موضوع مقاله: دایه‌خاتون | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # دایه‌خاتون | مقدمه: این بنا در حدود ۱۷۰ کیلومتری شمال غربی شهر امروزی چارجوی (آمل باستان)، ولایت لبِ آب، نزدیک مرز بین ترکمنستان و ازبکستان قرار دارد. | ## بخش 1: دایه‌خاتون | استحکام دایه‌خاتون نمونه‌ای بارز از تسلط معماران ایرانی دوره سلجوقی در آجرچینی در طول قرن‌های یازدهم و دوازدهم است. به دلیل برتری هنری، دایه‌خاتون به عنوان یکی از ارزشمندترین نمونه‌ها و شاید بهترین نمونهٔ باقی‌ماندهٔ ساختار کاروانسرا در آسیای مرکزی شناخته می‌شود. شکل بنا مستطیل‌شکل (۱۱۲×۱۲۵ متر) و گوشه‌های بیرونی آن دارای برجک است و در وسط نیز قلعه‌ای مستطیل‌شکل ساخته شده‌است. در وسط کاروانسرا حیاط بزرگی به ابعاد ۵۳×۵۳ متر وجود داشت که دور تا دور آن را ایوان‌های سرپوشیده احاطه کرده بود. دارای اتاق‌هایی برای مسافران و اتاق‌های مستطیلی برای اسب‌ها است که با گنبد پوشیده شده‌است. بین هر طرف حیاط ایوانی با سقف و حیاط وجود دارد و همچنین انبارها و اتاق‌ها از طاق‌نماها وارد می‌شوند. یکی از آن‌ها این است که رباط دایه‌خاتون توسط یک حاکم محلی ساخته شده‌است که می‌خواست از زنی زیبا به نام دایه پنهان شود. روایت دیگری مربوط به مرد ثروتمندی به نام بای است که به خیانت همسرش مشکوک شد و خانه را در جامه درویشی ترک کرد. | ## بخش 2: دایه‌خاتون | برای رفع ظن او، او بنای دایه‌خاتون زیبا را ساخت تا عشق و وفاداری خود را به شوهرش نشان دهد. پس از سال‌ها سرگردانی، بای سرانجام به عنوان کارگر در ساخت کاروانسرا به وطن خود بازگشت. تاریخچه باور بر این است که این بنا در اصل قلعه‌ای بوده که در قرن نهم توسط طاهر بن حسین، بنیان‌گذار دودمان ایرانی طاهریان ساخته شده‌است. در سده یازدهم، این قلعه به کاروانسرایی با سازه‌های آجری جذاب تبدیل شد و نه تنها پناهگاهی برای کاروان‌ها بلکه برای افراد سرشناس در سفرهای طولانی آن‌ها نیز بود. اطلاعات مورخان قرون وسطی، به‌ویژه ابن خردادبه (قرن دهم) و یاقوت حموی (قرن سیزدهم) این موضوع را تأیید می‌کنند. با توجه به شواهد تحلیل معماری و مصالح ساختمانی، به نظر می‌رسد کاروانسرای دایه‌خاتون نیز در همان زمان ساخته شده و احتمالاً در نیمه دوم قرن یازدهم، دیوارهای خشتی آن با آجر پخته روکش شده‌است.Хмельницкий С. این کاروانسرا در دوره سلجوقیان (قرن‌های یازدهم و دوازدهم)، در اواخر قرن دوازدهم و اوایل قرن سیزدهم در دوره خوارزمشاهیان انوشتکینی، در دوره ایلخانیان (قرن‌های سیزدهم و چهاردهم) و در دوره تیموریان و بعد از آن فعال بود. به نظر دانشمندان، این کارها در نیمه دوم قرن پانزدهم، در دوره حکومت سلطان حسین بایقرا، از پادشاهان تیموری، انجام شده‌است. | ## بخش 3: دایه‌خاتون | وزیر او، نظام‌الدین میر علیشیر - شاعر برجسته ادبیات فارسی و فیلسوف نامدار - از ساخت پل‌ها، جاده‌ها، کانال‌ها و همچنین از حفظ و نگهداری مسیرهای تجاری قدیمی و بناهای بین راهی حمایت مالی می‌کرد. با این وجود، درخشان‌ترین دوره در تاریخ کاروانسرای دایه‌خاتون مربوط به دوره سلجوقیان است. حفاظت جایگزین=دروازه اصلی کاروانسرای دایه‌خاتون قرن یازدهم در ولایت لب آب، ترکمنستان. در سال ۲۰۱۲، دایه‌خاتون از سوی دولت ایالات متحده، «کمک‌هزینه حفاظت از صندوق سفیران برای حفظ فرهنگ» را دریافت کرد؛ ادارهٔ ملی حفاظت، پژوهش و مرمت بناهای تاریخی و فرهنگی ترکمنستان مسئولیت آن را بر عهده گرفت.The U.S. با توجه به اینکه دایه‌خاتون از مسیرهای گردشگری رایج دور افتاده‌است و رفت و آمد بازدیدکنندگان خارجی همچنان توسط دولتی به شدت اقتدارگرا رصد می‌شود، شرایط توسعهٔ گردشگری برای دایه‌خاتون چندان مطلوب نیست. بازدیدکنندگان بسیار کمی قادر به بازدید هستند، هرچند از سال ۲۰۱۸ دیگر این کاروانسرا پشت حصار مرزی قرار ندارد. به منظور توسعهٔ گردشگری، کاروانسرای دایه‌خاتون در برنامهٔ توسعهٔ صنعت گردشگری در ترکمنستان در سال‌های ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۶ گنجانده شده‌است. | ## جمع‌بندی | در چارچوب این برنامه، بهبود توسعهٔ گردشگری در دایه‌خاتون می‌تواند در آیندهٔ نزدیک انجام شود.