موضوع مقاله: برون‌گروه‌گرایی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # برون‌گروه‌گرایی | مقدمه: برون‌گروه‌گرایی یک برساخته اجتماعی است که برای توضیح این پرسش به کار می‌رود که چرا برخی گروه‌های محروم اجتماعی نگرش‌های مثبت (و حتی ترجیحات) نسبت به گروه‌های اجتماعی، فرهنگی یا قومی دیگری غیر از گروه خود ابراز می‌کنند. | ## بخش 1: برون‌گروه‌گرایی | برون‌گروه‌گرایی که بسیاری از روان‌شناسان آن را بخشی از انگیزه‌های توجیه نظام می‌دانند، به‌عنوان توضیح احتمالی برای این پرسش که چرا گروه‌ها — به‌ویژه آن‌هایی که از قشربندی هنجاری زیان می‌بینند — انگیزه دارند تا وضع موجود را حمایت، حفظ و نگه دارند، به‌طور گسترده‌ای پژوهش شده است. به‌طور خاص، برون‌گروه‌گرایی در تقابل با مفهوم جانب‌گرایی درون‌گروهی قرار می‌گیرد؛ مفهومی که بر اساس آن افراد تمایل دارند اعضای گروه خود را نسبت به اعضای برون‌گروه ترجیح دهند. برون‌گروه‌گرایی و توجیه نظام در مروری که در سال ۱۹۹۴ بر ادبیات موجود درباره ایده‌هایی که مردم برای مشروع‌سازی و حمایت از ایده‌ها، ساختارها و رفتارها به کار می‌برند انجام شد، روان‌شناسان جان تی. جوست و مهزرین بانجی دریافتند که نظریه‌های موجود درباره توجیه خود (یعنی استفاده از کلیشه‌ها به‌عنوان ابزاری برای حفاظت از خویشتن) و توجیه گروهی (یعنی استفاده از کلیشه‌ها برای حفاظت از جایگاه یک گروه اجتماعی معین) نمی‌توانند به‌درستی توضیح دهند که چرا اعضای یک درون‌گروه معین کلیشه‌های منفی درباره خودشان ابراز می‌کنند و اغلب از این کلیشه‌ها در زمینه‌هایی استفاده می‌کنند که به زیان گروه خودشان است. تلاش برای توضیح پدیده برون‌گروه‌گرایی بود که به پیدایش آنچه بعدها نظریه توجیه نظام نام گرفت انجامید. بر اساس دیدگاه جوست و بانجی، نظریه توجیه نظام بر این پایه استوار است که انسان‌ها سه نیاز اساسی دارند: ۱) نیاز به قطعیت و معنا، ۲) نیاز به ایمنی و امنیت، و ۳) نیاز به واقعیت مشترک (یعنی نیازهای معرفتی، هستی‌شناختی و رابطه‌ای). جوست و بانجی با الهام از پژوهش‌های پیشین که بررسی می‌کردند چگونه مردم تجربیات خود را در سطح فردی و گروهی توجیه می‌کنند، افزون بر آن پیشنهاد کردند که مردم این سه نیاز را در سطح نظام نیز برآورده می‌سازند. برخلاف دیدگاه دیرینه‌ای که می‌گوید همانندسازی قوی با گروه در سطح فردی نتیجه عکس به بار می‌آورد (یعنی افراد انگیزه دارند تصویر مثبتی از گروه خود حفظ کنند)، نظریه توجیه نظام بر این اندیشه بنا شده که مردم نیازهای معرفتی، هستی‌شناختی و رابطه‌ای خود را در سطح نظام برآورده می‌کنند، گاه فراتر از سطح فردی و گروهی. در چارچوب نظریه توجیه نظام، برون‌گروه‌گرایی بهتر از هر چیز به‌عنوان بیانگر این واقعیت فهمیده می‌شود که مردم انگیزه دارند وضع موجود یک نظام معین را دفاع و حفظ کنند، حتی زمانی که ایدئولوژی‌ها و شیوه‌های هنجاری آن