aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: راما هشوفط | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # راما هشوفط | مقدمه: راما هشوفط (به عبری: ، به معنای «بلندی‌های قاضی») یک کیبوتص در شمال اسرائیل است. | ## بخش 1: راما هشوفط | این کیبوتص در ارتفاعات مناشه جای دارد و در حوزهٔ اداری شورای منطقه‌ای مگیدو قرار می‌گیرد. نام آن از نام جولیان ویلیام مک، قاضی فدرال آمریکایی و رهبر صهیونیست گرفته شده‌است. راما هشوفط در سال ۱۹۴۱ از اتحاد دو گروه پیشگام جنبش هشومر هتسعیر از لهستان و لیتوانی بنیان‌گذاری شد. در سال‌های بعد یهودیان مهاجر از بلغارستان، مجارستان، رومانی و آرژانتین نیز به آن پیوستند. این روستا به نام جولیان ویلیام مک (۱۸۶۶–۱۹۴۳)، قاضی فدرال آمریکایی نام‌گذاری شده‌است. او همچنین رئیس افتخاری کنگره جهانی یهودیان، رئیس کنگرهٔ یهودیان آمریکا و رئیس سازمان صهیونیست آمریکا بود. مک در کنفرانس صلح ورسای پس از جنگ جهانی اول به‌عنوان مدافع ایجاد دولت یهودی در فلسطین شرکت کرد. | ## بخش 2: راما هشوفط | رود شوفط در نزدیکی کیبوتص جریان دارد و در یکی از شاخه‌های فرعی آن به نام نهر اولموسیم، پارک کوچکی وجود دارد. گروه میتسپه هشارون (به معنای «دیدبانگاه شارون») بر تپه‌ای ۲۰ دونمی متعلق به صندوق ملی یهود در حدود ۴ کیلومتری رعانانا مستقر شد. این کیبوتص کوچک که در سال ۱۹۳۷ حدود ۸۰ عضو داشت، یک مزرعهٔ سبزی را اداره می‌کرد؛ اما نمی‌توانست برای همهٔ اعضا کار فراهم کند و از این رو بخشی از آنها در رعانانا و کفر نحمان (امروزه بخشی از رعانانا) کار می‌کردند. این کیبوتص از حمل‌ونقل ضعیفی برخوردار بود و ساکنانش به دلیل کار در نزدیکی راه‌آهن با شکایت‌هایی روبه‌رو شدند. بزرگان این کیبوتص کوچک در رخووت کار می‌کردند و فرزندانشان نیز در آنجا تحصیل می‌کردند. در سال ۱۹۴۳ پیش از عزیمت همهٔ اعضا به راما هشوفط، کیبوتص ۱۸۶ عضو از جمله ۴۶ کودک داشت. بنیان‌گذاری و سال‌های نخست این دو گروه با یکدیگر متحد شدند و در ۲ نوامبر ۱۹۴۱ با پشتیبانی کِرِن هایِسود بر زمینی متعلق به صندوق ملی یهود کیبوتص را بنیان نهادند. | ## بخش 3: راما هشوفط | در سال‌های بعد یهودیانی از بلغارستان، مجارستان، رومانی و آرژانتین نیز به کیبوتص پیوستند. در سال‌های آغازین، اعضا به پاکسازی و آماده‌سازی زمین برای کشاورزی پرداختند و روابط خوبی با روستای عربی الریحانیه برقرار کردند. در سال ۱۹۴۲ نخستین سازه‌های دائمی ساخته شد و در سال ۱۹۴۳ کارگاه نجاری بنا گردید. پس از آنکه روستای الریحانیه در جریان جنگ ۱۹۴۸ فلسطین از سکنه تهی شد، راما هشوفط و عین هاعمق از زمین‌های آن بهره‌برداری کردند. تحولات پس از تأسیس در سال ۱۹۵۴ کیبوتص به شبکهٔ ملی آب‌رسانی که توسط مکوروت اداره می‌شد متصل گردید. در سال ۲۰۰۳ کیبوتص خصوصی‌سازی شد و در سال ۲۰۰۵ خانواده‌های جدیدی به آن نقل مکان کردند. در سپتامبر ۲۰۱۰ نخستین بخش محلهٔ جدیدی به نام «هَسادِه» (به معنای «مزرعه») تکمیل شد. | ## جمع‌بندی | در سپتامبر ۲۰۲۰ کیبوتص برای مدت کوتاهی نام خود را به «راما هشوفطت» (به معنای «بلندی‌های قاضی [زن]») تغییر داد تا ادای احترامی به روث بیدر گینزبرگ باشد که در اوایل همان ماه درگذشته بود.
