موضوع مقاله: کتاب دعای رومی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کتاب دعای رومی | مقدمه: کتاب دعای رومی در کنار دیگر کتاب‌های نیایشی آیین رومی، شامل متون و دستورالعمل‌های نیایشی برای برگزاری رایج‌ترین آیین‌های عبادی و عشای ربانی در کلیسای کاتولیک است. | ## بخش 1: کتاب دعای رومی | تاریخچه پیش از شورای ترنت (۱۵۷۰) پیش از اواخر سده‌های میانه، در آیین عشای ربانی از چندین کتاب استفاده می‌شد: یک دستورنامۀ مراسم عشای ربانی شامل دعاها، یک یا چند کتاب برای خواندن کتاب مقدس، و یک یا چند کتاب برای تناوب‌خوانی‌ها و دیگر سرودها. به تدریج، نسخه‌های خطی پدید آمدند که بخش‌هایی از چندین کتاب را در خود ادغام کردند و در نهایت به شکل‌گیری نسخه‌هایی انجامیدند که به تنهایی کامل بودند. در اواخر سدهٔ هفتم میلادی، بخش‌های تکراری عشای ربانی رومی در قالب نوع جدیدی از متن نیایشی به نام اُردو میسائه (روند عشای ربانی) گردآوری شد. این بخش، فصلی مجزا در دستورنامه‌ها بود که بر پایهٔ توصیف‌های موجود در آیین رومی یکم، شیوهٔ برگزاری عشای ربانی رومی را آموزش می‌داد. از سدهٔ نهم، این متونِ روندی — که هم به عنوان بخشی از کتاب‌های دعا و هم در کتابچه‌های راهنمای کشیشان یا کتاب‌های دعا ظاهر می‌شدند — از نظر تنوع و محتوا، به‌ویژه در امپراتوری فرانک و در امتداد رود راین شکوفا شدند. این متون با فراتر رفتن از شیوه‌های پیشین نگارش نیایشی، دستورالعمل‌های آیینی و دعاهای شخصی را در خود جای دادند تا کشیش برگزارکننده از آن‌ها به عنوان یاری‌رسانی برای تقدیم مؤمنانهٔ قربانی استفاده کند. این دعاهای شخصی به‌طور ویژه‌ای شامل دعاهایی خطاب به مسیح و استغاثه‌های مستقیم به تثلیث مقدس (مانند زمان تقدیم هدایا) بود که در واقع پاسخ‌های آیین گالیکان در برابر آریانیسم در میان اقوام ژرمن به‌شمار می‌رفت. این دعاها همچنین بازتاب‌دهندهٔ گرایش فرانکی به واژه‌سازی برای حرکات بدنیِ غیرگفتاری بودند. تا زمان پاپای پاپ گریگوری هفتم، این عناصر راینی به بخش جدایی‌ناپذیر آیین پاپ و کوریای رم تبدیل شده بودند؛ هم‌زمان با این دوره، کلیسای رومی تشویق به یکپارچگی نیایشی در سراسر جهان مسیحیت غربی را آغاز کرد. در سال ۱۲۲۳، فرانسیس آسیزی مقدس به راهبان خود دستور داد تا از شیوهٔ رایج در دربار پاپ پیروی کنند (قوانین، فصل ۳). آن‌ها این کتاب دعا را بیشتر با نیازهای رسالت تبلیغیِ اساساً سیار خود سازگار کردند. پاپ گریگوری نهم ایدهٔ گسترش این کتاب دعایِ بازنگری‌شده توسط فرانسیسکن‌ها به کل کلیسای غرب را بررسی کرد اما آن را به اجرا درنیاورد؛ سرانجام در سال ۱۲۷۷، پاپ نیکلاس سوم دستور داد که این کتاب دعا در تمام کلیساهای شهر رم پذیرفته شود. کاربرد آن در سراسر اروپا گسترش یافت، به‌ویژه پس از اختراع چاپ فشاری؛ اما ویرایشگران تغییراتی را به سلیقهٔ خود وارد کردند که برخی از آن‌ها اساسی بود. صنعت چاپ همچنین به گسترش دیگر متون نیایشی که ارتدکسیِ چندان استواری نداشتند کمک کرد. کتاب دعای نمازخانهٔ کوریای رم که در دوران پاپای اینوسنت سوم استفاده می‌شد، تا حد زیادی در کتاب دعای