موضوع مقاله: آرخیس دوم | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آرخیس دوم | مقدمه: او در پی گسترش نفوذ بنونتو در مناطقی از ایتالیا بود که هنوز تحت کنترل بیزانس بودند، اما همچنین مجبور بود در برابر شارلمانی که شمال ایتالیا را فتح کرده بود، دفاع کند. | ## بخش 1: آرخیس دوم | شجره‌نامه آرخیس از نوادگان لومباردها بود که در اواخر قرن ششم به شبه جزیره ایتالیا حمله کرده بودند. پایتخت آن در پاویا بود و همچنین شامل دو دوک‌نشین جنوبی مستقل - اسپولتو و بنونتو - بود. آرخیس تا زمان سقوط پادشاهی لومباردها به دست شارلمانی در سال ۷۷۴، همچنان از عنوان دوک بنونتو استفاده می‌کرد. آرخیس پس از سقوط پادشاهی - احتمالاً به عنوان نشانه‌ای از استقلال - عنوان شاهزاده بنونتو را برای خود برگزید و تا زمان مرگش در سال ۷۸۷ از آن استفاده کرد. خانواده حدود سال ۷۵۷، آرخیس با آدلپرگا، دختر پادشاه لومبارد شمالی، دسیدریوس، ازدواج کرد. این روابط تا سال ۷۷۴ ادامه یافت، زمانی که پادشاهی لومبارد به دست فرانک‌ها افتاد و دسیدریوس عزل شد. کمک‌های فرهنگی با معیارهای قرن هشتم، آدلپرگا و آرخیس از حامیان برجسته فرهنگ بودند. آدلپرگا به نویسنده بزرگ لومبارد، پل دیکون، مأموریت داد تا کتاب تاریخ روم خود را بنویسد، کتابی درسی از تاریخ روم که در بقیه قرون وسطی به‌طور گسترده مورد استفاده قرار گرفت. برخی از مورخان همچنین استدلال می‌کنند که آنها کتاب معروف‌تر پل، تاریخ قوم لومبارد، را سفارش دادند، اگرچه این موضوع قطعی نیست. آرخیس ترتیب انتقال یادگارهای مقدسین را به کلیسای تازه تأسیس سانتا صوفیا در بنونتو داد. صومعه‌های بزرگ جنوبی، مانند مونته‌کاسینو و سن وینچنزو آل ولتورنو، نیز کمک‌های مالی قابل توجهی از او دریافت کردند. فعالیت‌های سیاسی آرخیس دوک بود، زمانی که شارلمانی در سال ۷۷۴ پادشاهی لومبارد شمالی ایتالیا را فتح کرد. | ## بخش 2: آرخیس دوم | اگرچه آرخیس از تسلیم شدن در برابر شارلمانی که خود را پادشاه لومباردها اعلام کرد، خودداری کرد، اما بنونتو تا حد زیادی مصون ماند. هر دوی این اقدامات احتمالاً به عنوان نشانه‌ای از سرکشی در برابر شارلمانی در نظر گرفته شده بود - تا این زمان فقط پادشاهان لومبارد قوانینی وضع کرده بودند. از آنجایی که شارلمانی اکنون خود را پادشاه لومباردها می‌نامید، آرخیس عملاً حق شارلمانی را برای داشتن این عنوان رد می‌کرد. در نوامبر ۷۷۴، بلافاصله پس از تاجگذاری رسمی به عنوان شاهزاده، آرخی دوم تصمیم گرفت اعضای خانواده‌های کورتیسانی و باکاری را برای اشغال منطقه میانی رودخانه بیفرنو بفرستد و آنها را گشتالد، مرجع رسمی سلطنتی در این منطقه، نامید. در سال ۷۷۶، آرخیس احتمالاً درگیر توطئه‌ای از سوی لومباردها برای از بین بردن سلطه فرانک‌ها بود. شارلمانی با موفقیت این شورش را که عمدتاً در شمال شرقی فریولی