aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: عواقب (فیلم ۱۹۸۲) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # عواقب (فیلم ۱۹۸۲) | مقدمه: عواقب (به انگلیسی: ؛ که با نام «پیامدهای زامبی» نیز شناخته می‌شود) یک فیلم علمی تخیلی و فیلم مستقل محصول سال ۱۹۸۲ به کارگردانی استیو بارکت است. | ## بخش 1: عواقب (فیلم ۱۹۸۲) | این فیلم اگرچه به دلیل محتوای غیراخلاقی تحت پیگرد قرار نگرفت، اما در بریتانیا و در جریان هراس عمومی از «ویدئو نستی»، تحت بند ۳ قانون نشریات مستهجن ۱۹۵۹ توقیف و ضبط شد. خلاصه داستان سه فضانورد پس از وقوع یک نابودسازی هسته‌ای (که در آن سلاح‌های زیستی نیز به کار رفته بود)، به زمین بازمی‌گردند؛ هرچند یکی از آن‌ها هنگام فرود اضطراری جان خود را از دست می‌دهد. دو بازمانده، یعنی نیومن و متیوز، با تعدادی از موجودات جهش‌یافته روبرو می‌شوند و پس از آن درمی‌یابند که شهر لس آنجلس به‌طور کامل ویران شده است. نیومن بعدها با پسر جوانی به نام کریس که به همراه متصدی موزه در یک ساختمان مخفی شده است، ملاقات می‌کند. پیش از آنکه متصدی موزه بر اثر مسمومیت ناشی از پرتو جان خود را از دست بدهد، نیومن سرپرستی کریس را بر عهده می‌گیرد. | ## بخش 2: عواقب (فیلم ۱۹۸۲) | یک روز که آن‌ها برای یافتن آذوقه بیرون رفته‌اند، با زنی به نام سارا برخورد می‌کنند که در حال فرار از دست یک گروه راهزن به رهبری فردی به نام کاتر است. پس از کشته شدن سارا به دست راهزنان، نیومن تصمیم می‌گیرد با این گروه در مخفیگاه بیابانی‌شان روبرو شود. نیومن موفق می‌شود افراد کاتر را از پای درآورد، اما خودش توسط رهبر گروه به‌سختی مجروح می‌شود. در نهایت، کریس با یک هفت‌تیر کاتر را می‌کشد و پیش از شروع تیتراژ پایانی، پسرک به تنهایی راهی بیابان می‌شود. بازیگران استیو بارکت در نقش نیومن لین مارگولیس در نقش سارا سید هیگ در نقش کاتر کریستوفر بارکت در نقش کریس الفی مارتین در نقش گتمن فارست جی اکرمن در نقش متصدی موزه جیم دن‌فورت در نقش ویلیامز فضانورد دیک میلر در نقش گوینده رادیو تولید استیو بارکت پس از ایفای نقش در چند فیلم، ایده اولیه این اثر را بر این اساس پی‌ریزی کرد که فیلمی ارزان‌قیمت اما با کیفیت بصری مناسب بسازد که به موضوع سرخوردگی از جهان بپردازد. | ## بخش 3: عواقب (فیلم ۱۹۸۲) | بارکت در ابتدا تلاش کرد با همکاری استنلی لیوینگستون فیلم را بسازد، اما به دلیل ناکامی در جذب سرمایه، این همکاری پایان یافت. در تلاش دوم، او با جیم دن‌فورت همراه شد؛ اما به دلیل اختلاف بر سر کنترل خلاقانه اثر، آن‌ها به صورت دوستانه از هم جدا شدند، هرچند دن‌فورت پذیرفت که در فیلم بازی کند و پوستر آن را نیز نقاشی کند. رابرت اسکوتاک نیز مسئولیت خلق نقاشی‌های پس‌زمینه (مَت) را برای فضاسازی ویرانی‌های فیلم بر عهده داشت. استیو بارکت نسخه اولیه فیلم را برای راجر کورمن به نمایش گذاشت تا شاید توسط شرکت «نیو وورد پیکچرز» توزیع شود. واکنش کورمن متوسط بود و به پیشنهاد او، بارکت برخی جلوه‌های ویژه را بازسازی کرد و ۱۵ دقیقه از فیلم را برای بهبود ریتم داستان حذف نمود. | ## جمع‌بندی | بازخورد نشریه «کریچر فیچر» ( ) به این فیلم سه ستاره از پنج ستاره داد و نویسندگی و کارگردانی آن را ستود.
