موضوع مقاله: جنگ ایتالیا ۱۵۲۱–۱۵۲۶ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جنگ ایتالیا ۱۵۲۱–۱۵۲۶ | مقدمه: جنگ ایتالیا ۱۵۲۱–۱۵۲۶ ، که گاهی با نام جنگ چهار ساله شناخته می‌شود، ( ) بخشی از جنگ‌های ایتالیا بود. | ## بخش 1: جنگ ایتالیا ۱۵۲۱–۱۵۲۶ | این جنگ ، فرانسیس اول فرانسه و جمهوری ونیز را در مقابل امپراتور مقدس روم، چارلز پنجم ، هنری هشتم انگلستان و ایالات پاپی قرار داد. این جنگ از خصومت بر سر انتخاب چارلز به عنوان امپراتور در سال‌های ۱۵۱۹-۱۵۲۰ و نیاز پاپ لئو دهم به اتحاد با چارلز علیه مارتین لوتر ناشی شد. جنگ در اواخر سال ۱۵۲۱ در سراسر اروپای غربی آغاز شد، زمانی که یک لشکرکشی فرانسوی-ناوار تلاش کرد تا ناوار را بازپس گیرد، در حالی که ارتش فرانسه به کشورهای سفلی حمله کرده بود. ارتش اسپانیا نیروهای ناوار را به پیرنه عقب راند و سایر نیروهای امپراتوری به شمال فرانسه حمله کردند و در آنجا متوقف شدند. در سال ۱۵۲۱، شارل پنجم و هنری هشتم پیمان بروژ را به‌طور محرمانه علیه فرانسه امضا کردند و بار دیگر شعله‌های جنگ در شبه‌جزیرهٔ ایتالیا برافروخته شد. در نبرد بیکوکا در ۲۷ آوریل ۱۵۲۲، نیروهای امپراتوری و پاپی موفق شدند ارتش فرانسه را شکست دهند و آنان را از لمباردی بیرون برانند. پس از این نبرد، درگیری‌ها به خاک فرانسه کشیده شد، در حالی که جمهوری ونیز با امپراتوری صلح جداگانه‌ای امضا کرد. در همین زمان، شارل دو بوربون، فرمانده نظامی برجستهٔ فرانسه، که از تلاش‌های فرانسوای اول برای تصاحب میراث خانوادگی‌اش دل‌زده شده بود، به امپراتور شارل پنجم پیوست و به فرانسه خیانت کرد. شکست فرانسه در تلاش برای بازپس‌گیری لمباردی در سال ۱۵۲۴، فرصتی برای بوربون فراهم آورد تا در رأس ارتشی اسپانیایی به پرووانس حمله کند. این تحولات، آغاز مرحله‌ای تازه از جنگ‌های ایتالیا بود که نه‌تنها با رقابت‌های میان قدرت‌های بزرگ اروپایی، بلکه با خیانت‌های داخلی و جابه‌جایی‌های سریع در اتحادها شکل گرفت—دوره‌ای که ساختار سیاسی اروپا را به‌شدت دگرگون کرد و زمینه‌ساز بحران‌های بزرگ‌تری در رم، فلورانس و سراسر شبه‌جزیره شد. شکست فاجعه‌بار او در نبرد پاویا ، جایی که توسط کاپیتان امپراتوری شارل دو لانوی اسیر شد و بسیاری از اشراف ارشد او کشته شدند، منجر به پایان جنگ شد. مانورهای دیپلماتیک برای آزادی او شامل اعزام یک هیئت فرانسوی توسط مادرش، لوئیز ساووی ، به دربار سلیمان قانونی بود که منجر به اولتیماتوم عثمانی به شارل شد. این اتحاد بی‌سابقه بین پادشاهان مسیحی و مسلمان باعث رسوایی در جهان مسیحیت شد و پایه و اساس اتحاد فرانسه و عثمانی را بنا نهاد. سلیمان در تابستان ۱۵۲۶ به مجارستان حمله کرد و متحدان شارل را در نبرد موهاچ شکست داد. با وجود این تلاش‌ها، فرانسیس پیمان مادرید را امضا کرد و ادعاهای خود را نسبت به ایتالیا، آرتوا ، فلاندر و بورگوندی واگذار کرد. چند هفته پس از آزادی، او مفاد این پیمان را رد کرد و جنگ اتحادیه کنیاک را آغاز کرد. جنگ‌های ایتالیا به مدت سه دهه دیگر ادامه یافت و در نهایت فرانسه نتوانست هیچ سرزمین قابل توجهی را در ایتالیا بازپس گیرد. مقدمه پس از پیمان لندن (1518) ، قدرت‌های بزرگ اروپایی ( فرانسه ، انگلستان ، اسپانیا و امپراتوری مقدس روم ) ظاهراً با یکدیگر دوستانه رفتار می‌کردند. این پیمان همه آنها را متعهد می‌کرد که