موضوع مقاله: بئاتریس آنسیلوتی گورتی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # بئاتریس آنسیلوتی گورتی | مقدمه: بیاتریس آنسیلوتی گورتتی (۱۸۷۹–۱۹۳۷) یک هنرمند ایتالیایی بود که در سنت رنسانس نقاشی کرد. | ## بخش 1: بئاتریس آنسیلوتی گورتی | خانواده بیاتریس کاترینا انریکتا آنچیلوتی گورتی در سال ۱۸۷۹ در شهر فلورانس به دنیا آمد. او در خانواده‌ای با گرایش‌های شدید لیبرالی رشد کرد که از نظر سیاسی و فرهنگی فعال بودند. پدربزرگ مادری‌اش، دمتریو کورجیالنیو (۱۷۸۵–۱۸۶۱)، که بعدها در فلورانس ساکن شد، از یک خاندان اشرافی و ثروتمند امپراتوری بیزانس بود که ریشه در تاریخ و فرهنگ یونان داشت. دمتریو کورجیالنیو در جریان جنگ استقلال یونان، در کنار شاعر مشهور انگلیسی، لرد بایرون، مبارزه کرد. او یکی از چهره‌های فعال در جنبش‌های ضدعثمانی بود و سازمانی مخفی را پایه‌گذاری کرد که هدف آن سرنگونی حکومت عثمانی بود. در سال‌های ۱۸۳۸ تا ۱۸۴۲، به‌واسطه ارتباطاتش با اهالی توسکانی، دوک بزرگ توسکانی، لئوپولدو دوم، مقادیر زیادی کتاب به او اهدا کرد تا در خدمت دانشگاه آتن قرار گیرد. این اقدام نه‌تنها نشان‌دهندهٔ جایگاه علمی و فرهنگی کورجیالنیو بود، بلکه پیوندی میان میراث یونانی و فضای روشنفکری توسکانی برقرار کرد—زمینه‌ای که بعدها بر تربیت و دیدگاه‌های نوه‌اش، بیاتریس، نیز تأثیر گذاشت. در سال ۱۸۷۱، پدر آینده بیاتریس گورتی، تورلو آنچیلوتی (متولد ۱۸۴۳ و درگذشته ۱۸۹۹)، با ماریانا کوریاگلنیو ازدواج کرد—زنی که در میان اعضای خانواده با نام‌های دمتریا یا «مِمی» شناخته می‌شد. حاصل این ازدواج سه فرزند بود: بیاتریس، دمتریو، و لوئیزا که در سن نه‌سالگی درگذشت. این دو در سال ۱۸۵۹ در جریان سومین جنگ استقلال ایتالیا به نیروهای جوزپه گاریبالدی پیوستند. پس از بازگشت به فلورانس، در کتابخانه ملی فلورانس مشغول به کار شد—نهادی مهم در عرصه فرهنگ و دانش. در دوران جوانی، آنچیلوتی در آکادمی هنرهای زیبای فلورانس و همچنین آکادمی هنرهای زیبای سیه‌نا تحصیل کرده بود. | ## بخش 2: بئاتریس آنسیلوتی گورتی | او فعالیت هنری خود را ادامه داد و تحت تأثیر جنبش «ماکیایولی» قرار گرفت—جنبشی هنری که با تأکید بر نور، رنگ، و زندگی روزمره، پیش‌زمینه‌ای برای امپرسیونیسم فراهم کرد. آثار او در سال‌های ۱۸۷۶ و ۱۸۷۷ در نمایشگاه‌هایی در شهرهای جنوا و تورین به نمایش درآمدند، که نشان‌دهندهٔ جایگاه او در محافل هنری آن دوران بود. زندگی تورلو آنچیلوتی، ترکیبی از مبارزه سیاسی، فعالیت فرهنگی، و هنر بود—زمینه‌ای که بی‌تردید بر تربیت و دیدگاه‌های دخترش بیاتریس تأثیر عمیقی گذاشت. او در فضایی رشد کرد که در آن آرمان‌گرایی، آزادی‌خواهی، و خلاقیت هنری در هم تنیده بودند و همین میراث فکری و فرهنگی، بیاتریس را به زنی با دیدگاه‌های روشنفکرانه و استقلال‌طلبانه تبدیل کرد. تورلو آنسیلوتی در سال ۱۸۷۷ خانواده‌اش را در فلورانس ترک کرد و به روآن در فرانسه نقل مکان کرد، جایی که در طول رابطه‌اش با کنتس بار، دوره‌ای فشرده و موفق از فعالیت هنری را به عنوان نقاش، آبرنگ‌کار و مجسمه‌ساز آغاز کرد. رابطه با نقاش جیووانی کاستتی گورتی با پیروی از پدرش، در آکادمی هنرهای زیبا در فلورانس تحصیل کرد و سپس در کلاس‌های پیشرفته مدرسه آزاد جووانی فاتوری شرکت