موضوع مقاله: نبرد کوه بلر | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نبرد کوه بلر | مقدمه: نبرد کوه بلر بزرگ‌ترین قیام کارگری در تاریخ ایالات متحده و بزرگ‌ترین قیام مسلحانه از زمان جنگ داخلی آمریکا بود. | ## بخش 1: نبرد کوه بلر | درگیری در شهرستان لوگان، ویرجینیای غربی، به عنوان بخشی از جنگ ذغال سنگ، از سری اختلافات کارگری در اوایل قرن بیستم در آپالاشیا رخ داد. اتحادیه کارگران متحد معدن به‌طور موقت شاهد کاهش عضویت بود، اما تبلیغات طولانی مدت منجر به بهبود عضویت و شرایط کار در معادن شد. به مدت پنج روز از اواخر آگوست تا اوایل سپتامبر ۱۹۲۱، حدود ۱۰۰۰۰ معدنچی مسلح ذغال سنگ با ۳۰۰۰ قانونگذار و اعتصاب شکن (به نام مدافعان لوگان) رودررو شدند مدافعان لوکان توسط اپراتورهای معادن دغال سنگ در طی تلاش معدنچیان برای اتحاد میدان‌های ذغال‌سنگ جنوب غربی ویرجینیای غربی مورد حمایت قرار می‌گرفتند. نبرد پس از شلیک تقریباً یک میلیون گلوله پایان یافتAyers, Rothrock and King 2007 و ارتش ایالات متحده، به نمایندگی از گارد ملی ارتش ویرجینیای غربی به رهبری ویلیام یوبانکس، اهل شهرستان مک داول، به دستور رئیس‌جمهور در این ماجرا مداخله کرد.Proclamation 1606, August 30, 1921 زمینه از زمان تأسیس اتحادیه کارگران متحد معدن در سال ۱۸۹۰، معادن ذغال سنگ در شهرستان مینگو، ویرجینیای غربی و اطراف آن فقط کارگران غیر اتحادیه را استخدام می‌کردند و قراردادهای کاری که شامل عضویت در اتحادیه به عنوان زمینه ای برای فسخ فوری می‌شد را، به شدت اجرا می‌کردند. از آنجایی که معدنچیان در منطقه تقریباً منحصراً در شهر شرکتها زندگی می‌کردند، پایان کار به معنای اخراج نیز بود. لوئیس، رئیس جدید UMW در تلاش برای پایان دادن به مقاومت سه دهه ای در برابر اتحادیه سازی در منطقه بود. او تحت فشار فزاینده‌ای قرار داشت تا این کار را انجام دهد، هم از طرف معدنچیانی که در اعتصاب ذغال سنگ کارگران معدن متحد در سال ۱۹۱۹ شرکت کرده بودند، و هم از طرف اپراتورهای آسیب دیده معادن که اکنون توسط معادن غیر اتحادیه در ویرجینیای غربی تحت فشار بودند. این فشار اتحادیه‌سازی شامل تلاش‌های مادر جونز که در ۸۳ سالگی سخنرانی‌های آتشین انجام می‌داد و فرانک کینی، رئیس منطقه اتحادیه محلی بود. سپس شرکت‌های زغال‌سنگ، مأموران آژانس کارآگاه بالدوین فلتس را برای اخراج خانواده‌های کارمندان سابق خود استخدام کردند. در ۱۹ مه ۱۹۲۰، دوازده کارآگاه بالدوین فلتس، از جمله لی فلتس، به ماتیوان رسیدند و با برادر لی، آلبرت فلتس ارتباط برقرار کردند. عوامل بالدوین-فلتس، شکارچیان اتحادیه شهرت داشتند که به استفاده از خشونت علیه گروه‌هایی که به دنبال سازماندهی بودند، شناخته می‌شدند. آلبرت قبلاً در آن منطقه بوده و سعی کرده بود به شهردار کبل تسترمن ۵۰۰ دلار رشوه بدهد تا مسلسل‌ها را روی پشت بام‌های شهر بگذارد. آن روز بعد از ظهر آلبرت و لی به همراه ۱۱ مرد دیگر به سمت املاک شرکت زغال سنگ استون مانتین حرکت کردند. آنها را به زور با اسلحه بیرون کردند و وسایلشان