موضوع مقاله: پیسگات زئو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پیسگات زئو | مقدمه: پیسگات زئو (، به معنای «قلهٔ زئو») یکی از شهرک‌های اسرائیلی در اورشلیم شرقی و بزرگ‌ترین محلهٔ مسکونی اورشلیم با جمعیتی بیش از ۵۰٬۰۰۰ نفر است. | ## بخش 1: پیسگات زئو | این شهرک در سال ۱۹۸۲ به‌عنوان یکی از پنج «محلهٔ حلقه‌ای» اورشلیم بر زمین‌هایی که پس از جنگ شش‌روزه ۱۹۶۷ عملاً ضمیمه شده بودند بنیان‌گذاری شد. جامعهٔ بین‌المللی شهرک‌های اسرائیلی در اورشلیم شرقی را بر پایهٔ حقوق بین‌الملل غیرقانونی می‌داند، اما دولت اسرائیل این دیدگاه را رد می‌کند. پیسگات زئو در شمال اورشلیم، در شرق شعفاط و بیت حنینا، غرب حزما، جنوب نوه یعقوب و شمال عناتا و اردوگاه آوارگان شعفاط جای دارد. دیوار حائل کرانهٔ باختری در بخش شمالی اورشلیم با مسیری اس‌شکل، پیسگات زئو را درون شهر و اردوگاه آوارگان شعفاط را بیرون از آن قرار می‌دهد. پیشینه دوران باستان شواهد باستان‌شناختی نشان می‌دهد که در دورهٔ کتاب مقدس، این محل دربرگیرندهٔ روستاهای کوچک کشاورزی در مسیرهای شمالی از اورشلیم به نابلس و جلیل بوده‌است. این روستاها از راهبردهای گوناگون جمع‌آوری آب بهره می‌بردند و به نیازهای اورشلیم اسرائیلی خدمت می‌کردند؛ از جمله به‌عنوان تولیدکنندهٔ بزرگ شراب و روغن زیتون برای پرستش‌گاه اورشلیم. در دورهٔ بیزانسی کاربرد اصلی روستاها از کشاورزی به خدمات دینی مانند کلیساها و صومعه‌ها تغییر یافت. صومعه‌ای بزرگ از این دوره در بلندترین نقطهٔ محل، یعنی «رأس الطویل»، واقع بود که احتمالاً از پایان سدهٔ پنجم تا پایان سدهٔ هشتم میلادی فعال بوده و شامل نمازخانه‌ای با کف موزاییکی بالای غاری دفنی و نیز دستگاه روغن‌کشی و کیسه‌ای پارچه‌ای حاوی ۲۰۰ سکه بوده‌است. محوطهٔ باستان‌شناختی دیگری به نام «دیر غزالی» (صومعهٔ غزال) نیز در بخش شرقی پیسگات زئو کاوش شده‌است. | ## بخش 2: پیسگات زئو | تپهٔ تل الفول که بر محله مشرف است، پایتخت قبیله یهودا و محل کاخ شائول پادشاه اسرائیلی پنداشته می‌شود. دوران نوین در دههٔ ۱۹۳۰ میلادی، زمین‌هایی در نزدیکی حزما توسط یهودیان اروپایی برای ایجاد تعاونی کشاورزی یهودی به نام «حواتسلت بنیامین» خریداری شد. پیسگات زئو در سال ۱۹۸۲ بر زمین‌هایی که پس از جنگ شش‌روزه ۱۹۶۷ به اسرائیل ضمیمه شده بود به‌عنوان یکی از پنج «محلهٔ حلقه‌ای» شهر تأسیس شد تا پیوند یکپارچهٔ یهودی با محلهٔ نوه یعقوب در شمال شهر ایجاد کند که تا آن زمان از دیگر مناطق یهودی‌نشین جدا افتاده بود. نام نخستین پیشنهادی «پیسگات تال» بود که بر پایهٔ نام عربی تپه یعنی «رأس الطویل» انتخاب شده بود، اما سرانجام نام «پیسگات زئو» به افتخار زیو ژابوتینسکی رهبر صهیونیسم تجدیدنظرطلب برگزیده شد. بر پایهٔ گزارش مؤسسهٔ پژوهشی کاربردی اورشلیم (ARIJ)، اسرائیل زمین‌هایی از چندین جامعهٔ فلسطینی