نظام در تضاد با منافع خودشان باشد. اثبات مفهوم پژوهش‌های دهه‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۰ درباره این پدیده عمدتاً در سه جریان اصلی جای می‌گیرند. پژوهش‌های این حوزه معمولاً شامل پرسش از اعضای گروه‌های محروم اجتماعی درباره میزان حمایتشان از سیاست‌ها یا ساختارهایی است که به نفع گروه‌های برخوردار اجتماعی است. پژوهشگران بیان گروهی برون‌گروه‌گرایی را در ابعاد گوناگونی از ایدئولوژی سیاسی گرفته تا وضعیت اقتصادی و جنسیت بررسی کرده‌اند. برای نمونه، در یکی از مطالعات کلاسیک (هرچند تا حدی بحث‌برانگیز)، مارک هافارث و جان جوست دو نمونه متفاوت از شرکت‌کنندگان اقلیت جنسی را تحلیل کردند تا رابطه میان نگرش‌های کلیشه‌ای ضمنی درباره اقلیت‌های جنسی، گرایش سیاسی، و حمایت از ازدواج با همجنس را بررسی کنند. در هر دو نمونه، پژوهشگران یک تعامل سه‌گانه میان تداعی ضمنی اقلیت‌های جنسی با کلیشه‌های منفی، ایدئولوژی سیاسی محافظه‌کارانه، و حمایت از ازدواج با همجنس یافتند. به‌طور مشخص، آن‌ها این فرضیه اولیه خود را تأیید کردند که محافظه‌کاری سیاسی در سطح ضمنی با تأیید کلیشه‌های منفی و مخالفت با ازدواج با همجنس پیوند قوی دارد، حتی در میان گروه‌های اقلیت جنسی. هرچند تفسیر دقیق این یافته‌ها هنوز در ادبیات توجیه نظام موضوع بحث است، این مطالعه یکی از پراستنادترین پژوهش‌ها در جامعه علمی است که نشان می‌دهد حتی گروه‌هایی که از ساختارهای (در این مورد، قانونی) وضع موجود زیان می‌بینند، کلیشه‌های منفی درباره گروه خود را ابراز و به کار می‌گیرند و با سیاست‌هایی که به نظر می‌رسد با منافعشان در تضاد است مخالفت می‌کنند. سازوکارهای پیشنهادی و همبسته‌ها دومین جریان غالب در ادبیات این حوزه، سازوکارهای احتمالی و برساخته‌های همبسته‌ای را بررسی می‌کند که ممکن است رفتارهای مشخصه انگیزه‌های مبتنی بر برون‌گروه‌گرایی را تغذیه کنند. در این حوزه، پژوهشگران در جداسازی سازوکارهای پشت برون‌گروه‌گرایی به‌طور خاص از سازوکارهای انگیزه‌های توجیه نظام به‌طور کلی با دشواری روبه‌رو بوده‌اند. در نتیجه، بخش زیادی از ادبیات این حوزه بر چگونگی تعامل برون‌گروه‌گرایی با سایر مؤلفه‌های نظریه توجیه نظام مانند خودکلیشه‌پردازی منفی، احساس محق‌بودن افسرده، و نقش باورهای فردی تمرکز دارد. تداعی‌های ضمنی بر اساس فرهنگ لغت انجمن روان‌شناسی آمریکا، تداعی ضمنی ناظر به پیوندهای نگرشی ناخودآگاهی است که مردم نسبت به جفت‌های گوناگون شیء/ارزیابی ابراز می‌کنند. رایج‌ترین روش برای سنجش این نگرش‌های زیرین، آزمون تداعی ضمنی است؛ آزمونی که در آن از شرکت‌کنندگان خواسته می‌شود اعضای مقوله‌های خاص (مانند نژاد) را در مقوله‌های ارزیابی خاص (مانند خوب/بد) دسته‌بندی کنند. یکی از روش‌های رایج برای سنجش برون‌گروه‌گرایی استفاده از آزمون تداعی ضمنی است؛ بر این اساس که اعضای اقلیت در بستر