aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: جوریس اوپرینس | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جوریس اوپرینس | مقدمه: در سال ۲۰۰۵ به عنوان انیماتور روی مجموعه استاپ موشن کودکانه میفی در استودیوی پدری در آنکوین کار کرد. | ## بخش 1: جوریس اوپرینس | در سال ۲۰۰۷ او به همراه جاب روگوین و ماریکه بلاو، استودیوی انیمیشن جاب، جوریس و ماریکه را تأسیس کرد. جاب، جوریس و ماریکه روی کارهای سفارشی، موزیک ویدیو و فیلم‌های انیمیشن کوتاه کار می‌کند. این اثر همان سال در جشنواره فیلم انیمیشن هلند علاوه بر جایزه بزرگ جایزه تماشاگران را نیز از آن خود کرد. | ## بخش 2: جوریس اوپرینس | این اثر باآهدف تبلیغ غاز تور دو فرانس در اوترخت در سال ۲۰۱۵ رساخته شد آهنگ عنوان فیلم «سفر بخوش» توسط خواننده و ترانه‌سرای هلندی، بلادزون، ساخته شده بود. در سال ۲۰۱۵، فیلم انیمیشن کوتاه آنها با نام یک زندگی منفرد نامزد جایزه اسکار بهترین فیلم کوتاه انیمیشن شد. این فیلم همچنین نامزد جایزه کارتون طلایی شد و تاکنون موفق به کسب ۱۵ جایزه بین‌المللی شده است. | ## بخش 3: جوریس اوپرینس | اتو به‌عنوان نماینده رسمی هلند برای رقابت در بخش بهترین فیلم کوتاه انیمیشنی جایزه اسکار معرفی شد. این فیلم نخستین نمایش بین‌المللی خود را در جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو ۲۰۱۵ تجربه کرد. | ## جمع‌بندی | فیلم سهمیه محصول سال ۲۰۲۴ آنها برای اولین بار در جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو ۲۰۲۴ به نمایش درآمد، که در آنجا جایزه افتخاری بهترین فیلم کوتاه بین‌المللی را دریافت کرد.
موضوع مقاله: ناتالی (خواننده) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ناتالی (خواننده) | مقدمه: ناتالیا بئاتریس جیانیتراپانی (؛ زادهٔ ) که به اختصار با نام ناتالی شناخته می‌شود، خواننده اهل ایتالیا است. | ## بخش 1: ناتالی (خواننده) | این تک آهنگ بلافاصله پس از فینال برنامه منتشر شد و در صدر جدول برترین دانلودهای دیجیتال فدراسیون صنعت موسیقی ایتالیا قرار گرفت. او در سال ۲۰۱۱، در بخش هنرمندان بزرگ شصت و یکمین جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد و با آهنگ «Vivo sospesa» که به عنوان تک آهنگ اصلی از اولین آلبومش با همین عنوان منتشر شده بود، در بین ۱۴ آهنگ، رتبه هفتم را کسب کرد. زندگی و حرفه ناتالی بئاتریس جیانیتراپانی در رم از پدری سیسیلی و مادری بلژیکی متولد شد. | ## بخش 2: ناتالی (خواننده) | او از سن ۱۳ سالگی شروع به تحصیل موسیقی کرد و در سن ۱۵ سالگی اولین آهنگ‌های خود را با اشعاری به زبان‌های ایتالیایی، انگلیسی، فرانسوی و همچنین اسپانیایی نوشت. در سال ۲۰۱۰، برای فصل چهارم مسابقه ایکس فاکتور ایتالیا تست داد، به برنامه‌های زنده راه یافت و در رده ۲۵+ قرار گرفت. با رسیدن به فینال در ۲۳ نوامبر ۲۰۱۰، پس از رأی‌گیری نهایی، برنده این برنامه اعلام شد و قراردادی به ارزش ۳۰۰۰۰۰ یورو با شرکت ضبط موسیقی سونی میوزیک منعقد کرد و بدین ترتیب اولین برنده زن در این سری مسابقات شد. | ## بخش 3: ناتالی (خواننده) | در یک کنفرانس مطبوعاتی که سری چهارم ایکس فاکتور را معرفی می‌کرد، ماسیمو لیوفردی، کارگردان رای ۲ اعلام کرد که برنده این مسابقه ممکن است به جای شرکت در جشنواره موسیقی سانرمو مانند سال‌های گذشته، به نمایندگی از ایتالیا در مسابقه آواز یوروویژن ۲۰۱۱ شرکت کند. | ## جمع‌بندی | در ۲ دسامبر ۲۰۱۰، تأیید شد که ایتالیا پس از آخرین شرکت در سال ۱۹۹۷، به مسابقه آواز یوروویژن باز خواهد گشت، اما بعداً اعلام شد که نماینده ایتالیا از طریق یک انتخاب داخلی از بین شرکت‌کنندگان جشنواره موسیقی سانرمو ۲۰۱۱ انتخاب خواهد شد.