موضوع مقاله: ویدوکیند | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ویدوکیند | مقدمه: ویدوکیند (؛ زاده حدود ۷۳۰ – درگذشته حدود ۸۰۸ میلادی) رهبر ساکسون‌ها و مخالف اصلی شارلمانی در جریان جنگ‌های ساکسون از ۷۷۷ تا ۷۸۵ میلادی بود. | ## بخش 1: ویدوکیند | او نماد مقاومت ساکسون‌ها در برابر گسترش امپراتوری فرانک و تحمیل مسیحیت به قبایل ژرمن شمالی محسوب می‌شود. اگرچه اطلاعات تاریخی دقیقی از زندگی او پیش از شورش‌ها در دست نیست، اما او در فرهنگ عامه آلمان به عنوان یک قهرمان ملی و مدافع آزادی‌های سنتی ساکسون‌ها شناخته شده است. رهبری مقاومت علیه شارلمانی ویدوکیند در سال ۷۷۷ میلادی، زمانی که شارلمانی مجمع ملی فرانک‌ها را در پادربورن برگزار کرد، از بیعت با او خودداری کرد و به دانمارک گریخت. در سال‌های بعد، او بارها به قلمرو ساکسون‌ها بازگشت تا شورش‌های گسترده‌ای را علیه فرانک‌ها سازماندهی کند. | ## بخش 2: ویدوکیند | اوج موفقیت نظامی او در سال ۷۸۲ در نبرد سونتل رقم خورد، جایی که نیروهای او موفق شدند ارتش فرانک را در غیاب شارلمانی شکست دهند. تسلیم و غسل تعمید پس از سال‌ها جنگ فرسایشی و با وجود پیروزی‌های مقطعی، قدرت نظامی فرانک‌ها در نهایت بر مقاومت ساکسون‌ها چیره شد. در سال ۷۸۵، ویدوکیند که دریافت مقاومت بیشتر بی‌فایده است، در نزدیکی پادربورن با شارلمانی وارد مذاکره شد. مراسم غسل تعمید او در کاخ سلطنتی آتینی برگزار شد و شارلمانی شخصاً پدرخوانده او گردید. | ## بخش 3: ویدوکیند | این رویداد نقطه عطفی در پایان مقاومت سازمان‌یافته ساکسون‌ها و ادغام آن‌ها در امپراتوری فرانک بود. میراث و مرگ درباره زندگی ویدوکیند پس از غسل تعمید اطلاعات تاریخی اندکی وجود دارد؛ برخی گزارش‌ها حاکی از آن است که او تا پایان عمر به عنوان یک مسیحی وفادار باقی ماند و احتمالاً در صومعه‌ای در انگر ساکن شد. طبق سنت‌های محلی، او در حدود سال ۸۰۸ میلادی درگذشت و در کلیسای استیفت‌کیرشه در انگر به خاک سپرده شد. | ## جمع‌بندی | در قرون وسطی، افسانه‌های متعددی درباره او ساخته شد و بسیاری از خاندان‌های اصیل آلمانی، از جمله خاندان سلطنتی اتونیان، تلاش کردند نسب خود را به او برسانند تا مشروعیت سیاسی خود را در میان ساکسون‌ها تقویت کنند.
موضوع مقاله: رنتیه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # رنتیه | مقدمه: رنتیه (به عربی: ) روستایی فلسطینی بود که در فاصلهٔ ۱۶ کیلومتری خاور یافا قرار داشت. | ## بخش 1: رنتیه | ساکنان روستا پس از حملهٔ ۱۰ ژوئیه ۱۹۴۸ نیروهای اسرائیلی از تیپ هشتم زرهی پالماخ و گردان سوم پیادهٔ تیپ ۳ الکساندرونی در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل آواره شدند. این نام ظاهراً با نام رنطیس پیوند دارد که خود شکل یونانی‌شدهٔ یک نام عبری (Rmtym، در ترجمهٔ هفتادتنان Aρμαθαιμ) است. در سال ۱۵۵۷ درآمدهای روستا برای وقف تازه‌تأسیس خاصکی سلطان عمارت در بیت‌المقدس اختصاص یافت که خرم سلطان (روکسلانا) همسر سلیمان یکم آن را بنیاد نهاده بود. روستاییان مالیات محصولات کشاورزی شامل گندم، جو، میوه و کنجد و نیز بر دارایی‌هایی مانند بز و کندو می‌پرداختند. در سال ۱۸۳۸ رنتیه به‌عنوان روستایی مسلمان‌نشین با نام Rentieh در ناحیهٔ اداری لُد ثبت شد. در سال ۱۸۷۰ پژوهشگر فرانسوی ویکتور گرن از روستا دیدن کرد و آن را نیمه‌ویران توصیف کرد. | ## بخش 2: رنتیه | فهرست روستاهای عثمانی در همان دوره رنتیه را دارای ۳۳ خانه و ۱۱۶ نفر جمعیت (تنها مردان) گزارش کرد. در سال ۱۸۸۲ بررسی فلسطین غربی از سوی صندوق اکتشاف فلسطین رنتیه را روستایی کوچک با ساختمان‌هایی از خشت توصیف کرد که راه اصلی از کنار آن می‌گذشت. در سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین جمعیت به ۴۱۱ نفر افزایش یافت که همچنان همگی مسلمان بودند و در ۱۰۵ خانه زندگی می‌کردند. بر پایهٔ آمار سال ۱۹۴۵ جمعیت به ۵۹۰ مسلمان رسیده بود و مساحت کل