موضوع مقاله: فده گالیزیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فده گالیزیا | مقدمه: فده گالیزیا که بیشتر با نام گالیزیا شناخته می‌شود، (حدود ۱۵۷۸ – ۱۶۳۰) نقاش ایتالیایی آثار طبیعت بی‌جان، پرتره‌ها و تصاویر مذهبی بود. | ## بخش 1: فده گالیزیا | او به‌ویژه به عنوان نقاش طبیعت بی‌جان میوه‌ها شناخته می‌شود، سبکی که یکی از پیشگامان آن در هنر اروپایی بود. شاید او به اندازه سایر هنرمندان زن مانند آنجلیکا کافمن و لوئیز الیزابت ویژه لوبرن شناخته نشده باشد، زیرا دسترسی به حلقه‌های اجتماعی درباری یا اشرافی نداشت و هیچ‌گاه حمایت خاصی از حکام سیاسی و نجیب‌زادگان جلب نکرده بود. پدرش، نونزیو گالیزیا، که او هم نقاش مینیاتور بود، از ترنتو به میلان نقل‌مکان کرده بود. فده (که نامش به معنای «ایمان» است) نقاشی را از او آموخت و احتمالاً حکاکی را نیز از او فرا گرفت. در سنین پایین، گالیزیا به عنوان نقاش پرتره معروف شده بود و بسیاری از آثار کمیشن شده را می‌کشید. پدرش ممکن است از نمونه سوفونیسبا آنگیسولا، که اهل کرمونا بود و حدود ۵۰ مایل از میلان فاصله داشت، الهام گرفته باشد تا دخترش را آموزش دهد. شاید تأثیر پدرش به عنوان یک مینیاتوریست باعث شد که گالیزیا به جزئیات در پرتره‌هایش توجه زیادی داشته باشد. شیوه او در به تصویر کشیدن جواهرات و لباس‌ها باعث شد که او یک نقاش پرتره بسیار مورد توجه باشد. چندین اثر از او بر اساس داستان کتاب‌های قانونی ثانی از کتاب جودیت و هولوفرنس که موضوعی محبوب در هنر آن دوره بود، در مجموعه‌های خصوصی باقی مانده‌اند. گالیزیا هرگز ازدواج نکرد و فرزندی نداشت و به جای آن، اموال خود را به دخترعمه‌اش، آنا گالیزیا، و برادرزاده‌اش، کارلو هنریکو، واگذار کرد. در ۲۱ ژوئن ۱۶۳۰، او وصیت‌نامه‌اش را نوشت و احتمالاً در اثر طاعون در میلان به‌طور ناگهانی درگذشت.Segal 1998. سبک سبک نقاشی او از سنت‌های واقع‌گرایی دوره رنسانس در ایتالیا مشتق شده بود و رویکردی بسیار واقع‌گرایانه داشت. | ## بخش 2: فده گالیزیا | مهارت‌های هنری گالیزیا در پرتره پائولو موریجیا، ژنرال جزواتی‌ها، دانشمند، نویسنده و تاریخ‌نگار، و یکی از حامیان اولیه او آشکار است. پرتره پائولو موریجیا (۱۵۹۶) سوژه را در حال نوشتن شعری دربارهٔ تصویر گالیزیا نشان می‌دهد. او چندین سفارش عمومی برای ساخت قطعه محراب در کلیساهای میلان دریافت کرد، از جمله Noli me tangere (۱۶۱۶؛ میلان، سنت استفانو) که برای محراب کلیسای سانتا ماریا مادالنا ساخته شده بود. وقتی گالیزیا پرتره نمی‌کشید، بیشتر علاقه‌مند به نقاشی طبیعت بی‌جان بود، سبکی که او یکی از پیشگامان آن بود و برای همین بیشتر شناخته می‌شود. تنها طبیعت بی‌جان امضا شده او، که در ۱۶۰۲ کشیده شده است، اولین طبیعت بی‌جان با تاریخ‌گذاری شناخته شده از یک هنرمند ایتالیایی است.Harris, A. با این حال، آثار او تا اوایل قرن بیستم به شایستگی مورد توجه قرار نگرفتند، زمانی که در مطالعاتی که در سال‌های ۱۹۶۳ و ۱۹۸۹ انجام شد، توجه ویژه‌ای به آثار او شد. گالیزیا