aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: خوشحالم که ندیدمت | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # خوشحالم که ندیدمت | مقدمه: خوشحالم که ندیدمت (؛ ) یک مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی با بازی لی جونگ جه، لیم جی یون، کیم جی هون و سو جی هه است. | ## بخش 1: خوشحالم که ندیدمت | این مجموعه در نیمهٔ دوم سال ۲۰۲۵، روزهای دوشنبه و سه‌شنبه ساعت ۲۰:۵۰ (کی‌اس‌تی) از شبکهٔ تی‌وی‌ان پخش خواهد شد. خلاصه داستان ماجرا پیرامون ایم هیون جون (لی جونگ جه) می‌گردد؛ بازیگری کلیشه‌ای که آرزوی شروعی تازه در یک ملودرام را دارد. او با وی جونگ سوک (لیم جی یون)، روزنامه‌نگار باسابقه‌ای که ناگهان به بخش سرگرمی منتقل شده است، روبه‌رو می‌شود. | ## بخش 2: خوشحالم که ندیدمت | بازیگران اصلی لی جونگ جه در نقش ایم هیون جون لیم جی یون در نقش وی جونگ سوک کیم جی هون در نقش لی جه هونگ سو جی هه در نقش یون هوا یونگ مکمل پارک هه رین در نقش بان سو جونگ اوه یون سو در نقش کوان سه نا چوی گی هوا در نقش مدیر عامل هوانگ جون سونگ وو در نقش پارک بیونگ گی کیم جه چول در نقش لی ده هو نا یونگ هی در نقش سونگ ئه سوک جون سو کیونگ در نقش اوه می ران کیم هیون جین در نقش ایم سون وو جین هو اون در نقش وی هونگ شین کیم بوپ ره در نقش هونگ گوک کانگ جو هی بونگ در نقش مدیر عامل سون تولید در ۱۸ اوت ۲۰۲۵، استودیو اند نیو اعلام کرد که قراردادی برای تولید مشترک با آرتیست کامپنی به امضا رسانده است تا سه مجموعه از جمله خوشحالم که ندیدمت را به‌طور مشترک تولید کنند. کارگردانی این مجموعه بر عهدهٔ کیم گا رام است که پیش‌تر مجموعه‌های تلویزیونی با وجود اینکه می‌دانم (۲۰۲۱) و پارتنر خوب (۲۰۲۴) را کارگردانی کرده بود. فیلم‌نامه نیز توسط جونگ یو رانگ نوشته شده که نویسندهٔ مجموعه‌های پنج تا بچه بسه (۲۰۱۶) و دکتر چا (۲۰۲۳) بوده است. | ## بخش 3: خوشحالم که ندیدمت | این مجموعه به وسیلهٔ استودیو دراگون برنامه‌ریزی و توسط استودیو اند نیو و آرتیست کامپنی تولید می‌شود. | ## جمع‌بندی | فیلم‌برداری در ۲۱ مارس ۲۰۲۵ اعلام شد که جلسهٔ فیلم‌نامه خوانی این مجموعه به پایان رسیده و فیلم‌برداری آغاز شده است.
موضوع مقاله: لینوس (مجله) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لینوس (مجله) | مقدمه: این مجله نخستین مجله‌ی ایتالیایی‌ای است که به طور اختصاصی به کمیک‌ها اختصاص دارد. | ## بخش 1: لینوس (مجله) | و از سال ۱۹۹۳ به بعد طور مداوم توسط بالدینی و کاستولدی در شماره‌های ماهانه چاپ می‌شد. هر دو مجله یک موضع فرهنگی چپ‌گرا داشتند و سرمقاله‌های آنها برای حزب کمونیست ایتالیا حمایت جمع می‌کردند. این مجله کمیک استریپ‌های خارجی‌ای مانند بادام‌زمینی‌ها، لیل ابنر ، بریستو، دیک تریسی و غیره را چاپ می‌کرد. همچنین لینوس جایی بود که کمیک‌های ایتالیایی برای اولین بار جایی برای خود پیدا کردند: نمونه‌هایی از آن شامل نوترون/والنتینا اثر گویدو کرپاکس و گریگیز اثر انزو لوناری است. | ## بخش 2: لینوس (مجله) | این اولین مجله کمیک ایتالیایی بود که داستان‌هایی را که توسط بزرگسالان خوانده می‌شد ارایه می‌داد. از آغاز فعالیت مجله، بخش کمیک با بخش گسترده‌ای در رابطه با جامعه، سیاست، رسانه‌های جمعی، ادبیات و سایر مضامین فرهنگی همراه بود. برای نمونه، در اولین شماره، مصاحبه‌ای از اومبرتو اکو با رمان‌نویس الیو ویتورینی منتشر شد. کمیک