موضوع مقاله: آزمایشگاه تحقیقاتی ارتش ایالات متحده | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آزمایشگاه تحقیقاتی ارتش ایالات متحده | مقدمه: آزمایشگاه تحقیقاتی ارتش فرماندهی توسعه قابلیت‌های رزمی ارتش ایالات متحده (DEVCOM ARL) آزمایشگاه تحقیقات بنیادی برای ارتش ایالات متحده آمریکا تحت نظر فرماندهی آینده ارتش ایالات متحده (AFC) است. | ## بخش 1: آزمایشگاه تحقیقاتی ارتش ایالات متحده | آزمایشگاه DEVCOM ARL تحقیقات درون‌سازمانی و برون‌سازمانی را با هدایت ۱۱ صلاحیت تخصصی ارتش انجام می‌دهد: علوم زیستی و بیوتکنولوژی؛ انسان در سیستم‌های پیچیده؛ علوم فوتونیک، الکترونیک و کوانتوم؛ علوم طیف الکترومغناطیسی؛ علوم مکانیک؛ علوم مواد فوق پیشرفته؛ علوم انرژی؛ علوم اطلاعات نظامی؛ اثرات پایانی؛ علوم شبکه، سایبری و محاسباتی؛ و علوم جنگ‌افزار. این آزمایشگاه در سال ۱۹۹۲ با هدف یکپارچه‌سازی فعالیت‌های هفت آزمایشگاه سازمانیِ فرماندهی آزمایشگاه‌های ارتش ایالات متحده (LABCOM) و همچنین ادغام سایر بخش‌های تحقیقاتی ارتش برای تشکیل یک آزمایشگاه متمرکز تأسیس شد. هفت آزمایشگاه سازمانی که ادغام شدند عبارت بودند از آزمایشگاه علوم جوی (ASL)، آزمایشگاه تحقیقات بالستیک (BRL)، آزمایشگاه فناوری و ادوات الکترونیکی (ETDL)، آزمایشگاه‌های هری دایموند (HDL)، آزمایشگاه مهندسی انسانی (HEL)، آزمایشگاه فناوری مواد (MTL) و آزمایشگاه ارزیابی آسیب‌پذیری (VAL). آزمایشگاه DEVCOM ARL که ستاد آن در مرکز آزمایشگاهی ادلفی در ادلفی، مریلند قرار دارد، آزمایشگاه‌ها و تأسیسات آزمایشی خود را در چندین مکان در سراسر ایالات متحده اداره می‌کند: آبردین پروو گراوند، مریلند؛ تأسیسات تحقیقاتی بلاسام پوینت، مریلند؛ ریسرچ تراینگل پارک، کارولینای شمالی؛ میدان موشکی وایت سندز، نیومکزیکو؛ گریسز کوارترز، مریلند؛ مرکز تحقیقاتی گلن ناسا در کلیولند، اوهایو؛ و مرکز تحقیقاتی لانگلی ناسا در همپتون، ویرجینیا. تاریخچه پیش‌زمینه (۱۹۶۲–۱۹۸۵) شکل‌گیری آزمایشگاه تحقیقاتی ارتش ایالات متحده محصول تلاشی چند دهه‌ای برای حل یک مشکل اساسی بود که آزمایشگاه‌های تحقیقاتی مستقل ارتش با آن روبرو بودند. به دلیل موج پیشرفت‌های فناورانه که با جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم آغاز شد، اوایل قرن بیستم شاهد تحولات عمده‌ای در مطالعه و عمل جنگاوری بود. رشد سریع و تنوع علوم و فناوری نظامی، ارتش ایالات متحده را بر آن داشت تا تأسیسات تحقیقاتی متعددی ایجاد کند تا اطمینان حاصل شود که کشور در صحنه بین‌المللی رقابتی باقی می‌ماند، به ویژه با اوج‌گیری تنش‌های جنگ سرد. تقاضای بالا برای قابلیت‌های نظامی بیشتر و پیچیده‌تر منجر به تکثیر آزمایشگاه‌های ارتش شد که نه تنها منافع نظامی رقیب را پیش می‌بردند، بلکه به صورت مستقل و با حداقل نظارت یا هماهنگی از سوی ستاد ارتش ایالات متحده فعالیت می‌کردند. تا اوایل دهه ۱۹۶۰، ارتش نقص قابل توجهی را در این رویکرد برای پیگیری تحقیق و توسعه داخلی تشخیص داد. رقابت برای بودجه دولتی منجر به رقابت‌های شدیدی بین تأسیسات تحقیقاتی شد که در نهایت ارتباط بین آزمایشگاه‌های ارتش را از بین برد. مراکز تحقیقاتی شروع به اولویت‌بندی بقا و طول عمر عملیات خود بر اهداف کلان ارتش کردند و برای حفاظت از منافع خود وارد اختلافات حوزه‌ای شدند. علاوه بر این، فقدان راهنمایی مرکزی منجر به تحقیقاتی شد که آزمایشگاه‌ها را از یکدیگر متمایز می‌کرد اما نیازهای فوری یا مرتبط ارتش را برآورده نمی‌ساخت. در دهه‌های بعد، ارتش ایالات متحده تلاش‌های مختلفی برای سازماندهی مجدد جهت حل این مشکل انجام داد. سازماندهی مجدد ارتش در سال ۱۹۶۲ به خدمات فنی پایان داد و فرماندهی آماد و پشتیبانی ارتش ایالات متحده (AMC) را برای مدیریت وظایف تدارکات و توسعه تسلیحات و مهمات ارتش تأسیس کرد. تأسیسات تحقیقاتی در سپاه اردنانس و سپاه سیگنال، دو آژانس اصلی خدمات فنی، تحت AMC ادغام شدند. این تصمیم، تحقیقات مواد رزمی ارتش و تحقیقات مواد الکترونیکی ارتش را تحت یک فرماندهی واحد متحد کرد. با وجود این تغییر، تأسیسات تحقیقاتیِ سازماندهی‌شده به فعالیت مستقل خود ادامه