موضوع مقاله: قتل توماسو اونوفری | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # قتل توماسو اونوفری | مقدمه: ماجرای ربوده شدن و قتل تومّاسو اونوفری، کودک ۱۶ ماهه ایتالیایی، یکی از دردناک‌ترین و تکان‌دهنده‌ترین جنایات در تاریخ معاصر ایتالیا به‌شمار می‌رود. | ## بخش 1: قتل توماسو اونوفری | این حادثه در سال ۲۰۰۶ رخ داد و نه‌تنها جامعه ایتالیا، بلکه افکار عمومی جهانی را در شوک و اندوه فرو برد. تنها چند دقیقه پس از ربایش، آدم‌ربایان کودک را به قتل رساندند؛ اقدامی که احتمالاً ناشی از ترس آن‌ها از شناسایی و تعقیب توسط نیروهای پلیس بود. آن‌ها گمان می‌کردند که عملیات نجات به‌سرعت آغاز شده و برای جلوگیری از افشای هویت‌شان، تصمیم به حذف قربانی گرفتند. خشونت و بی‌رحمی این جنایت، به‌ویژه با توجه به سن بسیار کم قربانی، موجی از خشم، اندوه و همدردی در سراسر کشور به راه انداخت. رسانه‌های ایتالیایی و بین‌المللی با پوشش گسترده این پرونده، آن را نمادی از سقوط اخلاقی و بی‌رحمی در جامعه مدرن دانستند. مردم در سراسر ایتالیا با برگزاری مراسم یادبود، روشن کردن شمع و ارسال پیام‌های همدردی، به خانواده اونوفری تسلیت گفتند و خواستار اجرای عدالت شدند. ماهیت واقعی جنایت حدود یک ماه بعد آشکار شد، زمانی که ماریو آلسی، بنّا که قبلاً در خانه اونوفری کار می‌کرد، و همدستش سالواتوره ریموندی، به جرم اعتراف کردند و محل اختفای جسد را به پلیس نشان دادند. تاریخچه جرم در سپتامبر سال ۲۰۰۵، خانواده اونوفری که شامل پائولو اونوفری و همسرش پائولا پلینگلی، به ترتیب ۴۶ و ۴۳ ساله و هر دو کارمند اداره پست ایتالیا بودند، به همراه دو فرزندشان، سباستیانو ۸ ساله و تومّازو ۱۷ ماهه، تصمیم گرفتند زندگی شهری را ترک کرده و به محیطی آرام‌تر و روستایی نقل مکان کنند. آن‌ها آپارتمان خود را در حومه شهر پارما ترک کردند و به خانه‌ای بازسازی‌شده در شماره ۲۷ دهکده کوچک و روستایی کازالبارونکو، واقع در مرز با منطقه سوربولو، نقل مکان کردند. این تصمیم برای تغییر سبک زندگی، در ظاهر گامی به سوی آرامش، طبیعت و دوری از شلوغی شهر بود. تنها چند ماه پس از این جابه‌جایی، در مارس ۲۰۰۶، کودک خردسال خانواده، قربانی آدم‌ربایی شد که با انگیزه دریافت باج صورت گرفت. پس از پنج دقیقه، پائولو اونوفری برای بررسی کنتور برق به حیاط رفت و مورد حمله دو مرد که صورت‌هایشان را با کلاه ایمنی و عینک پوشانده بودند، قرار گرفت. وقتی وارد شدند، فریاد سرقت سر دادند و اسلحه را به سمت توماسو نشانه گرفتند و به این زوج دستور دادند که پول را تحویل دهند. پائولا کیف پول خود را با ۱۵۰ یورو پول نقد به آنها داد و پس از آن دو مهاجم، والدین و پسر بزرگشان سباستیانو را روی زمین خواباندند، آنها را بستند و با نوار چسب دهانشان را بستند. پس از حدود ده دقیقه، عاملان فرار کردند و وقتی اونوفری‌ها توانستند خود را آزاد کنند، دیدند که توماسو دیگر روی صندلی بلندش نیست. بلافاصله پلیس زنگ خطر را به صدا درآورد؛ والدین به بازپرسان گفتند که دو جنایتکار قد کوتاه بودند و با لهجهٔ جنوبی مشخصی، شاید کالابری یا سیسیلی، صحبت