زمین‌ها ۴٬۳۸۹ دونوم بود. از این میان ۵۰۵ دونوم برای مرکبات و موز، ۹۹ دونوم برای باغ و زمین‌های آبی، ۳٬۵۱۸ دونوم برای غلات و ۱۳ دونوم به‌عنوان بافت ساخته‌شده طبقه‌بندی شده بود. ساکنان رنتیه همراه با روستاییان دیگر در حملات ۱۹۲۱ به پتح تیکوا شرکت کردند، هرچند مختار روستا که محاکمه شد در دادگاه نظامی تبرئه شد. | ## بخش 3: رنتیه | در آغاز شورش بزرگ عربی (۱۹۳۶) باغ پرتقال متعلق به یهودیان در نزدیکی رنتیه از ریشه درآورده شد و ارتش بریتانیا بر روستا یورش برد و شماری از ساکنان را بازداشت کرد. ۱۹۴۸ و پس از آن بر پایهٔ گزارش بنی موریس دو حمله بر رنتیه صورت گرفت: نخست در ۲۸ آوریل ۱۹۴۸ در پی تلاش ایرگون برای پاکسازی پیرامون یافا و دوم پیش از سپیده‌دم ۱۰ ژوئیه ۱۹۴۸ به دست نیرویی از تیپ هشتم زرهی پالماخ و گردان سوم پیاده‌نظام تیپ ۳ الکساندرونی در چارچوب عملیات دنی. نیروهای اسرائیلی در عمق زمین‌های عربی در جبههٔ میانی پیشروی کردند تا شهرهای رمله و لُد را محاصره کنند و این حمله به تصرف رنتیه و چندین روستای مجاور انجامید. ساکنان روستا پیش از ورود ارتش اسرائیل گریخته بودند، هرچند برخی در دوران آتش‌بس نخست برای کار در مزارع بازمی‌گشتند. در سال ۱۹۹۲ بقایای روستا چنین توصیف شده‌اند: «سه خانهٔ متروک در میان علف‌های هرز، گیاهان بلند وحشی و آوار چندین خانهٔ دیگر، تنها چیزی است که از روستا بر جا مانده. | ## جمع‌بندی | دو خانه بام صاف دارند و سومی احتمالاً بام شیروانی داشته‌است.» بازتاب در فرهنگ معاصر در فیلم سریده: زنی از فلسطین ساختهٔ طهانی راشد شخصیت اصلی توضیح می‌دهد که دختر و پسر خود را به نام‌های رنتیا و آرام از روی نام روستاهای فلسطینی نامگذاری کرده تا یاد میهن را زنده نگه دارد.
موضوع مقاله: لیونیم | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لیونیم | مقدمه: این شهرک در شمال‌غربی دریاچه طبریه در دره گینوسار غربی جای دارد و زیر نظر شورای منطقه‌ای مروم هاگالیل اداره می‌شود. | ## بخش 1: لیونیم | لیونیم در سال ۱۹۸۲ بنیان‌گذاری شد و نخست به‌صورت یک موشاو کارگری پایه‌ریزی گردید. جغرافیا لیونیم در ارتفاع ۵۱ متر زیر سطح دریا قرار دارد و در حدود ۴۰ کیلومتر از ساحل دریای مدیترانه و نزدیک به ۳ کیلومتر در غرب دریاچه طبریه واقع شده‌است. لیونیم در حدود ۱۱۰ کیلومتر شمال‌شرقی مرکز تل‌آویو، نزدیک به ۵۰ کیلومتر شرق مرکز حیفا و در حدود ۹ کیلومتر شمال‌غربی طبریه قرار دارد. دسترسی به این شهرک از راه جادهٔ محلی شمارهٔ ۸۰۷۷ فراهم است که از بزرگراه شمارهٔ ۹۰ در امتداد ساحل غربی دریاچه طبریه منشعب می‌شود. | ## بخش 2: لیونیم | این برنامه در اواخر دههٔ ۱۹۷۰ و آغاز دههٔ ۱۹۸۰ میلادی به ساخت ده‌ها روستای یهودی‌نشین جدید در منطقهٔ جلیل انجامید و هدف آن تقویت حضور جمعیتی یهودیان در این ناحیه و فراهم‌سازی زندگی روستایی با سبک حومه‌شهری بود. گروه بنیان‌گذار نخست از سال ۱۹۸۱ در اردوگاه موقت گیوعات حنانیا (که اکنون جایگاه کیبوتص اینبار است) اقامت داشتند و در مارس ۱۹۸۲ به مکان کنونی نقل‌مکان کردند. اعضای موشاوهای همجوار این شهرک را به‌صورت یک موشاو کارگری بر زمین روستای تخلیه‌شدهٔ فلسطینی غویر ابو شوشه بنیان نهادند. در سال ۱۹۸۹ به دلیل دشواری‌های اقتصادی از موشاو تعاونی به شهرک اجتماعی با سازمان‌دهی فردی تبدیل شد. | ## بخش 3: لیونیم | اقتصاد و امکانات اقتصاد محلی بر پایهٔ کشاورزی و گردشگری استوار است، هرچند اهمیت کشاورزی رو به کاهش بوده‌است. در لیونیم کنیسه، درمانگاه، کتابخانه، مرکز اجتماعی، مجموعهٔ ورزشی و مراکز پیش‌دبستانی وجود دارد. دبستان در روستای گینوسار یا (برای خانواده‌های دین‌دار) در کیبوتص لاوی قرار دارد. بر پایهٔ برنامه‌ریزی‌های آینده، ساخت ۳۷ واحد مسکونی تازه در شهرک پیش‌بینی شده‌است. | ## جمع‌بندی | در پایان سال ۲۰۱۴ میلادی ۴۲۰ نفر در لیونیم زندگی می‌کردند که نسبت به سال پیش از آن ۳٫۴ درصد افزایش داشت.
