aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: پیر لوییجی نروی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پیر لوییجی نروی | مقدمه: پیه‌یر لوئیجی نِروی (۲۱ ژوئن ۱۸۹۱ – ۹ ژانویه ۱۹۷۹) مهندس سازه و معمار ایتالیایی بود. | ## بخش 1: پیر لوییجی نروی | نِروی از ۱۹۴۶ تا ۱۹۶۱ استاد دانشگاه رم بود و به دلیل نوآوری در کاربرد بتن مسلح و طراحی پوسته‌های نازک بتنی شهرت جهانی یافت. زندگی‌نامه نِروی در سوندریو زاده شد و در دانشکده مهندسی عمران بولونیا درس خواند و در ۱۹۱۳ فارغ‌التحصیل شد. در اوربتلو و توره دل لاگو (۱۹۳۹) او با بهره‌گیری از سقف‌های سبک‌تر، دنده‌های پیش‌ساخته و روش ساخت مدولار طرح را بهبود بخشید. | ## بخش 2: پیر لوییجی نروی | در دهه ۱۹۴۰ ایده‌های نوینی در زمینه بتن مسلح ارائه کرد که در بازسازی اروپا پس از جنگ به کار رفت. نِروی بر اهمیت شهود در کنار محاسبات ریاضی تأکید داشت و در طراحی پوسته‌های نازک از معماری رومی و رنسانس الهام می‌گرفت و با استفاده از هندسه ساده و پیش‌ساختگی به نوآوری می‌رسید. پس از ۱۹۳۲، طراحی‌های او با کیفیت زیبایی‌شناختی بالا در پروژه‌های بزرگ به کار رفت. | ## بخش 3: پیر لوییجی نروی | حفاری‌های باستان‌شناسی نشان دادند که او در پایه‌گذاری ورزشگاه فلامینیو نقش داشت، جایی که سازه‌ها از میان آرامگاه‌های باستانی رومی عبور می‌کردند. پروژه‌های بین‌المللی بیشتر آثار او در ایتالیا ساخته شدند، اما پروژه‌های متعددی نیز در خارج از کشور داشت. نخستین پروژه او در ایالات متحده پایانه اتوبوس پل جرج واشینگتن بود که سقف مثلثی‌شکل آن را طراحی کرد. | ## جمع‌بندی | آثار شاخص ورزشگاه آرتمیو فرانکی (فلورانس) (۱۹۳۱) نمایشگاه تورینو (۱۹۴۹) ساختمان مرکزی یونسکو، پاریس (۱۹۵۰) – با همکاری مارسل برویر و برنار زِرفوس برج پیِرِلی، میلان (۱۹۵۰) – با همکاری جیو پونتی کاخ ورزش EUR، رم (۱۹۵۶) پالاچتو دلو اسپورت، رم (۱۹۵۸) ورزشگاه فلامینیو، رم (۱۹۵۷) کلیسای جامع سانت ماری، سان‌فرانسیسکو (۱۹۶۷) – با همکاری پیترو بلوسکی تالار پل ششم، واتیکان (۱۹۷۱) مرکز گود هوپ، کیپ‌تاون (۱۹۷۶) جوایز نِروی مدال طلای انجمن مهندسان سازه بریتانیا، مدال طلای AIA (۱۹۶۴) و جوایز RIBA را دریافت کرد.
