aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: جوزپه دوکرو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جوزپه دوکرو | مقدمه: جوزپه دوکرو (متولد ۱۹۶۶ در رم) مجسمه‌ساز ایتالیایی و عضو آکادمی پاپی هنرهای زیبا و ادبیات ویرتوسی آل پانتئون است. | ## بخش 1: جوزپه دوکرو | زندگی دوکرو، متولد ۱۹۶۶، در نقاشی تمپرا و طراحی‌های سیاه و سفید شروع به کار کرد. پس از مدتی آزمایش، از جمله در کارگاه‌های نقاش فیگوراتیو جیووانی کولاچی و مجسمه‌ساز ویتو چیپولا، دوکرو خود را کاملاً وقف هنرهای تجسمی کرد. با وجود برخی رویکردها به انتزاع، اکثر آثار دوکرو از هنر امپراتوری روم و هلنیستی و همچنین پویایی مجسمه‌سازی باروک تقلید می‌کنند. | ## بخش 2: جوزپه دوکرو | او در سفال، سرامیک‌های لعاب‌دار، مرمر و ریخته‌گری برنز با موم از دست رفته کار می‌کند. جدا از بوزتی‌های متعدد، آثار دوکرو شامل پروژه‌هایی در محدوده حفاظت از میراث و همچنین سفارش‌های خصوصی و همچنین کلیسا می‌شود. ۱۹۹۵ نیم‌تنه مارکوس اورلیوس برای نمای گالریا بورگزه، رم ۱۹۹۶ هرم یک حوری برای میدان کاپو دی فررو، رم ۱۹۹۹ مجسمه نیم تنه (برنز) سنت فیلیپو نری برای کلیسای سن جیووانی باتیستا دی فیورنتینی، رم ۲۰۰۰ مجموعه ای از شاخ نعمت دیونیزوس (باکوس) - کوزه‌های سفالی برای گالریا بورگزه، رم ۲۰۰۰ محراب، آمبون و مجسمه سنت بندیکت برای کلیسای جامع نورسیا ۲۰۰۹ مجسمه یادبود سنت بندیکت در کاسینو (لاتزیو)Cf. | ## بخش 3: جوزپه دوکرو | ۲۰۱۰ مجسمه یادبود سنت هانیبال ماری فرانسوی به سفارش روگیشنیست‌ها، طاقچه بیرونی کلیسای سنت پیتر، رمCf. محراب، آمبون و صلیب برای کلیسای جامع نوتو، سیسیل، ۲۰۱۱ مجسمه یحیی تعمید دهنده برای کلیسای سنت مری فرشتگان و شهدا، رم، ۲۰۱۲Cf. | ## جمع‌بندی | ۲۰۱۵ فواره، سیرنوس‌ها، پوزیتانو (آمالفی) مجسمه سنت متیو برای کلیسای تئاتین، مونیخ، ۲۰۱۷Cf.
موضوع مقاله: برناردو چنینی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # برناردو چنینی | مقدمه: برناردو چنینی ۱۴۱۴/۱۵ - حدود ۱۴۹۸) یک زرگر، مجسمه‌ساز و چاپگر اولیه ایتالیایی اهل فلورانس بود. | ## بخش 1: برناردو چنینی | او به عنوان یک مجسمه‌ساز، از دستیاران لورنزو گیبرتی در پروژه طولانی تولید جفت دوم درها - درهای بهشت - برای باتیسترو دی سن جیووانی بود. نقاش و نویسنده کتاب معروفی در مورد صنایع دستی، چنینو دِ آندریا چنینی، عضوی از همان خانواده فلورانسی بود. آثار مجسمه‌سازی و طلاسازی مجموعه‌ای از مجسمه‌های نقره‌ای او که در موزه اپرای دومو، فلورانس نگهداری می‌شوند، نمایانگر آثار او به عنوان یک مجسمه‌ساز-زرگر هستند. | ## بخش 2: برناردو چنینی | این مجسمه‌ها شامل یک نقش برجسته بلند با ترکیبی از دو قسمت از عهد جدید، «اعلان به زکریا» و «ملاقات» هستند که سهم چنینی در محراب نقره‌ای سنت جووانی (که قبلاً در تعمیدگاه بود) بود، پروژه‌ای که توسط چندین نسل از مجسمه‌سازان انجام شد. چاپگر از نوع قابل حمل چِنینی با شنیدن فرایند جدید چاپ با حروف چاپی متحرک و دیدن چند کتاب چاپی، این روش را برای خود حل کرد، فونت مخصوص به خود را ریخت و با همکاری پسرانش پیترو، شاعر اومانیست و تذهیب‌کار نسخه‌های خطی، و دومنیکو، اولین کتاب از مجموعه کتاب‌های چاپ‌شده در فلورانس را که از سال ۱۴۷۱ شروع به چاپ کرد، تولید کرد. این کتاب شرحی بر ویرژیل، با عنوان «در تریای ویرژیلی اپرا اکسپوزیتیو» نوشتهٔ دستورنویس اواخر قرن چهارم ، مائوروس سرویوس هونوراتوس، بود. | ## بخش 3: برناردو چنینی | در صفحه اول کتاب، چنینی از اختراع خود یاد می‌کند و در پایان، لاف پیروزمندانه فلورانسی‌ها آمده است: «فلورنتینی‌ها نبوغی ندارند» و تاریخ ۹ اکتبر ۱۴۷۱ آمده است. | ## جمع‌بندی | بقایای قابل مشاهده خانواده چنینی کاخ چنینی که تا حدودی مربوط به قرن سیزدهم است، در خیابان فائِنزا، مرکز قدرت خانواده، اکنون تا حد زیادی به عنوان هتل بازسازی شده است.