سبکی مشابه با تکلف‌گرایی لامباردی اواخر قرن شانزدهم داشت که در منتووا متمرکز بود، اما به‌طور بین‌المللی شناخته شده بود، به‌ویژه در فرانسه. طبیعت بی‌جان‌های گالیزیا از نخستین نمونه‌های نقاشی در سبکی جدید بودند که زنان، به‌طور جزئی به دلیل این‌که از دیگر انواع نقاشی‌ها کنار گذاشته شده بودند، بعدها در آن ممتاز شدند. طبیعت بی‌جان‌های گالیزیا از آثار پدرش متفاوت بودند و در جزئیات بیشتر و رنگ‌های زنده‌تر قرار داشتند. این آثار اغلب از یک سبد یا کاسه پر از یک نوع میوه، مانند هلو یا گلابی، تشکیل شده بودند که در کنار آن‌ها چند میوه دیگر، گاهی بریده شده، در پایین کاسه پخش می‌شدند. بسیاری از طبیعت بی‌جان‌های او دارای گل‌های تازه یا میوه‌های دیگر بودند که بر روی پیشخوان قرار داده شده‌اند تا تضاد و مقیاس قابل توجهی ایجاد کنند، همان‌طور که در اثر او با عنوان طبیعت بی‌جان با هلو و چینی و کاسه دیده می‌شود. او با سبک بیشتر محدودتر دوران اصلاح کاتولیک ارتباط داشت و از ترکیب‌ها و فرم‌های پرزرق و برق که بسیاری از معاصرانش در این ژانر به‌کار می‌بردند، اجتناب کرد؛ بلکه ترجیح می‌داد سبک ترکیب‌بندی سخت‌تری مانند آنچه که در نقاشی‌های طبیعت بی‌جان فرانسیسکو دی زورباران دیده می‌شود، استفاده کند. | ## بخش 3: فده گالیزیا | یکی دیگر از آثار قابل توجه او یودیت با سر هولوفرنس است که قهرمان بایبلی یودیت را نشان می‌دهد که سر بریده شده ژنرال آشوری هولوفرنس را در دست دارد. این نقاشی نه تنها به دلیل ارزش‌های هنری‌اش بلکه به خاطر نمایش یک شخصیت زن قوی و قاطع اهمیت دارد، که در این دوره زمانی تا حدی غیرمتعارف بود. یودیت و سر هولوفرنس در موزه هنر بالتیمور در نمایشگاه اخیر «ثبت اثر او: تاریخ هنرمندان زن در اروپا، ۱۴۰۰–۱۸۰۰» به نمایش گذاشته شد. نقاشی‌های گالیزیا با دقت زیادی جزئیات را به نمایش می‌گذارند، به‌طور کامل متعادل هستند و توجه او به سایه‌ها، نور و بافت در آن زمان بی‌رقیب بود. آن‌ها به نظر می‌رسند که می‌توان به راحتی به میوه‌ها دست زد، آن‌ها را گرفت و از نقاشی بیرون کشید بدون اینکه باقی‌مانده کار آسیب ببیند. گالیزیا از محاکات (تقلید از واقعیت) در تصویر عینک‌های موریجیا استفاده می‌کند: بازتاب عدسی‌ها اتاقی را نشان می‌دهند که موریجیا در آن نشسته است و این‌گونه توهم واقعیت را افزایش می‌دهد. گالیزیا به‌عنوان پیشگام در شیوه پردازش طبیعت بی‌جان در نقاشی‌های اروپایی شناخته می‌شود. بسیاری از آثار که ممکن است متعلق به او بوده باشند به همتای مرد او پانفیلو نوولونه نسبت داده شده‌اند، که الهام زیادی از گالیزیا گرفته بود. ممکن است او الهام‌بخش فرانچسکو کدینو از برگامو و نقاش طبیعت بی‌جان جیوانا گارزونی از دوره باروک بوده باشد. مجموعه‌های برجسته آثار گالیزیا در بسیاری از موزه‌ها و مجموعه‌های عمومی نمایان است از جمله: گالری ملی هنر، واشینگتن. | ## جمع‌بندی | طبیعت بی‌جان سیب‌ها، گلابی‌ها، خیارها، انجیرها و یک هندوانه، حدود ۱۶۲۵–۱۶۳۰، ۲۰۲۳٫۳٫۲ موزه هنر جان و مابل رینگلینگ.