aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: فهرست دانشگاه‌های سنگال | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فهرست دانشگاه‌های سنگال | مقدمه: سنگال کشوری در غرب آفریقاست که دارای نظام آموزش عالی گسترده‌ای با دانشگاه‌های دولتی و خصوصی متعدد است. | ## بخش 1: فهرست دانشگاه‌های سنگال | این دانشگاه‌ها در شهرهای مختلف کشور پراکنده‌اند و طیف گسترده‌ای از رشته‌های علمی، مدیریتی، فنی و علوم انسانی را پوشش می‌دهند. نخستین دانشگاه سنگال، دانشگاه شیخ آنتا دیوپ در داکار، پیش از استقلال این کشور در سال ۱۹۵۷ میلادی (۱۳۳۶ خورشیدی) تأسیس شد و قدیمی‌ترین مؤسسه آموزش عالی این کشور به‌شمار می‌رود. پس از آن، در دهه‌های بعد دانشگاه‌های دولتی دیگری در شهرهای سن‌لویی، تی‌یس، بامبی و زیگینشور گشایش یافتند. | ## بخش 2: فهرست دانشگاه‌های سنگال | پایگاه داده انجمن بین‌المللی دانشگاه‌ها (IAU) بیش از ۸۶ مؤسسه آموزش عالی را در سنگال ثبت کرده‌است. بخش خصوصی آموزش عالی سنگال نیز رشد چشمگیری داشته و مؤسسات گوناگونی در زمینه‌های مدیریت، فناوری، حقوق و علوم اسلامی فعالیت می‌کنند. ارزیابی کیفیت برنامه‌های آموزش عالی بر عهده مرجع ملی تضمین کیفیت آموزش عالی (ANAQ-Sup) است. | ## بخش 3: فهرست دانشگاه‌های سنگال | دانشگاه‌های دولتی دانشگاه شهر سال تأسیس بامبی ۲۰۰۴ (گشایش ۲۰۰۷) دانشگاه شیخ آنتا دیوپ داکار ۲۴ فوریه ۱۹۵۷ سن‌لویی ۱۷ دسامبر ۱۹۹۰ دانشگاه تی‌یس تی‌یس ۲۰۰۷ زیگینشور فوریه ۲۰۰۷ سراسری ۲۰۱۳ کائولاک ۲۰۱۳ دیامنیادیو ۲۰۲۲ (افتتاح) این دانشگاه‌ها زیر نظر وزارت آموزش عالی و پژوهش سنگال اداره می‌شوند. دانشگاه امادو محتار مبو در دیامنیادیو در دسامبر ۲۰۲۲ (آذر ۱۴۰۱) به دست رئیس‌جمهور ماکی سال افتتاح شد. در ژوئیه ۲۰۲۵ (تیر ۱۴۰۴)، وزیر آموزش عالی، پژوهش و نوآوری سنگال اعلام کرد که از میان ۲۹۸ مؤسسه خصوصی، نزدیک به نیمی از آن‌ها هیچ مجوزی برای اعطای مدرک ندارند و بنابراین مدارک صادرشده توسط این مؤسسات مورد تأیید دولت نیست. | ## جمع‌بندی | همچنین هیچ مؤسسه خصوصی‌ای موفق به کسب مجوز اعطای مدرک دکتری نشده‌است، به‌جز در رشته‌های پزشکی، داروسازی و دندانپزشکی.
موضوع مقاله: فهرست دانشگاه‌های اوگاندا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فهرست دانشگاه‌های اوگاندا | مقدمه: فهرست دانشگاه‌های اوگاندا شامل مؤسسات آموزش عالی دولتی، خصوصی، نظامی و سایر نهادهای دارای مجوز اعطای مدرک در کشور اوگاندا است. | ## بخش 1: فهرست دانشگاه‌های اوگاندا | نهاد دولتی مسئول صدور مجوز و اعتباربخشی به این مؤسسات، (UNCHE) است که بر استانداردهای کیفی آموزش عالی در سراسر کشور نظارت می‌کند. | ## بخش 2: فهرست دانشگاه‌های اوگاندا | دانشگاه مکرری که در سال ۱۹۲۲ میلادی تأسیس شد، قدیمی‌ترین و معتبرترین دانشگاه اوگاندا به‌شمار می‌رود و در منطقه آفریقای شرقی از جایگاه ویژه‌ای برخوردار است. | ## بخش 3: فهرست دانشگاه‌های اوگاندا | در دهه‌های اخیر، شمار مؤسسات آموزش عالی در این کشور به‌سرعت افزایش یافته و هم‌اکنون ده‌ها دانشگاه دولتی و خصوصی در شهرهای مختلف اوگاندا فعال هستند. | ## جمع‌بندی | این فهرست دانشگاه‌ها را در چهار گروه اصلی دسته‌بندی می‌کند: دانشگاه‌های خصوصی، دانشگاه‌های دولتی، مؤسسات نظامی و سایر مراکز دارای مجوز اعطای مدرک دانشگاهی.
