aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: داویده کالاندرا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # داویده کالاندرا | مقدمه: دیوید کالاندرا (زاده ۲۱ اکتبر ۱۸۵۶ – درگذشته ۸ سپتامبر ۱۹۱۵) مجسمه‌ساز و کابینت‌ساز ایتالیایی بود. | ## بخش 1: داویده کالاندرا | پدرش علاوه بر فعالیت‌های حرفه‌ای‌اش به عنوان وکیل و مهندس هیدرولیک، باستان‌شناس و کلکسیونر مشهور سلاح‌های باستانی بود. برادر بزرگتر داویده، نویسنده ادواردو کالاندرا، نویسنده برجسته‌ای بود که رمان «لا بوفرا» را نوشت، نمونه‌ای از داستان تاریخی. پس از تحصیل در لیسئو کالاندرا، در کلاس‌های هنری آکادمیا آلبرتینا شرکت کرد و سپس به عنوان داوطلب به سواره‌نظام پیوست و در آنجا به درجه نظامی ستوان دوم (Sottotenente) رسید. | ## بخش 2: داویده کالاندرا | یکی از اولین مجسمه‌های کالاندرا، «شب‌زنده‌داری‌های پنه‌لوپه»، در سال ۱۸۸۰ در نمایشگاه هنرهای زیبای تورین به نمایش گذاشته شد. در نمایشگاه ملی ۱۸۸۴ در تورین، او سه اثر را به نمایش گذاشت: یهودا، تیگر رئاله و فیور دی کیوسترو. در سال ۱۹۰۲، کالاندرا به همراه دیگر هنرمندانش لئوناردو بیستولفی، جورجو سراجیولی، انریکو ریسند و انریکو تووز، به تأسیس مجله «هنر تزئینی مدرن» که به هنرهای تزئینی اختصاص داشت، کمک کرد. | ## بخش 3: داویده کالاندرا | از سال ۱۹۱۲ او به عنوان رئیس انجمن باستان‌شناسی و هنرهای زیبای پیدمونت (انجمن باستان‌شناسی و هنرهای زیبای پیدمونت) منصوب شد. | ## جمع‌بندی | او همچنین بنای یادبود شاه اومبرتو دوم را در ویلا بورگزه (رم) تکمیل کرد؛ این مجسمه پس از مرگ مجسمه‌ساز تکمیل شد.
موضوع مقاله: آلیک کاوالیر | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آلیک کاوالیر | مقدمه: او که یک ملحد و آزادی‌خواه بود، به هیچ ساختار از پیش تعیین‌شده و نهایی جامعه، محیط زیست یا جهان اعتقادی نداشت. | ## بخش 1: آلیک کاوالیر | او همچنین از هیچ‌یک از جنبش‌های هنری زمان خود پیروی نمی‌کرد، اگرچه همه آنها را می‌شناخت و موقتاً تحت تأثیر برخی از آنها قرار داشت. او راه خود را می‌ساخت و برداشت‌های خود را با طنزی شوخ‌طبعانه، از طریق مجسمه‌هایی که از طیف وسیعی از مواد ساخته شده بودند، روایت می‌کرد. این مجسمه‌ها در یک هزارتوی آشفته قرار گرفته بودند که بازدیدکنندگان مجبور بودند بدون اینکه بتوانند نقطه نظر قطعی پیدا کنند، از آن عبور کنند. پس از گذراندن بخشی از دوران کودکی‌اش بین رم و پاریس، در سال ۱۹۳۸ در میلان اقامت گزید. | ## بخش 2: آلیک کاوالیر | در سال ۱۹۴۲، پس از پایان دبیرستان، در آکادمی بررا ثبت نام کرد و در آنجا شاگرد فرانچسکو مسینا بود. در آنجا با جاکومو مانزو، آشیل فونی، داریو فو، بوبو پیکولی و مارینو مارینی آشنا شد که در ابتدا دستیار و در نهایت رئیس بخش مجسمه‌سازی آنها شد. او دو بار در دوسالانه ونیز، در سال‌های ۱۹۶۴ و ۱۹۷۲، هر دو بار در یک اتاق شخصی، آثار خود را به نمایش گذاشت. در سال ۱۹۹۲، یک نمایشگاه مروری قابل توجه از آثار او در کاخ سلطنتی میلان با نام «محیط اطراف» برگزار شد. | ## بخش 3: آلیک کاوالیر | از ۲۷ ژوئن تا ۹ سپتامبر ۲۰۱۸، پالاتزو رئاله میزبان نمایشگاه دیگری از آلیک کاوالیر بود. این مجموعه با عنوان «جهان سبز»، بر موضوع طبیعت تمرکز داشت و سفر هنرمند را از طریق به تصویر کشیدن جنبه‌های شکوه و رنج با بازنمایی گیاهان بازسازی می‌کرد. | ## جمع‌بندی | او در گورستان یادبود میلان به خاک سپرده شد و نامش در Famedio (تالار مشاهیر) ذکر شده است.