موضوع مقاله: کارمینه سنیزه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کارمینه سنیزه | مقدمه: کارمینه سنیزه (Carmine Senise) (۲۸ نوامبر ۱۸۸۳ در ناپل - ۲۴ ژانویه ۱۹۵۸ در رم) از نوامبر ۱۹۴۰ تا سپتامبر ۱۹۴۳، به جز یک دوره کوتاه از آوریل تا ژوئیه ۱۹۴۳، رئیس پلیس ایتالیا بود. | ## بخش 1: کارمینه سنیزه | زندگی او در سال ۱۸۸۳ در ناپل از خانواده‌ای با اصالت لوکانی، پسر توماسو سنیسه، پزشک و سناتور پادشاهی ایتالیا، به دنیا آمد؛ عمویش که همنام او بود، فرماندار ناپل بود. سنیسه پس از فارغ‌التحصیلی در رشته حقوق، در سال ۱۹۰۸ در وزارت کشور مشغول به کار شد؛ نخسین مأموریت او در بخش پوزولی بود. در سال ۱۹۳۰، به اداره کل امنیت عمومی منتقل شد و رئیس بخش امور عمومی و محرمانه شد. | ## بخش 2: کارمینه سنیزه | پس از مرگ ناگهانی رئیس پلیس آرتورو بوچینی در ۲۲ نوامبر ۱۹۴۰، سنیز به پیشنهاد معاون وزیر امور خارجه، گوئیدو بوفارینی گوئیدی، در همان روز مرگ بوچینی، به عنوان جانشین او منصوب شد. او این سمت را برای بیشتر دوران جنگ جهانی دوم بر عهده داشت، تا اینکه در ۱۴ آوریل ۱۹۴۳، بنیتو موسولینی، که از سرکوب «ضعیف» اعتصابات کارگری که در ماه مارس در شمال ایتالیا رخ داده بود، ناراضی بود، او را برکنار کرد و ژنرال لورنتزو کیریچی، از اعضای شورای عالی امنیت ملی، را جایگزین او کرد. سنیز در «توطئه» ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳ شرکت داشت، زمانی که شورای عالی فاشیسم به موسولینی رأی عدم اعتماد داد و منجر به استعفای اجباری او شد. | ## بخش 3: کارمینه سنیزه | 112 در ۲۶ ژوئیه ۱۹۴۳، مارشال ایتالیا، پیترو بادولیو، رئیس جدید دولت، سنیزه را در سمت رئیس پلیس خود ابقا کرد. پس از آتش‌بس کاسیبیله و آغاز عملیات آخسه، در حالی که پادشاه، بادولیو و بیشتر رهبران دولتی و نظامی به بریندیسی گریختند، سنیزه در سمت خود در رم باقی ماند. در ۲۳ سپتامبر ۱۹۴۳، او توسط کاپیتان اس‌اس اریش پریبکه در دفترش در کاخ ویمیناله دستگیر شد و سپس به آلمان نازی منتقل و در اردوگاه کار اجباری داخائو زندانی شد. | ## جمع‌بندی | پس از بازگشت به ایتالیا، سنیز به کمک و همدستی با فاشیسم متهم شد، اما توسط دادگاه ویژه آسیزه در رم تبرئه شد.
موضوع مقاله: لورنتزو کیریچی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لورنتزو کیریچی | مقدمه: لورنزو "رنزو" کیریچی (Lorenzo "Renzo" Chierici) (رجو امیلیا، ۱۱ ژانویه ۱۸۹۵ - ۱۹ نوامبر ۱۹۴۳) یک مقام فاشیست ایتالیایی، فرمانده و سرباز بود که از دسامبر ۱۹۴۱ تا آوریل ۱۹۴۳ به عنوان فرمانده شبه‌نظامیان جنگلبانی و از آوریل تا ژوئیه ۱۹۴۳ به عنوان رئیس پلیس ایتالیا خدمت کرد. | ## بخش 1: لورنتزو کیریچی | در طول جنگ جهانی اول، او به عنوان داوطلب در ارتش سلطنتی ایتالیا ثبت نام کرد و تا سال ۱۹۱۸ به درجه سروانی رسید. پس از پایان جنگ، او جزو لژیونرهای گابریل دانونتزیو بود که در سال ۱۹۲۰ فیوم را اشغال کردند و در همان سال به حزب ملی فاشیست پیوست. | ## بخش 2: لورنتزو کیریچی | او به سرعت در صفوف شبه‌نظامیان داوطلب برای امنیت ملی (MVSN) پیشرفت کرد و تا سال ۱۹۲۶ به درجه سرهنگی رسید، سپس به شبه‌نظامیان جنگلداری منتقل شد و متعاقباً به سرتیپ ارتقا یافت. از ژوئیه ۱۹۳۵ تا اوت ۱۹۳۹ به عنوان فرماندار پسکارا خدمت کرد و در سال ۱۹۳۹ به عنوان فرماندار استان پولا منصوب شد و تا دسامبر ۱۹۴۱ در این سمت باقی ماند. | ## بخش 3: لورنتزو کیریچی | 188 در ۱۴ آوریل ۱۹۴۳، او توسط بنیتو موسولینی به عنوان رئیس پلیس منصوب شد و جایگزین کارمینه سنیزه شد، اما پس از برکناری موسولینی از قدرت در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳، مجبور شد این سمت را به سلف خود واگذار کند. 430-431 سپس کیریچی توسط نخست‌وزیر جدید، پیترو بادولیو، به درجه سرهنگ دومی ارتش سلطنتی ایتالیا بازگردانده شد و فرماندهی یک گردان آلپینی در تیرول جنوبی به او سپرده شد. | ## جمع‌بندی | پس از آتش‌بس کاسیبیله کیریچی توسط نازی‌ها در رم دستگیر و به مقامات جمهوری سوسیال ایتالیا تحویل داده شد.
