موضوع مقاله: المهاجرون | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # المهاجرون | مقدمه: المهاجرون (، "مهاجران") یک شبکه تروریستی ممنوعه است که در عربستان سعودی پایه‌گذاری شد و سال‌ها در بریتانیا فعالیت داشت. | ## بخش 1: المهاجرون | این گروه توسط عمر بکری محمد تأسیس شد که اهل سوریه است و قبلاً عضو حزب التحریر بود؛ او پس از سال ۲۰۰۵ اجازه ورود مجدد به بریتانیا را نداشت. این سازمان با تروریسم بین‌المللی، همجنس‌گراهراسی و یهودستیزی مرتبط شناخته شده است. در کنفرانس ماه سپتامبر ۲۰۰۲ خود با عنوان «۱۹ شکوهمند»، این سازمان حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ را ستود. این شبکه به صورت دوره‌ای تغییر ماهیت می‌دهد تا از قانون فرار کند و تحت نام‌های مستعار مختلف به فعالیت می‌پردازد. این گروه در شکل اولیه خود، از ۱۴ ژانویه ۱۹۸۶ تا زمانی که دولت بریتانیا در ماه اوت ۲۰۰۵ فعالیت آنها را ممنوع اعلام کرد، آشکارا در بریتانیا فعالیت داشت. این گروه برای جلوگیری از این امر، در سال ۲۰۰۵ به‌طور پیشگیرانه خود را «منحل» کرد؛ دو گروه به نام الغرباء و گروه نجات یافته که با نام مستعار توسط آنها به فعالیت پرداخت توسط وزیر کشور بریتانیا ذیل قانون تروریسم ۲۰۰۶ ممنوع اعلام شد. نام‌های مستعار جدید اخیر شامل نیازبه‌خلافت (Need4Khilafah) و پروژه شریعت است که فعالیت آنها در سال ۲۰۱۴، درست قبل از زندانی شدن اعضای برجسته آن از جمله انجم چودَری، ممنوع اعلام شد. این سازمان و فعالیت‌های آن توسط گروه‌های بزرگتر مسلمان بریتانیایی مانند شورای مسلمانان بریتانیا محکوم شده است. در بریتانیا، المهاجرون بدنام‌ترین گروه سلفی-جهادی داخلی است و انجم چودَری، سخنگوی عمومی آن شهرت قابل توجهی دارد؛ این گروه تندروتر از سازمان مادر اولیه، حزب التحریر در نظر گرفته می‌شود بدین نحو که شاخه مستقر در بریتانیا حزب التحریر از خشونت علیه بریتانیا حمایت نمی‌کند و تا ژانویه ۲۰۲۴ فعالیت آن ممنوع اعلام نشده بود. اعضای المهاجرون به صورت انفرادی در تعدادی از حملات تروریستی، از جمله قتل لی ریگبی (مایکل آدبولاجو و مایکل آدبواله)، حمله پل لندن در سال ۲۰۱۷ (خرم بات) و چاقوکشی پل لندن در سال ۲۰۱۹ (عثمان خان) دست داشته‌اند. نام‌ها از وقتی که شبکه المهاجرون در سال‌های ۲۰۰۴–۲۰۰۵ مجبور به انحلال شد، نام‌های مختلفی را برای خود برگزیده است تا سعی کند قوانین بریتانیا را دور بزند؛ هر بار نام‌های مستعار جدید آنها متعاقباً تحت قوانین مختلف تروریسم ممنوع اعلام شده است. معمولاً وزیر کشور وقت، سازمان خاص را به عنوان سازمان ممنوعه معرفی می‌کند؛ برای مثال، در سال ۲۰۱۰، آلن جانسون وزیر کشور از حزب کارگر، در رابطه با ماجرای ووتون باست از اسلام‌برای‌بریتانیا نام برد. این سازمان از نام‌های زیر استفاده کرده است: الغرباء (۲۰۰۴–۲۰۰۶)، گروه نجات یافته (۲۰۰۵–۲۰۰۶)، اهل سنت و جماعت (۲۰۰۵–۲۰۰۹)، اسلام‌برای بریتانیا (۲۰۰۹–۲۰۱۰)، مسلمانان علیه جنگ‌های صلیبی (۲۰۱۰–۲۰۱۱) و از آن زمان تاکنون هم از نام‌های نیازبه‌خلافت، پروژه شریعت و انجمن دعوت اسلامی استفاده کرد. تاریخچه ریشه‌های حزب التحریر: ۱۹۸۳–۱۹۹۶ شکل‌گیری این شبکه در خاورمیانه و با الهام از زندگی و آثار عمر بکری محمد بود. او در حلب، سوریه، در یک خانواده ثروتمند سنی متولد شد و در دوران جوانی‌اش، حزب بعث سوسیالیست عرب - منطقه سوریه دولت را به دست گرفت؛ این حزب سازمانی بود که به جای ایدئولوژی اسلامی، سوسیالیسم عربی و ناسیونالیسم عربی را ترویج می‌کرد. اگرچه حزب بعث اسماً سکولار بود و سوریه کشوری با اکثریت سنی بود، بسیاری از بعثی‌های حاکم از اقلیت شیعه علوی بودند؛ از جمله آنها حافظ اسد بود که در سال ۱۹۷۱ رئیس‌جمهور سوریه شد. برخی از سنی مذهبی‌های سوریه، از جمله عمر بکری، به اخوان المسلمین سوریه پیوستند؛ اگرچه بکری در جریان قیامی که منجر به قتل‌عام حماة در سال ۱۹۸۲ شد عضو این گروه بود، اما هیچ نقشی در قتل‌عام نداشت. در بیروت، این امر شامل حزب التحریر (جایی که مؤسس آن تقی‌الدین النبهانی در سال ۱۹۷۷ درگذشته بود) نیز می‌شد. او برای تحصیل در دانشگاه ام‌القری و دانشگاه اسلامی مدینه به شهر مکه، عربستان سعودی نقل مکان کرد. طبق روایت عمر بکری از وقایع، تا سال ۱۹۸۳، او حدود ۳۸ پیرو جمع کرده بود که از ایجاد شاخه‌ای از این سازمان در عربستان سعودی حمایت می‌کردند - اما نزدیکترین شاخه، مستقر در کویت، به او اجازه ایجاد شاخه‌ای در عربستان