موضوع مقاله: فهرست دانشگاه‌های تونس | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فهرست دانشگاه‌های تونس | مقدمه: نظام آموزش عالی تونس دربرمی‌گیرد ۱۳ دانشگاه دولتی و شماری دانشگاه خصوصی که زیر نظر وزارت آموزش عالی و پژوهش علمی این کشور فعالیت می‌کنند. | ## بخش 1: فهرست دانشگاه‌های تونس | دانشگاه‌های دولتی تونس در شهرهای گوناگون این کشور پراکنده‌اند و طیف گسترده‌ای از رشته‌های علمی، فنی، هنری و انسانی را پوشش می‌دهند. برخی از این دانشگاه‌ها پیشینه‌ای دیرینه دارند؛ برای نمونه دانشگاه الزیتونه که در سده هشتم میلادی بنیان گذاشته شده، یکی از کهن‌ترین دانشگاه‌های جهان به‌شمار می‌رود. | ## بخش 2: فهرست دانشگاه‌های تونس | در کنار دانشگاه‌های دولتی، نهادهای آموزش عالی خصوصی نیز در شهرهای گوناگون تونس از جمله تونس، سوسه و صفاقس فعالیت می‌کنند. بر پایه قانون مصوب ۲۵ ژوئیه ۲۰۰۰ (۴ مرداد ۱۳۷۹)، هر دانشگاه خصوصی موظف است واژه «خصوصی» را در نام خود بگنجاند. | ## بخش 3: فهرست دانشگاه‌های تونس | ## جمع‌بندی | دانشگاه‌های دولتی منطقه تونس بزرگ دانشگاه الزیتونه، تونس (تأسیس: ۷۳۷ میلادی) ، تونس (تأسیس: ۱۹۶۰) ، تونس (تأسیس: ۱۹۸۷) ، کارتاژ (تأسیس: ۱۹۸۸) ، منوبه (تونس) (تأسیس: ۲۰۰۰) شمال غربی تونس ، جندوبه (تأسیس: ۲۰۰۳) مرکز تونس ، سوسه (تأسیس: ۱۹۸۶) ، المنستیر (تأسیس: ۲۰۰۴) ، قیروان (تأسیس: ۲۰۰۴) جنوب تونس دانشگاه اس‌فکس، صفاقس (تأسیس: ۱۹۸۶) ، قابس (تأسیس: ۲۰۰۳) ، قفصه (تأسیس: ۲۰۰۴) نهادهای دیگر ، تونس (تأسیس: ۲۰۰۲) (زیر نظر اداره کل مطالعات فناوری) دانشگاه‌های خصوصی بر پایه قانون ۲۵ ژوئیه ۲۰۰۰ (۴ مرداد ۱۳۷۹) دربارهٔ آموزش عالی خصوصی، هر دانشگاه خصوصی باید واژه «خصوصی» را در نام خود داشته باشد.
موضوع مقاله: بپسی سیدوا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # بپسی سیدوا | مقدمه: بپسی سیدوا (به اردو: ؛ ۱۱ اوت ۱۹۳۸ – ۲۵ دسامبر ۲۰۲۴) رمان‌نویس پاکستانی بود که به زبان انگلیسی می‌نوشت و در ایالات متحده آمریکا زندگی می‌کرد. | ## بخش 1: بپسی سیدوا | رمان ۱۹۹۱ او با عنوان آیس کندی من (که بعدها با نام کِرَکینگ ایندیا منتشر شد) مبنای فیلم زمین (فیلم ۱۹۹۸) ساخته مهتا در سال ۱۹۹۸ قرار گرفت. زبان مادری سیدوا گجراتی بود و اردو را نیز به خوبی می‌دانست، اما آثارش را به زبان انگلیسی می‌نوشت. شهر لاهور و رویدادهای تقسیم هند نقشی محوری در رمان‌های او داشتند و تجربه‌های دوران کودکی‌اش در این دوره به شکل‌دهی به نوشته‌هایش کمک کردند. پیشینه و زندگی سیدوا در خانواده‌ای پارسی زرتشتی به نام‌های پِشوتان و تَهمینه بهانداره در کراچی به دنیا آمد. سیدوا رویدادهای دردناک تقسیم هند را از نزدیک تجربه کرد و این تجربه‌ها شکل‌دهنده نوشته‌هایش شدند. | ## بخش 2: بپسی سیدوا | برای نمونه، چند ماه پیش از تقسیم، هنگامی که با باغبانشان راه می‌رفت، با گونی‌ای روبرو شدند که جسد یک جوان درون آن پنهان شده بود. سیدوا از این تجربه‌های شخصی به عنوان پس‌زمینه‌ای برای رمانش بهره گرفت و شخصیت اصلی «لِنی» را بر اساس آن‌ها آفرید. این تغییر محیط در ابتدا برایش دشوار بود، اما پس از آشنایی با جامعه زرتشتیان آن شهر، آسان‌تر شد. از این ازدواج یک دختر و یک