aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: مانفردی بنیناتی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مانفردی بنیناتی | مقدمه: او یک نقاش فیگوراتیو معاصر است که آثارش شامل چیدمان، طراحی، مجسمه‌سازی، کلاژ و فیلم نیز می‌شود. | ## بخش 1: مانفردی بنیناتی | زندگی‌نامه مانفردی بنیناتی پس از ترک تحصیل در رشته حقوق و سینما و همکاری با کارگردانان مشهور ایتالیایی، به عنوان یک هنرمند شروع به کار کرد. او مدتی را در اسپانیا و انگلستان گذراند و در سال ۲۰۰۲، هنگامی که به ایتالیا بازگشت، شروع به ساخت مجسمه‌ها و نقاشی‌های فیگوراتیو کرد که مستقیماً از خاطرات واقعی یا خیالی دوران کودکی الهام می‌گرفتند. | ## بخش 2: مانفردی بنیناتی | بنیناتی ابتدا شروع به تحصیل در رشته حقوق کرد و سپس در اوایل دهه ۱۹۹۰ به رشته سینما روی آورد و در همان زمان به عنوان دستیار کارگردان در صنعت سینمای ایتالیا مشغول به کار بود. در سال ۲۰۰۶ به عنوان بخشی از جایزه رم، بورسیه آکادمی آمریکایی در رم به او اعطا شد. | ## بخش 3: مانفردی بنیناتی | او در حال حاضر در پالرمو، رم و لس‌آنجلس زندگی و کار می‌کند، جایی که به همراه همسرش میلنا موزکویز (از گروه لس سوپر الگانتس) یک گروه تئاتر تجربی تأسیس کرده است.List of fellows 1990–2010. | ## جمع‌بندی | در سال ۲۰۱۴، بنیناتی نمایشگاه انفرادی با عنوان «طبیعت یک تئاتر است» را در موزه هنر «از درون به بیرون» در پکن برگزار کرد و در سال ۲۰۱۶، موزه سیویکو در کاستلبوئونو (ایتالیا) یک نمایشگاه مروری بر گلچین آثار بنیناتی را به پانزده سال اول فعالیت او اختصاص داد.
موضوع مقاله: میرلا بنتیوگلیو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # میرلا بنتیوگلیو | مقدمه: او در نمایشگاه‌هایی در سراسر جهان، از جمله دوسالانه ونیز (هشت بار از ۱۹۶۹ تا ۲۰۰۱) و در موزه هنر مدرن (۱۹۹۲) شرکت کرد. | ## بخش 1: میرلا بنتیوگلیو | آثار بنتیوولیو سرشار از انتقاد کنایه‌آمیز از جوامع غربی، ساختارهای مردسالارانه آنها، وسواس به مصرف مادی، آلودگی محیط زیست و تجلیل از قدرت بر شفقت است. پدرش، ارنستو برتارلی، دانشمند و استاد دانشگاه پاویا و یک مجموعه‌دار مشتاق کتاب بود. او اولین مجموعه اشعار خود، جیاردینو (باغ)، را در سال ۱۹۴۳ منتشر کرد، اما تا سال ۱۹۶۸ برای انتشار دومین کتاب شعر خود صبر کرد. بنتیوولیو از انعطاف‌ناپذیری کلمات چاپی و ناتوانی آن در بازنمایی کامل تجربیات باز و چندوجهی که اشعار از آنها سرچشمه می‌گرفتند، راضی نبود. در سال ۱۹۶۳، او اولین اثر خود را به عنوان منتقد هنری منتشر کرد، مطالعه‌ای تک‌نگاری دربارهٔ هنرمند آمریکایی متولد لیتوانی، بن شاهن. در آن زمان او به جنبش شعر کانکریت پیوست و شروع به استفاده از عناصر الفبایی برای خلق تصاویر کرد. | ## بخش 2: میرلا بنتیوگلیو | از نمونه‌های این دوره خلاقانه می‌توان به (موفقیت) در سال ۱۹۶۸ و (پنجره-صفحه) در سال ۱۹۷۱ اشاره کرد. بنتیوولیو همچنین به جنبش شعر بصری پیوست و عناصر زبانی و شمایلی را با هم ترکیب کرد. در دهه ۱۹۷۰، بنتیوولیو به‌طور خاص مجذوب حروف ای و او شد که در زبان ایتالیایی به ترتیب مخفف کلمات انگلیسی «و» و «یا» هستند. ای به نشانه اجتماع و ارتباط تبدیل شد، در حالی که او به نشانه هویت و فردیت تبدیل شد. چند سال بعد، او به‌طور فزاینده‌ای درگیر مجسمه‌سازی و هنرهای نمایشی شد و حروف را به شکل‌های سه‌بعدی تکامل داد: ای به کتاب باز تبدیل شد، در حالی که او به تخم‌مرغ تبدیل شد. اولین اثر مجسمه‌سازی او که از کتاب و تخم‌مرغ استفاده می‌کند، (شعر کامل) از سال ۱۹۷۴ است. | ## بخش 3: میرلا بنتیوگلیو | تصاویر کتاب‌ها و تخم‌مرغ‌ها در بسیاری از آثار بعدی او تکرار می‌شوند و در یکی از برجسته‌ترین آثار او، (تخم‌مرغ گوبیو) از سال ۱۹۷۶ به نمایش گذاشته شده‌اند. در سال ۱۹۷۶، بنتیوولیو یک اثر هنری برای شهر گوبیو ایتالیا با عنوان «شعری برای درخت» خلق کرد. این اثر هنری نمایشی شامل برافراشتن درختی در میدان اصلی شهر و دعوت از رهگذران برای نوشتن چیزی روی یک تکه کاغذ و سپس چسباندن آن به درخت بود. بنتیوولیو سپس کاغذها را جمع‌آوری کرد و برخی را برای خلق یک شعر منحصر به فرد و منسجم انتخاب کرد. | ## جمع‌بندی | پول، «زبان / تصویر / شیء: اثر میرلا بنتیوولیو»، مجله هنر زنان، جلد ۶: شماره ۱ (بهار - تابستان، ۱۹۸۵)، صفحات.
