موضوع مقاله: حزب انقلاب دموکراتیک مکزیک | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # حزب انقلاب دموکراتیک مکزیک | مقدمه: تاریخچه خاستگاه‌های اولیه جدایی از حزب انقلاب نهادی (۱۹۸۶–۱۹۸۸) ریشه‌های حزب انقلابی دموکراتیک به اعضای چپ‌گرای حزب انقلابی نهادی برمی‌گردد. | ## بخش 1: حزب انقلاب دموکراتیک مکزیک | در سال ۱۹۸۶، گروهی از اعضای PRI - از جمله ایفیگنیا مارتینز، رودولفو گونزالس گوارا [es]، پورفیریو مونوز لدو و کوآوتموک کاردناس - جریان دموکراتیک، یک جناح سیاسی در PRI، را تشکیل دادند. جریان دموکراتیک قصد داشت حزب PRI را تحت فشار قرار دهد تا به حزبی دموکراتیک‌تر تبدیل شود و به مسئله بدهی ملی، از جمله اثرات اجتماعی بحران اقتصادی ناشی از تلاش برای پرداخت آن بدهی، بپردازد. جریان دموکراتیک همچنین مخالف تکنوکراتیزه شدن بود، که در آن افراد در قدرت، مناصب دولتی نداشتند و محققانی بودند که اغلب در خارج از کشور تحصیل کرده بودند. در دوران ریاست جمهوری میگل د لا مادرید که از ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۸ ادامه داشت، PRI و مکزیک به سمت تکنوکراسی حرکت می‌کردند، به ویژه از آنجایی که د لا مادرید خود یک تکنوکرات بود. جریان دموکراتیک تکنوکرات‌های زیادی نداشت و بنابراین از فرایند تصمیم‌گیری کنار گذاشته شد. این حاشیه‌نشینی سیاسی باعث شد اعضای جریان دموکراتیک نگرانی‌های خود را بیشتر بیان کنند، زیرا آنها جایگاه قدرتی برای محافظت در PRI نداشتند. پس از انتقادات عمومی و بحث بین جریان دموکراتیک و حزب انقلابی انقلابی (PRI)، ده نفر از اعضای جریان دموکراتیک، سند کاری شماره یک را امضا کردند که آغاز رسمی جریان دموکراتیک بود. با این حال، حزب انقلابی انقلابی از به رسمیت شناختن جریان دموکراتیک به عنوان یک سازمان خودداری کرد، مگر اینکه به یک اتحادیه بپیوندند، که در PRI مجاز بود. تشکیل گروهی که به دلیل کار متحد نبود، بلکه به دلیل اختلاف در ایدئولوژی در PRI بود، باعث ترس از تفرقه در حزب شد. زمانی که دوره شش ساله ریاست جمهوری د لا مادرید رو به پایان بود، حزب PRI شش نامزد احتمالی برای ریاست جمهوری انتخاب کرد و به‌طور قابل توجهی کاردناس را انتخاب نکرد. حزب PRI هیچ فرآیندی برای درخواست نامزدی نداشت، بنابراین کاردناس نمی‌توانست به عنوان نامزد ریاست جمهوری نامزد شود. در ۴ اکتبر ۱۹۸۷، کارلوس سالیناس د گورتاری در نهایت به عنوان نامزد PRI انتخاب شد. گورتاری هیچ چیزی را که جریان دموکراتیک می‌خواست، نشان نداد و بسیاری از اعضای جریان دموکراتیک، از جمله کاردناس، در نوامبر ۱۹۸۷، PRI را ترک کردند. برخی از اعضای جریان دموکراتیک از کاردناس در تلاش او برای ریاست جمهوری در سال ۱۹۸۸ حمایت کردند و به تأسیس PRD کمک کردند. انتخابات ریاست جمهوری سال ۸۸ در ۱۲ اکتبر ۱۹۸۷، کاردناس کاندیدای ریاست جمهوری حزب اصیل انقلاب مکزیک شد. کاردناس به دلیل قوانین انتخاباتی که به این معنی بود که بسیاری از احزاب می‌توانستند کاردناس را به