موضوع مقاله: پارادوکس خوبی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پارادوکس خوبی | مقدمه: رانگهام استدلال می‌کند که انسان‌ها با فرآیندی از خودگزینی، خوداهلی‌سازی انجام داده‌اند شبیه به پرورش انتخابی روباه‌ها که توسط دیمیتری بلیایف توصیف شد، نظریه‌ای که برای اولین بار توسط یوهان فریدریش بلومنباخ در اوایل دهه ۱۸۰۰ ارائه شد. | ## بخش 1: پارادوکس خوبی | هاکس دیرین‌مردم‌شناس، رانگهام در «تقسیم‌بندی پرخاشگری انسان به دو نوع»، از دانشمندانی از جمله کنت ای. نوع دوم، «تهاجم پیشگیرانه»، از پیش برنامه‌ریزی شده و شامل حملات تاکتیکی عمدی است. شاگردان ژان-ژاک روسو می‌گویند که ما طبیعتاً صلح‌جو هستیم، اما در جامعه فاسد شده‌ایم. انسان‌ها فوق‌العاده مهربان، همکار و نوع دوست هستند همچنین می‌توانند به شدت بی‌رحم، خودخواه و شرور باشند. انسان‌های اولیه با استفاده از زبان، نیروهای خود را برای از بین بردن قلدرهای مستعد پرخاشگری واکنشی متحد کردند. به تدریج، اجداد ما در مهار خلق و خوی خود مهارت پیدا کردند و یادگرفتند که چگونه حملات هماهنگ شده دقیقی را علیه افراد مزاحم و سپس به هر فرد مورد نظر خاص برنامه‌ریزی کنند. مجازات اعدام در گروه‌های انسانی کوچک باعث ایجاد روان‌شناسی کمتر تهاجمی شد که انسان خردمند را در مقایسه با دیگر گونه‌های نخستی‌سان به‌طور منحصربه‌فردی تعریف می‌کند. اعدام ضداجتماعی‌ترین افراد در برابر پرخاشگری به نفع اطاعت و همنوایی بیشتر انتخاب شده است. به عبارت دیگر، انسان‌های اولیه برای تحمیل مجازات (از جمله مرگ) بر اعضای پرخاشگر و سلطه گر جوامع خود متحد شدند. اگر مردی بارها و بارها همراهان خود را در گروه با رفتار پرخاشگرانه و خودخواهانه آزرده می‌کرد، به تدریج، زمزمه اجماع علیه او پدیدار می‌شد. در طول هزاران نسل ماقبل تاریخ، کسانی که تمایل زیادی به تهاجم واکنشی داشتند، هدف اعدام بودند. کشتن این افراد به تدریج باعث شد که انسان‌ها خلق و خوی آرام‌تر و آشکارا خصمانه کمتری داشته باشند. | ## بخش 2: پارادوکس خوبی | در همین راستا، همان‌طور که کریستوفر بوهم و دیگر مردم شناسان دریافته اند، جوامع شکارچی-گردآورنده عمدتاً برابری طلب هستند - حداقل در بین مردان بالغ. اما آنها تمایل دارند این کار را بسیار عاقلانه انجام دهند، تا مبادا باعث تحقیر جمعی از مردان دیگر شوند. جوامع شکارچی-گردآورنده برای کنترل و از بین بردن مردان متخاصم مستقیماً به سراغ اعدام نمی‌روند. آنها ابتدا با رویکردهای نرم‌تر شروع می‌کنند، مانند مکانیسم‌های همسطح - هنجارهایی برای محدود کردن نفس افراد. به عنوان مثال، این کتاب به نقل از الیزابت کشدان، انسان‌شناس می‌گوید: در میان شکارچیان جو/کونگ/هوانسی، مردم هشت برابر بیشتر از ستایش انتقاد می‌کردند. مشاهدات مشابهی توسط انسان شناسانی که جوامع شکارچی-گردآورنده مدرن را مشاهده می‌کنند، انجام شده است. شرمساری، تمسخر و خنده همگی برای از بین بردن مردانی که ممکن است خود را بهتر از دیگران بدانند استفاده