موضوع مقاله: قانون تابعیت بریتانیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # قانون تابعیت بریتانیا | مقدمه: قانون اصلی حاکم بر تابعیت در بریتانیا، قانون تابعیت بریتانیا مصوب ۱۹۸۱ است که از اول ژانویه ۱۹۸۳ لازم الاجرا شد. | ## بخش 1: قانون تابعیت بریتانیا | مفاد آن در مورد جزایر بریتانیا (شامل پادشاهی متحده (انگلستان، ولز، اسکاتلند و ایرلند شمالی) و مناطق وابسته به تاج‌وتخت جرسی، گرنزی و جزیره من) و ۱۴ سرزمین فرادریایی بریتانیا اعمال می‌شود. شش طبقهٔ تابعیت بریتانیا، سطوح مختلفی از حقوق مدنی و سیاسی را ارائه می‌دهند که منعکس‌کنندهٔ میراث تاریخی بریتانیا به‌عنوان یک قدرت استعماری است. شکل اصلی آن شهروندی بریتانیا است که به جزایر بریتانیا مرتبط است و حقوق کامل را اعطا می‌کند. کسانی که با یک قلمرو فرادریایی فعلی مرتبط هستند، به عنوان شهروندان سرزمین‌های فرادریایی بریتانیا طبقه‌بندی می‌شوند و از سال ۲۰۰۲، تقریباً همه این شهروندان، به جز آنهایی که صرفاً با آکروتیری و دکلیا مرتبط هستند، تابعیت بریتانیا را نیز دارا هستند. سایر اشکال باقی‌مانده ملیت بریتانیایی که عموماً با مستعمرات سابق مرتبط هستند و اکنون تا حد زیادی برای کسب تابعیت جدید بسته شده‌اند، شامل وضعیت‌های شهروند بریتانیایی خارج از کشور، بنده بریتانیایی، تبعه بریتانیایی (فرادریایی) و شخص تحت حمایت بریتانیا می‌شوند. این دسته‌ها به‌طور خودکار حق اقامت در بریتانیا اعطا نمی‌کنند و حقوق محدودی ارائه می‌دهند. به تمام افرادی که قبل از ۱ ژانویه ۱۹۸۳ در جزایر بریتانیا متولد شده‌اند، صرف نظر از ملیت والدینشان، به‌طور خودکار از طریق تولد (jus soli) تابعیت بریتانیا اعطا می‌شود. برای تبدیل شدن به شهروند بریتانیا طبق قانون ۱۹۸۱، لازم بود که شهروندی بریتانیا و مستعمرات و همچنین حق اقامت در بریتانیا در ۳۱ دسامبر ۱۹۸۲ را داشته باشید، که بدون آن شخص یا شهروندی سرزمین‌های فرادریایی بریتانیا یا شهروندی فرادریایی بریتانیا را داشت. از آن تاریخ، شهروندی از طریق تولد در آن سرزمین‌ها به کودکانی محدود شده است که حداقل یکی از والدین آنها شهروند بریتانیا باشد یا در بریتانیا اجازه اقامت نامحدود داشته باشد (قانون خون). اتباع خارجی می‌توانند پس از احراز حداقل شرایط اقامت، معمولاً پنج سال، و اخذ اقامت دائم، برای اخذ تابعیت بریتانیا اقدام کنند. بریتانیا قبلاً عضو اتحادیه اروپا بود و در طول عضویتش، شهروندان بریتانیایی، شهروندان اتحادیه اروپا نیز محسوب می‌شدند. این امر به‌طور خودکار و دائمی حق زندگی و کار در هر کشور عضو اتحادیه اروپا یا اتحادیه تجارت آزاد اروپا و همچنین حق رأی در انتخابات پارلمان اروپا را اعطا می‌کرد. اگرچه بریتانیا در سال ۲۰۲۰ پس از برگزیت از اتحادیه اروپا خارج شد، شهروندان بریتانیایی از طریق توافق‌نامه منطقه سفر مشترک، حق دائمی زندگی و کار در جمهوری ایرلند را حفظ می‌کنند. افرادی که پس از آن متولد می‌شوند، تنها در صورتی تابعیت بریتانیا را دریافت می‌کنند که حداقل یکی از والدین آنها شهروند بریتانیا باشد یا در بریتانیا اقامت داشته باشد. بخش ۲ این قانون تصریح می‌کند که بزرگسالانی که در خارج از کشور متولد می‌شوند، در صورتی که هر یک از والدین شهروند بریتانیایی باشند، طبق مقررات، از طریق نسب شهروند بریتانیا محسوب می‌شوند.