موضوع مقاله: توقوز اوغوز | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # توقوز اوغوز | مقدمه: توقوز اوغوز ("نُه طایفه") اتحادی سیاسی از نُه قبیله ترک تیله در آسیای مرکزی، در اوایل قرون وسطی بود. | ## بخش 1: توقوز اوغوز | توقوز اوغوز در چارچوب اولین خاقانات ترک (۵۵۲–۶۰۳) تثبیت و تابع شد و پس از تجزیه خاقانات، به عنوان یک اتحاد نُه قبیله‌ای باقی ماند. به همین ترتیب، قارلوق‌ها احتمالاً به عنوان اوچ-اوغوز شناخته می‌شدند - اوچ به معنی "سه". ریشه اصطلاح قومی تعمیم‌یافته «اوغوز» og- است که به معنای «قبیله، قبیله» است؛ که به نوبه خود، به گفته کونونوف، از کلمه ترکی باستان ög به معنای «مادر» گرفته شده است (با این حال، گلدن چنین اشتقاق دیگری را غیرممکن می‌دانست). در ابتدا ، اوغوز به معنای «قبایل» یا «اتحادیه قبیله‌ای» بود و سرانجام به یک نام قومی تبدیل شد. شاید اولین بار از توقوز اوغوزها در کتیبه‌های اورخون که در دهه ۷۳۰ میلادی نوشته شده‌اند، نام برده شده باشد. | ## بخش 2: توقوز اوغوز | هفت قبیله اول که نامشان ذکر شد - که در شمال صحرای گبی زندگی می‌کردند - قبیله غالب بودند، در حالی که قبیله‌های آ-بوسی و گولون‌وگو (سی) بعداً ظهور کردند و مدتی پس از سال ۷۴۳ در جایگاهی برابر با دیگران پذیرفته شدند. ظاهراً قبیله آ-بوسی به عنوان یک گروه قبیله‌ای فرعی در قبیله سیجیه و قبیله گولون‌وگو (سی) به عنوان ترکیبی از دو قبیله دیگر منشأ گرفته‌اند. همچنین در کتیبه‌های کول تیگین ذکر شده است که گوک‌ترک‌ها و توقوز اوغوزها پنج بار در سال با هم می‌جنگیدند. ترکان سیقیر در اسناد سغدی با سیکاری و همچنین با سیجی‌ها که در زیژی تونگجیان به عنوان توجو سیجی‌ها ذکر شده‌اند، یکی دانسته شده‌اند. در میان قبایل ترک شرقی که در جنوب صحرای گبی ساکن بودند، تانگ هویائو، سیجی (که به اشتباه انجی恩結 ترجمه شده است) را که در فرمانداری نظامی لوشان 盧山都督府 ساکن بودند، و فولی را که در همان استان جیمی دایلین ساکن بودند، جایی که قبیله انشعابی سیجی، آ-بوسی، ساکن بود، فهرست کرده است. | ## بخش 3: توقوز اوغوز | طبق گفته هاندا (۱۹۵۷)، توقوز اوغوز گروه نه طایفه‌ای بودند که توسط یاگلاقار رهبری می‌شدند و بخشی از قبیله اویغور بودند. در مقابل، گلدن (۱۹۹۲) پیشنهاد کرد که توقوز اوغوز، گروه نه قبیله‌ای تانگ هویائو به رهبری اویغورها بودند که به نوبه خود شامل نه قبیله فرعی به رهبری یاگلاقار بودند. کتیبه شینه اوسو اشاره می‌کند که یاغلاقار بر اون-اویغور «ده قبیله اویغور» و توقوز اوغوز «نه قبیله اوغوز» حکومت می‌کردند. | ## جمع‌بندی | در همین حال، هاشیموتو، کاتایاما و سنگا پیشنهاد می‌کنند که فهرست تانگ هویائو (به رهبری اویغورها) شامل نام قبایل توقوز اوغوز به‌طور خاص بوده است، در حالی که هر نام در دو فهرست (به رهبری یاغلاقار) در کتب تانگ، نام خانوادگی هر یک از نه رئیس قبیله فرعی را ثبت کرده است (به عنوان مثال، نام خانوادگی رئیس اویغور یاغلاقار است؛ نام خانوادگی رئیس سیجیه گسا است و غیره).