به هر امضاکننده‌ای که مورد حمله قرار گیرد کمک کنند و علیه هر دولتی که صلح را نقض کند، متحد شوند. آنها در مورد مسئله جانشینی امپراتوری اختلاف نظر داشتند؛ امپراتور مقدس روم ، ماکسیمیلیان اول - که قصد داشت یک هابسبورگ جانشین او شود - در طول سال 1518 به نمایندگی از نوه‌اش چارلز اول اسپانیا لشکرکشی کرد، در حالی که فرانسیس اول فرانسه خود را به عنوان کاندیدای جایگزین معرفی کرد. دستگاه پاپ و امپراتوری مقدس روم مجبور شدند در مقابله با نفوذ روزافزون مارتین لوتر ، که با باز کردن راه برای آنها برای به دست گرفتن اقتدار بر کلیساهای محلی‌شان، در میان برخی از اشراف امپراتوری حمایت پیدا کرد، همکاری کنند. در همان زمان، فرانسیس با مشاور ارشد توانمند، کارآمد و باهوش هنری ، کاردینال توماس وولسی ، "قدرت پشت تاج و تخت" روبرو بود که خود را در منازعات قاره دخالت می‌داد تا هم نفوذ انگلستان و هم نفوذ خودش را افزایش دهد. درگذشت ماکسیمیلیان در ۱۲ ژانویه ۱۵۱۹، انتخابات امپراتوری مقدس روم را به کانون توجه سیاست اروپا تبدیل کرد. پاپ لئوی دهم که از حضور نیروهای اسپانیایی در فاصله‌ای نزدیک به واتیکان (۶۴ کیلومتر) احساس تهدید می‌کرد، از نامزدی فرانسوای اول حمایت نمود. با این حال، نتیجهٔ انتخابات از پیش تعیین‌شده نبود؛ به‌جز فردریک ساکسونی و یوآخیم اول براندنبورگ، سایر شاهزادگان انتخاب‌گر در ازای دریافت رشوه‌های سنگین از شارل، رأی خود را به او دادند. ماکسیمیلیان پیش‌تر وعدهٔ پرداخت ۵۰۰٬۰۰۰ فلورین به انتخاب‌گران داده بود، اما فرانسوا تا سقف سه میلیون فلورین پیشنهاد کرد. در نهایت، تمامی انتخاب‌گران به شارل رأی دادند و او در ۲۳ اکتبر ۱۵۲۰ به‌عنوان «شاه رومیان» تاج‌گذاری کرد—در حالی که پیش‌تر تاج اسپانیا و سرزمین‌های موروثی بورگوندی در هلند را نیز در اختیار داشت. این انتخابات، نه‌تنها نقطهٔ عطفی در تثبیت قدرت شارل پنجم بود، بلکه نشان‌دهندهٔ نقش تعیین‌کنندهٔ ثروت، نفوذ مالی و رقابت‌های پنهان در ساختار سیاسی امپراتوری مقدس روم بود؛ ساختاری که در ظاهر بر پایهٔ انتخاب و مشروعیت دینی بنا شده بود، اما در عمل به‌شدت تحت تأثیر منافع اقتصادی و نظامی قرار داشت. هنری به مدت سه روز امپراتور را در کنت پذیرایی کرد، در جلسه‌ای که دستاورد چندانی نداشت، اگرچه پیمان ویندزور (16 ژوئن 1522) اتحاد بین انگلستان و آراگون را مجدداً تأیید کرد. شارل پنجم در اکتبر ۱۵۲۰ در شهر آخن تاج‌گذاری کرد و عنوان «شاه رومیان» را به‌دست آورد، اما هنوز به‌طور رسمی امپراتور مقدس روم محسوب نمی‌شد، چرا که این مقام تنها با تاج‌گذاری توسط پاپ در رم رسمیت می‌یافت. برای جلوگیری از ورود شارل و ارتش او به ایتالیا و احتمال تصرف آن، فرانسوای اول تصمیم گرفت از طریق جنگ نیابتی با امپراتور مقابله کند و طرح‌هایی برای حملات هم‌زمان به خاک آلمان و اسپانیا ترتیب داد. در این چارچوب، لوکزامبورگ تحت فرماندهی روبر دو لا مارک مورد حمله قرار گرفت، و هم‌زمان ارتش مشترک فرانسه-ناوار پس از بازپس‌گیری سن-ژان-پی-دو-پور، از طریق ناوار پیشروی کرد. این لشکرکشی به‌طور اسمی تحت رهبری هنری دالبرت، پادشاه ۱۸ سالهٔ ناوار، انجام شد—کسی که پادشاهی‌اش در سال ۱۵۱۲ توسط فردیناند دوم آراگون اشغال شده بود—اما فرماندهی واقعی ارتش در دست آندره دو فوآ بود و تأمین مالی و تجهیز آن توسط فرانسه صورت گرفت. مداخلهٔ هنری ناسائو حمله به لوکزامبورگ را عقب راند، و اگرچه دو فوآ در آغاز موفق شد پامپلونا را تصرف کند، اما در نبرد اسکیروز در ۳۰ ژوئن ۱۵۲۱ شکست خورد و از ناوار بیرون رانده شد. این شکست‌ها نشان داد که تلاش‌های فرانسوای اول برای منحرف کردن شارل پنجم از ایتالیا، نه‌تنها ناکام ماند بلکه موجب تثبیت بیشتر موقعیت امپراتور در شمال اسپانیا و آلمان شد. در همین حال، چارلز درگیر مسئله لوتر بود و در آوریل 1521 در مجلس ورمز با او روبرو شد. پاپ لئو دهم تمایلی به تحمل سرپیچی آشکار از اقتدار خود نداشت و امپراتور را به عنوان متحد بالقوه‌ای برای حمایت از خود در برابر لوتر در نظر می‌گرفت، که از جمله حامیان او فردریک ساکسونی بود. در ماه مه 1521، چارلز فرمان ورمز را علیه لوتر اعلام کرد، و در عین حال به پاپ در بازگرداندن پارما و پیاچنزا به اقتدار ایتالیا کمک کرد. لئو که برای مبارزه خود علیه آنچه که آن را یک بدعت خطرناک می‌دانست، به مجوز امپراتوری نیاز داشت، قول داد که در اخراج فرانسوی‌ها از لمباردی کمک کند، و تنها جمهوری ونیز را به عنوان متحد برای فرانسیس باقی گذاشت. حرکات اولیه (ژوئن ۱۵۲۱ - مه ۱۵۲۲) در 20 آگوست 1521، ارتش امپراتوری به فرماندهی هنری ناسائو به شمال شرقی فرانسه حمله کرد - حمله‌ای که در پاسخ به حمله دو مارک به لوکزامبورگ انجام شد. آردر مورد تاخت و تاز قرار گرفت، موزون پس از محاصره به شدت آسیب دید و اوبنتون غارت و ساکنان آن قتل عام شدند. مهاجمان در طول محاصره سه هفته‌ای مزیر به دلیل مقاومت فرانسوی‌ها به رهبری پیر ترِیل، صاحب دو بایار ، به تأخیر افتادند. چند روز قبل از رسیدن ارتش پادشاه به شهر در 26 سپتامبر، که تا آن زمان تا حد زیادی ویران شده بود، شهر دوباره تجهیز شد. تورنه که در فوریه 1519 توسط هنری هشتم به عنوان بخشی از مفاد پیمان لندن به فرانسه بازگردانده شده بود، توسط نیروهای امپراتوری محاصره شد. تورنه پس از دستور عقب‌نشینی ارتش فرانسیس، تسلیم محاصره‌کنندگان شد و بعداً منحل گردید. یک نیروی فرانسوی-ناوارایی به قلعه آمایور ( بازتان ، ناوار) نزدیک شد و قلعه‌ای را که کاستیلی‌ها تازه تقویت کرده بودند، محاصره کرد. سربازان گیوم گوفیه سپس به سمت لابورد و به سمت بهوبیا حرکت کردند و قلعه اورانتسو را تصرف کردند. فوئنترابیا ، در دهانه رودخانه بیداسوآ در مرز فرانسه و اسپانیا، بعداً در همان ماه توسط نیروهای فرانسوی-ناوار به فرماندهی بونیوِه و کلود لورن تصرف شد. در ۲۸ نوامبر ۱۵۲۱، شارل پنجم و هنری هشتم به‌طور محرمانه پیمان بروژ را امضا کردند؛ اقدامی که اتحاد پنهانی علیه فرانسه را تثبیت کرد. در همین زمان، اودِت دو فوآ، ویسکونت لوترک، که به‌عنوان فرماندار فرانسوی میلان منصوب شده بود، مأموریت یافت تا در برابر نیروهای امپراتوری و پاپی مقاومت کند. | ## بخش 2: جنگ ایتالیا ۱۵۲۱–۱۵۲۶ | اما لوترک در برابر فرماندهی کارکشتهٔ پروسپرو کولونا ناتوان بود و تا پایان نوامبر، ناچار شد میلان را ترک کند و به شهرهای اطراف رود آدا عقب‌نشینی کند. ارتش لوترک با نیروهای مزدور سوئیسی تقویت شد، اما فرانسه نتوانست دستمزد آنان را پرداخت کند. در نتیجه، لوترک مجبور شد به خواستهٔ آنان تن دهد و بی‌درنگ وارد نبرد با نیروهای امپراتوری شود. این تصمیم، که برخاسته از فشار مالی و بی‌ثباتی لجستیکی بود، نشان‌دهندهٔ شکنندگی موقعیت فرانسه در شمال