aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: آدامو بوئاری | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آدامو بوئاری | مقدمه: او در دانشگاه فرارا و سپس دانشگاه بولونیا تحصیل کرد و در سال ۱۸۸۶ فارغ‌التحصیل شد. | ## بخش 1: آدامو بوئاری | پس از طراحی چند پروژه برای نمایشگاه ملی معماری در تورین، در ۱۸۸۹ به برزیل رفت و به عنوان مدیر پروژه در نمایشگاه بین‌المللی فعالیت کرد. پس از سفر به شهرهای مختلف آمریکای جنوبی از جمله بوئنوس آیرس و مونته‌ویدئو و بهبود از بیماری تب زرد، به ایالات متحده آمریکا مهاجرت کرد و در شیکاگو ساکن شد. خانهٔ شخصی او در محلهٔ کولونیا رومای مکزیکوسیتی ساخته شد که در سال ۱۹۴۰ تخریب گردید. | ## بخش 2: آدامو بوئاری | در مکزیکوسیتی او دو پروژهٔ شاخص یعنی کاخ پست مکزیک (به پایان رسیده در ۱۹۰۷) و کاخ هنرهای زیبا را آغاز کرد. هرچند آغاز ساخت کاخ هنرهای زیبا از ۱۹۰۱ بود، اما با شروع انقلاب مکزیک و بروز مشکلات فنی و مالی، بوئاری نتوانست آن را به پایان برساند. بوئاری در ۱۹۱۶ به ایتالیا بازگشت و در رم ساکن شد و گهگاه به زادگاهش فرارا سفر می‌کرد. | ## بخش 3: آدامو بوئاری | گفته می‌شود که او از رم نیز برای تکمیل پروژهٔ کاخ هنرهای زیبا مشاوره و ایده‌هایی ارسال می‌کرد و کتابی در باب طراحی و ساخت تئاترها نوشت. | ## جمع‌بندی | احتمالاً او در طراحی تئاتر نوو در فرارا نیز نقش داشته است که شباهت‌هایی به کاخ هنرهای زیبای مکزیک دارد.
موضوع مقاله: گائتانینا کالوی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # گائتانینا کالوی | مقدمه: او نخستین زنی بود که در سال ۱۹۱۳ از دانشگاه پلی‌تکنیک میلان فارغ‌التحصیل شد و پس از اما استرادا دومین زن در ایتالیا بود که مدرک مهندسی دریافت کرد. | ## بخش 1: گائتانینا کالوی | او در سال تحصیلی ۱۹۰۹–۱۹۰۸ در رشتهٔ مهندسی عمران دانشگاه پلی‌تکنیک میلان ثبت‌نام کرد و در سال ۱۹۱۳ با نمرهٔ ۸۵ از ۱۰۰ فارغ‌التحصیل شد. در سال ۱۹۲۵، او به همراه معمار ماریو فاراولی یک بخش جدید برای مؤسسه نابینایان میلان طراحی کرد. | ## بخش 2: گائتانینا کالوی | با آغاز جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۴۰، او از تدریس در میلان بازنشسته شد و در زادگاه خود کاستا لامبرو در حومهٔ کاراته بریانتسا به آموزش خصوصی کودکان کارگران و کشاورزان پرداخت. او در میان مردم به «کنتس کالوی» معروف بود؛ کسانی که توان مالی داشتند مبلغی اندک می‌پرداختند و دیگران بهای درس را با «چند مرغ» جبران می‌کردند. | ## بخش 3: گائتانینا کالوی | ## جمع‌بندی | کالوی تا پایان عمر به‌عنوان مهندس آزاد و معلم خصوصی به فعالیت ادامه داد و در سال ۱۹۶۴ در کاراته بریانتسا درگذشت.