استریپ‌هایی از نویسندگان مشهور ایتالیایی مانند آلتان، آلفردو چیاپوری، سرجیو استاینو، الکاپا، آنگسه، واورو، برونو دآلفنسو و آثار خارجی‌هایی مانند ژول فایفر مرتباً منتشر می‌شدند. | ## بخش 3: لینوس (مجله) | پس از گاندینی در سال ۱۹۷۲، روشنفکر، روزنامه‌نگار و نویسنده، اُرسته دل‌بونو راه را ادامه داد. مجموعه کتاب‌های کمیک ماجراجویی مانند دیک تریسی یا جف هاوک در ابتدا به صورت جداگانه در شماره‌های ویژه منتشر می‌شدند. این مجموعه‌ها بعداً به یک مجموعه ماهانه به نام آلترلینوس (که بعدها آلتر آلتر و به اختصار آلتر، ۱۹۷۴ نام گرفت) منتقل شدند، جایی که کمیک‌های با تم بزرگسالانه‌تر، از جمله آثار نویسندگان نوآور فرانسوی مانند موبیوس، انکی بلال یا فیلیپ درویله و هنرمندان ایتالیایی مانند سرجیو توپی، آندره‌آ پازینزا و لورنزو ماتوتی، جایگاه خود را پیدا کردند. مضامین ماجراجویی ناب در مجله ماهانه فرعی کورتو مالتی، که در سال ۱۹۸۳ تأسیس شد و نام خود را از شخصیت معروف هوگو پرات گرفته بود، منتشر می‌شد. | ## جمع‌بندی | انزو بالدونی، روزنامه‌نگار و نویسنده ایتالیایی که در سال ۲۰۰۴ در عراق کشته شد، به عنوان مترجم برای لینوس، به ویژه برای کمیک استریپ دونزبری، کار می‌کرد.
موضوع مقاله: استبان لازو هرناندز | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # استبان لازو هرناندز | مقدمه: خوان استبان لازو هرناندز (زاده ۲۶ فوریه ۱۹۴۴) سیاستمدار کوبایی است که از سال ۲۰۱۹ به عنوان هجدهمین رئیس شورای دولتی و از سال ۱۹۸۱ عضو مجلس ملی قدرت خلق خدمت کرده است. | ## بخش 1: استبان لازو هرناندز | اوایل زندگی خوان استبان لازو هرناندز در ۲۶ فوریه ۱۹۴۴ در جوولانوس، کوبا متولد شد. او در یک محیط روستایی بزرگ شد و تا کلاس پنجم به مدرسه رفت زیرا خانواده‌اش قادر به تأمین هزینه تحصیل او نبودند. او برای تأمین معاش خود که از نظر جسمی ضعیف بود، به عنوان کشاورز کار می‌کرد و در سن ۱۴ سالگی در یک آسیاب برنج کار می‌کرد که فیدل کاسترو انقلاب کوبا را به پیروزی رساند. حرفه سیاسی لازو پس از تأسیس انجمن جوانان شورشی به آن پیوست و آن را در منطقه خود رهبری کرد. | ## بخش 2: استبان لازو هرناندز | او در سال ۱۹۶۱ به شبه‌نظامیان انقلابی ملی و در سال ۱۹۶۳ به حزب کمونیست کوبا (PCC) پیوست. او تا سال ۱۹۶۶، زمانی که برای شرکت در مدرسه عالی حزبی نیکو لوپز انتخاب شد، به عنوان سازمان‌دهنده فعالیت داشت. او این برنامه را در سال ۱۹۶۷ به پایان رساند و به عنوان دبیر اول حزب کمونیست کوبا در سن پدرو د مایابون منصوب شد. او در سال ۱۹۶۹ به سازمان‌دهنده دفتر منطقه‌ای حزب در کولون، کوبا، و بعداً به دبیر اول حزب کمونیست کوبا در استان کولون ارتقا یافت. | ## بخش 3: استبان لازو هرناندز | لازو در سال ۱۹۷۱ به دفتر استانی در استان ماتانزاس منتقل شد و در سال ۱۹۷۹ به عضویت دفتر استانی حزب درآمد. او از سال ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۴ دبیر اول حزب در استان سانتیاگو د کوبا بود و سپس به عنوان دبیر اول حزب در هاوانا منصوب شد. در پنجمین کنگره حزب کمونیست کوبا، او چهارمین عضو عالی‌رتبه، تنها پس از کاسترو، رائول کاسترو و خوزه رامون ماچادو ونتورا بود. در انتخابات سال ۱۹۸۱، لازو به مجلس ملی قدرت خلق راه یافت و تا به امروز آن را حفظ کرده است. | ## جمع‌بندی | در شورای دولت، او از سال ۱۹۹۲ تا ۲۰۱۳ معاون رئیس‌جمهور و از سال ۲۰۱۹ رئیس‌جمهور بود.
