موضوع مقاله: منطقه کلان‌شهری جاکارتا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # منطقه کلان‌شهری جاکارتا | مقدمه: این منطقه شامل پایتخت کشور (منطقه ویژه پایتختی جاکارتا به‌عنوان شهر مرکزی)، پنج شهر اقماری و سه شهرستان کامل می‌شود. | ## بخش 1: منطقه کلان‌شهری جاکارتا | با این حال، گسترش این منطقه برای پوشش بخشی از سیانجور در آمارهای زیر لحاظ نشده است. این منطقه شامل منطقه ویژه پایتختی جاکارتا و بخش‌هایی از استان‌های جاوه غربی و بانتن است، به‌ویژه سه شهرستان: شهرستان بکاسی و شهرستان بوگور در جاوه غربی، و شهرستان تانگرانگ در بانتن. همچنین پنج شهر مستقل شامل بوگور، دپوک، بکاسی، تانگرانگ و جنوب تانگرنگ را دربرمی‌گیرد که به‌لحاظ اداری جزو این شهرستان‌ها محسوب نمی‌شوند. جمعیت منطقه کلان‌شهری جاکارتا با مساحتی برابر با ، طبق سرشماری سال ۲۰۲۰ اندونزی، ۳۱٫۲۴ میلیون نفر گزارش شده است، که آن را به پرجمعیت‌ترین منطقه در اندونزی و پس از توکیو به یکی از کلان‌شهرهای پرجمعیت جهان بدل می‌کند. همین ویژگی‌ها باعث شده تا افراد زیادی از سراسر کشور به این منطقه مهاجرت کرده، در آن ساکن شوند و به کار مشغول شوند. قدرت اقتصادی منطقه کلان‌شهری جاکارتا باعث شده که به مهم‌ترین قطب کشور در زمینه‌های مالی، تولیدی و بازرگانی تبدیل شود. بر اساس داده‌های سال ۲۰۱۹، تولید ناخالص داخلی (GDP) این منطقه ۲۹۷٫۷ میلیارد دلار آمریکا بود و تولید ناخالص داخلی سرانه نیز ۸٬۷۷۵ دلار گزارش شد. همچنین برابری قدرت خرید (PPP) منطقه به ۹۷۸٫۵ میلیارد دلار آمریکا رسید و سرانهٔ آن نیز ۲۸٬۸۴۰ دلار بود. | ## بخش 2: منطقه کلان‌شهری جاکارتا | این ارقام نشان می‌دهد که منطقه کلان‌شهری جاکارتا معادل ۲۶٫۲ درصد از اقتصاد اندونزی را به خود اختصاص داده است. تاریخچه این منطقه در سال ۱۹۷۶ با صدور دستور ریاست‌جمهوری شماره ۱۳ تأسیس شد؛ اقدامی که در پاسخ به نیازهای ناشی از رشد جمعیت پایتخت انجام گرفت. نسبت جمعیت شهر مرکزی یعنی جاکارتا نسبت به کل منطقه کلان‌شهری به‌طور قابل توجهی کاهش یافته است؛ به‌طوری که در میانهٔ سال ۲۰۲۴ تنها ۳۳٫۱٪ از کل جمعیت این منطقه را تشکیل می‌داد، در حالی که این میزان در سال ۱۹۹۰ برابر با ۵۴٫۶٪، در سال ۲۰۰۰ حدود ۴۳٫۲٪ و در سال ۲۰۱۰ برابر با ۳۵٫۵٪ بود. با وجود اجرای سیاست تمرکززدایی پس از اصلاحات سیاسی سال ۱۹۹۸، این منطقه همچنان نقش مسلطی در اقتصاد ملی دارد. در سال ۲۰۱۰، منطقه کلان‌شهری جاکارتا ۲۵٫۵۲٪ از تولید ناخالص داخلی (GDP) اندونزی و ۴۲٫۸٪ از کل تولید استان جاوه را به خود اختصاص داده بود. جاکارتای مرکزی، جاکارتای جنوبی و بکاسی به‌ترتیب ۴٫۱۴٪، ۳٫۷۸٪ و ۲٫۱۱٪ از GDP ملی را تأمین می‌کردند. سه بخش اصلی اقتصادی منطقه عبارت‌اند از: بخش صنعت (۲۸٫۳۶٪)، بخش مالی (۲۰٫۶۶٪)، و بخش بازرگانی، هتل و رستوران (۲۰٫۲۴٪). به‌علاوه، منطقه در سال ۲۰۱۰، ۴۱٫۸۷٪ از GDP بخش مالی، ۳۳٫۱٪ از ساخت‌وساز، و ۳۰٫۸۶٪ از حمل‌ونقل کشور را تأمین می‌کرد. | ## بخش 3: منطقه کلان‌شهری جاکارتا | مراکز بازرگانی و شهری مراکز مهم کسب‌وکار و تجارت منطقه در «مثلث طلایی» جاکارتای مرکزی قرار دارند. این محدوده شامل SCBD، مگا کونینگان، راسونا اپی‌سنتروم و خیابان‌های اصلی نظیر جالان جنرال سودیرمان، جالان ام‌اچ تامرین، جالان گاتوت سوبروتو و جالان هار راسونا سعید می‌شود. این ناحیه نه‌تنها مرکز مالی، بلکه به‌عنوان مرکز سبک زندگی شهری برای مردم محلی و اتباع خارجی شناخته می‌شود. منطقهٔ کلاپا گادینگ در شمال شرق جاکارتا نیز به‌تازگی به‌عنوان منطقه‌ای نوین برای زندگی، تجارت و تفریح پدید آمده است. صنعت و شهرک‌سازی گسترش مناطق مسکونی وسیع و پارک‌های صنعتی در این منطقه، حاصل توسعهٔ زیرساخت‌ها از جمله آزادراه‌ها و خطوط ریلی است. ناحیه چیکارنگ در حومهٔ جاکارتا میزبان بیش از ۲٬۵۰۰ شرکت صنعتی در ۱۲ شهرک صنعتی است که در زمینی به وسعت ۱۱٬۰۰۰ هکتار گسترش یافته‌اند. چیکارنگ بزرگ‌ترین مرکز تولیدی در جنوب‌شرق آسیا به‌شمار می‌رود و شرکت‌هایی از ژاپن، کره جنوبی، چین، سنگاپور و ایالات متحده در آن فعال هستند. سامانه LRT جاکارتا از اواخر ۲۰۱۹ و LRT Jabodebek از مارس ۲۰۲۱ به بهره‌برداری رسیدند.|[26] وُوش (Whoosh)، نخستین قطار تندرو در جنوب‌شرق آسیا و نیم‌کره جنوبی، میان جاکارتا و باندونگ حرکت می‌کند و با سرعت عملیاتی ۳۵۰ کیلومتر بر ساعت، مسافت ۱۴۳ کیلومتری را در حدود ۴۵ دقیقه طی می‌کند. | ## جمع‌بندی | این سامانه در ۱۷ اکتبر ۲۰۲۳ آغاز به‌کار تجاری کرد و تنها در دو ماه، به یک میلیون مسافر خدمات داد.