موضوع مقاله: دینو آلفیری | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # دینو آلفیری | مقدمه: ادواردو (دینو) آلفیری (بولونیا، ۸ ژوئن ۱۸۸۶ - میلان، ۱۹۶۶) سیاستمدار و دیپلمات فاشیست ایتالیایی بود. | ## بخش 1: دینو آلفیری | او در دوران کودکی و نوجوانی از نظر سیاسی فعال بود و در سال ۱۹۱۰ به انجمن ملی‌گرایان پیوست. او مدرک حقوق خود را در سال ۱۹۱۵ از دانشگاه جنوا دریافت کرد و اندکی پس از آن داوطلبانه به خدمت سربازی رفت. آلفیری به سرعت به درجه ستوان ارتقا یافت و در سال ۱۹۱۶ مدال برنز و در سال ۱۹۱۷ مدال نقره شجاعت نظامی را دریافت کرد. در سال ۱۹۱۱، تحصیلات حقوق خود را به پایان رساند و اندکی پس از آن به گروه ملی‌گرایانی که توسط انریکو کرادینی تشکیل شده بود، پیوست. او که داوطلب جنگ جهانی اول بود، از ادغام گروه کورادینی و حزب ملی فاشیست بنیتو موسولینی انتقاد کرد. | ## بخش 2: دینو آلفیری | با این وجود، در سال ۱۹۲۴ در فهرست حزب ملی فاشیست به مجلس نمایندگان ایتالیا انتخاب شد. حرفه سیاسی در دوران حکومت موسولینی، آلفیری وظایف متعددی را بر عهده داشت: بین سال‌های ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۴، او مدیر مشترک نمایشگاه انقلاب فاشیستی، معاون دبیر Corporazioni و از سال ۱۹۳۵ معاون دبیر مطبوعات و تبلیغات بود و وظایف وزیر گالئاتسو چانو را در طول مأموریت اخیرش در جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی بر عهده گرفت. هنگامی که چانو به سمت وزیر امور خارجه منصوب شد، دینو آلفیری در سال ۱۹۳۷ به عنوان وزیر فرهنگ عامه منصوب شد و خود را موافق قوانین جداسازی نژادی یهودستیزانه مصوب ۱۹۳۸ اعلام کرد. او از ۷ نوامبر ۱۹۳۹ فرستاده ایتالیا به واتیکان و پنج ماه بعد به آلمان نازی بود، جایی که اغلب با آدولف هیتلر ملاقات می‌کرد. با پیشرفت جنگ و نیاز ایتالیا به کمک، او تلاش کرد تا از آلمان کمک مادی درخواست کند، اما با وجود اطمینان‌ها، نتیجه چندانی حاصل نشد. | ## بخش 3: دینو آلفیری | هنگامی که جنگ برای محور رو به وخامت گذاشت، او اطلاعیه‌هایی نوشت و به طور شفاهی به موسولینی ابراز کرد که آلمانی‌ها ایتالیا را صرفاً به عنوان یک کشور حائل در برابر متفقین متجاوز می‌بینند و از دوچه خواست تا با متفقین صلح کند، اما همزمان به آلمانی‌ها اطمینان داد که ایتالیا به آنها خیانت نمی‌کند. در ژوئیه ۱۹۴۳، آلفیری توسط اعضای شورای عالی به رم فراخوانده شد تا در جلسه‌ای شرکت کند. آلفیری، عضو شورای عالی فاشیسم، در ژوئیه ۱۹۴۳ به کودتای دینو گراندی رأی مثبت داد که منجر به دستگیری موسولینی و سقوط او از قدرت دولت فاشیست ایتالیا شد. در ژانویه ۱۹۴۴، او در جریان دادگاه ورونا، توسط یک دادگاه نمایشی به صورت غیابی به اعدام محکوم شد. | ## جمع‌بندی | این کتاب، فراتر از خاطرات شخصی، اطلاعات کمی در مورد روابط ایتالیا و آلمان در طول جنگ فاش می‌کند.