موضوع مقاله: ایل مونلو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ایل مونلو | مقدمه: ایل مونلو (به معنی راسکال در انگلیسی) یک مجله کمیک هفتگی برای کودکان و نوجوانان بود که از سال ۱۹۳۳ تا ۱۹۹۰ در ایتالیا منتشر می‌شد. | ## بخش 1: ایل مونلو | تاریخچه و مشخصات ایل مونلو در سال ۱۹۳۳ توسط برادران دل دوکا تأسیس شد و در ابتدا فقط آثار کارتونیست‌های ایتالیایی را ارائه می‌داد و درست در سال ۱۹۳۶ چندین مجموعه کمیک آمریکایی را معرفی کرد. | ## بخش 2: ایل مونلو | ایل مونلو که ترکیبی از کوریره دی پیکولی و جامبو محسوب می‌شد، در سال ۱۹۳۹ انتشار خود را متوقف کرد و بسیاری از سری‌های قطع‌شده آن در مجله دیگر کودکان دل دوکا، اینترپیدو، ادامه یافت. | ## بخش 3: ایل مونلو | پس از یک وقفه ۱۴ ساله، ایل مونلو در سال ۱۹۵۳ انتشار خود را از سر گرفت و به لطف مجموعه‌های ماجراجویی مانند فورزا جان و راکی رایدر و چندین کمیک استریپ طنز، به ویژه پدریتو ال دریتو و سوپربون، به موفقیت تجاری قابل توجهی دست یافت. | ## جمع‌بندی | از اوایل دهه ۱۹۷۰، این مجله مخاطبان بالغ‌تری را هدف قرار داد و شروع به گنجاندن ستون‌های منظم در مورد ورزش، موسیقی و سرگرمی کرد.
موضوع مقاله: ایل موچیو سلواجیو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ایل موچیو سلواجیو | مقدمه: این مجله به عنوان «بخشی از تاریخ فرهنگی، اجتماعی و سیاسی ایتالیا» توصیف شده است. | ## بخش 1: ایل موچیو سلواجیو | پائولو کارو و آلدو پدرون در رم در سال ۱۹۷۷ به عنوان یک مجله موسیقی ماهانه، عمدتاً بر موسیقی راک تمرکز داشتند. جدایی بزرگ دیگری در اواخر دهه ۱۹۸۰ رخ داد، زمانی که بیشتر کارکنان مجله را ترک کردند تا به ولوت، یک مجله رقیب که توسط همکاران سابق موچیو، مائوریزیو بیانچینی و فدریکو گوگلیلمی تأسیس شده بود، بپیوندند. | ## بخش 2: ایل موچیو سلواجیو | در سپتامبر ۱۹۹۶، این مجله دستخوش یک سازماندهی مجدد اساسی شد و به صورت هفتگی منتشر شد و فرمت کوچکتری را با قیمت پایین‌تری پذیرفت. در سال ۲۰۰۱، فدریکو گوگلیلمی، که در این میان همکاری خود را از سر گرفته بود، یک مجله فرعی سه‌ماهه به نام موچیو اکسترا راه‌اندازی کرد که تا اواخر دهه ۲۰۱۰ منتشر می‌شد. | ## بخش 3: ایل موچیو سلواجیو | ## جمع‌بندی | پس از کناره‌گیری بنیان‌گذار آن، مکس استفانی، در سال ۲۰۱۱، و رسوایی مربوط به بودجه عمومی که مجله دریافت کرده بود و برای اهداف شخصی استفاده شده بود، این مجله دچار بحران شد و سرانجام پس از ۴۱ سال و ۷۶۷ شماره، انتشار آن در سال ۲۰۱۸ متوقف شد.
