aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: اتید | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # اتید | مقدمه: مسیر گذرگاه دوربُرد ویا ترانسیلوانیکا از روستای اینلاچنی که زیرمجموعهٔ اداری کمون اتید است می‌گذرد. | ## بخش 1: اتید | کمون اتید از پنج روستا تشکیل شده و جمعیت آن بر پایهٔ سرشماری سال ۲۰۲۱ برابر با ۲٬۵۹۴ نفر بوده‌است. کمون اتید در جنوب غربی شهرستان هارگیتا و در کوهپایه‌های فرعی کارپات شرقی بر کرانه‌های رودخانهٔ کوشمد قرار گرفته‌است. روستای اتید در محل ریزش نهر فیرتوش به رودخانهٔ کوشمد، که شاخهٔ چپ رود تیرناوا میکا (کوکل کوچک) است، جای دارد. این کمون در امتداد جادهٔ شهرستانی DJ 136A قرار گرفته و نزدیک به ۵۸ کیلومتر با می‌یرکورئا چوک (مرکز شهرستان هارگیتا) فاصله دارد. پس از فتح داکیه توسط رومیان، امپراتوری روم با ساختن دژی به نام پراتوریا آوگوستا در روستای اینلاچنی بر این ناحیه تسلط یافت. دژ رومی پراتوریا آوگوستا نزدیک به دو هکتار وسعت داشت و بقایای آن هنوز در محل قابل شناسایی است. | ## بخش 2: اتید | روستای اتید که اکثریت ساکنان آن سکی‌ها هستند، نخستین‌بار در سال ۱۵۶۶ در اسناد مکتوب ذکر شده‌است. روستاها از نظر تاریخی بخشی از ناحیهٔ سکی‌فولد در ایالت ترانسیلوانی بودند و تا اصلاحات اداری ۱۸۷۶ به بخش اودوارهی تعلق داشتند. پس از پیمان تریانون در سال ۱۹۲۰، این روستاها بخشی از رومانی شدند و در دورهٔ میان دو جنگ جهانی در شهرستان اودورهی جای گرفتند. در سال ۱۹۴۰ بر اساس داوری دوم وین، ترانسیلوانیای شمالی به مجارستان واگذار شد و تا ۱۹۴۴ در اختیار مجارستان بود. پس از اشغال شوروی، اداره رومانیایی بازگشت و کمون در سال ۱۹۴۷ رسماً بخشی از رومانی شد. میان سال‌های ۱۹۵۲ تا ۱۹۶۰ کمون در منطقهٔ خودمختار مجار و از ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۸ در منطقهٔ خودمختار مورش-مجار قرار داشت. | ## بخش 3: اتید | بناهای دینی کلیسای اصلاح‌شده (رفورمه) اتید در سال ۱۶۷۸ ساخته شد و در سال ۱۷۹۷ بازسازی گردید. کلیسای کاتولیک رومی نیز در سال ۱۸۷۶ به نام مقدس میکائیل ساخته شد و برج آن در سال ۱۸۸۹ تکمیل گردید. بر پایهٔ سرشماری ۲۰۰۲ جمعیت آن ۲٬۸۳۷ نفر بود که ۹۸٫۳۷ درصد (۲٬۷۹۱ نفر) آنان مجارهای رومانی بودند. بر پایهٔ سرشماری ۲۰۲۱، جمعیت کمون ۲٬۵۹۴ نفر بود که ۸۸٫۱۳ درصد آنان مجار و ۱٫۳۱ درصد روما بودند. | ## جمع‌بندی | مانند بسیاری از روستاهای اطراف، اکثریت ساکنان آن به کلیسای یکتاپرست ترانسیلوانی تعلق دارند.
