موضوع مقاله: پیانو پدالی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پیانو پدالی | مقدمه: پیانو پدالی (یا پیانو-پدالیر یا پدالیر) نوعی پیانو است که شامل یک صفحه پدال است که نت‌های باس را قادر می‌سازد تا با پاها نواخته شوند، همان‌طور که در ارگ استاندارد است. | ## بخش 1: پیانو پدالی | روی صفحه کلید (دستی) خود از طریق مکانیزم خاصی (مثلاً سیستم پدالپیانوی پینچی قرن بیست و یکم) عمل می‌کند. تاریخچه خاستگاه پیانوی پدالی در کلاویکورد پدالی و هارپسیکورد پدالی یافت می‌شود که یک نسخه اصلی از اولی باقی مانده است در حالی که فقط توصیف‌ها و بازتولیدهای مدرن از دومی باقی مانده است. اولین نقل قول از کلاویکورد با تخته پدال در حدود سال ۱۴۶۰ در بخشی که به آلات موسیقی در یک رساله دایره المعارفی نوشته شده توسط محقق پائولوس پائولیرینوس (۱۴۱۳–۱۴۷۱) اختصاص داشت، ظاهر شد. نوازندگان ارگ از این سازها برای تمرین زمانی استفاده می‌کردند که کسی در دسترس نبود تا برای ارگ کلیسا کار کند یا در فصل زمستان از تمرین در کلیسایی که گرم نمی‌شد اجتناب کنند. ولفگانگ آمادئوس موتزارت صاحب یک فورتپیانو با پدال‌های مستقل بود که در سال ۱۷۸۵ توسط آنتون والتر برای او ساخته شد. دست‌نوشته دست‌نویس کنسرتو در د مینور K 466 که در همان سال ساخته شد، مجموعه‌ای از آکوردها را برای دست چپ به اضافه نت‌های باس یک اکتاو پایین‌تر نشان می‌دهد. | ## بخش 2: پیانو پدالی | برخی معتقدند که نت‌های باس برای پدال در نظر گرفته شده است، اما در مورد این تفسیر اختلاف نظر وجود دارد. نت‌های باس کم می‌توانند نسخه قبلی قسمت چپ باشند که موتزارت وقتی تصمیم گرفت آنها را با آکورد جایگزین کند از خط زدن آن غافل شد. شومان پیانوی پدالی عمودی را ترجیح می‌داد و صفحه‌کلید پدالی او ۲۹ نت داشت و با حرکتی که در پشت پیانو قرار می‌گرفت وصل می‌شد، جایی که یک صفحه صوتی ویژه، پوشیده از ۲۹ سیم، در بدنه تعبیه شده بود. شومان موسیقی زیادی برای پیانوی پدالی نوشت و آنقدر مشتاق این ساز بود که فلیکس مندلسون را متقاعد کرد که صاحب یک پیانوی بزرگ پدالی بود تا کلاسی را برای آن در کنسرواتوار لایپزیگ تشکیل دهد. آلکان تعدادی کار برای آن ساخت، به سبک ویرتوز که در دیگر موسیقی‌های پیانوی او یافت می‌شود، کوین بویر برخی از این موسیقی را در سال‌های اخیر احیا کرده است، اگرچه او آن را در ارگ می‌نوازد. بیشتر از آن برای فعال کردن ارگانیست‌ها برای تمرین در خانه استفاده می‌شود، به جای اینکه برای نواختن رپرتوار پیانوی پدال استفاده شود، به جای استفاده از پدال هارپسیکورد و کلاویکورد قرن‌ها پیش. | ## بخش 3: پیانو پدالی | در دهه ۲۰۰۰، پیانوهای پدالی در ایتالیا توسط لوئیجی بورگاتو (که آن را دوباره اختراع و ثبت کرد) ساخته شد. بورگاتو رکورد پیانوی باس را به ۳۷ نت، A0 تا A3 (به جای ۳۰ یا ۳۲ استاندارد در یک ارگ) گسترش داد. صفحه پدال پینچی دارای ۳۷ پدال (از A تا A سه اکتاو به بالا) است، اما به لطف ۶۱ «انگشت» چوبی آن، که برخی از آنها در تصویر مجاور دیده می‌شوند، در مجموع محدوده پنج اکتاو دارد، و ۶۱ کلید پایینی (A0 تا A5) پیانوی پایینی را اجرا می‌کنند. این «انگشت‌ها» در سه ایستگاه مستقل از هر سه اکتاو [11] (A0-A3 برای ۱۶، A1-A4 برای ۸' و A2-A5 برای ۴') به صفحه پدال ۳۷ نت نگاشت می‌شوند. نوازندگان در سال‌های اخیر اجرای آثار پیانوی پدالی بر روی آن ساز، بر خلاف ارگ، افزایش یافته است. نوازندگان اخیر پیانو پدالی عبارتند از: دانا رابینسون، ارگ نواز و پیانیست آمریکایی، ژان دوبه، اولیویه لتری، پیتر سایکس ارگ نواز آمریکایی، مارتین اشمدینگ ارگ نواز آلمانی، دالیبور میکلاوچیچ نوازنده ارگ و هارپسیکورد اسلوونیایی، نوازنده آمریکایی. | ## جمع‌بندی | در دهه ۱۹۹۰، او آن را برای MIDI تبدیل کرد و یک ماژول پیانو رولند را کنترل کرد که به یک آمپلی فایر استریو میکسر 200w p/ch یاماها، با صفحه کلید به سمت چپ و راست حرکت می‌کرد.