دادند و مشکلات حل‌نشده باقی ماندند. در اواخر همان دهه، AMC تأسیسات سابق سپاه اردنانس را در یک گروه و تأسیسات سابق سپاه سیگنال را در گروهی دیگر سازماندهی کرد تا روابط کاری نزدیک‌تری در هر گروه ایجاد شود. در حالی که تأسیسات سابق سپاه اردنانس به عنوان آزمایشگاه‌های AMC شناخته شدند و مستقیماً به ستاد AMC گزارش می‌دادند، تأسیسات سابق سپاه سیگنال به یک فرماندهی زیرمجموعه اصلی در AMC به نام فرماندهی الکترونیک (ECOM) گزارش می‌دادند. اگرچه AMC امیدوار بود که این ترتیب به اشتراک‌گذاری تحقیقات و تقویت همکاری کمک کند، اما عدم پیشرفت در این زمینه باعث شد ارتش ایالات متحده رویکرد خود را تغییر دهد. در دسامبر ۱۹۷۳، وزیر ارتش، هاوارد کالاوی، کمیته بازنگری تدارکات آماد ارتش (AMARC) را تأسیس کرد؛ یک گروه موقت که عمدتاً از غیرنظامیان خارج از دولت تشکیل شده بود تا فرایند تدارکات آماد ارتش را تحلیل کند. پس از بررسی مدیریت AMC بر عناصر علم و فناوری خود، AMARC بر این نکته تأکید کرد که طیف گسترده‌ای از مسئولیت‌های تحقیقاتی، توسعه‌ای و کالایی که بر عهده تأسیسات تحقیقاتی بود، به عدم پاسخگویی در تأمین نیازهای مدرن و مأموریت‌محور ارتش کمک کرده است. این کمیته مشورتی توصیه کرد که توسعه ارتباطات و پردازش خودکار داده‌ها از توسعه قابلیت‌های جنگ الکترونیک جدا شود. به دنبال راهنمایی AMARC، فرماندهی AMC در ژانویه ۱۹۷۶ نام خود را به فرماندهی توسعه و آمادگی آماد (DARCOM) تغییر داد تا تغییرات در شیوه‌های تدارکات و آمادگی سازمان را منعکس کند. ERADCOM به عنوان تنها فرماندهی زیرمجموعه اصلی مسئول مواد الکترونیکی رزمی ارتش، توسعه تمام مواد الکترونیکی غیرارتباطی و غیرپردازش خودکار داده‌ها را برای ارتش بر عهده داشت. عناصری که ERADCOM را تشکیل می‌دادند شامل آزمایشگاه علوم جوی، آزمایشگاه فناوری و ادوات الکترونیکی، آزمایشگاه جنگ الکترونیک و آزمایشگاه‌های هری دایموند بودند. با این حال، مدت کوتاهی پس از اینکه DARCOM سازماندهی مجدد خود را انجام داد، ارتش بازنگری دیگری را آغاز کرد که ساختار آن را مورد scrutiny قرار داد، که نشان می‌داد این تغییرات نتوانسته‌اند مشکلات موجود را حل کنند. در سال ۱۹۸۴، ارتش ایالات متحده استراتژی متفاوتی را برای رفع عدم اتحاد بین آزمایشگاه‌ها آغاز کرد. تامپسون، فرمانده کل جدید AMC، ابتکاری را برای ادغام و متمرکزسازی مدیریت تمام آزمایشگاه‌های AMC تحت یک فرماندهی زیرمجموعه اصلی واحد پیشنهاد داد. این مفهومِ یک «فرماندهی آزمایشگاه‌ها» به سرعت توسط ارتش پذیرفته شد، علی‌رغم دریافت نقدهای نامساعدی که به احتمال افزایش لایه‌های بوروکراتیک و هزینه‌های سربار اشاره داشتند. در ژوئیه ۱۹۸۵، AMC رسماً فرماندهی آزمایشگاه‌های ارتش ایالات متحده (LABCOM) را برای مدیریت هفت آزمایشگاه ارتش و یک نهاد تحقیقاتی هشتم به نام دفتر تحقیقات ارتش (ARO) فعال کرد. هفت آزمایشگاهی که به LABCOM اختصاص یافتند عبارت بودند از آزمایشگاه علوم جوی، آزمایشگاه تحقیقات بالستیک، آزمایشگاه فناوری و ادوات الکترونیکی، آزمایشگاه‌های هری دایموند، آزمایشگاه مهندسی انسانی، مرکز تحقیقات مواد و مکانیک (که در حین انتقال به آزمایشگاه فناوری مواد تغییر نام داد) و دفتر جنگ الکترونیک موشکی (که در حین انتقال به آزمایشگاه ارزیابی آسیب‌پذیری تغییر نام داد). مأموریت اصلی LABCOM تسهیل انتقال فناوری‌ها از تحقیقات پایه به کاربردهای میدانی و همچنین یافتن راه‌هایی برای بهبود یکپارچگی آنها در حوزه‌های مأموریتی ارتش بود. این تمایز در نامگذاری، نشان‌دهنده تغییر بزرگی در نقش‌هایی بود که هر دو گروه بر عهده گرفتند. به عنوان بخشی از این تغییر، آزمایشگاه‌ها مسئولیت تحقیقات پایه AMC را بر عهده گرفتند، در حالی که RDECها عمدتاً بر توسعه مهندسی متمرکز شدند. از آزمایشگاه‌ها که به جای ستاد AMC مستقیماً به LABCOM گزارش می‌دادند، انتظار می‌رفت که برای حمایت از رشد فناوری ارتش با یکدیگر همکاری کنند. به عنوان بخشی از وظایفشان، تأکید ویژه‌ای بر پیگیری انتقال فناوری و اشتراک اطلاعات گذاشته شد تا هم بتوانند از پیشرفت‌های دیگران بهره‌برداری کنند و هم از