موضوع مقاله: خاراک سینگ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # خاراک سینگ | مقدمه: خاراک سینگ (۲۲ فوریه ۱۸۰۱–۵ نوامبر ۱۸۴۰) دومین مهاراجه امپراتوری سیک بود که از ژوئن ۱۸۳۹ تا زمان خلع و زندانی شدنش در اکتبر ۱۸۳۹ حکومت کرد. | ## بخش 1: خاراک سینگ | او پسر ارشد مهاراجه رانجیت سینگ، بنیانگذار امپراتوری سیک و همسرش، مهارانی داتار کاور، بود. اوایل زندگی خاراک سینگ در ۲۲ فوریه ۱۸۰۱ در لاهور، پنجاب، از سردار رنجیت سینگ اهل سوکرچاکیا میسل و همسر دومش داتار کاور ناکای، که پدرش او را با محبت ناکای صدا می‌زد و در میان مردم با نام مای ناکای یا مهارانی ناکای شناخته می‌شد، متولد شد. همان‌طور که در میان اشراف آن زمان مرسوم بود، برای شاهزاده تازه متولد شده طالع بینی سفارش داده شد. طالع بینی‌ها به عنوان شاخص‌های ارزشمندی از شخصیت و سرنوشت حاکم آینده در نظر گرفته می‌شدند. او به نام جنگجوی شکست‌ناپذیری که در داسام گرانت از او یاد شده، نامگذاری شده بود. رنجیت سینگ تولد پسرش را فرخنده می‌دانست و شادی او چنان عظیم بود که لاهور را جشن گرفتند. سوهان لال سوری، زندگینامه نویس دربار خاندان سلطنتی سوکرچاکیا، در شاهکار خود، عمدة التواریخ، از ورود شاهزاده نوزاد به عنوان نعمتی برای مردم محلی و شادی همه یاد می‌کند.«شادی و سرور عمومی برقرار بود. ستمدیدگان لذت فراوان می‌بردند.»تولد او بود که رانجیت سینگ را متقاعد کرد تا خود را مهاراجه پنجاب اعلام کند. برای جشن تولد او، مادرش، داتار کاور، از شوهرش، مهاراجه رانجیت سینگ، خواست تا گوردوارا جانام آستان گورو رام داس را در بازار چونا مندی در زادگاه گورو رام داس جی بازسازی کند. او احساس می‌کرد که خانه اجدادی گورو صاحب خیلی کوچک است، بنابراین رانجیت سینگ ساختمان‌های اطراف را از قاضی‌ها خریداری کرد و گوردوارا را به سبک معماری سری هارماندیر صاحب ساخت. سال بعد، او را با تاج تیلاکا به عنوان شاهزاده پنجاب در خیابان‌های لاهور گرداندند. در سال ۱۸۱۶، در یک مراسم رسمی، خاراک سینگ توسط پدرش به عنوان یوراج شری تیکا کانوار منصوب شد. لشکرکشی‌ها و اتحادهای نظامی اولیه خاراک سینگ در سنت نظامی خانواده‌اش پرورش یافت و به مأموریت‌های نظامی مختلفی گمارده شد. در حالی که تنها شش سال داشت، فرماندهی لشکرکشی برای فتح شیخوپوره، مادر شاهزاده، به او سپرده شد و سپس پدرش قلعه شیخوپوره را به او هدیه داد. در سال ۱۸۱۱، در سن ده سالگی، خارک سینگِ باهوش، ظاهراً از پدرش درخواست کرد که املاک ناکای میسل - قلمرو مادرش - را در اختیار او قرار دهد و قول داد که خراجی بسیار بیشتر از پسرعمویش، کاهان سینگ ناکای، پرداخت خواهد کرد. با وجود حمایت بابا صاحب سینگ بدی از ناکای‌ها، املاک ناکای توسط خارک سینگ تصاحب شد و او ادعا کرد که «نوه ناکای‌ها» است، در حالی که به کاهان سینگ ناکای اجازه