موضوع مقاله: رومن اینگاردن | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # رومن اینگاردن | مقدمه: رومن ویتولد اینگاردن (۵ فوریه ۱۸۹۳–۱۴ ژوئن ۱۹۷۰) فیلسوف لهستانی بود که در زمینه‌های زیبایی‌شناسی، هستی‌شناسی و پدیدارشناسی فعالیت داشت. | ## بخش 1: رومن اینگاردن | پیش از جنگ جهانی دوم، اینگاردن آثار خود را عمدتاً به زبان آلمانی و در کتاب‌ها و روزنامه‌ها منتشر می‌کرد. در طول جنگ، او به دلیل همبستگی با سرزمین مادری خود پس از حمله آلمان، به زبان لهستانی روی آورد و در نتیجه، آثار اصلی او در هستی‌شناسی تا حد زیادی توسط جهان گسترده‌تر و جامعه فلسفی ناشناخته و کشف نشده باقی ماند. با این وجود، نوشته‌های اینگاردن از به‌صورت غیر مستقیم طریق نوشته‌های شاگردش و در نهایت پاپ، کارول وویتیلا، تأثیر فرهنگی خود را بر جای گذاشته است. او ابتدا ریاضیات و فلسفه را در دانشگاه لووف زیر نظر کازیمیژ تواردوفسکی آموخت، سپس برای تحصیل فلسفه زیر نظر ادموند هوسرل به دانشگاه گوتینگن در آلمان نقل مکان کرد. هوسرل او را یکی از بهترین و بزرگ‌ترین شاگردانش می‌دانست و هوسرل را در دانشگاه فرایبورگ همراهی کرد، جایی که در سال ۱۹۱۸، اینگاردن رساله دکترای خود را با مدیریت هوسرل ارائه داد. اینگاردن پیش از این به دلیل افزایش تنش بین آلمان و لهستان به هوسرل پیشنهاد داده بود که به لووف منتقل شود و رساله جدیدی را زیر نظر تواردوفسکی بنویسد، اما هوسرل امتناع ورزید و علاقه‌ای نشان نداد. در این دوره، یکی از آثار او - گذشته از کار پسادکترایش در معرفت‌شناسی - مروری بر یادنامه‌ای بود که برای تواردوفسکی نوشته بود. از سال ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۱ در طول اشغال لووف بدست شوروی، او فعالیت دانشگاهی خود را ادامه داد و در منطقه کراکوف زندگی کرد. پس از عملیات بارباروسا در سال ۱۹۴۱، تحت اشغال آلمان، اینگاردن مخفیانه به دانش‌آموزان ریاضیات و فلسفه آموزش می‌داد. | ## بخش 2: رومن اینگاردن | اینگاردن در سال ۱۹۴۵ و اندکی پس از جنگ، استاد دانشگاه نیکولاس کوپرنیک در تورون شد، اما در سال ۱۹۴۶ تحت رژیم کمونیستی ممنوع‌الفعالیت شد. سپس به دانشگاه یاگیلونیا در کراکوف نقل مکان کرد و در آنجا به او شغلی پیشنهاد شد. با این حال، در سال ۱۹۴۹ از تدریس منع شد، به دلیل ایدئالیسمِ منتسب به او، و اینکه او را «دشمن ماتریالیسم» می‌دانستند. در سال ۱۹۵۷، پس از لغو ممنوعیت، او دوباره در دانشگاه یاگیلونیا منصوب شد و به تدریس، نوشتن و انتشار آثار پرداخت. آثار اینگاردن یک پدیدارشناس واقع‌گرا بود و بنابراین ایده‌آلیسم استعلایی هوسرل را نمی‌پذیرفت. به همین دلیل است که اینگاردن یکی از مشهورترین هستی‌شناسان پدیدارشناس است، زیرا او کوشید تا ساختار هستی‌شناختی و وضع هستی اشیاء مختلف را بر اساس ویژگی‌های اساسی هر تجربه‌ای که می‌تواند چنین دانشی را فراهم کند، توصیف کند. شناخته‌شده‌ترین آثار اینگاردن و تنها آثاری که برای خوانندگان انگلیسی‌زبان به‌طور گسترده شناخته شده‌اند، به زیبایی‌شناسی و ادبیات می‌پردازند. برای مثال، محبوب‌ترین کتاب او «اثر هنری ادبی» بود که مفهوم اثر هنری ادبی را بررسی می‌کرد. این اثر به توسعه نظریه ادبی به نام نقد مبتنی بر واکنش خواننده کمک کرد و بر محققانی مانند رنه ولک و ولفگانگ ایزر تأثیر گذاشت. | ## بخش 3: رومن اینگاردن | یکی دیگر از مفاهیم قابل توجه در زیبایی‌شناسی اینگاردن، این ایده او بود که موسیقی شکلی از ادبیات نیست. او معتقد بود که آثار ادبی چهار لایه هستی‌شناختی متمایز دارند و یکی از این لایه‌ها - لایه عینیت‌های بازنمایی‌شده - در آثار موسیقی وجود ندارد. او در طبقه‌بندی خود از آثار هنری ادبی، اشاره کرد که ارزش زیبایی‌شناختی، هارمونی چندصدایی است که میان این لایه‌های معنایی پدید می‌آید. تمرکز انحصاری بر آثار زیبایی‌شناختی اینگاردن، منعکس‌کنندهٔ دیدگاه کلی فلسفی اینگاردن نیست، دیدگاه کلی او بر ایده‌های مربوط به هستی‌شناسی صوری، اگزیستانسیال و مادی مطرح‌شده در کتاب «بحث بر سر وجود جهان» متمرکز است. اینگاردن در پژوهش‌های زیبایی‌شناختی خود، زیبایی‌شناسی را بخش جدایی‌ناپذیر فلسفه می‌دانست. او استدلال کرد که نظریه زیبایی‌شناسی او نه تنها تحلیلی از هنر است، بلکه رویکردی است که به مسائل اساسی فلسفی پاسخ می‌دهد. این گروه که بر زیبایی‌شناسی و روان‌شناسی توصیفی تمرکز داشت، برخی از شاگردان تواردوفسکی از جمله لئوپولد بلاستین و اوژنی گینزبرگ را به خود جذب کرد. | ## جمع‌بندی | این اثر که به صورت سوم شخص نوشته شده بود، یکی از سه زندگینامه‌ای بود که او این اثر را به ولادیسلاو تاتارکیویچ، که در آن زمان مشغول ویرایش کتاب «تاریخ فلسفه» خود بود، تقدیم کرد.