موضوع مقاله: جووانی مسه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جووانی مسه | مقدمه: جووانی مسه (؛ ۱۰ دسامبر ۱۸۸۳ – ) فیلد مارشال نیروی زمینی ایتالیا و سیاستمدار ایتالیایی بود، که در فاصله سال‌های ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۵ به‌عنوان چهارمین رئیس ستاد دفاع ایتالیا فعالیت می‌کرد. | ## بخش 1: جووانی مسه | در جنگ جهانی دوم، او در تونس اسیر شد، اما پس از آتش‌بس سپتامبر ۱۹۴۳، رئیس ستاد ارتش متخاصم ایتالیا شد. وی در جنگ عثمانی و ایتالیا، جنگ جهانی اول، جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی، جنگ جهانی دوم، کارزار بالکان و جنگ یونان و ایتالیا حضور داشت و برندهٔ جوایزی همچون صلیب شوالیه صلیب آهنین شده است. اوایل زندگی و حرفه مس در ۱۰ دسامبر ۱۸۸۳ در مسانیه، در استان بریندیسی در منطقه آپولیای ایتالیا متولد شد. در طول این درگیری، او سهم مهمی در ایجاد و آموزش واحدهای پیاده‌نظام نخبه «آردیتی» داشت و با درجه ماجوره فرمانده لشکر ۹ نونو رپارتو آردیتی بود که در منطقه مونته گراپا می‌جنگید. او که از این درگیری‌ها نشان‌های قابل توجهی دریافت کرده بود، به عنوان دستیار پادشاه ویکتور امانوئل سوم منصوب شد و این سمت را از سال ۱۹۲۳ تا ۱۹۲۷ بر عهده داشت. از این تاریخ تا سال ۱۹۳۵، مسه فرماندهی یک واحد از برساگلیری را بر عهده داشت و درجه سرهنگی را نیز در اختیار داشت. حبشه در سپتامبر ۱۹۳۵، مسه فرماندهی یک تیپ موتوری در ورونا را با درجه سرتیپ بر عهده گرفت. پس از یک دوره موفقیت‌آمیز خدمت در این واحد در جنگ دوم ایتالیا و حبشه، مسه به درجه سرلشکری ارتقا یافت و فرمانده لشکر ۳ سواره‌نظام شد. جنگ جهانی دوم در آوریل ۱۹۳۹، پس از حمله ایتالیا به آلبانی، در خلال جنگ جهانی دوم مسه به خدمت تحت فرمان فرماندار آلبانی، ژنرال اوبالدو سودو، منصوب شد. یونان از ۱۵ نوامبر ۱۹۴۰، مسه فرماندهی سپاه ویژه ارتش را در طول جنگ یونان و ایتالیا در اواخر ۱۹۴۰ و اوایل ۱۹۴۱ بر عهده داشت و در برابر نیروهای یونانی به فرماندهی الکساندروس پاپاگوس به موفقیت‌هایی دست یافت. | ## بخش 2: جووانی مسه | با این حال، پیش از فرا رسیدن زمستان، نیروهای ایتالیایی مجبور به اتخاذ موضع دفاعی شدند، زیرا نیروهای یونانی یک ضدحمله را آغاز کردند و به بخش‌هایی از آلبانی تحت کنترل ایتالیا پیشروی کردند. در آوریل ۱۹۴۱، با کمک نیروهای مسلح آلمان (ورماخت)، نبرد یونان با پیروزی محور به پایان رسید. روسیه در شرایط دیگر، تجربه جنگ زرهی مسه می‌توانست باعث شود که او در کنار اروین رومل در شمال آفریقا فرماندهی شود. سپاه اعزامی ایتالیا در روسیه یک واحد پیاده‌نظام و سواره‌نظام متحرک ارتش ایتالیا بود که در عملیات بارباروسا، حمله محور به اتحاد جماهیر شوروی، شرکت داشت. مسه هرگز فکر نمی‌کرد که این نیرو به درستی برای شرایط سخت «جبهه روسیه» تجهیز یا تأمین شده باشد. تا ژوئیه ۱۹۴۲، ارتش بسیار بزرگتر ایتالیا در روسیه (آرماتا ایتالیانا در روسیه) جایگزین سپاه اعزامی ایتالیا در روسیه شد و ژنرال ایتالو گاریبولدی جایگزین مسه شد. اگرچه این نیروها در طول مبارزات اولیه تابستانی خوب جنگیدند، اما فاقد سلاح‌های ضد تانک مناسب برای شرایط زمستانی بودند. در طول شکست آلمان در استالینگراد، مبارزات در اتحاد جماهیر شوروی به شدت علیه قدرت‌های محور تغییر جهت داد. ارتش ایتالیا در کنار نیروهای رومانیایی، مجارستانی و آلمانی، در طول عملیات زحل در جناحین استالینگراد در حالی که سعی در عقب نگه داشتن نیروهای شوروی داشت، به شدت آسیب دید. تونس در فوریه ۱۹۴۳، مسه به عنوان فرمانده جدید ارتش تانک ایتالیا-آلمان که قبلاً توسط اروین رومل فرماندهی می‌شد، منصوب شد. | ## بخش 3: جووانی مسه | نام این ارتش به دلیل اینکه از یک سپاه آلمانی و سه سپاه ایتالیایی تشکیل شده بود، به ارتش اول ایتالیا تغییر یافت. مسه در یک نبرد دفاعی علیه نیروهای پیشرو بریتانیا و متفقین جنگید و در خط مارت شکست خورد. روز بعد، ارتش پنجم تانک آلمان با سقوط تونس فروپاشید و ارتش اول ایتالیا محاصره شد و هنوز در انفیداویل خط دفاعی خود را حفظ کرده بود. مسه به همراه کورت فرایهر فون لیبنشتاین رسماً به نیروهای بریتانیایی و نیوزیلندی تحت فرماندهی ژنرال برنارد فرایبرگ تسلیم شدند. پس از آتش‌بس مسه، به عنوان یک حامی وفادار به آرمان سلطنت‌طلبان، مانند بسیاری از افسران ایتالیایی، خیلی زود دوباره به کار گرفته شد، زمانی که پس از آتش‌بس ایتالیا در سپتامبر ۱۹۴۳، به عنوان رئیس ستاد ارتش متفقین ایتالیا منصوب شد. این ارتش متشکل از واحدهای وفادار به پادشاه ویکتور امانوئل بود که بسیاری از آنها از اسرای جنگی ایتالیایی بازسازی و توسط متفقین مسلح شده بودند. او تا پایان جنگ با افتخار در این سمت خدمت کرد و سپس پس از ۴۶ سال خدمت برجسته در سال ۱۹۴۷ از ارتش بازنشسته شد. زندگی پس از ارتش پس از جنگ، مسه یکی از بنیانگذاران «ارتش آزادی ایتالیا»، یک نیروی شبه‌نظامی ضد کمونیستی بود که حدود پنجاه ژنرال و آدمیرال به آن پیوستند. محبوبیت نظامی او در زندگی غیرنظامی نیز با او ماند و از سال ۱۹۵۳ تا ۱۹۵۵، مسه نماینده منتخب دموکراتیک در سنای ایتالیا بود. او همچنین رئیس انجمن پیشکسوتان ایتالیا بود، پستی که تا زمان مرگش در اختیار داشت. | ## جمع‌بندی | زندگی او در زندگینامه‌ای نوشته لوئیجی آرژانتیری با عنوان «مسه - موضوع تاریخ دیگری» که در سال ۱۹۹۷ منتشر شد، شرح داده شده است.