موضوع مقاله: سیلویو کانواتسی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سیلویو کانواتسی | مقدمه: سیلویو کانواتسی (۱۶ مارس ۱۸۵۲، سالیسِتا سان جولیانو، حومهٔ مودنا – ۱۳ مارس ۱۹۱۸، بولونیا) مهندس عمران و ریاضیدان کاربردی ایتالیایی بود. | ## بخش 1: سیلویو کانواتسی | کانواتسی تحصیلات خود را در دانشکده ریاضیات دانشگاه مودنا از سال ۱۸۶۸ تا ۱۸۷۰ آغاز کرد و سپس در دانشگاه پلی‌تکنیک میلان ادامه داد و در سال ۱۸۷۳ با مدرک مهندسی عمران فارغ‌التحصیل شد. در همان سال به عنوان دستیار استاد در کرسی مکانیک کاربردی در مهندسی عمران در دانشگاه ساپینزا رم منصوب شد و سپس دستیار کرسی ساخت پل‌ها و راه‌ها گردید. در سال ۱۸۷۵ در یک رقابت مهندسی که توسط نیروی سلطنتی مهندسان معدن برگزار شد، برنده شد و توسط وزارت کشاورزی ایتالیا برای تحصیل در مدرسه معدن‌شناسی در لیژ فرستاده شد و در سال ۱۸۷۷ فارغ‌التحصیل شد. | ## بخش 2: سیلویو کانواتسی | در همان سال، چزاره رازابونی، که در حال سازماندهی مدرسه مهندسی در بولونیا بود، کانواتسی را برای هدایت مکانیک کاربردی در مهندسی عمران دعوت کرد. در این سمت آکادمیک، کانواتسی در سال ۱۸۸۰ به کرسی ساخت پل و هیدرولیک مهندسی عمران و همچنین کرسی مکانیک کاربردی منصوب شد و تا زمان مرگش این دو کرسی را حفظ کرد. در سال ۱۸۸۹ به سمت مدیر دپارتمان آکادمیک منصوب شد و در سال ۱۹۱۱ مدیر مدرسه مهندسی بولونیا شد. | ## بخش 3: سیلویو کانواتسی | تحقیقات کانواتسی شامل بررسی تعادل مولکولی در مکانیک ساکن، کاربرد قضیه منابرئا در الاستیسیته، و مطالعات مربوط به بتن مسلح بود. او روش جدیدی برای محاسبه تنش‌های ساکن در ساختمان‌ها در مناطق زلزله‌خیز توسعه داد که بر قوانین ساختمان‌سازی مقاوم در برابر زلزله تأثیرگذار بود. | ## جمع‌بندی | کانواتسی، به همراه چزاره گیلینی، تحقیقات مهمی درباره تنش‌های مکانیکی بر اسکلتی انسان، به‌ویژه استخوان ران، انجام دادند.
موضوع مقاله: کارلو کاتانی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کارلو کاتانی | مقدمه: کارلو جورجیو دومنیکو انریکو کاناتانی (۲۲ آوریل ۱۸۵۲ – ۲۰ ژوئیه ۱۹۱۸) مهندس عمران ایتالیایی بود که بیشتر دوران حرفه‌ای خود را در دولت ایالتی ویکتوریا استرالیا گذراند. | ## بخش 1: کارلو کاتانی | او در فلورانس، ایتالیا متولد شد و مدرک مهندسی عمران خود را از مؤسسه فنی آنجا دریافت کرد. پس از کار در ساخت راه‌آهن، در سال ۱۸۷۶ به نیوزیلند مهاجرت کرد، اما تقریباً بلافاصله به ملبورن رفت. | ## بخش 2: کارلو کاتانی | در عرض چند هفته، به بخش اراضی تاج و نقشه‌برداری ویکتوریا به عنوان نقشه‌بردار پیوست. در سال ۱۸۸۲ به اداره امور عمومی (ویکتوریا) منتقل شد و در سال ۱۸۹۲ رئیس بخش خود گردید. | ## بخش 3: کارلو کاتانی | کاناتانی پروژه‌های بسیاری در مهندسی عمران را نظارت کرد، از جمله: زهکشی باتلاق کو-وی-راپ گسترش و بهبود رود یارا در بالادست پل پرینسز، خیابان الکساندرا و طراحی و کاشت باغ‌های الکساندرا احداث جاده‌ها به آرتورز سیت و کوه دونا بوانگ ساخت کانال الوود ساخت سیل‌بندهای رود موری در منطقه استراتمرتون ساخت دریاچه کاناتانی در کوه بافالو بازسازی و طراحی ساحل سنت کیلدا. زندگی شخصی در ماه مه ۱۸۸۶، کاناتانی با کاترین هنلی ۲۶ ساله، دختر یک کشاورز در پورت فیری ازدواج کرد. | ## جمع‌بندی | میراث شهر کاناتانی، ویکتوریا، دریاچه کاناتانی در کوه بافالو و باغ‌های کاناتانی در منطقه سنت کیلدا، ویکتوریا به نام او نام‌گذاری شده‌اند.
