aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: نبرد ریاده | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نبرد ریاده | مقدمه: نبرد ریاده نبردی بود که در ۱۵ مارس ۹۳۳ میلادی میان ارتش فرانک شرقی به رهبری پادشاه هاینریش مرغ‌گیر و نیروهای مجار در مکان نامعلومی در شمال تورینگن رخ داد. | ## بخش 1: نبرد ریاده | این نبرد نخستین پیروزی بزرگ نظامی آلمانی‌ها بر مجارها پس از دهه‌ها شکست و غارت بود و نتیجه مستقیم اصلاحات نظامی هاینریش مرغ‌گیر محسوب می‌شد. پیش‌زمینه و آتش‌بس نه‌ساله در اوایل سده ۱۰ میلادی، مجارها تهدیدی همیشگی برای آلمان بودند. هاینریش مرغ‌گیر در سال ۹۲۴، پس از اسارت یکی از شاهزادگان مجار، موفق شد آتش‌بسی نه‌ساله را بخرد. او از این فرصت برای بازسازی قدرت نظامی خود استفاده کرد؛ قلعه‌های متعددی بنا کرد و سواره‌نظام سنگین کارآمدی را آموزش داد که قادر به مقابله با سواران سبک‌اسلحه و سریع مجار باشد. | ## بخش 2: نبرد ریاده | در سال ۹۳۲، هاینریش با اطمینان از قدرت ارتش جدید خود، از پرداخت خراج سالانه به مجارها خودداری کرد و عملاً آن‌ها را به جنگ فراخواند. شرح نبرد و استراتژی هاینریش مجارها با لشکری بزرگ برای تنبیه هاینریش وارد تورینگن شدند. هاینریش که می‌دانست وادار کردن مجارها به نبرد رودررو دشوار است، از پیاده‌نظام سبک خود برای فریب آن‌ها استفاده کرد. هنگامی که مجارها به تصور یک پیروزی آسان به صفوف پیاده‌نظام حمله کردند، هاینریش ناگهان سواره‌نظام سنگین و زره‌پوش خود را که در جناحین پنهان شده بودند، وارد میدان کرد. | ## بخش 3: نبرد ریاده | مجارها که انتظار چنین نیروی منظمی را نداشتند، پیش از آنکه نبرد به کشتار وسیعی تبدیل شود، با وحشت از میدان گریختند. تلفات جانی در این نبرد برای هر دو طرف ناچیز گزارش شده، اما تأثیر روانی آن بسیار عظیم بود. پیامدها و اهمیت تاریخی نبرد ریاده به افسانه شکست‌ناپذیری مجارها پایان داد و اتحاد میان قبایل آلمانی (ساکسون‌ها، باواریایی‌ها و تورینگی‌ها) را تحت رهبری خاندان اوتونی تثبیت کرد. این پیروزی به هاینریش اجازه داد تا موقعیت پسرش، اوتوی بزرگ، را به عنوان پادشاه بعدی آلمان مستحکم کند. | ## جمع‌بندی | اگرچه تهدید مجارها تا نبرد قطعی لخ‌فلد در سال ۹۵۵ به طور کامل از بین نرفت، اما ریاده نقطه عطفی بود که نشان داد آلمان دیگر طعمه‌ای آسان برای مهاجمان استپی نیست.
موضوع مقاله: نبرد اندرناخ ۹۳۹ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نبرد اندرناخ ۹۳۹ | مقدمه: نبرد آندرناخ در ۲ اکتبر ۹۳۹ میلادی میان نیروهای وفادار به پادشاه اوتوی بزرگ و دو دوک شورشی، ابرهارد فرانکن و گیلبرت لورن رخ داد. | ## بخش 1: نبرد اندرناخ ۹۳۹ | این نبرد با پیروزی قاطع نیروهای پادشاه و کشته شدن هر دو دوک شورشی به پایان رسید که منجر به تثبیت قدرت خاندان اوتونی در آلمان شد. پیش‌زمینه و شورش علیه اوتو پس از مرگ هاینریش مرغ‌گیر، پسرش اوتوی بزرگ به تخت نشست اما با مخالفت جدی نجیب‌زادگان درجه اول مواجه شد. ابرهارد، دوک فرانکن، و گیلبرت، دوک لورن، با حمایت لوئی چهارم پادشاه فرانک غربی، علیه اوتو دست به شورش زدند. آن‌ها قصد داشتند استقلال دوک‌نشین‌های خود را حفظ کرده و نفوذ پادشاه مرکزی را محدود کنند. | ## بخش 2: نبرد اندرناخ ۹۳۹ | شرح نبرد و کمین وفاداران در حالی که شورشیان پس از غارت مناطق اطراف در حال عبور از رودخانه راین در نزدیکی آندرناخ بودند، توسط نیروهای وفادار به اوتو تحت فرماندهی کنراد کورزبولد و اودو وترائو غافلگیر شدند. در حالی که بخش بزرگی از ارتش شورشی از رود عبور کرده بود، فرماندهان شورشی هنوز در ساحل غربی مانده بودند. در این شبیخون، ابرهارد در میدان نبرد کشته شد و گیلبرت لورن در حین فرار و تلاش برای عبور از رودخانه غرق شد. پیامدها و اقتدار پادشاه مرگ گیلبرت و ابرهارد به معنای فروپاشی کامل جبهه متحد شورشیان بود. | ## بخش 3: نبرد اندرناخ ۹۳۹ | اوتوی بزرگ با استفاده از این موقعیت، دوک‌نشین‌های لورن و فرانکن را تحت کنترل مستقیم یا غیرمستقیم خود درآورد. این پیروزی راه را برای تمرکز قدرت در دستان پادشاه و در نهایت تشکیل امپراتوری مقدس روم هموار کرد. | ## جمع‌بندی | از آن زمان به بعد، اوتو اعضای نزدیک خانواده خود را به ریاست دوک‌نشین‌ها منصوب کرد تا مانع از تکرار چنین شورش‌هایی شود.