موضوع مقاله: ژان-پیر رینو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ژان-پیر رینو | مقدمه: این اثر، شکل‌های «گفت‌وگو با تاریخ» را که در سال ۲۰۱۵ تخریب شده بود، بازمی‌گیرد. | ## بخش 1: ژان-پیر رینو | ژان-پیر رینو هنرمند تجسمی فرانسوی است که در ۲۰ آوریل ۱۹۳۹ در کوربوآ (او-دو-سن) متولد شد. زندگی‌نامه پس از دریافت مدرک باغبانی در سال ۱۹۵۸ و پایان خدمت نظامی در سال ۱۹۶۱، او به خلق آثاری با استفاده از تابلوهای «ورود ممنوع» و گلدان‌های پرشده از سیمان پرداخت و از کاشی‌های سرامیکی سفید با بندکشی‌های سیاه استفاده کرد. در سال ۱۹۶۵ نخستین نمایشگاه انفرادی خود را در گالری ژان لارکاد در پاریس و در سال ۱۹۶۶ در گالری ماتیاس فلس برگزار کرد. در سال‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۷۳ آثارش در گالری الکساندر ایولاس در نیویورک به نمایش درآمد. در سال ۱۹۶۹، او خانه شخصی خود در لا سل-سن-کلو را ساخت که اصلی‌ترین اثر هنری‌اش به‌شمار می‌آید. در سال ۱۹۹۳، تصمیم گرفت آن را تخریب کند و قطعات خانه را در کانتینرهای جراحی‌مانند در موزه هنر معاصر CAPC بوردو به نمایش گذاشت. فیلم «خانه» ساخته میشل پورت که گواهی بر این رویداد است، به همین مناسبت نمایش داده شد. | ## بخش 2: ژان-پیر رینو | او در همان سال نماینده فرانسه در دوسالانه ونیز بود و جایزه افتخاری را دریافت کرد. او در سال ۱۹۸۶ ماستابا را در لگرن کولمب ساخت؛ دومین معماری قابل سکونت که توسط این هنرمند ایجاد شد و از سال ۲۰۰۹ به مالکیت شهرداری درآمد. این مکان میزبان نمایشگاه دائمی آثار هنرمند است و همچنین چرخه‌ای از برنامه‌ها شامل نشست‌هایی دربارهٔ هنرها، قرائت متون، موسیقی و تئاتر را ارائه می‌دهد. او «نقشه آسمان» را در چهار حیاط داخلی تاق بزرگ اجرا کرد؛ اثری به مساحت ۱۶۰۰ متر مربع از مرمر سفید و گرانیت سیاه. در سال ۱۹۸۹، سفارش ساخت یک اثر هنری برای جشن پنجاهمین سالگرد CNRS در پاریس را دریافت کرد. در سال ۱۹۹۱، مرکز بین‌المللی هنر معاصر مونترآل یک نمایشگاه مرور آثار از این هنرمند برگزار کرد. در سال ۱۹۹۶، «گلدان طلایی» بنیاد کارتیه در برلین به نمایش درآمد؛ اثری که در انتهای یک جرثقیل و بالای کارگاه ساختمانی پوتسدامر پلاتس معلق بود. | ## بخش 3: ژان-پیر رینو | گالری ملی ژو دو پوم در پاریس یک نمایشگاه مرور آثار برگزار کرد: پرچم فرانسه که بر روی شاسی کشیده شده بود، برای نخستین بار به نمایش درآمد. در همان سال، «گلدان طلایی» بنیاد کارتیه بر روی یک پایه یادمانی عظیم در مقابل مرکز ملی هنر و فرهنگ ژرژ پمپیدو در پاریس نصب شد. در سال ۲۰۰۰، او اثر «پرچم کوبایی» را در کاخ انقلاب در هاوانا، در حضور فیدل کاسترو نصب کرد. او ایستاده در میان میدان کیم ایل-سونگ، پرچم کره شمالی را با دستان کشیده نگه داشته است. به گفته خود او، هدف از این کار ایجاد نوعی هم‌نهشتی میان یک کشور و پرچمش بوده است. | ## جمع‌بندی | در سال ۲۰۱۴، او چیدمانی از آثارش را در کارگاه خیابان رو دِ پلانْت در پاریس برگزار کرد.