فرانسیسکنی بازتولید شد و آن کتاب نیز به نوبهٔ خود توسط پاپ نیکلاس برای کتاب دعای رومی پذیرفته شد. کتاب دعای رومی بعدی در سال ۱۴۷۴ که بازتاب‌دهندهٔ کتاب دعای نمازخانهٔ پاپ در سدهٔ ۱۲۰۰ است، با کتاب دعای ترنت که در سال ۱۵۷۰ اعلام شد «تقریباً هیچ تفاوتی ندارد». نخستین کتاب دعای رومی چاپ‌شده که شامل روند کتاب دعا بر پایهٔ رسم کوریای رم بود، در سال ۱۴۷۴ در میلان تولید شد. تقریباً یک سدهٔ کامل گذشت تا ویرایشی پدید آید که به‌طور رسمی به دستور سریر مقدس منتشر شده باشد. XV به دلیل نبود یک مرجع نظارتی، این ویرایش‌ها گاه تفاوت‌های چشمگیری با هم داشتند. یادداشت‌های خطی کاردینال گوگلیلمو سیرلتو در نسخه‌ای از ویرایش ونیزیِ ۱۴۹۴ نشان می‌دهد که از آن برای تدوین ویرایش رسمی پاپ پیوس پنجم در سال ۱۵۷۰ استفاده شده است. In سدهٔ ۱۵۰۰، آیین رومی پیش از ترنت به پایه‌ای برای آیین عشای ربانی در لوتریانیسم تبدیل شد. اصلاح برخی از بخش‌های متن پاپ پیوس پنجم ضروری به نظر می‌رسید و پاپ کلمنت هشتم در ۷ ژوئیه ۱۶۰۴ ویرایش نمونهٔ جدیدی را جایگزین آن کرد. (در این بافت، واژهٔ «نمونه» به این معناست که متن مذکور مرجعی است که تمام چاپ‌های دیگر باید با آن مطابقت داشته باشند) یک ویرایش نمونهٔ بازنگری‌شدهٔ دیگر نیز توسط پاپ اوربان هشتم در ۲ سپتامبر ۱۶۳۴ صادر شد. با آغاز اواخر سدهٔ هفدهم، فرانسه و مناطق همجوار شاهد انتشار انبوهی از کتاب‌های دعای مستقل توسط اسقف‌ها بودند. برخی از این‌ها ویرایش‌هایی از کتاب‌های دعای خطی بودند که پیش از سال ۱۳۷۰ وجود داشتند، اما دستخوش تغییراتی شده بودند که در برخی موارد سلیقه‌ای بود. اتهام‌های بعدی مبنی بر تأثیرپذیری از یانسن‌گرایی و گالیکانیسم تا حد زیادی بی‌پایه بود، چرا که سریر مقدس هرگز این کتاب‌ها را محکوم نکرد. این پدیدهٔ تاریخی در زمینهٔ کتاب‌های دعای قلمرو اسقفی زمانی پایان یافت که آبات گرانژه و اسقف‌هایی مانند پیر-لوئی پاریسی در سدهٔ نوزدهم کارزار قلمی شدیدی را برای بازگشت به کتاب دعای رومی آغاز کردند. در سال ۱۸۸۴، پاپ لئون سیزدهم ویرایش نمونهٔ جدیدی را منتشر کرد که تمام تغییرات ایجادشده از زمان پاپ اوربان هشتم در آن لحاظ شده بود. پاپ پیوس دهم نیز بازنگری در کتاب دعای رومی را بر عهده گرفت که توسط جانشین او پاپ بندیکت پانزدهم در ۲۵ ژوئیه ۱۹۲۰ منتشر و به عنوان ویرایش نمونه اعلام شد. پاپ پیوس دوازدهم هیچ ویرایش نمونهٔ جدیدی از کتاب دعای رومی صادر نکرد، اما در سال ۱۹۵۱ به صورت آزمایشی اجازهٔ جایگزینی متون بازنگری‌شده برای یکشنبه نخل، پنجشنبه فرمان، آدینه نیک و شب‌زنده‌داری عید پاک را صادر کرد. پاپ پیوس دوازدهم با پذیرش خواستهٔ بسیاری از اسقف‌ها، مصلحت را در آن دید که دستورالعمل‌های نیایشی کتاب دعا را به شکلی ساده‌تر کاهش دهد؛ این ساده‌سازی طی فرمانی از سوی مجمع مقدس آیین‌ها در ۲۳ مارس ۱۹۵۵ به تصویب رسید. تغییراتی که این اقدام در تقویم عمومی رومی ایجاد کرد، در گاه‌شماری رومی پاپ پیوس دوازدهم مشخص شده است. در سال بعد، یعنی ۱۹۵۶، هم‌زمان با انجام مطالعات مقدماتی برای اصلاح عمومی ساختار نیایشی، پاپ پیوس دوازدهم نظرات اسقف‌ها را دربارهٔ بهبود نیایشی کتاب نماز روزانه رومی جویا شد. او پس از سنجش دقیق پاسخ‌های اسقف‌ها، به این نتیجه رسید که زمان رسیدگی به نیازِ یک بازنگری کلی و نظام‌مند در دستورالعمل‌های کتاب نماز روزانه و کتاب دعا فرا رسیده است. او این موضوع را به کمیتهٔ ویژه‌ای از کارشناسان که برای بررسی اصلاحات عمومی ساختار نیایشی گماشته شده بودند، ارجاع داد. جانشین او، پاپ ژان بیست‌وسوم، ویرایش نمونهٔ جدیدی از کتاب دعای رومی را در قالب عشای ربانی ترنت صادر کرد. این اثر شامل مجموعه‌قوانین بازنگری‌شدهٔ دستورالعمل‌های نیایشی بود که کمیسیون پاپ پیوس دوازدهم آماده کرده بود و پاپ ژان بیست‌وسوم اجرای آن را از ۱ ژانویه ۱۹۶۱ اجباری ساخت. | ## بخش 2: کتاب دعای رومی | در این کتاب دعا، مجموعه‌قوانین دستورالعمل‌های نیایشی جایگزین دو سند در ویرایش ۱۹۲۰ شد؛ و نامهٔ پاپ با عنوان روبریکاروم اینستروکتوم جای فرمان پاپیِ جایگزین‌شده به نام دیوینو افلاتو اثر پاپ پیوس دهم را گرفت. از دیگر تغییرات برجستهٔ اعمال‌شده، حذف صفت «بی‌ایمان» در دعای آدینه نیک برای یهودیان و گنجاندن نام یوسف نجار در بخش کانن (یا دعای عشای ربانی) در آیین عشای ربانی بود. بازنگری در پی شورای دوم واتیکان در سال‌های ۱۹۶۵ و ۱۹۶۷ در پی صدور اساسنامه آیین نیایشی مقدس، تغییراتی به‌طور رسمی در آیین عشای ربانی رومی ایجاد شد، اما هیچ ویرایش جدیدی از کتاب دعای رومی که این تغییرات را در خود جای دهد تولید نشد. این دگرگونی‌ها در ترجمه‌های موقت به زبان‌های بومی که در کشورهای گوناگون پدید آمدند (زمانی که استفاده از زبان مردم در کنار زبان لاتین آغاز شد) بازتاب یافتند. اشاره‌هایی که گاه در بافت زبان انگلیسی به «کتاب دعای ۱۹۶۵» می‌شود، مربوط به همین آثار موقت به زبان بومی است و نه خود کتاب دعای رومی. برخی از کشورهای هم‌زبان از ترجمه‌های متفاوتی استفاده می‌کردند و میزان استفاده از زبان بومی در آن‌ها تفاوت داشت. ویرایش جدیدی از کتاب دعای رومی توسط پاپ پل ششم همراه با فرمان پاپی میساله رومانوم در ۳ آوریل ۱۹۶۹ اعلام شد. متن کامل کتاب دعای بازنگری‌شده تا سال بعد منتشر نشد و ترجمه‌های کامل به زبان‌های بومی چند سال بعد پدید آمدند، اما بخش‌هایی از کتاب دعا به زبان لاتین از سال ۱۹۶۴ به صورت غیرقطعی در دسترس بود و ترجمه‌های موقت بدون تأخیر منتشر شدند. پاپ پل ششم در فرمان پاپی خود به‌طور ویژه‌ای به تغییرات مهم زیر که در کتاب دعای رومی ایجاد کرده بود اشاره کرد: او به تک‌دعای آنافورا در ویرایش پیشین (که با تغییرات جزئی به عنوان نخستین دعای عشای ربانی حفظ شد)، سه دعای عشای ربانی جایگزین را افزود و شمار پیش‌درآمدها را نیز افزایش داد. آیین‌های مربوط به روند عشای ربانی — یعنی بخش اساساً تغییرناپذیر نیایش — «ساده‌سازی شدند، در حالی که دقت لازم برای حفظ درونمایهٔ آن‌ها به کار رفت.» عناصر تکراری یا کم‌فایده‌ای که با گذشت زمان افزوده شده بودند حذف شدند؛ به‌ویژه در آیین‌های مربوط به آماده‌سازی نان و شراب، تکه کردن نان و صلا. «عناصر دیگری که بر اثر حوادث تاریخی آسیب دیده