موضوع مقاله: جورجیو چرائیولی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جورجیو چرائیولی | مقدمه: جورجیو چرائیولی (۲۴ ژوئن ۱۹۳۰ – ۱۷ ژوئیه ۲۰۰۸) مهندس، استاد دانشگاه و پیشرو در جنبش حمایت از جهان سوم در ایتالیا بود. | ## بخش 1: جورجیو چرائیولی | پدربزرگش، نیز به نام جورجیو، هنرمند مشهوری بود و پدرش، ماریو، به عنوان مهندس در شهرداری تورین فعالیت می‌کرد. او مهندسی عمران را در دانشگاه پلی‌تکنیک تورین فرا گرفت و پس از مدتی فعالیت حرفه‌ای مستقل، به استاد رشته فناوری معماری تبدیل شد. در جوانی داوطلب در شاخه محلی انجمن سنت وینسنت دو پل شد و بعدها رهبری عمل مسیحی را بر عهده گرفت و با ایجاد مرکز کاتولیک تورین علیه گرسنگی جهان و سازماندهی روزهای برادری، وجوه جمع‌آوری‌شده کلیسا در طول روزهای روزه را به پروژه‌های کشورهای در حال توسعه اختصاص داد. او با سفرهای متعدد به هند، با جنبش ساروودایا به رهبری وی نوبا بهاوه آشنا شد و پس از بازگشت به ایتالیا با جیووانی اِرمیلیا، آسفا را تأسیس کرد، یک سازمان غیردولتی که فعالیت‌های ساروودایا در هند را پشتیبانی می‌کرد و اصول مهاتما گاندی را در ایتالیا ترویج می‌داد. | ## بخش 2: جورجیو چرائیولی | آسفا هزاران کشاورز کم‌درآمد هند را در ایالت‌های تامیل نادو و آندرا پرادش برای شروع کشت زمین‌های اهداشده توسط مالکان، توانمند ساخت. چرائیولی همچنین حرکت توسعه و صلح را در دسامبر ۱۹۶۸ تأسیس کرد، یک NGO غیرمذهبی برای توسعه پایدار در کشورهای فقیر. در سال ۱۹۸۸ مدرسه بین‌المللی تحصیلات تکمیلی فناوری، معماری و شهر در کشورهای در حال توسعه را تأسیس کرد و تا ۱۹۹۶ که به دلیل بیماری پارکینسون بازنشسته شد، مدیر آن بود. در سال ۲۰۰۳ این مدرسه به مرکز پژوهش و مستندسازی در فناوری، معماری و شهر در کشورهای در حال توسعه تبدیل شد. | ## بخش 3: جورجیو چرائیولی | پس از مرگ او، کمیته جورجیو چرائیولی برای مدیریت بورس تحصیلی و حمایت از پژوهش‌های مربوط به مسکن در کشورهای در حال توسعه تأسیس شد. کتاب‌شناسی منتخب ساخت‌وساز همگانی در جنوب شرق آسیا: تحلیل مشکلات و راهبردها، تورین گرافیکا، ۱۹۶۵، تورین. ارزیابی میان‌رشته‌ای ساخت‌وساز در کشورهای در حال توسعه: مشکلات و دشواری‌ها، C.L.U.T.، ۱۹۸۸، تورین. تفکرات درباره «وی نوبا بر گاندی» در دفاع غیرخشونت‌آمیز مردمی، CEDAM، ۱۹۸۸، پادوا. | ## جمع‌بندی | فناوری‌های قابل تطبیق، گونه‌ها و ارزیابی‌ها برای مسکن کم‌هزینه در کلان‌شهرهای کشورهای در حال توسعه (با N.
موضوع مقاله: فابریزیو ده میراندای | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فابریزیو ده میراندای | مقدمه: فابریزیو ده میراندای (۳۰ اکتبر ۱۹۲۶ – ۲۱ ژانویه ۲۰۱۵) مهندس سازه و پل ایتالیایی و استاد دانشگاه بود. | ## بخش 1: فابریزیو ده میراندای | حرفه وی در سال ۱۹۵۰ از دانشگاه ناپل در رشتهٔ مهندسی عمران فارغ‌التحصیل شد و از سال ۱۹۵۵ ساختارهای مرکب فولاد-بتن را در ایتالیا معرفی کرد، عمدتاً در حوزهٔ پل و سازه‌های بزرگراهی. وی در بسیاری از مسابقات طراحی ملی و بین‌المللی پل‌ها شرکت و موفق شد جایزهٔ مشترک مسابقه بین‌المللی پل مسینا را به عنوان عضو گروه Lambertini (۱۹۶۹) دریافت کند. وی از بنیان‌گذاران و سپس رئیس (۱۹۷۰–۱۹۷۳) انجمن متخصصان سازه‌های فولادی ایتالیا (CTA) بود و در سال ۱۹۶۸ شرکت مشاورهٔ مهندسی خود را برای طراحی پل‌ها و سازه‌ها تأسیس کرد. | ## بخش 2: فابریزیو ده میراندای | در طول بیش از پنجاه سال فعالیت حرفه‌ای، صدها سازه و پل طراحی کرد که شامل بزرگراه‌های ارتقا یافته در جنوا (۱۹۶۳–۱۹۶۵)، در مسیر فلورانس-میلان (۱۹۶۱) و در سن لورنزو-رم (۱۹۶۹–۱۹۷۶)، همچنین پل‌ها و پل ایندیانو بر روی رودخانه آرنو نزدیک فلورانس (۱۹۷۲–۱۹۷۸) در ایتالیا، پل زاراته-برازو لارگو در آرژانتین (۱۹۶۹–۱۹۷۶) و پل راند در اسپانیا (۱۹۷۳–۱۹۷۷) بود. میراث فابریزیو ده میراندای در طول بیش از پنجاه سال فعالیت حرفه‌ای خود، نقش مهمی در توسعه مهندسی سازه‌های فولادی و مرکب در ایتالیا و جهان ایفا کرد. او با طراحی و نظارت بر ساخت صدها پل و سازه، به ویژه در دهه‌های ۱۹۵۰ تا ۱۹۷۰، استانداردهای جدیدی را در مهندسی سازه معرفی کرد. | ## بخش 3: فابریزیو ده میراندای | از جمله پروژه‌های برجسته او می‌توان به پل‌های ایندیانو و راند در ایتالیا و اسپانیا، و پل زاراته-برازو لارگو در آرژانتین اشاره کرد. او از سال ۱۹۶۵ تا ۱۹۹۶ در رشته «تکنیکا دل کستروتسیون» (مهندسی سازه) در پلی‌تکنیک میلان تدریس کرد و در توسعه استانداردهای ملی و بین‌المللی در حوزه مهندسی سازه مشارکت داشت. | ## جمع‌بندی | میراث علمی و حرفه‌ای او همچنان در مؤسسه «استودیو ده میراندا» در میلان ادامه دارد، که از سال ۱۹۶۸ به طراحی و مشاوره در زمینه سازه‌های پیچیده مشغول است.