موضوع مقاله: فیلیپو سیفاریلو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فیلیپو سیفاریلو | مقدمه: زندگی‌نامه او اولین فرزند از پنج فرزند فردیناندو چیفاریلو، خواننده‌ای اهل باری، و همسرش، جیووانا با نام مستعار روتیلیانو بود. | ## بخش 1: فیلیپو سیفاریلو | در حالی که او هنوز پسر بچه بود، خانواده‌اش به ناپل نقل مکان کردند، جایی که پدرش تلاش ناموفقی برای پیشرفت شغلی خود انجام داد و آنها به فقر افتادند. در آنجا بود که او در تلاش برای حمایت از خانواده‌اش، شروع به نمایش توانایی‌های هنری خود کرد. سرانجام، او توانست وارد آکادمی هنرهای زیبای ناپولی شود، جایی که نزد نقاش، جواکینو توما، تحصیل کرد. | ## بخش 2: فیلیپو سیفاریلو | در سال ۱۸۹۴، او با خواننده فرانسوی ماریا دو براون، که با نام هنری‌اش، بلانش دو مرسی، شناخته می‌شد، ازدواج کرد. نامه‌های تحسین‌آمیزی که بلانش از طرفدارانش دریافت می‌کرد، او را به حسادت واداشت. در مقطعی، او سمت مدیر کارخانه‌ای را که اشیاء هنری می‌ساخت، در پاسائو، آلمان، پذیرفت تا بلانش را از رم دور کند. | ## بخش 3: فیلیپو سیفاریلو | بلانش در آنجا احساس انزوا کرد و مدتی را در یک تور ناموفق در ایالات متحده گذراند. در سال ۱۹۰۵، او با وکیل بلانش که گمان می‌کرد معشوق بلانش است، از خانه‌شان بیرون آمد. پس از یک نزاع جدی، او یک اسلحه خرید و در ۱۰ اوت، بلانش را به قتل رساند و پنج بار با یک هفت‌تیر به او شلیک کرد. | ## جمع‌بندی | محاکمه او با دفاع جانانه وکیل، گائتانو مانفردی (۱۸۴۹–۱۹۱۲)، در دادگاه بدوی کامپوباسو، سر و صدای زیادی به پا کرد.
موضوع مقاله: مجدی علام | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مجدی علام | مقدمه: مَجدی کریستیانو عَلّاماو در هنگام غسل تعمید، نام «کریستیانو» را به‌عنوان نام میانی خود برگزید. | ## بخش 1: مجدی علام | (see زادهٔ ۲۲ آوریل ۱۹۵۲ با نام اصلی مجدی محمد علام) روزنامه‌نگار و سیاستمدار مصری-ایتالیایی است که به‌دلیل انتقادهایش از اسلام و مقالاتش دربارهٔ روابط میان فرهنگ غربی و جهان اسلام شناخته می‌شود. علام در مراسم شب عید پاک واتیکان در سال ۲۰۰۸، که به ریاست پاپ بندیکت شانزدهم برگزار شد، از اسلام به کاتولیسیسم گروید.او پس از انتخاب شدن در سال ۲۰۱۰ به‌عنوان عضو شورای منطقه‌ای، در منطقهٔ بازیلیکاتا ایتالیا خدمت کرد و از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۴ نمایندهٔ ایتالیا در پارلمان اروپا بود. او به‌دلیل دریافت تهدیدهای مرگ از سوی مسلمانان افراطی، سال‌هاست که تحت حفاظت پلیس زندگی می‌کند. مادرش، صَفیّه علّام، زنی مسلمان و معتقد بود که به‌طور کامل به انجام فرایض دینی پایبند بود، در حالی که پدرش، محمّد علّام، «کاملاً سکولار بود و با دیدگاه [رایج تا اوایل دههٔ ۱۹۷۰] اکثریت مصری‌ها که غرب را در زمینهٔ آزادی فردی، آداب اجتماعی و جریان‌های فرهنگی و هنری الگو می‌دانستند، موافق بود.» در چهار سالگی، مادرش او را به سرپرستی خواهر لاوینیا از خواهران مبلغ کومبونی سپرد، و مدتی بعد برای ادامهٔ تحصیل در مقاطع راهنمایی و دبیرستان به یک مدرسهٔ شبانه‌روزی کاتولیک در مصر، یعنی مؤسسهٔ دون بوسکو، فرستاده شد. علام دوران کودکی خود را در شهری پرجنب‌وجوش و چندفرهنگی، یعنی قاهره، توصیف می‌کند. | ## بخش 2: مجدی علام | او با جزئیات زنده و روشن از «عطرها، صداها، رنگ‌ها و مزه‌های خانهٔ عمهٔ محبوبش، آدریا» یاد می‌کند و قاهره را شهری «رنگارنگ، چندصدایی و بردبار» به خاطر می‌آورد؛ «شهری که در آن دختران دامن کوتاه می‌پوشیدند و پسران مدل موی بیتلز داشتند».