موضوع مقاله: جیمز گارارد | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جیمز گارارد | مقدمه: جیمز گارارد (James Garrard) (زادهٔ ۱۴ ژانویه ۱۷۴۹ – درگذشتهٔ ۱۹ ژانویه ۱۸۲۲)، مزرعه‌دار، کشیش کلیسای باپتیست و سیاستمدار آمریکایی بود که به عنوان دومین فرماندار کنتاکی از سال ۱۷۹۶ تا ۱۸۰۴ خدمت کرد. | ## بخش 1: جیمز گارارد | به دلیل تصویب قانون محدودیت دورهٔ توسط قانون اساسی ایالتی در سال ۱۷۹۹، گارارد آخرین فرماندار کنتاکی بود که برای دو دورهٔ متوالی انتخاب شد، تا اینکه این محدودیت با لایحهٔ اصلاحیه در سال ۱۹۹۲ تسهیل و امکان انتخاب مجدد پل ای. گارارد پس از خدمت در جنگ انقلاب آمریکا، به‌سوی غرب و بخشی از ویرجینیا که امروزه شهرستان بوربن، کنتاکی است، نقل مکان کرد. او چندین پُست دولتی درون‌شهری داشت و نمایندهٔ منطقه در مجلس نمایندگان ویرجینیا بود. او به عنوان نماینده در پنج اجلاس از ده اجلاس ایالتی حضور داشت که جدایی کنتاکی از ویرجینیا را به‌دست‌آورد و به نگارش اولین قانون اساسی این ایالت کمک کرد. گارارد از جمله نمایندگانی بود که در تلاشی ناموفق، خواستار منع تعهد تداوم برده‌داری در قانون اساسی بودند. در رقابتی سه مرحله‌ای، بنجامین لوگان توانست رأی اکثریت، اما نه اکثریت آرای الکترال را به دست آورد. از آنجایی که قانون اساسی ایالت تعیین نکرده بود که آیا به اکثریت آرا یا به رأی اکثریت نیاز است، انتخاب‌کنندگان میان دو نامزد برتر - لوگان و گارارد – رأی‌گیری دیگری برگزار کردند و در این رأی‌گیری، گارارد رأی اکثریت را به دست آورد. لوگان به دادستان کل ایالت، جان برکینریج و مجلس سنای ایالت بابت انتخاب گارارد اعتراض کرد، اما هر دو ادعا کردند که هیچ اختیاری مبتنی بر قانون اساسی برای مداخله ندارند. گارارد از حزب دموکرات-جمهوری‌خواه، مخالف قوانین بیگانگان و فتنه‌انگیزی و حامی تصویب جداسازی کنتاکی بود. | ## بخش 2: جیمز گارارد | او برای آموزش عمومی، اصلاحات وابسته به نیروهای شبه‌نظامی و زندان، سوبسیدهای بازرگانی و قوانین سازگار با گروه بدهکاران بزرگ ایالتی، رایزنی کرد. گارارد تا حدی به خاطر آشفتگی ناشی از انتخابات ۱۷۹۵، حامی برگزاری کنوانسیون قانون اساسی در سال ۱۷۹۹ بود. او به خاطر عقاید ضد برده‌داری‌اش، به عنوان نماینده برای این کنوانسیون انتخاب نشد. بر اساس قانون اساسی منتخب، فرماندار به صورت مستقیم انتخاب و نباید دو دورهٔ متوالی انتخاب می‌شد، هرچند، گارارد شخصاً از این ماده مستثنی و در سال ۱۷۹۹ دوباره انتخاب شد. گارارد در دورهٔ دوم انتصاب خود، ابتیاع لوئیزیانا از فرانسه توسط توماس جفرسون به منظور مقابله با بسته‌شدن بندر نیواورلئان به روی کالاهای آمریکایی را تحسین کرد. دبیر ایالت، هری تولمین، گارارد را در اواخر دورهٔ انتصابش متقاعد کرد که برخی از آموزه‌های وحدت گرایی را بپذیرد و با خاتمهٔ دورهٔ کشیشی‌اش، از کلیسای باپتیست اخراج شد. او همچنین با مجلس بر سر تعیین سرپرست برای ادارهٔ ثبت املاک ایالتی درگیر شد که این موضوع او را رنجیده خاطر کرد و پس از پایان دورهٔ انتصابش تمایلی به ادامهٔ فعالیت در سیاست نداشت. او به ملک خود، مونت لبنن، رفت و تا زمان مرگش در ۱۹ ژانویه ۱۸۲۲ به کشاورزی و فعالیت‌های تجاری پرداخت. شهرستان گارارد، کنتاکی، که در اولین دورهٔ انتصاب او شکل گرفت، به افتخار او نام‌گذاری شد. | ## بخش 3: جیمز گارارد | ویلیام گارارد ستوان بخش شهرستان استافورد بود که به موجب آن به درجهٔ سرهنگی رسید و فرماندهی شبه‌نظامیان شهرستان را بر عهده گرفت. 7 او در مدارس دولتی شهرستان استافورد تحصیل کرد و با علاقه‌مند شدن به کتاب‌خوانی، در خانه به مطالعه پرداخت. 2 در سال ۱۷۷۹، گارارد در حالی که در نیروی شبه‌نظامی خدمت می‌کرد، به نمایندگی شهرستان استافورد در مجلس نمایندگان ویرجینیا انتخاب شد و مسند خود را برای جلسهٔ قانون‌گذاری ۱۷۷۹ به عهده گرفت. دست‌آورد مهم او در این جلسه حمایت از لایحه‌ای بود که به تمام ساکنان ویرجینیا آزادی مذهبی می‌داد. تصویب این لایحه به آزار و شکنجهٔ پیروان مذاهب دیگر توسط پیروان کلیسای انگلستان پایان بخشید و با پایه‌گذاری کلیسای انگلستان به عنوان کلیسای رسمی ویرجینیا مخالفت کرد.Johnson, p. سال‌های آخر زندگی و وفات اختلاف گارارد با مجلس شورای ایالتی بر سر تعیین سرپرست ادارهٔ ثبت املاک باعث عصبانیتش شد و او پس از پایان دورهٔ دوم انتصاب خود، از سیاست کناره‌گیری کرد. 81 گارارد به ملک خود، مونت لبنن، بازگشت و در آنجا به عنوان کشاورزی سرشناس، شهرت یافت. 80 ملک مونت لبنن در یکی از زمین لرزه‌های نیومادرید در سال ۱۸۱۱ به شدت خسارت دید، اما گارارد اصرار داشت که آنجا را تا حد امکان به‌طور کامل بازسازی کرده تا بتواند باقی عمرش را در آنجا سپری کند. او احشام مرغوبی - از جمله اسب‌های اصیل و چهارپایان-را به مزرعهٔ خود آورد و در چندین شرکت تجاری از جمله چندین کارخانهٔ نمک‌سازی سرمایه‌گذاری کرد که پس از مرگش به پسرانش رسید. | ## جمع‌بندی | 13 او در محوطهٔ ملک خود، مونت لبنن، به خاک سپرده شد و ایالت کنتاکی بنای یادبودی روی قبرش برپا کرد.