اجتماعی‌ای زندگی می‌کنند که پیوسته جایگاه اقلیتی (و معمولاً فرودست) آن‌ها را تقویت می‌کند. پژوهشگران استدلال می‌کنند که این مواجهه مکرر، توجیه نابرابری اجتماعی را در سطح خودکار درونی می‌کند، به‌گونه‌ای که ترجیح برون‌گروهی بیشتر از همه از طریق سنجه‌های ضمنی آشکار می‌شود. برای نمونه‌ای از چگونگی عملکرد این فرایند، پژوهشگران ۱۱۰ دانشجوی کارشناسی آفریقایی-آمریکایی را فراخواندند و از آن‌ها خواستند چهره‌ها را در دو مقوله دسته‌بندی کنند: سیاه‌پوست/سفیدپوست و خوشایند/ناخوشایند. پس از انجام آزمون تداعی ضمنی، به شرکت‌کنندگان یک تکلیف داده شد و به آن‌ها گفته شد که شریکشان یا سیاه‌پوست خواهد بود یا سفیدپوست. سپس از شرکت‌کنندگان خواسته شد شریکشان را از نظر انتظارات عملکردی و دوست‌داشتنی‌بودن ارزیابی کنند. نویسندگان دریافتند که در تکالیف با کلیشه «سفیدپوستانه»، آفریقایی-آمریکایی‌ها به‌طور ضمنی سفیدپوستان را ترجیح دادند و ارزیابی‌های عملکردی و دوست‌داشتنی بالاتری به آن‌ها دادند؛ این یافته به این معناست که در زمینه‌های به‌شدت کلیشه‌ای نژادی، افراد متعلق به گروه‌های اقلیت به‌طور ضمنی برون‌گروه‌گرایی نشان می‌دهند. خودکلیشه‌پردازی منفی خودکلیشه‌پردازی منفی به این ایده اشاره دارد که اعضای گروه‌های گوناگون، کلیشه‌های گروهی ناخوشایند و حتی آشکارا زیان‌باری را درباره سایر اعضای گروه خود ابراز یا تأیید می‌کنند. | ## بخش 2: برون‌گروه‌گرایی | هرچند بخش زیادی از این پژوهش‌ها بر بررسی جنسیت متمرکز است، پژوهشگران نشان داده‌اند که خودکلیشه‌پردازی منفی در طیف گسترده‌ای از هویت‌های اجتماعی از جمله نژاد و میل جنسی در انسان رخ می‌دهد. برای نمونه‌ای از چگونگی عملکرد این فرایند (و پیوندهای پیشنهادی با برون‌گروه‌گرایی): بورکلی و بلانتون در مطالعه‌ای در سال ۲۰۰۸ از مردان و زنان خواستند یک آزمون ریاضی را تکمیل کنند. همه شرکت‌کنندگان بازخورد شکست دریافت کردند و افزون بر آن از آن‌ها خواسته شد یک سنجه تأیید کلیشه را تکمیل کنند که ترتیب این دو مؤلفه در شرایط مختلف متفاوت بود. نویسندگان دریافتند که زنان بسیار بیشتر از مردان پس از دریافت بازخورد شکست، کلیشه منفی درباره توانایی ریاضی مبتنی بر جنسیت را می‌پذیرفتند؛ این یافته را آن‌ها به‌عنوان شاهدی بر این ایده تفسیر می‌کنند که افراد به‌شکل تسکین‌بخشی کلیشه‌های منفی را علیه گروه خود به کار می‌گیرند. در ادامه این پژوهش، دیگر پژوهشگران این حوزه مطالعاتی انجام داده‌اند درباره اینکه چگونه زنان پس از مواجهه با اطلاعاتی که وضع موجود مبتنی بر جنسیت را تهدید می‌کند، خود را فاقد طیف گسترده‌ای از ویژگی‌ها یا شایستگی‌های «مردانه» می‌پندارند. همانند تحلیل‌های جوست و هافارث درباره اعضای اقلیت جنسی محافظه‌کار، پژوهشگران به نقد چگونگی تعامل خودکلیشه‌پردازی منفی با برون‌گروه‌گرایی ادامه می‌دهند. هرچند بسیاری بر پیوند نزدیک