موضوع مقاله: تأمین آب و فاضلاب در اندونزی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # تأمین آب و فاضلاب در اندونزی | مقدمه: بیش از ۱۶ میلیون نفر به حداقل منبع آب اولیه دسترسی ندارند و تقریباً ۳۳ میلیون نفر از جمعیت ۲۷۵ میلیونی این کشور به حداقل بهداشت اولیه دسترسی ندارند. | ## بخش 1: تأمین آب و فاضلاب در اندونزی | تنها حدود ۲٪ از مردم در مناطق شهری به فاضلاب دسترسی دارند؛ این یکی از پایین‌ترین میزان در جهان در بین کشورهای با درآمد متوسط است. زنان در جاکارتا گزارش می‌دهند که ۱۱ دلار آمریکا در ماه برای جوشاندن آب هزینه می‌کنند که نشان دهنده بار قابل توجهی برای فقرا است. سطح تخمینی سرمایه‌گذاری عمومی تنها ۲ دلار آمریکا به ازای هر نفر در سال در سال ۲۰۰۵ برای گسترش قابل توجه خدمات و نگهداری مناسب دارایی‌ها کافی نبود. از زمان آغاز تمرکززدایی در اندونزی در سال ۲۰۰۱، دولت‌های محلی (بخش‌ها) مسئولیت تأمین آب و فاضلاب را بر عهده گرفته‌اند. با این حال، این امر تاکنون به بهبود دسترسی یا کیفیت خدمات منجر نشده است، عمدتاً به این دلیل که واگذاری مسئولیت‌ها با سازوکارهای کافی برای هدایت بودجه برای انجام این مسئولیت همراه نبوده است. عدم دسترسی به آب سالم و بهداشت، به ویژه در مناطق فقیرنشین و روستایی، همچنان یک چالش جدی است. این یک نگرانی عمده است زیرا کمبود آب سالم، سطح بهداشت در جوامع را کاهش می‌دهد و همچنین احتمال ابتلای افراد به بیماری‌های پوستی یا سایر بیماری‌های منتقله از طریق آب را افزایش می‌دهد. عدم موفقیت در ترویج جدی تغییر رفتار، به ویژه در میان خانواده‌های کم‌درآمد و ساکنان مناطق فقیرنشین، تأثیر سلامت ناشی از وضعیت آب و بهداشت اندونزی را بیش از پیش بدتر کرده است. به ویژه در جاوه، جریان‌های فصل خشک برای تأمین تقاضا کافی نیستند و منجر به کمبود آبیاری می‌شوند. ساخت مخازن به دلیل کمبود مکان‌های مناسب برای مخازن، تراکم بالای جمعیت در مکان‌های احتمالی مخازن و طول عمر کوتاه مورد انتظار مخازن به دلیل رسوب‌گذاری محدود شده است. | ## بخش 2: تأمین آب و فاضلاب در اندونزی | با این حال، بسیاری از جزایر شرقی به دلیل کمبود آب‌های سطحی به آب‌های زیرزمینی وابسته هستند. بهره‌برداری بیش از حد از آب‌های زیرزمینی در مناطق ساحلی پرجمعیت جاوه، از جمله در جاکارتا و سمارانگ رخ می‌دهد. در جاکارتا، باعث نفوذ آب دریا تا از ساحل و فرونشست زمین با نرخ ۲ تا ۳۴ سانتی‌متر در سال در شرق جاکارتا. به‌عنوان مثال، منبع اصلی آب جاکارتا سد جتیلوهور بر روی رودخانه شیتاروم است که در فاصله ۷۰ کیلومتری جنوب‌شرق شهر قرار دارد. اندونزی از نظر پوشش شبکه فاضلاب و بهداشت، یکی از بدترین کشورهای آسیایی محسوب می‌شود. نبود یک شبکه بهداشتی منظم باعث شده بسیاری از خانوارها به تانک‌های سپتیک خصوصی متکی باشند یا فاضلاب خود را مستقیماً به رودخانه‌ها و کانال‌ها بریزند. داده‌های بانک جهانی نشان می‌دهد که در سال ۲۰۰۸، تنها ۵۲ درصد از جمعیت اندونزی به امکانات دفع مدفوع دسترسی کافی داشته‌اند. چنین امکاناتی مهم هستند زیرا می‌توانند به کاهش تماس انسان، حیوان و حشرات با مدفوع کمک کنند و در نتیجه سطح بهداشت را افزایش داده و شرایط زندگی را برای ساکنان محله‌های فقیرنشین بهبود بخشند. زباله‌های صنعتی ضایعات فعالیت‌های صنعتی مانند صنایع کوچک، کشاورزی، نساجی، خمیر و کاغذ، پتروشیمی، معدن و نفت و گاز نیز در تخریب کیفیت آب در اندونزی نقش دارند. کیفیت آب در مناطق نزدیک به مناطق معدنی به‌طور بالقوه توسط فلزات سنگین مانند جیوه (Hg) آلوده شده است. | ## بخش 3: تأمین آب و فاضلاب در اندونزی | طبق گزارش WEPA، غلظت جیوه (Hg) در ۹ نقطه از ۱۶ نقطه نمونه‌برداری شناسایی شده است و بالاترین سطح جیوه محلول در یکی از این مناطق به ۲٫۷۸ رسیده است. دسترسی شاخص‌هاسطوح خدماتشهریروستاییمجموعمنبع آب بهبود یافتهخدمات پایه۹۷٫۶٪۸۵٫۷٪۹۲٫۴٪آب لوله‌کشی۴۴٫۶٪۲۱٫۴٪۳۴٫۶٪بهبود بهداشتخدمات پایه"JMP". داده‌های مربوط به دسترسی به آب و فاضلاب در اندونزی بسته به منبع مورد مراجعه و تعریف دسترسی متفاوت است. در سال ۲۰۲۰، دسترسی به منبع آب بهبود یافته ۹۲ درصد و دسترسی به فاضلاب بهبود یافته ۸۶ درصد بود. اندونزی با تنها ۲٪ دسترسی به فاضلاب در مناطق شهری، یکی از پایین‌ترین سطوح پوشش فاضلاب در آسیا را دارد. بیشتر فضولات و فاضلاب‌ها به صورت تصفیه نشده یا نیمه تصفیه شده به زهکش‌های محلی یا آبراه‌ها تخلیه می‌شوند و باعث آلودگی گسترده محیط زیست می‌شوند. مسکن متراکم، سیل‌های شدید فصلی و گرفتگی زهکش‌ها با زباله‌های جامد جمع‌آوری نشده، این مشکل را تشدید می‌کند. در مناطق روستایی، دسترسی به بهداشت بهبود یافته از ۲۳٪ در سال ۲۰۰۰ به ۸۰٪ در سال ۲۰۲۰ افزایش یافته است. در سال ۲۰۲۰، ۶٫۱٪ از توالت‌های مشترک، ۱٫۴٪ از گودال‌های روباز غیربهداشتی و ۶٫۱٪ در مزارع، سواحل و آبراه‌ها مدفوع می‌کنند. کیفیت خدمات هیچ داده‌ای در مورد میانگین تداوم تأمین آب در شهرهای اندونزی در دسترس نیست. | ## جمع‌بندی | اکثر اندونزیایی‌ها جرات نمی‌کنند آب را مستقیماً از شیر آب بنوشند و اگر توانایی مالی داشته باشند، آب را می‌جوشانند یا آب بطری می‌خرند.