موضوع مقاله: ناو هواپیمابر هوابرد | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ناو هواپیمابر هوابرد | مقدمه: ناو هواپیمابر یک نوع هواپیمای مادر کشتی است که می‌تواند سایر هواپیماهای انگل کوچکتر را حمل، پرتاب، بازیابی و پشتیبانی کند. | ## بخش 1: ناو هواپیمابر هوابرد | کشور های کمی هستند که این نوع کشتی رو در اختیار دارند تنها نمونه‌های اختصاصی ساخته شده، کشتی‌های هوایی بودند، اگرچه هواپیماهای سنگین‌تر از هوا موجود برای استفاده در نقش‌های مشابه اصلاح شده‌اند، و ناوهای هواپیمابر از انواع مختلف در داستان‌ها ظاهر می‌شوند، مانند پایگاه ابری در جری اندرسون و کاپیتان اسکارلت و میسترون‌ها, هلی کریر از مارول کامیکس، Valiant از سری ۳ دکتر هو، و یکی ناشناس در کاپیتان اسکای و دنیای فردا. پروژه‌های کشتی هوایی در ژوئیه ۱۹۱۷، آزمایش‌هایی با هواپیماهای آویزان شده در زیر کشتی هوایی شماره 23 HM انجام شد، به این امید که آنها بتوانند از کشتی هوایی دفاع کنند. ابتدا جنگنده‌های بدون سرنشین و سپس سرنشین دار کمل (هواپیما) با موفقیت پرتاب شدند. طرح کشتی هوایی امپراتوری بریتانیا در سال ۱۹۲۴ در ابتدا یک کشتی هوایی را پیش‌بینی کرد که می‌توانست پنج هواپیمای جنگنده را برای استفاده نظامی حمل کند، اما این الزام کنار گذاشته شد و پروژه فقط کشتی‌های هوایی غیرنظامی آر۱۰۰ و R101 را تکمیل کرد. به دنبال آزمایش‌های مربوط به پرتاب و بازیابی هواپیماهای کوچک با استفاده از ، نیروی دریایی ایالات متحده، آکرون و ماکون را با آشیانه‌های داخلی طراحی کرد که می‌توانند تعدادی از جنگنده‌های کورتیس اف۹سی اسپاروهاوک دو بال را در خود جای دهند. با طول ، آکرون و ماکون از بزرگ‌ترین اشیای پرنده در جهان بودند و هنوز هم رکورد جهانی کشتی‌های هوایی پر از هلیوم را دارند. آکرون برای اولین بار در ۸ اوت ۱۹۳۱ پرواز کرد و ماکون در ۲۱ آوریل ۱۹۳۳ پرواز کرد. آکرون در طول خدمت ۱۸ ماهه حادثه خیز خود، به عنوان یک ناو هواپیمابر برای پرتاب و بازیابی هواپیماهای جنگنده اف۹سی اسپاروهاوک خدمت کرد. آکرون در طوفان رعد و برق در سواحل نیوجرسی در صبح روز ۴ آوریل ۱۹۳۳ نابود شد و ۷۳ نفر از ۷۶ خدمه و مسافر او کشته شدند. ماکون برای حمل هواپیماهای انگل دوبال، پنج هواپیمای کورتیس اف۹سی اسپاروهاوک تک سرنشین برای جستجو یا ناوگان دو سرنشین N2Y-1 برای آموزش طراحی شده‌است. در سال ۱۹۳۵، ماکون در خدمت برای کمتر از دو سال، در طوفان آسیب دید و در سواحل بیگ سور کالیفرنیا گم شد، اگرچه بیشتر خدمه نجات یافتند. لاشه هواپیما به عنوان «سفینه هوایی یواس‌اس ماکون باقی مانده‌است» در فهرست ملی اماکن تاریخی ایالات متحده ثبت شده‌است. | ## بخش 2: ناو هواپیمابر هوابرد | پروژه Zveno این هواپیما که در دهه ۱۹۳۰ در اتحاد جماهیر شوروی توسعه یافت، متشکل از یک فروند بمب افکن سنگین توپولف تی‌بی-۱ یا توپولف تی‌بی-۳ و دو تا پنج جنگنده بود. بسته به نوع آن، جنگنده‌ها یا با کشتی مادر پرتاب می‌شدند یا در حین پرواز پهلو می‌گرفتند و می‌توانستند از بمب افکن سوخت‌گیری کنند. کیلوگرم (550 lb) بمب، به‌طور عملیاتی با نتایج خوبی علیه اهداف در رومانی در مراحل آغازین جنگ آلمان و شوروی استفاده شد. همین اسکادران بعداً به پلی بر روی رودخانه دنیپر که توسط نیروهای آلمانی تصرف شده بود، حمله کرد. لاکهید