موضوع مقاله: افی دفرین | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # افی دفرین | مقدمه: افرایم «افی» دفرین (به عبری: אפרים (אפי) דֶפְרין؛ زادهٔ ۱۷ ژانویهٔ ۱۹۷۲) افسر نیروهای دفاعی اسرائیل و سخنگوی فعلی ارتش اسرائیل از ۲۷ مارس ۲۰۲۵ است که جانشین دنیل هاگاری شده است. | ## بخش 1: افی دفرین | در جوانی، او در یک مدرسه فنی و حرفه‌ای تحصیل کرد.[ نیازمند منبع ] شغل پس از ثبت نام، به تیپ هفتم زرهی پیوست و دوره‌های آموزشی رزمی و فرماندهی تانک را گذراند. در سال ۱۹۹۷، فرمانده گروهان در گردان ۷۵، تیپ هفتم شد.[ نیازمند منبع ] در جنگ ۲۰۰۶ لبنان، او فرماندهی گردان نهم تیپ ۴۰۱ را در طول نبرد وادی سلوکی بر عهده داشت، جایی که به شدت زخمی شد. پس از چند هفته بهبودی، او به فرماندهی گردان خود بازگشت.[ نیازمند منبع ] بعدها، او فرماندهی گردان ۵۳۲ در تیپ ۴۶۰ را بر عهده گرفت و به عنوان افسر عملیات (جی۳) لشکر ۱۶۲ خدمت کرد. | ## بخش 2: افی دفرین | پس از انحلال تیپ، در سال ۲۰۱۴ به عنوان معاون فرمانده تشکیلات گاعش منصوب شد و تا سال ۲۰۱۵ در این سمت خدمت کرد. در ۱۲ سپتامبر ۲۰۱۶، او به عنوان وابسته نظامی ارتش اسرائیل در هند منصوب شد.[ نیازمند منبع ] دفرین به سرتیپ ارتقا یافت و رئیس بخش روابط خارجی در اداره برنامه‌ریزی شد و پس از بازسازی آن تحت عنوان اداره استراتژی و دایره سوم به عنوان بخش تِوِل به کار خود ادامه داد. او به عنوان معاون بازاریابی در شرکت سامانه‌های دفاعی پیشرفته رافائل خدمت کرد.[ چه زمانی؟ | ## بخش 3: افی دفرین | ] در ۹ مارس ۲۰۲۵، ایال زمیر، رئیس ستاد کل ارتش اسرائیل، او را به عنوان سخنگوی ارتش اسرائیل منصوب کرد. در جریان حملات ۱۴۰۴ اسرائیل به ایران، به درخواست دفرین، هاگاری به عنوان مدیر موقت واحد سخنگو برای رهبری عملیات داخلی بازگشت، در حالی که دفرین به عنوان چهره عمومی این واحد باقی ماند. | ## جمع‌بندی | الیشیو شیمشی، پیروزی دیگری مانند این…: دربارهٔ روحیه رزمی در جنگ دوم لبنان، بن شمن: انتشارات مودان، ۲۰۱۳.
موضوع مقاله: اقلیم ایتالیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # اقلیم ایتالیا | مقدمه: در بیشتر مناطق شمالی و مرکزی داخلی، شرایط آب و هوایی بین نیمه‌گرمسیری مرطوب، قاره‌ای و اقیانوسی مرطوب متغیر است. | ## بخش 1: اقلیم ایتالیا | 131–132 در مقابل، مناطق ساحلی مانند لیگوریا، توسکانی و بیشتر نواحی جنوبی ایتالیا، بر اساس طبقه‌بندی اقلیمی کوپن، دارای آب‌وهوای مدیترانه‌ای هستند. بین شمال و جنوب ایتالیا می‌تواند اختلاف دمای قابل توجهی وجود داشته باشد، به‌ویژه در زمستان. در برخی روزهای زمستان، دمای میلان می‌تواند به حدود ۲- درجه سانتیگراد (۲۸°F) برسد و حتی برف ببارد، در حالی که در همان زمان در رم حدود ۸ درجه سلسیوس (۴۶٫۴°F) و در پالرمو حدود ۲۰ درجه سلسیوس (۶۸°F) است. در تابستان، این اختلاف دما کمتر شدید است، اما گرمای جنوب می‌تواند رکوردشکن باشد. برای مثال، در ۱۱ اوت ۲۰۲۱، یک ایستگاه پایش کشاورزی در نزدیکی سیراکوز، دمای ۴۸٫۸ درجه سلسیوس (۱۱۹٫۸°F) را ثبت کرد که طبق گزارش سازمان جهانی هواشناسی، بالاترین دمای رسمی ثبت‌شده در اروپا محسوب می‌شود. ایتالیا با افزایش رویدادهای شدید آب‌وهوایی مانند موج‌های گرما، خشکسالی و سیلاب‌های مکرر، به‌شدت تحت تأثیر تغییرات اقلیمی قرار گرفته است. | ## بخش 2: اقلیم ایتالیا | برای مثال، شهر ونیز با مشکلات جدی ناشی از افزایش سطح آب دریا دست‌وپنجه نرم می‌کند. این کشور با چالش‌های متعددی در زمینه سازگاری با تغییرات اقلیمی مواجه است، از جمله: پیامدهای اقتصادی، اجتماعی و زیست‌محیطی ناشی از تغییرات اقلیمی و نیز افزایش مرگ‌ومیر به دلیل خطرات بهداشتی مرتبط با