تکرار تحقیقات جلوگیری نمایند. ARO، به عنوان هشتمین عنصر در LABCOM، وظایف اصلی خود یعنی مدیریت کمک‌های مالی و قراردادها با دانشمندان، دانشگاه‌ها و نهادهای غیرانتفاعی را برای ترویج تحقیقات پایه مرتبط با ارتش ایالات متحده حفظ کرد. علی‌رغم تغییرات قابل توجهی که در ساختار فرماندهی ایجاد شد، هیچ‌یک از تأسیسات تحقیقاتی پراکنده برای تشکیل LABCOM به صورت فیزیکی جابجا نشدند. اگرچه نظارت متمرکز برخی از مشکلات مدیریتی را که ارتش به دنبال حل آن بود برطرف کرد، اما جدایی جغرافیایی بین آزمایشگاه‌ها به‌طور قابل ملاحظه‌ای هم‌افزایی تحقیقاتی LABCOM را با مانع مواجه کرد. تشکیل ARL (۱۹۸۸–۱۹۹۲) ایده ایجاد یک آزمایشگاه متمرکز ارتش برای تحقیقات پایه، در واکنش به کاهش نیروهای نظامی ایالات متحده پس از پایان جنگ سرد پدید آمد. در دسامبر ۱۹۸۸، کمیسیون بازآرایی و تعطیلی پایگاه‌ها (BRAC)، آزمایشگاه فناوری مواد (MTL) در واترتاون، ماساچوست را به دلیل تأسیسات قدیمی آن برای تعطیلی شناسایی کرد. در مخالفت با تعطیلی برنامه‌ریزی‌شده این آزمایشگاه، LABCOM راه‌حل‌های جایگزینی را بررسی کرد که به MTL و قابلیت‌های آن اجازه می‌داد به نوعی دست‌نخورده باقی بمانند. در سال ۱۹۸۹، LABCOM پیشنهادی را برای ایجاد یک نهاد فیزیکی واحد ارائه داد که تمام آزمایشگاه‌های آن، از جمله MTL، را در یک مکان ادغام کند. بوش به وزیر دفاع، دیک چینی، دستور داده بود تا طرحی را برای اجرای کامل توصیه‌های کمیسیون پکارد تدوین کند؛ کمیته‌ای که پیشتر گزارشی در مورد وضعیت تدارکات دفاعی در دولت ارائه داده بود. در نتیجه این دستور، ارتش ایالات متحده یک مطالعه سطح بالای ارتش را با عنوان «مطالعه LAB-21» به منظور ارزیابی آینده فعالیت‌های تحقیقاتی، توسعه‌ای و مهندسی داخلی ارتش آغاز کرد. این مطالعه که از نوامبر ۱۹۸۹ تا فوریه ۱۹۹۰ انجام شد، توصیه‌هایی را ارائه داد که با پیشنهاد LABCOM برای یک آزمایشگاه شاخص، واحد و متمرکز همسو بود. مطالعه دوم با عنوان «مطالعه ادغام آزمایشگاه‌ها» در ژوئن ۱۹۹۰ انجام شد و طرح ارتش برای ادغام آزمایشگاه‌ها تحت نظر LABCOM را تأیید کرد. با این حال، این پیشنهاد اصلاح شد تا آزمایشگاه متمرکز در دو سایت اصلی - ادلفی، مریلند و آبردین پروو گراوند، مریلند - به همراه عناصری در میدان موشکی وایت سندز، نیومکزیکو و در تأسیسات ناسا در همپتون، ویرجینیا و کلیولند، اوهایو تأسیس شود. در آوریل ۱۹۹۱، وزارت دفاع ایالات متحده (DoD) توصیه‌های مطالعه LAB-21 را برای کمیسیون بازآرایی و تعطیلی پایگاه‌ها در سال ۱۹۹۱ ارائه کرد. پس از تأیید BRAC، طرح ادغام آزمایشگاه‌ها متعاقباً توسط رئیس‌جمهور بوش و کنگره تصویب شد. پس از تصویب این طرح، کنگره کمیسیون مشورتی فدرال در زمینه ادغام و تبدیل آزمایشگاه‌های تحقیق و توسعه دفاعی را مأمور کرد تا توصیه‌هایی برای بهبود عملکرد آزمایشگاه‌ها ارائه دهد. بر اساس راهنمایی آنها، اجرای طرح ادغام آزمایشگاه‌ها تا ژانویه ۱۹۹۲ به تعویق افتاد. کمیسیون مشورتی فدرال همچنین اعلام کرد که برای حل مشکل ریشه‌دار رقابت بین آزمایشگاه‌ها، آزمایشگاه متمرکز باید از فشار مالی آزاد باشد و مجبور به رقابت برای کسب بودجه تحقیقاتی نباشد. | ## بخش 2: آزمایشگاه تحقیقاتی ارتش ایالات متحده | اگرچه آزمایشگاه متمرکز پیشنهادی در ابتدا در مطالعه LAB-21 به عنوان «آزمایشگاه تحقیقاتی مواد رزمی» نامیده شده بود، اما در نهایت نام آن به «آزمایشگاه تحقیقاتی ارتش» تغییر یافت. علاوه بر این، ارتش تصمیم گرفت که یک مدیر غیرنظامی در بالاترین جایگاه مدیریتی قرار گیرد و یک افسر ژنرال به عنوان معاون وی خدمت کند، برخلاف طرح اولیه که یک سرلشکر به عنوان فرمانده نظامی در کنار یک مدیر فنی غیرنظامی فعالیت می‌کرد. مطابق با الزامات تعیین‌شده توسط BRAC 91، ارتش LABCOM را منحل کرد و در ۲۳ ژوئیه ۱۹۹۲ به‌طور موقت آزمایشگاه تحقیقاتی ارتش ایالات متحده را تأسیس نمود. سایر عناصر ارتش که ARL در بدو تأسیس خود جذب کرد شامل دفتر فناوری و کاربرد مشاهده‌پذیری کم (LOTA)، دفتر مدیریت بقاپذیری (SMO)، بخشی از سازمان فناوری نشانه‌ها، حسگرها و پردازش سیگنال (S3TO)، دفتر مفاهیم