موضوع مقاله: ابوبکر سوماهورو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ابوبکر سوماهورو | مقدمه: ابوبکر سوماهورو (۶ ژوئن ۱۹۸۰) فعال صنفی، کنشگر کارگری و سیاستمدار ایتالیایی-ساحل‌عاجی است که در انتخابات ۲۰۲۲ ایتالیا به مجلس نمایندگان راه یافت.او از حقوق کارگران مهاجر در بخش کشاورزی ایتالیا دفاع کرده است. | ## بخش 1: ابوبکر سوماهورو | زندگی‌نامه ابوبکر سوماهورو در سال ۱۹۸۰ در بترولیلیه، در ساحل عاج به دنیا آمد.او در سال ۱۹۹۹، در ۱۹ سالگی، وارد ایتالیا شد.سوماهورو در سال ۲۰۱۰ در رشتهٔ جامعه‌شناسی از دانشگاه ناپل فدریکو دوم با نمرهٔ ۱۱۰ از ۱۱۰ فارغ‌التحصیل شد. موضوع پایان‌نامهٔ او «تحلیل اجتماعی بازار کار: وضعیت کارگران مهاجر در بازار کار ایتالیا؛ تداوم‌ها و دگرگونی‌ها» بود. | ## بخش 2: ابوبکر سوماهورو | پیشهٔ سیاسی در انتخابات عمومی ۲۰۲۲ ایتالیا، حزب اروپای سبز نامزدی سوماهورو را به‌عنوان یک چهرهٔ مستقل برای مجلس نمایندگان در چارچوب فهرست ائتلاف سبزها و چپ پیشنهاد کرد.سوماهورو به‌عنوان نامزد جناح میانه‌چپ در حوزهٔ تک‌نمایندهٔ مودنا شرکت کرد و با کسب ۳۶٫۰۱٪ آرا، به‌طور غیرمنتظره‌ای از نامزد جناح میانه‌راست، دانیلا دوندی (با ۳۷٫۴۴٪ آرا) شکست خورد. با این حال، به لطف نامزدی‌های دیگرش در صدر فهرست ائتلاف سبزها و چپ در حوزه‌های چندنماینده‌ای ونتو ۱–۰۱، پولیا ۰۲، لمباردی ۱–۰۱ و امیلیا-رومانیا ۰۲، در سه حوزهٔ آخر انتخاب شد و بر پایهٔ قانون انتخاباتی، نمایندگی حوزهٔ آخر به او واگذار گردید. | ## بخش 3: ابوبکر سوماهورو | در پی بروز تخلفات اداری در تعاونی‌هاییکه توسط مادرِ همسر و شریک زندگی او اداره می‌شدند و آغاز تحقیقات قضایی از سوی دادستانی لاتینا،سوماهورو در ۲۴ نوامبر ۲۰۲۲ تصمیم گرفت عضویت خود را در گروه پارلمانی ائتلاف سبزها و چپ به‌طور موقت تعلیق کند تا موضع خود را روشن سازد و بی‌ارتباطی کامل خود را با این پرونده مورد تأکید قرار دهد. | ## جمع‌بندی | در ۹ ژانویهٔ ۲۰۲۳، سوماهورو از ائتلاف سبزها و چپ کناره‌گیری کرد و دلیل آن را «نبود همبستگی» و «عدم تمایل برای حمایت سیاسی از او در جریان تحقیقات» عنوان نمود.
