موضوع مقاله: آموزش در تایوان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آموزش در تایوان | مقدمه: آموزش در تایوان زیر نظر اداره می‌شود و یکی از پیشرفته‌ترین نظام‌های آموزشی در جهان به‌شمار می‌رود. | ## بخش 1: آموزش در تایوان | این نظام دانش‌آموزانی تربیت می‌کند که در آزمون‌های بین‌المللی، به‌ویژه در ریاضیات و علوم، از بالاترین نمرات جهانی برخوردارند. در سال ۲۰۱۵، دانش‌آموزان تایوانی در آزمون برنامه بین‌المللی ارزیابی دانش‌آموز (PISA) با میانگین نمره ۵۲۳٫۷ (در برابر میانگین ۴۹۳ کشورهای عضو OECD) در جایگاه هفتم جهان قرار گرفتند و تایوان به‌عنوان یکی از برترین کشورها در سواد خواندن، ریاضیات و علوم شناخته شد. پیش از اجرای این سیاست در سال ۲۰۱۴ (۱۳۹۳ شمسی)، حدود ۹۵ درصد از فارغ‌التحصیلان دوره راهنمایی به دبیرستان، هنرستان، آموزشکده یا دانشگاه راه می‌یافتند. نظام آموزشی تایوان در چارچوب سنت کنفوسیوسی شکل گرفته و خانواده‌ها ارزش بسیار بالایی برای تحصیل قائلند؛ ۴۵ درصد از تایوانی‌های میان ۲۵ تا ۶۴ سال دارای مدرک کارشناسی یا بالاتر هستند. از جمله این انتقادها می‌توان به تأکید بیش از حد بر حفظ طوطی‌وار مطالب، فشار تحصیلی سنگین بر دانش‌آموزان، بی‌توجهی به تفکر انتقادی و خلاقیت، و ناتوانی بازار کار در جذب شمار زیاد فارغ‌التحصیلان دانشگاهی اشاره کرد. در دوران هلندی (دهه ۱۶۳۰ میلادی)، مبلغان مسیحی همراه کمپانی هند شرقی هلند به تایوان آمدند و با بهره‌گیری از الفبای رومی، زبان قبایل بومی پینگپو در نزدیکی روستای سین‌گانگ را مکتوب کردند و تعالیم کتاب مقدس را در مدارس تدریس نمودند. در دوره حکومت ژِنگ چنگ‌گونگ (کوکسینگا)، آموزش فرهنگ چینی به‌صورت منظم در تایوان پایه‌گذاری شد. در سال ۱۶۶۶ میلادی، چن یونگ‌هوا نخستین معبد کنفوسیوس تایوان را در چِنگ‌تیان‌فو (پایتخت آن زمان) برپا کرد و در کنار آن نخستین آموزشگاه رسمی دولتی، موسوم به «روشوئه» (儒學)، تأسیس شد. در دوران قینگ (۱۶۸۳–۱۸۹۵ میلادی)، شی‌لانگ نخستین آموزشگاه را به نام «کتابخانه شی‌دینگ‌فانگ» بنیان نهاد که آموزش رایگان ارائه می‌داد. در طول این دوره، ده‌ها کتابخانه آموزشی (شویوان) در سراسر تایوان تأسیس شد که برخلاف کتابخانه‌های چین سرزمین اصلی که عمدتاً خصوصی بودند، بیشتر آن‌ها دولتی یا مشترک میان دولت و مردم اداره می‌شدند. نخستین مدیر آموزش حکومت ژاپن در تایوان، ایزاوا شوجی، آموزش اجباری کودکان را ـ که آن زمان در خود ژاپن نیز اجرا نمی‌شد ـ در تایوان پیاده کرد. تا سال ۱۹۴۳، تایوان دارای ۱٬۰۹۹ دبستان با ۹۳۲٬۵۲۵ دانش‌آموز بود و نرخ تحصیلات اجباری به ۷۱ درصد رسید که پس از ژاپن، بالاترین رقم در