سیستم‌های پیشرفته (ASCO)، مؤسسه تحقیقات ارتش در زمینه اطلاعات مدیریت، ارتباطات و علوم کامپیوتر (AIRMICS)، بخشی از آزمایشگاه تحقیقات سیستم‌ها (SRL)، بخشی از مرکز تحقیق، توسعه و مهندسی شیمیایی (CRDEC)، بخشی از آزمایشگاه تحقیق و توسعه تحرک هوایی ارتش (AMRDL)، بخشی از مرکز تحقیق، توسعه و مهندسی فرماندهی تانک-خودرو (TACOM)، بخشی از مرکز تحقیق، توسعه و مهندسی بلوار، و بخشی از آزمایشگاه دید در شب و الکترواپتیک (NVEOL) بودند. آزمایشگاه تحقیقاتی ارتش ایالات متحده که به تازگی تأسیس شده بود، با به ارث بردن مأموریت اصلی LABCOM، موظف به انجام تحقیقات داخلی برای تجهیز ارتش به فناوری‌های جدید شد. به‌طور خاص، ARL مسئولیت انجام بیشتر تحقیقات پایه ارتش را بر عهده داشت که برای تأمین نیازهای RDECها به کار می‌رفت. مشابه مدل صنعتی که در آن یک آزمایشگاه تحقیق و توسعه شرکتی از چندین بخش تولیدی در شرکت پشتیبانی می‌کند، از ARL انتظار می‌رفت که توسعه محصولات سطح بالاتر توسط RDECها را تقویت و تسریع کند. معماران تشکیل ARL تصور می‌کردند که دانش علمی و مهندسی پیشرفته‌ای که توسط این آزمایشگاه تولید می‌شود، به ارتش برتری فناورانه‌ای برای پیشی گرفتن از رقبای خود خواهد داد. ریچارد ویتالی به عنوان مدیر موقت ARL، بر ادغام عناصر مختلف ارتش در ARL نظارت داشت. با وجود اینکه دوره ریاست او کمی کمتر از یک سال به طول انجامید، ویتالی تغییرات بنیادینی در مدیریت ARL ایجاد کرد که بعدها عملیات اصلی آزمایشگاه را شکل داد. ویتالی همچنین انتقال فعالیت‌های تحقیق و توسعه موجود LABCOM به یک محیط جدید را تسهیل کرد. علی‌رغم جابجایی پرسنل ارتش از تأسیسات تحقیقاتی مختلف در سراسر کشور، اولین سال فعالیت ARL شاهد ادامه تحقیقات در حال انجام LABCOM بدون بروز مشکلات جدی بود. تلاش‌های تحقیقاتی انجام شده توسط ARL در آن سال شامل برنامه شبیه‌سازی واقعیت مجازی «لبه جنگجو» (Warrior's Edge)، پروژه‌ای برای افزایش قابلیت‌های پیش‌بینی میدان نبرد در سیستم‌های اطلاعاتی موجود، و توسعه سیستم شناسایی رزمی میدان نبرد بود. لاینز، مدیر سابق مؤسسه ملی استانداردها و فناوری (NIST)، به عنوان اولین مدیر ARL منصوب شد. کلینتون، به عنوان بخشی از طرح کاهش و بازآرایی دولت فدرال، خواستار کاهش بیشتر هزینه‌های دفاعی شد. لاینز با بهره‌گیری از این ابتکار برای «ابداع مجدد دولت»، فرصتی را برای حل آنچه که او مشکلات جدی در محیط‌های عملیاتی ادارات می‌دانست و مانع عملکرد آنها می‌شد، شناسایی کرد. برنامه اصلاحی او برای ARL شامل ادغام اختیارات بودجه‌بندی، ایجاد یک صندوق صنعتی و حساب‌های اختیاری، و پیکربندی مجدد ARL به عنوان یک آزمایشگاه باز به منظور افزایش تعداد تبادلات کارکنان بود. تقریباً در همان زمان، معاون وزیر دفاع کارگروهی را در زمینه مدیریت آزمایشگاه‌های دفاعی تشکیل داد که در سال ۱۹۹۴ تغییری در رویکرد عملیات ARL را توصیه کرد. این توصیه در نتیجه دستوری صادر شد که رئیس ستاد ارتش برای «دیجیتالی کردن میدان نبرد» و افزایش قابلیت‌های ارتش ایالات متحده در علوم اطلاعات صادر کرده بود. با این حال، پس از بررسی، ارتش متوجه شد که بخش خصوصی در توسعه و عرضه ارتباطات دیجیتال بی‌سیم بسیار از ارتش پیشی گرفته است، همان‌طور که شیوع تلفن همراه در بازار تجاری گواه آن بود. ARL پول، زمان و نیروی انسانی لازم برای کمک به ارتش ایالات متحده برای رسیدن به سرعت بالای تکامل دستگاه‌های بی‌سیم تجاری را نداشت، چه رسد به اینکه جدیدترین پیشرفت‌ها را در کاربردهای نظامی بگنجاند. ارتش تشخیص داد که راه‌حل، پیوند دادن قابلیت‌های داخلی ARL با قابلیت‌های کسب‌وکارهای تجاری و آزمایشگاه‌های دانشگاهی است. این رویکرد که با نام آزمایشگاه فدرال (FedLab) شناخته می‌شد، مستلزم یک مشارکت کاری نزدیک‌تر بین ARL و بخش خصوصی بود که از طریق فرآیندهای قراردادی استاندارد قابل دستیابی نبود. برای غلبه بر این مشکل، ارتش ایالات متحده در ژوئیه ۱۹۹۴ به ARL اختیار داد تا وارد توافق‌نامه‌های همکاری تحقیقاتی شود. ARL به عنوان بخشی از FedLab، بودجه حداکثر ۱۰ مرکز تحقیقاتی جدید را تأمین کرد و فعالیت‌های سه مرکز