پیرامون را برای ساخت پیسگات زئو مصادره کرد: ۱٬۴۵۸ دونوم از بیت حنینا ۶۸۶ دونوم از بیت حنینا برای محلهٔ پیسگات آمیر ۲۳۹ دونوم از شعفاط ۸۹ دونوم از حزما در ماه مه ۲۰۰۳، یک اتوبوس عمومی که از ایستگاه پایانی پیسگات زئو حرکت می‌کرد توسط یک عامل انتحاری فلسطینی منفجر شد. پلیس اعلام کرد که عامل انتحاری با لباس مبدل یهودی مذهبی و با کلاه کیپا و شال نماز سوار اتوبوس شده بود. یکی از قربانیان ساکن اردوگاه آوارگان شعفاط بود که به سمت محل کارش در مرکز درمانی هداسا در عین کرم می‌رفت. پیسگات زئو پنج بخش دارد: مرکزی (۱۹۸۴)، غربی (۱۹۸۸)، شرقی و شمالی (۱۹۹۰) و جنوبی (۱۹۹۸). این محله در شمال اورشلیم، شرق شعفاط و بیت حنینا، غرب حزما، جنوب نوه یعقوب و شمال عناتا و اردوگاه آوارگان شعفاط واقع شده و درست در شرق خط‌الرأس در لبهٔ بیابان یهودیه قرار دارد. | ## بخش 3: پیسگات زئو | بسیاری از ساکنان خانواده‌های اورشلیمی هستند که مرکز شهر را در جستجوی مسکن ارزان‌تر ترک کرده‌اند. بر پایهٔ داده‌های آماری، میان سال‌های ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۳ اکثریت جمعیتی فلسطینی‌ها در اورشلیم شرقی به سود یهودیان تغییر کرد: در سال ۱۹۹۰ حدود ۱۵۰٬۰۰۰ فلسطینی و ۱۲۰٬۰۰۰ یهودی در اورشلیم شرقی زندگی می‌کردند، در حالی که در سال ۱۹۹۳ این ارقام به ۱۵۵٬۰۰۰ فلسطینی و ۱۶۰٬۰۰۰ یهودی رسید. جایگاه در حقوق بین‌الملل جامعهٔ بین‌المللی شهرک‌های اسرائیلی در سرزمین‌های تحت اشغال اسرائیل از جمله اورشلیم شرقی را ناقض ممنوعیت انتقال جمعیت غیرنظامی به سرزمین اشغالی در کنوانسیون چهارم ژنو و بنابراین غیرقانونی بر پایهٔ حقوق بین‌الملل می‌داند، اما دولت اسرائیل این نظر را رد می‌کند. اسرائیل مدعی است که کنوانسیون چهارم ژنو در مورد این سرزمین‌ها کاربرد ندارد زیرا پیش از تصرف اسرائیل تحت حاکمیت قانونی هیچ دولتی نبودند. این دیدگاه توسط دیوان بین‌المللی دادگستری و کمیته بین‌المللی صلیب سرخ رد شده‌است. آموزش و ساختمان‌های عمومی با توجه به اینکه ۴۰ درصد ساکنان زیر ۲۱ سال سن دارند، پیسگات زئو دارای ۵۸ کودکستان، ۹ دبستان، ۲ مدرسهٔ راهنمایی و ۳ دبیرستان است. نام‌گذاری خیابان‌ها بسیاری از خیابان‌های پیسگات زئو به یاد شخصیت‌های برجستهٔ اسرائیلی مانند سیمخا هولتزبرگ، موشه رخمیلویتس و الیاهو مریدور نام‌گذاری شده‌اند. در بخش مرکزی، خیابان‌ها به نام یگان‌های نیروهای دفاعی اسرائیل نام‌گذاری شده‌اند؛ از جمله بلوار سایرت دوخیفات، خیابان سایرت گولانی (تیپ ۱ گولانی) و خیابان حیل هاآویر (نیروی هوایی اسرائیل). در سال ۲۰۱۱ پروژهٔ نوآورانهٔ بازیافت آب در حوضچهٔ آیینی (میکوه) پیسگات زئو اجرا شد که نیاز به تعویض روزانهٔ آب را برطرف کرد. | ## جمع‌بندی | همچنین در همان سال، مخزن‌های جمع‌آوری آب باران در مدرسهٔ پیسگات زئو غربی در پروژه‌ای برای صرفه‌جویی در مصرف آب نصب شد.