موضوع مقاله: جنگ انگلیس و اسپانیا (۱۶۲۵–۱۶۳۰) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جنگ انگلیس و اسپانیا (۱۶۲۵–۱۶۳۰) | مقدمه: جنگ انگلیس و اسپانیا یک درگیری نظامی بین پادشاهی انگلستان و پادشاهی اسپانیا در سال‌های ۱۶۲۵ تا ۱۶۳۰ بود که در چارچوب بزرگ‌تر جنگ هشتادساله و جنگ سی‌ساله روی داد. | ## بخش 1: جنگ انگلیس و اسپانیا (۱۶۲۵–۱۶۳۰) | نقطه اوج اولیه درگیری‌ها، عملیات انگلیس علیه بندر اسپانیایی کادیس در آغاز جنگ بود. این درگیری‌ها به اقدامات کشتی‌های کاپری و حملات اسپانیا علیه شهرک‌های انگلیسی در کارائیب محدود شد. جنگ در ۱۵ نوامبر ۱۶۳۰ با انعقاد پیمان مادرید و بازگشت به وضعیت پیشین به پایان رسید. در ۲۶ اوت ۱۶۱۹، انتخابگر فریدریش پنجم، انتخابگر پالاتین (۱۵۹۶–۱۶۳۲)، داماد پادشاه انگلستان، جیمز یکم، توسط طبقات اجتماعی شورشی بوهم علیه هابسبورگ‌ها به عنوان پادشاه بوهم انتخاب شد. پس از شکست در نبرد کوه سفید در ۸ نوامبر ۱۶۲۰ و اشغال سرزمین‌های مادری‌اش توسط نیروهای هابسبورگ-اسپانیا در سال بعد، او آواره شد. به همین دلیل، او برای حمایت از خود و آرمانش علیه اسپانیایی‌های کاتولیک و امپراتور، به شدت از قدرت‌های پروتستان درخواست کمک کرد. این امر از آن جهت منطقی بود که انگلستان از سال ۱۶۱۲ با اتحادیه پروتستان متحد بود. با این حال، شاه جیمز یکم تلاش می‌کرد تا به شهرت خود به عنوان حافظ صلح و میانجی، که از زمان میانجیگری‌اش در جنگ کالمار (۱۶۱۳) و جنگ جانشینی یولیش (۱۶۱۴) به دست آورده بود، وفادار بماند. برای جلوگیری از تشدید جنگ مذهبی و قرار دادن خود در موقعیت داوری، او قصد داشت به اسپانیا نزدیک شده و بین طرفین مذهبی میانجیگری کند. محور اصلی این سیاست، برنامه‌ریزی برای ازدواج پسر و وارثش، شاهزاده چارلز، با ماریا آنای اسپانیا، خواهر پادشاه اسپانیا، فلیپه چهارم بود—طرحی که به «وصلت اسپانیایی» (Spanish Match) معروف شد. از سوی دیگر، این گزینه در انگلستان پروتستان‌مذهب نامحبوب بود، زیرا مردم نگران تغییر مذهب فرمانروا بودند که می‌توانست به شورش‌های مذهبی مشابه دوران ملکه ماری اول تودور منجر شود.Ronald G. اگرچه پیش‌نویس یک قرارداد ازدواج از سال ۱۶۱۸ وجود داشت، اما تحولات جنگ سی‌ساله این موضوع را فوری کرد. جیمز یکم برای مذاکره از موضع قدرت، در سال ۱۶۲۱ از پارلمان درخواست بودجه برای تجهیزات نظامی کرد. اما پارلمان این درخواست را به شرط کنار گذاشتن پروژه ازدواج با اسپانیای کاتولیک پذیرفت. در تابستان ۱۶۲۲، جیمز یکم کنفرانس صلحی را در بروکسل ترتیب داد، اما از آنجا که قدرت‌های کاتولیک به تازگی موفقیت‌های نظامی متعددی کسب کرده بودند، تمایل کمی به مذاکره داشتند. دولت اسپانیا خواستار چیزی کمتر از برابری حقوقی کاتولیک‌ها در انگلستان نبود؛ بنابراین، جیمز یکم در اوت ۱۶۲۲ دستور داد که قوانین مربوط به آزار و اذیت کاتولیک‌ها دیگر اجرا نشود و تنها محتوای سیاسی در خطبه‌ها را ممنوع کرد. در آنجا آنها خواستار انعقاد فوری قرارداد ازدواج و تخلیه سرزمین‌های پالاتین شدند. اما دولت اسپانیا در مقابل، تغییر مذهب شاهزاده و پسر فریدریش پنجم به کاتولیسیزم را خواستار