برتر دانشگاهی موجود را نیز در خود ادغام کرد: مرکز تحقیقاتی محاسبات با کارایی بالا ارتش در دانشگاه مینه‌سوتا، مرکز علوم اطلاعات در دانشگاه کلارک آتلانتا، و مؤسسه فناوری پیشرفته در دانشگاه تگزاس در آستین. شاخه پردازش اطلاعات باقی‌مانده از S3I به شاخه علوم کامپیوتر نظامی از اداره محاسبات پیشرفته و علوم اطلاعات (ACIS)، بخش عمده‌ای از اداره محیط میدان نبرد (BED) و بخش‌هایی از EPSD پیوست تا اداره علوم و فناوری اطلاعات (IST) را ایجاد کند. در سال ۱۹۹۶، ARL در پاسخ به درخواست‌های ارتش ایالات متحده برای کاهش تعداد ادارات، بازسازی بیشتری را تجربه کرد. این آزمایشگاه با ترکیب اداره فناوری جنگ‌افزار و اداره مواد، اداره تحقیقات جنگ‌افزار و مواد (WMRD) را تشکیل داد. همچنین با ترکیب اداره پیشرانش وسایل نقلیه و اداره سازه‌های وسایل نقلیه، مرکز فناوری وسایل نقلیه (VTC) را ایجاد کرد. به عنوان بخشی از این تغییر، مدیر ARO به معاون مدیر ARL در امور تحقیقات پایه تبدیل شد. پس از بازنشستگی لاینز در سپتامبر ۱۹۹۸، رابرت والن، مدیر سابق ایستگاه آزمایش آبراهه‌های سپاه مهندسین ارتش ایالات متحده، در دسامبر ۱۹۹۸ به عنوان دومین مدیر ARL منصوب شد. اندکی پس از آن، مرکز محاسبات و اطلاعات شرکتی به اداره محاسبات و اطلاعات شرکتی، و مرکز فناوری وسایل نقلیه به اداره فناوری وسایل نقلیه تغییر نام دادند. در مه ۲۰۰۰، ARL اداره علوم و فناوری اطلاعات و اداره محاسبات و اطلاعات شرکتی را با هم ترکیب کرد تا اداره علوم محاسباتی و اطلاعاتی (CISD) را تشکیل دهد. + ادارات فنی ARL در سال ۲۰۰۰ اداره توضیحات اداره علوم محاسباتی و اطلاعاتی (CISD) CISD تحقیقات پایه و کاربردی در علوم محاسباتی، شبکه و ارتباطات را انجام می‌داد. این اداره با تمرکز بر فراهم آوردن برتری دانشی برای ارتش، بر تحقیقات در زمینه‌های ارتباطات و شبکه‌های تاکتیکی، پردازش اطلاعات میدان نبرد، آب‌وهوای میدان نبرد برای شبکه‌ها و سیستم‌های فرماندهی مأموریت، و علوم و مهندسی محاسباتی متمرکز بود. اداره تحقیقات و مهندسی انسانی (HRED) HRED تحقیقاتی را با هدف افزایش قابلیت‌های ادراکی، شناختی و روانی-حرکتی افراد انجام می‌داد. این اداره همچنین در تحقیقات عوامل انسانی تخصص داشت که تعاملات سرباز-ماشین را بهینه کرده و طراحی سیستم‌های فناوری ارتش را بهبود می‌بخشید. اداره حسگرها و ادوات الکترونیکی (SEDD) SEDD به عنوان سازمان اصلی ارتش برای تحقیق و توسعه در فناوری حسگرها و ادوات الکترونیکی فعالیت می‌کرد. طرح‌های تحقیقاتی آن، پیشرفت‌های فناورانه در فیزیک حالت جامد، اثرات تابش، الکتروشیمی، الکترونیک فرکانس بالا، فوتونیک، میکروالکترومکانیک، مواد الکترونیکی با گاف نواری پهن، نانوعلوم، اپتوالکترونیک و زیست‌تشخیص را در اولویت قرار می‌داد. اداره تحلیل بقاپذیری/کشندگی (SLAD) SLAD ارزیابی‌های بقاپذیری، کشندگی و آسیب‌پذیری را انجام می‌داد که به تصمیمات رهبران ارشد، توسعه‌دهندگان و ارزیابان اطلاع‌رسانی می‌کرد. با تمرکز بر برنامه‌های تدارکاتی مواد، SLAD عملیات اطلاعاتی و تحلیل‌های فنی را انجام می‌داد که نه تنها مشکلات فناوری‌های جدید و در مراحل اولیه را شناسایی می‌کرد، بلکه راه‌حل‌هایی برای رفع آن‌ها نیز ارائه می‌داد. اداره فناوری وسایل نقلیه (VTD) VTD به عنوان سازمان اصلی ارتش برای تحقیق و توسعه در قابلیت‌های وسایل نقلیه هوایی و زمینی ارتش عمل می‌کرد. حوزه‌های تحقیقاتی آن شامل رباتیک، مکانیک، پیشرانش، مدل‌سازی و شبیه‌سازی وسایل نقلیه، آیرودینامیک، کنترل‌های پرواز و فناوری‌های انتقال قدرت بود. اداره تحقیقات جنگ‌افزار و مواد (WMRD) WMRD به دنبال علم و فناوری‌ای بود که به توسعه سیستم‌های جنگ‌افزاری کشنده‌تر و مؤثرتر برای ارتش کمک کند. تلاش‌های تحقیقات پایه آن بر شیمی و ریزساختار موادی مانند سرامیک‌ها، کامپوزیت‌های پلیمری و فلزات پیشرفته متمرکز بود، در حالی که تلاش‌های تحقیقات کاربردی آن از توسعه سلاح‌ها و مهمات هوشمند و همچنین زره وسایل نقلیه و بدن پشتیبانی می‌کرد. تاریخچه اخیر (۱۹۹۲–اکنون) حملات ۱۱ سپتامبر به ایالات متحده و آغاز متعاقب عملیات آزادی بلندمدت، حس فوریت