بخش ۳ این قانون همچنین تصریح می‌کند که افراد زیر سن قانونی می‌توانند از طریق ثبت نام، شهروند بریتانیا شوند، اگر والدین آنها شهروند بریتانیا باشند و قبل از تولد، مدتی در بریتانیا زندگی کرده باشند. با کودکان فرزندخوانده طوری رفتار می‌شود که گویی در زمان فرزندخواندگی به‌طور طبیعی از والدین فرزندخوانده متولد شده‌اند.با کودکانی که در خارج از کشور از اعضای نیروهای مسلح بریتانیا یا شهروندان بریتانیایی در خدمت سلطنتی متولد می‌شوند، مانند کودکانی که در بریتانیا متولد شده‌اند، رفتار می‌شود. کودکانی که در بریتانیا از یک شهروند ایرلندی مقیم در هر زمانی متولد می‌شوند، همیشه در بدو تولد شهروند بریتانیا هستند.از سال ۱۹۸۳، وضعیت قانونی کودکی که در بریتانیا متولد می‌شود، به این بستگی دارد که آیا والدینش در زمان تولد او تابعیت بریتانیا را داشته‌اند یا در این کشور اقامت داشته‌اند. مقررات مربوط به وضعیت اقامت برای سایر شهروندان اتحادیه اروپا، منطقه اقتصادی اروپا و سوئیس در طول زمان به شدت تغییر کرده است و بر وضعیت فرزندان متولد شده در دوره‌های مختلف نظارتی تأثیر گذاشته است. شهروندان اتحادیه اروپا/منطقه اقتصادی اروپا که قبل از ۲ اکتبر ۲۰۰۰ در بریتانیا زندگی می‌کردند، به‌طور خودکار ساکن در نظر گرفته می‌شدند.بین آن تاریخ و ۲۹ آوریل ۲۰۰۶، شهروندان اتحادیه اروپا/منطقه اقتصادی اروپا ملزم به درخواست اقامت دائم بودند. شهروندان سوئیسی از اول ژوئن ۲۰۰۲ مشمول همین مقررات شدند.از ۳۰ آوریل ۲۰۰۶ تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۱، شهروندان اتحادیه اروپا/منطقه اقتصادی اروپا و سوئیس که حداقل پنج سال در بریتانیا زندگی می‌کردند، به‌طور خودکار اقامت دائم دریافت می‌کردند.وضعیت اقامت دائم این شهروندان در ۱ ژوئیه ۲۰۲۱ منقضی شد و پس از آن از آنها خواسته شد تا از طریق طرح اسکان اتحادیه اروپا یا مسیر دیگری، وضعیت اقامت دائم خود را حفظ کنند. اتباع خارجی می‌توانند پس از اقامت بیش از پنج سال در بریتانیا و داشتن حداقل یک سال اجازه اقامت نامحدود (ILR) به عنوان شهروند بریتانیا تابعیت بگیرند. اگر متقاضی با یک شهروند بریتانیایی ازدواج کرده باشد، مدت اقامت به سه سال کاهش می‌یابد و پس از دریافت اقامت دائم یا معادل آن، بلافاصله واجد شرایط اخذ تابعیت می‌شود.متقاضیان باید تسلط خود را به زبان‌های انگلیسی، ولزی یا گیلی اسکاتلندی نشان دهند و در آزمون زندگی در بریتانیا (Life in the United Kingdom) قبول شوند. | ## بخش 2: قانون تابعیت بریتانیا | شهروندی سرزمین‌های فرادریایی بریتانیا افرادی که در یک قلمرو متولد می‌شوند، اگر حداقل یکی از والدینشان BOTC باشد یا وضعیت مالکیت داشته باشد، به‌طور خودکار وضعیت BOTC دریافت می‌کنند. کودکانی که در سرزمین‌های فرادریایی از والدین شهروند بریتانیا که در آن سرزمین‌ها ساکن نیستند، متولد می‌شوند، در بدو تولد شهروند بریتانیا هستند، اما شهروند بریتانیا محسوب نمی‌شوند. از طرف دیگر، کودکی که در یک سرزمین فرادریایی متولد می‌شود، در صورتی که هر یک از والدین پس