موضوع مقاله: گالری بورگسه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # گالری بورگسه | مقدمه: گالری بورگسه یک گالری هنری در رم، ایتالیا است که در ویلای سابق بورگزه پینچیانا واقع شده است. | ## بخش 1: گالری بورگسه | در ابتدا، ساختمان گالری با باغ‌های آن ادغام شده بود، اما امروزه باغ‌های ویلا بورگزه به عنوان یک جاذبه گردشگری جداگانه در نظر گرفته می‌شوند. گالری بورگزه بخش قابل توجهی از مجموعه نقاشی‌ها، مجسمه‌ها و آثار باستانی بورگزه را در خود جای داده است که توسط کاردینال شیپیونه بورگزه، برادرزاده پاپ پل پنجم (حکومت ۱۶۰۵–۱۶۲۱) آغاز شد. این ساختمان توسط معمار فلامینیو پونزیو ساخته شده و طرح‌هایی از خود شیپیونه بورگزه را توسعه داده است که از آن به عنوان یک ویلای حومه شهر، یک ویلای روستایی در حاشیه رم، استفاده می‌کرد. این موزه یکی از معتبرترین مجموعه‌های هنری جهان را با شاهکارهایی از هنرمندانی مانند کاراواجو، برنینی، کانووا، رافائل و تیسین به نمایش می‌گذارد. سیپیونه بورگزه از حامیان اولیه برنینی و از مجموعه‌داران مشتاق آثار کاراواجو بود که در مجموعه آثارش مانند «پسری با سبد میوه»، «نوشته سنت جروم»، «باکوس بیمار» و آثار دیگر به خوبی نمایانده شده است. از دیگر نقاشی‌های قابل توجه می‌توان به «عشق مقدس و کفرآمیز» اثر تیتیان، «تدفین مسیح» اثر رافائل و آثاری از پیتر پل روبنس و فدریکو باروچی اشاره کرد. برخی از این آثار که از بزرگ‌ترین شاهکارهای هنر ایتالیایی محسوب می‌شوند، تکامل هنر بین رنسانس، باروک و نئوکلاسیسیسم، جنبش‌های هنری متولد شده در شبه جزیره ایتالیا و متعاقباً گسترش یافته در سراسر اروپا را نشان می‌دهند. تاریخچه کازینو بورگزه در منطقه‌ای ساخته شد که در قرن هفدهم خارج از دیوارهای رم بود و نزدیکترین دسترسی به آن «پورتا دل پوپولو» بود. این ایوان دارای اسپولیایی برگرفته از طاق کلودیوس، که زمانی در خیابان فلامینیا قرار داشت، بود. تا سال ۱۶۴۴، جان اولین آن را به عنوان «بهشتی از لذت» با «فواره‌هایی از اختراعات گوناگون، بیشه‌ها و جویبارهای کوچک آب» توصیف کرد. اولین همچنین ویواریوم را که شترمرغ‌ها، طاووس‌ها، قوها و درناها «و جانوران عجیب و غریب» را در خود جای داده بود، توصیف کرد. شاهزاده مارکانتونیو چهارم بورگزه (۱۷۳۰–۱۸۰۰)، که شروع به بازسازی معماری رسمی باغ پارک به یک باغ منظر انگلیسی کرد، حدود سال ۱۷۷۵، تحت راهنمایی معمار آنتونیو آسپروچی، برای جایگزینی ملیله‌ها و آویزهای چرمی منسوخ شده و بازسازی کازینا، بازسازی مجسمه‌ها و آثار باستانی بورگزه در یک چیدمان موضوعی جدید که جایگاه بورگزه در رم را گرامی می‌داشت، آغاز کرد. بازسازی این ویلای بسیار بازدیدکننده به عنوان یک موزه واقعاً عمومی در اواخر قرن هجدهم، موضوع نمایشگاهی در مؤسسه تحقیقاتی گتی، لس‌آنجلس، در سال ۲۰۰۰ بود، که با خرید پنجاه و چهار نقاشی مربوط به این پروژه توسط گتی، انگیزه آن را فراهم کرد. در سال ۱۸۰۸، شاهزاده کامیلو بورگزه، برادرزن ناپلئون، مجبور شد مجسمه‌ها و آثار باستانی رومی بورگزه را به امپراتور بفروشد. نتیجه این شد