متمرکز بود، سرکوب کرد. به نظر نمی‌رسید که آرخیس حمایت عملی زیادی برای شورش فراهم کرده باشد و شارلمانی مجبور شد به جای مقابله با آرخیس، با عجله به شمال آلپ بازگردد. ایالت بنونتان آرخیس به درگیری و تلاش برای تصرف قلمرو از دوک‌نشین بیزانسی همسایه، ناپل، ادامه داد. با این حال، در مقطعی، شاید در اواسط دهه ۷۸۰، آرخیس با دوک ناپل به توافقی رسید که در سندی به نام پیمان آمده است. این توافق‌نامه مفاد مفصلی را در مورد مالکیت زمین و حل و فصل اختلافات بیان می‌کند. ممکن است هدف از این توافق، رهایی بنونتو، که با تهدید قریب‌الوقوع فرانک‌ها روبرو بود، بوده باشد. ویرانه‌های قلعه آرخی، دژی که آرخی پس از انتقال پایتختش به سالرنو، توسط آرخی تقویت شد. | ## بخش 3: آرخیس دوم | این امر در سال ۷۸۷ میلادی، زمانی که شارلمانی به جنوب ایتالیا پیشروی کرد و کاپوا، شهری مهم در شاهزاده‌نشین بنونتو، را محاصره کرد، متبلور شد. همان‌طور که اینهارد، زندگینامه‌نویس شارلمانی، در کتاب «زندگینامه کارولی ماگنی» خود توصیف می‌کند: او (شارلمانی) بعداً شخصاً با ارتش خود وارد ایتالیا شد و از طریق رم به کاپوا، شهری در کامپانیا، رفت، جایی که اردوگاه خود را برپا کرد و بنونتان‌ها را تهدید به خصومت کرد، مگر اینکه خود را تسلیم او کنند. دوک آنها، آراگیس، با فرستادن دو پسرش، رومولد و گریمولد، با مبلغ هنگفتی پول برای ملاقات با پادشاه، التماس او برای پذیرفتن آنها به عنوان گروگان، و قول دادن برای خود و مردمش مبنی بر رعایت تمام دستورات پادشاه، تنها با این شرط که حضور شخصی او لازم نباشد، از خطر گریخت. پادشاه به جای لجاجت دوک، رفاه مردم را در نظر گرفت، گروگان‌های پیشنهادی را پذیرفت و او را از تعهد حضور در برابر خود در ازای هدیه زیبایش معاف کرد. او پسر کوچکتر را فقط به عنوان گروگان نگه داشت و پسر بزرگتر را به پدرش بازگرداند و به رم بازگشت و مأمورانی را با آراگیس گذاشت تا سوگند وفاداری را بگیرند و آن را به بنونتان‌ها اجرا کنند. آرخیس خراج پرداخت کرده بود و یکی از پسرانش به عنوان ضمانت وفاداری بنونتو گروگان گرفته شده بود. بنونتو به‌طور سنتی سکه‌های طلا تولید و استفاده می‌کرد، اما در سال ۷۸۷، ضرابخانه بنونتو شروع به ضرب سکه‌های نقره نیز کرد. هم سکه‌های نقره‌ای جدید و هم سکه‌های طلای سنتی، و همچنین اسناد قانونی بنونتو، همگی نام و عنوان شارلمانی را در کنار آرخیس شامل می‌شدند. گریمولد سوم، که توسط شارلمانی گروگان گرفته شده بود، به عنوان شاهزاده بنونتو جانشین او شد. گریمولد به وعده خود عمل نکرد؛ تا حدود سال ۷۹۱، او عملاً خود را مستقل اعلام کرده و با موفقیت در برابر فرانک‌ها مقاومت کرده بود. | ## جمع‌بندی | گریمولد بعداً سعی کرد سلطه فرانک‌ها را از بین ببرد، اما پسران شارلمانی، پپین ایتالیا و شارل جوان، در سال ۷۹۲ او را مجبور به تسلیم کردند.