موضوع مقاله: تاریخ آموزش در ایالات متحده آمریکا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # تاریخ آموزش در ایالات متحده آمریکا | مقدمه: تاریخ آموزش در ایالات متحده آمریکا روند آموزش رسمی در آمریکا را از سده هفدهم میلادی تا آغاز سده بیست‌ویکم دربرمی‌گیرد. | ## بخش 1: تاریخ آموزش در ایالات متحده آمریکا | این تاریخ بسیاری از ویژگی‌های منحصربه‌فرد نظام آموزشی ایالات متحده را توضیح می‌دهد؛ از جمله ریشه‌های پیوریتانی-مذهبی آن، تنوع رویکردها در ایالت‌های گوناگون با شیوه‌های زندگی بسیار متفاوت، و تأثیر مهاجرت و پرسش نژادی بر ساختار آموزشی کشور. آموزش در مستعمرات نیوانگلند از همان آغاز اولویتی بالا داشت و پیوریتان‌ها نظام‌های آموزشی نیرومندی برپا کردند. در سایر مستعمرات، آموزش اهمیت کمتری داشت و بیشتر به شکل مکتب‌خانه‌های خصوصی کوچک و کوتاه‌عمر یا مدارسی برای فرزندان فقرا برگزار می‌شد. تا سال ۱۷۷۵ میلادی (۱۱۵۴ خورشیدی)، آمریکایی‌ها در شمار باسوادترین مردمان جهان بودند. در سده‌های نوزدهم و بیستم، نظام آموزشی ایالات متحده دگرگونی‌های ژرفی را از سر گذراند: گسترش آموزش همگانی و اجباری، ادغام سیاهپوستان در نظام آموزشی پس از جنگ داخلی، تقویت آموزش عالی زنان، و انبساط آموزش عالی از طریق دبیرستان‌ها و کالج‌ها. در سده بیست‌ویکم، ایالات متحده با وجود برتری انکارناپذیر در پژوهش و دانشگاه، همچنان با چالش‌هایی در سطح آموزش مدرسه‌ای روبه‌رو است. دوران مستعمراتی آموزش در مستعمرات پیوریتانی نیو انگلند از اولویت بالایی برخوردار بود و به‌ویژه در مستعمره ماساچوست بی نظام‌های آموزشی استواری برپا شد. در اول ژانویه ۱۶۴۴ (۱۱ دی ۱۰۲۲ خورشیدی)، ددهام (ماساچوست) با رأی یکپارچه نخستین مدرسه دولتی با تأمین مالی از مالیات را در آمریکا مجاز شمرد؛ «بذر آموزش آمریکایی». مستعمره‌نشینان پیوریتان نخست کوشیدند از شیوه‌های سنتی انگلیسی خانواده، کلیسا، اجتماع و برای آموزش بهره بگیرند، اما بعدها مدارس به عامل اصلی اجتماعی‌سازی تبدیل شدند. در سال ۱۶۴۲ میلادی، آموزش «شایسته» را اجباری اعلام کرد؛ دیگر مستعمرات نیوانگلند از این نمونه پیروی کردند. در سده هجدهم «مدارس مشترک» برپا شدند؛ دانش‌آموزان همه سنین زیر نظر یک آموزگار در یک اتاق بودند. هر چند این مدارس در سطح محلی (شهری) تأمین مالی می‌شدند، رایگان نبودند و خانواده‌ها شهریه می‌پرداختند. شهرهای بزرگ‌تر نیوانگلند مدارس دستور زبان (گرامر) باز کردند که پیشگام دبیرستان‌های مدرن بودند.Walter H. در آغاز سده نوزدهم، نیوانگلند شبکه‌ای از دبیرستان‌های خصوصی داشت که اکنون «مدارس آمادگی» نامیده می‌شوند و نمونه‌های آنها آکادمی فیلیپس اندور (۱۷۷۸)، آکادمی فیلیپس اکسیتر (۱۷۸۱) و (۱۷۹۷) بودند. 