موضوع مقاله: استنلی هاورواس | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # استنلی هاورواس | مقدمه: استنلی مارتین هاوِرواس (؛ متولد ۲۴ ژوئیه ۱۹۴۰) یک پروتستان آمریکایی، فیلسوف اخلاق و روشنفکر است. | ## بخش 1: استنلی هاورواس | رو در اخلاق الهیاتی در دانشکده الهیات دوک با انتصاب مشترک در مدرسه حقوق دانشگاه دوک فعالیت کرد. بسیاری هاوِرواس را یکی از تأثیرگذارترین الهی‌دانان زنده جهان می‌دانند و مجله تایم در سال ۲۰۰۱ او را «بهترین الهی‌دان آمریکا» نامید. او همچنین اولین الهی‌دان آمریکایی در بیش از چهل سال بود که سخنرانی‌های گیفورد را در دانشگاه سنت اندروز در اسکاتلند ایراد کرد. آثار او به‌طور گسترده‌ای توسط پژوهشگران حوزه‌هایی فراتر از دین یا اخلاق، مانند فلسفه سیاسی، جامعه‌شناسی، تاریخ و نظریه ادبی خوانده و مورد بحث قرار می‌گیرد. هاوِرواس به‌عنوان یک روشنفکر عمومی شهرت یافته و حتی در شوی اپرا نیز حضور داشته است. هرچند هاوِرواس بیشتر به خاطر آثارش در زمینه اخلاق و الهیات سیاسی شناخته می‌شود، در موضوعات گسترده‌ای از جمله الهیات فلسفی، فلسفه سیاسی، فلسفه علوم اجتماعی، قانون، آموزش، اخلاق زیستی و اخلاق پزشکی نوشته است. هاوِرواس به انتقاد تند از لیبرال دموکراسی، سرمایه‌داری و نظامی‌گری شناخته می‌شود. او همچنین منتقد هر دوی بنیادگرایی مسیحی و مسیحیت لیبرال است و معمولاً به‌عنوان عضوی از چپ انجیلی معرفی می‌شود. آثار هاوِرواس از دیدگاه‌های الهیاتی متعددی از جمله متدیسم، آناباپتیست، انگلیکان و کلیسای کاتولیک بهره می‌برد. از مهم‌ترین مشارکت‌های او در الهیات مدرن، حمایت از اخلاقیات فضیلت و الهیات روایی و آثارش در این زمینه‌هاست. با این حال، شناخته‌شده‌ترین کتاب او احتمالاً بیگانگان مقیم: زندگی در مستعمره مسیحی است که با همکاری ویلیام ویلیمون نوشته شده است. زندگی اولیه و تحصیلات استنلی هاوِرواس در ۲۴ ژوئیه ۱۹۴۰ در دالاس، تگزاس متولد شد و در نزدیکی آن، در پلِزنت گرو، در خانواده‌ای کارگری بزرگ شد. | ## بخش 2: استنلی هاورواس | سپس مدارک لیسانس الهیات، کارشناسی ارشد، ام‌فیل و دکترا را از دانشگاه ییل اخذ کرد. پس از ایراد سخنرانی‌های گیفورد در سال ۲۰۰۱، دکترای افتخاری الهیات نیز از دانشگاه ادینبرو دریافت کرد. دیدگاه‌های بنیادی الهیاتی و فلسفی هاوِرواس از دیرباز با الهیات روایی پیوند داشته است. هر دوی این جنبش‌ها به محققان کتاب مقدس ییل برویارد چایلدز، هانس فری و جورج لیندبک وابسته‌اند. کتاب او با عنوان اصلاح اخلاق اجتماعی مسیحی: ده تز، که در ۱۹۸۱ منتشر شد، پیش‌فرض‌های کلیدی رویکرد بدیل او در برابر رویکرد غالب در اخلاق مسیحی آن دوران را خلاصه می‌کند. ده تز به شرح زیر است: اهمیت اجتماعی انجیل مستلزم شناخت ساختار روایی اعتقادات مسیحی در زندگی کلیساست. هر اخلاق اجتماعی متضمن یک روایت است، خواه با تدوین اصول بنیادین سازمان اجتماعی سروکار داشته باشد و/یا با گزینه‌های سیاسی مشخص. جوامعی که بر پایه روایتی راستین شکل گرفته‌اند باید مهارت‌هایی برای تبدیل سرنوشت تحمیلی به سرنوشت برگزیده فراهم کنند، تا آنچه غیرمنتظره است، به‌ویژه در قالب غریبه، به‌مثابه هدیه‌ای