گرمایش جهانی. این دریاها به‌عنوان مخازن گرما و رطوبت عمل کرده و نقش مهمی در تعدیل شرایط جوی ایفا می‌کنند. در منطقه معتدل جنوبی اروپا، دریاهای مدیترانه موجب شکل‌گیری اقلیم مدیترانه‌ای می‌شوند، اما به دلیل ویژگی‌های ژئومورفولوژیک ایتالیا، این الگو با تفاوت‌های محلی همراه است. علاوه بر اثر مستقیم دریای مدیترانه، آب‌وهوای ایتالیا تحت تأثیر جریان‌های غربی، به‌ویژه در فصل‌های میانی سال، و همچنین پویایی اقیانوس اطلس قرار دارد. این تأثیرات از طریق سیکلون‌هایی که از غرب به شرق حرکت می‌کنند اعمال می‌شود و حرکت آنها عمدتاً توسط گردش منطقه‌ای و موقعیت متقابل پرفشار آزور و آنتی‌سیکلون نیمه‌گرمسیری آفریقا در سطح سینوپتیکی هدایت می‌شود. | ## بخش 3: اقلیم ایتالیا | در زمستان، هوای سرد تا حدودی تحت تأثیر رشته‌کوه‌های آلپ و آپنین قرار دارد که مانعی طبیعی ایجاد می‌کنند. این اثر از طریق انتقال محسوس گرما و رطوبت، موجب می‌شود آشفتگی‌هایی که از غرب می‌آیند، پس از تضعیف، دوباره در منطقه مدیترانه تقویت شوند و این روند می‌تواند منجر به تشکیل کم‌فشار مدیترانه‌ای یا چرخند شبه‌حاره‌ای مدیترانه شود. به‌ویژه، از اواسط دهه ۱۹۸۰ به بعد، در مقایسه با دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، افزایش محسوس در میانگین دما ثبت شده است. ایتالیا به دلیل موقعیت جغرافیایی خاص خود در منطقه گذار بین شمال آفریقا و اروپا، به‌شدت در معرض خطر قرار دارد. | ## جمع‌بندی | از دهه ۲۰۱۰، با تسریع چرخه هیدرولوژیکی، افزایش پدیده‌های آبرفتی و گرمسیری‌شدن دریای مدیترانه، شواهدی که بسیاری از نگرانی‌های پیشین را تأیید می‌کند، آشکار شده است.
موضوع مقاله: هنگ ۵ آلپینی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # هنگ ۵ آلپینی | مقدمه: هنگ ۵ آلپینی یک هنگ جنگ کوهستانی نیروی زمینی ایتالیا است که در استرزینگ در تیرول جنوبی مستقر است. | ## بخش 1: هنگ ۵ آلپینی | این هنگ متعلق به یگان تخصصی پیاده‌نظام آلپینی ارتش ایتالیا است و به تیپ آلپین "جولیا" اختصاص داده شده است. در ۱ نوامبر ۱۸۸۲، ارتش سلطنتی ایتالیا هنگ ۵ آلپینی را تشکیل داد که منطقه جذب نیرو آن در دره‌های لومباردی شمالی بود که عمدتاً در آلپ‌های لپونتین، آلپ‌های برگاماسک و آلپ‌های لیوینو قرار دارند. منطقه جذب نیرو در هنگ ۵ آلپینی تا ساحل غربی دریاچه گاردا امتداد داشت و منطقه جذب نیرو در هنگ ۶ آلپینی از ساحل شرقی آغاز می‌شد. در طول جنگ جهانی اول، این هنگ به ۱۶ گردان گسترش یافت و به بزرگترین هنگی تبدیل شد که تاکنون توسط ارتش ایتالیا به کار گرفته شده است. در طول جنگ، گردان‌های این هنگ به طور جداگانه در مناطق آلپی جبهه ایتالیا جنگیدند. | ## بخش 2: هنگ ۵ آلپینی | در سال ۱۹۳۵، این هنگ به لشکر ۲ آلپاین اختصاص یافت، که در طول جنگ جهانی دوم در حمله به فرانسه و جنگ یونان و ایتالیا حضور داشت. به خاطر خدمات در جبهه یونان، به هنگ ۵ آلپاین بالاترین نشان نظامی ایتالیا، یعنی مدال طلای شجاعت نظامی، اعطا شد. در تابستان ۱۹۴۲، لشکر ۲ آلپاین به جبهه شرقی در اتحاد جماهیر شوروی منتقل شد، جایی که در زمستان ۱۹۴۲ در جریان عملیات شوروی "ساترن کوچک" نابود شد. به خاطر خدمات در جبهه یونان و سپس در جبهه شرقی، به هنگ ۵ آلپاین دو بار مدال طلای شجاعت نظامی دوم اهدا شد. در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، آتش‌بس کاسیبیل اعلام شد و دو روز بعد، در ۱۰ سپتامبر ۱۹۴۳، نیروهای مهاجم آلمانی هنگ ۵ آلپینی را منحل کردند. | ## بخش 3: هنگ ۵ آلپینی | در سال ۱۹۷۵ این هنگ منحل شد و پرچم، یگان‌ها و تجهیزات آن به گردان آلپینی موربگنو واگذار گردید. در سال ۱۹۹۱، تیپ آلپینی اوروبیکا نیز منحل شد و گردان آلپینی موربگنو به تیپ آلپینی تریدنتینا واگذار شد. در ۳۱ دسامبر ۲۰۰۲، تیپ آلپینی تریدنتینا منحل شد و روز بعد، هنگ ۵ آلپینی به تیپ آلپینی جولیا واگذار گردید. | ## جمع‌بندی | سالگرد تأسیس این هنگ مصادف با ۸ ژوئن ۱۹۱۶، اوج نبرد آسیاگو است که طی آن گردان آلپینی موربگنو این هنگ، به خاطر حفظ مونت فیور و مونت کاستلگومبرتو به همراه دیگر گردان‌های آلپینی، مدال نقره شجاعت نظامی را کسب کرد.
