موضوع مقاله: الفبای ترکی عثمانی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # الفبای ترکی عثمانی | مقدمه: الفبای ترکی ، ) نسخه‌ای از خط عربی است که تا سال ۱۹۲۸ برای نوشتن ترکی عثمانی استفاده می‌شد، تا زمانی که الفبای ترکی مدرن مبتنی بر لاتین جایگزین آن شد. | ## بخش 1: الفبای ترکی عثمانی | اگرچه ترکی عثمانی عمدتاً به این خط نوشته می‌شد، افراد غیر مسلمان عثمانی گاهی آن را به خط‌های دیگری از جمله الفبای ارمنی، یونانی، لاتین و عبری می‌نوشتند. تاریخ ریشه‌ها زبان‌های ترکی مختلف با الفبای مختلفی از جمله سیریلیک، عربی، یونانی، لاتین و دیگر سیستم‌های نوشتاری نوشته شده‌اند. هنگامی که ترک‌ها اسلام را پذیرفتند، آنها شروع به استفاده از خط عربی برای زبان‌های خود کردند، به ویژه در زمان قره خانیان. هر چند خط عربی برای نوشتن وام‌گیری‌های عربی مناسب بود، ولاکن برای کلمات بومی ترکی مناسب نبود: عربی دارای چندین صامت است که در ترکی وجود ندارد، و چندین حرف عربی را به جز وام‌واژه‌های عربی اضافی می‌کند. ترکی دارای هشت مصوت کوتاه و بلند است، در حالی که عربی دارای سه مصوت کوتاه و سه مصوت بلند است. ۳ سطر اول به خط عربی ترکی عثمانی تاریخ را در تقویم مولوی، ۲۰ تشرین اوول ۱۳۱۱ و اسلامی، ۱۴ جمادة العلاء ۱۳۱۳، نشان می‌دهد. در آغاز قرن بیستم، پیشنهادهای مشابهی توسط چندین نویسنده مرتبط با جنبش ترک جوان، از جمله حسین جاهیت (جاهد)، عبدالله جودت و جلال نوری ارائه شد. در سال ۱۹۱۷، انور پاشا یک الفبای اصلاح شده به نام حروف منفصله نشان دهنده صداهای ترکی با دقت بیشتری تدوین نمود. موضوع منظم سازی خط مجدداً در سال ۱۹۲۳ در جریان کنگره اقتصادی ازمیر جمهوری جدید ترکیه مطرح شد و بحث‌های عمومی را برانگیخت که قرار بود برای چندین سال ادامه یابد. استدلال می‌شد که رومی‌سازی خط، ترکیه را از جهان گسترده‌تر اسلام جدا می‌کند و یک مفهوم خارجی (اروپایی) از هویت ملی را به جای امت جایگزین می‌کند. | ## بخش 2: الفبای ترکی عثمانی | برخی دیگر به دلایل عملی با رومی‌سازی مخالفت کردند، زیرا هیچ اقتباس مناسبی از خط لاتین وجود نداشت که بتوان از واج‌های ترکی استفاده کرد. در سال ۱۹۲۶، جمهوری‌های ترک اتحاد جماهیر شوروی خط لاتین را پذیرفتند و به اصلاح طلبان در ترکیه رونق زیادی دادند. الفبا مانند عربی، فارسی و اردو، متون به الفبای ترکی عثمانی از راست به چپ نوشته می‌شوند. ظاهر یک حرف بسته به موقعیت آن در یک کلمه تغییر می‌کند: جدا شده (در یک کلمه یک حرفی)؛ نهایی (در این صورت در سمت راست حرف قبل ملحق می‌شود). برخی از حروف را نمی‌توان به سمت چپ وصل کرد و بنابراین دارای اشکال میانی و ابتدایی جداگانه نیستند. به نظر می‌رسد حرف ڭ (کف با سه نقطه در بالا) نیز نشان دهنده صدای /g/ در نسخه‌های خطی ترکی اولیه عثمانی است که به عنوان kef-i Farisi ("کف فارسی") نیز شناخته می‌شود. کتابخانه کنگره به توصیه می‌کند ( در یک کلمه در حالت ساخت به رومی شود و وقتی کلمه ای که به ختم می‌شود باید رومی شود . فارسی و عثمانی از ترتیب واو، او، تو استفاده می‌کنند، گرچه در عربی، او، واو، تو هستند. یکی دیگر از نشانه‌هایی که حرف واقعی به حساب نمی‌آید، به اصطلاح te merbūṭa («ت متصل») است که می‌تواند پایان مفرد مؤنث عربی را نشان دهد و اغلب در متون عثمانی نیز نوشته می‌شود. مربوطا همیشه در پایان است مکاتبات صدا – نامه املای ترکی عثمانی پیچیده‌است، زیرا بسیاری از صداهای ترکی را می‌توان با چندین حرف مختلف نوشت. | ## بخش 3: الفبای ترکی عثمانی | برعکس، برخی از حروف بیش از یک مقدار دارند: k ممکن است /k/، /ɡ/، /n/, /j/، یا /:/ (طولانی کردن مصوت قبلی؛ ğ مدرن)، و مصوت‌ها نوشته می‌شوند. s̱âbit، با s̱ نشان دهنده /s/ (در عربی /θ/)، نشان دهنده مصوت بلند /a:/ در عربی، نشان دهنده /b/, نشان دهنده مصوت کوتاه / i/، و نشان دهنده /t/ است. 1-25 full text عموماً فقط در لغت نامه‌ها و آثار تعلیمی یافت می‌شود، بنابراین همان کلمه ثابت را عموماً به این صورت می‌یابیم: . همان‌طور که در فارسی، الف حمزه ( ''') به ندرت در موقعیت اولیه استفاده می‌شود و به جای آن یک الف ساده جایگزین می‌شود. تای مربوطه (، که در جایگاه پایانی کلمات عربی ظاهر می‌شود) نیز به ندرت استفاده می‌شود. حروف همخوان بر اساس هارمونی واکه‌ها در سه سری نرم، سخت و خنثی طبقه‌بندی می‌شوند. 1-25 full text واج /t/ /d/ /s/ /z/ /k/ /ɡ/ /∅/ /h/ نرم (جلو) ت س ک گ ء ه خنثی د ث ذ ز سخت (پشت) ط ط ض ص ض ظ ق غ ع ح خ (همه صداهای دیگر فقط با حروف همخوان خنثی نوشته می‌شوند) در لغات ترکی گاهی حروف صدادار را با استفاده از حروف مصوت به عنوان حرف دوم هجا می‌نویسند: elif برای /a/. اولین رمانی که در امپراتوری عثمانی نوشته شد آکابی (۱۸۵۱) بود که توسط وارطان پاشا به خط ارمنی نوشته شد. به همین ترتیب، هنگامی که خاندان ارمنی دوزیان ضرابخانه عثمانی را در زمان سلطنت سلطان عبدالمجید اول اداره می‌کردند، آنها اسناد را به زبان ترکی عثمانی نگهداری می‌کردند اما از خط ارمنی استفاده می‌کردند. الفبای یونانی و خط راشی عبری توسط یونانی‌ها، ترک‌های ارتدوکس و یهودیان برای عثمانی استفاده می‌شد. | ## جمع‌بندی | ترکهای قارامانلی (ترکهای ارتدوکس در آناتولی مرکزی در اطراف منطقه قارامان) از حروف یونانی برای ترکی عثمانی استفاده می‌کردند.