موضوع مقاله: نمادهای صلح | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نمادهای صلح | مقدمه: تعدادی از نمادهای صلح به طرق مختلف در فرهنگ‌ها و زمینه‌های مختلف مورد استفاده قرار گرفته‌اند. | ## بخش 1: نمادهای صلح | مسیحیان اولیه از کبوتر و شاخه زیتون به‌طور نمادین استفاده می‌کردند ولی در نهایت پس از انتشار اثر چاپ سنگی کبوتری پابلو پیکاسو بعد از جنگ حهانی دوم در دهه ۱۹۵۰ به یک نماد صلح سکولار تبدیل و رایج شد. در دهه ۱۹۵۰، «علامت صلح» همان‌طور که امروزه شناخته می‌شود (همچنین به عنوان «صلح و عشق» نیز شناخته می‌شود)، توسط جرالد هلتم به عنوان لوگوی کمپین بریتانیایی برای خلع سلاح هسته ای (CND) طراحی شد. گروهی که در خط مقدم جنبش صلح در بریتانیا قرار داشت و توسط فعالان ضد جنگ و ضد فرهنگ در ایالات متحده و جاهای دیگر پذیرفته شد. استفاده از شاخه زیتون به عنوان نماد صلح در تمدن غرب حداقل به قرن پنجم قبل از میلاد یونان برمی گردد. آیرین (که رومی‌ها او را پاکس می‌نامیدند) به همراه شاخته زیتون روی سکه‌های امپراتوری روم هم وجود دارد. در طول قرن هجدهم، سکه‌های انگلیسی الهه بریتانیا را با نیزه و شاخه زیتون نشان می‌دهند.. کبوتر به نماد جنبش صلح و آرمان‌های حزب کمونیست تبدیل شد و در تظاهرات کمونیستی آن دوره مورد استفاده قرار گرفت. | ## بخش 2: نمادهای صلح | در شورای جهانی صلح ۱۹۵۲ در برلین، کبوترِ پیکاسو در بنری در بالای صحنه به تصویر کشیده شد که پس از آن، نماد کبوتر به‌طور گسترده در جنبش صلح پس از جنگ استفاده شد. گل شقایق سفید در سال ۱۹۳۳، در دوره ای که ترس گسترده‌ای از جنگ در اروپا وجود داشت، اتحادیه تعاونی زنان توزیع گل شقایق سفید را آغاز کرد. گل شقایق سفید به عنوان جایگزینی برای گل شقایق قرمزی که توسط لژیون سلطنتی بریتانیا به مناسبت یادبود سربازانی که در جنگ جهانی اول جان باختند، توزیع شد. در سال ۱۹۳۴، اتحادیه پیمان صلح (PPU)، که بزرگ‌ترین سازمان صلح بریتانیا در سال‌های بین جنگ بود، گل شقایق سفید و گذاشتن تاج گل شقایق سفید «به عنوان یک تعهد برای صلح که جنگ نباید دوباره تکرار شود» را شروع به توزیع کرد. در سال ۱۹۸۰، PPU این نماد را به عنوان راهی برای یادآوری قربانیان جنگ بدون ستایش از نظامی‌گری احیا کرد. نماد آن یک نشان قهوه ای به رنگ سفید بود که از سه دایره جامد در یک دایره تشکیل شده بود که از آن به عنوان نماد صلح نیز استفاده شده‌است. در سال ۱۹۳۵ پیمانی به ابتکار روریچ توسط ایالات متحده و کشورهای آمریکای لاتین امضا شد که در آن توافق کردند که «آثار تاریخی، موزه‌ها، مؤسسات علمی، هنری، آموزشی و فرهنگی» باید در زمان صلح و جنگ محافظت شوند. | ## بخش 3: نمادهای صلح | نماد صلح کنونی این نماد اکنون به صورت گسترده در سطح بین‌المللی به عنوان «نماد صلح» یا «علامت صلح» یا به عنوان نماد خلع سلاح هسته ای یا نماد CND (کمپین خلع سلاح هسته ای) شناخته می‌شود." ریشه آن نمادی است که نشان دهنده تهدید نابودی هسته ای می‌باشد که در فعالیت‌های جنبش ضد هسته‌ای بریتانیا از سال ۱۹۵۸ استفاده شد. این نماد به‌طور گسترده در جنبش ضد جنگ آمریکا در دهه ۱۹۶۰ پذیرفته شد و دوباره به عنوان نماینده صلح جهانی تفسیر شد. این نماد که دارای حق چاپ، علامت تجاری یا محدود نبود، فراتر از CND گسترش یافت و توسط جنبش‌های گسترده‌تر خلع سلاح و ضد جنگ پذیرفته شد. در سال ۱۹۵۸ یک معترض صلح‌طلب به نام آلبرت بیگلو، با یک قایق کوچک مجهز به پرچم CND در مجاورت یک آزمایش هسته‌ای در حال حرکت بود که پس از آن همین نماد به‌طور گسترده در ایالات متحده مشهور شد. در نتیجه، در هر ۶ آگوست، که یک روز صلح سالانه برای مردم سراسر ژاپن است که به یاد او درنا کاغذی درست می‌کنند. | ## جمع‌بندی | در ۲۴ نوامبر ۱۹۵۲، این زنگ هدیه رسمی مردم ژاپن به سازمان ملل متحد در ۸ ژوئن ۱۹۵۴ بود.