می‌کردند. پسرشان سباستیانو، که او نیز در یک جلسهٔ دادرسی محرمانه مورد بازجویی قرار گرفت، گفت که قبل از ورود غیرقانونی هیچ صدایی از بیرون خانه شنیده نشده بود و دو آدم‌ربا خاک زیادی به داخل خانه آورده بودند. او همچنین به نگرش متفاوت این دو نفر اشاره کرد، مردی که کلاه کاسکت به سر داشت آرام بود، در حالی که مردی که کلاه کاسکت به سر داشت، آشفته و رفتاری وحشیانه داشت. تحقیقات تحقیقات مربوط به پرونده ربوده شدن و قتل اونوفری به دو دادستان عمومی معاون، لوشیا موستی و سیلویریو پیرو، سپرده شد؛ دو مقام قضایی با تجربه که مسئولیت بررسی یکی از حساس‌ترین و دردناک‌ترین پرونده‌های جنایی ایتالیا را بر عهده گرفتند. با توجه به پیچیدگی‌های احتمالی و نگرانی‌ها دربارهٔ انگیزه‌های پشت پرده این جنایت، پرونده‌ای نیز در دفتر منطقه‌ای ضد مافیا در بولونیا گشوده شد. گشایش پرونده در نهاد ضد مافیا نشان‌دهنده آن بود که مقامات قضایی احتمال می‌دادند این جنایت ممکن است فراتر از یک اقدام فردی باشد و به شبکه‌های سازمان‌یافته یا روابط پنهان مرتبط باشد. چنین اقدامی در سیستم قضایی ایتالیا معمولاً زمانی انجام می‌شود که احتمال دخالت گروه‌های جنایی یا ساختارهای پیچیده در یک پرونده وجود داشته باشد. در همان شب دوم مارس، اولین گزارش‌ها منتشر شد و روز بعد، گروه‌های تلویزیونی مختلف و خبرنگاران روزنامه‌های اصلی به کازالبارونکولو رسیدند. همزمان، اقدامات مختلفی برای ابراز همبستگی با خانواده پسر کوچک انجام شد و درخواست‌های مختلفی از آدم‌ربایان برای آزادی کودک مطرح شد. این اقدامات با اقداماتی آغاز شد که در ۳ مارس از صحنه تئاتر آریستون در سانرمو توسط میزبان جشنواره موسیقی سانرمو، جورجیو پاناریلو، در ۷ مارس توسط پاپ بندیکت شانزدهم و در ۹ مارس توسط همسر رئیس‌جمهور ایتالیا، فرانکا چامپی، آغاز شد. در ۴ مارس ۲۰۰۶، قاضی جراردو لاگاردیا به TG1 اعلام کرد که خانواده هنوز هیچ خبری از آدم‌ربایان دریافت نکرده‌اند. در همان گزارش، درخواست عمومی والدین از آدم‌ربایان پخش شد که اعلام کردند حاضرند برای بازگرداندن صحیح و سالم پسرشان به خانه مذاکره کنند و خاطرنشان کردند که توماسو از صرع رنج می‌برد و بنابراین مجبور بوده دو بار در روز کاربامازپین را با دوز دقیق مصرف کند، علاوه بر این، در روزهای قبل از آدم‌ربایی تب داشته و به همین دلیل به استامینوفن نیاز داشته است. این اعلامیه همچنین توسط کشیش دون جاکومو اسپینی، که کودک را در ۲ آوریل ۲۰۰۵ غسل تعمید داد و او خود را برای میانجیگری با آدم‌ربایان آماده کرد. تحقیقات به دلیل فقدان مداوم شواهد از سوی آدم‌ربایان (علیرغم اینکه دفتر دادستانی ۲۵۰ دستور برای شنود تلفنی و محیطی صادر کرده بود) و دشواری در شناسایی انگیزه احتمالی، پیچیده شده بود. در واقع، در ماه‌های گذشته، چندین سرقت در منطقه اطراف کازالبارونکولو رخ داده بود، اما به جز سرقت و حمله به صاحبان خانه، هیچ‌یک از آنها به اقدام بی‌شرمانه‌ای مانند ربودن یک کودک منجر نشده بود. علاوه بر این، به جز ۱۵۰ یورو که خودجوش توسط پائولا پلینجلی تحویل داده شد، هیچ شیء قیمتی دیگری