موضوع مقاله: زگیل دوده | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # زگیل دوده | مقدمه: زگیل دوده که به آن سرطان دودکش‌پاک‌کن‌ها و سرطان کیسه بیضه نیز گفته می‌شود، یک کارسینوم سلول سنگفرشی در کیسه بیضه است. | ## بخش 1: زگیل دوده | همچنین در مردانی که در معرض روغن‌های معدنی قرار گرفته یا با تقطیر تخریبی کار می‌کردند نیز مشاهده شده است. این سرطان همچنین با نام کارسینوم سلول سنگفرشی کیسه بیضه و پوشش کیسه بیضه نیز شناخته می‌شود. بیماری‌زایی سرطان پاک‌کنندگان دودکش یک کارسینوم سلول سنگفرشی در پوست کیسه بیضه است. این سرطان نخستین بار در سال ۱۷۷۵ توسط پرسیوال پات توصیف شد که فرض کرد این بیماری با مواجهه شغلی با دوده ارتباط دارد.) این سرطان عمدتاً پاک‌کنندگان دودکش را مبتلا می‌کرد که از کودکی با دوده در تماس بودند. در یک بررسی میانگین سن بروز علائم ۳۷٫۷ سال گزارش شد، اگرچه در پسرانی به‌سن ۸ سال نیز مشاهده شده بود. اسپنسر پیشنهاد کرد که عرقی که روی بدن کارگران جاری می‌شود باعث تجمع دوده در آژنگ‌های سطح زیرین کیسه بیضه شده و این تحریک مزمن به سرطان کیسه بیضه منجر می‌شود. اما بعداً مشخص شد این نتیجه‌گیری ناشی از خطای روش رنگ‌آمیزی نمونه‌های میکروسکوپی او بوده است. پاسی، پزشک پژوهشگر در بیمارستان گایز لندن، در موش‌هایی که در معرض عصاره‌ای از دوده قرار گرفته بودند تومورهای بدخیم پوستی ایجاد کرد و نشان داد که در دوده مواد سرطان‌زا وجود دارد که احتمالاً علت سرطان کیسه بیضه در پاک‌کنندگان دودکش است. کوک از مؤسسه پژوهشی بیمارستان سرطان لندن (که بعدها بیمارستان رویال مارزدن نام گرفت)، چندین هیدروکربن آروماتیک چندحلقه‌ای در دوده کشف کردند که ماده سرطان‌زای نیرومندی بودند: دی‌بنز (آ، اچ) آنتراسن، دی‌بنز (ای، جی) آنتراسن و بنزوآلفاپیرن. بنزوآلفاپیرن با دئوکسی گوانوزین در دی‌ان‌ای واکنش داده و به آن آسیب می‌زند و می‌تواند فرایندهای آغازگر سرطان را فعال کند. بستر اجتماعی-تاریخی در انگلستان سدهٔ هفدهم، مالیات خانه‌ها بر اساس تعداد بخاری‌ها تعیین شد. برای فرار از این مالیات، چندین دودکش به یک بخاری متصل می‌شد که به لوله‌های زاویه‌دار می‌انجامید. | ## بخش 2: زگیل دوده | در نتیجه، در سده‌های هجدهم و نوزدهم در انگلستان به‌کارگیری پسران خردسال برای پاک‌کردن دودکش‌ها امری رایج شد. کودکان ۵ تا ۱۱ ساله اغلب به‌دلیل توانایی عبور از لوله‌های باریک دودکش استخدام می‌شدند. این بیماری بیشتر در بریتانیا دیده می‌شد، جایی که پسران خردسال برای بالا رفتن از دودکش‌ها به‌کار گرفته می‌شدند. عامل دیگر بهداشت ضعیف در سدهٔ هجدهم بود: در این دوره رعایت بهداشت اندک بود و حمام‌کردن سالی یک بار امری عادی به‌شمار می‌آمد. خانواده‌ها اغلب پتوهای خواب مشترک داشتند و همین پتوها برای جمع‌آوری دوده توسط پاک‌کنندگان دودکش استفاده می‌شد و تماس مکرر با دوده را افزایش می‌داد. این وضعیت همراه با بهداشت ضعیف باعث تماس