را در سراسر ارتش ایالات متحده برای انجام هر کار ممکنی جهت تسریع بسیج قابلیت‌های تهاجمی نظامی ایالات متحده ایجاد کرد. کرن، فرمانده کل جدید منصوب‌شده AMC، بر لزوم ساده‌سازی فرایند توسعه فناوری ارتش برای سربازانش تأکید کرد. کرن با این باور که AMC محصولات خود را به سرعت کافی به گیرندگان مورد نظر تحویل نمی‌دهد، دستور اتحاد تمام آزمایشگاه‌ها و RDECهای AMC را تحت یک فرماندهی واحد به منظور ایجاد هم‌افزایی صادر کرد. در اکتبر ۲۰۰۲، او فرماندهی تحقیق، توسعه و مهندسی ارتش ایالات متحده (RDECOM) را برای ادغام این تأسیسات تحقیقاتی تحت یک ساختار فرماندهی واحد ایجاد کرد. RDECOM که در مرکز توسعه فناوری ارتش قرار گرفت، اختیار ARL, RDECها، فعالیت تحلیل سیستم‌های آماد ارتش و بخشی از فرماندهی شبیه‌سازی، آموزش و ابزاردقیق را به دست آورد. در طول دهه ۲۰۰۰ و اوایل دهه ۲۰۱۰، ARL عمدتاً بر روی پرداختن به چالش‌های فنی عملیاتی که در طول عملیات آزادی بلندمدت و عملیات آزادی عراق به وجود آمد، متمرکز بود. اگرچه تحقیقات پایه بلندمدت به‌طور سنتی محور اصلی کار ARL را تشکیل می‌داد، فشار سنگین از سوی رهبری ارتش، بخش بزرگی از توجه آزمایشگاه را به سمت راه‌حل‌های سریع در پاسخ به مشکلات فوری سربازان در صحنه نبرد معطوف کرد. نمونه‌ها شامل کیت بقاپذیری زرهی برای هاموی ام۹۹۸، خودروهای ام‌رپ (MRAP)، سیستم شکست فروسرخ غیرفعال راینو و کیت موقت قطعات ۵ برای هاموی M1114 بود. در طول این دوره از جنگ، آزمایشگاه به شدت از پروژه‌های بین‌اداره‌ای حمایت کرد و بودجه تحقیقات پرخطر، مشترک و چندرشته‌ای را در تلاشی برای فرموله‌بندی قابلیت‌های علمی و فناوری نوآورانه‌تر که فراتر از نیازهای مأموریتی ارتش بود، تأمین نمود. | ## بخش 3: آزمایشگاه تحقیقاتی ارتش ایالات متحده | در سال ۲۰۱۴، ARL برنامه آزمایشی «پردیس باز» (Open Campus) را به عنوان بخشی از مدل کسب‌وکار جدید آزمایشگاه راه‌اندازی کرد که تمرکز بیشتری بر پیشبرد تحقیقات بنیادی مشترک در کنار اعضای برجسته صنعت، دانشگاه و سایر آزمایشگاه‌های دولتی داشت. برنامه پردیس باز که برای کمک به ARL در به دست آوردن دیدگاه‌های جدید در مورد مشکلات ارتش و حفظ ارتباط آزمایشگاه با نوآوری‌های علمی در مراحل اولیه طراحی شده بود، توسعه یک شبکه همکاری پیچیده را که ARL می‌توانست برای تسریع انتقال فناوری از آن بهره ببرد، در اولویت قرار داد. ابتکار پردیس باز ARL همچنین ایجاد سایت‌های منطقه‌ای ARL را تسهیل کرد که پایگاه‌های تحقیقاتی را در مکان‌های استراتژیک پردیس‌های دانشگاهی در سراسر قاره ایالات متحده تأسیس کردند. سایت‌های منطقه‌ای ARL پرسنل تحقیق و توسعه ارتش را در نزدیکی دانشگاه‌های محلی و منطقه‌ای، مراکز فنی و شرکت‌ها مستقر کردند تا مشارکت‌ها را توسعه داده و علاقه به تحقیقات مرتبط با ارتش را تقویت کنند. اولین سایت منطقه‌ای، ARL غرب، در ۱۳ آوریل ۲۰۱۶ در پلایا ویستا، کالیفرنیا تأسیس شد. استقرار آن در مؤسسه فناوری‌های خلاق دانشگاه کالیفرنیای جنوبی منعکس‌کننده اهداف آزمایشگاه برای همکاری با سازمان‌های واقع در منطقه لس آنجلس و اطراف آن بود. پیکِل دانشگاه تگزاس در آستین منعکس‌کننده اهداف آزمایشگاه برای همکاری با سازمان‌ها در تگزاس و همچنین مناطق اطراف در نیومکزیکو، لوئیزیانا و اکلاهما بود. استقرار آن در مرکز کارآفرینی و نوآوری پولسکی دانشگاه شیکاگو منعکس‌کننده اهداف آزمایشگاه برای ایجاد حضور خود در منطقه غرب میانه بود. چهارمین سایت منطقه‌ای، ARL شمال‌شرق، در ۹ آوریل ۲۰۱۸ در برلینگتون، ماساچوست تأسیس شد. کوستاس برای امنیت داخلی دانشگاه نورث‌ایسترن، به عنوان آخرین مکان پردیس گسترده آزمایشگاه در نظر گرفته شد. در ۱ ژوئیه ۲۰۱۸، ارتش رسماً فرماندهی آینده ارتش ایالات متحده (AFC) را به عنوان چهارمین فرماندهی اصلی ارتش در کنار فرماندهی آماد ارتش ایالات متحده، فرماندهی آموزش و دکترین ارتش ایالات متحده و فرماندهی نیروهای ارتش ایالات متحده تأسیس کرد. این سازماندهی مجدد در پاسخ به انتقادات وزیر ارتش، مارک اسپر، در مورد سرعت پایین توسعه، آزمایش و استقرار فناوری‌های ارتش صورت گرفت. تشکیل AFC با