که گلادیاتور بورگزه، که از دهه ۱۶۲۰ به عنوان تحسین‌شده‌ترین مجسمه ویلا بورگزه شناخته می‌شد، اکنون باید در موزه لوور مورد تقدیر قرار گیرد. ویلای بورگزه در طول سال‌ها اصلاح و گسترش یافت و در نهایت در سال ۱۹۰۲ به همراه کل املاک بورگزه و باغ‌ها و پارک‌های اطراف آن به دولت ایتالیا فروخته شد. طبقه اصلی عمدتاً به آثار باستانی کلاسیک قرن‌های اول تا سوم میلادی (از جمله یک موزاییک معروف گلادیاتورها مربوط به سال‌های ۳۲۰ تا ۳۰ میلادی که در سال ۱۸۳۴ در ملک بورگزه در تورنووا، در ویا کازیلینا در خارج از رم یافت شد) و مجسمه‌های کلاسیک و نئوکلاسیک مانند ونوس ویکتوریکس اختصاص داده شده است. سالن بزرگ اصلی طبقه اصلی، به نام سالونه، دارای یک نقاشی دیواری سقفی بزرگ با تکنیک ترومپ-لوئیل در اتاق اول اثر هنرمند سیسیلی، ماریانو روسی، است که از کوتاه‌نمایی چنان به خوبی استفاده کرده که تقریباً سه‌بعدی به نظر می‌رسد. این نقاشی دیواری، مارکوس فوریوس کامیلوس را در حال رهایی از محاصره تپه کاپیتولین توسط گال‌ها نشان می‌دهد. تزئینات گروتسکی توسط پیترو روتاری و تزئینات حیوانات توسط ونسسلاوس پیتر بوئمو نقاشی شده‌اند. اولین سالن از سالن، اتاق سر است که گلدانی مرمرین با تصویر ادیپ و ابوالهول در آن قرار دارد. سالن دوم دارای سقفی نقاشی شده با نقاشی دیواری از فرانچسکو کاچیانیگا با موضوع سقوط فائتون است. جیان لورنزو برنینی در بورگزه بسیاری از مجسمه‌ها در فضاهایی که برای آنها در نظر گرفته شده بودند، به نمایش گذاشته شده‌اند، از جمله بسیاری از آثار جیان لورنزو برنینی که درصد قابل توجهی از آثار مجسمه‌سازی سکولار او را تشکیل می‌دهند، از آثار اولیه او مانند بز آمالتئا با نوزاد مشتری و فاون (۱۶۱۵) و آنیاس، آنخیسس و آسکانیوس (۱۶۱۸–۱۹) گرفته تا تجاوز به پروسرپین (۱۶۲۱–۱۶۲۲)، آپولو و دافنه (۱۶۲۲–۱۶۲۵) و داوود (۱۶۲۳) که از آثار برجسته مجسمه‌سازی باروک محسوب می‌شوند. علاوه بر این، چندین نیم‌تنه پرتره در گالری گنجانده شده است، از جمله یکی از پاپ پل پنجم و دو پرتره از یکی از حامیان اولیه او، کاردینال شیپیونه بورگزه (۱۶۳۲). دومین پرتره شیپیونه بورگزه پس از کشف یک ترک بزرگ در سنگ مرمر نسخه اول در طول خلق آن، تولید شد. تالارها ایوان و تالار ورودی: تالار ورودی میزبان یک مجسمه رومی از آگوستوس، موزاییک گلادیاتور و همچنین مجسمه حقیقت اثر برنینی است. تالار اول پائولین: دیوارهای آن با نقش برجسته‌های عتیقه اصلی و سایر آثار مربوط به قرن‌های ۱۸ و ۱۹ تزئین شده است. | ## بخش 2: گالری بورگسه | این تالار میزبان نیم‌تنه‌های والادیه (باکوس، هرمس) و در مرکز آن، مجسمه معروف کانووا پائولین بورگزه به عنوان ونوس ویکتوریکس است که نام خود را به این اتاق داده است. تالار دوم داوود: این تالار به دلیل نقاشی روی طاق آن که نشان دهنده سقوط فایتون است، «اتاق خورشید» نیز نامیده می‌شود. همچنین تابلوی «سامسون در زندان» اثر آنیباله کاراچی و همچنین تابوت‌های یونانی از قرن دوم در آن قرار دارد. تالار سوم آپولو و دافنه: این تالار میزبان مجسمه آپولو و دافنه اثر برنینی است که