موضوع مقاله: جغرافیای گینه استوایی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جغرافیای گینه استوایی | مقدمه: جمهوری گینه استوایی کشوری کوچک واقع در ساحل غربی آفریقا و کمی بالاتر از خط استوا است. | ## بخش 1: جغرافیای گینه استوایی | بخش اصلی خشکی این کشور بر روی قاره آفریقا ریو مونی یا «گینه استوایی قاره‌ای» نامیده می‌شود. بخش دیگر کشور شامل پنج جزیره است که در مجموع به عنوان «گینه استوایی جزیره‌ای» شناخته می‌شوند. این جزایر عبارتند از: بیوکو (فرناندو پو سابق)، کوریسکو، الوبی گرانده، الوبی چیکو، و آنوبون (پاگالو). دو جزیره اصلی «گینه استوایی جزیره‌ای» بیوکو و آنوبون هستند و کشور جزیره‌ای سائوتومه و پرنسیپ بین این دو قرار گرفته‌است. سرزمین اصلی گینه استوایی یا ریو مونی از شرق و جنوب با گابن (طول مرز: ۳۵۰ کیلومتر)، از شمال با کامرون (طول مرز: ۱۸۹ کیلومتر) و به‌وسیله یک خط ساحلی با خلیج گینه همسایه است. فاصله بین شهر نیویورک و مالابو، پایتخت گینه استوایی، حدود ۹۱۳۰ کیلومتر (۵۶۷۳ مایل) است. در حالی که جزیره بیوکو به دلیل سازندهای آتشفشانی، بندرها و سواحل خود معروف است، جزیره آنوبون دارای آب و هوای استوایی با بارش فراوان و طوفان‌های مکرر است. این باعث می‌شود که گیاهان و جانوران متنوعی در آن زندگی کنند ازجمله گوریل، شامپانزه، پلنگ، گاومیش، قورباغه‌های غول‌پیکر، بز کوهی، فیل، اسب آبی و تمساح. حشرات نیز در این کشور فراوان هستند، از جمله مگس تسه‌تسه و پشه آنوفل حامل مالاریا، مورچه‌ها، سوسک‌ها، عنکبوت‌ها و موریانه‌ها. | ## بخش 2: جغرافیای گینه استوایی | بیوکو هیچ حیوان بزرگ قابل شکار ندارد اما دارای میمون‌های مختلف، غزال‌های کوتوله و جوندگان و همچنین پشه‌ها و سایر حشرات است. رودخانه‌های مونی و انتم که در مرزهای جنوبی و شمالی ریو مونی قرار دارند، به صورت خورهایی هستند که ۲۰ کیلومتر آن قابل کشتی‌رانی است. رودخانه امبینی در میانه راه بین آن دو رود، نمونه‌ای از جریان‌های آبشاری است که تمام ریو مونی را زهکشی می‌کند. ریو مونی شامل ۹۳ درصد از کل خشکی گینه استوایی است و ۸۰ درصد از جمعیت در اینجا زندگی می‌کنند. سرزمین اصلی گینه استوایی از یک دشت ساحلی باریک شروع می‌شود که باتلاق‌های حرا در لبه آن قرار دارد. از آنجا، زمین به سمت یک فلات مرتفع از تپه‌های جنگلی انبوه تا مرز با گابن بالا می‌رود که (در چند مکان) به ارتفاع ۱۲۱۹ متری از سطح دریا هم می‌رسد. این تپه‌ها از نظر معادن غنی هستند که شامل طلا، الماس، فلزات بنیادین، سنگ آهن و بوکسیت و سایر مواد معدنی است. جزیره فراساحلی بیوکو، با منشأ آتشفشانی و بسیار حاصلخیز، تحت سلطه سه آتشفشان خاموش است. خط ساحلی آن در جنوب شیب‌دار و ناهموار است، اما سواحل و بندرگاه‌های دیدنی در امتداد ساحل شمالی وجود دارد. | ## بخش 3: جغرافیای گینه استوایی | جزیره بیوکو حدود از کامرون و جزیره آنوبون در حدود جنوب غرب جزیره بیوکو جای گرفته‌است. جزیره بیوکو که تا دهه ۱۹۷۰ فرناندو پو نام داشت، بزرگترین جزیره در خلیج گینه است و مساحت دارد. خط ساحلی ۱۹۵ کیلومتری در جنوب شیب دار و ناهموار است، اما در شمال پست‌تر و قابل دسترس‌تر است. بوبی‌ها از نوادگان بردگانی هستند که توسط بریتانیایی‌ها در قرن نوزدهم از غرب آفریقا آزاد شدند. آنوبون جزیره آنوبون که به دلیل کشف آن در روز سال نوی ۱۴۷۲ نامگذاری شده‌است، یک جزیره آتشفشانی کوچک با مساحت است. اکثر ۱۹۰۰ نفر از ساکنان آن ماهیگیرانی هستند که در صید سنتی ماهی تن و صید نهنگ تخصص دارند. آب و هوا گرمسیری است - بارندگی شدید، رطوبت بالا و تغییرات فصلی مکرر همراه با طوفان‌های شدید باد. باران یا مه هر روز در آنوبون رخ می‌دهد، جایی که هرگز یک روز بدون ابر ثبت نشده‌است. | ## جمع‌بندی | بارندگی سالانه از ۱۹۳ سانتی‌متر در مالابو تا ۱۰۹۲ سانتی‌متر در اورکا در بیوکو متفاوت است، اما ریو مونی تا حدودی خشک‌تر است.