از مزرعه به سرقت نرفته بود. | ## بخش 2: قتل توماسو اونوفری | با این حال، خانواده اونوفری وضع مالی خوبی نداشتند، آنها اخیراً برای خرید ملک در کازالبارونکولو وام مسکن گرفته بودند و بعید به نظر می‌رسید که کسی از آنها باج بخواهد، اگر این باور اشتباه وجود نداشت که کار آنها در اداره پست (به ویژه کار پدرشان پائولو، که مدیر اداره پست پارما سود مونتبلو بود) آنها را در موقعیتی قرار می‌دهد که از بودجه این مؤسسه پستی استفاده کنند. مسائل بحرانی دیگری از فشار رسانه‌ها ناشی شد: در ۸ مارس، قضاتی که پرونده را دنبال می‌کردند، مجبور شدند سه روز سکوت در مطبوعات درخواست کنند. همچنین با اشاره به درگیری‌های ادعایی با همکاران در محل کار، فرضیه‌ای مبنی بر اقدام انتقام‌جویانه در سرقتی که در سال ۲۰۰۱ در اداره پستی که پائولا پلینگلی در آن کار می‌کرد، انجام شد، مطرح شد. فرضیه دیگری حتی به ازدواج قبلی پائولو اونوفری که در سال ۱۹۹۳ به پایان رسیده بود و از آن یک پسر به دنیا آمده بود، مرتبط بود. مشخص شد که همسر سابق او با یک زندانی در زندان ویگِوانو که مظنون به قتل عمد بود، رابطه داشته است و این موضوع توجه تحقیقات را به خود جلب کرد. محققان همچنین سرنخ‌های دیگری مانند ردپای به جا مانده در گل و لای نزدیک خانه مزرعه و ناپدید شدن سگ خانواده که دو روز قبل از آدم‌ربایی رخ داده بود را ارزیابی کردند. در حالی که جستجوها بدون نتیجه ادامه داشت، کوستانتینا کوموتاری، پیشگو اهل میلان، نیز مداخله کرد. او اظهار داشت که کودک کشته شده و جسد به آب‌های رودخانه مگرا، در نزدیکی پونترمولی در استان ماسا-کارارا، تقریباً ۱۰۰ کیلومتری کازالبارونکولو، انداخته شده است. در ۱۶ مارس، غواصان آتش‌نشانی لیورنو منطقه‌ای را که پیشگو نشان داده بود، بازرسی کردند، اما جستجو ناموفق بود. بسیاری از مدیوم‌های دیگر با محققان تماس گرفتند تا «راه حل» خود را برای این پرونده ارائه دهند. در میان آنها ماریا رزا بوسی نیز وجود داشت که در ماه‌های گذشته به دلیل کمک قاطع به یافتن فرد گمشده دیگری مشهور شده بود، اما در عوض نظر مخالف داشت که توماسو هنوز زنده است. در ۲۶ مارس، تابلویی نقاشی‌شده در جاده‌ای نزدیک خانهٔ اونوفری ظاهر شد که روی آن نوشته شده بود «کافی است؟» که برخی آن را به عنوان پیامی از سوی آدم‌ربایان تفسیر کردند و بلافاصله پاک شد. سوءظن‌ها دربارهٔ پائولو اونوفری و آجرچین‌ها تنها سرنخی که امیدوارکننده به نظر می‌رسید، اعلامیهٔ خودجوش پاسکواله گاگلیوسترو بود. او عضو سابق طایفهٔ پارلو از گروه «ندرانگتا» و همکار عدالت بود که اخیراً از زندان آزاد شده بود. او اظهار داشت که در اوت ۲۰۰۵ در رستورانی در سنت پروسپرو پارمنس با او ملاقات کرده بود. با یک هموطن که به او پیشنهاد داده بود در «آدم‌ربایی برق‌آسا» یک کودک خردسال شرکت کند. هدف، پسر دو کارمند پست بود که در آن صورت، احتمالاً ظرف چند ساعت، مجبور به پرداخت باج با استفاده از پول پسته ایتالیانه می‌شد. با این حال، گاگلیوسترو که گفت نام شخصی را که به او پیشنهاد داده بود به خاطر نمی‌آورد، از شرکت در این ماجرا خودداری کرد. به‌طور