موضوع مقاله: رزا کیارینا اسکولاری | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # رزا کیارینا اسکولاری | مقدمه: رزا کیارینا اسکولاری ( لیوراگا ، ۱۶ نوامبر ۱۸۸۲ - میلان ، ۱۲ آوریل ۱۹۴۹) یک راهبه ایتالیایی بود که در روزهای پایانی جنگ جهانی دوم به جنبش مقاومت ایتالیا در میلان کمک کرد. | ## بخش 1: رزا کیارینا اسکولاری | زندگینامه رزا اسکولاری، زادهٔ سال ۱۸۸۲ در شهر لیوراگا ایتالیا، فرزند لودوویکو اسکولاری و رِجینا کرسپی بود. رزا به‌مدت سیزده سال، ریاست مؤسسه‌ای به نام انجمن توبه را در کورسو ماجنتا شهر میلان بر عهده داشت—مؤسسه‌ای که در میان مردم با عنوان «خانهٔ دختران گمراه» شناخته می‌شد. این مؤسسه، که مأموریت آن بازپروری دختران و زنان آسیب‌دیده یا طردشده از جامعه بود، در واقع ترکیبی از مراقبت مذهبی، آموزش اخلاقی، و تلاش برای بازگرداندن کرامت انسانی به کسانی بود که در حاشیهٔ اجتماعی قرار گرفته بودند. نقش رزا به‌عنوان مادر روحانی در چنین محیطی، نشان‌دهندهٔ تعهد او به خدمت، شفقت، و اصلاح اجتماعی از منظر ایمان کاتولیک بود. در واپسین روزهای جنگ آزادی‌بخش ایتالیا، از رزا اسکولاری درخواست شد که مقر فرماندهی نظامی سپاه داوطلبان آزادی (CVL) را در صومعه‌ای که تحت مدیریت او بود، بپذیرد. با وجود مخالفت اولیهٔ او—که تأکید داشت این مکان یک صومعهٔ زنانه است—این محل به‌طور مخفیانه به ستاد فرماندهی جدید CVL تبدیل شد. | ## بخش 2: رزا کیارینا اسکولاری | از همین موقعیت پنهان، دستوراتی حیاتی برای قیام عمومی علیه نیروهای اشغالگر نازی-فاشیست صادر شد. این تصمیم، نه‌تنها نشان‌دهندهٔ انعطاف‌پذیری و شجاعت اسکولاری بود، بلکه نقش صومعه را به‌عنوان مکانی برای مقاومت مدنی و نظامی برجسته کرد. به گفتهٔ بیگی، «تقریباً هیچ‌کس نمی‌دانست که این صومعه در جریان قیام نهایی ماه آوریل در شمال ایتالیا، به‌عنوان مقر فرماندهی CVL عمل می‌کرد.» این رازآلودگی، امنیت عملیات را تضمین کرد و به موفقیت نسبی قیام در برابر اشغالگران کمک نمود. بلافاصله پس از آزادسازی ایتالیا، در 5 مه 1945، ژنرال رافائل کادورنا ، که در آن زمان فرماندهی CVL را بر عهده داشت، نامه‌ای تشکرآمیز برای راهبه فرستاد. انریکو ماتئی ، نماینده مجلس ایتالیا، در گزارشی به اولین کنگره ملی در 24 تا 28 آوریل 1946، به تفصیل درباره این نامه صحبت کرد. در بخشی از نامه آمده است:عالیجناب مادر ژنرال، فرمانده کل ارتش، صمیمانه‌ترین تشکرات خود را به خاطر مهمان‌نوازی صمیمانه‌ای که در روزهای قبل از آزادی و در شب خاطره‌انگیزی که پایان استبداد را رقم زد، از ایشان به عمل آمد، ابراز می‌دارد. | ## بخش 3: رزا کیارینا اسکولاری | برای ما، آن ساعات کار فشرده‌ای که در سکوت آرام این صومعه انجام شد، در خاطره‌ای گرامی باقی خواهد ماند، زیرا روزی ایتالیایی‌ها خواهند دانست که فرمان رستاخیز میهن از این دیوارها صادر شده است. نامه‌ای که در واپسین روزهای جنگ آزادی‌بخش ایتالیا نوشته شده بود، برای دهه‌ها مفقود مانده بود—تا آن‌که نسخه‌ای از آن به‌طور اتفاقی در میان اسناد شخصی جووانی باتیستا استوکی، یکی از اعضای فرماندهی کل سپاه داوطلبان آزادی (CVL)، توسط دخترش کشف شد. این کشف، نه‌تنها سندی تاریخی را از فراموشی نجات داد، بلکه نوری تازه بر نقش پنهان صومعهٔ زنان در میلان به‌عنوان مقر فرماندهی مقاومت در روزهای سرنوشت‌ساز آوریل ۱۹۴۵ افکند. چنین اسنادی، با وجود سادگی ظاهری‌شان، حامل لایه‌هایی از خاطره، تعهد، و شجاعت‌اند—و بازتابی از آن لحظات خاموشی که تاریخ رسمی کمتر به آن‌ها می‌پردازد. | ## جمع‌بندی | اسکولاری در ۱۲ آوریل ۱۹۴۹ در میلان درگذشت و در کلیسای آلیپراندی در گورستان یادبود میلان به خاک سپرده شد.