موضوع مقاله: آلدو ویدوسونی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آلدو ویدوسونی | مقدمه: آلدو ویدوسونی (فولیانو، ۲۱ ژانویه ۱۹۱۴ - کالیاری، ۳۰ نوامبر ۱۹۸۲) وکیل و سیاستمدار فاشیست ایتالیایی بود. | ## بخش 1: آلدو ویدوسونی | پس از تحصیل در رشته حقوق در دانشگاه تریسته، ویدوسونی در ماه مه ۱۹۳۶ به حزب ملی فاشیست (PNF) پیوست. او یک سرباز داوطلب در جنگ دوم ایتالیا-اتیوپی و سپس در جنگ داخلی اسپانیا در کنار فرانسیسکو فرانکو بود. او یک چشم و یک دستش را در جبهه سانتاندر از دست داد و به خاطر شجاعت در نبرد مدال طلا دریافت کرد. شهرت آلدو ویدوسونی او را به یک مهره ارزشمند در رژیم بنیتو موسولینی تبدیل کرد و او به چهره‌ای مهم در سلسله مراتب شرکت‌های دانشگاهی فاشیستی - «گروه فاشیستی دانشگاهی» (GUF) - تبدیل شد. | ## بخش 2: آلدو ویدوسونی | او در آغاز دبیر گروه فاشیستی دانشگاهی استان تریسته (در سال ۱۹۳۸) بود، سپس (۱۹۴۰-۱۹۴۱) بازرس گروه فاشیستی دانشگاهی در انا و در نوامبر-دسامبر ۱۹۴۱، دبیر ملی گروه فاشیستی دانشگاهی شد. رهبری حزب فاشیست در ۲۶ دسامبر ۱۹۴۱، در حالی که هنوز کاملاً جوان بود، ویدوسونی به دستور موسولینی به عنوان دبیر ملی فاشیست منصوب شد و جایگزین آدلکی سرنا شد. تجربه سیاسی اندک او و انتقاد مداوم از دیگر رهبران، او را برای این وظیفه نامناسب کرده بود: با وجود جذابیت اولیه‌اش به عنوان یک سرباز نشان‌دار، او به زودی به طور گسترده به عنوان فردی ناکارآمد و حتی "مسخره" تلقی شد. طبق خاطرات وزیر امور خارجه و داماد موسولینی، کنت گالئاتسو چانو، ویدوسونی در ۵ ژانویه ۱۹۴۲ با "نقشه‌های وحشیانه برای اسلوونی‌ها" به دیدن او آمد. | ## بخش 3: آلدو ویدوسونی | پس از کودتای طرفدار متفقین در شورای عالی فاشیسم در اواخر ژوئیه ۱۹۴۳ و آتش‌بس امضا شده توسط دولت پیترو بادولیو در کاسیبیله، ویدوسونی تصمیم گرفت با جمهوری سوسیال ایتالیا که تحت حمایت نازی‌ها بود (که توسط موسولینی در شمال تأسیس و رهبری می‌شد) همراه شود. او به یکی از اعضای برجسته حزب فاشیست جمهوری‌خواه (PNF) که دوباره تأسیس شده بود، تبدیل شد. | ## جمع‌بندی | پس از جنگ جهانی دوم، آلدو ویدوسونی در ورونا و سپس کالیاری زندگی، و در بیمه کار می‌کرد.
