موضوع مقاله: کاندولس، پادشاه لیدیه، همسر خود را در حالی که به رختخواب می‌رود، پنهانی به وزیرش ژیگس نشان می‌دهد | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کاندولس، پادشاه لیدیه، همسر خود را در حالی که به رختخواب می‌رود، پنهانی به وزیرش ژیگس نشان می‌دهد | مقدمه: کاندولس، پادشاه لیدیه، همسر خود را پنهانی به ژیگس، یکی از وزیران خود، در حالی که او به رختخواب می‌رود، نشان می‌دهد که گاهی در گذشته با عنوان بی‌تدبیری کاندولس شناخته می‌شد، یک نقاشی رنگ روغن روی بوم اثر هنرمند انگلیسی ویلیام اِتی است که برای اولین بار در سال ۱۸۳۰ در آکادمی سلطنتی به نمایش گذاشته شد. | ## بخش 1: کاندولس، پادشاه لیدیه، همسر خود را در حالی که به رختخواب می‌رود، پنهانی به وزیرش ژیگس نشان می‌دهد | این نقاشی یک صحنه از تاریخ‌نامه اثر هرودوت را نشان می‌دهد، که در آن کاندولس، پادشاه لیدیه، یکی از وزیران خود یعنی ژیگس را به اتاق خواب زوجین دعوت می‌کند تا در اتاق خواب پنهان شود و درحالی که همسرش نیسیا لباس‌هایش را درمی‌آورد او را ببیند تا زیبایی همسرش را به ژیگس ثابت کند. نیسیا متوجه ژیگس می‌شود که دارد او را مشاهده می‌کند و او را به چالش می‌کشد که یا اعدام خودش را بپذیرد یا «کاندولس» را به عنوان مجازات بکشد. این نقاشی لحظه‌ای را نشان می‌دهد که نیسیا، هنوز هیچ اطلاعی از اینکه کسی غیر از شوهرش او را مشاهده می‌کند ندارد، آخرین لباسش را درمی‌آورد. اِتی امیدوار بود که مخاطبان از این نقاشی درس اخلاقی بگیرند که زنان مال و اموال نیستند و مردانی که به حقوق آن‌ها تجاوز می‌کنند، با عدالت باید مجازات شوند، اما او تلاش چندانی برای توضیح این موضوع برای مخاطبان انجام نداد. این نقاشی بلافاصله بحث‌برانگیز شد و به عنوان ترکیبی بدبینانه از یک تصویر مستهجن و روایتی خشونت‌آمیز و ناخوشایند تلقی شد و به عنوان یک اثر هنری غیراخلاقی که از یک هنرمند خارجی و نه بریتانیایی انتظار می‌رود به شدت محکوم شد. این نقاشی را رابرت ورنونرابرت ورنون (۱۷۷۴–۱۸۴۹) یک پیمانکار و تاجر انگلیسی بود که به عنوان حامی هنر شناخته می‌شد. در زمان برگزاری در نمایشگاهی که خودش ترتیب داده بود خرید و در سال ۱۸۴۸ یکی از نقاشی‌هایی بود که ورنون به ملت اهدا کرد. نشریه هنری «آرت ژورنال» زمانی که حقوق تکثیر کالکشن پیشین ورنون را در سال ۱۸۴۹ خرید، نسخه‌های کپی از نقاشی «کاندولس» را توزیع نکرد. در سال ۱۹۲۹، این نقاشی به همراه تعدادی از نقاشی‌های دیگر به گالری تازه توسعه یافته تیت منتقل شد. ویلیام اِتی (۱۷۸۷–۱۸۴۹)، هفتمین پسر یک نانوا و آسیابان اهل یورک، در ابتدا شاگرد چاپخانه در هال بود، اما پس از هفت سال کارآموزی، در سن ۱۸ سالگی به لندن رفت تا هنرمند شود. او که به شدت تحت تأثیر آثار تیسین و روبنس قرار گرفته بود، تعدادی نقاشی را به آکادمی سلطنتی هنر و مؤسسه بریتانیامؤسسه بریتانیا (به‌طور کامل، مؤسسه بریتانیایی برای ترویج هنرهای زیبا در بریتانیا؛ تأسیس ۱۸۰۵، انحلال در ۱۸۶۷) یک انجمن خصوصی قرن نوزدهمی در لندن بود که برای نمایش آثار