CL-1201 لاکهید CL-1201 مطالعه ای در اواخر دهه ۱۹۶۰ برای یک هواپیمای ترابری غول پیکر با انرژی اتمی بود. دارای طول بال ، یکی از انواع مورد مطالعه، یک ناو هواپیمابر هوابرد با حداکثر ۲۲ هواپیمای جنگنده بود که زیر بال‌های آن حمل می‌شد. B-36های حامل F-85 عملیاتی باید قادر به سوخت‌گیری و تسلیح مجدد جنگنده‌های خود در حین پرواز و در عین حال استقرار و بازیابی آنها بر روی ساختاری مانند ذوزنقه مانند آکرون و ماکون بودند. هیچ B-36 هرگز برای حمل F-85 مجهز نشده بود، و این دو نمونه اولیه تنها از یک B-29 تغییر یافته پرواز کردند. Boeing 747-AAC (ناو هواپیمابر هوابرد) یک هواپیمای پیشنهادی بوئینگ بود که برای یک ناو هواپیمابر هوابرد طراحی شده بود. در اوایل دهه ۱۹۷۰، بوئینگ بر اساس قراردادی از USAF، مطالعه‌ای را برای یک ناو هواپیمابر برای حداکثر ۱۰ فروند هواپیمای بوئینگ مدل ۹۸۵–۱۲۱ با قابلیت پرتاب، بازیابی، مسلح کردن مجدد و سوخت‌گیری میکروفایترها انجام داد. بوئینگ بر این باور بود که این طرح می‌تواند یک پلت‌فرم حامل انعطاف‌پذیر و سریع با دسترسی جهانی را ارائه دهد، به ویژه در جاهایی که پایگاه‌های دیگر در دسترس نیستند. نسخه‌های اصلاح شده ۷۴۷–۲۰۰ و لاکهید C-5A به عنوان هواپیمای پایه در نظر گرفته شدند. | ## بخش 3: ناو هواپیمابر هوابرد | این مفهوم که شامل یک نسخه تکمیلی آواکس ۷۴۷ با دو «میکروفایتر» شناسایی بود، در سال ۱۹۷۳ از نظر فنی امکان‌پذیر بود. از آنجایی که بوئینگ 747-AAC اندازه عظیم، با قدرت و برد بالا بود، آنها معتقد بودند که می‌توانند از آن برای وسایل نظامی استفاده کنند، با وجود ناوهای هواپیمابر در ابعاد عظیم، آن را ممکن می‌دانستند. نسخه‌های اصلاح شده ۷۴۷–۲۰۰ و لاکهید C-5A به عنوان هواپیمای پایه در نظر گرفته شدند. این باعث شد مفهوم کشتی مادری که میکروفایترها را در خود نگه می‌دارد وجود داشته باشد. طرح طراحی 747-AAC دارای فضایی برای خدمه ۴۴ نفره، با فضایی برای ۹–۱۰ میکروفایتر بود. این هواپیما برای حمل ۱۰ فروند جنگنده بوئینگ مدل ۹۸۵–۱۲۱ با قابلیت پرتاب، بازیابی، تسلیح مجدد و سوخت‌گیری طراحی شده‌است. در نقشه‌ها یک آشیانه در بالای بدنه وجود دارد که در آن کابین هواپیمای مسافربری است، آشیانه میکروفایترها را نگه می‌دارد. قسمت پشتی ناو هواپیمابر، در فضای پایین نزدیک باله دارای قسمتی برای "تسلیحات و قطعات یدکی" است، در قسمت جلوی پایین یک محل پرتاب برای رهاسازی هواپیماهای جنگنده و یک محل بازیابی در نزدیکی "تسلیحات و قطعات یدکی" وجود دارد. بخش قطعات در مرکز پایین بدنه هواپیما بخشی برای سوخت رسانی به بوئینگ‌های شناسایی مدل 985-121s وجود دارد. یک عرشه کشویی و دریچه‌های فشار وجود دارد که در طول پرتاب و بازیابی میکروفایترها تحت فشار و کاهش فشار قرار می‌گیرند. لاکهید C-130 هرکول از سال ۲۰۱۵، وزارت دفاع ایالات متحده در حال بررسی چشم‌انداز استقرار هواپیماهای بدون سرنشین داینتیکس ایکس -۶۱ گرملینس از هواپیماهای باری اصلاح شده لاکهید سی-۱۳۰ هرکولس است. X-61A پس از تکمیل مأموریت خود، از یک روش اختصاصی بازیابی هوا استفاده خواهد کرد که شامل یک مخزن شبیه دروگ و تکنیک اسکله است. | ## جمع‌بندی | آزمایش در حال حاضر در میدان‌های آزمایشی داگوی با پاسخ هوایی بین‌المللی که C-130A قراردادی را ارائه می‌دهد، در حال انجام است.