موضوع مقاله: فهرست فیلسوفان خداناباور | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فهرست فیلسوفان خداناباور | مقدمه: و شامل نام افرادی است که در فعالیت‌ها یا زندگی، خود را خداناباور معرفی کرده‌اند. | ## بخش 1: فهرست فیلسوفان خداناباور | او معتقد بود که معجزات جعلی هستند، پیامبران فقط جادوگرند، و بهشتی که قرآن توصیف می‌کند مطلوب نیست. ابوالعلاء امعری (۹۷۳–۱۰۵۷): فیلسوف، شاعر و نویسنده عرب که به تعرض به عقاید مذهبی، طرفداری از عدالت اجتماعی و داشتن سبک زندگی زاهدانه و وگان معروف بود. زکی ارسوزی (۱۸۹۹–۱۹۶۸): فیلسوف، فلسفه‌دان، جامعه‌شناس، مورخ، ملی‌گرای عرب و یکی از بنیان‌گذاران اصلی بعثی سوری بود. جان اندرسون (۱۸۹۳–۱۹۶۲): فیلسوف استرالیایی اسکاتلندی‌تبار، بنیان‌گذار فلسفه تجربی معروف به «رئالیسم سیدنی». لوییز آنتونی (۱۹۵۳-): فیلسوف ذهن آمریکایی و استاد دانشگاه آمهرست ماساچوست، که در فلسفه ذهن، معرفت‌شناسی، نظریه فمینیستی و فلسفه زبان تخصص دارد. او نویسنده داستان چشم بود و نوشته‌هایش حوزه‌های مرتبط با فلسفه، عرفان و اروتیسم را بررسی می‌کرد. او بیشتر به‌خاطر حمایت از تولدستیزی در کتاب «هرگز نبودن بهتر است» شهرت دارد، که در آن استدلال می‌کند که به وجود آمدن یک آسیب جدی است، صرف نظر از احساسات موجود که زمانی به وجود آمده است. مارتن بودری (۱۹۸۴-): فیلسوف و شک‌گرای فلاندری که از سال ۲۰۰۶ به عنوان محقق و عضو تدریس در گروه فلسفه و علوم اخلاقی در دانشگاه خنت فعال بوده است سلستین بوگل (۱۸۷۰–۱۹۴۰): فیلسوف فرانسوی که به‌خاطر نقشش به‌عنوان یکی از همکاران امیل دورکیم شناخته می‌شود. نوشته‌های فلسفی او ترکیبی از واقع‌گرایی علمی، سیستم‌گرایی، ماتریالیسم، ظهورگرایی و اصول دیگر بود. رودلف کارناپ (۱۸۹۱–۱۹۷۰): فیلسوف آلمانی که قبل از سال ۱۹۳۵ در اروپای مرکزی و پس از آن در ایالات متحده فعال بود. دیویی یکی از اولین توسعه‌دهندگان مهم فلسفه پراگماتیسم و یکی از بنیان‌گذاران روان‌شناسی کارکردگرا بود. 183 تئودور درنج (۱۹۳۴-): فیلسوف دین آمریکایی و پروفسور بازنشسته دانشگاه ویرجینیای غربی. اومبرتو اکو (۱۹۳۲–۲۰۱۶): رمان‌نویس، منتقد ادبی و فیلسوف ایتالیایی که دربارهٔ نشانه‌شناسی نوشت. میشل فوکو (۱۹۲۶–۱۹۸۴): فیلسوف و فعال سیاسی فرانسوی که به‌دلیل تحلیل قدرت و گفتمان شهرت دارد. جان گری (۱۹۴۸-): فیلسوف سیاسی انگلیسی با علاقه به فلسفه تحلیلی و تاریخچه روشنفکری. | ## بخش 2: فهرست فیلسوفان خداناباور | See also اینو کایلا (۱۸۹۰–۱۹۵۸): فیلسوف، روان‌شناس و منتقد فنلاندی که در زمینه‌های مختلفی از جمله فیزیک و تئاتر مشارکت داشته است. کارل کائوتسکی (۱۸۵۴–۱۹۳۸): فیلسوف، فعال سیاسی و نظریه‌پرداز مارکسیست چک‌تبار اتریشی. نویسنده کتاب مبانی مسیحیت، در این کتاب ادعا می‌کند که مسیحیت را می‌توان با ماتریالیسم تاریخی به‌جای الوهیت توضیح داد. کوماریلا بهاتا: فیلسوف هندو که به خداباوری حمله کرد و از این ایده دفاع کرد که وداها ابدی و بدون نویسنده هستند. استیون لاو (۱۹۶۰-): فیلسوف انگلیسی و ویراستار مجله فلسفی بیندیش که توسط مؤسسه سلطنتی فلسفه حمایت می‌شود و توسط انتشارات دانشگاه کمبریج منتشر می‌شود. 102] پیتر لیپتون (۱۸۵۴–۲۰۰۷): فیلسوف بریتانیایی، پروفسور هانس راوسینگ و رئیس گروه تاریخ و فلسفه علم در دانشگاه کمبریج تا زمان مرگ، در نوامبر ۲۰۰۷. لوکرتیوس (حدود ۹۹ پیش از میلاد - حدود ۵۵ پیش از میلاد): فیلسوف بانفوذ رومی