موضوع مقاله: چارلز دوم، دوک پارما | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # چارلز دوم، دوک پارما | مقدمه: چارلز دوم، دوک پارما (; – ) پادشاه اتروریا (۱۸۰۳–۱۸۰۷؛ با عنوان لویی دوم سلطنت کرد)، دوک لوکا (۱۸۲۴–۱۸۴۷؛ با عنوان چارلز لویی سلطنت کرد) و دوک پارما (۱۸۴۷–۱۸۴۹؛ با عنوان چارلز دوم سلطنت کرد) بود. | ## بخش 1: چارلز دوم، دوک پارما | او که در کاخ سلطنتی مادرید در دربار پدربزرگ مادری‌اش، چارلز چهارم، پادشاه اسپانیا، متولد شد، سال‌های اول زندگی خود را در دربار اسپانیا گذراند. در سال ۱۸۰۱، طبق پیمان آرانخوئز، چارلز ولیعهد اتروریا، پادشاهی تازه تأسیس متشکل از سرزمین‌های دوک‌نشین بزرگ توسکانی، شد. چارلز به همراه والدینش به ایتالیا نقل مکان کرد و در سال ۱۸۰۳، در حالی که هنوز ۴ سال نداشت، با نام لویی دوم جانشین پدرش به عنوان پادشاه اتروریا شد. مادرش اینفانتا ماریا لوئیزا در حالی که چارلز لویی در اقلیت بود، نیابت سلطنت را بر عهده گرفت. در سال ۱۸۰۷، ناپلئون فرانسه پادشاهی اتروریا را منحل کرد و چارلز لویی و مادرش به اسپانیا پناه بردند. در ماه مه ۱۸۰۸، آنها توسط ناپلئون که مادر چارلز لویی را در صومعه‌ای در رم دستگیر کرد، مجبور به ترک اسپانیا شدند. بین سال‌های ۱۸۱۱ تا ۱۸۱۴، چارلز لویی تحت مراقبت پدربزرگش، پادشاه مخلوع اسپانیا، چارلز چهارم، قرار گرفت. پس از سقوط ناپلئون در سال ۱۸۱۵، اینفانتا ماریا لوئیزا به حق خود دوشس لوکا شد و چارلز لویی، در سن ۱۶ سالگی، شاهزاده موروثی لوکا شد. یک جنبش لیبرال او را بر آن داشت تا در اکتبر ۱۸۴۷ در ازای دریافت غرامت مالی، لوکا را به نفع دوک بزرگ توسکانی کنار بگذارد، زیرا می‌خواست به زندگی خصوصی خود بپردازد. دو ماه بعد، در دسامبر ۱۸۴۷، پس از مرگ ملکه سابق ماری لوئیز، او طبق آنچه در کنگره وین تصریح شده بود، به عنوان دوک پارما جانشین او شد. او تحت حمایت نیروهای اتریشی کنترل پارما را دوباره به دست گرفت، اما سرانجام در ۱۴ مارس ۱۸۴۹ به نفع پسرش چارلز سوم کناره‌گیری کرد. پسرش در سال ۱۸۵۴ ترور شد و نوه‌اش رابرت اول، آخرین دوک پارما، در سال ۱۸۶۰ عزل شد. پدرش، عضوی از بوربون‌های پارما، لویی، شاهزاده پیاچنزا، پسر و وارث فردیناند، دوک پارما بود. آنها در سال ۱۷۹۵ ازدواج کرده بودند، زمانی که شاهزاده موروثی پارما در جستجوی همسر به مادرید آمد. به همین دلیل بود که چارلز لویی در مادرید و در دربار پدربزرگ مادری‌اش متولد شد و در پرتره معروف فرانسیسکو گویا از خانواده چارلز چهارم، در آغوش مادرش، گنجانده شده است. زندگی اولیه چارلز لویی تحت الشعاع اقدامات ناپلئون بناپارت قرار گرفت که به فتح ایالت‌های ایتالیا علاقه‌مند بود. در سال ۱۸۰۱، طبق پیمان آرانخوئز، شارل لویی به عنوان وارث پدرش، که ناپلئون او را به عنوان پادشاه اتروریا به خاطر از دست دادن حق خود بر پارما منصوب کرده بود، ولیعهد