258 پیوریتانیسم به روحانیانی خوش‌آموخته نیاز داشت و هاروارد (بنیان‌گذاری شده در ۱۶۳۶) و ییل (بنیان‌گذاری شده در ۱۷۰۱) این نیاز را برآورده می‌کردند. از ۲٬۴۶۶ فارغ‌التحصیل این دو دانشگاه از ۱۶۹۱ تا ۱۷۶۰، ۹۸۷ نفر (۴۰٪) روحانی شدند.James W. جنوب ساکنان جنوب بالایی، متمرکز بر خلیج چساپیک، برخی مدارس ابتدایی را در آغاز دوران مستعمراتی برپا کردند. به‌طور کلی، طبقه زمین‌داران آموزگاران خصوصی برای فرزندانشان می‌گرفتند یا آنها را به مدارس خصوصی می‌فرستادند. برخی در سال‌های مستعمراتی پسرانشان را برای تحصیل به انگلستان یا اسکاتلند می‌فرستادند.James J. در مارس ۱۶۲۰ میلادی (اسفند ۹۹۸ خورشیدی)، معاون مسئول ده‌هزار ایکر (۴۰۰۰ هکتار) زمین برای ساخت دانشگاه و مدرسه بومیان شد. برنامه‌های مدرسه برای بومیان آمریکا زمانی پایان یافت که جورج ثورپ در قتل‌عام سال ۱۶۲۲ کشته شد. بیشتر خانواده‌های ثروتمند فرزندانشان را یا با آموزگاران خصوصی در خانه تحصیل می‌دادند یا به مدارس خصوصی محلی کوچک می‌فرستادند. این سازمان در دوران مستعمراتی فعال‌ترین سازمان مبلغ کلیسایی بود و ۱۷۰ ایستگاه تبلیغی برای بومیان آمریکا و پیشگامان سفیدپوست راه دور داشت. در جنوب عمیق (جورجیا و کارولینای جنوبی)، آموزش عمدتاً از سوی آموزگاران خصوصی و در «مدارس مزرعه‌های متروکه» و مجموعه‌ای درهم از طرح‌های دولتی انجام می‌شد.Margaret A. 36 (2007) در مستعمره جورجیا تا سال ۱۷۷۰ میلادی دست‌کم ده مدرسه دستور زبان فعال بود. | ## بخش 2: تاریخ آموزش در ایالات متحده آمریکا | پژوهشی دربارهٔ امضاهای زنان نشان‌دهنده سطح بالای باسوادی در مناطقی با مدرسه است. زنان و دختران کهن‌ترین مدرسه‌ای که پیوسته برای آموزش دختران در ایالات متحده فعال بوده، در نیواورلئان است که در سال ۱۷۲۷ میلادی (۱۱۰۶ خورشیدی) توسط بنیان نهاده شد و نخستین صومعه برپاشده در ایالات متحده به‌شمار می‌رود. 193–211 آموزش دختران با پشتوانه مالیاتی در نیوانگلند از همان سال ۱۷۶۷ میلادی (۱۱۴۶ خورشیدی) آغاز شد، هرچند اختیاری بود و برخی شهرها در پشتیبانی از این نوآوری تردید داشتند. نورتهامپتون (ماساچوست)، برای نمونه، دیر این کار را کرد زیرا خانواده‌های ثروتمند بسیاری بر ساختارهای سیاسی و اجتماعی آن چیره بودند و نمی‌خواستند برای کمک به خانواده‌های فقیر مالیات بپردازند. در جاهایی بدون مدرسه، نوشتن عمدتاً به پسران و تعداد اندکی از دختران ممتاز آموخته می‌شد. این نابرابری آموزشی توضیح می‌دهد که چرا زنان دوران مستعمراتی اغلب می‌توانستند بخوانند اما نمی‌توانستند بنویسند یا نامشان را امضا کنند و از «ایکس» بهره می‌گرفتند.E. این الگوی نو به‌جای تأکید بر جنبه‌های تزئینی نقش زنان، آنها را به مشارکت در آموزش جدی‌تر و دستیابی به هنرها و علوم کلاسیک برای تقویت مهارت‌های استدلالی تشویق می‌کرد.Sarah E. مدارس غیرانگلیسی‌زبان تا سال ۱۶۶۴ میلادی (۱۰۴۳ خورشیدی)، که این قلمرو به دست انگلیسی‌ها افتاد، بیشتر شهرهای مستعمره هلند نو (مستعمره) مدارس ابتدایی داشتند. این مدارس با کلیسای اصلاح‌شده هلند پیوند نزدیکی داشتند و بر خواندن برای دستورالعمل‌های دینی و دعا تأکید می‌کردند. انگلیسی‌ها مدارس دولتی به زبان هلندی را بستند و برخی را به آکادمی‌های خصوصی تبدیل کردند. در سال‌های اولیه مستعمراتی، مهاجران آلمانی پروتستان بودند و انگیزه آموزش به تدریس قرائت کتاب مقدس مرتبط بود. پس از موج‌های مهاجرت آلمانی پس از انقلاب‌های ۱۸۴۸، کاتولیک‌ها و لوتری‌های