موضوع مقاله: دید خودمحوری | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # دید خودمحوری | مقدمه: دید خودمحور یا دید اول شخص یک زیرشاخه از بینایی رایانه‌ای است که مستلزم تجزیه و تحلیل عکس‌ها و فیلم‌هایی است که توسط دوربین‌های پوشیدنی ضبط شده است، که معمولاً بر روی سر یا بر روی سینه بسته می‌شوند و به‌طور طبیعی به میدان دید فردی که دوربین را پوشیده است نزدیکتر می‌شود. | ## بخش 1: دید خودمحوری | تاریخ ایده استفاده از دوربین‌های پوشیدنی برای گردآوری داده‌های بصری از دیگاه اول شخص به دههٔ ۷۰ بر می‌گردد، زمانی که استیو من «چشم شیشه‌ای دیجیتالی» را اختراع کرد، دستگاهی که، زمانی که پوشیده می‌شود، باعث می‌شود که چشم انسان به‌طور مؤثری هم به یک دوربین الکترونیکی و هم به یک صفحه نمایش تلویزیون تبدیل شود.Mann, S. بهترین حالت برای دید خود محور از نقطهٔ چشم انجام می‌شود، اما ممکن است از طریق دوربینی که به گردن بسته شده است نیز استفاده شود، زمانی که عینک دیجیتالی در راه است.Mann, S. این نوع از دوربین‌های گردنی از طریق مایکروسافت سنس‌کم در سال ۲۰۰۶ برای امور تحقیقاتی تجربی مرتبت با سلامت رایج شد.Doherty, A. علاقه جامعه بینایی کامپیوتر به نمونه‌های خودمحور با ورود به دهه ۲۰۱۰ به صورت آرامی درحال افزایش بود و به گونه ای که در سال‌های گذشته به سرعت در حال افزایش است،Bolanos, M. که با پیشرفت چمشگیر در زمینه فناوری‌های پوشیدنی و افزایش تعداد برنامه‌های کاربردی دارای پتانسیل تقویت شده است. که در سال ۲۰۱۲ معرفی شد، که از سه مؤلفهٔ اصلی تشکیل شده، یک مؤلفه محلی ساز، که می‌تواند محیط اطراف را تخمین بزند، یک مؤلفه شناسایی که می‌تواند اشیاء و افراد را شناسایی کند و در نهایت یک مؤلفه تشخیص تحرک که می‌تواند اطلاعاتی در مورد تحرکات فعلی کاربر ارائه دهد. این سه جزء در کنار هم یک آگاهی کاملی از موقیعت کنونی کاربر فراهم می‌کند که به نوبه خود می‌تواند برای ارائه کمک به خود یا مراقب استفاده شود. | ## بخش 2: دید خودمحوری | به دنبال این ایده، اولین تکنیک‌های محاسباتی برای آنالیز یا تجزیه و تحلیل خود محوری بر روی تشخیص دادن فعالیت‌های مرتبط با دستFathi, A. همچنین با توجه به ذات نامحدود فیلم‌ها و حجم عظیمی ار داده‌هایی که تولید می‌شوند، تقسیم‌بندی زمانیPoleg, Y. تقریباً بعد از گذشت ۱۰ سال از بینایی خودمحور (۲۰۱۷–۲۰۰۷), این حوزه همچنان در حال گسترش تنوع است. سیستم‌های بینایی خود محور چند عاملی تکنیک‌ها و برنامه‌های حفظ حریم خصوصی تجزیه و تحلیل فعالیت بر اساس بر توجهSu, Y. از این رو، دوربین‌های پوشیدنی به صورت طبیعی برای جمع‌آوری اطلاعات بصری از کارهای روزمرهٔ ما طراحی شده‌اند، زیرا چشم‌اندازی صمیمی از میدان بصری دارنده دوربین ارائه می‌دهند. بسته به میزان نرخ تصویر یا فریم، توانایی تشخیص بین دوربین‌های عکاسی (مه به ان دوربین‌های زنده گیر می‌گویند) و دوربین‌های ویدیویی آسان است. دستگاه‌های قبلی مانند Narrative Clip و مایکروسافت سنس‌کم، یه صورت بر روی سینه قرار می گرفتن که با نرخ فریم بسیار پایین (حداکثر ۲ فریم در در دقیقه) توصیف می‌شوند که امکان ثبت تصاویر را در مدت زمان طولانی بدون نیاز به شارژ مجدد باتری فراهم می‌کند. | ## بخش 3: دید خودمحوری | در نتیجه، آنها پتانسیل قابل توجهی برای پی بررن به مواردی مانند الگوهای رفتاری، عادات یا سبک زندگی کاربر را دارند. با این حال، به دلیل نرخ فریم پایین و حرکت آزادانه دوربین، تصاویر موقتی متوالی معمولاً تغییرات ظاهری ناگهانی را نشان می‌دهند به طوری که ویژگی‌های حرکتی را نمی‌توان به‌طور قابل اعتماد تخمین زد. ابزاری مانند گوگل گلس، گوپرو معمولاً بر روی سر نصب می‌شوند و فیلم‌های معمولی (حدود ۳۵ فریم در ثانیه) را ضبط می‌کنند که امکان ثبت جزئیات زمانی دقیق تعاملات را فراهم می‌کند. در نتیجه، آنها پتانسیل خوبی را برای تجزیه و تحلیل عمیق فعالیت‌های روزانه یا خاص ارائه می‌دهند. با این حال، از آنجایی که دوربین با سر فردی که آن را پوشیده حرکت می‌کند، تخمین حرکت سراسری فردی که آن را پوشیده دشوارتر می‌شود و در صورت حرکات ناگهانی، تصاویر می‌توانند تار شوند. در هر دو مورد، از آنجایی که دوربین در یک حالت طبیعی پوشیده می‌شود، داده‌های بصری از نظر شرایط روشنایی و ظاهر جسم، گوناگونی‌های زیادی دارند. | ## جمع‌بندی | علاوه بر این، استفاده‌کننده از دوربین در تصویر قابل مشاهده نیست و کاری که او انجام می‌دهد باید از طریق داده‌های میدان بصری دوربین حدس زده شود، که به این معنی است که اطلاعات مهمی در مورد استفاده‌کننده، به عنوان مثال، تخمین ژست یا حالت صورت، در دسترس نیست.