aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: مارکو پراگا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مارکو پراگا | مقدمه: مارکو پراگا (میلان، ۲۰ ژوئن ۱۸۶۲؛ درگذشته ۳۱ ژانویه ۱۹۲۹ وارزه) نمایشنامه‌نویس ایتالیایی محبوب در دوران خود، و از جمله توسعه‌دهندگان جنبش وریسمو ایتالیا بود. | ## بخش 1: مارکو پراگا | ورشکستگی کسب و کار خانوادگی آنها، به طلاق پدر و مادر، و فروافتادن پدر در الکل و مواد مخدر و فوت او در سال ۱۸۷۵ بر اثر سیروز کبدی شد. او مجبور شد تا سال ۱۸۸۹ به عنوان حسابدار کار کند، تا اینکه موفقیت چشمگیر نمایشنامه کمدی «لو ورجینی» (Le Vergini) او، با بازی بازیگر بزرگ ویرجینیا مارینی، به او اجازه داد تا خود را کاملاً وقف تئاتر کند. مضامین روانشناختی عمیق‌تری در آثار دیگرش، مانند «بحران» (La crisi) (۱۹۰۴) و «درِ بسته» (La porta chiusa) (۱۹۱۳) ظاهر می‌شوند، که مهم‌ترین نمودِ به اصطلاح «تئاتر بورژوایی» است: برخلاف وریسمویی‌ها که بر زندگی طبقات محروم تمرکز داشتند، این نمایشنامه‌نویسان توجه خود را به طبقات ثروتمند معطوف کردند.A. | ## بخش 2: مارکو پراگا | در این جایگاه، او به ارتقای رپرتوار ایتالیایی در برابر روندهای خارجی‌محور آن زمان کمک کرد. او حتی پس از استعفا از سمت خود به عنوان مدیر، برای هدایت یک گروه دائمی در تئاتر مانزونی در میلان، همچنان با این انجمن در ارتباط ماند. تحلیل آثار کمدی‌های او، تحت تأثیر آموزه‌های هنری بک، تصویری بی‌طرفانه از اخلاق را ترسیم می‌کنند و با روحیه‌ای علمی (هرچند گاهی با ابزارهای بیانی نامشخص) به تحقیقات روانشناختی نزدیک می‌شوند. | ## بخش 3: مارکو پراگا | «زن ایده‌آل»،‌ طبق گزارش‌ها یکی از نقش‌های بزرگ الئونورا دوزه در دوران فعالیتش بوده است. اجراهای تئاتر آثار «زن ایده‌آل»، نخستین اجرا در تئاتر ژربینو تورین، 11 نوامبر 1890 (با بازی الئونورا دوزه، فلاویو آندو، ویتوریو زامپیری و آنتونیو گالیانی) «وارث» (L'erede): نخستین اجرا در تئاتر ژربینو تورین، 4 دسامبر 1893 توسط گروه کمپانی (Compagnia) (به کارگردانی فرانچسکو پاستا، و با تینا دی لورنسو در نقش اول) «بحران»: نخستین اجرا در تئاتر آلفیری تورین در 14 اکتبر 1904 (با بازی ویرجینیا رایتر، لوئیجی کارینی و اوگو پیپرنو). | ## جمع‌بندی | با بازی تینا دی لورنزو، جوله پیانو، اگلوگ کالیندری، فبو ماری، جوزپه استرنی، آرماندو فالکونی، کامیلو پیلوتو و آنتونیو والنتی.
