موضوع مقاله: روابط اتریش و روسیه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # روابط اتریش و روسیه | مقدمه: از اکتبر ۱۹۵۵، جمهوری اتریش اعلامیه بی‌طرفی را به‌صورت قانونی حفظ می‌کند؛ این کشور عضو بنیان‌گذار سازمان توسعه و همکاری اقتصادی (OECD) است. | ## بخش 1: روابط اتریش و روسیه | روسیه عضو اعضای دائم شورای امنیت سازمان ملل است و شریک آسه‌آن، عضو سازمان همکاری شانگهای (SCO)، گروه ۲۰، سازمان همکاری‌های اقتصادی آسیا–پاسفیک (APEC)، سازمان امنیت و همکاری اروپا (OSCE) و همچنین عضو پیشرو کشورهای مستقل مشترک‌المنافع (CIS)، سازمان پیمان امنیت جمعی (CSTO) و اتحادیه اقتصادی اوراسیا (EEU) می‌باشد. سرزمین‌هایی که اکنون بخشی از اتریش هستند، زمانی به‌سادگی پادشاهی هابسبورگ از دودمان هابسبورگ بودند که رئیس آن همچنین امپراتور مقدس روم از قرن پانزدهم بود. تاریخچه اتریش در روابط بین‌الملل در این دوره با سیاست خارجی هابسبورگ‌ها مترادف بود. ۱۶۸۲–۱۷۲۵) تقریباً علاقه‌ای به امور اروپایی نداشت، اما تماس‌هایی بین امپراتور مقدس روم و روسیه تزاری وجود داشت که شناخته‌شده‌ترین آن، سفارت زیگیسموند فون هربرشتاین در قرن شانزدهم بود. بین این دو پادشاهی عظیم، مشترک‌المنافع لهستان–لیتوانی و امپراتوری عثمانی قرار داشتند. با این حال، با گسترش قلمرو هابسبورگ‌ها به جنوب و شرق (که اغلب به‌عنوان «اتریش» نامیده می‌شد پس از استان مرکزی آن، آرشیدوک‌نشین اتریش) و روسیه به جنوب و غرب، روابط بین این دو پادشاهی برای امنیت اروپا حیاتی شد. زمانی که پتر کبیر در سال ۱۷۲۱ امپراتوری روسیه را تأسیس کرد، به رسمیت شناختن عنوان امپراتوری او و جانشینانش توسط هابسبورگ‌ها، دیگر مدعیان جانشینی امپراتوری روم، تا سال ۱۷۴۲ و در جریان جنگ جانشینی اتریش به تأخیر افتاد. ورود روسیه به امور اروپایی، اتحادهای مکرری بین روسیه و اتریش ایجاد کرد که غالباً علیه عثمانی‌ها و پادشاهی فرانسه بود. روسیه و اتریش در جنگ جانشینی لهستان (۱۷۳۳–۱۷۳۸)، جنگ جانشینی اتریش (۱۷۴۰–۱۷۴۸)، جنگ هفت‌ساله (۱۷۵۶–۱۷۶۳)، و از ۱۷۸۷ تا ۱۷۹۱ هر دو پادشاهی به‌صورت جداگانه علیه عثمانی‌ها جنگیدند (جنگ اتریش و عثمانی (۱۷۸۸–۱۷۹۱) و جنگ روسیه و عثمانی (۱۷۹۲–۱۷۸۷ . ظهور انقلاب فرانسه همبستگی ایدئولوژیک بین پادشاهی‌های مطلقه از جمله روسیه و اتریش ایجاد کرد، که هر دو علیه فرانسه در جنگ‌های انقلاب فرانسه و جنگ‌های ناپلئونی جنگیدند. الکساندر یکم، امپراتور روسیه، فرانتس دوم از اتریش و فریدریش ویلهلم سوم پس از نبرد لایپزیگ در ۱۸۱۳ در سال ۱۸۰۴ امپراتوری اتریش و پس از کنگره وین قدرت‌های بزرگ ارتجاع (علوم سیاسی) اروپا متعهد شدند که برای مهار انقلاب با یکدیگر همکاری کنند و اتریش و روسیه بزرگ‌ترین مدافعان کنسرت اروپا بودند. | ## بخش 2: روابط اتریش و روسیه | پس از ۱۸۱۵، سیاست اتریش به رهبری کلمنس ونتسل فون مترنیخ مبتنی بر پذیرش واقع‌بینانه برتری سیاسی روسیه در مولداویا و والاچیا بود. روسیه با حمله به مجارستان برای سرکوب انقلاب‌ها و بازگرداندن حاکمیت هابسبورگ‌ها مداخله کرد. در طول جنگ کریمه، اتریش سیاست بی‌طرفی (روابط