موضوع مقاله: فرماندهی مرکزی اسرائیل | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فرماندهی مرکزی اسرائیل | مقدمه: از راست، ناداو پادان، فرمانده در حال کناره‌گیری، آویو کوخاوی، رئیس ستاد و تامیر یادای، فرمانده جدید. | ## بخش 1: فرماندهی مرکزی اسرائیل | فرماندهی مرکزی اسرائیل یا فرماندهی جبهه مرکزی اسرائیل (به‌اختصار:پاکماز) سپاه منطقه‌ای نیروهای دفاعی اسرائیل است، که در سال ۱۹۴۸ تأسیس شد و وظیفه فرماندهی و کنترل کلیه تیپ‌ها، لشکرها و یگان‌های نیروهای مسلح این کشور را در مناطق کرانه باختری، اورشلیم و غوش دان برعهده دارد. در طول جنگ اعراب و اسرائیل در سال ۱۹۴۸، فرماندهی مرکزی مسئول تلاش‌های جنگی علیه اردن، به ویژه در جاده اورشلیم، و اشغال «مثلث کوچک» (شارون شرقی)، لود و رمله بود. از زمان انتفاضه اول، این فرماندهی در درجه اول در حوزه‌های امنیتی و ضد تروریسم، همچنین اقدامات نظامی متعارف‌تر در کرانه باختری فعالیت می‌کند. تاریخچه در ۲۸ مه ۱۹۴۸، جبهه اورشلیم به فرماندهی دیوید مارکوس (میکی استون) تأسیس شد که فرماندهی سه تیپ در منطقه اورشلیم را بر عهده داشت: تیپ اتزیونی، تیپ هارل و تیپ هفتم. این جبهه در طول اولین آتش‌بس، چند روز پس از مرگ مارکوس در ۱۱ ژوئن، لغو شد و منطقه به بخش‌های مستقل تقسیم شد. از اورشلیم تا موتزا ایلیت - بخش اتزیونی؛ از موتزا ایلیت تا هولدا - بخش «یورم»؛ و مناطق غرب هولدا - بخش تیپ گیواتی. با وجود این، ستاد عملیات دانی اساساً ستاد جبهه بود، تحت فرماندهی ایگال آلون، معاون مارکوس، و پایگاهی برای ستاد جبهه جنوبی تحت فرماندهی آلون بود. در ۶ آگوست ۱۹۴۸، در جریان دومین آتش‌بس، دستوری مبنی بر تقسیم کشور به جبهه‌هایی از جمله جبهه مرکزی (جبهه سی) صادر شد. این جبهه از شمال با جبهه شرقی، که مرز آن در امتداد یارکون امتداد داشت، و از جنوب با جبهه جنوبی، که مرز آن در امتداد وادی نبی روبین (قسمت مسطح رودخانه سورک) در امتداد راه‌آهن یافا-اورشلیم تا جاده هارتوف-شاعر هاگای امتداد داشت، هم‌مرز بود. تیپ کیریاتیتی، ناحیه تل‌آویو و ناحیه یارکون که از تیپ الکساندرونی به آن منتقل شده بود، تیپ اتزیونی و ناحیه اورشلیم تحت فرماندهی این جبهه بودند. پس از عملیات یوآو و عملیات هاآر در اکتبر ۱۹۴۸، خط مرزی بین جبهه‌های جنوبی و مرکزی به دره الا و آجور منتقل شد. این تغییر، تیپ هارل را که در منطقه بیت جمال مستقر بود، مسئول گشت‌زنی در منطقه جدید زیر جبهه قرار داد. | ## بخش 2: فرماندهی مرکزی اسرائیل | در اوایل سال ۱۹۴۹، تیپ هارل که تا آن زمان یک نیروی ذخیره ستاد کل بود، به جبهه منتقل شد، همان‌طور که تیپ ۱۶ جدید نیز به این امر اختصاص یافت. در ۶ آوریل ۱۹۴۹، پس از امضای توافق آتش‌بس بین اسرائیل و اردن و آغاز آزادسازی سربازان جنگی و ایجاد چارچوب‌های ذخیره، تیپ ۶ منظم به جبهه مرکزی و تیپ‌های ذخیره ۱۶ در منطقه اورشلیم و کریات آتا در منطقه تل‌آویو اختصاص یافت. در ماه مه ۱۹۴۹، جبهه‌ها با فرماندهی‌های منطقه‌ای جایگزین شدند و جبهه مرکزی به فرماندهی مرکزی تبدیل شد. در سال ۱۹۵۰، ناحیه تل‌آویو از فرماندهی مرکزی جدا شد و تحت فرماندهی هشتم قرار گرفت که به عنوان چارچوبی برای عملیات نیروهای ذخیره در این ناحیه تأسیس شد. در ژانویه ۱۹۵۳، تصمیم گرفته شد که چارچوب‌های تیپ/ناحیه‌ای که فرماندهی منطقه‌ای و تیپ‌های ذخیره را متحد می‌کردند (به جز تیپ/ناحیه اورشلیم) منحل شوند. چارچوب‌های جیمار در ۵ بلوک شامل می‌شدند: هفر، پتح تیکوا، راملا، رخووت و کریات یریم. در تصمیم برای انحلال آن در نوامبر ۱۹۵۴، این فرماندهی قصد داشت بلوک نتانیا، شامل تیپ ۱۷ و تیپ ۲۵ پیاده‌نظام، را به فرماندهی شمالی منتقل کند و قرار بود این دو فرماندهی به عنوان فرماندهی اول (شمال) و