موضوع مقاله: ترزا برکلی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ترزا برکلی | مقدمه: ترزا برکلی (؛ درگذشت سپتامبر ۱۸۳۶) یک دامیناتریکس بریتانیایی در قرن نوزدهم بود که روسپی‌خانه‌ای را در خیابان هالام، درست در شرق پورتلند پلیس، ماریلبونِ لندن اداره می‌کرد و در زمینه شلاق‌زنی تخصص داشت. | ## بخش 1: ترزا برکلی | او به عنوان مخترع «شواله» یا اسب برکلی، که یک دستگاه بی‌دی‌اس‌ام است، شهرت دارد. او یک «حاکمه» بود، به این معنی که در تنبیه، شلاق‌زنی، تازیانه‌زنی و موارد مشابه تخصص داشت. او «اسب برکلی» را اختراع کرد؛ دستگاهی که طبق گزارش‌ها، از طریق تازیانه زدن به مردان و زنان ثروتمند آن زمان، ثروتی را برای او به ارمغان آورد.Simons, G. 125, quoted by هیچ اثر هنری که چهره ترزا برکلی را به تصویر بکشد وجود ندارد و توصیفات پراکنده معمولاً گزارش می‌دهند که او جذاب و دارای طبعی قوی بوده است. | ## بخش 2: ترزا برکلی | او که در کار با تمام ابزارهای شکنجه خبره بود، استعدادهایش به شدت مورد تقاضای اشراف آن روزگار قرار گرفت. او در هنرِ تحمیلِ درد برای لذت استاد بود و برای محافظت از مشتریان خود، رازداری مطلق را تمرین می‌کرد. گفته می‌شد مشتریان او هم مردان و هم زنان ثروتمند بودند و دوران حرفه‌ای او از نظر مالی سودآور بود.Hurwood (1965) p. شهرت برکلی به حدی بود که رمان پورنوگرافیک جلوه‌گری زنان تازیانه‌زن به او نسبت داده شد، که احتمالاً صحت ندارد. | ## بخش 3: ترزا برکلی | دربارهٔ او گفته است: طبق گفته یک منبع نامشخص که توسط هنری اسپنسر اشبی نقل شده است، او از طیف وسیعی از ابزارهای شکنجه استفاده می‌کرد، از جمله شلاق نه‌رشته، تسمه‌های چرمی، شاخه‌های خارش‌دار خاس، گزنه‌های تازه، و یک قلاب و قرقره. برکلی از مقدار معینی شکنجه که توسط مشتریانش بر او تحمیل می‌شد لذت می‌برد، مشروط بر اینکه آن‌ها مایل به پرداخت بهای او باشند؛ اما او همچنین تعدادی زن را برای این کار استخدام کرده بود، در صورتی که مشتریانش می‌خواستند دردی بیش از آنچه او مایل به تحملش بود، تحمیل کنند.The Flogging Whores of Old London پس از مرگ مدت کوتاهی پس از مرگ او در سال ۱۸۳۶، برادرش که به مدت ۳۰ سال در استرالیا مبلغ مذهبی بود، به انگلستان آمد. هنگامی که او از منبعی که اموالِ به‌جامانده از خواهرش از آن به‌دست آمده بود مطلع شد، از تمام ادعاهای خود چشم‌پوشی کرد و بلافاصله به استرالیا بازگشت. در غیاب او، اموال به دکتر ونس، پزشک معالج و وصی او، واگذار شد؛ اما او از ادارهٔ آن امتناع کرد و تمام دارایی، که ارزش آن ۱۰۰٬۰۰۰ پوند استرلینگ (معادل حدود ۹٬۴۵۱٬۲۹۰ پوند در سال ۲۰۲۳) برآورد می‌شد، به نفع دولت ضبط گردید. | ## جمع‌بندی | دکتر ونس به مکاتبات او، که شامل چندین صندوق بود، دست یافت؛ گفته می‌شد این صندوق‌ها حاوی نامه‌هایی از عالی‌رتبه‌ترین اشراف کشور، اعم از زن و مرد، بوده است.
موضوع مقاله: یغوث | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # یغوث | مقدمه: یغوث (به عربی: ، به معنای «آن که یاری می‌رساند») یکی از بت‌های پنج‌گانه‌ای است که در قرآن (سوره نوح، آیه ۲۳) از آن‌ها یاد شده‌است. | ## بخش 1: یغوث | بر پایه روایت عبدالله بن عباس که در صحیح بخاری آمده، قبیله مُراد این بت را می‌پرستید. پیشینه قرآنی در قرآن، سوره نوح (آیه ۲۳) آمده‌است که قوم نوح به یکدیگر گفتند: بر پایه تفسیر اسلامی، هنگامی که نوح مردم را به پرستش خدای یگانه فراخواند، قومش از رها کردن این پنج بت سر باز زدند. بر پایه روایت عبدالله بن عباس در صحیح بخاری، این پنج نام در آغاز نام مردانی نیکوکار بودند که پس از درگذشتشان