موضوع مقاله: کانزاس خونین | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کانزاس خونین | مقدمه: ایالت سفید رنگ همان کانزاس است که هنوز تکلیف برده‌دار بودن یا آزاد بودن آن مشخص نشده‌بود. | ## بخش 1: کانزاس خونین | کانزاس خونین یا جنگ مرزیBorder war نام یک سری از خشونت‌های مدنی در قلمرو کانزاس و ـ البته با درجه‌ای کمتر در میزوری غربی ـ بودند که از ۱۸۵۴ تا ۱۸۵۹ به‌طول انجامیدند. سرچشمه این منازعات جربحث‌های سیاسی و ایدئولوژیک بر سر مشروعیت برده‌داری در ایالت تازه‌تأسیس کانزاس بودند. این واقعه پیش‌درآمدی تراژیک، نوعی اوورتور، خوانده‌می‌شد که خبر از وقوع جنگی داخلی می‌داد، جنگی که سه سال پس از پایان منازعات آغاز شد. کانون منازعات بر سر این پرسش بود که آیا ایالت نو-تأسیس کانزاس باید همچون همسایه غربی‌اش میزوری برده‌داری را مجاز شمارَد یا آن را منع کند ـ یا به‌عبارتی دیگر آیا کانزاس باید به صورت یک ایالت برده‌دار درآید یا ایالتی آزاد. این مسئله اهمیتی ملّی داشت زیرا دو سناتورِ ایالت کانزاس ـ که قرار بود انتخاب شوند و به مجلس سنا راه یابند ـ می‌توانستند بر توازن قدرت در سنا تأثیر گذارند، مجلسی که شدیداً بر سر مسئلهٔ برده‌داری دو دسته شده‌بود. | ## بخش 2: کانزاس خونین | لایحه کانزاس-نبراسکا مورخ ۱۸۵۴ (که خود ایالت کانزاس را قانوناً ایجاد کرده‌بود) خواستار توسل به ایده حاکمیت مردمیPopular sovereignty یعنی مردم کانزاس خود باید راجع به آزاد بودن یا برده‌دار بودن ایالت‌شان تصمیم بگیرند در مسئلهٔ برده‌دار بودن یا آزاد بودن ایالت کانزاس شده‌بود یعنی تصمیم‌گیری در باب برده‌داری در کانزاس باید در صلاحیت ساکنان کانزاس باشد نه در صلاحیت سیاسیون واشینگتن. نتیجه این شد که تنش‌های محلی حول و حوش برده‌داری به‌سرعت بر روی کانزاس متمرکز شدند: آن‌ها که خواهان برده‌داری بودند استدلال می‌کردند که هر ساکنی حق دارد دارایی‌های شخصی خود از جمله بردگانش را وارد قلمرو کانزاس کند، در عوض مخالفان برده‌داری هم با پیش کشاندن زمینه‌های دینی، اخلاقی و انسانی با برده‌داری مخالفت می‌کردند. ایالت همسایه یعنی میزوری از سال ۱۸۲۱ جزو ایالات برده‌دار بود و بسیاری از ساکنان آن را افرادی تشکیل می‌دادند که با جنوبی‌ها و دیدگاه‌های برده‌دارانه همذات پنداری می‌کردند و حتی برخی از آنان کوشش نمودند با مقیم شدن در کانزاس و ادعای سکونت دائمی در آن بر تصمیم این ایالت (برده‌دار بودن یا آزاد بودن) تأثیر بگذارند. نتیجه این شد که نبردهای سیاسی میان شهروندان عادی هم رخ داده و در نهایت به خشونت‌های گانگستری و جنگ چریکی شبه‌نظامی انجامید و از این رو هوراس گریلی در نیویورک تریبون بدان نام Bleeding Kansas یا کانزاس خونین داد. هر دو طرف کمک‌ها و حمایاتی از خارج دریافت می‌کردند؛ جناح برده‌دار توسط حکومت فدرال پشتیبانی می‌شد، زیرا پزیدنت جیمز بیوکنن آشکاراً از پارتیزان‌های حامی برده‌داری حمایت می‌کرد. | ## بخش 3: کانزاس خونین | حامیان برده‌داری از شیوه‌های خشونت‌آمیز یا توسل به تهدید بهره می‌گرفتند و مخالفان برده‌داری هم به همان شیوه واکنش نشان می‌دادند. عاقبت پس از تنش‌های بسیار و پس از یک تحقیق و تفحص از کنگره مبرز شد که اکثریت ساکنان کانزاس خواستار آنند که دولتی آزاد (نه برده‌دار) محسوب شوند. اما اعلام شدن کانزاس به‌صورت یک دولت آزاد مستلزم تأیید کنگرهٔ کانزاس بود که جنوبی‌های برده‌دار از آن ممانعت می‌کردند. سرانجام در همان روزی که تعدادی مکفی از سناتورهای جنوبی، در جریان بحران تجزیه‌طلبی‌ایی که به وقوع جنگ داخلی انجامید، عقب‌نشینی کردند کانزاس به‌عنوان یک دولت آزاد جزو ایالات متحده گردید (به‌طور عملی در ۲۹ ژانویه ۱۸۶۱). به‌هرحال حوادث کانزاس نشان دادند که تضاد مسلحانه بر سر برده‌داری اجتناب‌ناپذیر است. | ## جمع‌بندی | خشونت‌های مزبور تیتر مطبوعات ملی شده و به مردم آمریکا فهماندند که اختلافات محلی (برای نمونه برده‌داری) بدون توسل به خونریزی قابل حل‌وفصل نیستند و برای همین حوادث کانزاس همچون پیش‌درآمدی بر جنگ داخلی عمل کردند.