را زیر یک باران خفیف اما پیوسته در جاده انداختند. در حالی که مأموران آژانس به سمت ایستگاه قطار می‌رفتند تا شهر را ترک کنند، رئیس پلیس سید هاتفیلد و گروهی از معدنچیان با آنها روبرو شدند و به آنها گفتند که دستگیر شده‌اند. به تسترمن هشدار داده شد، و پس از اینکه یک معدنچی فریاد زد که سید دستگیر شده‌است، به خیابان دوید. پس از بررسی آن، شهردار تسترمن فریاد زد: «این یک حکم جعلی است.» با این کلمات، درگیری با اسلحه شروع شد و رئیس هتفیلد به مأمور آلبرت فلتس شلیک کرد. تسترمن به همراه آلبرت و لی فلتس در میان ده مرد کشته شده بودند (سه نفر از شهر و هفت نفر از آژانس). این درگیری با اسلحه به کشتار ماتیوان معروف شد و اهمیت نمادین آن برای معدنچیان بسیار زیاد بود. رئیس سید هتفیلد تبدیل به یک اسطوره و قهرمان برای کارگران معدن شد و نماد امیدواری بود که ظلم اپراتورهای ذغال سنگ و اسلحه‌های اجیر شده آنها سرنگون شود. در سراسر تابستان و تا پاییز ۱۹۲۰، اتحادیه در شهرستان مینگو قدرت یافت، همان‌طور که مقاومت اپراتورهای زغال سنگ نیز تقویت شد. در اواخر ژوئن، پلیس ایالتی به فرماندهی کاپیتان بروکوس به مستعمره چادر لیک کریک در نزدیکی ویلیامسون یورش برد. گفته می‌شود که معدنچیان به سوی مردان بروکوس و مارتین از مستعمره تیراندازی کردند و پلیس ایالت در پاسخ به معدنچیان شلیک کرد و آنها را دستگیر کرد، چادرهای بوم را تکه‌تکه کرد و وسایل خانواده‌های معدنچی را پراکنده کرد. هر دو طرف در حال تقویت بازوهای خود بودند و سید هتفیلد به تقویت مقاومت ادامه داد، به ویژه با تبدیل جواهرفروشی تسترمن به یک مغازه اسلحه فروشی. در ۲۶ ژانویه ۱۹۲۱، محاکمه هتفیلد به دلیل کشتن آلبرت فلتس آغاز شد و در کانون توجه ملی قرار گرفت و توجه زیادی را به موضوع معدنچیان جلب کرد. همه مردان در نهایت تبرئه شدند، اما به‌طور کلی اتحادیه با شکست‌های قابل توجهی روبرو شد. 80 درصد معادن با جایگزین‌های وارداتی و اعتصاب کنندگان سابق که برای بازگشت به کار قرارداد سگ زرد را امضا کردند، بازگشایی شده بودند. در اواسط ماه مه ۱۹۲۱ معدنچیان اتحادیه یک حمله تمام عیار را به معادن غیر اتحادیه آغاز کردند. کوچک‌ترین تخلف می‌توانست به معنای حبس باشد، در حالی که کسانی که طرف «قانون و نظم» هستند مصونیت دارند. در بحبوحه این وضعیت پرتنش، هتفیلد در ۱ اوت ۱۹۲۱ به شهرستان مک داول سفر کرد تا به اتهام منفجر کردن یک تیپل ذغال سنگ محاکمه شود. | ## بخش 2: نبرد کوه بلر | هنگامی که آنها بدون سلاح و در کنار همسرانشان از پله‌های دادگاه بالا می‌رفتند، گروهی از مأموران بالدوین فلتس که بالای پله‌ها ایستاده بودند تیراندازی کردند. علیرغم اعتراض سالی چمبرز، یکی از مأموران از پله‌ها پایین دوید و یک بار دیگر به چمبرز شلیک کرد. معدنچیان که از کشته شدن هتفیلد خشمگین بودند و می‌دانستند که قاتلان از مجازات در امان خواهند ماند، شروع به تهیه اسلحه کردند و از شهرک‌های کوهستانی خود بیرون ریختند. معدنچیان در امتداد رودخانه کوچک زغال سنگ جزاولین کسانی بودند که منطقه را