موضوع مقاله: ایل پلی‌تکنیک | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ایل پلی‌تکنیک | مقدمه: ایل پلی‌تکنیک یک مجله فرهنگی و ادبی کمونیستی بود که بین سال‌های ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۷ در میلان، ایتالیا منتشر می‌شد. | ## بخش 1: ایل پلی‌تکنیک | در اولین سرمقاله آمده بود که این مجله از مجله‌ای با همین نام الهام گرفته شده است که توسط کارلو کاتانئو در سال ۱۸۳۹ تأسیس شده و تا سال ۱۸۴۵ منتشر می‌شد. تاریخچه و مشخصات ایل پلی‌تکنیکو اولین بار در میلان به صورت هفتگی در ۲۹ سپتامبر ۱۹۴۵ منتشر شد. | ## بخش 2: ایل پلی‌تکنیک | فرانکو فورتینی، شاعر و نظریه‌پرداز مارکسیست ایتالیایی، یکی از اعضای هیئت تحریریه ایل پلی‌تکنیکو بود. این ایده در ابتدا توسط یک فیلسوف کاتولیک کمونیست، فلیچه بالبو، در سال ۱۹۴۵ توسعه داده شد ایل پلی‌تکنیکو همچنین با هدف فراهم کردن بستری دموکراتیک برای بحث‌های ادبی تأسیس شد.Fabio Guidali (2020). | ## بخش 3: ایل پلی‌تکنیک | این رویکرد مشابه رویکردی بود که توسط متفکر فرانسوی ، ژان پل سارتر، حمایت می‌شد و کاملاً مخالف درک پالمیرو تولیاتی از فرهنگ به عنوان چیزی کم‌اهمیت‌تر از دستورالعمل‌های حزبی بود. ایل پلی‌تکنیکو از پوشش ندادن آثار هنرمندان غیرکمونیست خودداری کرد و ترجمه‌هایی از نویسندگان مشهوری مانند ارنست همینگوی، تی. | ## جمع‌بندی | ترجمه آثار ادبی این نویسندگان و دیگر نویسندگان بین‌المللی یکی از ویژگی‌های بارز این مجله بود.
موضوع مقاله: مارکسیسم باز | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مارکسیسم باز | مقدمه: "گشودگی" در مارکسیسم باز همچنین به دیدگاهی غیرجبرگرایانه از تاریخ اشاره دارد که در آن غیرقابل پیش‌بینی بودن تضاد طبقاتی برجسته شده است. | ## بخش 1: مارکسیسم باز | این [نظریه] هم در مارکسیسم-لنینیست و هم در آلتوسریان به شدت ضد ساختارگرا است، در حالی که برخی از ویژگی‌های آن با اندیشه پسامارکسیستی مشترک است. این [مقاله] اغلب (هرچند نه همیشه) خود را با انسان‌گرایی مارکسیستی و لیبرتارین، آنارشیست یا کمونیسم چپ همسو می‌کند. مرور کلی مارکسیسم باز از اصطلاحی سرچشمه گرفته است که یوهانس آگنولی در مناظره‌ای با ارنست مندل استفاده کرد. در دهه ۱۹۸۰ به عنوان تلاشی برای متحد کردن گرایش‌های مارکسیستی دگراندیش (علیه جزم‌اندیشی مارکسیسم-لنینیسم) و روایت‌های جامعه‌شناختی ساختارگرا جریان اصلی مارکسیسم غربی، همانند مارکسیسم آلتوسریان و نظریه سلطه فرهنگی گرامشی، آغاز شد. این اصطلاح در کتابی به نام «مارکسیسم باز» به چشم می‌خورد که در سال ۱۹۸۰ با مندل هم‌نویس شد: («مارکسیسم باز: گفتگو درباره دکترین ها، ارتدکس و بدعت واقعیت»). | ## بخش 2: مارکسیسم باز | مارکسیست‌های آزاد به مفاهیم اساسی مارکسیستی مانند ارزش، کار و شکل دولت بازگشتند و علیه سوسیال دموکراتیک استفاده‌های دولتی و مارکسیست-لنینیستی از مارکسیسم استدلال کردند. آلوین گولدنر همچنین «دو مارکسیسم» را در دهه ۱۹۸۰ توصیف کرد: یکی علمی و دیگری انتقادی. قرابت فکری با مارکسیسم خودمختارگرایی به ویژه قوی بود و منجر به ایجاد مجله کامنر (۲۰۰۱-۲۰۱۲) در پی مجلات مارکسیستی آزاد قبلی؛ استدلال‌ها (۱۹۵۸–۱۹۶۲) و عقل سلیم (۱۹۸۷–۱۹۹۹) شد. در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰، بحث‌های دولتی-اشتقاق‌گرا پیرامون جدایی اقتصاد و سیاست