موضوع مقاله: سجد (روستای ویران‌شده فلسطینی) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سجد (روستای ویران‌شده فلسطینی) | مقدمه: سجد (به عربی: ) روستایی فلسطینی در بخش رمله بود که در ۱۶ کیلومتری جنوب رمله قرار داشت. | ## بخش 1: سجد (روستای ویران‌شده فلسطینی) | این روستا در اواخر سده نوزدهم میلادی در نزدیکی یک ایستگاه راه‌آهن محلی بنیان نهاده شد و در جریان جنگ عربی-اسرائیلی ۱۹۴۸ از سکنه تخلیه گردید. سجد از نخستین روستاهایی بود که از ساخت شبکه راه‌آهن در سرزمین فلسطین بهره‌مند شد. ایستگاه راه‌آهن آن را فرانسویان در دوره عثمانی ساختند و در اوت ۱۸۹۲ با آغاز بهره‌برداری از خط آهن یافا-اورشلیم، قطار در سجد توقف می‌کرد. زمین‌های کشاورزی روستا زمانی در مالکیت سلطان عبدالحمید دوم بود اما در ۱۹۰۸ از سوی دولت عثمانی مصادره شد. بر پایه سرشماری ۱۹۴۵ جمعیت روستا ۳۷۰ نفر بود که همگی مسلمان بودند و مساحت زمین‌های آن ۲٬۷۹۵ دونوم بود. روستای سجد در محل ایستگاه راه‌آهنی قرار داشت که فرانسویان در سرزمین فلسطین دوره عثمانی ساخته بودند. | ## بخش 2: سجد (روستای ویران‌شده فلسطینی) | روستا در منطقه‌ای تپه‌ماهور در بخش شرقی جلگه ساحلی میانی ساخته شده بود و راهی فرعی آن را به جاده اصلی شمالش پیوند می‌داد که غزه را به جاده رمله-اورشلیم متصل می‌کرد. زمین‌هایی که روستاییان کشت می‌کردند زمانی در مالکیت سلطان عثمانی عبدالحمید دوم بود اما دولت عثمانی در ۱۹۰۸ آن‌ها را از وی بازستاند. پس از آن زمین‌های روستا به‌عنوان زمین جفتلیک طبقه‌بندی شدند؛ یعنی در مالکیت دولت بودند ولی به‌صورت بلندمدت به روستاییان اجاره داده می‌شدند. خانه‌های روستا با مصالح بازیافتی از بقایای سکونتگاه‌های باستانی همان محل ساخته شده بودند. دوره قیمومت بریتانیا بر پایه سرشماری ۱۹۲۲ فلسطین که مقام‌های قیمومت بریتانیا بر فلسطین انجام دادند، جمعیت سجد ۲۲۱ نفر و همگی مسلمان بودند. در سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین این شمار به ۳۰۰ نفر افزایش یافت که همچنان همه مسلمان بودند و در ۶۶ خانه زندگی می‌کردند. | ## بخش 3: سجد (روستای ویران‌شده فلسطینی) | روستا مدرسه‌ای نداشت اما در سال تحصیلی ۱۹۴۵–۱۹۴۶ ساکنان آن دانش‌آموزانشان را به مدرسه روستای قزازه در جنوب‌شرقی می‌فرستادند. بر پایه آمار سال ۱۹۴۵ جمعیت روستا ۳۷۰ نفر بود که همگی مسلمان بودند و مساحت کل زمین‌های آن ۲٬۷۹۵ دونوم بود. از این میان ۱٬۶۸۷ دونوم به کشت غلات اختصاص داشت و ۱۹ دونوم منطقه مسکونی عمومی بود. ۱۹۴۸ و پس از آن سندی از ستاد فرماندهی عملیات نخشون خطاب به گردان ۵۲ با تاریخ ۱۵ آوریل ۱۹۴۸ نشان می‌دهد که نیروهای پیش‌دولتی اسرائیلی عملیات نظامی علیه روستای سجد را در چارچوب عملیات نخشون برنامه‌ریزی کرده بودند. به گفته بنی موریس، «به گردان ۳ دستور داده شد که روستای سجد را نابود و ویران کند.» به نوشته ولید خالدی، روستا در ۹ تا ۱۰ ژوئیه ۱۹۴۸ در جریان عملیات آن-فار به دست تیپ گیواتی سقوط کرد. | ## جمع‌بندی | حسان، پناهنده‌ای ساکن اردوگاه مارکا در اردن، گفته‌است: «ما هیچ اعتمادی به اعراب نداریم و آن‌ها خائن‌اند… ترجیح می‌دهم در چادری در میهنم زندگی کنم تا در قصری در جای دیگر… زیرا همیشه احساس می‌کنم آن قصر واقعاً مال من نیست.» وضعیت کنونی بر پایه گزارش ولید خالدی در ۱۹۹۲ محل روستای سابق سجد غیرقابل دسترسی بود زیرا به منطقه نظامی اسرائیل تبدیل شده بود.