از تولد، BOTC شوند یا در هر سرزمین فرادریایی ساکن شوند، می‌تواند به عنوان BOTC ثبت شود. کودکی که تا سن ۱۰ سالگی در همان منطقه زندگی می‌کند و بیش از ۹۰ روز در هر سال غایب نیست، نیز حق ثبت نام به عنوان BOTC را دارد. علاوه بر این، اگر یکی از والدین فرزندخوانده باشد یا وضعیت مالکیت داشته باشد، فرزندخوانده به‌طور خودکار در روز فرزندخواندگی به BOTC تبدیل می‌شود. در تمام مواردی که فردی در زمان تولد یا فرزندخواندگی در داخل سرزمین‌های فرادریایی، شهروند بریتانیا باشد، آن شخص به غیر از طریق نسب، شهروند BOTC محسوب می‌شود. پدران مجرد نمی‌توانند به‌طور خودکار وضعیت BOTC را منتقل کنند و لازم است که فرزندان خود را به عنوان BOTC ثبت نام کنند. والدینی که در خدمت سلطنتی هستند و فرزندانی در خارج از کشور دارند، از این شرایط معاف هستند و فرزندانشان به غیر از اصل و نسب، BOTC محسوب می‌شوند، گویی که در خاک خودشان متولد شده‌اند. اتباع خارجی و غیر بریتانیاییِ مقیمِ بریتانیا (BOTC) می‌توانند پس از اقامت بیش از پنج سال در یک سرزمین و داشتن وضعیت مالکیت یا اقامت دائم بیش از یک سال، به عنوان شهروند سرزمین‌های فرادریایی بریتانیا تابعیت بگیرند. معمولاً تمام متقاضیان تابعیت و ثبت نام توسط فرماندار قلمرو مربوط بررسی می‌شوند، اما وزیر کشور اختیار اعطای وضعیت BOTC را برای خود محفوظ می‌دارد. از سال ۲۰۰۴، متقاضیان BOTC که ۱۸ سال یا بیشتر سن دارند، ملزم به ادای سوگند وفاداری به حاکمیت و تعهد وفاداری به قلمرو مربوط در طول مراسم شهروندی خود هستند. تمام شهروندان سرزمین‌های فرادریایی بریتانیا، به جز آن‌هایی که صرفاً با آکروتیری و دکلیا در ارتباط بودند، در ۲۱ مه ۲۰۰۲ شهروند بریتانیا شدند و کودکانی که از آن تاریخ در سرزمین‌های فرادریایی واجد شرایط از والدین دارای تابعیت دوگانه BOTC-بریتانیا متولد شده‌اند، به جز از طریق نسب، هم BOTC و هم شهروند بریتانیا هستند. قبل از سال ۲۰۰۲، فقط به BOTCهای جبل الطارق و جزایر فالکلند دسترسی نامحدود به شهروندی داده می‌شد. BOTCهایی که پس از آن تاریخ تابعیت گرفته‌اند نیز می‌توانند با ثبت نام و به صلاحدید وزیر کشور، شهروند بریتانیا شوند شهروند بریتانیا شدن هیچ تأثیری بر وضعیت BOTC ندارد؛ BOTCها می‌توانند همزمان شهروند بریتانیا نیز باشند. پس از توافق تحویل مجمع‌الجزایر چاگوس، دولت بریتانیا قرار است قوانینی را برای اجرای این توافق‌نامه وضع کند، از جمله اصلاح قانون ملیت بریتانیا مصوب ۱۹۸۱ تا منعکس کند که قلمرو اقیانوس هند بریتانیا پس از تصویب این پیمان توسط پارلمان، دیگر یک سرزمین فرادریایی نیست. طبقه‌های ملیت‌های دیگر به‌طور کلی، اخذ سایر اشکال تابعیت بریتانیا امکان‌پذیر نیست. شهروندی بریتانیا در خارج از کشور، تابعیت بریتانیا و وضعیت شخص تحت حمایت بریتانیا تنها در صورتی از طریق نسب منتقل می‌شود که فردی که از والدینی با یکی از این وضعیت‌ها متولد شده باشد، در غیر این صورت بی‌تابعیت باشد., at para. شهروندان بریتانیایی خارج از کشور، وضعیت خود را از طریق ارتباط با اکثر مستعمرات سابق بریتانیا حفظ می‌کنند، اتباع بریتانیا به‌طور خاص با ایرلند یا هند بریتانیا قبل از سال ۱۹۴۹ مرتبط