موضوع مقاله: امامزادگان عین و غین (وهن‌آباد) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # امامزادگان عین و غین (وهن‌آباد) | مقدمه: آرامگاه امامزادگان عین و غین (وهن آباد)، واقع بر یکی از تپه های باستانی معمورین و در شمال وهن‌آباد و واقع در دهستان وهن‌آباد در یک کیلومتری فرودگاه بین‌المللی امام خمینی، در کنار جاده ی رباط کریم-وهن آباد و در نزدیکی آزادراه ۷ (خلیج فارس) و امروزه در شهرستان رباط‌کریم است. | ## بخش 1: امامزادگان عین و غین (وهن‌آباد) | درباره امامزادگان با توجه به شباهت نام این امامزادگان به حروف "ع" و "غ" در الفبای فارسی، در میان مردم مورد توجه و تعجب واقع شده و به همین سبب به شهرت رسیده اند. هم نامی این امامزادگان هم نام با امامزادگان عین و غین ازناو در فاصله ۱۱۰ کیلومتری شمال همدان و نیز ۴۰ کیلومتری شهرستان فامنین، در روستای «ازناو» از دهستان پیشخور در فاصله ۳۰۰ متری جنوب روستا بر روی تپه‌ای محصور در کوهستان و مشرف به روستا و در فاصله‌ی ۲۰ متری از یکدیگر واقع شده‌اند که در تاریخ ۲۱ اردیبهشت ماه ۱۳۷۶ با شمارهٔ ثبت ۱۸۶۷ بعنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. سندیت دقیق مشخص نیست این مکان تاریخی دقیقا چه بوده است اما با توجه به سازه های قدیمی بقعه ی اصلی، قدمتی چندصدساله دارد. بنا بر سندی از کتابی خطی ( که در سر در ورودی بارگاه پس از بازسازی اخیر نصب شده)مربوط به نسب سادات در کتابخانه ی آستان قدس رضوی که به تازگی در تحقیقات یافته شده است احتمال می دهند این دو از فرزندان سجاد، امام چهارم شیعیان باشند که در این منطقه ساکن شدند.بخشی از این نسب نامه در ورودی آرامگاه وصل شده است. احتمال دیگری که مطرح شده بود، این است که همانند امامزادگان ازناو، این دو "عین الشرف و عز الشرف" از مروجان و دانشمندان شیعی در هستند که با ۱۳ واسطهعین الشرف و عز الشرف ابنی السیّد الأجل علاء الدوله وزیر ابن تاج الدّین أبی‌هاشم زید بن حسین ابی عبداللَّه بن ابى الحسن على بن حسین بن على بن حسین بن حسن البصرى بن قاسم بن محمّد البطحانی بن قاسم بن حسن بن زید بن امام حسن مزارات ایران و جهان اسلام به حسن مجتبی، دومین امام شیعیان می رسند که در مسیر شهرری کشته شدند و به مرور زمان نام آن ها بر روی سنگ قبر به عین و غین تغییر یافته است. | ## بخش 2: امامزادگان عین و غین (وهن‌آباد) | ابوالفضل بیهقی در کتاب خود نام این دو نفر را به عنوان افراد شایسته آورده است.خواجه ابوالفضل محمد بن حسین بیهقی دبیر، تاریخ بیهقی، به تصحیح دکتر علی اکبر فیاض، دهه ۱۳۵۰ خورشیدی برخی از افراد محلی قدیمی نیز با توجه به رمزی بودن نام این امامزاده ها، احتمال داده اند که ممکن است که این دو در زمان حاکمیت مخالفان اهل بیت، توسط مردم محلی پناه داده شده و برای مخفی ماندن نام آن دو به اسم رمزی روی آوردند.بر اساس روایات محلی موقعیت این امامزاده برای روستای وهن‌آباد است و در تقسیمات ارضی قدیم جزو بخش فشافویه ی شهرری به شمار می آمد. در جنوب بارگاه، می توان روستای وهن آباد و بخش اصلی فرودگاه بین‌المللی امام خمینی (شامل برج مراقبت، باند و سازه فرودگاه) را دید. تاریخچه بقعه با توجه به گنبد فیروزه ای به صورت مخروطی در بنای سابق و شیوه معماری سده ی هشتم قمری، بنای قدیمی روی امامزاده ممکن است برای دوران سلجوقیان یا ایلخانیان بوده است که در بازسازی سازمان اوقاف و امور خیریه تخریب شده است. در بازسازی های اخیر توسط سازمان اوقاف و مسئولین طرح بازسازی در سال ۱۳۹۵، بنای قدیمی به‌طور زیادی تخریب شد اما هنوز برخی از آن سازه ها همچنان وجود دارند. مقداری زیادی از خاک تپه نیزدر طی چندسال جابه‌جا شد و مقدار زیادی خاک و سنگ از سایر نقاط بر روی تپه ریختند که تپه از حالت اولیه خارج و بزرگتر از سابق شود که این رخداد باعث شد نوع خاک روی تپه عوض شود و بسیاری از قبرهای تاریخی نیز در این میان از بین برود. | ## بخش 3: امامزادگان عین و غین (وهن‌آباد) | محیط اطراف بقعه بر روی تپه باستانی معمورین قرار گرفته است که در تاریخ ۲۷ دی ۱۳۷۷ با شمارهٔ ثبت ۲۲۶۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. بنا به کتاب بقاع متبرکه ایران ، بنای سابق، یک گنبد فیروزه ای بسیار قدیمی مخروطی (تقریبا همانند گنبد موزه مولوی در شهر قونیه ترکیه) داشت که بر بالای بقعه قرار داشته و یک اتاقک بوده که در سال ۱۳۷۷ خورشیدی توسط فردی نیکوکار به نام رمضان لطیفیان، به دور بقعه ساخته شد. در ماجرای ساخت و ساز امامزادگان جعلی پس از انقلاب ۱۳۵۷، در برخی گزارش های خبری مانند گزارش مجتبی پورمحسن درباره فساد گسترده در سازمان اوقاف برای ایران اینترنشنال مدعی شدند که این بارگاه جزو امامزاده های ساختگی و جعلی در سالیان اخیر است. | ## جمع‌بندی | مدفونان سرشناس آستان امامزادگان عین و غین یک قبرستان تاریخی بوده است که در آن بیشتر افراد محلی به خاک سپرده می شدند.