بودند، اکنون بر پایهٔ شیوهٔ پیشین پدران مقدس احیا می‌شوند» (اساسنامه آیین نیایشی مقدس، بند ۵۰)؛ برای نمونه، موعظه (بنگرید به اساسنامه آیین نیایشی مقدس، بند ۵۲) و «دعای مشترک» یا «دعای مؤمنان» (بنگرید به اساسنامه آیین نیایشی مقدس، بند ۵۳).Missale Romanum. پل ششم همچنین گزینهٔ «آیین توبه یا عمل آشتی با خدا و برادران در آغاز عشای ربانی» را اضافه کرد، هرچند این بخش نه بخشی کهن از آیین گشایش بود و نه در ساکرئوسانکتوم کنسیلیوم به آن اشاره شده بود. حتی پیش از آنکه پیوس دوازدهم این سهم را بیشتر کاهش دهد، تنها ۱٪ از عهد عتیق و ۱۶٫۵٪ از عهد جدید در عشای ربانی خوانده می‌شد. او توانست این کار را با افزایش شمار قرائت‌ها در عشای ربانی و معرفی یک دورهٔ سه‌ساله برای قرائت‌های یکشنبه‌ها و یک دورهٔ دوساله برای روزهای هفته انجام دهد. پاپ در کنار این تغییرات اشاره کرد که بازنگری او بخش‌های دیگر کتاب دعا را نیز به‌طور چشمگیری دگرگون کرده است؛ از جمله بخش‌های ویژهٔ فصل‌ها، بخش‌های ویژهٔ قدیسان، بخش مشترک قدیسان، عشای ربانی آیینی و عشای ربانی نذری. او افزود: «در تمامی این تغییرات، توجهٔ ویژه‌ای به دعاها شده است: نه تنها بر شمار آن‌ها افزوده شده تا متون جدید بهتر با نیازهای نو همخوانی داشته باشند، بلکه متن آن‌ها نیز بر پایهٔ گواهی کهن‌ترین شواهد احیا شده است.» ویرایش‌های پس از شورای دوم واتیکان در سال ۱۹۷۰، نخستین ویرایش نمونۀ کتاب دعای رومی (به لاتین) با عنوان رسمی «کتاب دعای رومی بازسازی‌شده بر پایۀ فرمان شورای مقدس و عمومی دوم واتیکان» منتشر شد؛ این کار پس از آن صورت گرفت که در سال پیش از آن، کتاب یادشده توسط پاپ پل ششم به طور رسمی اعلام شده بود. در سال ۲۰۰۰، پاپ ژان پل دوم ویرایش نمونۀ سوم را تصویب کرد که در سال ۲۰۰۲ منتشر شد. این ویرایش سوم، جشن‌های جدیدی (به‌ویژه برای برخی از قدیسانی که به تازگی تقدیس شده بودند)، پیش‌درآمدهای نو برای دعاهای عشای ربانی، و همچنین ادعیه و مراسم عشای ربانی بیشتری را برای نیازهای گوناگون افزود و بخش دستورالعمل کلی کتاب دعای رومی را بازنگری و گسترش داد. در سال ۲۰۰۸ و در دورۀ پاپ بندیکت شانزدهم، یک نسخه اصلاح‌شدۀ تجدید چاپ از ویرایش سوم منتشر شد که غلط‌های چاپی و برخی اشتباهات دیگر را برطرف می‌کرد (مانند گنجاندن واژۀ «یک» در آغاز اعتقادنامه رسولان، همان‌طور که در اعتقادنامه نیقیه آمده است). یک بخش پیوست نیز آیین‌های مذهبی جدیدی، مانند آیین مربوط به پادره پیو مقدس را که پس از چاپ نخست ویرایش نمونۀ ۲۰۰۲ به گاه‌شماری عمومی رومی افزوده شده بودند، در بر می‌گرفت. سه تغییر اساسی نیازمند تایید شخصی پاپ بندیکت شانزدهم بود: تغییر در ترتیبی که بر پایۀ آن، اسقفی که در خارج از قلمرو اسقفی خود آیین عشای ربانی را برگزار می‌کند، نام اسقف محلی و نام خود را به زبان می‌آورد. حذف دعاهای ویژۀ عشای ربانی برای مراسم‌های همراه با کودکان از کتاب دعای رومی (که البته این کار به معنای ممنوعیت یا لغو آن‌ها نبود). افزودن سه جملۀ جایگزین برای عبارت پایانی و استاندارد مرخص کردن مؤمنان در پایان عشای ربانی (بروید، مراسم پایان یافت): بروید و بشارت خداوند را اعلام کنید. ویرایش ۱۹۶۲ کتاب دعای رومی در زمان پاپای پاپ ژان بیست‌وسوم، آغازگر دوره‌ای از گرایش‌های زیبایی‌شناختی به کاهش شمار تصویرگری‌ها و استفاده از تصاویر سیاه‌وسفید به جای تصاویر پرزرق‌وبرق و رنگارنگ پیشین بود. نخستین ویرایش‌های پس از شورای دوم واتیکان، چه در نسخۀ اصلی لاتین و چه در ترجمه‌ها، این روند را ادامه دادند. نخستین ویرایش لاتین (۱۹۷۰) در مجموع دارای ۱۲ تصویر گراور چوبی سیاه‌وسفید اثر جان لوئیجی اوبولدی بود. ترجمۀ انگلیسی سال ۱۹۷۴ که توسط شورای اسقف‌های ایالات متحده پذیرفته شد، در چندین نوبت تجدید چاپ شد. انتشارات اور ساندی ویزیتور آن را با تصویرگری‌های بیشتری از اوبولدی چاپ کرد، در حالی که چاپ شرکت انتشارات کتاب کاتولیک دارای گراورهای چوبی رنگی بود. ویرایش‌های آلمانی سال‌های ۱۹۷۵ و ۱۹۸۴ هیچ تصویرگری‌ای نداشتند تا بر وضوح و زیبایی حروف‌چینی تأکید کنند. ویرایش‌های فرانسوی سال‌های ۱۹۷۴ و ۱۹۷۸ نیز بدون تصویر بودند، در حالی که ویرایش‌های ایتالیایی سال‌های ۱۹۷۳ و ۱۹۸۳ هم شامل بازتولید مینیاتورهای یک نسخۀ خطی متعلق به سدۀ یازدهم بودند و هم پیکره‌های سبک‌یافته‌ای داشتند که نویسندۀ یک پژوهش در این زمینه، در تناسب آن‌ها تردید کرده است؛ وی ملاحظۀ همسانی را دربارۀ تصویرگری‌های ویرایش‌های اسپانیایی سال‌های ۱۹۷۸ و ۱۹۸۸ نیز مطرح می‌کند. ارائۀ کمینه‌گرایانه در این ویرایش‌ها، تضاد آشکاری با تجمل ویرایش‌های ایالات متحده در دورۀ میان سال‌های ۲۰۰۵ و ۲۰۱۱ دارد که دارای بازتولیدهای تمام‌رنگی فراوانی از نقاشی‌ها و دیگر آثار هنری بودند. نخستین نسخۀ بومی از ویرایش سوم (۲۰۰۲) کتاب دعای رومی شورای دوم واتیکان که منتشر شد، به زبان یونانی بود. ترجمۀ انگلیسی با لحاظ کردن تغییرات سال ۲۰۰۸، در سال ۲۰۱۱ مورد استفاده قرار گرفت. ترجمه به برخی زبان‌های دیگر بیشتر به درازا کشید: ترجمه به زبان ایتالیایی در نشست نوامبر ۲۰۱۸ شورای اسقف‌های ایتالیا تصویب شد و در سال بعد توسط سریر مقدس تایید گردید، چنان‌که رئیس این شورا در نشست ۲۲ مه ۲۰۱۹ آن را اعلام کرد. در دعای ربانی، عبارت «و ما را در آزمایش میاور» به «ما را در آزمایش رها مکن» دگرگون شد و عبارت «چنان‌که ما نیز خطاکاران به خود را می‌بخشیم» به «همان‌گونه که ما نیز خطاکاران به خود را می‌بخشیم» تغییر یافت. در سرود جلال نیز عبارت «صلح در زمین بر انسان‌های نیک‌اراده» به «صلح در زمین بر انسان‌هایی که محبوب خداوند هستند» دگرگون شد. استفاده از ویرایش ۱۹۶۲ در عشای ربانی همراه با مردم نیز با اجازۀ کشیش مسئول کلیسیا برای گروه‌های پایداری که به این شکل پیشین از آیین رومی دلبستگی دارند مجاز است، مشروط بر اینکه کشیش برگزارکننده «صلاحیت این کار را داشته باشد و منع قانونی نداشته باشد» (مانند تعلیق از خدمت). | ## بخش 3: کتاب دعای رومی | بر این پایه، بسیاری از قلمروهای اسقفی مراسم‌های منظم عشای ربانی را با استفاده از ویرایش ۱۹۶۲ برنامه‌ریزی می‌کنند. از آنجا که تفاوت اصلی میان کتاب دعای ۱۹۶۲ و ویرایش‌های پیش از آن در نیایش‌های هفتۀ مقدس