آسیا بود. در سال‌های ۱۹۴۴–۱۹۴۵، جمهوری چین زیر رهبری کومینتانگ به فرماندهی چیانگ کای‌شک کنترل جزیره را به دست گرفت. پس از عقب‌نشینی جمهوری چین به تایوان در سال ۱۹۴۹ (۱۳۲۸ شمسی)، دولت از مدارس دولتی برای یکپارچه‌سازی جمعیت تایوان بهره گرفت و مدارس خصوصی را که مانعی بر این راه شمرده می‌شدند، سرکوب کرد. با این حال، تا سال ۱۹۵۴ (۱۳۳۳ شمسی) حزب به درخواست‌های اصلاح آموزش تن داد و توسعه و احیای مدارس خصوصی را آغاز کرد. ملی‌گرایان با ابزارهایی چون گماشتن وفاداران در هیئت‌های مدارس و کنترل دقیق بودجه دولتی، اطمینان حاصل کردند که مدارس خصوصی همچنان زیر نفوذ دولت باقی بمانند. آموزش عمومی از دبستان تا پایان دوره راهنمایی از سال ۱۹۶۸ (۱۳۴۷ شمسی) اجباری بوده‌است. در اوت ۲۰۱۱ (مرداد ۱۳۹۰)، برنامه کامل دوازده‌سال آموزش اجباری را برای اجرا از سال ۲۰۱۴ (۱۳۹۳ شمسی) تأیید کرد. در چارچوب همین اصلاحات آموزشی، رئیس‌جمهور ما اینگ-جیو در ژانویه ۲۰۱۱ اعلام کرد که حمایت مالی دولت از آموزش پیش‌دبستانی از جمله معافیت از هزینه شهریه آغاز خواهد شد. انضباط در مدارس دولتی در تمام سطوح عموماً بسیار سخت‌گیرانه است؛ پوشیدن لباس فرم و حضور در آیین صبحگاهی رایج است. دانش‌آموزان در تمام سطوح تا پایان دوره دبیرستان خود مسئول نظافت کلاس‌ها و محوطه مدرسه هستند. تنبیه بدنی رسماً ممنوع است، اما گزارش‌های بسیاری حاکی از ادامه این روش توسط برخی معلمان است. نیم‌سال اول از اوایل سپتامبر آغاز شده و تا اواخر ژانویه یا اوایل فوریه ادامه می‌یابد. نیم‌سال بهار پس از جشن فانوس در اواسط فوریه آغاز شده و در اواخر ژوئن پایان می‌یابد. پایه‌های تحصیلی سال تحصیلی به دو نیم‌سال تقسیم می‌شود: نیم‌سال اول از اوایل سپتامبر آغاز شده و در ژانویه پایان می‌یابد؛ نیم‌سال دوم از اواسط فوریه آغاز شده و در اواخر ژوئن خاتمه می‌یابد. | ## بخش 2: آموزش در تایوان | سطحپایهسن در اول سپتامبریادداشت‌هاکودکستانهیچ۳–۶آموزش پیش‌دبستانیمشمول قانون آموزش و مراقبت دوران کودکی زودهنگامدبستان۶آموزش ملی و اجباریمشمول قانون دبستان و دوره راهنمایی۷۸۹۱۰۱۱دوره راهنمایی۱۲۱۳۱۴دبیرستان (اول دبیرستان)۱۵آموزش ملی از ۲۰۱۹مشمول قانون آموزش دبیرستان (دوم دبیرستان)۱۶پایه دوازدهم (سوم دبیرستان)۱۷ آموزش دانشگاهی و تحصیلات تکمیلی در تایوان مسیرهای متفاوتی دارند: سطحمدت معمولمدرکیادداشت‌هاآموزشکده۵ سال پس از دوره راهنمایی۲ سال پس از دبیرستانکاردانیمشمول قانون آموزشکدهدانشگاه (کارشناسی)۴–۷ سال پس از دبیرستان۲ سال پس از آموزشکدهکارشناسیمشمول قانون دانشگاهدانشگاه (تکمیلی)۱–۴ سال پس از کارشناسیکارشناسی ارشد۲–۷ سال پس از کارشناسی ارشددکترا