شد. هر دو از رفتار اسپانیایی‌ها احساس تحقیر می‌کردند و آگاه بودند که با این سفر، اعتبار قابل توجهی را در میان پروتستان‌های انگلیسی از دست داده‌اند.Ronald G. این تغییر بلافاصله رخ نداد، زیرا پادشاه پیر و بخش قابل توجهی از شورای دولتی همچنان به دنبال یک راه حل مسالمت‌آمیز با اسپانیا بودند. هنگامی که فلیپه چهارم، پادشاه اسپانیا، در ژانویه ۱۶۲۴ پیشنهاد بازگرداندن پالاتین را در صورت تحقق ازدواج ارائه داد، چارلز از پذیرش آن خودداری کرد. بسیاری از وزرا نیز از آنها پیروی کردند، زیرا پیش‌بینی می‌شد که چارلز به زودی پادشاه خواهد شد. در پارلمانی که از فوریه تا مه ۱۶۲۴ تشکیل شد، آنها موفق شدند نمایندگان را به لغو تمام قراردادها با اسپانیا وادار کرده و مقداری بودجه برای جنگ تصویب کنند. با اینکه محبوبیت زوج چارلز/باکینگهام در تابستان ۱۶۲۴ به اوج خود رسیده بود، اما عدم اقدام عملی آن‌ها به زودی به نارضایتی عمومی منجر شد، زیرا پادشاه پیر، جیمز، همچنان با تلاش‌های جناح جنگ‌طلب به رهبری پسرش مخالفت می‌کرد. از این رو، او تلاش کرد تا یک اتحاد ضد هابسبورگ با فرانسه ایجاد کند که هسته اصلی آن، ازدواج پسرش با یک شاهدخت فرانسوی بود. برای این منظور، او امتیازات بزرگی مانند توقف آزار و اذیت کاتولیک‌ها در انگلستان و حمایت از تاج و تخت فرانسه در برابر شورش اوگنوها را پذیرفت. با این حال، فرانسه هنوز از رویارویی با اسپانیا پرهیز می‌کرد و به سربازان انگلیسی اجازه عبور نداد. در نتیجه، نیروهای مانسفلد در ژانویه ۱۶۲۵ به هلند متحد فرستاده شدند، اما در آنجا با تدارکات ضعیف مواجه گشتند. تنها چند هفته بعد، از ۱۲٬۰۰۰ تا ۱۵٬۰۰۰ سرباز، فقط ۵٬۰۰۰ نفر باقی مانده بودند – بقیه یا فرار کرده، یا بیمار شده یا درگذشته بودند. سیاست جیمز یکم در این ماه‌ها گران و نامحبوب بود، بدون آنکه هیچ سودی به همراه داشته باشد.Ronald G. او در ۹ آوریل کمیسیونی را تحت ریاست دوک باکینگهام تشکیل داد تا دربارهٔ سیاست خارجی کشور مشورت کند. محورهای اصلی این مشورت‌ها، رابطه با اسپانیا، اتحاد با فرانسه و راه‌های بازپس‌گیری پالاتینات، احتمالاً با کمک هلند بود. کمیسیون دومی که ریاست آن نیز بر عهده باکینگهام بود، تقریباً همزمان دربارهٔ تمام اقدامات نظامی کشور رایزنی می‌کرد. دست‌کم در مورد اتحاد با فرانسه، با ازدواج چارلز با هنریتا ماریا در مه ۱۶۲۵، گام بزرگی برداشته شد. در اواخر آوریل، چارلز به دریاسالاری دستور داد تا گواهینامه خصوصی صادر کند که اجازه حمله به کشتی‌های متعلق به هلند اسپانیا را می‌داد. در یادداشت‌های داخلی، پادشاه جدید به صراحت از جنگی قریب‌الوقوع علیه اسپانیا سخن می‌گفت. پس از ۱۲ روز مذاکره، مجلس ۱۶۰٬۰۰۰ پوند تصویب کرد که برای تأمین مالی یک جنگ کافی نبود. از آنجا که طاعون در لندن شیوع یافته بود، چارلز جلسه دیگری را در آکسفورد تشکیل داد و در آنجا اعلام کرد که حداقل به ۸۰۰٬۰۰۰ پوند نیاز دارد. اما نمایندگان در مقابل، خواستار پیگرد شدیدتر کاتولیک‌ها در پادشاهی و محدود کردن قدرت دوک باکینگهام شدند. با وجود اینکه چارلز اطمینان داد که در جلسه بعدی در زمستان به شکایات رسیدگی خواهد کرد، به شرطی که نمایندگان اکنون بودجه لازم را به او بدهند، هیچ کمک مالی دیگری دریافت نکرد؛ بنابراین او پارلمان را منحل کرد. باکینگهام اکنون پیشنهاد داد که از جهیزیه هنریتا ماریا و یک وام اجباری سلطنتی برای تجهیز یک اکسپدیشن اولیه استفاده شود. هر شهرداری موظف بود سهمیه مشخصی از سربازان را تأمین کند، اما نحوه انتخاب آن‌ها به خود شهرداری‌ها واگذار شده بود. این امر باعث شد که بخش بزرگی از بیش از ۱۰٬۰۰۰ سربازی که در دورست و دوون گرد هم آمده بودند، برخلاف میل خود به خدمت سربازی وادار شوند، زیرا برای مثال با بزرگان روستا اختلاف داشتند یا در جوامع خود به عنوان عناصر نامطلوب شناخته می‌شدند. در بازرسی از یک هنگ ۲۰۰۰ نفره، ۲۰۰ نفر از نظر جسمی ناتوان، ۲۴ نفر به شدت بیمار، ۲۶ نفر بالای ۶۰ سال، ۴ نفر نابینا، یک نفر بیمار روانی و بسیاری دیگر دارای معلولیت‌های جسمی بودند. از آنجا که سربازان پول کمی داشتند و در عین حال از تدارکات ضعیفی برخوردار بودند، به زودی به تجاوز به جمعیت غیرنظامی و غارت غذا و لباس آن‌ها روی آوردند. در نهایت، برای جلوگیری از حملات بیشتر، مجبور شدند سلاح‌های سربازان را از آن‌ها بگیرند. در اوایل اکتبر ۱۶۲۵، در مجموع ۵۹۵۲ ملوان و ۱۰٬۴۴۸ سرباز در این کشتی‌ها حضور داشتند. دوک باکینگهام، کهنه‌سرباز باتجربه، دریاسالار سر رابرت منسل را نادیده گرفت و در عوض، برخی از پیروان وفادار خود را منصوب کرد. در رأس این اکسپدیشن، سر ادوارد سسیل قرار گرفت که دست‌کم به عنوان فرمانده هنگ در هلند تجربه کسب کرده بود. در مورد سایر فرماندهان اسکادران‌ها، مانند ارل اسکس، حتی این نوع تجربیات نیز بسیار محدود بود. علاوه بر این، هیچ‌یک از شش افسر ارشد فرماندهی، هرگز فرماندهی نیروهای دریایی را بر عهده نداشتند. ناکارآمدی کامل مسئول تدارکات بی‌تجربه که کشتی‌ها را به درستی تجهیز نکرده بود، به ویژه زیان‌بار بود. او فقط باید به اسپانیایی‌ها آسیب می‌رساند، به شهرهای ثروتمند حمله می‌کرد و شاید ناوگان نقره را به دست می‌آورد. به همین دلیل، فرمانده کل تلاش کرد تا تصمیمات خود را از طریق یک شورای جنگ اتخاذ کند. | ## بخش 2: جنگ انگلیس و اسپانیا (۱۶۲۵–۱۶۳۰) | اما حتی بدون دستورالعمل‌های روشن، به زودی مشخص شد که شهر کادیس، که قبلاً چندین بار توسط نیروهای انگلیسی غارت شده بود، هدف این اکسپدیشن خواهد بود. اکسپدیشن کادیس 90px|راست|alt=حکاکی رنگی معاصر از شهر کادیس در سال ۱۶۴۰ شهر کادیس در سال ۱۶۲۵ حدود ۱۴٬۰۰۰ نفر جمعیت داشت. این شهر از امتیاز سلطنتی تجارت با هند غربی برخوردار بود و بنابراین مقصد سالانه ناوگان نقره بود. یک ناوگان انگلیسی به فرماندهی فرانسیس دریک پیش از این در سال ۱۵۸۷ به بندر حمله کرده بود و در سال ۱۵۹۶ شهر بار دیگر توسط نیروهای انگلیسی تصرف و غارت شده بود. پس از این تجربیات در جنگ انگلیس و اسپانیا (۱۵۸۵–۱۶۰۴)، اسپانیایی‌ها در اوایل قرن هفدهم استحکامات خود را تقویت کرده بودند. ناوگان در ۸ اکتبر ۱۶۲۵ پلیموث را ترک کرد و با اسکادران هلندی متشکل از ۲۲ کشتی جنگی به فرماندهی ویلهلم ناسائو در کانال مانش روبرو شد. بسیاری از کشتی‌های دیگر به صورت غیرحرفه‌ای تجهیز شده بودند، به