موضوع مقاله: قتل‌عام از طریق کارینی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # قتل‌عام از طریق کارینی | مقدمه: قتل عام ویا کارینی یک حمله کوزا نوسترا بود که در آن در ۳ سپتامبر ۱۹۸۲ در پالرمو از طریق ایسیدورو کارینی، بخشدار پالرمو کارلو آلبرتو دالا کیزا، همسرش امانولا ستی کارارو و افسر پلیس اسکورت دومنیکو روسو به قتل رسیدند. | ## بخش 1: قتل‌عام از طریق کارینی | جزئیات قتل عام ژنرال دالا کیزا با یک اتوبیانچی آتوبیانکی ای۱۱۲ بژ رنگ که همسرش امانوئلا ستی کارارو او را می‌راند، در حال ترک استان برای صرف شام در رستورانی در موندلو بود. اتوبیانچی آتوبیانکی ای۱۱۲ توسط یک آلفتا که افسر پلیس، دومنیکو روسو، آن را می‌راند، تعقیب می‌شد. ساعت ۹:۱۵ شب، هنگام عبور از ایزیدورو کارینی، یک موتورسیکلت هوندا سی‌بی که جوزپه لوچزه آن را می‌راند و جوزپه گرکو (معروف به اسکارپوتزددا) پشت سرش نشسته بود، از پهلو به آلفتا نزدیک شد و گرکو با یک تفنگ کلاشینکف به او شلیک کرد. در همان زمان، یک بی‌ام‌و ۵۲۰ که کالوگرو گانچی و آنتونینو مادونیا رانندگی آن را بر عهده داشتند، به آتوبیانکی ای۱۱۲ رسید و مادونیا با یک کلاشینکف به سمت ماشین آتش گشود. دالا کیزا و همسرش در حالی که ماشین به صندوق عقب یک فیات ریتمو پارک شده برخورد کرد، سی گلوله به آنها اصابت کرد (ژنرال سعی کرد با بدن خود از زن محافظت کند). | ## بخش 2: قتل‌عام از طریق کارینی | گرکو از موتورسیکلت پیاده شد و در حالی که نتیجه مرگبار حادثه را بررسی می‌کرد، در جاده آتوبیانکی ای۱۱۲ دور زد. او روند فروپاشی پدیده تروریسم در ایتالیا را آغاز کرده بود که پس از مرگ او به‌طور قطعی به پایان رسید. به دلیل دستاوردهایش و اعتبار بالایی که در میدان به دست آورده بود، پس از قتل پیو لا توره، سیاستمدار اتحادیه‌گرا و کمونیست، به عنوان بخشدار شهر به پالرمو فرستاده شد. در سه سال قبل از تأسیس او، مافیا، از جمله کارآگاهان ماهر، قضات و دیگر مقامات دولتی، از جمله بوریس جولیانو، چزاره ترانووا، پیرسانتی ماتارلا و گائتانو کوستا را به قتل رسانده بود. اگرچه دالا کیزا در بحبوحه جنگ دوم مافیا بیش از صد روز به عنوان بخشدار پالرمو خدمت کرد، اما به او «اختیارات ویژه» وعده داده شده (و مبهم تعریف شده) دولت داده نشد و او در مصاحبه‌ای معروف و جنجالی با جورجیو بوکا از روزنامه لا رپوبلیکا در اوت ۱۹۸۲ از این موضوع شکایت کرد. | ## بخش 3: قتل‌عام از طریق کارینی | این قتل عام همچنین به دلیل سبک «نظامی» اجرای آن، عموم مردم را شگفت زده کرد: دالا چیزا و همسرش توسط یک کلاشینکف، یک تفنگ تهاجمی نظامی، مورد اصابت قرار گرفتند. ترور دالا چیزا همچنین باعث بحث در محافل روزنامه‌نگاری، دانشگاهی و قضایی شده است که ترور او با خاطراتی که آلدو مورو در طول آدم‌ربایی اش در سال ۱۹۷۸ نوشته بود، مرتبط است. به‌طور خاص، اعتقاد بر این بود که دالا چیزا به نسخه کامل و غیر عمومی خاطرات مورو دسترسی داشته است که ممکن است حاوی افشاگری‌هایی در مورد دخالت دولت در آدم‌ربایی او باشد. تحقیقات قاتل اصلی جوزپه گرکو بود که بعداً در دادگاه ماکسی به جرم قتل غیابی محکوم شد، در حالی که او دیگر مرده بود و قضات از این موضوع خبر نداشتند. | ## جمع‌بندی | تعدادی از افراد مسلح دیگر نیز در این جنایت دست داشتند، از جمله جوزپه لوچسه که او نیز در دادگاه ماکسی به جرم قتل به حبس ابد محکوم شد.