موضوع مقاله: لوییجی جیورا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لوییجی جیورا | مقدمه: لوییجی جیورا (۱۴ اکتبر ۱۷۹۵ – ۱ اکتبر ۱۸۶۴) مهندس و معمار ایتالیایی با تبار آلبانیایی بود. | ## بخش 1: لوییجی جیورا | او بیشتر برای طراحی و ساخت دومین پل معلق در اروپا و نخستین در اروپای قاره‌ای در سال ۱۸۳۲ شناخته می‌شود. زندگی‌نامه جیورا در سال ۱۷۹۵ در ماشچیتو، شهری کوچک از آربِرش در ولتوره-ملفی، باسیلیکاتا متولد شد. او تحصیلات اولیه خود را در ماشچیتو در مدرسه پدران سنت جوزف کالازان و سپس در سمیناریو ملفی گذراند؛ و بعد برای شرکت در دوره‌های دانشگاهی به ناپل رفت. جیورا یکی از اعضای اولیه دانشجویان مدرسه پل‌ها و جاده‌ها بود که توسط پادشاه جواکینو مورات در ۴ مارس ۱۸۱۱ تأسیس شد و در زمان حضور او توسط کارلو آفان د ریورا مدیریت می‌شد. جیورا در سال ۱۸۱۴ فارغ‌التحصیل شد و به بدنه پل‌ها و جاده‌ها راه یافت و سفرهای مطالعاتی متعددی به بریتانیا و فرانسه انجام داد. | ## بخش 2: لوییجی جیورا | در این سفرها پیشرفت‌های مهندسی را بررسی و دیدگاه‌های جدیدی از توسعه صنعتی این کشورها کسب کرد. در آن زمان دولت‌های کشورهای کمتر توسعه‌یافته سعی داشتند با فرستادن بهترین تکنسین‌های خود، فناوری‌های نوین را یاد بگیرند و این فعالیت‌ها به‌طور متغیر پیشرفت کشورها را تسهیل یا کند می‌کرد. بدنه پل‌ها و جاده‌ها (پیشرو مهندسان عمران ناپل) بین ۱۸۲۰ تا ۱۸۴۰ مجموعه‌ای از اقدامات عمرانی در مناطق مختلف از جمله رِجی لاگنی برای هدایت جریان آب در مناطق کوهستانی انجام داد و توجه استادان فرانسوی قدیمی را جلب کرد. گاریبالدی استعداد او را شناسایی کرد و می‌خواست او را به عنوان وزیر امور عمومی دولت موقت منصوب کند. جیورا طرح ساماندهی سمت شرقی ناپل، معروف به «راه‌آهن»، را توسعه داد که اتصال بین آلبرگو رویال دی پورو و پیلریو را فراهم می‌کرد و گذر از ایستگاه‌های راه‌آهن در دیوارهای باستانی شهر امکان‌پذیر شد. | ## بخش 3: لوییجی جیورا | شهرت جیورا عمدتاً از طراحی پل‌های معلق او ناشی می‌شود: پل رئال فردیناندو روی گاریلیانو، نخستین پل معلق ساخته‌شده در اروپای قاره‌ای (۱۸۳۲) و پل ماریا کریستینا بر روی رودخانه کالوره نزدیک بنِوِنتو، تکمیل‌شده در ۱۸۳۵. قطعات فلزی در کارخانه‌های تولید اسلحه در مونجیانا ساخته می‌شدند و دولت هزینه ساخت را تأمین می‌کرد. پل رئال فردیناندو در سال ۱۹۴۳ توسط لشکرهای آلمانی در حال عقب‌نشینی تا حدی تخریب شد. پل ماریا کریستینا پس از آسیب در ۱۸۵۱ و تعمیر سریع توسط جیورا، در ۱۹۴۳ توسط مهندسین آلمانی منفجر شد. | ## جمع‌بندی | دیگر دستاوردهای او شامل: قبل از ایستگاه قطار ناپل، پایانه راه‌آهن ناپولی-نوچرا/کاستل‌آماره نظارت بر ساخت ناپولی-نوچرا/کاستل‌آماره، اکنون راه‌آهن ناپل-سالِرنو بازسازی گنبد (۱۸۵۲) کلیسای جیرولامینی، ناپل پس از مرگ، جیورا در قبرستان پوگیورهاله، ناپل به خاک سپرده شد.
موضوع مقاله: جوزپه گورلا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جوزپه گورلا | مقدمه: جوزپه گورلا (۱۸۹۵–۱۹۷۰) مهندس عمران و سیاستمدار ایتالیایی بود که عضو حزب فاشیست ملی بود. | ## بخش 1: جوزپه گورلا | در جریان جنگ به شدت زخمی شد و به دلیل معلولیت ناشی از جراحات، مجبور به ترک ارتش شد. حرفه و فعالیت‌ها پس از بازگشت، گورلا به انجمن ملی جانبازان و معلولان جنگ که وابسته به جنبش فاشیستی بود، پیوست. او عضو هیئت مدیره اتحادیه ملی مهندسان فاشیست (SNFI) بود و بین ۱۹۳۷ تا ۱۹۳۸ به عنوان دبیرکل این اتحادیه خدمت کرد. | ## بخش 2: جوزپه گورلا | پس از خدمت کوتاه در ارتش ایتالیا در آغاز جنگ جهانی دوم، در ۳۰ اکتبر ۱۹۴۰ به عنوان وزیر راه و ساختمان در کابینه موسولینی منصوب شد و جای ادلچی سرنا را گرفت. پس از پایان دوره وزارت، گورلا به عنوان مشاور ملی شرکت آب، گاز و برق و عضو کمیته بودجه مجلس منصوب شد. در آوریل ۱۹۴۳، رئیس شرکت ملی نفت ایتالیا (AGIP) و نایب رئیس شرکت ملی هیدروژناسیون سوخت شد. | ## بخش 3: جوزپه گورلا | او این سمت‌ها را حتی پس از سقوط حکومت فاشیستی و تشکیل کابینه بادولیو در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳ حفظ کرد. | ## جمع‌بندی | سال‌های پایانی و درگذشت گورلا تحت هیچ روند قضایی توسط متفقین یا مقامات ایتالیایی قرار نگرفت.