طوری که آذوقه در روز سوم در دریا رو به اتمام بود و جیره‌ها کاهش یافت. کشتی فرماندهی در طوفان به قدری آسیب دید که تنها با پمپاژ مداوم آب توانست روی آب بماند. پس از بهبود هوا، سر سسیل در ۲۰ اکتبر یک شورای جنگ تشکیل داد تا از خسارات مطلع شود. مشخص شد که وضعیت تدارکات بدتر از حد تصور است، آب آشامیدنی آلوده شده و حتی باروت نیز خیس شده است. هنگامی که در نزدیکی سواحل اسپانیا سرانجام یک گروه کشتی بدون پرچم شناسایی شد، سر سسیل تعقیب این بخش فراری از ناوگان نقره اسپانیا را آغاز کرد. آن‌ها نگران بودند که نیروهای دشمن به دریای مدیترانه منتقل شوند، جایی که جنوا، سیسیل یا ناپل به عنوان اهداف احتمالی در نظر گرفته می‌شدند. طرف اسپانیایی، به لطف پنهان‌کاری ضعیف انگلیسی‌ها، حمله به شهر کادیس را نیز پیش‌بینی کرده بود و به همین دلیل آن را به خوبی با آذوقه تجهیز و با نیرو پر کرده بود. اما وقتی انگلیسی‌ها در تمام تابستان ظاهر نشدند و پاییز نزدیک شد، نیروها به پادگان‌هایی در سراسر اندلس منتقل شدند. این نیروها تحت فرمان خوان مانوئل پرز د گوسمن ای گومز د سیلوا، پسر دریاسالاری که در سال ۱۵۸۸ آرمادای اسپانیا را علیه انگلستان رهبری کرده بود، قرار داشتند. در شمال سانتا ماریا، در جنوب شهر کادیس قلعه پونتال، و در شرق بندر سلطنتی (پوئرتو رئال) قرار دارد ابتدا سسیل اسکادران اسکس را به خلیج بندر فرستاد تا یک لنگرگاه مناسب پیدا کند. سر سسیل ابتدا قصد داشت فوراً کشتی‌های اسپانیایی را تعقیب کند؛ اما چندین کاپیتان در یک شورای جنگ فوری مخالفت کردند: اسپانیایی‌ها به هر حال در رودخانه گیر افتاده بودند و نمی‌توانستند فرار کنند، بنابراین تعقیب آن‌ها اولویت نداشت. در این میان، یک تاجر انگلیسی از کادیس به سسیل اطلاع داد که شهر با نیروهای کمی محافظت می‌شود و اگر سریع عمل کنند، می‌توانند به راحتی آن را تصرف کنند. اما شورای جنگ اصرار داشت که ابتدا باید قلعه پونتال که بر خلیج مشرف بود، تصرف شود. حمله به قلعه هنگام غروب آغاز شد و قرار بود توسط ۲۰ کشتی تجاری انگلیسی با آبخور کم و ۵ کشتی جنگی هلندی انجام شود. اما کاپیتان‌های کشتی‌های تجاری قصد نداشتند کشتی‌های شخصی خود را به خطر بیندازند و از شرکت در حمله خودداری کردند. هلندی‌ها در حمله انفرادی خود تلفات سنگینی از هشت توپ سنگین قلعه متحمل شدند و یکی از کشتی‌هایشان به گل نشست. پس از اعتراض خشمگینانه دریاسالار هلندی، اسکادران اسکس از حمله حمایت کرد، اما تجار هنوز هم امتناع می‌کردند. وقتی بالاخره در تبادل آتش شرکت کردند، شلیک‌هایشان بسیار پایین بود و یک گلوله حتی از عقب کشتی فرماندهی اسکس عبور کرد. روز بعد، سربازان هنگ تحت فرمان سر جان برو در خشکی پیاده شده و پونتال را تصرف کردند، اما متوجه شدند که حدود ۲۰۰۰ گلوله توپ تقریباً هیچ آسیبی به آن وارد نکرده است. به پادگان ۱۲۰ نفره اسپانیایی تحت فرمان کاپیتان فرانسیسکو بوستامانته اجازه عقب‌نشینی آزاد داده شد. در این میان، پرز نیروهای کمکی را سازماندهی کرده و با کمک گالی‌ها به شهر رسانده بود، به طوری که فرماندار در غروب همان روز حدود ۴۰۰۰ سرباز در اختیار داشت. پرز نیروهای کمکی بیشتری