موضوع مقاله: لوسیا گوئرینی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لوسیا گوئرینی | مقدمه: پس از شرکت در کاوش‌های فایستوس در کرت در سال ۱۹۵۷، او به عنوان ویراستار مشتاق دایرةالمعارف هنر باستانی، کلاسیک و شرقی تحت نظارت رانوچیو بیانکی باندینلی مشغول به کار شد. | ## بخش 1: لوسیا گوئرینی | از دهه ۱۹۵۰، او در دانشگاه ساپینزا رم به تدریس هنر یونانی و رومی پرداخت و در سال ۱۹۷۳ به عنوان استاد باستان‌شناسی و هنر یونانی و رومی جانشین باندینلی شد. زندگی‌نامه لوسیا گوئرینی، دختر ارمینو و ولیا پرنیچنی، در ۳۱ دسامبر ۱۹۳۱ در لودی، لمباردی متولد شد. او در دوران دبیرستان علاقه شدیدی به آثار باستانی یونان و روم پیدا کرد که او را به تحصیل در رشته ادبیات کلاسیک در دانشگاه میلان سوق داد. او در سال ۱۹۵۴ با افتخار از دانشگاه فارغ‌التحصیل شد و پایان‌نامه‌ای با عنوان «پارچه‌های قبطی از موزه باستان‌شناسی فلورانس. با تشویق جیووانی بکاتی، تحصیلات خود را در دانشکده باستان‌شناسی ایتالیا در آتن ادامه داد. | ## بخش 2: لوسیا گوئرینی | سپس به رم نقل مکان کرد و در آنجا با باندینلی که به تازگی به عنوان استاد باستان‌شناسی در دانشگاه ساپینزا رم منصوب شده بود، همکاری کرد. او همچنین به عنوان دستیار باندینلی در دانشگاه کار کرد و از سال ۱۹۶۲ به هیئت تحریریه باستان‌شناسی کلاسیک پیوست. او همچنین در بحث‌های مربوط به اصلاح باستان‌شناسی ایتالیا که در مجله گفتگوهایی در باب باستان‌شناسی مستند شده بود، شرکت کرد. در سال ۱۹۶۴، پس از بازنشستگی باندینلی، او با بکاتی همکاری کرد که جایگزین او به عنوان استاد باستان‌شناسی شد. در طول دهه ۱۹۶۰، او تحقیقات خود را در مورد شمایل‌نگاری یونانی و رومی عمیق‌تر کرد و چندین دوره را در آتن گذراند. | ## بخش 3: لوسیا گوئرینی | در اواسط دهه ۱۹۶۰، گوئرینی همکاری خود را با سرجیو دونادونی در مصر افزایش داد و در کاوش‌های شهر رومی آنتینوپولیس شرکت کرد. در سال ۱۹۷۳، او به عنوان استاد باستان‌شناسی و تاریخ یونان و روم در دانشگاه ساپینزا منصوب شد. این امر منجر به انتشار کتاب «مارمی آنتیچی نی دیسگنی دی پیر لئونه گتزی» در سال ۱۹۷۱ شد آن نقاشی‌های پیر لئونه گتزی از مرمرهای باستانی در قرن ۱۸ بررسی شده بود. | ## جمع‌بندی | او به تحقیق در مورد مجسمه‌های کاخ ماتئی ادامه داد و در سال ۱۹۸۲ کتاب «پالاتزو ماتئی دی جیووه.
