aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: بندتو روبازا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # بندتو روبازا | مقدمه: او که درست قبل از جنگ جهانی دوم به دنیا آمده بود، در جریان درگیری‌ها پدرش را از دست داد، پدرش تبعید شد و متعاقباً در تلاش برای فرار درگذشت. | ## بخش 1: بندتو روبازا | سپس در رم، او یک مجسمه نیم‌تنه از فوتبالیست لوچیانو رِ چکونی، «عشق و همبستگی» (که در سال ۱۹۷۹ به ساندرو پرتینی و سال بعد به پاپ ژان پل دوم واگذار شد)، یک نقش برجسته برنزی تقدیم به آلدو مورو و همراهانش و یک نقش برجسته بلند به یاد مأموران آنتونیو میا و پیرینو اولانو (که در نزدیکی مقر رومی دموکرات‌های مسیحی کشته شدند) ساخت. از دیگر آثار او می‌توان به مجسمه مسیح برای کلیسای جامع سانتا ماریا آسونتا در آلتامورا و پرتره‌هایی از کارول وویتیلا، آلچیده د گاسپری و فرانتس یوزف اشتراوس اشاره کرد. | ## بخش 2: بندتو روبازا | او همچنین یک بنای برنزی برای آلفردو رامپی و زوج حاکم تایلندی، سیریکیت و بومیبول، ساخت. برای قربانیان تروریسم، او بنای یادبود مادونا دلا پاچه، در ویاله ماتزینی در رم و همچنین یادبود جنگ خارج از کشور برای معبد باری را ساخت. | ## بخش 3: بندتو روبازا | او مجسمه برنزی قاضی گیرولامو تارتالیون و مجسمه‌ای به افتخار رئیس‌جمهور ایالات متحده، رونالد ریگان (اثری که به کاخ سفید سپرده شده و در اتاق روزولت قرار دارد) را ساخت. همچنین اثر او جابجایی برجسته «دوزخ» اثر دانته آلیگیری است، ۹۰ متر مربع از مرمر رزینی که صحنه‌هایی از ۳۴ بند از بند اول کمدی الهی را نشان می‌دهد. | ## جمع‌بندی | از دیگر مجسمه‌های او می‌توان به اسب مرمری اهدا شده به روستای روکا پریورا اشاره کرد، جایی که فواره‌ای نیز توسط هنرمند در آنجا وجود دارد.
موضوع مقاله: دیوید پرته | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # دیوید پرته | مقدمه: دیوید پرته (متولد ۱۹۷۴) یک مجسمه‌ساز فلزی ایتالیایی-آمریکایی و استاد هنر در دانشگاه ناحیه کلمبیا در واشینگتن دی سی است. | ## بخش 1: دیوید پرته | پرته که در ابتدا به عنوان جواهرساز و فلزکار شروع به کار کرد، در دانشگاه ای‌اوآوی ونیز معماری خواند و قبل از شروع حرفه خود به عنوان مجسمه‌ساز در ایالات متحده، چندین سال به عنوان معمار کار کرد و در هنرهای عمومی و فناوری‌های جدید به کار رفته در هنر و معماری مانند اسکن سه‌بعدی و چاپ سه‌بعدی تخصص یافت. اوایل زندگی و تحصیلات او در ترویزو، ایتالیا متولد شد و فلزکاری را از پدرش الساندرو و مجسمه‌ساز تونی بنتون آموخت. | ## بخش 2: دیوید پرته | او در رشته معماری از دانشگاه ونیز فارغ‌التحصیل شد و چندین سال به عنوان معمار برای شرکت معماری تونی فولینا کار کرد. پس از مهاجرت به ایالات متحده، در سال ۲۰۰۹ مدرک کارشناسی ارشد هنر و در سال ۲۰۱۰ مدرک کارشناسی ارشد هنرهای زیبا در رشته مجسمه‌سازی را از دانشگاه فونتبون در سنت لوئیس با پایان‌نامه‌ای در رابطه با استفاده از تولید افزایشی - چاپ سه‌بعدی به عنوان نگاتیو در فرایند ریخته‌گری موم از دست رفته دریافت کرد. | ## بخش 3: دیوید پرته | پرته پس از دریافت مدرک کارشناسی ارشد هنرهای زیبا، در آکادمی فاب تحت راهنمایی نیل گرشنفلد در رشته ساخت دیجیتال و در موسسه فناوری ماساچوست در رشته طراحی برای تولید افزایشی تحصیل کرد. پرته به صورت تمام وقت در دانشگاه‌ها و کالج‌های مختلفی مانند مدرسه هنر و طراحی کورکوران و دانشگاه کاتولیک آمریکا تدریس کرد و اکنون به عنوان دانشیار در دانشگاه ناحیه کلمبیا مشغول به کار است."Davide Prete's Bio". | ## جمع‌بندی | شغل داوید پرته آثار خود را در نمایشگاه‌ها و کنفرانس‌های هنری ملی و بین‌المللی، مانند نمایشگاه چاپ سه‌بعدی در لندن، میلان و پاریس در موزه لوور، به نمایش گذاشت.
