موضوع مقاله: جان کول | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جان کول | مقدمه: جان کول (John Cole) (23 نوامبر ۱۹۲۷ – ۷ نوامبر ۲۰۱۳)، یک خبرنگار و مجری تلویزیونی اهل ایرلند شمالی بود که به دلیل کارش در بی‌بی‌سی شناخته می‌شود. | ## بخش 1: جان کول | کول به عنوان معاون ویراستار در روزنامه‌های گاردین و آبزرور و از ۱۹۸۱ تا ۱۹۹۲ میلادی به عنوان سردبیر سیاسی در تلویزیون بی‌بی‌سی کار کرد. دونالد ماسینتایر، در اعلام فوت وی در روزنامه ایندیپندنت، از او به عنوان «شناخته‌شده‌ترین و محترم‌ترین مجری سیاسی پس از جنگ جهانی دوم» یاد نمود. دوران کودکی کول در ۱۹۲۷ میلادی در بلفاست، ایرلند شمالی متولد شد، پدرش جورج کول یک انجنیر برق بود و مادرش الیس نام داشت. حرفه خبرنگاری روزنامه‌نگاری کول حرفه خود در روزنامه‌نگاری را در ۱۹۴۵ میلادی، زمانی که ۱۷ ساله بود آغاز کرد و به عنوان گزارش‌گر و خبررسان صنعتی به روزنامه بلفاست تلگراف پیوست. وی پس از مصاحبه با نخست‌وزیر وقت بریتانیا، کلمنت اتلی که در آن زمان برای تعطیلات به ایرلند رفته بود، یک خبر دست اول را منتشر کرد. او در ۱۹۵۶ میلادی به روزنامه گاردین که در آن وقت به‌نام منچیستر گاردین یاد می‌شد، پیوست و در رابطه به موضوعات صنعتی گزارش می‌داد. کول که به‌جای نیستا رابرتس در ۱۹۶۳ میلادی به عنوان ویراستار اخبار این روزنامه گماشته شده بود، کاری را برای سازمان‌دهی مجدد سیستم «آماتور گونه» جمع‌آوری اخبار این روزنامه را شروع کرد. در اواسط دهه ۱۹۶۰ میلادی، کول رهبری گروهی را بر عهده داشت که مخالف ادغام با روزنامه تایمز بودند و چندی بعد او به عنوان معاون ویراستار تحت نظر آلایستر هیترنگتون خدمت کرد. هنگامی‌که هیترنگتون در ۱۹۷۵ میلادی روزنامه را ترک کرد، کول تلاش کرد تا سِمت ویراستاری را به‌دست بی‌آورد اما بنا بر دلایلی از جمله تعهد او به آرمان متحد شدن ایرلند شمالی و آنچه برخی‌ها به عنوان نداشتن انعطاف‌پذیری و قابلیت نگاه می‌کردند، نتوانست این سِمت را به‌دست بی‌آورد. | ## بخش 2: جان کول | او یک روز بعد تماسی از شبکه بی‌بی‌سی دریافت کرد و شغل ویراستار سیاسی، به‌جای جان سیمپسون به وی پیشنهاد شد. کول در مورد رفتن خود از روزنامه‌نگاری به گزارش‌گری در تلویزیون، این‌چنین گفت: «دعوت برای داشتن بهترین موقعیت برای نظاره بر شگفت‌انگیزترین دوره سیاست مدرن، مقاومت ناپذیر بود». او قبلاً تجربه اندکی در گزارش‌گری تلویزیون داشت اما خود را به عنوان یک «مجری طبیعی» ثابت کرد. با گزارش‌گری از بیشتر دوره نخست‌وزیری مارگارت تاچر، او به یک شخصیت مشهور در تلویزیون و رادیو مبدل شد.Cole J. او که در جریان همان سال و در فصل کنفرانس دوباره به گزارش‌گری برگشته بود، بمب‌گذاری در هوتل برایتون را پوشش داد و بلافاصله پس از بمب-گذاری، مصاحبه‌ای «بیاد ماندنی» با تاچر در پیاده‌رو انجام داد و طی این مصاحبه تاچر بیان داشت که کنفرانس توری به‌طور عادی برگزار خواهد شد. به عنوان یک مشاهده کننده زیرک صحنه سیاسی، کول یکی از نخستین افرادی بود که استعفای تاچر از نخست‌وزیری را طی آنچه مک‌کی آن را «احتمالاً بزرگ‌ترین مصاحبه اختصاصی وی» خواند، در ۱۹۹۰ میلادی پیش‌بینی کرد. مک‌کی می‌گوید که وی «انقلابی در گزارش‌گری سیاسی معمول» ایجاد کرده‌است و مسینتایر بیان می‌دارد که او «مبتکر بهترین روش در خبرنگاری سیاسی مدرن» است. کول که «عاطفه عظیم بینندگان را به خود جلب کرده بود» هم مورد اعتماد سیاسیون و هم مورد اعتماد مردم قرار داشت. او به عنوان کسی که «به زبان مردم عام صحبت می‌کند» و نه به عنوان «به اصطلاح متخصصین ویست مینستر» شناخته می‌شد، وی همچنین به «بیان‌کردن نقطه نظرهای مردان و زنان عادی» شهرت داشت. | ## بخش 3: جان کول | وی همچنین چندین سال پس از بازنشستگی از سِمت ویراستار سیاسی، در برنامه ویست مینستر لایف بی‌بی‌سی ظاهر شد. نخستین کتاب‌های وی شامل فقیرِ زمین در مورد کشورهای در حال توسعه و کتاب سال‌های تاچر (۱۹۸۷) بود. وی پس از این‌که از ویراستاری سیاسی از بی‌بی‌سی بازنشسته شد، مدت زمان بیشتری را به نوشتن پرداخت. خاطرات سیاسی وی تحت عنوان، آن‌گونه که به من معلوم شد، در ۱۹۹۵ میلادی منتشر شده و پرفروش‌ترین کتاب سال شد. جوایز در ۱۹۶۶ میلادی، مؤسسه اسینهاور فلوشیپ کول را برای نمایندگی از بریتانیا انتخاب کرد. پس از بازنشستگی‌اش در ۱۹۹۲ میلادی، او مدرک افتخاری دکترای دانشگاه را از دانشگاه آزاد بریتانیا حاصل نموده و همچنین جایزه ریچارت دیمبلبی را از آکادمی هنرهای فیلم و تلویزیون بریتانیا (BAFTA) در ۱۹۹۳ میلادی به‌دست‌آورد. او یک جمهوری‌خواه بریتانیایی و یک مسیحی راسخ بود و در اواخر زندگی خود با کلیسای یونایتید ریفورم چرچ در کینگستون آپون تیمز، هم‌نشینی داشت. | ## جمع‌بندی | همکار وی به‌نام پیتر پریستون، او را یک فرد «گرم، سخی و نوعی از همکاری که همه ما آرزو داریم آن‌گونه باشیم» توصیف کرد.