موضوع مقاله: بمب‌گذاری پیزولونگو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # بمب‌گذاری پیزولونگو | مقدمه: بمب‌گذاری پیزولونگو یک حمله با بمب خودرو در ۲ آوریل ۱۹۸۵ بود که توسط مافیای سیسیلی به منظور کشتن کارلو پالرمو، قاضی پیزولونگو، سیسیل، انجام شد. | ## بخش 1: بمب‌گذاری پیزولونگو | پالرمو در حال تحقیق در مورد یک شبکه بین‌المللی قاچاق مواد مخدر و اسلحه بود که احتمالاً سیاستمداران ایتالیایی در آن دخیل بوده‌اند. 204 حمله صبح روز ۲ آوریل ۱۹۸۵، یک خودروی بمب‌گذاری شده حاوی تی‌ان‌تی در کنار بزرگراهی در پیزولونگو منفجر شد. این خودرو قرار بود زمانی منفجر شود که کارلو پالرمو، معاون دادستان، با یک فیات ۱۳۲ زرهی و به دنبال آن یک فیات ریتمو غیر زرهی از خانه‌اش در بوناگیا به سمت کاخ دادگستری در تراپانی در حرکت بود. درست قبل از انفجار بمب، یک فولکس واگن شیروکو به رانندگی باربارا ریزو ۳۰ ساله که دوقلوهای شش ساله‌اش جوزپه و سالواتوره آستا را به مدرسه می‌برد، از خودروی پالرمو سبقت گرفت. پالرمو زخمی شد، اما خودروی سیروکو بیشترین آسیب انفجار را متحمل شد و سرنشینان آن کشته شدند. باربارا ریزو از ماشین به بیرون پرتاب شد در حالی که اجساد کودکان بسیار دورتر پراکنده شده بودند. | ## بخش 2: بمب‌گذاری پیزولونگو | یک جسد روی دیوار ساختمانی در فاصله ۲۰۰ یاردی (۱۸۰ متری) فرود آمد و به طرز غیرقابل تشخیصی متلاشی شد. اما وسیله نقلیه او به حدی تخریب شده بود که نونزیو و برادرش گمان نمی‌کردند که خانواده در انفجار دست داشته باشند. پس از رسیدن پلیس و خدمات اورژانس، نونزیو به خانه رفت و سپس با ماشین به کارگاه خود رفت. کمی بعد، پلیس تماس گرفت تا شماره پلاک ماشین را بپرسد و نونزیو متوجه شد که یکی از کارمندانش قبلاً متوجه شده بود که فرزندانش هرگز به مدرسه نرفته‌اند. از چهار محافظی که در ماشین فیات عقب بودند، دو نفر به‌طور جزئی مجروح شدند در حالی که دو نفر دیگر به شدت مورد اصابت ترکش قرار گرفتند: آنتونی روجیرو از ناحیه چشم و سالواتوره لاپورتا از ناحیه سر و سایر قسمت‌های بدن مورد اصابت قرار گرفتند. در میان بازماندگان، رافائله دی مرکوریو، که در زمان قتل‌عام ۳۶ سال داشت، در سال ۱۹۹۳ به دلیل بیماری قلبی درگذشت. | ## بخش 3: بمب‌گذاری پیزولونگو | در همان سال، نونزیو آستا به دلیل مشکلات قلبی درگذشت (در زمان حمله، او قبلاً تحت عمل جراحی بای پس قلب قرار گرفته بود). دختر بزرگ او، مارگاریتا، که در زمان بمب گذاری ۱۱ سال داشت، به عنوان یک بزرگسال در جنبش ضد مافیایی لیبرا در استان تراپانی فعال شد. جیواچینو کالابرو به تروریسم و توطئه با دیگران برای ارتکاب قتل‌عام برای این حمله متهم شد. اما این اتهامات در سال ۱۹۹۱ پس از آنکه قضات حکم دادند که متهمان مرتکب جرم نشده‌اند، لغو شد. در سال ۲۰۰۲، مافیوزی بالدوچیو دی ماجیو وینچنزو ویرگا و سالواتوره رینا به دلیل دستور قتل‌عام محکوم شدند که دوباره در سال ۲۰۰۴ تأیید شد. | ## جمع‌بندی | نقل قولی بر روی بنای یادبود نوشته شده است: پس از برنده شدن گروه ال جی=ام سی (جیووانی لوسنتینی، مارچلو کالا)، کار ساخت یک پارک یادبود در محل حمله در آوریل ۲۰۱۱ آغاز شد.