است، کلیسا به بخش‌های مذهبیِ پیرو عشای ربانی ترنت اجازه داده است تا ویرایش‌های قدیمی‌تر کتاب دعای رومی را که درست پیش از ویرایش ۱۹۶۲ منتشر شده بودند، به کار بندند. در سال ۲۰۲۱، پاپ فرانسیس با انگیزۀ جلوگیری از آنچه که به عنوان رویگردانی فزاینده از شورای دوم واتیکان در میان گروه‌های استفاده‌کننده از آیین‌های پیش از شورا می‌دید، فرمان پاسداران سنت را صادر کرد تا وضعیت پیشین نظارت اسقف‌ها بر برگزاری عشای ربانی در آیین رومی پیش از شورا را احیا کند. فرانسیس در این نامه اظهار داشت که نسخۀ کنونی آیین رومی باید به عنوان «بیان منحصربه‌فردِ قانون دعای آن» تلقی شود. چندین انجمن برادری کاتولیک سنتی که در اتحاد کامل با سریر مقدس هستند، مجازند که عشای ربانی را منحصراً بر پایۀ نسخۀ ۱۹۶۲ کتاب دعا برگزار کنند؛ این گروه‌ها شامل انجمن برادری کشیشی قدیس پطرس، مؤسسه مسیح پادشاه کاهن اعظم، ادارۀ رسولی شخصی قدیس ژان ماری ویانه و مؤسسه شبان نیکو هستند. انجمن برادری قدیس پیوس دهم که اصلاحات شورای دوم واتیکان را رد می‌کند و در اتحاد کامل با سریر مقدس نیست، عشای ربانی را منحصراً بر پایۀ نسخۀ ۱۹۶۲ کتاب دعای رومی برگزار می‌کند. گروه‌های کرسی‌ناباور و شبه‌کرسی‌ناباور که شورا را رد می‌کنند و پاپ کنونی را مشروع نمی‌دانند، نسخۀ ۱۹۶۲ کتاب دعا را نیز با این دیدگاه که به مدرنیسم آلوده شده است رد می‌کنند و بنابراین عشای ربانی را تنها با استفاده از ویرایش ۱۹۲۰ کتاب دعا برگزار می‌کنند. در میان کرسی‌ناباوران دربارۀ پذیرش دستورالعمل‌های نیایشی سال ۱۹۵۵ برای سه‌روزۀ عید پاک که توسط پیوس دوازدهم معرفی شد اختلاف نظر وجود دارد: برخی گروه‌ها (مانند انجمن برادری قدیس پیوس پنجم، مؤسسه رومن کاتولیک و مؤسسه مادر مشاور نیکو) آن‌ها را رد می‌کنند و بر این باورند که این دستورالعمل‌ها نخستین گام به سوی دگرگونی‌های نیایشی پس از شورا بوده‌اند؛ در مقابل، گروه‌های دیگر (مانند مجمع ملکه باکره و مطهر) آن‌ها را به عنوان تغییراتی نیایشی از سوی یک پاپ مشروع می‌پذیرند و در نتیجه آن را برای همۀ کاتولیک‌ها لازم‌الاجرا می‌دانند. برای آگاهی دربارۀ گاه‌شماری‌های گنجانده‌شده در ویرایش‌های پیش از سال ۶۹/۷۰ (که بخش کوچکی از کتاب دعای کامل است)، به گاه‌شماری عمومی رومی ۱۹۶۰، گاه‌شماری عمومی رومی پاپ پیوس دوازدهم، گاه‌شماری عمومی رومی ۱۹۵۴ و گاه‌شماری ترنتی مراجعه کنید. ترجمه‌های رسمی به زبان انگلیسی کمیسیون بین‌المللی انگلیسی در نیایش ترجمه‌ای انگلیسی از کتاب دعای رومی سال ۱۹۷۰ آماده کرد که به تأیید شوراهای اسقف‌های انگلیسی‌زبان رسید و پس از بازنگری توسط سریر مقدس، با آغاز از ایالات متحده در سال ۱۹۷۳ اجرایی شد. کمیسیون بین‌المللی انگلیسی در نیایش ترجمه انگلیسی بسیار دگرگون‌شده‌ای را آماده کرد و آن را در سال ۱۹۹۸ برای تایید به سریر مقدس ارائه داد. سریر مقدس از دادن تایید خودداری کرد و به کمیسیون اطلاع داد که متن لاتین کتاب دعا، که باید پایۀ ترجمه به زبان‌های دیگر باشد، در حال بازنگری است؛ از این رو ترجمۀ برپایهٔ متنی که دیگر متن رسمی کتاب دعای رومی نخواهد