موضوع مقاله: فرانچسکو ایپولیتو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فرانچسکو ایپولیتو | مقدمه: فرانچسکو ایپولیتو (زادهٔ ۲۳ نوامبر ۱۹۹۴) مهندس عمران و سازه، روزنامه‌نگار و نویسندهٔ ایتالیایی است. | ## بخش 1: فرانچسکو ایپولیتو | است و به خاطر فعالیت‌هایش در مهندسی، ترویج علم و روزنامه‌نگاری ورزشی شناخته می‌شود. زندگی‌نامه زندگی اولیه و تحصیلات ایپولیتو در سال ۱۹۹۴ در فوگیا به دنیا آمد و از دوران کودکی به مهندسی و روزنامه‌نگاری علاقه نشان داد. او به عنوان نویسندهٔ جوان، برای نشریاتی مانند کالچو ۲۰۰۰، Calciomercato.com و نسخهٔ آپولیا از کوریره دلو اسپورت مطلب نوشت و هنوز هم به عنوان خبرنگار فوگیا برای این روزنامه فعالیت می‌کند و اخبار تیم فوتبال فوجیا را پوشش می‌دهد. او مدرک کارشناسی مهندسی عمران و محیط زیست را از دانشگاه پلی‌تکنیک باری دریافت کرد و پایان‌نامهٔ او بر تحلیل ریزش ساختمان‌ها و به ویژه ریزش ساختمان ویاله جیو تو فوگیا متمرکز بود. | ## بخش 2: فرانچسکو ایپولیتو | او سپس مدرک کارشناسی ارشد مهندسی سازه را در همان دانشگاه با افتخارات دریافت کرد و تحقیقاتش شامل بررسی کاربردهای یادگیری ماشینی برای شناسایی خودکار آسیب در پل‌ها بود، که به بهبود ایمنی و نگهداری زیرساخت‌ها کمک می‌کند. حرفه مهندسی فرانچسکو ایپولیتو حرفهٔ خود را با شرکت Webuild آغاز کرد و در طراحی پل‌ها و سازه‌ها مشارکت داشت. او همچنین در طراحی سیستم‌های خودکار پایش تونل‌ها و پل‌ها مشارکت داشت و مدل‌های نوآورانه‌ای برای ارزیابی ریسک سازه‌ها ارائه کرد. در سال ۲۰۲۵ به دلیل تجربهٔ خود در تونل‌زنی مکانیزه و فعالیت در ارتباطات علمی و فنی، به هیئت اعضای جوانان انجمن تونل‌سازی ایتالیا منصوب شد. | ## بخش 3: فرانچسکو ایپولیتو | ترویج علم ایپولیتو به خاطر ترویج رشته‌های STEM از طریق توضیح ساده و قابل فهم مفاهیم مهندسی شناخته می‌شود. او با استفاده از شبکه‌های اجتماعی و پلتفرم‌هایی مانند لینکدین، مقالات آموزشی و ویدئوهای کوتاه منتشر می‌کند تا دانش فنی را برای عموم مردم قابل فهم سازد. در سال ۲۰۲۴، به عنوان برترین تولیدکنندهٔ محتوای STEM در ایتالیا در لینکدین شناخته شد و توانست مخاطبان زیادی را با پروژه‌های مهندسی و فناوری جذب کند. کتاب دوم در سال ۲۰۲۵ منتشر شد و شامل فصل‌های جدید، عکس‌های بیشتر و پیش‌گفتاری از رئیس باشگاه جوزپه ماروتا است که اهمیت دو ستاره روی پیراهن را توضیح داده است. | ## جمع‌بندی | این نسخهٔ جدید همچنین شامل تحلیل‌های تاریخی عمیق‌تر و بررسی تکامل طراحی پیراهن‌های دروازه‌بان و تیم‌های میکس باشگاهی است.
موضوع مقاله: فرناندو لیتزی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فرناندو لیتزی | مقدمه: فرناندو لیتزی (۲ ژانویهٔ ۱۹۱۴ – ۲۸ اوت ۲۰۰۳) مهندس عمران ایتالیایی و بنیان‌گذار فناوری میکروپایل بود. | ## بخش 1: فرناندو لیتزی | او در کاستلنووو دی پورتو، نزدیکی رم، به دنیا آمد و بیشتر دوران کودکی خود را در ناپل گذراند. در دوران اسارت، در اردوگاهی در نزدیکی مرز پاکستان و افغانستان، به تحصیل مهندسی عمران پرداخت. | ## بخش 2: فرناندو لیتزی | پس از بازگشت به ایتالیا در سال ۱۹۴۶، مدرک خود را با بالاترین درجه دریافت کرد و به عنوان مهندس ارشد در شرکت «فونددیله» (Fondedile) مشغول به کار شد، جایی که نزدیک به ۵۰ سال به عنوان مدیر فنی فعالیت کرد. در دوران بازسازی پس از جنگ جهانی دوم در ایتالیا و اروپا، لیزی فناوری «پالی رادیسه» (پایهٔ ریشه‌ای یا میکروپایل) را برای تقویت و ترمیم بناهای تاریخی و آسیب‌دیده توسعه داد. | ## بخش 3: فرناندو لیتزی | اولین کاربرد بین‌المللی این فناوری در سال ۱۹۵۲ در آلمان برای تقویت بنیادهای کارخانهٔ کروپ (Krupp) در اسن-بوخوم و سپس در سد کرکینی در یونان بود. | ## جمع‌بندی | لیزی در سال ۱۹۸۰ از شرکت فونددیله بازنشسته شد، اما تا زمان درگذشتش در ۲۸ اوت ۲۰۰۳ در ناپل همچنان در مشاوره و فعالیت‌های مهندسی فعال بود.