او خاطرات مثبتی از جامعهٔ مصر در سال‌های کودکی خود دارد و آن را جامعه‌ای با «بافت اجتماعی سرشار از عشق حقیقی به دیگران و زندگی‌ای ساده که در آن احساسات از پول مهم‌تر بود» توصیف می‌کند.با این حال، یک رویداد ناخوشایند در پانزده‌سالگی برای او رخ داد: زمانی که به‌دلیل رابطه‌اش با یک دختر یهودی، از سوی مخابرات، یا همان پلیس سیاسی مصر، به اتهام جاسوسی برای اسرائیل بازداشت و بازجویی شد. همدلی علام با وضعیت آن دختر و خانواده‌اش ممکن است نارضایتی مقامات را برانگیخته باشد. او می‌گوید که آسیب روانی ناشی از آن بازجویی تا شب کریسمس سال ۱۹۷۲، زمانی که مصر را برای ادامهٔ تحصیل در ایتالیا ترک کرد، همراهش بود. او از این دانشگاه در رشتهٔ جامعه‌شناسی فارغ‌التحصیل شد و در سال ۱۹۸۶ به شهروندی ایتالیا درآمد. حرفه روزنامه‌نگاری علام فعالیت روزنامه‌نگاری خود را در روزنامهٔ کمونیستی ایل مانیفستو آغاز کرد. | ## بخش 3: مجدی علام | در سال ۱۹۷۸، او به روزنامهٔ ایتالیایی لا رپوبلیکا، با گرایش میانه‌چپ، پیوست و در آن‌جا به‌عنوان مفسر فعالیت کرد. بیشتر نوشته‌های او در این دوره دربارهٔ مشکلات مهاجران خارج از اتحادیهٔ اروپا در ایتالیا، به‌ویژه مهاجران شمال آفریقا بود و از سیاست‌های پیشرو در زمینهٔ مهاجرت و سازگاری اسلام با ارزش‌های غربی حمایت می‌کرد. در سال ۲۰۰۳، پس از تغییر اساسی در دیدگاه‌هایش، مجدی کریستیانو علام به روزنامهٔ محافظه‌کارتر و مستقر در میلان، یعنی کوریره دلا سرا، پیوست و به‌عنوان معاون سردبیر (به‌طور ویژه منصوب‌شده) فعالیت خود را آغاز کرد. | ## جمع‌بندی | زندگی شخصی علام با والنتینا کولومبو، پژوهشگر و استاد دانشگاه، ازدواج کرده است و این دو یک پسر دارند.
موضوع مقاله: میکله بیانکی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # میکله بیانکی | مقدمه: میکله بیانکی (بلمونته کالابرو، ۲۲ ژوئیه ۱۸۸۳ - رم، ۳ فوریه ۱۹۳۰) یک رهبر سندیکالیست انقلابی ایتالیایی بود که در اتحادیه ایتالیایی لاورو (UIL) سمتی داشت.R. | ## بخش 1: میکله بیانکی | 136 او از اعضای بنیانگذار جنبش فاشیستی بود و به طور گسترده به عنوان رهبر غالب جناح چپ و سندیکالیست حزب ملی فاشیست شناخته می‌شد. 35 او همچنین یکی از معماران بزرگ «فهرست بزرگ» (il listone) بود که اکثریت پارلمانی را به نفع فاشیست‌ها به دست آورد. 50 او که در سال ۱۹۰۴ نماینده کنگره بولونیا بود، از خط سندیکالیستی که توسط آرتورو لابریولا اعمال می‌شد، حمایت کرد. کمپین ضد نظامی‌گری که او رهبری می‌کرد، به زندانی شدن و استقرار اجباری او در جنوا شد. سندیکالیسم در سال ۱۹۰۶، پس از حمایت از چندین شورش کارگری، بیانکی صلح‌طلبی خود را در برابر رهبری حزب سوسیالیست ایتالیا ابراز کرد و مورد استقبال عمومی قرار نگرفت. او که به ساونا منتقل شده بود، نقش مهمی در وقایعی داشت که منجر به خروج سندیکالیست‌ها از حزب سوسیالیست ایتالیا، بین کنگره بولونیا حزب سوسیالیست ایتالیا در سال ۱۹۰۷ و اولین کنگره سندیکالیست‌ها در ژوئیه ۱۹۰۸ (در فرارا) شد. | ## بخش 2: میکله بیانکی | بیانکی پس از چندین بار دستگیری و سفر به سراسر ایتالیا، در سال ۱۹۱۰ سردبیر روزنامه «لا سینتیلا» شد. او این ایده را مطرح کرد که حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) و سندیکالیست‌ها باید برای