پسر داشت، اما پس از پنج سال جدا شد و به لاهور بازگشت. پسرش در بمبئی نزد خانواده پدرش ماند و سیدوا به دلیل محدودیت‌های مرزی، سال‌ها نتوانست او را ببیند. | ## بخش 3: بپسی سیدوا | یکی از فرزندانش، موهور سیدوا، در سال ۲۰۱۲ (۱۳۹۱) به عنوان نامزد نمایندگی مجلس ایالتی در آریزونا شرکت کرد. او نوشتن و خواندن را بهتر به انگلیسی انجام می‌داد، اما گفتگو به گجراتی یا اردو برایش راحت‌تر بود و اغلب به صورت تحت‌اللفظی از گجراتی یا اردو به انگلیسی ترجمه می‌کرد. درگذشت بپسی سیدوا در ۲۵ دسامبر ۲۰۲۴ (۵ دی ۱۴۰۳) در هیوستون، تگزاس، در سن ۸۶ سالگی درگذشت. تدریس سیدوا پس از شرکت در یک فلوشیپ در دانشگاه هاروارد، نخستین کار تدریس خود را در دانشگاه کلمبیا آغاز کرد. او به دانشجویان تحصیلات تکمیلی نویسندگی می‌آموخت و در ابتدا به دلیل بی‌تجربگی با مشکل روبرو بود و پیش از سخنرانی‌هایش دچار حمله عصبی می‌شد. | ## جمع‌بندی | در آنجا نخست در تدریس کرد و سپس در مدرسه مطالعات ادامه‌دار دانشگاه رایس مشغول به کار شد.
موضوع مقاله: منطقه دریایی اروپا، آفریقا، مرکزی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # منطقه دریایی اروپا، آفریقا، مرکزی | مقدمه: منطقه دریایی اروپا، آفریقا، مرکزی (به زبان انگلیسی: EURAFCENT) یکی از یازده منطقه دریایی نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا است که مسئولیت بهره‌برداری و مدیریت پایگاه‌های ساحلی دریایی و کارکنان مستقر در تئاترهای اروپا، آفریقا و آسیای جنوب‌غربی را بر عهده دارد. | ## بخش 1: منطقه دریایی اروپا، آفریقا، مرکزی | این منطقه پشتیبانی ساحلی لازم را برای نیروهای دریایی ایالات متحده اروپا و آفریقا فراهم می‌کند و در عین حال زیر نظر و گزارش‌دهنده به (CNIC) است. مقر این منطقه در در ناپل، ایتالیا قرار دارد و فرماندهی آن بر عهده دریادار یک‌ستاره (RDML) برادلی ان. این فرماندهی در طول دهه‌های گذشته دستخوش تغییرات سازمانی متعددی شده و حوزه مسئولیت جغرافیایی آن گسترش یافته‌است. | ## بخش 2: منطقه دریایی اروپا، آفریقا، مرکزی | پیشینه در نوامبر ۲۰۰۱ (آبان ۱۳۸۰)، در چارچوب تلاشی برای بازآرایی سازمانی از سوی فرمانده نیروهای دریایی ایالات متحده در اروپا، منطقه دریایی اروپا تأسیس شد. هارت جونیور، به عنوان معاون فرمانده نیروهای دریایی در اروپا، مسئولیت اضافی فرماندهی منطقه دریایی اروپا (CNRE) را نیز بر عهده گرفت. در همین دوره بود که CNRE آغاز به انتقال مقر خود از لندن به ناپل، ایتالیا کرد و اجاره ساختمان دریایی که از در با نرخ سالانه ۱۰۰ پوند اجاره شده بود را رها کرد. | ## بخش 3: منطقه دریایی اروپا، آفریقا، مرکزی | در ژانویه ۲۰۰۹ (دی ۱۳۸۷)، پشتیبانی عملیاتی و تدارکاتی ساحلی منطقه دریایی آسیای جنوب‌غربی (که شامل می‌شد) به همراه کمپ لمونیه در جیبوتی، آفریقا، تحت حوزه منطقه دریایی اروپا بازآرایی شد. در ۲۱ آوریل ۲۰۰۹ (۱ اردیبهشت ۱۳۸۸)، منطقه دریایی اروپا رسماً نام خود را به فرمانده منطقه دریایی اروپا، آفریقا، آسیای جنوب‌غربی تغییر داد. | ## جمع‌بندی | در اوت ۲۰۱۹ (مرداد ۱۳۹۸)، منطقه دریایی اروپا، آفریقا، آسیای جنوب‌غربی نام خود را به منطقه دریایی اروپا، آفریقا، مرکزی (EURAFCENT) تغییر داد.
