موضوع مقاله: کنترلر دامنه (ویندوز) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کنترلر دامنه (ویندوز) | مقدمه: در سرورهای مایکروسافت، کنترلر دامنه یا کنترل‌کننده دامنه یک رایانه سرور است که به درخواست‌های احراز هویت امنیتی (مانند ورود به سیستم) در داخل یک دامنه ویندوز پاسخ می‌دهد. | ## بخش 1: کنترلر دامنه (ویندوز) | تاریخچه در ابتدا، برای هر دامنه یک کنترل‌کننده دامنه به عنوان کنترل‌کننده دامنه اصلی پیکربندی می‌شد و تمام کنترل‌کننده‌های دامنه دیگر نقش کنترل‌کننده دامنه پشتیبان را داشتند. به دلیل ماهیت حیاتی PDC، بهترین رویه‌ها ایجاب می‌کرد که PDC صرفاً به خدمات دامنه اختصاص داده شود و برای دیگر خدمات همچون خدمات فایل، چاپ یا برنامه‌های کاربردی که می‌توانستند باعث کندی یا از کار افتادن سامانه شوند مورد استفاده قرار نگیرد. برخی مدیران شبکه حتی گام فراتری برمی‌داشتند و یک BDC اختصاصی را به صورت برخط نگه می‌داشتند تا در صورت از کار افتادن PDC، بلافاصله برای ارتقاء آماده باشد. یک BDC می‌توانست کاربران دامنه را احراز هویت کند، اما تمام به‌روزرسانی‌های دامنه فقط از طریق PDC انجام می‌شد و سپس این تغییرات بین همه BDCها در دامنه منتشر می‌شد. با معرفی نسخه‌های بعدی اکتیو دایرکتوری ، مفهوم PDC و BDC را تا حد زیادی به نفع تکثیر چند-اربابی حذف کردند. با این حال، هنوز چندین نقش وجود دارد که تنها توسط یک کنترل‌کننده دامنه قابل انجام است و این نقش‌ها با عنوان نقش‌های FSMO شناخته می‌شوند. برخی از این نقش‌ها باید توسط یک DC در هر دامنه انجام شوند، در حالی که برخی دیگر تنها به یک DC در هر جنگل AD نیاز دارند. اگر سروری که یکی از این نقش‌ها را اجرا می‌کند از دسترس خارج شود، دامنه همچنان می‌تواند به کار خود ادامه دهد و اگر مشخص شود که آن سرور دیگر در دسترس نخواهد بود، مدیر سیستم می‌تواند یک DC جایگزین را برای به عهده گرفتن نقش مورد نظر تعیین کند. کنترل‌کننده دامنه اصلی در ویندوز ان‌تی 4، یک DC به عنوان کنترل‌کننده دامنه اصلی عمل می‌کرد. در صورت وجود کنترل‌کننده‌های دیگر، آن‌ها معمولاً کنترل‌کننده دامنه پشتیبان (BDC) بودند. PDC نسخه اصلی پایگاه داده حساب‌های کاربری را در اختیار داشت که می‌توانست به آن دسترسی یافته و آن را تغییر دهد. | ## بخش 2: کنترلر دامنه (ویندوز) | رایانه‌های BDC دارای نسخه‌ای از این پایگاه داده بودند، اما این نسخه‌ها فقط خواندنی بودند. با پشتیبان‌گیری BDCها از روی PDC، آنها نیز می‌توانستند برای احراز هویت کاربران هنگام ورود به شبکه مورد استفاده قرار بگیرند. اگر PDC دچار خرابی می‌شد، یکی از BDCها می‌توانست ارتقاء پیدا کند و جای آن را بگیرد. PDC معمولاً نخستین کنترل‌کننده دامنه‌ای بود که ایجاد می‌شد، مگر این که توسط BDC ارتقاءیافته‌ای جایگزین شده باشد. شبیه‌سازی PDC (کنترل‌کننده دامنه اصلی) در