سازماندهی کردند و اقداماتی مانند گشت زنی و حفاظت از منطقه را آغاز کردند. کلانتر دان چافین سربازان کانتی لوگان را به منطقه رودخانه زغال سنگ فرستاد، جایی که معدنچیان مسلح سربازان را دستگیر کردند، آنها را خلع سلاح کرده و فراری دادند. در ۷ آگوست ۱۹۲۱، رهبران کارگران متحد معدن (UMW) ناحیه ۱۷، که بخش اعظم جنوب ویرجینیای غربی را در بر می‌گیرد، در مرکز ایالت در چارلستون تجمعی برگزار کردند. این رهبران فرانک کینی و فرد مونی بودند که از مجروحان درگیری‌های قبلی مین در منطقه بودند. کینی و مونی با فرماندار افرایم مورگان ملاقات کردند و طوماری از خواسته‌های معدنچیان به او ارائه کردند. هنگامی که مورگان این درخواست‌ها را رد کرد، معدنچیان بی قرارتر شدند و شروع به صحبت در مورد راهپیمایی در مینگو برای آزادی معدنچیان محصور، پایان دادن به حکومت نظامی و سازماندهی شهرستان کردند. در یک گردهمایی در ۷ آگوست، مری هریس «مادر» جونز از معدنچیان خواست تا به شهرستان‌های لوگان و مینگو راهپیمایی نکنند و اتحادیه را به زور راه اندازی کنند. او که از سوی برخی متهم به از دست دادن اعصابش شده بود، از حمام خون در نبرد بین نیروهای اتحادیه‌ای با سلاح‌های سبک و نمایندگان کانتی لوگان با سلاح سنگین‌تر می‌ترسید. با این حال، با احساس اینکه مورگان دوباره به آنها دروغ گفته‌است، مردان مسلح در ۲۰ اوت در کوه لنز کریک، در نزدیکی مارمت در شهرستان کاناوها، شروع به تجمع کردند. چهار روز بعد، حدود ۱۳۰۰۰ نفر جمع شده و شروع به راهپیمایی به سمت شهرستان لوگان کردند. معدنچیان در نزدیکی سنت آلبانز در شهرستان کاناوها که برای رسیدن به درگیری بی تاب بودند، یک قطار باری چساپیک و اوهایو را که توسط معدنچیان به ویژه فولاد آبی تغییر نام داد، فرماندهی کردند تا با ستون پیشرفته راهپیمایان در دانویل در کانتی بون ملاقات کنند. در این مدت کینی و مونی به اوهایو گریختند، در حالی که بیل بلیزارد آتشین شبه رهبری معدنچیان را بر عهده گرفت. او توسط انجمن فعالان زغال سنگ شهرستان لوگان حمایت مالی شد و بزرگ‌ترین نیروی مسلح خصوصی کشور با حدود ۲۰۰۰ نفر را ایجاد کرد. هاردینگ تهدید کرد که نیروهای فدرال و بمب افکن‌های مارتین MB-1 ارتش را اعزام خواهد کرد. پس از یک جلسه طولانی در مدیسون، مقر شهرستان بون، معدنچیان متقاعد شدند که به خانه بازگردند. چفین پس از گذراندن روزها برای جمع‌آوری ارتش خصوصی خود، از نبرد او برای پایان دادن به تلاش‌های اتحادیه برای سازماندهی معادن زغال سنگ لوگان محروم نمی‌شود. چند ساعت پس از تصمیم مدیسون، شایعاتی مبنی بر تیراندازی افراد چفین به طرفداران اتحادیه در شهر شارپلز، درست در شمال کوه بلر، به گوش رسید.