مردم نخست تندیس‌هایشان را برای یادبود ساختند و سپس نسل‌های بعدی آن‌ها را به خدایی پرستیدند. ریخت و نماد مفسران اسلامی نوشته‌اند که هر یک از بت‌های پنج‌گانه شکل ویژه‌ای داشت: ود به شکل مرد، سواع به شکل زن، یغوث به شکل شیر، یعوق به شکل اسب و نسر به شکل عقاب. ابوعثمان نهدی روایت کرده‌است: «در دوران جاهلیت یغوث را دیدم؛ بتی از سرب بود به شکل شیر که بر شتری تیزرو حمل می‌شد. چون به دره‌ای می‌رسید شتر در آنجا می‌خوابید و مردم می‌گفتند: پروردگارتان این دره را برایتان پسندیده‌است، پس در آنجا فرود آیید.» پرستش در دوران پیش از اسلام قبایل پرستنده بر پایه روایت ابن‌عباس، بت‌های پنج‌گانه قوم نوح پس از طوفان زیر خاک مدفون شدند و سپس عمرو بن لحی خزاعی آن‌ها را از ساحل جده بیرون آورد و پرستش‌شان را در میان عرب رواج داد. | ## بخش 2: یغوث | عمرو بن لحی تندیس یغوث را به مردی به نام اَنعَم بن عمرو مُرادی سپرد و او آن را در تپه‌ای در سرزمین مذحج در یمن قرار داد. نزاع قبایل بر سر یغوث سدانت (نگهبانی) یغوث بر عهده دو تیره از قبیله طی به نام‌های بنو اَنعَم و بنو اَعلی بود که در کنار قبیله مُراد زندگی می‌کردند. چون خبر به بنو اَنعَم و بنو اَعلی رسید، یغوث را برداشتند و به قبیله بنو حارث بن کعب (بنو الدیّان) گریختند. مُراد نمایندگانی برای بازپس‌گیری بت فرستاد اما بنو حارث از تحویل آن سر باز زدند. بنو حارث از قبیله همدان ساکن نجران یاری خواستند و نبردی به نام «یوم الرَّزم» درگرفت. اتحاد سه‌گانه بنو اَنعَم و اَعلی، بنو حارث و همدان بت یغوث را با خود به نبرد بردند و از او یاری جستند. | ## بخش 3: یغوث | نام‌های برگرفته از یغوث برخی از عرب‌های دوران جاهلیت نام «عبد یغوث» را بر خود نهادند. از جمله عبدیغوث حارثی فرمانده لشکر بنو حارث در یوم الکلاب دوم، و برادر درید بن صمه که عبد یغوث نام داشت. در کتیبه‌های پیشااسلامی نام یغوث در کتیبه‌های عربی شمالی باستان شمال شبه‌جزیره عربستان به دو صورت دیده شده‌است: نخست به صورت «ی غ ث» و دوم به صورت «ی غ ش». سرنوشت پس از اسلام شگفت آنکه هیچ‌یک از راویان دربارهٔ سرنوشت نهایی این بت و چگونگی از میان رفتن پرستش آن سخنی نگفته‌اند. | ## جمع‌بندی | حتی هشام کلبی نیز در کتاب بت‌ها از این موضوع یادی نکرده و سرنوشت یغوث همچنان ناشناخته مانده‌است.
موضوع مقاله: کمیته انتقال | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کمیته انتقال | مقدمه: کمیته انتقال نهادی غیررسمی بود که در ماه مه ۱۹۴۸ در جریان جنگ ۱۹۴۸ فلسطین از سوی افرادی که عضو کابینه نخستین دولت اسرائیل نبودند تشکیل شد. | ## بخش 1: کمیته انتقال | هدف این کمیته نظارت بر اخراج فلسطینیان عرب از شهرها و روستاهایشان و جلوگیری از بازگشت آنان بود. میزان آگاهی نخست‌وزیر و کابینه از کارکردهای این کمیته همچنان درونمایه بحث میان پژوهشگران است. اندیشه تشکیل این کمیته از یوسف وایتس، مدیر بخش زمین و جنگل‌کاری صندوق ملی یهود، برآمد. کمیته نخست از وایتس، عزرا دانین (رئیس بخش عربی سازمان اطلاعاتی شای وابسته به هاگانا) و الیاهو ساسون (رئیس بخش خاورمیانه وزارت امور خارجه) تشکیل می‌شد. این کمیته بدون داشتن مجوز رسمی از داوید بن گوریون یا کابینه، به ویرانی روستاهای عربی پرداخت و سرانجام با مخالفت حزب ماپام و وزیر امور اقلیت‌ها، بخور شالوم شیطریت، به کار خود پایان داد. وایتس از دهه ۱۹۳۰ نقش برجسته‌ای در خرید زمین برای یه‌شو (جامعه یهودی سرزمین فلسطین) ایفا کرده بود. | ## بخش 2: کمیته انتقال | نخستین کمیته غیررسمی از سه تن تشکیل شد: وایتس؛ عزرا دانین، رئیس بخش عربی سازمان اطلاعاتی