سعودی را نداد و عضویت او را به حالت تعلیق درآورد. صادق حمید، محقق سیاست اسلامی، ادعا کرده است که این سازمان جدید فقط پوششی برای حزب التحریر بود. در مدتی که عمر بکری در عربستان سعودی زندگی می‌کرد، برای شرکت ایسترن الکتریک (متعلق به شمسان و عبدالعزیز السهیبی) ابتدا در ریاض و سپس در شعبه جده آن، کار می‌کرد. در ژانویه ۱۹۸۶، المهاجرون در عربستان سعودی ممنوع اعلام شد و عمر بکری در جده دستگیر شد، اما با قرار وثیقه آزاد شد و به بریتانیا گریخت. پس از گذراندن مدتی در ایالات متحده برای تحصیل، او به بریتانیا بازگشت و در آنجا رئیس حزب التحریر بریتانیا شد. المهاجرون در بریتانیا: ۱۹۹۶–۲۰۰۴ فعالیت بکری در حزب التحریر در ۱۶ ژانویه ۱۹۹۶، هنگامی که توسط رهبری جهانی این گروه برکنار شد، پایان یافت؛ پس از آن، او در اوایل سال ۱۹۹۶، دوباره گروه المهاجرون را به دوران قبلی خود درآورد. از نظر رهبری خاورمیانه حزب التحریر، عمر بکری به دلیل اظهارات غیر معقول مختلفی که بیان کرده بود، به یک دردسر برای سازمان آنها تبدیل شده بود؛ از جمله توجیه ترور نخست‌وزیر جان میجر، بیان اینکه ملکه الیزابت دوم به اسلام روی خواهد آورد و به بوسنیایی‌ها گفته بود که در طی جنگ‌های یوگسلاوی کمک‌های غذایی آمریکا را رد کنند و در عوض «صرب‌ها را بخورند». عمر بکری محمد و گروهش موضوع مستندی از کانال ۴ با عنوان آیت‌الله تاتنهام در سال ۱۹۹۷ بودند که در آن جان رانسون، روزنامه‌نگار تحقیقی با پیشینه یهودی، به مدت یک سال عمر بکری و المهاجرون را دنبال کرد. این مستند به گروه‌های مسلمان متداول (که احساس می‌کردند فعالیت‌هایشان منجر به اهریمن جلوه دادن همه مسلمانان می‌شود)، روپرت السن نماینده محافظه‌کار مجلس، هیئت نمایندگان یهودیان بریتانیا و حتی حسنی مبارک، رئیس‌جمهور مصر که از این گروه انتقاد می‌کند، اشاره دارد. وزیر امور خارجه فعلی دولت حزب محافظه‌کار، مالکوم ریفکیند، در پاسخ به نگرانی‌های بین‌المللی گفت از آنجایی که المهاجرون هیچ قانون خاصی را نقض نکرده است، نمی‌توان آن را تحت پیگرد قانونی قرار داد. عمر بکری آشکارا دربارهٔ زندگی با کمک‌هزینه جویندگان کار صحبت می‌کرد و این گروه علناً به نفع شریعت، علیه همجنس‌گرایی و سایر جنبه‌های جامعه معاصر بریتانیا که آنها را غیراخلاقی می‌دانست، اعتراض کرد. این گروه ادعا کرد که برای گروه‌های در حال جنگ با دولت اسرائیل، مانند حماس، حزب‌الله و جهاد اسلامی مصر، کمک‌های مالی جمع‌آوری می‌کند، اما هیچ‌یک از این گروه‌ها تاکنون ارتباط با این گروه یا دریافت هرگونه پول از آن را تأیید نکرده‌اند. یوتام فلدنر از مؤسسه پژوهش رسانه‌ای خاورمیانه، یک گروه طرفدار اسرائیل، به گزارش‌هایی از نشریه مصری الاهرام در نوامبر ۱۹۹۸ استناد می‌کند که در آن ادعا شده است عمر بکری خود را به عنوان سخنگوی «جبهه بین‌المللی اسلامی برای جهاد علیه یهودیان و صلیبیون» اسامه بن لادن معرفی کرده است. از آن زمان به بعد، این مسجد تحت نظارت مسئولانی قرار گرفت و بازگشایی شد که به این قبیل گروه‌ها وابستگی نداشتند. در طی دهه ۱۹۹۰، تعدادی از اسلام‌گرایان تندرو که توسط مقامات امنیتی برخی از کشورهای خاورمیانه تحت تعقیب بودند، به بریتانیا به ویژه لندن پناه بردند و باعث شدند برخی همچون سرویس‌های اطلاعاتی فرانسه این وضعیت را با عنوان «لندنستان» مورد تمسخر قرار دهند. ابو حمزه المصری اهل مصر که از سال ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۳ امام جماعت مسجد فینزبوری پارک بود، به‌طور ویژه رابطه نزدیکی با المهاجرون داشت (از آن زمان به بعد این مسجد زیر نظر مسئولان جدید که به این قبیل گرایش‌ها وابسته نیستند، بازگشایی شده است). ابوحمزه پیش از این مشاور گروه نظامی اسلامی الجزایر بود و گروه خودش به نام «حامیان شریعت» را داشت که با المهاجرون به‌طور مشترک اعتراضاتی را برگزار می‌کرد. ابوقتاده؛ که با گروه اردنی جیش محمد مرتبط بود و بعدها از روی همدردی دربارهٔ فعالیت‌های اسامه بن لادن مطلب می‌نوشت، در نوامبر ۱۹۹۹ در جلسه‌ای با المهاجرون برای جمع‌آوری کمک مالی برای جنگجویان مجاهدین در چچن (به عنوان بخشی از جنگ دوم چچن) سخنرانی کرد. همچنین ارتباطاتی بین گروه عمر بکری و دیگر تبعیدیان لندن که در گردهمایی‌های المهاجرون سخنرانی می‌کردند؛ همچون یاسر السری از گروه پیشتازان فتح و محمد المسعری از حزب التحریر برقرار بود. در دو سال اول شکل‌گیری جدیدش، این گروه از خشونت علیه بریتانیا حمایت