موضوع مقاله: جان گلاسکو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جان گلاسکو | مقدمه: جان گلاسکو (؛ ۱۵ دسامبر ۱۹۰۹ – ۲۹ ژانویهٔ ۱۹۸۱) شاعر، مترجم خاطره‌نویس و رمان‌نویس کانادایی بود. | ## بخش 1: جان گلاسکو | او همچنین نزد برخی به دلیل آثارش در حوزه ادبیات اروتیک (شهوت‌نگاره) شناخته می‌شود. او در مک‌گیل به حواشی «گروه شاعران مونترآل» (محفلی متمرکز در آن پردیس شامل اف.آر. اسمیت) راه یافت و همراه با اسکات، اسمیت و لئون اِدِل برای نشریه مک‌گیل فورتنایتلی ریویو مطلب می‌نوشت. گلاسکو در ۱۷ سالگی، بدون آنکه فارغ‌التحصیل شود، مک‌گیل را رها کرد تا به همراه دوستش، گرایم تیلور، به پاریس سفر کند. | ## بخش 2: جان گلاسکو | این دو در محله مون‌پارناس ساکن شدند که در آن زمان در میان روشن‌فکران ادبی بسیار محبوب بود. اقامت سه‌ساله آن‌ها پایه و اساس کتاب خاطرات مون‌پارناس (۱۹۷۰) شد؛ اثری که به توصیف زندگی مهاجران در پاریسِ دهه ۱۹۲۰ می‌پردازد. او در این کتاب دیدار با چهره‌های مشهوری را که در آن زمان در پاریس زندگی می‌کردند یا از آنجا می‌گذشتند، شرح می‌دهد؛ افرادی نظیر جیمز جویس، ارنست همینگوی، گرترود استاین، آلیس بی. در یادداشت‌های ویرایش بازنشر شده در سال ۲۰۰۷، شخصیت‌های دیگری نیز شناسایی شده‌اند که در واقع توصیفاتی با تغییرات اندک از من ری، پگی گوگنهایم و دیگران هستند. | ## بخش 3: جان گلاسکو | او در سال ۱۹۳۵، پس از آنکه یکی از ریه‌هایش را با جراحی برداشتند، در شهر «فاستر» در منطقه ایسترن تاون‌شیپسِ کبک اقامت گزید و از سال ۱۹۵۲ تا ۱۹۵۴ به عنوان شهردار فاستر فعالیت کرد. او همچنین آثار سه رمان‌نویس کاناداییِ فرانسوی‌زبان را ترجمه کرد: مونیک بوسکو (زنِ لوط، ۱۹۷۵)، ژان-ایو سوسی (مخلوقِ شکار، ۱۹۷۹) و ژان-شارل هاروی (حماقتِ ترس، ۱۹۸۲). دانشنامه کانادا بیان می‌کند که «ترجمه‌های گلاسکو از اشعار کاناداییِ فرانسوی‌زبان، در کنار آثار اف.آر. اسکات، بهترین نمونه‌هایی هستند که تاکنون منتشر شده‌اند — بزرگ‌ترین دستاورد او مجموعه اشعار کامل «سن-دنی-گارنو» (۱۹۷۵) است.» گلاسکو همچنین ویراستاریِ مجموعهٔ «شعر انگلیسی در کبک» (۱۹۶۵) را بر عهده داشت که حاصل کنفرانس شعری بود که در سال ۱۹۶۳ در شهر فاستر برگزار شده بود. | ## جمع‌بندی | این شعر الهام‌گرفته از کتاب رودیاد (۱۸۷۱) بود که به دروغ به جرج کولمن پسر نسبت داده می‌شد؛ گلاسکو با ادعای اینکه شعر خودش بازنشرِ یک نسخه اصلی متعلق به قرن هجدهم از جرج کلمن، پسر است، به این فریبِ ادبی ادامه داد.Hammill (2009) p.286 کتاب دیگر او، معبد شاهدبازی، با موضوع سادومازوخیسم و همجنس‌گرایی مردانه، به همین ترتیب به ایهارا سایکاکو نسبت داده شد، با این ادعا که توسط فردی کاملاً خیالی به نام «هیدکی اوکادا» ترجمه شده است.Hamill (2009) p.288 گلاسکو همچنین از نام مستعار «سیلویا بایر» برای انتشار کتاب دختر فتیش با موضوع فتیش لاتکس استفاده کرد.Sutherland (1984) p.36 او کتاب‌های حاکمه انگلیسی (انتشارات اوفلیا، ۱۹۶۰) و هریت ماروود، حاکمه (۱۹۶۷) را با نام مستعار دیگری یعنی «مایلز آندروود» نوشت.Sutherland (1984) pp.34, 52-53 گلاسکو همچنین رمان پورنوگرافیک و ناتمام زیر تپه اثر اوبری بردزلی را به پایان رساند که در سال ۱۹۵۹ توسط انتشارات المپیا منتشر شد.