انتخابات اداری مورد انتظار، در فهرست‌های انتخاباتی متحد شوند. او در انتخابات شکست خورد و به بیان نظرات خود صرفاً از طریق این روزنامه روی آورد و آن را به روزنامه‌ تبدیل کرد که حامی چندین شورش محلی پرولتاریا در سال ۱۹۱۱ بود. با این حال، بیانکی به دلیل بودجه کم مجبور شد روزنامه «لا سینتیلا» (La Scintilla) را تعطیل کند، پیش از آنکه دوباره در تریسته به دلیل حمله به جووانی جولیتی به عنوان محرک جنگ ایتالیا و عثمانی دستگیر شود. هرچند او از عفو عمومی بهره‌مند شد و به فرارا بازگشت، جایی که روزنامه «لا باتالیا» (La Battaglia) را ایجاد و رهبری کرد (تلاشی ناموفق برای کسب کرسی در انتخابات ۱۹۱۳). بیانکی به میلان نقل مکان کرد و به چهره‌ای اصلی در اتحادیه سندیکایی میلان و اتحادیه سندیکالیست‌های ایتالیا (USI) تبدیل شد. | ## بخش 3: میکله بیانکی | فاشیسم نگرش میکله بیانکی در طول جنگ جهانی اول، بازتابی از نگرش بنیتو موسولینی بود: او به حامی فعال ورود ایتالیا به جنگ و مدافع الحاق‌گرایی تبدیل شد. در سال ۱۹۱۵، هنگامی که ایتالیا به قدرت‌های متفقین پیوست، بیانکی داوطلب خدمت شد و به عنوان افسر جزء، ابتدا در پیاده‌نظام و سپس در توپخانه، مشغول به کار شد. با پایان جنگ، بیانکی به گروه‌های مبارزه ایتالیایی موسولینی و سپس به حزب ملی فاشیست (PNF) پیوست. در دولت تازه تشکیل شده، او دبیرکل حزب ملی فاشیست را پیدا کرد و «نزدیکترین همکار موسولینی»‌به شمار می‌رفت.R. 136–137 در مدت کوتاهی، بیانکی در سال ۱۹۲۳ از رهبری حزب ملی فاشیست برکنار شد، در حالی که به شورای عالی فاشیسم پیوست. در سال ۱۹۲۴، او به مجلس نمایندگان انتخاب شد، اما در ۱۴ مارس از سمت دولتی خود استعفا داد. | ## جمع‌بندی | 191 او دوباره به عضویت مجلس انتخاب شد،‌اما به دلیل بیماری، اندکی پس از آن در رم درگذشت.
موضوع مقاله: آدالبرتو لیبرا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آدالبرتو لیبرا | مقدمه: او در دوران فاشیسم ساختمان‌های کاربردی ساخت و متعاقباً در زمینه مسکن اجتماعی فعال بود. | ## بخش 1: آدالبرتو لیبرا | زندگی آدالبرتو لیبرا در ویلا لاگارینا در شهرستان تیرول اتریش-مجارستان (که اکنون در ترنتینو است) در شمال ایتالیا متولد شد. او در سال ۱۹۲۵ از مؤسسه هنر پارما فارغ‌التحصیل شد و سپس در سال ۱۹۲۸ از مدرسه عالی معماری رم، از طریق همکارش در ترنتینو فورتوناتو دپرو، با فوتوریسم آشنا شد. حتی قبل از فارغ‌التحصیلی، او یکی از بنیانگذاران میار (جنبش ایتالیایی برای معماری عقلانی) بود و بعدها دبیر آن شد. در سال‌های ۱۹۲۸ و ۱۹۳۱ او نمایشگاه‌های میار از «معماری رازیوناله» را در رم سازماندهی کرد. او یک معمار خلاق بسیار توانمند و با استعداد بود که بیشتر تحت تأثیر فوتوریسم بود تا خردگرایی، و از نظر سیاسی نیز زیرک بود. | ## بخش 2: آدالبرتو لیبرا | فعالیت او به عنوان بنیانگذار و دبیر میار به او این امکان را داد تا رابطه کاری نزدیکی با مقامات عالی‌رتبه رژیم فاشیستی در رم برقرار کند، جایی که تمام تصمیمات بزرگ در مورد تأمین مالی برنامه‌های ساخت و ساز عمومی گرفته می‌شد و آنها مسئول راه‌اندازی صدها ساختمان عمومی جدید مورد نیاز برای برنامه‌های نوسازی موسولینی بودند. به لطف این ارتباطات، او در طول رژیم فاشیستی دوران پرباری داشت و ساختمان‌های قابل توجه بسیاری را در دهه ۱۹۳۰ طراحی کرد که برخی از آنها شاهکارهای جنبش مدرن بین‌المللی هستند. این ساختمان توانایی