موضوع مقاله: ریچارد هاگارت | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ریچارد هاگارت | مقدمه: هربرت ریچارد هاگارت (زادهٔ ۲۴ سپتامبر ۱۹۱۸ – درگذشتهٔ ۱۰ آوریل ۲۰۱۴) نظریه‌پرداز فرهنگی، نویسنده و استاد دانشگاه اهل انگلستان بود. | ## بخش 1: ریچارد هاگارت | او به عنوان بنیان‌گذار مرکز مطالعات فرهنگی معاصر (CCCS) در دانشگاه بیرمنگام، که اغلب به عنوان «مدرسهٔ مطالعات فرهنگی بیرمنگام» شناخته می‌شود، نقشی محوری در تأسیس و شکل‌دهی به رشتهٔ مطالعات فرهنگی ایفا کرد. کتاب پیشگامانهٔ او، سودمندی بیکاری (۱۹۵۷)، به عنوان یکی از متون بنیادین این رشته و یک اثر کلاسیک در تحلیل فرهنگ طبقهٔ کارگر و تأثیر رسانه‌های جمعی مورد تحسین قرار گرفته است. زندگی و تحصیلات هاگارت در یک خانوادهٔ بسیار فقیر طبقهٔ کارگر در منطقهٔ پاترسبورن شهر لیدز به دنیا آمد. در طول جنگ جهانی دوم، هاگارت در توپخانهٔ سلطنتی خدمت کرد و در جبههٔ شمال آفریقا مجروح شد. پس از جنگ، او به عنوان استاد آموزش بزرگسالان در دانشگاه هال مشغول به کار شد، تجربه‌ای که علاقهٔ او به فرهنگ و زندگی روزمرهٔ طبقهٔ کارگر را عمیق‌تر کرد. کار آکادمیک و تأسیس CCCS در سال ۱۹۶۴، هاگارت با الهام از موفقیت کتاب سودمندی بیکاری، مرکز مطالعات فرهنگی معاصر (CCCS) را در دانشگاه بیرمنگام تأسیس کرد. | ## بخش 2: ریچارد هاگارت | هدف او ایجاد فضایی آکادمیک برای مطالعهٔ جدی و انتقادی فرهنگ معاصر، به ویژه فرهنگ عامه‌پسند و شیوه‌های زندگی روزمره، در بافت گسترده‌تر تغییرات اجتماعی بود. این مرکز به سرعت به کانونی برای توسعهٔ مطالعات فرهنگی به عنوان یک رشتهٔ بینارشته‌ای تبدیل شد. هاگارت تا سال ۱۹۶۸ ریاست مرکز را بر عهده داشت و در این سال، استوارت هال را به عنوان جانشین خود انتخاب کرد. انتخاب هال تضمین کرد که CCCS به سمت تلفیق نظریه‌های پیچیده‌تر مارکسیستی و ساختارگرایی حرکت کند، در حالی که تعهد هاگارت به تحلیل تجربی و کیفی فرهنگ را حفظ می‌نمود. سودمندی بیکاری و اندیشهٔ فرهنگی کتاب سودمندی بیکاری: جنبه‌هایی از زندگی طبقهٔ کارگر (۱۹۵۷) شاهکار هاگارت و سنگ بنای مطالعات فرهنگی بریتانیایی محسوب می‌شود. این کتاب یک مطالعهٔ قوم‌نگارانه و خودزندگینامه‌ای عمیق از فرهنگ طبقهٔ کارگر بریتانیا در دهه‌های ۱۹۳۰ تا ۱۹۵۰ است. | ## بخش 3: ریچارد هاگارت | فعالیت‌های عمومی و اجرایی هاگارت یک روشنفکر عمومی فعال بود و علاوه بر کار آکادمیک، در چندین نقش اجرایی و سیاست‌گذاری فرهنگی خدمت کرد: عضو هیئت مدیرهٔ هیئت مدیره هنرهای انگلستان (Arts Council of Great Britain) معاون کالج گلداسمیت (۱۹۷۶–۱۹۸۴) رئیس کمیسیون سلطنتی تماس جنسی (که گزارش آن منجر به تأسیس شورای استانداردهای پخش (BSC) شد) عضو هیئت مدیرهٔ گاردین و آبزرور او در سال ۱۹۷۰ به عنوان نایب السلطنه (Trustee) برای گالری ملی پرتره منصوب شد. میراث و تأثیر ریچارد هاگارت به عنوان پدرخواندهٔ مطالعات فرهنگی بریتانیایی شناخته می‌شود. میراث او را می‌توان در موارد زیر خلاصه کرد: مشروعیت‌بخشی به مطالعهٔ فرهنگ عامه: او راه را برای مطالعهٔ آکادمیک رسانه‌ها، موسیقی پاپ، ادبیات عامه‌پسند و شیوه‌های زندگی روزمره هموار کرد. تأکید بر تجربهٔ زیسته: استفاده از روش‌های کیفی مانند قوم‌نگاری و تحلیل خودزندگینامه برای درک فرهنگ. ایجاد یک مدل انتقادی اما غیردگماتیک: نقد او از فرهنگ توده‌ای همراه با احترام به هوشمندی مخاطب و پیچیدگی فرهنگ بود. | ## جمع‌بندی | اگرچه او بعدها از جهت‌گیری بیش از حد نظری و چپ‌گرایانهٔ برخی از توسعه‌های بعدی مطالعات فرهنگی انتقاد داشت، اما نقش او به عنوان بنیان‌گذار هرگز مورد تردید نبوده است.