را نیز در شهرهای ساحلی کوچک اطراف مستقر کرد تا برای پیاده‌سازی‌های بعدی انگلیسی‌ها آماده باشد. سر سسیل تصمیم گرفت پل سواسو را تصرف کند تا حمله خود علیه کادیس را از پشت ایمن سازد. در آنجا، ۲۳۰۰ سرباز اسپانیایی با هفت توپ تحت فرمان لوئیس پورتوکاررو آماده بودند. با این حال، یک هنگ هیچ آذوقه‌ای از کشتی با خود نیاورده بود و مجبور به بازگشت شد. وقتی شب در اردوگاه مستقر شدند، در چند خانه ذخایر شراب نیروی دریایی اسپانیا را کشف کردند. سسیل اجازه باز کردن یک بشکه برای هر هنگ را داد، اما به دلیل کمبود غذا و گرمای زیاد، به زودی یک مستی عمومی رخ داد که در آن افسران کنترل کامل خود را بر سربازان از دست دادند. به زودی گارد شخصی سر سسیل مجبور شد به سمت جمعیت شلیک کند، زیرا مردم به فرمانده‌شان حمله می‌کردند. آن‌ها چهار هالک را در ورودی رودخانه غرق کردند تا در صورت حمله ناوگان، کشتی‌ها فقط بتوانند یکی پس از دیگری عبور کنند. این کار عملاً حمله را غیرممکن کرد؛ بنابراین، سر سسیل تصمیم به عقب‌نشینی عمومی گرفت. با این حال، بی‌نظمی در ساحل به قدری زیاد بود که تمام شب طول کشید تا سربازان دوباره سوار کشتی شوند. سر سسیل اکنون در سواحل اسپانیا گشت می‌زد و تلاش می‌کرد ناوگان نقره را رهگیری کند. اما اسپانیایی‌ها که از قبل هشدار داده شده بودند، مسیری جنوبی‌تر در امتداد سواحل اقیانوس اطلس آفریقای شمالی را در پیش گرفتند و از برخورد اجتناب کردند. یکی از مشکلات بزرگ، کمبود خدمه کشتی بود، زیرا بسیاری از ملوانان به دلیل وضعیت تغذیه اسفبار بیمار شده بودند. به زودی خدمه برخی کشتی‌ها به قدری کاهش یافتند که دیگر نمی‌توانستند کشتی‌هایشان را در طوفان‌های پاییزی به سمت انگلستان هدایت کنند. «راه حل» سر سسیل وضعیت را بدتر کرد: او دستور داد که هر کشتی سالم، دو مرد سالم را به خدمه کاهش یافته تحویل دهد – در ازای دو ملوان بیمار. در برخی کشتی‌ها، دیگر افراد کافی برای به آب انداختن یک قایق بلند یا کار با پمپ‌ها وجود نداشت. به عنوان مثال، از ۱۵۰ نفر خدمه کشتی Anne Royal، کشتی فرماندهی، تنها ۲۰ نفر باقی مانده بودند که در ۱۱ دسامبر ۱۶۲۵ به کینسیل رسید. تنها در ۲۸ ژانویه ۱۶۲۶ بود که کشتی و خدمه‌اش آماده شدند تا با سر سسیل به انگلستان بروند، جایی که در ۲۸ فوریه رسید. در ۶ مارس ۱۶۲۶، وزیر امور خارجه سر ادوارد کانوی، ارل اسکس و نه تن دیگر از زیردستان سسیل، او را در شورای خصوصی متهم کردند. حتی بیشتر: او عنوان ویکنت ویمبلدون او را تأیید و او را به عنوان لرد ستوان ساری منصوب کرد. در زمستان ۱۶۲۵/۲۶، آن‌ها در گروه‌های دو تا سه نفره از ناوچه‌های سریع عملیات انجام می‌دادند و ده‌ها کشتی انگلیسی را به عنوان غنیمت به دست آوردند. نیروی دریایی سلطنتی هیچ راهی برای مقابله با این تهدید پیدا نکرد و در سال‌های بعد حدود ۳۰۰ کشتی از دست رفت که معادل ۱۵ تا ۲۰ درصد از ناوگان تجاری انگلستان بود. علاوه بر این، بازارهای پرسود در شبه‌جزیره ایبری و دریای مدیترانه دیگر در دسترس نبودند. رکود اقتصادی مرتبط با این موضوع، به ویژه در شهرهای بندری انگلستان، به زودی منجر به بیکاری بالا و ناآرامی‌های اجتماعی شد. این