ایتالیا و آغاز مرحله‌ای تازه از شکست‌های نظامی در جنگ‌های ایتالیا بود—جنگ‌هایی که نه‌تنها با قدرت نظامی بلکه با بده‌بستان‌های مالی و وفاداری‌های متزلزل رقم می‌خوردند. در 27 آوریل 1522، لوترک در نبرد بیکوکا به ارتش ترکیبی امپراتوری و پاپ کولونا در نزدیکی میلان حمله کرد. لوترک قصد داشت از برتری خود در توپخانه به نفع خود استفاده کند، اما سوئیسی‌ها که بی‌صبرانه منتظر درگیری با دشمن بودند، توپ‌های او را پنهان کرده و به سمت تفنگداران اسپانیایی مستقر در سنگر حمله کردند. در درگیری حاصل، سوئیسی‌ها به شدت توسط اسپانیایی‌ها و نیرویی از مزدوران آلمانی ( نبردپیشه‌ها ) مورد ضرب و شتم قرار گرفتند. کولونا و داوالوس، که بدون مقاومت رها شده بودند، به محاصره جنوا پرداختند و در 30 مه شهر را تصرف کردند. فرانسه در خلیج پس از از دست دادن لومباردی، انگلستان آشکارا وارد درگیری شد و در 29 مه 1522، رسماً به فرانسه اعلام جنگ کرد. چارلز موافقت کرد که مستمری‌هایی را که به دلیل درگیری با فرانسه از دست می‌دادند، به انگلستان جبران کند و بدهی‌های گذشته را که از دست می‌رفت، بپردازد. در ماه ژوئیه، انگلیسی‌ها به مورله حمله کردند و در ماه سپتامبر، ارتشی انگلیسی از کاله حرکت کرد و در تلاشی ناموفق برای درگیری با فرانسوی‌ها در نبرد، حومه شهر را آتش زد و غارت کرد. پس از مرگ سوزان، لوئیز دو ساووآ، خواهر او و مادر پادشاه، ادعا کرد که به‌دلیل نزدیکی خویشاوندی، این قلمروها باید به او منتقل شوند. فرانسوا با اطمینان از این‌که تصاحب این املاک می‌تواند وضعیت مالی‌اش را برای ادامهٔ جنگ بهبود بخشد، شروع به مصادرهٔ بخش‌هایی از آن‌ها به نام لوئیز کرد. او که در دربار فرانسه روزبه‌روز منزوی‌تر می‌شد، برای جبران این بی‌عدالتی، به امپراتور شارل پنجم نزدیک شد و زمینهٔ خیانت خود را فراهم ساخت. این نقطهٔ عطفی بود که نه‌تنها اتحاد داخلی فرانسه را تضعیف کرد، بلکه به شارل پنجم امکان داد تا از شکاف‌های درونی دشمن بهره‌برداری کند و یکی از برجسته‌ترین فرماندهان فرانسه را به صفوف خود جذب نماید. مرگ دوک آنتونیو گریمانی ، آندره‌آ گریتی ، کهنه سرباز جنگ اتحادیه کامبره ، را در ونیز به قدرت رساند. او به سرعت مذاکرات با امپراتور را آغاز کرد و در 29 ژوئیه 1523 پیمان ورمز را منعقد کرد که جمهوری را از جنگ خارج کرد. بوربون به توطئه خود با چارلز ادامه داد و پیشنهاد داد که در ازای پول و نیروهای آلمانی، شورشی علیه فرانسیس آغاز کند. هنگامی که فرانسیس، که از این توطئه آگاه بود، او را در ماه اکتبر به لیون احضار کرد، او وانمود به بیماری کرد و حاضر نشد. فرانسیس دستور داد تا پس از رسیدن دوک به قلمرو امپراتوری و ورود آشکار به خدمت امپراتور، هر تعداد از همکاران بوربون که می‌توانند دستگیر شوند، به دست عدالت سپرده شوند. لوترک با موفقیت از بایون در برابر اسپانیایی‌ها دفاع کرد، اما چارلز توانست در فوریه 1524 فوئنترابیا را بازپس گیرد. در 19 سپتامبر 1523، یک ارتش انگلیسی به فرماندهی دوک سافولک از کاله به پیکاردی پیشروی کرد. فرانسوی‌ها که در اثر حمله امپراتوری ضعیف شده بودند، نتوانستند مقاومت کنند و سافولک خیلی زود از سد سم عبور کرد و حومه شهر را ویران کرد و تنها متوقف شد. هنگامی که چارلز از حمایت از حمله انگلیسی‌ها خودداری کرد، سافولک - که مایل به ریسک حمله به پایتخت فرانسه نبود - در 30 اکتبر از پاریس روی برگرداند و تا اواسط دسامبر به کاله بازگشت. فرمانده امپراتوری، پروسپرو کولونا، تنها 9000 نفر برای مقابله با پیشروی فرانسه داشت و مجبور به عقب‌نشینی به میلان شد. بونیوِه اندازه ارتش امپراتوری را بیش از حد تخمین زد و به جای حمله به شهر، به سمت اقامتگاه‌های زمستانی حرکت کرد. فرماندهان امپراتوری توانستند تا 28 دسامبر، زمانی که شارل دو لانوی جایگزین کولونای در حال مرگ شد، 15000 لندسکنچت و نیروی بزرگی را تحت فرماندهی بوربون احضار کنند. بسیاری از سوئیسی‌ها اکنون ارتش فرانسه را رها کردند و بونیوِه عقب‌نشینی خود را آغاز کرد. شکست فرانسه در نبرد سزیا ، جایی که بایار در حین فرماندهی عقب‌نشینی فرانسه کشته شد، بار دیگر قدرت انبوه تفنگداران را در برابر نیروهای سنتی‌تر نشان داد. در تیرماه ۱۵۲۴، شارل دو بوربون و د آوالوس با ارتشی نزدیک به ۱۱٬۰۰۰ نفر از آلپ گذشتند و به پرووانس یورش بردند. آنان بدون مقاومت جدی، بیشتر شهرهای کوچک منطقه را تصرف کردند و در ۹ اوت وارد پایتخت ایالتی، اکس-آن-پرووانس، شدند. بوربون در آن‌جا عنوان «کنت پرووانس» را برای خود برگزید و در اقدامی سیاسی، وفاداری‌اش را به هنری هشتم اعلام کرد تا حمایت او را در برابر فرانسوای اول جلب کند. تا نیمهٔ اوت، بوربون و د آوالوس شهر مارسی را، که آخرین پایگاه مهم فرانسه در پرووانس بود، تحت محاصره قرار دادند. با رسیدن ارتش فرانسه به فرماندهی شخص پادشاه فرانسوا به آوینیون در پایان سپتامبر، مهاجمان ناچار شدند عقب‌نشینی کرده و به ایتالیا بازگردند. این عملیات، هرچند در آغاز موفقیت‌آمیز بود، در نهایت شکست خورد و نشان داد که اتحاد بوربون با امپراتوری و انگلستان نمی‌تواند به‌تنهایی سلطه فرانسه را در جنوب حفظ کند. همچنین، ورود مستقیم فرانسوای اول به میدان نبرد، نشانه‌ای از اهمیت استراتژیک پرووانس و عزم پادشاه برای دفاع از قلمرو خود بود. اندکی پس از آن، او از آلپ عبور کرد و در رأس ارتشی با بیش از 40000 نفر به سمت میلان پیشروی کرد. نیروهای امپریالیستی که هنوز از نبرد در پرووانس بهبود نیافته بودند، در موقعیتی نبودند که مقاومت جدی ارائه دهند. لانوی، نایب‌السلطنه شهر، که 16000 نفر را برای مقاومت در برابر پیشروی فرانسوی‌ها متمرکز کرده بود، تصمیم گرفت که میلان قابل دفاع نیست. شهر گرفتار طاعون شده بود، بنابراین برای جلوگیری از ابتلای سربازانش، در 26 اکتبر به لودی عقب‌نشینی کرد، میلان را از یک دروازه ترک کرد و طلایه‌داران فرانسوی به فرماندهی سالازو از دروازه دیگری وارد شدند. با اصرار بونیوِه و برخلاف توصیه سایر فرماندهان ارشدش که طرفدار تعقیب شدیدتر لانویِ در حال عقب‌نشینی بودند، ارتش پادشاه سپس به سمت پاویا پیشروی کرد، جایی که آنتونیو دو لیوا با یک پادگان قابل توجه باقی ماند. محاصره پاویا تا 2 نوامبر، مونمورنسی از رودخانه تیچینو عبور کرده و از جنوب به پاویا حمله کرده و محاصره خود را تکمیل کرده بود. در داخل شهر حدود 9000 مرد، عمدتاً مزدور، حضور داشتند که آنتونیو د لیوا مجبور شد با ذوب کردن گنجینه‌های طلا و نقره کلیساهای شهر، به آنها پول بدهد. در 21 نوامبر، فرانسیس از طریق دو رخنه به شهر حمله کرد، اما با تلفات سنگین عقب رانده شد. فرانسوی‌ها که به دلیل هوای بارانی و کمبود باروت با مشکل مواجه شده بودند، تصمیم گرفتند منتظر بمانند تا مدافعان از