موضوع مقاله: آرنولد فرانکتی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آرنولد فرانکتی | مقدمه: آرنولد فرانکتی (۱۹۱۱-۷ مارس ۱۹۹۳) آهنگسازی متولد لوکا، ایتالیا بود که بعدها به ایالات متحده مهاجرت کرد و در آنجا به تدریس موسیقی در دانشگاه مشغو شد. | ## بخش 1: آرنولد فرانکتی | سالهای نخستین فرانکتی در کودکی، نواختن پیانو و آهنگسازی را نزد پدرش، بارون آلبرتو فرانکتی آموخت. او پس از مدت کوتاهی خدمت در ارتش ایتالیا در جنگ جهانی دوم،‌ از سال ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۸به جنبش زیرزمینی مقاومت ایتالیا ضد موسولینی در کوه‌های آلپ ایتالیا پیوست و در آنجا به فرار خلبانان متفقین کمک کرد. در آنجا با آرون کوپلند دوست شد، کسی که با ترتیب دادن اجراهای موسیقی مجلسی فرانکتی در بوستون، نیویورک، فیلادلفیا و واشنگتن دی سی، به این آهنگساز جوان مهاجر کمک کرد تا جایگاه حرفه‌ای خود را به دست آورد. | ## بخش 2: آرنولد فرانکتی | فرانکتی در سال ۱۹۴۸ در در مدرسه موسیقی هارتِ دانشگاه هارتفورد، کنتیکت مشغول به کار شد، جایی که او رئیس بخش تئوری و آهنگسازی شد و تا زمان بازنشستگی‌اش در سال ۱۹۷۹ در آنجا ماند. از جمله دانشجویان آهنگسازی فرانکتی می‌توان به افراد زیر اشاره کرد: باربارا کولب، مایکل شل، جوئل پلتیه، رابرت بیزر، مارتین برزنیک، هنری گویازدا، نورمن دینرشتاین، گوئینت ون اندن واکر و دیگران. در طول ۴۵ سال اقامت در ایالات متحده، فرانکتی افتخارات و جوایز آهنگسازی را از بنیاد گوگنهایم، موقوفه ملی هنرها، موسسه ملی هنرها و ادبیات و بسیاری از سازمان‌های معتبر دیگر دریافت کردs. | ## بخش 3: آرنولد فرانکتی | آثار فرانکتی در آثار اولیه‌اش، سبک‌های رمانتیک متأخر و نئوکلاسیک را آزمود، اما سپس چیزی را توسعه داد که ایمانوئل ویلهیم (manuel Willheim)، آن را «یک زبان آهنگسازی غیر سریالی و 12 نتی با مواد موتیف دیاتونیک» می‌نامید. فرانکتی در تمام ژانرها از جمله ارکسترال، سمفونیک، مجلسی و تک‌نوازی موسیقی ساخت (از جمله پنج سونات پیانو، آثار مهمی که در چندین رساله دکترا مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته‌اند . | ## جمع‌بندی | یکی دیگر از آثار مهم تئاتری فرانکتی، «لازاروس» (Lazarus) (برای راوی و گروه بادی سمفونیک) است که بر اساس کتاب «روح روی یخ» (Soul on Ice) نوشته الدریج کلیور، فعال جنبش پلنگ سیاه در دهه ۱۹۶۰، ساخته شده است.
موضوع مقاله: حواله نقدی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # حواله نقدی | مقدمه: انتقال وجه نقد می‌تواند توسط سازمان‌های خصوصی یا یک دولت محلی-منطقه‌ای انجام شود. | ## بخش 1: حواله نقدی | حواله‌های نقدی عنصری حیاتی در حوزه سیاست اجتماعی جهانی هستند که برای طیف وسیعی از نیازها، از کاهش فقر گرفته تا مقابله با بحران، به کار می‌روند. نوع اول، حواله نقدی بشردوستانه است که با هدف رفع نیازهای فوری در شرایط بحرانی ارائه می‌شود و بر اساس اصول بشردوستانه هدایت می‌شود. نوع دوم، حواله نقدی برای کمک‌های اجتماعی است که بخشی کلیدی از سیاست‌ها و سیستم‌های رفاهی جاری را تشکیل می‌دهد و به‌عنوان ابزاری برای پشتیبانی اجتماعی بلندمدت مورد استفاده قرار می‌گیرد. حواله‌های نقدی بشردوستانه حواله‌های نقدی بشردوستانه در مواقع اضطراری مانند بلایای طبیعی، درگیری‌ها و قحطی‌ها ارائه می‌شوند و با تمرکز بر امدادرسانی کوتاه‌مدت و فوری، به افراد نیازمند کمک‌های بشردوستانه نجات‌بخشی ارائه می‌کنند. | ## بخش 2: حواله نقدی | از سال ۲۰۱۵، تنها حدود ۶٪ از کمک‌های بشردوستانه به شکل حواله‌های نقدی و کوپن ارائه شده است. با این حال، شواهد نشان می‌دهد که این روش نسبت به کمک‌های غیرنقدی مقرون‌به‌صرفه‌تر است و برای دریافت‌کنندگان نیز مؤثرتر و شفاف‌تر عمل می‌کند. حواله‌های نقدی برای کمک‌های اجتماعی حواله‌های نقدی در قالب کمک‌های اجتماعی بخشی از سیستم‌های گسترده حمایت اجتماعی محسوب می‌شوند و هدف آن‌ها کاهش فقر و آسیب‌پذیری بلندمدت است. این پرداخت‌ها گروه‌های مختلف جمعیتی، از جمله بیکاران، والدین مجرد و افرادی با معلولیت یا مشکلات مرتبط با سالمندی را پوشش می‌دهند. | ## بخش 3: حواله نقدی | این نوع آزمون برخلاف پوشش همگانی عمل می‌کند که مزایا را بدون توجه به وضعیت مالی به همه ارائه می‌دهد. با این حال، استفاده از آزمون وسع مالی می‌تواند بار اداری را افزایش دهد و همچنین احتمال ایجاد انگیزه‌های نادرست در دریافت‌کنندگان یا متقاضیان مزایا را بالا ببرد. این تعیین می‌تواند از طریق فرآیند غربالگری دریافت‌کنندگان بالقوه انجام شود یا با کاهش مبلغ مزایا به‌گونه‌ای که تنها افراد بسیار نیازمند بتوانند از آن بهره‌مند شوند، محقق گردد. هزینه‌های تراکنش غربالگری بالا است، زیرا شامل پرداخت هزینه ارزیابی، هزینه سفر داوطلبان برای حضور در محل ارزیابی و بازگشت از آن می‌شود و هم‌چنین خطرات فساد احتمالی نیز وجود دارد. | ## جمع‌بندی | علاوه بر این، ممکن است تأثیر منفی بر سرمایه اجتماعی داشته باشد، زیرا نارضایتی از کسانی که مزایا دریافت نمی‌کنند افزایش می‌یابد.