هنرمندان زنده و مرده تشکیل شد. در سال ۱۸۲۱ سرانجام زمانی که آکادمی سلطنتی یکی از آثار او را پذیرفت و به نمایش گذاشت، به شهرت رسید. ورود کلئوپاترا به کیلیکیا (همچنین به عنوان پیروزی کلئوپاترا هم شناخته می‌شود)، به شدت مورد استقبال قرار گرفت و بسیاری از هنرمندان همکار اِتی او را تحسین کردند. او در سال ۱۸۲۸ به عنوان یک آکادمیسین سلطنتی انتخاب شد و جان کانستبل را در این مقام شکست داد. پس از موفقیت کلئوپاترا، در دهه بعد، اِتی تلاش کرد تا موفقیت خود را با ترسیم چهره‌های برهنه در محیط‌های مرتبط با کتاب مقدس، ادبی و اسطوره‌ای تکرار کند. بین سالهای ۱۸۲۰ و ۱۸۲۹ اِتی ۱۵ نقاشی را به نمایش گذاشت که ۱۴ تای آن فیگورهای برهنه را به تصویر کشیده بودند. با این که برخی آثار برهنه هنرمندان خارجی در مجموعه‌های خصوصی انگلستان وجود داشت، انگلستان هیچ قانونی برای نقاشی برهنه نداشت و نمایش و توزیع آثار برهنه برای عموم از زمان اعلامیه ۱۷۸۷ برای جلوگیری از گناهانجمن سرکوب بداخلاقی، انجمن اعلامیه علیه بدی و بی‌اخلاقی یا به سادگی انجمن اعلامیه، یک انجمن انگلیسی قرن نوزدهمی بود که به ترویج اخلاق عمومی اختصاص داشت. این انجمن در سال ۱۸۰۲ بر اساس اعلامیه جورج سوم در سال ۱۷۸۷ و به عنوان جانشین انجمن اصلاح آداب در قرن هجدهم تأسیس شد و تا سال ۱۸۸۵ به فعالیت خود ادامه داد. انجمن توسط ویلیام ویلبرفورس و به دنبال اعلامیه سلطنتی جورج سوم در سال ۱۷۸۷، اعلامیه برای دلسردی از شر، به اصرار ویلبرفورس، به عنوان درمانی برای موج فزاینده بی‌اخلاقی، تأسیس شد. اِتی اولین هنرمند بریتانیایی بود که در مطالعات برهنگی تخصص داشت و آن دسته از نقاشی‌هایش که حاوی برهنگی مردان بود، مورد استقبال قرار داشتBurnage - 2011b - 32-33برهنه‌های مردانه اِتی که به‌طور عمومی به نمایش گذاشته شد، عمدتاً از قهرمانان اسطوره‌ای و مبارزات کلاسیک بودند، ژانرهایی که در آن‌ها به تصویر کشیدن برهنگی مردانه در انگلستان قابل قبول تلقی می‌شد. جوردن و اِتی هر دو بدن رنگ پریده نیسیا را در مقابل پارچه قرمز تیره قرار دادند و او را در حالتی مشابه نشان دادند. نقاشی جوردن از قرن هفدهم در سوئد آویزان شده است و بعید است که اِتی از وجود آن مطلع بوده باشد. کاندولس در «کاندولس، پادشاه لیدیه، همسر خود را در حالی که به رختخواب می‌رود، پنهانی به وزیرش ژیگس نشان می‌دهد»، صحنه‌ای از اولین کتاب تاریخ اثر هرودوت را به تصویر می‌کشد. | ## بخش 2: کاندولس، پادشاه لیدیه، همسر خود را در حالی که به رختخواب می‌رود، پنهانی به وزیرش ژیگس نشان می‌دهد | کاندولس، حاکم پادشاهی باستانی لیدیا، باور داشت که همسرش نیسیا زیباترین زن جهان است. او دربارهٔ زیبایی همسرش با محافظ مورد علاقه‌اش ژیگس صحبت کرد و وقتی ژیگس حرف او را تأیید کرد، احساس کرد دروغ می‌گوید. بنابراین ترتیبی داد که ژیگس پشت در اتاق خواب پنهان شود و پنهانی نیسیا را در حال درآوردن لباس‌هایش، بدون این که او از این موضوع آگاه باشد، تماشا کند. نیسیا، موقعی که ژیگس داشت از اتاق خارج می‌شد، متوجه حضور