موضوع مقاله: منطقه دریایی جنوب‌شرق | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # منطقه دریایی جنوب‌شرق | مقدمه: مقر این فرماندهی در پایگاه هوایی نیروی دریایی جکسون‌ویل، در شهر جکسون‌ویل (فلوریدا)، شهرستان دووال (فلوریدا) واقع است. | ## بخش 1: منطقه دریایی جنوب‌شرق | شعار این فرماندهی «جایی که ناوگان اقیانوس اطلس و فرماندهی آموزش هوایی نیروی دریایی برای آموزش گرد می‌آیند» است. این شعار از آن روی برگزیده شده که تأسیسات این منطقه هم میزبان مستقر در پایگاه هوایی کرپس چریستی و هم فرماندهی آموزش و تمرین دریایی با مقر اصلی در پایگاه هوایی پنسکوولا هستند. تأسیسات این منطقه همچنین میزبان گروه نمایشی پرواز نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا، که با نام فرشتگان آبی شناخته می‌شود، نیز هست؛ این گروه در اواخر دهه ۱۹۴۰ برای مدتی کوتاه زیر نظر آنچه در آن زمان «فرماندهی پیشرفته آموزش هوایی نیروی دریایی» نام داشت، قرار گرفت. پیشینه این فرماندهی به سال ۱۹۴۲ بازمی‌گردد و از آن زمان تا ۲ فوریه ۱۹۹۹ (۱۳ بهمن ۱۳۷۷) با نام‌های گوناگون فعالیت کرده‌است. | ## بخش 2: منطقه دریایی جنوب‌شرق | پیشینه بخش بزرگی از مرزهای کنونی منطقه دریایی جنوب‌شرق با مرزهای پیشین ششمین، هفتمین و هشتمین که در سال ۱۹۰۳ شکل گرفتند، همپوشانی دارد. مقر ناحیه ششم در بود، مقر ناحیه هفتم در پایگاه هوایی کی وست (که در آن زمان صرفاً یک ایستگاه دریایی بود) قرار داشت و ناحیه هشتم در (اکنون پایگاه هوایی نیروی دریایی پنساکولا) مستقر بود. با این حال، پیشینه خطی فرماندهی پرچم که اکنون «فرمانده منطقه دریایی جنوب‌شرق» نام دارد، از ریشه‌های هوانوردی آن در سال ۱۹۴۲ با عنوان «فرماندهی عملیاتی آموزش هوایی نیروی دریایی» آغاز می‌شود. در آن دوران، این فرماندهی مسئولیت تمامی آموزش‌های مرتبط با هوانوردی در جنوب‌شرق در دوران جنگ جهانی دوم را بر عهده داشت. | ## بخش 3: منطقه دریایی جنوب‌شرق | سپس در اواسط دهه ۱۹۴۰ نام آن به «فرماندهی پیشرفته آموزش هوایی نیروی دریایی» تغییر یافت و آموزش خلبانان جنگنده به محور اصلی آن تبدیل شد. فرماندهی مذکور در فاصله سال‌های ۱۹۷۴ تا ۱۹۹۲ چندین بار نام و مأموریت خود را تغییر داد. | ## جمع‌بندی | در سال ۱۹۹۴، این فرماندهی به «فرمانده پایگاه دریایی جکسون‌ویل» تبدیل شد و سرانجام در ۲ فوریه ۱۹۹۹ (۱۳ بهمن ۱۳۷۷) با عنوان «فرمانده منطقه دریایی جنوب‌شرق» بازتأسیس گردید؛ این تغییر بخشی از فرایند شکل‌گیری فرماندهی مادر آن یعنی بود.
