موضوع مقاله: لوجیا دی لانزی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لوجیا دی لانزی | مقدمه: این لوجیا از سه طاق بسیار بلند و عریض تشکیل شده است که به میدان و در سمت شرقی آن به اوفیتزی باز می‌شوند. | ## بخش 1: لوجیا دی لانزی | طاق‌های عریض آنقدر برای فلورانسی‌ها جذاب بودند که میکل‌آنژ پیشنهاد داد که آنها را در اطراف میدان سینیوریا ادامه دهند (همچنین به میدان اوسپداله دگلی اینوسنتی مراجعه کنید). [ نیازمند منبع ] تاریخچه این بنا که گاهی به اشتباه لوجیا دل اورکاگنا نامیده می‌شود، زیرا زمانی تصور می‌شد که توسط این هنرمند طراحی شده است. بین سال‌های ۱۳۷۶ تا ۱۳۸۲ توسط بنچی دی سیونه و سیمون دی فرانچسکو تالنتی، احتمالاً با پیروی از طرحی از یاکوپو دی سیونه، برای برگزاری مجامع مردمی و برگزاری مراسم عمومی، مانند سوگند خوردن گونفالونیه ساخته شد. سیمون تالنتی همچنین به خاطر کمک‌هایش به کلیساهای اورسانمیکله و سن کارلو دی لومباردی شناخته شده است. نام لوجیا دی لانزی به دوران سلطنت دوک بزرگ کوزیمو اول برمی‌گردد، زمانی که از آن برای اسکان لندسکنخت‌های یا نیزه‌داران مزدور آلمانی استفاده می‌شد. پس از ساخت اوفیتزی در پشت لوجیا، سقف لوجیا توسط برناردو بوونتالنتی اصلاح شد و به تراسی تبدیل شد که از آنجا شاهزادگان مدیچی می‌توانستند مراسم را در میدان تماشا کنند. در نمای ایوان سرپوشیده، زیر جان‌پناه، نقوش سه‌پره‌ای با تصاویر تمثیلی از چهار فضیلت اصلی (شجاعت، اعتدال، عدالت و احتیاط) اثر آنیولو گادی وجود دارد. | ## بخش 2: لوجیا دی لانزی | پس‌زمینه لعاب‌دار آبی آنها اثر لئوناردو، یک راهب، است، در حالی که ستاره‌های طلایی توسط لورنزو دی بیچی نقاشی شده‌اند. در دو طرف پله‌های ایوان سرپوشیده، شیرهای مدیچی، یک جفت مجسمه مرمری از شیرها، نمادهای سلطنتی فلورانس، قرار دارند. نمونه اصلی رومی در سمت راست قرار دارد و کپی مکمل آن در سمت چپ توسط فلامینیو واکا در سال ۱۵۹۸ ساخته شده است. این شیرها در ابتدا در ویلا مدیچی در رم قرار داشتند و در سال ۱۷۸۹ برای آخرین بار در ایوان سرپوشیده قرار گرفتند. [ نیازمند منبع ] بر روی دیوار جانبی لوجیا، کتیبه‌ای لاتین از سال ۱۷۵۰ وجود دارد که یادآور تغییر تقویم فلورانس در سال ۱۷۴۹ برای تطبیق آن با تقویم رومی است. کتیبه دیگر از سال ۱۸۹۳، فلورانسی‌هایی را که در طول الحاق میلان (۱۸۶۵)، ونیز (۱۸۶۶) و رم (۱۸۷۱) به پادشاهی ایتالیا، خود را متمایز کردند، ثبت می‌کند. این مجسمه، قهرمان اسطوره‌ای یونان را نشان می‌دهد که شمشیر خود را در دست راست و سر بریده مدوسا را در دست چپ خود نگه داشته است. | ## بخش 3: لوجیا دی لانزی | پایه مرمری با تزئینات فراوان، که آن هم اثر چلینی است، چهار مجسمه برنزی زیبا از ژوپیتر، مرکوریوس، مینروا و دانائه را نشان می‌دهد. نقش برجسته روی پایه، که پرسئوس را در حال آزاد کردن آندرومدا نشان می‌دهد، کپی از نمونه موجود در موزه بارجلو است. او با مشکلات متعددی روبرو شد که طبق زندگینامه‌اش، تقریباً او را به آستانه مرگ رساند. چلینی دستور داد تا کوره را با مبلمان خانه‌اش و در نهایت با حدود ۲۰۰ ظرف و بشقاب قلعی و قابلمه و ماهیتابه پر کنند. گروه مجسمه‌سازی منلائوس که پیکر پاتروکلوس را حمل می‌کنند و در رم کشف شد، در ابتدا در انتهای جنوبی پل وکیو قرار داشت. این یک مجسمه رومی باستان از دوران فلاویان است که از یک مجسمه اصلی هلنیستی پرگامنه مربوط به اواسط قرن سوم پیش از میلاد کپی شده است. این مجسمه توسط لودوویکو سالوتی، بر اساس مدلی از پیترو تاکا (۱۶۴۰) و استفانو ریچی (حدود ۱۸۳۰) مرمت شده است. | ## جمع‌بندی | این مجسمه‌ها از سال ۱۵۸۴ در ویلای مدیچی در رم بودند و در سال ۱۷۸۹ توسط پیترو لئوپولدو به اینجا آورده شدند.