موضوع مقاله: بهمن چوبی اصل | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # بهمن چوبی اصل | مقدمه: رسانه قوه قضاییه جمهوری اسلامی او را متخصص پایگاه داده رایانه‌ای معرفی کرده است که در یک شرکت دانش‌بنیان مشغول فعالیت بوده است. | ## بخش 1: بهمن چوبی اصل | قوه قضائیه جمهوری اسلامی وی را به «فساد بر روی زمین از طریق همکاری اطلاعاتی با اسرائیل» متهم کرده بود. براساس اطلاعات موجود در روزشمار اعدام سیاسی در ایران، بهمن چوبی اصل، هشتمین شهروند ایران است که جمهوری اسلامی پس از جنگ ۱۲ روزه به اتهام جاسوسی به نفع اسرائیل اعدام کرده است. | ## بخش 2: بهمن چوبی اصل | تا پیش از اعدام اطلاعاتی از سوی رسانه‌های جمهوری اسلامی و ناظران حقوق بشری در مورد وی منتشر نشده بود و فرایند قضایی رسیدگی به پرونده او در سکوت انجام شده بود. پس از انتشار خبر اعدام، وکیل متهم، در استوری‌ای در اینستاگرام گفت: «در خصوص اعدام موکل بهرام چوبی اصل لازم به ذکر است درخواست اعاده دادرسی دوم و همچنین دستور توقف اجرا در روز شنبه ۵ مهر ثبت و حسب اعلام مدیر دفتر شعبه دیوان دستور توقف در روز گذشته صادر و به مرجع مربوط ارسال شده است. | ## بخش 3: بهمن چوبی اصل | ## جمع‌بندی | با این وجود و بدون اطلاع، موکل دیروز بعدازظهر به بیرون از بند زندان اوین منتقل شده و در حالی که امروز صبح در معیت یکی دیگر از همکاران در مسیر شعبه دیوان بودیم خبر اجرای حکم در خبرگزاری میزان منتشر شده است.
موضوع مقاله: مارچلو اسپارزو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مارچلو اسپارزو | مقدمه: مارچلو اسپارزو مجسمه‌ساز ایتالیایی قرن هفدهم بود که به ویژه به عنوان یک استاد گچ‌کاری شهرت داشت. | ## بخش 1: مارچلو اسپارزو | او که از سوی معاصرانش به عنوان یکی از برجسته‌ترین هنرمندان و مجسمه‌سازان پلاستیک آن دوره شناخته می‌شد، از جمله اولین استفاده‌کنندگان از گچ مرمر در آثار عظیم یادبود بود، که زبان سبکی بدیع و مهارت‌های اجرایی پالایش‌شده‌ای را به نمایش گذاشت. زندگی‌نامه اوایل زندگی مارچلو اسپارزو در اوربینو، ایتالیا در خانواده فرانچسکو دی جولیو اسپارزو و دونا جولیا به دنیا آمد. در قرارداد سال ۱۵۷۳ برای آثار در سینا، از او به عنوان «استاد مارچلو دی جولیو اسپارتی از اوربینو» یاد شده است. حرفه حرفه ای سینا پس از احتمالاً کار در رم با برندانی در سال ۱۵۷۳، او به سینا فراخوانده شد، جایی که به او سفارش‌های مختلفی داده شد. | ## بخش 2: مارچلو اسپارزو | او در کنار نقاش فلاندری، برنارد ون رانت‌ویک، در تزئینات گچبری استادانه کاخ چیگی آلا پوستیرلا همکاری کرد که تا به امروز در یازده اتاق باقی مانده است. پاویا در سال ۱۵۷۸، او برای کار در کلیسای کوچک تسبیح در کلیسای دومینیکن سن توماسو فراخوانده شد، در ابتدا برای جایگزینی آمبروجیو ولپیِ فوت‌شده، و تا سال ۱۵۸۳ سفارش‌ها را تکمیل کرد.Casati, Alessandra (2012). در سال ۱۵۸۸، او مجموعه مجسمه‌های پیچیده‌ای را خلق کرد که قدیسان فرقه دومینیکن را به تصویر می‌کشید. در سال ۱۵۹۶، اسپارزو قرارداد جدیدی را برای تزئین دو طاق جلوی کلیسای کوچک تسبیح امضا کرد. | ## بخش 3: مارچلو اسپارزو | اسپلتا در کتاب تاریخ خود در سال ۱۶۰۲، او را به عنوان «یکی از اولین گچ‌کاران این دوران» توصیف کرد (با استفاده از کلمه «اولین» به معنای باستانی «مهم‌ترین») و مجسمه باشکوه پیروزی از سال ۱۵۹۹ را به او نسبت داد. بر روی پایه‌ای در طاقچه‌ای در قرنتی، نزدیک دروازه سوم شهر، در میدان سن گابریل آن زمان قرار داشت. این مجسمه بالدار، مسلح به سبک باستانی، تاجی از برگ بو بر سر، شاخه نخلی در دست راست و عصایی در دست چپ بود. | ## جمع‌بندی | این بنای یادبود از جمله زیورآلاتی بود که برای استقبال از ملکه مارگارت در طول بازدیدش از شهر استفاده شد و بعدها توسط سیلویو سالواتیکو نجیب‌زاده حفظ شد.