جو افسرده با شیوع اپیدمی طاعون تشدید شد که تنها در تابستان ۱۶۲۵ در لندن ۳۴٬۴۱۷ قربانی گرفت.R.A. چارلز یکم تلاش کرد تا با پیوستن به یک ائتلاف گسترده پروتستان علیه هابسبورگ‌ها، جنگ را ادامه دهد. این اتحاد لاهه که در ۱۹ دسامبر ۱۶۲۵ منعقد شد، شامل هلند، دانمارک و انگلستان بود. | ## بخش 3: جنگ انگلیس و اسپانیا (۱۶۲۵–۱۶۳۰) | همزمان، قابل پیش‌بینی بود که پادشاه انگلیس باید دوباره پارلمان را برای درخواست پول بیشتر برای تأمین مالی جنگ فراخواند. در افکار عمومی انگلیس، دوک باکینگهام به عنوان عامل این نابسامانی‌ها شناخته می‌شد و در واقع او به عنوان لرد دریاسالار بدون شک بخشی از مسئولیت را بر عهده داشت؛ بنابراین، جای تعجب نبود که به محض افتتاح پارلمان در فوریه ۱۶۲۶، انتقادات شدیدی از رهبری او مطرح شد. در حالی که چارلز یکم برای ادامه جنگ درخواست پول می‌کرد، نمایندگان در مارس ۱۶۲۶ تنها حاضر به تصویب ۳۰۰٬۰۰۰ پوند بودند، به شرطی که پادشاه به خواسته‌های سیاست داخلی آنها توجه کند. شکست در نبرد لوتر (۲۷ اوت ۱۶۲۶) به امیدها برای بازپس‌گیری پالاتینات از طریق متحد دانمارکی پایان داد. از بهار ۱۶۲۶، نیروی دریایی سلطنتی تحت فرماندهی کاپیتان سر جان پنینگتون جنگ خصوصی علیه کشتی‌های اسپانیایی در کانال مانش را آغاز کرده بود. امتناع کاردینال ریشلیو، وزیر ارشد فرانسه، از اقدام مستقیم علیه اسپانیا و اجازه عبور نیروهای انگلیسی به پالاتینات، و همچنین اخراج دربار ملکه انگلستان که اصالتاً فرانسوی بود، روابط را بیش از پیش تیره کرد. او تصمیم گرفت بر حمایت از اوگنوها در جنگ علیه تاج و تخت فرانسه (نگاه کنید به جنگ انگلیس و فرانسه (۱۶۲۷–۱۶۲۹ تمرکز کند، به همین دلیل درگیری‌ها با اسپانیا کاملاً متوقف شد. پیش از این در ژانویه ۱۶۲۴، یک اکسپدیشن کوچک انگلیسی شهرک‌هایی را در جزیره سنت کیتس در کارائیب تأسیس کرده بود، اگرچه اسپانیا ادعای مالکیت این جزایر را داشت. کمی بعد، استعمارگران فرانسوی نیز به آنها پیوستند و همکاری محلی بین دو ملت علیه کاریب‌ها شکل گرفت. در سال‌های ۱۶۲۵/۲۶، این جزیره به عنوان پناهگاه و پایگاهی برای یک بریگانتین فرانسوی عمل می‌کرد. حتی در طول جنگ بین کشورهایشان در اروپا، همکاری انگلیس و فرانسه در سنت کیتس ادامه یافت. تنها پس از انعقاد پیمان صلح بین انگلستان و فرانسه در اروپا، در ژوئیه ۱۶۲۹ بر سر تقسیم سرزمینی جزیره، یک درگیری کوتاه با تبادل آتش رخ داد. به همین دلیل، برای سال ۱۶۲۹ یک اکسپدیشن برای نابودی مستعمرات جدید انگلیسی برنامه‌ریزی شد. ناوگان اول شامل هفت گالئون و سه کشتی دیگر تحت فرماندهی دریاسالار فادریک د تولدو و معاون او، دریاسالار دوم آنتونیو د اوکندو بود. ناوگان دوم شامل ده گالئون تحت فرماندهی دریاسالار مارتین د وایسیلا بود که قرار بود بعداً ناوگان نقره سالانه را اسکورت کند. در ۱۶ سپتامبر ۱۶۲۹، چهار گالئون به بندر نویس حمله کرده و هشت کشتی تجاری انگلیسی را به تصرف درآوردند. در طول نبرد بین کشتی‌های اسپانیایی و آتشبار انگلیسی در «پلیکان پوینت»، کشتی خسوس ماریا به گل نشست و متحمل اصابت‌های متعددی شد. ناوگان دریاسالار د تولدو، پس از آنکه توسط