این دو توافق دارند، درباره اینکه آیا خودکلیشه‌پردازی منفی بیانگر برون‌گروه‌گرایی است یا باید به‌عنوان مفهومی مستقل اما مرتبط عملیاتی‌سازی و مطالعه شود، بحث ادامه دارد. از یک سو، برخی نویسندگان استدلال می‌کنند که چون برون‌گروه‌گرایی به‌عنوان یک انگیزه (نه رفتار یا نگرش) عملیاتی می‌شود، خودکلیشه‌پردازی منفی بیان رفتاری و نگرشی روشنی از انگیزه ترجیح برون‌گروهی زیرین است که خود محصول احساس فرودستی درونی‌شده است (در واقع، رفتار کلیشه‌پردازی بدون انگیزه رخ نمی‌دهد و خود انگیزه را نمی‌توان مستقل از همبسته رفتاری‌اش سنجید). جوست صریحاً بیان می‌کند که «مسئله این نیست که مردم انگیزه ویژه‌ای برای طرفداری از برون‌گروه صرفاً به این دلیل که برون‌گروه است دارند. بلکه برون‌گروه‌گرایی به‌عنوان یکی از جلوه‌های گرایش به درونی‌سازی و در نتیجه تداوم نظام نابرابری دیده می‌شود.» افزون بر آن، با توجه به اینکه نظریه توجیه نظام مبتنی بر انگیزه است، برخی پژوهشگران پیشنهاد می‌کنند که برساخته‌های رفتاری و نگرشی مانند خودکلیشه‌پردازی منفی در یک فهم صرفاً انگیزه‌محور از توجیه نظام، مستقل از انگیزه‌هایشان در نظر گرفته نشوند. از سوی دیگر، کسانی که خودکلیشه‌پردازی منفی را برساخته‌ای جداگانه زیر چتر توجیه نظام می‌دانند، خاطرنشان می‌کنند که خودکلیشه‌پردازی منفی پیامدهایی مشابه با برون‌گروه‌گرایی را میانجی‌گری می‌کند، صرف‌نظر از اینکه برون‌گروه‌گرایی به‌عنوان متغیر در نظر گرفته شود یا نه. ماهیت مبهم این بحث با پژوهش‌هایی که نشان می‌دهند هم خودکلیشه‌پردازی منفی و هم برون‌گروه‌گرایی پیامدهای سودمند و زیان‌باری مشابهی به بار می‌آورند، پیچیده‌تر می‌شود. برای نمونه، یافته‌های بسیاری از پژوهشگران نشان می‌دهد که هم خودکلیشه‌پردازی منفی و هم برون‌گروه‌گرایی اثرات تسکین‌بخش مشابهی دارند و به افراد در نظام‌های ناعادلانه این امکان را می‌دهند که وضع موجود را منصفانه و معتبر بدانند (در راستای نظریه توجیه نظام). این پژوهش‌ها نشان می‌دهند که هر دو برساخته اثر مثبت محافظت از تصویر خود در برابر تهدیدهای شخصی و اجتماعی را دارند. در راستای استدلال «به‌عنوان زیرمجموعه‌ها»، پژوهش‌ها نشان داده‌اند که توجیه‌پردازی ناشی از هر دو خودکلیشه‌پردازی منفی و برون‌گروه‌گرایی به افراد این امکان را می‌دهد که نابرابری موجود را توجیه کنند. پژوهشگران دریافته‌اند که برای هر دو برساخته، این تصور که حفظ وضع موجود مهم‌ترین هدف در جامعه است، اثر جانبی زیان‌باری دارد و آن کاهش انگیزه به چالش کشیدن یا تغییر نظام‌های تبعیض‌آمیز موجود است؛ زیرا فرد را از مسئولیت شخصی‌اش در مشارکت در این تلاش‌ها رها می‌کند. با توجه به شباهت پیامدها برای هر دو برساخته، روند پژوهش‌ها به سمت بررسی خودکلیشه‌پردازی منفی و برون‌گروه‌گرایی به‌عنوان مؤلفه‌های تعاملی توجیه نظام رفته است، هرچند این حوزه همچنان در دست