موضوع طاق نقاشی شده در پایان قرن هجدهم نیز بوده است. تالار چهارم امپراتوران: این تالار مجلل که با گچبری، سنگ مرمر، نقاشی‌های دیواری و نقاشی تزئین شده است، نام خود را به عنوان گالری امپراتوران مدیون نیم‌تنه‌های رومی است که در امتداد دیوارها به نمایش گذاشته شده‌اند. آنتونیو آسپروچی از سال ۱۷۷۸ تا ۱۷۸۰ تزئینات آن را با ترکیب مواد گرانبها و استفاده از پیشرفته‌ترین تکنیک‌های زمان انجام داد. طاقچه‌های دیواری میزبان مجسمه‌های عتیقه از جمله آرتمیس بورگزه، یک اثر اصلی یونانی از قرن چهارم هستند. دو اثر بزرگ برنینی، «تجاوز به پروسرپینا» از جنس مرمر و «نپتون با دلفین» از جنس برنز، در کنار «گاو نر فارنیز» اثر آنتونیو سوزینی قرار دارند. دو میز دوازده ضلعی اثر لوئیجی والادیه و چهار گلدان مرمر سفید با تابلوی «فصل‌ها» اثر ماکسیمیلیان لابورور (۱۷۳۹–۱۸۱۲) هستند. «تجاوز به پروسرپینا»، کوزه‌های نمونه اثر لورنزو نیتزا و میزها و فنجان‌های پورفیری مربوط به زمان کاردینال اسکیپیونه بورگزه هستند. بوم‌های سقف توسط دومنیکو د آنجلیس نقاشی شده‌اند که موضوع اسطوره گالاتئا را در پیش گرفته است. هنرمند سیه‌نا، جیوان باتیستا مارکتی (۱۷۳۰–۱۸۰۰)، معماری پرسپکتیو گروتسک‌هایی را که آنها را قاب می‌کند، خلق کرد. کتیبه نقاشی شده در زیر سقف و نقش برجسته‌های گچبری روی دیوارها از موضوع خدایان دریایی الهام گرفته شده‌اند. کاشی‌های شش ضلعی بر روی زمینه میکروموزائیک آبی، که تقلیدی از آثار باستانی هستند، توسط توماسو کونکا طراحی شده‌اند. تالار پنجم هرمافرودیتو: هرمافرودیتوس خفته یکی از دو کپی از مجسمه برنزی اصلی پولیکلیتوس است. این مجسمه توسط برنینی مرمت شد و پایه مرمری آن را به تشکی تبدیل کرد که شخصیت روی آن استراحت می‌کند. تالار ششم آنیاس و آنخیسس: این تالار میزبان مجسمه مرمری آنیاس و آنخیسس، اثری از دوران جوانی برنینی، است. تالار هفتم مصری: این تالار که بین سال‌های ۱۷۷۸ تا ۱۷۸۲ ساخته شده و مجسمه‌های متعددی از جمله یک فاون مرمری سوار بر دلفین از دوره روم را در خود جای داده است، توسط آنتونیو آسپروچی طراحی شده است. دکوراسیون آن از مصر باستان الهام گرفته شده و الگویی از سلیقه آن زمان است که ترکیبی از آثار نادر باستان‌شناسی و عجایب عجیب و غریب است. توماسو کونکا سقف را نقاشی کرده است، از جمله بوم مرکزی که سیبله را در حال ریختن هدایا به مصر نشان می‌دهد و تاریخ آنتونی و کلئوپاترا بر روی دیوارها. در کف، سه قطعه موزاییک، ماسکارون‌هایی از اقیانوس و دیگر شخصیت‌های دریایی را به تصویر می‌کشد. تالار هشتم سیلنوس: در طول بازآرایی قرن هجدهم، آنتونیو آسپروچی گروه لیسیپوس سیلنوس را که باکوس نوزاد را حمل می‌کرد، در مرکز تالار قرار داد که سپس نام «اتاق سیلنوس» را به خود گرفت. بوم نقاشی با قربانی سیلنوس که توسط توماسو کونکا نقاشی شده است، روی سقف قرار دارد و توسط معماری‌های عظیم جیوان باتیستا مارکتی احاطه شده است. از سال ۱۸۳۴، ساتیر رقصنده جایگزین گروه لیسیپوس شده است که اکنون در موزه لوور قرار دارد. این تالار به دلیل داشتن شش شاهکار از کاراواجو