در سرمایه‌داری در گروه کاری «دولت سرمایه‌داری» و مجله «کنفرانس اقتصاددانان سوسیالیست» 'سرمایه و طبقه مطرح شد که بسیاری از نظریه‌پردازان مارکسیسم باز را درگیر کرد و تأثیر چشمگیری بر توسعه نظری آن گذاشت.Bieler, A., Bruff, I., and Morton, A.D. نظریه‌پردازان تئودور آدورنو یوهانس آگنولی کوستاس اکسلوس هانس جورج بکهاوس زیگمونت باومن ارنست بلوخ ورنر بونفلد پیتر برنهام سایمون کلارک هری کلیور آنا سی دینرستین آلفونسو گارسیا ولا ادیت گونزالس ریچارد گان جان هالووی کارل کورش هانری لوفور مایکل لووی گئورگ لوکاچ رزا لوکزامبورگ خوزه کارلوس ماریاتگی ارنست مندلl مایک نزدیک آنتونیو نگری"Open Marxism - further reading guide" اوگنی پاشوکانیس فردریک هری پیتس مویشه پوستون کوسماس سایکوپدیس هلموت رایشلت دیوید رودیگر مایک روک ایزاک ایلیچ روبین ویکتور سرژ گاسپار میکلوش تاماس سرجیو تیشلر آدریان وایلدینگ انتشارات سه جلد با عنوان «مارکسیسم باز» توسط انتشارات پلوتو در دهه ۱۹۹۰ منتشر شد. | ## بخش 3: مارکسیسم باز | نویسندگی آخرین جلد نشان داد که نفوذ مارکسیسم باز تا چه حد از اروپا به آمریکای لاتین گسترش یافته است. لنینیسم باز برخی از پژوهشگران از وجود یک لنینیسم باز, یا یک نئولنینیسم, یعنی یک لنینیسم انتقادی یا پساساختارگرا که منتقد مارکسیسم-لنینیسم موجود در سده بیستم است، بحث می‌کنند. اندرسون، کای هرون، جودی دین, آندریاس مالم, آنتونیو نگری, آلبرتو توسکانو و اسلاوی ژیژک نمایانگر این روند بوده‌اند. انتقادگرایی برخی منتقدان ادعا کرده‌اند که مارکسیسم باز بیش از حد باز است،- گاهی اتهام «ذهنیت‌گرایی» و «اراده‌گرایی» مطرح می‌شود، اگرچه نویسندگان آن، به ویژه جان هالووی، به این موضوع پاسخ داده‌اند. | ## جمع‌بندی | همانند سایر اشکال مارکسیسم، به دلیل تمامیت‌خواهی، جهان‌شمولی و اروپامحوری مورد انتقاد قرار گرفته است.
موضوع مقاله: کوادرنی پیاسنتینی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کوادرنی پیاسنتینی | مقدمه: کوادرنی پیاسنتینی یک مجله سیاسی و فرهنگی چپ‌گرا بود که بین سال‌های ۱۹۶۲ تا ۱۹۸۴ با وقفه‌هایی در پیاچنزا، ایتالیا منتشر می‌شد. | ## بخش 1: کوادرنی پیاسنتینی | این مجله یکی از رسانه‌های نظری-سیاسی چپ نو و یکی از اولین نشریات با موضع طرفدار چین در ایتالیا بود. تاریخچه و مشخصات دفترچه‌های پیاچنزا توسط پیرجورجیو بلوکیو و گراتزیا چرچی در پیازنتزا در سال ۱۹۶۲ تأسیس شد. این مجله به سنت «پولیتیکنیکو»، مجله فرهنگی و ادبی کمونیستی مبتنی بر میلان که بین سال‌های ۱۹۴۵ و ۱۹۴۷ منتشر می‌شد، ادامه داد. | ## بخش 2: کوادرنی پیاسنتینی | مجله دفترچه‌های پیاچنزا تا سال ۱۹۸۰ به صورت دوماهنامه منتشر می‌شد و انتشار آن در سال ۱۹۸۴ متوقف شد این مجله توسط پیرجورجیو بلوکیو مدیریت می‌شد. این مجله مقالاتی در مورد جنبش دانشجویی سال ۱۹۶۸ و انتقاد از جامعه سرمایه‌داری منتشر می‌کرد. نویسندگان مجله کوادرنی پیاسنتینی از حزب کمونیست ایتالیا (PCI) و دیگر گروه‌های کمونیستی پیشرو آن دوره در ایتالیا انتقاد می‌کردند. | ## بخش 3: کوادرنی پیاسنتینی | اگرچه نویسندگان کوادرنی پیاسنتینی ایدئولوژی همگنی نداشتند، اما همگی پیرو ضد میانه‌روی، ضد اصلاح‌طلبی و آزادی‌خواهی بودند. | ## جمع‌بندی | چند کتاب در مورد کوادرنی پیاسنتینی وجود دارد، که یکی از آنها توسط جیاکومو پونترمولی در سال ۲۰۱۷ منتشر شده است.
