موضوع مقاله: ایالات امپراتوری | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ایالات امپراتوری | مقدمه: حاکمان این املاک می‌توانستند از حقوق و امتیازات قابل توجهی استفاده کنند و فوریآزاد از اقتدار هر ارباب محلی اعلام شدند و تحت اقتدار مستقیم ("فوری"، به معنای "بدون واسطه") امپراتور مقدس روم و بعداً نهادهای امپراتوری مانند رژیم قضایی قرار گرفتند بودند، به این معنی که تنها قدرت بالاتر از آنها امپراتور مقدس روم بود؛ بنابراین آنها توانستند با میزان قابل توجهی از خودمختاری بر سرزمین‌های خود حکومت کنند. | ## بخش 1: ایالات امپراتوری | سیستم ایالت‌های امپراتوری جایگزین تقسیم منظم‌تر آلمان به دوک‌نشین‌های در اوایل قرون وسطی شد. دوک‌نشین‌های قدیمی کارولنژی به عنوان بخش‌های اصلی آلمان تحت سلسله سالیان حفظ شدند، اما در اوایل دوره قرون وسطی تحت حکومت دودمان اشتاوفر به‌طور فزاینده‌ای منسوخ شدند و سرانجام در سال ۱۱۸۰ توسط فریدریش یکم، مشهور به فردریک بارباروسا به نفع تقسیم‌های ارضی بیشتر لغو شدند. کنت‌ها و نجیب‌زادگان علیرغم موقعیت بلافصلشان مستقیماً در رژیم حضور نداشتند، اما هر کدام با یک رأی در «نیمکت» (Grafenbänke) دسته‌بندی شدند. شوالیه‌های امپراتوری موقعیت فوری داشتند، اما در انجمن امپراتوری نماینده نداشتند. شاهزاده-اسقف اعظم و شاهزاده-اسقف و همچنین شاهزاده-صومعه‌ها و شاهزادگان پروست امپراتوری. ایالات سکولار، مهمترین آنها: چهار شاهزاده انتخابگر پفالتس، زاکسن، براندنبورگ و بوهم، بعدها نیز بایرن (جایگزین پفالتس) و هانوفر. شاهزادگان امپراتوری از جمله دوک‌های بزرگ، دوک‌ها، کنت‌های پفالتس، مارگراف‌ها و لندگراف. هیچ‌یک از فرمانروایان پایین‌تر از امپراتور روم مقدس، به استثنای پادشاهان بوهم، به عنوان پادشاه در رده‌بندی قرار نگرفتند. در ابتدا، امپراتور به تنهایی می‌توانست این وضعیت را اعطا کند، اما در سال ۱۶۵۳، محدودیت‌های متعددی بر قدرت امپراتور اعمال شد. ایجاد یک ایالت جدید مستلزم موافقت مجمع شاهزادگان انتخابگر و مجمع شاهزادگان بود (رایشستاگ). | ## بخش 2: ایالات امپراتوری | از نظر ایالات املاک شخصی پس از سال ۱۶۵۳ ممنوع بود، اما اغلب استثناهایی وجود داشت مثلاً قلمرویی که به یک قدرت خارجی واگذار شده بود، دیگر دارایی نیست. قلمرویی که توسط خانواده دیگری به ارث رسیده بود، دیگر املاک شخصی نیست مگر اینکه امپراتور صریحاً اجازه دهد. در نهایت، یک قلمرو می‌تواند با قرار گرفتن در معرض ممنوعیت امپراتوری، دیگر یک ایالت امپراتوری نباشد (مشهورترین مثال مربوط به فردریک پنجم، انتخابگر پفالتس است که در سال ۱۶۲۱ به دلیل شرکت در شورش بوهمی ممنوع شد). در ایجاد اتحادیه آلمان بین سال‌های ۱۸۰۳ و ۱۸۰۶، اکثریت قریب به اتفاق ایالات امپراتوری مقدس روم اقدام به اتحاد نمودند. این انحلال قانون اساسی ساختار امپراتوری به زودی با انحلال خود امپراتوری در سال ۱۸۰۶ همراه شد. حقوق و امتیازات حاکمان ایالات و کشورهای امپراتوری بر سایر رعایا در امپراتوری ارجحیت داشتند. شاهزادگان انتخابگر در اصل با عنوان‌ها عالیجاه ، شاهزاده اصیل‌زاده و کنت والاحضرت و اصیل‌زاده نامیده می‌شدند. به ویژه، آنها مجاز بودند که قوانینی را در مورد میراث ایالت‌های خود بدون دخالت امپراتوری وضع کنند. آنها اجازه داشتند با سایر کشورهای امپراتوری و همچنین با کشورهای خارجی معاهدات ببندند و وارد اتحاد شوند. امرای انتخابگر، (اما نه سایر حاکمان)، مجاز به اعمال برخی از قدرت‌های سلطنتی، از جمله قدرت ضرب پول، قدرت جمع‌آوری عوارض و انحصار بر معادن طلا و نقره بودند. | ## بخش 3: ایالات امپراتوری | انجمن امپراتوری از سال ۱۴۸۹ به بعد، انجمن امپراتوری به سه انجمن تقسیم شد: شورای امرای انتخابگر، '''شورای شاهزادگان''' و '''شورای شهرها'''. سایر ایالت‌ها، اعم از مذهبی (متعلق به کلیسا) یا سکولار، به شورای شاهزادگان تعلق داشتند. به‌طور مشابه، افراد متعددی که بر بخش‌هایی از یک ایالت حکومت می‌کنند، یک رای واحد را به اشتراک گذاشتند. قبل از این دوران، زمانی که افراد متعدد بخش‌هایی از یک ایالت را به ارث می‌بردند، گاهی هر یک، اجازه یک رای می‌گرفتند. شاهزادگان و روحانیون ارشد عموماً رأی فردی داشتند (اما چنین آرایی، همان‌طور که در بالا ذکر شد، گاهی به اشتراک گذاشته می‌شد). پیشوایان (رهبران و پیشینیان) بدون رای فردی به دو نیمکت - نیمکت راین و نیمکت سوابیا - طبقه‌بندی شدند که هر کدام از یک رای جمعی برخوردار بودند. به‌طور مشابه، شمارش‌ها به چهار نیمکت کامیتال با رای جمعی هر کدام دسته‌بندی شدند - نیمکت رانیش بالا در وتراو، نیمکت سوابین، نیمکت فرانکونی و نیمکت وستفالی. انتخاب کنندگانی که علاوه بر انتخابگرنشین تحت حکومتشان، بر ایالت‌ها نیز حکومت می‌کردند، در شورای شاهزادگان نیز رأی می‌دادند. به‌طور مشابه، شاهزادگانی که بر سرزمین‌های کامیتال نیز حکومت می‌کردند، هم به صورت انفرادی و هم در نیمکت‌های جمعی رأی می‌دادند. به عنوان مثال، در '''رایشتاگ در سال ۱۷۹۲```، انتخاب کننده براندنبورگ هشت رای فردی در شورای شاهزادگان و یک رای در نیمکت وستفالیا داشت. | ## جمع‌بندی | به همین ترتیب، در میان کلیساها، استاد اعظم شوالیه‌های تتونیک یک رای فردی در شورای شاهزادگان و دو رای در نیمکت راین داشت.