موضوع مقاله: شمعون در ادبیات خاخامی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # شمعون در ادبیات خاخامی | مقدمه: سیمئون در ادبیات ربی ، اشارات موجود در ادبیات خاخامی به شخصیت کتاب مقدس، شمعون، پسر یعقوب، شامل بسط‌ها، شرح‌ها و استنتاج‌های مختلفی فراتر از آنچه در متن خود کتاب مقدس ارائه شده است، می‌باشد. | ## بخش 1: شمعون در ادبیات خاخامی | سفر هایاشار (میدراش) این روایت را بسط می‌دهد و می‌گوید وقتی پدر شکیم حمور از دینه خواستگاری پسرش شکیم را کرد، شمعون و لاوی برای فریب دادن او، پاسخ دادند که کمی تأخیر لازم است تا با پدربزرگشان اسحاق در این مورد مشورت کنند. در سفر هایاشار (میدراش) همچنین شمعون به عنوان فردی با صدای بسیار قدرتمند معرفی می‌شود و می‌گوید که یک بار، در اوج یک نبرد، وقتی که او فریاد زد، دشمن با شنیدن صدا وحشت زده پا به فرار گذاشت. | ## بخش 2: شمعون در ادبیات خاخامی | ربی‌ها همچنین معتقد بودند که شمعون بود که یوسف را به چاه انداخت و سپس دستور داد سنگ‌ها را به آن بیندازند.Genesis Rabbah 84:15 ادبیات خاخامی دو دلیل ارائه می‌دهد که چرا یوسف شمعون و نَه، برادران دیگرش را به عنوان گروگان انتخاب کرد (پیدایش ۴۲:۲۴). دوم اینکه، یوسف می‌خواست شمعون را از لاوی جدا کند، مبادا آنها با هم مصر را همان‌طور که شهر شکیم را نابود کرده بودند، نابود کنند.پیدایش ربه 91:6 طبق سفر هایاشار (میدراش)، شمعون طبیعتاً تمایلی به رفتن به زندان نداشت؛ و هنگامی که به درخواست یوسف، هفتاد مصری قدرتمند برای گرفتن او به زور نزدیک شدند، او فریادی چنان وحشتناک سر داد که آنها ترسیدند و فرار کردند. | ## بخش 3: شمعون در ادبیات خاخامی | ## جمع‌بندی | مرگ طبق سدر اولام زوتا، شمعون در سن ۱۲۰ سالگی، هفتاد و پنج سال پس از رفتن یعقوب و فرزندانش به مصر، و بنابراین سه سال قبل از مرگ روبن، درگذشت.
موضوع مقاله: آرا پاکیس | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آرا پاکیس | مقدمه: آرا پاکیس ( به معنی «محراب صلح آگوستوس») بنایی یادمانی در رم است که بین سال‌های ۱۳ و ۹ پیش از میلاد به دستور سنای روم ساخته شد. | ## بخش 1: آرا پاکیس | این محراب به افتخار آگوستوس و بازگشت پیروزمندانه‌اش از جنگ‌های هیسپانیا و گالیا بنا گردید و امروز یکی از مهم‌ترین نمونه‌های هنر رسمی رومی است. زمینهٔ تاریخی در دورهٔ آگوستوس، پس از سال‌ها جنگ داخلی، روم نیازمند تثبیت مشروعیت سیاسی و بازنمایی دوران صلح و شکوفایی بود. محراب آرا پاکیس به‌عنوان بخشی از سیاست «پکس رومانا» ساخته شد تا صلح و رفاه در عصر آگوستوس را به‌صورت تصویری به مردم عرضه کند. این بنا به نوعی «بیانیهٔ بصری» بود که در قالب آیین‌های مذهبی و هنری، ایدئولوژی امپراتور را تثبیت می‌کرد. تاریخچه سنای روم در ۱۳ پیش از میلاد دستور ساخت محراب را صادر کرد و در ۹ پیش از میلاد افتتاح شد. در طول سده‌های میانه، بر اثر تغییرات بستر رودخانه، بنا به‌تدریج مدفون شد و تا قرن شانزدهم تقریباً از یادها رفت. کشف دوباره و انتقال در قرن شانزدهم و هفدهم، قطعات پراکنده‌ای از مرمرهای حجاری‌شدهٔ آرا پاکیس کشف شدند. | ## بخش 2: آرا پاکیس | به دستور موسولینی و در راستای سیاست‌های روم‌گرایانهٔ او، قطعات گردآوری و بازسازی شدند. در سال ۱۹۳۸، هم‌زمان با جشن‌های دوهزارمین سال تولد آگوستوس، محراب در بنایی جدید در نزدیکی محل اصلی