نکرد؛ عمر بکری در روزنامه الشرق الاوسط لندن ادعا کرد که این امر به این دلیل است که او هنگام اعطای پناهندگی به او، «پیمان صلح» با دولت بریتانیا داشته است (اگرچه عمر بکری در حالی که هنوز عضوی از حزب التحریر بود، پیش از این در سال ۱۹۹۱ در مورد ترور احتمالی نخست‌وزیر جان میجر، در طی جنگ خلیج فارس، اظهار نظر کرده بود). در روزهای اولیه فعالیت حزب کارگر جدید، جک استراو، وزیر کشور، حتی مکبول جاوید، فعال المهاجرون (برادر همسر صادق خان، شهردار آینده لندن) را به عضویت در یک انجمن روابط نژادی تازه تأسیس منصوب کرد. این وضعیت در ماه سپتامبر ۱۹۹۸ تغییر کرد، زیرا هفت عضو جهاد اسلامی مصر، از جمله هانی السباعی، سید عجمی و سید احمد عبدالمقصود، توسط شعبه ویژه پلیس متروپولیتن به عنوان بخشی از عملیات چلنج (Operation Challenge) به دلیل نقض ادعایی قانون پیشگیری از تروریسم (مقررات موقت) ۱۹۸۹ دستگیر شدند. این امر پس از بمب‌گذاری‌های سفارت ایالات متحده در کنیا و تانزانیا در سال ۱۹۹۸ بود که در عملیاتی مشترک توسط جهاد اسلامی مصر و القاعده (این دو گروه در سال ۲۰۰۱ با هم ادغام شدند)، منجر به کشته شدن ۲۲۴ نفر شد. وضعیت «لندنستان» آنطور که شناخته می‌شد، مدت‌ها مورد انتقاد برخی از دولت‌های پیشرو جهان عرب مانند مصر، عربستان سعودی، الجزایر و دیگران بود که این گروه‌ها را تهدیدی برای امنیت ملی خود می‌دانستند. پس از دستگیری‌ها، عمر بکری در هفته‌نامه الاهرام بریتانیا را «پیش‌قراول کفرگویی که به دنبال سرنگونی مسلمانان و خلافت اسلامی است» توصیف کرد و ادعا کرد که این هفت مرد «با فریب خوردن و کمک به دشمن به این باور رسیده‌اند که می‌توانند از دست رژیم‌های فاسد خود در بریتانیا پناه بگیرند» و مدعی شد که انگیزه بریتانیا از این کار به منظور «حمایت‌های اقتصادی آینده» از سوی کشورهایی مانند عربستان سعودی است. شش ماه پس از دستگیری‌ها، المهاجرون و دیگران در اعتراض به ادامه حبس این هفت مرد، تظاهراتی را در مقابل ساختمان شماره ۱۰ داونینگ استریت برگزار کردند و تمام آنها، از جمله السباعی سرانجام آزاد شدند. تونی بلر، که در زمان دستگیری‌ها نخست‌وزیر حزب کارگر بود، دو دهه بعد در سال ۲۰۱۷، السباعئ را به افراطی نمودن اعضای گروه موسوم به «بیتلز» از شبه‌نظامیان داعش، از جمله «جان جهادی» (محمد اموازی) و الشافعی الشیخ متهم کرد. در سال ۱۹۹۸، گروه ادعایی با عنوان «ده عدن» (Aden Ten) (از جمله هشت شهروند بریتانیایی) در حالی که در حال برنامه‌ریزی حملاتی در یمن بودند، دستگیر شدند. عمر بکری به ارتباطات خود با آنها می‌بالید، اما این مردان مستقیماً از ابوحمزه و ایده او در مورد یمن به عنوان نقطه شروع یک «انقلاب اسلامی» الهام گرفته بودند. دو سال بعد در سال ۲۰۰۰، اولین بمب‌گذار انتحاری متولد بریتانیا، محمد بلال احمد اهل بیرمنگام، خود را در یک پادگان ارتش هند در جامو و کشمیر منفجر کرد و نه نفر را کشت. | ## بخش 2: المهاجرون | در سطح بین‌المللی، پس از حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ القاعده علیه ایالات متحده و متعاقب آن حمله به افعانستان به منظور سرنگونی حکومت طالبان که میزبان القاعده بود، انجام گرفت (بریتانیا تحت رهبری بلر به عنوان بخشی از آیساف به این ائتلاف پیوست) توجه بیشتری به گروه‌های اسلام‌گرا معطوف شد. بلافاصله پس از آغاز جنگ در افغانستان، عبدالرحمن سلیم (با نام هنگام تولد رحمان یحیایی) سخنگوی المهاجرون اظهاراتی ایراد کرد و اعلام نمود که حملات تروریستی علیه اهداف دولتی در بریتانیا و حتی کشتن نخست‌وزیر، اعمالی مشروع خواهند بود. پس از حملات یازده سپتامبر، المهاجرون عمدتاً بر آنچه که آنها بی‌عدالتی ناشی از حمله بعدی به امارت اسلامی افغانستان می‌دانستند، تمرکز داشت و اغلب جلساتی برگزار می‌کرد که در آنها پرچم طالبان؛ پرچمی سیاه با نوشته شهادتین به رنگ سفید؛ به نمایش گذاشته می‌شد. طبق گزارشی از گروه امید نه نفرت که خود را یک گروه ضد فاشیستی نزدیک به حزب کارگر بریتانیا می‌نامد، عمر بکری به ارتباط بین المهاجرون و گروه موسوم به «سه تیپتون» (روحال احمد، آصف اقبال و شفیق رسول) که در افغانستان به نفع طالبان می‌جنگیدند و توسط ایالات متحده در بازداشتگاه گوانتانامو نگهداری می‌شدند، افتخار می‌کرد. ریچارد رید، فردی که در جریان تلاش ناموفق بمب‌گذاری با جاسازی بمب در کفش خود در سال ۲۰۰۱، به «بمب‌گذار کفشی» معروف بود، در مسجد فینزبوری پارک وابسته به المهاجرون به