موضوع مقاله: ساتو هاروئو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ساتو هاروئو | مقدمه: محور اصلی آثارش شعرهایی با درون مایه زیبایی پرستی و روشنی و رمان هایی آمیخته با ملال و اندوه بوده است. | ## بخش 1: ساتو هاروئو | زمینه‌ی فعالیت‌های او بسیار گسترده بوده، از نقد ادبی، مقاله نویسی، نگارش زندگینامه گرفته تا ادبیات کودک، نمایشنامه نویسی و سرودن شعر کلاسیک ژاپنی (واکا) را در بر می‌گرفته است. او نخستین شهروند افتخاری شهر شینگومو بوده و به‌عنوان عضو آکادمی هنر ژاپن، برگزیده افتخار فرهنگی و دریافت کننده نشان فرهنگی ژاپن شناخته می‌شود. از دوران دبیرستان به ادبیات علاقه داشت و برای مجلهٔ ادبی سوبارو スバル [SUBARU] شعر و ترانه می‌فرستاد. با آثاری مانند خانهٔ سگ اسپانیایی (۱۹۱۷) 西班牙犬の家 توجه‌ها را جلب کرد و با اندوه روستا (۱۹۱۷) 田園の憂鬱 و اندوه شهر (۱۹۲۲) 都会の憂鬱 جایگاه خود را به عنوان نویسنده تثبیت نمود. پس از جنگ، او زندگی‌نامه‌های ادبی و جستارهایی از جمله ماندالا‌ی آکی‌کو (۱۹۵۴)晶子曼陀羅 نوشت. در سال ۱۹۶۴ هنگام ضبط برنامه‌ای رادیویی در خانه‌اش از حال رفت و بر اثر سکتهٔ قلبی درگذشت. مادرش «ماسایو政代[Masayo]» دختر خانوادهٔ «تاکِدا竹田[Takeda]» بود؛ خانواده‌ای که در دوران قلمرو کیشو از سامورایی‌های خدمت‌گذار و مسئول باغ‌های رسمی بودند. در همین دوران پدرش بیمارستان را موقتاً تعطیل کرد و در منطقهٔ ناکاگاوا中川 در هوکایدو北海道 مزرعه‌داری را آغاز نمود. هاروئو شعرها و نقدهای شعر خود را پی‌درپی در مجلات شومی趣味، بونکو文庫، شین‌کوئه新声 و کومانو شینپو熊野新報 منتشر کرد. اما در همین سال به‌عنوان محرک اصلی «اعتصاب دانش‌آموزان» شناخته شد و تنبیه انضباطیِ تعلیق نامحدود برایش صادر گردید. پس از فارغ‌التحصیلی در سال ۱۹۱۰، به توکیو رفت تا نزد ایکوتا چُوکو شاگردی کند و به انجمن شعر نو یوسانو تاکن بپیوندد. در همین‌جا با هوریکوچی داگاکو堀口大學[Horiguchi Daigaku] آشنا شد و همراه او در امتحان ورودی دبیرستان عالی شمارهٔ یک شرکت کرد، اما آزمون را نیمه‌کاره رها کرد و در نهایت وارد دورهٔ مقدماتیِ رشتهٔ ادبیات دانشگاه کیئو گردید. او در دانشکده، از ناگای کافو که در آن زمان استاد بود تعالیم ادبی را فرا گرفت و با اوبُکاتا کاتسو‌زو方克三 آشنا شد. رابطه‌اش با کوبوتا久保田 شاگرد ارشد کافو در ابتدا بسیار بد بود، اما پس از مرگ کافو و انتشار یادداشت‌های او در دانچوتِی نیچّو断腸亭日乗 که در آن شاگردانش را نکوهش کرده بود، میان این دو آشتی برقرار شد. از سال ۱۹۰۹ به بعد، او شعرهایی را در نشریات سوبارو و میتا بونگاکو三田文学 منتشر کرد و توجه منتقدان را به خود جلب نمود. در ۲۴ ژانویهٔ ۱۹۱۱، او شاهد بود که پزشک همشهری‌شان، «اوایشی سِینوسُکه»، همراه با کوتُکو شوسویی幸徳秋水 به‌عنوان متهم اصلی در ماجرای خیانت بزرگ اعدام شد. هاروئو