موضوع مقاله: فرازمینی (فیلم ۲۰۱۸) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فرازمینی (فیلم ۲۰۱۸) | مقدمه: فرازمینی (به روسی: ؛ با نام‌های دیگرِ مطرود و مأموریت مریخ) یک فیلم علمی تخیلی و دلهره‌آور روان‌شناختی محصول سال ۲۰۱۸ روسیه به کارگردانی الکساندر کولیکوف است. | ## بخش 1: فرازمینی (فیلم ۲۰۱۸) | این فیلم که در ابتدا با نام «مریخی» شناخته می‌شد، شباهت‌های آشکاری به فیلم آمریکایی مریخی (۲۰۱۵) دارد و با وجود داشتن پایانی متفاوت، در روسیه و سایر نقاط جهان به دلیل همین شباهت‌ها و کیفیت ساخت، مورد انتقاد شدید قرار گرفت و نقدهای عمدتاً منفی دریافت کرد.Самые провальные российские фильмы: топ-10 за 2018 год | Избранное | Миر фантастики и فانتزی خلاصه داستان در آینده‌ای نزدیک، یک مأموریت فضایی متشکل از چهار فضانورد توسط روسکوسموس (سازمان فضایی روسیه) به مریخ اعزام می‌شود. سه تن از خدمه به زمین بازمی‌گردند و فرماندهٔ خود، الکساندر چاپایف، را بر سطح مریخ تنها می‌گذارند. او روزهای خود را در این سیاره به تنهایی و با کمک یک دستگاه ارتباط رادیویی و یک پهپاد کوچک سپری می‌کند. | ## بخش 2: فرازمینی (فیلم ۲۰۱۸) | در روی زمین، تلاش‌ها برای بازگرداندن الکساندر به مشاجرات میان دولت و سازمان فضایی تبدیل می‌شود تا اینکه یک سرمایه‌گذار بخش خصوصی پیشنهاد کمک می‌دهد. اما به‌زودی فاش می‌شود که این پیشنهاد تنها یک فریب است؛ شرکتی که قرار است آذوقه و تجهیزات بقا را برای او ارسال کند، تصمیم می‌گیرد پخش زندهٔ زندگی او را به یک نمایش واقع‌نما ( ) تبدیل کند و هیچ علاقه‌ای به بازگرداندن فضانورد به زمین ندارد. چاپایف که از خانواده‌اش دور افتاده، دچار توهمات شدید می‌شود و با موجودی برخورد می‌کند که به نظر می‌رسد یک گونهٔ هوشمند از حیات مریخی است. | ## بخش 3: فرازمینی (فیلم ۲۰۱۸) | فیلم با تردید چاپایف میان واقعیت و رؤیا به پایان می‌رسد، در حالی که اشاراتی وجود دارد که کل این مأموریت تنها برای افزایش رتبهٔ بینندگان تلویزیونی صحنه‌سازی شده است. بازیگران آندری اسمولیاکوف در نقش الکساندر کووالیوف آنا بانشچیکووا در نقش آنا ماکسیم ویتورگان در نقش پیوتر نوویکوف گریگوری سیاتویندا در نقش گریشا استار یوری تسوریلو در نقش الکسی الکسیویچ الکساندر کولیکوف در نقش الکساندر چاپایف ماکسیم سورایف در نقش خودش بازخورد فیلم یک شکست تجاری مطلق در گیشه بود و با وجود بودجهٔ ۳۵۰ میلیون روبلی (حدود ۴٫۸ میلیون دلار)، تنها حدود ۱۵ میلیون روبل (حدود ۲۰۶ هزار دلار) فروخت. این اثر تا پیش از اکران فیلم اسپیتاک در همان سال، به عنوان بزرگ‌ترین شکست تجاری تاریخ سینمای روسیه شناخته می‌شد. | ## جمع‌بندی | بنیاد سینمای روسیه ( ) در سال ۲۰۱۹ با انتشار بیانیه‌ای رسمی، بابت اختصاص بودجهٔ عمومی و پول مالیات‌دهندگان به تولید این فیلم عذرخواهی کرد.
موضوع مقاله: ریشه کناری | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ریشه کناری | مقدمه: ریشه‌های کناری که از بافت مریستمی (pericycle) بیرون می‌آیند، به صورت افقی از ریشه اصلی (ریشه‌چه) امتداد می‌یابند و با گذشت زمان الگوی انشعاب نمادین سیستم‌های ریشه را تشکیل می‌دهند. | ## بخش 1: ریشه کناری | آنها به سفت نگه داشتن گیاه در خاک، افزایش جذب آب و آسان‌سازی استخراج مواد مغذی مورد نیاز برای رشد و نمو گیاه کمک می‌کنند. ریشه‌های کناری، سطح سیستم ریشهٔ گیاه را افزایش می‌دهند و در چندین گونهٔ گیاهی به فراوانی یافت می‌شوند. | ## بخش 2: ریشه کناری | در برخی موارد، مشخص شده است که ریشه‌های کناری با ریشه‌زیست (باکتری‌ها) و میکوریزا (قارچ‌ها) موجود در خاک روابط همزیستی برقرار می‌کنند تا سطح را بیشتر افزایش داده و جذب مواد مغذی را افزایش دهند. تنظیم تشکیل ریشه به شدت توسط هورمون‌های گیاهی مانند اکسین و با کنترل دقیق جنبه‌های چرخهٔ سلولی مهار می‌شود. | ## بخش 3: ریشه کناری | چنین کنترلی می‌تواند به ویژه مفید باشد، زیرا افزایش سطح اکسین به ترویج توسعه ریشه‌های کناری در آغازه‌های برگ جوان کمک می‌کند. | ## جمع‌بندی | این کار امکان هماهنگی گسترش ریشه با گسترش برگ را فراهم می‌کند و امکان ایجاد تعادل بین متابولیسم کربن و نیتروژن را فراهم می‌کند.