بالای لیبرا در طراحی مبهم با زبانی مختصر و متافیزیکی را نشان می‌دهد که بر لبهٔ تیغ بین مدرنیسم و نئوکلاسیسیسم قرار دارد. استفادهٔ او از طاق‌های بادبانی در این ساختمان، فضایی معماری نوآورانه ایجاد می‌کند. او همچنین کازا مالاپارته را برای کرزیو مالاپارته در جزیرهٔ کاپری (۱۹۳۸) طراحی کرد، اگرچه همچنان بحث‌هایی در مورد اینکه آیا خود لیبرا طراح اصلی بوده است یا خیر، وجود دارد. | ## بخش 3: آدالبرتو لیبرا | در دورهٔ فاشیسم، همهٔ معماران از نظر قانونی مجبور به عضویت در حزب شدند؛ اما موفق‌ترین‌ها پا را فراتر گذاشتند و به اعضای مهم حزب تبدیل شدند. لیبرا، مانند معاصرانش، جوزپه پاگانو و جوزپه ترانی، در این دوره به دلیل پیوندهای نزدیک حزبی‌اش، بخت و اقبال خوبی داشت. پس از سقوط رژیم فاشیستی و شکست آن در جنگ جهانی دوم، لیبرا به همراه دیگران دوره‌ای از بحران شخصی و حرفه‌ای را پشت سر گذاشت، اما پس از چندین سال زندگی آرام در شهر زادگاهش ترنتو، بهبود یافت و دوباره شروع به کار بر روی پروژه‌های متعددی، از جمله مسکن عمومی و ساختمان‌های اداری، با سبکی جدید کرد که به شیوه‌های بیان فاشیستی پشت کرده بود. در سال‌های ۱۹۵۴ تا ۱۹۶۲، او ساختمان دولت منطقه‌ای را برای منطقه ترنتینو در ترنتو طراحی و ساخت. آثار مهم ساختمان در ساحل اوستیا لیدو قبل از مرمت، عکس از سال ۲۰۰۳ نمای موقت کاخ اسپوزیزیونی در رم (با ماریو د رنزی) و تالار U برای نمایشگاه انقلاب فاشیستی (۱۹۳۲) اداره پست در خیابان مارموراتا در رم (۱۹۳۳–۱۹۳۵)، با ماریو د رنزی ساختمان‌ها در اوستیا ماره (۱۹۳۲–۱۹۳۴) مدرسه ابتدایی رافائلو سانزیو در ترنتو (۱۹۳۱–۱۹۳۴) غرفه ایتالیا برای نمایشگاه جهانی شیکاگو (۱۹۳۳، با ماریو د رنزی) کاخ لیتوریو در رم (مسابقه) (۱۹۳۴، با ماریو د رنزی و جوزپه واکارو) کازا دل بالیلا در چیویتانوا مارشه (۱۹۳۴–۱۹۳۵) غرفه ایتالیا برای نمایشگاه جهانی بروکسل (۱۹۳۵) مرکز کنگره ئی. | ## جمع‌بندی | ۳۶ (۱۹۳۶) ویلا مالاپارته در کاپری (۱۹۳۸) - طبق شواهد مستند اخیر، این پروژه می‌تواند به خود کرتزیو مالاپارته نسبت داده شود.
موضوع مقاله: تنانای | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # تنانای | مقدمه: آلبرتو کوتا راموسینو (؛ زادهٔ ) که به طور حرفه‌ای با نام تنانای شناخته می‌شود، خواننده، ترانه‌سرا و تهیه‌کننده موسیقی اهل ایتالیا است. | ## بخش 1: تنانای | حرفه موسیقی او در سال ۲۰۱۷ آغاز شد، او قراردادی با شرکت ضبط موسیقی یونیورسال امضا کرد و با این شرکت اولین آلبوم استودیویی خود با نام «کشف و فراموش کردن» را با نام مستعار «نه برای ما» منتشر کرد. پس از انتشار اولین آلبوم، این هنرمند با نام مستعار تنانای (که طبق گفته خودش، از یک کلمه عامیانه میلانی به معنای دردسرساز گرفته شده است) شروع به اجرا کرد و عمدتاً روی تولید موسیقی آهنگ‌ها به زبان ایتالیایی کار کرد. | ## بخش 2: تنانای | در نوامبر ۲۰۲۱، تنانای یکی از ۱۲ گروهی بود که برای رقابت در سانرمو انتخاب شدند که یک مسابقه تلویزیونی بود با هدف انتخاب سه تازه وارد به عنوان شرکت کنندگان هفتاد و دومین جشنواره موسیقی سانرمو. تنانای در طول برنامه با اثر خود به نام «Esagerata» در جایگاه دوم قرار گرفت و به طور قانونی به جشنواره در «» راه یافت. | ## بخش 3: تنانای | ## جمع‌بندی | در ۴ دسامبر ۲۰۲۲، بار دیگر رسماً اعلام شد که او در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت خواهد کرد.