این تجربهٔ تلخ را همان سال در شعری با عنوان «مرگِ احمق—گوشا نو شی愚者の死» در سوبارو منتشر کرد که مورد تحسین قرار گرفت. در سپتامبر همان سال از رشتهٔ ادبیات دانشگاه کیئو انصراف داد و به جمع بنیان‌گذاران مجلهٔ وارِ‌را我等[warera] پیوست. از همین زمان به سمت نثر شاعرانه گرایش پیدا کرد، نقاشی را نیز آغاز نمود و در دومین نمایشگاه «نیکا二科展» دو اثرش «خودنگاره自画像» و «طبیعت بی‌جان静物» پذیرفته شد. در سال ۱۹۱۷ (تایشو ۶) به روستای ناکازاتو در استان کاناگاوا神奈川県都筑郡中里村 (امروزه بخشی از یوکوهاما横浜市) نقل مکان کرد و زندگی روستایی را آغاز نمود. در سومین نمایشگاه نیکا، دو نقاشی «زن و گربه猫と女の画» و «منظره تابستان夏の風景» پذیرفته شد. از طریق اِگوچی با ریونوسوکه آکوتاگاوا آشنا شد و در ژوئن همان سال با جون‌ایچیرو تانیزاکی نیز آشنا شد. در مراسم انتشار مجموعهٔ داستانی آکوتاگاوا معروف به «جشن راشومون» شرکت کرد و سخنرانی افتتاحیه را انجام داد. | ## بخش 2: ساتو هاروئو | در چهارمین نمایشگاه نیکا نیز دو اثرش «نزدیک ایستگاه اوئنو上野停車場附近» و «طبیعت بی‌جان» پذیرفته شد. در سال ۱۹۱۹ (تایشو ۸) بخش دوم رز بیمار را نوشت و با نام اندوه روستا در نشریهٔ چوگای中外 منتشر کرد. هم‌زمان حجم بزرگی از نقدهای ادبی‌اش چاپ می‌شد و با هر اثر جایگاه یک نویسندهٔ نوظهور را محکم‌تر می‌کرد. در ۱۹۲۱ (تایشو ۱۰) مجموعهٔ اشعار جونجو殉情詩集 را منتشر کرد و در مقام شاعر و رمان‌نویس شناخته شد. در این زمان تانیزاکی به همسرش «چیو»千代[Chiyo] بی‌اعتنا بود و ساتو ابتدا از سر دلسوزی به او نزدیک شد و سپس عاشقش شد. تانیزاکی که قصد داشت با خواهر چیو، «سِیکو»せい子[Seiko] (که بعداً الهام‌بخش شخصیت «نائومی» در عشق ابلهان شد) ازدواج کند، حتی به ساتو گفت: «همسرم را به تو می‌سپارم»؛ اما چون سِیکو پیشنهاد ازدواج تانیزاکی را رد کرد، تانیزاکی پشیمان شد و حرفش را پس گرفت. این موضوع باعث قطع کامل رابطهٔ ساتو با او شد که بعدها «ماجرای اوداوارا小田原事件» نام گرفت (چون تانیزاکی آن زمان در اوداوارا، کاناگاوا ساکن بود). ساتو از این شکست عشقی به‌شدت رنج برد و احساساتش نسبت به چیو را در اشعاری چون «آواز سانما秋刀魚の歌» (در مجموعهٔ سال ۱۹۲۲ من我が一九二二年) بیان کرد. عضو مجلهٔ «مهتاب月光» شد و روی ترجمه‌های «خدای تبعید流謫の神»، «گل داوودیِ آبی碧色の菊» و «داستان روستای صدگل百花村物語»، کار کرد. او به ادبیات چین دلبستگی داشت و قصد داشت سفری بلندمدت انجام دهد، اما این برنامه به دلیل زلزلهٔ بزرگ کانتو関東 و ماجرای «شیمادا سیجیرو島田清次郎事件» متوقف شد. دوره شووا پیش از جنگ در سال ۱۹۲۷ (شُووا ۲) به خانهٔ جدیدی در منطقهٔ کویشیکاو小石川区町ا (امروزه: سِکیگوکو، بخش بونکیو文京区関口) نقل مکان کرد. از اواسط همان سال به تور سخنرانی انتشارات «کایزوشا改造社» پیوست و به مناطق کیوشو九州 و هوکوریکو北陸 سفر کرد. پس