موضوع مقاله: انرژی هسته‌ای در ایتالیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # انرژی هسته‌ای در ایتالیا | مقدمه: بهره‌برداری از انرژی هسته‌ای در ایتالیا عمدتاً بین سال‌های ۱۹۶۳ تا ۱۹۹۰ صورت گرفت. | ## بخش 1: انرژی هسته‌ای در ایتالیا | در واقع، پس از آن سال، تمام نیروگاه‌های هسته‌ای ایتالیا تعطیل شدند، یا به دلیل رسیدن به سن مجاز یا به دلیل تصمیم سیاسی که پس از نتیجه همه‌پرسی ۱۹۸۷ گرفته شد. در سال ۱۹۴۶، «مرکز اطلاعات، مطالعات و تجربه» (CISE) در میلان تأسیس شد که فیزیک‌دانان و مهندسانی چون ماریو سیلوستری و جورجو سالوینی، و همچنین برخی از بزرگ‌ترین شرکت‌های ایتالیایی از جمله شرکت برق میلان، کوگنه، ادیسون، فالک، فیات، مونته‌کاتینی، پیرلی، ساد و ترنی در آن مشارکت داشتند.Bini, Londeroبا این حال، تلاش‌های ایتالیا در زمینه انرژی هسته‌ای توسط ایالات متحده محدود شد؛ چرا که آمریکا در سال ۱۹۴۶ با «قانون انرژی اتمی» دسترسی کشورهای دشمن سابق در جنگ را به فناوری‌های هسته‌ای محدود کرد و با قراردادهای صلح ۱۹۴۷ مانع از آن شد که ایتالیا صنعتی برای غنی‌سازی سوخت در اختیار داشته باشد. علاوه بر این، در قالب «طرح مارشال»، ایالات متحده اجرای برنامه هسته‌ای را تأمین مالی نکرد و ترجیح داد سیاست انرژی ایتالیا و در کل اروپا را به سوی بازار نفتی شرکت‌های آمریکایی هدایت کند. با این وجود، توسعه برنامه هسته‌ای ایتالیا ادامه یافت: در سال ۱۹۵۱ «مؤسسه ملی فیزیک هسته‌ای» (INFN) و در سال ۱۹۵۲ «کمیته ملی تحقیقات هسته‌ای» (CNRN) تحت ریاست فرانچسکو جوردانی، رئیس پیشین IRI در دوران فاشیسم، تأسیس شدند. با کشف برخی ذخایر اورانیوم در شمال ایتالیا، ایالات متحده پیشنهاد آموزش نیروی فنی لازم را داد، به شرط آنکه در آینده، ایتالیا تنها سهم مورد نیاز خود برای برنامه هسته‌ای را از اورانیوم استخراج شده نگه دارد. آیزنهاور و برنامه او به نام «اتم‌ها برای صلح»، ایالات متحده نخستین مذاکرات برای اجرای برنامه هسته‌ای را با دولت ایتالیا آغاز کرد و در سال ۱۹۵۵ اولین توافق‌ها امضا و نخستین مواد ارسال شدند. با این حال، همکاری آمریکایی‌ها محدود باقی ماند، به دلیل حضور قابل توجه حزب کمونیست ایتالیا و همچنین تمایل دولت ایتالیا و Eni به رهبری انریکو ماتئی برای توسعه یک بخش هسته‌ای کاملاً دولتی و مبتنی بر اورانیوم غیرغنی‌شده، که آن را از فناوری‌های غنی‌سازی آمریکایی مستقل می‌کرد. ساخت نیروگاه‌ها در دهه ۱۹۶۰ در طول دهه ۱۹۶۰، ایتالیا سه نیروگاه نسل اول را در خاک خود بر اساس سه فناوری نوآورانه آن زمان ساخت: راکتورهای واکنشگاه آب جوشان و رآکتور آب فشرده با منشأ آمریکایی و راکتور نوع مگنس با منشأ بریتانیایی. با توجه به اینکه فناوری‌های موجود در مراحل اولیه بهره‌برداری از انرژی هسته‌ای متعدد بودند و تمام مزایا و مشکلات مربوط به هر یک هنوز شناخته نشده بود، ایتالیا خود را به سه نیروگاه با روش‌های تولید متفاوت (اگرچه همگی منشأ انگلیسی-آمریکایی داشتند) مجهز کرد که برای هر یک از آنها عملاً نمونه‌های اولیه بودند و بنابراین به خود بریتانیا و ایالات متحده آمریکا کمک کردند تا راکتورهای پیشگام بخش‌های مربوطه خود را در خارج از کشور آزمایش کنند. اولین نیروگاه هسته‌ای ایتالیا در لاتینا ساخته شد، نیروگاهی با یک راکتور مگنوکس . | ## بخش 2: انرژی هسته‌ای در ایتالیا | هشت ماه بعد، نمونه سسا آورونکا آماده شد و کمتر از یک سال بعد، ترینو نصب شد که یک راکتور رآکتور آب فشرده وستینگهاوس کیلوواتی در آن موجود بود. به‌طور خاص، کارخانه‌هایی