موضوع مقاله: الدوایمه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # الدوایمه | مقدمه: الدوایمه شهرکی فلسطینی بود که در بخش الخلیل از قیمومت بریتانیا بر فلسطین و در منطقه‌ای که اکنون لاکیش نام دارد، در نزدیک به ۱۵ کیلومتری جنوب شرقی کریات گت جای داشت. | ## بخش 1: الدوایمه | بر پایه سرشماری ۱۹۴۵، جمعیت این شهرک ۳٬۷۱۰ نفر بود و زمین‌های آن ۶۰٬۵۸۵ دونوم مساحت داشت که نزدیک به نیمی از آن قابل کشت بود. در جریان جنگ ۱۹۴۸ فلسطین، کشتار دوایمه رخ داد که بر پایه برآورد صالح عبدالجواد، میان ۸۰ تا ۲۰۰ غیرنظامی از زن و مرد و کودک کشته شدند. بر پایه گزارش جان بگوت گلاب، ناظران سازمان ملل متحد از کشته شدن ۳۰ زن و کودک خبر دادند. روستا در ارتفاع ۳۵۰ متری از سطح دریا قرار داشت و از راه‌های فرعی به ادنا و القبیبه و از آنجا به جاده اصلی پیوند می‌خورد. پیشینه الدوایمه گاه با شهر بُسقت در عهد عتیق، زادگاه یدیدا مادر یوشیا (دوم پادشاهان، ۲۲:۱)، یکسان دانسته شده‌است، هرچند این همسان‌سازی پذیرش گسترده‌ای نیافته‌است.Jennifer L. بازمانده‌های تاریخی الدوایمه دوره‌ای بلند از عصر برنز تا دوره‌های ایرانی و هلنیستی و سرانجام دوره عثمانی را دربرمی‌گیرد. «تیره اصلی» الدوایمه، خاندان اَحدیب بودند که ریشه خود را به فتح اسلامی و سکونت مسلمانان در فلسطین در سده هفتم میلادی بازمی‌گرداندند.Morris, 2004, p. دوره عثمانی در اواخر دوره عثمانی، در ماه مه ۱۸۳۸، ادوارد رابینسون در هنگام برداشت محصول از این روستا دیدن کرد. او الدوایمه را روستایی بر فراز تپه‌ای توصیف کرد که چشم‌اندازی به چندین روستا در شرق داشت. در میانه سده نوزدهم، ساکنان الدوایمه زمین‌های پیش‌تر رها شده را کشت کردند و این زمین‌ها در جریان اصلاحات ارضی عثمانی به‌عنوان مِلک خصوصی بازطبقه‌بندی شدند. در ۱۸۶۳، ویکتور گرن دو بار از روستا دیدن کرد و جمعیت آن را ۹۰۰ تن برآورد کرد.Guérin, 1869, pp. فهرست روستاهای عثمانی در حدود ۱۸۷۰ جمعیت دوایمه را تنها ۸۵ نفر (فقط مردان) در ۳۴ خانه ثبت کرد.Socin, 1879, p. مردم الدوایمه مسلمان بودند و چندین زیارتگاه مذهبی نگه‌داری می‌کردند که مهم‌ترین آن‌ها زیارتگاه شیخ علی بود. | ## بخش 2: الدوایمه | این زیارتگاه دارای حیاطی بزرگ، چندین اتاق و تالاری بزرگ برای نماز بود و درختان انجیر و خرنوب و کاکتوس آن را فراگرفته بود و بازدیدکنندگانی از روستاهای همسایه به آنجا می‌آمدند.Hudayb, 1985, p. مسجدی در مرکز روستا جای داشت که پیروان طریقت خلوتیه، فرقه‌ای صوفیانه بنیان‌گذاشته‌شده به‌دست شیخ عمر خلوتی (درگذشته ۱۳۹۷)، آن را اداره می‌کردند.Glassé, 1989, p. در سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین این رقم به ۲٬۶۸۸ نفر در ۵۵۹ خانه رسید که همه مسلمان بودند.Mills, 1932, p. روستاییان در دهه ۱۹۳۰ مسجد روستا را بازسازی و گسترش دادند و مناره‌ای بلند بر آن افزودند. همچنین در ۱۹۳۷ مدرسه‌ای ساخته شد و آب‌انبارهایی برای جمع‌آوری آب باران احداث گردید و در دهه ۱۹۴۰ چاه‌هایی نیز حفر شدند. جغرافیا و اقتصاد روستا در ۱۸ کیلومتری الخلیل جای داشت و شکلی ستاره‌مانند داشت که به همه سو گسترش یافته بود، به‌ویژه در امتداد دو جاده فرعی. ساکنان عمدتاً غلات (گندم