موضوع مقاله: فرانچسکو لورانا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فرانچسکو لورانا | مقدمه: اگرچه در قلمرو جمهوری ونیز متولد شد، اما دوران اوج حرفه‌ای خود را در آن سوی ایتالیا گذراند و بین ناپل و سیسیل و اوربینو و در نهایت در جنوب فرانسه، جایی که درگذشت، دررفت و آمد بود.Britannica (2002). | ## بخش 1: فرانچسکو لورانا | او یکی از مهم‌ترین و پیچیده‌ترین مجسمه‌سازان قرن پانزدهم بود - پیچیده به دلیل فعالیت‌هایش در محافل فرهنگی مختلف و قرار گرفتن در معرض تأثیرات متفاوت. نیم‌تنه‌های پرتره او، فردیت خلاقانه‌ای را نشان می‌دهند که به ویژه در اواخر قرن نوزدهم جذاب به نظر می‌رسید. اگرچه ترسیم سیر تکامل سبکی او غیرممکن است، اما آثار بعدی او که در فرانسه ساخته شده، تا حدودی جذب رئالیسم شمالی را نشان می‌دهد، که در آثار اجرا شده در ایتالیا وجود ندارد. در زمان حکومت ونیز، ورانا لا ورانا نامیده شد که از رمانس دِ ورانا گرفته شده است و نام خانوادگی مورد استفاده فرانچسکو لورانا را به او داده است. | ## بخش 2: فرانچسکو لورانا | پس از کارآموزی زیر نظر یک مجسمه‌ساز، او فعالیت انفرادی خود را در ناپل آغاز کرد، جایی که او یکی از اعضای تیم مجسمه‌سازانی بود که طاق نصرت قلعه نوئوو را برای آلفونسو پنجم آراگون به پایان رساندند. پس از مرگ آلفونسو (۱۴۵۸)، او به اکس-آن-پرووانس به دربار رنه دانژو، پادشاه سابق و هنوز هم عنوان‌دار ناپل، فراخوانده شد و رنه دانژو به او مأموریت داد تا مجموعه‌ای از مدال‌های برنزی پرتره شخصیت‌ها را در دربار بسازد. آثار این دوره شامل کلیسای کوچک ماسترانتونیو و مقبره پیترو اسپشیاله در کلیسای سنت فرانچسکو در پالرمو، در کناری کلیسای سنت مارگریت در سیاکا، مجسمه‌های مریم مقدس و کودک در کلیساهای جامع پالرمو (۱۴۷۱) و نوتو، و یک نیم‌تنه که ظاهراً النور آراگونی را به تصویر می‌کشد، اکنون در کاخ آباتلیس در پالرمو، سیسیل، است. در سال ۱۴۷۱ او به ناپل سفر کرد و در آنجا مجسمه مریم مقدس را در کلیسای کوچک استا باربارا ساخت. | ## بخش 3: فرانچسکو لورانا | از سال ۱۴۷۴ تا ۱۴۷۷، لورا سه سال را در اوربینو گذراند، جایی که یکی از بستگانش به نام لوچیانو لورانا کار می‌کرد. سپس به مارسی رفت و در آنجا یک کلیسای کوچک در کلیسای جامع سنت ماری ماژور (۱۴۷۵–۱۴۸۱) ساخت، اولین سازه‌ای که در فرانسه کاملاً به سبک رنسانس طراحی شده بود. | ## جمع‌بندی | کارگاه او در مارسی محراب مرمری سنت لازاروس و همچنین محراب کالواری در سنت دیدیه دو آوینیون و مقبره‌های جیووانی کوسا در سنت مارته دو تاراسکون و شارل، کنت دو ماین، در لو مان را ساخت.Nikolaus Pevsner.