سینود میسوری شروع به برپایی مدارس مذهبی به زبان آلمانی کردند. تا سال ۱۶۹۰ میلادی (۱۰۶۹ خورشیدی)، ناشران بوستون «آموزگار پروتستان انگلیسی» را با عنوان بازچاپ کردند. «هجاینامه آبی‌پشت» نوآ وبستر از دهه ۱۷۹۰ تا ۱۸۳۶، که پدیدار شدند، رایج‌ترین کتاب درسی بود. هر دو مجموعه بر وظیفه مدنی و اخلاق تأکید داشتند و ده‌ها میلیون نسخه در سراسر کشور فروختند. هجاینامه وبستر طرح آموزشی کتاب‌های درسی آمریکایی بود؛ به گونه‌ای چیده شده بود که به‌راحتی به دانش‌آموزان آموزش داده شود و بر پایه سن پیشرفت کند. وبستر بر این باور بود که دانش‌آموزان وقتی مسائل پیچیده به اجزای تشکیل‌دهنده‌اش شکسته می‌شد، بهتر می‌آموختند. وی استدلال می‌کرد که کودکان مرحله‌های یادگیری متمایزی را می‌گذرانند که در آنها وظایف پیچیده‌تر یا انتزاعی‌تری را می‌آموزند — پیشگویی‌ای که ایلیس آن را با نظریه رشد شناختی ژان پیاژه در سده بیستم همسو می‌داند. وبستر بر این باور بود که اشکال زبانی یک ملت و اندیشه‌های همبسته با آنها رفتار افراد را شکل می‌دهد. وی روشن‌سازی و اصلاح ریشه‌شناختی زبان انگلیسی آمریکایی را برای بهبود آداب شهروندان و در نتیجه حفظ پاکی جمهوری‌خواهانه ضروری می‌دانست. دوران فدرال تا جنگ داخلی پس از انقلاب آمریکا، تمرکز بر آموزش افزایش یافت، به‌ویژه در ایالت‌های شمالی که با شتاب مدارس دولتی برپا کردند. سرشماری سال ۱۸۴۰ میلادی نشان داد که حدود ۵۵٪ از ۳٬۶۸ میلیون کودک پنج تا پانزده‌ساله در مدارس ابتدایی یا آکادمی‌ها حاضر بودند. بسیاری از خانواده‌ها به درآمد ناشی از کار کودکان نیاز داشتند و برای جمعیت سیاه‌پوست، حضور در مدرسه معمولاً دسترسی اندکی داشت.70 در سال ۱۸۲۱ میلادی (۱۲۰۰ خورشیدی)، بوستون نخستین دبیرستان دولتی ایالات متحده را گشود. اصلاحات هوراس مان وکیل از سال ۱۸۳۷ میلادی (۱۲۱۶ خورشیدی) به‌عنوان وزیر آموزش ماساچوست، مصلح آموزشی این ایالت شد. مفهوم او از آموزش رایگان، غیروابسته به کلیسای خاص و تأمین‌شده از مالیات حمایت گسترده‌ای یافت، هرچند با مقاومت مدارس خصوصی و مذهبی روبه‌رو شد. | ## بخش 3: تاریخ آموزش در ایالات متحده آمریکا | او در سال ۱۸۳۹ میلادی (۱۲۱۸ خورشیدی) برای بهبود آموزش معلمان نخستین مدرسه عادی (نرمال) ایالت را بنیان گذاشت که بعدها به دانشگاه ایالتی فرامینگهام تبدیل شد. مان یکی از مهم‌ترین شیوه‌ها را از پروس آموخت: کلاس‌بندی بر اساس سن، که در آن دانش‌آموزان صرف‌نظر از تفاوت در توانایی‌هایشان بر پایه سن گروه‌بندی می‌شوند. مان در سال ۱۸۴۸ میلادی (۱۲۲۷ خورشیدی) این روش را برای نخستین بار در ماساچوست معرفی کرد. آموزش اجباری تا سال ۱۹۰۰ میلادی، ۳۴ ایالت قوانین آموزش اجباری داشتند که تنها ۴ تای آنها در جنوب بودند. در نتیجه، پیش از سال ۱۹۱۰ میلادی (۱۲۸۹ خورشیدی)، ۷۲٪ از کودکان آمریکایی به مدرسه می‌رفتند و نیمی از کودکان کشور در مدارس تک‌کلاسی درس می‌خواندند. در سال ۱۹۱۸ میلادی (۱۲۹۷ خورشیدی)، همه ایالت‌ها دانش‌آموزان را ملزم به گذراندن مدرسه ابتدایی کردند. یکپارچگی ملی و فرایندهای اصلاحی پس از جنگ داخلی آمریکا، چند روند موازی