افراط‌گرایی روی آورد. آفتاب منظور، افضل منیر و محمد عمر که در افغانستان در جنگ برای طالبان و حرکت المجاهدین مستقر در پاکستان کشته شدند، با المهاجرون ارتباط داشتند. در واقع، المهاجرون یک خانه امن در لاهور داشت که از آن برای ملاقات با تندروهایی که برای طالبان می‌جنگیدند استفاده می‌کرد. آشکارترین ارتباط بین المهاجرون و حملات ۱۱ سپتامبر، زکریا موسوی بود که در دهه ۱۹۹۰ توسط این گروه در بریکستون تندروی مذهبی شد؛ موسوی به توطئه برای انجام حملات اعتراف کرد، اما در زمان وقوع آنها در زندان مینه سوتا بود (او متعاقباً در زندان ای‌دی‌اکس فلورنس حبس شد). در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۲، ابوحمزه به همراه المهاجرون کنفرانسی برگزار کرد که به جلسه «۱۹ شکوهمند» (اصطلاحی که به هواپیماربایان اشاره دارد) معروف شد. این کنفرانس که به عنوان آغاز به کار «شورای اسلامی بریتانیا» (نامی که عمداً برای ایجاد سردرگمی عمومی با شورای مسلمانان بریتانیا انتخاب شده بود) و ظاهراً برای حمایت از قانون شریعت برگزار شد، در مسجد فینزبوری پارک با عنوان «یازدهم سپتامبرر ۲۰۰۱: روزی باشکوه در تاریخ» برگزار شد و پوسترهایی که تصویر هواپیماهای در حال برخورد به مرکز تجارت جهانی را نشان می‌دادند، در استپنی، بلکبرن و بیرمنگام نصب شد. عمر بکری گفت که حاضران در مراسم «به ۱۱ سپتامبر مانند یک نبرد، به عنوان یک دستاورد بزرگ توسط مجاهدین علیه ابرقدرت شیطانی نگاه می‌کنند. من هرگز پس از وقوع ۱۱ سپتامبر آن را ستایش نکردم، اما اکنون می‌توانم بفهمم که چرا آنها این کار را کردند» و اسامه بن لادن و القاعده را «افرادی مخلص [و] فداکار که در برابر تهاجم به یک کشور مسلمان محکم ایستادند» توصیف کرد. در اوایل سال ۲۰۰۲، پلیس متروپولیتن افرادی را در رابطه با توطئه رایسین وود گرین، یک توطئه بیوتروریسم ادعایی اسلام‌گرایانه با استفاده از سم رایسین (مشتق شده از دانه‌های گیاه روغن کرچک) توسط مهاجران الجزایری‌تبار علیه متروی لندن دستگیر کرد. بعداً در همان ماه، طی حمله پلیس به آپارتمانی در کرامپسال در شمال منچستر، استیون اوک افسر پلیس توسط کامل بورگاس، یک مهاجر غیرقانونی اهل الجزایر، با چاقوی آشپزخانه به قتل رسید. بورگاس در جلسات المهاجرون که منتهی به این حادثه شد، شرکت کرده بود و پس از آن، شش روز بعد به مسجد فینزبوری پارک حمله شد. ماهیت خودِ نقشه بحث‌برانگیز بود، هیچ سم رایسین خالص‌شده‌ای پیدا نشد، هرچند دست‌نوشته‌ها و دانه‌های روغن کرچک پیدا شد و بیشتر افراد دستگیر شده در نهایت آزاد شدند. تنها کسی که در نهایت در سال ۲۰۰۵ در رابطه با توطئه رایسین در دادگاه محکوم شد بورگاس بود، که این محکومیت عمدتاً به دلیل داشتن یادداشت‌هایی در مورد نحوه ساخت رایسین، سیانید و بوتولینوم بود. با این وجود، کالین پاول در سخنرانی خود در فوریه ۲۰۰۳ در سازمان ملل متحد، ضمن استدلال برای آغاز جنگ عراق بر اساس ارتباطات ادعایی بین صدام حسین و القاعده، به «هسته زهرآلود بریتانیا» به عنوان بخشی از یک شبکه بین‌المللی اشاره کرد. دو برادر اهل منچستر، عادل شاهد و سجیل شاهد شاخه‌ای از المهاجرون را در پاکستان افتتاح کردند و یک «خانه امن» را در لاهور برای اسلام‌گرایان غربی (از جمله بریتانیا) اداره می‌کردند تا از طالبان و القاعده علیه نیروهای آیساف در افغانستان حمایت کنند. یکی از افراد برجسته‌ای که عمر بکری و سجیل شاهد به او امکان سفر به پاکستان را دادند، محمد جنید بابر بود که قصد داشت به پیشاور برود، اما در نهایت از لاهور سر درآورد. محمد جنید بابر در پاکستان با محمد صدیق خان که بعداً بمب‌گذاری‌های ۷ ژوئیه ۲۰۰۵ لندن را برنامه‌ریزی کرد، تماس گرفت. این گونه فعالیت‌های سازمان در پاکستان به دلیل خصومت اسلام‌گرایان با پرویز مشرف، رئیس‌جمهور وقت پاکستان، برای دولت آنجا مشاجره‌انگیز بود. یکی از سخنرانان در یکی از همان جلساتی که سجیل شاهد در آن حضور داشت، سرلشکر سابق ظهیرالاسلام عباسی بود که پیش از این در کودتایی علیه دولت پاکستان دست داشته است. در بریتانیا، اوضاع برای المهاجرون در مارس ۲۰۰۴، با آغاز عملیات کرِویس توسط پلیس متروپولیتن، به اوج خود رسید. تعدادی از مردان که دستگیر و بعداً محکوم شدند (عمر خیام، صلاح‌الدین امین، جواد اکبر، آنتونی گارسیا و وحید محمود) با المهاجرون ارتباط داشتند؛ ۱۳۰۰ پوند کود نیترات آمونیوم نیز کشف و ضبط شد و این مردان، که عمدتاً پاکستانی‌الاصل بودند، به برنامه‌ریزی