شناخته می‌شود: پسری با سبد میوه، باکوس جوان بیمار، مریم مقدس و کودک با سنت آن (دی پالافرنیری)، داوود و سر جالوت، سنت جروم و در نهایت سنت جان باپتیست؛ تالار نهم دیدو: این تالار کاملاً به هنرمندان ایتالیایی یا خارجی دوره رنسانس، مانند پینتوریکیو، برونزینو، رافائل، بوتیچلی یا دل سارتو اختصاص داده شده است. دو «توندی» وجود دارد، یکی اثر بوتیچلی (مریم و کودک با فرشتگان) و دیگری اثر فرا بارتولومئو (پرستش کودک)، و همچنین دو نقاشی از رافائل، از جمله زن جوان با اسب شاخدار. تالار دهم هرکول (یا تالار خواب): این اتاق تا پایان قرن هجدهم به دلیل وجود مجسمه‌ای که تمثیل خواب را نشان می‌دهد، تالار خواب نامیده می‌شد. | ## بخش 3: گالری بورگسه | نام آن بعداً به دلیل نقاشی‌های روی طاق که زحمات هرکول را به تصویر می‌کشد، به اتاق هرکول تغییر یافت. آثاری از هنرمندان منش ایتالیایی دیوارها را پوشانده‌اند، مانند پرتره یک مرد اثر پارمزان یا دانائه اثر کورجو. تالار یازدهم گانیمد: تغییر مذهب سنت پاول (۱۵۴۵)، اثر گاروفالو در آنجا نگهداری می‌شود. تالار دوازدهم باکچه: در آن پرتره یک جنتلمن اثر لورنزو لوتو (۱۵۳۵) و یک خانواده مقدس اثر سودوما (۱۵۱۰) قرار دارد. تالار چهاردهم گالری لانفرانکو: این گالری در ابتدا یک ایوان سرپوشیده روباز بود که از آنجا می‌توانستید باغ‌های پشت ویلا را تحسین کنید. این ایوان که در پایان قرن ۱۸ بسته شد، به یک گالری تبدیل شد و به همین مناسبت، نقاشی دیواری شورای خدایان اثر جیووانی لانفرانکو در آن نگهداری شد. نقاشی‌های متعددی از قرن ۱۷ دیوارها را پوشانده‌اند، از جمله چهار «توندی» اثر لابان با موضوعات اساطیری، پسر ولخرج اثر گوئرسینو و همچنین یک خودنگاره از برنینی؛ تالار پانزدهم آرورا: شام آخر اثر باسانو (۱۵۴۶)، یکی از شاهکارهای نقاشی منریسم؛ تالار شانزدهم فلورا: ماهیگیری مرجانی، اثر یاکوپو زوکی (۱۵۸۰)، شاگرد وازاری، در آنجا نگهداری می‌شود؛ تالار هفدهم گوالتیری آنتورپ: آثاری از نقاشان فلاندری، مانند فرانکن جوان (مغازه عتیقه‌فروش) یا دیوید تنیرس جوان (نوشنده) را ارائه می‌دهد؛ تالار هجدهم ژوپیتر و آنتیوپ: دو اثر از مهم‌ترین آثار روبنس: سوزان و بزرگان و سوگواری بر مسیح مرده، در آنجا نگهداری می‌شوند؛ تالار نوزدهم پاریس و هلن: پنج نقاشی روی طاق، قسمت‌هایی از شاهزاده تروجان، پاریس، را نشان می‌دهند. در میان نقاشی‌های فراوان، آثار دومنیکینو (شکار دیانا، ۱۶۱۷)، آنیباله کاراچی (ژوپیتر و جونو، ۱۶۰۲) و جیووانی لانفرانکو (نوراندینو و لوسینا غافلگیر شده توسط غول، ۱۶۲۴) را به یاد خواهیم آورد. تالار بیستم سایکه (یا تالار سنتور): سقف مربوط به قرن هجدهم، عشق‌های اروس و سایکه را نشان می‌دهد. این اتاق به استادان بزرگ ونیزی قرن‌های ۱۵ و ۱۶ اختصاص داده شده است: جیورجیونه (خواننده پرشور، ۱۵۰۷)، تیتیان (عشق مقدس و کفرآمیز، ۱۵۱۴)، ورونزه، کارپاچیو، جیووانی بلینی، لورنزو لوتو، و همچنین آنتونلو سیسیلی از مسینا (پرتره یک مرد، ۱۴۷۵). ویلا در پایان قرن شانزدهم، خانواده بورگزه، یک خانواده ثروتمند سیه‌نا، زمینی را در شمال