موضوع مقاله: منطقه دریایی شمال‌غرب | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # منطقه دریایی شمال‌غرب | مقدمه: منطقه دریایی شمال‌غرب یکی از چند منطقه دریایی ایالات متحده آمریکا است که زیر نظر مسئولیت بهره‌برداری و مدیریت تأسیسات ساحلی نیروی دریایی در ایالت‌های آلاسکا، واشینگتن، اورگن، آیداهو، مونتانا، وایومینگ، داکوتای شمالی، داکوتای جنوبی، نبراسکا، مینه‌سوتا و آیووا را بر عهده دارد. | ## بخش 1: منطقه دریایی شمال‌غرب | فرمانده این منطقه بر سازمان ساحلی تحت امر نظارت دارد و امکانات و فضای لازم را فراهم می‌آورد، هماهنگی رزمایش‌ها را بر عهده می‌گیرد و پشتیبانی لازم را به ناوها، زیردریایی‌ها و هواپیماهای مستقر و عبوری، و همچنین به مستأجران ساحلی و دریایی، نظامیان و اعضای خانواده‌های آن‌ها ارائه می‌دهد. | ## بخش 2: منطقه دریایی شمال‌غرب | مقر این فرماندهی در و در محل سابق قرار دارد و دریادار دوم جاناتان تاونسند فرماندهی آن را بر عهده دارد. | ## بخش 3: منطقه دریایی شمال‌غرب | خلیج پوجت ساوند سومین منطقه تمرکز ناوگان در نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا به‌شمار می‌رود. | ## جمع‌بندی | تأسیسات اصلی شمال‌غرب عبارتند از پایگاه هوایی جزیره وهیدبی، و که خود شامل ، ، مرکز جنگ‌افزارهای زیردریایی - کیپورت، انبار سوخت منچستر و می‌شود.
موضوع مقاله: منطقه دریایی واشینگتن | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # منطقه دریایی واشینگتن | مقدمه: منطقه دریایی واشینگتن یکی از یازده منطقه دریایی کنونی نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا است که مسئولیت بهره‌برداری و مدیریت تأسیسات ساحلی نیروی دریایی در منطقه کلان‌شهری واشینگتن را بر عهده دارد و در برابر پاسخگو است. | ## بخش 1: منطقه دریایی واشینگتن | این منطقه دریایی تنها باقی‌مانده از دوره دهه ۱۹۰۰ میلادی است و از این رو، به‌طور پیش‌فرض، کهن‌ترین منطقه دریایی در میان مناطق دریایی کنونی به‌شمار می‌رود. فرمانده منطقه دریایی واشینگتن مقر خود را در دارد؛ مکانی که تنها چند متر با مقر فاصله دارد. | ## بخش 2: منطقه دریایی واشینگتن | این منطقه دریایی با اختصار NDW شناخته می‌شود و کنترل طیف گسترده‌ای از تأسیسات نظامی دریایی در منطقه پایتخت ملی آمریکا را در اختیار دارد. پیشینه در چارچوب تأسیس بیشتر مناطق دریایی در سال ۱۹۰۳ میلادی (۱۲۸۱ خورشیدی)، منطقه دریایی واشینگتن زیر فرماندهی فرمانده پایگاه دریایی واشینگتن تشکیل شد. | ## بخش 3: منطقه دریایی واشینگتن | این منطقه در آغاز با نام فرماندهی دریایی رودخانه پوتوماک شناخته می‌شد و قلمرو آن شامل نواحی رودخانه پوتوماک تا آبشار بزرگ، منطقه فدرال کلمبیا، و شهرستان‌های پرنس جورجز، مونتگومری، سنت مری، کالورت و چارلز در ایالت مریلند می‌شد؛ همچنین شهرستان‌های آرلینگتون، فیرفکس، استافورد، کینگ جورج، پرنس ویلیام و وستمورلند در ایالت ویرجینیا را دربرمی‌گرفت، با این استثنا که پادگان تفنگداران دریایی کوانتیکو در ویرجینیا و پادگان تفنگداران دریایی واشینگتن، دی.سی. | ## جمع‌بندی | فرماندهی‌های تابعه به‌عنوان فرمانده سلسله‌مراتب سوم منطقه دریایی واشینگتن به‌عنوان فرمانده سلسله‌مراتب سوم (Echelon III) به گزارش می‌دهد و بر تأسیسات زیر نظارت دارد: تأسیسات پشتیبانی دریایی آزمایشگاه تحقیقات دریایی تأسیسات پشتیبانی دریایی سوئیتلند، در پشتیبانی از دفتر اطلاعات نیروی دریایی تأسیسات پشتیبانی دریایی رصدخانه دریایی تأسیسات پشتیبانی دریایی آرلینگتون تأسیسات پشتیبانی دریایی کارِدراک، در پشتیبانی از تأسیسات پشتیبانی دریایی اینیدین هد، در پشتیبانی از و دیگر یگان‌ها تأسیسات پشتیبانی دریایی دالگرن، در پشتیبانی از پایگاه هواپیمایی دریایی رودخانه پاتوکسنت فعالیت پشتیبانی دریایی آناپولیس آکادمی نیروی دریایی آمریکا آزمایشگاه تحقیقات دریایی، جداگان ساحل چِساپیک مرکز ذخیره دریایی بالتیمور تأسیسات پشتیبانی دریایی ثرمونت، که با نام کمپ دیوید شناخته می‌شود ، که میزبان مرکز ملی نظامی پزشکی والتر رید است به‌عنوان فرمانده سلسله‌مراتب دوم منطقه دریایی واشینگتن در نقش فرمانده سلسله‌مراتب دوم (Echelon II)، یک نقش گزارش‌دهی مستقیم به فرمانده عملیات نیروی دریایی آمریکا دارد.