و جو)، ذرت و سبزیجات می‌کاشتند و باغ‌هایشان انجیر و انگور تولید می‌کرد. هر یک از ۲۷ تیره روستا گله‌ای از ۲۰۰ تا ۳۰۰ گوسفند و بز و شماری گاو و شتر نگه‌داری می‌کرد. از ۱۹۴۴ بازار هفتگی جمعه که «سوق البرّین» (بازار دو سرزمین) نامیده می‌شد بازرگانانی از غزه تا الخلیل را جذب می‌کرد. مؤسسه مطالعات فلسطین و موزه فلسطین دربارهٔ بافت ساخته‌شده شهرک چنین نوشته‌اند: «مغازه‌ها در محله‌های گوناگون مرکز روستا پراکنده بودند. هر مجموعه خانه یک حوش (حیاط بزرگ) مشترک داشت که فضایی برای کارهای خانگی زنان، بازی کودکان و گردهمایی خانواده‌ها فراهم می‌کرد. با گسترش روستا، خانه‌های تازه‌تر و بزرگ‌تر از سنگ سفیدکاری‌شده در بیرون از هسته مرکزی ساخته شدند. بر پایه گزارش شورای پناهندگان عرب، در اکتبر ۱۹۴۸ نزدیک به ۶٬۰۰۰ نفر در الدوایمه ساکن بودند زیرا فلسطینیان رانده‌شده از روستاهای همسایه به آنجا پناه آورده بودند. | ## بخش 3: الدوایمه | در این رویداد که به کشتار دوایمه شناخته شده، میان ۸۰ تا ۲۰۰ غیرنظامی از جمله زنان و کودکان کشته شدند. به گفته ژنرال جان بگوت گلاب، افسر بریتانیایی مستقر در هنگ عربی در بیت‌لحم و الخلیل، این کشتار حساب‌شده بود تا روستاییان را به فرار وادارد و ناظران سازمان ملل کشته شدن ۳۰ زن و کودک را گزارش کردند.Glubb, 1957, pp. ایگال آلون این کشتار را دلیل توقف الحاقات تدریجی شامل بیت جبرین، القبیبه و تل مرشا دانست.Shapira, 2008, p. از سوی اسرائیلی‌ها، این کشتار تلافی کشتار کفار عتصیون در ۱۳ مه ۱۹۴۸ نیز شمرده شد.Morris, 2004, p. ناظران سازمان ملل پس از آگاهی از کشتار از طریق پناهندگان، سه بار درخواست بازدید از روستا کردند که اسرائیل رد کرد؛ هنگامی که سرانجام اجازه ورود یافتند، بوی استخوان سوخته از خانه‌های آتش‌زده به مشامشان رسید. سربازان اسرائیلی ادعا کردند خانه‌ها را «برای از بین بردن حشرات موذی» سوزانده‌اند. گاوداری، مرغداری و انبارهای غله در مرکز آن ساخته شده و سمت جنوبی تراس‌های سنگی و بقایای یک خانه را دربردارد. در ۲۰۱۳ کل منطقه، جز برخی بازمانده‌های باستانی یهودی، بولدوزر شد تا زمینه برای ساخت سکونتگاه تازه‌ای به نام کرمی کتیف فراهم شود. این سکونتگاه در ۲۰۱۶ تکمیل شد و مهاجران تخلیه‌شده از شهرک‌های نوار غزه را جای داد. فرهنگ یک تُب (جامه گشاد آستین‌دار) زنانه مربوط به نزدیک به ۱۹۱۰ که در الدوایمه تولید شده، بخشی از مجموعه موزه هنر مردمی بین‌المللی در سانتافه است. این جامه از کتان بافته‌شده دستی با رنگ آبی نیلی ساخته شده و سوزن‌دوزی آن به شیوه بخیه ضربدری عمدتاً با ابریشم قرمز همراه با بنفش، نارنجی، زرد، سفید، سبز و سیاه انجام شده‌است. نیمه بالای قبه (صفحه سینه) با ستون‌های لوزی متناوب (الگوی الفرّانه) و ستاره‌های هشت‌پر (قمر یا «ماه‌ها») تزیین شده و نیمه پایین آن الگوی قلاید («گردن‌بندها») دارد.Stillman, 1979, pp. روستا بارها در آثار هنرمند فلسطینی عبدالحی مسلم زراره که در ۱۹۴۸ از آن رانده شد بازتاب یافته‌است.Davis, 2011, pp. | ## جمع‌بندی | در فرهنگ عامه در فیلم ۲۰۰۸ نمک این دریا ، الدوایمه روستایی است که عماد، قهرمان مرد داستان، از آنجا برخاسته و ویرانه‌های روستا اقامتگاه موقت شخصیت‌های اصلی می‌شود.