موضوع مقاله: نفی هزاره‌گرایی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نفی هزاره‌گرایی | مقدمه: نفی هزاره‌گرایی یا نفی هزاره‌باوری دیدگاهی فرجام‌شناختی در مسیحیت است که معتقد است هیچ دوره هزارساله‌ای از حکومت عصر مسیحایی وجود نخواهد داشت. | ## بخش 1: نفی هزاره‌گرایی | این دیدگاه با هر دو تفسیر پس‌هزاره‌گرا و به‌ویژه پیش‌هزاره‌گرا از مکاشفه ۲۰ و سایر بخش‌های پیشگویانه و فرجام‌شناختی کتاب مقدس در تضاد است. مکاشفه یوحنا ۲۰:۱–۶ رؤیایی را توصیف می‌کند که در آن «برای هزار سال»، شیطان بسته می‌شود «تا دیگر نتواند امت‌ها را گمراه کند»، و «جان‌های کسانی که به خاطر شهادت عیسی و کلام خدا سر بریده شده بودند، و آنانی که هیولا یا تصویر آن را نپرستیده و نشان آن را نپذیرفته بودند… زنده شدند و با مسیح هزار سال سلطنت کردند.» نفی‌هزاره‌گرایان «هزار سال» را به‌صورت نمادین تفسیر می‌کنند که یا به سعادت موقت روح‌ها در بهشت پیش از رستاخیز جسمانی اشاره دارد، یا به سعادت ابدی صالحان پس از رستاخیز عمومی در حالت جاودانه.Valeriy Sterkh, Apocalypse. نفی‌هزاره‌گرایان دیدگاهی را که عیسی مسیح دقیقاً هزار سال به‌صورت جسمانی بر زمین حکومت خواهد کرد رد می‌کنند. بلکه «هزار سال» ذکرشده در مکاشفه ۲۰ را به عنوان عددی نمادین و نه مدت زمانی حرفی تفسیر می‌کنند. نفی هزاره‌گرایی بر این باور است که در حالی که حکومت مسیح در دوران هزاره ماهیتی روحانی دارد، در پایان عصر کلیسا، ظهور دوم در روز حساب فرا می‌رسد و حکومتی دائمی در «آسمان و زمین جدید» برقرار می‌شود. بسیاری از طرفداران این دیدگاه از اصطلاح «نفی هزاره‌گرایی» خوش‌شان نمی‌آید زیرا بر تفاوت‌هایشان با پیش‌هزاره‌گرایی تأکید می‌کند تا باورهایشان دربارهٔ هزاره. اصطلاح «نفی‌هزاره‌گرا» در واقع به شکلی تحقیرآمیز توسط کسانی که دیدگاه پیش‌هزاره‌گرا دارند ساخته شده است. برخی طرفداران نام‌های جایگزینی مانند هزاره‌گرایی اکنون یا هزاره‌گرایی تحقق‌یافته را ترجیح می‌دهند، هرچند این نام‌های دیگر تنها پذیرش و کاربرد محدودی یافته‌اند.Anthony Hoekema, "Amillennialism" گونه‌ها دو گونه اصلی از نفی‌هزاره‌باوری وجود دارد: نفی‌هزاره‌باوری کامل (رستاخیز اول از پیش رخ داده) و نفی‌هزاره‌باوری ناقص (رستاخیز اول همزمان با رستاخیز دوم رخ خواهد داد). نفی‌هزاره‌باوری کامل مرقیون (حدود ۸۵–۱۶۰) آموخت که تنها روح‌ها رستاخیز خواهند کرد و رستاخیز جسمانی را رد کرد. اوریگن اسکندریه (حدود ۱۸۵–۲۵۴) نفی‌هزاره‌باوری مرقیون را در آموزه‌اش دربارهٔ حکومت قدیسان در بهشت و انکار ایده فرود آمدن پادشاهی صالحان به زمین بیشتر توسعه داد. این آموزه بعدها توسط گایوس رومی (متوفی حدود ۲۱۷)، دیونیسیوس اسکندرانی (متوفی ۲۶۵) و اوسبیوس قیصریه (حدود ۲۶۳–۳۴۰) حمایت شد. امانوئل سویدنبرگ (۱۶۸۸–۱۷۷۲) دربارهٔ حکومت قدیسان در بهشت آموخت اما رستاخیز جسمانی را انکار کرد. تفسیر کتاب مقدس لوپوخین (۱۹۰۴–۱۹۱۳) استدلال می‌کند که رستاخیز اول به حالت روح‌های صالح حاکم در بهشت اشاره دارد، یعنی «آن‌ها می‌توانند راهنما و یاور مسیحیانی باشند که هنوز در زمین نبرد ایمان را ادامه می‌دهند. | ## بخش 2: نفی هزاره‌گرایی | روح‌ها در این مطلب منبع جدیدی از شادی و برکت می‌یابند.» یوزف زیکنبرگر (قرن بیستم) رستاخیز اول را به عنوان صعود روح‌های شهیدان به بهشت تفسیر می‌کند. چارلز هومر گیبلین و تادروس ملاتی (قرن بیستم) هزاره را به عنوان زندگی قدیسان در بهشت می‌بینند. دانیئل سیسوف (۱۹۷۴–۲۰۰۹) آموخت که رستاخیز اول زندگی و حکومت روح‌های صالح در بهشت است. نفی‌هزاره‌باوری ناقص بر اساس گفته اپیفانیوس سالامیس، که بین سال‌های ۳۷۴ و ۳۷۷ می‌نوشت، گنوستیک کرینتوس (قرون اول–دوم) بر این باور بود که عیسی مسیح «هنوز رستاخیز نکرده بلکه هنگام رستاخیز عمومی مردگان رستاخیز خواهد کرد.» بنابراین کرینتوس — که اپیفانیوس او را به بدعت متهم کرد — گفته می‌شود رستاخیز اول متمایز را انکار کرده است. افرایم سوری (حدود ۳۰۶–۳۷۳) بر این باور بود که رستاخیز اول همزمان با رستاخیز دوم رخ خواهد داد و هر دو «یک رستاخیز» را تشکیل می‌دهند. آموزه نفی هزاره‌گرایی ایده هزاره آینده‌ای را که در آن مسیح پیش از آغاز حالت جاودانه بر زمین حکومت خواهد کرد رد می‌کند، اما معتقد است: عیسی در حال حاضر از بهشت حکومت می‌کند و در دست راست خدای پدر نشسته است؛ عیسی همچنین هست و تا پایان جهان با کلیسا خواهد بود، چنان‌که در عروج عیسی وعده داد؛ هزاره با رستاخیز عیسی، رستاخیز اول آغاز شد؛ در عید پنجاهه (یا روزهای پیش از آن، در عروج عیسی)، هزاره آغاز شد، با استناد به اعمال رسولان ۲:۱۶–۲۱، که در آن پطرس از کتاب یوئیل دربارهٔ آمدن پادشاهی نقل می‌کند؛ و بنابراین کلیسا و گسترش انجیل پادشاهی مسیح است و تا ابد خواهد بود. نفی‌هزاره‌گرایان همچنین آیاتی از کتاب مقدس را نقل می‌کنند که معتقدند نشان می‌دهد پادشاهی خدا قلمرویی جسمانی نیست: ، که در آن عیسی معجزاتش را به عنوان شواهدی از آمدن پادشاهی خدا بر آنان ذکر می‌کند؛ ، که در آن عیسی هشدار می‌دهد آمدن پادشاهی خدا قابل مشاهده نیست و در میان آنان است؛ و ، که در آن پولس از پادشاهی خدا بر حسب اعمال مسیحیان سخن می‌گوید. چون نفی‌هزاره‌گرایان معتقدند هزاره همزمان با عصر حاضر است، همچنین معتقدند بستن شیطان در مکاشفه ۲۰، که در آغاز هزاره رخ می‌دهد، از پیش اتفاق افتاده است؛ به نظر آنان، شیطان از «گمراه