موضوع مقاله: منطقه دریایی میانه آتلانتیک | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # منطقه دریایی میانه آتلانتیک | مقدمه: منطقه دریایی میانه آتلانتیک یکی از یازده منطقه دریایی کنونی نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا است که زیر نظر فرماندهی تأسیسات نیروی دریایی عمل می‌کند و مسئولیت بهره‌برداری و مدیریت تأسیسات ساحلی نیروی دریایی در بیست ایالت را بر عهده دارد. | ## بخش 1: منطقه دریایی میانه آتلانتیک | این ایالت‌ها عبارتند از: ویسکانسین، ایلینوی، میشیگان، ایندیانا، اوهایو، کنتاکی، کارولینای شمالی، ویرجینیا، ویرجینیای غربی، مریلند، دلاور، پنسیلوانیا، نیوجرسی، نیویورک، کنتیکت، رود آیلند، ماساچوست، ورمانت، نیوهمپشر و مین. این فرماندهی در سال ۱۹۹۹ (۱۳۷۸ شمسی) از ادغام قلمروهای پنج ناحیه دریایی پیشین تشکیل شد و یکی از مهم‌ترین فرماندهی‌های منطقه‌ای نیروی دریایی ایالات متحده به‌شمار می‌رود که طیف گسترده‌ای از پایگاه‌ها و تأسیسات نظامی را در ساحل شرقی و مناطق داخلی این کشور اداره می‌کند. پیشینه منطقه دریایی میانه آتلانتیک از قلمروهای پیشین ناحیه‌های دریایی اول، دوم، سوم، چهارم و پنجم تشکیل شده‌است. ناحیه دریایی اول ناحیه دریایی اول با مقر در در کیتری، مین (و بعدها در بوستون، ماساچوست)، در ۷ مه ۱۹۰۳ (۱۷ اردیبهشت ۱۲۸۲) بر اساس دستور کلی شماره ۱۲۸ که به امضای وزیر موقت نیروی دریایی چارلز اچ. در سال ۱۹۴۵ مقر ناحیه در بوستون بود و شامل مناطق جغرافیایی زیر می‌شد: مین، نیوهمپشر، ورمانت، ماساچوست و رود آیلند (شامل بلاک آیلند). ناحیه دریایی اول در ۷ اکتبر ۱۹۷۶ (۱۵ مهر ۱۳۵۵) منحل شد و قلمرو آن به ناحیه دریایی چهارم واگذار گردید. | ## بخش 2: منطقه دریایی میانه آتلانتیک | ناحیه دریایی دوم ناحیه دریایی دوم همزمان با سایر نواحی اولیه در سال ۱۹۰۳ تأسیس شد و کوچک‌ترین ناحیه دریایی بود. مقر آن در نیوپورت، رود آیلند قرار داشت و تنها رود آیلند و آب‌های مجاور آن را پوشش می‌داد. این ناحیه در ۱۵ مارس ۱۹۱۹ (۲۴ اسفند ۱۲۹۷) پس از پایان جنگ جهانی اول منحل شد و قلمرو آن به نواحی اول و سوم الحاق گردید. ناحیه دریایی سوم ناحیه دریایی سوم با مقر در نیویورک، در ۷ مه ۱۹۰۳ بر اساس دستور کلی شماره ۱۲۸ که به امضای وزیر موقت نیروی دریایی چارلز اچ. پورتوریکو در ابتدا به دلیل ارتباطات مناسب میان نیویورک و پورتوریکو، بخشی از این ناحیه بود؛ اما در سال ۱۹۱۹ از آن جدا شد و مستقیماً زیر نظر فرمانده عملیات نیروی دریایی آمریکا قرار گرفت. در سال ۱۹۴۵ این ناحیه شامل مناطق جغرافیایی زیر می‌شد: کنتیکت، نیویورک، بخش شمالی نیوجرسی (شامل شهرستان‌های مرسر و مونمووث و تمام شهرستان‌های شمالی‌تر از آن‌ها) و همچنین . | ## بخش 3: منطقه دریایی میانه آتلانتیک | ناحیه دریایی سوم در ۷ اکتبر ۱۹۷۶ (۱۵ مهر ۱۳۵۵) منحل شد و وظایف آن به ناحیه دریایی چهارم منتقل گردید. ناحیه دریایی چهارم مرزهای ناحیه دریایی چهارم با مقر در در فیلادلفیا، پنسیلوانیا، در ۷ مه ۱۹۰۳ بر اساس دستور کلی شماره ۱۲۸ که به امضای وزیر موقت نیروی دریایی چارلز اچ. در سال ۱۹۴۵ این ناحیه شامل مناطق جغرافیایی زیر می‌شد: پنسیلوانیا، بخش جنوبی نیوجرسی (شامل شهرستان‌های برلینگتون و اوشن و تمام شهرستان‌های جنوبی‌تر از آن‌ها) و دلاور. ناحیه دریایی پنجم مرزهای ناحیه دریایی پنجم با مقر در در نورفک، ویرجینیا، در ۷ مه ۱۹۰۳ بر اساس دستور کلی شماره ۱۲۸ که به امضای وزیر موقت نیروی دریایی چارلز اچ. | ## جمع‌بندی | در سال ۱۹۴۵ مقر این ناحیه در پایگاه عملیاتی دریایی نورفک قرار داشت و شامل مناطق جغرافیایی زیر می‌شد: مریلند به جز شهرستان‌های آنا آروندل، پرنس جرج، مانتگامری، سنت ماری، کلورت و چارلز؛ ویرجینیای غربی؛ ویرجینیا به جز شهرستان‌های آرلینگتون، فرفکس، استفورد، کینگ جورج، پرنس ویلیام و وستمورلند؛ و شهرستان‌های کریتاک، کمدن، پسکوتنک، گیتس، پرکیویمانز، چوان، تایرل، واشینگتن، هاید، بوفورت، پاملیکو، کریون، جونز، کارترت، آنزلو و دیر در کارولینای شمالی؛ همچنین .