موضوع مقاله: واروارا باخمتوا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # واروارا باخمتوا | مقدمه: زندگی‌نامه واروارا لوپوخین، در خانواده‌ای اشرافی و قدیمی به دنیا آمد و هفتمین فرزند از هشت فرزند خانواده بود. | ## بخش 1: واروارا باخمتوا | او و برادرش الکسی و خواهرش ماریا از سال ۱۸۲۸، زمانی که لرمانتوف برای تحصیلات متوسطه به مسکو آمد، از دوستان نزدیک میخائیل لرمانتوف بودند - و با گذشت زمان، واروارا و میخائیل عاشق هم شدند. لرمانتوف در سن ۱۸ سالگی این سطور را برای لوپوخین نوشت: طبق خاطرات بستگان شاعر، لرمانتوف این عشق را به لوپوخین تا زمان مرگش حفظ کرد. اما خانواده لوپوخین با ازدواج آنها مخالف بودند، به ویژه پدر واروارا، الکساندر لوپوخین، و خواهرش و دوست لرمانتوف، ماریا. در سال ۱۸۳۵ واروارا لوپوخینا با نیکولای فئودوروویچ باخمتف، زمین‌دار ثروتمند و عضو فعال شورای دولتی، ازدواج کرد. به گفته آکیم شان-گیری، پسرعموی دوم لرمانتوف، با شنیدن خبر ازدواج قریب‌الوقوع لوپوخینا، چهره لرمانتوف «تغییر کرد و رنگش پرید». او نسخه جدیدی از «دیو» (شعری بلند با برخی از طنین‌اندازترین ابیات زبان روسی که چندین بار آن را بازنویسی کرد) را برای او فرستاد و در تقدیم‌نامه‌ای که برای کاتب فرستاد، چندین بار حروف اول «ВАБ» را خط زد و به جای آن «ВАЛ» نوشت. | ## بخش 2: واروارا باخمتوا | شایان ذکر است که «Л» حرف اول نام خود شاعر نیز هست، که نشان می‌دهد لرمانتوف قصد ازدواج با او را داشته است. لرمانتوف، که از حسادت رنج می‌برد، چندین بار در نوشته‌هایش با طنزی کنایه‌آمیز به نیکولای باخمتف به عنوان یک ریش‌سفید و بی‌غیرت اشاره کرد. (in Russian) باخمتف نیز حسود بود و همسرش را از صحبت دربارهٔ لرمانتوف منع می‌کرد و تمام تلاش خود را برای از بین بردن مکاتبات او با شاعر به کار می‌گرفت، به طوری که منبع اصلی اطلاعات در مورد رابطه آنها پس از ازدواج، مکاتبات شاعر با خواهر واروارا، ماریا لوپوخینا، است. به گفته پاول ویسکوواتوف، اولین زندگینامه‌نویس لرمانتوف، هر کسی که فصل «شاهزاده خانم ماری» را خوانده باشد، باخمتف‌ها را در شخصیت‌های فیث و همسرش شناخته است.Viskovatov, Paul (1891). (in Russian) توصیف لرمانتوف از شخصیت‌های زن داستان‌هایش خود گویای همه چیز است: پرنسس لیگوفسکایا: «پرنسس ورا دمیتریونا زنی ۲۲ ساله، با قد متوسط، بور و چشمان مشکی بود که به چهره‌اش جذابیت خاصی می‌بخشید.» پرنسس فیث: «... او قد متوسطی دارد، موهای بلوند، چشمان گود دارد» (در این متن «گود» به معنی «تیره» است) از شعری از یک کودک: «و چشمان تیزبین و فرهای طلایی، / و صدای دلنشین!/ آیا همان‌طور که می‌گویند، / که تو او را دوست داری، حقیقت ندارد؟» واروارا باخمتوا توسط خواهرزاده‌اش، آن.ان.ان. | ## بخش 3: واروارا باخمتوا | تروبتسکایا، اینگونه توصیف می‌شود: این ویژگی بارز، چشمان تیره و موهای بور، تقریباً در همه جا وجود دارد، به جز شاید در شعری که اصطلاح «چشمان تیره» با «بالدار» جایگزین شده است. پاخوموف، این شبیه تغییری است که شاعر در «قهرمان زمان ما» به آن متوسل شده است، Н. (in Russian)زمانی که یک خال روی ابروی پرنسس فیث - ویژگی‌ای مشابه با ویژگی واروارا باخمتف - در نسخه نهایی به گونه منتقل شده است «تا از گمانه‌زنی‌ها در مورد شباهت بیش از حد نزدیک جلوگیری شود». برخی از پرتره‌ها به او تعلق دارند و تعدادی دیگر نیز وجود دارند که گمان می‌رود یا فرض می‌شود که او موضوع آنها بوده است. صومعه بشارت واروارا باخمتوا همچنین در شهر تولیاتی (که تا سال ۱۹۶۴ با نام استاوروپول شناخته می‌شد) یادبود دارد. در سال ۱۸۴۶، نیکولای فدوروویچ باخمتف یک کلیسای سنگی ساخت که محراب آن به سنت باربارا تقدیم شده بود، به امید شفای شفابخش الهی برای واروارا. | ## جمع‌بندی | (به زبان روسی) این کلیسا اکنون قدیمی‌ترین ساختمان در تولیاتی است و کلیسای اصلی صومعه بشارت، یک بنای تاریخی شناخته شده تولیاتی، می‌باشد.