خود دوباره برپا گردید. معماری و تزیینات آرا پاکیس ساختاری مستطیلی با دیوارهایی بلند دارد که محراب مرکزی در درون آن جای گرفته است. برجسته‌ترین نقش‌ها شامل: صحنهٔ رژهٔ اعضای خاندان سلطنتی آگوستوس و مقامات عالی‌رتبهٔ روم. موزهٔ آرا پاکیس در سال ۲۰۰۶، محراب به ساختمانی مدرن طراحی‌شده توسط معمار آمریکایی ریچارد مایر منتقل شد. این بنا، که بخشی از پروژه‌های بحث‌برانگیز نوسازی رم بود، اکنون به نام «موزهٔ آرا پاکیس» شناخته می‌شود و مکانی دائمی برای حفاظت و نمایش این اثر است. اهمیت فرهنگی آرا پاکیس نه‌تنها یک بنای یادمانی مذهبی است، بلکه به‌عنوان ابزار تبلیغاتی در خدمت سیاست آگوستوس عمل می‌کرد. | ## بخش 3: آرا پاکیس | این اثر به‌عنوان منبعی بی‌بدیل برای مطالعهٔ هنر، ایدئولوژی سیاسی و دین در اوایل امپراتوری روم اهمیت دارد. تأثیر بر هنر مدرن آرا پاکیس در دوران معاصر الهام‌بخش بسیاری از هنرمندان و معماران بوده است. پژوهشگران و هنرمندان قرن بیستم، این بنا را نمونه‌ای از «قدرت تصویرسازی سیاسی در معماری» معرفی کردند. بازسازی موسولینی و سپس طراحی ریچارد مایر نشان‌دهندهٔ اهمیت مداوم این یادمان در شکل‌دادن به هویت فرهنگی رم است. در نمایشگاه‌های بین‌المللی هنر و باستان‌شناسی، آرا پاکیس بارها به‌عنوان نمونه‌ای از پیوند میان هنر و ایدئولوژی معرفی شده است. | ## جمع‌بندی | در هنر معاصر نیز تصویر نقش‌برجسته‌های آن در پوسترها، کتاب‌ها و رسانه‌های عمومی به‌عنوان نمادی از «صلح» به کار رفته است.
موضوع مقاله: انریکو آلفانو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # انریکو آلفانو | مقدمه: انریکو آلفانو (؛ ۱۸۶۹ یا ۱۸۷۰ – ۱۰ ژانویهٔ ۱۹۴۰)، با لقب "اریکونه"، از رهبران اصلی کامورا، سازمانی مافیایی در کامپانیا و پایتخت آن ناپل در آغاز قرن بیستم بود. | ## بخش 1: انریکو آلفانو | او را «نوعی رئیس کنفدراسیون» توصیف کرده‌اند.کریچلی، خاستگاه جنایت سازمان‌یافته در آمریکا، ص. آلفانو متهم بود که پشت پرده قتل رقیب خود، جنارو کوکولو، رئیس دیگر کامورا، و همسر او قرار داشته است. دادگاه کوکولو که علیه آلفانو و همدستانش برگزار شد، از یک پرونده قتل فراتر رفت و به محاکمه‌ای علیه کل کامورا بدل شد و توجه گسترده‌ای را در ایتالیا و ایالات متحده برانگیخت. او در ژوئیهٔ ۱۹۱۲ به ۳۰ سال زندان محکوم شد و با وجود تردیدهای جدی درباره اعتبار دادگاه، تنها در سال ۱۹۳۴ و پس از ۲۷ سال آزاد شد. ۱۹۱–۱۹۸ آلفانو ابتدا به‌عنوان فروشنده میوه و دلال بازار دام در ناپل فعالیت می‌کرد. گزارش نیویورک تایمز از دادگاه کوکولو در ۱۹۱۱، آلفانو را کوتاه‌قامت اما با هیبتی پرنفوذ توصیف می‌کند. | ## بخش 2: انریکو آلفانو | طبق گزارش لا استامپا، او ۶ یا ۷ سال در زندان بود و در همان‌جا آیین ورود به کامورا را گذراند و «حق» دریافت تانجنت (پول محافظت) از کسبه محله‌اش را به دست آورد. درگیری از آنجا آغاز شد که پاپاگالو پس از بازگشت از زندان، دید آلفانو کنترل قلمرو پیشینش را در دست دارد. روایتی داستانی از این زومپاتا در رمان مردان سکوت نوشته نویسنده ایتالیایی–آمریکایی لوئیس فورجیونه آمده است (بخش در فرهنگ عامه). در ابتدا قتل به حسادت‌های خانوادگی نسبت داده شد، اما به‌زودی روشن شد که پشت پرده، درگیری‌های درون کامورا قرار دارد. گمان می‌رفت که انریکو آلفانو دستور قتل را داده تا رقیب خود کوکولو را