موضوع مقاله: ورزشگاه دومیتیان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ورزشگاه دومیتیان | مقدمه: ورزشگاه دومیتیان همچنین با نام سیرکوس آگونالیس شناخته می‌شود، در زیر میدان ناوونای فعلی که از طرح کلی آن پیروی می‌کند و بقایای آن را در خود جای داده است، در شمال کمپس مارتیوس باستانی در رم، ایتالیا قرار داشت. | ## بخش 1: ورزشگاه دومیتیان | این ورزشگاه حدود سال ۸۰ میلادی توسط امپراتور تیتوس فلاویوس دومیتیانوس به عنوان هدیه‌ای به مردم رم سفارش داده شد و تقریباً به‌طور کامل برای مسابقات ورزشی مورد استفاده قرار می‌گرفت. تاریخچه این ورزشگاه بین سال‌های ۸۵ و ۸۶ میلادی توسط دومیتیان در محوطه دانشگاه مارتیوس ساخته شد، هم برای اینکه مکانی اضافی برای جشن (و ستایش امپراتور) در اختیار مردم قرار گیرد و هم برای ارضای اشتیاق امپراتوری به ورزش. موقعیت آن در نزدیکی تیبر، یادآور یک استادیوم چوبی موقت است که توسط آگوستوس در سال‌های پایانی قرن اول پیش از میلاد ساخته شده و توسط دیو کاسیوس ذکر شده است. این استادیوم شکلی مستطیلی و کشیده داشت که یکی از اضلاع کوتاه آن نیم‌دایره‌ای بود. ابعاد میدان ۱۹۳ در ۵۴ متر بود و تفاوت اصلی آن با سیرک، ابعاد کوچکتر آن و عدم وجود ستون‌های ستونی، هرمی و کارسرس بود. شکل آن از استادیوم‌های المپیا و آتن الهام گرفته شده بود و برای بازی‌های ورزشی یونانی ساخته شده بود که امپراتور بسیار از آن قدردانی می‌کرد، کسی که امیدوار بود رومیان را به تمرین بیشتر ورزش تشویق کند. جایگاه‌ها از سنگ ساخته شده بودند و دارای عناصر معماری زیبایی بودند که از معماری یونانی الهام گرفته شده بودند. در تاریخ روم باستان، استادیوم دومیتیان تنها نمونه از یک استادیوم آجری بود (به همراه استادیوم آنتونینوس پیوس در پوتزولی). عمدتاً رویدادهای ورزشی در آنجا برگزار می‌شد: دو و میدانی، سنگین‌وزن، کشتی آزاد و پرش (به همین دلیل این استادیوم به نام کمپس آگونیس نامگذاری شد). متأسفانه، بازی‌های یونانی که امپراتور بسیار دوست داشت، برای رومیان باستان چندان سرگرم‌کننده نبود، زیرا آنها را غیرمردانه، غیرسخت و بدون خشونت می‌دانستند. این مکان در قرن سوم توسط الکساندر سوروس بازسازی شد - از این رو نام سیرکوس الکساندرینوس را به خود گرفت که در طول قرون وسطی نیز حفظ شد - و تا قرن پنجم مورد استفاده قرار گرفت. در طول قرون وسطی، ساختمان‌های محقری بر روی سازه‌های سیرک ساخته می‌شدند و پس از آن کاخ‌ها و کلیساهایی ساخته می‌شدند که از مصالح آن استفاده می‌کردند و از محیط اطراف آن پیروی می‌کردند. | ## بخش 2: ورزشگاه دومیتیان | با این حال، فضای میدان، اگرچه به آرامی در اثر فروریختن‌ها و همچنین سیل‌های رودخانه تیبر پر می‌شد، اما هرگز به‌طور دائم اشغال نشد و اکنون میدان ناوونا است. سطح کف باستانی، همان‌طور که از نمای طاق‌های مشرف به تور سانگوینا دیده می‌شود، حدود ۵ متر پایین‌تر از سطح مدرن است و با این حال، دیوارهای امپراتوری همیشه تا حدی شناخته شده بودند، هرچند غار در نظر گرفته می‌شدند و با آنها خاطره سیرک نیز باقی مانده بود: به عنوان مثال، کلیسای سنت آنیسه در آگون، سنت آنیسه د کریپتیس آگونیس نامیده می‌شد. پس از اولین کاوش‌های سردابه‌ها در سال ۱۵۱۱، که منجر به کشف پایه‌های حجاری‌شده و کتیبه‌ها شد، سیرکوس آگوناله به معدن مصالح ساختمانی ارزشمندی نیز تبدیل شد: پیوس چهارم بخشی از ضلع رو به کورسو دل ریناسیمنتو به سمت پالازو ماداما را برای ساخت کازینوی خود در باغ‌های واتیکان تخریب کرد؛ مصالح ضلع دیگر به تدریج