موضوع مقاله: تئاترهای اولیه در ناپل | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # تئاترهای اولیه در ناپل | مقدمه: تئاترهایی برای نمایش‌های متنوع موسیقی و نمایشی در اواسط قرن شانزدهم در ناپل ایتالیا، به عنوان بخشی از گسترش فرهنگی و سیاسی عمومی اسپانیا به پادشاهی ناپل، که تازه به یکی از قلمروهای اسپانیا تبدیل شده بود، آغاز به کار کردند. | ## بخش 1: تئاترهای اولیه در ناپل | هیچ‌یک از تئاترهای اولیه هنوز به این شکل فعالیت نمی‌کنند و از اواسط قرن هجدهم به بعد با امکانات جدیدتر جایگزین شده‌اند. تئاترهای ناپلی که برای اولین بار در قرن‌های شانزدهم و هفدهم ساخته شدند عبارتند از: تئاتر کمدیا وکیا کمدیا وکیا که حدود سال ۱۵۵۰ ساخته شد، اولین تئاتر عمومی در ناپل بود. این مکان، خانه حرفه‌ای گروه‌های بازیگری از اسپانیا بود که «در استان‌ها بازی می‌کردند» و صحنه‌ای برای نمایش‌های بداهه شخصیت‌های نقابدار و لباس‌پوشیده در کمدیا دلارته ایتالیاییِ آن زمان که نوآورانه بود، فراهم می‌کرد. این تئاتر در دوران اوج خود چنان موفق بود که دولت برای تأمین مالی «کاسا دی اینکورابیلی»، خانه‌ای برای افراد مبتلا به بیماری‌های لاعلاج، بر درآمد آنها مالیات وضع کرد. این تئاتر در اوایل قرن هفدهم تخریب و با کلیسای سن جورجیو دی جنووزی جایگزین شد که برای خدمت به جمعیت قابل توجه جنووی‌ها در ناپل در آن زمان ساخته شده بود. | ## بخش 2: تئاترهای اولیه در ناپل | Fiorentino تئاتر فیورنتینی تئاتر دی فیورنتینی که در دهه اول قرن هفدهم ساخته شد، قرار بود جایگزین تئاتر کمدیا شود که از کار افتاده بود. نمایش «پاترو کالینو د لا کوستا» اثر آنتونیو اورفیسه که در سال ۱۷۰۹ برای اولین بار در آنجا اجرا شد، اولین اپرا بوفا به گویش ناپلی بود که در صحنه عمومی اجرا شد. از سال ۱۷۲۴، رقیب اصلی این تئاتر در ژانر اپرا بوفا، تئاتر نوووو بود که بسیار بزرگتر بود. با این وجود، فیورنتینی تا اوایل قرن بیستم به عنوان یک تئاتر باقی ماند، اگرچه به‌طور فزاینده‌ای به جای اپرا، به مکانی برای نمایش‌های کمیک تبدیل شد. امروزه موسسه‌ای که خود را فیورنتینی می‌نامد، در همان مکان وجود دارد، اما سال‌هاست که به عنوان تئاتر فعالیت نمی‌کند. | ## بخش 3: تئاترهای اولیه در ناپل | بارتولومئو که در سال ۱۶۲۰ ساخته شد، در ابتدا به تئاتر منثور اختصاص داشت، اما تا سال ۱۶۵۰، در درجه اول یک اپرا و محل اجرای اولین اپرای واقعی در ناپل بود - یعنی آثار مونته‌وردی و دیگران از شمال که شروع به نفوذ به جنوب کرده بودند. این اپرا در جریان قیام ۱۶۴۷–۴۸ به شدت آسیب دید، اما خیلی زود با هزینه هنگفتی بازسازی شد. این تئاتر در سال ۱۷۳۷ به‌طور قطعی تعطیل شد و تئاتر سن کارلو که به تازگی ساخته شده بود، به عنوان اپرای سلطنتی جایگزین آن شد. | ## جمع‌بندی | سپس بخش عمده‌ای از آن برای ساخت کلیسای سانتا ماریا دله گراتزیه (که با نام «گراتزیلا ال پورتو ناپولی» نیز شناخته می‌شود) تخریب شد.