کردن امت‌ها» از طریق گسترش انجیل بازداشته شده است. با این حال، آنان بر این باورند که خیر و شر در طول تاریخ و حتی در کلیسا در قدرت با هم آمیخته خواهند ماند، بر اساس برداشت نفی‌هزاره‌گرایانه از مثل گندم و علف هرز. نفی هزاره‌گرایی گاهی با آرمان‌گرایی (فرجام‌شناسی مسیحی) مرتبط دانسته می‌شود، چراکه هر دو مکتب تفسیری نمادین از بسیاری از نبوت‌های کتاب مقدس و به‌ویژه مکاشفه یوحنا را تدریس می‌کنند. با این حال، بسیاری از نفی‌هزاره‌گرایان به تحقق حرفی نبوت‌های کتاب مقدس اعتقاد دارند؛ آن‌ها صرفاً با هزاره‌گرایان دربارهٔ چگونگی یا زمان تحقق این نبوت‌ها اختلاف نظر دارند. برخی نفی‌هزاره‌گرایان، مانند کاتولیک‌های رومی، به سناریویی نزدیک به پیش‌هزاره‌گرایی پس از مصیبت معتقدند، اما با این تفاوت که ضدمسیح جای ظهور دوم را در جدول زمانی می‌گیرد، هزاره پس از ضدمسیح نمادین است، و ظهور دوم همزمان با داوری آخر رخ می‌دهد. کلیسای اولیه نویسندگان مسیحیت اولیه در قرن اول مسیحیت کمتر دربارهٔ این جنبه از فرجام‌شناسی نوشتند، اما بیشتر نوشته‌های موجود از این دوره دیدگاه هزاره‌گرایی (که گاهی کیلیاسم نامیده می‌شود) را منعکس می‌کنند. | ## بخش 3: نفی هزاره‌گرایی | اسقف پاپیاس هیراپولیس (۷۰–۱۵۵ م) در جلد سوم اثر پنج‌جلدی‌اش از موضع پیش‌هزاره‌گرایانه دفاع می‌کند. آریستیون و یوحنای پاتموس احساسات او را بازتاب دادند، همان‌طور که سایر شاگردان دست‌اول و پیروان ثانوی نیز چنین کردند. هرچند بیشتر نوشته‌های آن دوره به دیدگاه هزاره‌گرایانه تمایل دارند، موضع نفی‌هزاره‌گرایانه ممکن است در این دوره اولیه نیز حضور داشته باشد، چنان‌که رساله برناباس نشان می‌دهد، و در طول دو قرن بعد به دیدگاه مسلط تبدیل شد. پدران کلیسای قرن سوم که هزاره را رد کردند شامل کلمنت اسکندرانی (حدود ۱۵۰ – حدود ۲۱۵)، اوریگن اسکندریه (۱۸۴/۱۸۵ – ۲۵۳/۲۵۴)، و سیپریان (حدود ۲۰۰ – ۲۵۸) بودند. در قرن دوم، آلوگی (کسانی که همه نوشته‌های یوحنا را رد کردند) نفی‌هزاره‌گرا بودند، همان‌طور که گایوس در ربع اول قرن سوم بود.Eusebius, 3.28.1–2 با تأثیر فلسفه نوافلاطونی و دوگانه‌باوری، کلمنت اسکندرانی و اوریگن اسکندریه پیش‌هزاره‌گرایی را انکار کردند.De Principiis, 2.11.2-3 همچنین، دیونیسیوس اسکندرانی (متوفی ۲۶۴) استدلال کرد که مکاشفه توسط یوحنا نوشته نشده و نمی‌توان آن را حرفی تفسیر کرد؛ او نفی‌هزاره‌گرا بود.Eusebius, تاریخ کلیسا (یوسبیوس), 7.24.3; 7.25 گرایش آرمان‌انگارانه اوریگن اسکندریه به اینکه تنها روحانی را واقعی بداند (که بنیاد کل نظام او بود)، او را به مبارزه با کیلیاسم جسمانی و حسی سوق داد. پیش‌هزاره‌گرایی در نوشته‌های موجود کلیسای اولیه ظاهر شد، اما مشخص بود که هر دو دیدگاه در کنار هم وجود داشتند. با این حال، باورهای پیش‌هزاره‌گرایانه پدران کلیسای اولیه با شکل غالب پیش‌هزاره‌گرایی مدرن، یعنی بخشودگی‌گرایی، کاملاً متفاوت است.