موضوع مقاله: لوئیجی دل‌الیو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لوئیجی دل‌الیو | مقدمه: او استاد تمام مهندسی حمل‌ونقل در دانشگاه کانتابریا در سانتاندِر، اسپانیا است و گروه پژوهشی مهندسی حمل‌ونقل پایدار و ریلی (SUMLAB) را هدایت می‌کند. | ## بخش 1: لوئیجی دل‌الیو | زندگی‌نامه تحصیلات و آموزش دل‌اُلیو در سال ۲۰۰۱ از دانشگاه پلی‌تکنیک باری در رشتهٔ مهندسی عمران با گرایش حمل‌ونقل فارغ‌التحصیل شد و سال بعد مدرک کارشناسی ارشد در مهندسی ایمنی گرفت. او در سال ۲۰۰۵ از دانشگاه بورگوس در رشتهٔ مهندسی عمران و صنعتی دکترا گرفت؛ پایان‌نامهٔ او بر بهینه‌سازی شبکه‌های حمل‌ونقل عمومی تمرکز داشت. | ## بخش 2: لوئیجی دل‌الیو | مسیر حرفه‌ای آکادمیک پس از دوره‌های تحقیقاتی کوتاه در باری، بورگوس و سانتاندِر، دل‌اُلیو در سال ۲۰۰۷ به مدرسه مهندسی عمران دانشگاه کانتابریا پیوست. از نوامبر ۲۰۲۰ تا نوامبر ۲۰۲۲ به عنوان معاون رئیس دانشگاه در امور تحقیق و انتقال دانش خدمت کرد. | ## بخش 3: لوئیجی دل‌الیو | پژوهش‌های دل‌اُلیو ترکیبی از نظرسنجی‌های ترجیح‌مندی اعلام‌شده، مدل‌سازی انتخاب گسسته و بهینه‌سازی ریاضی برای اطلاع‌رسانی به سیاست‌گذاری حمل‌ونقل است. مقالهٔ او در سال ۲۰۰۶ با عنوان «مدل برنامه‌ریزی ریاضی دو سطحی برای تعیین موقعیت ایستگاه‌های اتوبوس و بهینه‌سازی فراوانی‌ها» از نخستین کاربردهای بهینه‌سازی دو سطحی در طراحی مشترک فاصلهٔ ایستگاه‌ها و فرکانس خدمات بود. | ## جمع‌بندی | پروژه‌های اخیر SUMLAB شامل بررسی انتخاب فرودگاه در مناطق چندفرودگاهی، اثرات بازگشتی زیست‌محیطی خودروهای خودران و مفهوم «شهر X دقیقه‌ای» برای حرکت فعال است.
موضوع مقاله: امانوئله سورینو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # امانوئله سورینو | مقدمه: او از برجسته‌ترین متفکران ایتالیا در نیمهٔ دوم قرن بیستم به شمار می‌آید و به‌ویژه به خاطر نظریهٔ «جاودانگی هستی» و نقد نیهیلیسم شناخته می‌شود. | ## بخش 1: امانوئله سورینو | زندگی امانوئله سورینو او در برشا به دنیا آمد و تحصیلات فلسفی خود را در دانشگاه پادوا به پایان رساند. سورینو زیر نظر فیلسوفانی مانند گویدو کالتاگیرونه و جووانی جن‌تیله به مطالعهٔ تاریخ فلسفه پرداخت. از سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۸۹ استاد فلسفهٔ اخلاق در دانشگاه کاتولیک میلان بود و سپس به دانشگاه کافوسکاری ونیز پیوست. اندیشهٔ فلسفی سورینو خود را وارث سنت پارمنیدسی می‌دانست و بر این باور بود که اصل بنیادین فلسفهٔ غرب، باور به «نیستی» است: از افلاطون تا هایدگر، تفکر غربی بر این پیش‌فرض حرکت کرده که موجودات به وجود می‌آیند و از میان می‌روند. در برابر، او نظریهٔ «جاودانگی هستی» را مطرح کرد: هر چیزی که هست، ازلی و ابدی است و «نیستی» هیچ‌گاه تحقق نمی‌یابد. | ## بخش 2: امانوئله سورینو | به باور او، علم و فناوری به دنبال گسترش قدرت انسان بر «شدن» و «نابودی» هستند و بنابراین تجلی عینی همان باوری‌اند که او ریشهٔ بحران‌های جهان مدرن می‌دانست. روش‌شناسی سورینو با ترکیب تحلیل منطقی-زبان‌شناختی و بازخوانی تاریخی، نشان داد که مفاهیم «شدن» و «نیستی» بر پایهٔ تناقض ساخته شده‌اند. او با بازگشت به پارمنیدس، «آنچه هست، هست» را اصل بنیادین فلسفه دانست و هرگونه دگرگونی واقعی هستی