موضوع مقاله: تو بشوات | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # تو بشوات | مقدمه: تو بشوات و یا تو بیشواط (عبری: ט״ו בִּשְׁבָט ، رومی‌نویسی: Ṭū bīŠvāṭ، به‌معنای تحت‌اللفظی «۱۵ شِواط») یک جشن یهودی است که در پانزدهمین روز از ماه قمری عبری شِواط برگزار می‌شود. | ## بخش 1: تو بشوات | این روز همچنین «روش هاشانا لاایلانوُت» (ראש השנה לאילנות ) نامیده می‌شود که به‌طور تحت‌اللفظی به‌معنای «سال نوِ درختان» است. در اسرائیلِ معاصر، این روز به‌عنوان روز آگاهی زیست‌محیطی گرامی داشته می‌شود و به همین مناسبت درخت می‌کارند. ریشه‌شناسی نام «تو بیشوات» در اصل از تاریخ عبری این عید گرفته شده است که در پانزدهمین روز از ماه شِواط قرار دارد. «تو» نمایانگر حروف عبری طِت و واو است که به‌ترتیب ارزش عددی ۹ و ۶ دارند و در مجموع ۱۵ را می‌سازند. بحث دربارهٔ این‌که سال نو چه زمانی آغاز می‌شود، منبع اختلاف‌نظر میان خاخام‌ها بود که چنین استدلال می‌کردند:"Tu Bishvat". اول ایلول «سال نوِ عشرِ دام» است؛ با این حال، تنائیم الیعازر بن شموعا و شمعون بار یوخای آن را اول تیشری می‌دانند. اول تیشری «سال نوِ سال‌ها» (برای محاسبهٔ تقویم)، «برای سال‌های رهایی» (سال‌های سبتی/شمیتا)، یوبیل‌ها، کاشت، و برای عشرِ سبزیجات است. اول شِواط «سال نوِ درختان» است بنا بر مکتب شَمّای؛ اما مکتب هیلل آن را پانزدهم شِواط می‌داند. | ## بخش 2: تو بشوات | نِتا رِوَعای به فرمان ککتاب‌مقدس ملت یهود (لاویان ۱۹:۲۴) برای آوردن محصول میوهٔ سال چهارم به اورشلیم به‌عنوان عشر اشاره دارد. عُشر دوم، عُشری بود که در اورشلیم گردآوری می‌شد و عُشرِ فقرا، عُشری بود که به نیازمندان داده می‌شد (تثنیه ۱۴:۲۲–۲۹)؛ این‌ها نیز بر اساس این‌که میوه پیش یا پس از تو بیشواط رسیده باشد محاسبه می‌شدند. از میان الزامات تلمودی مربوط به درختان میوه که تو بیشواتپط را به‌عنوان تاریخِ حدّ فاصل در تقویم عبری برای محاسبهٔ سنّ درختِ میوه‌ده به‌کار می‌بردند، اُرلاه تا امروز اساساً به همان شکلی که در دوران تلمودی داشت باقی مانده است. در جهان یهودیت متدین، این اعمال هنوز هم به‌عنوان بخشی از هلاخا، یعنی شریعت یهودی، رعایت می‌شوند. میوه‌ای که پیش از تو بیشواط بر درختی سه‌ساله برسد، اُرلاه به‌شمار می‌آید و خوردن آن ممنوع است، در حالی که میوه‌ای که در سال سوم درخت در روزِ تو بیشواط یا پس از آن برسد، مجاز است. در سال‌های اول، دوم، چهارم و پنجم چرخهٔ شمیتا، عُشر دوم امروزه از طریق آیینی که در آن تعهدات عشر با یک سکه بازخرید می‌شود انجام می‌گیرد؛ در سال‌های سوم و ششم، عُشرِ فقرا جایگزین می‌شود و برای بازخرید آن نیازی به سکه نیست. تو بیشواط در پانزدهمین روز از ماه عبری شِواط واقع می‌شود و آغازگر یک دورهٔ سه‌ماهه (در سال‌های بدون سال کبیسه) از اعیادی است که در شب‌های ماهِ کاملِ میانهٔ ماه رخ می‌دهند و به عید پسح ختم می‌شوند. رسوم سنتی در قرون وسطی، تو بیشواط با ضیافتی از میوه‌ها جشن گرفته می‌شد که با توصیف میشنایی این عید به‌عنوان «سال نو» هماهنگ بود. | ## بخش 3: تو بشوات | در سدهٔ شانزدهم، عارف قبالایی، خاخام ییتسخاک لوریا از صفد، و شاگردانش آیین سِدِرِ تو بیشواط را بنیان نهادند که در آن به میوه‌ها و درختان سرزمین اسرائیل، به‌ویژه هفت گونه، معنای نمادین داده می‌شد. در اسرائیل، سِدِر قبالایی تو بیشواط احیا شده است و اکنون توسط بسیاری از یهودیان، اعم از مذهبی و سکولار، جشن گرفته می‌شود. در جامعهٔ حسیدی، برخی یهودیان اترُگ (به معنی بالنگ) مربوط به عید سوکوت را ترشی یا شیرین می‌کنند و در روز تو بیشواط می‌خورند. یهودیان سفاردی برای جشن گرفتن این عید، دسر ویژه‌ای از غلات، میوه‌های خشک و آجیل درست می‌کنند که به آن آشوره یا تریگو کوچو می‌گویند.Öney Tan, Aylin. یکی دیگر از رسوم شامل نوشیدن هر دو نوع شراب قرمز و سفید است تا گذر از زمستان به بهار را نمادین نشان دهد. این رسم در سال ۱۹۰۸ توسط اتحادیهٔ معلمان یهودی و بعدها توسط صندوق ملی یهود، که در سال ۱۹۰۱ برای نظارت بر احیای زمین و جنگل‌کاری در سرزمین اسرائیل تأسیس شده بود، پذیرفته شد. امروزه این صندوق هر تو بیشواط برنامه‌های بزرگ کاشت درخت در جنگل‌های وسیع برگزار می‌کند. | ## جمع‌بندی | سنگ‌بنای دانشگاه عبری اورشلیم در تو بیشواط ۱۹۱۸ گذاشته شد؛ تخنیون در حیفا، در تو بیشواط ۱۹۲۵؛ و کنست، در تو بیشواط ۱۹۴۹.