افزون بر این، آموزش استثنائی، آموزش بزرگسالان و نیز در تایوان در چارچوب نظام‌های مشابه وجود دارد. آموزش ملی آموزش ملی پایه‌ای در تایوان در حال حاضر دوازده‌ساله است و جایگزین برنامه پیشین نه‌ساله شده‌است. سیاست آموزش دوازده‌ساله در اصل در سال ۱۹۸۳ (۱۳۶۲ شمسی) پیشنهاد شد اما به دلایل مالی به تأخیر افتاد. دبستان دبستان‌ها پایه‌های ۱ تا ۶ را دربرمی‌گیرند و کلاس‌ها از دوشنبه تا جمعه، معمولاً از ساعت ۷:۳۰ صبح تا ۴ بعدازظهر (یا تا ظهر چهارشنبه‌ها) برگزار می‌شوند. ریاضیات: آموزش از مبانی پایه آغاز شده و تا جبر مقدماتی و هندسه در پایه ششم پیش می‌رود. مطالعات اجتماعی موسیقی هنر مانند دوره راهنمایی، دانش‌آموزان معمولاً به نزدیک‌ترین دبستان به محل سکونت ثبت‌شده خود اختصاص می‌یابند. این موضوع برخی والدین را به ثبت اقامت فرزندان خود نزد بستگان یا دوستان در مناطق دیگر وامی‌دارد تا آن‌ها را در مدارسی که از نظر کیفیت برتر تلقی می‌شوند، ثبت‌نام کنند. دوره راهنمایی دوره راهنمایی پایه‌های ۷ تا ۹ را دربرمی‌گیرد و نیمه دوم آموزش اجباری است. دانش‌آموزان دوره راهنمایی عمدتاً برای آزمون‌های ورود به دبیرستان در پایان پایه نهم آماده می‌شوند. مدرسه حدود ساعت ۵ بعدازظهر پایان می‌یابد، اما دانش‌آموزان اغلب برای آزمون‌های مکمل و آمادگی بیشتر در مدرسه می‌مانند. مواد درسی این دوره عبارت‌اند از: ادبیات: ادبیات و شعر کلاسیک و مدرن چینی، انشا و فن بیان عمومی. شیمی: در سال دوم، معرفی دقیق‌تر اتم‌ها، مولکول‌ها و واکنش‌های شیمیایی، همراه با کار آزمایشگاهی. فیزیک: در سال دوم، معرفی دقیق‌تر قوانین و معادلات فیزیکی، همراه با کار آزمایشگاهی. جغرافیا: در سال اول جغرافیای تایوان، در سال دوم جغرافیای چین و شرق آسیا، و در سال سوم جغرافیای جهان. در پایان سال سوم، دانش‌آموزان در آزمون‌های ملی ورود به دبیرستان شرکت می‌کنند و بر اساس نمرات به دبیرستان‌ها اختصاص می‌یابند. دانش‌آموزان می‌توانند در صورت تمایل به ادامه تحصیل در هنرستان، در آزمون جداگانه‌ای شرکت کنند. در هر دو حالت، مدارس دولتی بیشترین محبوبیت را دارند در حالی که مدارس خصوصی به‌طور سنتی به‌عنوان گزینه دوم برای کسانی که نمره کافی برای ورود به مدارس دولتی کسب نکرده‌اند، تلقی می‌شوند. حدود ۹۴٫۷ درصد از دانش‌آموزان دوره راهنمایی تحصیلات خود را در دبیرستان یا هنرستان ادامه می‌دهند. دبیرستان عادی دبیرستان پایه‌های ۱۰ تا ۱۲ را دربرمی‌گیرد و هدف اصلی دانش‌آموزان کسب نمرات بالا در آزمون‌های ملی ورود به دانشگاه در پایان سال سوم است. در بسیاری از دبیرستان‌ها، دانش‌آموزان ورودی می‌توانند بسته به علایق خود یکی از دو مسیر علوم یا