موضوع مقاله: ورزش و سیاست | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ورزش و سیاست | مقدمه: تحریم‌های سیاسی در المپیک همواره المپیک به عنوان بزرگ‌ترین رویداد ورزشی جهان، محلی مناسب برای اعلام مواضع سیاسی کشورهای شرکت کننده بوده‌است. | ## بخش 1: ورزش و سیاست | با وجود تأکید شدید کمیته بین‌المللی المپیک بر جدایی سیاست و ورزش از یکدیگر، سایه سیاست همیشه بر سر ورزش بوده و هرگاه لازم بوده دول سیاسی از آن بهره‌برداری کرده‌اند. از المپیک برلین که هیتلر می‌خواست اقتدارش را به رخ جهانیان بکشد تا به امروز المپیک شاهد نمایش مواضع سیاسی دول مختلف بوده‌است. گرچه رویکرد کمیته بین‌المللی المپیک، همواره جدایی سیاست از ورزش بوده اما این نهاد معمولاً در برابر ابرقدرت‌ها همواره سر تعظیم فرود آورده و از جریمه و محرومیت برای تنبیه کشورهای تحریم کننده المپیک خودداری نموده‌است. المپیک ۱۹۵۶ ملبورن نخستین باری که نقش سیاست در مسابقات المپیک به وضوح نمایان گشت و شماری از کشورها به دلایل سیاسی این بازی‌های جهانی را تحریم کردند، به سال ۱۹۵۶ برمی‌گردد. در آن سال سه کشور هلند، سوئیس و اسپانیا برای اعتراض به سرکوب شورش‌های مردمی در مجارستان، ورزشکاران خود را به المپیک ۱۹۵۶ در ملبورن استرالیا نفرستادند و کشورهای مصر، عراق، کامبوج و لبنان به خاطر بحران کانال سوئز، از اعزام ورزشکاران خود به این بازی‌ها چشم پوشیدند. المپیک ۱۹۷۶ مونترال در آغاز این المپیک کشور چین که به عنوان یکی از خریداران عمدهٔ گندم کانادا محسوب می‌شد، اعلام کرد: «اگر کشور تایوان در این بازیها شرکت کند، آنان بازی‌ها را تحریم خواهند کرد!». لذا، کشور کانادا به ورزشکاران تایوان اجازهٔ شرکت در بازی‌ها را تحت عنوان کشوری مستقل نداد. در ادامه تأثیر سیاست در این المپیک و تنها پس از چند روز از آغاز رقابت‌ها ۲۸ کشور آفریقایی در اعتراض به برگزاری مسابقه راگبی بین دو تیم زلاندنو و آفریقای جنوبی علی‌رغم تمام تحریم‌های بین‌المللی علیه آفریقای جنوبی به علت رژیم آپارتاید، خواستار اخراج زلاندنو از این رقابت شدند و وقتی کانادا از این عمل به بهانه آن‌که راگبی جز رشته‌های المپیکی نبوده سرباز زد کشورهای آفریقایی دستور به بازگشت ورزشکارانشان به وطن را دادند. المپیک ۱۹۸۰ مسکو المپیک مسکو و تحریم گسترده از سوی غرب بزرگترین تحریم سیاسی در تاریخ بازی‌های المپیک محسوب می‌گردد. آمریکا، آلمان و ۶۳ کشور غربی در اعتراض به اشغال افغانستان توسط ارتش اتحاد شوروی سابق، بازی‌های المپیک ۱۹۸۰ مسکو را تحریم و از اعزام ورزشکاران خود به این پیکارها خودداری ورزیدند. البته ۱۶ کشور غربی، از جمله بریتانیا و ایتالیا به صف تحریم‌کنندگان غربی نپیوستند و در این المپیک شرکت کردند. ایران نیز با دلیلی مشابه بلوک غرب اما به صورت جداگانه در این رقابت‌ها حضور نیافت. المپیک ۱۹۸۴ لس آنجلس چهار سال بعد، اتحاد جماهیر شوروی و ۱۴ کشور عضو بلوک شرق درصدد انتقام سیاسی برآمدند و به تحریم بازی‌های المپیک ۱۹۸۴ لس آنجلس دست زدند. با این حال ۳ کشور کمونیستی و بلوک شرقی رومانی، یوگسلاوی سابق و جمهوری خلق چین در این المپیک لس آنجلس شرکت کردند. المپیک ۱۹۸۸ سئول آخرین بار در سال ۱۹۸۸ بود که بازی‌های المپیک