گرسنگی بمیرند. فرانسیس نیروی بزرگتری را به فرماندهی میشل آنتونیو اول از سالوتزو برای مقابله با آنها اعزام کرد. نیروهای اسپانیایی که با تعداد بیشتری از فرانسوی‌ها روبرو شده بودند و با ورود ناوگان طرفدار والوا به فرماندهی آندره‌آ دوریا ، بدون پشتیبانی دریایی رها شده بودند، تسلیم شدند. در ژانویهٔ ۱۵۲۵، فرمانده امپراتوری، لانوآ، با رسیدن نیروهای تازه‌نفس به رهبری گئورگ فروندسبرگ—شامل لاندسکنشت‌ها و سواره‌نظام—توانست حملات خود را از سر گیرد. نیروهای امپراتوری پایگاه فرانسوی سن‌آنجلو را تصرف کردند و با این اقدام، خطوط ارتباطی میان پاویا و میلان را قطع نمودند. هم‌زمان، ستون جداگانه‌ای از لاندسکنشت‌ها به سوی بلجویوزو پیشروی کرد و با وجود آن‌که برای مدتی کوتاه توسط حمله‌ای به رهبری مدیچی و بونووه عقب رانده شدند، در نهایت شهر را اشغال کردند. | ## بخش 3: جنگ ایتالیا ۱۵۲۱–۱۵۲۶ | در ۲۲ ژانویه، ارتش اصلی امپراتوری در لودی حمله‌ای ساختگی به میلان ترتیب داد تا فرانسوی‌ها را از پاویا منحرف کند، اما این ترفند موفق نبود. در ۲۵ ژانویه، فرماندهان امپراتوری با ۲۲٬۰۰۰ نیروی پیاده، ۲٬۳۰۰ سواره‌نظام، و ۱۷ توپ جنگی از لودی به سوی پاویا حرکت کردند. در اوایل فوریه ۱۵۲۵، هزار سرباز ایتالیایی پیش از آن‌که بتوانند به نیروهای فرانسوی در پاویا بپیوندند، در آلساندریا شکست خوردند. موقعیت فرانسه با بازگشت مدیچی به پاویا در ۸ فوریه و رساندن باروت به پادگان—که توسط دوک فرارا تأمین شده بود—تا حدی تقویت شد، اما این تقویت دیری نپایید. به‌زودی، ۲٬۰۰۰ سرباز آلمانی از ارتش فرانسه جدا شدند و نزدیک به ۵٬۰۰۰ مزدور سوئیسی از منطقهٔ گریسون نیز پس از تصرف شهر کیاوِنا توسط نیروهای میلان، به کانتون‌های خود بازگشتند تا از سرزمین‌شان دفاع کنند. فرانسوای اول همراه با بخش عمده‌ای از نیروهایش در پارک دیواردار میرابلو، خارج از دیوارهای شهر پاویا، اردو زده بود؛ موقعیتی که آنان را میان پادگان تحت فرمان لِیوا و ارتش امپراتوری در حال نزدیک شدن قرار می‌داد. مدیچی در یکی از این درگیری‌ها به‌شدت زخمی شد و برای بهبود به پیاچنزا عقب‌نشینی کرد. این امر فرانسوا را مجبور ساخت تا بخش‌هایی از پادگان میلان را فراخواند تا جای خالی «گروه سیاه» را پر کند. در ۲۱ فوریه، نیروهای امپراتوری بار دیگر تلاش کردند دروازه‌های پارک را بشکنند، اما با مقاومت فرانسوی‌ها روبه‌رو شدند و عقب رانده شدند.. مذاکرات در 12 دسامبر 1524 به پایان رسید و در 5 ژانویه پیمانی مخفی توسط پاپ امضا شد. کلمنت متعهد شد که در ازای کمک فرانسیس در فتح ناپل با دادن گذرگاه آزاد به آلبانی از طریق سرزمین‌هایش، به چارلز کمک نکند. در عوض، فرانسیس قول داد که زمین‌هایی را واگذار کند و حکومت مدیچی را در فلورانس حفظ کند. پاپ به دلیل خطرات ذاتی جنگ در ماه‌های زمستان، سعی کرد فرانسیس را از اقدام فوری بازدارد. برخلاف توصیه پاپ و مشورت فرماندهان ارشد خودش، فرانسیس تقریباً بلافاصله بخشی از نیروهای خود را به فرماندهی دوک آلبانی جدا کرد و 5000 پیاده نظام و 500 سواره نظام را برای کمک به پاپ در حمله به ناپل به جنوب فرستاد. با پیوستن سربازان تازه استخدام شده ایالت‌های پاپ و پیاده نظام فرانسوی به رهبری کوندوتیروی ایتالیایی (کاپیتان مزدور ایتالیایی)، رنزو دا سری، به ارتش، اندازه آن افزایش یافت . نقشه فرانسیس در رسیدن