موضوع مقاله: تاریخچه آبله | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # تاریخچه آبله | مقدمه: شواهد ژنتیکی نشان می‌دهند که ویروس آبله حدود ۳۰۰۰ تا ۴۰۰۰ سال پیش پدید آمده است. | ## بخش 1: تاریخچه آبله | پیش از آن نیز ویروس‌های اجدادی مشابهی در گردش بوده‌اند، اما احتمالاً فقط در میان سایر پستانداران و با علائمی متفاوت. تنها چند گزارش مکتوب متعلق به حدود سال‌های ۵۰۰ تا ۱۰۰۰ میلادی وجود دارد که به‌عنوان توصیف‌های تاریخی معتبر از آبله شناخته می‌شوند؛ بنابراین، شناخت ما از این بیماری پیش از آن دوران بیشتر مبتنی بر داده‌های ژنتیکی و باستان‌شناسی است. با این حال، در هزاره دوم میلادی، به‌ویژه از قرن شانزدهم به بعد، گزارش‌های مکتوب معتبر دربارهٔ آبله رایج‌تر شد. قدیمی‌ترین شواهد فیزیکی از وجود آبله در مومیایی‌های مصری یافت شده که مربوط به افرادی است که حدود ۳۰۰۰ سال پیش درگذشته‌اند. بیماری آبله تأثیر عمده‌ای بر تاریخ جهان داشته است؛ به‌ویژه به این دلیل که جمعیت‌های بومی مناطقی که آبله در آن‌ها بومی نبود – مانند قاره‌های آمریکا و استرالیا – در زمان نخستین تماس‌های خارجی، به‌سرعت و به‌شدت کاهش یافتند؛ این کاهش جمعیت، در کنار شیوع سایر بیماری‌های وارداتی، زمینه را برای تسخیر و استعمار فراهم کرد. در قرن هجدهم، این بیماری سالانه حدود ۴۰۰٬۰۰۰ نفر را در اروپا به کام مرگ می‌کشاند که پنج فرمانروا نیز در میان آنان بودند، و یک‌سوم موارد نابینایی نیز ناشی از آبله بود. بین ۲۰ تا ۶۰ درصد از مبتلایان – و بیش از ۸۰ درصد از کودکان مبتلا – بر اثر این بیماری جان خود را از دست می‌دادند. حتی تا سال ۱۹۶۷، سازمان جهانی بهداشت برآورد کرد که ۱۵ میلیون نفر در آن سال به این بیماری مبتلا شده‌اند و دو میلیون نفر جان خود را از دست داده‌اند. | ## بخش 2: تاریخچه آبله | پس از انجام موفقیت‌آمیز برنامه‌های واکسیناسیون در سده‌های نوزدهم و بیستم، سازمان جهانی بهداشت در ماه مه ۱۹۸۰ به‌طور رسمی ریشه‌کنی جهانی آبله را اعلام کرد. آبله یکی از تنها دو بیماری از نوع عفونت است که تاکنون ریشه‌کن شده‌اند؛ بیماری دیگر طاعون گاوی بود که در سال ۲۰۱۱ به‌طور رسمی ریشه‌کن اعلام شد. بیماری‌های همه‌گیر اوراسیا گفته شده است که آبله یکی از اجزای اصلی طاعون آتن بود که در سال ۴۳۰ پیش از میلاد، در طول جنگ‌های پلوپونز رخ داد و توسط توسیدید توصیف شد. توصیف جالینوس از طاعون آنتونین، که در سال‌های ۱۶۵ تا ۱۸۰ میلادی در امپراتوری روم شیوع یافت، نشان می‌دهد که احتمالاً ناشی از آبله بوده است. سربازانی که از جنگ بازگشتند، این بیماری را در سلوکیه (عراق امروزی) گرفتند و آن را با خود به سوریه و ایتالیا آوردند. او اولین کسی بود که آبله را از سرخک و آبله مرغان در کتاب «فی الجدری و الحسبه» خود متمایز کرد. تخمین زده می‌شود که این بیماری در قرن هجدهم هر ساله جان ۴۰۰۰۰۰ اروپایی، از جمله پنج پادشاه اروپایی را می‌گرفت. بیشتر افراد در طول زندگی خود به این بیماری مبتلا می‌شدند و حدود ۳۰٪ از افراد آلوده به آبله در اثر این بیماری جان خود را از دست می‌دادند که فشار فرگشتی شدیدی را بر بازماندگان مقاوم وارد می‌کرد. | ## بخش 3: تاریخچه آبله | 21 August 2000 بیماری‌های همه‌گیر در قاره آمریکا پس از اولین تماس‌ها با اروپایی‌ها و آفریقایی‌ها، برخی معتقدند که مرگ ۹۰ تا ۹۵ درصد از جمعیت بومی دنیای جدید ناشی از بیماری‌های دنیای قدیم بوده است.The Story Of... گمان می‌رود که آبله عامل اصلی و مسئول کشتن تقریباً تمام ساکنان بومی قاره آمریکا بوده است. برای بیش از ۲۰۰ سال، این بیماری تمام جمعیت‌های جهان جدید را، عمدتاً بدون انتقال عمدی اروپایی‌ها، از تماس در اوایل قرن شانزدهم تا احتمالاً تا اواخر جنگ‌های فرانسه و هند (۱۷۵۴–۱۷۶۷) تحت تأثیر قرار می‌داد. در سال ۱۵۱۹، هرنان کورتس در سواحلی که اکنون مکزیک است و در آن زمان امپراتوری آزتک نام داشت، پیاده شد. در سال ۱۵۲۰ گروه دیگری از اسپانیایی‌ها از هیسپانیولا به مکزیک رسیدند و آبله‌ای را که دو سال بود آن جزیره را دربر گرفته بود، با خود آوردند. وقتی کورتس به تنوچتیتلان بازگشت، بیماری را با خود آورد.[ نیازمند منبع ] آخرین اپیدمی بزرگ آبله در ایالات متحده در بوستون، ماساچوست، در یک دوره سه ساله، بین سال‌های ۱۹۰۱ تا ۱۹۰۳ رخ داد. بیماران مبتلا به آبله به دلیل ترس از شیوع بیماری در بین بیماران قبلی، اجازه ورود به بیمارستان‌های معمولی در سراسر شهر را نداشتند. | ## جمع‌بندی | بازتابی از شیوع قبلی که در نیویورک رخ داد، فقرا و بی‌خانمان‌ها به خاطر شیوع بیماری سرزنش شدند.