از میان بردارد. دادگاه در ویتربو و در سال‌های ۱۹۱۱ تا ۱۹۱۲ برگزار شد و بیش از ۳۵۶ متهم را شامل می‌شد. | ## بخش 3: انریکو آلفانو | این دادگاه، که با عنوان «دادگاه کوکولو» شناخته می‌شود، در آن زمان بزرگ‌ترین محاکمه جنایی تاریخ ایتالیا بود و به موضوعی پر سر و صدا در مطبوعات ایتالیا و ایالات متحده بدل شد. گائتانو آموریه‌لو، یکی از اعضای کلیدی، علیه هم‌دستان خود شهادت داد و شرحی مفصل از ساختار و آیین‌های کامورا ارائه کرد. در ژوئیه ۱۹۱۲، پس از یک محاکمهٔ طولانی و پرهیاهو، آلفانو به ۳۰ سال زندان محکوم شد. دادگاه همچنین به‌طور نمادین پایان دوران سلطهٔ کامورا در ناپل را اعلام کرد، هرچند بسیاری بر این باور بودند که نفوذ آن صرفاً پنهان‌تر شده است. زندان و آزادی آلفانو تا سال ۱۹۳۴ در زندان ماند و پس از ۲۷ سال حبس، به‌صورت مشروط آزاد شد. | ## جمع‌بندی | در فرهنگ عامه داستان دوئل معروف او با توتونو او پاپاگالو الهام‌بخش رمان مردان سکوت اثر لوئیس فورجیونه، نویسنده ایتالیایی–آمریکایی، بوده است.مردان سکوت، لوئیس فورجیونه دادگاه کوکولو در آثار مستند و تاریخی متعددی دربارهٔ مافیا و کامورا ذکر شده و به‌عنوان نخستین تلاش سیستماتیک دولت ایتالیا برای نابودی یک سازمان مافیایی در نظر گرفته می‌شود.
موضوع مقاله: ارکوله للی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ارکوله للی | مقدمه: زندگی اوایل زندگی و تحصیلات للی شاگرد نقاش جووانی پیترو زانوتی بود، اما به مجسمه‌سازی نیز گرایش داشت. | ## بخش 1: ارکوله للی | او حکاکی را نزد جووانی جوزفو دال سوله و معماری را نزد فردیناندو گالی-بیبینا آموخت. در سال ۱۷۲۷ با نقاشی از جودیت و هولوفرنس، جایزه مارسیلی را که توسط آکادمی کلمنتینای بولونیا ارائه می‌شد، برنده شد. نقاشی‌های او، که تعداد کمی از آنها قابل ردیابی هستند، شامل یک خودنگاره (دانشگاه بولونیا) است. پرتره‌ای از اوستاچیو مانفردی (دانشگاه بولونیا، مؤسسه علوم) نمونه‌ای از کار او به عنوان مجسمه‌ساز است. | ## بخش 2: ارکوله للی | شغل در سال ۱۷۳۲، للی شروع به مطالعه آناتومی کرد و در سال ۱۷۳۴ دو مجسمه چوبی که از کلیسای جامع در تئاتر آناتومیک آرکیگیناسیو، بولونیا پشتیبانی می‌کنند را امضا و تاریخ‌گذاری کرد. در همان سال، للی به عنوان سکه‌ساز منصوب شد و مدال‌های زیادی را برای ضرابخانه محلی تکمیل کرد. در سال ۱۷۴۲ او به آکادمی کلمنتینا پیوست و در آنجا سمت‌های مهمی از جمله پرنسیپ (۱۷۴۶–۱۷۴۷ و ۱۷۵۳–۱۷۵۴) را به دست آورد. در طول این سال‌ها، به او مأموریت داده شد تا نمایشگاه‌های مومی آناتومیکی برای دانشگاه بولونیا تولید کند. | ## بخش 3: ارکوله للی | جیووانی مانزولینی، مدل‌ساز مومی و آناتومیست، از سال ۱۷۴۳ به عنوان دستیار او کار می‌کرد. او به شدت احساس می‌کرد که للی او را به خاطر دانش بیشترش در آناتومی و مجسمه‌سازی آناتومیکی از شناخته شدن محروم کرده است. در سال ۱۷۴۶، للی به عضویت انجمن هنر بولونیز، آکادمیا کلمنتینا، و انجمن علمی، مؤسسه علوم، درآمد. چند تصویر از او باقی مانده است، از جمله تصویر مریم مقدس و کودک به همراه سنت آنتونی پادوا و سنت کلارا برای کلیسای سنت آندره‌آ دل اسکوله در بولونیا؛ و تصویر سنت فیدل برای کلیسای کاپوچینی در پیاچنزا. | ## جمع‌بندی | او معلم برجسته‌ای در طراحی بود و در سال ۱۷۵۹ مدیر آکادمی بولونیا، شهری که در آن درگذشت، شد.
