔ ارتدکس بلکه بر پایهٔ نسب از ابراهیم — که نشانهٔ جسمانی آن دین و ختنه است — و تمرکز بر ارتوپراکسی استوار است. او از این مفهوم مسیحا بهره برد تا برای دینی استدلال کند که از طریق آن همهٔ مردم — نه فقط فرزندان ابراهیم — می‌توانند خدای ابراهیم را بپرستند. برخلاف یهودیت که خود را تنها دین درست یهودیان می‌داند، مسیحیت پولسی مدعی بود که دین درست برای همهٔ مردم است. به عبارت دیگر، پولس با تکیه بر تمایز افلاطونی میان مادی و آرمانی نشان داد که روح مسیح می‌تواند راهی برای پرستش خدا — خدایی که پیش از این تنها یهودیان او را می‌پرستیدند، هرچند یهودیان ادعا می‌کردند که او تنها خدای واحد همه است — برای همه‌ی مردم فراهم کند. بویارین ریشه‌های کار پولس را در یهودیت هلنیستی می‌داند و تأکید می‌کند که پولس کاملاً یهودی بود. اما بویارین استدلال می‌کند که الهیات پولسی نسخهٔ او از مسیحیت را برای غیریهودیان بسیار جذاب کرد. با این حال، بویارین این بازنگری افلاطونی هم در آموزه‌های عیسی و هم در یهودیت فریسی را برای ظهور مسیحیت به‌عنوان دینی مستقل ضروری می‌داند، چون این بازنگری یهودیتی بدون شریعت یهودی را توجیه کرد (همچنین نگاه کنید به میثاق جدید). | ## جمع‌بندی | 167-170 به گفتهٔ مورخ شای جی دی کوهن، «مسیحیت نخستین زمانی از بودن یک فرقهٔ یهودی دست برداشت که از رعایت آداب یهودی دست کشید.» از میان آداب یهودی که مسیحیت پروتو ارتدوکس از آن‌ها دست برداشت، ختنه در مسیحیت اولیه در شورای اورشلیم حدود سال ۵۰ میلادی به‌عنوان الزام رد شد، رعایت شبات تغییر یافت — شاید از همان دوران اگناتیوس انطاکی در رساله به ماگنزیان ۹٫۱ — و چهارده‌گرایی (برگزاری عید پاک در چهاردهم نیسان، روز آماده‌سازی برای پسح، که به پولیکارپ و از طریق او به یوحنا مرتبط است) در اولین شورای نیقیه به‌طور رسمی رد شد.