در نظام آموزشی آغاز شد: ۱) اجرای واقعی آموزش اجباری همگانی تا پایین‌ترین طبقات، ۲) ادغام سیاهپوستان آمریکایی در نظام آموزشی، ۳) تقویت آموزش عالی زنان و ۴) گسترش آموزش عالی از طریق دبیرستان‌ها و کالج‌ها. از سال ۱۸۸۰ تا ۱۹۱۰ میلادی، دبیرستان‌ها به مدارس عمومی‌آموز تبدیل شدند که لزوماً برای ورود به کالج‌های آکادمیک آماده نمی‌کردند. نرخ حضور جوانان ۱۴ تا ۱۷ ساله از ۷٪ به ۳۲٪ در سال ۱۹۲۰ میلادی (۱۲۹۹ خورشیدی) رسید. قانون موریل و دانشگاه‌های زمین‌خواری از طریق در سال ۱۸۶۲ میلادی (۱۲۴۱ خورشیدی)، ایالت‌ها تشویق شدند از زمین‌های واگذارشده توسط دولت فدرال برای تأسیس کالج‌هایی با تمرکز بر کشاورزی، مهندسی و علوم نظامی بهره بگیرند. آموزش سیاهپوستان دانشگاه‌ها و مؤسسات آموزش عالی دیر به روی سیاهپوستان گشوده شدند، هرچند برای آموزش الهیات و پرورش معلم به آنها نیاز بود. در ایالت کواکر، پنسیلوانیا، در سال ۱۸۳۷ میلادی و در سال ۱۸۵۴ میلادی دروازه‌هایشان را گشودند. از سال ۱۸۸۱ میلادی (۱۲۶۰ خورشیدی) در (آلاباما) مدرسه‌ای حرفه‌آموز برای سیاهپوستان توسعه داد. ، که در سال ۱۸۹۵ میلادی (۱۲۷۴ خورشیدی) به‌عنوان نخستین سیاهپوست از هاروارد دکترا گرفت، در سال ۱۹۰۳ میلادی این رویکرد را به چالش کشید و دسترسی آزاد سیاهپوستان به آموزش دانشگاهی را خواستار شد. اصلاحات جان دیویی در سده بیستم، آموزش در بسیاری از مناطق از اندیشه‌های مصلح آموزشی شکل گرفت که می‌خواست مدرسه‌ای واقعاً دموکراتیک بسازد و «دموکراسی به‌مثابه شیوه زندگی» را بیاموزاند. در سال ۱۹۰۱ میلادی (۱۲۸۰ خورشیدی) رئیس دانشگاه کلمبیا شد و را با دیویی به مرکز ملی جنبش اصلاحی تبدیل کرد. دوران جنگ سرد پس از ۱۹۴۵ برای آمریکایی‌ها، جنگ سرد همچنین رقابتی آموزشی با شوروی بود. ضربه سپوتنیک در سال ۱۹۵۷ میلادی (۱۳۳۶ خورشیدی) آنها را سخت آزرد و رئیس‌جمهور با برنامه آموزشی برای پر کردن شکاف فناوری واکنش نشان داد. در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ میلادی، علوم تربیتی در ایالات متحده به پیشروترین در جهان تبدیل شد. پژوهشگران مهمی مانند (هدف‌های یادگیری)، (یادگیری اکتشافی) و (نه رویداد آموزش، ۱۹۶۵) در این دوره فعال بودند. جداسازی نژادی بر پایه اصل «جداگانه اما برابر» به‌ویژه در ایالت‌های جنوبی (رسماً تا سال ۱۹۶۴ میلادی / ۱۳۴۳ خورشیدی) مانعی جدی در برابر آموزش سیاهپوستان بود. از دهه ۱۹۷۰ میلادی، منتقدان فزاینده‌ای به نظام مدارس دولتی خرده می‌گرفتند که در انتقال دانش و مهارت کافی ناتوان است. سده بیست‌ویکم وزیر آموزش دولت اوباما، ، از سال ۲۰۰۹ میلادی (۱۳۸۸ خورشیدی) با ابتکار «مسابقه به سوی قله» (Race to the Top) اصلاح نظام آموزشی ایالات متحده را آغاز کرد. با این حال، دانش‌آموزان آمریکایی در آزمون ۲۰۱۸ میلادی (۱۳۹۷ خورشیدی) بار دیگر تنها نمره متوسطی کسب کردند. | ## جمع‌بندی | دانش‌آموزان مدارس خصوصی معتبر مانند آکادمی فیلیپس اکسیتر به دانشگاه‌های آیوی لیگ راه می‌یافتند، درحالی‌که تعداد اندکی از دولتی یا که از دهه ۱۹۹۰ میلادی پدید آمدند، می‌توانستند با آنها رقابت کنند.