پادشاهی تازه تأسیس اتروریا شد که از سرزمین‌های سابق دوک‌نشین بزرگ توسکانی تشکیل شده بود. پس از دیدار کوتاهی با ناپلئون در پاریس، آنها به فلورانس نقل مکان کردند و در کاخ پیتی، خانه سابق خانواده مدیچی، اقامت گزیدند. تنها چند ماه پس از اقامت در فلورانس، خانواده سلطنتی اتروریا به اسپانیا فراخوانده شدند. در طول این سفر بود که تنها خواهر و برادر شارل، پرنسس ماریا لوئیزا کارلوتا از پارما، به دنیا آمد. سفر آنها با مرگ پدربزرگ پدری شارل لویی، فردیناند، دوک پارما، که تا زمان مرگش در ۹ اکتبر ۱۸۰۲ به تخت سلطنت چسبیده بود، ناتمام ماند. در دسامبر ۱۸۰۲، خانواده سلطنتی اتروریا به فلورانس بازگشتند، اما شاه لویی که از صرع رنج می‌برد و اغلب بیمار بود، چند ماه بعد در ۲۷ مه ۱۸۰۳ درگذشت. شاه اتروریا پس از مرگ پدرش، شارل لویی که تنها ۳ سال داشت، با عنوان شاه شارل لویی اول اتروریا جانشین او شد. به شارل لویی وعده تاج و تخت پادشاهی جدید لوزیتانیای شمالی (در شمال پرتغال) داده شد، اما به دلیل اختلاف بین ناپلئون و بوربون‌های اسپانیایی در سال ۱۸۰۸، این نقشه هرگز محقق نشد. شارل لویی، مادر و خواهرش به اسپانیا پناه بردند و در ۱۹ فوریه ۱۸۰۸ به دربار شارل چهارم رسیدند. اسپانیا در ناآرامی بود و کمتر از سه ماه پس از ورودشان، تمام اعضای خانواده سلطنتی اسپانیا به دستور ناپلئون به فرانسه برده شدند، در حالی که ناپلئون تاج اسپانیا را به برادرش ژوزف بناپارت داد. چارلز لویی در ۲ مه ۱۸۰۸ به همراه مادر و خواهرش اسپانیا را به مقصد بایون و سپس کومپین، اقامتگاهی که به آنها اختصاص داده شده بود، ترک کرد. به ماریا لوئیزا وعده کاخ دوکال کولورنو در پارما و مقرری قابل توجهی داده شد، اما ناپلئون به قول خود عمل نکرد و چارلز لویی به همراه مادر و خواهرش در نیس اسیر شدند. هنگامی که مادر چارلز لویی سعی کرد از چنگ ناپلئون فرار کند، در اوت ۱۸۱۱ دستگیر و در صومعه‌ای در رم زندانی شد. چارلز لویی برای چهار سال بعد (۱۸۱۱–۱۸۱۵)، تحت مراقبت پدربزرگش در خانه خانواده سلطنتی تبعیدی اسپانیا در رم زندگی کرد. پس از سقوط ناپلئون در سال ۱۸۱۵، خاندان بوربون به دوک‌نشین پارما بازگردانده نشد، بلکه به همسر ناپلئون، ملکه ماری لوئیز، داده شد. کنگره وین، دوک‌نشین لوکا را به عنوان غرامت به بوربون‌ها داد و این دوک‌نشین به مادر چارلز لویی و چارلز لویی به عنوان وارث او با عنوان شاهزاده لوکا داده شد. در دسامبر ۱۸۱۷، چند هفته قبل از تولد ۱۸ سالگی‌اش، چارلز لویی به همراه مادرش وارد لوکا شد. به دلیل فراز و نشیب‌های سال‌های اولیه زندگی‌اش، او آموزش سیاسی رسمی ندیده بود، اما از طریق خودآموزی، دانش گسترده‌ای کسب کرد. او مردی رنسانسی با طیف وسیعی از علایق بود، با این حال طبیعت دمدمی مزاجش او را از اوایل جوانی به شاخه‌های مختلف دانش، از پزشکی گرفته تا موسیقی (او موسیقی مذهبی می‌ساخت) و زبان‌های خارجی، سوق می‌داد.