و خانواده‌ها در جریان درگیری‌ها در تیراندازی متقابل گرفتار شده بودند. معدنچیان خشمگین به سمت کوه بلر برگشتند، بسیاری از آنها در قطارهای دزدیده شده و تحت فرمان دیگری حرکت می‌کردند. مردان شافین، علاوه بر اینکه تعدادشان بیشتر بود، از موقعیت‌های بالاتر و تسلیحات بهتر برخوردار بودند. هواپیماهای خصوصی برای انداختن بمب‌های دست‌ساز بر روی معدنچیان به کار گرفته شدند. ترکیبی از گازهای سمی و بمب‌های انفجاری باقی مانده از جنگ جهانی اول در چندین مکان در نزدیکی شهرهای جفری، شارپلز و بلر پرتاب شد. به دستور ژنرال بیلی میچل، بمب افکن‌های ارتش مریلند نیز برای کنترل هوایی مورد استفاده قرار گرفتند. مورگان در ۳۰ آگوست، سرهنگ ویلیام یوبانکس از گارد ملی ویرجینیای غربی را به فرماندهی دولت و نیروهای داوطلب در مقابله با معدنچیان منصوب کرد. نبردهای مسلحانه پراکنده به مدت یک هفته ادامه یافت، و معدنچیان در یک زمان تقریباً به شهر لوگان و مقاصد هدف خود، شهرستان‌های غیر اتحادیه در جنوب، لوگان و مینگو نفوذ کردند. بیش از ۳۰ کشته از طرف چافین و ۵۰ تا ۱۰۰ نفر در طرف کارگران معدن گزارش شد که صدها نفر دیگر مجروح یا زخمی شدند. نیروهای چافین متشکل از ۹۰ مرد از بلوفیلد، ویرجینیای غربی بود .۴۰ نفر از هانتینگتون، ویرجینیای غربی و حدود ۱۲۰ نفر از پلیس ایالت ویرجینیای غربی. سه نفر از نیروهای چافین، دو داوطلب و یک معاون کلانتر کشته شدند و یک معدنچی تا سرحد مرگ مجروح شد. | ## بخش 3: نبرد کوه بلر | معدنچیانی که از زندان و مصادره اسلحه‌هایشان می‌ترسیدند، راه‌های هوشمندانه ای برای مخفی کردن تفنگ‌ها در جنگل قبل از ترک کانتی لوگان پیدا کردند. برخی از آنها بعداً به همراه بسیاری از فشنگ‌های مصرف شده و سالم پیدا شد که به باستان شناسان کمک کرد تا روند جنگ را بازسازی کنند. پس از نبرد، ۹۸۵ معدنچی به اتهام قتل ،توطئه برای قتل، کمک به قتل و خیانت علیه ایالت ویرجینیای غربی متهم شدند. در محاکمه بلیزارد، از بمب منفجر نشده به عنوان مدرکی برای وحشیگری دولت و شرکت‌ها استفاده شد و او تبرئه شد. عضویت UMW ازبیش از۵۰۰۰۰معدنچی به حدود ۱۰۰۰۰ در طی چند سال آینده کاهش یافت و این تا سال ۱۹۳۵ بود.پس از رکود بزرگ و آغاز معامله جدید در زمان رئیس‌جمهور فرانکلین دلانو روزولتکه UMW به‌طور کامل در جنوب ویرجینیای غربی سازماندهی شد. پس از جنگ جهانی اول، زمانی که صنعت زغال سنگ شروع به فروپاشی کرد، استخراج اتحادیه دیگر از نظر مالی پایدار نبود. تا پایان سال ۱۹۲۵، ایلینوی تنها ایالت اتحادیه‌ای باقی‌مانده بود که می‌توانست از نظر تولیدذغال سنگ نرم با آنها رقابت کند. در درازمدت، این نبرد آگاهی‌ها را نسبت به شرایط وحشتناکی که معدنچیان در میدان‌های ذغال‌سنگ خطرناک ویرجینیای غربی با آن مواجه بودند، افزایش داد. همچنین منجر به تغییر تاکتیک‌های صنفی در نبردهای سیاسی برای تغییر قانون به نفع طبقه کارگری، با مقابله با مدیریت سرکش شد. این در نهایت منجر به پیروزی سازمان‌یافته‌تر نظام کارگری چند سال بعد در جریان نیودیل در سال ۱۹۳۳ شد. که به نوبه خود منجر به کمک UMWA به سازماندهی بسیاری از اتحادیه‌های شناخته شده، مانند کارگران فولاد در اواسط دهه ۳۰ شد. در تحلیل نهایی، موفقیت مدیریتی یک پیروزی ثانویه بود که به جنبش کارگری سازمان یافته بسیار بزرگتر و قوی تر در بسیاری از صنایع دیگر و اتحادیه‌های کارگری و سازمان‌های حمایتی مانند فدراسیون کار آمریکا (AFL) و کنگره