موضوع مقاله: لجن سبز | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لجن سبز | مقدمه: لجن سبز یا فیلمی در ژانر علمی تخیلی محصول سال ۱۹۶۸ به کارگردانی کینجی فوکاساکو است. | ## بخش 1: لجن سبز | نویسندگی این فیلم را بیل فینگر، تام رو و چارلز سینکلر بر پایهٔ داستانی از ایوان راینر بر عهده داشته‌اند. این فیلم در ژاپن با کارگردان و عوامل ژاپنی، اما با بازیگران غیرژاپنی از جمله رابرت هورتون، ریچارد جاکل و لوچانا پالوتزی ساخته شده است. داستان فیلم دربارهٔ گروهی از فضانوردان است که پس از نابود کردن یک سیارک بزرگ در مسیر برخورد با زمین، به‌طور ناخواسته موجودی لجنی و بیگانه را با خود به ایستگاه فضایی می‌آورند. خلاصه داستان گروهی از دانشمندان درمی‌یابند که سیارکی به نام «فلورا» در مسیر برخورد مستقیم با زمین قرار دارد. برنامهٔ فضایی از فرمانده جک رنکین می‌خواهد تا مدیریت ایستگاه فضایی «گاما ۳» را بر عهده بگیرد و سیارک را پیش از برخورد و ایجاد یک رویداد انقراض نابود کند. رنکین در گاما ۳ با دوست قدیمی‌اش، فرمانده وینس الیوت، روبرو می‌شود که پیشینهٔ اختلافات شخصی با هم دارند. | ## بخش 2: لجن سبز | با این حال، رنکین مأموریت را پیش می‌برد و با یک شاتل روی سطح فلورا فرود می‌آید تا بمب‌گذاری را انجام دهد. آن‌ها روی سطح سیارک متوجه موجودی شبیه به آمیب می‌شوند که به وسایلشان چسبیده و انرژی آن‌ها را می‌مکد. دکتر هالوِرسن سعی می‌کند نمونه‌ای از این مادهٔ سبز را در ظرفی سربسته به شاتل بیاورد، اما رنکین با عصبانیت ظرف را به زمین می‌کوبد که باعث شکستن آن و چسبیدن مقداری از لجن به لباس فضایی هالورسن می‌شود. خدمه در حال جشن گرفتن در ایستگاه هستند که زنگ خطر در اتاق میکروب‌زدایی به صدا درمی‌آید. لجن سبز بر اثر انرژی دستگاه میکروب‌زدایی تکامل یافته و به موجودی تک‌چشم و بازودار تبدیل شده است که الکتریسیتهٔ مرگباری تخلیه می‌کند. فضانوردان متوجه می‌شوند که شلیک با سلاح‌های لیزری باعث می‌شود خون این موجود به موجودات مشابه و جدیدی تبدیل شده و به‌سرعت تکثیر شوند. | ## بخش 3: لجن سبز | رنکین تصمیم می‌گیرد ایستگاه را تخلیه کرده و آن را در جو زمین بسوزاند تا از شر موجودات خلاص شود. رنکین موفق می‌شود پیش از سوختن ایستگاه و نابودی تمام موجودات، با جسد الیوت از آنجا خارج شود. بازیگران رابرت هورتون در نقش فرمانده جک رنکین ریچارد جاکل در نقش فرمانده وینس الیوت لوچانا پالوتزی در نقش دکتر لیزا بنسون تِد گانتر در نقش دکتر هانس هالورسن رابرت دانهام در نقش کاپیتان مارتین تولید فیلم لجن سبز محصول مشترک مترو گلدوین میر، رم فیلمز و شرکت توئی بود. ام‌جی‌ام بودجه و فیلم‌نامه را تأمین کرد و توئی عوامل فنی و محل فیلم‌برداری را در اختیار پروژه قرار داد. سال‌ها پیش از ساخت این فیلم، ام‌جی‌ام با فیلم‌ساز ایتالیایی، آنتونیو مارگریتی، برای ساخت مجموعه‌ای از چهار فیلم تلویزیونی دربارهٔ ماجراهای یک ایستگاه فضایی به نام «گاما یک» قرارداد بسته بود. ام‌جی‌ام که از کارهای مارگریتی راضی بود، تصمیم گرفت لجن سبز را به عنوان پنجمین اثر غیررسمی در آن مجموعه بسازد؛ به همین دلیل نام ایستگاه فضایی در این فیلم به «گاما ۳» تغییر یافت که طراحی آن شباهت زیادی به کارهای مارگریتی داشت. | ## جمع‌بندی | در نسخهٔ اکران ایالات متحده، یک خط داستانی فرعی دربارهٔ مثلث عشقی میان لیزا بنسون، رنکین و وینس وجود دارد، اما این بخش در نسخهٔ ژاپنی حذف شد تا سرعت پیش‌روی فیلم بیشتر شود.