موضوع مقاله: ولسورانا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ولسورانا | مقدمه: ولسورانا (، ) یک مجمع‌الجزایر کوچک در کورسهلم، فنلاند است که در منطقه کوارکن از خلیج بوتنی واقع شده است. | ## بخش 1: ولسورانا | این جزایر آخرین جزایری هستند که هنگام سفر با قایق یا کشتی از واسا، فنلاند به اومئو، سوئد مشاهده می‌کنید. با این حال، یک پناهگاه مهم برای پرندگان هستند که مورد توجه پرنده‌نگرها و پرنده‌شناسان قرار می‌گیرند. این جزایر به همراه کرانه مرتفع سوئد و مجمع‌الجزایر کوارکن، به دلیل نشان دادن اثرات بالا آمدن زمین به دلیل برخاست پسایخچالی، در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار دارند. اعتقاد بر این است که این نام از سواحل پوشیده از سنگ و یخ‌رفت که شبیه نهنگ است، گرفته شده است. یک مسیر قدیمی بین فنلاند و سوئد ولسورارنا کوتاه‌ترین مسیر به جزیره هولمسوی سوئد است که تنها با آن فاصله دارد. در طول زمستان، آب‌های کوارکن کاملاً یخ‌زده هستند و می‌توان از این طریق به کشور همسایه پیاده رفت. امروزه، این امر به دلیل ترافیک فعال کشتی و خطوطی که توسط یخ‌شکن‌ها برای کشتی‌های تجاری باز نگه داشته می‌شوند، امکان‌پذیر نیست. | ## بخش 2: ولسورانا | این واقعیت در طول جنگ فنلاند توسط ژنرال روسی میشائیل آندریاس بارکلی دو تولی که در نوامبر ۱۸۰۹ هنگام لشکرکشی به اومئو از این مسیر استفاده کرد، مورد استفاده قرار گرفت. سرمای شدید بهار و کمبود غذا، جان مردان را گرفت و تخمین زده می‌شود که ۴۰۰ نفر تنها بر اثر سرما جان باختند. یک ضرب‌المثل می‌گوید که ساکنان ولسورارنا از پیدا کردن اسکلت‌ها در همه جای جزایر خسته شدند و همه آنها را در یک مکان جمع کردند که امروزه همان تپه سنگ‌ها است. فکر طولانی ساخت فانوس دریایی پس از به گل نشستن پنج قایق در همان شب در سال ۱۸۷۹ به واقعیت تبدیل شد. این فانوس دریایی توسط هنری لپوت، که برای شرکت مهندسی گوستاو ایفل کار می‌کرد، طراحی و توسط همان شرکتی در فرانسه که قطعات برج ایفل را تولید می‌کرد، ساخته شد. با این حال، پس از حفاری و تجزیه و تحلیل زمین، به این نتیجه رسیدند که ابخور زمین مناسبی برای فانوس دریایی ندارد و تصمیم گرفته شد که به استورخر (Storskär) منتقل شود. گودالی که در ابخور حفر شده بود، هنوز هم وجود دارد و یک ایستگاه گارد ساحلی در همسایگی آن قرار دارد. | ## بخش 3: ولسورانا | جاده‌ای که در ارتباط با پل ساخته شده بود، نام «کارلکستیگن» ("مسیر عشق") را گرفت. این فانوس دریایی در سال ۱۸۸۶ به طور محکم بر روی کوهی در استورسکار نصب شد و هنوز هم در آنجا ایستاده است، به رنگ قرمز آتشین، ارتفاع و با ۱۷۵ پله در داخل. این فانوس دریایی با رنگ قرمز آتشین خود مردم را شگفت‌زده و حتی ترساند و به شایعات دامن زد. معروف‌ترین شایعه این بود که اگر به فانوس دریایی دست بزنید، به شدت از آن می‌سوزید. در سال ۱۹۶۳، این فانوس دریایی ابتدا خودکار شد و بعداً، در دهه ۱۹۸۰، به برق مجهز شد. سیستم عدسی همراه با برق‌رسانی برداشته شد و اکنون در موزه دریایی واسا به نمایش گذاشته شده است. | ## جمع‌بندی | مشخص شد که تعمیر یا بازسازی فانوس دریایی برای برآورده کردن استانداردهای ایمنی و دسترسی مدرن بدون تغییر اساسی در معماری آن غیرممکن است.
