موضوع مقاله: مری متیوز آدامز | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مری متیوز آدامز | مقدمه: مری متیوز آدامز (۲۳ اکتبر ۱۸۴۰ – ۱۱ دسامبر ۱۹۰۲) نویسنده و نیکوکار ایرلندی‌تبار اهل ایالات متحده بود. | ## بخش 1: مری متیوز آدامز | او نویسندهٔ بیش از سی سرود مذهبی بود، اما شهرت خود را بیشتر از طریق مطالعاتش دربارهٔ شکسپیر به‌دست‌آورد. پس از ازدواج با آلفرد اسمیت بارنز، به ثروتی چشمگیر رسید و کمک‌های خیریهٔ فراوانی انجام داد. اوایل زندگی و تحصیلات مری جین متیوز در ۲۳ اکتبر ۱۸۴۰ در گرانارد، شهرستان لانگفورد، ایرلند به دنیا آمد. او فرزند ارشد جان متیوز (درگذشته در استتن آیلند، ۱ آوریل ۱۸۶۹)، یک پروتستان، و مادرش آنا (رایلی) متیوز (درگذشته در بروکلین، حدود ۱۸۵۰) بود که کاتولیک بود. تمام فرزندان — مری جین، رابرت، آنا، جان، و ویرجینیا اسکات (متولد نیویورک) — در کلیسای کاتولیک تربیت شدند، اما به‌جز فرزند کوچک‌تر، همگی در سنین پایین از آن کلیسا کناره‌گیری کردند. خانواده حدود سال ۱۸۴۶، زمانی که آدامز شش سال داشت، به ایالات متحده مهاجرت کرد و در بروکلین بزرگ شدند. آدامز در سن ۱۲ یا ۱۳ سالگی، وارد مؤسسه کالجیِ پکر شد، اما در سال ۱۸۵۵ و در سن ۱۵ سالگی، بدون دریافت مدرک فارغ‌التحصیلی، آنجا را ترک کرد. زندگی حرفه‌ای بر پایهٔ روایت‌های خانوادگی، آدامز در سن هفده‌سالگی آموزگار مدرسه بود. اسناد نشان می‌دهند که از سال ۱۸۶۲ تا ۱۸۶۸، او در مدرسهٔ عمومی شماره ۱۵ در خیابان دگرا، بروکلین تدریس می‌کرد. اسمیت از کاناندیگوا، نیویورک ازدواج کرد و دو سال بعد با او به اچیسن، کانزاس رفت؛ جایی که تنها فرزندش به دنیا آمد و کمتر از یک سال در آنجا زندگی کردند. | ## بخش 2: مری متیوز آدامز | به‌نظر می‌رسد کاسیوس اسمیت در سال ۱۸۷۶ درگذشت؛ پس از آن آدامز به بروکلین بازگشت و آموزگار دبیرستان نوجوانان شد. شور و اشتیاق همیشگی‌اش به عنوان یک دانش‌آموز، بهترین نمود خود را در تفسیرهایش از شکسپیر نشان داد و در هدایت هوشمندانهٔ خواندنِ توصیف‌های شخصیت‌های او. در ۷ نوامبر ۱۸۸۳، با آلفرد اسمیت بارنز، مردی ثروتمند، ناشر سرشناس و نیکوکار ازدواج کرد. همسر اول بارنز (با نام پیش از ازدواج هریت بور) در سال ۱۸۸۱ درگذشته بود و پنج پسر و سه دختر از او برای بارنز به‌جا مانده بود. پس از ازدواج با بارنز، زمانی که آدامز ۴۴ سال داشت، به ثروتی قابل توجه دست یافت و کمک‌های خیریهٔ فراوانی انجام داد. در طول این ازدواج، او به‌صورت شخصی در پشتیبانی از چندین نهاد شایسته که مورد توجهش قرار گرفته بودند نقش داشت — که برجسته‌ترینِ آن‌ها، خانهٔ بیماران لاعلاج و بیمارستان پروتستانی اسقفی سنت جان در بروکلین بود. در ۹ ژوئیهٔ ۱۸۹۰، در لندن، با چارلز کندال آدامز، رئیس وقت دانشگاه کرنل ازدواج کرد؛ دانشگاهی که پیش‌تر از کمک‌های مالی قابل توجه بارنز بهره‌مند شده بود و آدامز در جریان آن کمک‌ها برای نخستین بار با چارلز آشنا شده بود. در دوران همسری با آدامز، نیکوکاری او عمدتاً در راستای کمک به دانشجویان شایسته، چه در ایتاکا و چه در مدیسن، که با مشکلات مالی دست‌وپنجه نرم می‌کردند، تجلی یافت. او نویسندهٔ سی سرود یا بیشتر بود که بسیاری از آن‌ها در کتاب‌های آواز گنجانده شدند؛ همچنین بیش از بیست ترانه و تصنیف سرود که چندتای آن‌ها آهنگ‌سازی شده بودند، و نیز اشعار غنایی و سونات‌های بسیار. از میان ترانه‌هایش، محبوب‌ترین‌ها عبارت بودند از: «پرندگان در ناقوس‌خانه»، «ترانه‌هایی که واژه‌ها هرگز نخواهند شناخت» و «به‌زودی بهار بازخواهد گشت». | ## بخش 3: مری متیوز آدامز | آدامز شاعری بود که اودها و سونات‌های فراوانش ستایش چندین منتقد برجستهٔ انگلیسی و آمریکایی را برانگیخت. آثار منتشرشدهٔ او عبارت‌اند از: آدامز شاعری بود که سرودها و سونات‌های فراوانش تحسین چندین منتقد برجستهٔ انگلیسی و آمریکایی را برانگیخت. آثار منتشرشدهٔ او عبارت‌اند از: «ترانهٔ شب زفاف» (نیویورک و لندن، ۱۸۸۹)، «گروه آوازهای مرئی» (شیکاگو، ۱۸۹۷) و «سونات‌ها و ترانه‌ها» (نیویورک و لندن، ۱۹۰۱). درگذشت و میراث بیماری آدامز و همسرش سبب شد که در زمستان ۱۹۰۱ به کالیفرنیا نقل مکان کنند. همسرش در ۲۶ ژوئیهٔ ۱۹۰۲، تنها سه هفته پس از اسکان در ملک‌شان در ردلندز، کالیفرنیا، درگذشت. آدامز نه‌تنها هنگام مهاجرت به کالیفرنیا، کتابخانهٔ شخصی بزرگ خود را به جامعه تاریخی کالیفرنیا اهدا کرد، بلکه با جواهرات شخصی‌اش، «صندوق هنر مری ام. آدامز» (به مبلغ ) را پایه‌گذاری کرد که برای خرید کتاب‌های هنری برای کتابخانهٔ این جامعه یا آثار هنری برای موزهٔ آن مورد استفاده قرار گیرد. اموال باقی‌مانده‌اش در هنگام مرگ — که چندان زیاد نبود، چراکه سهم او از دارایی‌های بارنز به صورت مستمری بود — همچون اموال همسرش، به دانشگاه ویسکانسین واگذار شد؛ دانشگاهی که او در دههٔ پایانی زندگی‌اش برای رفاه آن کوشیده بود. | ## جمع‌بندی | اشعارش عمدتاً غنایی بودند و درون‌مایه‌هایی همچون عشق، قهرمانی و دین را دربر می‌گرفتند.