موضوع مقاله: لا راکولتا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لا راکولتا | مقدمه: لا راکولتا یک مجله ادبی ماهانه بود که بین مارس ۱۹۱۸ و فوریه ۱۹۱۹ در بولونیا، ایتالیا منتشر می‌شد. | ## بخش 1: لا راکولتا | این مجله در طول انتشار خود، یکی از بسترهای مهم برای بحث در مورد توسعه رویکردی جدید نسبت به جنبش‌های ادبی ایتالیا در این کشور بود. این مجله به صورت ماهانه منتشر می‌شد و توسط جوزپه رایموندی که آن را با ریکاردو باچلی بنیانگذاری کرد، ویرایش می‌شد. | ## بخش 2: لا راکولتا | همکاران دائمی مجله شامل ریکاردو باچلی، وینچنزو کاردارلی، لورنزو مونتانو، و اورلیو سافی بودند. این مجله نقاشی‌ها و نوشته‌های کاراواجو، جورجیو د چیریکو، جورجیو موراندی و آردنگو سوفیچی را به نمایش می‌گذاشت. | ## بخش 3: لا راکولتا | کتاب سوفیچی اصول اولیه زیبایی‌شناسی آینده‌نگر بین ژوئن و اوت ۱۹۱۸ در این مجله به صورت سریالی منتشر شد و سپس در سال ۱۹۲۰ توسط انتشارات والکی منتشر شد این کتاب همچنین در سایر مجلات ایتالیایی، از جمله لا وس (مجله) و ارزش‌های پلاستیکی به صورت سریالی منتشر شد. | ## جمع‌بندی | هدف مجله «لا راکولتا» احیای فعالیت‌های فرهنگی بلافاصله پس از جنگ جهانی اول بود این مجله با دیدگاه آوانگارد غالب اتخاذ شده در ایتالیای پیش از جنگ مخالفت می‌کرد و تلاش می‌کرد رویکردی جدید نسبت به هنر ایتالیایی بر اساس سنت ملی ایجاد کند.
موضوع مقاله: ریناسکیتا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ریناسکیتا | مقدمه: ریناسکیتا یک مجله سیاسی و فرهنگی بود که بین سال‌های ۱۹۴۴ تا مارس ۱۹۹۱ در رم، ایتالیا منتشر می‌شد. | ## بخش 1: ریناسکیتا | ریناسیتا به عنوان راهنمای ایدئولوژیک برای مبارزان و احیای جنبش مارکسیستی تأسیس شد. این مجله استدلال می‌کرد که حزب کمونیست جامع‌ترین دیدگاه را در مورد منافع ملت دارد. پس از مرگ استالین در سال ۱۹۵۳، ریناسیتا او را به عنوان یک مارکسیست تمام عیار توصیف کرد. | ## بخش 2: ریناسکیتا | همچنین شماره ویژه‌ای در مورد مقاومت منتشر کرد و جیزلا فلوریانینی از جمله نویسندگان آن بود. از دیگر نویسندگان برجسته می‌توان به کارلو برناردینی، جووانی برلینگوئر، فائوستو برتینوتی و جولیو کوئرسینی اشاره کرد. در همان دوره، مقالات زیادی در مورد رابطه بین سوسیالیسم و دموکراسی و بین دولت و حزب منتشر می‌کرد. | ## بخش 3: ریناسکیتا | این مقالات، اگرچه توسط نویسندگان مختلف نوشته شده بودند، اما عموماً به این نتیجه رسیدند که حکومت متمرکز، سانسور، جزم‌اندیشی ایدئولوژیک و اجبار اداری باید محکوم شوند. | ## جمع‌بندی | ریناسیتا به دلیل پایین بودن تیراژ در اواخر دهه ۱۹۸۰، انتشار خود را موقتاً متوقف کرد.
موضوع مقاله: انقلاب لیبرال | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # انقلاب لیبرال | مقدمه: گوبتی همچنین سردبیر این مجله بود که به صورت هفتگی توسط لوئیجی ایناودی منتشر می‌شد. | ## بخش 1: انقلاب لیبرال | در اولین شماره، مجله انقلاب لیبرال خود را به عنوان محفلی برای بحث در مورد مشکلات مربوط به نظام سیاسی و زندگی مدنی و فرهنگی پادشاهی ایتالیا اعلام کرد. این مجله تلاش کرد تا خوانندگان خود را در مورد ریشه‌های این مشکلات و نظریه‌های گوبتی در مورد حکومت، و دیدگاه‌های او در مورد یک سنتز سیاسی جدید، آگاه کند. | ## بخش 2: انقلاب لیبرال | گوبتی از این مجله به عنوان وسیله‌ای برای ارائه یک انقلاب لیبرال استفاده کرد، انقلابی که به گفته او ایتالیا آن را تجربه نکرده بود. به دلیل مخالفت با ایتالیای فاشیست و سیاست‌های آن، این مجله بارها توقیف شد و در نوامبر ۱۹۲۵ برای همیشه تعطیل شد. | ## بخش 3: انقلاب لیبرال | ## جمع‌بندی | گوبتی مخالفت خود را با حکومت فاشیستی ایتالیا در مجله دیگری به نام ایل بارتی، که آن هم توسط خودش تأسیس شده بود، ادامه داد.