داده شد تا باهروال را با یک جاگیر به ارزش ۲۰۰۰۰ روپیه نگه دارد. | ## بخش 2: خاراک سینگ | در سنین جوانی، او با چاند کاور، دختر جایمال سینگ کانهایا از قبیله کانهایا میسل، نامزد شد. این وصلت توسط پدرش ترتیب داده شده بود تا اطمینان حاصل شود که کانهایاها نمی‌توانند مستقیماً با وارث بلافصل سوکرچاکیا مخالفت کنند. در همان سال، او - به همراه دیوان موخام چاند و معلم خصوصی‌اش، رام سینگ - مأمور شد تا روسای سرکش بهیمبر و راجوری را مجازات کند. مهارانی داتار کاور تأثیر عمیقی بر پسرش داشت و توجه زیادی به آموزش پسرش نشان داد، در نتیجه خاراک سینگ به چندین زبان مسلط شد و از سنین پایین به علوم کیهانی علاقه پیدا کرد. سوری پس از مرگ او در شیخوپوره در ۲۰ ژوئن ۱۸۳۸، او را فردی تسلی‌ناپذیر توصیف می‌کند. او بیست و یک روز سوگواری کرد، در هیچ جلسه عمومی شرکت نکرد و قادر به خوردن غذای مناسب نبود. حکومت به عنوان ولیعهد از زمان تولدش، خاراک سینگ وارث پدرش بود و در سال ۱۸۱۶، زمانی که او تنها ۱۴ سال داشت، مهاراجه رانجیت سینگ رسماً خاراک سینگ را به عنوان وارث مسلم خود مسح کرد و او را «یوراج شری تیکا کانوار» (ولیعهد) تاجگذاری کرد. در همان سال، مادرش، مای ناکین، به مدت ۱۸ ماه آموزش او را به عهده گرفت و حتی او را در سفرش به مولتان همراهی کرد. در طول نبرد، ملکه شخصاً بر تأمین مداوم غلات، اسب و مهمات ارسالی به کوت کمالیه، شهری در فاصله مساوی بین ملتان و لاهور، نظارت داشت. در سال ۱۸۱۸، او به همراه دیوان چند مصر، فرماندهی لشکرکشی علیه نواب مظفرخان، حاکم افغان ملتان، را بر عهده داشت و در نبرد ملتان به پیروزی قاطعی دست یافت. ولیعهد استعداد نظامی خود را نشان داد، از این رو در طول نبرد شوپیان، که منجر به الحاق سرینگر و کشمیر به امپراتوری سیک شد، فرماندهی یک گردان به او سپرده شد. هنگامی که ارتش سیک پس از نبرد وارد شهر سرینگر شد، شاهزاده خاراک سینگ امنیت شخصی هر شهروند را تضمین کرد و از غارت نشدن شهر اطمینان حاصل کرد. تصرف مسالمت‌آمیز سرینگر از اهمیت بالایی برخوردار بود زیرا سرینگر علاوه برداشتن صنعت بزرگ شال‌بافی، مرکز تجارت بین پنجاب، تبت، اسکاردو و لداخ نیز بود. او در طول لشکرکشی‌های مشابهی که پدرش، رنجیت سینگ، برای فتح پیشاور در طول نبرد نوشرا و علیه مزاری‌های شکارپور انجام داد، فرماندهی کرد. در سال ۱۸۳۹، رنجیت سینگ کشمیر را به خاراک سینگ اعطا کرد، که به عنوان مانعی در برابر جاه‌طلبی‌های گلاب سینگ دوگرا تلقی می‌شد. مهاراجه امپراتوری سیک پس از مرگ پدرش، او به عنوان مهاراجه اعلام شد و در ۱ سپتامبر ۱۸۳۹ در قلعه لاهور بر تخت سلطنت نشست. | ## بخش 3: خاراک سینگ | اگرچه خاراک شجاع و در نبرد خوب بود، اما به عنوان فردی ساده‌لوح شناخته می‌شد و اعتقاد بر این بود که فاقد زیرکی و مهارت‌های دیپلماتیک پدرش است. او پس از