نسخه‌های جدید ویندوز، دامنه‌ها با استفاده از خدمات اکتیو دایرکتوری تکمیل‌تر شدند. در دامنه‌های اکتیو دایرکتوری، مفهوم رابطه کنترل‌کننده دامنه اصلی و پشتیبان دیگر کاربردی ندارد. برای کاهش بار کاری شبیه‌ساز PDC، ممکن است سرویس DNS روی یک ماشین شبیه‌ساز ثانویه نصب شود. ولی این قواعد همچنان برقرار است: در هر دامنه تنها یک PDC می‌تواند وجود داشته باشد، اما همچنان می‌توان چندین سرور را برای تکثیر استفاده کرد. شبیه‌ساز PDC در صورتی که هنوز کنترل‌کننده‌های دامنه ویندوز ان‌تی 4 (BDCها) در دامنه وجود داشته باشند، به‌جای PDC عمل می‌کند و به عنوان منبع تکثیر برای آن‌ها استفاده می‌شود. از آنجا که تکثیر تغییر گذرواژه‌ها در میان تمام کنترل‌کننده‌های دامنه در یک دامنه اکتیو دایرکتوری زمان‌بر است، شبیه‌ساز PDC فوراً از تغییر گذرواژه‌ها مطلع می‌شود و اگر تلاش برای ورود به سیستم در یک DC دیگر ناموفق باشد، آن DC پیش از رد کردن درخواست، تلاش ورود را به شبیه‌ساز PDC ارسال می‌کند. به علاوه، شبیه‌ساز PDC سامانه‌ای است که تمام کنترل‌کننده‌های دامنه در دامنه، ساعت خود را با آن همگام می‌کنند. | ## بخش 3: کنترلر دامنه (ویندوز) | این سامانه باید به نوبه خود برای همگام‌سازی با یک منبع زمانی خارجی از NTP پیکربندی شود. سامبا کنترل‌کننده‌های دامنه اصلی به طور کامل در شبیه‌سازی Samba از سامانه کارخواه/کارساز SMB مایکروسافت بازسازی شده‌اند. کنترل‌کننده دامنه پشتیبان در دامنه‌های ویندوز ان‌تی 4، کنترل‌کننده دامنه پشتیبان (BDC) رایانه‌ای است که نسخه‌ای از پایگاه داده حساب‌های کاربری را در اختیار دارد. زمانی که تغییراتی در پایگاه داده اصلی حساب‌ها روی PDC اعمال می‌شود، PDC این به‌روزرسانی‌ها را به BDCها ارسال می‌کند. BDCها همچنین می‌توانند درخواست‌های ورود کاربران را احراز هویت کرده و بخشی از بار احراز هویت را از دوش PDC بردارند. با عرضه ویندوز ۲۰۰۰، خدمات دامنه NT که در NT 4 و نسخه‌های پیشین وجود داشت با اکتیو دایرکتوری جایگزین شد. در دامنه‌های اکتیو دایرکتوری که در حالت محلی اجرا می‌شوند، مفاهیم PDC و BDC وجود ندارند. یکی از پیامدهای این تغییر، از دست رفتن امکان ایجاد کنترل‌کننده دامنه «فقط خواندنی» بود. نام‌گذاری وسندوز سرور می‌تواند یکی از سه نوع زیر باشد: کنترل‌کننده‌های دامنه اکتیو دایرکتوری (که خدمات هویت و احراز هویت را فراهم می‌کنند)، سرورهای عضو اکتیو دایرکتوری (که خدمات تکمیلی مانند مخازن فایل و شِما را ارائه می‌دهند)، و سرورهای مستقل گروه کاری کارگروه ویندوز. | ## جمع‌بندی | اصطلاح سرور اکتیو دایرکتوری گاهی توسط مایکروسافت به عنوان مترادفی برای «کنترل‌کننده دامنه» به‌کار می‌رود، اما استفاده از این اصطلاح توصیه نمی‌شود.دیدگاهی که رسماً به‌عنوان «پاسخ» توسط مدیر انجمن مایکروسافت با نام کاربری «Arthur_Li» علامت‌گذاری شده است.