موضوع مقاله: تلمی الاعزار | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # تلمی الاعزار | مقدمه: این روستا در بخش شرقی دشت شارون و در شمال‌شرقی خدرا قرار دارد و از نظر اداری به شورای منطقه‌ای مناشه وابسته است. | ## بخش 1: تلمی الاعزار | نام این موشاو از «الاعزار ورمسر»، یکی از سران سازمان پیکا (شرکت استعمار یهودی فلسطین) گرفته شده‌است. واژه «تلمی» (به عبری: ) به معنای «شیارها» یا «جوی‌های شخم» است و نام کامل آن به معنای «شیارهای الاعزار» است. پیشینه تلمی الاعزار در سال ۱۹۵۲ به ابتکار سازمان پیکا و با همکاری بخش شهرک‌سازی آژانس یهود و اتحادیه کشاورزان برای ایجاد واحدهای کشاورزی ویژه طبقه متوسط بنیان‌گذاری شد. سنگ بنای آن در سپتامبر ۱۹۵۲ گذاشته شد و در مه ۱۹۵۳ نخستین ۳۰ خانه بهره‌برداری شد. نخستین ساکنان ترکیبی بودند از کشاورزان محلی زیخرون یاکوف و دیگر مستعمره‌های کشاورزی و مهاجران یهودی جدید (علیا) از اروپای شرقی، ایران و شمال آفریقا. اقتصاد اولیه بر باغداری و کشاورزی مختلط (یک گاو برای هر خانواده، ۵۰۰ مرغ و نیم قاطر) استوار بود. | ## بخش 2: تلمی الاعزار | اما به دلیل شوری خاک، کشت باغ‌ها شکست خورد و پس از تلاش‌های فراوان، موشاو ۱۰۰۰ دونم زمین اضافی دریافت کرد و در آن باغ مرکبات احداث شد. با وجود این، باغ مرکبات نیز ناموفق بود و در سال ۱۹۶۰ موشاو با بدهی‌های سنگین روبه‌رو شد. حمله ۱۹۹۳ در ۳۰ مارس ۱۹۹۳ حمله تیراندازی در تقاطع تلمی الاعزار رخ داد که در آن دو افسر پلیس کشته شدند. این روستا ۹ کیلومتر از ساحل دریای مدیترانه، نزدیک به ۴۵ کیلومتر شمال‌شرقی تل‌آویو، نزدیک به ۴۱ کیلومتر جنوب حیفا و ۵ کیلومتر شرق شهر خدرا فاصله دارد. بر پایه آمار، جمعیت آن در سال ۱۹۶۱ برابر با ۲۵۱ نفر بود که در سال ۱۹۷۲ به ۱۷۲ نفر کاهش یافت. سپس روند افزایشی آغاز شد و در سال ۱۹۹۵ به ۴۶۴ نفر و در سال ۲۰۱۴ به ۷۴۶ نفر رسید. | ## بخش 3: تلمی الاعزار | جاذبه‌ها یکی از ساکنان موشاو مرکز سلامت و زیبایی دایر کرده که ماساژ با مار ارائه می‌دهد. در این مرکز از مارهای شاهی کالیفرنیا و فلوریدا، مارهای ذرت و مارهای شیری بهره‌گیری می‌شود و ادعا شده‌است که تماس با این خزندگان کاهنده تنش است. در حاشیه موشاو یک پرورشگاه گیاهان گوشت‌خوار وجود دارد که در آن گونه‌های مختلفی از این گیاهان از جمله گیاه‌پارچ‌ها (Nepenthes) پرورش داده می‌شوند که توانایی شکار قورباغه‌ها و پرندگان را دارند. نام‌گذاری نام موشاو از «الاعزار ورمسر» گرفته شده که از یاران بارون روچیلد و یکی از رؤسای سازمان پیکا بود. واژه «تلمی» در زبان عبری به معنای «شیارهای شخم» است که محراث در زمین ایجاد می‌کند؛ بنابراین معنای تحت‌اللفظی نام «شیارهای الاعزار» است. | ## جمع‌بندی | اقتصاد موشاو بر کشاورزی استوار است و بخشی از ساکنان برای کار به بیرون از روستا رفت‌وآمد می‌کنند.