می‌شود. اقدامات شدیدتر شامل دوری جستن یا طرد شدن است که اغلب مؤثر هستند زیرا طرد اجتماعی عمیقاً دردناک است. همان‌طور که می‌گویند، دلیلی وجود دارد که زندانیان زندان انفرادی را بدترین مجازات می‌دانند. بخشی از کتاب نر شامپانزه‌ها معمولاً ماده‌ها را مورد ضرب و شتم قرار می‌دهند، اغلب در حملات غافلگیرانه. قسمتی تلخ از کتاب: نگاه اجمالی به رفتار انسان‌ها و همچنین نزدیکترین خویشاوندان فرگشتی ما می‌تواند آزاردهنده باشد. با این حال، ریچارد رانگهام مراقب است که توجه داشته باشد: این که یک رفتار به این دلیل فرگشت یافته که مستقیماً برای آن انتخاب شده است، یا به این دلیل که محصول جانبی ویژگی تطبیقی دیگری بوده است، یا در واقع، آیا اصلاً ریچارد رانگهام یافته است، نباید قضاوت‌های اخلاقی ما را شکل دهد. | ## بخش 3: پارادوکس خوبی | بسیاری از تمایلات که ما آنها را از نظر اخلاقی مذموم می‌دانیم، به وضوح فرگشت یافته‌اند، از جمله انواع متعددی از اجبار جنسی، خشونت کشنده، و سلطه اجتماعی. به همین ترتیب، بسیاری از گرایش‌های اخلاقی لذت بخش، مانند خیریه به غریبه‌ها و مهربانی با حیوانات، در نتیجه فرگشت نیستند. تصمیمات ما در مورد اینکه کدام رفتارها را دوست داریم یا دوست نداریم، هرگز نباید به درک ما از تاریخچه فرگشتی یا ارزش تطبیقی آنها نسبت داده شود. تهاجم پیشگیرانه ائتلافی او در سراسر کتاب از اصطلاح «تجاوز پیشگیرانه ائتلافی» استفاده می‌کند که به معنای گروهی از افراد است که گرد هم می‌آیند تا عمداً به یک شخص یا گروه دیگری حمله کنند. همان‌طور که رانگهام می‌گوید: «قبیله گرایی نه ما را متمایز می‌کند و نه تهاجم واکنشی. این تهاجم پیشگیرانه ائتلافی است که گونه‌ها و جوامع ما را واقعاً غیرعادی می‌کند .» در میان انسان‌های جوامع شکارچی-گردآورنده، کشتن یکی از اعضای گروه‌های غیرخودی اغلب به خودی خود لذت بخش تلقی می‌شود. تهاجم پیشگیرانه ائتلافی بین گروه‌ها رایج است، اما در درون گروه‌ها بسیار نادر است. در ارتفاعات گینه نو، مردی به مردم‌شناس پولی ویزنر گفت که مردمش در مورد کشتار در یک جنگ کوچک چه احساسی داشتند: «حالا در مورد جنگ صحبت خواهم کرد… وقتی مردی کشته می‌شد، طایفه قاتلان سرودهای شجاعت یا پیروزی می‌خواندند. («هورا!» یا «آفرین!») برای اعلام مرگ یک دشمن .» رانگهام بیان می‌کند که فرگشت تکامل کشتن افراد خارجی را لذت بخش کرده است. در محیط اجدادی، یک فرد خارجی معمولاً به عنوان عضوی از جامعه همسایه متخاصم تلقی می‌شد و به عنوان غیرانسان در نظر گرفته می‌شد. در کتاب آمده است: «امروزه اکثر مردم کشورهای توسعه یافته از کشتار دسته جمعی یک گروه قومی یا مذهبی خاص احساس شادی نمی‌کنند. | ## جمع‌بندی | اما تعداد کمی از آنها از تحمیل درجاتی از درد به دشمنان سیاسی خود لذت خواهند برد .» رانگهام امیدوار است که جنگ بین کشورها متوقف شود، و به مطالعه ای اشاره می‌کند که نشان می‌دهد بر اساس روندهای فعلی، اجرای یک دولت جهانی بین سال‌های ۲۳۰۰ و ۳۵۰۰ پس از میلاد ایجاد خواهد شد.