حملات بمب‌گذاری در مراکز خرید، کلوپ‌های شبانه و کارخانه‌های تولید گاز (gas works) در بریتانیا متهم شدند. با این حال، اعتقاد بر این بود که گروه نجات‌یافته در واقع همان المهاجرون است که با نام جدیدی فعالیت می‌کند. اندکی پس از بمب‌گذاری‌های ۷ ژوئیه ۲۰۰۵ لندن، تونی بلر اعلام کرد که این گروه به عنوان بخشی از یک سری اقدامات بر ضد تأیید یا تجلیل از تروریسم، ممنوع خواهد شد. تنها چند روز پس از بمب‌گذاری‌های ۷ ژوئیه ۲۰۰۵ لندن شیخ محمد عفیفی العکیتی، حقوقدان مالزیایی ساکن آکسفورد، فتوای تاریخی خود را علیه بمب‌گذاری انتحاری و هدف قرار دادن غیرنظامیان بی‌گناه با عنوان «دفاع از ستمدیدگان، با سرزنش بی‌پروا در برابر کشتن غیرنظامیان» صادر کرد که در پاسخ به بیانیه جنجالی «۱۹ شکوهمند» المهاجرون نوشته شده بود. چارلز کلارک، وزیر کشور در روز ۱۲ اوت ۲۰۰۵، عمر بکری محمد را به این دلیل که حضور او «به نفع عموم نیست» از بریتانیا اخراج کرد. دو سازمان منشعب دیگر، گروه نجات یافته و الغرباء، پیش از این به دلیل «تجلیل» از تروریسم تحت قانون تروریسم ۲۰۰۶ ممنوع شده بودند. این سازمان سپس در روز ۱۸ نوامبر ۲۰۰۵ توسط سلیمان کیلر در شمال لندن با نام «اهل سنت و جماعت» دوباره تأسیس شد. در ماه فوریه ۲۰۰۶، گروه اهل سنت و جماعت به سازماندهی تظاهرات اسلام‌گرایان در مقابل سفارت دانمارک در لندن در سال ۲۰۰۶ کمک کرد. در دسامبر ۲۰۰۶، گروه اهل سنت و جماعت در یکی از وب‌سایت‌های خود از مسلمانان خواست تا با حمله اتیوپیایی‌ها علیه سازمان اتحاد محاکم اسلامی در سومالی، «به صورت مالی، فیزیکی و کلامی» مبارزه کنند. در روز ۱۰ مارس ۲۰۰۹، گروه اهل سنت و جماعت در اعتراض به رژه بازگشت هنگ سلطنتی آنگلیان پس از استقرار آنها در افغانستان، در این شهر تظاهرات کردند. این تظاهرات یک نمایش تبلیغاتی عمداً تحریک‌آمیز بود و توسط نمایندگان جوامع اسلامی لوتون رد شده بود. این اعتراض اگرچه کوچک بود، توجه رسانه‌ها را به خود جلب کرد و اینکه مقامات به تظاهرات اجازه داده و پلیس از تظاهرات آنها مراقبت کرده بود، باعث خشم مردم شد. این گروه خود را به عنوان «گروه ایجاد شده توسط مسلمانان مخلص برای تبلیغ ایدئولوژی برتر اسلامی در بریتانیا به عنوان راهکار الهی برای قوانین ایجاد شده توسط بشر» توصیف کرد تا «مردم بریتانیا را در مورد برتری اسلام متقاعد کند و از این طریق افکار عمومی را به نفع اسلام تغییر دهد تا اقتدار و قدرت را به مسلمانان منتقل کرده تا شریعت (در بریتانیا) را اجرا کنند».Islam4UK, "About Us" رهبری آن را انجم چودری بر عهده داشت. تظاهراتی که این گروه علیه بازگشت سربازان بریتانیایی در لوتون انجام داد، توجه رسانه‌ها را به خود جلب کرد و منجر به تشکیل اتحادیه دفاع از انگلیس (EDL) شد. در روز ۱۶ اکتبر ۲۰۰۹، اعضای این سازمان به سفر خیرت ویلدرس، نماینده مجلس هلند، به بریتانیا اعتراض کردند. آنها پلاکاردهایی با شعارهایی مانند «شریعت راه حل است، آزادی برو به جهنم» و «خیرت ویلدرس سزاوار مجازات اسلامی است» حمل می‌کردند. در ماه ژانویه ۲۰۱۰، این گروه با اعلام برنامه برای برگزاری یک راهپیمایی اعتراضی در ووتون باست، شهری در انگلستان که در آن مراسم سوگواری عمومی غیررسمی برای تشییع جنازه پرسنل نیروهای نظامی کشته شده در حین خدمت هنگامی که از پایگاه هوایی سلطنتی لینهام به آکسفورد می‌رفتند، توجه گسترده رسانه‌ها را به خود جلب کرد. گزارش‌هایی وجود داشت مبنی بر اینکه این گروه قصد دارد تابوت‌های خالی را به عنوان «نماد هزاران مسلمانی که فوت کرده‌اند» حمل کند که توسط این گروه تکذیب شد، اگرچه تابوت‌های خالی توسط خود چودری پیشنهاد شده بود. چودری گفت که این رویداد مسالمت‌آمیز خواهد بود و زمان برگزاری آن با هیچ دسته سوگواری همزمان نخواهد بود. این اعلامیه توسط گوردون براون نخست‌وزیر بریتانیا، محکوم شد و او گفت که برنامه برگزاری این راهپیمایی «منزجرکننده» است و «رنجاندن خانواده‌های سربازان کشته یا زخمی کاملاً ناشایست خواهد بود». وزیر کشور، آلن جانسون، اعلام کرد که با هر نوع درخواست از سوی پلیس ویلتشایر یا دولت محلی برای ممنوعیت راهپیمایی طبق بخش ۱۳ قانون نظم عمومی ۱۹۸۶ موافقت خواهد کرد. چودری گفت که ووتون باست را برای جلب بیشترین توجه انتخاب کرده است و به گفته او، ۵۰۰ عضو گروه اسلام‌برای‌بریتانیا «تابوت‌های نمادین» را به یاد غیرنظامیان مسلمانی که «توسط نیروهای ائتلاف بی‌رحمانه کشته شده‌اند» حمل خواهند کرد. شورای