موضوع مقاله: ناحیه دریایی هاوایی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ناحیه دریایی هاوایی | مقدمه: ناحیه دریایی هاوایی (به انگلیسی: CNRH یا NAVREGHI) یکی از یازده ناحیه دریایی نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا است که زیر نظر فرماندهی تأسیسات نیروی دریایی وظیفه بهره‌گیری و مدیریت از پایگاه‌های ساحلی نیروی دریایی در هاوایی را بر عهده دارد. | ## بخش 1: ناحیه دریایی هاوایی | مهم‌ترین پایگاه این ناحیه، پایگاه مشترک پرل هاربر–هیکام است که دو بخش از زیرمجموعه‌های فرماندهی اقیانوس هند-آرام ایالات متحده آمریکا را در خود جای داده‌است: ناوگان اقیانوس آرام ایالات متحده در بخش پرل هاربر و نیروهای هوایی اقیانوس آرام در بخش هیکام. این ناحیه همچنین بر پشتیبانی از پایگاه موشکی پاسیفیک نظارت دارد؛ بزرگ‌ترین میدان آزمایش و آموزش موشکی چندبُعدیِ مجهز به ابزار دقیق در جهان که در ککاها واقع شده‌است. پیشینه بیشتر مرزهای کنونی ناحیه دریایی هاوایی با آنچه پیش‌تر به نام چهاردهمین ناحیه دریایی شناخته می‌شد، همپوشانی دارد. | ## بخش 2: ناحیه دریایی هاوایی | دارلینگ، سرپرست وزیر نیروی دریایی در آن زمان، تأسیس شد و مقر آن در محدوده ایستگاه دریایی پرل هاربر قرار داشت. تا سال ۱۹۴۵ (۱۳۲۴ شمسی)، این ناحیه دربرمی‌گرفت: جزایر هاوایی و جزایر غربی آن از جمله آب‌سنگ مرجانی میدوی، جزیره ویک، و آب‌سنگ جانستون و آب‌سنگ‌های کینگمن. چهاردهمین ناحیه دریایی در ۳۰ ژوئن ۱۹۷۹ (۹ تیر ۱۳۵۸) منحل شد و کنترل آن به فرمانده کل ناوگان اقیانوس آرام ایالات متحده واگذار گردید. | ## بخش 3: ناحیه دریایی هاوایی | یگان‌ها و پایگاه‌های تابعه فرمانده ناحیه دریایی هاوایی به عنوان فرمانده رده سوم، مستقیماً به فرماندهی تأسیسات نیروی دریایی در زمینه بهره‌گیری و آمادگی فرماندهی‌ها و پایگاه‌های تابعه زیر گزارش می‌دهد: پایگاه مشترک پرل هاربر–هیکام پایگاه موشکی پاسیفیک گروه سطحی دریایی میان اقیانوس آرام فرمانده ناحیه دریایی هاوایی همچنین در برابر ناوگان سوم ایالات متحده آمریکا (از نظر عملیاتی) و نیروهای سطحی دریایی اقیانوس آرام (از نظر اداری) به عنوان فرمانده، گروه سطحی دریایی میان اقیانوس آرام مسئولیت دارد؛ فرماندهی که مسئول نگهداری و آموزش تمام ناوهای سطحی مستقر در هاوایی است. | ## جمع‌بندی | از تیرماه ۱۳۹۵ (ژوئیه ۲۰۱۶)، گروه سطحی دریایی میان اقیانوس آرام مسئولیت و یواس‌اس پورت رویال (سی‌جی-۷۳) را بر عهده داشت که هر دو در ایستگاه دریایی پرل هاربر مستقر هستند.
