موضوع مقاله: جادوگری در ایتالیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جادوگری در ایتالیا | مقدمه: شواهد استفاده از جادو و ساحره‌گری اروپایی در دوران نوین آغازینبسیار رایج بود و تعقیب قضایی جادوگران و افراد استفاده‌کننده از جادو در ایتالیا در این دوره به‌طور گسترده مستند شده است. | ## بخش 1: جادوگری در ایتالیا | علاوه بر این، تک‌نگاری جیووانی رومئو با عنوان تفتیش‌کنندگان، راهبان جن‌گیری و جادوگران در ایتالیا در دوران اصلاحات مخالف (۱۹۹۰) پیشگامانه محسوب شد و گامی مهم در مطالعات مربوط به محاکمات تفتیش عقاید و جادوگری در ایتالیا در دورهٔ اوایل مدرن به‌شمار آمد. در ۲۵ سال اخیر، یک حقوقدان و پژوهشگر محاکمات علیه جادوگران اطلاعات فراوانی را به دست آورده است، از جمله نام افراد مرتبط با جادوگری، مشاغل آن‌ها و جلسات برگزار شده. مونیا مونتکیارینی در آثار خود با عناوین جادوگری: جرم زنان، جادوگران، مرتدها و بن‌آندانتی‌های فریولی و ونتزیا جولیا و جادوگران، مسموم‌کنندگان و معشوقه‌های رم اسرار تازه‌ای کشف کرده است. [نیاز به منبع] [ نیازمند منبع ] بن‌آندانتی وجود بن‌آندانتی‌ها، یک فرقهٔ کشاورزی مرتبط با باروری، نخستین بار توسط تاریخ‌نگار میکرو کارلو جینزبرگ در کتاب نبردهای شبانه مستند شد. بن‌آندانتی‌های مرد بر این باور بودند که چهار بار در سال (در «روزهای آمبر») به حالت خلسه فرومی‌روند و «روحاً» سوار بر خرگوش، گربه و سایر حیوانات به نبرد با جادوگران و ساحران شرور می‌روند. آن‌ها با شاخه‌های رازیانه مسلح بودند و هدفشان محافظت از باروری محصولات کشاورزی و جوامع خود بود. بن‌آندانتی‌های زن، در مقابل، سوار می‌شدند تا در مراسم عبور ارواح مردگان شرکت کنند و به‌عنوان واسطه میان اهالی روستا و نیاکان درگذشتهٔ همسایگان و دوستانشان عمل کنند. مونتکیارینی در این‌باره می‌نویسد: «بن‌آندانتی‌های زن در جریان محاکمات، بی‌گناهی خود را تأیید کردند و در مسیر حق مبارزه کردند». | ## بخش 2: جادوگری در ایتالیا | علیرغم تلاش‌های مکرر بناندانتی‌ها برای متقاعد کردن قضات کلیسایی خود نه تنها به بی‌گناهی خود، بلکه به تلاش‌های خودشان برای جلوگیری از اعمال بدخواهانه جادوگران، به عنوان مسیحیان خوب، بازجویان نمی‌توانستند جلوی تحمیل تفسیر خود را بر این فرقه بگیرند. از نظر پدران فرانسیسکن که این باورها را بررسی می‌کردند، بناندانتی‌ها، با روایت‌هایشان از پرواز شبانه، دگردیسی به حیوانات و گردهمایی‌های مخفی، به راحتی در کلیشه آموخته‌شده از جادوگران جای می‌گرفتند. سال‌هاست که مورخان جادوگری و فرهنگ عامه، این کتاب را که برای اولین بار با عنوان «من بناندانتی» (تورین، ۱۹۶۶) منتشر شد، مورد استناد، بحث، انتقاد و بیش از همه تحسین قرار داده‌اند. 4 (Spring 