با تحریم روبرو شد. پیکارهای آن دوره در سئول پایتخت کره جنوبی برگزار می‌شد و کره شمالی از حضور در مسابقات خودداری کرد. سه کشور اتیوپی، کوبا و نیکاراگوئه نیز با کره شمالی هم‌صدا شدند و در پی اعلام همبستگی خود با کره شمالی، ورزشکارانشان را به سئول نفرستادند. ورزش های ممنوعه در ایران به دلایل سیاسی و فرهنگی و عرفی و عقیدتی برخی از ورزش ها برای بانوان ایرانی ممنوع است. شطرنج و بک گامون که گاهی ممانعت می شد در ایران اکنون دارای فدراسیون و انجمن است. با این حال در سال های اخیر رویکرد نرم تری ایجاد شده و خیلی از ورزش ها برای بانوان فعال شده است با این حال هنوز ورزش های زیر همچنان در سال ۲۰۲۵ برای زنان ایران ممنوع است: برخی از ورزش های هنری و حالت رقص مانند. چهار رشته ورزشی زومبا، بادی‌ریتم، هیپ‌هاپ و ایروبیک حرفه‌ای در ایران در تاریخ ۲۱ خرداد ۹۶ توسط فدراسیون ورزش‌های همگانی ممنوع شد. | ## بخش 2: ورزش و سیاست | بادی بیلدینگ زنان (با بدن سازی معمولی متفاوت است) گراپلینگ (بدون نوگی) و برخی ورزش های رزمی خشن یا رینگی ورزش های آبی مانند سه گانه، شنا و شیرجه و واترپلو و مانند آن کشتی زنان (سبک اتحادیه جهانی کشتی) جودو زنان (تنها مجوز حضور در آسیا را دارد) که برخلاف بقیه ممنوعیت ها که داخلی است این ممنوعیت از سوی فدراسیون جهانی اعمال شده است. برای مثال اتحادیه جهانی فوتبال ساحلی هنوز پوشش فوتبال ساحلی زنان ایران موافقت نکرده است در حالی که ایران از اولین کشورهای دنیا بود که لیگ فوتبال ساحلی زنان دارد و درخواست تیم ملی داشت. برخی از مواد میکس (مختلط): برای مثال در قایق رانی و تکواندو در میکس شرکت کننده ایرانی هست و مدال هم گرفته است ولی در رشته های راکتی و آبی و دوومیدانی و امثال این ها همچنان ممنوع است. برای اولین بار در پارا آسیایی جوانان ۲۰۲۵ امارات (آذرماه ۱۴۰۴) تیم های پینگ پنگ مختلط ایران در چهار کلاس شرکت کردند اگر چه موفق به کسب چند برد شدند ولی به مدال نرسیدند. با توجه به اینکه ماده میکس تیمی اولین بار در المپیک ۲۰۲۸ برگزار می شود از سال ۲۰۲۵ بحث صدور مجوز برای ماده میکس تیمی پینگ پنگ ایران مطرح بود ولی در بازی های کشورهای اسلامی (آبان ۱۴۰۴) چنین مجوزی داده نشد در حالی که شانس بالایی برای کسب مدال وجود داشت. در همین سال و در مهرماه ۱۴۰۴ در مسابقات دوومیدانی پیشکسوتان آسیا در هند ۲۰۲۵، اولین بار تیم های میکس امدادی ایران مسابقه دادند و موفق به کسب چندین مدال هم شدند. پیش از این و در دوره احمدی نژاد از حضور تیم های میکس ایران در کانو و کایاک و دراگون بوت جلوگیری شده بود ولی در سال های اخیر در برخی مسابقات تیم های میکس قایق رانی ایران مسابقه دادند و موفق به کسب مدال هم شدند. همچنین در تکواندو هم پومسه و هم کیوروگی، ایران در مواد میکس موفق به کسب مدال های زیادی شده است. مواجهه با اسراییل و ورزش های اسراییلی: یک ورزش رزمی و یک ورزش راکتی در اسراییل ابداع شده که به دلایل سیاسی ایران امکان فعالیت در آن ندارد. مورد دیگر ورزش هایی که به دلیل عدم مواجهه با اسراییل مجبور به عدم اعزام یا اعزام ناقص به مسابقات است. برای نمونه گلبال زنان به دلیل اینکه اسراییل در مسابقات تیم خوبی دارد توسط مسئولان