هستند، و افراد تحت حمایت بریتانیا با سرزمین‌هایی مرتبط هستند که تحت کنترل بریتانیا بودند اما رسماً به عنوان بخشی از امپراتوری بریتانیا ثبت نشده بودند. وضعیت شهروندی بریتانیا (خارج از کشور) منحصراً از طریق ثبت نام داوطلبانه به ساکنان هنگ کنگ که قبل از انتقال حاکمیت به چین در سال ۱۹۹۷ شهروند سرزمین‌های وابسته به بریتانیا بودند، اعطا می‌شد و در هیچ موردی نمی‌توان آن را به تازگی کسب کرد. اتباع غیرشهروند بریتانیا می‌توانند پس از اقامت بیش از پنج سال در بریتانیا و داشتن مجوز اقامت دائم (ILR) بیش از یک سال، از طریق ثبت نام و نه از طریق اعطای تابعیت، شهروند بریتانیا شوند. انصراف و بازستانی هر نوع تابعیت بریتانیایی را می‌توان با ارائه اظهارنامه به وزیر کشور لغو کرد، مشروط بر اینکه اظهارکننده تابعیت دیگری داشته باشد یا قصد کسب آن را داشته باشد. شهروندان سابق بریتانیا یا دارندگان کارت بازرگانی (BOTC) می‌توانند متعاقباً برای اعاده تابعیت اقدام کنند. | ## بخش 3: قانون تابعیت بریتانیا | متقاضیانی که در ابتدا تابعیت بریتانیایی خود را به منظور حفظ یا کسب تابعیت دیگری ترک کرده بودند، حق دارند یک بار به عنوان شهروند بریتانیایی یا BOTC ثبت نام کنند. هرگونه انصراف بعدی و درخواست اعاده تابعیت، یا شخصی که درخواست اعاده تابعیت داده و در ابتدا تابعیت بریتانیایی خود را به دلیلی غیرمرتبط با کسب یا حفظ تابعیت جایگزین ترک کرده است، منوط به تأیید اختیاری وزیر کشور خواهد بود. از دست دادن خودکار تابعیت بریتانیا اتباع بریتانیا (به غیر از اتباع بریتانیا به دلیل ارتباط با جمهوری ایرلند) و افراد تحت حمایت بریتانیا، با کسب هر نوع تابعیت دیگری، تابعیت بریتانیا را از دست می‌دهند. شهروندان سرزمین‌های فرادریایی بریتانیا (BOTC) که تابعیت دیگری کسب می‌کنند، وضعیت BOTC خود را از دست نمی‌دهند، اما ممکن است طبق قوانین مهاجرت آن کشور، وضعیت تعلق خود را در سرزمین مادری از دست بدهند. شهروندان بریتانیایی خارج از کشور (BOC) پس از کسب تابعیت دیگر، وضعیت BOC خود را از دست نمی‌دهند، اما هرگونه حق ثبت نام به عنوان شهروند بریتانیایی به دلیل نداشتن تابعیت دیگر، پس از کسب تابعیت دیگر، دیگر اعمال نمی‌شود. سلب تابعیت بریتانیا دولت بریتانیا تعداد افرادی را که تابعیتشان لغو می‌شود منتشر نمی‌کند، اما تحقیقات مستقلی که توسط یک وب‌سایت تحت مدیریت وکلا در سال ۲۰۲۲ انجام شد، نشان داد که حداقل ۴۶۴ نفر در ۱۵ سال گذشته تابعیتشان لغو شده است. پس از لازم‌الاجرا شدن قانون ملیت، مهاجرت و پناهندگی مصوب ۲۰۰۲، اتباع بریتانیا تنها در صورتی می‌توانستند از تابعیت خود محروم شوند که وزیر امور خارجه قانع می‌شد که آنها مسئول اعمالی هستند که به‌طور جدی به منافع حیاتی بریتانیا یا یک سرزمین فرادریایی آسیب می‌رساند. این امر تحت قانون مهاجرت، پناهندگی و تابعیت ۲۰۰۶ تمدید شد: افراد دارای تابعیت دوگانه که تبعه بریتانیا هستند، می‌توانند از تابعیت بریتانیا محروم شوند، در صورتی که وزیر امور خارجه متقاعد شود که «محرومیت از تابعیت به نفع عموم است»، یا اگر تابعیت از طریق کلاهبرداری، ارائه اطلاعات نادرست یا پنهان کردن یک واقعیت مادی به دست آمده