را ناممکن خواند. نقد مدرنیته سورینو تکنولوژی و علم مدرن را پیامد گسترش نیهیلیسم می‌دانست و معتقد بود که انسان با گسترش قدرت بر «شدن» و «نابودی» عملاً در دام نیهیلیسم می‌افتد. واکنش‌ها و نقدها برخی از نظریات سورینو، از جمله نقد نیهیلیسم، با مخالفت کلیسای کاتولیک مواجه شد و در دههٔ ۱۹۶۰ سبب جدایی او از دانشگاه کاتولیک میلان شد. | ## بخش 3: امانوئله سورینو | با این حال، سورینو در محافل فلسفهٔ ایتالیا به‌عنوان یکی از مهم‌ترین متفکران قرن بیستم شناخته شد. جایگاه و تأثیر در فلسفهٔ اروپا سورینو در فضای فلسفهٔ اروپایی به‌عنوان یکی از مهم‌ترین فیلسوفان ایتالیای معاصر شناخته می‌شود. برخی مفسران او را در کنار چهره‌هایی چون جورجو آگامبن و روبرتو اسپوزیتو بخشی از «فلسفهٔ ایتالیایی معاصر» می‌دانند که مباحثی چون سیاست، هستی‌شناسی و نقد مدرنیته را بازتعریف کردند. رسانه‌های ایتالیایی هنگام درگذشت او تأکید کردند که سورینو «یکی از آخرین فیلسوفان بزرگ اروپا» بود. برخی فیلسوفان هم‌عصر او، مانند ماسیمو کاچاری, اندیشهٔ سورینو را نقطهٔ مقابل سنت پدیدارشناسی و هرمنوتیک دانسته‌اند، چرا که او «بازگشتی رادیکال» به پارمنیدس را پیشنهاد می‌کرد. | ## جمع‌بندی | مقایسه با دیگر فیلسوفان ایتالیایی سورینو در مقابل آگامبن، اسپوزیتو و نانسی جایگاه متفاوتی دارد: او روش‌شناسی منطقی-متافیزیکی دارد، در حالی که دیگران بر سیاست، حقوق یا جامعه‌شناسی فلسفی تمرکز دارند.
موضوع مقاله: گابریلا گرماندی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # گابریلا گرماندی | مقدمه: آثار گِرماندی بر تلاقی هویت‌های آفریقایی (به‌ویژه اتیوپیایی) و ایتالیایی متمرکز است. | ## بخش 1: گابریلا گرماندی | سال‌های اولیه گرماندی در آدیس آبابا به دنیا آمد، از پدری ایتالیایی اهل بولونیا و مادری ایتالو-اتیوپیایی. مادر گرماندی دختر یک افسر ارتش ایتالیا و مادری اریتره‌ای بود که به دلیل سیاست‌های نژادی مستعمرهٔ تحت کنترل فاشیستی آفریقای شرقی ایتالیا از یکدیگر جدا شدند، و پس از پایان دولت فاشیستی ایتالیا با پدر ایتالیایی گرماندی ازدواج کرد. | ## بخش 2: گابریلا گرماندی | گرماندی بیان کرده است که مادرش او را «سفیدپوست» بزرگ کرده و گفته مادربزرگش هنگام رشد در یک صومعهٔ ایتالیایی به دلیل وضعیت مختلط نژادی از جامعهٔ اتیوپیایی طرد شده بود.پس از مرگ پدرش، گرماندی در ۱۴ سالگی به بولونیا نقل مکان کرد. در دوران نوجوانی در بولونیا، او اظهار کرده است که دلتنگ خانه بوده و آرزوی بازگشت به جامعهٔ خود در اتیوپی را داشته است. | ## بخش 3: گابریلا گرماندی | پیشه گرماندی در سال ۱۹۹۹ با کسب جایزهٔ ادبی اِکس اند تِرا برای نویسندگان مهاجراز سوی انتشارات فارا ادیتوره شناخته شد. او در سال‌های ۲۰۰۱ و ۲۰۰۳ نیز دو بار دیگر در همان رقابت مقام سوم را کسب کرد.در سال ۲۰۰۳، گرماندی یکی از بنیان‌گذاران نشریهٔ ادبی آنلاین اِل قیبلی بود.نخستین رمان او، «ملکهٔ گل‌ها و مرواریدها» در سال ۲۰۰۷ توسط دونزِلّی ادیتوره منتشر شد.> نسخهٔ ترجمه‌شدهٔ انگلیسی این رمان در سال ۲۰۱۵ منتشر شد و نقدهای مثبتی دریافت کرد. | ## جمع‌بندی | در سال ۲۰۱۰، گرماندی پروژهٔ موسیقی آتسه تئودروس پروجکت را آغاز کرد، که نام آن از آتسه تئودروس دوم، نخستین امپراتور اتیوپی که اصالت سلطنتی نداشت، گرفته شده است.