موضوع مقاله: ناامیدی بزرگ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ناامیدی بزرگ | مقدمه: ناامیدی بزرگ ، در میلریسم واکنشی بود که پس از اعلام واعظ ویلیام میلر (مبلغ) مبنی بر اینکه عیسی تا سال ۱۸۴۴ به زمین بازخواهد گشت (که او آن را ظهور دوم نامید) به دنبال آمد. | ## بخش 1: ناامیدی بزرگ | مطالعه او دربارهٔ نبوت دانیال ۸ در دوران بیداری بزرگ دوم او را به این نتیجه رساند که «تطهیر مقدس» دانیال همان پاکسازی جهان از گناه هنگام بازگشت مسیح است، و او و بسیاری دیگر آماده شدند. این رویدادها راه را برای ادونتیست‌هایی هموار کرد که کلیسای ادونتیست‌های روز هفتم را تشکیل دادند. آن‌ها استدلال کردند که آنچه در ۲۲ اکتبر رخ داد نه بازگشت عیسی، چنان‌که میلر می‌پنداشت، بلکه آغاز آخرین کار کفاره‌ای عیسی، یعنی تطهیر در مقدس آسمانی، بود که به ظهور دوم منجر خواهد شد. ادعاهای آخرالزمانی میلر بین سال‌های ۱۸۳۱ تا ۱۸۴۴، ویلیام میلر، کشاورزی روستایی از نیویورک (ایالت) و واعظ عامی باپتیست، بر اساس مطالعه کتاب مقدس و به‌ویژه نبوت دانیال ۸:۱۴ — «تا دو هزار و سیصد شب و روز؛ آنگاه مقدس تطهیر خواهد شد» — بازگشت عیسی به زمین را پیش‌بینی کرد و موعظه نمود. چهار موضوع به‌ویژه اهمیت داشتند: استفاده میلر از کتاب مقدس؛ فرجام‌شناسی او؛ دیدگاه او دربارهٔ پیام‌های فرشته اول و دوم مکاشفه ۱۴؛ و جنبش هفت‌ماهه که با «ناامیدی بزرگ» به پایان رسید. اصل محوری او برای تفسیر کتاب مقدس این بود که «همه متون کتاب مقدس ضروری است» و هیچ بخشی نباید نادیده گرفته شود. میلر می‌گفت برای درک یک آموزه باید «همه متون کتاب مقدس را دربارهٔ موضوع مورد نظر گرد آورد؛ سپس به هر کلمه تأثیر مناسبش داده شود، و اگر بتوان نظریه‌ای بدون تناقض بنا کرد، در خطا نخواهد بود.» او معتقد بود کتاب مقدس باید مفسر خود باشد. بدین ترتیب کتاب مقدس تبدیل به مرجع اصلی فرد می‌شود، در حالی که اگر عقیده‌نامه دیگران یا نوشته‌هایشان مبنای اقتدار قرار گیرد، آن مرجع بیرونی به جای آموزه خود کتاب مقدس محوریت می‌یابد. راهنماهای میلر دربارهٔ تفسیر پیشگویان مقدس بر همان مفاهیم مطرح‌شده در قوانین کلی او استوار بود. کتاب مقدس، تا آنجا که میلر و پیروانش در نظر داشتند، بالاترین مرجع در همه مسائل ایمان و آموزه بود. ظهور دوم جنبش میلریت در درجه اول به بازگشت حرفی، دیداری عیسی در ابرهای آسمان توجه داشت. انقلاب فرانسه یکی از چندین عاملی بود که موجب شد بسیاری از دانشجویان کتاب مقدس در سراسر جهان که نگرانی‌های میلر را مشترک داشتند، به نبوت‌های زمانی دانیال با روش‌شناسی تفسیری تاریخ‌گرایانه بپردازند. آنان به رضایت خود نتیجه گرفتند که پایان نبوت ۱۲۶۰ «روزه» دانیال ۷:۲۵ در سال ۱۷۹۸ آغاز «زمان پایان» را رقم زد. میلر سه نکته دربارهٔ این متن تعیین کرد: ۲۳۰۰ روز نمادین نشان‌دهنده ۲۳۰۰ سال واقعی است، چنان‌که در حزقیال ۴:۶ و اعداد ۱۴:۳۴ شواهدی برای آن وجود دارد؛ مقدس نشان‌دهنده زمین یا کلیساست؛ و با استناد به دوم پطرس ۳:۷، ۲۳۰۰ سال با سوختن زمین در ظهور دوم به پایان می‌رسد. میلر رؤیای ۲۳۰۰ روز را به نبوت هفتاد هفته در دانیال ۹ پیوند داد که در آن تاریخ آغازی داده شده است. او نتیجه گرفت ۷۰ هفته (یا ۷۰ عدد هفت، یا ۴۹۰ روز) ۴۹۰ سال اول از ۲۳۰۰ سال بودند. کتاب مقدس چهار فرمان دربارهٔ اورشلیم پس از اسارت بابلی ثبت کرده است: ۵۳۶ ق.م.: فرمان کوروش بزرگ در عهد عتیق برای بازسازی معبد. فرمان اردشیر به عزرا اختیار داد تا قوانین وضع کند و قضات و داوران برای دولت یهودی احیاشده منصوب کند. آغاز نبوت ۲۳۰۰ روزه (یا ساله) بود، یعنی حدود سال‌های ۱۸۴۳–۱۸۴۴ به پایان می‌رسید (۴۵۷ ق.م. میلر فرض کرد که «تطهیر مقدس» نشان‌دهنده تطهیر زمین توسط آتش در ظهور دوم مسیح است. با استفاده از اصل تفسیری موسوم به اصل روز-سال، میلر و دیگران یک «روز» نبوی را نه یک دوره ۲۴ ساعته، بلکه یک سال تقویمی تفسیر کردند. | ## بخش 2: ناامیدی بزرگ | تفسیر او میلر را به این باور — و هنگامی که پیروانش فشار آوردند به این پیش‌بینی — رساند که مسیح «حدود سال ۱۸۴۳» بازخواهد گشت. میلر بازه زمانی را به دوره‌ای در گاه‌شماری عبری ۵۶۰۴ محدود کرد و اظهار داشت: «اصول من به‌طور خلاصه این است که عیسی مسیح دوباره به این زمین خواهد آمد، آن را پاک و تطهیر خواهد کرد و با همه قدیسان در اختیار خواهد گرفت، در زمانی بین ۲۱ مارس ۱۸۴۳ و ۲۱ مارس ۱۸۴۴.»William to Joshua V. پس از بحث و مطالعه بیشتر، میلر به‌طور موقت تاریخ جدیدی — ۱۸ آوریل ۱۸۴۴ — را که بر اساس تقویم قرائیم (در تمایز با یهودیت خاخامی) بود پذیرفت.Knight 1993, pp. در ادونتیسم ۲۴ آوریل، جاشوا هایمز نوشت که تمام «زمان مورد انتظار و اعلام‌شده» گذشته و اعتراف کرد که در «زمان دقیق پایان دوره نبوی» اشتباه کرده‌اند. جوسایا لیچ حدس زد که ادونتیست‌ها احتمالاً «تنها در مورد رویدادی که پایان آن را مشخص می‌کرد در خطا بودند». میلر نامه‌ای خطاب به «مؤمنان به ظهور دوم» منتشر کرد و نوشت: «خطایم را اعتراف می‌کنم و ناامیدی‌ام را می‌پذیرم؛ با این حال همچنان معتقدم روز خداوند نزدیک است، حتی در آستانه.» در اوت ۱۸۴۴، در یک گردهمایی اردوگاهی در اکسیتر (نیوهمپشایر)، نیوهمپشایر، ساموئل اس. اسنو تفسیر جدیدی ارائه داد که به «پیام ماه هفتم» یا «ندای نیمه‌شب راستین» معروف شد. در بحثی پیچیده بر اساس گونه‌شناسی (الهیات)، اسنو نتیجه خود را (همچنان بر اساس نبوت ۲۳۰۰ روز در دانیال ۸:۱۴) ارائه داد که مسیح «در روز دهم ماه هفتم سال جاری، ۱۸۴۴» بازخواهد گشت.Samuel S. این «پیام ماه هفتم» «با سرعتی بی‌سابقه در تجربه میلریت‌ها» در میان مردم عادی گسترش یافت. ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ ۲۲ اکتبر بدون هیچ اتفاقی گذشت و احساس ناامیدی در میان بسیاری از میلریت‌ها به وجود آورد. میلریت‌ها باید با انتظارهای برآورده‌نشدهٔ خود و همچنین انتقادات شدید و حتی خشونت از سوی مردم کنار می‌آمدند. در ۱۸ نوامبر ۱۸۴۴، میلر به هایمز دربارهٔ تجربیاتش نوشت: موارد خشونت نیز وجود داشت: یک کلیسای میلریت در ایتاکا (نیویورک) به آتش کشیده شد و دو کلیسا در دانسویل و اسکاتسویل تخریب شدند. در لورین، ایلینویز، یک اوباش با چوب و چاقو به جماعت میلریت حمله کرد، در حالی که گروهی در تورنتو قیری و پردار کردن شدند. واکنش‌ها متفاوت بود: برخی روزانه به دنبال بازگشت مسیح می‌گشتند، در حالی که دیگران تاریخ‌های مختلفی — از جمله آوریل، ژوئیه، و اکتبر ۱۸۴۵ — پیش‌بینی کردند. برخی نظریه دادند که جهان وارد هزاره هفتم — «سبت بزرگ» — شده و بنابراین نجات‌یافتگان نباید کار کنند. برخی دیگر مانند کودکان رفتار کردند و باورشان را بر کلمات عیسی در مرقس ۱۰:۱۵ استوار کردند: «به‌راستی به شما می‌گویم، هر که پادشاهی خدا را مانند کودکی نپذیرد، هرگز وارد آن نخواهد شد.» میلریت جی.دی. پیکاندز از مکاشفه ۱۴:۱۴–۱۶ استفاده کرد تا آموزش دهد که مسیح اکنون بر ابری سفید نشسته و باید با دعا فرود آورده شود. حدس زده شده که اکثریت به‌سادگی از باورهایشان دست کشیدند و تلاش کردند زندگی‌شان را از نو بسازند. تا اواسط ۱۸۴۵، خطوط عقیدتی در میان گروه‌های مختلف میلریت شروع به استحکام یافتن کرد و گروه‌ها بر تفاوت‌هایشان تأکید کردند، در فرآیندی که جورج آر. در این دوران، سه گروه اصلی میلریت وجود داشت — علاوه بر کسانی که به‌سادگی از باورهایشان دست کشیده بودند.Knight 1993, p. اولین تقسیم اصلی گروه‌های میلریتی که ایمان به ظهور دوم مسیح را حفظ کردند، کسانی بودند که بر باور «در بسته» تمرکز داشتند. | ## بخش 3: ناامیدی بزرگ | این باور که توسط جوزف ترنر رایج شد، بر پایه آیه کلیدی میلریت، متی ۲۵:۱–۱۳ — مثل ده باکره — استوار بود. چنان‌که نایت توضیح می‌دهد: «پس از بسته شدن در، هیچ رستگاری دیگری وجود نخواهد داشت. باکره‌های عاقل (مؤمنان راستین) در پادشاهی خواهند بود، در حالی که باکره‌های نادان و همه دیگران بیرون خواهند بود.»Knight 1993, p. پذیرش گسترده باور «در بسته» زمانی کمرنگ شد که تردیدهایی دربارهٔ اهمیت تاریخ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ مطرح شد — اگر در آن تاریخ اتفاقی نیفتاده، پس هیچ دری بسته نشده است. مخالفت با این