شای (به انگلیسی: ) که بازوی اطلاعاتی هاگانا بود؛ و الیاهو ساسون، رئیس بخش امور خاورمیانه وزارت امور خارجه. دانین به وایتس گفت که برای جلوگیری از بازگشت آوارگانی که پیش‌تر رفته‌اند باید آنان را در برابر «عمل انجام‌شده» قرار داد. پیشنهاد به کابینه در ۲۸ مه ۱۹۴۸، وایتس به موشه شارت، وزیر امور خارجه وقت، پیشنهاد کرد که کمیته رسمی شود. در ۳۰ مه با الیعزر کاپلان، وزیر دارایی، دیدار کرد و گفته می‌شود موافقت او را دریافت نمود. کمیته انتقال نخستین نشست کاری خود را همان روز برگزار کرد، هرچند هنوز مجوزی از داوید بن گوریون، نخست‌وزیر، یا کابینه نداشت. در ۵ ژوئن، وایتس پیشنهادی سه‌صفحه‌ای به بن گوریون ارائه داد که دربرمی‌گرفت: جلوگیری از بازگشت عرب‌ها؛ کمک به جذب آنان در کشورهای عربی دیگر؛ ویرانی روستاها تا حد امکان در جریان عملیات نظامی؛ جلوگیری از کشاورزی عرب‌ها بر زمین‌ها؛ اسکان یهودیان در روستاها و شهرهای خالی‌شده برای پرهیز از ایجاد «خلأ»؛ وضع قانون برای جلوگیری از بازگشت آوارگان؛ و تبلیغات با هدف بازنگشتن آنان. | ## بخش 3: کمیته انتقال | موریس می‌نویسد که وایتس موافقت بن گوریون را ثبت کرد، هرچند به گفته موریس، بن گوریون می‌خواست نخست بر ویرانی روستاهای عربی تمرکز کند و سپس به بازاسکان ساکنان در کشورهای عربی بپردازد. افرایم کارش می‌نویسد که بن گوریون به‌صراحت به وایتس گفت که اندیشه کمیته انتقال را رد می‌کند. کارش از قول وایتس نقل می‌کند: «[بن گوریون] مایل است نشستی محدود برگزار کند و کمیته‌ای برای رسیدگی به مسئله [پاکسازی یا بهسازی روستاهای عربی] تعیین کند. با وجود جایگاه مبهم کمیته، وایتس ویرانی چندین روستا را در ژوئن ۱۹۴۸ ترتیب داد: المغار نزدیک گدرا؛ فجه نزدیک پتخ تیکوا؛ بیار عدس نزدیک مگدیل؛ بیت دجن در شرق تل‌آویو؛ مسکه نزدیک رامات هاکوش؛ سمیریه نزدیک عکا؛ و بطیمات و صبارین نزدیک حیفا. موریس می‌نویسد مأموران وایتس در سراسر منطقه گشتند تا مشخص کنند کدام روستاها باید ویران شوند و کدام برای سکونت یهودیان حفظ گردند. | ## جمع‌بندی | مخالفت ماپام حزب ماپام و بخور شالوم شیطریت، وزیر امور اقلیت‌ها، ضدحمله‌ای برای توقف ویرانی‌ها به راه انداختند و وایتس را ناگزیر به توقف کارکردهایش کردند؛ بدین ترتیب نخستین کمیته غیررسمی انتقال عملاً منحل شد.
موضوع مقاله: اسب برکلی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # اسب برکلی | مقدمه: 250px|left|اسب برکلی اسب برکلی یک دستگاه بی‌دی‌اس‌ام است که در سال ۱۸۲۸ توسط و برای ترزا برکلی طراحی شد. | ## بخش 1: اسب برکلی | این دستگاه قابلیت باز شدن تا حد قابل توجهی را دارد، به‌طوری که بدن را در هر زاویه‌ای که مطلوب باشد قرار می‌دهد. در شرح حال خانم برکلی تصویری وجود دارد که مردی را کاملاً برهنه روی آن نشان می‌دهد. | ## بخش 2: اسب برکلی | زنی در صندلی دقیقاً زیر آن نشسته، در حالی که پستان، شکم و موهای شرمگاهی‌اش نمایان است: او در حال لمس آلت مرد است، در حالی که خانم برکلی با ترکه‌های توس بر نشیمنگاه او می‌کوبد. او ادامه می‌دهد: هنگامی که ماشین شلاق‌زنی جدید اختراع شد، طراح به او گفت که این دستگاه او را سر زبان‌ها می‌اندازد و پس از مرگش به نام او شناخته خواهد شد؛ و در واقع باعث شد که دربارهٔ او صحبت شود و مشتریان زیادی را برایش به ارمغان آورد. | ## بخش 3: اسب برکلی | [...] اسب اصلی در میان مدل‌های انجمن هنر در اَدلفی است و توسط دکتر ونس، وصی او، اهدا شد. | ## جمع‌بندی | تصویری از این دستگاه در نسخه اصلی دهه ۱۸۸۰ کتاب «فهرست کتاب‌های ممنوعه» اثر اشبی بازنشر شده، اما در چاپ مجدد سال ۱۹۶۹ حذف شده است.
