موضوع مقاله: سپاه دوم ایتالیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سپاه دوم ایتالیا | مقدمه: سپاه دوم ایتالیا سپاهی از ارتش سلطنتی ایتالیا بود که در فاصله سال‌های ۱۸۷۷ تا ۱۹۴۳ فعالیت می‌کرد. | ## بخش 1: سپاه دوم ایتالیا | تاریخچه در طول جنگ جهانی اول، این سپاه در سال ۱۹۱۸ در جبهه غربی تحت فرماندهی ژنرال آلبریکو آلبریچی جنگید. این سپاه در طول نبرد سوم آیزن و نبرد دوم مارن، به ویژه در بلینی و در بخش کورما - بوآ دو پتی چمپ، خود را متمایز کرد. این سپاه به‌طور قابل توجهی در متوقف کردن حمله آلمان به اپارنای، که با هدف دور زدن ریمز انجام می‌شد، نقش داشت. این سپاه در جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی در سال‌های ۱۹۳۵ تا ۱۹۳۶ تحت فرماندهی ژنرال پیترو ماراوینا شرکت کرد. در طول جنگ جهانی دوم، در حمله ایتالیا به فرانسه در سال ۱۹۴۰ شرکت کرد و در سال‌های ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۳ در جبهه شرقی جنگید. این سپاه در طول عملیات زحل کوچک متحمل خسارات بسیار سنگینی شد و مجبور به عقب‌نشینی به وروشیلوفگراد و از آنجا به گومل شد. بین ۲۶ آوریل و ۲۲ مه ۱۹۴۳، بقایای این سپاه به ایتالیا بازگردانده شدند تا در توسکانی تحت نظارت ارتش پنجم بازسازی شوند. پس از اعلام آتش‌بس کاسیبیل در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، سپاه با حمله نیروهای آلمانی در عملیات آخسه در تاریخ ۱۲ سپتامبر ۱۹۴۳ منحل شد. جنگ جهانی اول هنگامی که ایتالیا در ماه مه ۱۹۱۵ وارد جنگ علیه اتریش-مجارستان شد، سپاه دوم ارتش، تحت فرماندهی سپهبد اتزیو ریسولی، در ارتش دوم سپهبد پیترو فروگونی فعالیت می‌کرد. در ۹ ژوئن، هنگ‌های ۳۷ و ۳۸ تیپ «راونا»، متعلق به لشکر سوم پیاده‌نظام ژنرال جیووانی پرلی، فراتر از رودخانه عملیات کردند و هفته بعد مجموعه‌ای از حملات را علیه مواضع کوتا ۳۸۳ که توسط تیپ اول کوهستانی اتریش-مجارستان تحت فرماندهی سرلشکر گیدو نواک فون آرینتی، که در لشکر هجدهم پیاده‌نظام ژنرال ادوارد بولتز فعالیت می‌کرد، دفاع می‌شد، آغاز کردند. | ## بخش 2: سپاه دوم ایتالیا | این تپه برای مدت کوتاهی در ۱۶ ژوئن تصرف شد، اما روز بعد، پس از آنکه ژنرال فروگونی حملات بیشتر را متوقف کرد، از دست رفت. لشکر سوم پیاده‌نظام مجبور شد از جبهه عقب‌نشینی کند، زیرا واحدهای آن که متحمل خسارات سنگینی شده بودند، خسته شده بودند. به دلیل دفاع از اقدامات ژنرال پرلی، که به ابتکار خود با قایق از رودخانه ایسونزو عبور کرده و پلاوا و سپس موقعیت استراتژیک قوی تپه ۳۸۳ را اشغال کرده بود، ریسولی با تصمیم رئیس ستاد ارتش سلطنتی، ژنرال لوئیجی کادورنا، از فرماندهی برکنار شد. در آوریل ۱۹۱۸، سپاه دوم ارتش برای پشتیبانی از نیروهای متفقین در فرانسه به جبهه غربی اعزام شد، جایی که تا پایان خصومت‌ها تحت فرماندهی سپهبد آلبریکو آلبریچی فعالیت داشت. پس از نبرد کاپورتو در اکتبر-نوامبر ۱۹۱۷، متفقین نیروهای تازه‌نفس را به جبهه ایتالیا فرستادند که به ارتش سلطنتی زمان داد تا دوباره سازماندهی شود. در اوایل سال ۱۹۱۸، در آستانه حمله بهاری، پادشاهی ایتالیا تصمیم گرفت با اعزام یک نیروی اعزامی به جبهه غربی برای حمایت از تلاش متفقین، تلافی کند. فرماندهی عالی نظامی ایتالیا، سپاه دوم ارتش را که از نبردهای ایسونزو تا پیاوه درگیر شده بود و در آن زمان به عنوان نیروی ذخیره برای سازماندهی مجدد در نظر گرفته شده بود، انتخاب کرد، چرا که به دلیل تلفات در نبرد به یک تیپ کاهش یافته بود. این نیرو شامل لشکر سوم پیاده‌نظام، متشکل از تیپ «ناپولی» و تیپ «سالرنو»، و لشکر هشتم پیاده‌نظام، تیپ «برشیا» و تیپ «آلپی» بود که در مجموع تقریباً ۲۵۰۰۰ نفر را شامل می‌شد. تیپ «آلپی» به دلایل پرستیژ، به عنوان وارث ایده‌آل شکارچیان آلپ گاریبالدی، در این نیرو ادغام شد. در آغاز جنگ، بسیاری از لژیونرهای سابق، از جمله پپینو، ریکیوتی، منوتی، سانته و اتزیو گاریبالدی، و همچنین کورت اریش ساکرت، که بعدها با نام کرتزیو مالاپارته شناخته شد، به سرعت در آن ثبت نام کردند. | ## بخش 3: سپاه دوم ایتالیا | در طول لشکرکشی به فرانسه، تیپ «آلپی» تحت فرماندهی سرتیپ پپینو گاریبالدی قرار گرفت. جوزپه اونگارتی، که به عنوان داوطلب ثبت نام کرده بود، در هنگ نوزدهم پیاده‌نظام تیپ «برشیا» خدمت کرد. جنگ اتیوپی سپاه دوم ارتش، تحت فرماندهی سپهبد پیترو ماراویگنا، در جنگ اتیوپی، از جمله لشکر نوزدهم پیاده‌نظام «گاوینانا»، لشکر بیست و چهارم پیاده‌نظام «گران ساسو» و لشکر سوم «۲۱ آوریل» کارابینیری، شرکت کرد. جنگ جهانی دوم پس از شروع جنگ جهانی دوم، در طول جنگ علیه فرانسه، سپاه دوم به منطقه کونئو اعزام شد و از ۲۱ تا ۲۵ ژوئن در عملیات‌هایی در بخش مایرا-پو-استورا شرکت کرد و به گردنه د لا وینی، لارچه و دره اوبایه رسید. در سال ۱۹۴۲، این سپاه برای همراهی با ارتش هشتم در روسیه منتقل شد، جایی که در اولین نبرد دفاعی دون جنگید. از ۱۱ تا ۱۸ دسامبر، در دومین نبرد دون شرکت کرد که منجر به فروپاشی جبهه ایتالیا و فروپاشی سریع تشکیلات سپاه دوم شد. از ۱۹ دسامبر، سپاه مجبور شد یک عقب‌نشینی زمستانی فاجعه‌بار را به سمت وروشیلوفگراد، شهری که معدود بازماندگان در ۲۱ دسامبر به آن رسیدند، آغاز کند. در سال ۱۹۴۳، بقایای سپاه دوم از جبهه عقب‌نشینی کردند و ابتدا به دنیپروپتروفسک و سپس، از طریق پولتاوا و نژین، در ۲۶ مارس ۱۹۴۳ به هومل منتقل شدند. برای چندین ماه، فرماندهی سپاه دوم تنها تشکیلات ایتالیایی باقی مانده در روسیه بود. | ## جمع‌بندی | از ۲۶ آوریل تا ۲۲ مه، این تشکیلات دوباره به هومل عقب‌نشینی کرد و سپس به ایتالیا، به گروستو، توسکانی، بازگشت و تحت فرماندهی ارتش پنجم قرار گرفت و تا زمان انحلال آن در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ غیرفعال ماند.