بین‌الملل) نسبت به روسیه را حفظ کرد و در حالی که وارد جنگ نشد، از ائتلاف انگلیسی-فرانسوی حمایت می‌کرد. این موضع نیکلای اول روسیه را عمیقاً خشمگین کرد و پس از آن فشار جدی بر روابط روسیه و اتریش وارد شد. اگرچه روسیه بود که توسط معاهده پاریس (۱۸۵۶) مجازات شد، در درازمدت اتریش بیشترین زیان را از جنگ کریمه دید، با وجود اینکه به‌ندرت در آن شرکت داشت. روسیه سپس کنار ایستاد، در حالی که اتریش از وحدت ایتالیا و وحدت آلمان کنار گذاشته شد. آن بی‌طرفی روسیه نسبت به متحد سابقش به‌وضوح در شکست اتریش در جنگ اتریش و پروس ۱۸۶۶ و از دست دادن نفوذ آن در اکثر سرزمین‌های آلمانی‌زبان تأثیر داشت. هابسبورگ‌ها بنابراین سازش اتریشی-مجاری ۱۸۶۷ را پذیرفتند و دولت خود را به‌عنوان اتریش-مجارستان بازتأسیس کردند. جمهوری سوم فرانسه پس از جنگ فرانسه و پروس و از دست دادن آلزاس–لورن، به‌شدت خصمانه نسبت به امپراتوری آلمان بود و اتحاد فرانسه و روسیه را ایجاد کرد. امپراتوری بزرگ اسلاو با اتریش-مجارستان تازه نام‌گذاری شده برای افزایش نفوذ خود در بالکان و به‌هزینه امپراتوری عثمانی رقابت می‌کرد و زمینه‌های ایجاد اتحادهای دیپلماتیک که به جنگ جهانی اول منجر شد، فراهم شد. اتریش-مجارستان و امپراتوری روسیه مقامات اتریشی نگران بودند که روسیه سیاست پان‌اسلاویسم را در پیش گرفته است تا همه مردم زبان‌های اسلاوی را تحت رهبری تزار متحد کند. | ## بخش 3: روابط اتریش و روسیه | منبع اصلی تنش بین اتریش-مجارستان و روسیه، مسئلهٔ معروف مسئله شرق بود: چه باید کرد با امپراتوری عثمانی ضعیف و اتباع مسیحی شورشی آن. از ۱۸۷۳ تا ۱۸۸۷، حداقل اسماً، اتریش-مجارستان و روسیه دوباره متحد با امپراتوری آلمان در مجمع سه امپراتور بودند. پیمان برلین (۱۸۷۸) پس از پیروزی روسیه بر عثمانی‌ها در جنگ روسیه و عثمانی (۱۸۷۷–۱۸۷۸) به اتریش-مجارستان اجازه داد تا سرزمین بوسنی را اشغال کند. شاه جدید پتر یکم صربستان طرفدار روسیه بود و روابط بین پادشاهی صربستان و اتریش-مجارستان و در نتیجه با روسیه، بدتر شد. بحران بوسنی اتریش-مجارستان در سرزمین بوسنی در ۱۹۰۸، روسیه و سایر قدرت‌های بزرگ و همسایگان بالکان اتریش-مجارستان را ناراحت کرد، زیرا این اقدام را نقض پیمان برلین می‌دانستند. اگرچه روسیه در نهایت عقب‌نشینی کرد، روابط بین دو امپراتوری به‌طور دائمی آسیب دید و نتیجهٔ پایدار، دشمنی شدید بین اتریش-مجارستان از یک سو و صربستان و روسیه از سوی دیگر بود. پس از ترور آرشیدوک فرانتس فردیناند توسط ملی‌گرایان صرب دست سیاه در ۲۸ ژوئن ۱۹۱۴، اتریش بحران ژوئیه را به صربستان ارائه داد و حق ورود پلیس و ارتش اتریش به صربستان را طلب کرد. صربستان این اولتیماتوم را رد کرد و در ۲۸ ژوئیه ۱۹۱۴، اتریش-مجارستان اعلام جنگ به جبهه صربستان (جنگ جهانی اول) کرد. در ۶ اوت، امپراتور فرانز جوزف اعلامیه جنگ اتریش-مجارستان علیه روسیه را امضا کرد، که از ۱ اوت وارد ورود روسیه به جنگ جهانی اول با آلمان، هم‌پیمان اتریش-مجارستان، شده بود. | ## جمع‌بندی | این جنگ با سرنگونی سلطنت در هر دو کشور و همچنین آلمان و انحلال امپراتوری‌هایشان پایان یافت.