موضوع مقاله: تالار سه رنگ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # تالار سه رنگ | مقدمه: این تالار توسط معمار لودوویکو بولوگنینی طراحی شد و در اصل به‌عنوان آرشیو خانوادهٔ دوک‌های استه مورد استفاده قرار می‌گرفت. | ## بخش 1: تالار سه رنگ | در تالار سه رنگ، در تاریخ ۷ ژانویهٔ ۱۷۹۷، پرچم ایتالیا که به نام «سه‌رنگ» نیز شناخته می‌شود، برای نخستین بار به‌طور رسمی معرفی شد و به همین دلیل، این تالار نام کنونی خود را به دست آورد. در مجاورت این تالار، موزهٔ پرچم سه‌رنگ قرار دارد که مجموعه‌ای از یادگارها و اشیاء تاریخی مرتبط با پرچم ایتالیا را در خود جای داده است. این کاخ بین سال‌های ۱۴۱۴ تا ۱۴۱۷ ساخته شد، و در سال ۱۴۳۴ به عنوان اتاق جلسات شورای شهر رجیو امیلیا مورد استفاده قرار گرفت این اتاق در سال ۱۴۶۱ با ساخت بخشی به سمت خیابان‌های مدرن فارینی و کروچه بیانکا گسترش یافت؛ این بخش از ساختمان همچنین دارای یک ایوان سرپوشیده خارجی بود. نمای بنا با وجود یک ایوان بزرگ با سه طاق که توسط ستون‌های جفت‌شده پشتیبانی می‌شوند، مشخص می‌شود. برخی از تالارهای ساختمان با نقاشی‌های دیواری ساخته شده در قرن ۱۸ تزئین شده‌اند و با نقاشی‌هایی که قدمت آنها به قرن ۱۹ برمی‌گردد، غنی شده‌اند. سالن سه رنگ این تالار به شکل بیضوی طراحی شده و اطراف آن با سه ردیف بالکن احاطه شده است. در مرکز تالار یک لوستر بزرگ قرار دارد که محیطی با سبک معماری نئوکلاسیک را روشن می‌کند؛ این سبک با ستون‌هایی با سرستون‌های کورینتی در قسمت بالایی شناخته می‌شود. این تالار به‌عنوان شورای شهر رجو امیلیا عمل می‌کند و بنابراین برای برگزاری جلسات شورای شهر این شهر مورد استفاده قرار می‌گیرد. این تالار همچنین برای رویدادهای فرهنگی، کنفرانس‌ها و عروسی‌ها و همچنین مراسم یادبود سالانه سالگرد تولد پرچم ملی ایتالیا که هر ساله در ۷ ژانویه به مناسبت روز سه رنگ با حضور مهم‌ترین دفاتر جمهوری ایتالیا برگزار می‌شود، مورد استفاده قرار می‌گیرد. در ۱۶ مارس ۲۰۱۵، تالار سه رنگ میزبان یک رویداد سیاسی جوانان برای امیلیا-رومانیا و شهر بود؛ مراسم افتتاحیه پانزدهمین جلسه منطقه‌ای پارلمان نمونه اروپا میزبان هیئت‌هایی از شهر میزبان، فرارا، میراندولا، مودنا، کارپی، سنتو و پراتو بود. شهردار لوکا وکی، رئیس پارلمان اروپا آندره‌آ روسو و دیگر مقامات، جلسه را به یک سالن سه رنگ کامل افتتاح کردند. تاریخچه خاستگاه تالار سه رنگ خاستگاه این تالار به سال ۱۷۶۸ برمی‌گردد، زمانی که دوک مودنا و رجیو فرانچسکو سوم دِسته تصمیم گرفتند یک بایگانی مرکزی دولتی بسازند که قرار بود تمام اسناد دوک‌نشین مودنا و رجیو را در خود نگه دارد. | ## بخش 2: تالار سه رنگ | انتخاب معمار برای واگذاری طراحی پروژه و ساخت تالار جدید به لودوویکو بولونینی افتاد، که سپس این کار را از سال ۱۷۷۲ تا ۱۷۸۵ انجام داد. در طول ساخت و ساز از سال ۱۷۷۳ تا ۱۷۷۴، جیووانی بناسی، نجار دربار، که همیشه تحت نظارت بولونینی بود، یک مدل چوبی از تالار ساخت که در مقایسه با نسخه مدرن، بالکن نداشت. در عوض، قفسه‌هایی برای بایگانی اسناد در نظر گرفته شده بود که از طریق دیوارهای چوبی قابل دسترسی بودند. کمی پس از پایان ساخت و ساز، تصمیم گرفته شد که از آن به عنوان بایگانی استفاده نشود، زیرا تصور می‌شد که حجم زیاد اسناد می‌تواند باعث آتش‌سوزی گسترده و تمام عواقب آن شود. به منظور تصمیم‌گیری در