موضوع مقاله: الساندرو لئوپاردی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # الساندرو لئوپاردی | مقدمه: اولین بار در سال ۱۴۸۲ نام او شنیده شد و گفته می‌شود که در ضرابخانه کار می‌کرده است. | ## بخش 1: الساندرو لئوپاردی | زمانی گفته می‌شد که او بنای یادبود دوک آندره‌آ وندرامین، که اکنون در کلیسای سن جیووانی پائولو قرار دارد، را طراحی کرده است، اما اکنون عموماً تصور می‌شود که این بنا کار تولیو لومباردو بوده است، اگرچه لئوپاردی ممکن است در برخی از طرح‌ها نقش داشته باشد.Lorenzetti p. در سال ۱۴۷۹، او مدلی را برای مسابقه‌ای که توسط سیگنوریا در ونیز برای یافتن مجسمه‌سازی برای بنای یادبود سوارکاری بارتولومئو کولئونی آغاز شده بود، ارائه داد. لئوپاردی در سال ۱۴۸۷ به اتهام کلاهبرداری به مدت ۵ سال تبعید شد و در سال ۱۴۹۰ توسط سنا فراخوانده شد تا مجسمه چشمگیر وروکیو از بارتولومئو کولئونی را که ونیزی‌ها طبق مفاد وصیت‌نامه کولئونی به او سفارش داده بودند، به پایان برساند. وروکیو که مدل گلی را در ونیز ساخته بود، در سال ۱۴۸۸، قبل از ریخته‌گری برنزی آن، درگذشت. | ## بخش 2: الساندرو لئوپاردی | او در وصیت‌نامه خود درخواست کرد که شاگردش، لورنزو دی کردی، برای ترتیب دادن ریخته‌گری آن استخدام شود، اما پس از تأخیر زیاد، ونیزی‌ها در سال ۱۴۹۰ لئوپاردی را برای ریخته‌گری آن انتخاب کردند و او همچنین پایه‌ای را که مجسمه روی آن قرار دارد، ساخت. این اثر مورد تحسین جهانی قرار گرفته است، اگرچه جان پوپ-هنسی معتقد بود که اگر وروچیو خودش آن را تمام می‌کرد، حتی بهتر هم می‌شد.Lorenzetti p. وقتی کولئونی پول مجسمه‌اش را وقف کرد، شرط گذاشت که مجسمه باید در میدان سن مارکو نصب شود، اما دولت ونیز نتوانست اجازه این کار را بدهد و با نصب آن در نزدیکی مدرسه سن مارکو، بیرون کلیسای اس‌اس جیووانی پائولو، جایی که امروز نیز قرار دارد، مصالحه کرد.Pope-Hennessy p. لئوپاردی بین سال‌های ۱۵۰۳ تا ۱۵۰۵ روی کلیسای کوچک کاردینال زنو در سنت مارک کار کرد که تا سال ۱۵۱۵ توسط آنتونیو لومباردو و تولیو لومباردو به پایان رسید.Pope-Hennessy p. | ## بخش 3: الساندرو لئوپاردی | در سال ۱۵۰۵، او پایه‌های برنزی را که با نقش برجسته تزئین شده بودند، برای سه میله پرچم بزرگ دکل مانند در میدان سن مارکو طراحی و ریخته‌گری کرد. پس از آتش‌سوزی فاجعه‌بار در ریالتو در ژانویه ۱۵۱۴، او یکی از چهار معماری بود که مدل‌هایی را برای بازسازی منطقه ارائه داد، اما قرارداد به اسکارپانینو داده شد.Howard p. | ## جمع‌بندی | هاوارد، دبورا: معماری و حمایت جاکوپو سانسووینو در ونیز رنسانس (انتشارات دانشگاه ییل، ۱۹۷۵) لورنزتی، جولیو: ونیز و تالاب آن (۱۹۲۶، چاپ دوم ۱۹۵۶) ترجمه جان گاتری (لینت، تریسته، ۱۹۷۵) پروکو، گیدو و آنتونیو سالوادوری: تمدن از ونیز.
موضوع مقاله: فرانچسکو جونتا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فرانچسکو جونتا | مقدمه: او که از چهره‌های برجسته سال‌های اولیه فاشیسم بود، به ایجاد این جنبش در چندین منطقه از کشور کمک کرد و به ویژه در تریسته فعال بود. | ## بخش 1: فرانچسکو جونتا | در دوران پس از جنگ،‌علی‌رغم درخواست یوگسلاوی برای استرداد،‌او هرگز به این کشور مسترد نشد. جونتا، یکی از اعضای اولیه جنبش فاشیستی ایتالیا، و رهبر فاشو در فلورانس بود و در سال ۱۹۲۰ به رژه جولیان (ونیز جولیا) فرستاده شد تا به پروفسور روگرو کونفورتو در ایجاد جنبش فاشیستی در منطقه کمک کند. او که به عنوان یک سازمان‌دهنده خوب شهرت یافته بود، متعاقباً در همان سال به تریسته اعزام شد تا تحت نظر گابریل دانونتزیو کار کند.Paul H. او با بنیتو موسولینی همکاری کرد تا تعدادی از جوخه‌های فاشیستی را که به گروهی از اسلوونی‌های ظاهراً