باشد. از زمان وضع این قانون، بین سال‌های ۲۰۰۶ تا پایان ۲۰۲۱، حداقل ۴۶۴ نفر توسط دولت سلب تابعیت شده‌اند. این ماده از ۱۶ ژوئن ۲۰۰۶، زمانی که قانون مهاجرت، ملیت و پناهندگی ۲۰۰۶ (دستور شماره ۱) آن را لازم‌الاجرا کرد، لازم‌الاجرا بوده است. از دست دادن تابعیت بریتانیا به این روش، شامل افراد دارای تابعیت دوگانه که از بدو تولد بریتانیایی هستند نیز می‌شود. وزیر امور خارجه نمی‌تواند شخصی را از تابعیت بریتانیا محروم کند، مگر اینکه از طریق کلاهبرداری، ارائه اطلاعات نادرست یا پنهان کردن یک واقعیت مهم به دست آمده باشد، در صورتی که متقاعد شود که این دستور باعث بی‌تابعیتی شخص می‌شود. این ماده دوباره توسط قانون مهاجرت ۲۰۱۴ اصلاح شد تا نیازی به اعطای تابعیت توسط یک کشور ثالث به شخص نباشد؛ تابعیت بریتانیا می‌تواند لغو شود اگر «وزیر امور خارجه دلایل معقولی برای این باور داشته باشد که آن شخص، طبق قانون یک کشور یا قلمرو خارج از بریتانیا، می‌تواند تابعیت چنین کشور یا قلمروی را کسب کند.» اختیارات سلب تابعیت در ابتدا بسیار به ندرت مورد استفاده قرار می‌گرفت. بین سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۵، ۳۳ نفر از افراد دارای تابعیت دوگانه از تابعیت بریتانیایی خود محروم شدند. در دو سال منتهی به ۲۰۱۳، شش نفر از حق شهروندی خود محروم شدند؛ سپس در سال ۲۰۱۳، ۱۸ نفر محروم شدند و این تعداد در سال ۲۰۱۴ به ۲۳ نفر افزایش یافت. در سال ۲۰۱۷، بیش از ۴۰ نفر تا ماه ژوئیه از دریافت ویزا محروم شده بودند (در این زمان تعداد فزاینده‌ای از شهروندان بریتانیایی برای پیوستن به «دولت اسلامی» رفته و سپس سعی در بازگشت داشتند). وزارت کشور اطلاعاتی در مورد این پرونده‌ها منتشر نمی‌کند و در پاسخ به سوالات مقاومت می‌کند، به عنوان مثال طبق قانون آزادی اطلاعات ۲۰۰۰. به نظر می‌رسد که دولت معمولاً صبر می‌کند تا فرد بریتانیا را ترک کند، سپس یک اخطار به خانه او در بریتانیا ارسال می‌کند و یک یا دو روز بعد حکم محرومیت از اقامت را امضا می‌کند. درخواست‌های تجدیدنظر در کمیسیون ویژه تجدیدنظر مهاجرت (SIAC) که بسیار محرمانه است، رسیدگی می‌شوند، جایی که دولت می‌تواند شواهدی را ارائه دهد که توسط تجدیدنظرخواه قابل مشاهده یا به چالش کشیده شدن نیست. ساجد جاوید، وزیر کشور، در سال ۲۰۱۸ گفت که تا آن زمان سلب تابعیت محدود به «تروریست‌هایی بود که تهدیدی برای کشور محسوب می‌شدند»، اما او قصد دارد آن را به «کسانی که به سنگین‌ترین جرایم جنایی محکوم شده‌اند» نیز تعمیم دهد. مدیر موقت لیبرتی پاسخ داد: «وزیر کشور ما را به مسیر بسیار خطرناکی می‌کشاند… تبدیل کردن مجرمان ما به مشکل دیگران… دست شستن دولت از مسئولیت‌هایش است… تبعید متعلق به قرون وسطی است.» لایحه ملیت و مرزها در ژوئیه ۲۰۲۱ به مجلس عوام بریتانیا ارائه شد که توسط وزارت کشور تحت نظر وزیر کشور پریتی پاتل حمایت می‌شد. در نوامبر ۲۰۲۱، اصلاحیه‌ای به این لایحه اضافه شد که در صورت تصویب، به افراد اجازه می‌دهد بدون اطلاع قبلی از شهروندی بریتانیا محروم شوند. | ## جمع‌بندی | در آن زمان، وزارت کشور موضع خود را در مورد شهروندی تکرار کرد: «شهروندی بریتانیا یک امتیاز است، نه یک حق».