از بازگشت، در تدوین مجموعه‌ آثار آکوتاگاوا مشارکت کرد و ترجمهٔ «ده روز یانگژو揚州十日記» اثر وانگ شیوچو王秀楚[Wang Xiuchu] را منتشر نمود. در ۱۹۲۹ (شُووا ۴) به‌عنوان استاد پیش‌دانشگاهی در دانشگاه هوسی法政大学 منصوب شد و مسئول تدریس نویسندگی بود. سال بعد به استان هیوگو兵庫県، منطقهٔ موکو武庫郡 نقل مکان کرد، اما دچار سکتهٔ خفیف شد و برای استراحت به زادگاهش «شیموساتو下里» برگشت. پس از نهایی‌شدنِ طلاق چیو و تانیزاکی، هر سه نفر (او، تانیزاکی و چیو) نامهٔ مشترکی برای آشنایان فرستادند. گمان می‌رفت رمان «حشره‌ گزنه‌خوار蓼喰ふ虫» تانیزاکی دربارهٔ همین ماجرا باشد، اما بعداً روشن شد این رمان در واقع دربارهٔ ماجرای سال قبل است؛ زمانی که تانیزاکی قصد داشت چیو را به «وادا روکورو和田六郎» (نویسنده: اُتسوکا سُنا‌ئو大坪砂男) بسپارد. رمان «بحران» را در مجلهٔ «کایزو» به‌صورت پاورقی آغاز نمود، اما به دلیل مشکلات مربوط به شخصیت‌های واقعی، انتشار آن متوقف شد. سال ۱۹۳۴ (شُووا ۹) به انجمن گفت‌وگوی ادبی پیوست و سفری ادبی به مناطق دیدنی استان واکایاما ترتیب داد. در ۱۹۳۵ (شُووا ۱۰)، با تأسیس جایزه آکوتاگاوا芥川賞، یکی از ۱۱ داور نخستین دوره شد و همچنین عضو هیئت‌مدیرهٔ انجمن ترویج ادبیات ژاپن گردید. اما بر سر جایزهٔ نخست انجمن گفت‌وگوی ادبی، اختلاف پیدا کرد و از سمتش کناره گرفت. در ۱۹۳۷ (شُووا ۱۲)، عضو جنبش «رمانتیسم ژاپنی» شد و در ژوئیه در تأسیس «انجمن فرهنگ نوین ژاپن» مشارکت کرد و تدوین‌کنندهٔ مجلهٔ ژاپن نو新日本 شد. در مهٔ سال بعد، به‌عنوان گزارشگر ویژهٔ انتشارات بون‌گی‌شونجو文藝春秋 به شمال چین اعزام شد و در سپتامبر، به‌عنوان عضو گروه نویسندگان نیروی دریایی، بار دیگر به چین رفت. | ## بخش 3: ساتو هاروئو | در ۱۹۴۰ (شُووا ۱۵)، برای نخستین نسلِ هانایوکی سومی花柳寿美 نمایشنامهٔ «یاکومو اکوشی ایزوما نو اوکونی八雲起出雲阿国» را نوشت که در تئاتر کابوکی‌زا 歌舞伎座و تئاتر امپراتوری اجرا شد. در مهٔ ۱۹۴۱ (شُووا ۱۶)، برای حمایت از جنبش ادبی در پشت جبهه، به مناطق نزدیک در کانسای سفر کرد و سخنرانی‌هایی ایراد نمود. در جریان جنگ اقیانوس آرام جنگ بزرگ آسیای شرقی، به‌عنوان عضو «یگان نویسندگان» به جبههٔ مرکزی چین اعزام شد و همچنین برای بازدید به مالایا و جاوه سفر کرد. در ۲۴ دسامبر همان سال در «همایش ادیبان میهن‌دوست» که زیر نظر انجمن امپراتوری برگزار شد، حضور یافت و شعرهایی خواند که نشانه‌ای از همراهی او با فضای سیاسی زمان داشت. در آوریل ۱۹۴۵ (شُووا ۲۰)، به‌دلیل بمباران‌ها، به روستای هیرانه در استان ناگانو長野県北佐久郡平根村 (امروزه: شهر ساکو) منتقل شد. تا اکتبر ۱۹۵۱ در آنجا ماند و مجموعهٔ «نی‌نواخت‌های ساکو佐久の草笛» را در همان دوران تدوین کرد. دوران پس از جنگ از سال ۱۹۴۶ (شُووا ۲۱)، او در بنیان‌گذاری مجلات ادبی هوسون方寸، فوریو風流، گونزو群像، دنکی傳記 و شِجو‌ریتسو至上律 کمک کرد و از سال بعد، هر سال به مناطق مختلف کشور سفر می‌کرد. با ایجاد جایزهٔ میزوکا‌‌می تاکیتارو水上瀧太郎賞، او به‌عنوان عضو هیئت داوران انتخاب شد. سال بعد، نخستین نشست «باشگاه روز بهاری春の日の会» برای جشن تولدش در هیبییا توتو‌تِی日比谷陶々亭 برگزار شد و هم‌زمان با احیای جایزه آکوتاگاوا، او دوباره به‌عنوان داور انتخاب شد.