[نیازمند منبع] او به‌طور خاص به علوم انسانی گرایش داشت. ایدئولوژی او تحت تأثیر روشنگری و رمانتیسیسم دوره‌ای بود که پس از احیای صلح اروپا پس از پایان جنگ‌های ناپلئونی آغاز شد. | ## بخش 2: چارلز دوم، دوک پارما | با وجود بی‌قراری‌اش، با مادر محافظه‌کارش که در سال‌های آخر عمرش به‌طور فزاینده‌ای به مذهب روی آورد، درگیر شد. با این حال، از مادرش، عشق بوربون‌های اسپانیایی به شکوه دربار سلطنتی را به ارث برد. ازدواج در سال ۱۸۲۰، مادرش ترتیب ازدواج او را با پرنسس ماریا ترزا از ساووی (۱۸۰۳–۱۸۷۹)، یکی از دختران دوقلوی پادشاه ویکتور امانوئل اول ساردینیا، داد. آنها دو فرزند داشتند: لوئیزا فرانچسکا (۲۹ اکتبر ۱۸۲۱–۸ سپتامبر ۱۸۲۳) چارلز سوم، دوک پارما (۱۴ ژانویه ۱۸۲۳–۲۷ مارس ۱۸۵۴) چارلز لویی شوخ‌طبع، جذاب و اجتماعی بود. آنها زوجی ناسازگار بودند که بیشتر زندگی زناشویی خود را جدا از یکدیگر زندگی می‌کردند. دوک لوکا در ۱۳ مارس ۱۸۲۴، مادر شارل لویی درگذشت و او به عنوان دوک لوکا جانشین او شد. به گفته خودش: «ماهیت طوفانی زندگی من، بی‌تجربگی من، حسن نیت من، متأسفانه منجر به فقدان کامل ایمان به خودم و کمرویی، اغلب غیرارادی اما با این وجود اجتناب‌ناپذیر نسبت به دیگران، شده است.» شارل لویی در ابتدا به حکومت علاقه‌ای نداشت و ترجیح می‌داد به عشق خود به سفر، آزادی عمل بدهد. در چند سال اول سلطنتش، او عمدتاً از دوک‌نشین غایب بود و حکومت آن را به وزرایش به رهبری آسکانیو مانسی واگذار کرد. او اغلب از رم و دربار ناپل و مودنا بازدید می‌کرد و کمتر تمایل داشت که در دربار پیمونت که به دلیل ریاضت اقتصادی از آن متنفر بود، با خانواده همسرش بماند. از سال ۱۸۲۷ تا ۱۸۳۳، او در سراسر آلمان سفر کرد و در آنجا صاحب دو قلعه بود: اورشندورف (نزدیک سنکت اگیدن آم اشتاینفلد) و ویستروپ (نزدیک درسدن). او همچنین در برلین، فرانکفورت، پراگ و پایتخت‌های سایر ایالت‌های آلمان وقت گذراند. دوک‌نشین او تحت تأثیر جنبش‌های انقلابی که در سال ۱۸۳۱ در مرکز ایتالیا جریان داشت، قرار نگرفت. در روابط خارجی، او از به رسمیت شناختن پادشاه (لویی فیلیپ اول فرانسه، که در انقلاب ژوئیه ۱۸۳۰ به قدرت رسیده بود) خودداری کرد. او همچنین با کارلیست‌ها در اسپانیا متحد بود و از عمویش، مدعی کارلیست، کارلوس پنجم، و با آرمان مشروع (میگلیست‌ها) در پرتغال (پادشاه سابق پرتغال، میگل اول، پسر عموی اول او بود) حمایت می‌کرد. این در تضاد کامل با نگرش سایر ایالت‌های ایتالیایی بود که سرکوب و زندان را ترجیح می‌دادند. در همان سال، توماس وارد، سوارکار سابق انگلیسی، به لوکا رسید و در عرض چند سال مشاور و وزیر چارلز لویی شد. چارلز لویی متون کتاب مقدس و مذهبی را مطالعه و جمع‌آوری کرد و به آیین‌های مذهبی مختلف علاقه‌مند بود. او یک کلیسای ارتدکس یونانی در ویلای خود در مارلیا ساخته بود و همچنین با