موضوع مقاله: نان زنجبیلی تولا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نان زنجبیلی تولا | مقدمه: نان زنجبیلی تولا یا پریانیک تولا (, تولْسکی پریانیک) نوع مشهور و مُهرخورده‌ای از پریانیک روسی است که از شهر تولا می‌آید. | ## بخش 1: نان زنجبیلی تولا | نقش‌ها می‌توانند شامل طرح‌های گوناگون، نمادها، تصاویر کرملین تولا، نام‌ها یا پیام‌های تبریک باشند. هر قطعه روی یک ویژه با نقش کنده‌کاری‌شده قرار می‌گیرد تا شکل مورد نظر به خمیر داده شود. سپس کیک برگردانده می‌شود تا نقش مُهرخورده رو به بالا باشد و سطح آن با شربت قند لعاب داده می‌شود. به‌طور سنتی، هر تختهٔ کنده‌کاری‌شده تنها برای یک طرح به کار می‌رود و برای هر نقش جدید، تختهٔ تازه ساخته می‌شود. در گذشته، ساخت تخته‌های پریانیک کار صنعتگران بود اما امروزه بیشتر طرح‌های تازه توسط هنرمندان حرفه‌ای ساخته می‌شود. پریانیک‌های مدرن تولا معمولاً دارای مغزی مربا یا شیر غلیظ‌شده شیرین هستند، در حالی که مادهٔ سنتی در خمیر عسل است که گاهی با شکر جایگزین می‌شود. نخستین اشاره به پریانیک تولا در کتاب سرشماری تولا در سال ۱۶۸۵ میلادی دیده می‌شود. امروزه، پریانیک تولا در کارخانه‌های شیرینی‌پزی «تولای کهن» (به روسی: Staraya Tula) و «یاسنایا پولیانا» و همچنین توسط چند شرکت کوچک‌تر تولید می‌شود. تاریخچه در روسیه تزاری نخستین اشارهٔ مکتوب به پریانیک تولا به سال ۱۶۸۵ بازمی‌گردد، اما به گفتهٔ تاریخ‌دانان، این شیرینی در روس حدود یک قرن پیش از آن پدید آمده بود. | ## بخش 2: نان زنجبیلی تولا | در آن زمان تقریباً در همهٔ شهرها و روستاهای روسیه پریانیک می‌پختند، اما در تولا این فرایند به اوج تکامل رسید و تقریباً به یک هنر بدل شد. این دسر محبوبیت فراوانی داشت و برای هر ذائقه‌ای نوعی از آن یافت می‌شد: جوشاندنی، عسلی، خامه‌ای، میوه‌ای، نعنایی و حتی خردلی. قالب‌های پخت پرانیک را از تخته‌های چوبی می‌ساختند که از چوب نراد، گلابی یا غان تراشیده و سپس خشک می‌کردند و نقش‌ها را به صورت تصویر آینه‌ای روی آن حک می‌کردند. خمیر را در قالب می‌گذاشتند و فشرده می‌کردند تا طرح مورد نظر روی آن نقش ببندد — از همین رو تا امروز این نوع شیرینی‌ها را «مهرخورده» می‌نامند. هر شیرینی‌پز قالب‌های ویژهٔ خود را داشت و افراد آگاه می‌توانستند با یک نگاه به محصول، سازنده‌اش را تشخیص دهند. مشهورترین شیرینی‌پز استان تولا واسیلی گرچیخین بود که هم در روسیه و هم در خارج از کشور شهرت داشت. او در نمایشگاه جهانی (۱۸۸۹) در پاریس پرانیکی به وزن دو پود ارائه داد و جایزهٔ گراند پری را دریافت کرد. یازده سال بعد، دوباره به فرانسه رفت و در نزدیکی برج ایفل، در غرفه‌ای که به‌طور کامل از پرانیک ساخته شده بود، به فروش شیرینی پرداخت. به مناسبت سیصدمین سالگرد خاندان رومانوف، او شیرینی‌هایی عرضه کرد که هر یک در صندوقچه‌ای با قفل بسته‌بندی شده بودند. | ## بخش 3: نان زنجبیلی تولا | از جمله: میخائیل گریگوریویچ بلیلپیِتسکی و پنج پسرش گوسِف واسیلی یولامپیِویچ سِریکوف از حوالی الکسین، که کارخانه‌اش در سال ۱۸۸۱ بنیان‌گذاری شد ایوان آلکسی‌یویچ سکورتسوف پیوتر ایوانویچ کوزلوف (داماد سکورتسوف، که بعدها کارخانهٔ خود را ایجاد کرد) سمیون کوزمین آندری واسیلیویچ پولیِتایِف خانوادهٔ سوشکین تروخاچوف ایلیا شابولوفسکی کنستانتین ایوانویچ شچوکین خانوادهٔ چولکوف در دههٔ ۱۹۲۰، کارخانه‌های گرچیخین، سریکوف و سکورتسوف ادغام و به کارخانهٔ «استارایا تولا» (بر پایهٔ کارخانهٔ سابق سریکوف) تبدیل شدند که هنوز هم با همین نام فعالیت دارد. یکی از رازهای آن‌ها استفاده از سنگریزه‌ها و تکه‌های فلز به‌جای وزنه‌های استاندارد برای اندازه‌گیری مواد بود که آن‌ها را در جای امنی پنهان می‌کردند. سال‌های شوروی به همین دلیل، در آغاز سدهٔ بیستم صنعت پرانیک‌پزی در معرض نابودی قرار گرفت؛ پس از انقلاب، استادان یا به خارج مهاجرت کردند یا سرکوب شدند. گفته می‌شود که در دههٔ ۱۹۳۰، استپان ساووست‌یانوف — شاگرد پیشین خانوادهٔ گرچیخین — سنت‌ها را احیا کرد. او در کودکی در یک روز جشن مخفیانه وارد کارگاه شد و همهٔ وزنه‌های مخفی استادش را اندازه گرفت. این گونه تنها یک دستور از پرانیک‌های تولا — از میان دستورهای بسیار — به روزگار ما رسید. ایوان لوکیچ داویدوف، رئیس ادارهٔ صنایع غذایی تولا، با جست‌وجو چند استاد سالخوردهٔ بازمانده را یافت، تجهیزات قدیمی را بازسازی کرد، دستورهای کهن را گردآورد و قالب‌های چوبی جدید را در کارخانهٔ اسلحه‌سازی تولا ساخت. نخستین محمولهٔ موفق به واسیلی پترویچ زوتوف، وزیر صنایع غذایی شوروی، ارائه شد و سپس به آناستاس میکویان، معاون رئیس شورای وزیران اتحاد شوروی، رسید. نتیجه شگفت‌انگیز بود: پرانیک‌ها دیر بیات می‌شدند، انعطاف داشتند و بسیار خوش‌طعم بودند. | ## جمع‌بندی | دستور آغاز تولید انبوه صادر شد و آرد و کرهٔ ممتاز از ذخایر دولتی به تولا اختصاص یافت.