موضوع مقاله: اقیانوس ماگما | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # اقیانوس ماگما | مقدمه: این پدیده بیشتر در مراحل اولیه تشکیل سیارات و اقمار رخ می‌دهد، زمانی که دمای سطح به دلیل برخوردهای عظیم و فعالیت‌های آتشفشانی بسیار بالا است. | ## بخش 1: اقیانوس ماگما | اقیانوس‌های ماگما، پهنه‌های وسیعی از ماگمای سطحی هستند که در طول دوره‌های برافزایش (رشد تدریجی) یک سیاره یا برخی از قمرهای طبیعی آن وجود دارند. با گذشت زمان و سرد شدن تدریجی، اقیانوس ماگما شروع به تبلور و جامد شدن می‌کند و در نهایت پوسته جامد سیاره یا قمر را تشکیل می‌دهد. مطالعه اقیانوس‌های ماگما می‌تواند اطلاعات ارزشمندی دربارهٔ تاریخچه و تکامل سیارات و اقمار در اختیار دانشمندان قرار دهد. در اوایل شکل‌گیری منظومه خورشیدی، اقیانوس‌های ماگما با ذوب شدن خرده‌سیارات و برخوردهای سیاره‌ای شکل گرفتند. با بزرگ‌تر شدن سیارات، انرژی از برخوردهای عظیم با دیگر اجرام سیاره‌ای تأمین می‌شد. اقیانوس‌های ماگما بخش جدایی ناپذیر از شکل‌گیری سیاره هستند زیرا تشکیل یک هسته از طریق جداسازی فلز و یک جو و هیدروسفر را از طریق گاززدایی تسهیل می‌کنند. اقیانوس‌های ماگما ممکن است برای میلیون‌ها تا ده‌ها میلیون سال، در میان شرایط نسبتاً ملایم، زنده بمانند. با آلومینیوم-۲۶ به عنوان منبع گرما، خرده‌سیاراتی که در عرض ۲ میلیون سال پس از تشکیل اولین جامدات در منظومه خورشیدی برافزایش یافته بودند، می‌توانستند ذوب شوند. ذوب شدن در خرده‌سیارات از داخل شروع شد و اقیانوس ماگمای داخلی گرما را از طریق همرفت منتقل کرد. | ## بخش 2: اقیانوس ماگما | انتظار می‌رود که خرده‌سیارات بزرگتر از ۲۰ کیلومتر شعاع که در عرض ۲ میلیون سال برافزایش یافته‌اند، ذوب شده باشند، البته نه به‌طور کامل. تشکیل هسته، که به عنوان تمایز فلز و سیلیکات نیز نامیده می‌شود، جداسازی اجزای فلزی از سیلیکات در ماگما است که برای تشکیل هسته سیاره‌ای فرومی‌روند. برخوردهای برافزایشی که گرما را برای ذوب جنین‌های سیاره‌ای و سیارات بزرگ زمین‌مانند تولید می‌کنند، یک مقیاس زمانی ده‌ها تا صدها میلیون سال تخمین زده می‌شود. یک مثال بارز برخورد تشکیل دهنده ماه بر روی زمین است که تصور می‌شود اقیانوسی از ماگما به عمق ۲۰۰۰ کیلومتر ایجاد کرده است. انرژی برخوردهای برافزایشی در درجه اول قسمت بیرونی جسم سیاره‌ای را ذوب می‌کند و انرژی پتانسیل ناشی از تمایز هسته و فرورفتن فلزات، داخل آن را ذوب می‌کند. تشکیل اقیانوس ماگمایی ماه، لایه‌ای از سنگ مذاب که اعتقاد بر این است که صدها کیلومتر عمق داشته است. یافته‌های مأموریت‌های آپولو اولین شواهدی بودند که وجود یک اقیانوس ماگما در ماه را نشان می‌دادند. مشخص شد که سنگ‌های موجود در نمونه‌های به دست آمده از این مأموریت‌ها از یک ماده معدنی به نام آنورتیت تشکیل شده‌اند. آنورتیت عمدتاً از انواع پلاژیوکلاز فلدسپات‌ها تشکیل شده است که چگالی کمتری نسبت به ماگما دارند. | ## بخش 3: اقیانوس ماگما | این کشف این فرضیه را ایجاد کرد که سنگ‌ها از طریق صعود به سطح یک اقیانوس ماگما در مراحل اولیه حیات ماه تشکیل شده‌اند. وجود این اجزا در پوسته عمدتاً آنورتوزیتی ماه مترادف با انجماد اقیانوس ماگمای ماه است. اقیانوس ماگمای ماه در ابتدا ۲۰۰ تا ۳۰۰ کیلومتر ضخامت داشت و ماگما به دمای حدود ۲۰۰۰ کلوین رسید. پس از مراحل اولیه تجمع ماه، اقیانوس ماگما در معرض سرمای ناشی از همرفت در داخل سیاره قرار گرفت. اقیانوس ماگمای زمین در طول شکل‌گیری خود، زمین احتمالاً دچار یک سری اقیانوس‌های ماگما در نتیجه برخوردهای غول‌پیکر شده است که آخرین مورد آن برخورد تشکیل دهنده ماه است. بهترین شواهد شیمیایی برای وجود اقیانوس‌های ماگما در زمین، فراوانی برخی از عناصر سیدروفیل در گوشته است که عمق اقیانوس ماگما را تقریباً ۱۰۰۰ کیلومتر در هنگام تجمع ثبت می‌کند. شواهد علمی برای تأیید وجود اقیانوس‌های ماگما در زمین اولیه به اندازه شواهد ماه توسعه نیافته است، زیرا پوسته زمین بازیافت و گوشته آن آمیخته شده است. برخلاف زمین، نشانه‌هایی از یک اقیانوس ماگما در ماه مانند پوسته شناور، اجزای عنصری در سنگ‌ها و KREEP در طول عمر آن حفظ شده است. امروزه هسته بیرونی زمین یک لایه مایع به ضخامت حدود ۲۲۶۰ کیلومتر (۱۴۰۰ مایل) است که عمدتاً از آهن مذاب و نیکل مذاب تشکیل شده است که بالای هسته داخلی جامد زمین و زیر گوشته آن قرار دارد. | ## جمع‌بندی | این لایه را می‌توان به عنوان اقیانوسی از آهن و نیکل مذاب در داخل زمین در نظر گرفت.