بحث است. احساس محق‌بودن افسرده در ادبیات روان‌شناختی، احساس محق‌بودن به‌عنوان داوری‌هایی تعریف می‌شود که مردم درباره شایستگی خود برای دریافت پیامدهای خاص بر اساس هویت یا اعمالشان انجام می‌دهند. در سال ۱۹۹۷، در راستای تحکیم تدریجی نظریه توجیه نظام، جوست و بانجی پیشنهاد کردند که یکی از سازوکارهای شناختی مهم برای آشتی‌دادن با برون‌گروه‌گرایی، احساس افسرده‌ای از آن چیزی است که فرد معین شایسته آن است. از شرکت‌کنندگان خواسته شد در پاسخ به یک راهنما «فهرست‌های فکری باز» تهیه کنند و سپس کیفیت و شایستگی تلاش‌های خود را ارزیابی کنند. فهرست‌های فکری سپس توسط دو داور مستقل (یک زن و یک مرد) که از فرضیه‌ها و جنسیت شرکت‌کنندگان بی‌خبر بودند، ارزیابی شدند. داوران فهرست‌های فکری را در هفت بُعد ارزیابی کردند: معناداری، منطقی‌بودن، پیچیدگی، زندگی‌بخشی، قانع‌کنندگی، اصالت و بینش‌مندی. هدف از این روش ارزیابی اطمینان از عدم وجود تفاوت در کیفیت عینی فهرست‌های فکری تهیه‌شده توسط مردان و زنان بود. جوست دریافت که داوران مستقل هیچ تفاوتی در کیفیت میان فهرست‌های فکری نوشته‌شده توسط مردان و زنان در هیچ‌یک از هشت بُعد درک نکردند، که نشان می‌داد کیفیت عینی فهرست‌های فکری بر اساس جنسیت نویسنده متفاوت نبود. اما هنگامی که شرکت‌کنندگان مشارکت‌های فهرست فکری خود را ارزیابی کردند و به خود دستمزد دادند، خودارزیابی‌های زنان در ابعاد خودپرداختی و بینش به‌طور معناداری پایین‌تر از خودارزیابی‌های مردان بود. بر اساس نظر جوست، این یافته که داوران مستقل هیچ تفاوتی در کیفیت فهرست‌های فکری تولیدشده توسط مردان و زنان درک نکردند، اما زنان مشارکت‌های خود را متفاوت ارزیابی کرده و با امتیازدادن پایین‌تر به خود نسبت به مردان به خود دستمزد دادند، «اثر احساس محق‌بودن افسرده» مشاهده‌شده در پژوهش‌های پیشین را نشان داد. به‌طور خاص، احساس محق‌بودن افسرده ممکن است سازوکار شناختی‌ای باشد که به بیان ترجیح برون‌گروهی می‌انجامد (هرچند مانند بیشتر ابعاد نظریه توجیه نظام، این موضوع محل بحث علمی است). نقش نظام‌های باور فردی مغالطه جهان عادل فرضیه جهان عادل که نخستین بار توسط ملوین لرنر در سال ۱۹۸۰ مطرح شد، پیشنهاد می‌کند که افراد نیاز دارند باور کنند محیطشان جایی عادل و منظم است که در آن مردم معمولاً آنچه را که شایسته‌اش هستند دریافت می‌کنند. | ## بخش 3: برون‌گروه‌گرایی | برای تأیید وجود این سوگیری شناختی، لرنر و سیمونز مطالعه‌ای انجام دادند که اکنون به مطالعه کلاسیک ادبیات مغالطه جهان عادل تبدیل شده است. پژوهشگران که به‌شدت تحت تأثیر استنلی میلگرام بودند، از شرکت‌کنندگان خواستند یک همدست را که شوک‌های الکتریکی دریافت می‌کند مشاهده کنند. پژوهشگران دریافتند که شرکت‌کنندگان هنگامی که شوک‌ها شدیدتر بودند بیشتر تمایل داشتند قربانی را تحقیر کنند؛ این یافته نشان می‌دهد که مردم