موضوع مقاله: شناسه رنگی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # شناسه رنگی | مقدمه: این اطلاعات معمولاً دسته‌بندی‌شده (نشان‌دهندهٔ دسته‌بندی‌های نامرتب/کیفی) هستند، هرچند ممکن است ترتیبی (نشان‌دهندهٔ یک متغیر مرتب/کمی) نیز باشند. | ## بخش 1: شناسه رنگی | بریتانیا یک طرح‌شناسهٔ رنگی برای چنین ارتباطی اتخاذ کرد که در آن قرمز به معنای خطر و سفید به معنای ایمنی بود و دیگر رنگ‌ها نیز معنای مشابهی داشتند. متغیر شناسه‌گذاری‌شده یک‌شناسهٔ رنگی، یک متغیر را شناسه‌گذاری می‌کند که می‌تواند نمایش‌های مختلفی داشته باشد، که در آن نوع‌شناسهٔ رنگ باید با نوع متغیر هماهنگی داشته باشد: متغیر دسته‌بندی‌شده - متغیر ممکن است مقادیر گسسته از داده‌های کیفی نامرتب (مثلاً گروه خونی) را نشان دهد. | ## بخش 2: شناسه رنگی | متغیرهای دودویی معمولاً به عنوان یک متغیر دسته‌ای در نظر گرفته می‌شوند (مثلاً جنسیت) متغیر کمی - متغیر نشان‌دهندهٔ داده‌های کمی مرتب‌شده (مثلاً سن) است. داده‌های کمی گسسته (مثلاً ۶ ضلع یک تاس: ۱٬۲٬۳٬۴٬۵٬۶) گاهی، علی‌رغم ماهیت مرتبشان، به عنوان یک متغیر دسته‌بندی‌شده در نظر گرفته می‌شوند. | ## بخش 3: شناسه رنگی | انواع انواع‌شناسهٔ رنگی عبارتند از: دسته‌بندی‌شده - رنگ‌ها نامرتب هستند، اما طوری انتخاب می‌شوند که با به حداکثر رساندن تفاوت رنگ بین همهٔ جایگشت‌های جفت رنگ، برجستگی رنگ‌ها را به حداکثر برسانند. | ## جمع‌بندی | گسسته - تنها زیرمجموعه‌ای از یک‌شناسهٔ رنگ پیوسته (همچنان مرتب) استفاده می‌شود، که در آن هر کدام از بقیه قابل تشخیص هستند.
موضوع مقاله: ملکه خون | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ملکه خون | مقدمه: ملکه خون (به انگلیسی: ؛ که با نام سیاره خون نیز شناخته می‌شود) یک فیلم آمریکایی در ژانر علمی‌تخیلی و ترسناک محصول سال ۱۹۶۶ به کارگردانی کورتیس هرینگتن است. | ## بخش 1: ملکه خون | در این فیلم بازیگرانی چون جان ساکسون، بازیل رتبون، دنیس هاپر و جودی مردیت به ایفای نقش پرداخته‌اند. این اثر بر پایهٔ فیلم‌نامه‌ای از سینمای اتحاد جماهیر شوروی به نام «رؤیایی که به حقیقت پیوست» (به روسی: ) ساخته شده است. هرینگتن در این فیلم از جلوه‌های ویژهٔ آن اثر و همچنین فیلم علمی‌تخیلی دیگری از شوروی به نام نبرد فراسوی خورشید استفاده کرده است. فیلم ملکه خون توسط آمریکن اینترنشنال پیکچرز به‌صورت دو فیلم با یک بلیت همراه با فیلم حمام خون اکران شد. کورتیس هرینگتن معتقد بود که فیلم بیگانه اثر ریدلی اسکات از این فیلم الهام گرفته است و در این باره گفت: «فیلم ریدلی مانند یک نسخهٔ بسیار پیشرفته، گران‌قیمت و پرجزئیات از ملکه خون است.» خلاصه داستان داستان در سال ۱۹۹۰ روایت می‌شود؛ زمانی که ۲۰ سال از نخستین فرود انسان بر ماه گذشته و سفرهای فضایی به امری عادی بدل گشته است. | ## بخش 2: ملکه خون | در «مؤسسه بین‌المللی فناوری فضایی»، لورا جیمز که فضانورد و متخصص ارتباطات است، سیگنال‌های عجیبی را از اعماق فضا دریافت می‌کند. دکتر فارادی، مدیر مؤسسه، با ترجمهٔ این پیام‌ها درمی‌یابد که نژادی از بیگانگان در حال اعزام سفیر خود به زمین هستند. اما مدتی بعد، پیامی تصویری به دست آن‌ها می‌رسد که نشان می‌دهد فضاپیمای بیگانگان در مریخ سقوط کرده است. پس از یافتن لاشهٔ فضاپیمای بیگانگان در مریخ، فضانوردان تنها با جسد یک موجود بیگانه روبرو می‌شوند. آلان و تونی با فضاپیمای «متیور» به فوبوس، یکی از قمرهای مریخ، می‌روند و در آنجا با