موضوع مقاله: دانشگاه سیه‌نا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # دانشگاه سیه‌نا | مقدمه: تا سال ۲۰۲۲، این دانشگاه میزبان تقریباً ۱۶۰۰۰ دانشجو است - تقریباً یک سوم از کل جمعیت سیه‌نا که حدود ۵۳۰۰۰ نفر است. | ## بخش 1: دانشگاه سیه‌نا | این استودیوم زمانی که در سال ۱۲۵۲، پاپ اینوسنت چهارم هم معلمان و هم دانش‌آموزان خود را کاملاً از مالیات و کار اجباری که توسط شهر سیه‌نا بر شخص یا اموالشان وضع می‌شد، مصون اعلام کرد. علاوه بر این، کمون معلمان حقوق و لاتین را از خدمت سربازی معاف کرد و معلمان لاتین نیز از وظایف خود به عنوان نگهبان شب معاف شدند. در اوایل قرن چهاردهم، پنج معلم لاتین، منطق و حقوق و دو پزشک علوم طبیعی (پزشکی) وجود داشت. یکی از برجسته‌ترین مایستروهای دانشکده پزشکی پیترو ایسپانو (پاپ ژان بیست و یکم) بود. ایسپانو فیلسوف، پزشک شخصی امپراتور فریدریش دوم بود و در سال ۱۲۷۶ ژان بیست‌ویکم شد. در سال ۱۳۲۱، به دلیل خروج دسته‌جمعی دانشجویان از دانشگاه معتبر بولونیا، این دانشگاه توانست تعداد بیشتری دانشجو را جذب کند، زمانی که یکی از دانشجویان آن توسط قضات بولونیا به جرم ربودن یک زن جوان به اعدام محکوم شد. دانشجویان این دانشگاه، تا حدودی به تحریک گولیلمو تولومی، استاد حقوق خود، اعتراض بزرگی را علیه مقامات بولونیا آغاز کردند و سیه‌نا، با حمایت مالی کمون محلی، توانست دانشجویانی را که از «دانشگاه بولونیا» استعفا داده بودند، در خود جای دهد. دانشگاه در دوران تغییر وضعیت استودیوم سیه‌نا سرانجام توسط کارل چهارم، اندکی پس از تاجگذاری او به عنوان امپراطور مقدس روم در سال ۱۳۵۵، به مقام "استودیوم ژنرال" ارتقا یافت. کازا دلا ساپینزا در اوایل قرن پانزدهم به عنوان مرکزی ساخته شد که کلاس‌های درس و مسکن را برای کسانی که در استودیوم ثبت نام کرده بودند، ترکیب می‌کرد. این بنا توسط اسقف فرانچسکو مورمیل در سال ۱۳۹۲ پیشنهاد شده بود، بیست سال بعد تکمیل شد و اولین ساکنان آن در سال ۱۴۱۶ در آن ساکن شدند. در اواسط قرن چهاردهم، سیه‌نا به عنوان یک قدرت در توسکانی رو به زوال بود و با افزایش قدرت فلورانس که جمهوری سیه‌نا را در سال ۱۵۵۵ شکست داد، تحت الشعاع قرار گرفت. | ## بخش 2: دانشگاه سیه‌نا | با این حال، مقامات شهر با موفقیت از دودمان مدیچی (دوک‌های موروثی فلورانس در آن زمان) خواستند که آکادمی را حفظ کنند. فرانچسکو و بعدها فردیناندو دو مدیچی، اصلاحاتی با قوانین و امتیازات جدید انجام دادند. در این دوره، اقتصاددان توسکانی سالوستیو باندینی، ظاهراً مصمم به «بهبود انگیزه فکری زادگاهش سیه‌نا»، از حامیان ثروتمند بورسیه تحصیلی برای دانشگاه درخواست کرد و همچنین کتابخانه بزرگی تأسیس کرد که در نهایت آن را به دانشگاه واگذار کرد. در سال ۱۸۰۸، هنگامی که نیروهای ناپلئونی توسکانی را اشغال کردند، «استودیوم سنسه» را از بین بردند و درهای دانشگاه تا پس از شکست ناپلئون و بازگشت فردیناند سوم به عنوان دوک بزرگ توسکانی، دوباره باز نشد. دانشگاه در وحدت ایتالیا در طول وحدت ایتالیا، حرکت به سوی وحدت در جریان تبدیل ایتالیا به یک کشور واحد، دانشجویان سیه‌نا گروه‌هایی را سازماندهی کردند که آشکارا میهن‌پرست بودند. آنها علناً مخالفت