موضوع مقاله: آنتونیو بائودو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آنتونیو بائودو | مقدمه: نخستین تلاش‌های او شامل ساخت سه نمونهٔ اولیه با موتورهای V2 به حجم‌های ۴۷۴، ۶۶۸ و ۱۰۰۰ سی‌سی بود. | ## بخش 1: آنتونیو بائودو | این شرکت تنها یک نمونهٔ اولیه با نام MB تولید کرد که از یک موتور ۱٫۳۵ لیتری چاپوئی-دورنیه بهره می‌برد. این همکاری کوتاه‌مدت اما نوآورانه، زمینهٔ ورود بائودو به عرصهٔ طراحی خودروهای کوچک مسابقه‌ای را فراهم کرد. در سال ۱۹۲۷ او به‌همراه آوگوستو موناکو خودرویی به نام موناکو-بائودو ساخت که نمونه‌ای از همکاری‌های نوین میان طراحان مستقل ایتالیایی بود. در سال ۱۹۲۶، شرکت بائودو دو مدل جدید عرضه کرد که از موتورهای ۲۵۰ و ۳۵۰ سی‌سی جی. | ## بخش 2: آنتونیو بائودو | این موتورسیکلت‌ها به‌دلیل کیفیت ساخت و سبک طراحی، در میان نمونه‌های آزمایشی ایتالیایی‌ها جایگاه ویژه‌ای پیدا کردند. ناوونه با استفاده از نام بائودو، چند خودروی کوچک تولید کرد اما این پروژه به‌سرعت متوقف شد و نشان تجاری بائودو به تاریخ پیوست. میراث بائودو را می‌توان در جنبش طراحان مستقل و نوآور ایتالیایی دههٔ ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ مشاهده کرد. او جزو نخستین کسانی بود که ایدهٔ استفادهٔ چندمنظوره از فناوری‌های موتورسیکلت در خودروهای کوچک و سبک را دنبال کرد. | ## بخش 3: آنتونیو بائودو | میراث اگرچه شرکت بائودو تنها برای یک دهه فعال بود، آثار آن به‌عنوان بخشی از تاریخ خودرو در ایتالیا و موتورسیکلت‌سازی ایتالیا باقی مانده است. علاقه‌مندان خودروهای کلاسیک امروزه نیز به دنبال نمونه‌های باقی‌مانده از این موتورسیکلت‌ها و خودروها هستند، هرچند که بیشترشان در موزه‌ها یا مجموعه‌های خصوصی نگهداری می‌شوند. نام بائودو در کنار طراحانی چون کارلو آبارت و آوگوستو موناکو به‌عنوان پیشگامان طراحی تجربی در ایتالیا شناخته می‌شود. | ## جمع‌بندی | هرچند بسیاری از پروژه‌های او به مرحلهٔ تولید انبوه نرسیدند، اما نوآوری‌هایش الهام‌بخش نسل بعدی مهندسان و طراحان شد.
موضوع مقاله: ویتوریو بلنتانی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ویتوریو بلنتانی | مقدمه: زندگی‌نامه بلنتانی در مودنا زاده شد و در آلمان به تحصیل مهندسی مکانیک در دانشگاه فرایبورگ پرداخت. | ## بخش 1: ویتوریو بلنتانی | او در ۱۹۴۰ به انزو فراری پیوست و در پروژهٔ اتو آویو کوستروزیونه ۸۱۵ همکاری کرد که یکی از نخستین خودروهای طراحی‌شده در کارگاه فراری پیش از تأسیس رسمی شرکت بود. در فاصلهٔ ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۵ او برای مازراتی فعالیت کرد و نقش کلیدی در توسعهٔ مدل‌های مازراتی آ۶ (A6GCM در ۱۹۵۲؛ A6SSG در ۱۹۵۴) و مازراتی ۲۵۰اف داشت؛ مدلی که پیش‌تر توسط جوآکینو کلمبو آغاز شده بود اما پس از خروج او، ادامهٔ کار به بلنتانی سپرده شد. پیستون‌ها و طراحی موتور این پروژه‌ها بعدها توسط فیل هیل رانندهٔ قهرمان فرمول یک، به نام «موتور بلنتانی» یاد شد. بلنتانی همچنین همراه برادرش ریکاردو، شرکت «بلنتانی ریکاردو مودنا» (B.R.M.) را در سال‌های ۱۹۵۵ تا ۱۹۵۷ بنیان گذاشت. | ## بخش 2: ویتوریو بلنتانی | این شرکت تخصصی در زمینهٔ موتورهای دو زمانه داشت و پس از او توسط برادرزاده‌اش آنتونیو بلنتانی ادامه یافت.B.R.M. میراث او در صنعت خودروسازی ایتالیا، به‌ویژه در دههٔ طلایی مازراتی و فراری همچنان زنده است. میراث بلنتانی از جمله مهندسانی بود که در گذار صنعت خودروی ایتالیا از کارگاه‌های کوچک به تولیدات بین‌المللی نقشی محوری داشت. طراحی‌ها و نوآوری‌های او در زمینهٔ شاسی، موتور و سیستم‌های مکانیکی، الهام‌بخش بسیاری از نسل بعدی مهندسان شد. | ## بخش 3: ویتوریو بلنتانی | همکاری نزدیک او با انزو فراری و مازراتی، جایگاهش را به‌عنوان یکی از چهره‌های کمتر شناخته‌شده اما اثرگذار درهٔ موتور در امیلیا-رومانیا تثبیت کرد. امروزه در آرشیو موزه فراری و موزه مازراتی، بخشی از طراحی‌ها و مستندات فنی او نگهداری می‌شود. | ## جمع‌بندی | پژوهشگران تاریخ خودرو او را در کنار طراحانی چون جوآکینو کلمبو و آلبرتو ماساری به‌عنوان پایه‌گذاران سبک مدرن خودروسازی ایتالیا یاد می‌کنند.