موضوع مقاله: ماسیمیلیانو فوکساس | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ماسیمیلیانو فوکساس | مقدمه: او رئیس استودیو فوکساس با همکاری همسرش، دوریانا ماندرلی فوکساس، است و دفاتری در رم، پاریس و شنژن دارد. | ## بخش 1: ماسیمیلیانو فوکساس | زندگی‌نامه فوکساس در سال ۱۹۴۴ در رم متولد شد؛ پدرش یهودی لیتوانیایی بود در حالی که مادرش کاتولیک و دختر یک پدر فرانسوی و یک مادر اتریشی بود. پس از ترک ایتالیا، مدتی برای آرکیگرام در لندن، هنینگ لارسن و یورن اوتزون در کپنهاگ کار کرد. او مدرک معماری خود را در سال ۱۹۶۹ در رم از دانشگاه لا ساپینزا دریافت کرد، جایی که اولین دفتر خود را در سال ۱۹۶۷، گرانما، با همکاری همسر اولش آنا ماریا ساکونی افتتاح کرد. | ## بخش 2: ماسیمیلیانو فوکساس | از سال ۱۹۸۵ او با همسر دومش، دوریانا ماندرلی، که در سال ۲۰۰۷ در رشته معماری در پاریس فارغ‌التحصیل شد، همکاری داشته است. دفاتر بعدی در پاریس (۱۹۸۹) و وین (۱۹۹۳)، فرانکفورت (۲۰۰۲) و شنژن چین (۲۰۰۸) افتتاح شدند. ترمینال ۳ جدید فرودگاه بین‌المللی شنژن بائوآن، که شرکت او آن را بین سال‌های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۳ (با پشتیبانی طراحی پارامتریک توسط شرکت مهندسی نیپرز هلبیگ) طراحی و ساخته است، نمونه‌ای برجسته از استفاده از طراحی پارامتریک و فناوری‌های تولید در یک ساختمان بزرگ است. | ## بخش 3: ماسیمیلیانو فوکساس | سال‌های زیادی توجه ویژه خود را به مطالعه مشکلات شهری و به ویژه حومه شهرها اختصاص داده است. در سال ۲۰۰۰، او (به طرز طعنه‌آمیزی با توجه به رویه‌اش در استخدام کارآموزان بدون حقوق برای دوره‌های تا دو سال) مدیر هفتمین نمایشگاه بین‌المللی معماری دوسالانه ونیز - «زیبایی‌شناسی کمتر، اخلاق بیشتر» بود. | ## جمع‌بندی | او استاد مدعو در چندین دانشگاه، از جمله مدرسه تخصصی معماری در پاریس و دانشگاه کلمبیا در نیویورک است.
موضوع مقاله: ماریو اوچیوتو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ماریو اوچیوتو | مقدمه: اوچیوتو در کوزنتسا متولد شد و در سال ۱۹۸۷ در رشته معماری از دانشگاه فلورانس فارغ‌التحصیل شد. | ## بخش 1: ماریو اوچیوتو | او در سال ۲۰۱۱ به عنوان شهردار کوزنتسا و در سال ۲۰۱۴ به عنوان فرماندار استان کوزنتسا انتخاب شد. زندگی‌نامه او که در کوزنتسا متولد شده است، برادر بزرگتر روبرتو اوچیوتو، سیاستمدار و عضو حزب فورزا ایتالیا است که از سال ۲۰۲۴ به عنوان معاون دبیر و از سال ۲۰۲۱ به عنوان رئیس منطقه کالابریا خدمت کرده است. او شرکت معماری و مهندسی ماریو اوچیوتو، مستقر در کوزنتسا، را تأسیس و مدیریت می‌کند. او عضو شورای عالی میراث فرهنگی و زیست‌محیطی در وزارت میراث و فعالیت‌های فرهنگی، عضو کمیته فنی-علمی میراث