موضوع مقاله: Tsest page 1 | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # Tsest page 1 | مقدمه: محمداسماعیل دولابی (زادهٔ ۱۲۸۲ در تهران – درگذشتهٔ ۹ بهمن ۱۳۸۱ در تهران)، مشهور به حاج آقا دولابی، عارف، واعظ و مدرس اخلاق شیعه در قرن ۱۴ هجری شمسی بود. | ## بخش 1: Tsest page 1 | وی جلسات هفتگی اخلاق و عرفان را با بیانی ساده و دلنشین در تهران برگزار می‌کرد که مخاطبان زیادی، به‌ویژه از نسل جوان و تحصیل‌کرده، داشت. گفتارها و مواعظ او در مجموعه‌هایی مانند «طوبای محبت» و «مصباح‌الهدی» گردآوری و منتشر شده است. زندگی‌نامه محمداسماعیل دولابی در سال ۱۲۸۲ شمسی در روستای دولاب (که اکنون یکی از محله‌های جنوب شرقی تهران است) در یک خانواده مذهبی متولد شد. یادکرد وب|عنوان=محمداسماعیل دولابی| در دوران جوانی، او به شغل کشاورزی مشغول بود. با این حال، عطش عمیقی برای کسب علوم و معارف دینی داشت و در مجالس درس و اخلاق علمای بزرگ آن دوران شرکت می‌کرد. | ## بخش 2: Tsest page 1 | از جمله استادان او می‌توان به سید محمد شریف شیرازی، محمدعلی شاه‌آبادی، محمدتقی بافقی، شیخ غلامعلی قمی و محمدجواد انصاری همدانی اشاره کرد.<ref> سیر عرفانی نقطهٔ عطف در سیر عرفانی او، سفری است که در جوانی به همراه پدرش به عتبات عالیات داشت. او در حرم امیرالمؤمنین (ع) با التماس فراوان از حضرت خواست که در نجف بماند و به تحصیل بپردازد. به گفتهٔ خودش، پس از زیارت حرم امام حسین (ع) در کربلا، آرامشی در قلبش احساس کرد و التهاب تحصیل در نجف برطرف شد. یادکرد وب|عنوان=زندگینامه ی میرزا اسماعیل دولابی| دولابی نقل می‌کند که پس از بازگشت به ایران، در مکاشفه‌ای معنوی به درجات عرفانی دست یافت. او مسیر عرفان را نه از طریق ریاضت‌های سخت و دشوار، بلکه با تکیه بر محبت و ارتباط قلبی با اهل بیت (ع) به‌ویژه امام حسین (ع) می‌دانست.<ref> یادکرد وب|عنوان=حاج محمداسماعیل دولابی - زندگینامه| دیدگاه‌ها و آثار حاج محمداسماعیل دولابی از چهره‌های عرفانی بود که با زبانی ساده و بیانی شیوا، مفاهیم عمیق اخلاقی و عرفانی را منتقل می‌کرد. | ## بخش 3: Tsest page 1 | جلسات او به شیوه‌ای محاوره‌ای و دوطرفه برگزار می‌شد و همین امر باعث جذب قشر گسترده‌ای از مردم، به‌ویژه جوانان، به محافل او شده بود.<ref> ویژگی بارز بیان او، استفاده از تمثیلات و مثال‌های ملموس برای فهم بهتر مباحث بود. او محبت به اهل بیت (ع) را کلید اصلی سلوک و رسیدن به قرب الهی می‌دانست و این دیدگاه را در جلسات خود ترویج می‌کرد. گفتارهای او توسط شاگردان و دوستدارانش گردآوری و در کتاب‌های مختلفی به چاپ رسیده است: طوبای محبت: این مجموعه شامل چندین جلد است و گفتارهای او در مجالس هفتگی را دربرمی‌گیرد. مصباح‌الهدی: این کتاب توسط مهدی طیب، یکی از شاگردان او، گردآوری شده و به نگرش و روش عرفانی دولابی می‌پردازد. طوبای کربلا: این اثر نیز شامل مطالبی دربارهٔ عشق و ارادت او به امام حسین (ع) و تأثیر کربلا بر زندگی عرفانی اوست. | ## جمع‌بندی | وفات حاج محمداسماعیل دولابی در تاریخ ۹ بهمن ۱۳۸۱ شمسی (مطابق با ۲۵ ذی‌قعده ۱۴۲۳ قمری) در سن ۹۹ سالگی در تهران درگذشت و پیکر پاکش در حرم مطهر حضرت فاطمه معصومه (س) در قم به خاک سپرده شد.
