موضوع مقاله: آمیختگی هویتی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آمیختگی هویتی | مقدمه: آمیختگی هویتی یا هم‌ذوب‌شدگی هویت ، مفهومی روان‌شناختی ریشه‌دار در روان‌شناسی اجتماعی و انسان‌شناسی شناختی، شکلی از هم‌راستایی با گروه اجتماعی است که در آن اعضا حسِ جسمانی و عمیقی از هویت جمعی با گروه تجربه می‌کنند. | ## بخش 1: آمیختگی هویتی | این مفهوم بر تمایزی میان خودپنداره (ویژگی‌هایی که فرد را شخصِ منحصربه‌فرد می‌سازد، مانند قد، سن، یا شخصیت) و خودِ اجتماعی (ویژگی‌هایی که فرد را با گروه‌های گوناگون هم‌راستا می‌کند، مانند تابعیت مشترک، علایق، یا انگیزشها) تکیه دارد. همان‌گونه که نامش پیشنهاد می‌دهد، آمیختگی هویتی شامل پیوندِ خویشتنِ شخصی و اجتماعی است. هنگامی که آمیختگی رخ می‌دهد، هر دو خویشتنِ شخصی و اجتماعی برجسته و تأثیرگذار باقی می‌مانند، اما مرزهای میان‌شان بسیار نفوذپذیر می‌گردد. علاوه بر این، نظریه پیشنهاد می‌کند که افراد آمیخته‌شده، دیگر اعضای گروه را «خانواده» می‌پندارند و پیوندهای رابطه‌محور قوی با آن‌ها و همچنین با اشتراکی برقرار می‌سازند؛ بنابراین، افراد آمیخته‌شده نه‌تنها به جمع وابسته‌اند، بلکه به اعضای فردیِ جمع نیز پیوند خورده‌اند. قدرتِ خویشتنِ شخصی و پیوندهای رابطه‌محور، آمیختگی هویتی را از دیگر اشکال هم‌راستایی با گروه‌ها متمایز می‌کند؛ مانند «هویت جمعی»، که در آن وفاداری به جمع، خویشتنِ شخصی و پیوندهای رابطه‌محور با دیگر اعضا را overshadows می‌کند. به همین سبب، خویشتنِ شخصی و پیوندهای رابطه‌محور در نظریه‌های شناساییِ گروهی چندان دخیل نیستند. نظریهٔ آمیختگی هویتی فرض می‌کند که معیارهای آمیختگی باید پیش‌بینی‌کنندهٔ بهتری برای رفتارهای افراطی طرفدارِ گروه باشند تا معیارهای شناساییِ پیشین. معیارهای آمیختگی هویتی به‌ویژه پیش‌بینی‌کننده‌های قدرتمندی برای رفتارهای طرفدارِ گروه با هزینهٔ شخصی بالا هستند؛ از جمله تأییدِ افراط‌گرایی، مانند جنگیدن و مردن برای گروه. مبانی نظری مفهوم آمیختگی هویتی بر پایه کارهای پیشین بنا شده و بر جنبه‌هایی از رابطهٔ افراد با گروه‌ها تأکید می‌کند که در دیدگاه هویت اجتماعی (یعنی نظریه هویت اجتماعی و نظریه خود طبقه‌بندی) کم‌رنگ شده بودند. مانند نظریه هویت اجتماعی، نظریه آمیختگی هویتی نیز بر تمایز میان هویت‌های شخصی و اجتماعی استوار است. با این حال، رویکرد هویت اجتماعی فرض می‌کند که میان هویت‌های شخصی و اجتماعی رابطه‌ای هیدرولیکی برقرار است؛ یعنی افزایش برجستگی و تأثیر یکی، برجستگی و تأثیر دیگری را کاهش می‌دهد. یکی از پیامدهای مهم این فرض این است که هنگامی که هویت گروهی برجسته می‌شود و رفتار را هدایت می‌کند، هویت شخصی کم‌رنگ‌تر شده و کمتر رفتار را هدایت می‌نماید. در تقابل، نظریه آمیختگی هویتی پیشنهاد می‌کند که هر دو هویت شخصی و اجتماعیِ یک فرد می‌توانند همزمان برجسته و تأثیرگذار باشند. افراد «آمیخته‌شده» با گروه‌شان گزینهٔ 'E' را انتخاب می‌کنند نظریه هویت