موضوع مقاله: مارگراف‌نشین اتریش | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مارگراف‌نشین اتریش | مقدمه: مارگراف‌نشین اتریش (به لاتین: ؛ به آلمانی سنتی: ) که با نام مارک شرقی نیز شناخته می‌شود، یکی از قلمروهای مرزی امپراتوری مقدس روم در سده‌های ۱۰ تا ۱۲ میلادی بود. | ## بخش 1: مارگراف‌نشین اتریش | این قلمرو که در ابتدا به عنوان منطقه‌ای حائل در برابر تهاجمات مجارها در جنوب شرقی دوک‌نشین باواریا ایجاد شده بود، هسته اصلی کشور اتریش امروزی را شکل داد. تاریخچه و خاندان بابنبرگ پس از پیروزی اوتوی بزرگ در نبرد لشفلد (۹۵۵ میلادی) و دفع تهدید مجارها، امنیت در مرزهای شرقی امپراتوری برقرار شد. در حدود سال ۹۷۶ میلادی، امپراتور اوتوی دوم، اداره این منطقه مرزی را به لئوپولد یکم از دودمان بابنبرگ واگذار کرد. | ## بخش 2: مارگراف‌نشین اتریش | خاندان بابنبرگ برای بیش از ۲۷۰ سال بر این سرزمین حکومت کردند و با گسترش قلمرو خود به سمت شرق و تثبیت قدرت سیاسی، اتریش را از یک منطقه جنگ‌زده مرزی به یکی از قدرتمندترین ایالت‌های امپراتوری تبدیل کردند. اهمیت نام اوستاریچی نخستین بار در سندی متعلق به سال ۹۹۶ میلادی که توسط امپراتور اوتوی سوم صادر شد، از نام اوستاریچی برای اشاره به این منطقه استفاده شده است. این واژه در زبان آلمانی باستان به معنای «قلمرو شرقی» است که بعدها به کلمه مدرن اوسترایش یا همان اتریش تبدیل شد. | ## بخش 3: مارگراف‌نشین اتریش | مرکزیت این مارگراف‌نشین در ابتدا در شهر ملک بود و بعدها با قدرت گرفتن بابنبرگ‌ها، کانون قدرت به سمت شرق و شهر **وین** متمایل شد. تبدیل به دوک‌نشین دوران مارگراف‌نشین اتریش در سال ۱۱۵۶ میلادی با صدور فرمان فرمان امتیازات بزرگ توسط امپراتور فردریک بارباروسا به پایان رسید. بر اساس این سند، جایگاه اتریش از یک منطقه مرزی وابسته به باواریا، به یک دوک‌نشین مستقل ارتقا یافت. | ## جمع‌بندی | هاینریش دوم (ملقب به یازومیرگوت) آخرین مارگراف و نخستین دوک اتریش شد و شهر وین را به عنوان پایتخت رسمی خود برگزید که این واقعه سرآغاز استقلال سیاسی و شکوفایی فرهنگی اتریش در قرون وسطی بود.