هدف یکپارچه‌سازی تلاش‌های نوسازی ارتش تحت یک فرماندهی واحد انجام شد. در سال ۲۰۲۲، DEVCOM ARL ادارات فنی خود را منحل کرد و یک ساختار سازمانی مبتنی بر شایستگی را اتخاذ کرد که تلاش‌های تحقیقاتی داخلی و خارجی آزمایشگاه را برای تأکید بر اولویت‌های هدف‌گذاری‌شده ارتش در علم و فناوری، بازآرایی کرد. این ۱۱ شایستگی عبارتند از: علوم زیستی و بیوتکنولوژی؛ علوم طیف الکترومغناطیسی؛ علوم انرژی؛ انسان در سیستم‌های پیچیده؛ علوم مکانیکی؛ علوم اطلاعات نظامی؛ علوم شبکه، سایبری و محاسباتی؛ علوم فوتونیک، الکترونیک و کوانتوم؛ علوم مواد فوق‌العاده؛ اثرات پایانی؛ و علوم جنگ‌افزار. ARO برنامه‌های تحقیقاتی خارجی آزمایشگاه را در رشته‌های علمی مرتبط با شایستگی‌های تحقیقاتی آزمایشگاه اجرا می‌کند. ARO بودجه تحقیقات مرتبط با ارتش را که در دانشگاه‌ها و کسب‌وکارها در سراسر ایالات متحده انجام می‌شود، مدیریت می‌کند. ARO که در پارک مثلث تحقیقاتی در کارولینای شمالی واقع شده است، با اعضای دانشگاه و صنعت برای ترویج تحقیقات پرخطر اما با بازده بالا به منظور حل چالش‌های فناورانه ارتش، همکاری می‌کند. مأموریت آن از زمان تأسیس این سازمان به عنوان یک نهاد مستقل ارتش در سال ۱۹۵۱ تا حد زیادی بدون تغییر باقی مانده است. RBD عملیات و رویه‌های تجاری آزمایشگاه و همچنین سایت‌های منطقه‌ای ARL را مدیریت می‌کند. این اداره بر عناصر تجاری و مدیریتی سازمان نظارت دارد که شامل عملیات آزمایشگاه، مشارکت‌ها و برنامه‌ریزی استراتژیک و هماهنگی بودجه می‌شود. سایت‌های منطقه‌ای DEVCOM ARL پنج سایت منطقه‌ای را در ایالات متحده مدیریت می‌کند که با دانشگاه‌ها و کسب‌وکارهای نزدیک برای پیشبرد اهداف علمی و فناورانه ارتش همکاری می‌کنند. ARL غرب، واقع در پلایا ویستا، کالیفرنیا، حوزه‌های تمرکز فنی در تعامل انسان-اطلاعات، امنیت سایبری، پردازش تعبیه‌شده و سیستم‌های هوشمند دارد. ARL مرکزی، واقع در شیکاگو، ایلینوی، حوزه‌های تمرکز فنی در رایانش با عملکرد بالا، فیزیک ضربه، یادگیری ماشینی و تحلیل داده‌ها، مواد و ساخت، توان و انرژی، علم پیشرانش و علم کوانتوم دارد. ARL جنوب، واقع در آستین، تگزاس، حوزه‌های تمرکز فنی در هوش مصنوعی و یادگیری ماشینی برای استقلال، انرژی و توان، امنیت سایبری، مواد و ساخت و زیست‌شناسی دارد. ARL شمال‌شرق، واقع در برلینگتون، ماساچوست، حوزه‌های تمرکز فنی در مواد و ساخت، هوش مصنوعی و سیستم‌های هوشمند و امنیت سایبری دارد. ARL مید-آتلانتیک، جدیدترین سایت منطقه‌ای در آبردین پروو گراوند، مریلند، حوزه‌های تمرکز فنی در رایانش با عملکرد بالا، سیستم‌های خودگردان، تیم‌سازی انسان-عامل، امنیت سایبری، مواد و ساخت، توان و انرژی، مواد فوق‌العاده و سیستم‌های کوانتومی دارد. مراکز تحقیقاتی وابسته به دانشگاه یک مرکز تحقیقاتی وابسته به دانشگاه (UARC) یک همکاری به رهبری دانشگاه در میان دانشگاه‌ها، صنعت و آزمایشگاه‌های ارتش است که به تقویت و حفظ قابلیت‌های فناورانه‌ای که برای وزارت دفاع مهم هستند، کمک می‌کند. به عنوان بخشی از این برنامه، دانشگاه میزبان امکانات اختصاصی را برای شرکای خود جهت انجام تحقیقات پایه و کاربردی مشترک فراهم می‌کند. مؤسسه بیوتکنولوژی‌های مشترک توسط دانشگاه کالیفرنیا، سانتا باربارا رهبری می‌شود و بر نوآوری‌های فناورانه در زیست‌شناسی سامانه‌ها، زیست‌شناسی مصنوعی، مواد زیست-توانمند و علوم اعصاب شناختی تمرکز دارد. مؤسسه فناوری‌های خلاق توسط دانشگاه کالیفرنیای جنوبی رهبری می‌شود و بر تحقیقات پایه و کاربردی در فناوری همه‌جانبه، شبیه‌سازی، عملکرد انسان، گرافیک رایانه‌ای و هوش مصنوعی تمرکز دارد. مؤسسه نانوتکنولوژی‌های سرباز توسط مؤسسه فناوری ماساچوست رهبری می‌شود و بر پیشرفت نانوفناوری برای ایجاد مواد، دستگاه‌ها، فرایندها و سیستم‌های جدید برای بهبود قابلیت‌های ارتش تمرکز دارد. CTAها نمایانگر مشارکت‌هایی هستند که بر انتقال سریع نوآوری‌ها و فناوری‌های جدید یافت‌شده در دانشگاه به پایگاه تولیدی ایالات متحده از طریق همکاری با صنعت خصوصی تمرکز دارند. CRAها نمایانگر مشارکت‌هایی هستند که به دنبال توسعه بیشتر علم و فناوری