مورد استفاده مورد نظر از سالن، بایگانی دوک رد شد و کمیسیونی تشکیل شد. این مشاوره، از جمله موارد دیگر، تقسیم آن به چندین اتاق برای استفاده به عنوان دفتر را پیشنهاد کرد، اما دوک با این موضوع مخالفت کرد و تصمیم‌گیری را به تعویق انداخت. در همان زمان، گارد مدنی شهر رجیو تشکیل شد و این تشکیلات نظامی، با کمک گروه کوچکی از نارنجک‌اندازان فرانسوی، در ۴ اکتبر ۱۷۹۶، یک دسته ۱۵۰ نفره از سربازان اتریشی را در مونته‌چیاروگولو شکست داد. این پیروزی - هم از نظر سیاسی و هم از نظر نمادین - مهم بود که ناپلئون از سربازان رجیو که قهرمانان نبرد بودند، تقدیر رسمی کرد. ناپلئون برای درگیری مسلحانه مونته‌چیاروگولو، شهر رجیو امیلیا را اینگونه تعریف کرد: علاوه بر این، در رجیو امیلیا، در اوت ۱۷۹۶، یکی از اولین تیرهای آزادی کاشته شده بود. این رویداد که از شورشی علیه حکومت دوک‌نشین در ۲۰ اوت ۱۷۹۶ در رجیو ناشی شد، همراه با رویدادهای مرتبط با نبرد مونته‌چیاروگولو، در تصمیم به انتخاب رجیو امیلیا به عنوان محل برگزاری کنگره سیسپادانه، مجمعی که منجر به تولد پرچم ایتالیا شد، نقش داشت. این پیشنهاد علیرغم اختلاف نظر با سایر شهرهای امیلیا که خواستار برگزاری مجمع در شهرداری خود بودند، دنبال شد. کنگره ۲۷ دسامبر در آن زمان در تالار شهر رجیو که توسط بولونینی طراحی شده بود و قرار بود بایگانی دوک‌نشین سابق را در خود جای دهد، برگزار شد. | ## بخش 3: تالار سه رنگ | در اینجا، ۱۱۰ نماینده به ریاست کارلو فاچی منشور قانون اساسی جمهوری سیسپادانه، شامل سرزمین‌های بولونیا، فرارا، مودنا و رجیو امیلیا را تصویب کردند. به همین دلیل، تالار بولونینی به «تالار کنگره صدنفره» یا «تالار میهن‌پرستانه» تغییر نام داد. در جلسات بعدی، که همیشه در «تالار کنگره سنتومویرات» رجیو برگزار می‌شد، بسیاری از تصمیمات، از جمله انتخاب نشان جمهوری تازه تأسیس، تصویب و رسمیت یافت. جوزپه کومپانیونی - که به همین دلیل به عنوان «پدر پرچم ایتالیا» به یاد می‌شود - پیشنهاد تصویب پرچم ملی سبز، سفید و قرمز را در جلسه چهاردهم کنگره سیسپادانو در ۷ ژانویه ۱۷۹۷ ارائه داد. ژاکوبن‌های ایتالیایی رنگ آبی پرچم فرانسه را ترجیح می‌دادند، در حالی که اعضای پاپ، رنگ زرد پرچم ایالت‌های پاپ را ترجیح می‌دادند. در نهایت، بحث بر سر رنگ سوم بر سبز متمرکز شد که بعداً به عنوان یک راه حل مصالحه‌آمیز تصویب شد. انتخاب رنگ سبز به احتمال زیاد از پرچم نظامی سه رنگ سبز، سفید و قرمز لژیون لومبارد، اولین دپارتمان نظامی ایتالیا که خود را به عنوان یک پرچم، با پرچم سه رنگ ایتالیایی مجهز کرد، الهام گرفته شده است. تصمیم کنگره برای اتخاذ پرچم سه رنگ سبز، سفید و قرمز با شور و شوق نمایندگان و با تشویق‌های پرشور حضار مورد استقبال قرار گرفت. برای اولین بار، پرچم ایتالیا رسماً به پرچم ملی یک کشور مستقل تبدیل شد و خود را از معنای نظامی و مدنی محلی جدا کرد؛ بنابراین، با این اتخاذ، پرچم ایتالیا ارزش سیاسی مهمی به خود گرفت. بر اساس این رویداد، «تالار کنگره صد نفره» رجیو بعداً به «سالا دل سه رنگ» تغییر نام داد. پرچم جمهوری سیسپادان در نوارهای افقی با رنگ قرمز در بالا، سفید در مرکز و سبز در پایین قرار داشت. | ## جمع‌بندی | در مرکز نیز نماد جمهوری قرار داشت، در حالی که در طرفین حروف "R" و "C" نشان داده شده بود، حروف اول دو کلمه‌ای که نام " جمهوری سیسپادانا " را تشکیل می‌دهند.