پروتستانتیسم که توسط سایر دربارهای کاتولیک به آن نگاه نامطلوبی می‌شد، معاشرت می‌کرد. بین سال‌های ۱۸۲۴ تا ۱۸۲۹، اقداماتی در رابطه با وظایف، تا حدودی آزادی تجارت و کاهش مالیات در اداره ثبت املاک انجام شد. چارلز رعایای خود را که به بازگشت به قانون اساسی ۱۸۰۵ امیدوار بودند، ناامید کرد و امید لیبرال‌ها در دوک‌نشین او به تنها پسر و وارثش معطوف شد. او سعی کرد چیزهایی را که در خارج از کشور می‌دید، صرف نظر از مساعد بودن شرایط دوک‌نشین، در لوکا کپی کند. عشق او به سفر مشکلات زیادی را در حکومت ایجاد می‌کرد و او اغلب بدون هیچ گونه آگاهی واقعی از مسائل، فرامین را بر اساس وضعیت روحی خود در آن لحظه امضا می‌کرد. مانسی با آگاهی از اینکه لوکا در شرف الحاق به توسکانی است، سیاست‌های خود را با سیاست‌های فلورانس هماهنگ کرد، که مورد خشم چارلز لویی قرار گرفت. با این حال، ضعف و شخصیت بی‌قرار او به چارلز اجازه نمی‌داد تا از روابط ظالمانهٔ حمایت و کنترلی که توسط دربار اتریش، توسکانی و مودنا بر لوکا اعمال می‌شد، فرار کند. پس از سال ۱۸۳۳، چارلز لویی که به‌طور مزمن با کمبود پول مواجه بود، کمتر در خارج از کشور اقامت داشت. در سال ۱۸۳۶، او به وین بازگشت و در سال ۱۸۳۸، پس از حضور در میلان برای تاجگذاری امپراتور فردیناند اول اتریش، به فرانسه و سپس به انگلستان رفت و در آنجا بدهی‌هایی را متحمل شد. مرگ مانسی نویدبخش دوره جدیدی بود که طی آن چارلز لویی ابتکار عمل بیشتری به دست گرفت، اما دربار او ماجراجویی‌هایی از ملیت‌های مختلف را به خود جلب کرد و لوکا به پناهگاهی برای لیبرال‌های فراری از ایالت‌های دیگر تبدیل شد. او آنتونیو ماتزاروسا، مردی برجسته، را به عنوان رئیس شورای ایالتی انتخاب کرد، اما تحت فشار اتریش، فابریزیو اوستونی را به عنوان وزیر امور خارجه و نماینده خود در دربار اتریش منصوب کرد. دوره تصدی اوستونی تنها سه سال (۱۸۴۰–۱۸۴۳) طول کشید و همزمان با دوره‌ای از پریشانی مالی فزاینده بود. بی‌نظمی‌های انجام شده توسط اوستونی توسط دست راست جدید چارلز لویی، توماس وارد، کشف و محکوم شد. چارلز لویی به ندرت همسرش را می‌دید، که پس از سال ۱۸۴۰ از زندگی عمومی کناره‌گیری کرد و در انزوای مذهبی در پیانور زندگی می‌کرد. او به ملاقات همسرش می‌رفت، اما اظهار داشت که عقل ضعیف و فقدان حساسیت او «به او اجازه می‌دهد یک قرن زندگی کند». چارلز لویی زیبایی زنانه را تحسین می‌کرد، اما اعتقاد بر این بود که همجنس‌گرا است. چارلز در دوران حضورش در دوک‌نشین، در پایتخت خود واقعاً کوچک بود و ترجیح می‌داد در حومه مارلیا بماند. در سال ۱۸۴۵، پسرش با پرنسس لوئیز ماری ترز دارتوا، دختر دوک بری و تنها خواهر مدعی مشروع سلطنت فرانسه، کنت شامبورد، ازدواج کرد. شارل لویی تحت فشار اتریش، با برخی اصلاحات ارضی موافقت کرد که برای میراث آینده‌اش در پارما مضر بود. | ## بخش 3: چارلز دوم، دوک