بیشتر احتمال دارد وقتی پیامدها منفی‌تر هستند قربانیان بی‌گناه را مقصر بدانند. این اصطلاح نخستین بار به جامعه‌شناس مایکل یانگ در کتابش «ظهور شایسته‌سالاری» نسبت داده شد. با توجه به پیچیدگی شایسته‌سالاری به‌عنوان یک مفهوم، پژوهشگران به‌طور سنتی بر نقش باورهای شایسته‌سالارانه در شکل‌دادن به تعصبات و سوگیری‌ها تمرکز کرده‌اند. برای نمونه، برخی پژوهشگران جامعه‌شناختی و روان‌شناختی دریافته‌اند که باورهای شایسته‌سالارانه با افزایش تعصب و تبعیض بر اساس جنبه‌هایی از هویت اجتماعی مانند جنسیت یا وضعیت تحصیلی همبستگی دارند. در زمینه برون‌گروه‌گرایی، پژوهشگران پیشنهاد کرده‌اند که باورهای شایسته‌سالارانه نقشی مشابه با باورهای جهان عادلانه دارند، یعنی ممکن است به‌عنوان نوعی بنیاد ایدئولوژیک عمل کرده و به افزایش ترجیح برون‌گروهی بیانجامند. پیامدهای منفی سومین جریان ادبیات درباره برون‌گروه‌گرایی به بررسی پیامدهایی اختصاص دارد که اعضای گروه‌های اقلیت ممکن است در نتیجه داشتن ترجیحات ضمنی برای اعضای برون‌گروه متحمل شوند. مطالعات فراوانی که اعضای گروه‌های اقلیت را بررسی کرده‌اند نشان داده‌اند که بیان برون‌گروه‌گرایی در شرایط خاص با شماری از پیامدهای روان‌شناختی زیان‌بار مختلف همبستگی دارد. به‌طور خاص، هرچند برون‌گروه‌گرایی و سایر انگیزه‌های توجیه نظام کارکردهای تسکین‌بخش دارند، نقطه‌ای وجود دارد که در آن ناهمخوانی واقعیت/ادراک این اثر تسکین‌بخش را مختل می‌کند. برون‌گروه‌گرایی بسته به میزان درونی‌سازی ایدئولوژی‌های غالب توسط فرد و آگاهی آن‌ها از سختی نظام برای سلامت روان‌شناختی سودمند به نظر می‌رسد. برای نمونه‌ای از چگونگی عملکرد این فرایند: مطالعه‌ای در سال ۲۰۰۷ که سلامت روان‌شناختی ۳۱۶ دانشجوی سیاه‌پوست را بررسی کرد نشان داد که برون‌گروه‌گرایی ضمنی (یعنی دانشجویان آفریقایی-آمریکایی که به‌طور ضمنی سفیدپوستان را ترجیح می‌دهند) با افزایش افسردگی و کاهش کلی عملکرد روان‌شناختی همبستگی دارد. اما پس از این مطالعه، دیگر پژوهشگران روابط میان سوگیری ضمنی «ضد سیاه‌پوست»، محوریت هویت اجتماعی و سلامت روان‌شناختی را بررسی کردند. این مطالعات نشان دادند که هرچند شرکت‌کنندگان سیاه‌پوست با سطوح بالاتر سوگیری ضد سیاه‌پوست در معرض خطر بیشتری برای افسردگی بودند، این پیامد به‌عنوان تابعی از میزان تبعیض نژادی که از ابتدا درک کرده بودند متفاوت بود. این یافته‌ها از مدل دوپیامدی برون‌گروه‌گرایی (به‌ویژه برای گروه‌های اقلیت) حمایت می‌کنند. از یک سو، برون‌گروه‌گرایی می‌تواند با اجازه‌دادن به افراد برای توجیه نظام‌های نابرابری مزایایی به همراه داشته باشد. اما هنگامی که شواهد وجود نابرابری به‌اندازه کافی برجسته می‌شود، این گرایش‌ها در واقع به کاهش بهزیستی روان‌شناختی می‌انجامند؛ زیرا افراد تبعیض درک‌شده را به‌جای عوامل بیرونی، به‌صورت درونی (یعنی به خودشان) نسبت