نتیجه این رساله آن است که اظهار دکتر رایری [مبنی بر اینکه پدران کلیسای اولیه دیدگاه‌های بخشودگی‌گرایانه داشتند] در چارچوب زمانی این رساله از نظر تاریخی نامعتبر است. دلایل این نتیجه‌گیری به شرح زیر است: (۱) نویسندگان/نوشته‌های بررسی‌شده به‌طور کلی تفسیر حرفی سازگاری اعمال نکردند؛ (۲) آن‌ها به‌طور کلی بین کلیسا و اسرائیل تمایز قائل نشدند؛ (۳) هیچ مدرکی وجود ندارد که به‌طور کلی دیدگاه بخشودگی‌گرایانه‌ای از تاریخ مکشوف داشتند؛ (۴) هرچند پاپیاس و ژوستین شهید به پادشاهی هزارساله اعتقاد داشتند، هزار سال تنها شباهت اساسی با نظام مدرن است؛ (۵) آن‌ها هیچ مفهومی از قریب‌الوقوع بودن یا عروج روحانی پیش از مصیبت کلیسا نداشتند؛ (۶) به‌طور کلی، گاه‌شناسی فرجام‌شناختی آن‌ها مترادف با نظام مدرن نیست. دوره‌های قرون وسطی و اصلاحات نفی هزاره‌گرایی پس از قانونی شدن مسیحیت جایگاه بیشتری یافت. توسط آگوستین در قرن چهارم نظام‌مند شد و این نظام‌مندی نفی هزاره‌گرایی را به عنوان فرجام‌شناسی مسلط دوره‌های قرون وسطی و اصلاحات به پیش برد. ژان کالون در مبادی دین مسیحیت نوشت که کیلیاسم «افسانه» ای است که «بیش از حد کودکانه است که نیازی به رد یا ارزش رد کردن داشته باشد.» او دوره هزارساله مکاشفه ۲۰ را به‌صورت نمادین تفسیر کرد و آن را بر «اختلالات گوناگونی که در انتظار کلیسا بود در حالی که هنوز بر زمین در تلاش است» اعمال کرد.ژان کالون، مبادی دین مسیحیت, XXV.V دوران مدرن کلیسای ارتدکس شرقی و کلیساهای ارتدکس مشرقی مدت‌هاست که مواضع نفی‌هزاره‌گرایانه دارند، همان‌طور که کلیسای کاتولیک نیز چنین است، که به‌طور کلی فرجام‌شناسی آگوستینی را می‌پذیرد و حکم داده که پیش‌هزاره‌گرایی «نمی‌تواند با امنیت تدریس شود.» نفی هزاره‌گرایی همچنین در میان فرقه‌های پروتستانتیسم مانند لوتریانیسم، کالوینیسم، انگلیکان، متدیسم، و بسیاری از مسیحیان موعودباور رایج است. نفی هزاره‌گرایی نشان‌دهنده موضع تاریخی آمیش، منونایت‌های نظام قدیم، و منونایت‌های محافظه‌کار است (هرچند در میان گروه‌های مدرن‌تر پیش‌هزاره‌گرایی نفوذ کرده است). نفی هزاره‌گرایی همچنین در میان فرقه‌های باپتیست مانند انجمن کلیساهای باپتیست فیض در انگلستان پیروانی دارد. | ## جمع‌بندی | نفی هزاره‌گرایی در محافل پروتستانی با ظهور پس‌هزاره‌گرایی و احیای پیش‌هزاره‌گرایی در قرون هجدهم و نوزدهم کاهش یافت، اما نفی هزاره‌گرایی پس از جنگ جهانی دوم در غرب دوباره برجستگی یافته است.