که برای کراکینگ نامناسب بودند ساخته شدند و در نتیجه، پس از پالایش، سهمی بین ۵۰ تا ۵۵ درصد از نفت به شکل نفت کوره غنی از سولفیدها بازگردانده می‌شد. به دلیل وجود قوانین بسیار سهل‌گیرانه در مورد آلودگی، این محصول جانبی که در مقادیر بیش از حد وجود داشت، می‌توانست در نیروگاه‌های نفت کوره انل مورد استفاده قرار گیرد و در نتیجه انرژی هسته‌ای را از نظر اقتصادی غیرقابل توجیه کرد. در طول مدیریت آرنالدو ماریا آنجلینی بر Enel، سهم برق حاصل از نفت کوره در ایتالیا از ۲۳ درصد در سال 1963 ( افزایش یافت.) به ۵۹٪ از سال ۱۹۷۳ .. به دلیل این سیاست‌های انرژی، ایتالیا با وقوع بحران نفت در سال ۱۹۷۳ به شدت آسیب دید. آسیب‌پذیری سیستم انرژی ایتالیا، شرکت انل را بر آن داشت تا پروژه‌ای را برای کاهش وابستگی به سوخت‌های فسیلی اجرا کند. از آنجایی که بخش انرژی برق‌آبی از قبل اشباع شده بود و فناوری‌های بهره‌برداری از انرژی باد و فتوولتائیک هنوز در مرحله آزمایشی بودند، تنها گزینه برای تنوع‌بخشی به انرژی ممکن، انرژی هسته‌ای بود. بنابراین، یک طرح بلندپروازانه پیشنهاد شد که ساخت ده نیروگاه هسته‌ای، هر کدام متشکل از دو راکتور یکسان را در عرض ده سال پیش‌بینی می‌کرد.هر کدام به ظرفیت ، زمانی که انرژی هسته‌ای نصب‌شده در آن زمان در مجموع بود. در سپتامبر ۱۹۷۵، این پروژه در طرح ملی انرژی گنجانده شد، اما محل‌های ساخت و نوع نیروگاه‌هایی که قرار بود ساخته شوند، در آن ذکر نشده بود. با توجه به گسترش پارک راکتور، ایتالیا در ساخت نیروگاه‌های غنی‌سازی اورانیوم در سایت هسته‌ای تریکاستین در فرانسه مشارکت کرد و اورانیوم غنی‌شده را پیش‌خرید کرد که متعاقباً با ضرر دوباره فروخته شد. | ## بخش 3: انرژی هسته‌ای در ایتالیا | تنها اقدام برای اجرای این طرح در سال ۱۹۷۶ انجام شد، زمانی که تصمیم به ساخت نیروگاه مونتالتو دی کاسترو با دو راکتور آب جوش (BWR) . طرح کلی یک نیروگاه دوم نیز در ترینو، که اولین نیروگاه بر اساس «پروژه هسته‌ای یکپارچه» در آن زمان نوپا بود، با دو راکتور آب تحت فشار (PWR) با ظرفیت ترسیم شد. همه‌پرسی سال ۱۹۸۷ در دهه ۱۹۸۰، ایمنی نیروگاه‌های هسته‌ای به یک نگرانی فزاینده تبدیل شد. در پی حادثه تری مایل آیلند در سال ۱۹۷۹، شروع بهره‌برداری تجاری از نیروگاه کائورس به تعویق افتاد تا امکان ارتقاء سیستم‌های ایمنی فراهم شود. در سال ۱۹۷۸، نیروگاه سسا آورونکا به دلیل نقص در یکی از ژنراتورهای بخار ثانویه تعطیل شد. پس از زلزله ۱۹۸۰ ایرپینیا، کل منطقه کامپانیا تحت ارزیابی مجدد لرزه‌ای قرار گرفت. طبقه‌بندی لرزه‌ای جدید مناطقی که نیروگاه در آن قرار داشت، مقاوم‌سازی لرزه‌ای اساسی را ضروری ساخت. در سال ۱۹۸۲، با توجه به اینکه این مداخلات غیراقتصادی تشخیص داده شدند، نیروگاه برای همیشه تعطیل شد. فاجعه چرنوبیل در سال ۱۹۸۶ منجر به برگزاری سه همه‌پرسی ملی در مورد بخش هسته‌ای در ایتالیا در سال بعد شد. در این همه‌پرسی عمومی، تقریباً ۸۰٪ از رأی‌دهندگان به درخواست‌های مطرح‌شده توسط مروجان رأی مثبت دادند. | ## جمع‌بندی | این سه همه‌پرسی صراحتاً ساخت نیروگاه‌های جدید را ممنوع نکرد و تعطیلی نیروگاه‌های موجود یا در حال ساخت را نیز تحمیل نکرد، بلکه صرفاً «هزینه‌های جبرانی» ناشی از مقامات محلی مستقر در مکان‌های مشخص‌شده برای ساخت نیروگاه‌های هسته‌ای جدید و همچنین قانونی را که به CIPE قدرت انتخاب مکان‌ها را در صورت عدم توافق با شهرداری‌های ذی‌نفع می‌داد، لغو کرد و مانع از مشارکت انل در ساخت نیروگاه‌های هسته‌ای در خارج از کشور شد.