موضوع مقاله: مسابقات جهانی دو و میدانی ۲۰۲۵ – دو ۸۰۰ متر مردان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مسابقات جهانی دو و میدانی ۲۰۲۵ – دو ۸۰۰ متر مردان | مقدمه: مسابقات جهانی دو و میدانی ۲۰۲۵ در رشته دو ۸۰۰ متر مردان در ورزشگاه ملی ژاپن توکیو در تاریخ‌های ۱۶، ۱۸ و فینال در ۲۰ سپتامبر ۲۰۲۵ برگزار شد. | ## بخش 1: مسابقات جهانی دو و میدانی ۲۰۲۵ – دو ۸۰۰ متر مردان | خلاصه رکورد ها پیش از مسابقات قبل از شروع مسابقه رکوردها به شرح زیر بود: رکورد ورزشکار و مکان تاریخ رکورد جهانی ۱:۴۰.۹۱ لندن, بریتانیا ۹ اوت ۲۰۱۲ رکورد قهرمانی ۱:۴۲.۳۴ دوحه ، قطر ۱ اکتبر ۲۰۱۹ پیشرو در جهان ۱:۴۱.۴۴ فونتویل ، موناکو ۱۱ ژوئیه ۲۰۲۵ رکورد آفریقا ۱:۴۰.۹۱ لندن, بریتانیا ۹ اوت ۲۰۱۲ رکورد آسیایی ۱:۴۲.۷۹ فونتویل ، موناکو ۲۹ ژوئیه ۲۰۰۸ رکورد اروپایی ۱:۴۱.۱۱ کلن ، آلمان ۲۴ اوت ۱۹۹۷ رکوردهای آمریکای شمالی، مرکزی و کارائیب ۱:۴۱.۲۰ پاریس ، فرانسه ۱۰ اوت ۲۰۲۴ رکورد اقیانوسیه ۱:۴۲.۵۵ فونتویل ، موناکو ۱۱ ژوئیه ۲۰۲۵ رکورد آمریکای جنوبی ۱:۴۱.۷۷ کلن ، آلمان غربی ۲۶ اوت ۱۹۸۴ استاندارد صلاحیت استانداردی که به طور خودکار برای ورود به مسابقه لازم بود، زمان ۱:۴۴.۵۰ بود. | ## بخش 2: مسابقات جهانی دو و میدانی ۲۰۲۵ – دو ۸۰۰ متر مردان | تاریخ زمان مرحله ۱۶ سپتامبر ۱۹:۳۵ هیت‌ها ۱۸ سپتامبر ۲۱:۴۵ نیمه نهایی ۲۰ سپتامبر ۲۲:۲۲ نهایی نیمه نهایی مسابقات نیمه نهایی در تاریخ ۱۸ سپتامبر برگزار شد. | ## بخش 3: مسابقات جهانی دو و میدانی ۲۰۲۵ – دو ۸۰۰ متر مردان | ## جمع‌بندی | دو ورزشکار اول هر گروه ( س ) و دو تا از سریع‌ترین‌ها ( س ) دوندگان بعدی به فینال راه یافتند.
موضوع مقاله: کارلو اسکورتزا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کارلو اسکورتزا | مقدمه: کارلو اسکورتسا (پائولا، ۱۵ ژوئن ۱۸۹۷ - فلورانس، ۲۳ دسامبر ۱۹۸۸) یکی از اعضای برجسته حزب ملی فاشیست ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم بود. | ## بخش 1: کارلو اسکورتزا | او شهرت خود را در گروه شبه‌نظامی فاشیست ایتالیایی معروف به پیراهن سیاه‌ها به دست آورد و بعداً به مقام دبیر حزب رسید و پس از بنیتو موسولینی، دومین مقام در ایتالیای فاشیستی را به خود اختصاص داد. دوره کوتاه و پر فراز و نشیب او در بهار ۱۹۴۳ آغاز شد و با فروپاشی و انحلال حزب در پایان ژوئیه پایان یافت. زندگی اسکورزا که در شهر پائولا زاده شده بود، در جنگ جهانی اول در سپاه برسالیری شرکت کرد و در آنجا به درجه ستوان (Tenente) رسید. پس از جنگ، به حزب ملی فاشیست بنیتو موسولینی پیوست و در اقدامات خشونت‌آمیز علیه کمونیست‌ها و سوسیالیست‌ها در منطقه اطراف لوکا شرکت کرد. | ## بخش 2: کارلو اسکورتزا | پس از شرکت در راهپیمایی به سوی رم در سال ۱۹۲۲، مدت کوتاهی به عنوان روزنامه‌نگار کار کرد، سپس به عنوان فدرال (افسر ارشد حزب ایالتی) استان لوکا منصوب شد. در سال ۱۹۳۰، اسکورتزا به رهبری سازمان کلیدی جوانان حزب، گروه دانشگاهی فاشیستا، منصوب شد. دبیر حزب ملی فاشیست در آوریل ۱۹۴۳، اسکورتزا به عنوان دبیر حزب ملی فاشیست منصوب شد و جایگزین آلدو ویدوسونیِ ناکارآمد گردید. او کاملاً به موسولینی وفادار ماند و با یک درخواست سازش‌ناپذیر - «همه و همه چیز برای جنگ» - مقام خود را به دست گرفت. | ## بخش 3: کارلو اسکورتزا | در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳، دینو گراندی، رئیس مجلس زمان جنگ ایتالیا، پیشنهادی برای برکناری موسولینی از سمت خود به شورای عالی فاشیسم ارائه داد. اسکورتزا، که سمت دبیر شورای عالی را نیز بر عهده داشت، به آن رأی منفی داد، اما این پیشنهاد تصویب شد و موسولینی توسط کارابینیری دستگیر شد. پس از آتش‌بس کاسیبیله، اسکورتزا در جمهوری سوسیال ایتالیا که تحت کنترل نازی‌ها بود، دستگیر شد. | ## جمع‌بندی | او به دلیل عدم مقابله با کودتای ضد فاشیستی به خیانت متهم شد، اما در آوریل ۱۹۴۴ توسط دادگاه ویژه تبرئه شد.