موضوع مقاله: جوزپه بسی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جوزپه بسی | مقدمه: زندگی‌نامه بسی در مدرسه هنر در شهر زادگاهش، ولترا، به مدیریت پاریده باگنولسی، که بسی زیر نظر او تحصیل کرد، تحصیل کرد. | ## بخش 1: جوزپه بسی | پس از آن، او تحصیلات خود را در آکادمی هنرهای زیبای فلورانس ادامه داد، جایی که استادانش از جمله مجسمه‌ساز آگوستو ریوالتا، در آن مشغول به کار بودند، پیش از آنکه در سال ۱۸۷۲ به ولترا بازگردد. بسی در مناسبت‌های مختلف جوایزی دریافت کرد و آثار او در بازار بین‌المللی هنر بسیار موفق بودند. در نتیجه، اغلب کپی‌هایی از آنها ساخته می‌شد؛ این کپی‌ها از کارگاه او دارای امضای «استودیو پروفسور جی. | ## بخش 2: جوزپه بسی | دوستی بسی با فرانچسکو جیولی، هنرمند و تاجر، او را با ماکیایولی‌ها و طرفداران جنبش اسکاپیگلیاتورا و همچنین با آثار هنرمند معاصرش مداردو روسو آشنا کرد و به ترکیبی از امپرسیونیسم و سبک آرت نوو ایتالیایی به نام لیبرتی، با تأثیری از باروک، تبدیل شد.Vincenzo Vicario. در اسپانیا، موزه ملی سرامیک و هنرهای تزئینی گونزالس مارتی در والنسیا، مجسمه نیم‌تنه بسی با عنوان آلبا دی پیس (طلوع صلح) و در شیلی قرار دارد. پس از مرگ جوزپه بسی، کارگاه او به فرزندانش (مینو راه پدرش را دنبال کرد، که جوزپه همچنان با مرمر سفید به دنبال ثروت خود در خارج از کشور بود) و بعدها به نوه‌اش گبو ورو و نتیجه‌اش پدرو رسید. | ## بخش 3: جوزپه بسی | نتیجه دوم، کارگاه را به یک گالری تبدیل کرد که محصولات هنری معمول ولترا را می‌فروخت؛ آلاباستری جی. | ## جمع‌بندی | بسی در طول زندگی خود توسط دولت ایتالیا با نشان لیاقت برای کار، مورد تقدیر قرار گرفت.
موضوع مقاله: رینالدو باربتی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # رینالدو باربتی | مقدمه: اوایل زندگی و تحصیلات میرکو در ۲۸ سپتامبر ۱۹۱۰ در اودینه ایتالیا به دنیا آمد، او دومین فرزند از سه برادر بود (دینو بزرگ‌ترین و آفرو کوچک‌ترین فرزند بود). | ## بخش 1: رینالدو باربتی | او در خانواده‌ای هنرمند بزرگ شد: پدرش لئو (۱۸۸۶–۱۹۱۸) نقاش و دکوراتور بود و از جوانی میرکو و برادرانش استعداد هنری زودرسی از خود نشان دادند. در سال ۱۹۲۸، او برای اولین بار آثار خود را در اودینه، در کنار نقاشی‌های دو برادرش، به نمایش گذاشت. | ## بخش 2: رینالدو باربتی | در همان سال، او به همراه دیگر هنرمندان مرتبط با مکتب رومی (از جمله جوزپه کاپوگروسی، آلبرتو زیوری، گوگلیلمو یانی و رناتو گوتوزو) آثار خود را در دوسالانه ونیز به نمایش گذاشت.Basaldella Mirko. در سال ۱۹۵۵، میرکو جایزه اول مجسمه‌سازی را در دوسالانه هنر سائوپائولو از آن خود کرد. | ## بخش 3: رینالدو باربتی | در سال ۱۹۵۷، او به کمبریج، ماساچوست نقل مکان کرد، جایی که جوزپ لوئیس سرت او را به مدیریت کارگاه طراحی در دانشگاه هاروارد منصوب کرد. | ## جمع‌بندی | میرکو تا سال ۱۹۶۳ در آنجا ماند، زمانی که به ادوارد سکلر و رابرت گاردنر در دپارتمان تازه تأسیس مطالعات بصری و محیطی پیوست.