مرگ مادرش، رابطه نزدیکی با معلم خود، چت سینگ باجوا، برقرار کرد که چنان بر او تسلط یافت که او را به عروسک خیمه‌شب‌بازی تبدیل کرد. پزشک اتریشی، یوهان مارتین هونیگبرگر که در دربار حضور داشت، تاجگذاری او را روزی تاریک برای پنجاب توصیف کرد و از مهاراجه به عنوان فردی کودن یاد کرد که روزی دو بار حواس خود را از کار می‌انداخت و تمام وقت خود را در حالت بیهوشی می‌گذراند. مورخان، تصور رایج شرقی مبنی بر «احمق» دانستن خاراک سینگ را به چالش می‌کشند، همان‌طور که الکساندر برنز و هنری مونتگومری لارنس - که هرگز خاراک سینگ را ملاقات نکرده بودند - گفته‌اند. برنز اولین کسی بود که خاراک سینگ را ابله خواند، اما همچنین اشاره می‌کند که خاراک بسیار مهربان بود و خاطرنشان کرد که شاهزاده، فرمانده یک ارتش چشمگیر و در اداره و انجام وظایف مهم استراتژیک و حکومتی محول شده به او، مهارت داشت. کلود مارتین وید، که به مدت ۱۶ سال در لاهور دوربار بود، نیز با این نظر مخالف بود و اظهار داشت که خاراک سینگ مردی با «خلق و خویی ملایم و انسانی بود که «مورد علاقه وابستگانش» بود. وید معتقد است که خاراک سینگ به دلیل اینکه در انظار عمومی ظاهر نمی‌شد، شهرت بدی داشت. دکتر پریا اتوال و ساربپریت سینگ خاطرنشان می‌کنند که خاراک سینگ از نظر سیاسی باهوش و مسلط به چندین زبان بود، تحصیل‌کرده‌ترین شاهزاده مهاراجه رانجیت سینگ که نه تنها رهبری لشکرکشی‌های نظامی، بلکه رویدادهای دیپلماتیک را نیز بر عهده داشت. ساربجیت سینگ اظهار می‌کند که خاراک سینگ به همراه برادرانش قربانی شرایط بودند، چیزی که او آن را «یک تراژدی شکسپیری» نامید. مرگ راجا دیان سینگ به خاطر نفوذ چت سینگ باجوا، معلم خاراک سینگ، بر امپراتور و همچنین دربار، شناخته شده است. شایعه شده بود که هم مهاراجه و هم چت سینگ مخفیانه قصد داشتند پنجاب را به بریتانیایی‌ها بفروشند، از هر روپیه درآمد دولتی شش آن به آنها بپردازند و بدتر از همه، ارتش سیک را منحل کنند. دربار و ناو نیهال سینگ که با این داستان‌های ساختگی گمراه شده بودند، از خاراک سینگ فاصله گرفتند. صبح زود همان روز، توطئه‌گران وارد اقامتگاه مهاراجه در قلعه شدند و چت سینگ را در حضور ارباب سلطنتی خود ترور کردند، که بیهوده از آنها التماس می‌کرد که جان دوستش را نجات دهند. ظرف شش ماه او بستری شد و یازده ماه پس از مسمومیت، در ۵ نوامبر ۱۸۴۰ در لاهور درگذشت. اگرچه هرگز ثابت نشد، اما اکثر معاصران معتقد بودند که دیان سینگ پشت این مسمومیت بوده است. دیان سینگ همچنین یکی از همسران خاراک سینگ، رانی ایندر کاور، را با آتش زدن به قتل رساند. | ## جمع‌بندی | دیان سینگ پیش از این در برابر تلاش‌ها برای اجازه دادن به خاراک برای آموزش کشورداری مقاومت کرده بود و در ۸ اکتبر ۱۸۳۹ او برکناری خود از سلطنت را تحریک کرد و ناو نیهال سینگ عملاً حاکم شد.