موضوع مقاله: طومار پادشاهی متعالی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # طومار پادشاهی متعالی | مقدمه: از دیگر متن‌های مرتبط با این طومار می‌توان به تاجگذاری شیشلام بزرگ که آن نیز شرحی بر آیین آغازین ترمیدا است و همچنین دو متن رازورزانهٔ آلما ریشایا زوطا اشاره کرد. | ## بخش 1: طومار پادشاهی متعالی | دست‌نوشته‌ها و ترجمه‌ها ترجمهٔ انگلیسی این متن بر پایهٔ دست‌نوشتهٔ شمارهٔ ۳۴ از مجموعهٔ دراور (که به اختصار DC 34 خوانده می‌شود) در سال ۱۹۹۳ توسط یورون یاکوبسن باکلی منتشر شد. دست‌نوشتهٔ دیگری با نشان RRC 2O در سال ۱۰۷۷ هجری قمری (۱۶۶۶–۱۶۶۷ میلادی) در هویزه کتابت شده‌است. | ## بخش 2: طومار پادشاهی متعالی | این نسخه با آنکه بخش بزرگی متناظر با سطرهای ۹۱۲ تا ۱۱۳۱ نسخهٔ DC 34 را ندارد، در بسیاری موارد دقیق‌تر از DC 34 است. درونمایه آغاز طومار (سطرهای ۷ تا ۲۲۷) به ۱۰۳ نیایش از قلستا ارجاع می‌دهد که دربرگیرندهٔ آیین مسبوتا، آیین مسقتا، نیایش‌های ستایش و عنیاناها است. | ## بخش 3: طومار پادشاهی متعالی | طومار شرح می‌دهد که با خواندن هر نیایش قلستا چه رویدادهایی در جهان نور رخ می‌دهد. | ## جمع‌بندی | همچنین طومار دارای نمودار مصوری از چشمه‌ای (عیناً) با ۹ درخت است که از آن برمی‌خیزند و شامل ۶ حرف نخست الفبای مندائی و ۱۴ بخش نام‌گذاری‌شده‌است.
موضوع مقاله: پیمان مرسن | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پیمان مرسن | مقدمه: پیمان مرسن توافق‌نامه‌ای بود که در ۸ اوت ۸۷۰ میلادی در شهر مرسن (در هلند امروزی) میان شارل تاس (پادشاه فرانک غربی) و برادرش لوئی ژرمن (پادشاه فرانک شرقی) منعقد شد. | ## بخش 1: پیمان مرسن | این پیمان برای تقسیم قلمرو پادشاهی لوتار دوم (لوتارینگیا) که بدون وارث قانونی درگذشته بود، به امضا رسید. پیش‌زمینه و فروپاشی فرانک میانی پس از پیمان وردون (۸۴۳)، امپراتوری شارلمانی به سه بخش تقسیم شده بود. بخش میانی که در اختیار لوتار یکم بود، پس از او طبق پیمان پروم (۸۵۵) میان پسرانش تقسیم شد. | ## بخش 2: پیمان مرسن | عموهای او، شارل تاس و لوئی ژرمن، از فرصت استفاده کرده و پیش از آنکه برادر لوتار (امپراتور لوئی دوم) بتواند ادعایی مطرح کند، برای تقسیم این سرزمین وارد مذاکره شدند. مفاد پیمان و مرزهای جدید بر اساس این پیمان، پادشاهی لوتارینگیا تقریباً از میانه و در امتداد رودخانه‌های موز و موزل تقسیم شد: فرانک شرقی (آلمان آینده): بخش‌های شرقی لوتارینگیا شامل شهرهای مهمی چون آخن، متز و استراسبورگ را به دست آورد. این تقسیم‌بندی باعث شد که دو پادشاهی بزرگ فرانک، مستقیماً با یکدیگر هم‌مرز شوند و نفوذ امپراتور مقیم ایتالیا در شمال آلپ عملاً از بین برود. | ## بخش 3: پیمان مرسن | مرزهای تعیین شده در این پیمان، شباهت زیادی به مرزهای مدرن میان آلمان و فرانسه دارد. | ## جمع‌بندی | اگرچه این مرزها در دهه‌های بعد (به‌ویژه با پیمان ریبمون) دوباره تغییر کردند، اما مرسن نشان‌دهنده شکل‌گیری هویت‌های سیاسی مجزا در شرق و غرب امپراتوری کارولنژی بود.