موضوع مقاله: ایجیدیو کاساگرانده | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ایجیدیو کاساگرانده | مقدمه: اگیدیو کاساگرانده، مجسمه‌ساز و فلزکار ایتالیایی اهل بورگو والسوگانا، ترنتینو بود که به خاطر کارهای مسی و برنجی‌اش شناخته می‌شود. | ## بخش 1: ایجیدیو کاساگرانده | او بیشتر به خاطر خلق مجسمه عظیم بانوی ما، محافظ اروپا (مادونا دِ یوروپا)، به یاد آورده می‌شود. مجسمه مسی که در سال ۱۹۵۷ در کوه‌های آلپ نصب شد، و فونتانا اویتا، یک فواره عمومی بزرگ که بیش از سه دهه به عنوان نماد شهر بورگو والسوگانا خدمت می‌کرد. شغل کارگاه کاساگراند کاساگراند در بورگو والسوگانا یک کسب و کار فلزکاری را اداره می‌کرد و در ساخت دستی گلدان‌های مسی و اقلام تزئینی تخصص داشت. کارگاه او که در اواخر دهه ۱۹۳۰ افتتاح شد، طیف گسترده‌ای از آثار مسی و برنجی، از جمله بشقاب‌ها و پنل‌هایی که صحنه‌های زندگی روستایی، هنر مذهبی، آمفورا، گلدان‌ها، گلدان‌های تزئینی، ساعت‌ها، بادنماها، آینه‌ها، جواهرات و صلیب‌ها را تولید می‌کرد. از سال ۱۹۵۵ تا ۱۹۶۰، کاساگراند ۱۲۰ کارگر را استخدام کرد و محصولات خود را به سراسر جهان ارسال می‌کرد و این امر آن را به یکی از کارفرمایان اصلی در منطقه والسوگانا تبدیل کرد. | ## بخش 2: ایجیدیو کاساگرانده | این مرکز از تکنیک‌های سنتی فلزکاری ترنتینو همراه با روش‌های تولید مدرن، با قطعاتی با علامت «ا. این کارگاه کارآموزان زیادی را در تکنیک‌های مس و برنج آموزش داد و به عنوان مرکزی برای حفظ سنت‌های فلزکاری منطقه‌ای عمل کرد. ارتفاع و وزن دارداگرچه کاساگراند به‌طور رسمی آموزش ندیده بود، این مجسمه را در ده ماه و از سال ۱۹۵۵ تا ۱۹۵۶ تکمیل کرد. این مجسمه بعداً توسط زرگران ماهر از ایتالیا و دیگر کشورهای اروپایی با ورقه‌های طلا پوشانده شد. این مجسمه سفر خود را از بورگو والسوگانا در سال ۱۹۵۶ آغاز کرد و قبل از رسیدن به مقصد نهایی خود در پرگینه والسوگانا و روورتو توقف داشت. | ## بخش 3: ایجیدیو کاساگرانده | این بنای یادبود در ۱۵ اکتبر ۱۹۵۷ افتتاح شد و به عنوان یک پناهگاه در فضای باز در حرم بانوی اروپا، واقع در ارتفاع ۲۰۰۰ متری از سطح دریا، عمل می‌کند. فونتانا اویتا کاساگراند، فونتانا اویتا، یک فواره مسی یادبود که به اوا پرون تقدیم شده بود و پس از مرگش توسط کارگاهش در دهه ۱۹۷۰ تکمیل شد، را طراحی کرد. ارتفاع با محیط، پیکره اویتا را در کنار سه بالرین، یک کره زمین و دو مجسمه پشتیبان نشان می‌داد که همگی کاملاً از مس و با استفاده از تکنیک‌های خاص کاساگراند ساخته شده بودند. این فواره در ورودی اصلی شهر قرار داشت و تا زمان حذف آن در سال ۲۰۰۲، بیش از ۳۰ سال به عنوان نماد اصلی بورگو والسوگانا عمل می‌کرد. میراث تکنیک‌ها و صنایع دستی فلزکاری کاساگراند، نمایانگر یک سنت هنری قابل توجه در منطقه والسوگانا بود. | ## جمع‌بندی | پس از تعطیلی کارگاه او در سال ۱۹۸۶، صنایع دستی سنتی مس و برنج تا حد زیادی از این منطقه ناپدید شد.