در دانشگاه کیئو درس «چشم‌اندازی بر ادبیات مدرن ژاپن» را ارائه کرد. در ۲۱ اکتبر ۱۹۴۹ (شُووا ۲۴)، او به همراه هشت تن از اعضای آکادمی هنرهای ژاپن به کاخ امپراتوری دعوت شد و در یک ضیافت ناهار حضور یافت. سپس در مراسم چای بعد از غذا دربارهٔ شنیده‌های خود از میناکاتا کوماگوسو南方熊楠 صحبت کرد. سال بعد، عضو هیئت تحریریهٔ میتا بونگاکو三田文学 شد و از اواخر همان سال به دره اوراسه奥入瀬渓谷 و کوه اوسورِه恐山 سفر کرد. در ۱۹۵۳ (شُووا ۲۸)، در شهر تواداکو، استان آئوموری青森県上北郡十和田湖町 سنگ‌نوشتهٔ شعر «سرود درهٔ اوراسه» نصب شد و او عضو مجلهٔ «کوکورو心» شد. و سپس بعد از ۴۰ سال به خانهٔ دوران نگارش «اندوه روستا» در محلهٔ تِتسوماچی鉄町 بازگشت. در ۱۹۵۹ (شُووا ۳۴)، در مراسم شعرخوانی آغاز سال‌نو دربار به عنوان میهمان ویژهٔ حضور یافت. پیش از افتتاح رسمی خط راه‌آهن کیسه紀勢本線، سوار قطار آزمایشی شد و به زادگاهش شینگو新宮市 بازگشت. در معبد کومانو‌هایاتاما تایشا熊野速玉大社 نیز سنگ‌نوشتهٔ «ترانهٔ دلتنگی ماه مه望郷五月歌» نصب شد. در ۱۹۶۱ (شُووا ۳۶)، شهر شینگو به او عنوان شهروند افتخاری اعطا کرد و در ماه مه به کاخ ولیعهد دعوت شد و دربارهٔ ادبیات گفت‌وگو کرد.سال بعد از داوری جایزهٔ آکوتاگاوا کناره‌گیری کرد و در سپتامبر، ترانهٔ رسمی استان یاماگوچی (نسخهٔ سوم) و ترانهٔ رسمی شهر یاماگوچی (نسخهٔ دوم) را سرود و هر دو به تصویب رسیدند. سال بعد، همراه اینوئه یاسوشی 井上靖[Yasushi Inoue]به سفر در هوکایدو رفت و مجموعهٔ «سفرهای شاعرانهٔ هوکایدو北海道吟行» را ۱۲ بار در روزنامهٔ عصرگاهی «هوکای تایمز北海タイムス» منتشر کرد. در ۱۹۶۴ (شووا ۳۹)، در دانشگاه کیئو درس «شعرشناسی» را ارائه کرد و همراه با هوریکوچی دایگاکو از نمایشگاه «ونوس میلو» بازدید کرد. درگذشت در ۶ مه ۱۹۶۴(شُووا ۳۹)، هنگام ضبط برنامهٔ رادیویی «خودزندگی‌نامهٔ یک‌هفته‌ای一週間自叙伝» در اتاق کارش، پس از گفتن جملهٔ «من خوشبختانه…»، در سن ۷۲ سالگی دچار سکتهٔ قلبی شد و همان‌جا درگذشت. در معبد چی‌اون‌این در کیوتو به خاک سپرده شد و روز درگذشت او «جشنوارهٔ بهاری (کاسوگا-کی)春日忌» نام گرفت. یادمان‌ها در سال ۱۹۶۴ (شُووا ۳۹)، در مراسم افتتاحیهٔ المپیک توکیو، «سرود بزرگ المپیک توکیوオリンピック東京大賛歌» که سال قبل سروده بود، اجرا شد. | ## جمع‌بندی | همچنین یک یادبود سنگی شامل چهار سطر شعر از او در ساحل دریاچهٔ ناگافوسا در شهر تویوکورو، ناحیهٔ ناکاگاوا، منطقهٔ توکاتچیِ هوکایدو برپا گردید.