موضوع مقاله: پیمان ریبمون | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پیمان ریبمون | مقدمه: پیمان ریبمون که در فوریه ۸۸۰ میلادی منعقد شد، آخرین تقسیم‌بندی قلمرو امپراتوری فرانک میان نوادگان شارلمانی بود. | ## بخش 1: پیمان ریبمون | این پیمان میان لوئی جوان (پادشاه فرانک شرقی) و نوادگان شارل تاس، یعنی لوئی سوم و کارلمان دوم (پادشاهان فرانک غربی) به امضا رسید و هدف آن پایان دادن به منازعات بر سر قلمرو لوتارینگیا بود. پیش‌زمینه و بحران در فرانک غربی پس از مرگ لوئی لکنتی در سال ۸۷۹، پادشاهی فرانک غربی با بحران جانشینی و بی‌ثباتی روبرو شد. لویی جوان، پادشاه فرانک شرقی، از این فرصت استفاده کرد تا بخش غربی لوتارینگیا را که بر اساس پیمان مرسن (۸۷۰) به فرانک غربی واگذار شده بود، به تصرف خود درآورد. | ## بخش 2: پیمان ریبمون | پادشاهان جوان فرانک غربی برای جلوگیری از جنگ و مقابله با مدعیان داخلی دیگر (مانند بوسوی پرووانس)، تصمیم به مذاکره و واگذاری قلمرو گرفتند. مفاد پیمان و مرزهای جدید در این پیمان که در شهر ریبمون (در فرانسه امروزی) منعقد شد، لویی سوم و کارلمان دوم پذیرفتند که از تمام ادعاهای خود بر لوتارینگیا چشم‌پوشی کنند. با این توافق، مرز میان فرانک شرقی و غربی به سمت غرب رانده شد و تقریباً تمام قلمرو لوتارینگیا (شامل مناطقی که امروزه هلند، بلژیک، لوکزامبورگ و بخش‌هایی از شمال فرانسه و غرب آلمان را تشکیل می‌دهند) به فرانک شرقی پیوست. | ## بخش 3: پیمان ریبمون | اهمیت و پیامدهای تاریخی پیمان ریبمون اهمیت تاریخی بسیاری دارد زیرا مرز تعیین شده در آن میان پادشاهی فرانسه (فرانک غربی) و امپراتوری مقدس روم (فرانک شرقی) برای حدود ششصد سال (تا سده‌های ۱۴ و ۱۵ میلادی) تقریباً ثابت ماند. | ## جمع‌بندی | این پیمان همچنین نقطه پایانی بر تلاش‌های مستقیم کارولنژی‌ها برای تقسیم چندباره لوتارینگیا بود و لورن را به عنوان بخشی جدایی‌ناپذیر از قلمرو آلمان در دوران قرون وسطی تثبیت کرد.
موضوع مقاله: سامگونگ بون‌پوری | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سامگونگ بون‌پوری | مقدمه: سامگونگ بون‌پوری یک روایت شمن‌باورانه کره‌ای است که در جنوب جزیره ججو خوانده می‌شود و با الهه‌ای به نام سامگونگ پیوند دارد. | ## بخش 1: سامگونگ بون‌پوری | این روایت یکی از مهم‌ترین دوازده «بون‌پوری عمومی» است؛ روایاتی که همهٔ شامن‌های ججو آن‌ها را می‌شناسند. اسطورهٔ مرکزی این روایت دربارهٔ دختری به نام گامئونجانگ‌آگی است، سومین و کوچک‌ترین دختر دو گدا. گامئونجانگ‌آگی به‌جای سپاسگزاری از والدین، خط سیاه شکمش را علت می‌داند و از خانه رانده می‌شود. او سرانجام با پسر کوچک یک خانوادهٔ فقیر ازدواج می‌کند و در مزرعهٔ سیب‌زمینی چینی شوهرش طلا و نقره می‌یابد. پس از ثروتمند شدن دوباره، ضیافتی برای گدایان برپا می‌کند که والدین نابینایش نیز در آن شرکت می‌کنند و سرانجام هویتش را آشکار ساخته و بینایی آنان را بازمی‌گرداند. | ## بخش 2: سامگونگ بون‌پوری | گامئونجانگ‌آگی به‌عنوان الههٔ «جئونسانگ» — مفهومی نزدیک به سرنوشت و تقدیر انسانی — پرستش می‌شود. زمینهٔ آیینی و دینی سامگونگ بون‌پوری یکی از سه روایت مهم در میان دوازده بون‌پوری عمومی است و در «گوت بزرگ» (به کره‌ای: )، مقدس‌ترین مجموعه آیین‌های دین