مسلمانان بریتانیا اظهار داشت که «فراخوان… گروه اسلام‌برای‌بریتانیا برای راهپیمایی پیشنهادی‌شان در ووتون باست را محکوم می‌کند» و ادامه می‌دهد: «مانند سایر بریتانیایی‌ها، مسلمانان بر ضد نیروهای مسلح بریتانیا نیستند.» مرکز فرهنگی اسلامی ویلتشایر اظهار داشت: «ما، به همراه سایر گروه‌های جامعه مسلمان در ویلتشایر و مناطق اطراف، از جمله انجمن اسلامی بَث و انجمن اسلامی سویندون تیمزداون، این راهپیمایی را بدون هیچ قید و شرطی محکوم می‌کنیم.» و افزود: «بنابراین، ما این موضوع را روشن می‌کنیم و به رسانه‌ها و عموم مردم اطلاع می‌دهیم که اکثریت قریب به اتفاق مسلمانان هیچ ارتباطی با این گروه ندارند.» و از پلیس ویلتشایر می‌خواهد که برگزاری این راهپیمایی را ممنوع کند. آنها اظهار داشتند که به همراه مرکز دعوت به اسلام و مسجد الغرباه، علیه «اسلام برای بریتانیا/المهاجرون» تظاهراتی برگزار خواهند کرد. در روز ۱۰ ژانویه ۲۰۱۰، گروه اسلام‌برای‌بریتانیا اعلام کرد که راهپیمایی برنامه‌ریزی‌شده خود در ووتون باست را لغو می‌کند؛ با این حال، پلیس در واقع درخواستی برای مجوز راهپیمایی دریافت نکرده بود. | ## بخش 3: المهاجرون | گروه اسلام‌برای‌بریتانیا (Islam4UK) به عنوان نام مستعار الغرباء و گروه نجات‌یافته که پیش از این تحت قانون تروریسم ۲۰۰۴ ممنوع شده بودند، طی دستوری در ۱۴ ژانویه ۲۰۱۰ در فهرست سیاه قرار گرفت. آلن جانسون، وزیر کشور وقت بریتانیا، هنگام اعلام این ممنوعیت گفت: «این فرقه پیش از این با دو نام دیگر - الغرباء و گروه نجات‌یافته - ممنوع شده است.» در دستور ژانویه ۲۰۱۰ و دستور نوامبر ۲۰۱۱، نام‌های «المهاجرون»، «ندای تسلیم»، «مسیر اسلامی»، «مدرسه شریعت لندن» و «مسلمانان علیه جنگ‌های صلیبی» نیز به عنوان نام‌های مستعار ذکر شده بودند. در ژوئن ۲۰۱۴، گروه‌های «نیاز برای خلافت»، «پروژه شریعت» و «انجمن دعوت اسلامی» به این فهرست اضافه شدند. توجه داشته باشید که برای ایجاد یک نام مستعار مشابه با نام دیگر یک سازمان ممنوعه، نیازی به این دستور نیست، کافی است که این دو از هر نظر یکسان باشند و فرد تحت پیگرد قانونی، عمل ممنوعه را انجام داده باشد. گروه اسلام‌برای‌بریتانیا (Islam4UK) بیانیه‌ای صادر کرد و گفت: «ممنوعیت امروز، میخ دیگری بر تابوت سرمایه‌داری و نشانه‌ای دیگر از احیای اسلام و مسلمانان است.» آنها هدف خود را اینگونه بیان کردند: «بنابراین، ما روزی سرزمین خود را از اشغال آزاد خواهیم کرد و شریعت را نه تنها در کشورهای مسلمان، بلکه همین‌جا در بریتانیای کبیر نیز اجرا خواهیم کرد. این چیزی است که ما به آن اعتقاد داریم، با آن زندگی می‌کنیم و امیدواریم که در باقی زندگی خود شاهد آن باشیم.» در بیانیه دیگری که در همان روز از طریق وب‌سایت آنها منتشر شد، آنها اظهار داشتند که «مقامات با گروه اسلام‌برای‌بریتانیا تماس گرفته‌اند تا فعالیت‌های آن را (به اجبار) تعطیل کنند. ما تأکید می‌کنیم که این نام دامنه دیگر توسط ما استفاده نخواهد شد، اما مبارزه به خاطر خلافت صرف نظر از آنچه کافران چه نقشه‌ای علیه مسلمانان دارند، ادامه خواهد یافت. وظیفه همه مسلمانان است که در هر کجا که هستند، قیام کنند و خواستار خلافت شوند.» این ممنوعیت باعث شده است که برخی (به گفته سانی هوندال در گاردین «چپ‌گرایان») از آن به عنوان «ضربه‌ای به آزادی بیان» انتقاد کنند، که «تلاش دولت برای جلوگیری از افراط‌گرایی خشونت‌آمیز را تضعیف می‌کند». دبوره اور در گاردین اظهار نظر کرده است که این ممنوعیت «حقوق دموکراتیک را با هدف دفاع از آنها از بین می‌برد». مسلمانان علیه جنگ‌های صلیبی: ۲۰۱۰–۲۰۱۱ این شبکه در سال ۲۰۱۰ با نام «مسلمانان علیه جنگ‌های صلیبی» (به اختصار MAC) که ظاهراً تحت نظر ابو اسدالله بود، دوباره ظهور کرد و اعضای «اسلام‌برای‌بریتانیا» پس از ممنوعیت فعالیتشان، مانند آنتونی اسمال بوکسور و انجم چودری، در آن حضور داشتند. گروه «مسلمانان مخالف جنگ‌های صلیبی» اعلام داشت که مسلمانان «مجبور به اطاعت از قانون کشور در هر کشوری که در آن اقامت دارند، نیستند». در سال ۲۰۱۱، این گروه پیشنهاد داد که مسلمانان باید در شهرهای منتخب بریتانیا، امارت‌های مستقلی تأسیس کنند که کاملاً خارج از قوانین بریتانیا، تحت شریعت (قانون اسلامی) عمل کنند. این گروه شهرهای برادفورد، دوزبری و تاور هملتس در شرق لندن را به عنوان اولین مکان‌های آزمون احتمالی برای این موجودیت پیشنهاد کرد. ترزا می وزیر کشور از نیمه‌شب ۱۱ نوامبر ۲۰۱۱ فعالیت این گروه را ممنوع کرد و عضویت در آن یا حمایت از این گروه را جرم جنایی اعلام کرد. شورای مسلمانان بریتانیا گروه مسلمانان علیه جنگ‌های صلیبی را محکوم کرد و آن را به عنوان «یک گروه کوچک و کاملاً اسفناک و افراطی» توصیف کرد. بسیاری از فعالان سابق گروه مسلمانان علیه جنگ‌های صلیبی در حال حاضر در گروه‌های اسلام‌گرای که به نام «ملت ابراهیم» و «جنبش توحید» شناخته می‌شوند، به فعالیت مشغول هستند. سازمان مسلمانان علیه جنگ‌های صلیبی در برخی از حوادث، از جمله اعتراضات در بیرون از رویال آلبرت هال و در کنزینگتون در روز ۱۱ نوامبر ۲۰۱۰، هنگامی که دو شقایق پلاستیکی بزرگ در زمان سکوت مراسم روز بزرگداشت سوزانده شدند، شرکت داشت. مراسم روز یادبود در سال ۲۰۱۰ در لندن توسط اعضای این سازمان که به اقدامات ارتش بریتانیا در افغانستان و عراق اعتراض داشتند، مختل شد. آنها در طی دو دقیقه سکوت، شقایق‌های بزرگی را آتش زدند و شعار دادند: «سربازان بریتانیایی در جهنم بسوزند». همین گروه قصد داشت در سال ۲۰۱۱ اعتراض دیگری با عنوان «جهنم برای قهرمانان» برگزار کند و اعلام کند که سربازانی که در عراق و افغانستان می‌جنگند، سزاوار رفتن به جهنم هستند. این گروه یک روز قبل از برگزاری اعتراض برنامه‌ریزی‌شده، توسط وزیر کشور جزو گروه ممنوعه اعلام شد.در طی سال‌های ۲۰۱۰ و ۲۰۱۱ اعتراضات مختلفی علیه زندانی کردن مسلمانان صورت گرفت و درخواست‌هایی برای آزادی آنها و خروج نیروهای غیرمسلمان از کشورهای مسلمان مطرح شد. در رور ۲۰ مارس ۲۰۱۱ بر علیه تری جونز، کشیش آمریکایی در فلوریدای آمریکایی که سوزاندن قرآن (کتاب مقدس اسلام) توسط او انجام گرفت، اعتراضاتی ایجاد شد. آنها از پلیس درخواست کردند که در لندن تظاهراتی را برای برهم زدن عروسی سلطنتی شاهزاده ویلیام و کاترین میدلتون در روز ۲۹ آوریل ۲۰۱۱ ترتیب دهند، اما این اجازه داده نشد. آنها بعداً به دلیل «خطر احتمالی برای جان افراد» اعتراض خود را لغو کردند در ۲ مه ۲۰۱۱، اسامه بن لادن، که رهبری سازمان اسلام‌گرای القاعده مسئول حملات خشونت‌آمیز به ایالات متحده در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ را بر عهده داشت، توسط نیروهای آمریکایی در پاکستان کشته شد. در روز ۷ مه، صدها نفر از مسلمانان بریتانیا و اعضای مسلمانان علیه جنگ‌های صلیبی در بیرون سفارت آمریکا در لندن تجمع و نماز میت برای او برگزار کردند. انجم چودری، که این اعتراض را سازماندهی کرده بود، نسبت به حمله‌ای مشابه بمب‌گذاری‌های ۷ ژوئیه ۲۰۰۵ لندن در واکنش به مرگ بن لادن هشدار داد. در روز ۳۰ ژوئیه، حدود ۵۰ نفر از اعضای مسلمانان علیه جنگ‌های صلیبی و مسلمانان والتام فارست به مدت دو ساعت از ایستگاه متروی لیتون تا میدان شهر والتام‌استُو راهپیمایی کردند و خواستار جایگزینی دموکراسی با قانون شریعت شدند و شعارهایی مانند «دموکراسی - ریا»، «شریعت برای بریتانیا» و «سکولاریسم به جهنم برود» سر دادند. در ماه اوت، اعضای گروه «مسلمانان علیه جنگ‌های صلیبی» تظاهراتی را در محکومیت فرقه شیعه و رژیم‌های شیعه «ضداسلامی» سوریه و ایران برگزار کردند. به مناسبت دهمین سالگرد حملات ۱۱ سپتامبر، حدود ۱۰۰ مرد مرتبط با این گروه در مقابل سفارت آمریکا در لندن اعتراض کردند، پرچم‌های آمریکا را به آتش کشیدند و از طریق بلندگو شعار دادند. صدای اعتراض را عزاداران در باغ یادبود ۱۱ سپتامبر در همان نزدیکی، جایی که یک دقیقه سکوت به یاد اولین برخورد هواپیما به مرکز تجارت جهانی در شهر نیویورک برقرار بود، می‌توانستند بشنوند. در روز ۱۰ نوامبر ۲۰۱۱، ترزا می وزیر کشور بریتانیا، پس از آنکه این گروه قصد داشت تظاهرات آتش زدن شقایق یادبود را تکرار کند، فعالیت آن را ممنوع اعلام کرد؛ عضویت در گروه «مسلمانان علیه جنگ‌های صلیبی» از نیمه‌شب غیرقانونی اعلام شد. در ۲ دسامبر ۲۰۱۱، بیست نفر به ظن عضویت در یک گروه ممنوعه و دو نفر به دلیل ایجاد مانع و بی‌نظمی خشونت‌آمیز در تظاهراتی در مقابل سفارت آمریکا در لندن دستگیر شدند؛ پلیس گزارشی مبنی بر اینکه معترضان عضو گروه مسلمانان علیه جنگ‌های صلیبی بوده‌اند را تأیید نکرد. این گروه در برنامه تلویزیونی «آیا خبری برای شما دارم؟» مورد تمسخر قرار گرفت و ایان هیسلوپ گفت: «آیا این مسلمانان مخالف جنگ‌های صلیبی، چند صد سال عقب نیستند؟» گروه نیازبه‌خلافت و گروه‌های اخیر: ۲۰۱۱ تا کنون در ماه ژوئن ۲۰۱۴، دولت بریتانیا سه گروه دیگر را که مظنون به فعالیت با نام مستعار