فرماندهی دوم (مرکز/جنوب) نامگذاری شوند. به جای فرماندهی جنوبی، فرماندهی جنوبی تأسیس شد که قرار بود در زمان جنگ به یک فرماندهی مستقل تبدیل شود و دو زیرمجموعه اضافی در کنار آن تأسیس شدند - فرماندهی منطقه نظامی مرکزی و فرماندهی تیپ/منطقه اورشلیم. در ۱۹ سپتامبر ۱۹۵۵، فرماندهی جنوبی دوباره تأسیس شد و مرز بین آن و فرماندهی مرکزی در بزرگراه اشکلون-فلوجه-ناحل آدوریم تعیین شد و این فرماندهی نیز به قیمت فرماندهی شمالی در شارون گسترش یافت. تا دسامبر ۱۹۵۵، بلوک نتانیا (در خط زیتا-جات-لهبوت حویوا-کفر براندیس-حرب لات-مخمورت) نیز به فرماندهی بازگردانده شد. در ۵ دسامبر ۱۹۵۶، مسئولیت حکومت نظامی اسرائیل در نوار غزه، که پس از جنگ سینا تأسیس شده بود، از فرماندهی جنوبی به فرماندهی مرکزی منتقل شد تا به فرماندهی جنوبی در تخلیه سینا کمک کند. مرز بین فرماندهی‌ها در مرز بین‌المللی تعیین شد و منطقه غرب آن به مسئولیت تیپ هفتم واگذار شد. | ## بخش 3: فرماندهی مرکزی اسرائیل | در طول جنگ شش روزه، فرماندهی مرکزی، لشکری نداشت و فرماندهی، تیپ‌های خود را که در بخش اورشلیم (تیپ هارل، تیپ اورشلیم و تیپ ۵۵) فعالیت می‌کردند، از ستاد فرماندهی در بینیانی حوما اداره می‌کرد. این فرماندهی نیروهای خود را برای اشغال بیشتر کرانه باختری اردن، به استثنای شمال سامره که توسط نیروهای لشکر ۳۶ تحت فرماندهی شمالی اشغال شده بود، مستقر کرد. در ۷ ژوئن ۱۹۶۷، سرلشکر حیم هرتزوگ به عنوان فرمانده نیروهای دفاعی اسرائیل در کرانه باختری منصوب شد و اعلامیه‌ای صادر کرد مبنی بر اینکه «از این پس هرگونه اختیار قانونگذاری، انتصاب و قدرت اداری در مورد منطقه یا ساکنان آن فقط به من واگذار می‌شود و فقط توسط من یا کسی که برای این منظور توسط من منصوب شده یا از طرف من عمل می‌کند، اعمال خواهد شد.» این اعلامیه همچنین مالکیت اموال دولت اردن را در اختیار گرفت و تصریح کرد که مالیات در منطقه به فرمانده نیروهای دفاعی اسرائیل در منطقه پرداخت می‌شود. در ۱۵ ژوئن، اختیار فرماندهی نیروهای دفاعی اسرائیل در منطقه به ژنرال اوزی نارکیس، فرمانده فرماندهی مرکزی، واگذار شد. در ۲۰ دسامبر ۱۹۶۷، این اختیار به سرهنگ رافائل وردی منتقل شد که به عنوان فرمانده منطقه یهودا و سامریه منصوب شد و به ژنرال گزارش می‌داد. پس از جنگ، این فرماندهی در جنگ فرسایشی در دره اردن شرکت کرد، که در آن اغلب درگیر تعقیب تروریست‌هایی بود که از اردن نفوذ کرده بودند و همچنین عملیات کرامه را رهبری کرد. در مارس ۱۹۷۲، مسئولیت نوار غزه از فرماندهی جنوبی به فرماندهی مرکزی منتقل شد، پس از آنکه موج تروریسمی که در اوایل دهه ۱۹۷۰ در نوار غزه آغاز شده بود، فروکش کرد. در سال ۱۹۷۶، یک فرماندهی جبهه داخلی تحت فرماندهی، تحت فرماندهی سرهنگ یوسف سوکول، تأسیس شد. در سال ۱۹۷۸، پس از توافق صلح بین اسرائیل و مصر و خروج نیروهای دفاعی اسرائیل از سینا، مسئولیت مرز اسرائیل و اردن تا ایلات به این فرماندهی واگذار شد که منجر به تمرکز اصلی فرماندهی جنوبی بر تخلیه و استقرار مجدد شد. پس از تکمیل استقرار مجدد در سال ۱۹۸۲، مناطق آراوا و ادوم از مسئولیت فرماندهی مرکزی به فرماندهی جنوبی منتقل شدند. با تأسیس اداره مدنی در نوامبر ۱۹۸۱، فرمانده این فرماندهی در سرزمین‌های یهودا و سامره حاکمیت یافت. از زمان انتفاضه اول، این فرماندهی عمدتاً بر امنیت مداوم در بخش خود تمرکز داشته است، که شامل تأمین امنیت شهرک‌ها و پاسگاه‌های مرزی در محدوده فرماندهی، تأمین امنیت ترافیک در جاده‌ها و مقابله با حملات تروریستی می‌شود. | ## جمع‌بندی | پس از جنگ خلیج فارس، فرماندهی جبهه داخلی تأسیس شد که تمامی یگان‌ها و امکانات جبهه داخلی را که تحت فرماندهی مرکزی فعالیت می‌کردند، دریافت نمود.