نوآورانه در دانشگاه که به منافع ارتش مربوط می‌شود، هستند. این آزمایشگاه همچنین در اتحادهای فناوری بین‌المللی (ITA) شرکت کرد که همکاری‌ها برای تحقیق و توسعه با نهادهای دولتی خارجی در کنار دانشگاه و صنعت خصوصی را تسهیل می‌کند. ریشه‌های ARL به زرادخانه واترتون در دهه ۱۸۰۰ بازمی‌گردد که آزمایشگاه‌های زرادخانه واترتون را تحت نظر سپاه اردنانس مدیریت می‌کرد. اداره ملی استانداردها، DOFL را در سال ۱۹۵۳ تحت سپاه اردنانس و آزمایشگاه رادیو را تحت سپاه سیگنال تأسیس کرد. دومی در سال ۱۹۲۹ به آزمایشگاه‌های سپاه سیگنال تبدیل شد و سپس برای تولید SMSA, ECL و ASL در میان دیگر اجزای اصلی در سال ۱۹۶۲ منحل شد. آزمایشگاه علوم جوی آزمایشگاه علوم جوی واقع در وایت سندز میزل رنج در نیومکزیکو، یک مرکز تحقیقاتی تحت فرماندهی آماد ارتش ایالات متحده بود که از سال ۱۹۶۵ تا ۱۹۹۲ در زمینه هواشناسی توپخانه، اقلیم‌شناسی الکترواپتیکال، داده‌های اپتی جوی و مشخصه‌سازی جوی تخصص داشت. آزمایشگاه تحقیقات بالستیک آزمایشگاه تحقیقات بالستیک یک مرکز تحقیقاتی تحت سپاه اردنانس ارتش ایالات متحده و بعداً فرماندهی آماد ارتش ایالات متحده بود که در بالستیک داخلی، خارجی و پایانی و همچنین تحلیل آسیب‌پذیری و کشندگی تخصص داشت. BRL که در آبردین پروو گراوند، مریلند واقع شده بود، به عنوان یک مرکز اصلی ارتش برای تحقیق و توسعه در فناوری‌های مرتبط با پدیده‌های سلاح، زره، فیزیک شتاب‌دهنده‌ها و محاسبات پرسرعت عمل می‌کرد. این آزمایشگاه شاید بیشتر به خاطر سفارش ساخت انتگرال‌گیر و محاسبگر عددی الکترونیکی (ENIAC)، اولین رایانه دیجیتال الکترونیکی همه‌منظوره، شناخته شده است. ETDL که در فورت مونموث، نیوجرسی واقع شده بود، از سال ۱۹۷۱ تا ۱۹۹۲ به عنوان آزمایشگاه مرکزی ارتش برای تحقیقات الکترونیک فعالیت می‌کرد. آزمایشگاه‌های هری دایموند آزمایشگاه‌های هری دایموند یک مرکز تحقیقاتی تحت مؤسسه ملی استانداردها و فناوری و بعداً ارتش ایالات متحده بود. این سازمان که قبلاً با نام آزمایشگاه‌های فیوز اردنانس دایموند شناخته می‌شد، به تحقیق و توسعه در قطعات و دستگاه‌های الکترونیکی می‌پرداخت و در یک دوره، بزرگ‌ترین آزمایشگاه تحقیق و توسعه الکترونیک در ارتش ایالات متحده بود. HDL همچنین به عنوان آزمایشگاه اصلی ارتش در مطالعات بقاپذیری هسته‌ای عمل می‌کرد و شبیه‌ساز تابش پالسی آرورا، بزرگ‌ترین شبیه‌ساز تابش گامای تمام-تهدید جهان را اداره می‌کرد. آزمایشگاه مهندسی انسانی آزمایشگاه مهندسی انسانی یک مرکز تحقیقاتی تحت فرماندهی آماد ارتش ایالات متحده بود که در تحقیقات عملکرد انسانی، مهندسی عوامل انسانی، رباتیک و فناوری انسان در حلقه تخصص داشت. HEL که در آبردین پروو گراوند واقع شده بود، از سال ۱۹۵۱ تا ۱۹۹۲ به عنوان آزمایشگاه اصلی ارتش برای تحقیقات عوامل انسانی و ارگونومی فعالیت می‌کرد. محققان در HEL روش‌هایی را برای به حداکثر رساندن اثربخشی رزمی، بهبود طراحی سلاح‌ها و تجهیزات، و کاهش هزینه‌ها و خطاهای عملیاتی بررسی می‌کردند. آزمایشگاه فناوری مواد آزمایشگاه فناوری مواد یک مرکز تحقیقاتی تحت فرماندهی آماد ارتش ایالات متحده بود که در متالورژی و علم و مهندسی مواد برای اردنانس و دیگر اهداف نظامی تخصص داشت. MTL که در واترتاون، ماساچوست واقع شده بود، در اصل با نام آزمایشگاه‌های زرادخانه واترتون شناخته می‌شد و یکی از چندین ساختمان آزمایشگاهی بود که در زرادخانه واترتون ساخته شد. WAL در سال ۱۹۶۲ به آژانس تحقیقات مواد ارتش (AMRA) و سپس در سال ۱۹۶۷ به مرکز تحقیقات مواد و مکانیک ارتش (AMMRC) تغییر نام داد و در سال ۱۹۸۵ به آزمایشگاه فناوری مواد تبدیل شد. آزمایشگاه ارزیابی آسیب‌پذیری آزمایشگاه ارزیابی آسیب‌پذیری یک مرکز تحقیقاتی تحت فرماندهی آماد ارتش ایالات متحده بود که در جنگ الکترونیک موشکی، آسیب‌پذیری و نظارت تخصص داشت. | ## جمع‌بندی | VAL که مقر آن در وایت سندز میزل رنج در نیومکزیکو بود، مسئول ارزیابی آسیب‌پذیری سلاح‌ها و سیستم‌های ارتباطی الکترونیکی ارتش در برابر جنگ الکترونیک دشمن و همچنین هماهنگی تلاش‌های پادکار الکترونیکی موشکی برای ارتش ایالات متحده بود.