موضوع مقاله: سزار (سگ) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سزار (سگ) | مقدمه: سزار (؛ ۱۸۹۸–۱۹۱۴) یک سگ از نژاد «وایر فاکس تریر» بود که به پادشاه ادوارد هفتم تعلق داشت. | ## بخش 1: سزار (سگ) | او در پرورشگاه‌های کاتلین، دوشسِ نیوکاسل، پرورش یافت و به همراه همیشگی پادشاه تبدیل شد. پس از مرگ پادشاه در سال ۱۹۱۰، این سگ در مراسم تشییع جنازه شرکت کرد و در راهپیمایی، در جایگاهی برجسته جلوتر از نُه پادشاه و سایر سران کشورها حرکت کرد. سزار سوژه نقاشی‌های مختلف و یک مدل سنگ‌سخت دست‌ساز بوده است که توسط «خانه فابرژه» ساخته شد. اوایل زندگی سزار در سال ۱۸۹۸ با نام «سزارِ ناتس» متولد شد و پدر او «ککلرِ ناتس» بود. او از پرورشگاه‌های کاتلین، دوشسِ نیوکاسل آمده بود و در سال ۱۹۰۲ توسط لرد دادلی به پادشاه ادوارد هفتم هدیه داده شد تا جایگزین سگ قبلی پادشاه به نام «جک» شود که بر اثر خفگی ناشی از غذا جان باخته بود. زندگی سلطنتی در طول زندگی‌اش با پادشاه، او یک پیشخدمت مخصوص داشت که مسئول نظافت او بود و اجازه داشت روی یک صندلی راحتی در کنار تخت پادشاه بخوابد. من متعلق به پادشاه هستم.» سزار همیشه با هیجان به پادشاه خوش‌آمد می‌گفت و پادشاه اغلب در حالی که سگ با هیجان به بالا و پایین می‌پرید، می‌گفت: «پس ارباب پیرت را دوست داری، نه؟» ادوارد هرگز سزار را تنبیه بدنی نمی‌کرد، بلکه در عوض با تکان دادن عصای خود به سمت او و «سگ بد» خطاب کردنش، او را توبیخ می‌کرد. | ## بخش 2: سزار (سگ) | چارلز هاردینگ، اولین بارون هاردینگِ پنزهورست، خاطره گذراندن وقت با این سگ در کشتی تفریحی سلطنتی را چنین به یاد می‌آورد: «هرگاه وارد کابین پادشاه می‌شدم، این سگ همیشه به سراغ شلوارم می‌آمد و آن را با دندان می‌گرفت و می‌کشید، که این باعث خوشحالی بسیار پادشاه می‌شد. من معمولاً کمترین توجهی نمی‌کردم و تمام مدت به صحبت با پادشاه ادامه می‌دادم که فکر می‌کنم این کار مایه سرگرمیِ بیشتر اعلی‌حضرت می‌شد.» سزار مکرراً برای پادشاه دردسر درست می‌کرد؛ یک‌بار در ماری‌این‌باد هنگام تعقیب طاووس‌های سفید فرار کرد و در مناسبتی دیگر، خرگوش‌های متعلق به دختران لرد ردسدیل را کشت. او از خدمتکار شخصی‌اش، لارنس رایتسون، خواست که اگر پیش از سزار از دنیا رفت، از او مراقبت کند. زمانی که مدل‌های مومی اولیه توسط شرکت رونمایی شد، سزار در املاک نورفولک در کنار پادشاه بود. مدلِ سزار از سنگ یمانی، یاقوت، میناکاری و طلا ساخته شده بود و قلاده سزار نیز در طراحی آن گنجانده شده بود. مدل نهایی تا پس از مرگ پادشاه نرسید و توسط «دیم مارگارت گرویل» (به مبلغ ۳۵ پوند ؛ معادل ۱٬۵۶۲ پوند در سال ۲۰۲۳) خریداری شد که او نیز مجسمه را به ملکه الکساندرا هدیه داد. پس از مرگ پادشاه در ۶ مه ۱۹۱۰، سزار از غذا خوردن امتناع کرد و وقت خود را به ناله کردن پشت در اتاق خواب پادشاه می‌گذراند. | ## بخش 3: سزار (سگ) | در مقطعی، او موفق شد به درون اتاق خواب پادشاه بخزد و ملکه الکساندرا او را در حالی که زیر تخت پادشاه پنهان شده بود، پیدا کرد. سزار در مراسم تشییع جنازه ادوارد هفتم شرکت کرد و در کنار یک نظامی اسکاتلندی که اسب پادشاه را هدایت می‌کرد، در صفوف تشییع جنازه و پشت ارابه‌ای که تابوت پادشاه را حمل می‌کرد، حرکت کرد. او در این مراسم جلوتر از سران کشورها، از جمله پادشاه جرج پنجم و هشت پادشاه دیگر قرار گرفت؛ اقدامی که قیصر ویلهلم دوم، امپراتور آلمان، با آن مخالفت کرد. این نقاشی که «غم خاموش» نام داشت، سزار را در حالی نشان می‌دهد که سرش را روی صندلی محبوب پادشاه گذاشته است. او پس از مرگ پادشاه در دربار سلطنتی باقی ماند، هرچند که «آلیس کپل»، معشوقه دیرین پادشاه، از ملکه الکساندرا دربارهٔ سرنوشت سزار پرس‌وجو کرده بود. ملکه با وجود بیزاری قبلی‌اش از این سگ، به مراقبت از این «تریر» علاقه‌مند شد و با دادن خوراکی‌های تشویقی او را لوس می‌کرد؛ او به یکی از دوستانش اعتراف کرد که با این کار، سخت‌گیری‌های پادشاه نسبت به سزار را جبران می‌کند. | ## جمع‌بندی | امروزه تندیس فابرژه بخشی از «مجموعه سلطنتی» است، در حالی که پیکره سزار در کنار تندیس‌های مقبره پادشاه و ملکه در کلیسای سنت جورج در قلعه وینزر گنجانده شده است.