او شد اما به روی خودش نیاورد. روز بعد، نیسیا ژیگس را احضار کرد و او را به دلیل نقض عرف جامعه و دید زدن بدن برهنه‌اش محکوم کرد. به ژیگس این انتخاب داده شد که یا «کاندولس» را برای تحریک او در این توطئه بکشد یا داوطلبانه اعدام خود را بپذیرد. شب بعد، ژیگس پشت همان دری که نیسیای برهنه را از آنجا تماشا کرده بود، پنهان شد و «کاندولس» را در حالی که خواب بود چاقو زد و کشت. پیتیا غیبگوی نیایشگاه دلفی، ژیگس را به عنوان اولین پادشاه سلسله مرمناد تأیید کرد. ترکیب بندی کاندولسِ اِتی لحظه ای را نشان می‌دهد که در آن ژیگس که پشت در پنهان شده بود، برای اولین بار بدن برهنه نیسیا را دید. «کاندولس» برهنه در رختخواب دراز کشیده است، در حالی که نیسیا دارد خود را برهنه می‌کند تا آماده شود که به او بپیوندد و ژیگس به آرامی پشت در نوک پا را دور در می‌چرخاند تا نگاهی اجمالی به او بیندازد. نیسیا تکه‌ای پارچه را در دست دارد که یک خط عمودی ایجاد می‌کند و بدن «کاندولس» را در بالای رانهایش قطع می‌کند و موضوعی از جسارت به مردی زیر سلطه زنی قدرتمند را تجسم می‌کند. اِتی در نظر داشت که بیننده همان حس فضولی و نفوذی را که ژیگس احساس می‌کرد و مجبور به جاسوسی می‌شد، با قرار دادن چهره‌ها به گونه‌ای که هیچ‌کدام به بیرون از تصویر نگاه نمی‌کنند و بیننده مستقیماً پشت نیسیا قرار می‌گیرد و بر زن برهنه اربابش برخلاف میل او و بدون اطلاع او می‌نگرد، احساس کند. چیدمانِ به هم ریخته پارچه‌ها و ویژگی‌های معماری عمداً ماهیت کلاستروفوبیک و ضمنی خشونت‌آمیز صحنه را اغراق می‌کند. اِتی در طول زندگی حرفه ای خود به‌طور منظم در کلاس زندگی آکادمی سلطنتی حضور داشت. نیسیا در حالتی ایستاده است که اِتی بارها طراحی کرده بود، ژست زنی که زانویش را روی پایه‌ای برآمده و یک دستش را بالا آورده و طناب آویزان را در دست دارد. (اِتی در طول زندگی حرفه‌ای خود در نقاشی بازوها مشکل داشت و به طور کلی به سوژه‌هایش نشان می‌داد که بازوهای خود را از بدنشان دور می‌کردند تا تا حد امکان بالاتنه خود را در معرض دید قرار دهند.). ممکن است اِتی با قصد تمایل به تصویر کشیدن زن در این جایگاه و بهانه ای برای نقاشی یک زن در این ژست این موضوع مبهم نقاشی را انتخاب کرده باشد. مانند بسیاری از آثار اِتی، فیگور زن با جزئیات بیشتری نسبت به بقیه بوم نقاشی شده است و احتمالاً اِتی، نیسیا را مستقیماً از یک مدل کلاس زندگی نقاشی کرده است و بقیه ترکیب بندی را بعداً در استودیو تکمیل می‌کند. کاندولس در سال ۱۸۳۰ تکمیل شد و در آکادمی سلطنتی به نمایش گذاشته شد اِتی احساس می‌کرد که درس اخلاقی داستان این است که زنان متعلق به مردان نیستند و اگر مردان، حتی شوهرانشان، حقوق زن را نقض کنند، حق مجازات آنها در حیطه اوست و او حق دارد که انتقام بگیرد. با این حال، او تلاش کمی برای توضیح آنچه در آن زمان، یک دیدگاه غیر متعارف بود، انجام داد، در عوض به بینندگان اجازه داد تا قضاوت خود را در مورد قطعه شکل دهند؛ بنابراین، به طور غیرمعمول برای نقاشی آن زمان، «کاندولس» از نظر اخلاقی بسیار مبهم به نظر می‌رسد و بیننده را به همدردی با «کاندولس» که در امور جنسی بی‌اخلاق بود یا نیسیای قاتل یا ژیگسِ جاسوس دعوت می‌کند. 22 May 1830."