خود را ابراز کردند و در جریان شورش‌های آوریل ۱۸۴۸ در توسکانی، سه استاد، یک دستیار و پنجاه و پنج دانشجو «گروه گاردیا یونیورسیتاریا» را برای شرکت در نبردهای کرتاتونه و مونتانارا تشکیل دادند. تمام این شور و شوق برای جمهوری جدید نمی‌توانست مانع از نگرانی دوک بزرگ شود و در نهایت او دانشکده پزشکی را تعطیل کرد و فقط به رشته‌های حقوق و الهیات اجازه ادامه تحصیل داد. پس از جنگ دوم استقلال ایتالیا در سال ۱۸۵۹ و پیامدهای آن، توسکانی و به همراه آن سیه‌نا توسط پادشاهی ساردنی کنترل می‌شدند که قرار بود به پادشاهی ایتالیا تبدیل شود، که اکنون جمهوری ایتالیا نام دارد. آکادمی سیه‌نا سرانجام به لطف ابتکارات شرکت‌های خصوصی شهر و مجموعه‌ای از مصوبات قانونی که باعث افزایش اعتبار دانشکده داروسازی و پزشکی زایمان (و در نتیجه خود دانشکده پزشکی) شد، از ناآرامی‌ها بهبود یافت، در حالی که بیمارستان قدیمی سانتا ماریا دلا اسکالا به بیمارستان عمومی دانشگاه تبدیل شد. دانشگاه در ایتالیای مدرن در سال ۱۸۹۲، وزیر آموزش عمومی، فردیناندو مارتینی، پیشنهادی را با هدف سرکوب فعالیت‌های آکادمی سیه‌نا ارائه داد. سیه‌نا این را به عنوان اعلام جنگ تلقی کرد و بلافاصله با اعتصاب عمومی اصناف، مداخله همه نهادهای شهر و قیام واقعی مردم حمایت شد - همه اینها وزیر را وادار به لغو پروژه کرد. | ## بخش 3: دانشگاه سیه‌نا | قرن بیستم شاهد رشد دانشگاه سیه‌نا بود، به طوری که جمعیت دانشجویی از چهارصد نفر بین دو جنگ به بیش از ۱۵۰۰۰ نفر در چند سال گذشته افزایش یافت. دانش آموختگان و استادان قابل توجه پیترو ایسپانو (حدود ۱۲۱۵-۱۲۷۷)، پاپ ژان بیست‌ویکم، پروفسور پزشکی Cino da Pistoia (۱۲۷۰–۱۳۳۶/۳۷)، استاد حقوق آنتونیو دو ونافرو (۱۴۵۹-۱۵۳۰)، مشاور پاندولفو پتروچی، حاکم جمهوری سیه‌نا جیووانی ماریا کیوچی دل مونته (۱۴۸۷-۱۵۵۵)، پاپ ژولیوس سوم، در سیه‌نا حقوق خواند. Francesco Accarigi (حدود ۱۵۵۷-۱۶۲۲)، استاد حقوق مدنی فابیو چیگی، پاپ الکساندر هفتم دومنیکو باردوزی (۱۸۴۷–۱۹۲۹)، متخصص پوست و آب‌شناس آریگو سولمی (۱۸۷۳–۱۹۴۴)، وزیر دادگستری در کابینه بنیتو موسولینی ویرجینیا آنجیولا بورینو (۱۸۸۰–۱۹۶۵)، استاد پزشکی و اولین زنی که به عنوان رئیس بخش اطفال دانشگاه در ایتالیا خدمت کرد پیرو کالاماندری (۱۸۸۹–۱۹۵۶)، استاد دانشکده حقوق در سیه‌نا کارلو روسلی (۱۸۹۹–۱۹۳۷)، رهبر سیاسی، روزنامه‌نگار، مورخ و فعال ضد فاشیست ریچارد ام. گودوین (۱۹۱۳–۱۹۹۶)، استاد، ریاضیدان و اقتصاددان نوربرتو بوبیو (۱۹۰۹–۲۰۰۴)، استاد فلسفه فرانک هان (۱۹۲۵–۲۰۱۳)، استاد اقتصاد، مدیر برنامه دکترای دانشکده اقتصاد مائورو بارنی (۱۹۲۷–۲۰۱۷)، استاد اخلاق زیستی، رئیس و شهردار سیه‌نا ژان بلوندل (۱۹۲۹–۲۰۲۲)، استاد سیاست تطبیقی لوئیجی برلینگر (۱۹۳۲–۲۰۲۳)، استاد حقوق، رئیس و وزیر آموزش ساموئل بولز (متولد ۱۹۳۹)، اقتصاددان آمریکایی، استاد اقتصاد استیون لوکس (متولد ۱۹۴۱)، جامعه‌شناس بریتانیایی آنتونیو تابوکی (۱۹۴۳–۲۰۱۲)، نویسنده ایتالیایی، استاد زبان و ادبیات پرتغالی پل گینزبورگ (۱۹۴۵–۲۰۲۲)، مورخ بریتانیایی، استاد تاریخ معاصر تاریخ ریکاردو فرانکوویچ (۱۹۴۶–۲۰۰۷)، باستان‌شناس و استاد باستان‌شناسی قرون وسطی دزیدریو پاسالی (متولد ۱۹۴۷)، مدیر سابق بخش گوش و حلق و بینی و استاد گوش و حلق و بینی سیلوانا سیارا (متولد ۱۹۴۸)، رئیس سابق دادگاه قانون اساسی ایتالیا رینو راپوولی (متولد ۱۹۵۲)، زیست‌شناس ایتالیایی، دانشمند ارشد گلاکسواسمیت‌کلاین کارلو کوتارلی (متولد ۱۹۵۴)، اقتصاددان و مدیر سابق صندوق بین‌المللی پول جانا نانینی (متولد ۱۹۵۴)، خواننده پاپ ایتالیایی امانوئل پاپی (متولد ۱۹۵۹)، استاد باستان‌شناس کلاسیک، مدیر مدرسه باستان‌شناسی ایتالیا] آتن یوسف قراد عمر (متولد ۱۹۶۰)، روزنامه نگار و سیاستمدار Antonio Giordano (متولد ۱۹۶۲)، استاد پاتولوژی Carlo Bellieni (متولد ۱۹۶۲)، دانشیار اطفال، متخصص اخلاق زیستی دومنیکو پراتیچیزو (زاده در سال ۱۹۶۵)، استاد رباتیک و اتوماسیون لوئیجی ماراتین (متولد ۱۹۷۹)، سیاستمدار و اقتصاددان سازمان از سال ۲۰۱۲، پس از اصلاحات عمومی دانشگاه‌های ایتالیا ("قانون گلمینی")، این دانشگاه از چهارده گروه آموزشی تشکیل شده است که در چهار حوزه گروه‌بندی شده‌اند: علوم زیست‌پزشکی و پزشکی گروه آموزشی زیست‌فناوری گروه آموزشی مولکولی و پزشکی توسعه‌ای گروه آموزشی پزشکی، جراحی و علوم اعصاب اقتصاد، حقوق و علوم سیاسی گروه آموزشی علم اقتصاد و آمار گروه آموزشی حقوق گروه آموزشی سیاسی و روابط بین‌الملل گروه آموزشی بازرگانی و حقوق علوم تجربی گروه آموزشی زیست‌فناوری، شیمی و داروسازی گروه آموزشی مهندسی اطلاعات و ریاضیات گروه آموزشی علوم زیستی گروه آموزشی علوم فیزیکی، زمین و محیط زیست ادبیات، تاریخ، فلسفه و هنر گروه آموزشی زبان‌شناسی و نقد ادبی گروه آموزشی اجتماعی، سیاسی و علوم شناختی گروه آموزشی تاریخ و میراث فرهنگی هر گروه آموزشی دوره‌های کارشناسی و کارشناسی ارشد ارائه می‌دهد. از سال ۲۰۱۴، گروه آموزشی اقتصاد و آمار و گروه آموزشی تجارت و حقوق، دوره‌های کارشناسی و کارشناسی ارشد خود را در دانشکده اقتصاد و مدیریت (SEM) ادغام کردند. پیش از این، این دانشگاه از نه دانشکده تشکیل شده بود: دانشکده اقتصاد دانشکده مهندسی دانشکده علوم انسانی و فلسفه دانشکده علوم انسانی و فلسفه – آرتزو دانشکده حقوق دانشکده ریاضی، فیزیک و علوم طبیعی دانشکده پزشکی و جراحی دانشکده داروسازی دانشکده علوم سیاسی پردیس سیه‌نا در خود شهر واقع شده است. اخیراً، دانشگاه ساختمان‌های تاریخی را به شهر بازگردانده است که به آپارتمان تبدیل می‌شوند یا توسط کنتراداس استفاده می‌شوند. این دانشگاه مسئول نجات بسیاری از ساختمان‌های در معرض خطر و تبدیل آنها به مؤسسات آموزشی است. به عنوان مثال، دانشکده‌های مهندسی و ادبیات فضایی برای دپارتمان‌های خود در اتاق‌های بزرگ بیمارستان روانپزشکی سن نیکولو پیدا کرده‌اند. نمونه دیگر، تبدیل صومعه سابق سانتا کیارا به اولین اقامتگاه دانشگاهی در ایتالیا است که برای کسانی که برای دریافت مدرک کارشناسی ارشد اروپایی تلاش می‌کنند، رزرو شده است. ساختمان‌های جدید دانشگاه نیز در مرکز شهر ساخته شده‌اند، مانند ساختمانی که دانشکده علوم سیاسی و حقوق را در خود جای داده است. | ## جمع‌بندی | ده خوابگاه دانشگاه در مرکز تاریخی (فونتبراندا، متیولی، پوریونه، اسپراندی، سن مارکو)، در حومه (آکوکالدا) و در نزدیکی مناطق توسعه‌یافته دانشگاه (سن مینیاتو) واقع شده‌اند.