عنوان کاندیدای خود انتخاب کنند، همچنان یک کاندیدای مستقل باقی ماند. گروه‌های چپ مستقل که از کاردناس حمایت کردند، حزب سوسیالیست مکزیک بودند که شامل حزب سوسیالیست متحد مکزیک، حزب کارگران مکزیک، حزب انقلابی میهن‌پرست، اتحاد چپ کمونیست و جنبش انقلابی خلق می‌شد. گروه‌های شبه‌دولتی، شرکت‌های دولتی که جدا از دولت هستند و از کاردناس حمایت کردند، حزب اصیل انقلاب مکزیک، حزب سوسیالیست مردمی و حزب جبهه کاردنیست بازسازی ملی بودند که جبهه دموکراتیک ملی را تشکیل می‌دادند. گروه‌های دیگری که از کاردناس حمایت کردند عبارت بودند از حزب سوسیال دموکرات، حزب سبز اکولوژیست مکزیک، اتحاد دموکراتیک، جنبش برای سوسیالیسم [es]، سازمان انقلابی نقطه بحرانی و مجمع محله این گروه‌ها برای ایجاد سازوکاری جهت هماهنگی و ارتباط با یکدیگر در مورد فعالیت‌های کمپین، یک نهاد هماهنگ‌کننده به نام جبهه دموکراتیک ملی (مکزیک) تشکیل دادند. حزب سوسیالیست مکزیک به‌طور رسمی به این جبهه نپیوست، بلکه این حزب پیمان جداگانه‌ای با جریان دموکراتیک امضا کرد. در انتخابات ریاست جمهوری ۱۹۸۸، کاردناس بیش از هر نامزد سیاسی دیگری به پیروزی در برابر حزب PRI که از سال ۱۹۲۹ در قدرت بود، نزدیک شده بود. پیروزی نامزد PRI، کارلوس سالیناس د گورتاری، تا حد زیادی به دلیل تقلب انتخاباتی در سال ۱۹۸۸ محکوم شد؛ این پس از آن بود که گزارش شد رایانه‌های شمارش آرا از کار افتاده‌اند. در نتیجه، کاردناس ادعا کرد که در انتخابات پیروز شده است، اگرچه هرگز خود را رئیس‌جمهور اعلام نکرد. جبهه دموکراتیک ملی با امضای اعلامیه دفاع از حاکمیت مردمی به حمایت از کاردناس ادامه داد. اعتراضاتی در حمایت از کاردناس رخ داد که بزرگ‌ترین آنها در ۱۶ ژوئیه رخ داد و حداقل ۳۰۰۰۰۰ نفر در آن شرکت کردند. | ## بخش 2: حزب انقلاب دموکراتیک مکزیک | تأسیس انتخابات ۱۹۸۸ جنبشی علیه حکومت استبدادی حزب انقلابی دموکراتیک (PRI) را برانگیخت. حزب انقلاب دموکراتیک به عنوان تنها حزب چپ‌گرای مکزیک، به عنوان بخشی جدایی‌ناپذیر از جنبش به سوی دموکراسی، تشکیل شد. اعضای سابق PRI که به تأسیس PRD نیز کمک کردند عبارتند از: کاردناس، پورفیریو مونوز لدو، ایفیگنیا مارتینز ای هرناندز و آندرس مانوئل لوپز اوبرادور. PMS ثبت خود را در کمیسیون انتخابات فدرال (CFE) اهدا کرد تا امکان تأسیس حزب جدید فراهم شود. دهه اول (۱۹۸۹–۱۹۹۹) رهبران گروه‌های کوچک چپ‌گرا به حزب PRD پیوستند که این امر سازمان‌های کوچک چپ‌گرا را آسیب‌پذیر کرد. علاوه بر این، برخی از سازمان‌های چپ‌گرا نگران بودند که با پیوستن به یک گروه سیاسی، نگرانی‌هایشان از بین برود. با این حال، PRD همچنین با PRI برای ایجاد تغییرات سیاسی که به سمت دموکراسی حرکت می‌کرد، همکاری کرد. سالیناس، عضو حزب انقلابی خلق (PRI) و رئیس‌جمهور مکزیک از سال ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۴، پیشرفت‌هایی در اقتصاد مکزیک ایجاد کرده بود، اما مکزیک هنوز یک سیستم دموکراتیک نداشت. در این مدت، حزب