اجتماعی همچنین پیشنهاد می‌کند که اعضای گروه تنها از راه وفاداری به جمع با یکدیگر پیوند خورده‌اند؛ از نظر نظری، روابط شخصی میان اعضای گروه، شناسایی با گروه را تقویت نمی‌کند (به استثنای یک پژوهش). در مقابل، افراد آمیخته‌شده خود را به‌شدت به دیگر اعضای گروه به‌عنوان افرادِ مشخص، و همچنین به کلِ گروه، متصل احساس می‌کنند. برای نمونه، معیار کلامی آمیختگی هویتی، احساسِ قدرتِ متقابل میان فرد و گروه (مانند «من به‌خاطر گروهم قوی‌ام»؛ «من برای گروهم بیش از هر عضو دیگری انجام می‌دهم») و همچنین احساسِ یکی‌بودن با گروه (مانند «من با گروهم یکی‌ام»؛ «گروهم همان منِ است») را می‌سنجد. هم‌راستا با این ایده، فعال‌سازی خویشتنِ شخصی از طریق افزایش انگیختگی، یا تشویق افراد به اندیشیدن دربارهٔ واکنش‌شان در صورت تهدید شخصی، ممکن است تأییدِ فداکاری‌های افراطی طرفدارِ گروه را افزایش دهد. در مقابل، دیدگاه شناساییِ اجتماعی فرض می‌کند که خویشتنِ شخصی و اجتماعی به‌صورت هیدرولیکی با یکدیگر مرتبط‌اند؛ بنابراین، فعال‌سازی خویشتنِ شخصی باید تأییدِ رفتارِ طرفدارِ گروه را کاهش دهد. با این حال، این امر برای افراد به‌شدت آمیخته‌شده صدق نکرد؛ آن‌ها در واقع اثری کاملاً معکوس نشان دادند. اصل هم‌افزاییِ هویتی: این واقعیت که خویشتنِ شخصی و اجتماعی می‌توانند به‌طور مستقل فعال شوند، این امکان را پدیدمی‌آورد که آن‌ها به‌صورت هم‌افزایی ترکیب شوند و رفتارِ طرفدارِ گروه را برانگیزند. هم‌راستا با این امکان، پژوهش‌ها نشان داده‌اند که فعال‌سازیِ یا خویشتنِ شخصی یا خویشتنِ اجتماعی، تمایلِ افراد به‌شدت آمیخته‌شده را برای رفتارِ طرفدارِ گروه تقویت می‌کند. برای نمونه، فعال‌سازیِ خویشتنِ شخصی از طریق استراسیزم شرکت‌کنندگان بر پایهٔ ترجیحاتِ شخصی‌شان، یا فعال‌سازیِ خویشتنِ اجتماعی از طریق طرد بر اساس عضویتِ گروهی، برای افراد به‌شدت آمیخته‌شده (نه ضعیف آمیخته‌شده) به تقویتِ تأییدِ عملِ طرفدارِ گروه انجامید؛ بنابراین، برخلاف نظریه هویت اجتماعی که فرض می‌کند خویشتنِ شخصی نقشی در رفتارِ طرفدارِ گروه ندارد، نظریه آمیختگی بر آن است که رفتارهای طرفدارِ گروه توسط هر دو خویشتنِ شخصی و اجتماعی برانگیخته می‌شوند و این دو نوع دانشِ خویش گاه با هم همکاری می‌کنند. اصل پیوندهای رابطه‌محور: رویکرد آمیختگی فرض می‌کند که افراد به‌شدت آمیخته‌شده نه‌تنها به پیوندهای جمعی‌شان با گروه (به‌عنوان یک موجودیتِ انتزاعی) اهمیت می‌دهند، بلکه به روابطِ (واقعی یا خیالی) خود با دیگر اعضای گروه نیز. نظریه آمیختگی هویتی فرض می‌کند که افراد به‌شدت آمیخته‌شده، پیوندهای خویشاوندانه با دیگر اعضای گروه احساس می‌کنند، حتی با کسانی که تماسِ اندک یا نادرتی با آن‌ها داشته‌اند. با استفاده از چندین واریاسیونِ بین‌فردیِ کلاسیکِ مسئله تراموا، افراد به‌شدت آمیخته‌شده با کشورشان، نجاتِ هم‌وطنان را با پریدن به مرگ در مقابل تراموای در حال حرکت تأیید کردند. | ## بخش 2: آمیختگی هویتی | علاوه بر این، شرکت‌کنندگان