موضوع مقاله: پاسیفیکو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پاسیفیکو | مقدمه: لوئیجی «جینو» دِ کِرِشِنزو (؛ زادهٔ ۵ مارس ۱۹۶۴) که بیشتر با نام پاسیفیکو شناخته می‌شود، خواننده، ترانه‌سرا، آهنگساز و نوازندهٔ اهل ایتالیا است. | ## بخش 1: پاسیفیکو | پیشینه دِ کِرِشِنزو، فرزند پدری ناپلی و مادری اهل سالرنو در میلان متولد شد و در سن ۱۶ سالگی اولین گروه موسیقی خود، به نام «لا گوچیا» را تشکیل داد. پس از فارغ‌التحصیلی در رشته علوم سیاسی و تجربیات مختلف در زمینه راک، جاز و فیوژن، در سال ۱۹۸۹ به همراه لوکا جما گروه دیگری به نام «روسومالتسه» را تشکیل داد که دِ کِرِشِنزو در آن آهنگساز و گیتاریست بود. | ## بخش 2: پاسیفیکو | پس از انحلال گروه، او با کارگردان روبرتا توره همکاری کرد و موسیقی متن فیلم «داستان ساوث ساید» و موسیقی متن نمایش «بیا و همه چیز را به خاطر بسپار» را ساخت. در سال ۲۰۰۰، دِ کرشنزو نام هنری پاسیفیکو را برای خود برگزید و اولین آلبوم انفرادی خود را در سال ۲۰۰۱ با همین نام که مورد تحسین منتقدان قرار گرفت، منتشر کرد. | ## بخش 3: پاسیفیکو | در طول سال‌های بعد، او فعالیت خود را به عنوان خواننده کنسرت‌های افتتاحیه لوکا کاربونی و کوستو و دیگران با فعالیت آهنگسازی جایگزین کرد و به ویژه با آدریانو چلنتانو ، آندره‌آ بوچلی ، جانا نانینی ، مارکو منگونی ، آنتونلو وندیتی ، مالیکا آیانه ، زوکرو فورناسیاری و اورنلا وانونی همکاری داشت. | ## جمع‌بندی | ترانه‌شناسی ۲۰۰۱ - پاسیفیکو ۲۰۰۴ - موسیقی لگرا ۲۰۰۶ - میوه های گرمسیری شیرین ۲۰۰۹ - داخل هر خانه ۲۰۱۲ - صدای یک نفر را نشکنید ۲۰۱۳ - به چی اعتقاد داری؟
موضوع مقاله: مکس پزالی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مکس پزالی | مقدمه: این آلبوم در ایتالیا با موفقیت روبرو شد و از آن زمان پزالی به عنوان یک هنرمند انفرادی باقی مانده است. | ## بخش 1: مکس پزالی | با در نظر گرفتن کارهای انفرادی او و همچنین آثارش که به ۸۸۳ برمی‌گردد، پزالی بیش از ۱۰ میلیون نسخه از آلبوم‌هایش فروخته است و بدین ترتیب به یکی از محبوب‌ترین خوانندگان تاریخ موسیقی ایتالیا تبدیل شده است. زندگی و حرفه مکس پزالی در ۱۴ نوامبر ۱۹۶۷ در پاویا ایتالیا، در ۴۰ کیلومتری جنوب میلان متولد شد. پزالی و رپتو هر دو عاشق موسیقی راک اند رول بودند و همین وجه اشتراک بود که آنها را به ایده تشکیل یک گروه موسیقی رساند. در طول اقامتشان، یک سینتی‌سایزر ارزان، یک درام کیت و چند سی‌دی خریداری کردند و پس از بازگشت به پاویا، بلافاصله شروع به نوشتن موسیقی کردند. | ## بخش 2: مکس پزالی | از آنجایی که رپتو و پزالی از طرفداران پروپاقرص موتورسیکلت به ویژه هارلی-دیویدسن بودند، تصمیم گرفتند نام گروه را «۸۸۳» بگذارند که برگرفته از نام تجاری این برند بود. در سال ۲۰۰۵، یک آلبوم از بهترین آهنگ‌هایش با نام «۸۸۳/مکس پزالی» منتشر شد که شامل یک دی‌وی‌دی با تمام موزیک ویدیوهای ساخته شده تا آن زمان بود. این آلبوم موفقیت بزرگی را به دست آورد و محبوب‌ترین آهنگ‌های آن در طول تابستان در صدر جدول‌ها باقی ماندند. پزالی به دلیل رویکرد دوستانه، اجرای صحنه‌ای جذاب و تعهدش به موسیقی‌اش، مورد علاقه طرفدارانش است. | ## بخش 3: مکس پزالی | در سال ۲۰۰۸، او با آلبوم جدید «Max Live 2008» منتشر شد که شامل بهترین آهنگ‌های اجراهای زنده او و همچنین شامل دو آهنگ منتشر نشده بود. در تابستان ۲۰۰۸، تور زنده مکس در ماه ژوئن آغاز شد و در بیش از ۲۵ شهر ایتالیا اجرا شد. اولین کنسرت در مونزا برگزار شد؛ پزالی با ۲۴ کنسرت دیگر ادامه یافت و با آخرین اجرای صحنه‌ای خود در ۳۱ دسامبر در کاستروکارو به پایان رسید. | ## جمع‌بندی | در سال ۲۰۱۳، آلبوم «Max 20» خود را منتشر کرد که شامل ۱۴ آهنگ قدیمی از ۸۸۳ و از دوران انفرادی او، در دوئت با هنرمندان مختلف موسیقی ایتالیایی، به همراه پنج آهنگ که قبلاً منتشر نشده بودند، بود.