موضوع مقاله: ریشه‌ها و دگرگشت‌های مسئله فلسطین | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ریشه‌ها و دگرگشت‌های مسئله فلسطین | مقدمه: ریشه‌ها و دگرگشت‌های مسئله فلسطین (به انگلیسی: ) پژوهشی است که بخش حقوق فلسطینیان سازمان ملل متحد با راهنمایی کمیته اعمال حقوق تخطی‌ناپذیر مردم فلسطین تهیه کرده‌است. | ## بخش 1: ریشه‌ها و دگرگشت‌های مسئله فلسطین | هدف از تهیه آن قرار دادن مسئله فلسطین در چارچوب تاریخی آن با تأکید بر هویت ملی و حقوق مردم فلسطین بوده‌است. | ## بخش 2: ریشه‌ها و دگرگشت‌های مسئله فلسطین | این پژوهش سیر مسئله را در دوره قیمومت جامعه ملل بررسی می‌کند و نشان می‌دهد که چگونه این مسئله به سازمان ملل متحد راه یافت. | ## بخش 3: ریشه‌ها و دگرگشت‌های مسئله فلسطین | اهداف قطعنامه مجمع عمومی سازمان ملل متحد مورخ ۲ دسامبر ۱۹۷۷ خواستار تشکیل نهادی شد با وظایف زیر: (الف) تهیه پژوهش‌ها و نشریه‌ها با راهنمایی کمیته اعمال حقوق تخطی‌ناپذیر مردم فلسطین درباره: (۱) حقوق تخطی‌ناپذیر مردم فلسطین؛(۲) قطعنامه‌های مرتبط مجمع عمومی و دیگر ارکان سازمان ملل متحد؛(۳) کنش‌های کمیته و دیگر ارکان سازمان ملل متحد برای پیشبرد تحقق آن حقوق. | ## جمع‌بندی | (ب) ترویج بیشترین آگاهی‌رسانی دربارهٔ این پژوهش‌ها و نشریه‌ها از هر راه مناسب؛ (ج) برگزاری سالانه روز ۲۹ نوامبر به‌عنوان روز جهانی همبستگی با مردم فلسطین با آغاز از سال ۱۹۷۸ و با هماهنگی کمیته.
موضوع مقاله: تلیل (روستای ویران‌شده فلسطینی) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # تلیل (روستای ویران‌شده فلسطینی) | مقدمه: تلیل (به عربی: ) روستایی عربی فلسطینی در بخش صفد بود که در ۱۴٫۵ کیلومتری شمال‌شرقی شهر صفد قرار داشت. | ## بخش 1: تلیل (روستای ویران‌شده فلسطینی) | این روستا بر بقایای شهر رومی تلا (Thella) بنا شده بود که یوسف فلاوی، مورخ یهودی سده نخست میلادی، از آن به عنوان روستایی در نزدیکی رود اردن و در مرز شرقی جلیل علیا یاد کرده‌است. خانه‌های روستا از خشت و نی ساخته شده بودند و ساکنان آن بیشتر به کشاورزی و ماهیگیری می‌پرداختند. یوسف فلاوی، نویسنده یهودی سده نخست میلادی، از تلا به عنوان روستایی در نزدیکی رود اردن یاد کرده که مرز شرقی جلیل علیا را مشخص می‌ساخت. یافته‌های باستان‌شناختی از دوره‌های پیشین دربرمی‌گیرد: قطعه‌ای از یک کتیبه تقدیمی به زبان آرامی متعلق به سده‌های چهارم تا هفتم میلادی و بقایای سازه‌ای میان‌دوره‌ای که گمان می‌رود بخشی از یک کنیسه بوده باشد. | ## بخش 2: تلیل (روستای ویران‌شده فلسطینی) | دوره عثمانی در سال ۱۵۹۶ میلادی، در دوران امپراتوری عثمانی، تلیل بخشی از ناحیه (به عربی: ) جیره در لوای صفد بود و جمعیتی برابر با ۲۱۵ نفر (۳۶ خانوار و ۳ مرد مجرد) داشت که همگی مسلمان بودند. ساکنان مالیاتی ثابت به میزان ۲۵ درصد بر فراورده‌های کشاورزی شامل گندم، جو، زنبور عسل و گاومیش‌های آبی می‌پرداختند که در مجموع ۳٬۱۰۷ آقچه بود. در سال ۱۸۸۱ میلادی، بررسی فلسطین غربی که از سوی صندوق اکتشاف فلسطین انجام شد، این مکان را دارای «آغل‌های نوین برای دام و آثار ویرانه‌هایی از سنگ بازالت» توصیف کرد. در نیمه دوم سده نوزدهم میلادی، پس از شکست پیروان الجزایری عبدالقادر الجزایری از فرانسویان در الجزایر، آنان به بخش‌های دیگری از امپراتوری عثمانی پناه بردند و