موضوع مقاله: منطقه دریایی جنوب‌غرب | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # منطقه دریایی جنوب‌غرب | مقدمه: منطقه دریایی جنوب‌غرب یکی از یازده منطقه دریایی کنونی نیروی دریایی ایالات متحده است که زیر نظر فرمانده فرماندهی تأسیسات نیروی دریایی، مسئول بهره‌برداری و مدیریت پایگاه‌های ساحلی نیروی دریایی در ایالت‌های کالیفرنیا، نوادا، یوتا، آریزونا، کلرادو و نیومکزیکو است. | ## بخش 1: منطقه دریایی جنوب‌غرب | این فرماندهی همچنین به‌عنوان هماهنگ‌کننده منطقه‌ای برای فرمانده ناوگان اقیانوس آرام ایالات متحده که مقرش در هاوایی است عمل می‌کند و پشتیبانی از پایگاه‌های جنوب کالیفرنیا و نوادا را هماهنگ می‌سازد. فرمانده این منطقه همچنین هماهنگ‌کننده زیست‌محیطی منطقه‌ای برای کالیفرنیا، آریزونا و نوادا بوده و اقدامات رعایت مقررات زیست‌محیطی را با نهادهای نظارتی محلی، ایالتی و فدرال هماهنگ می‌کند. فرماندهی منطقه دریایی جنوب‌غرب علاوه بر وظایف نظامی، مسئولیت برنامه‌ریزی و هماهنگی پاسخ وزارت نیروی دریایی به بحران‌های مدنی در ایالت‌های نوادا، یوتا، کلرادو، آریزونا و کالیفرنیا را نیز بر عهده دارد. پیشینه منطقه دریایی جنوب‌غرب از ادغام حوزه‌های پیشین ناحیه یازدهم و دوازدهم دریایی شکل گرفته‌است. ناحیه یازدهم و دوازدهم دریایی هر دو در ۷ مه ۱۹۰۳ و بر اساس دستور کلی شماره ۱۲۸ که به امضای سرپرست وزیر نیروی دریایی چارلز اچ. | ## بخش 2: منطقه دریایی جنوب‌غرب | دارلینگ رسید، تأسیس شدند.navy.mil مقرر شد مقر ناحیه یازدهم در ایستگاه آموزشی دریاچه در لیک بلاف (ایلینوی) و مقر ناحیه دوازدهم در در والیو (کالیفرنیا) برقرار شود. هر دو ناحیه بخشی از یک واحد اداری بزرگ‌تر با عنوان «نواحی نهم، دهم و یازدهم دریایی» بودند. در سال ۱۹۱۹ و پس از تقسیم نواحی نهم، دهم و یازدهم، ناحیه یازدهم دریایی که در آن زمان با عنوان فرمانده دریایی جنوب‌غرب شناخته می‌شد، نخستین مقر فرماندهی را با هفت افسر در ایستگاه دریایی جزیره شمالی برپا کرد. در سال ۱۹۲۲، پس از تکمیل ساختمان‌های مرکز تدارکات دریایی در انتهای خیابان برادوی در بزرگراه هاربر، مقر پایگاه دریایی به محل کنونی‌اش منتقل شد. با آغاز جنگ جهانی دوم، تأسیسات نیروی دریایی سن‌دیگو نقش مهمی در هماهنگی تأمین آذوقه و تجهیزات برای جبهه‌های جنگ در اقیانوس آرام ایفا کرد. | ## بخش 3: منطقه دریایی جنوب‌غرب | پایگاه‌ها و ایستگاه‌های دریایی در سراسر منطقه گسترش یافتند تا حداکثر پشتیبانی را از نیروهای رزمی ناوگان فراهم آورند. با تعهدات کره، ویتنام و «جنگ سرد»، فعالیت‌های پشتیبانی ناوگان زیر نظر فرمانده پایگاه دریایی سن‌دیگو در سطح بسیار بالایی باقی ماند. در آن دوره، ناحیه یازدهم شامل نیومکزیکو، آریزونا، شهرستان کلارک در نوادا و بخش جنوبی کالیفرنیا از جمله شهرستان‌های سانتا باربارا، کرن و تمام شهرستان‌های جنوب سن برناردینو (و خود آن) می‌شد. هنگامی که ناحیه دوازدهم دریایی در سال ۱۹۷۷ منحل شد، دریایی جنوب‌غرب تمامی وظایف و مسئولیت‌های آن را بر عهده گرفت و مناطق کلرادو، یوتا، بقیه نوادا و بقیه کالیفرنیا را ضمیمه قلمرو خود کرد. ناحیه یازدهم دریایی در ۳۰ سپتامبر ۱۹۸۰ منحل شد؛ اما فرمانده دریایی جنوب‌غرب همچنان به‌عنوان فرمانده باقی ماند. | ## جمع‌بندی | در سال ۱۹۹۹ (۱۳۷۸ شمسی)، این فرماندهی به‌طور رسمی به نام «فرمانده منطقه دریایی جنوب‌غرب» تغییر نام یافت.