آیا ما به اندازه کافی از نقاشی‌های شهوانی از دست هنرمندان خارجی نداریم، که یکی از مدارس خالص خودمان - یک مردی که قابلیت‌های بهتری دارد - اشتباهی مسیر مناسب هنر را گم کند و به این ترتیب به اخلاق و سلیقه خوب تجاوز کند؟ منتقد همچنین از مضمون نقاشی انتقاد کرد و گفت: «به عنوان یک مطالعه آکادمیک، شخصیت مرکزی این گروه ممکن است قابل قبول باشد؛ اما در رابطه با داستان ننگین، سزاوار است که مشفقانه سرزنش شود». لا بل اسمبلی، یکی از تأثیرگذارترین مجلات زنان بریتانیا، از نمایش دیگر آثار اِتی در نمایشگاه تابستانینمایشگاه تابستانی یک نمایشگاه هنری باز است که هر ساله توسط آکادمی سلطنتی در برلینگتون هاوس، پیکادلی در مرکز لندن، انگلستان، در ماه‌های ژوئن، ژوئیه و اوت برگزار می‌شود. | ## بخش 3: کاندولس، پادشاه لیدیه، همسر خود را در حالی که به رختخواب می‌رود، پنهانی به وزیرش ژیگس نشان می‌دهد | تمجید کرد، اما از بررسی «کاندولس» به‌کلی خودداری کرد و گفت: «موضوع برای ما آنقدر توهین‌آمیز است که از آن عبور می‌کنیم». حتی الکساندر گیلچریست، که یکی از قوی‌ترین حامیان اِتی بود، در بیوگرافی اِتی در سال ۱۸۸۵، «کاندولس» را به عنوان «تقریباً تنها نمونهٔ ناخوشایند و به عبارتی قابل اعتراض در میان آثار اِتی توصیف کرد». در حالی که سارا برنیج از دانشگاه یورک در سال ۲۰۱۱ نوشت: «شاید سخت باشد که نقاشی را به عنوان چیزی جز تلاش عمدی هنرمند برای شوک و رسوایی ببینیم». علیرغم خصومتی که اتی در نمایشگاه خود نسبت به «کاندولس، پادشاه لیدیه، همسر خود را در حالی که به رختخواب می‌رود، پنهانی به وزیرش ژیگس نشان می‌دهد» با آن مواجه شد، رابرت ورنون آن را خرید. ورنون که با تأمین اسب برای ارتش ثروت زیادی به دست آورده بود، از عواید آن برای جمع‌آوری یک مجموعه هنری بزرگ استفاده می‌کرد. البته درآمدنِ «کاندولس، پادشاه لیدیه، همسر خود را در حالی که به رختخواب می‌رود، پنهانی به وزیرش ژیگس نشان می‌دهد» (که یک نقاشی بسیار بحث‌برانگیز بود) به مالکیت دولتی، مایه شرمساری بود. در سال ۱۹۲۹، «کاندولس» به همراه تعدادی از نقاشی‌های دیگر به گالری تازه توسعه یافته تیت منتقل شد و تا سال ۲۰۱۸ همان‌جا باقی ماند. در نتیجه بازخوردهای منفی که «کاندولس، پادشاه لیدیه، همسر خود را در حالی که به رختخواب می‌رود، پنهانی به وزیرش ژیگس نشان می‌دهد» با آن مواجه شد، این تابلو، اثری بحث‌برانگیز باقی ماند. زمانی که ساموئل کارتر هالساموئل کارتر هال (۹ مه ۱۸۰۰–۱۱ مارس ۱۸۸۹) یک روزنامه‌نگار ویکتوریایی متولد ایرلند بود که بیشتر به دلیل سردبیری مجله هنر و شخصیت بسیار طنزآمیزش شناخته شده است. آثاری را برای تصویرسازی آرت ژورنال تازه‌تاسیس خود انتخاب می‌کرد، تبلیغ هنرمندان جدید بریتانیایی را مهم می‌دانست، حتی اگر به معنای تصاویری باشد که برخی از خوانندگان آن را پورنوگرافیک یا توهین‌آمیز می‌دانستند. در