لاشهٔ ناوچهٔ امدادی و یک زن بیگانه با پوستی سبز رنگ روبرو می‌شوند که هنوز زنده است. | ## بخش 3: ملکه خون | در راه بازگشت به زمین، خدمهٔ فضاپیما یکی پس از دیگری در حالی پیدا می‌شوند که تمام خون بدنشان کشیده شده است. بازیگران جان ساکسون در نقش آلان برنر بازیل رتبون در نقش دکتر فارادی جودی مردیت در نقش لورا جیمز دنیس هاپر در نقش پل گرنت فلورانس مارلی در نقش ملکه بیگانه رابرت بون در نقش آندرس بروکمن فارست جی اکرمن در نقش دستیار فارادی تولید هرینگتن با ساخت فیلم جزر و مد شب مورد توجه راجر کورمن قرار گرفت و این پروژه به او پیشنهاد شد. هرینگتن می‌گوید: «راجر هزینهٔ کل پروژه را پرداخت کرد و این یک تولید شخصی و خصوصی برای کورمن بود.» کورمن از هرینگتن خواسته بود داستانی جدید بنویسد تا بتواند از تمام تصاویر فنی و فیلم‌برداری‌های مربوط به پرواز موشک در اعماق فضا و فرود بر سیارات دیگر که در فیلم‌های شوروی موجود بود، استفاده کند. او مجبور شد برای انتخاب مارلی با راجر کورمن بجنگد، چرا که کورمن به دنبال بازیگری جوان‌تر بود، اما هرینگتن معتقد بود مارلی جذبه‌ای عجیب و غریب دارد که برای این نقش حیاتی است. | ## جمع‌بندی | همچنین دنیس هاپر که در فیلم قبلی هرینگتن حضور داشت، پذیرفت که در این اثر نیز به ایفای نقش بپردازد.
موضوع مقاله: پل گلتشتال | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پل گلتشتال | مقدمه: پل گُلتشتال با مجموع ۹۸ طاق، به‌عنوان نقطهٔ عطفی در منطقهٔ فُگتلاند شناخته می‌شود و از درهٔ گُلتش بین شهرهای رایشنباخ در فُگتلاند (ناحیهٔ مولاو) و نتشکاو می‌گذرد و یک خط آهن دو خطه بین لایپزیگ و هوف را حمل می‌کند. | ## بخش 1: پل گلتشتال | شرکت راه‌آهن زاکسن-باواریا، همراه با پل مشابه اما کوچک‌تر درهٔ الستر، واقع در ۱۰ کیلومتری جنوب غربی پل درهٔ گُلتش، ساخت این پل قوسی ۷۸ متری را در سال ۱۸۴۶ آغاز کرد. سال بعد، راه‌آهن ایالتی زاکسن-باواریا ساخت هر دو پل را به‌طور همزمان در ۱۵ ژوئیهٔ ۱۸۵۱ به پایان رساند؛ بنابراین، دو سال پس از خط مونیخ-هوف و چهار سال پس از خطوط برلین-کلن و وین، اتصال ریلی برلین-مونیخ نیز به‌طور کامل عملیاتی شد. کار ساخت سنگ بنای این بنا در ۳۱ مهٔ ۱۸۴۶، در گودال حفاری اولین اسکله در ساحل راست رودخانهٔ گُلتشتال گذاشته شد. | ## بخش 2: پل گلتشتال | ازجمله موارد دیگر این بود که زمین موجود در دره به اندازه‌ای که پیشتر فرض می‌شد، محکم نبود. به همین دلیل، طاق‌های یکنواخت برنامه‌ریزی‌شدهٔ اولیه با یک طاق مرکزی و به‌طور قابل‌توجهی بزرگ‌تر، بر اساس طرحی از مهندس ارشد روبرت ویلکه، جایگزین شدند. ویلکه، که دفتر مرکزی‌اش در رایشنباخ بود، به‌عنوان مدیر ارشد ساخت‌وساز، مسئول تهیهٔ نقشه‌های ساخت‌وساز، محاسبات مصالح، و هزینه و برنامه، بر اساس طرحی بود که در ایجاد آن کمک کرده بود. | ## بخش 3: پل گلتشتال | به‌جای طاق‌های قطعه‌ای یا نیم‌دایره‌ای، دو طاق مرکزی به‌عنوان طاق‌های سَهمَوی، که از نظر ساختاری سودمندتر بودند، طراحی شدند. برای ساخت آن، روزانه ۵۰۰۰۰ آجر با فرمت غیرمعمول درسدن (۱۱ ۳/۴ اینچ در ۵ ۳/۴ اینچ در ۲ ۳/۴ اینچ) توسط تقریباً ۲۰ کارخانه آجرپزی در امتداد خط آهن پخته می‌شد. تا زمان تکمیل آن در سال ۱۸۵۱، تقریباً ۲۶ میلیون آجر استفاده شده بود که ۱۵۰ هزار آجر آن در روزهای اوج مصرف به کار می‌رفت. | ## جمع‌بندی | در ۱۴ سپتامبر ۱۸۵۰، شاه فردریک آگوستوس دوم در هنگام گذاشتن سنگ تاج طاق بزرگ بالایی، ضربات سنتی چکش را انجام داد.