موضوع مقاله: فهرست دانشگاه‌های آرژانتین | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فهرست دانشگاه‌های آرژانتین | مقدمه: فهرست دانشگاه‌های آرژانتین دربرگیرنده دانشگاه‌های دولتی (ملی) و خصوصی این کشور است. | ## بخش 1: فهرست دانشگاه‌های آرژانتین | دانشگاه‌های ملی آرژانتین که بالاترین سطح آموزشی کشور را پوشش می‌دهند، دولتی، رایگان و با بودجه دولتی اداره می‌شوند؛ در حالی که دانشگاه‌های خصوصی از دانشجویان شهریه دریافت می‌کنند. آموزش عالی آرژانتین که به «دکتای آمریکای لاتین» (به اسپانیایی: ) شهرت دارد، از سوی سازمان‌های بین‌المللی همچون یونسکو و یونیسف به عنوان یکی از پیشرفته‌ترین نظام‌های آموزشی در آمریکای لاتین شناخته می‌شود. آرژانتین چندین برنده جایزه نوبل دارد که سه تن از آن‌ها در حوزه علوم هستند: لوئیس فدریکو للوئیر، برناردو هوسای و سزار میلستاین؛ هر سه از فارغ‌التحصیلان دانشگاه بوئنوس آیرس هستند. همه دانشگاه‌های تأییدشده توسط کمیسیون ملی ارزیابی و اعتبارسنجی دانشگاهی (CONEAU) مدارک دانشگاهی و حرفه‌ای اعطا می‌کنند و برنامه‌های کارشناسی معمولاً حداقل چهار سال به طول می‌انجامند. آرژانتین دارای نظام آموزش عالی سه‌مرحله‌ای است: نخست مرحله کارشناسی که پس از چهار سال (یا پنج سال در رشته‌های حقوق، پزشکی و مهندسی) به پایان می‌رسد؛ سپس مرحله دوم با درجه تخصصی یا کارشناسی ارشد در دو سال؛ و مرحله سوم که دکترا است. | ## بخش 2: فهرست دانشگاه‌های آرژانتین | پیشینه در آغاز سده بیستم، آرژانتین چهار دانشگاه ملی داشت: کوردوبا (۱۶۱۳)، بوئنوس آیرس (۱۸۲۱)، در سانتافه (۱۸۸۹) و لا پلاتا (۱۸۹۷). در هفتاد سال نخست سده بیستم هفت دانشگاه دیگر تأسیس شد و در سال ۱۹۷۰ شمار دانشگاه‌های ملی به یازده رسید. در اوایل دهه ۱۹۷۰، در چارچوب «طرح تاکینی» (به اسپانیایی: ) برای بازسازی آموزش دانشگاهی، چهارده دانشگاه دیگر نیز ایجاد شدند. در سال ۲۰۰۹، با تصویب قوانین ملی ۲۶٫۵۴۲، ۲۶٫۵۴۳، ۲۶٫۵۴۴، ۲۶٫۵۵۹، ۲۶٫۵۷۵، ۲۶٫۵۷۶ و ۲۶٫۵۷۷، دانشگاه‌های ملی ویلا مرسدس، آوالیانِدا، اوئسته، تیرا دل فوئگو، مورنو، آرتورو خاورچه و خوزه کلمنته پاز به ترتیب تأسیس شدند. (UTN) به عنوان تنها دانشگاه با سازمان فدرال شناخته می‌شود، زیرا دارای ۲۹ شعبه منطقه‌ای در سراسر کشور است و به‌طور انحصاری در رشته‌های مهندسی و فنی تخصص دارد. | ## بخش 3: فهرست دانشگاه‌های آرژانتین | تا پایان سال ۲۰۱۵، با تأسیس دانشگاه‌های جدید، شمار کل دانشگاه‌های ملی به ۵۵ در سراسر کشور رسید. از سال ۲۰۱۰، همه استان‌های آرژانتین دارای حداقل یک دانشگاه دولتی با مقر اصلی در قلمرو خود هستند. آخرین استانی که به این فهرست پیوست، در سال ۲۰۱۰ استان تیرا دل فوئگو بود که دانشگاه ملی تیرا دل فوئگو، آنتارتیدا و جزایر اقیانوس اطلس جنوبی را دریافت کرد. در سال ۲۰۲۳، قوانینی برای تأسیس دانشگاه‌های ملی ریو ترسرو، پیلار، دلتا و اِزِئیسا تصویب شد. با این حال در اوایل سال ۲۰۲۴، دولت خاویر میلئی افتتاح این مراکز آموزشی را با استناد به مشکلات بودجه‌ای و «جلوگیری از تکرار و همپوشانی ساختارهای سلسله‌مراتبی» متوقف کرد. | ## جمع‌بندی | در ۱۶ مه ۲۰۲۴ (۲۶ اردیبهشت ۱۴۰۳)، وزارت سرمایه انسانی تنها تأسیس دانشگاه ملی ریو ترسرو را دوباره فعال اعلام کرد.