آمیخته‌شده، کنار زدنِ هم‌وطنی را که آماده پریدن به مرگ بود تا در نهایت به نفعِ گروه، تأیید کردند و خودشان پریدند. این پژوهش‌ها نشان می‌دهد که افراد به‌شدت آمیخته‌شده چنان با هم‌گروهی‌های‌شان هم‌راستا هستند که ترجیح می‌دهند خودشان بمیرند تا هم‌گروهی‌شان. همچنین، هنگامی که افراد به‌شدت آمیخته‌شده می‌آموزند که دیگر اعضای گروه ممکن است در معضلِ فرضیِ تراموا کشته شوند، واکنش‌های هیجانی مشابهِ واکنشِ مردم به پریشانیِ عضوِ خانواده نشان می‌دهند. این واکنش‌های هیجانی، تأییدهایِ بعدیِ فداکاریِ خویش برای گروه را پیش‌بینی کردند. در مقایسه، رویکرد هویت اجتماعی فرض می‌کند که هنگامی که هویتِ اجتماعی برجسته است، افراد هم‌گروهی‌های‌شان را صرفاً نمونه‌هایِ قابل‌تعویضِ گروه می‌پندارند (یعنی آن‌ها دیگر اعضای گروه را بر اساس «پیوندهای جمعی» شان به سوی گروه ارزیابی می‌کنند). اصل غیرقابل‌برگشت‌بودن: رویکرد آمیختگی فرض می‌کند که آمیختگی، یک‌بار که پدید آید، تا حد زیادی در گذر زمان پایدار باقی می‌ماند. نظریه آمیختگی هویتی پیشنهاد می‌کند که این امر به‌دلیلِ احساساتِ قوی، باورها، و روابطِ درون‌گروهیِ تجربه‌شده توسط افراد به‌شدت آمیخته‌شده است؛ یعنی، هرچند آمیختگیِ کلیِ گروهی از افراد ممکن است در پاسخ به نیروهای موقعیتیِ قدرتمند جابه‌جا شود، رتبه‌بندیِ افراد درونِ گروه پایدار می‌ماند. پژوهشگران فرضیهٔ «یک‌بار آمیخته، همیشه آمیخته» را با مقایسهٔ پایداریِ زمانیِ نمراتِ آمیختگی‌باکشور برای افراد به‌شدت آمیخته‌شده با افراد متوسط یا ضعیف آمیخته‌شده آزمودند. ضرایبِ پایداری برای شرکت‌کنندگان به‌شدت آمیخته‌شده به‌طور قابل‌توجهی بالاتر از ضرایبِ مرتبط با شرکت‌کنندگان ضعیف یا متوسط آمیخته‌شده بود. حتی هنگامی که افراد به‌شدت آمیخته‌شده طرد می‌شوند، به دردها و رنج‌های جدی برای بازتأییدِ وفاداری‌شان به گروه روی می‌آورند. نسخه‌های اخیرتر نظریه آمیختگی هویتی بر برتری اصل هم‌افزاییِ هویتی بر دیگر اصول تأکید کرده‌اند. پیامدها تأییدِ رفتارهای افراطی طرفدارِ گروه از آنجا که مطالعه تجربیِ اعمالِ افراطیِ طرفدارِ گروهِ واقعی، پرچم‌های قرمزِ اخلاقیِ بزرگی برمی‌افرازد، پژوهشگران عمدتاً بر تأییدِ اعمالِ افراطیِ طرفدارِ گروه تمرکز کرده‌اند. چندین پژوهش نشان داده‌اند که آمیختگی پیش‌بینی‌کننده‌ای قوی برای تمایلِ جنگیدن و مردن به نمایندگی از گروه است. پژوهش‌های دیگر به واکنش‌ها به واریاسیون‌های مسئله تراموا که برای گروه‌ها تطبیق داده شده، پرداخته‌اند. در سناریوهایی که تمایلِ حفظ جان را در برابر ازخودگذشتگی برای دیگران قرار می‌داد، افراد به‌شدت آمیخته‌شده به‌ویژه تمایل داشتند فدا کردنِ جان‌شان برای هم‌گروهی‌ها (نه برای بیرونی‌ها) را تأیید کنند. با رویکردی متفاوت، پژوهشگران واکنشِ اعضای گروه به زیان‌های مهمِ گروهی را بررسی کردند و دریافتند که افراد به‌شدت شناسایی‌شده تمایل دارند پس از شکستِ گروه از آن جدا شوند، درحالی‌که افراد به‌شدت آمیخته‌شده پیش‌بینی