ججو، خوانده می‌شود. الهه‌ای که از راه این روایت فراخوانده می‌شود، گامئونجانگ‌آگی است که با عنوان سامگونگ پرستش می‌شود و بر مفهوم «جئونسانگ» فرمان می‌راند. جئونسانگ به‌طور کلی به معنای اصولی است که بر پایهٔ آن همهٔ امور جهان — از جمله شغل داشتن، ثروتمند شدن یا بیمار شدن — رقم می‌خورد. در آیین سامگونگ‌ماجی روایت شمنی بازنمایی شده‌است: دو شمن با لباس گدایی و چشمان بسته وارد می‌شوند و نابینایی والدین گامئونجانگ‌آگی را بازسازی می‌کنند. | ## بخش 3: سامگونگ بون‌پوری | سپس با چوبدست اطرافیان و پرستشگران را می‌زنند و جئونسانگ نامبارک را از خانه بیرون می‌رانند. از دیدگاه برخی پژوهشگران، روایت بر اهمیت کنش فعالانه و نه صرفاً بخت ذاتی تأکید دارد. همچنین بسیاری از پژوهشگران به رویکرد فمینیستی این اسطوره اشاره کرده‌اند؛ گامئونجانگ‌آگی الگوهای پدرسالارانهٔ سنتی را به چالش می‌کشد و ارزش ذاتی زن را مستقل از مردان نشان می‌دهد. روایتی مشابه در کرهٔ سرزمین اصلی نیز به‌صورت افسانهٔ عامیانه وجود دارد، هرچند فاقد بار دینی است. | ## جمع‌بندی | داستان‌های مشابهی در اسطوره‌شناسی بودایی و میان اقوم میائو، ژوانگ و دای در جنوب چین نیز شناخته شده‌است.
موضوع مقاله: نبرد لوون ۸۹۱ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نبرد لوون ۸۹۱ | مقدمه: نبرد لوون نبردی بود که در سپتامبر ۸۹۱ میلادی میان ارتش فرانک شرقی به رهبری پادشاه آرنولف کرنتنی و مهاجمان وایکینگ در نزدیکی رودخانه دایل (در لوون امروزی) رخ داد. | ## بخش 1: نبرد لوون ۸۹۱ | این نبرد به پیروزی قاطع فرانک‌ها و توقف تهاجمات گسترده وایکینگ‌ها به این منطقه انجامید. پیش‌زمینه و تهاجم نورمن‌ها در اواخر سده ۹ میلادی، وایکینگ‌ها (نورمن‌ها) حملات ویرانگری را به قلب امپراتوری کارولنژی آغاز کرده بودند. آن‌ها با استفاده از رودخانه‌ها، به عمق خاک فرانک‌ها نفوذ کرده و شهرها و صومعه‌ها را غارت می‌کردند. در سال ۸۹۱، لشکری بزرگ از وایکینگ‌ها در نزدیکی لوون اردوگاهی مستحکم بنا کردند تا از آنجا به مناطق اطراف حمله کنند. | ## بخش 2: نبرد لوون ۸۹۱ | آرنولف کرینتیا که به تازگی قدرت را در فرانک شرقی به دست گرفته بود، تصمیم گرفت برای پایان دادن به این تهدید مستقیماً وارد عمل شود. شرح نبرد و استراتژی آرنولف نیروهای آرنولف با رسیدن به لوون، متوجه شدند که وایکینگ‌ها توسط رودخانه و خندق‌های دفاعی محافظت می‌شوند. آرنولف که فرماندهی سواره‌نظام سنگین فرانک را بر عهده داشت، برخلاف سنت معمول، به سربازانش دستور داد از اسب پیاده شده و به صورت پیاده‌نظام به استحکامات دشمن یورش ببرند. مهاجمان در حالی که سعی داشتند از رودخانه دایل عبور کرده و فرار کنند، هزاران نفر از آن‌ها غرق یا توسط نیروهای فرانک کشته شدند. | ## بخش 3: نبرد لوون ۸۹۱ | پیامدها و اهمیت تاریخی پیروزی در لوون اعتبار سیاسی آرنولف کرینتیا را به عنوان مدافع جهان مسیحیت به شدت افزایش داد و راه را برای تاج‌گذاری او به عنوان امپراتور هموار کرد. اگرچه حملات پراکنده وایکینگ‌ها به اروپا ادامه یافت، اما نبرد لوون به تهدیدات بزرگ و استقرار دائمی آن‌ها در مناطق داخلی پادشاهی فرانک شرقی پایان داد. | ## جمع‌بندی | این نبرد همچنین در "وقایع‌نامه فولدا" به عنوان یکی از بزرگترین پیروزی‌های مسیحیان بر کافران ثبت شده است.
