موضوع مقاله: هنری ویور | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # هنری ویور | مقدمه: طرح‌های جواهرات ویور به دلیل استفاده نوآورانه از مینا و سنگ‌های قیمتی مشهور بودند و به ویژه در نقوش طبیعت‌گرایانه از هنر ژاپنی تأثیر می‌گرفتند. | ## بخش 1: هنری ویور | قطعات او که در نمایشگاه جهانی ۱۹۰۰ در پاریس به نمایش گذاشته شد، شهرت او را به عنوان استاد جواهرات آرت نوو تثبیت کرد. ویور با همکاری تصویرگر اوژن گراسه، قطعات جواهرات نوآورانه‌ای خلق کرد که در نمایشگاه مورد تحسین قرار گرفتند، از جمله طرح‌های پیچیده الهام گرفته از اساطیر اروپایی. ویور به خاطر استفاده نوآورانه‌اش از سنگ‌های قیمتی گرانبها به ویژه یاقوت، زمرد و یاقوت کبود شاخته می‌شد. از این لحاظ برخلاف دیگر جواهرسازان سبک آرت نوو که مواد مقرون‌به‌صرفه‌تر را ترجیح می‌دادند، عمل می‌کرد. رویکرد علمی ویور به طراحی شامل مطالعه عمیق سبک‌های جواهرات تاریخی، به‌ویژه رنسانس و روکوکو بود که او آن‌ها را از طریق زیبایی‌شناسی سیال و ارگانیک آرت نوو، دوباره تفسیر کرد. هنری همچنین مجموعه‌ای از آثار هنری زیبا، از جمله موارد چاپی، نقاشی‌ها و کتاب‌هایی با منشأ اروپایی و آسیایی را جمع‌آوری می‌کرد. | ## بخش 2: هنری ویور | تا دهه ۱۸۸۰، ویور یکی از اولین اروپایی‌هایی بود که رسماً چاپ‌های چوبی ژاپنی اوکی‌یوئه را جمع‌آوری می‌کرد و به‌طور گسترده از دلالانی مانند هایاشی تاداماسا خرید می‌کرد. او عضوی از «دوستان هنر ژاپنی» بود که گروهی از علاقه‌مندان به هنر ژاپنی از جمله کلود مونه بودند و به‌طور منظم برای بحث در مورد چاپ‌های ژاپنی و سایر آثار در طول شام همدیگر را ملاقات می‌کردند. در اوایل قرن بیستم، ویور مجموعه‌ای از هزاران چاپ نفیس اوکی‌یوئه را گردآوری کرده بود. مجموعه او آن چنان مورد توجه قرار گرفت که نویسندگان برخی از آثار علمی پیشگام اروپایی در مورد اوکی‌یوئه، از مجموعه ویور برای بسیاری از تحقیقات خود در مورد چاپ‌های واقعی استفاده کردند. از جمله این نویسندگان می‌توان به فون سیدلیتز، میژون و لِموزن اشاره کرد که کتاب «استامپ ژاپنی» آنها منحصراً از چاپ‌های ویور استفاده کرده است. در سال ۱۹۲۴، ویور تقریباً صد قطعه ساخته شده مِیسون ویور را به همراه ۲۵۰ قطعه جواهر فرانسوی به موزه هنرهای تزئینی اهدا کرد. | ## بخش 3: هنری ویور | این جواهرات، از انقلاب فرانسه تا سال ۱۹۰۰ بودند که نشان‌دهنده تعهد ویور به حفظ میراث جواهرات فرانسه بود. با این حال، در اوج جنگ جهانی اول، ویور تصمیم گرفت (یا مجبور شد) که بخش عمده‌ای از مجموعه خود را بفروشد و حدود ۷۹۹۶ چاپ را به ماتسوکاتا کوجیرو، غول صنعتی ژاپن، فروخت. این چاپ‌ها در نهایت به موزه ملی توکیو راه یافتند و بخش عمده‌ای از مجموعه اوکی‌یوئه آن مؤسسه را تشکیل دادند. بسیاری از چاپ‌های ویور نیز در موزه‌های ملی فرانسه که قبلاً خود ویور آنها را اهدا کرده بود، به نمایش درآمدند. با این حال ویور بسیاری از بهترین چاپ‌های خود را برای خود نگه داشته بود و پس از جنگ جهانی اول به جمع‌آوری آثار ادامه داد و آثاری را از رقبای سابق خود، گونسه، هاویلند، مانزی، ایزاک و جاوال، (در زمان حراج مجموعه‌هایشان در پاریس) خریداری کرد. او در دهه ۱۹۳۰ جمع‌آوری آثار را متوقف کرد، و مجموعه «افسانه‌ای» او در دهه بعد در بحبوحه جنگ جهانی دوم و اشغال فرانسه توسط آلمان ناپدید شد و تا سال ۱۹۷۴ که ساتبیز اعلام کرد که این مجموعه به حراج گذاشته خواهد شد، دوباره ظاهر نشد. | ## جمع‌بندی | این فروش در چهار بخش، هر کدام در لندن، انجام شد: بخش اول: ۲۶ مارس ۱۹۷۴، ۴۱۲ قطعه بخش دوم: ۲۶ مارس ۱۹۷۵، ۴۱۰ قطعه بخش سوم: ۲۴ مارس ۱۹۷۷، ۴۱۵ قطعه بخش پایانی: ۳۰ اکتبر ۱۹۹۷، ۱۹۷ قطعه آثار دو بخش اول به همراه ۱۴۸ اثر چاپی که در آن حراجی‌ها فروخته نشدند، کمی بعد در یک کاتالوگ سه جلدی با شمارگان محدود (۲۰۰۰ نسخه) با عنوان «چاپ‌ها و نقاشی‌های ژاپنی از مجموعه ویور» نوشته جک هیلیر، دوباره چاپ شدند.