موضوع مقاله: انجمن‌های حیات وحش | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # انجمن‌های حیات وحش | مقدمه: سازمان‌های حفاظت از حیات وحش، در مجموع، از بیش از ۲۶۰۰ منطقه حفاظت‌شده طبیعی مراقبت می‌کنند که مساحتی حدود پوشش می‌دهد. | ## بخش 1: انجمن‌های حیات وحش | انجمن سلطنتی صندوق‌های حیات وحش (RSWT) یک مؤسسه خیریه مستقل است، که اعضای آن از ۴۶ صندوق خیریه مجزا تشکیل شده است. این سازمان به عنوان یک گروه حمایتی برای صندوق‌های حیات وحش عمل می‌کند و همچنین یک واحد کمک‌های مالی جداگانه را اداره می‌کند که تعدادی از صندوق‌ها را مدیریت می‌کند. دیوید بلامی به مدت ده سال، بین سال‌های ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۵، رئیس بنیاد حیات وحش بود، و پس از او، اوبری منینگ جانشین او شد. استفانی هیلبورن به مدت ۱۵ سال مدیر اجرایی بود و در اکتبر ۲۰۱۹ از سمت خود کناره‌گیری کرد. فعالیت‌ها انجمن‌های حیات وحش، سازمان‌های محلی با اندازه، تاریخ و خاستگاه‌های متفاوت هستند و می‌توانند از نظر اساسنامه، فعالیت‌ها و عضویت بسیار متفاوت باشند. با این حال، همه صندوق‌های حیات وحش علاقه مشترکی به حیات وحش و تنوع زیستی دارند که ریشه در سنت عملی مدیریت و حفاظت از زمین دارد. تقریباً همه سازمان‌های حفاظت از حیات وحش، مالکان زمین‌های قابل توجهی هستند و ذخایر طبیعی زیادی دارند. آنها اغلب فعالیت‌های آموزشی گسترده‌ای دارند و برنامه‌هایی برای رویدادهای عمومی و آموزش ارائه می‌دهند. صندوق‌های حیات وحش به صورت مرکزی و محلی نیز با مشارکت در امور برنامه‌ریزی و با کمپین‌های ملی از طریق انجمن سلطنتی صندوق‌های حیات وحش، برای حفاظت بهتر از میراث طبیعی بریتانیا لابی می‌کنند. | ## بخش 2: انجمن‌های حیات وحش | این تراست‌ها برای بسیاری از فعالیت‌های خود به شدت به نیروی کار داوطلبانه متکی هستند، اما با این وجود تعداد قابل توجهی از کارکنان را در مدیریت و آموزش روستاها استخدام می‌کنند. این ارزیابی، عملکرد سازمان را تحت عناوین «تعهد، برنامه‌ریزی، اجرا و نظارت و بررسی» پوشش می‌دهد. بنیادهای حیات وحش یکی از شرکای گروه راهبری «محله‌های سبز» هستند، یک طرح مشارکتی که با مالکان مسکن اجتماعی و انجمن‌های مسکن همکاری می‌کند تا اهمیت فضای باز و سبز در مسکن اجتماعی را برجسته کرده و کیفیت کلی طراحی و مدیریت آن را افزایش دهد. هدف اولیه این سازمان تهیه فهرستی از بهترین مکان‌های حیات وحش کشور با هدف خرید برای حفاظت به عنوان ذخایر طبیعی بود و تا سال ۱۹۱۵ فهرستی از ۲۸۴ مکان (از جمله جزایر فارن و نورفولک برادز) تهیه کرد که به عنوان ذخایر روتشیلد شناخته می‌شوند. در سال‌های اولیه، عضویت معمولاً از متخصصان علوم طبیعی تشکیل می‌شد و رشد آن نسبتاً کند بود. اولین انجمن مستقل در سال ۱۹۲۶ در نورفولک با نام انجمن طبیعت‌گرایان نورفولک تشکیل شد و پس از آن در سال ۱۹۳۸ انجمن حفاظت از پرندگان پمبروک‌شایر تأسیس شد که پس از چندین تغییر نام، اکنون انجمن حیات وحش جنوب و غرب ولز نام دارد و تا دهه‌های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ هیچ انجمن طبیعت‌گرایان دیگری در یورک‌شر (۱۹۴۶)، لینکلن‌شر (۱۹۴۸)، لسترشر (۱۹۵۶) و کمبریج‌شر (۱۹۵۶) تشکیل نشد. این تراست‌های اولیه تمایل داشتند بر خرید زمین برای ایجاد ذخیره‌گاه طبیعی در مناطق جغرافیایی که در آن خدمت می‌کردند، تمرکز کنند. با افزایش تعداد اتحادیه‌ها، SPNR در سال ۱۹۵۷ بحث در مورد امکان تشکیل فدراسیون ملی اتحادیه‌های طبیعت‌گرایان را آغاز کرد. انجمن طبیعت‌گرایان کنت در سال ۱۹۵۸ تأسیس شد و SPNR در تشویق به تشکیل آن نقش فعالی داشت. | ## بخش 3: انجمن‌های حیات وحش | در سال بعد، SPNR کمیته طبیعت‌گرایان شهرستان را تأسیس کرد که اولین کنفرانس ملی انجمن‌های طبیعت‌گرایان را در سال ۱۹۶۰ در اسکگنس برگزار کرد. تا سال ۱۹۶۴، تعداد این صندوق‌ها به ۳۶ مورد افزایش یافت و انجمن ارتقای ذخایر طبیعی نام خود را به انجمن ارتقای حفاظت از طبیعت تغییر داد. با توجه به اهمیت روزافزون این جنبش، نام آن در سال ۱۹۸۱ به انجمن سلطنتی حفاظت از طبیعت تغییر یافت. این جنبش در طول دهه ۱۹۷۰ به توسعه خود ادامه داد و تا اوایل دهه ۱۹۸۰، بیشتر تراست‌های امروزی تأسیس شده بودند. در سال ۱۹۸۰، اولین صندوق حمایت از حیات وحش شهری (که اکنون صندوق حمایت از حیات وحش بیرمنگام و بلک کانتری نام دارد) در شهرستان میدلندز غربی تأسیس شد، و به سرعت توسط صندوق‌های دیگری در لندن، بریستول و شفیلد دنبال شد. در این دوره بود که برخی از انجمن‌های حفاظت از طبیعت نام خود را از انجمن‌های طبیعت‌گرایان به انجمن‌های حفاظت از طبیعت تغییر دادند. با افزایش تعداد تراست‌ها، تعداد اعضای ترکیبی آنها نیز افزایش یافت و از ۳۰۰۰ نفر در سال ۱۹۶۰ به ۲۱۰۰۰ نفر در سال ۱۹۶۵ رسید. تعداد اعضا در سال ۱۹۷۵ از ۱۰۰۰۰۰ نفر گذشت و در آن سال، «نگهبان حیات وحش» به عنوان یک باشگاه طبیعت‌گردی کودکان راه‌اندازی شد. در اواخر دهه ۱۹۸۰، تعداد اعضا به ۲۰۰۰۰۰ نفر رسید، در سال ۱۹۹۵ به ۲۶۰۰۰۰ نفر و تا سال ۲۰۰۴ به بیش از ۵۰۰۰۰۰ نفر افزایش یافت. | ## جمع‌بندی | تعداد اعضای کل در سال ۲۰۰۷ به ۶۷۰٬۰۰۰ نفر رسید که ۱۰۸٬۰۰۰ نفر از آنها متعلق به شاخه جوانان سازمان دیده‌بان حیات وحش بودند.