موضوع مقاله: گرایت | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # گرایت | مقدمه: واژه‌های گرایت و آبجوی گرایت همچنین می‌توانند به نوشیدنی‌ای اشاره داشته باشند که با استفاده از گرایت تولید می‌شود. | ## بخش 1: گرایت | بافت تاریخی واژهٔ گرایت از ناحیه‌ای در قلمروی کنونی هلند، بلژیک و شمال‌باختری آلمان ریشه می‌گیرد. این واژه به آمیزهٔ گیاهی‌ای اشاره دارد که در آغاز برای بهبود طعم آبجوها، پیش از رواج همگانی رازک، به‌کار می‌رفت. کنترل بر گرایت ورود به بازارهای محلی آبجو را محدود می‌کرد — آبجوسازان در یک اسقف‌نشین اجازه نداشتند آبجویی بفروشند که بدون گرایت محلی فرآوری شده باشد و واردات نیز به همین‌گونه محدود می‌شد. بیرون از نواحی‌ای که انحصار گرایت در آن برقرار بود، کشورهای دیگر و مناطق گوناگون نیز آبجوهایی با ادویه تولید می‌کردند، اما آن‌ها را گرایت نمی‌نامیدند. برای نمونه، برخی گونه‌های سنتی آبجوهای بدون رازک همچون ساهتی در فنلاند که با شاخه‌های ارس طعم‌دار می‌شود، پس از ورود رازک همچنان باقی مانده‌اند. | ## بخش 2: گرایت | دستور داد زنی آگاه به یک آبجوساز خاص، و نه هیچ‌کس دیگر، آموزش دهد که چگونه [گرایت] بسازد…» گرچه گرایت تا اندازهٔ زیادی در سده‌های چهاردهم و پانزدهم با رازک جایگزین شد، آبجوی طعم‌دارشده با گرایت در وست‌فالن دست‌کم تا سدهٔ هفدهم به‌طور محلی تولید می‌شد. چه در ناحیه‌ای که گرایت وجود داشت و چه بیرون از آن، ادویه‌های سنتی به‌تدریج با رازک جایگزین شدند، در فرایندی کند که میان سدهٔ یازدهم (در جنوب و شرق امپراتوری مقدس روم) تا اواخر سدهٔ شانزدهم (در بریتانیا) در اروپا رخ داد. در بریتانیای سدهٔ شانزدهم، میان «ایل» (که بدون رازک بود) و «آبجو»یی که توسط بازرگانان هلندی آورده می‌شد و رازک‌دار بود، تمایز قائل می‌شدند. در سده‌های جدیدتر اما، واژه‌های beer و ale مترادف شده‌اند، همان‌گونه که هنوز هم در انگلیسی بریتانیایی تا حد زیادی چنین است، گرچه در سال‌های اخیر کاربردی تازه پدید آمده که در آن ایل به معنای آبجویی به‌جز لاگر است. عامل اصلی جایگزینی ادویه‌ها با رازک این بود که رازک ارزان‌تر بود (به‌ویژه در ناحیهٔ گرایت، جایی که بهای ادویه‌های طعم‌دهندهٔ آبجو به‌طور مصنوعی بالا نگه داشته می‌شد) و همچنین برای پایدارتر ساختن آبجو کارآمدتر بود. | ## بخش 3: گرایت | باور بر این است که این اثر نگه‌دارنده تأثیر بزرگی بر جنبش آغازین گذار به رازک داشت، هرچند دیگر گیاهانی که معمولاً در ترکیب‌های گرایت استفاده می‌شدند، برای نمونه مریم‌گلی، رزماری یا مورت مردابی نیز ویژگی‌های ضدعفونی‌کننده داشتند که احتمالاً عمر انباری آبجو را افزایش می‌داد. سرشاخه‌های صنوبر به‌عنوان یک غذای محلی نیز جنبه‌ای کاربردی دارند؛ زیرا در عرض‌های شمالی همچون فنلاند و آلاسکا فراوان‌اند، درحالی‌که در آلاسکا رازک باید از ۴۸ ایالت جنوبی ایالات متحده وارد شود. مواد رایج گرایت ترکیبی از گیاهان است که معمولاً شامل موارد زیر می‌شود: هدر معمولی پیچک باغی گندنای کوهی برنجاسف Myrica gale (گیاه «سوییت‌گِیل») بومادران معمولی دستورهای گرایت تا حدی متفاوت بودند؛ هر تولیدکنندهٔ گرایت گیاهان گوناگونی را برای ایجاد طعم و اثرهای منحصربه‌فرد به‌کار می‌برد. | ## جمع‌بندی | دیگر گیاهان افزوده شامل اکلیل کوهی وحشی، میوهٔ برگ‌بو، لیزرورت، میوه ارس، زنجبیل، زیره سیاه، بادیان رومی، جوز هندی، دارچین، نعنا، صمغ و گاهی رازک در مقادیر متغیر می‌شدند (گرچه امروزه گرایت غالباً دقیقاً به‌سبب نداشتن رازک خواسته می‌شود).