موضوع مقاله: تشنه محبت | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # تشنه محبت | مقدمه: تشنه محبت (به هندی: Mere Lal) یک فیلم درام هندی محصول سال ۱۹۶۶ میلادی (۱۳۴۴ خورشیدی) به کارگردانی ساتین بوز است. | ## بخش 1: تشنه محبت | با وجود ترجمه لفظی عنوان آن، «پسر من»، در ایران با نام «تشنه محبت» به نمایش درآمد. این فیلم بازسازی فیلم بنگالی «بادشاه» محصول سال ۱۹۶۳ است که بر اساس داستان نیهار رنجان گوپتا ساخته شده است. این فیلم یکی از معدود فیلم‌هایی است که دوبله فارسی آن، ترانه‌های فیلم نیز به فارسی ترجمه شده‌ و اجرا شده‌اند. در جریان فرار او از پلیس در یکی از سرقتهایش، او دختری به نام جمونا را که ربوده شده و به عنوان رقصنده خیابانی کار می‌کند را نجات می‌دهد و جمنا با وجود آشنایی با حرفه بادشاه، فوراً به او علاقه‌مند می‌شود. روزی، بادشاه در جریان تعقیب دشمنش در رودخانه غرق می‌شود ولی در نهایت زنده می‌ماند و کودک تنهایی را در ساحل پیدا می‌کند و سرپرستی او را که باچو نام‌گذاشته است، بر عهده می‌گیرد. | ## بخش 2: تشنه محبت | ده سال بعد، روزی بیمار می‌شود و باچو به تنهایی برای خواندن به خیابان میرود و بطور تصادفی، مادرش مادهو، او را از روی گردنبندش می‌شناسد. مادهو و همسرش از بادشاه اجازه می‌گیرند که باچو را با خود ببرند تا او بتواند خانه و تحصیلات بهتری داشته باشد. باچو برای ملاقات با بادشاه از خانه‌اش فرار می‌کند، اما زمانی که می‌رسد، بادشاه از دنیا رفته است. بازیگران دِو کومار در نقش بادشاه ایندرانی موکرجی در نقش جمونا مالا سینها در نقش مادهو ماهش کوتاری در نقش باچو (نوجوانی) نمایش فیلم در ایران فیلم هندی «تشنه محبت» برای بار نخست در تاریخ ۲۳ شهریور سال ۱۳۴۶ خورشیدی، در ۱۱ سینما در تهران با دوبله فارسی به نمایش درآمد. سینماهای نمایش‌دهنده فیلم «تشنه محبت» در تهران، در گروه سینمایی دنیا شامل ۱۱ سینمای دنیا، نادر، مراد، رامسر، فلور، ناتالی، شرق، کارون، جهان، جی و ماندانا بودند. | ## بخش 3: تشنه محبت | فیلم «تشنه محبت»، پس از یک هفته نمایش در تهران، در گروه سینمایی دنیا، در تاریخ پنجشنبه ۳۰ شهریور ۱۳۴۶ ، جای خود را به فیلم ایران «قربانی سوم» (ابوالقاسم ملکوتی) داد. در تبلیغات نمایش فیلم در ایران به شرکت بازیگر خردسال ایرانی بنام «بونتی»'' در این فیلم اشاره شده است، ولی هیچ اطلاعاتی از این شخص یافت نشده است. موسیقی متن موسیقی این فیلم توسط گروه دونفره لاکشمی‌کانت - پیارِلال ساخته شده است. و خواننده تمامی ترانه‌ها بجز ترانه شماره ۴، لتا منگیشکار و ترانه‌سرای ترانه‌های آن مجروح سلطان پوری بوده است. | ## جمع‌بندی | ترانه‌های این فیلم توسط بهادر یگانه به فارسی ترجمه شده‌اند و توسط گوگوش و رامین اجرا شدند و به صورت صفحه گرامافون نیز منتشر شدند .
موضوع مقاله: کنت‌نشین پلاتین توبینگن | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کنت‌نشین پلاتین توبینگن | مقدمه: کنت‌نشین پالاتین توبینگن (به آلمانی: ) یکی از قلمروهای مهم فئودالی در دوران قرون وسطی در منطقه شوابن (جنوب غربی آلمان امروزی) بود. | ## بخش 1: کنت‌نشین پلاتین توبینگن | این کنت‌نشین که مرکز آن شهر توبینگن بود، بین سده‌های ۱۱ تا ۱۴ میلادی توسط خاندان بانفوذ توبینگن اداره می‌شد و نقش کلیدی در سیاست‌های منطقه‌ای امپراتوری مقدس روم ایفا می‌کرد. تاریخچه و اوج قدرت ریشه‌های این قلمرو به سال ۱۰۰۷ میلادی بازمی‌گردد، زمانی که هوگوی یکم مالکیت مناطقی چون هولتس‌گرلینگن را به دست آورد. در سال ۱۱۴۶، این خاندان به مقام **کنت پالاتین** (Pfalzgraf) ارتقا یافتند که جایگاهی ویژه و بالاتر از کنت‌های معمولی در سلسله‌مراتب فئودالی بود. | ## بخش 2: کنت‌نشین پلاتین توبینگن | در دوران اوج قدرت، آن‌ها صومعه‌های مهمی همچون دیر ببن‌هاوزن (۱۱۸۳) و مارشتال (۱۱۷۱) را تأسیس کردند که به مراکز مذهبی و فرهنگی مهمی در منطقه تبدیل شدند. افول و انتقال قدرت به وورتمبرگ از اواسط سده ۱۳ میلادی، به دلیل تقسیمات مکرر ارثی میان شاخه‌های مختلف خاندان و هزینه‌های گزاف زندگی اشرافی، قدرت اقتصادی و سیاسی کنت‌های توبینگن رو به افول نهاد. آن‌ها به تدریج مجبور شدند بخش‌های بزرگی از املاک خود را به همسایگان قدرتمندتر بفروشند. | ## بخش 3: کنت‌نشین پلاتین توبینگن | در نهایت، در سال ۱۳۴۲ میلادی، کنت گوتفرید نهم آخرین باقی‌مانده‌های کنت‌نشین و شهر توبینگن را به کنت‌نشین وورتمبرگ فروخت و به این ترتیب، استقلال این قلمرو به پایان رسید. میراث فرهنگی اگرچه کنت‌نشین توبینگن منحل شد، اما میراث آن در شهر توبینگن و به‌ویژه در **قلعه هورنتوبینگن** (Hohentübingen) که مقر اصلی آن‌ها بود، باقی ماند. | ## جمع‌بندی | همچنین نشان رسمی آن‌ها (درفش سه شاخه قرمز بر روی زمینه طلایی) تا به امروز به عنوان نشان رسمی شهر توبینگن و دانشگاه این شهر استفاده می‌شود.
