موضوع مقاله: تله‌نت (شبکه داده عمومی) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # تله‌نت (شبکه داده عمومی) | مقدمه: دسترسی عمومی رایگان تلفنی به Telenet، برای کسانی که مایل به دسترسی به این سیستم‌ها بودند، در صدها شهر در سراسر ایالات متحده فراهم شد. | ## بخش 1: تله‌نت (شبکه داده عمومی) | Telenet اولین دفاتر خود را در مرکز شهر واشینگتن دی سی داشت، سپس به مک‌لین، ویرجینیا نقل مکان کرد. تاریخ بولت برانک و نیومن (BBN) که پیمانکاران خصوصی ساخت گره‌های سوئیچینگ بسته (پردازنده پیام رابط) برای ARPANET بودند، پس از تأیید قانونی بودن عملیات تجاری «حامل‌های ارزش افزوده» در ایالات متحده، شروع به ایجاد یک شرکت خصوصی کردند. Mathison, 1975 واشینگتن دی سی (مرکز عملیات شبکه و همچنین سوئیچینگ) بوستون، ماساچوست نیویورک، نیویورک شیکاگو، ایالت ایلینویز دالاس، تگزاس سانفرانسیسکو، کالیفرنیا لس آنجلس، کالیفرنیا گره‌های سوئیچینگ توسط متمرکز کننده‌های ترمینال کنترل‌کننده دسترسی Telenet (TAC) هم محل قرار گرفته و هم از راه دور از سوییچ‌ها تغذیه می‌شوند. در آن زمان، بزرگ‌ترین شبکه بعدی که از سوئیچ‌های Telenet استفاده می‌کرد، شبکه ساترن بل بود که تقریباً ۲۵۰ سوئیچ داشت. در سال ۱۹۷۷، Telenet یک گره لندن و یک مرکز کنترل شبکه را در ساختمان لندن اداره پست مخابرات بریتانیا اضافه کرد. فناوری شبکه داخلی شبکه اولیه از مسیریابی هاپ به هاپ با تعریف استاتیکی استفاده می‌کرد و از مینی کامپیوترهای تجاری Prime به عنوان سوئیچ استفاده می‌کرد، اما سپس به سوییچ چند پردازشی ساخته شده بر اساس ریزپردازنده‌های ۶۵۰۲ منتقل شد. از جمله نوآوری‌های این سوئیچ نسل دوم، یک رابط گذرگاه داوری ثبت شده بود که یک پارچه سوئیچ در میان ریزپردازنده‌ها ایجاد کرد. در مقابل، یک سیستم معمولی مبتنی بر ریزپردازنده آن زمان از یک گذرگاه استفاده می‌کرد. | ## بخش 2: تله‌نت (شبکه داده عمومی) | اکثر خطوط اینترسوئیچ با ۵۶ کار می‌کردند kbit/s، با تعداد کمی، مانند نیویورک-واشینگتن، در T1 (یعنی ۱٫۵۴۴ مگابیت بر ثانیه). در اصل، جداول سوئیچینگ را نمی‌توان جدا از کد اجرایی اصلی تغییر داد و به روز رسانی توپولوژی باید با خراب کردن عمدی کد سوئیچ و راه اندازی مجدد اجباری از مرکز مدیریت شبکه انجام می‌شد. بهبود در نرم‌افزار اجازه بارگذاری جداول جدید را می‌دهد، اما شبکه هرگز از پروتکل‌های مسیریابی پویا استفاده نمی‌کند. رابرتز و بری وسلر مدت کوتاهی قبل از نهایی شدن به تلاش بین‌المللی برای استانداردسازی پروتکلی برای ارتباطات داده سوئیچینگ بسته بر اساس مدارهای مجازی پیوستند. چند تغییر جزئی که مشخصات پیشنهادی را تکمیل می‌کردند، برای اینکه Telenet بتواند به توافق بپیوندد، اعمال شد. دسترسی به شبکه دسترسی ناهمزمان اولیه کاربران می‌توانند از مودم‌های موجود در شبکه تلفن عمومی سوئیچ‌شده برای شماره‌گیری درگاه‌های TAC استفاده کنند، یا از پایانه‌های «گنگ» یا از رایانه‌هایی که چنین پایانه‌هایی را تقلید می‌کنند، تماس بگیرند. سازمان‌هایی با تعداد زیادی پایانه محلی می‌توانند یک TAC را در سایت خود نصب کنند که از یک خط اختصاصی تا ۵۶ استفاده می‌کند. مودم‌های Dialup پشتیبانی شده حداکثر سرعت ۱۲۰۰ بیت بر ثانیه و بعداً ۴۸۰۰ بیت بر ثانیه داشتند. | ## بخش 3: تله‌نت (شبکه داده عمومی) | c 301 555 که آنها را به یک سیستم کامپیوتری با شماره "۵۵۵" که در همان مجاورت "کد منطقه" استاندارد تلفن ۳۰۱ قرار دارد متصل می‌کند. یکی از مشتریان مهم، ارائه‌دهنده خدمات اینترنتی اولیه (که اکنون نامیده می‌شود)، منبع بود که تجهیزات خود را در مکلین، ویرجینیا داشت. Telenet در زمانی که تعداد کمی از مشتریان شرکتی وجود داشت، نرخ بسیار پایین‌تری در شب ارائه می‌داد و این به منبع اجازه می‌داد تا یک سرویس متوسط را راه‌اندازی کند. مشتریان با پرداخت هزینه ماهانه ثابت می‌توانند به شبکه Telenet در یک شهر شماره‌گیری کنند، سپس از مودم‌های شهر دیگر برای دسترسی به سیستم‌های تابلوی اعلانات و سایر خدمات استفاده کنند. از این نظر، PC Pursuit شبیه اینترنت بود و به هر کاربری اجازه می‌داد تا با هر سیستمی به‌گونه‌ای که محلی است تماس بگیرد. هنگام اتصال به شبکه، کاربر یک کد ۵ حرفی را برای شهر مورد نظری که می‌خواست با آن تماس بگیرد وارد می‌کرد. | ## جمع‌بندی | پس از اتصال، کاربر می‌توانست با هر شماره محلی تماس بگیرد و سیستم ارتباط مستقیم بین دو نقطه پایانی را شبیه‌سازی می‌کند.