و طرف‌دار خداناباوری. در ۵۰ قبل از میلاد، در طبیعت اشیاء، یکی از قدیمی‌ترین متون در دفاع از آتئیسم را نوشت. معجزه خداباوری را نوشت و در مورد استدلال‌های موافق و مخالف خداباوری بحث کرد و به این نتیجه رسید که خداباوری از نظر عقلی غیرقابل دفاع است.J. در سال ۱۸۴۳، کارل مارکس کتاب نقد فلسفه حق هگل را منتشر کرد که در آن بیشتر به دین پرداخت و آن را به عنوان «افیون توده‌ها» توصیف کرد. تاد می (۱۹۵۵-): فیلسوف سیاسی آمریکایی که در مورد موضوعات آنارشیسم، پساساختارگرایی و آنارشیسم پساساختارگرا می‌نویسد. مک‌تاگارت (۱۸۶۶–۱۹۲۵): فیلسوف بریتانیایی که به‌دلیل استدلال‌هایش دربارهٔ «غیرواقعی بودن زمان» مشهور است. 617-22 یجیکوب مولشوت (۱۸۲۲–۱۸۹۳): فیزیولوژیست و فیلسوف هلندی، نماینده ماتریالیسم آلمانی. سوزان نایمن (۱۹۵۵-): فیلسوف اخلاق، مفسر فرهنگی و مقاله‌نویس آمریکایی، که در مورد نقطه اتصال بین فلسفه اخلاق روشنگری، متافیزیک و سیاست، هم برای مخاطبان علمی و هم برای عموم مردم نوشته است. آرتور پریور (۱۹۱۴–۱۹۶۹): منطق‌دان و فیلسوف متولد نیوزلند که به‌خاطر ایجاد منطق زمانی کمک قابل‌توجهی به منطق معنایی کرد. | ## بخش 3: فهرست فیلسوفان خداناباور | پیر-ژوزف پرودون (۱۸۰۹–۱۸۶۵): فیلسوف، اقتصاددان، فعال سیاسی، آنارشیست فرانسوی و یکی از بنیانگذاران متقابل‌گرایی. هیلاری پاتنم (۱۹۲۶–۲۰۱۶): فیلسوف، ریاضی‌دان و دانشمند کامپیوتر آمریکایی که از دهه ۱۹۶۰ یک شخصیت مرکزی در فلسفه تحلیلی، به‌ویژه در فلسفه ذهن، فلسفه زبان، فلسفه ریاضیات، و فلسفه علم بود. پریار (۱۸۷۹–۱۹۷۳): فیلسوف، فعال اجتماعی، سیاستمدار و تاجر هندی که پیروانش او را پریار یا می‌نامیدند، که جنبش احترام به خود یا جنبش دراویدی را آغاز کرد. گوپاراجو راماچاندرا رائو (۱۹۰۲–۱۹۷۵): معروف به گورا، اصلاح‌طلب اجتماعی هندی، فعال خداناباور و شرکت‌کننده در جنبش استقلال هند بود. او با مقاله‌ها، سخنرانی‌ها، کتاب‌ها و کارهای اجتماعی‌اش بی‌خدایی مثبت را تبلیغ می‌کرد. جان رالز (۱۹۲۱–۲۰۰۲): فیلسوف آمریکایی و یکی از چهره‌های برجسته در فلسفه اخلاق و سیاسی. الکساندر روزنبرگ (۱۹۴۶–): فیلسوف آمریکایی و نویسنده کتاب راهنمای خداناباوران به‌سوی واقعیت. اگرچه او خدا را مفهومی متناقض می‌دانست، اما همچنان آن را آرمانی می‌دانست که مردم برای رسیدن به آن تلاش می‌کنند. مکررترین خلاصه او از فلسفه اگزیستانسیالیستی این است که «وجود بر ذات مقدم است»، و دلالت بر این دارد که انسان‌ها باید مفاهیم سنتی طراحی‌شده توسط خالق الهی را کنار بگذارند. بوریس سیدیس (۱۸۶۷– ۱۹۲۳): روان‌شناس، پزشک، روان‌پزشک و فیلسوف آموزش و پرورش اوکراینی. والتر سینوت-آرمسترانگ (۱۹۵۵-): فیلسوف آمریکایی که در زمینه اخلاق عصبی، معرفت‌شناسی و فلسفه حقوق تخصص دارد. در سال ۱۹۶۰، پس از پنج سال تعهد به جامعه یسوعی‌ها، ورمیرش به یک خداناباور و ماتریالیست فلسفی تبدیل شد. او بنیان‌گذار قانون سقط جنین و اتانازی بلژیک بود و به‌عنوان معاون رئیس دانشگاه خنت خدمت کرد. در دهه ۱۹۹۰، با مقاله‌ای از استدلال‌های عقلانی و اخلاقی، «چرا خدای مسیحی نمی‌تواند وجود داشته باشد»، در رسانه‌های بلژیک غوغایی به‌پا کرد. در ژانویه ۲۰۰۸، صدها فلاندیایی سرشناس او را به‌عنوان تأثیرگذارترین روشن‌فکر فلاندری انتخاب کردند. | ## جمع‌بندی | او در لهستان به‌عنوان آتئیست شناخته می‌شود و جایگزینی کلاس‌های دینی با کلاس‌های فلسفه در مدارس لهستان را تبلیغ کرده است.