موضوع مقاله: دوک‌نشین شوابن | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # دوک‌نشین شوابن | مقدمه: دوک‌نشین شوابن (به آلمانی: ) یکی از پنج دوک‌نشین قبیله‌ای پادشاهی آلمان در قرون وسطی بود. | ## بخش 1: دوک‌نشین شوابن | این قلمرو که در جنوب غربی آلمان امروزی، شرق سوئیس و بخش‌هایی از شرق فرانسه (آلزاس) گسترده بود، یکی از ارکان اصلی قدرت سیاسی در امپراتوری مقدس روم به شمار می‌رفت. تاریخچه و خاندان هوهن‌شتاوفن دوک‌نشین شوابن در سال ۹۱۵ میلادی به عنوان جانشین قلمرو قدیمی **آلامانیا** شکل گرفت. در ابتدا خاندان‌های مختلفی بر آن حکومت کردند، اما دوران اوج شکوه آن با به قدرت رسیدن **خاندان هوهن‌شتاوفن** در سال ۱۰۷۹ آغاز شد. | ## بخش 2: دوک‌نشین شوابن | پادشاهان و امپراتوران بزرگی چون فریپریش بارباروسا و فریدریش دوم از این خاندان برخاستند و شوابن را به مرکز تپنده سیاست‌های امپراتوری تبدیل کردند. انحلال و فروپاشی با اعدام کنرادین (آخرین بازمانده مستقیم هوهن‌شتاوفن‌ها) در سال ۱۲۶۸ میلادی در ناپل، دوک‌نشین شوابن بدون حاکم ماند و عملاً از هم پاشید. اگرچه خاندان هابسبورگ در اواخر سده ۱۳ تلاش کردند این عنوان را احیا کنند، اما هرگز موفق به بازسازی تمامیت ارضی آن نشدند. | ## بخش 3: دوک‌نشین شوابن | تقسیمات سرزمینی بعدی پس از فروپاشی شوابن، این قلمرو وسیع به ایالت‌های کوچک‌تر و متعددی تقسیم شد که بعدها هر کدام تاریخ مستقلی پیدا کردند. | ## جمع‌بندی | مهم‌ترین این جانشینان عبارتند از: کنت‌نشین وورتمبرگ که بعدها به پادشاهی تبدیل شد.
موضوع مقاله: جرج کلمن، پدر | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جرج کلمن، پدر | مقدمه: جرج کلمن (؛ آوریل ۱۷۳۲ – ) شاعر، نمایشنامه‌نویس، نویسنده و جستارنویس انگلیسی بود که معمولاً برای تمایز از پسرش (جرج کلمن، پسر)، او را «جرج کلمنِ پدر» و گاهی «جرجِ اول» می‌نامند. | ## بخش 1: جرج کلمن، پدر | اوایل زندگی او در فلورانس به دنیا آمد؛ جایی که پدرش به عنوان وزیر مقیم بریتانیا (فرستاده دیپلماتیک) در دربار گراند دوکِ توسکانی مستقر بود. پدر کلمن پیش از آنکه پسرش یک‌ساله شود درگذشت و ویلیام پولتنی — که بعدها لورد بات شد و همسرش خواهرِ مادرِ کلمن بود — مسئولیت تعلیم و تربیت پسر را بر عهده گرفت. او در آنجا با بونل تورنتونِ نقیضه‌پرداز آشنا شد و با همکاری او، نشریهٔ کانه‌سر را در سال‌های ۱۷۵۴ تا ۱۷۵۶ بنیان نهاد؛ نشریه‌ای که به گفتهٔ ساموئل جانسون «فاقدِ وزانت بود»، هرچند که انتشار آن تا شماره ۱۴۰ ادامه یافت. او پس از اخذ مدرک خود در سال ۱۷۵۵ آکسفورد را ترک کرد و پیش از بازگشت به لندن، در انجمن حقوقی لینکلن ثبت‌نام نمود و در سال ۱۷۵۷ به درجه وکالت رسید. دوستی او با دیوید گریک کمکی به پیشرفت حرفه‌ای او به عنوان وکیل نکرد، اما او به احترام خواستهٔ لورد بات، تا زمان مرگِ وی به وکالت ادامه داد. | ## بخش 2: جرج کلمن، پدر | نمایشنامه‌ها در سال ۱۷۶۰، کلمن اولین نمایشنامه خود به نام پالی هانی‌کام را روی صحنه برد که با موفقیت چشمگیری روبه‌رو شد. در سال ۱۷۶۱، کمدی زن حسود که بخش‌هایی از آن بر اساس رمان تام جونز پی‌ریزی شده بود، کلمن را به شهرت رساند. در سال ۱۷۶۵، ترجمهٔ منظوم او از نمایشنامه‌های پوبلیوس ترنتیوس آفر منتشر شد و در سال ۱۷۶۶، نمایشنامه ازدواج پنهانی را به‌طور مشترک با دیوید گریک روی صحنه برد؛ اما امتناع گریک از ایفای نقش «لورد اوگلبی»، منجر به مشاجره میان این دو نویسنده شد. در سال بعد، او یک‌چهارم سهام تماشاخانه کاونت گاردن