موضوع مقاله: کاخ دی بانچی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کاخ دی بانچی | مقدمه: در قرن شانزدهم، زمانی که نمای فعلی ساخته شد، و هنوز هم، میدان ماجوره میدان عمومی اصلی بولونیا بود که توسط مراکز حکومت مذهبی و سیاسی، که توسط کلیسای جامع (باسیلیکای سن پترونیو) و کاخ‌های ر انزو (کاخ پرتورین) و داکورسیو (تالار شهر) نشان داده می‌شدند، احاطه شده بود. | ## بخش 1: کاخ دی بانچی | پیش از قرن شانزدهم، این انتهای میدان توسط مجموعه‌ای از خانه‌ها و مغازه‌ها نشان داده می‌شد. در میان خانه‌ها، کوچه‌های کوچکی پدیدار شدند: ویا پشری وکی، ویا کلاواتوره و ویا دلی اورِفیچی، که هر کدام تمرکز تجاری خود را داشتند. در زیر رواق‌های مجاور میدان، بانکداران برای انجام امور خود، بانچی (صرافی/وام) برپا می‌کردند. | ## بخش 2: کاخ دی بانچی | نمای نامتقارن دارای ۱۵ طاق گرد است که دو تا از آنها بزرگتر هستند و به کوچه‌های ذکر شده در بالا منتهی می‌شوند، در حالی که بقیه کوتاه‌تر هستند. هر طبقه ریتم منریسم خود را در قرارگیری پنجره‌ها دارد و این مجموعه را به چیزی که به نظر می‌رسد یک گالری واحد از یک کاخ است، متحد می‌کند. این کاخ توسط رواقی به نام پاوالیون به تالار بولونیا، یکی از ساختمان‌های اصلی دانشگاه بولونیا، متصل می‌شود. | ## بخش 3: کاخ دی بانچی | این اصطلاح از گویش محلی «پاواجان» به معنی «غرفه» گرفته شده است که به نمایشگاه کرم ابریشمی اشاره دارد که در سال ۱۴۴۹ در اینجا برگزار شد. | ## جمع‌بندی | همچنین موزه باستان‌شناسی شهر و کلیسای سانتا ماریا دلا ویتا در پشت سازه کاخ واقع شده‌اند.
موضوع مقاله: ورونیکا گامبارا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ورونیکا گامبارا | مقدمه: زندگی‌نامه گامبارا در پرالبوینو (که اکنون در استان برشا واقع شده است) در لومباردی ایتالیا متولد شد و از خانواده‌ای سرشناس و یکی از هفت فرزند کنت جانفرانچسکو دا گامبارا و آلدا پیو دا کارپی بود.Moody, Ellen (2004-04-19). | ## بخش 1: ورونیکا گامبارا | خانواده او شامل تعدادی از روشنفکران زن برجسته، از جمله عمه‌های بزرگش، شاعران انسان‌گرا، ژینور و ایزوتا نوگارولا، بودند ورونیکا همچنین خواهرزاده امیلیا پیا، همکار اصلی زن فیلم درباری اثر بالداساره کاستیلیونه بود.Robin, Larsen and Levin (2007). گامبارا تحصیلات اومانیستی داشت و لاتین، یونانی، فلسفه، الهیات و کتاب مقدس را مطالعه کرد. در سال ۱۵۰۹، در سن ۲۴ سالگی، او با پسرعمویش، گیبرتو هفتم، کنت کورجو، که ۵۰ سال داشت و همسرش را از دست داده بود، در آمالفی ازدواج کرد.Moody, Ellen (2004-04-19). پس از مرگ گیبرتو در سال ۱۵۱۸، او مسئولیت امور ایالت (از جمله مدیریت کوندوتیری‌های کورجو) و همچنین آموزش دو پسر و دخترخوانده‌اش، کوستانزا، را بر عهده گرفت. که چهره‌های مهمی مانند پیترو بمبو، جیان جورجو تریسینو، مارکانتونیو فلامینیو، لودوویکو آریوستو و تیتیان از آن بازدید می‌کردند گامبارا که پیش از این با فرانسیس اول، پادشاه فرانسه، متحد بود، کورجو را با چارلز پنجم، امپراتور مقدس روم، متحد کرد.Moody, Ellen (2004-04-19). | ## بخش 2: ورونیکا گامبارا | او شخصاً در سال ۱۵۳۰ از چارلز پنجم در ملک خود استقبال کرد، زمانی که چارلز پنجم پیمانی را امضا کرد که تضمین می‌کرد کورجو دیگر محاصره نخواهد شد، و این پیمان برای بار دوم در سال ۱۵۳۳ امضا شد.Moody, Ellen (2004-04-19). با این حال، این پیمان در سال ۱۵۳۸ هنگامی که گالئوتو پیکو دوم، کنت میراندولا و کنکوردیا، حمله‌ای را به کورجو آغاز کرد، نقض شد. گامبارا دفاع موفقیت‌آمیزی از شهر ترتیب داد و بین سال‌های ۱۵۴۶ تا ۱۵۵۰، شاهد بود که چارلز پنجم برای بهبود استحکامات هزینه پرداخت کرد.Moody, Ellen (2004-04-19). شعر و مکاتبات تقریباً ۸۰ شعر و ۱۵۰ نامه از او باقی مانده است و ترجمه کاملی از اشعار او به زبان انگلیسی در سال ۲۰۱۴ منتشر شد. گامبارا در درجه اول اشعاری به زبان ایتالیایی سروده است که به چهار دسته تقسیم می‌شوند: اشعاری با موضوعات سیاسی، اشعار مذهبی، اشعار شبانی ویرجیلیایی و اشعار عاشقانه برای همسرش.Stortoni, Laura (1997). | ## بخش 3: ورونیکا گامبارا | اشعار سیاسی او به ویژه به خاطر بیان مفهوم ایتالیا به عنوان یک موجودیت، قرن‌ها پیش از اتحاد، قابل توجه هستند. بیشتر اشعار او غزل هستند، اگرچه او مادریگال، تصنیف و بندهایی در سبک اوتاوا ریما نیز سروده است. علاوه بر پیترو بمبو که در بالا به آن اشاره شد او با برناردو تاسو شاعر، ماتئو باندلو نویسنده و پیترو آرتینو نویسنده و نمایشنامه‌نویس مکاتبه داشت (که بعدها به او تهمت «فاحشه متظاهر» زد، حمله‌ای که گامبارا به سادگی نادیده گرفت). | ## جمع‌بندی | او در نامه‌ای به لودوویکو روسو در سال ۱۵۴۹ به خستگی از مسئولیت‌هایش اعتراف می‌کند و تمایل خود را برای کناره‌گیری و زندگی در یک روستا به تنهایی ابراز می‌کند.Moody, Ellen (2004-04-19).