کرد. احتمالاً در آنجا بود که او با جووانی کاستتی (۱۸۷۸–۱۹۴۹) که همشاگردی و هنرمند بود، آشنا شد و رابطه عاشقانه‌ای با او آغاز کرد. او پرتره‌ای از او با عنوان لبخند خوب نقاشی کرد که در گالری هنر مدرن کاخ پیتی در فلورانس یافت می‌شود. [ نیازمند منبع ] در سال ۱۹۰۱، هر دو هنرمند در مسابقه کمدی الهی آلیناری ۱۹۰۱ شرکت کردند، که شامل تهیه تصاویر جدید برای شعر حماسی «کمدی الهی» دانته بود. [ نیازمند منبع ] در سال ۱۹۰۳، کوزتی، هنرمند رقیب، آگوستو موسینی (۱۸۷۰–۱۹۱۹) را به دوئل دعوت کرد، زیرا شیفتهٔ گورتی شده بود. در عوض، او از فلورانس فرار کرده بود تا در صومعه‌ای در شمال ایتالیا پناه بگیرد، جایی که راهب شد، اگرچه هرگز سوگندهای نهایی خود را ادا نکرد. در همان سال، کوستتی دو تن از خاله‌های بیاتریس گورتی را به پلیس گزارش داد و آن‌ها را متهم کرد که بیاتریس را به اجبار در انزوا نگه داشته‌اند. | ## بخش 3: بئاتریس آنسیلوتی گورتی | پیش از ترک فلورانس، بیاتریس در حضور یک دفترخانه رسمی بیانیه‌ای ارائه داد که در آن به‌صراحت اعلام کرد تصمیم به ازدواج نکردن با کوستتی کاملاً از روی اراده شخصی بوده و هیچ‌گونه اجبار یا فشار خانوادگی در کار نبوده است. او با قاطعیت شایعه‌های مربوط به حبس خانگی‌اش را رد کرد و گفت: «من یک فرد بالغ هستم و هیچ‌کس نمی‌تواند اراده‌اش را بر من تحمیل کند.» این اظهارات نشان‌دهندهٔ استقلال فکری و اجتماعی بیاتریس گورتی در دوره‌ای است که زنان اغلب تحت سلطهٔ خانواده و جامعه قرار داشتند. او با این موضع‌گیری، نه‌تنها از حق انتخاب شخصی خود دفاع کرد، بلکه در برابر ساختارهای مردسالارانه‌ای که سعی در کنترل زندگی زنان داشتند، ایستادگی کرد. این لحظه از زندگی‌اش، تصویری روشن از زنی است که با شجاعت، صداقت، و اعتماد به نفس، مسیر خود را جدا از انتظارات اجتماعی زمانه‌اش ترسیم کرد. در آنجا با آندره‌آ گورتی آشنا شد و اندکی پس از آن، در ۲۲ فوریه ۱۹۰۴ در فیزوله با او ازدواج کرد. در همان سال بود که او خودنگاره خود را نقاشی کرد که در میان ۱۷۰ نقاشی آبرنگ، پاستل و مدادی است که توسط تنها دخترش ماریا سارا گورتی به مجموعه هنر مدرن به ارث رسیده است. مشاغل اضافی در طول جنگ جهانی اول، او به عنوان پرستار از زخمی‌ها و افراد در حال مرگ مراقبت می‌کرد؛ در سال ۱۹۲۵، به عضویت فرقه کوئیکر درآمد و به انجمن دوستان لندن پیوست؛ و در سال ۱۹۳۲، عضو ثبت‌شده اتحادیه کارگری زنان هنرمند حرفه‌ای ایتالیا بود. در سال ۱۹۳۷، گورتی، در سن ۵۸ سالگی، در پیستویا، شهری در حدود ۳۵ کیلومتری شمال غربی فلورانس، درگذشت. کتابشناسی جیووانّا دلکورنو، ماریا سارا گورتی: زندگی و آثارش، نشریه «آرکیگیناسیو»، شماره C (۲۰۰۵)، صص. پاتریتسیا بوزی، اسناد مربوط به ماریا سارا گورتی، نشریه «آرکیگیناسیو»، شماره C (۲۰۰۵)، صص. جیووانّا دلکورنو و پاتریتسیا بوزی، هواپویایی فوتوریستی و آموزش: کتاب‌ها و اسناد ماریا سارا گورتی در کتابخانه آرکی‌جینّازیو، [بی‌جا: بی‌نا، حدود ۲۰۰۵]، صص. جین فورچون، زنان نامرئی: هنرمندان فراموش‌شده فلورانس، فلورانس، انتشارات، ۲۰۰۹، شابک ۹۷۸-۸۸-۹۰۲۴۳۴-۵-۵. | ## جمع‌بندی | مادلنا پائولا وینسپیاره، زنان و رنگ‌ها: هنرمندان در موزه‌های دولتی فلورانس – لیورنو، انتشارات سیلابه، ۲۰۰۲، شابک ۹۷۸۸۸۸۳۴۷۱۱۰۰.