طوفان متوقف شده بود، در مقابل سنت کیتس ظاهر شد و ابتدا قلعه فرانسوی فورت باستِر را گلوله‌باران کرد. اگرچه انگلیسی‌ها حملات اولیه را در یک سیستم سنگر از پیش آماده‌شده دفع کردند، اما اسپانیایی‌ها به لطف برتری عددی خود سرانجام خط دفاعی انگلیس را شکستند. در حالی که اسپانیایی‌ها مشغول تخریب فورت چارلز بودند، مهاجران انگلیسی و فرانسوی باقی‌مانده در سنت کیتس تسلیم شدند. این اکسپدیشن یک موفقیت بزرگ برای اسپانیا بود: ۱۲۹ توپ، ۴۲ خمپاره، ۱۳۵۰ تفنگ فتیله‌ای، مهمات، ۳۱۰۰ اسیر و نیم دوجین کشتی به غنیمت به دست دریاسالار د تولدو افتاد. در هفته‌های بعد نیز، د تولدو علیه شهرک‌های کوچک‌تر انگلیسی-فرانسوی، برای مثال در هیسپانیولا، اقدام کرد. هنگامی که او در ۴ اکتبر ۱۶۲۹ سنت کیتس و نویس را ترک کرد، ۸۰۰ مهاجر کاتولیک را به کارتاخنا برد، در حالی که ۲۳۰۰ نفر دیگر با کشتی‌های اسپانیایی به اروپا بازگردانده شدند. از بهار ۱۶۳۰، آن‌ها تلاش‌های استعماری خود را در کارائیب (به ویژه در باهاما) افزایش دادند و تورتوگا برای مدت طولانی به عنوان پایگاه آن‌ها عمل می‌کرد.Robert L. پیمان صلح مجموعه‌ای از رویدادها در اروپا راه را برای حل و فصل مناقشه انگلیس و اسپانیا هموار کرد. در دسامبر ۱۶۲۷، دوک مانتوا درگذشت و به زودی یک درگیری فرانسوی-اسپانیایی (نگاه کنید به جنگ جانشینی مانتوا) بر سر جانشینی او آغاز شد که در آن هر قدرت از یک مدعی متفاوت حمایت می‌کرد. این امر نه تنها اتحاد کوتاه‌مدت فرانسه و اسپانیا را از هم پاشید، بلکه دولت اسپانیا را بر آن داشت تا به دنبال مصالحه با انگلستان باشد تا پشت خود را امن کند. این برای انگلستان یک خوش‌شانسی بود، زیرا در واقع کنت-دوک اولیوارس، وزیر ارشد اسپانیا، در جریان اتحاد فرانسه و اسپانیا در بهار ۱۶۲۷، به فکر تهاجم به جزایر بریتانیا در ایرلند یا اسکاتلند افتاده بود. مشاور جدید سیاست خارجی پادشاه، سر دادلی کارلتون شد که برخلاف سلف خود، منافع شخصی چندانی را دنبال نمی‌کرد. چارلز یکم لشکرکشی‌ها علیه فرانسه را تنها با فداکاری‌های بزرگ تأمین مالی کرده بود. دولت اسپانیا ابتدا از طریق کشیش چزاره آلساندرو اسکاگلیا (۱۵۹۲–۱۶۴۱) از دوک‌نشین ساووی متحد، آمادگی لندن برای صلح را سنجید، پیش از آنکه در ژوئن ۱۶۲۹ نقاش مشهور پیتر پل روبنس (۱۵۷۷–۱۶۴۰) که در خدمات دیپلماتیک اسپانیا بود، برای مذاکرات مستقیم وارد لندن شود. اما در اینجا مذاکرات به زودی به بن‌بست رسید، زیرا چارلز بر تخلیه کامل پالاتینات از نیروهای اسپانیایی اصرار داشت. بدین ترتیب، پس از نه ماه مذاکره، در ۱۵ نوامبر ۱۶۳۰، پیمان مادرید (۱۶۳۰) منعقد شد که نسخه‌ای اصلاح‌شده از پیمان ۱۶۰۴ بود و اساساً وضعیت پیشین را احیا می‌کرد. در ۱۵ دسامبر ۱۶۳۰، پیمان صلح رسماً اعلام شد و دو روز بعد توسط فیلیپ چهارم و چارلز یکم به تصویب رسید. در این تصویر، چارلز صلح را برای کشور به ارمغان آورده است که اشاره‌ای به پیمان مادرید (۱۶۳۰) است.