موضوع مقاله: برکت یعقوب | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # برکت یعقوب | مقدمه: برکت یعقوب ، یک شعر نبوی (پیشگویان مقدس) است که در سفر پیدایش در آیات ۴۹: ۱ تا ۲۷ نوشته شده و به هر یک از دوازده پسر یعقوب اشاره می‌کند. | ## بخش 1: برکت یعقوب | از نظر زبان‌شناسی، قدمت آن به دوره عبری کهن، یکی از قدیمی‌ترین قطعات کتاب مقدس، برمی‌گردد. همانند برکت موسی، سفر پیدایش ۴۹ قبیلهٔ اسرائیلی (اسباط اسرائیل) را ارزیابی می‌کند، اما اشتراکات کمی بین اشعار وجود دارد، به جز توصیف یکی از قبایل به عنوان قاضی و دیگری به عنوان توله شیر. در برکت یعقوب، قبیله دان قاضی و قبیله یهودا توله شیر است، در حالی که در برکت موسی، قبیله گاد قاضی و قبیله دان توله شیر است. | ## بخش 2: برکت یعقوب | برخلاف موسی، یعقوب از سرزنش برخی از قبایل، به ویژه رئوبن، شمعون و لاوی، ابایی ندارد. به نظر می‌رسد هدف این شعر توصیف این است که چرا هر یک از قبایل به سرنوشتی که بعدها رخ داد، دچار شدند و توضیح می‌دهد که قلمرو کوچک رئوبن، نخست‌زاده، در مقایسه با قلمرو یهودا، به دلیل زنای با محارم رئوبن با بلهه، کنیز پدرش است (که در پیدایش و ۴۹:۳–۴ ذکر شده است). قلمرو شمعون کاملاً در قلمرو یهودا قرار داشت و لاوی تنها چند شهر پراکنده داشت؛ سرنوشت آنها به شرارت مربوط به آنها نسبت داده می‌شد. | ## بخش 3: برکت یعقوب | قبایل دیگر یک ویژگی نسبت داده شده دارند، چه دریانوردی باشد و چه شاهزاده خانم‌های زیبا. | ## جمع‌بندی | یهودا و قبایل یوسف هر دو نعمت‌های گسترده‌ای متناسب با برتری خود دریافت می‌کنند؛ یهودا به عنوان جزء اصلی پادشاهی یهودا، و قبایل یوسف، به ویژه افرایم، به عنوان گروه برتر در پادشاهی اسرائیل.