حتی از اعزام به مسابقات آسیایی هم جلوگیری شده است. در ابتدای انقلاب برخی تفکرات به دنبال تعطیلی کامل ورزش حرفه ای در ایران به بهانه طاغوتی یا لاکچری بودن ورزش ها بودند. ورزش هایی مانند شمشیرزنی و بوکس و بیلیارد و بولینگ و مانند آن تا ۱۵ سال تعطیل شدند. در دوران حاضر دخالت دولتی ها و مسایل سیاسی نقش مهمی در عدم تخصیص بودجه و امکانات کافی به ورزش شده است. فساد مالی گسترده در فوتبال و هزینه های هنگفت در حالی انجام می شود که در اغلب ورزش ها با این بودجه ها می توان به مدال جهانی و المپیک رسید. تحریم ورزشی آفریقای‌جنوبی در زمان آپارتاید در سال ۱۹۸۰ سازمان ملل شروع به تدوین «فهرست دیدارهای ورزشی با آفریقای جنوبی» نمود. در این فهرست نام ورزشکاران و افرادی وجود داشت که در مسابقات ورزشی در آفریقای جنوبی شرکت کرده‌اند و اساساً از روی گزارشهای رسانه‌ای مطبوعات آفریقای جنوبی تهیه شد. حضور در این فهرست موجب عواقب ناگوار برای ورزشکاران نمی‌شد اما نوعی فشار روحی روانی به‌شمار می‌آمد و برخی از سازمانهای ورزشی بر اساس این فهرست محدودیتهایی را به ورزشکاران اعمال می‌کردند. نام ورزشکاران در صورتی از این فهرست خط می‌خورد که آنها قبول کنند از بازگشت به آفریقای جنوبی و شرکت در مسابقات در دوران آپارتاید امتناع کنند. در تاریخ ۱۰ دسامبر ۱۹۸۵، مجمع عمومی سازمان ملل کنوانسیون بین‌المللی علیه آپارتاید در ورزش را به تصویب رساند. تحریم ورزشی اسرائیل برخی از این کشورها که اسرائیل را از زمان تأسیس‌اش در سال ۱۹۴۸ میلادی تا به حال رسمیت نشناخته‌اند در ورزش نیز اقدامات و رفتارهای تحریمی را علیه ورزشکاران اسرائیلی اجرا کرده‌اند. | ## بخش 3: ورزش و سیاست | بارها ورزشکاران این کشورها و حتی ورزشکاران برخی از کشورهایی که اسرائیل رادبه رسمیت شناخته‌اند از رقابت با ورزشکاران اسرائیلی در رقابت‌های ورزشی خودداری نموده‌اند. حتی برخی از ورزشکاران با روش‌هایی از حضور در سکوی اهدای مدال مسابقات به علت حضور ورزشکاران اسرائیلی خودداری کرده‌اند. همچنین در مواردی کشور میزبان اجازه افراشته شدن پرچم اسرائیل در مسابقات یا رژه رفتن ورزشکاران اسرائیلی در زیر پرچم کشورشان را نداده‌است. مجازات و تعلیق افراد و فدراسیون‌ها به علت دخالت سیاست در ورزش نهادها و فدراسیون‌های بین‌المللی ورزشی همواره بر عدم دخالت سیاست، مذهب و مسائل نژادپرستی در ورزش تأکید داشته و برای رعایت این اصول، قوانین و مجازات‌های سختی را وضع و اجرا نموده‌اند. در بسیاری از موارد اشخاص، باشگاه‌ها یا فدراسیون‌های ورزشی کشورهایی که این اصول را رعایت نکردند با جریمه یا تعلیق از سوی این نهادها مواجه گشته‌اند. تعلیق جودوی ایران به علت عدم مبارزه با ورزشکاران اسرائیلی تعلیق جودوی ایران در ۱۳۹۸ خورشیدی هنگامی رخ داد که ورزشکاران ایرانی در پی اخطارهای قبلی باز هم در مقابل ورزشکاران اسرائیلی بازی نکردند. فدراسیون جهانی جودو، به‌دنبال اتفاقاتی که در مسابقات جودوی قهرمانی ۲۰۱۹ میلادی جهان در توکیو رخ داد، محرومیت نهایی فدراسیون جودوی ایران از حضور در تمامی مسابقات و رویدادها و فعالیت‌های اجتماعی تحت نظارت فدراسیون جهانی جودو به مدت ۴ سال اعلام کرد. دوگانگی‌های نهادهای ورزشی در تنش‌های