موازی، دفتر دادستانی عمومی شروع به بازجویی از بنّاهایی کرد که در بازسازی ملک کازالبارونکولو کار کرده بودند، و با استاد سازنده، پاسکواله جوزپه باربرا، که از قبل با پائولو اونوفری معاملات تجاری داشت، شروع کرد. او گفت که در طول کار متوجه هیچ اختلافی بین مالکان و کارگران نشده است و فهرستی از کارگران شاغل در محل ساخت و ساز را در اختیار بازرسان قرار داد. جلسات رسیدگی به والدین نیز ادامه یافت و باعث خشم پدر توماسو شد، که گفت احساس می‌کند «مورد اتهام» قرار گرفته است. گزارشی از مدیر گروه پرواز پارما سپس آشکارا صحت گفته‌های اونوفری‌ها را زیر سؤال برد و این فرضیه را مطرح کرد که در واقع داستان آدم‌ربایی، قتل نوزادی را که در خانواده رخ داده بود، پنهان کرده است. با این حال، تطابق کامل و عدم تناقض روایت‌های همسران و پسرشان سباستیانو، این فرضیه تحقیقاتی را رد کرد. عناصر جالب توجه دیگر از شنود شماره تلفن‌های باربرا، به ویژه تماس تلفنی بین او و پائولو اونوفری، که در آن عباراتی مانند «آنها چیزی در مورد من می‌دانند» و «من چیزی نگفتم» رد و بدل شده بود، به دست آمد. مورد دیگر بین همسر باربرا و ماریو آلسی، آجرکار ۴۴ ساله که در کار بازسازی خانه اونوفری شرکت کرده بود، بود. همسر باربرا در صحبت با او و شریک زندگی‌اش، آنتونلا کونسروا، شرحی از بازرسی خانه توسط پلیس را برای او تعریف کرد. باربرا که دوباره توسط بازپرسان احضار شده بود، گفت که آلسی او را در یک عملیات پیچیده پولشویی به ارزش ۷۰ میلیون دلار آمریکا که از فروش نفت قاچاق به دست آمده بود، درگیر کرده است و اینکه آنها با هم به پائولو اونوفری پیشنهاد داده بودند که در ازای لغو مبلغی که قرار بود برای کار بازسازی خانه پرداخت شود، وارد «سیستم» شود: با این حال، مدیران (که به عنوان «باند اسلاوها» تعریف می‌شوند) تعهد باربرا و آلسی را رضایت‌بخش ندانسته و آنها را به انتقام‌جویی علیه خود و خانواده‌هایشان تهدید کرده بودند، بنابراین از تماس تلفنی اونوفری برای کسب اطمینان از اینکه او درگیر این خطر نیست، استفاده شد. در ۱۰ مارس، بازرسی در انباری در پارما متعلق به پائولو اونوفری انجام شد که در آن یک کامپیوتر قدیمی پیدا شد. پس از کشف این موضوع، پدر کودک ربوده شده در فهرست مظنونین قرار گرفت، با این فرضیه که آدم‌ربایی توماسو می‌تواند پیامدهای کودک‌آزاری داشته باشد، اما تحقیقات هیچ ارتباطی بین این وقایع نشان نداد. دادرسی‌ها به‌طور جداگانه ادامه یافت و با توافق طرفین برای صدور حکم ۶ ماه زندان به پایان رسید. پدر توماسو در ابتدا اعلام کرد که تحقیقات ضد کودک‌آزاری انجام داده و این مدارک را برای شکایت به مقامات نگه داشته است. | ## بخش 3: قتل توماسو اونوفری | بعداً، در مصاحبه‌ای با " پانوراما "، او این روایت را پس گرفت و توقیف مدارک متهم‌کننده را "اشتباهی" دانست که از آن پشیمان است. کشف قتل سپس توجه‌ها به ماریو آلسی، آجرکار، معطوف شد که سابقه کیفری خشونت جنسی مرتکب شده با همدستش در سن بیاجیو پلاتانی در سال ۲۰۰۰ را داشت که برای او ۶ سال زندان به همراه داشت؛ دادگاه مربوطه هنوز به پایان