موضوع مقاله: لوئیس، دوک ساووی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لوئیس، دوک ساووی | مقدمه: در ۱ نوامبر ۱۴۳۳ (یا ۱۲ فوریه ۱۴۳۴)، در شامبری، با پرنسس آن قبرس، وارث پادشاهی قبرس و پادشاهی از بین رفته اورشلیم، ازدواج کرد. | ## بخش 1: لوئیس، دوک ساووی | به عنوان کنت وو، لویی تلاش کرد تا دوک‌نشین میلان را که در آن زمان توسط جمهوری کوتاه مدت آمبروزیانا اداره می‌شد، فتح کند، اما این لشکرکشی ناموفق بود. این یادگار تا سال ۱۹۴۶، زمانی که پادشاهی ایتالیا به پایان رسید، در مالکیت خاندان ساووی باقی ماند. دوران کودکی او پسر آمادئوس هشتم ساووا (همچنین با نام آنتی‌پاپ فلیکس پنجم شناخته می‌شود) و ماری بورگوندی بود و سومین کسی بود که عنوان شاهزاده پیمونت را به خود اختصاص داد. ظهور لودوویکو از سال ۱۴۳۴، زمانی که پدرش به زندگی رهبانی در قلعه ریپای روی آورد، بر این دوک‌نشین قدرت داشت. او تنها در سال ۱۴۴۰، زمانی که پدرش پس از انتخاب به عنوان آنتی‌پاپ رسماً از سلطنت کناره‌گیری کرد، به عنوان دومین دوک ساووا به تخت سلطنت نشست. | ## بخش 2: لوئیس، دوک ساووی | ازدواج در سال ۱۴۳۴، لویی با آن قبرسی، دختر یانوس دو لوزینیان، پادشاه قبرس و پادشاه اسمی اورشلیم و ارمنستان، ازدواج کرد. پادشاهی خشونت لودوویکو اجازه درخشش به توانایی نظامی او نداد و ساووی‌ها در تلاش خود برای فتح دوک میلان شکست خوردند، چرا که تلاش می‌کردند آن را از چنگ فاتح فرانچسکو اسفورتسا که پس از مرگ فیلیپو ماریا ویسکونتی، که جانشینی نداشت، آن را به قیمت از دست دادن جمهوری کوتاه مدت آمبروزی تصرف کرده بود، بیرون بکشند. با این حال، پس از انعقاد پیمانی با دوک میلان در ۲۷ دسامبر ۱۴۵۰، در ۱۶ آوریل ۱۴۵۱، لودوویکو وارد اتحادیه‌ای شد که توسط جمهوری ونیز، آلفونسو پنجم آراگون، پادشاه ناپل، و ژان پنجم، مارکی مونتفرات تشکیل شده بود. با این حال، این اتحادیه خود را در مواجهه با اتحاد اسفورتسا با پادشاهی فرانسه، شهر فلورانس و جمهوری جنوا یافت. امیدهای لودوویکو برای فتح حداقل شهر نووارا، زمانی که در ۹ آوریل ۱۴۵۴، فرانچسکو اسفورتزا با جمهوری ونیز در لودی صلح کرد، نقش بر آب شد. | ## بخش 3: لوئیس، دوک ساووی | در نتیجه، جمهوری ونیز از اتحادیه خارج شد و آلفونسو پنجم آراگون نیز به دنبال او آمد. در همین حال، لودوویکو به دوفین فرانسه، پادشاه آینده لویی یازدهم، که در درگیری خشونت‌آمیز با پدرش شارل هفتم بود و به‌طور موقت در دوک‌نشین ساووی پناه گرفته بود و در ۱۴ نوامبر ۱۴۵۱ با دختر لودوویکو، شارلوت ساووی، ازدواج کرده بود، پناهندگی داده بود. وضعیتی که دوک‌نشین و امور مالی آن، پس از شکست تلاش‌هایش برای گسترش در لومباردی، در آن قرار داشتند، لودوویکو را مجبور کرد تا با شارل هفتم کنار بیاید و در ۲۷ اکتبر ۱۴۵۲، پیمان صلحی را در قلعه کلپیه، نزدیک فورس، امضا کند. این توافق‌نامه رضایت پادشاه