سیاسی همواره مقامات ورزشی بر جدایی سیاست از ورزش تأکید داشته‌اند اما در برخی موارد شاهد نقض و دخالت علنی سیاست از سوی نهادهای ورزشی علیه برخی از کشورها بوده‌ایم. واکنش نهادهای ورزشی به جنگ روسیه و اوکراین در بازیهای پلی آف مقدماتی جام‌جهانی ۱۹۷۴ تیم‌ملی فوتبال اتحاد جماهیر شوروی به علت عدم‌حضور در برابر شیلی به دلیل اعتراض به کودتای نظامی در شیلی، از سوی فیفا سه بر صفر بازنده اعلام گشت ولی در سال۲۰۲۲ که لهستان حاضر به رؤیایی با روسیه در پلی آف مقدماتی جام‌جهانی به دلیل حمله روسیه به اوکراین نشده بود روسیه از سوی فیفا و در ادامه با تأیید دادگاه ورزشی CAS از بازی‌های مقدماتی جام جهانی حذف شد. این درحالیست که نهادهای ورزشی در بسیاری از موارد مشابه مانند مداخله نظامی عربستان در یمن یا تهاجم اسرائیل به فلسطین به بهانه جدایی ورزش از سیاست سکوت کرده و حتی ورزشکاران و کشورهایی را که اعتراض خود را از طریق ورزش بیان می‌کنند با عنوان جدایی ورزش از سیاست با جریمه و محرومیت‌های جدی مواجه می‌سازند. محرومیت ورزشکاران و مالکان روسی و باشگاه‌ها در پی تهاجم روسیه به اوکراین، فدراسیون بین‌المللی فوتبال، فیفا، و فدراسیون فوتبال اروپا، یوفا، اعلام کردند که تیم‌های ملی و باشگاهی روسیه از حضور در تمام میدان‌ها فوتبال محروم هستند. کمیته بین‌المللی المپیک نیز با صدور قطعنامه‌ای اعلام کرد که روس‌ها و بلاروس‌ها باید از شرکت در مسابقات منع شوند تا از یکپارچگی مسابقات ورزشی جهانی محافظت شود. کمیته بین‌المللی المپیک پذیرفت که ورزشکاران هر دو کشور صرفاً به خاطر اقدامات دولتشان مستحق مجازات نیستند. ولی از آنجایی که آسیب جنگ در اوکراین بیشتر از آسیب این محرومیت بر ورزشکاران روس و بلاروس هست مجبور به این عمل می‌باشد. این مجازات‌ها توسط دنیای ورزشی اجرا می‌گردد که مدت‌هاست تلاش کرده تا ورزش را جدا از سیاست نشان دهد. همچنین برخی افراد مانند رومن آبراموویج مالک روس تبار باشگاه چلسی توسط دولت انگلستان تحریم و از اقامت در انگلستان و فروش دارایی‌هایش از جمله باشگاه چلسی محروم گردید. این تصمیم در پی اجازه ندادن دولت عربستان به تیم‌های کشورش برای برگزاری مسابقه در ایران به اتهام نداشتن امنیت صورت گرفت. اما با تصمیم AFC بر برگزاری مسابقات گروهی لیگ قهرمانان آسیا در یک کشور، در چندین مورد تیم‌های فوتبال ایرانی علی رغم اعتراضشان، مجبور به حضور و برگزاری دیدار در عربستان گشتند. پیش از این نیز در سال ۱۳۹۵ وقتی باشگاه‌های ایران از میزبانی رقبای عربستانی محروم شده بودند، لبنان به عنوان یکی از گزینه‌ها میزبانی از طرف ایران به عنوان زمین بی‌طرف معرفی گشت اما عربستان اعلام کرد در این کشور هم به خاطر اختلاف سیاسی حاضر به انجام مسابقه نمی‌باشد که این تصمیم هم مورد پذیرش کنفدراسیون آسیا قرار گرفت. فدراسیون فوتبال ایران در نامه‌ای کنایه آمیز به کنفدراسیون آسیا نوشته بود: «از AFC می‌خواهیم که فهرست ورزشگاه‌های مورد علاقه عربستان را تهیه کند و سپس دیگر اعضای این نهاد، خود را به آنچه دولت سعودی خواسته ملزم کنند». | ## جمع‌بندی | این تفاوت رفتاری AFC با واکنش رسانه‌های ایرانی مواجه بوده و گاهی از آن به عنوان اقدامی سیاسی نام برده‌اند.