جدایی‌طلب در شمال ایستریا حمله کردند، تشکیل دهد. او به عنوان یک رهبر فاشیست (RAS) در تریسته، یک پایگاه حمایت توده‌ای اولیه برای جنبش فاشیستی ایجاد کرد.S.J. 48 در ژانویه ۱۹۲۰، او به تریسته فرستاده شد، جایی که بلافاصله به کمیته مرکزی حزب فاشیست محلی پذیرفته شد. | ## بخش 2: فرانچسکو جونتا | جونتا در جنبش فاشیستی تریسته به سرعت پیشرفت کرد و در ماه مه همان سال به عنوان دبیر سیاسی منصوب شد، سمتی که تا زمان راهپیمایی به سوی رم در اختیار داشت. او همچنین به عنوان روزنامه‌نگار، از سال ۱۹۲۰ تا ۱۹۲۳ سردبیر نشریه فاشیستی «مردم تریسته» بود. 31 در اکتبر ۱۹۲۲، او فرماندهی فاشیست‌ها را از رژه جولیان در راهپیمایی به سوی رم بر عهده داشت. در این نقش، در مارس ۱۹۲۵، زمانی که قضات میلان تلاش کردند او را به دلیل حمله به فورنی متهم کنند، از پیگرد قانونی مصون اعلام شد. دالماسی در فوریه ۱۹۴۳، او جانشین جوزپه باستیانینی به عنوان فرماندار دالماتیا شد. جونتا که از زمان فعالیتش در رژه جولیان ساکن اسلاوهای جنوبی، به شدت ضد یوگسلاو بود، تعدادی از همکاران قدیمی خود را از تریسته با خود آورد. | ## بخش 3: فرانچسکو جونتا | 136-7 او متعاقباً در جمهوری سوسیال ایتالیا هم نقش پذیرفت اگرچه در سطح شخصی تا حد زیادی نسبت به این رژیم بی‌علاقه بود. فعالیت پس از جنگ گفته می‌شود که پس از جنگ جهانی دوم، یوگسلاوی خواستار استرداد جونتا شد تا بتواند به دلیل جنایات جنگی در یوگسلاوی محاکمه شود. او در موارد زیر دخیل بود: نقشش در دادگاه دومینی در سال ۱۹۴۷، که قتل جاکومو ماتئوتی را بررسی می‌کرد. او در رابطه با این موضوع متهم نشد، اما در همان سال به اتهامات نامرتبط دیگری متهم شد. | ## جمع‌بندی | زندگی شخصی او با مارکینس زناید دل گالو دی روکاجیوینه، نبیره ناپلئون بناپارت ازدواج کرد.
موضوع مقاله: آندره‌آ آلسی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آندره‌آ آلسی | مقدمه: آندریا آلسی ( , – ۱۵۰۴/۰۵) معمار و مجسمه‌ساز ونیزی با اصالت آلبانیایی بود که یکی از برجسته‌ترین هنرمندان دالماتیای ونیزی و کرواسی به‌شمار می‌رفت. | ## بخش 1: آندره‌آ آلسی | زندگی آندره‌آ آلسی حدود سال ۱۴۲۵ در شهر دوراتزو در آلبانی ونیزی (دورس امروزی، آلبانی) متولد شد و احتمالاً اصالتاً آلبانیایی بوده است تا ایتالیایی. او در دوران جمهوری ونیز به شهر اسپلیت در دالماتیا نقل مکان کرد و در آنجا زیر نظر مجسمه‌ساز مارک تروجا تحصیل کرد. او بیشتر عمر خود را در دالماتیا گذراند و بسیاری از آثار خود را در آنجا انجام داد و در اسپلیت، شیبنیک، زادار، راب، تروگیر، آنکونا و جزایر ترمیتی کار کرد. | ## بخش 2: آندره‌آ آلسی | درست مانند کلیسای جامع سیبنیک سنت جیمز در دالماتیا، کلیسای کوچک از بلوک‌های سنگی بزرگ با دقت بسیار بالا ساخته شده است. این کلیسا هماهنگی بی‌نظیری از معماری و مجسمه‌سازی مطابق با آرمان‌های باستانی دارد. در اطراف آن، نقش برجسته‌هایی از پوتوهایی که مشعل حمل می‌کنند، دیده می‌شود که گویی از درهای دنیای زیرین به بیرون نگاه می‌کنند. | ## بخش 3: آندره‌آ آلسی | در بالای آنها، طاقچه‌هایی با مجسمه‌های مسیح و حواریون (اثر اصلی آلسی) وجود دارد که در میان آنها بتونه، پنجره‌های دایره‌ای احاطه شده با حلقه‌های میوه و نقش برجسته‌ای از میلاد مسیح وجود دارد. همه چیز با سقف گنبدی شکل با تصویر خدا در وسط و نود و شش تصویر از سر فرشتگان پوشیده شده است. آندریا بیشتر به خاطر مجسمه‌های تجاری‌اش در آنکونا، ایتالیا و نقاشی‌های دیواری‌اش در کلیسای جامع تروگیر، به‌ویژه تعمیدگاه تروگیر شناخته می‌شود. | ## جمع‌بندی | او غسل تعمید تروگیر را در سال ۱۴۶۷ با: اندراس الکسیس دراچینوس اپیفکس مککککسیی امضا کرد (اندراس الکسیس، صنعتگر از دورس، ۱۴۶۲).