موضوع مقاله: زندان واسا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # زندان واسا | مقدمه: زندان واسا یک زندان بسته ۷۰ تختخوابی متعلق به منطقه مجازات کیفری فنلاند غربی است. | ## بخش 1: زندان واسا | زندان واسا زندانیان پیش از محاکمه، زندانیان حکم‌دار و جریمه‌های نقدی را به عنوان تخفیف جریمه نگهداری می‌کند. این زندان دارای یک کارگاه فلزکاری است که به زندانیان مطالعات مکانیک و فناوری تولید ارائه می‌دهد. | ## بخش 2: زندان واسا | علاوه بر این، زندانیان این فرصت را دارند که از راه دور در مدرسه جامع، دبیرستان و پلی‌تکنیک و همچنین دوره‌های کوتاه‌تر و فعالیت‌های توانبخشی تحصیل کنند. زندانیان می‌توانند در کارگاه رنگ، کارگاه بسته‌بندی یا در تعمیر و نگهداری زندان کار کنند. | ## بخش 3: زندان واسا | تاریخچه ریشه‌های اولیه زندان واسا در قلعه کرسهلما است، جایی که زندانیان از قرن هفدهم در آن نگهداری می‌شدند. در اوایل قرن نوزدهم، یک زندان شهرستانی در کورشولم تأسیس شد که در یک ساختمان چوبی زندان قرار داشت. | ## جمع‌بندی | ساخت ساختمان زندان فعلی، که توسط معمار استانی، لودویک ایزاک لیندکویست، طراحی شده بود، در سال ۱۸۶۱ تحت رهبری استاد آهنگر، جی.
موضوع مقاله: سکه‌های یورو ایتالیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سکه‌های یورو ایتالیا | مقدمه: سکه‌های یوروی ایتالیا برای هر اندازه از پولی، طرحی منحصر به فرد دارند، هرچند که در طول تاریخ استفاده از آثار هنری مشهور ایتالیایی برای آن‌ها بسیار رایج است. | ## بخش 1: سکه‌های یورو ایتالیا | هر سکه توسط یک طراح متفاوت طراحی شده است، از سکه ۱ سنتی گرفته تا سکه ۲ یورویی که عبارتند از: اوگنیو دریوتی، لوسیانا د سیمونی، اتوره لورنزو فراپیچچینی، کلودیا مومونی، ماریا آنجلا کاسول، روبرتو مائوری، لورا کرتارا و ماریا کارملا کولانری. تاریخچه انتخاب طرح سکه‌ها از طریق یک پخش تلویزیونی که در آن طرح‌های گزینه ارائه می‌شد، به مردم ایتالیا واگذار شد و به مردم اجازه داده شد با تماس با یک شماره تلفن خاص رأی دهند. | ## بخش 2: سکه‌های یورو ایتالیا | با این حال، سکه ۱ یورویی در این انتخابات وجود نداشت، زیرا کارلو آزگلیو چامپی ، وزیر اقتصاد وقت، قبلاً تصمیم گرفته بود که طرح مرد ویتروویوسی لئوناردو داوینچی روی آن نقش ببندد. اثر لئوناردو بسیار نمادین است زیرا نشان دهنده تمرکز رنسانس بر انسان به عنوان معیار همه چیز است و همزمان شکلی گرد دارد که کاملاً با سکه مطابقت دارد. | ## بخش 3: سکه‌های یورو ایتالیا | همانطور که چامپی مشاهده کرد، این طرح نشان دهنده "سکه در خدمت انسان" است، نه انسان در خدمت پول. | ## جمع‌بندی | طرح یورو ایتالیایی برای تصاویر روی سکه و شرح مفصلی از سکه‌ها، به بخش سکه‌های یورو مراجعه کنید.