انقلابی خلق (PRD) با بسیاری از جنبش‌های عدالت اجتماعی علیه سیاست‌های نئولیبرالی و ضد دموکراتیک حزب انقلابی خلق (PRI) درگیر شده بود. برخی از اعضای حزب می‌خواستند مبارزه مسلحانه را به شدت و علناً محکوم کنند، در حالی که برخی دیگر تصمیم گرفتند قاطعانه این جنبش و اهداف آن را تأیید کنند، بنابراین تشکیل یک جبهه متحد دشوار بود. با این وجود، بسیاری از هواداران PRD نیز از EZLN حمایت کردند و با استفاده از پوسترها و نقاشی‌های دیواری در رویدادهای PRD، جنبش را تقویت کردند. اگرچه این موارد حزب را رادیکال‌تر از آنچه که بود نشان می‌داد، اما خود کاردناس از این حمایت بهره برد. علاوه بر این، PRD در گذار از جنبشی با هدف غیرقابل مذاکره به حزبی که اصلاحات تدریجی را دنبال می‌کرد، دوران سختی را سپری کرد. انتخابات ریاست جمهوری ۱۹۹۴: کاردناس کاردناس در سال ۱۹۹۴ تحت نظر حزب PRD برای ریاست جمهوری ملی کاندید شد. کاردناس در مقابل دیگو فرناندز، نامزد PAN و برنده انتخابات از حزب PRI، ارنستو زدیلو پونس، رقابت کرد. حزب انقلابی انقلابی (PRI) از نفوذ رسانه‌ای خود برای ترویج این ایده که تغییر حزب حاکم، کشور را مختل می‌کند و همچنین برای به تصویر کشیدن کاردناس و حزب انقلابی انقلابی به عنوان افرادی ستیزه‌جو و خشونت‌طلب استفاده کرد کاردناس پس از شکست خود، ادعای تقلب کرد؛ با این حال، حزب از او حمایت نکرد و در عوض بر کسب کرسی در کنگره تمرکز کرد. پیامدهای انتخابات ریاست جمهوری ۱۹۹۴ در سال ۱۹۹۷، حزب PRD اولین فرمانداری خود را با کاردناس به عنوان فرماندار مکزیکوسیتی به دست آورد. این تغییرات شامل ایجاد مؤسسه جدید انتخابات فدرال در سال ۱۹۹۰ بود که شش عضو شورای مستقل را که نیاز به تأیید قانونگذاری داشتند، تأسیس کرد. این اختلاف بین جریان‌ها در انتخابات داخلی ۱۴ مارس ۱۹۹۹ مشاهده شد، زمانی که اختلافات رأی‌گیری وجود داشت. تا پایان سال ۱۹۹۹، ۶۵۰ عضو PRD، عمدتاً توسط PRI، به عنوان راهی برای ارعاب کسانی که برای دموکراسی، مشارکت مدنی و جنبش‌های اجتماعی تلاش می‌کردند، ترور شدند. دهه دوم (۱۹۹۹–۲۰۰۹) انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۰۰: کاردناس پس از انتخاب ویسنته فاکس، نامزد حزب PAN، حزب PRD اعلام کرد که هیچ شکایتی در مورد انتخابات ثبت نخواهد کرد. با این حال، برخی از گروه‌های فعال محلی PRD شکایاتی را ثبت کردند اما این شکایات توسط PRD و دادگاه انتخابات رد شد. انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۰۶ شهردار سابق مکزیکو سیتی، آندرس مانوئل لوپز اوبرادور، نامزد ریاست جمهوری برای «ائتلاف برای خیر همه» در انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۰۶ بود. لوپز اوبرادور در برابر فیلیپه کالدرون، نامزد PAN، و روبرتو مادرازو، نامزد PRI رقابت کرد. این موضوع برای رهبران PRD نگران‌کننده بود زیرا آنها فکر می‌کردند که نگرانی‌های PRD مورد توجه قرار نخواهد گرفت. | ## بخش 3: حزب انقلاب دموکراتیک مکزیک | با این حال، بسیاری