می‌دهند. نقدها همان‌گونه که در بخش‌های پیشین تا حدی اشاره شد، پژوهشگران به بحث درباره ماهیت نظریه توجیه نظام (و به تبع آن، برون‌گروه‌گرایی) ادامه می‌دهند. در نظر گرفتن برون‌گروه‌گرایی به‌عنوان بخشی از اکوسیستم گسترده‌تر نظریه توجیه نظام به معنای پذیرش این پیش‌فرض اساسی است که نیاز به توجیه وضع موجود نظام به‌اندازه کافی نیرومند است که مردم ایدئولوژی‌ها و شیوه‌هایی را که از «هنجار» حمایت می‌کنند تأیید می‌کنند، حتی زمانی که این ایدئولوژی‌ها و شیوه‌ها با منافع خودشان در تضاد باشند. با این حال، در بحثی که تا امروز ادامه دارد، برون‌گروه‌گرایی به‌عنوان متناقض با دیدگاه دیرینه‌ای نقد شده که می‌گوید همانندسازی قوی با گروه در سطح فردی نتیجه عکس به بار می‌آورد (یعنی افراد انگیزه دارند تصویر مثبتی از گروه خود حفظ کنند). به‌طور خاص، منتقدان استدلال می‌کنند که موارد برون‌گروه‌گرایی که تاکنون در ادبیات مشاهده شده بهتر است به ویژگی‌های تقاضا یا درونی‌سازی هنجار اجتماعی نسبت داده شود (که ذاتاً جایگاه گروه غالب را ارتقا می‌دهد). تعامل با نظریه هویت اجتماعی این دیدگاه در برخی نقدهای گسترده‌تر نظریه توجیه نظام نیز بازتاب دارد — به‌ویژه آن‌هایی که تأکید می‌کنند نیاز به «دقت اجتماعی» و «هویت اجتماعی متمایز مثبت» برای توضیح بیان برون‌گروه‌گرایی مشاهده‌شده در اعضای گروه‌های کم‌جایگاه کافی است. در سال ۲۰۲۳، روبین و همکارانش مدل جدیدی برای فهم برون‌گروه‌گرایی در بستر نظریه هویت اجتماعی (که درون‌گروه‌گرایی یکی از مؤلفه‌های اصلی آن است) پیشنهاد دادند. در چارچوب SIMSA، نویسندگان پیشنهاد می‌کنند که برون‌گروه‌گرایی بهتر است به‌عنوان سازگاری کارکردی فهمیده شود که نیاز مبتنی بر هویت اجتماعی به درک دقیق جهان اجتماعی را برآورده می‌کند. در پاسخی منتشرشده در نشریه بریتانیایی روان‌شناسی اجتماعی، جوست و همکارانش این ایده را به‌عنوان یکی‌انگاشتن نادرست برون‌گروه‌گرایی با ادراک دقیق یک واقعیت ناعادلانه رد کردند. استدلال اصلی این بود که برون‌گروه‌گرایی فراتر از صرف اذعان به ناعادلانه یا ناانصافانه‌بودن یک نظام است، بلکه ترجیح انگیزه‌مندی برای اولویت‌دادن به گروهی خارج از گروه خود را نشان می‌دهد. جوست و همکارانش با استناد به پژوهش‌های مربوط به تداعی‌های ضمنی، خودکلیشه‌پردازی منفی و احساس محق‌بودن افسرده، تأکید می‌کنند که اگر برون‌گروه‌گرایی صرفاً بیانگر ادراک اجتماعی دقیق بود، پژوهشگران سازوکارهای شناختی‌ای را که مردم هنگام بیان برون‌گروه‌گرایی به کار می‌برند مشاهده نمی‌کردند، اگر این سازوکارها کارکرد توجیه‌نظامی فراتر از کارکرد هویت اجتماعی نداشتند. | ## جمع‌بندی | روبین و همکارانش از آن پس با روشن‌کردن موضع خود پاسخ دادند و استدلال کردند که آن‌ها برون‌گروه‌گرایی را با پذیرش واقعیت اجتماعی ناعادلانه یکی نمی‌گرفتند، بلکه منظورشان ادراک دقیق بود.