موضوع مقاله: اسکار پرودنت | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # اسکار پرودنت | مقدمه: اسکار پرودنت (؛ زاده ۹ ژانویه ۱۹۴۴) خواننده، ترانه‌سرا، تنظیم‌کننده، نوازنده و آهنگساز اهل ایتالیا است. | ## بخش 1: اسکار پرودنت | حرفه پرودنت در روسیگلیون ایتالیا متولد شد و در سنین جوانی درام، پیانو و گیتار آموخت. در پانزده سالگی، هنگام تحصیل در دبیرستان، توسط کالین هیکس به عنوان درامر تور اروپایی او انتخاب شد. | ## بخش 2: اسکار پرودنت | زیر نظر نانی ریکوردی تهیه‌کننده موسیقی، او چندین تک‌آهنگ در دهه شصت منتشر کرد و در چندین جشنواره موسیقی از جمله کانتاگریو شرکت کرد. نقطه عطف دوران حرفه‌ای او، آشنایی با ایوانو فوساتی بود که با او چندین آهنگ برتر گروه راک پراگرسیو دلیریوم را ساخت و پس از جدایی فوساتی از گروه، آلبوم «پوکو پریما دل‌آئورورا» را با همکاری او منتشر کرد. | ## بخش 3: اسکار پرودنت | ## جمع‌بندی | در ۲۵ نوامبر ۲۰۲۳، او و ایوانو فوساتی ، به همراه گروه موسیقی یونیورسال از شرکت پابلیک انمی به دلیل سرقت ادبی آهنگشان شکایت کردند، زیرا نام آن‌ها را به عنوان نویسنده اثر «سخت‌تر از آن چیزی که فکر می‌کنید» قید نکرده بودند.
موضوع مقاله: تولو گلفارلی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # تولو گلفارلی | مقدمه: زندگی‌نامه او فرزند انریکو گلفارلی، یک زرگر، و همسرش ویتوریا، با نام خانوادگی باسولی، بود. | ## بخش 1: تولو گلفارلی | شابک ۹۷۸−۸۸−۷۳۸۱−۹۳۱−۸ در سال ۱۸۷۵، به لطف یارانه‌ای که از شهرداری چزنا دریافت کرد، توانست به رم نقل مکان کند و در آنجا در کارگاه‌های مجسمه‌سازی به نام گالیاردی مشغول به کار شد. در سال ۱۸۸۰، او به ناپل نقل مکان کرد تا نزد دومنیکو مورلی و فیلیپو پالیزی آموزش‌های بیشتری ببیند. در پایان دهه ۱۸۸۰، او به بخشی از حلقه فرهنگی بولونیز تبدیل شد، جایی که روابط مادام‌العمری با جوسوئه کاردوچی و جووانی پاسکولی برقرار کرد. | ## بخش 2: تولو گلفارلی | از جمله موارد قابل توجه می‌توان به مجسمه جوزپه گاریبالدی که قرار بود در پروجا (۱۸۸۵) نصب شود و مجسمه کریستف کلمب که قرار بود در شهر نیویورک (۱۸۹۰) نصب شود، اشاره کرد. بزرگ‌ترین پروژه او شامل ده بنای یادبود در کلیسای جامع بولونیا بود که در طول دهه‌های ۱۸۹۰ و ۱۹۰۰ ساخته شدند. از سال ۱۸۸۷ تا ۱۸۹۳، او معلم «مدرسه حرفه‌ای هنرهای تزئینی» بود و به عنوان عضو افتخاری آکادمی انتخاب شد. | ## بخش 3: تولو گلفارلی | در سال ۱۹۱۲، به عنوان استاد آکادمی منصوب شد؛ سمتی که تا سال ۱۹۲۱ در اختیار داشت. | ## جمع‌بندی | تا ژانویه ۱۹۲۳، وضعیت نامناسب سلامتی او را مجبور به ترک تمام سمت‌های دانشگاهی‌اش کرد و او را با مشکلات اقتصادی شدیدی روبرو ساخت.