برای ساخت سن نیکولا دی لورنزی، پالازو پامفیلی در میدان ناوونا و پالازو براسکی مورد استفاده قرار گرفت. در سال ۱۹۳۶، تخریب ساختمان‌های ضلع شمالی میدان، سرانجام بخش بزرگی از منحنی شمالی در طبقه همکف ورزشگاه، شامل دیوارها، ستون‌ها و پله‌های منتهی به طبقات بالا را آشکار کرد. یک ساختمان بزرگ و واحد آی‌ان‌ای بر روی فضای آزاد شده ساخته شد، اما دیوارهای باستانی حفظ شدند و تا حدی از بیرون قابل مشاهده و در دسترس بازدیدکنندگان باقی ماندند. از سال ۲۰۱۴، توسعه و استفاده از فضای باستان‌شناسی به افراد خصوصی واگذار شده است. ساخت و طراحی ورزشگاه دومیتیان در سال ۸۶ میلادی، به عنوان بخشی از یک برنامه ساختمانی امپراتوری در کمپس مارتیوس و جاهای دیگر، پس از آسیب یا تخریب بیشتر ساختمان‌های آن در اثر آتش‌سوزی در سال ۷۹ میلادی، اختصاص داده شد. این اولین مکان دائمی رم برای مسابقات ورزشی رقابتی بود که برای جشن بازی‌های کاپیتولین توسط دومیتیان ساخته شد. این ورزشگاه با الگوبرداری از ورزشگاه‌های یونانی ساخته شده بود و تقریباً ۳۰۰۰۰ نفر گنجایش داشت. زیرسازی‌ها و قاب‌های نگهدارنده از آجر و بتن - یک ماده مقاوم، ضد حریق و نسبتاً ارزان - با روکش مرمر ساخته شده بودند. از نظر سبک‌شناسی، نمای استادیوم شبیه به نمای کولوسئوم بوده است؛ نقشه کف آن مشابه استادیوم‌های یونانی بود و انتهایی نیم‌دایره‌ای مشابه داشت. انتهای مسطح آن توسط دو گالری ورودی عمودی پلکانی مهر و موم شده بود و محیط آن در زیر سطوح صندلی‌ها طاق‌نمایی شده بود و ستون‌های تراورتن بین محفظه‌های آن قرار داشتند. | ## بخش 3: ورزشگاه دومیتیان | استادیوم دومیتیان در آن زمان شمالی‌ترین ساختمان از مجموعه‌ای از ساختمان‌های عمومی در پردیس مارتیوس بود. در جنوب آن، اودئون دومیتیان کوچک‌تر و صمیمی‌تر قرار داشت که برای اجرای رسیتال‌ها، سرودها و سخنرانی‌ها استفاده می‌شد. جنوبی‌ترین انتهای پردیس تحت سلطه تئاتر پومپه بود که توسط دومیتیان در همان برنامه بازسازی بازسازی شد. کاربردها این استادیوم تقریباً به‌طور کامل برای مسابقات ورزشی مورد استفاده قرار می‌گرفت. برای «چند سال»، پس از آسیب آتش‌سوزی به کولوسئوم در سال ۲۱۷ میلادی، برای نمایش‌های گلادیاتورها مورد استفاده قرار گرفت. طبق روایت پر زرق و برق هیستوریا آگوستا از امپراتور الاگابالوس، از طاق‌ها به عنوان فاحشه‌خانه استفاده می‌شد. و امپراتور سوروس الکساندر بخشی از هزینه بازسازی استادیوم را با درآمد مالیاتی از آن تأمین کرد. در افسانه‌های شهدای مسیحی، سنت اگنس در زمان سلطنت امپراتور دیوکلتیان، در یکی از طاق‌های آن یا در نزدیکی آن، در آنجا به قتل رسید. با بحران‌های اقتصادی و سیاسی دوران امپراتوری و پس از امپراتوری، به نظر می‌رسد که ورزشگاه از کاربرد سابق خود خارج شده است؛ طاق‌ها محل زندگی فقرا و میدان، محل ملاقات آنها بوده است. ممکن است پرجمعیت بوده باشد: «با زوال شهر پس از تهاجم بربرها، جمعیت به سرعت در حال کاهش به تدریج تپه‌های اطراف را ترک کردند و در محوطه مارتیوس متمرکز شدند که بخش اصلی رم را تا زمان تحولات جدید در قرن نوزدهم در بر می‌گرفت.» بخش‌های قابل توجهی از این سازه تا دوران رنسانس باقی ماند، زمانی که برای مصالح ساختمانی مورد استخراج و سرقت قرار گرفتند. ساختمان‌های زیادی که میدان را دربر گرفته‌اند، طاق‌های پایینی اصلی ورزشگاه را در بر می‌گیرند. | ## جمع‌بندی | این ساختمان‌ها شامل جدیدترین بازسازی کلیسای سنت آنیسه در آگون هستند که اولین بار در قرن نهم در محل سنتی شهادت سنت آنیسه تأسیس شد.