علوم انسانی را انتخاب کنند. مسیر علوم‌پایه شامل دروس علوم و ریاضیات سنگین‌تر برای آماده‌سازی دانش‌آموز برای ادامه تحصیل در علوم و مهندسی است؛ مسیر علوم انسانی تأکید بیشتری بر ادبیات و مطالعات اجتماعی دارد. ورود به دانشگاه از دو روش صورت می‌گیرد: از طریق توصیه‌نامه یا از طریق شرکت در آزمون ملی ورود به دانشگاه. دانش‌آموزانی که از مسیر توصیه‌نامه اقدام می‌کنند، باید در آزمون علمی ملی شرکت کنند و فهرستی از رشته‌های مورد تقاضای خود را ارائه دهند. مرحله اول غربال‌گری نتایج آزمون و مرحله دوم به شرایط هر دانشکده انتخابی بستگی دارد. فارغ‌التحصیلان دبیرستان همچنین می‌توانند به آموزشکده، مؤسسه فناوری یا دانشگاه علوم و فناوری نیز وارد شوند. | ## بخش 3: آموزش در تایوان | هنرستان (دبیرستان مهارت‌محور) در ژوئن ۲۰۱۶ (خرداد ۱۳۹۵)، «هنرستان‌های حرفه‌ای» به «دبیرستان‌های مهارت‌محور» تغییر نام دادند. آموزش حرفه‌ای و انتخاب‌های شغلی مرتبط از طریق دروس اختیاری در دوره راهنمایی معرفی می‌شوند. دبیرستان‌های مهارت‌محور مؤسساتی سه‌ساله‌اند که از نظر ساختار شبیه دبیرستان‌های عادی هستند، اما بر مهارت‌های عملی و حرفه‌ای تأکید بیشتری دارند. این مدارس برنامه‌های متنوعی را در شش حوزه ارائه می‌دهند: کشاورزی، صنعت، بازرگانی، محصولات دریایی، حوزه زندگی روزمره و هنر. ارزش‌ها و فرهنگ آموزشی در تایوان، پیروی از الگوی کنفوسیوسی در آموزش موجب شده‌است که والدین دریافت تحصیلات خوب را اولویتی بسیار بالا برای خانواده‌ها و هدفی مهم در زندگی فرزندان بدانند. بسیاری از والدین در تایوان بر این باورند که تلاش و پشتکار بیش از توانایی ذاتی در کسب نمرات بهتر مؤثر است. این باورها توسط معلمان و مشاوران تحصیلی نیز پذیرفته شده و مدارس به‌طور منظم والدین را از وضعیت تحصیلی فرزندانشان آگاه می‌کنند. بسیاری از والدین انتظارات بالایی از فرزندان خود دارند و تا آنجا پیش می‌روند که برای تأمین هزینه تحصیل فرزند در دانشگاه قرض می‌کنند. عملکرد بین‌المللی و انتقادها دستاوردها در سال ۲۰۱۵ (۱۳۹۴ شمسی)، دانش‌آموزان تایوانی در آزمون PISA یکی از بهترین نتایج جهانی را در ریاضیات، علوم و سواد خواندن به دست آوردند. تایوان با میانگین نمره ۵۲۳٫۷ در جایگاه هفتم جهان قرار گرفت و نشان داد که از نیروی کار با تحصیلات عالی به نسبت بالایی در میان کشورهای OECD برخوردار است. افزون بر این، دانش‌آموزان تایوانی در آزمون‌های TIMSS نیز در ریاضیات و علوم از بهترین نتایج جهانی برخوردار بوده‌اند. انتقادها با وجود دستاوردهای چشمگیر، نظام آموزشی تایوان از جنبه‌های گوناگونی مورد انتقاد قرار گرفته‌است. دانش‌آموزان با فشار شدیدی