کردند که «با کشتی غرق می‌شوند». برای نمونه، در مطالعاتِ موازیِ انتخابات عمومی اسپانیا (۲۰۰۸) و انتخابات ریاست‌جمهوری ایالات متحده آمریکا (۲۰۰۸)، افرادی که به‌شدت با حزبِ سیاسی‌شان آمیخته بودند، هم پیروزی و هم شکست را درونی‌سازی کردند، اما افراد به‌شدت شناسایی‌شده تنها پیروزی را درونی‌سازی کردند. پژوهش میدانی اضافی با فهرست گروه‌های تروریستیهایی مانند داعش و قیام نیز در حال روشن‌کردن نقشِ آمیختگی هویتی در رفتارهای افراطیِ طرفدارِ گروه است. مشارکت در رفتارهای طرفدارِ گروه با هزینه شخصی علاوه بر پیش‌بینیِ تأییدِ رفتارهای افراطیِ طرفدارِ گروه، پژوهش‌ها نشان می‌دهند که آمیختگی پیش‌بینی‌کننده‌ای برای طیفی از رفتارهای طرفدارِ گروه با هزینه شخصی در دنیای واقعی است. پژوهش‌های اضافی نشان داده‌اند که آمیختگی می‌تواند پیش‌بینی‌کننده‌ای قوی برای رفتارهای کمک‌رسانیِ گروه‌محور باشد. پژوهش‌های دیگر نیز پیشنهاد کرده‌اند که افراد به‌شدت آمیخته‌شده به‌ویژه تمایل دارند از راهِ فراتر رفتن، گروه را حفاظت کنند و تمامیتِ آن را حفظ نمایند. برای نمونه، کارمندان به‌شدت آمیخته‌شده احتمال بیشتری داشتند که گزارش دهند در طول اشتغال‌شان زمانی «سوت‌زنی» کرده‌اند. ظاهراً چنین فعالیتِ سوت‌زنی‌ای از اعتقاد به این برمی‌خاست که اعمال‌شان در نهایت به نفعِ گروه است. مطالعه‌ای دیگر دریافت که دانشجویانی که به‌شدت با دانشگاه‌شان آمیخته بودند، حاضر بودند علیه هم‌کلاسیِ تقلب‌کننده سوت بزنند، با وجود هزینهٔ زمان، انرژی، و احتمال تلافی از سوی تقلب‌کننده. تمایل به تعامل با بیرونی‌ها پژوهش‌های اخیرتر به بررسی پیامدهای مثبت آمیختگی هویتی پرداخته‌اند. | ## بخش 3: آمیختگی هویتی | به‌ویژه، تأکید بر دیدنِ آمیختگی هویتی در چارچوب مفهوم «پایگاهِ امن» در نظریه دلبستگی بوده که اعضای گروه را قادر می‌سازد با اطمینانِ بیشتر با دیگران تعامل کنند. ماهیتِ این تعاملات (یعنی همکاری یا خشونت) عمدتاً توسط ادراکِ تهدیدآمیز بودنِ بیرونی تعیین می‌شود. برای نمونه، شواهد تجربی پیشنهاد می‌کند که افراد به‌شدت آمیخته‌شده نسبت به افراد ضعیف آمیخته‌شده، تمایلِ بیشتری به اعتماد به اعضای بیرونی‌های بی‌ضرر دارند. آمیختگی محلی در برابر گسترده از زمان چارلز داروین، تمایلِ برخی انسان‌ها به قربانی کردن خویش برای اعضای ضریب رابطهِ گروهِ بزرگ و پراکندهٔ همسان (مانند دین‌داری یا ملی‌گرایی) چالشی نظری پدیدآورده است. دیدگاه‌های روان‌شناسی اجتماعی استدلال کرده‌اند که چنین قربانی‌هایی از تعهد به جمعِ بزرگ‌تر برمی‌خیزد درحالی‌که دیدگاه‌های انسان‌شناختی استدلال کرده‌اند که چنین قربانی‌هایی از تعهد به دیگر اعضای گروه برمی‌انگیزد. تمایز میان آمیختگیِ محلی و آمیختگیِ گسترده توضیحی برای این توضیحاتِ ظاهراً رقابتی فراهم می‌کند. آمیختگیِ محلی در گروه‌های نسبتاً کوچک و همگن پیشنهاد می‌شود که اعضای‌شان از راهِ تماسِ شخصیِ مستقیم به یکدیگر وابسته‌اند (مانند خانواده‌ها یا تیم‌های کاری). در