موضوع مقاله: مجله لا روندا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مجله لا روندا | مقدمه: لا روندا یک مجله ادبی بود که بین آوریل ۱۹۱۹ تا نوامبر ۱۹۲۲ در رم، پادشاهی ایتالیا، منتشر می‌شد. | ## بخش 1: مجله لا روندا | سافی، ریکاردو باچلی، آنتونیو بالدینی، برونو باریلی، امیلیو چکی و لورنزو مونتانو اعضای هیئت تحریریه آن در سال اول بودند. پس از تعطیلی لا راکولتا در فوریه ۱۹۱۹، جوزپه ریموندی، سردبیر آن، به عنوان دبیر به لا روندا پیوست و مدتی این سمت را بر عهده داشت. هدف لا روندا تقویت رویکرد ادبی مدرنیستی بود که از ارزش‌های ادبیات به عنوان یک سبک حمایت می‌کرد. در اولین سرمقاله، کاردارلی استدلال کرد که زمان آن رسیده است که بر مدرنیسم ایتالیایی که به دلیل جنگ جهانی اول به تأخیر افتاده بود، تمرکز شود. | ## بخش 2: مجله لا روندا | این مجله موفق به ایجاد یک جنبش ادبی به نام روندیسمو شد که به شدت از جنبش فوتوریسم انتقاد می‌کرد و پیروان آن را ویرانگر ادبی می‌نامید. اگرچه برنامه آن هرگز به‌طور کامل اجرا نشد، اما به جای آزمایش، کمال کلاسیک را پیشنهاد می‌کرد و به لئوپاردی و مانزونی به عنوان الگوهای سبکی اشاره می‌کرد. در عوض، تلاش کرد تا با محافل ادبی بین‌المللی ارتباط برقرار کند تا آثار ادبی ایتالیایی را بیشتر بشناساند. لا روندا سه بخش اصلی داشت: بحث در مورد امور ادبی و فرهنگی، آثار و نظریه‌های مهم ادبی و بخش نقد که شامل نامه‌ها و گزارش‌هایی در مورد مجلات دیگر می‌شد. | ## بخش 3: مجله لا روندا | از جمله نویسندگان برجسته این مجله می‌توان به گولیلمو فررو، ویلفردو پارتو، فیلیپو بورزیو، جوزپه ریموندی، آلبرتو ساوینیو، آردنگو سوفیچی و کارلو کارا اشاره کرد. از میان آنها، آردنگو سوفیچی به دلیل موضع غیرسیاسی و اصرار مجله بر بازگشت به سبک ادبی رسمی، خیلی زود از آن جدا شد. لا روندا همچنین ترجمه‌هایی از آثار رابرت لویی استیونسون، هرمان ملویل، گیلبرت کیت چسترتون، هیلایر بلوک، جورج برنارد شاو، ادگار لی مسترز و توماس هاردی را منتشر کرد. انتشار روزنامه «لا روندا» در نوامبر ۱۹۲۲ پس از انتشار ۳۴ شماره متوقف شد."La Ronda" (به ایتالیایی). | ## جمع‌بندی | تمام شماره‌های لا روندا تحت پروژه سیرسه در دانشگاه ترنتو بایگانی شدند."La Ronda" (به ایتالیایی).
موضوع مقاله: سولاریا (مجله) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سولاریا (مجله) | مقدمه: الساندرو بونسانتی در سال ۱۹۳۰ جایگزین او در این پست شد و تا سال ۱۹۳۳ این سمت را بر عهده داشت. | ## بخش 1: سولاریا (مجله) | هدف اصلی سولاریا اروپایی کردن فرهنگ ایتالیایی و تأکید بر سهم نویسندگان مدرنیست ایتالیایی مانند اسوو و فدریگو توتزی در مدرنیسم اروپایی بود. آنها شامل آلبرتو کاروچی، اوژنیو مونتاله ، الیو ویتورینی ، کارلو امیلیو گادا بودند. | ## بخش 2: سولاریا (مجله) | این مجله همچنین اشعاری از هنرمندان جوان ایتالیایی، از جمله ساندرو پنا، را منتشر می‌کرد. همچنین ترجمه‌هایی از نویسندگان مدرنیست، از جمله ویرجینیا وولف ، ارنست همینگوی ، ویلیام فاکنر ، جیمز جویس ، تی. | ## بخش 3: سولاریا (مجله) | الیوت ، مارسل پروست ، راینر ماریا ریلکه ، فرانتس کافکا و توماس مان را در بر می‌گرفت. سولاریا به دلیل پوشش مکرر آثار نویسندگان یهودی ، به شدت توسط سایر محافل و مجلات ادبی ایتالیایی، از جمله ایل سلواجو ، ایل بارگلو و ایل فرونتسپیتزیو ، مورد انتقاد قرار گرفت. | ## جمع‌بندی | در واقع، این مجله تا حدودی به دلیل انتشار سریالی رمان الیو ویتورینی، «قایق سرخ » در مجله، توسط مقامات فاشیست سانسور شد.