به هدفش که هدایت اسپانیایی‌ها برای ترک شمال ایتالیا بود، شکست خورد زیرا فرماندهان امپراتوری در نهایت تصمیم گرفتند به آلبانی حمله نکنند و بر آزادسازی پاویا تمرکز کنند لانوی تلاش کرد تا در نزدیکی فیورنزولا جلوی این لشکرکشی را بگیرد، اما با مداخله گروه‌های سیاه جیووانی د مدیچی که تازه به خدمت فرانسه درآمده بودند، متحمل تلفات سنگینی شد و مجبور به بازگشت به لودی شد . پیشاپیش آنها، سربازان حفاری بودند که بخشی از دیوار پارک را تا حد امکان بی‌سروصدا تخریب کردند، در عملیاتی که بیشتر شب طول کشید. در عملیات چهار ساعته بعدی در این نبرد، سواره نظام سنگین فرانسه با پیشروی سریع، توپخانه خود را پنهان کرد و توسط ... لندسکنخت و هزار تفنگدار اسپانیایی انبوه، که از مواضع پنهان در جنگل‌های پارک به فرانسوی‌ها حمله کردند. شوالیه‌های فرانسوی با لباس‌های زرهی خود به راحتی مورد اصابت گلوله قرار گرفتند و بعداً با خنجر قصابی شدند. مجموعه‌ای از درگیری‌های طولانی پیاده‌نظام منجر به شکست پیاده‌نظام سوئیسی و فرانسوی شد. بونیو، ژاک دو لا پالیس ، لا ترموئی و ریچارد دو لا پول کشته شدند، در حالی که دو مونمورنسی، دو لا مارک و خود فرانسیس به همراه جمعی از اشراف کم‌اهمیت‌تر به اسارت درآمدند. پس از پاویا، سرنوشت پادشاه فرانسه و خود فرانسه، موضوع مانورهای دیپلماتیک شدیدی شد. چارلز پنجم، که بودجه‌ای برای پرداخت هزینه‌های جنگ نداشت، در پی ازدواج با ایزابلا از پرتغال برآمد، که جهیزیه قابل توجهی با خود می‌آورد. در همین حال، بوربون با هنری دوم برای حمله و تجزیه فرانسه نقشه کشید، و همزمان با صدراعظم میلان، به داوالوس پیشنهاد داد که ایتالیایی‌ها را علیه ستمگرانشان رهبری کند و تاج و تخت ناپل را برای خود تصاحب کند. لوئیز ساووی ارتش کوچکی و بودجه‌ای را برای دفاع از فرانسه در برابر حمله احتمالی نیروهای انگلیسی به مرزهای شرقی آن فراهم کرد. او همچنین اولین هیئت فرانسوی را به نزد سلیمان یکم فرستاد و درخواست کمک کرد، اما این هیئت در مسیر خود در بوسنی گم شد. در دسامبر 1525، هیئت دوم به رهبری جان فرانگیپانی، نجیب‌زاده کروات، اعزام شد که توانست با نامه‌های مخفی به قسطنطنیه برسد و خواستار آزادی فرانسیس و حمله به خاندان هابسبورگ شود. فرانگیپانی در 8 فوریه با پاسخی از سلیمان که هیچ وعده‌ای نداشت، قسطنطنیه را ترک کرد. اسیرکنندگان فرانسیس، که نگران نجات او توسط یک لشکرکشی نظامی فرانسوی یا فرار او بودند، تصمیم گرفتند که اگر او را در جای دیگری اسیر کنند، امن‌تر خواهد بود. فرانسیس متقاعد شده بود که اگر ملاقات حضوری با چارلز داشته باشد، دوباره آزادی خود را به دست خواهد آورد و به لانوی که قصد داشت پادشاه را به قلعه نووو در ناپل منتقل کند، فشار آورد تا او را به اسپانیا بفرستد. لانوی موافقت کرد و در 31 مه 1525 او را با کشتی از جنوا بردند، زیرا به او گفته شده بود که به ناپل برده می‌شود. فرانسیس ابتدا در قلعه تاراگونا نگهداری می‌شد، سپس به والنسیا و سپس به ویلایی در همان نزدیکی در بنیسانو منتقل شد، اما چارلز، که توسط مونتمورنسی و لانوی، که معتقد بودند ایتالیایی‌ها به زودی به اتحاد امپراتوری خود خیانت خواهند کرد، برای مذاکره در مورد توافق تحت فشار قرار گرفت، دستور داد پادشاه را به مادرید بیاورند و در ارگ آنجا زندانی کنند. در همین حال، هنری دوم ناوار ، که