سازمان‌های صنعتی کمک کرد. از اواسط سال ۲۰۰۶، یک باستان‌شناس محلی،کنت کینگ، تیمی از باستان شناسان حرفه ای را برای بررسی بیشتر میدان جنگ، رهبری کرد. بررسی اولیه کینگ و تیم اش «پانزده مکان جنگی را ترسیم کردند و بیش از هزار مصنوع، از بدنه تفنگ و پوسته تفنگ ساچمه ای گرفته تا سکه و باتری [و] اندک نشانه‌های خرابی» را در سایت کشف کردند، که بررسی‌های قبلی انجام شده توسط Arch Coal Inc را به چالش کشید. در آوریل ۲۰۰۸، کوه بلر برای فهرست مکان‌های حفاظت شده در فهرست ملی مکان‌های تاریخی (NRHP) انتخاب شد. این سایت پذیرفته شد، و در ۳۰ مارس ۲۰۰۹ به فهرست NRHP اضافه شد، اگرچه اشتباهات اداری توسط اداره حفاظت تاریخی ایالت ویرجینیای غربی (SHPO) نتوانست همه مسائل را تأیید کند. در اکتبر ۲۰۱۲، یک قاضی منطقه فدرال حکم داد که ائتلاف گروه‌های حفاظتی حق شکایت برای درخواست حفاظت از این مکان تاریخی را ندارند. در ۲۶ آگوست ۲۰۱۴،دادگاه استیناف ایالات متحده منطقه کلمبیا بارای ۲ به ۱ به لغو حکم رای داد و پرونده را بازگرداند. در آوریل ۲۰۱۶، دستور حذف میدان نبرد کوه بلر از فهرست ملی توسط دادگاه فدرال لغو شد و تصمیم بعدی برای افزودن مجدد سایت به ثبت نام به نگهبان ثبت ملی داده شد. در ۲۷ ژوئن ۲۰۱۸، دفتر نگهبان تصمیم گرفت که تصمیم سال ۲۰۰۹ برای حذف این سایت از فهرست‌هایش «اشتباه» است و بیانیه‌ای صادر کرد که تأیید می‌کرد از آن تاریخ این سایت دوباره در فهرست ملی ثبت شده‌است. در داستان راهپیمایی کوه بلر، و همچنین رویدادهای منتهی به آن و رویدادهای بلافاصله پس از آن، در رمان‌های طوفان بهشت (دنیز گیاردینا ،۱۹۸۷)،کوه بلر (جاناتان لین، ۲۰۰۶)، و کارلا رایزینگ (تاپر شروود) به تصویر کشیده شده‌است. فیلم جان سایلس در سال ۱۹۸۷ کشتار ماتیوان را به تصویر می‌کشد، بخش کوچکی از داستان کوه بلر. مجموعه شعر دایان گیلیام فیشر کتل باتم نیز بر وقایع نبرد کوه بلر از دیدگاه خانواده معدنچیان تمرکز دارد. تام بریدینگ موسیقی کمپین «انصاف در میهن‌پرستی» (۲۰۱۳–۲۰۱۴)، مراسم بزرگداشت صدمین سالگرد کشتار لودلو در کلرادو (۲۰۱۴)، مراسم تحلیف افسران UMWA (2014) و رویدادهای مختلف کارگران معدن را ارائه کرده‌است. «شورش معدنچیان» (۲۰۱۲) توسط گروه کانتری معدنچیان، داستان نبرد کوه بلر را روایت می‌کند. «نبرد کوه بلر» (۲۰۰۴) ترانه‌ای از دیوید روویکس، خواننده فولکلور است که در آلبوم آهنگ‌های او برای محمود یافت می‌شود. تفسیر تاریخی نبرد کوه بلر توسط ایالت ویرجینیای غربی از طریق نشانگر بزرگراه تاریخی تفسیر می‌شود. در آگوست سال ۱۹۲۱٬۷۰۰۰ معدنچی اعتصابی به رهبری بیل بلیزارد در مارمت گرد هم آمدند تا در لوگان راهپیمایی کنند تا مزارع زغال سنگ جنوب را برای UMWA سازماندهی کنند. با رسیدن به کوه بلر در ۳۱ اوت، توسط معاونان و محافظان مین، تحت فرماندهی کلانتر دان چفین، که در مواضع مستحکم منتظر بودند، عقب رانده شدند. | ## جمع‌بندی | تلاش‌های سازماندهی UMWA در جنوب WV تا سال ۱۹۳۳ متوقف شد.نشانگر در ویرجینیای غربی ۱۷، حدود شرق لوگان، بین اتل و بلر.