موضوع مقاله: نبرد پرسبورگ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نبرد پرسبورگ | مقدمه: نبرد پرس‌بورگ (؛ ) نبردی سرنوشت‌ساز بود که از ۴ تا ۶ ژوئیه ۹۰۷ میلادی میان ارتش فرانک شرقی و نیروهای مجار در نزدیکی قلعه برتاسلاوسپورک (احتمالاً براتیسلاوای امروزی) رخ داد. | ## بخش 1: نبرد پرسبورگ | این نبرد با پیروزی قاطع مجارها به پایان رسید و منجر به نابودی بخش بزرگی از اشراف زادگان باواریا و تثبیت حاکمیت مجارها در حوضه کارپات شد. پیش‌زمینه و تهاجم فرانک‌ها پس از آنکه مجارها در اواخر سده ۹ میلادی حوضه کارپات را تصرف کردند، تهدیدی جدی برای مرزهای شرقی فرانک شرقی به شمار می‌رفتند. لوئی کودک، پادشاه فرانک شرقی، به تحریک نجیب‌زادگان باواریا تصمیم گرفت با لشکری عظیم و مجهز به فرماندهی لویتپولد، مارگراف باواریا، مجارها را از منطقه بیرون براند. | ## بخش 2: نبرد پرسبورگ | هدف این لشکرکشی نابودی کامل توان نظامی مجارها و بازپس‌گیری اراضی شرقی بود که پیش‌تر در اختیار کارولنژی‌ها قرار داشت. شرح نبرد و تاکتیک‌های مجارها ارتش فرانک به سه ستون تقسیم شده بود که به صورت موازی در دو طرف رودخانه دانوب حرکت می‌کردند. مجارها با استفاده از تاکتیک‌های جنگی استپی، از جمله شبیخون‌های پی‌درپی و عقب‌نشینی‌های تاکتیکی، موفق شدند هماهنگی میان ستون‌های ارتش فرانک را از بین ببرند. | ## بخش 3: نبرد پرسبورگ | در طول سه روز نبرد، کمانداران سواره‌نظام مجار با باران تیر، پیاده‌نظام سنگین فرانک را زمین‌گیر کرده و در نهایت آن‌ها را در نزدیکی رودخانه محاصره و نابود کردند. پیامدها و اهمیت تاریخی نبرد پرس‌بورگ به معنای واقعی کلمه پایان تسلط کارولنژی‌ها بر منطقه باواریا و اتریش کنونی بود. مرز میان پادشاهی آلمان و مجارستان برای بیش از ۵۰ سال بر روی رودخانه انز تثبیت شد. | ## جمع‌بندی | این پیروزی به مجارها اجازه داد تا دهه‌ها به حملات غارتگرانه خود در اروپای غربی ادامه دهند و تا زمان نبرد لشفلد (۹۵۵ میلادی)، هیچ نیرویی در اروپا قادر به توقف کامل آن‌ها نشد.
موضوع مقاله: بافه توس | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # بافه توس | مقدمه: بافهٔ توس اثری در حوزه پورنوگرافی است که نخستین بار در حدود سال ۱۷۷۰ منتشر شد، در سال ۱۸۲۶ توسط جرج کَنن،Sigel (2005) p.69 در سال ۱۸۶۰ توسط ویلیام داگ‌دیل و مجدداً در سال ۱۸۸۱ توسط ویلیام لازنبیSigel (2005) p.73 (زمانی که گفته می‌شد در برچینگتون آن سی به چاپ رسیده است) تجدید چاپ گردید.Marcus (2007) p.290 این اثر شامل مجموعه‌ای از داستان‌های شلاق‌زنی است، که عمدتاً به موضوع تازیانه زدنِ زنان توسط زنان می‌پردازد،Marcus (2007) pp.147-148,290 و برخی از آن‌ها از مجلهٔ خانگی زن انگلیسی برگرفته شده‌اند (مارکوس به این واقعیت عجیب اشاره می‌کند که برخی مطالبِ این مجلهٔ مد، عیناً در آثار پورنوگرافیک بازنشر می‌شدند).Marcus (2007) p.140 هنری اسپنسر اشبی آن را «بسیار معمولی و بی‌مزه» توصیف کرده و از تجدید چاپ‌های مکرر آن ابراز شگفتی نموده است. | ## بخش 1: بافه توس | ## بخش 2: بافه توس | ## بخش 3: بافه توس