فرانسه را برای ازدواج پسرش با شارلوت امضا کرد، اما شرایط تحقیرآمیزی را برای لودوویکو وضع کرد، مانند استقبال بدون تحریم از تبعیدیان ساووی که پس از توطئه علیه او به میلان و فرانسه گریخته بودند، و تضمین رعایت این توافق‌نامه‌ها توسط گروهی متشکل از دویست نفر از اشراف ساووی. مرگ او در سال ۱۴۶۵ در لیون، پس از بازگشت از فرانسه، درگذشت و در کلیسای سنت فرانسیس در ژنو در کنار همسرش که پیش از این در ۱۱ دسامبر ۱۴۶۲ درگذشته بود، به خاک سپرده شد. | ## جمع‌بندی | عشای ربانی در دوران سلطنت لویی ساووی بود که در سال ۱۴۵۳، پدیده‌ای شگفت‌انگیز در عشای ربانی در تورین رخ داد که به معجزه تورین معروف شد.
موضوع مقاله: برج یونی‌پل (میلان) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # برج یونی‌پل (میلان) | مقدمه: برج یونی‌پُل که با نام برج یونی‌پل سای نیز شناخته می‌شود، یک آسمان‌خراش اداری در میلان، ایتالیا است. | ## بخش 1: برج یونی‌پل (میلان) | این برج که بین سال‌های ۲۰۱۷ تا ۲۰۲۳ ساخته شده است و دارای ارتفاع دارد در ۲۳ طبقه است، در حال حاضر دهمین ساختمان بلند میلان است. تاریخچه معماری این ساختمان در منطقهٔ پورتا نووا در تقاطع بین خیابان‌های ملکیوره جیویا و فراتلی کاستیگلیونی واقع شده است؛ جایی که قرار بود هتل گیلی در آنجا ساخته شود. عملیات ساخت این برج در سال ۲۰۱۷ با ستون‌بندی فونداسیون ساختمان آغاز شد و نخستین سنگ بنای ساختمان در بهار ۲۰۱۹ گذاشته شد. انتظار می‌رفت که این عملیات ساخت این برج در نیمهٔ نخست ۲۰۲۴ پایان یابد، اما این عملیات در نهایت در دسامبر ۲۰۲۳ به پایان رسید. | ## بخش 2: برج یونی‌پل (میلان) | سازه این برج شامل ۲۳ طبقه روی زمین و ۳ طبقه زیر زمین، مساحت کل ۳۳٬۰۰۰ متر مربع و ارتفاع کلی ۱۲۵ متر است. این آسمان‌خراش دارای پوششی به‌شکل حرف X است که تداعی‌کنندهٔ یک لانه است؛ در ساخت آن از مصالحی از جمله شیشه و فولاد استفاده شده است. این اثر با یک سالن اجتماعات با بیش از ۲۷۰ صندلی و یک گلخانه-باغ پانوراما روی پشت بام که به رویدادهای عمومی و فرهنگی اختصاص داده شده است، تکمیل می‌شود. پوشش سازهٔ فولادی این برج توسط شرکت مائگ کاستروزیونی مستقر در ترویسو ساخته شده است. | ## بخش 3: برج یونی‌پل (میلان) | این ساختمان به گونه‌ای طراحی شده است که با استفاده از یک حفرهٔ دوتایی در امتداد دیوارهای خارجی که گرمای تابستان را کاهش داده و نیز ساختمان را در برابر سرمای زمستان عایق‌بندی می‌کند، بهره‌وری انرژی را به حداکثر برساند. در تراس‌های امتداد محیط خارجی و در تراس بالای ساختمان، باغ‌های زمستانی وجود دارد که با کاهش نیاز به سامانه‌های تهویهٔ مصنوعی در نزدیکی آتریوم، به تنظیم دمای داخلی ساختمان کمک می‌کنند. | ## جمع‌بندی | تراس پانوراما واقع در بالای ساختمان نیز برای میزبانی رویدادهای فرهنگی مانند نمایشگاه‌ها مورد استفاده قرار خواهد گرفت.