بود، بی‌پایه است. در ۲۸ مارس ۲۰۰۱، سریر مقدس دستورالعمل لیتورژیام آوتنتیکام را صادر کرد که بر پایۀ آن در ترجمۀ متون نیایشی از نسخه‌های اصلی و رسمی لاتین، «متن اصلی تا حد امکان باید به طور کامل و به دقیق‌ترین روش، بدون حذفیات یا اضافات از نظر محتوا و بدون تفسیر یا حاشیه‌نویسی ترجمه شود. هرگونه سازگاری با ویژگی‌ها یا ماهیت زبان‌های بومی گوناگون باید سنجیده و با احتیاط باشد.» این اقدام، انحرافی از اصل برابری کارکردی بود که در ترجمه‌های کمیسیون بین‌المللی انگلیسی در نیایش پس از شورای دوم واتیکان ترویج می‌شد. در سال بعد، ویرایش نمونۀ سوم از کتاب دعای رومی بازنگری‌شده به زبان لاتین، که پیش‌تر در سال ۲۰۰۰ اعلام شده بود، منتشر شد. این دو متن نیاز به یک ترجمۀ رسمی و جدید انگلیسی از کتاب دعای رومی را آشکار کردند، به‌ویژه از این رو که نسخۀ پیشین در برخی موارد به جای ترجمۀ دقیق، نوعی اقتباس بود. بر این پایه، کمیسیون بین‌المللی انگلیسی در نیایش، با وجود برخی تردیدها از سوی اسقف‌ها، ترجمۀ انگلیسی جدیدی از کتاب دعای رومی آماده کرد که شکل نهایی آن در آوریل ۲۰۱۰ به تایید سریر مقدس رسید. در ۱۹ ژوئیه ۲۰۰۱، مجمع نیایش الهی و انضباط هفت‌آیین یک کمیتۀ بین‌المللی از اسقف‌های انگلیسی‌زبان به نام کمیتۀ وکس کلارا تشکیل داد تا «به آن مجمع در زمینۀ مسئولیت‌های وابسته به ترجمۀ متون نیایشی به زبان انگلیسی مشاوره دهد و همکاری مؤثر با شوراهای اسقف‌ها را تقویت کند.» به مناسبت نشست این کمیته در رم در آوریل ۲۰۰۲، پاپ ژان پل دوم پیامی برای آنان فرستاد و تأکید کرد که «وفاداری به آیین‌ها و متون نیایشی برای کلیسا و زندگی مسیحی اهمیت بالایی دارد» و کمیته را مکلف کرد تا اطمینان یابد که «متون آیین رومی به طور دقیق و بر پایۀ ضوابط دستورالعمل لیتورژیام آوتنتیکام ترجمه شوند.» لیتورژیام آوتنتیکام همچنین اختیار شوراهای اسقف‌ها برای انجام ترجمه‌های مستقل خودشان را سلب کرد و یک کمیسیون پاپ به نام وکس کلارا را برای بازنگری در کار اسقف‌ها بنیان نهاد. این کمیسیون در سال ۲۰۰۸ نزدیک به ۱۰,۰۰۰ تغییر در متن پیشنهادی کمیسیون بین‌المللی انگلیسی در نیایش ایجاد کرد. تا سال ۲۰۱۷، پاپ فرانسیس کمیسیونی را برای بازنگری و ارزیابی لیتورژیام آوتنتیکام تشکیل داد. کار ارائۀ ترجمۀ جدید از کتاب دعای رومی در زمان مقرر به پایان رسید تا شورای اسقف‌های ملی در بیشتر کشورهای انگلیسی‌زبان بتواند آن را از نخستین یکشنبۀ دورۀ ظهور (۲۷ نوامبر) ۲۰۱۱ مورد استفاده قرار دهد. در کنار ترجمۀ «و با روح تو»، که برخی پژوهشگران بر این باورند که به موهبت روح‌القدس که کشیش در زمان انتصاب دریافت کرده اشاره دارد، در اعتقادنامه نیقیه عبارت «هم‌گوهر با پدر» به عنوان ترجمه‌ای برای اصطلاح لاتین به کار رفت، به جای عبارت «دارای یک وجود با پدر»؛ همچنین عبارت لاتین که پیش‌تر به صورت «این برای شما و برای همه ریخته خواهد شد تا گناهان آمرزیده شوند» ترجمه شده بود، به صورت واژه‌به‌واژه به این صورت ترجمه شد: «که برای شما و برای بسیاری جهت آمرزش گناهان ریخته خواهد شد» (بنگرید به برای بسیاری). این ترجمۀ رسمی و جدید از کل روند عشای ربانی در وبگاه شورای اسقف‌های کاتولیک ایالات متحده در دسترس است، که مقایسه‌ای را نیز میان متن جدید بخش‌های مربوط به مردم و متن رایج پیشین در ایالات متحده ارائه می‌دهد. پاپ بندیکت شانزدهم اظهار داشت: «برای بسیاری دشوار خواهد بود که پس از نزدیک به چهل سال استفادۀ مداوم از ترجمۀ پیشین، خود را با متون ناآشنا وفق دهند. این تغییر باید با حساسیت لازم معرفی شود و فرصت آموزش اصول دینی که این دگرگونی فراهم می‌آورد باید به استواری درک شود. دعا می‌کنم که از این طریق از هرگونه خطر سردرگمی پیشگیری شود و این تغییر به عنوان سکوی پرشی برای تجدید و تعمیق ارادت به عشای ربانی در سراسر جهان انگلیسی‌زبان عمل کند.» برنامۀ معرفی ترجمۀ انگلیسی جدید کتاب دعا بدون منتقد نبود. بیش از ۲۲,۰۰۰ امضای الکترونیکی در یک دادخواست اینترنتی گردآوری شد تا از اسقف‌ها، کاردینال‌ها و پاپ درخواست شود در ترجمۀ جدید بازنگری کنند. شورای اسقف‌های کاتولیک آفریقای جنوبی (بوتسوانا، آفریقای جنوبی، سوازیلند) دگرگونی‌ها در بخش‌های مربوط به مردم در ترجمۀ انگلیسی بازنگری‌شدۀ روند عشای ربانی را از ۲۸ نوامبر ۲۰۰۸، یعنی زمانی که هنوز کل کتاب دعا در دسترس نبود، اجرایی کرد. اعتراض‌هایی بر پایۀ محتوا مطرح شد و همچنین به این دلیل که این اقدام بدان معنا بود که آفریقای جنوبی با دیگر کشورهای انگلیسی‌زبان هماهنگی ندارد. یکی از اسقف‌ها ادعا کرد که شوراهای انگلیسی‌زبان باید در برابر پافشاری سریر مقدس بر ترجمۀ واژه‌به‌واژه‌تر ایستادگی می‌کردند. با این حال، هنگامی که در فوریۀ ۲۰۰۹ سریر مقدس اعلام کرد که این تغییر باید تا زمان پایان کار بر روی کتاب دعا منتظر می‌ماند، شورای اسقف‌ها درخواست تجدیدنظر کرد؛ در نتیجۀ آن، به بخش‌هایی که ترجمۀ جدید را پذیرفته بودند دستور داده شد به استفاده از آن ادامه دهند، در حالی که به بقیه گفته شد تا زمان صدور دستورالعمل‌های بعدی منتظر بمانند. از دیگر اقدامات، انتشار مجموعه‌ای شامل ده مقاله دربارۀ ترجمۀ بازنگری‌شدۀ توسط شبکه تلویزیونی کلمه ابدی بود. در سال ۲۰۱۱۲، شورای اسقف‌های کاتولیک فیلیپین آیین نیایشی ۴۱ ساله را با نسخۀ انگلیسی کتاب دعای رومی بازنگری کرد و بعدها آن را به زبان‌های بومی چند زبان فیلیپینی در فیلیپین ترجمه نمود. برای نمونه، در سال ۲۰۲۴، قلمرو اسقفی کاتولیک روم مالولوس از کتاب دعای رومی به زبان تاگالوگ با عنوان «کتاب مژده» استفاده می‌کند. رویکرد پاپ فرانسیس در ۹ سپتامبر ۲۰۱۷، پاپ فرانسیس فرمان پاپی مگنوم پرینسیپیوم («اصل بزرگ») را صادر کرد که به شوراهای اسقف‌های محلی اختیارات بیشتری در زمینۀ ترجمۀ اسناد نیایشی می‌داد. | ## جمع‌بندی | این فرمان پاپی «به شوراهای اسقف‌ها این توانایی را اعطا می‌کند که ارزش و انسجام یک یا چند عبارت را در ترجمه‌ها از نسخۀ اصلی ارزیابی کنند.» نقش واتیکان نیز در هماهنگی با مصوبۀ شورای دوم واتیکان تغییر یافت، به گونه‌ای که به جای «بازشناسی» به معنای دقیق کلمۀ حقوق کلیسایی (بند ۸۳۸)، کار آن به تایید متونی محدود شد که پیش‌تر توسط شوراهای اسقف‌ها آماده شده بودند.