موضوع مقاله: شکار بوفالوی آمریکایی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # شکار بوفالوی آمریکایی | مقدمه: شکار بوفالوی آمریکایی برای این اقوام، نه‌تنها منبعی مهم برای تأمین مایحتاج مادی، بلکه آیینی معنوی و مقدس نیز به‌شمار می‌رفت؛ به‌ویژه پس از ورود اسب به قاره آمریکا از سوی اروپاییان در سده‌های شانزدهم تا نوزدهم، که روش‌های جدیدی در شکار را برای آن‌ها امکان‌پذیر ساخت. | ## بخش 1: شکار بوفالوی آمریکایی | شکار پیشاتاریخ و بومی مدت‌ها پیش از ورود انسان‌ها به قاره آمریکا، شکار گاومیش‌ها توسط انسان‌های باستانی در اوراسیا، مانند نئاندرتال‌ها، انجام می‌شد. شکار بوفالوی آمریکایی در آمریکای شمالی نیز، از زمان کوتاهی پس از ورود نخستین انسان‌ها به این سرزمین رایج شد. در محوطهٔ جِیک بلاف واقع در شمال ایالت اوکلاهاما، سرنیزه‌های فرهنگ کلوویس در کنار استخوان‌های قصابی‌شده فراوانی از گونه منقرض‌شده بوفالو، یعنی بیزون باستانی، یافت شده است. این مجموعه مربوط به گله‌ای از دست‌کم ۲۲ بوفالو است و قدمت آن به حدود ۱۲٬۸۳۸ سال پیش از امروز (معادل با ۱۰٬۸۸۸ پیش از میلاد) بازمی‌گردد. در زمان انباشت این بقایا، محل مورد نظر دره‌ای باریک و دارای دیواره‌های شیب‌دار بوده که به بن‌بست ختم می‌شده است. این ویژگی نشان می‌دهد که شکارچیان کلوویس گله بوفالو را در این دره به دام انداخته و سپس آن‌ها را شکار کرده‌اند. | ## بخش 2: شکار بوفالوی آمریکایی | این روش نشان‌دهنده تداوم در تکنیک‌های شکار بوفالو آمریکایی است که در سنت فولسومِ متأخرتر نیز دیده می‌شود. شکار بوفالوهای بومی آمریکا زیست‌شناسی، گسترش، تعامل با انسان بوفالوی آمریکایی امروزی به دو زیرگونه تقسیم می‌شود: بوفالوی جنگلی که در جنگل شمالی کانادا زندگی می‌کند و بوفالوی دشتی که در دشت‌های پهناوری از کانادا تا مکزیک زیست می‌نماید. زیرگونه دشتی به گونه غالب در مرغزار آمریکای شمالی بدل شد؛ جایی که بوفالو به‌عنوان یکگونه کلیدی شناخته می‌شد و فشار ناشی از چرا و کوبش سم‌های آن، تأثیری بنیادین بر ساختار بوم‌شناسی دشت‌های بزرگ داشت؛ درست همان‌گونه که آتش‌سوزی جنگل چنین نقشی ایفا می‌کردند. حتی برای مردمان روستایی کشت‌کنندهٔ ذرت نیز، بایسون منبع غذایی ارزشمند دومی محسوب می‌شد. مان در کتاب خود به نام ۱۴۹۱: کشفیات تازه‌ای دربارهٔ قاره آمریکا پیش از ورود کلمب (صفحه ۳۶۷ به بعد) می‌نویسد: «هیاناندو دِ سوتو طی چهار سال جست‌وجو در جنوب شرقی ایالات متحده در اوایل قرن شانزدهم، با انبوهی از انسان‌ها روبه‌رو شد، اما ظاهراً حتی یک بوفالو هم ندید.» مان شواهدی را بررسی می‌کند که بر اساس آن، بومیان آمریکا نه‌تنها با استفاده هدفمند از آتش، مراتع گسترده و مناسبی را برای بوفالوها ایجاد کرده بودند، بلکه جمعیت آن‌ها را نیز به شکل فعالی کنترل می‌کردند. بر اساس این نظریه، تنها پس از آن‌که جمعیت اولیه بومیان بر اثر امواج پی‌درپی بیماری‌های واگیردار ناشی از تماس با اروپاییان از بین رفت، گله‌های بوفالو توانستند بدون کنترل انسانی، به‌شدت افزایش یابند. | ## بخش 3: شکار بوفالوی آمریکایی | از این دیدگاه، دریاهای گله‌های بوفالو که تا افق امتداد می‌یافتند، نه نشانه‌ای از تعادل زیست‌محیطی، بلکه نشانه‌ای از برهم خوردن توازن طبیعی بودند؛ شرایطی که تنها به‌واسطه چند دهه بارندگی بالاتر از میانگین ممکن شده بود. از دیگر شواهد مربوط به ورود بوفالو در حدود سال‌های ۱۵۵۰ تا ۱۶۰۰ به دشت‌های ساحل شرقی، نبود نام‌گذاری‌های بومی در جنوب شرقی آمریکا است که به بوفالو اشاره داشته باشد. قبایل دشت‌نشین به‌طور کلی بر این باور بودند که موفقیت در شکار، نیازمند انجام آیین‌ها و مناسک خاصی است. برای مثال، قبیلهٔ اوماها باید به‌صورت مرحله‌ای و در چهار توقف به گله بوفالو نزدیک می‌شد. | ## جمع‌بندی | قبیلهٔ پاونی‌ها نیز پیش از آغاز شکار تابستانی قبیله‌ای، آیینی تطهیری به نام آیین بزرگ شست‌وشو برگزار می‌کردند تا از ترساندن بایسون‌ها جلوگیری کنند.Murie, James R.