موضوع مقاله: قلعه براندو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # قلعه براندو | مقدمه: نام قلعه براندو از براندو اول با نام خانوادگی براندولینی، یک خانواده باستانی اهل فورلی، که اربابان قلعه بودند، گرفته شده است. | ## بخش 1: قلعه براندو | تاریخچه قلعهٔ کَستِل‌براندو در دوران روم باستان به‌عنوان یک دژ دفاعی ساخته شد تا از مسیرهای ارتباطی مهمی که شمال ایتالیا را به سرزمین‌های آن‌سوی آلپ پیوند می‌دادند، محافظت کند. در آغاز، یک پادگان نظامی در این محل مستقر بود که وظیفه‌اش حفاظت از ناحیه میان رودهای پیاوِه و لیوِنزا بود؛ این اقدام با هدف تأمین امنیت ساخت بخش پیش‌آلپی جادهٔ کلودیا آوگوستا انجام شد—راهی حیاتی که در دوران روم، درهٔ رود پو را به منطقهٔ رائتیا (اتریش امروزی) متصل می‌کرد. در جریان یک کاوش باستان‌شناسی اخیر، یک تنور نان با قطر سه متر در دل این دژ کشف شد که متعلق به همان دوره است. همچنین، حمام‌های رومی و لوله‌های اصلی قناتی که آب را از سه چشمهٔ طبیعی اطراف به قلعه می‌رساندند، از زیر خاک بیرون آورده شده‌اند—چشمه‌هایی که تا به امروز نیز آب قلعه را تأمین می‌کنند. در دوران مهاجرت‌های بزرگ اروپا، این دژ به موقعیتی دفاعی مهم در برابر یورش اقوام مهاجم بدل شد. در قرن سیزدهم، خانوادهٔ دا کامینو مالکیت قلعه را در دست گرفتند و بین سال‌های ۱۲۳۳ تا ۱۳۳۵ در آن سکونت داشتند. | ## بخش 2: قلعه براندو | آنان قلعه را به‌طور چشم‌گیری توسعه دادند، از جمله با افزودن برج مرکزی و دیوارهای مستحکم با سبک معماری گوئلف-گیبلین. در همین قلعه، در سال ۱۲۴۰، گِراردو سوم دا کامینو—از بزرگ‌ترین اربابان فئودال و فرماندهان نظامی ایتالیا—به دنیا آمد. این جمهوری، قلعه را ابتدا به مارین فالیه‌رو سپرد و سپس به دو فرمانده نظامی برجسته—جیووانی براندولینو و اراسمو دا نارنی، که با لقب «گاتامِلاتا» شناخته می‌شد—اعطا کرد. در نیمهٔ نخست قرن شانزدهم، آنتونیو ماریا براندولینی (۱۴۷۶–۱۵۲۲) مهندسان ماهری را به‌کار گرفت تا بخش مرکزی قلعه را گسترش دهند. این توسعه با الهام از سبک سانسووینو انجام شد و شامل پنجره‌های دو و سه‌تایی با طاق‌های گوتیک ونیزی بود که به نمای قلعه جلوه‌ای هنری و باشکوه بخشید.Merriman,Mira P: 1986, Page 181 در سال ۱۷۰۰ میلادی، خانوادهٔ براندولینی از اوتاویو اسکوتی—معمار و کنت شهر ترویزو—دعوت کردند تا طراحی و ساخت بخش جنوبی قلعه را برعهده گیرد. فضای داخلی این کلیسا با نقاشی‌های دیواری اثر اِجیدیو دال‌اُلیو، هنرمند قرن هجدهم، تزئین شد. | ## بخش 3: قلعه براندو | در طول جنگ جهانی اول، این قلعه توسط نیروهای امپراتوری اتریش مورد حمله قرار گرفت و به عنوان بیمارستان نظامی مورد استفاده قرار گرفت. خانواده براندولینی خانه خود را رها کردند و به ویلای سولیگتو خود در نزدیکی پیوه دی سولیگو فرار کردند. پس از ۱۰ سال کار مرمت، که توسط کنت گیرولامو چهارم براندولینی (۱۸۷۰–۱۹۳۵) تأمین مالی شد، این قلعه در سال ۱۹۲۹ به عنوان محل سکونت بازگشایی شد. در سال ۱۹۵۹، این قلعه توسط خانواده براندولینی به پدران سالزیان فروخته شد، که ساختار آن را تغییر دادند تا از آن به عنوان صومعه و مرکز مطالعات معنوی استفاده کنند. در سال ۱۹۹۷، کاستل براندو توسط شرکت سرمایه‌گذاری کواترنری خریداری شد که یک برنامه نوسازی گسترده را برای تبدیل آن به هتل و موزه آغاز کرد. | ## جمع‌بندی | روزگار کنونی قلعه براندو اکنون به‌طور گسترده بازسازی شده و اکنون یک هتل ۴ ستاره، موزه و یک تئاتر را در خود جای داده است.