سال ۱۸۴۹ هال، حق تکثیر ۱۵۷ تابلویی را که ورنون به ملت داده بود را تأمین کرد، اما علیرغم تمایل او برای انتشار کپی‌های دیگرِ برهنه‌هایِ تحریک آمیزِ اِتی مانند نقاشی حمام کننده، از توزیع نسخه‌های کپی «کاندولس» خودداری کرد. اندکی پس از خلق «کاندولس، پادشاه لیدیه، همسر خود را در حالی که به رختخواب می‌رود، پنهانی به وزیرش ژیگس نشان می‌دهد»، اِتی به علت انتقادات مکرر مطبوعات دربارهٔ بی‌مزه بودن، بی حیایی و عدم خلاقیت نظری در اثرش، تصمیم به ایجاد یک اثر با مضمون اخلاقی گرفت. در نتیجه، در سال ۱۸۳۲، او «فرشته ویرانگر و اهریمن شیطانی که عیاشی افراد شرور و افراطی را به هم می‌زنند» را کشید. این اثر را بسیاری به عنوان یک تغییر مسیر در کارهای قبلی او و به طور آشکار شهوانی‌تر تلقی کردند. اِتی یک نقاش برجسته آثار برهنه باقی ماند، اما از سال ۱۸۳۲ به بعد تلاش‌های آگاهانه‌ای برای انعکاس درس‌های اخلاقی انجام داد. با وجود این، پس از مرگش در سال ۱۸۴۹، نزد بسیاری همچنان به عنوان یک هنرمند پورنوگرافی در نظر گرفته می‌شد. در سال ۱۸۳۲ مجله ونیتی فیر توانست بنویسد: «من به خوبی می‌دانم که مردان خشن و همراهانشان چگونه در مقابل تصاویری مانند حمام اِتی عمل می‌کنند. من گروه‌های کارگری را دیده‌ام که در حال قدم زدن هستند و از تجربهٔ شخصیم می‌دانم که علاقهٔ آن‌ها به هنرهای برهنگی به شدت باعث ایجاد شرم در آنان می‌شود.»"حمام کننده اِتی" اشاره ای به موزیدورا: حمام کننده 'مضطرب در برابر باد مشکوک' است، در آن زمان در گالری ملی و اکنون در تیت بریتانیا. علاقه به اِتی پس از مرگ او کاهش یافت زیرا جنبش‌های جدید، به ویژه پیشارافائلی‌ها و زیبایی‌پرستی، به ویژگی نقاشی در بریتانیا تبدیل شدند و در پایان قرن نوزدهم ارزش تمام نقاشی‌های او به کمتر از قیمت اولیه‌شان رسید. تعداد بسیار کمی از هنرمندان بعدی تحت تأثیر اِتی قرار گرفته‌اند و یکی از اندک آثار بعدی که می‌توان آن را به عنوان تأثیر «کاندولس، پادشاه لیدیه، همسر خود را در حالی که به رختخواب می‌رود، پنهانی به وزیرش ژیگس نشان می‌دهد» در نظر گرفت، نقاشی «شوالیه سرگردان» است که در سال ۱۸۷۰ جان اورت میلی آن را نقاشی کرده است. این اثر، تصویر نجات یک زن ناامید را که برهنه شده و به یک درخت بسته شده است، به تصویر می‌کشد. واکنش‌های نامطلوبی که "شوالیه سرگردان" در ابتدای نقاشی با خود داشت، موجب شد که میلاس بخش بالایی بدن زن را از پرده جدا کند و نقاشی را با ظاهر فعلی آن، که در آن قربانی از هر دو نگاه‌کننده و نجات‌دهنده‌اش دور می‌شود و عبارتی چهره او دیده نمی‌شود، دوباره نقاشی کند. میلاس چهره، تنه و زنجیره‌های اصلی را به روی یک پرده نقاشی از منظر ساحلی دوخت و لباس‌ها را بر روی شخصیت زن می‌کشد تا تصویر اعدام مارگرت ویلسون را ایجاد کند که اکنون با عنوان "شهید سالووی" در گالری هنر واکر قرار دارد. | ## جمع‌بندی | انتقادات مشابهی را برانگیخت.قبل از جک قاتل در سال ۱۸۸۸، موضوع خشونت جنسی یک موضوع تابو در بریتانیا بود، و "شوالیه سرگردان" بسیار بحث‌برانگیز شد.