را خریداری کرد؛ اقدامی که گفته می‌شود باعث شد ژنرال پولتنی وصیت‌نامه‌اش را که در آن املاک وسیعی برای کلمن به ارث گذاشته بود، باطل کند. با این حال، ژنرال که در همان سال درگذشت، مستمری سالانهٔ قابل‌توجهی برای او باقی گذاشت. | ## بخش 3: جرج کلمن، پدر | مالکیت تئاتر کلمن به مدت هفت سال مدیر اجرایی کاونت گاردن بود و در این دوران چندین نمایشنامه «اقتباسی» از ویلیام شکسپیر را به روی صحنه برد. در سال ۱۷۷۱، نمایش موزیکال «شاهزاده پریان» اثر توماس آرنی در کاونت گاردن برای نخستین بار اجرا شد که کلمن متنِ آواز (لیبرتو) آن را نوشته بود. در سال ۱۷۷۴، او سهم خود در این تماشاخانه را — که او را درگیر دعاوی حقوقی بسیاری با شرکایش کرده بود — به جیمز لیک فروخت و سه سال بعد، در حالی که از نظر جسمی و روحی درهم‌شکسته بود، تماشاخانه کوچک هیمارکت، لندن را از ساموئل فوت خریداری کرد. کلمن در سال ۱۷۸۵ دچار فلج شد؛ در سال ۱۷۸۹ قوای ذهنی‌اش آسیب دید و سرانجام در ۱۴ اوت ۱۷۹۴ درگذشت. | ## جمع‌بندی | او همچنین ویرایشی از مجموعه آثار بومونت و فلچر (۱۷۷۸)، نسخه‌ای از فن شاعری اثر هوراس، و ترجمه‌ای عالی از نمایشنامهٔ بازرگان اثر پلوتس را برای نسخهٔ بونل تورنتون (۱۷۶۹–۱۷۷۲) تهیه کرد.
موضوع مقاله: بودوآر | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # بودوآر | مقدمه: بودوآر (؛ ؛ ) یک اتاق نشیمن خصوصی یا سالن متعلق به خانم‌ها در یک اقامتگاه مبله است که معمولاً میان اتاق غذاخوری و اتاق خواب قرار دارد، اما می‌تواند به اتاق خواب خصوصی یک خانم نیز اشاره داشته باشد. | ## بخش 1: بودوآر | معماری از نظر تاریخی، بودوار که هم‌ریشه با واژه انگلیسی «bower» (آلاچیق یا خلوتگاه) است، بخشی از مجموعه اتاق‌های خصوصی یک «بانو» یا زن از طبقه بالا را تشکیل می‌داد که برای استحمام و لباس پوشیدن، در مجاورت اتاق خواب او قرار داشت و همتای زنانه کابینت مردانه محسوب می‌شد. در دوره‌های بعد، بودوار به‌عنوان یک اتاق نشیمن خصوصی مورد استفاده قرار می‌گرفت و برای فعالیت‌های دیگر، از جمله گل‌دوزی یا گذراندن وقت با همسر، به‌کار می‌رفت. کاربرد این واژه در زبان انگلیسی در کشورهای مختلف متفاوت است و امروزه تا حد زیادی جنبه تاریخی پیدا کرده است. | ## بخش 2: بودوآر | در بریتانیا، در دورانی که این اصطلاح بیشترین کاربرد را داشت (عصر ویکتوریا و اوایل قرن بیستم)، بودوار اتاق نشیمن عصرانه یک بانو بود و از اتاق صبحانه و رختکن او تفکیک می‌شد. همان‌طور که این تعدد اتاق‌ها با عملکردهای هم‌پوشان نشان می‌دهد، بودوارها عموماً تنها در خانه‌های بزرگ یافت می‌شدند. در ایالات متحده، در همان دوره، بودوار اصطلاحی جایگزین برای اتاق لباس بود که توسط کسانی ترجیح داده می‌شد که معتقد بودند واژگان فرانسوی اعتبار بیشتری می‌بخشند. | ## بخش 3: بودوآر | در انگلیسیِ کارائیبی، بودوار اتاق نشیمن جلوییِ خانه است که در آن زنان از خانواده و دوستان پذیرایی می‌کنند. دکوراسیون اخیراً، اصطلاح بودوار برای توصیف سبکی از دکوراسیون اتاق خواب به کار می‌رود که به‌طور سنتی به عنوان پرزرق‌وبرق یا شلوغ توصیف می‌شود. انبوهی از لینک‌های موجود در اینترنت به سایت‌های دکوراسیونی که از واژه بودوار استفاده می‌کنند، اغلب بر سبک‌های اتاق خواب با الهام از دوره رنسانس و سبک‌های فرانسوی متمرکز هستند. | ## جمع‌بندی | در سال‌های اخیر، از این اصطلاح برای توصیف سبک «کلبه روستایی» با دیوارهایی به سبک سفیدکاری‌شده، مبلمان تختخواب بزرگ و سنگین، و رختخواب‌های حجیم نیز استفاده شده است.