معماری و منظر و عضو واحد عملیاتی فنی برای بالکان بود که در ریاست شورای وزیران برای بازسازی کشورهای منطقه بالکان تأسیس شد. کار او از طراحی معماری و برنامه‌ریزی منطقه‌ای گرفته تا طراحی داخلی دقیق و طراحی محصول را شامل می‌شود. کار او بر هویت فرهنگی، نوآوری و پایداری متمرکز است، که مورد دوم به عنوان پاسخی ضروری به مسائل جهانی کنونی و تقاضا برای کیفیت در طراحی معاصر درک می‌شود. | ## بخش 2: ماریو اوچیوتو | او از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۱ مدرس دانشکده مهندسی دانشگاه کالابریا و همچنین رئیس انجمن معماران، برنامه‌ریزان، معماران منظر و متخصصان حفاظت از محیط زیست استان کوزنتسا بود. در سال ۲۰۱۰، او جایزه ملی لارنتیوس، یک تقدیرنامه معتبر برای مردان و زنان کالابریا تبار که با کار و تعهد خود، اعتبار و وجهه کالابریا را به ارمغان آورده‌اند، و همچنین جایزه یاوورو ۲۰۱۰ را که در نمایشگاه اکسپو ۲۰۱۰ در شانگهای توسط انجمن فیمتیکا اهدا شد، دریافت کرد. در سال ۲۰۰۸، او جایزه معامله گر چین را که توسط خطوط هوایی کاتای پسیفیک تأسیس شده است، از آن خود کرد. این جایزه به متخصصان و شرکت‌های ایتالیایی که در حال توسعه روابط با چین و هنگ کنگ هستند، اهدا می‌شود. این جایزه به ایتالیایی‌هایی اهدا می‌شود که به خاطر «طراحی و حساسیت زیبایی‌شناختی در زمینه‌های معماری و شهرسازی» خود را متمایز کرده‌اند. برخی از پروژه‌های او در دوسالانه ونیز (باغ ایتالیایی در تیانجین) و پکن (ساختمان ۴سی، غرفه‌های نمایشگاهی اکسپو ۲۰۱۰ در شانگهای) به نمایش گذاشته شده‌اند. | ## بخش 3: ماریو اوچیوتو | طرح غرفه‌های نمایشگاهی در اکسپو ۲۰۱۰ در شانگهای، انتخاب و در غرفه ایتالیا در جشنواره معماری لندن ۲۰۰۸، به نمایش گذاشته شد. او نمایشگاه «چشم‌اندازهای ایتالیایی» را که در موزه ملی چین به عنوان بخشی از برنامه همکاری زیست‌محیطی ایتالیا و چین تحت حمایت وزارت محیط زیست ایتالیا و وزارت میراث فرهنگی، با مشارکت مجله Domus[2]، بنیاد سه‌سالانه میلان و انجمن طراحی صنعتی برگزار شد، سرپرستی کرد. او همچنین نمایشگاه‌های زیر را سرپرستی کرد: حفاظت از محیط زیست در چین، که در رم در سالن ناوی مجموعه یادبود سن میشل آ ریپا (۱۸ اکتبر تا ۸ دسامبر ۲۰۱۰) برگزار شد. معماری احساسات، که در غرفه ایتالیا در اکسپو شانگهای (۵ تا ۳۰ سپتامبر ۲۰۱۰) برگزار شد. او از طریق کنفرانس‌ها و انتشارات در مورد موضوعات مختلف معماری، با تمرکز ویژه بر پایداری، توسعه شهری، بهبود چشم‌انداز و حفاظت از میراث فرهنگی، در بحث‌های معاصر شرکت می‌کند. | ## جمع‌بندی | در شب بین ۲۱ و ۲۲ فوریه ۲۰۲۵، پسر دوم او، فرانچسکو، در سن ۳۰ سالگی، پس از سقوط از پنجره ساختمان خانواده در پایتخت کوزنتسا، جان خود را از دست داد.