رم، خارج از پورتا پینچیانا، به دست آوردند تا به تدریج یک پارک وسیع ایجاد کنند. در همان دوره، خانواده بورگزه نفوذ خود را در میان اشراف رومی گسترش دادند، به ویژه هنگامی که کامیلو بورگزه در سال ۱۶۰۵ به عنوان پاپ پل پنجم انتخاب شد. این پروژه در سال ۱۶۰۷ آغاز شد و به معمار فلامینیو پونزیو سپرده شد، که پیش از این برای خانواده بورگزه در کاخ شهری آنها در ساحل چپ تیبر کار کرده بود. پس از مرگ پونزیو در سال ۱۶۱۳، معمار جیووانی واسانزیو مأمور تکمیل آثار شد، در حالی که کار بر روی باغ‌ها، که توسط کارلو رینالدی طراحی شده بود، تا سال ۱۶۲۰ ادامه یافت. در اوایل مارس ۱۶۱۳، آثاری از مجموعه مهم جمع‌آوری‌شده توسط کاردینال شیپیونه بورگزه، برادرزاده پاپ پل پنجم، از کاخ دال بورگو، جایی که برادران پاپ زندگی می‌کردند، به ویلا دل پینچو منتقل شدند. سبک معماری از ویلا مدیچی و ویلا دلا فارنسینا الهام گرفته شده است، با رواقی که به باغ‌ها باز می‌شود. پنجره‌های متعدد و چیدمان اتاق‌ها به گونه‌ای طراحی شده بود که منظره خوبی از آثار هنری ایجاد کند. در سال ۱۷۷۰، مارکانتونیو چهارم بورگزه، که مایل به بازسازی فضای داخلی ویلا به شکل امروزی بود، آنتونیو آسپروچی را مأمور کرد که صنعتگرانی را برای اجرای نقاشی‌های دیواری، گچ‌بری‌ها و تزئینات مرمر چندرنگ استخدام کند. بیشتر نقاشی‌ها تاریخ خانواده را به تصویر می‌کشند: از قهرمان اسطوره‌ای رومی مارکوس فوریوس کامیلوس تا خانواده بورگزه در آن زمان. موزه در سال ۱۸۹۱، تمام نقاشی‌های نگهداری شده در دوازده اتاق گالری تصاویر کاخ بورگزه در خیابان ریپتا به طبقه اصلی پینچیانا ویلا بورگزه منتقل شدند. در سال ۱۹۰۲، پس از تملک مجموعه‌هایی که بخشی از فیده‌کومیسو بورگزه را تشکیل می‌دادند توسط دولت ایتالیا، این مکان به موزه تبدیل شد. اولین مدیر گالری بورگزه، جیووانی پیانکاستلی (۱۸۴۵–۱۹۲۶) بود که در سال ۱۹۰۶ توسط جولیو کانتالامسا، مدیر سابق گالری‌های آکادمیا در ونیز، جانشین او شد. «پس از نزدیک به ده سال مذاکرات طاقت‌فرسا، دولت ایتالیا موفق شد ویلا بورگزه و پارک بزرگ آن را در قلب رم خریداری کند. تنها ۳٫۶ میلیون لیر پرداخت شد، شامل ملک، ویلای اصلی و - به طرز باورنکردنی - تمام آثار هنری خیره‌کننده موجود در آن. فرصتی مشابه دیگر هرگز ارائه نخواهد شد.» این گالری که در سال ۱۹۸۳ تعطیل شد، تحت بازسازی کاملی قرار گرفت که چهارده سال به طول انجامید و نمای بیرونی ساختمان، از جمله گچ‌کاری‌ها، مجسمه‌ها و راه‌پله دو طبقه، به ظاهر اولیه خود بازگردانده شد. در سال ۲۰۱۳، این گالری با ۴۹۸٬۴۷۷ بازدیدکننده، نهمین مکان پربازدید ایالتی ایتالیا بود. در سال ۲۰۱۵، داریو فرانچسکینی، وزیر میراث فرهنگی و فعالیت‌ها و گردشگری، آنا کولیوا را به عنوان مدیر گالری بورگزه منصوب کرد. | ## جمع‌بندی | موزه‌های نزدیک همچنین در باغ‌های ویلا بورگزه یا در نزدیکی آن، گالری ملی هنر مدرن، که به هنر ایتالیایی قرن نوزدهم و بیستم اختصاص دارد، و موزه ملی اتروسک، مجموعه‌ای از اشیاء پیش از روم، عمدتاً اتروسکایی، که در اطراف رم کاوش شده‌اند، قرار دارند.