موضوع مقاله: سفیر روسیه در ایالات متحده آمریکا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سفیر روسیه در ایالات متحده آمریکا | مقدمه: سفیر روسیه در ایالات متحده آمریکا نماینده رسمی رئیس‌جمهور فدراسیون روسیه و دولت فدرال روسیه نزد رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا و دولت فدرال ایالات متحده آمریکا است. | ## بخش 1: سفیر روسیه در ایالات متحده آمریکا | عنوان رسمی این مقام «سفیر فوق‌العاده و تام‌الاختیار فدراسیون روسیه در ایالات متحده آمریکا» است. سفیر روسیه در ایالات متحده همزمان به‌عنوان نماینده روسیه در سازمان کشورهای آمریکایی نیز منصوب می‌شود. الکساندر دارچیف سفیر کنونی روسیه در ایالات متحده است که از ۶ مارس ۲۰۲۵ در این سمت خدمت می‌کند. | ## بخش 2: سفیر روسیه در ایالات متحده آمریکا | نخستین هیئت دیپلماتیک روسیه در سال ۱۸۰۸ در فیلادلفیا گشایش یافت و در ماه مه ۱۸۰۹ روابط دیپلماتیک رسمی برقرار شد. پس از انقلاب اکتبر در ۲۶ اکتبر ۱۹۱۷ روابط دیپلماتیک قطع شد و در ۱۶ نوامبر ۱۹۳۳ در سطح سفارت از سر گرفته شد. سفیر روسیه همزمان به‌عنوان نماینده این کشور در سازمان کشورهای آمریکایی نیز خدمت می‌کند. | ## بخش 3: سفیر روسیه در ایالات متحده آمریکا | ادوارد دو استوکل نقش کلیدی در مذاکرات فروش آلاسکا به ایالات متحده در سال ۱۸۶۷ ایفا کرد. | ## جمع‌بندی | آندری گرومیکو پیش از آنکه به وزیر امور خارجه شوروی تبدیل شود، سفیر این کشور در واشینگتن بود.
موضوع مقاله: پیمان مونزینگن | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پیمان مونزینگن | مقدمه: اهمیت این پیمان به حدی است که از آن به عنوان «قانون اساسی غیررسمی» وورتمبرگ تا قرن‌ها یاد می‌شد. | ## بخش 1: پیمان مونزینگن | پیش‌زمینه تاریخی و جدایی ایالت وورتمبرگ در سال ۱۴۴۲ میلادی بر اساس «پیمان نورتینگن» میان دو برادر، لودویگ اول و اولریش پنجم، تقسیم شده بود. این تقسیم باعث ایجاد دو پاره قلمرو با پایتخت‌های مجزا در اشتوتگارت و اوراخ گردید. این جدایی نه تنها قدرت نظامی و اقتصادی منطقه را تضعیف کرد، بلکه باعث دخالت قدرت‌های همسایه از جمله کنت‌نشین پالاتینات در امور داخلی وورتمبرگ شد. با به قدرت رسیدن ابرهارد پنجم (معروف به ابرهارد ریش‌دار) در بخش اوراخ، تلاش‌های دیپلماتیک برای بازگرداندن یکپارچگی آغاز شد، چرا که تقسیم قلمرو تهدیدی برای بقای خاندان در برابر توسعه‌طلبی هابسبورگ‌ها بود.Mertens, Dieter. | ## بخش 2: پیمان مونزینگن | مفاد قرارداد و اتحاد دوباره در ۱۴ دسامبر ۱۴۸۲، پس از رایزنی‌های طولانی با حضور نمایندگان اشراف و کلیسا در شهر مونزینگن، توافقی جامع حاصل شد. طبق این پیمان، ابرهارد پنجم (از شاخه اوراخ) به عنوان حاکم کل وورتمبرگ شناخته شد و ابرهارد ششم (از شاخه اشتوتگارت) به عنوان جانشین وی تعیین گردید. مهم‌ترین بندهای این قرارداد عبارت بودند از: اصل تجزیه‌ناپذیری: قلمرو وورتمبرگ از آن پس نباید میان وارثان تقسیم می‌شد. پیامدها و ارتقا به دوک‌نشین پیمان مونزینگن نه تنها به درگیری‌های داخلی پایان داد، بلکه مسیر را برای اصلاحات اداری گسترده هموار کرد. | ## بخش 3: پیمان مونزینگن | با تمرکز قدرت در دستان ابرهارد ریش‌دار، وورتمبرگ به یکی از باثبات‌ترین مناطق امپراتوری مقدس روم تبدیل شد. این استحکام سیاسی باعث شد که در سال ۱۴۹۵ میلادی، در جریان «مجلس امپراتوری» در ورمس، امپراتور ماکسیمیلیان اول ایالت وورتمبرگ را از سطح کنت‌نشین به سطح «دوک‌نشین» ارتقا دهد. جایگاه در حافظه تاریخی امروزه از پیمان مونزینگن به عنوان نمونه‌ای موفق از میانجی‌گری سیاسی در قرون وسطی یاد می‌شود. این سند در بایگانی ایالتی اشتوتگارت نگهداری می‌شود و به عنوان نماد هویت ایالت بادن-وورتمبرگ شناخته می‌شود. | ## جمع‌بندی | مورخان معتقدند که بدون این پیمان، وورتمبرگ احتمالاً در جریان جنگ‌های مذهبی قرن شانزدهم توسط قدرت‌های بزرگتر بلعیده می‌شد.