پارما | طبق پیمان فلورانس در ۲۸ نوامبر ۱۸۴۴، بین چارلز لویی و دوک‌های توسکانی و مودنا، او مجبور شد ادعای خود را بر دوک‌نشین گواستالا و سرزمین‌های شرق انزا کنار بگذارد. پیمان فلورانس نزدیک به سه سال مخفی ماند، اما پس از آشکار شدن، به افزایش عدم محبوبیت چارلز لویی هم در لوکا و هم در پارما کمک کرد. نیاز به پول، دوک را بر آن داشت تا به توصیه وارد، که وزیر دارایی شده بود، برای عناوینی که به سی سال پیش برمی‌گشتند، درخواست اعتبار مالیاتی کند. یک جنبش لیبرال در لوکا شروع به رشد کرد، جایی که در سال ۱۸۴۷ مجموعه‌ای از تظاهرات برگزار شد که در ماه ژوئیه به یک شورش تمام عیار منجر شد. در ابتدا، چارلز لویی سعی کرد اقتدار خود را به اثبات برساند، اما ناآرامی‌های مداوم او را مجبور کرد تا در ویلای سن مارتینو در ویگنال پناه بگیرد. در ۱ سپتامبر ۱۸۴۷، با دیدن جمعیتی که می‌خواستند برخی اصلاحات را انجام دهند، نگران شد و مجموعه‌ای از امتیازات را امضا کرد. سه روز بعد، تحت فشار بسیاری از شهروندان، به لوکا بازگشت و در آنجا با پیروزی مورد استقبال قرار گرفت. در ۴ اکتبر، او به نفع دوک بزرگ توسکانی کناره‌گیری کرد، که در هر صورت وقتی چارلز لویی دوک پارما شد، دوک‌نشین را تصاحب می‌کرد، در عین حال قرار بود غرامت اقتصادی ماهانه دریافت کند. توماس وارد ترتیب انتقال زودهنگام را داد؛ چارلز در نامه‌ای به او گفت: «نمی‌توانم برای شما توصیف کنم که چه احساسی دارم و چه فداکاری‌ای کرده‌ام.». او به ساکسونی رفت در حالی که خانواده‌اش برای زندگی در تورین تحت حمایت شاه چارلز آلبرت ساردینیا رفتند. او که از بار مسئولیت‌های حکومت رها شده بود، آرزو داشت از زندگی به عنوان یک مرد آزاد لذت ببرد و وقت خود را به سفر و مطالعه اختصاص دهد. در ابتدا، او وسوسه شد که از مسئولیت‌های جدیدی که بر دوشش بود، طفره برود، اما در نهایت آن را پذیرفت تا حقوق پسرش را به خطر نیندازد. در ۳۱ دسامبر ۱۸۴۷، چارلز لویی به پارما رسید و تاج و تخت اجداد خود را با نام چارلز (کارلو) دوم تصاحب کرد. دوک‌نشین لوکا در دوک‌نشین بزرگ توسکانی ادغام شد، در حالی که پارما گواستالا را از دست داد اما لونیجیانا را به دست آورد. چارلز دوم در پارما، کشوری که او به خوبی نمی‌شناخت و مردمی که او نمی‌شناخت، با سردی پذیرفته شد. او فاقد شخصیت و تیزبینی سیاسی بود تا بتواند بر وضعیتی بسیار پیچیده‌تر از وضعیتی که در دوک‌نشین بسیار کوچک‌تر لوکا پشت سر گذاشته بود، غلبه کند. اما این کمکی نمی‌کند.» او از حمایت پسرعموهایش در مادرید و پاریس برخوردار نبود، حتی با اینکه در سال ۱۸۵۲ به اسپانیا رفت تا دخترعمویش ایزابلا دوم را به عنوان ملکه مشروع به رسمیت بشناسد. قصد او نجات تاج و تخت برای پسرش بود که از چارلز آلبرت ساووی درخواست کمک کرده بود. با این حال، پیاچنزا قبلاً درخواست پیوستن به پیدمونت را کرده بود و چارلز آلبرت