موضوع مقاله: کنترل دسترسی پایه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کنترل دسترسی پایه | مقدمه: کنترل دسترسی پایه یک سازوکار امنیتی است که برای اطمینان از این‌که تنها افرادِ مجاز بتوانند اطلاعات شخصی موجود در گذرنامه‌های دارای تراشهٔ شناسایی بی‌سیم خوانده‌شونده را بازیابی کنند، تعریف شده است. | ## بخش 1: کنترل دسترسی پایه | در این شیوه، از داده‌هایی مانند شمارهٔ گذرنامه، تاریخ تولد و تاریخ انقضا برای ایجاد یک «کلید نشست» استفاده می‌شود. این کلید سپس برای رمزگذاری ارتباط میان تراشهٔ گذرنامه و دستگاهِ خوانش به‌کار می‌رود. هدف از این سازوکار آن است که دارندهٔ گذرنامه بتواند تعیین کند چه کسی اجازهٔ دسترسی به محتوای الکترونیکی گذرنامهٔ او را داشته باشد. این روش نخستین‌بار در گذرنامهٔ آلمان در ۱ نوامبر ۲۰۰۵ معرفی شد و پس از آن در کشورهای دیگری نیز به‌کار گرفته شد (برای نمونه، در گذرنامه ایالات متحده آمریکا از اوت ۲۰۰۷). سازوکار درونی داده‌هایی که برای رمزگذاری ارتباط در کنترل دسترسی پایه به‌کار می‌روند از بخش پایینی گذرنامه، یعنی ناحیهٔ خوانش ماشینی، به‌صورت الکترونیکی قابل خواندن هستند. از آن‌جا که فرض بر این است که برای خواندن این بخش باید گذرنامه را در اختیار داشت، نتیجه گرفته می‌شود که دارندهٔ گذرنامه اجازهٔ لازم برای خوانده‌شدن اطلاعات را داده است. ابزارهای موردنیاز برای اسکن نوری این بخش از گذرنامه به‌طور گسترده استفاده می‌شوند. | ## بخش 2: کنترل دسترسی پایه | این فرایند با بهره‌گیری از یک سامانهٔ تشخیص نوری نویسه انجام می‌شود که متن چاپ‌شده را در قالبی استاندارد تشخیص می‌دهد و می‌خواند. امنیت نوعی «حملهٔ بازپخش» علیه پروتکل کنترل دسترسی پایه شناسایی شده است که می‌تواند امکان ردگیری یک گذرنامهٔ مشخص را فراهم کند. این حمله بر توانایی تشخیص تفاوت میان «ناموفق بودن بررسی یک عدد تصادفی» و «ناموفق بودن بررسی کد تأیید پیام» متکی است و حتی در گذرنامه‌هایی که شناسه‌های یکتای تصادفی دارند و کلیدهایشان حدس‌زدنی نیست نیز عمل می‌کند. سازوکار کنترل دسترسی پایه از این جهت نیز نقد شده است که در برابر شنود غیرمجاز حفاظت کافی ایجاد نمی‌کند. پژوهشگران ادعا کرده‌اند که به دلیل محدود بودن تعداد گذرنامه‌های صادرشده، بسیاری از شماره‌های گذرنامهٔ ممکن در عمل مورد استفاده قرار نمی‌گیرند. به بیان دیگر، داده‌هایی که به عنوان کلید رمزگذاری استفاده می‌شود «آنتروپی» پایینی دارند و این امر حدس‌زدن کلید نشست را با یک حمله جستجوی فراگیرِ نسبتاً کم‌هزینه ممکن می‌کند. این مشکل زمانی تشدید می‌شود که شماره‌های گذرنامه به‌ترتیبِ صدور اختصاص یابند یا بخشی از ساختار آن‌ها به‌وسیلهٔ یک جمع‌آزما محدود شده باشد. | ## بخش 3: کنترل دسترسی پایه | برای نمونه، تاریخ تولد افراد معمولاً در یک جمعیت به‌طور کاملاً تصادفی توزیع نشده است و در گروه‌هایی که از گیت‌های فرودگاهی عبور می‌کنند این عدم‌تصادفی‌بودن بیشتر نیز می‌شود. همچنین صدور گذرنامه در همهٔ روزهای هفته و همهٔ هفته‌های سال انجام نمی‌شود؛ بنابراین همهٔ تاریخ‌های انقضای ممکن، در عمل، وجود خارجی پیدا نمی‌کنند. افزون بر این، استفاده از تاریخ‌های واقعی نیز دامنهٔ ترکیب‌های ممکن را محدودتر می‌سازد: ماه از دو رقم تشکیل می‌شود، ولی به‌جای ۱۰۰ ترکیبِ نظری (۹۹–۰۰)، تنها ۱۲ ترکیب واقعی دارد. دربارهٔ روز نیز همین امر صادق است؛ دو رقم هستند، اما تعداد روزها (۳۱ یا کمتر) محدود است. در واکنش به نگرانی‌ها دربارهٔ آنتروپی پایین کلیدهای نشست در BAC، قالب شماره‌سری گذرنامهٔ آلمانی (پیش‌تر ده‌رقمی، کاملاً عددی و ترتیبی) در اول نوامبر ۲۰۰۷ تغییر کرد. شماره‌سری جدید ده‌کاراکتری و الفبایی‌ ـ عددی است و با کمک یک رمزِ بلوکی ویژه تولید می‌شود تا رابطهٔ قابل‌تشخیصی با تاریخ انقضا نداشته باشد و آنتروپی افزایش یابد. | ## جمع‌بندی | علاوه بر این، سازوکارِ کنترل دسترسی توسعه‌یافته که مبتنی بر کلید عمومی است، اکنون برای حفاظت از اطلاعاتی که فراتر از حداقل الزامات ایکائو در تراشهٔ RFID ذخیره می‌شود (به‌ویژه تصاویر اثرانگشت) به‌کار می‌رود.