موضوع مقاله: کنت‌نشین وورتمبرگ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کنت‌نشین وورتمبرگ | مقدمه: این قلمرو که در ابتدا از یک قلعه کوچک در نزدیکی اشتوتگارت آغاز شد، به مرور زمان به یکی از قدرتمندترین نیروهای منطقه شوابن تبدیل شد و هسته اولیه ایالت بادن-وورتمبرگ امروزی را شکل داد.Mertens, Dieter. | ## بخش 1: کنت‌نشین وورتمبرگ | خاستگاه و شکل‌گیری سلسله دودمان وورتمبرگ نخستین بار در حدود سال ۱۰۸۱ میلادی با نام کونراد اول در اسناد تاریخی ظاهر شدند. وی با ساخت قلعه‌ای مستحکم بر فراز تپه وورتمبرگ، پایگاه نظامی و سیاسی خانواده را بنا نهاد. در این دوران، وورتمبرگ به عنوان بخشی از دوک‌نشین شوابن شناخته می‌شد، اما با زوال تدریجی خاندان اشتاوفر و فروپاشی قدرت دوک‌نشین در سده سیزدهم، کنت‌های وورتمبرگ از فرصت استفاده کرده و استقلال عمل خود را در برابر امپراتور افزایش دادند.Stievermann, Dieter. توسعه قلمرو و بحران تقسیم در سده‌های چهاردهم و پانزدهم، وورتمبرگ تحت حاکمیت کنت‌هایی مدبر، از طریق ازدواج‌های سیاسی و خریدهای استراتژیک، به سرعت گسترش یافت. | ## بخش 2: کنت‌نشین وورتمبرگ | بر اساس این معاهده، قلمرو کنت‌نشین میان دو برادر (لودویگ اول و اولریش پنجم) تقسیم شد. این جدایی که حدود چهل سال به طول انجامید، وورتمبرگ را به دو پاره «اشتوتگارت» و «اوراخ» تقسیم کرد و باعث بروز رقابت‌های فرسایشی و تضعیف موقعیت کنت‌نشین در اتحادیه‌های منطقه‌ای گشت.Weller, Karl. اتحاد مجدد و ارتقا به مقام دوک‌نشین در سال ۱۴۸۲ میلادی، با درایت ابرهارد ریش‌بلند، طرفین درگیر با امضای پیمان مونزینگن بر سر اتحاد مجدد قلمرو به توافق رسیدند. ابرهارد با تمرکز بر اصلاحات اداری و تأسیس دانشگاه توبینگن، اعتبار فرهنگی و سیاسی وورتمبرگ را دوچندان کرد. | ## بخش 3: کنت‌نشین وورتمبرگ | نقطه اوج این تلاش‌ها در سال ۱۴۹۵ و در جریان رژیم امپراتوری در ورمس رخ داد؛ جایی که امپراتور ماکسیمیلیان اول، در پاسخ به وفاداری و قدرت روزافزون این خاندان، رسماً کنت‌نشین وورتمبرگ را به مقام دوک‌نشین وورتمبرگ ارتقا داد.Rauch, James. اوضاع اقتصادی و اجتماعی ساختار اجتماعی وورتمبرگ در دوران کنت‌نشین، ترکیبی از اشرافیت زمین‌دار و جوامع روستایی بود که عمدتاً به کشاورزی و موکاری در حاشیه رود نکار اشتغال داشتند. | ## جمع‌بندی | صومعه‌های بزرگ منطقه نیز نه تنها مراکز مذهبی، بلکه کانون‌های اصلی سوادآموزی و کتابت محسوب می‌شدند.