موضوع مقاله: حکیم (لقب) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # حکیم (لقب) | مقدمه: و دو عنوان عربی هستند که از ریشه سه حرفی «حَکَم» به معنای «گماشتن، انتخاب کردن، قضاوت کردن» گرفته شده‌اند. | ## بخش 1: حکیم (لقب) | «حکیم» (که در انگلیسی Hakeem نیز نوشته می‌شود) به‌معنای «انسان خردمند» یا «پزشک» است و به‌طور کلی، متخصص طب گیاهی، به ویژه طب یونانی و اسلامی، مانند حکیم اجمل خان، حکیم سعید، حکیم سید ظل الرحمن و غیره است. «حکیم» (که به‌صورت «حکیم» یا در انگلیسی Hakeem نیز نوشته می‌شود) به‌معنای «انسان خردمند» یا «پزشک» است و به‌طور کلی به درمان‌گر یا طبیبی اطلاق می‌شود که در طب گیاهی، به‌ویژه در طب یونانی و طب اسلامی، فعالیت دارد. از جمله چهره‌های شناخته‌شده با این عنوان می‌توان به حکیم اجمل‌خان، حکیم سعید و حکیم سید ظفرالرحمان اشاره کرد. حکیم یا حاکم (، ) همچنین برای پزشکان طب یونانی، کسانی که در سیستم دارویی بومی تبحر دارند، استفاده می‌شود. همچنین در دوران طلایی اسلام، اصطلاح حکیم به‌طور کلی‌تر برای اشاره به دانشمندان جامع‌الاطراف که در دین، پزشکی، علوم و فلسفه اسلامی آگاه بودند، به کار می‌رفت. برخی از نمونه‌های حکیم عبارتند از: ابن سینا عمر خیام موارد استفاده در حبشه یا اتیوپی قدیم، حکیم معمولاً به معنای فرد دانشمند، معمولاً پزشک، بود. در بنگلادش، هند و پاکستان، حکیم یا حکیم به پزشک طب گیاهی، به ویژه طب یونانی، اطلاق می‌شود. | ## بخش 2: حکیم (لقب) | (همچنین به کاربرد کلمه همنام hakim برای قاضی که در زیر ذکر شده است، مراجعه کنید) حاکم «حاکم» (که گاهی به‌صورت «حاکم» یا در انگلیسی Hakem نیز نوشته می‌شود) به‌معنای «فرمانروا»، «والی» یا «قاضی» است. همانند بسیاری از القاب دیگر، این واژه نیز به‌صورت جزئی از نام بسیاری از افراد به‌کار رفته است. در کشورهای عربی در لبنان، عنوان کامل امیران در دوران تابعیت عثمانی (و مدتی نیز در زمان حاکمیت مصر) «الأمیر الحکیم» (الـAmir al-Hakim) بود. از سال ۱۷۸۳ که خاندان فاتح آل خلیفه در بحرین مستقر شدند تا ۱۶ آگوست ۱۹۷۱، سبک آن بود. (، «حاکم بحرین»)، سپس (، «امیر ایالت بحرین»)؛ از ۱۴ فوریه ۲۰۰۲، آنها نامیده می‌شوند. (، «حاکم کویت»)، از سال ۱۸۷۱ همچنین : مدیر منطقه، ضمن به رسمیت شناختن حاکمیت امپراتوری عثمانی (به عنوان ) [بخش] بغداد و از ۱۸۷۵ بصره ( (مقامات، به نام والی، در عراق) تا ۳ نوامبر ۱۹۱۴، و سپس تحت الحمایه بریتانیا تا استقلال در ۱۹ ژوئن ۱۹۶۱. (، «امیر ایالت کویت»)؛ از آنجا که بر اساس معاهده ۱۲ سپتامبر ۱۸۶۸ محمد بن ثانی با بریتانیا، قطر (که قبلاً به عنوان وابسته بحرین در نظر گرفته می‌شد) عملاً به عنوان یک کشور مستقل (محدود به دوحه و وکره، که بعداً به کل شبه جزیره گسترش یافت) تأسیس شد، سبک خاندان آل ثانی او بود. | ## بخش 3: حکیم (لقب) | فرماندار ناحیه عثمانی، مانند کویت که در بالا ذکر شد، تا ۳ نوامبر ۱۹۱۶، و پس از آن تحت الحمایه بریتانیا. در لیبی، حکیم از سال ۱۹۴۶ تا ۱۲ فوریه ۱۹۵۰ به سبک «حاکم» سلطنت سابق فزان بود) در دوران مدیریت سازمان ملل (در عمل توسط فرانسه، با فرماندار نظامی همزمان خود)؛ تنها حاکم فعلی، احمد سیف النصر (متولد ، درگذشته ۱۹۵۴)، به عنوان والی منطقه‌ای (فرماندار؛ به فرانسوی: در سمت خود باقی ماند. «رئیس قلمرو») در پادشاهی متحد لیبی تا ۲۴ دسامبر ۱۹۵۱، با یک فرانسوی مقیم در کنارش، و سپس، بدون چنین سایه فرانسوی، به عنوان اولین فرماندار سلطنتی (تا سال ۱۹۵۴). در یمن تا سال ۱۹۰۲ (که به سلطان تغییر یافت) حاکمان ایالت قایتی شیر و مکلا، الشحر والمکلا، بودند، زیرا قبل از ادغام ۱۰ نوامبر ۱۸۸۱ با نقیب ایالت مکلا، از زمان استقلال از عثمانی‌ها در سال ۱۸۶۶، سبک شاهزاده‌نشین الشحر بوده است. در نیجریه، خلافت سوکوتو به صورت تشریفاتی توسط حکایما (به معنای «حکیمی») اداره می‌شود، رؤسایی که در برابر سلطان سوکوتو و امیران قلمرو پاسخگو هستند. در قزاقستان، اصطلاح «اکیم» برای توصیف شهرداران یا فرمانداران محلی مناطق درون کشور استفاده می‌شود. | ## جمع‌بندی | علاوه بر این مانند بسیاری از القاب دیگر، این واژه در نام بسیاری از افراد نیز دیده می‌شود، بی‌آنکه الزاماً دارای معنای اشرافی یا سیاسی باشد.