نرسیده بود. آلسی، که پیش از این توسط بازپرسان در مورد «باند اسلاوها» که توسط باربرا توصیف شده بود، شنیده شده بود (و همه چیز را انکار کرده بود و این سوءظن را ایجاد کرده بود که استاد سازنده این داستان را صرفاً به منظور درخواست پول از اشخاص ثالث ساخته است)، خود را در همبستگی آشکار با اونوفریس نشان داده بود و خود نیز درخواست‌های عمومی برای آزادی کودک ارائه کرده بود. او که در ۲۷ مارس در فهرست مظنونین ثبت شده بود، ابتدا قرار ملاقات با یک آجرکار دیگر و سپس حضور خود در یک بار در کاسالتونه را به عنوان یک بهانه ارائه داد. علاوه بر این، مأموران او را در حال سوزاندن چیزی در باغ خانه‌اش دستگیر کرده بودند و پائولا پلینجلی، هنگامی که او را در کلانتری ملاقات کرد، گفت که متقاعد شده است که راه رفتن او را شبیه به راه رفتن یکی از آدم‌ربایان تشخیص داده است. حتی دو بهانه‌ای که پاسکواله باربرا ارائه داد (داور یک مسابقه فوتبال و حضور در جلسه شاهدان یهوه) نیز تأیید نشد. تحقیقات انجام شده توسط دپارتمان تحقیقات علمی (RIS) از پارما در این میان وجود اثر انگشت روی نوار چسبی که برای بی‌حرکت کردن اعضای خانواده استفاده شده بود را فاش کرد. پائولا پلینجلی همچنین گفته بود که در طول حمله، یکی از آدم‌ربایان دستکش خود را درآورده بود تا لبه چسب را بهتر بگیرد. AFIS اثر انگشت را متعلق به سالواتوره ریموندی، بوکسور سابق ۲۷ ساله، کارگر موقت و همچنین یک جنایتکار، یافت. مشخص شد که او شماره تلفن‌هایی با نام‌های ساختگی به دست آورده بود که از طریق آنها بارها در طول روزهای آدم‌ربایی توماسو با آلیسی تماس گرفته بود. پس از چند ساعت بازجویی، ساعت ۷:۳۹ بعد از ظهر، ریموندی اولین کسی بود که اعتراف کرد و به قتل کودک اعتراف کرد، اما آلسی را مقصر دانست. آلسی نیز به نوبه خود تأیید کرد که توماسو کشته شده است، اما ریموندی را مقصر قتل دانست. در عرض چند دقیقه، اعترافات به خبرنگاران رسید و در ابتدای اخبار عصر منتشر شد؛ بنابراین، خانواده اونوفری حتی قبل از اینکه رسماً توسط بازپرس با آنها تماس گرفته شود، از این موضوع مطلع شدند. عصر روز دوم آوریل، ماریو آلسی، بازرسان و آتش‌نشانی را به سن پروسپرو پارمنس هدایت کرد. جسد علائمی مطابق با خفگی و همچنین ضربات مکرر به سر با یک جسم صاف، بیل یا بیلچه را نشان داد. این بنّا بعداً اعلام کرد که نقشه ربودن توماسو را با هدف درخواست باج هنگفت از والدینش طرح‌ریزی کرده بود تا از این طریق بخشی از بدهی‌هایش را پرداخت کند. او همچنین فرض کرده بود که دسترسی به وجوه بیشتر از طریق کارفرمایشان در اداره پست برای آنها آسان خواهد بود. آلیسی تأیید کرد که کودک به دلیل گریه کردن و «مزاحمت» بودن، و همچنین به دلیل ترس آدم‌ربایان از اینکه توسط پلیس تحت تعقیب قرار گرفته باشند، کشته شده است. ریموندی گزارش داد که او با وعده دریافت بخش بزرگی از باج و با این دروغ که خانواده اونوفری به نوعی با آدم‌ربایی «رضایت» داده‌اند، در این ماجرا دست داشته است. آنتونلا کونسروا، تنها مظنونی که بی‌گناهی کامل خود را اعلام کرد، در عوض به عنوان «زندانبان» تعیین‌شده