از اعضای حزب فکر می‌کردند که لوپز اوبرادور پیروز خواهد شد، بنابراین به این نگرانی‌ها توجه نشد. پس از انتخابات عمومی ۲ ژوئیه ۲۰۰۶ و بازشماری ۹٫۰۹٪ از برگه‌های رأی که ظاهراً حاوی بی‌نظمی بودند، مؤسسه انتخابات فدرال نتایج آرا را به نفع فیلیپه کالدرون با اختلاف ۰٫۵۸ درصد، حدود ۲۴۳۰۰۰ رأی، ثبت کرد. لوپز اوبرادور سپس هواداران خود را برای برگزاری تظاهرات در پایتخت، مکزیکوسیتی، گرد هم آورد. این تظاهرات توسط حزب انقلاب دموکراتیک (PRD) که پایگاه اصلی آن در مکزیکوسیتی است، سازماندهی شده بود. حزب انقلاب دموکراتیک (PRD) فراخوان تظاهرات داده بود و در میدان اصلی پایتخت اردو زده بود و یکی از خیابان‌های اصلی خود (پاسئو د لا رفورما) را به مدت شش هفته مسدود کرده بود تا خواستار بازشماری تمام آرا شود، که این درخواست پذیرفته نشد. در ۵ سپتامبر، دادگاه انتخابات فدرال اعلام کرد که شواهد کافی مبنی بر تقلب انتخاباتی که کالدرون را به عنوان رئیس‌جمهور مشروعیت بخشد، وجود ندارد. این امر باعث شد لوپز اوبرادور به کمپین نافرمانی مدنی خود ادامه دهد و خود را به عنوان «رئیس جمهور مشروع» در یک «رأی‌گیری عمومی» (مردم در میدان اصلی دست خود را بالا بردند) اعلام کند. حزب PRD به دلیل عدم رعایت سیستم دموکراتیکی که آن را ستوده و در ایجاد آن نقش داشته است، مورد انتقاد قرار گرفت. با این حال، PRD نتوانست در مورد اینکه آیا باید به جلو حرکت کنند و با سیستم فعلی همکاری کنند و در سیاست گذاری مشارکت کنند یا در تلاش برای سرنگونی سیستم فعلی، موضعی سازش‌ناپذیر اتخاذ کنند، به توافق برسد. این شکاف بعداً به موارد دیگری مانند اصلاحات انتخاباتی و نفتی نیز کشیده شد که در آن یک بخش از حزب می‌خواست همکاری کند در حالی که بخش دیگر به دلیل وفاداری به لوپز اوبرادور از همکاری خودداری می‌کرد. در سال ۲۰۰۸، پس از اختلافات شدید درون حزبی، خسوس اورتگا، از مخالفان آندرس مانوئل لوپز اوبرادور، به عنوان رئیس حزب انتخاب شد. در انتخابات مجلس قانونگذاری ۲۰۰۹، لوپز اوبرادور ضمن حفظ روابط خود با حزب انقلاب دموکراتیک، از دو حزب کوچکتر حمایت کرد. رسوایی‌های ویدیویی این حزب از شهرت صداقت بی‌نظیری در مقایسه با رقبای خود برخوردار بود، تا اینکه «رسوایی‌های ویدیویی» مجموعه‌ای از ویدیوها را نشان داد که در آن اعضای برجسته حزب در حال دریافت پول نقد یا شرط‌بندی مبالغ هنگفتی در یک کازینو در لاس وگاس ضبط می‌شدند. بعداً، ویدیوی دیگری توسط دولت کوبا ضبط شد که در آن کارلوس آهومادا، مردی که پول را تأمین می‌کرد، اظهار داشت که اعضای حزب انقلابی انقلابی (PRI) و حزب انقلابی ملی (PAN)، رقبای حزب انقلابی دموکراتیک (PRD)، در حال برنامه‌ریزی وضعیتی بودند که در ویدیوی اول به عنوان بخشی از توطئه علیه آندرس مانوئل لوپز اوبرادور برای بی‌اعتبار کردن او به عنوان نامزد احتمالی ریاست جمهوری ارائه شده بود [نیازمند منبع]. اعضای حزب که در نوارهای ویدیویی دیده می‌شدند، از حزب اخراج شدند، اما کسانی که ظاهراً