موضوع مقاله: آشیانه ۱۸ (فیلم) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آشیانه ۱۸ (فیلم) | مقدمه: آشیانهٔ ۱۸ (به انگلیسی: ) فیلمی در ژانر علمی‌تخیلی و حادثه‌ای محصول سال ۱۹۸۰ آمریکا به کارگردانی جیمز لی. | ## بخش 1: آشیانه ۱۸ (فیلم) | در این فیلم بازیگرانی چون درن مک‌گون، رابرت وان و گری کالینز به ایفای نقش پرداخته‌اند. خلاصه داستان فیلم آشیانهٔ ۱۸ به موضوع پنهان‌کاری دولت پس از برخورد یک شیء ناشناس پرنده (یوفو) با شاتل فضایی می‌پردازد. ماهواره‌ای که به‌تازگی از شاتل پرتاب شده، با جسمی ناشناس که با سرعت زیاد در حرکت است برخورد می‌کند. پس از بازگشت به زمین، مقامات دولتی تلاش می‌کنند مانع از صحبت آن‌ها دربارهٔ این اتفاق شوند. فضاپیمای آسیب‌دیدهٔ بیگانگان پس از فرودی مهارشده در بیابان‌های آریزونا، به پایگاه نیروی هوایی وولف در تگزاس منتقل و در «آشیانهٔ ۱۸» مستقر می‌شود تا دانشمندان روی آن مطالعه کنند. به دلیل نزدیکی به انتخابات ریاست‌جمهوری ایالات متحده آمریکا (۱۹۸۰)، مقامات دولتی به‌شدت نگران افشای این خبر هستند. | ## بخش 2: آشیانه ۱۸ (فیلم) | در این میان، نیروی هوایی با انتشار خبری دروغین، بنکرافت و پرایس را مسئول مرگ همکارشان و نابودی ماهواره معرفی می‌کند. این دو فضانورد برای پاک کردن نام خود و افشای حقیقت، به جست‌وجوی نوارهای اطلاعاتی اصلی می‌پردازند. در داخل آشیانه، محققان متوجه می‌شوند که نمادهای روی فضاپیمای بیگانگان با خطوط تمدن‌های باستانی زمین مطابقت دارد. آن‌ها به این نتیجه می‌رسند که بیگانگان در گذشته بر زمین نظارت داشته‌اند و انسان‌ها در واقع از نسل آن‌ها هستند. با نزدیک شدن بنکرافت به حقیقت، مقامات دولتی تصمیم می‌گیرند برای از بین بردن تمامی شواهد، یک هواپیمای پر از مواد منفجره را به‌صورت هدایت‌شونده به سمت آشیانهٔ ۱۸ بفرستند. انفجار بزرگی رخ می‌دهد، اما بنکرافت و فوربس به دلیل پناه گرفتن در داخل فضاپیمای مقاوم بیگانگان، جان سالم به در می‌برند و آماده می‌شوند تا در یک کنفرانس خبری حقیقت را با مردم در میان بگذارند. | ## بخش 3: آشیانه ۱۸ (فیلم) | بازیگران گری کالینز در نقش استیو بنکرافت جیمز همپتون در نقش لو پرایس رابرت وان در نقش گوردون کین پاملا بلوود در نقش دکتر سارا مایکلز درن مک‌گون در نقش هری فوربس، معاون مدیر ناسا تولید بخش‌های اصلی فیلم در ایالت‌های تگزاس و یوتا فیلم‌برداری شده است. نام فیلم برگرفته از ادعاهای رابرت اسپنسر کار در سال ۱۹۷۴ است که مدعی شده بود اجساد بیگانگان حادثهٔ یوفوی سال ۱۹۴۸ در آشیانهٔ ۱۸ نگهداری می‌شوند. آشیانهٔ ۱۸ یکی از معدود فیلم‌های آمریکایی بود که در اتحاد جماهیر شوروی به نمایش درآمد و به دلیل محدودیت دسترسی به فیلم‌های علمی‌تخیلی غربی در آن زمان، میان جوانان شوروی محبوبیت زیادی پیدا کرد. میراث جیمز کانوی، کارگردان فیلم، بعدها در یکی از قسمت‌های مجموعهٔ پیشتازان فضا: عمق فضای نهم به نام «مردان کوچک سبز»، به موضوع آشیانهٔ ۱۸ بازگشت. | ## جمع‌بندی | در آن قسمت، شخصیت‌ها به سال ۱۹۴۷ سفر می‌کنند و فضاپیمای آن‌ها در مکانی به نام آشیانهٔ ۱۸ نگهداری می‌شود.