باورهای «در بسته» توسط هایمز رهبری شد و گروه دوم پس از ۱۸۴۴ را تشکیل داد. سومین گروه اصلی میلریت پس از ناامیدی نیز مانند گروه هیل- و ترنر-رهبری‌شده ادعا کرد که تاریخ ۲۲ اکتبر درست بود. با این حال، به جای اینکه مسیح به‌صورت نامرئی بازگشته باشد، آنان نتیجه گرفتند که رویدادی که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ رخ داده کاملاً متفاوت بود. الهیات این گروه سوم ظاهراً از همان ۲۳ اکتبر ۱۸۴۴ — روز بعد از ناامیدی بزرگ — آغاز شد. در آن روز، در جلسه دعایی با گروهی از مؤمنان ادونت، هیرام ادسون متقاعد شد که «نور داده خواهد شد» و «ناامیدی‌شان توضیح داده خواهد شد».Knight 1993, p. آنان به این نتیجه رسیدند که فرض میلر مبنی بر اینکه مقدس نشان‌دهنده زمین است اشتباه بود. از این گروه سوم کلیسای ادونتیست‌های روز هفتم برخاست و این تفسیر از ناامیدی بزرگ پایه آموزه ادونتیست‌های روز هفتم از داوری تحقیقاتی الهی پیش از ظهور را تشکیل می‌دهد. ارتباط با بهائیت اعضای بهائیت معتقدند که تفسیر میلر از نشانه‌ها و تاریخ‌های بازگشت عیسی تا حد زیادی درست بود. آنان معتقدند تحقق نبوت‌های کتاب مقدس دربارهٔ آمدن مسیح از طریق پیشروی از دین خودشان، سید علی‌محمد باب، رخ داد که در ۲۳ مه ۱۸۴۴ اعلام کرد «موعود» است و در اکتبر ۱۸۴۴ به‌طور آشکار در ایران آموزش دادن را آغاز کرد. چندین کتاب و جزوه بهائی از میلریت‌ها، نبوت‌های مورد استفاده میلر و ناامیدی بزرگ یاد می‌کنند، به‌ویژه کتاب دزد در شب اثر پیرو بهائی ویلیام سیرز. سیرز نبوت‌های دانیال را با کتاب مکاشفه در عهد جدید در حمایت از آموزه بهائی پیوند داد و سال ۱۲۶۰ را به عنوان «زمان‌ها، زمان و نیم‌زمان» دانیال ۷:۲۵ (۳ و نیم سال = ۴۲ ماه = ۱۲۶۰ روز) تفسیر کرد. با استفاده از همان اصل روز-سال که ویلیام میلر به کار برد، سیرز این متون را به سال ۱۲۶۰ هجری قمری، یا ۱۸۴۴ م. تفسیر بهائی از فصل‌های ۱۱ و ۱۲ کتاب مکاشفه، به همراه پیشگویی‌های دانیال، توسط عبدالبهاء، پسر بنیان‌گذار بهائیت، به لورا کلیفورد بارنی توضیح داده شد و در سال ۱۹۰۸ در فصل‌های ۱۰، ۱۱ و ۱۳ مفاوضات منتشر شد. دیدگاه‌های دیگر ناامیدی بزرگ توسط برخی محققان به عنوان نمونه‌ای از پدیده روان‌شناختی ناهماهنگی شناختی تلقی می‌شود. این نظریه توسط لئون فستینگر برای توصیف شکل‌گیری باورهای جدید و افزایش تبلیغ به منظور کاهش تنش یا ناهماهنگی ناشی از وقتی پیشگویی شکست می‌خورد پیشنهاد شد. بر اساس این نظریه، مؤمنان پس از شکست ظهور دوم عیسی در سال ۱۸۴۴ دچار تنش شدند که به توضیحات جدید گوناگونی انجامید. | ## جمع‌بندی | راه‌حل‌های متنوع بخشی از آموزه‌های گروه‌های مختلفی را تشکیل می‌دهند که از ناامیدی جان سالم به در بردند.