موضوع مقاله: اودونه بلوتسی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # اودونه بلوتسی | مقدمه: او به‌ویژه به‌خاطر تألیف کتاب چهارجلدی علم سازه‌ها شناخته می‌شود که طی چند دهه در ایتالیا و کشورهای دیگر به‌عنوان مرجع اصلی آموزش مهندسی سازه به‌کار می‌رفت. | ## بخش 1: اودونه بلوتسی | مشکلات مالی باعث شد که او از نوجوانی مجبور به کار شود، اما علاقهٔ شدیدش به ریاضیات و فیزیک سبب شد تحصیلات خود را شبانه ادامه دهد. در سال ۱۹۲۸ به پیشنهاد استاد آلبنگا، به تدریس در رشتهٔ علم سازه‌ها در دانشگاه بولونیا پرداخت. بلوتسی در طول زندگی حرفه‌ای خود بارها از سوی بنیادهای علمی ایتالیا، از جمله بنیاد السساندرو ولتا و بنیاد والائوری تقدیر شد. او همچنین عضو انجمن‌های علمی بین‌المللی در حوزهٔ مهندسی عمران بود و مقالاتی در مجلات علمی اروپا منتشر کرد. در تابستان ۱۹۵۴ برای برگزاری دوره‌های آموزشی و کنفرانس‌های تخصصی به برزیل سفر کرد. گرمای شدید باعث بیماری او شد و پس از بازگشت به بولونیا، تحت عمل جراحی قرار گرفت. آخرین درس خود را در ماه مهٔ ۱۹۵۶ ارائه کرد و با تشویق ایستادهٔ شاگردانش روبه‌رو شد. | ## بخش 2: اودونه بلوتسی | این مجموعه، مفاهیم پایه و پیشرفتهٔ مقاومت مصالح، تحلیل سازه‌ها و مکانیک محیط‌های پیوسته را پوشش می‌داد و به‌مدت بیش از نیم قرن کتاب درسی اصلی در دانشگاه‌های ایتالیا بود. این اثر بعدها به زبان‌های اسپانیایی و پرتغالی ترجمه شد و در آمریکای لاتین نیز به‌طور گسترده‌ای مورد استفاده قرار گرفت. روش آموزشی او به‌گونه‌ای بود که مفاهیم پیچیدهٔ تحلیل سازه را از ساده‌ترین اصول آغاز می‌کرد و با تمرین‌ها و مثال‌های عملی به دانشجویان انتقال می‌داد. امروزه نام او در میان بنیان‌گذاران آموزش مدرن مهندسی سازه در ایتالیا ذکر می‌شود و آثارش همچنان در کتابخانه‌های تخصصی مهندسی مورد استفاده قرار می‌گیرند. یادبودها پس از درگذشت اودونه بلوتسی، جامعهٔ علمی و دانشگاهی ایتالیا کوشید میراث او را زنده نگه دارد. از دههٔ ۱۹۶۰، انجمن مهندسان عمران بولونیا همایش سالانه‌ای را با نام «روز بلوتسی» (Giornata Belluzzi) برگزار می‌کند که طی آن پژوهشگران جوان نتایج تازهٔ خود در حوزهٔ تحلیل سازه‌ها و مقاومت مصالح را ارائه می‌دهند. این رویداد به یکی از مهم‌ترین گردهمایی‌های علمی مهندسی سازه در شمال ایتالیا تبدیل شده است. | ## بخش 3: اودونه بلوتسی | این مؤسسهٔ آموزشی، که از دههٔ ۱۹۷۰ فعالیت می‌کند، در رشته‌های مهندسی مکانیک، الکترونیک و ساختمان به آموزش دانش‌آموزان می‌پردازد و خود را وارث سنت آموزشی بلوتسی می‌داند. این مجموعه شامل دست‌نوشته‌های اولیهٔ او بر روی جلد اول علم سازه‌ها و نیز مکاتبات علمی او با همکارانش در تورین و فلورانس است. این خیابان امروزه محل رفت‌وآمد دانشجویان و استادان دانشگاه است و در میان نمادهای شهری بولونیا جایگاهی ویژه یافته است. در برزیل، که او در سال ۱۹۵۴ در آنجا دوره‌های آموزشی برگزار کرد، برخی از دانشگاه‌ها در سائوپائولو و ریو دو ژانیرو ترجمهٔ آثار او را همچنان در برنامه‌های درسی خود نگه داشته‌اند. انجمن مهندسان برزیل نیز در ۱۹۸۲ همایشی به مناسبت یک‌صدمین سال تولد او برگزار کرد. | ## جمع‌بندی | امروزه، میراث بلوتسی به‌عنوان پلی میان سنت علمی ایتالیا و آموزش مدرن مهندسی در جهان تلقی می‌شود و نام او همچنان در تاریخ آموزش مهندسی سازه زنده است.