موضوع مقاله: بی‌گناهی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # بی‌گناهی | مقدمه: بیگناهی یا معصومیت ، فقدان احساس گناه، در رابطه با هر نوع جرم (حقوق) یا عمل خلاف است. | ## بخش 1: بی‌گناهی | در حقوق کیفری، بی‌گناهی مقدم بر احساس گناه قانونی است و یک احساس اولیه مرتبط با احساس خود است. در رابطه با دانش معصومیت می‌تواند به معنای تجربه کمتر، چه در نگاه نسبی به همسالان اجتماعی و چه در مقایسه مطلق با یک مقیاس هنجاری رایج‌تر، باشد. در مقایسه با «نادانی»، عموماً به عنوان یک اصطلاح مثبت در نظر گرفته می‌شود که به دیدگاهی خوشایند از جهان اشاره دارد، به ویژه دیدگاهی که در آن عدم ارتکاب خطا از فقدان دانش ناشی می‌شود، در حالی که خطا از فقدان دانش در کودکان ناشی می‌شود. | ## بخش 2: بی‌گناهی | موضوعاتی مانند جرم (حقوق) و میل جنسی در انسان ممکن است به‌طور خاص در نظر گرفته شوند. این دلالت ممکن است با یک توضیح رایج ریشه نادرست از «معصوم» به معنای «ندانستن» مرتبط باشد (لاتین - دانستن، یادگیری). افرادی که فاقد ظرفیت ذهنی برای درک ماهیت اعمال خود هستند، ممکن است صرف نظر از رفتارشان، بی‌گناه تلقی شوند. | ## بخش 3: بی‌گناهی | از این معنا، استفاده از «بی‌گناه» به عنوان اسمی برای اشاره به کودکی زیر سن عقل یا فردی در هر سنی که به شدت ناتوانی رشدی است، ناشی می‌شود. ژان-ژاک روسو «دوران کودکی را به عنوان دوران معصومیت» توصیف کرد که در آن کودکان «نمی‌دانند» و باید به سن عقل برسند تا به افراد شایسته‌ای در جامعه تبدیل شوند. | ## جمع‌بندی | با این حال، با پیشرفت فناوری، کودکان در دنیای معاصر بستری دارند که در آن به عنوان «بومیان دیجیتال» شناخته می‌شوند، جایی که به نظر می‌رسد در برخی زمینه‌ها از بزرگسالان آگاه‌تر هستند.
موضوع مقاله: الساندرا ماچینگی استروزی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # الساندرا ماچینگی استروزی | مقدمه: الساندرا ماسینگی استروزی ( - مارس) یک تاجر و اشراف‌زاده فلورانسی دوره رنسانس بود که به خاطر مکاتبات حفظ‌شده‌اش که شرح مبارزات مالی و سیاسی او در فلورانس مدیچی بود، شناخته می‌شود.Gregory, Heather (1997). | ## بخش 1: الساندرا ماچینگی استروزی | هفتاد و سه نامه از او توسط پسرش فیلیپو حفظ شده و اکنون توسط آرشیو ایالتی فلورانس نگهداری می‌شود. زندگی اوایل زندگی الساندرا دی فیلیپو ماچینگی بین سال‌های ۱۴۰۶ تا ۱۴۰۸ از فیلیپو دی نیکولو ماچینگی و کاترینا دی برناردو آلبرتی متولد شد. تاریخ تولد او مورد بحث است زیرا آخرین مدخل در دفتر حساب‌های او در سال ۱۴۷۱، سن او را ۶۳ سال نشان می‌دهد، اما یک سند مالیاتی از سال ۱۴۲۷ ادعا می‌کند که سن او ۲۲ سال و ۲ ماه بوده است.Gregory, Heather (1997). مادر الساندرا در حالی که او هنوز کودکی خردسال بود، درگذشت و پدرش با ژینورا دی آلبرتوچیو ریکاسولی ازدواج مجدد کرد. | ## بخش 2: الساندرا ماچینگی استروزی | برادر بزرگترش برتو نامشروع بود و تنها خواهر و برادر تنی او برادر کوچکترش زانوبی بود. ازدواج فیلیپو با گینروا، استروزی را صاحب ۳ خواهر و برادر دیگر به نام‌های کاترینا، آنتونیو و گینورا کرد. ازدواج الساندرا ماچینگی در ۱۰ ژوئن ۱۴۲۲ با ماتئو دی سیمون استروزی ازدواج کرد و جهیزیه‌ای به مبلغ ۱۶۰۰ فلورین به او داد. استروزی و ماتئو ۹ فرزند داشتند که ۸ نفر از آنها از نوزادی جان سالم به در بردند و ۵ نفر از آنها تا بزرگسالی زنده ماندند. | ## بخش 3: الساندرا ماچینگی استروزی | به دلیل دخالت ماتئو علیه مدیچی‌ها در سیاست فلورانس، در سال ۱۴۳۴ او به همراه سایر اعضای مرد خانواده گسترده‌اش به دلیل در نظر گرفتن خشونت علیه مدیچی‌ها به مدت ۵ سال به پزارو تبعید شد.Crabb, Ann (2000). اگرچه او این فرصت را داشت که در خانه خانواده در فلورانس بماند و آن را اداره کند، استروزی فقط به اندازه کافی ماند تا امور خانواده را مرتب کند و به دنبال ماتئو به تبعید رفت و فرزندانشان را نیز با خود برد. | ## جمع‌بندی | در حالی که خانواده ماچینگی با حمایت از مدیچی‌ها، شروع به افزایش قدرت سیاسی کردند و این امر باعث ایجاد شکاف بین استروزی و خانواده اصلی‌اش شد.