موضوع مقاله: استفانو پتیتی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # استفانو پتیتی | مقدمه: زندگی‌نامه پتیتی پس از سال‌ها خدمت در قوه قضاییه، مدتی ریاست شعبه ششم کیفری دیوان عالی تمییز ایتالیا و همچنین عضویت در دادگاه عالی آب‌های عمومی را برعهده داشت. | ## بخش 1: استفانو پتیتی | او سپس به عنوان رئیس شعبه دوم مدنی و نیز یکی از اعضای شعبه‌های متحد مدنی منصوب شد و در این جایگاه نقش مهمی در هدایت رویه‌های قضایی مدنی ایفا کرد. | ## بخش 2: استفانو پتیتی | در ۲۸ نوامبر ۲۰۱۹، قضات دیوان عالی تمییز او را به عنوان قاضی دادگاه قانون اساسی برگزیدند. | ## بخش 3: استفانو پتیتی | در زمان انتخاب، پتیتی ریاست شعبه دوم مدنی دیوان عالی را برعهده داشت و از نظر حرفه‌ای به عنوان یکی از برجسته‌ترین متخصصان حقوق مدنی شناخته می‌شد. | ## جمع‌بندی | وی در ۱۰ دسامبر ۲۰۱۹ طی مراسمی رسمی در حضور رئیس‌جمهور ایتالیا سرجیو ماتارلا سوگند یاد کرد و بدین ترتیب جانشین قاضی جورجو لاتانزی شد که دوره مأموریتش به پایان رسیده بود.
موضوع مقاله: داستان زانتی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # داستان زانتی | مقدمه: داستان زانتی (به ) یک فیلم مستند ایتالیایی محصول ۲۰۱۵ به کارگردانی سیمونه اسکافیدی و کارلو آ. | ## بخش 1: داستان زانتی | خلاصه داستان این فیلم، زندگی خاویر زانتی فوتبالیست را از طریق تصاویر آرشیوی و روایت‌های همسرش پائولا، هم‌تیمی‌ها، مربیان، رؤسای باشگاه‌ها، روزنامه‌نگاران و شخصیت‌های هنری که او را می‌شناختند و از طرفدارانش بودند مانند لیونل مسی، روبرتو باجو، استبان کامبیاسو، ایوان کوردوبا، جوزپه برگومی، ژوزه مورینیو، ماسیمو موراتی، ساندرو ماتزولا، رزاریو فیورلو، بپه سورنینی، میکله سرا و گاد لرنر روایت می‌کند. | ## بخش 2: داستان زانتی | این مصاحبه‌ها با روایت آلبینو گوارون، رمان‌نویس تخیلی آرژانتینی که آخرین کتاب خود را به این فوتبالیست تقدیم کرده است، در هم آمیخته شده است. | ## بخش 3: داستان زانتی | انتشار این فیلم که توسط «Nexo Digital» به صورت سینمایی توزیع شده بود، در ۱۸۰ سینمای ایتالیا در تاریخ ۲۷ فوریه ۲۰۱۵، با دو اجرای تکراری به نمایش درآمد و به رتبه اول در گیشه رسید. | ## جمع‌بندی | در مراسم رونمایی میلان، مهمانانی از جمله خود خاویر زانتی، روبرتو باجو، ایوان کوردوبا، لوکا فاکتی، ماسیمو موراتی، مارکو ترونکتی پروورا و اریک توهیر نیز حضور داشتند.