موضوع مقاله: جوزپه آلبنگا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جوزپه آلبنگا | مقدمه: او از ۱۹۱۴ تا ۱۹۱۵ به عنوان استاد فوق‌العادهٔ راه‌سازی و راه‌آهن در دانشگاه بولونیا و از ۱۹۱۵ تا ۱۹۱۸ در دانشگاه پیزا تدریس کرد. | ## بخش 1: جوزپه آلبنگا | در سال ۱۹۲۸ به کرسی پل‌سازی در پلی‌تکنیک تورین رسید و بین سال‌های ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۲ به عنوان رئیس این دانشگاه خدمت کرد. او در همان سال در کنگره بین‌المللی ریاضیدانان در بولونیا به‌عنوان سخنران دعوت‌شده حضور داشت. | ## بخش 2: جوزپه آلبنگا | آلبنگا نقش مهمی در توسعهٔ نظریه و عمل پل‌سازی و همچنین تاریخ مهندسی داشت و از نخستین پژوهشگرانی بود که روند تحول بتن مسلح را به‌صورت نظام‌مند مطالعه کرد. از میان شاگردان او می‌توان به اودونه بلوتسی، لوییجی استابیلینی، لترّیو فرانچسکو دوناتو، آگوستو کاوالاری مورات، جولیوس پیتزتی و ریکاردو بالداتچی اشاره کرد. | ## بخش 3: جوزپه آلبنگا | ## جمع‌بندی | یادبود و میراث پس از درگذشت آلبنگا در ۱۹ ژانویهٔ ۱۹۵۷، بسیاری از مؤسسات دانشگاهی ایتالیا مقالات و شماره‌های ویژه‌ای را به کارنامهٔ علمی او اختصاص دادند.
موضوع مقاله: آدلکی سرنا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آدلکی سرنا | مقدمه: آدلچی سرنا (لاکوئیلا ۲۷ دسامبر ۱۸۹۵ - ، ۲۹ ژانویه ۱۹۷۰) یک مقام دولتی ایتالیایی و سیاستمدار فاشیست بود. | ## بخش 1: آدلکی سرنا | در سال ۱۹۱۵، او داوطلبانه به ارتش سلطنتی ایتالیا پیوست و در جنگ جهانی اول شرکت کرد و به خاطر شجاعت نظامی مدال گرفت. از سال ۱۹۲۴ تا ۱۹۳۹، او به عنوان معاون در مجلس سفلی مجلس پادشاهی ایتالیا، اتاق نمایندگان، خدمت کرد. | ## بخش 2: آدلکی سرنا | از سال ۱۹۳۲، او عضو هیئت مدیره حزب ملی فاشیست ایتالیا بود و در سال‌های ۱۹۳۴-۱۹۳۷ و در سال‌های ۱۹۴۰-۱۹۴۱ عضو شورای عالی فاشیسم بود. از سال ۱۹۳۳ تا ۱۹۳۹، او معاون آکیله استاراچه، دبیر ملی حزب ملی فاشیست ایتالیا، بود. | ## بخش 3: آدلکی سرنا | از سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۳۹، او تبلیغات فعالی را برای جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی رهبری کرد. | ## جمع‌بندی | پس از سقوط رژیم فاشیستی در ایتالیا در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳، سیاست را ترک کرد و به زندگی خصوصی روی آورد.
موضوع مقاله: اوجنیو برگاماسکو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # اوجنیو برگاماسکو | مقدمه: اوجنیو برگاماسکو (؛ ۱۵ آوریل ۱۸۵۸ – ۱۱ ژوئن ۱۹۴۰) مهندس و سیاستمدار ایتالیایی بود. | ## بخش 1: اوجنیو برگاماسکو | او به‌عنوان یکی از اعضای حزب سوسیالیست اصلاح‌طلب ایتالیا، مناصب مختلف دولتی را برعهده داشت و از جمله وزیر نیروی دریایی ایتالیا شد. او تحصیلات عالی خود را در مؤسسه عالی فنی میلان گذراند و مدرک کارشناسی مهندسی عمران دریافت کرد. در همین دوره علاقه‌مندی او به علوم فنی و اجتماعی پایه‌گذار ورودش به عرصه سیاست شد. | ## بخش 2: اوجنیو برگاماسکو | حرفه برگاماسکو در ۱۸۹۴ «بانک تعاونی کشاورزی لوملینا» را بنیان‌گذاری کرد که خود نیز ریاست آن را برعهده داشت. وی در ۱۹۰۸ به ریاست شورای استانی پاویا انتخاب شد و سپس به‌عنوان شهردار کانتیا لوملینا خدمت کرد. در نوامبر ۱۹۱۳ به عضویت سنا از طرف حزب دموکرات‌های لیبرال انتخاب شد و سه دوره در این مقام باقی ماند. | ## بخش 3: اوجنیو برگاماسکو | برگاماسکو در کابینه لوتساتی (۲ آوریل ۱۹۱۰ – ۲۹ مارس ۱۹۱۱) و کابینه چهارم جولیتی (۳۰ مارس ۱۹۱۱ – ۲۴ نوامبر ۱۹۱۳) به‌عنوان دبیر دولتی در وزارت نیروی دریایی ایتالیا خدمت کرد. | ## جمع‌بندی | در ۴ ژوئیهٔ ۱۹۲۱ او به وزارت نیروی دریایی در کابینهٔ فرانچسکو ساوریو نیتی منصوب شد.