1986), pp.729-731 در ۲۱ مارس ۱۵۷۵، برای اولین بار به فرماندار کل و بازپرس استان‌های آکوئیلیا و کنکوردیا اطلاع داده شد که در برخی روستاها جادوگرانی وجود دارند که خود را «بناندانتی» می‌نامند و قصد خود را برای مبارزه با جادوگری شیطانی اعلام می‌کنند. تحقیقات این بناندانتی‌های اولیه حقایق زیر را آشکار کرد: آنها چهار بار در سال (فقط در روزهای امبر) مخفیانه، شب‌ها ملاقات می‌کردند. آنها با سوار شدن بر خرگوش، گربه یا حیوانات دیگر به محل ملاقات خود می‌رسیدند؛ این مجمع هیچ‌یک از ویژگی‌های «شیطانی» شناخته‌شدهٔ محفل‌های جادوگری را ارائه نکرد (هیچ گونه ترک ایمان، توهین به مقدسات یا صلیب، و هیچ گونه ادای احترامی به شیطان وجود نداشت). بن‌آندانتی‌ها، که شاخه‌های رازیانه به آنها داده می‌شد، با جادوگران (استریگه و استرگونی) که به نی‌های جارو مانند مسلح بودند، می‌جنگیدند. بناندانتی‌ها ادعا می‌کردند که با اعمال شیطانی جادوگران مخالفند و قربانیان طلسم‌های آنها را درمان می‌کنند. | ## بخش 3: جادوگری در ایتالیا | تحقیقات بیشتر جزئیاتی را دربارهٔ نحوهٔ جذب بن‌آندانتی‌ها و الگوی گردهمایی‌های شبانهٔ آن‌ها روشن کرد. بر اساس گفته‌های خودشان، آن‌ها توسط «فرشته‌ای از آسمان» دعوت می‌شدند تا به گروه بپیوندند و در فاصلهٔ سنی بیست تا بیست و هشت سالگی وارد این گروه مخفی می‌شدند. گروه به‌صورت نظامی تحت فرمان یک کاپیتان سازمان‌دهی شده بود و اعضا زمانی گرد هم می‌آمدند که صدای طبل کاپیتان را می‌شنیدند. در جلسات، گاهی تا پنج هزار بن‌آندانتی حضور داشتند، برخی از اعضا محلی بودند و برخی دیگر از استان‌های دور دست سفر می‌کردند. آنها پرچمی از خز سفید طلاکاری شده داشتند، در حالی که پرچم جادوگران زرد بود و چهار شیطان روی آن تصویر شده بود. همه بناندانتی‌ها «با پیراهن» به دنیا می‌آمدند، یعنی در یک پوشش پیچیده شده بودند. 149-172 سگناتوره (نوعی سنت درمانی و برکتی در ایتالیا) تحقیقات اخیر بر تداوم شیوه‌های درمانی بومی در ایتالیا تأکید کرده است، به‌ویژه سنتی که با عنوان «سگناتوره» شناخته می‌شود؛ نوعی برکت آیینی یا درمان مبتنی بر اشاره که اغلب توسط دست‌اندرکاران روستایی به نام سگناتوری یا سگناتریچی انجام می‌شود. دکتر آنجلا پوکا، پژوهشگر دین و متخصص جادوی فولکلور ایتالیا، تحقیقات مردم‌شناختی گسترده‌ای بر روی این شیوه‌ها انجام داده است. | ## جمع‌بندی | او در تک‌نگاری خود در سال ۲۰۲۴ با عنوان جادوگری و شامانیسم ایتالیا استدلال می‌کند که سگناتوره نمایانگر شکلی زنده از جادوی بومی است که از طریق هم‌آمیزی با مسیحیت کاتولیک ادامه یافته و اکنون در حال تجربهٔ فرایند احیا و نظام‌مند شدن است، که بخشی از آن تحت تأثیر رسانه‌های اجتماعی و چارچوب‌های معنوی مدرن قرار دارد.Puca, Angela (2024).