موضوع مقاله: باچو د آنیولو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # باچو د آنیولو | مقدمه: 2007 زندگی‌نامه «باچو» مخفف بارتولومئو است و «دانیولو» به نام پدرش، آنجلو، اشاره دارد. | ## بخش 1: باچو د آنیولو | سازه چوبی سانتیسیما آنونزیاتا، یک محراب دو طرفه استادانه، «در سال ۱۵۰۰ بر اساس طرحی از باچوی دانیولو آغاز شد». اما در آغاز قرن شانزدهم او با معمار سیمونه دل پولایولو در بازسازی کاخ وکیو همکاری داشت و در سال ۱۵۰۶ به او مأموریت داده شد تا گنبد کلیسای سانتا ماریا دل فیوره را تکمیل کند. | ## بخش 2: باچو د آنیولو | در سال ۱۴۹۶ او همکاری طولانی مدتی را با کاخ سینیوریا برای کارهای پارچه و دکوراسیون آغاز کرد. باچو دانیولو، از جمله کاخ بورگرینی-روسلی دل تورکو و کاخ بارتولینی سالیمبنی را نیز طراحی کرد. | ## بخش 3: باچو د آنیولو | کاخ بارتولینی اولین خانه‌ای بود که درهای ورودی آن ستون‌هایی به در و پنجره‌ها اضافه شد، کاری که قبلاً محدود به کلیساها بود. استودیوی او محل رفت و آمد برخی از مشهورترین هنرمندان آن زمان بود: میکل‌آنژ، آندره‌آ سانسووینو، برادران آنتونیو دا سانگالوی بزرگ و جولیانو دا سانگالوی بزرگ و رافائل جوان. | ## جمع‌بندی | جورجیو وازاری باچیو را در جلد چهارم کتاب زندگی برجسته‌ترین نقاشان، پیکرتراشان و معماران خود گنجانده است.
موضوع مقاله: آنتون ماریا مارالیانو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آنتون ماریا مارالیانو | مقدمه: او پیشگام تحولات مهمی در سبک مجسمه‌سازی چوبی بود، به موازات تحولاتی که توسط فیلیپو پارودی ۹ در مجسمه‌سازی مرمر و دومنیکو پیولا در نقاشی هدایت شده بود. | ## بخش 1: آنتون ماریا مارالیانو | کارگاه او بسیاری از مجسمه‌های مذهبی معمول، از جمله مریم مقدس، چهره‌های مقدسین و صحنه‌های روایی از کتاب مقدس را تولید کرد. این مجسمه‌ها اکنون در بسیاری از کلیساها و محراب‌های سراسر لیگوریا (عمدتاً در جنوا، راپالو، چیاوری، سله لیگوره، ساونا) و همچنین در اسپانیا نگهداری می‌شوند. او همچنین برای کاساکه (انجمن‌های برادری جنوا) مجسمه‌ها و صلیب‌هایی ساخت که در روزهای جشن در دسته‌های عزاداری حمل می‌شدند. | ## بخش 2: آنتون ماریا مارالیانو | پسرش، جیووانی باتیستا مارالیانو، نیز تا زمان مرگش در جریان یک سرقت در لیسبون، در کادیز و لیسبون مجسمه‌ساز چوبی بود. آثار او عبارتند از: اکستازی سنت فرانسیس در کلیسای پدر سانتو (سنت فرانچسکو ماریا دا کامپوروسو) در جنوا چشم‌انداز سنت پاسکال بایلون در کلیسای بشارت بسیار مقدس واستاتو در جنوا مجسمه‌های راهپیمایی سنت آنتونی ابوت و سنت پاول اول زاهد، که در کلیسای سنت آنتونی ابوت (مل - جنوا) نگهداری می‌شوند. فرشته مقرب سنت مایکل در کلیسای سن میشل (سل لیگور) پیکره‌های گهواره در پناهگاه مادونتا، جنوا. | ## بخش 3: آنتون ماریا مارالیانو | در کادیز: مدونا دل کارمین، فرشته سن رافائل، مسیح برخاسته در سانتا مارگاریتا لیگوره سه اثر جالب وجود دارد: فرشته نگهبان و سنت جان نپومونک در باسیلیکای سنت مارگارت آنتیوخیا، سانتا مارگاریتا لیگوره و سنت اراسموس در کلیسای سنت اراسمو. یک مدونای چوبی نگهداری شده در کلیسای سن فرانچسکو آلا چیاپتا در بولزانتو (جنووا) یک صلیب در کلیسای سانتا کروچه، در مونگلیا. | ## جمع‌بندی | یک مجسمه چوبی مریم مقدس از سن جورجیو در بورمیدا (استان ساونا) (که به‌طور قطع به او نسبت داده نشده است).