موضوع مقاله: دیوان عالی تمییز ایتالیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # دیوان عالی تمییز ایتالیا | مقدمه: دیوان عالی تمییز (به ایتالیایی: ) عالی‌ترین مرجع قضایی و دادگاه فرجام در ایتالیا است. | ## بخش 1: دیوان عالی تمییز ایتالیا | وظیفه اصلی آن تضمین اجرای صحیح قانون در دادگاه‌های بدوی و تجدیدنظر و حل اختلاف صلاحیت میان دادگاه‌های کیفری، مدنی، اداری و نظامی است. فرجام‌خواهی نزد این دیوان معمولاً از دادگاه استیناف انجام می‌شود، اما در برخی موارد طرفین می‌توانند مستقیماً از دادگاه بدوی نیز فرجام‌خواهی کنند. در صورت رد رأی، یا پرونده برای رسیدگی دوباره به همان دادگاه بازگردانده می‌شود یا حکم به‌طور کامل باطل می‌گردد. رأیی که توسط دیوان عالی تمییز تأیید شود قطعی است و قابل فرجام‌خواهی مجدد به همان دلیل نخواهد بود. | ## بخش 2: دیوان عالی تمییز ایتالیا | دیوان اگرچه نمی‌تواند تفسیر دادگاه بدوی از دلایل و مدارک را نقض کند، اما اختیار اصلاح تفسیر یا کاربرد قانون را دارد.G. نظام حقوقی نظام حقوقی ایتالیا مبتنی بر حقوق مدنی و متأثر از حقوق روم است و بر خلاف کامن لا، اصل stare decisis (الزام به پیروی از رویه قضایی) در آن اعمال نمی‌شود. این دیوان دو هدف اصلی دارد: تضمین تبعیت دادگاه‌های پایین‌تر از رویه قانونی و ایجاد وحدت در تفسیر قوانین در سراسر نظام قضایی. پرونده‌ها معمولاً توسط هیئتی پنج‌نفره رسیدگی می‌شوند، اما در پرونده‌های مهم‌تر یا دارای ابهام در تفسیر قانون، هیئت موسع نه‌نفره موسوم به «شعب متحد» تشکیل می‌شود.P. | ## بخش 3: دیوان عالی تمییز ایتالیا | در همه پرونده‌ها نیز دادستان کل موظف است نظر مشورتی خود درباره قانون قابل اجرا را ارائه دهد.S. تاریخچه ایده تشکیل چنین نهادی در اروپا با بحران‌های رژیم کهن و نیاز به ایجاد یگانگی در تفسیر قوانین پدید آمد. نخستین نمونه‌ها در دوران انقلاب فرانسه شکل گرفتند و ناپلئون با فتوحات خود نظریه‌های حقوقی فرانسه را به ایتالیا منتقل کرد. دیوان عالی تمییز در قانون مدنی ایتالیا ۱۸۶۵ پیش‌بینی شد و سپس با فرمان سلطنتی ۳۰ ژانویه ۱۹۴۱ سازمان‌دهی مجدد یافت. | ## جمع‌بندی | در ۱ مارس ۲۰۲۳، شورای عالی قضایی ایتالیا به‌طور اجماعی قاضی مارگریتا کاسانو را به عنوان نخستین رئیس زن دیوان عالی تمییز برگزید.
موضوع مقاله: جورجیو لاتانزی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جورجیو لاتانزی | مقدمه: او از ۹ دسامبر ۲۰۱۰ تا ۹ دسامبر ۲۰۱۹ قاضی دادگاه قانون اساسی ایتالیا و از ۸ مارس ۲۰۱۸ تا پایان مأموریتش رئیس این دادگاه بود. | ## بخش 1: جورجیو لاتانزی | پیش از انتصاب به دادگاه قانون اساسی، او به‌عنوان رئیس یکی از شعب دیوان کشور ایتالیا فعالیت می‌کرد. وی در ۱۹ نوامبر ۲۰۱۰ توسط دیوان کشور به‌عنوان قاضی دادگاه قانون اساسی انتخاب شد و در ۹ دسامبر همان سال سوگند یاد کرد. | ## بخش 2: جورجیو لاتانزی | در ۸ مارس ۲۰۱۸، لاتانزی با کسب ۱۲ رأی موافق و یک رأی سفید به‌عنوان رئیس دادگاه قانون اساسی انتخاب شد. در اکتبر ۲۰۱۹، دادگاه قانون اساسی به‌دلیل حکمی دربارهٔ حقوق محکومان مرتبط با مافیا با انتقاد شدید رهبران سیاسی مانند ماتئو سالوینی و نیکولا زینگارتتی روبه‌رو شد. | ## بخش 3: جورجیو لاتانزی | لاتانزی این انتقادها را در سطحی «غیرقابل‌قبول» دانست و تأکید کرد که «انتقاد یک چیز است، حمله چیز دیگری». در ۹ دسامبر ۲۰۱۹، دورهٔ مأموریت لاتانزی در دادگاه قانون اساسی پایان یافت و او جای خود را به مارتا کارتابیا داد. | ## جمع‌بندی | لاتانزی در ۲۴ اکتبر ۲۰۱۱ نشان شوالیه صلیب بزرگ نشان شایستگی جمهوری ایتالیا را دریافت کرد.