موضوع مقاله: پیپو بائودو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پیپو بائودو | مقدمه: او یکی از برجسته‌ترین مجریان در کشور خود بود و شش دهه فعالیت حرفه‌ای داشت که شامل ۱۳ دوره جشنواره موسیقی سانرمو می‌شد.(بالاترین تعداد برای یک مجری) بائودو اغلب با لقب «سوپرپیپو» (اشاره به نام ایتالیایی گوفی) شناخته می‌شد. | ## بخش 1: پیپو بائودو | بائودو همچنین از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۷ مدیر هنری و رئیس تئاتر استابیل دی کاتانیا بود. او در حالی که در دانشگاه کاتانیا در رشته حقوق تحصیل می‌کرد، به عنوان بازیگر و مجری شروع به کار کرد و دستیار کمدین توچو موزومچی شد. او با وجود علاقه‌اش به هنر، با مدرک حقوق فارغ‌التحصیل شد و هرگز به عنوان وکیل فعالیت نکرد. در سال ۱۹۵۹ برای اولین بار، در یک قسمت از نمایش «لا کونچیگلیا دورو» ساخته انزو تورتورا در تلویزیون ایتالیا ظاهر شد. | ## بخش 2: پیپو بائودو | در سال ۱۹۶۸ برای اولین بار میزبان جشنواره موسیقی سانرمو بود؛ او در نهایت ۱۳ بار میزبان این جشنواره بود که آخرین آن در سال ۲۰۰۸ انجام شد. در شب افتتاحیه جشنواره موسیقی سانرمو در سال ۱۹۹۵، اندکی پس از شروع نمایش، مردی به نام پینو پاگانو از گالری تئاتر آریستون بالا رفت و تهدید به خودکشی با پریدن کرد؛ بائودو در میان تشویق تماشاگران او را متقاعد کرد که عقب‌نشینی کند. بائودو علاوه بر فعالیت اصلی خود به عنوان مجری تلویزیون، از سال ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۷ به عنوان مدیر هنری تئاتر پایدار کاتانیا و از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۷ به عنوان رئیس آن خدمت کرد. او همچنین ترانه‌سرا بود؛ از جمله شناخته‌شده‌ترین ساخته‌های او می‌توان به «دونا روسا» اثر نینو فرر، «اونا دومنیکا کوسی» اثر جیانی موراندی، «دوشیزه» اثر نینو مانفردی و «لا کوادریلیا» اثر ساشا دیستل اشاره کرد.Mollica, Vincenzo (1990). | ## بخش 3: پیپو بائودو | پس از روابط با بازیگران زن آلیدا چلی و آدریانا روسو بین سال‌های ۱۹۸۶ تا ۲۰۰۷، بائودو با خواننده سوپرانو ایتالیایی کاتیا ریچارلی ازدواج کرد (که در سال ۲۰۰۴ قبل از نهایی شدن طلاقشان از او جدا شد). در دهه ۹۰ میلادی، به دلیل فعالیت‌های ضد مافیایی‌اش، سه بمب‌گذاری توسط مافیای سیسیلی متحمل شد که یکی از آنها ویلایش در سانتا تکلا را ویران کرد. | ## جمع‌بندی | مراسم تشییع جنازه او در ۲۰ اوت در زادگاهش در سیسیل با نظارت اسقف کالتاجیرونه برگزار شد.
موضوع مقاله: آلپینی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آلپینی | مقدمه: این گروه که بخشی از سپاه پیاده‌نظام ارتش بود، در طول جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم در نبردها خود را متمایز کرد. | ## بخش 1: آلپینی | در حال حاضر، واحدهای فعال آلپینی در دو تیپ عملیاتی سازماندهی شده‌اند که تابع ستاد نیروهای آلپینی هستند. نام آلپینی از ارتباط اولیه آنها با آلپ، رشته کوهی که ایتالیا با فرانسه، سوئیس، اتریش و اسلوونی مشترک دارد، گرفته شده است. | ## بخش 2: آلپینی | آلپینی در سال ۱۸۷۲ تأسیس شد و قدیمی‌ترین یگان پیاده‌نظام کوهستانی فعال در جهان است. در طول جنگ جهانی اول، یگان آلپینی در رشته کوه‌های آلپ، نبردی سه ساله را علیه کایزریاگر اتریش-مجارستان و آلپنکورپس آلمان انجام دادند که از آن زمان به عنوان «جنگ در برف و یخ» شناخته می‌شود. | ## بخش 3: آلپینی | در طول جنگ جهانی دوم، آلپینی‌ها در کنار نیروهای محور، عمدتاً در نبردهای بالکان و در جبهه شرقی، جنگیدند. | ## جمع‌بندی | در طول جنگ سرد، آلپینی‌ها پنج تیپ تشکیل دادند که در دهه ۱۹۹۰ به دو تیپ کاهش یافت.