موضوع مقاله: آدولفو ناتالینی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آدولفو ناتالینی | مقدمه: او یکی از بنیانگذاران معماری رادیکال محسوب می‌شد، که ریشه‌های آن را در شماره‌های ۱۰ و ۱۱ مجله فضای هنری، به سردبیری اوگو لا پیترا، ردیابی کرده است. | ## بخش 1: آدولفو ناتالینی | او در سال ۱۹۶۶ در فلورانس فارغ‌التحصیل شد و در همان سال، سوپراستودیو را به همراه کریستیانو تورالدو دی فرانسیا، جیان پیرو فراسینلی، روبرتو و الساندرو مگریس و الساندرو پولی تأسیس کرد. تجربه سوپراستودیو پس از حدود بیست سال به پایان رسید؛ پروژه‌های توسعه‌یافته در آن دوره پوشش گسترده‌ای در مجلات تخصصی دریافت کردند. آثار و پروژه‌های تکمیل‌شده از این تجربه، بخشی از مجموعه موزه‌هایی مانند موزه هنر مدرن در نیویورک، موزه اسرائیل در اورشلیم، موزه معماری آلمان در فرانکفورت و مرکز ژرژ پمپیدو در پاریس هستند. در اواخر دهه ۱۹۶۰، او به همراه روبرتو بارنی، اومبرتو بوسچونی و جیانی روفی، عضو مدرسه پیستویا بود. | ## بخش 2: آدولفو ناتالینی | در سال ۲۰۰۶، او در دهمین نمایشگاه بین‌المللی معماری ونیز در بخش «شهر سنگ» جایزه لئون دی پیترا را دریافت کرد (رهبران تیم: آدولفو ناتالینی، انریکو نیری، لاپو گالوزی، ساوریو پیسانیلو و فرانکو پوچتی). ناتالینی با ادامه فعالیت مستقل خود، مجموعه‌ای از پروژه‌ها را در ایتالیا، آلمان و هلند توسعه داد. او که استاد دانشگاه فلورانس بود، در سال ۱۹۹۱ به همراه فابریزیو ناتالینی، استودیوی «ناتالینی آرکیتتی» را تأسیس کرد. زندگی‌نامه ناتالینی در سال ۱۹۶۶ به همراه کریستیانو تورالدو دی فرانسیا، جیان پیرو فراسینلی، آلساندرو و روبرتو مگریس و آلساندرو پولی، شرکت معماری سوپراستودیو را تأسیس کرد. | ## بخش 3: آدولفو ناتالینی | در پایان دهه ۱۹۷۰، ناتالینی به همراه روبرتو بارنی، اومبرتو بوسچونی و جیانی روفی به عضویت مدرسه معماری پیستویا درآمد. او عضو افتخاری انجمن معماران آلمانی، عضو افتخاری مؤسسه معماران آمریکا، آکادمی هنرهای زیبا، آکادمی هنرهای زیبای کارارا و آکادمی سن لوکا بود. | ## جمع‌بندی | برخی از پروژه‌های او شامل رومربرگ در فرانکفورت، دیوار غربی در اورشلیم، بانک آلزاته بریانزا، مرکز قدرت زولا پردوزا و خانه سالگاسه در فرانکفورت است.
موضوع مقاله: امیلیو سرنی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # امیلیو سرنی | مقدمه: امیلیو سرنی (۱۳ اوت ۱۹۰۷ – ۲۰ مارس ۱۹۷۷) نویسنده، سیاستمدار و تاریخ‌نگار ایتالیایی بود. | ## بخش 1: امیلیو سرنی | زندگی‌نامه سرنی در خانواده‌ای یهودی و روشنفکران ضد فاشیست زاده شد و از دبیرستان ترنتسیو مامانی در رم فارغ‌التحصیل شد. او برادر انزو سرنی، صهیونیست و سوسیالیست و از بنیان‌گذاران کیبوتص گیوات برنر، و نیز برادر انریکو سرنی، دانشمندی وابسته به جنبش ضد فاشیستی عدالت و آزادی بود که در جوانی دست به خودکشی زد. در ۱۹۲۶، سرنی به حزب کمونیست ایتالیا پیوست و یک سال بعد در رشتهٔ کشاورزی در پورتیکی فارغ‌التحصیل شد. بازگشت به ایتالیا در همان سال باعث دستگیری‌اش شد و دادگاه ویژه دفاع از دولت او را به ۲۰ سال زندان محکوم کرد که بعداً به ۱۵ سال کاهش یافت. | ## بخش 2: امیلیو سرنی | در ۱۹۳۵ عفو شد و به همراه همسرش زِنیا سیلبربرگ (مارینا) و دخترشان لیا به پاریس گریخت. او در آنجا مسئولیت کار فرهنگی را بر عهده گرفت و سردبیر نشریات استاتو اوپرایو و لا وُچه دلی ایتالیانی بود. پس از بازگشت دوباره به ایتالیا در ۱۹۴۳ دستگیر و به ۱۸ سال زندان برای «تشکیلات براندازانه» محکوم شد، اما یک سال بعد گریخت و در میلان مستقر شد و مسئولیت دفتر تبلیغات و ترویج حزب را بر عهده گرفت. او نقش مهمی در جنبش مقاومت ایتالیا داشت و همراه لوئیجی لونگو نمایندهٔ حزب کمونیست در کمیتهٔ آزادی‌بخش ملی ایتالیا برای شمال بود. | ## بخش 3: امیلیو سرنی | او دوبار وزیر شد: نخست به‌عنوان وزیر کمک‌های پس از جنگ و سپس وزیر کارهای عمومی (ایتالیا). سرنی چندزبانه بود و به آلمانی، انگلیسی، فرانسوی، روسی، یونانی، لاتین، عبری، ژاپنی و چندین زبان باستانی میخی چون اکدی، سومری و هیتی تسلط داشت. از آثار نظری و تاریخی او می‌توان به سرمایه‌داری در روستاها، مِتسوجورنو در اپوزیسیون، مسئلهٔ ارضی در باززایی ملی ایتالیا و انقلاب ایتالیا اشاره کرد. | ## جمع‌بندی | او در ۱۹۹۳ در رمان تاریخی بازی پادشاهی‌ها، تاریخ سیاسی و خانوادگی پدرش را روایت کرد.