مستقیم و مکرر پوست با مواد سمی موجود در دوده می‌شد و احتمال ابتلا به این بیماری را بالا می‌برد. در ایالات متحده، کودکان سیاه‌پوست برده از مالکانشان اجاره داده می‌شدند و همان کار را انجام می‌دادند، و حتی پس از سال ۱۸۷۵ نیز به کار گرفته می‌شدند. پرسیوال پات پرسیوال پات (۶ ژانویه ۱۷۱۴ – ۲۲ دسامبر ۱۷۸۸، لندن) یک جراحی انگلیسی، از بنیان‌گذاران ارتوپدی و نخستین دانشمندی بود که نشان داد سرطان می‌تواند به‌علت یک ماده سرطان‌زای محیطی ایجاد شود. او در سال ۱۷۶۵ به ریاست انجمن جراحان انتخاب شد که پیشگام کالج سلطنتی جراحان بود. در سال ۱۷۷۵، پات ارتباط میان مواجهه با دوده و بروز بالای سرطان پاک‌کنندگان دودکش را در این افراد نشان داد. این نخستین ارتباط شغلی با سرطان بود و پات نخستین کسی بود که ثابت کرد یک بدخیمی می‌تواند به‌وسیلهٔ ماده‌ای سرطان‌زای محیطی ایجاد شود. پژوهش‌های او نقش مهمی در بنیان‌گذاری علم همه‌گیرشناسی و تصویب قانون پاک‌کنندگان دودکش ۱۷۸۸ داشت. | ## بخش 3: زگیل دوده | پات سرطان پاک‌کنندگان دودکش را چنین توصیف می‌کند: این بیماری همواره نخستین حمله خود را بر بخش زیرین کیسه بیضه آغاز می‌کند، جایی که زخمی سطحی، دردناک و ناموزون با لبه‌های سخت و برجسته پدیدمی‌آورد… در مدت کوتاهی پوست، دارتوس و پرده‌های کیسه بیضه را درمی‌نوردد و بیضه را گرفتار کرده، آن را بزرگ، سخت و کاملاً بیمار می‌کند. او دربارهٔ زندگی پسران چنین می‌نویسد: سرنوشت این افراد به‌ویژه سخت است… با آنان بسیار خشن رفتار می‌شود… آنان را به دودکش‌های باریک و گاه داغ می‌فرستند، جایی که دچار کوفتگی، سوختگی و تقریباً خفگی می‌شوند؛ و هنگامی که به بلوغ می‌رسند، در معرض بیماری‌ای بسیار بدبو، دردناک و مرگبار قرار می‌گیرند. برای تعیین مرحلهٔ بیماری چندین آزمایش از جمله ام‌آرآی کیسه بیضه و لگن و همچنین سونوگرافی انجام می‌شود. در A2 بیماری به نواحی اطراف از جمله آلت، بیضه، استخوان شرمگاهی و میان‌دوراه گسترش می‌یابد. در مرحله D متاستاز دوردست رخ می‌دهد و بیماری از غدد لنفاوی ناحیه‌ای فراتر می‌رود، که نادر است. پیش‌آگهی پیش‌آگهی سرطان پاک‌کنندگان دودکش به میزان متاستاز به غدد لنفاوی وابسته است. درمان درمان عمدتاً جراحی بود: به‌ویژه برداشت وسیع ضایعه با حاشیه ۲ تا ۳ سانتی‌متر. پیشگیری با معرفی تجهیزات حفاظتی شخصی، میزان بروز سرطان پاک‌کنندگان دودکش کاهش یافت. در سال ۱۸۶۳، کمیسیون کار کودکان وضعیت اشتغال کودکان را بررسی کرد تا اطمینان یابد قوانین پارلمان اجرا می‌شوند. گزارش این کمیسیون نشان داد که اشتغال کودکان حتی پس از اجرای قانون ۱۸۴۰ افزایش یافته بود. | ## جمع‌بندی | بیماری‌های مرتبط دهه‌ها بعد مشاهده شد که این سرطان در میان کارگران کارخانه‌های گاز و شیل نفتی نیز رخ می‌دهد، و بعداً مشخص شد برخی ترکیبات قیر، دوده و روغن‌ها که به‌عنوان هیدروکربن آروماتیک چندحلقه‌ای شناخته می‌شوند، در حیوانات آزمایشگاهی سرطان‌زا هستند.