موضوع مقاله: امبرین راضیه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # امبرین راضیه | مقدمه: او نام خانوادگی خود را از نام مادربزرگش، راضیه، گرفته است و یک خواهر بزرگ‌تر دارد. | ## بخش 1: امبرین راضیه | راضیه در سال ۲۰۱۳ مدرک کارشناسی خود را از دانشگاه وست لاندن دریافت کرد و در مدرسهٔ بازیگری آیدنتیتی (IDSA) آموزش دید. پیش از آن، در کالج کینگستون تحصیل کرده و در رشتهٔ هنرهای نمایشی مدرک کاردانی آموزش کسب‌وکار و فناوری (Btec) گرفته بود. | ## بخش 2: امبرین راضیه | در سال ۲۰۱۵، راضیه نمایش تک‌نفرهٔ خود با عنوان «دفترچه خاطرات دختری از هانسل» را در تئاتر اووال هاوس لندن نوشت و بازی کرد. در همان سال، راضیه به عنوان بهترین تازه‌وارد در جوایز رسانه‌ای آسیایی شناخته شد. | ## بخش 3: امبرین راضیه | از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به تد لاسو، سازمان و آینه سیاه اشاره کرد. در سال ۲۰۲۳، راضیه قراردادی برای توسعهٔ یک مجموعهٔ کمدی-درام با کمپانی اکسپکتیشن انترتینمنت امضا کرد. | ## جمع‌بندی | این مجموعه با عنوان از دست‌رفته دربارهٔ رابطهٔ یک مادر و دختر مهاجر جنوب آسیایی است.
موضوع مقاله: انریکو بیانکینی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # انریکو بیانکینی | مقدمه: تحصیلات ابتدایی خود را در ماسا (توسکانی) گذراند و در فاصلهٔ ۱۹۲۰ تا ۱۹۲۲ در دانشگاه پیزا به تحصیل تاریخ هنر پرداخت. | ## بخش 1: انریکو بیانکینی | سپس وارد دانشکده مهندسی رم شد و در ۲۲ آوریل ۱۹۲۶ در رشته مهندسی عمران فارغ‌التحصیل شد. از اوت همان سال، همکاری خود را با شرکت مهندسی «پوگی، گائودنتسی و شرکا» آغاز کرد و در ۱۹۲۷ به‌عنوان طراح و مدیر کارگاه استخدام شد؛ سمتی که تا ۱۹۳۸ در آن باقی ماند. در این دوره او پروژه‌های متعددی از جمله ساختمان‌های صنعتی، سینماها و پل‌ها را طراحی و نظارت کرد. | ## بخش 2: انریکو بیانکینی | میان سال‌های ۱۹۲۹ و ۱۹۳۱ او در ساخت عناصر هنری بزرگراه A11 با شرکت ساوریو پاریزی همکاری کرد. بیانکینی نزدیک به دو دهه با رافائلو فاگنونی، معمار برجسته ایتالیایی، همکاری داشت. حاصل این همکاری تدوین طرح‌های شهری برای پیزا، فااِنزا و آستی؛ مشارکت در ساخت ورزشگاه موسولینی در تورین و ورزشگاه پورتا الیزا در لوکا؛ مرمت بناهای تاریخی؛ و طراحی پروژه‌های عمومی همچون پادگان‌های کارابینیری و ایستگاه‌های راه‌آهن بود. | ## بخش 3: انریکو بیانکینی | بیانکینی تخصص ویژه‌ای در سازه‌های بتن مسلح داشت و آثاری چون ساختمان دانشگاه تریسته و پروژه‌های دوره فاشیستی در فلورانس و شهرهای دیگر را به‌انجام رساند. | ## جمع‌بندی | پس از جنگ جهانی دوم، بیانکینی مسئولیت پروژه‌های صنعتی، مسکونی و عمومی را برعهده گرفت که شامل کارخانه‌ها، ورزشگاه‌ها، خانه‌های دولتی و نیروگاه‌ها در سراسر توسکانی بود.