موضوع مقاله: در سایه ماه (فیلم ۲۰۰۷) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # در سایه ماه (فیلم ۲۰۰۷) | مقدمه: در سایه ماه (به انگلیسی: ) فیلمی مستند محصول سال ۲۰۰۷ بریتانیا دربارهٔ برنامه فضایی آپولو ایالات متحده است. | ## بخش 1: در سایه ماه (فیلم ۲۰۰۷) | این فیلم پس از نخستین نمایش در جشنواره فیلم ساندنس ۲۰۰۷، که در آن برندهٔ جایزهٔ تماشاگران سینمای جهان شد، در ۷ سپتامبر ۲۰۰۷ به‌صورت اکران محدود در ایالات متحده و در ۱۹ اکتبر در کانادا به نمایش درآمد. اگرچه نام این فیلم با کتابی نوشتهٔ مورخان فضا، کالین برجس و فرانسیس فرنچ، که آن هم در سال ۲۰۰۷ منتشر شد یکسان است و هر دو اثر شامل گفتگوهای دست‌اول بسیاری با فضانوردان مأموریت‌های آپولو هستند، اما هیچ‌کدام منبع دیگری نبوده و با هم ارتباط مستقیمی ندارند. خلاصه داستان این فیلم داستان مأموریت‌های سرنشین‌دار ناسا به ماه در اواخر دههٔ ۱۹۶۰ و اوایل دههٔ ۱۹۷۰ را در قالب برنامه فضایی آپولو روایت می‌کند و تمرکز ویژه‌ای بر آپولو ۱۱ دارد. ده تن از فضانوردان آپولو که توسط فیلم‌سازان با آن‌ها گفتگو شده، داستان خود را بازگو می‌کنند. این روایت‌ها با تصاویر ضبط‌شده توسط خود فضانوردان در طول مأموریت‌ها، تصاویر آرشیوی و گزارش‌های خبری دربارهٔ برنامهٔ آپولو از چهره‌هایی چون والتر کرونکیت و ژول برگمن همراه شده است. | ## بخش 2: در سایه ماه (فیلم ۲۰۰۷) | شرکت‌کنندگان برای این فیلم با ده نفر از بیست و چهار مردی که در جریان برنامهٔ آپولو به محدودهٔ ماه رسیدند، گفتگو شده است. این ده نفر نمایندهٔ تمام پروازهای سرنشین‌دار آپولو هستند، به استثنای آپولو ۷ (که مأموریتی در مدار زمین بود). برخی از فضانوردان تا زمان ساخت فیلم درگذشته بودند و نیل آرمسترانگ نیز ترجیح داد در این مستند حضور نداشته باشد. دو فضانورد دیگر حاضر در فیلم، جیم لاول و مایکل کالینز (فضانورد)، در مدار ماه گردش کردند اما روی آن فرود نیامدند. گفتگوکنندگان عبارتند از: آپولو ۱۱: باز آلدرین، خلبان گردونهٔ ماه‌نشین مایکل کالینز (فضانورد)، خلبان گردونهٔ فرماندهی آپولو ۱۲: آلن بین، خلبان گردونهٔ ماه‌نشین آپولو ۱۳: جیم لاول، فرمانده (همچنین خلبان گردونهٔ فرماندهی در آپولو ۸) آپولو ۱۴: ادگار میچل، خلبان گردونهٔ ماه‌نشین آپولو ۱۵: دیوید اسکات، فرمانده (همچنین خلبان گردونهٔ فرماندهی در آپولو ۹) آپولو ۱۶: جان یانگ، فرمانده (همچنین خلبان گردونهٔ فرماندهی در آپولو ۱۰) چارلز دوک، خلبان گردونهٔ ماه‌نشین آپولو ۱۷: یوجین سرنان، فرمانده (همچنین خلبان گردونهٔ ماه‌نشین در آپولو ۱۰) هریسون اشمیت، خلبان گردونهٔ ماه‌نشین تولید فیلم شامل تصاویر و رسانه‌هایی است که در زمان مأموریت‌ها برای عموم منتشر شده بود، به همراه فیلم‌ها و موادی از ناسا که بیش از ۳۰ سال باز نشده بودند. | ## بخش 3: در سایه ماه (فیلم ۲۰۰۷) | ران هاوارد که نامش به عنوان ارائه‌دهندهٔ فیلم در تیتراژ آمده، در تبلیغات فیلم نقش داشت اما در تولید آن مشارکتی نداشت. در وبگاه متاکریتیک نیز بر اساس نظرات ۳۴ منتقد، امتیاز ۸۴ از ۱۰۰ به آن اختصاص یافته که نشان‌دهندهٔ «تحسین جهانی» است. روزنامهٔ لس آنجلس تایمز فیلم را «اثری تازه و متقاعدکننده که با هوشمندی و احساس ساخته شده» توصیف کرد. در مارس ۲۰۰۸، این مستند نخستین فیلمی بود که برندهٔ جایزهٔ سر آرتور کلارک برای بهترین ارائهٔ فیلم شد. | ## جمع‌بندی | همچنین در ۲۳ ژوئن ۲۰۰۸، «مرکز تحقیق» (IIG) از این فیلم برای ترویج شک‌گرایی علمی در رسانه‌ها تقدیر کرد.