مقابل، آمیختگیِ گسترده در گروه‌های نسبتاً بزرگ رخ می‌دهد که همهٔ اعضای‌شان روابطِ شخصی ندارند (مانند حزب سیاسی یا دولت-ملتها). در آمیختگیِ گسترده، هرچند افراد آمیخته‌شده ممکن است واقعاً همهٔ هم‌گروهی‌های‌شان را نشناسند، باز هم احساس می‌کنند آن‌ها را می‌شناسند و حتی آن‌ها را مانند خانواده می‌پندارند. به‌کوتاه، نظریه آمیختگی هویتی فرض می‌کند که افراد آمیخته‌شده، احساسِ پیوندهای رابطه‌محورِ خویش با اعضای شناخته‌شدهٔ گروه را بر اعضای ناشناختهٔ گروه فرافکنی می‌کنند. فرافکنیِ پیوندهای رابطه‌محور توضیح می‌دهد که چرا افراد آمیخته‌شده گاه حاضرند برای اعضای گروه‌های بزرگِ ناهمگن قربانی دهند؛ چیزی که اکثر مردم تنها برای گروه‌های کوچک و منسجم انجام می‌دهند. از راهِ فرایندِ فرافکنی، آن‌ها افرادِ ژنتیکیِ بی‌ربط را به خویشاوندی بدل می‌سازند. سازوکارها ذاتِ مشترک هرچند بیشتر پژوهش‌های آمیختگی تا کنون بر ماهیت و پیامدهای آمیختگی تمرکز داشته، پژوهش‌های اخیر نقاط شروعی برای فهمِ عللِ آمیختگی آشکار کرده‌اند. ادراکِ ذاتِ مشترک، باور به اشتراکِ ویژگی‌هایِ هسته‌ایِ اساسی با گروه، به‌نظر بلوکِ سازنده‌ای کلیدی برای آمیختگی هویتی است. در آمیختگیِ محلی، افراد تجربه‌هایِ مستقیم با دیگر اعضای گروه دارند که به نتیجه‌گیریِ اشتراکِ ویژگی‌هایِ اساسی با آن افراد می‌انجامد. در آمیختگیِ گسترده، ادراکِ خویشاوندیِ روانی از حضورِ ویژگی‌هایی برمی‌خیزد که اساسی برای «کیستنِ» فرد ادراک می‌شوند. برای نمونه، افراد وقتی متقاعد شوند که اعضای گروه ژن‌ها یا ارزش‌هایِ هسته‌ای را با آن‌ها شریک‌اند (به‌ویژه اگر آن ارزش‌ها را مقدس بدانند)، تمایلِ بیشتری به آمیختگی با گروه‌هایِ گستردهِ بزرگ دارند. آسیب‌ناپذیری اصل پیوندهای رابطه‌محور آمیختگی پیشنهاد می‌کند که افراد به‌شدت آمیخته‌شده احساس کنند که خود و دیگر اعضای گروه هم‌افزایی یکدیگر را تقویت می‌کنند. این ادراکِ قدرتِ متقابل باید به ادراکِ این منجر شود که اعضای گروه با هم، به‌صورت منحصربه‌فردی آسیب‌ناپذیرند. این احساساتِ آسیب‌ناپذیری ممکن است افراد به‌شدت آمیخته‌شده را از شناساییِ کاملِ خطراتِ مرتبط با اعمالِ افراطی حفظ کند. ادراکِ آسیب‌ناپذیری نشان داده شده که اثراتِ آمیختگی بر تأییدِ رفتارِ طرفدارِ گروه را واسطه‌گری می‌کند. عاملیت اصل هم‌افزاییِ هویتی آمیختگی فرض می‌کند که مرزهای میان خویشتنِ شخصی و اجتماعی برای افراد به‌شدت آمیخته‌شده بسیار نفوذپذیر است. این مرزهایِ متخلخل افراد را تشویق می‌کند تا عاملیتِ شخصی‌شان را به رفتارِ گروهی کانال کنند و این امکان را پدیدآورد که افراد به‌شدت آمیخته‌شده، احساسِ عاملیتِ شخصی‌شان را به رفتارِ طرفدارِ گروه هدایت کنند. ادراکِ عاملیت نشان داده شده که اثرِ آمیختگی بر رفتارِ طرفدارِ گروه را واسطه‌گری می‌کند. | ## جمع‌بندی | تجربه مشترک پژوهشی دریافت که گروه‌هایی که تجربیاتِ دردناک یا به‌شدت منفی را شریک می‌شوند، می‌توانند پیوندِ جسمانی و رفتارِ طرفدارِ گروه ایجاد کنند.