کودک در طول آدم‌ربایی و همچنین (پس از کشف نقشه منطقه کازالبارونکولو در خانه آلیسی) به عنوان یک شرکت‌کننده فعال در وقایع شب ۲ مارس شناسایی شد. در واقع، قرار بود او کسی باشد که در مکانی توافق‌شده، احتمالاً جایی بین خیابان بنه‌سیتو و خیابان تراگلیونه، سوار بر فیات تیپو ثبت‌شده به نام شریکش، منتظر دو آدم‌ربا بماند تا فرار را به سمت یک ساختمان مخروبه در همان نزدیکی ادامه دهد. فرایندها محاکمه در مارس ۲۰۰۷ آغاز شد: در طول جلسه دادرسی، وکلای مدافع ماریو آلسی و سالواتوره ریموندی (که دومی در حکم بدوی به آن اعتراف کرد) تقصیر قتل توماسو را به گردن یکدیگر انداختند. پاسکواله جوزپه باربرا نیز به همراه این دو نفر و آنتونلا کونسروا (که همچنان می‌گفت از این ماجرا کاملاً بی‌اطلاع بوده و وکیل مدافعش معتقد بود که این جنایت توسط شخص ثالثی تحریک شده به اتهام معاونت در جرم به دادگاه فرستاده شد، اما از زندان آزاد شد. در احکام اولیه، ماریو آلسی به حبس ابد، آنتونلا کونسروا به بیست و چهار سال زندان و سالواتوره ریموندی به بیست سال زندان محکوم شدند؛ در عوض، پاسکاله باربرا تبرئه شد. در سال ۲۰۱۰، دادگاه تجدیدنظر به‌طور قطعی احکام آلسی و ریموندی را تأیید کرد، در حالی که برای کونسروا لازم بود دادگاه تجدیدنظر دوباره برگزار شود، و پس از آن در سال ۲۰۱۲، دیوان عالی کشور نیز حکم او را تأیید کرد. دلایل صدور حکم بدوی، مسئولیت این جنایت را به ماریو آلسی و سالواتوره ریموندی نسبت می‌داد، در حالی که این دو نفر، به‌طور آشتی‌ناپذیری، یکدیگر را به ارتکاب قتل (که با بی‌رحمی و «بدون دادن فضایی برای کنترل، منطق و بالاتر از همه حس ترحم انسانی» انجام شده بود) و رها کردن همدست قبل از وقوع آن متهم می‌کردند. اظهارات این بوکسور سابق در مورد آماده‌سازی جنایت قطعاً صادق تلقی می‌شد: او بود که کارت‌های تلفن «ایمن» را که برای درخواست باج استفاده می‌شد، پیدا کرد، و همچنین کلاه ایمنی، کلاه نقابدار و سلاح‌هایی را که برای ورود به خانه اونوفری و (پس از کشته شدن توماسو) برای خلاص شدن از شر لباس‌های استفاده شده در طول «یورش» استفاده می‌شد، تهیه کرد. قضات با تأیید دروغ بودن اظهارات بعدی، تأکید کردند که اگر این دو نفر بدون توافق از هم جدا می‌شدند، آلسی برای ترک منطقه کازالبارونکولو با مشکل مواجه می‌شد، زیرا آنتونلا کونسروا احتمالاً قرار ملاقات با ماشین را در مکان و زمان توافق شده «از دست داده بود». علاوه بر این، این واقعیت که آن سه نفر دو روز قبل از ملاقات مجدد صبر کرده بودند، توسط دادگاه به عنوان تأیید دیگری بر آگاهی کامل همه آنها از جرم ارتکابی تلقی شد؛ بنابراین، قضات دادگاه بدوی، حکم ۱۳ مه ۲۰۰۶ را که دادگاه تجدیدنظر بولونیا با آن حکم داده بود، در نظر نگرفتند. | ## جمع‌بندی | ریموندی را از اتهام همدستی در قتل تبرئه کرده بود (و روایتی را که طبق آن آلیسی، قبل از کشتن کودک، همدستش را مجبور به رفتن با موتور گازی‌اش کرده بود، به عنوان روایتی درست پذیرفته بود)، و تنها روایت مربوط به آدم‌ربایی با شرایط تشدیدکنندهٔ «ناخواسته» ی مرگ توماسو را باقی گذاشته بود.