در نقاط گوناگونی از سوریه عثمانی از جمله تلیل و روستاهای همجوار دیشوم، عموقه، حسینیه و ماروس زمین دریافت کردند. | ## بخش 3: تلیل (روستای ویران‌شده فلسطینی) | دوره قیمومت بریتانیا بر پایه سرشماری ۱۹۲۲ فلسطین که از سوی مقامات قیمومت بریتانیا بر فلسطین انجام شد، جمعیت تلیل ۱۹۶ نفر و همگی مسلمان بودند. در سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین، تلیل به همراه حسینیه شمارش شد و جمعیت مشترک آنها ۲۷۴ نفر بود که همگی مسلمان بودند و در مجموع ۶۴ خانه داشتند. در این دوره، تلیل به سمت غرب و حسینیه به سمت شرق گسترش یافتند و عملاً به یک روستای واحد با مرافق مشترک از جمله یک مدرسه تبدیل شدند. کاربری زمین بر حسب دونوم در سال ۱۹۴۵: کاربری زمین عربی یهودی آبیاری‌شده و باغی ۲۲ ۰ غلات ۳٬۳۸۸ ۱٬۶۳۷ شهری ۴۸ ۰ قابل کشت ۳٬۴۱۰ ۱٬۶۳۷ غیرقابل کشت ۱۱۳٬۱۱۶ مالکیت زمین پیش از اشغال بر حسب دونوم: مالک دونوم عرب ۳٬۵۵۶ یهودی ۱٬۷۵۳ عمومی ۱۵ جمع ۵٬۳۲۴ ۱۹۴۸ و پس از آن تلیل در جریان عملیات یفتاح توسط اسرائیل در جنگ ۱۹۴۸ عرب و اسرائیل تصرف شد. | ## جمع‌بندی | مورخ فلسطینی ولید خالدی در سال ۱۹۹۲ دربارهٔ وضعیت روستا نوشت: «محوطه روستا به‌شدت پوشیده از علف و گیاهان دیگر از جمله چند درخت اکالیپتوس و نخل است.
موضوع مقاله: العبیدیه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # العبیدیه | مقدمه: العبیدیه (به عربی: ) روستایی عرب فلسطینی در بخش طبریه بود که در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل در مارس ۱۹۴۸ از سکنه خالی شد. | ## بخش 1: العبیدیه | بقایای دیوارهای آبراه آسیاب، ویرانه‌های خانه‌ها، توده‌های سنگ و چند درخت نخل از نشانه‌های باقی‌مانده این روستاست. پیشینه دوره عثمانی العبیدیه در دفتر عثمانی سال ۹۶۲ هجری قمری (۱۵۵۵–۱۵۵۶ میلادی) به عنوان زمین «مزرعه» (زمین کشاورزی) در ناحیه طبریه از لوای صفد ثبت شده‌است. 264 در سال ۱۸۸۱ گزارش بررسی فلسطین غربی از صندوق اکتشاف فلسطین این روستا را چنین توصیف کرد: «خانه‌هایی از سنگ و گِل بر فراز تلی گرد و نزدیک رود اردن ساخته شده‌اند. 39 در سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین جمعیت به ۶۲۵ مسلمان در ۱۳۷ خانه افزایش یافت.Mills, 1932, p. | ## بخش 2: العبیدیه | 173 نکبت در اواخر ۱۹۴۷ پس از پیشنهاد سازمان ملل متحد برای تقسیم فلسطین، تنش میان یهودیان و اعراب در منطقه جلیل بالا گرفت.Morris, 2004, p. 160 طبریه که شهری مختلط از ساکنان یهودی و عرب بود به کانون درگیری تبدیل شد و خشونت‌ها در آغاز سال ۱۹۴۸ شدت گرفت.Khalidi, 1992, p. 544 در آوریل ۱۹۴۸ نیروهای هاگانا به محله‌های عرب‌نشین شهر حمله کردند و درگیری‌های شدیدی درگرفت که بیشتر ساکنان عرب را به فرار واداشت. روستای العبیدیه در آوریل ۱۹۴۸ با گسترش اخبار خشونت در شهرها و روستاهای مجاور از ساکنانش خالی شد. | ## بخش 3: العبیدیه | پس از تخلیه، ساختمان‌های روستا ویران شد و ساکنان پیشین آن به کشورهای همسایه به‌ویژه سوریه پناهنده شدند.Morris, 2004, p. 405 پس از تخلیه در سال ۱۹۹۲ وضعیت محل روستا چنین توصیف شد: «بخش باقی‌مانده دیوارهای آبراهی که آسیاب را تأمین آب می‌کرد، بارزترین نشانه وجود پیشین روستاست. | ## جمع‌بندی | ویرانه‌های خانه‌ها، توده‌های سنگ، پایه‌های دیوارها، تراس‌ها و درختان خرما در محل دیده می‌شود.