از سوی والدین، معلمان، همتایان و جامعه روبه‌رو هستند تا در تحصیل موفق شوند و جایگاه‌های شغلی معتبر یقه‌سفیدی را به دست آورند، در حالی که آموزش حرفه‌ای، تفکر انتقادی و خلاقیت نادیده گرفته می‌شوند. با وجود تعداد زیاد فارغ‌التحصیلان دانشگاهی، بسیاری از آن‌ها در مشاغلی پایین‌تر از انتظار خود با حقوق‌های کمتر مشغول به کار شده‌اند. با این حال، دانشگاه‌های تایوان به عدم همگامی با روندهای فناوری و نیازهای بازار کار متهم شده‌اند که به پدیده «مهارت‌ناسازگاری» میان دانش‌آموختگان دانشگاهی منجر شده‌است. دولت تایوان نیز به دلیل ناتوانی در ایجاد اشتغال کافی برای فارغ‌التحصیلان بیکار مورد انتقاد قرار گرفته‌است. ورود به دانشگاه از دو مسیر اصلی صورت می‌گیرد: آزمون توانایی علمی دانشگاه (大學學科能力測驗) که در اواخر ژانویه یا اوایل فوریه برگزار می‌شود و آزمون اختصاصی رشته‌ها (大學入學分科測驗) که در اوایل ژوئیه برگزار می‌گردد. آزمون جداگانه‌ای به نام «آزمون یکپارچه چهارساله-دوساله» (四技二專統測) نیز برای دانشجویان متقاضی مؤسسات فنی و حرفه‌ای در اواسط ماه می برگزار می‌شود. هزینه‌های آموزش عالی دانشگاه‌ها در اصل از بودجه دولتی تأمین می‌شد اما با تأثیر جهانی‌شدن و افزایش شمار دانشگاه‌ها، ساختار مالی به سمت صندوق‌های دانشگاهی و درآمدهای خودگردان تغییر یافته‌است. آموزش عالی فنی و حرفه‌ای در تایوان، نظام آموزش عالی فنی و حرفه‌ای شامل ۱۳ مرکز فنی دولتی، ۲ مدرسه عالی حرفه‌ای دولتی، ۵۸ مرکز فنی خصوصی و ۱۰ مدرسه عالی حرفه‌ای خصوصی است که همگی زیر نظر اداره فنی و حرفه‌ای وزارت آموزش اداره می‌شوند. در سال ۲۰۱۴ (۱۳۹۳ شمسی)، قانون آموزش فنی و حرفه‌ای تصویب شد که جایگاه و مسئولیت آموزش عالی فنی و حرفه‌ای را در نظام تایوان تثبیت کرد. آموزش استاد آموزش استاد در تایوان از سال ۱۸۹۶ میلادی با تأسیس بخش آموزشی «مدرسه ملی» (國語學校) حکومت ژاپن آغاز شد. در سال ۱۹۹۴ (۱۳۷۳ شمسی)، «قانون آموزش دانشسرا» به «قانون تربیت معلم» تبدیل شد و از آن پس تربیت معلم جنبه‌ای چندگانه و بازارمحور به خود گرفت؛ دانشگاه‌های عمومی دارای برنامه‌های آموزشی نیز می‌توانند معلم تربیت کنند. آمار بر اساس آمار وزارت آموزش تایوان در سال ۲۰۰۶ (۱۳۸۵ شمسی)، ۱۶۵ مؤسسه آموزش عالی در مجموع ۱٬۳۱۰٬۶۷۲ دانشجو داشتند. بزرگ‌ترین دانشگاه‌ها به ترتیب دانشگاه ملی تایوان (۳۲٬۲۳۳ دانشجو)، دانشگاه تام‌کانگ (۲۷٬۵۴۳ دانشجو)، دانشگاه فوجن (۲۷٬۲۶۸ دانشجو)، دانشگاه فرهنگ چین (۲۶٬۶۱۲ دانشجو) و دانشگاه ملی چنگ‌کونگ (۲۱٬۳۶۲ دانشجو) بودند. | ## جمع‌بندی | نرخ سواد در سال ۲۰۱۷ برای کل جمعیت ۹۸٫۸۷ درصد بود: برای مردان ۹۹٫۷۳ درصد و برای زنان ۹۷٫۶۹ درصد.