|alt=تصویر تمثیلی پیتر پل روبنس از پیمان صلح ۱۶۳۰ تأثیر اقدام انگلستان بر روند جنگ سی‌ساله ناچیز بود. هیچ مدرکی وجود ندارد که نشان دهد جنگ انگلیس به‌طور قابل توجهی مانع تلاش‌های اسپانیا برای شکست دادن استان‌های متحده شده باشد. اگرچه هلندی‌ها پول و نیروهای کمکی از طریق واحدهای مزدور استخدام‌شده در انگلیس دریافت کرده بودند، اما از آنجا که جنگ در آن سال‌ها تقریباً فقط شامل محاصره و نه عملیات‌های بزرگ و نبردهای میدانی بود، این امر تأثیر چندانی نداشت. از سال ۱۶۳۱ به کشتی‌های اسپانیایی اجازه داده شد که در مسیر خود از اسپانیا به هلند و بالعکس، از بنادر انگلیس استفاده کنند. به همین دلیل، دیپلماسی انگلیس برای مدت طولانی تلاش کرد تا مذاکرات صلح خود را از متحدانش پنهان نگه دارد یا کم‌اهمیت جلوه دهد. در سال‌های ۱۶۳۲ و ۱۶۳۴، اخباری به هلند رسید که سفیر اسپانیا در لندن در تلاش است تا از طریق مناقشه بر سر مستعمره هلند نو، درگیری بین انگلیس و هلند را برانگیزد و بدین ترتیب جنگی بین دو کشور به راه اندازد. اگرچه این اتفاق نیفتاد، اما آشکار شد که سیاست چارلز یکم روابط انگلیس و هلند را برای دهه‌های آینده تیره کرده بود. اگرچه از سال ۱۶۳۰ تلاش‌هایی صورت گرفت تا پادشاه سوئد، گوستاو آدولف دوم که در امپراتوری فرود آمده بود، با پرداخت سوبسید به آزادسازی پالاتینات ترغیب شود، اما این تلاش‌های دیپلماتیک نیز با شکست مواجه شد. از سال ۱۶۳۰، فرانسه به عنوان بزرگ‌ترین حامی مالی و پشتیبان قدرت‌های پروتستان علیه هابسبورگ‌ها ظاهر شد. چارلز یکم در مقابل، بدون پول و سرباز، دیگر هیچ وزن دیپلماتیکی در اروپا نداشت و به ناچار اهمیت خود را در اردوگاه پروتستان از دست داد. تنها زمانی که فرانسه از سال ۱۶۳۵ با اسپانیا در جنگ بود و فتح پالاتینات توسط نیروهای فرانسوی محتمل‌تر شد، چارلز یکم آمادگی خود را برای جانبداری مجدد از اسپانیا اعلام کرد. پیش از آنکه این امر محقق شود، درگیری در اسکاتلند (نگاه کنید به جنگ‌های اسقف‌ها) مداخله در خارج از کشور را غیرممکن ساخت. از سوی دیگر، اسپانیا پس از شروع جنگ علیه فرانسه، علاقه بیشتری به اتحاد با انگلستان داشت تا بتواند از بنادر انگلیسی در کانال مانش استفاده کند؛ بنابراین، در سال ۱۶۳۶ قول داد که برای بازگرداندن پالاتینات (که اکنون در اختیار امپراتور فردیناند سوم بود) تلاش کند. علاوه بر این، روابط بین پادشاه چارلز یکم و پارلمان انگلیس به دلیل اختلافات در طول جنگ به شدت رو به وخامت گذاشته بود. به عنوان ولیعهد، ابتکار جنگ از او و باکینگهام بود و او پارلمان را علیه پدر مردد خود به کار گرفته بود. هنگامی که چارلز این پول‌ها را از طریق وام‌های اجباری تأمین کرد و افرادی را که با آن مخالفت می‌کردند زندانی کرد، اپوزیسیون را تقویت کرد. در سال ۱۶۲۸، چارلز «دادخواست حقوق» ارائه‌شده توسط پارلمان را رد کرد و برای سومین بار آن را منحل کرد تا از محبوب خود، باکینگهام، محافظت کند. آخرین تلاش برای وادار کردن پارلمان به تصویب بودجه در سال ۱۶۲۹ با اعلامیه نمایندگان مبنی بر غیرقانونی بودن جمع‌آوری پول توسط پادشاه و دستگیری‌ها به پایان رسید. پس از آنکه چارلز یکم دوباره پارلمان را منحل کرد، آن را برای نزدیک به ده سال فرا نخواند. | ## جمع‌بندی | سیاست اسپانیاگرایانه سال‌های بعد، او را به ویژه در میان پیوریتن‌های رادیکال منفور کرد.