با آنها مرتبط بودند، اما هرگز از نظر قانونی متهم نشدند، هنوز اعضای فعال هستند. دوران مدرن (۲۰۰۹ تاکنون) نتایج انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۱۲ لوپز اوبرادور در سال ۲۰۱۲ دوباره نامزد ریاست جمهوری شد، اما به انریکه پنیا نیتو شکست خورد. پس از این شکست، لوپز اوبرادور در ۹ سپتامبر ۲۰۱۲ در تجمعی در میدان اصلی شهر مکزیکوسیتی، زوکالو، اعلام کرد که از حزب انقلاب دموکراتیک «با بهترین شرایط» و همچنین حزب کارگر و جنبش شهروندان (MC) کناره‌گیری خواهد کرد. او افزود که در حال کار بر روی تأسیس حزب جدیدی از جنبش برای بازسازی ملی است که بعداً آن را مورنا (MORENA) خواهد نامید. انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۱۸: ریکاردو آنایا شکست احزاب PAN و PRD در انتخابات عمومی مکزیک در سال ۲۰۱۲، و همچنین جدایی آندرس مانوئل لوپز اوبرادور از PRD، باعث شد که این دو حزب علیرغم اختلافات به وجود آمده در انتخابات عمومی ۲۰۰۶، به یکدیگر نزدیک شوند. در سال ۲۰۱۷، ریکاردو آنایا، رئیس وقت حزب PAN، پیشنهاد حزب خود را برای ایجاد اتحادی از سیاستمداران به نام «جبهه گسترده مخالفان» اعلام کرد تا «دولت ائتلافی تشکیل دهند که منجر به اکثریتی پایدار شود که بتواند کشور را اداره کند و تغییر رژیم را به واقعیت تبدیل کند.» در ۵ سپتامبر، حزب PAN اتحادی را با PRD و MC تحت عنوان «جبهه شهروندی برای مکزیک» رسمیت بخشید و این ائتلاف را در مؤسسه ملی انتخابات ثبت کرد، اتحادی که به مدت ۶ سال ادامه یافت. در اوایل سال ۲۰۱۹، PRD دچار انشعاب شد و نه نفر از نمایندگان PRD را ترک کرده و به مورنا و ائتلاف دولتی لوپز اوبرادور پیوستند. این امر به دولت اکثریت دو سومی داد و امکان تصویب اصلاحات قانون اساسی را فراهم کرد. انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۲۴ در سال ۲۰۲۳، حزب انقلاب دموکراتیک به همراه حزب اقدام ملی و حزب انقلابی نهادی، ائتلاف انتخاباتی جبهه گسترده برای مکزیک را تشکیل دادند که در انتخابات عمومی مکزیک ۲۰۲۴ با خوچیتل گالوز به عنوان نامزد ریاست جمهوری ائتلاف در مقابل کلودیا شینباوم، نامزد ائتلاف سیگاموس هاسیندو هیستوریا از حزب مورنا، رقابت کرد. انحلال در سطح ملی این حزب که در انتخابات عمومی شکست خورد و در انتخابات عمومی ۲۰۲۴ (نه در انتخابات ریاست جمهوری، سنا یا مجلس نمایندگان) نتوانست ۳ درصد از آرای ملی را به دست آورد، ثبت خود را به عنوان یک حزب ملی از دست داد. این حزب به عنوان یک حزب در سطح ایالتی ثبت خواهد ماند و می‌تواند در انتخابات محلی آگواسکالینتس، باخا کالیفرنیا سور، گوئررو، مکزیکوسیتی، میچوآکان، مورلوس، اوآخاکا، سن لوئیس پوتوسی، سونورا، ایالت مکزیک، تاباسکو، تلاکسکالا و زاکاتکاس شرکت کند. | ## جمع‌بندی | در ۲۸ آگوست ۲۰۲۴، دو سناتور منتخب حزب انقلاب دموکراتیک، آراسلی ساوسدو ریس از میچوآکان و خوزه سابینو هررا از تاباسکو، پیش از مجلس قانونگذاری، وابستگی حزبی خود را به فراکسیون مورنا تغییر دادند.