سازمان افراطی المهاجرون بودند، ممنوع اعلام کرد: نیازبه‌خلافت پروژه شریعت انجمن دعوت اسلامی ایدئولوژی اهداف اعلام‌شدهٔ المهاجرون عبارتند از ایجاد آگاهی عمومی در مورد اسلام، تأثیرگذاری بر افکار عمومی به نفع شریعت، متقاعد کردن اعضای جامعه به اینکه اسلام ذاتاً سیاسی و یک راهکار ایدئولوژیک مناسب است، و نیز متحد کردن مسلمانان در مقیاس جهانی در برابر تهدیدات پیش روی امت و از سرگیری شیوهٔ زندگی اسلامی با تأسیس مجدد خلافت اسلامی است.Islamists Down Under | Assyrian International News Agency| 2006-04-24 اعضای این گروه قتل‌ها و حملات تروریستی متعددی انجام داده‌اند. جهان‌بینی کلی آنها؛ با تمرکز شدید بر خلافت جهانی با گرایش پان‌اسلامیستی است که مستقیماً از سازمان اصلی، حزب التحریر (تأسیس شده توسط تقی‌الدین النبهانی) اتخاذ شده است که توسط عمر بکری محمد حمایت می‌شد. این سازمان معمولاً به عنوان سازمان اسلامی توصیف می‌شود و گاهی به عنوان سلفی طبقه‌بندی می‌شود، با این حال، برخی از سلفی‌ها (که از خط ربیع المدخلی و دیگر جریان‌های سلفی در کشورهای عربی خلیج فارس پیروی می‌کنند)، المهاجرون و دیگر گروه‌های «جهادی» مدرن را که بر تروریسم با انگیزه سیاسی (به ویژه حملات کورکورانه علیه غیرنظامیان) تمرکز دارند، خوارج امروزی می‌دانند که خط ایدئولوژیک آنها در نهایت نه از ابن تیمیه، بلکه از خط اخوان المسلمین و سید قطب است. (که ظاهراً تحت تأثیر ایده‌های غیراسلامی «لنینیستی» قرار گرفته‌اند، از نظر آنها نام سلفی را برای کسب اعتبار در محافل اسلامی «تصاحب» کرده‌اند) تروریسم بیانیه‌ها گذشته از اعلام هواپیماربایان یازده سپتامبر به عنوان «۱۹ شکوهمند»، اظهارات جنجالی المهاجرون شامل هشداری به دولت بریتانیا می‌شود مبنی بر اینکه «روی جعبه‌ای از دینامیت نشسته است و اگر پس از حمله به جنبش‌های اسلامی و علمای اسلامی، همه چیز در مقابل آنها منفجر شود، فقط باید خودشان را سرزنش کنند». در سال ۲۰۰۴، برنامه نیوزنایت بی‌بی‌سی به نقل از یکی از رهبران المهاجرون، ابوابراهیم که گفت: وقتی دربارهٔ یازده سپتامبر صحبت می‌کنند، وقتی دو هواپیما به طرز باشکوهی از میان آن ساختمان‌ها عبور می‌کنند، خب، مردم برمی‌گردند و می‌گویند: «یک لحظه صبر کنید، این وحشیانه است. اگر جنگ را شروع کنی، طرف دیگر صورت را برنمی‌گردانیم… به قول شما نمیتونه این بینش درست باشه. از نظر اسلام درسته وقتی از غیرنظامیان بی‌گناه صحبت می‌کنید، آیا غیرنظامیان بی‌گناه را در عراق نمی‌کشید؟ حملات در ۲۹ آوریل ۲۰۰۳، آصف حنیف و عمر شریف که در برخی از محافل المهاجرون شرکت می‌کردند، بمب‌گذاری در یک کافه در تل‌آویو اسرائیل را انجام دادند که منجر به کشته شدن سه نفر و زخمی شدن ۶۰ نفر شد. در سال ۲۰۰۶، گفته می‌شود فرد دیگری که با المهاجرون مرتبط بود، بمبی را در هند منفجر کرد که منجر به کشته شدن خودش و تخریب یک پادگان ارتش شد. در سال ۲۰۰۷، پنج جوان مسلمان مرتبط با المهاجرون - عمر خیام، وحید محمود، آنتونی گارسیا، جواد اکبر و صلاح‌الدین امین - به جرم چند توطئه بمب‌گذاری با استفاده از بمب کود شیمیایی (fertiliser bombs) محکوم شدند «که به گفته پلیس می‌توانست صدها بریتانیایی را بکشد. به گفته پروفسور آنتونی گلیز، مدیر مرکز مطالعات اطلاعات و امنیت برونل، اهداف شامل «مرکز خرید بلوواتر در کنت، کلوب شبانه مینستری آو ساوند در لندن و شبکه گاز داخلی بریتانیا» بودند:دادرسی بمب کود شیمیایی شواهد غیرقابل انکاری را در اختیار ما قرار داده است که نشان می‌دهد گروه‌هایی مانند المهاجرون نقش مهمی در افراطی شدن جوانان مسلمان بریتانیایی داشته‌اند و این امر می‌تواند باعث ایجاد تروریست شود. از حدود سال ۲۰۰۳، آدبولاجو توسط بکری و سپس توسط چودَری، پس از آنکه بکری در اوت ۲۰۰۵ کشور را ترک کرد از نظر اخلاقی به تباهی کشانده شد. یکی از همکاران سابق آدبولاجو گفت که «خودش را با این فرد برای چند ساعت در این اتاق حبس کرد و وقتی بیرون آمد، یک تازه مسلمان شده بود. او انواع و اقسام حرف‌ها را می‌زد و می‌گفت که نامش را تغییر داده است.» آدبولاجو اصرار داشت که در طول محاکمه ریگبی «مجاهد» خطاب شود. حمله با چاقو در پل لندن در سال ۲۰۱۹ که در روز ۲۹ نوامبر توسط عثمان خان، تروریستی که محکوم شده بود، انجام گرفت منجر به مرگ دو غیرنظامی و زخمی شدن سه نفر دیگر شد. | ## جمع‌بندی | انبار سلاح ۲۰۱۹ در سال ۲۰۱۹، یک انبار سلاح مرتبط با المهاجرون در کاونتری کشف شد.