موضوع مقاله: ام عجره | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ام عجره | مقدمه: ام عجره (به عربی: ) روستایی عرب‌نشین فلسطینی در بخش بیسان بود که در ۴ کیلومتری جنوب شهر بیسان قرار داشت. | ## بخش 1: ام عجره | این روستا در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل در ۳۱ مه ۱۹۴۸ به‌دست نیروهای دفاعی اسرائیل و در چارچوب عملیات گدعون تخلیه و ویران شد. روستا در بقعه‌ای هموار از اراضی غور بیسان در ارتفاع ۲۰۰ تا ۲۲۵ متری زیر سطح دریا بنا شده بود. در این روستا چندین تپه باستانی نیز وجود داشت از جمله تل السریم، تل الوحش و تل الشیخ سماد که در سمت غربی آن مقام شیخ سماد قرار داشت. در سال ۱۸۸۲ میلادی، گزارش «پیمایش فلسطین غربی» از سوی صندوق اکتشاف فلسطین دربارهٔ محل شیخ سماد نوشت: «مقام ویران‌شده کوچکی از مصالح نوساز». | ## بخش 2: ام عجره | دوره قیمومت بریتانیا بر پایه سرشماری ۱۹۲۲ فلسطین که از سوی مقامات قیمومت بریتانیا بر فلسطین انجام شد، جمعیت ام عجره ۸۶ نفر و همگی مسلمان بودند. در سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین این جمعیت به ۲۴۲ نفر در ۴۸ خانه افزایش یافت و همچنان تمامی ساکنان مسلمان بودند. بر اساس آمار روستایی سال ۱۹۴۵، جمعیت ام عجره ۲۶۰ نفر و همه مسلمان بودند و مساحت کل اراضی آن ۶٬۴۴۳ دونوم بود. از این مقدار، عرب‌ها ۲٬۶۸۸ دونوم را به کشت غلات اختصاص داده بودند و ۲۰۳ دونوم نیز زمین غیرقابل‌کشت طبقه‌بندی شده بود. | ## بخش 3: ام عجره | ساکنان علاوه بر کشاورزی غلات و سبزیجات، به پرورش درختان میوه مانند موز و نیز دامداری می‌پرداختند. ۱۹۴۸ و پس از آن شفعا، مزرعه‌ای که در دهه ۱۹۵۰ ساخته شد، بر روی زمین‌های روستا قرار دارد. | ## جمع‌بندی | کفار روپین (بنیان‌گذاری ۱۹۳۸) در شرق محل روستا، عین هنتسیو (بنیان‌گذاری ۱۹۴۶) در سمت غربی و آووقا (بنیان‌گذاری ۱۹۴۱ و رها شده در ۱۹۵۲) در شمال آن واقع‌اند، اما هیچ‌یک بر روی اراضی روستا نیستند.
موضوع مقاله: ام کلخه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ام کلخه | مقدمه: ام کلخه (به عربی: ) روستای کوچک فلسطینی در بخش رمله در دوره قیمومت بریتانیا بر فلسطین بود. | ## بخش 1: ام کلخه | وادی الصرار آبراهه‌ای است که آب‌های باران کوه‌های قدس را به سوی دریای مدیترانه هدایت می‌کند. از جنوب روستا جاده‌ای می‌گذشت که غزه را به رمله پیوند می‌داد و همچنین راه‌آهن قدس–رمله از نزدیکی آن عبور می‌کرد. | ## بخش 2: ام کلخه | پیشینه دوره عثمانی در سال ۱۸۳۸ ادوارد رابینسون و الی اسمیت از «ام کلخه» به‌عنوان مکانی «ویران یا متروک» یاد کردند. در سال ۱۸۸۲ گزارش «بررسی فلسطین غربی» وابسته به صندوق اکتشاف فلسطین دربارهٔ این مکان نوشت: «در اینجا نشانه‌هایی از شهری کهن، غارها، آب‌انبارهایی از سنگ‌چین و قطعات سفالی وجود دارد.» دوره قیمومت بریتانیا روستای ام کلخه در دوره قیمومت بریتانیا به‌دست خاندان نشاشیبی بنیان نهاده شد. | ## بخش 3: ام کلخه | بر اساس آمار روستایی سال ۱۹۴۵ جمعیت روستا ۶۰ تن بود که همگی مسلمان بودند و مساحت کل زمین‌های آن ۱٬۴۰۵ دونوم بود. | ## جمع‌بندی | از این میان ۲۱ دونوم به مرکبات و موز، ۹۳ دونوم به باغ‌ها و زمین‌های آبیاری‌شده و ۱٬۱۱۹ دونوم به کشت غلات اختصاص داشت و ۶۳ دونوم نیز به‌عنوان زمین غیرقابل‌کشت طبقه‌بندی شده بود.