در کنار فرانسیس در پاویا جنگیده بود و در مادرید نیز زندانی شده بود، در دسامبر 1525 فرار کرد. فتح ناوار ایبری توسط اسپانیا ادامه یافت، چارلز ناوار را اشغال کرد و هنری پس از فرار از اسارت امپراتوری، متواری ماند. پیمان مادرید (۱۵۲۶) شارل پنجم پس از پیروزی در نبرد پاویا، خواسته‌هایی بسیار سنگین از فرانسوای اول مطرح کرد: نه‌تنها واگذاری لمباردی، بلکه همچنین تسلیم بورگونی و پرووانس. فرانسوا در پاسخ، به قوانین فرانسه استناد کرد و اظهار داشت که بر اساس حقوق سلطنتی، هیچ قلمرویی که تحت مالکیت تاج باشد نمی‌تواند بدون تأیید پارلمان واگذار شود—تأییدی که به‌وضوح در کار نبود. در همین حال، تا آغاز سال ۱۵۲۶، شارل پنجم با فشارهایی از سوی ونیز و پاپ کلمنت هفتم مواجه شد؛ آنان خواستار بازگرداندن فرانچسکو دوم اسفورزا به مقام دوک میلان بودند. این فشارها، همراه با نگرانی از آغاز جنگی تازه، شارل را به سوی مصالحه با فرانسه سوق داد. این مرحله از بحران، نقطهٔ تلاقی منافع سلطنتی، حقوق داخلی، و دیپلماسی بین‌المللی بود—جایی که فرانسوا با بهره‌گیری از ساختار قانونی فرانسه و حمایت ضمنی پاپ و دولت‌شهرهای ایتالیایی، توانست در برابر خواسته‌های امپراتوری مقاومت کند و زمینه‌ساز شکل‌گیری اتحاد کوگناک شود. فرانسیس، که بدون نتیجه برای حفظ بورگوندی تلاش کرده بود، آماده بود تا آن را تسلیم کند تا به آزادی خود دست یابد. او بورگوندی را به چارلز تسلیم کرد، موافقت کرد که دو پسرش را به عنوان گروگان به دربار اسپانیا بفرستد، و سرزمین‌هایی را که از او گرفته شده بود به بوربون بازگرداند. او همچنین موافقت کرد که هنری را متقاعد کند تا تاج و تخت ناوار را به نفع چارلز واگذار کند "تا اشتباهات فرقه لوتری و بقیه فرقه‌های محکوم شده را ریشه کن کند"، و درخواست ازدواج با خواهر چارلز، النور، را کرد . در 17 مارس، او از بیداسوآ به سمت شمال به فرانسه عبور کرد، در حالی که همزمان دوفین و برادرش، که توسط لوئیز و لوترک به بایون آورده شده بودند، به اسپانیا رفته و اسیر شدند. در این زمان، فرانسیس با پیمان همپتون کورت که توسط وولسی و سفیر فرانسه در کاخ همپتون کورت تهیه شده بود، با انگلستان صلح کرده بود. این پیمان - که در آن فرانسه و انگلستان توافق کردند که به طور مستقل با امپراتوری متحد نشوند - در اوت 1526 امضا شد. کلمنت هفتم متقاعد شد که قدرت رو به رشد امپراتور تهدیدی برای موقعیت خودش در ایتالیا است و فرستادگان ونیزی و پاپ نزد فرانسیس رفتند و پیشنهاد اتحاد علیه چارلز را دادند. مشخص شد که پادشاه به این پیمان پایبند نخواهد بود زیرا این پیمان زمانی امضا شده بود که او زندانی بود و تحت فشار برای دادن وعده‌ها قرار داشت. در ژوئن 1526، فرانسیس و پاپ، به همراه شهرهای شمالی ایتالیا، میلان، ونیز، فلورانس و جنوا، جنگ اتحادیه کنیاک را در آنگولم آغاز کردند تا قلمرویی را که فرانسوی‌ها به امپراتوری از دست داده بودند، بازپس گیرند. فرانسیس و جانشینش، هنری دوم ، در طول جنگ‌های ایتالیا به ادعای خود بر میلان ادامه دادند و تنها پس از صلح کاتئو-کامبرزی در سال 1559 از آن دست کشیدند. | ## جمع‌بندی | فرانسه نتوانست هیچ یک از متصرفات سابق خود در لومباردی را پس بگیرد؛ شرایط صلحی که به جنگ‌های ایتالیا پایان داد، کنترل میلان، ناپل، سیسیل، ساردینیا، ساووی و پیمونت را به اسپانیا واگذار کرد.