پذیرفته شود. وظیفه اجتماعی اولیه کلیسا آن است که خودش باشد، یعنی مردمی که توسط داستانی شکل گرفته‌اند که مهارت‌های لازم برای گذر از خطرات این هستی را به آن‌ها می‌دهد و به وعده رستگاری خدا اعتماد می‌کنند. اخلاق اجتماعی مسیحی تنها از منظر کسانی قابل انجام است که نمی‌خواهند تاریخ ملی یا جهانی را کنترل کنند، بلکه به زندگی «بیرون از کنترل» رضایت می‌دهند. اخلاق اجتماعی مسیحی به پرورش رهبری در کلیسا وابسته است که بتواند به تنوع استعدادهای موجود در جامعه اعتماد کند و بر آن تکیه نماید. اینکه کلیسا یک اخلاق اجتماعی باشد، نه اینکه آن را داشته باشد، به این معناست که باید اهمیت اجتماعی رفتارهای متداول را بازیابیم؛ رفتارهایی چون مهربانی، دوستی و تشکیل خانواده. | ## بخش 3: استنلی هاورواس | مسیحیان آمریکا در تلاش برای کنترل جامعه‌شان، لیبرالیسم را بیش از حد به‌عنوان راهبردی اجتماعی متناسب با داستان مسیحی پذیرفته‌اند. کلیسا برای فراهم کردن اخلاق برای دموکراسی یا هر شکل دیگری از سازمان اجتماعی وجود ندارد، بلکه به‌عنوان جایگزینی سیاسی در برابر هر ملتی ایستاده و شاهد نوعی زندگی اجتماعی است که برای کسانی که از داستان مسیح شکل گرفته‌اند ممکن است. هاوِرواس از روایت به‌عنوان «دستور زبان ضروری اعتقادات مسیحی» یاد می‌کند؛ بدین معنا که ادعاهای مسیحی به‌طور جدایی‌ناپذیری با آنچه خدا در تاریخ انجام داده و با داستان جاری قوم خدا در گذر زمان پیوند خورده‌اند. او این درک از قومی (یعنی کلیسا) که توسط داستان جاری‌شان با خدا شکل گرفته را در قالب یک جمله کوتاه و پرتکرار توضیح داده است: ادعای من، که برای برخی توهین‌آمیز است، مبنی بر اینکه نخستین وظیفه کلیسا این است که جهان را همان جهان کند، نه اینکه جهان را عادلانه‌تر سازد، نتیجه این متافیزیک الهیاتی است. جهان به‌سادگی نمی‌تواند روایت شود - جهان نمی‌تواند داستانی داشته باشد - مگر آنکه مردمی وجود داشته باشند که جهان را همان جهان کنند. این ادعایی فرجام‌شناختی است که پیش‌فرض آن این است که ما می‌دانیم آغازی بوده، تنها به این دلیل که پایان را دیده‌ایم … آفرینش نام‌گذاری عمل مستمر خداست، اشتیاق خستگی‌ناپذیر خدا برای اینکه ما بخواهیم توسط آن محبتی که در زندگی، مرگ و رستاخیز مسیح آشکار شده، دوست داشته شویم. همان‌گونه که در نقل‌قول بالا آمده، هاوِرواس بر این باور است که تمایز قوی میان کلیسا و جهان نشانه‌ای ضروری از زندگی مسیحی است. هاوِرواس از درون سنت اخلاقیات فضیلت کار می‌کند و به‌شدت تحت تأثیر السدیر مک‌اینتایر و اثرش در پی فضیلت قرار گرفته است. در سال ۲۰۰۷ با نظریه‌پرداز سیاسی و اخلاق‌دان رومند کولز در کتابی با عنوان مسیحیت، دموکراسی و امر رادیکال-معمولی: گفتگوهایی میان یک دموکرات رادیکال و یک مسیحی همکاری کرد. از شناخته‌شده‌ترین منتقدان هاوِرواس جفری استاوت از پرینستون و نیکلاس ولترستورف از ییل هستند، هرچند هر دو آثار او را نیز بارها ستوده‌اند. | ## جمع‌بندی | در ژانویه ۲۰۱۷، هاوِرواس مقاله‌ای نظری برای واشینگتن پست نوشت که در آن استدلال می‌کند رئیس‌جمهور آمریکا دونالد ترامپ نمونه‌ای از دین مدنی آمریکایی و الهیات تحریف‌شده است.