خواهان الحاق بود. تنها چهار ماه پس از بازپس‌گیری تاج و تخت اجدادش، چارلز دوم مجبور به فرار از ایتالیا شد و در قلعه ویستروپ در ساکسونی پناه گرفت. در طول جنگ اول استقلال ایتالیا، ارتش اتریش قاطعانه نیروهای چارلز آلبرت را در کاستوزا و سپس در میلان شکست داد و او را مجبور به امضای آتش‌بس سالاسکو در ۹ اوت ۱۸۴۸ کرد. در آوریل ۱۸۴۹، نیروهای اتریشی به رهبری مارشال رادتزکی پارما و پیاچنزا را اشغال کردند. چارلز که از به دست آوردن دوک‌نشین پارما برای خانواده‌اش راضی بود، در ۱۴ مارس ۱۸۴۹ در ویستروپ در ساکسونی استعفای نهایی خود را ارائه داد و به پسرش واگذار کرد. سال‌های آخر پس از کناره‌گیری، چارلز لویی عنوان کنت ویلافرانکا را به خود اختصاص داد. او که به عنوان یک مرد خانه‌دار زندگی می‌کرد، وقت خود را به سرگرمی‌ها اختصاص داد و اقامت‌های خود را بین پاریس، نیس و قلعه ویستروپ در ساکسونی متناوب می‌کرد. او که همیشه با کمبود پول مواجه بود، ملک اتریشی خود، اورشندورف، را به دوستش توماس وارد فروخت. در سال ۱۸۵۲، او به اسپانیا رفت تا پسرعمویش ایزابلا دوم را به عنوان ملکه قانونی به رسمیت بشناسد.[نیازمند منبع] او شروع به بازگشت به لوکا کرد، جایی که شهروندان آن هنوز با وجود فروش شهر توسط حاکم سابقشان، تا حدودی با او همدردی می‌کردند. به او اجازه داده شد تا در یک گردهمایی خانوادگی که در آوریل ۱۸۵۳ در پیانور برگزار شد، شرکت کند. نوه او، رابرت اول، که در پارما تحت سلطنت مادرش، لوئیز ماری ترز، سلطنت می‌کرد، در مارس ۱۸۶۰ در جریان اتحاد ایتالیا تاج و تخت خود را از دست داد. چارلز لویی، برخلاف دیگر پادشاهان برکنار شده ایتالیایی، از اتحاد ایتالیا به عنوان یک تحول مثبت استقبال کرد. او به‌طور فزاینده‌ای از لوکا بازدید می‌کرد و در ویلاهای مونتینوزو و سن مارتینو در وینیاله اقامت داشت. همسرش، ماریا ترزا، که در دوران بازنشستگی کامل به عنوان راهبه در ویلای سن مارتینو در لوکا زندگی می‌کرد، در ۱۶ ژوئیه ۱۸۷۹ درگذشت. چارلز لویی در آن زمان در وین بود و تنها در ماه اکتبر برای ادای احترام به بقایای او به آنجا آمد. نوه بزرگ او، آرشیدوشس لوئیز توسکانی، که بعدها ولیعهد ساکسونی شد، در خاطرات خود او را اینگونه توصیف می‌کند: «جد مادری من، دوک چارلز از پارما و لوکا، یکی از سرگرم‌کننده‌ترین و اصیل‌ترین مردان بود. او در ساکسونی املاکی داشت که وقتی از زندگی درباری خسته می‌شد، به آنجا پناه می‌برد. او همیشه در مایسن، جایی که قلعه مورد علاقه‌اش در آن قرار داشت، پروتستان بود و وقتی مشاوران معنوی‌اش او را به خاطر این موضوع سرزنش کردند، پاسخ داد: «وقتی به قسطنطنیه بروم، یک مسلمان خواهم بود. | ## جمع‌بندی | در واقع هر جا که بروم، همیشه، فعلاً، دین کشور را می‌پذیرم، زیرا مرا با طرح رنگ محلی بسیار بیشتر هماهنگ نگه می‌دارد.» شارل لویی کمتر از سه سال پس از همسرش زنده ماند.