موضوع مقاله: کتیبه غار گوپیکا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کتیبه غار گوپیکا | مقدمه: کتیبه غار گوپ که به آن گوپ کی گوفا (کتیبه دوم غار تپه ناگارجونی از آنانتاوارمان) یا با نام سابق کتیبه گیا (اشاره به شهر نزدیک گایا) نیز گفته می‌شود، یک کتیبه به زبان سانسکریت مربوط به قرن پنجم یا ششم میلاد در براهمی متأخر است که در غار تپه ناگارجونی از گروه غارهای بارابار در ناحیه گایا، ایالت بیهار، هند یافت شده است. | ## بخش 1: کتیبه غار گوپیکا | این کتیبه به خاطر شعر (verse) تقدیمی به دورگا و برای داشتن نماد ام در عصر گوپتا مورد توجه قرار گرفته است. در کتیبه عنوان شده است که پادشاه آنانتاوارمان تندیسی از الهه کاتیایانی (دورگا-مهیش‌اسوراماردینی) را به غار تقدیم می‌کند. هنگامی که غارها در اواخر قرن هجدهم مورد توجه باستان شناسان قرار گرفت، تندیس مفقود شده بود. تاریخچه غار گوپ، که همچنین گوپ کی گوفا نامیده می‌شود یکی از سه غار در کپه تپه ناگارجونی، نزدیک غارهای بارابار در ایالت بیهار است. دو غار دیگر واپیاکا و واداتیکا نام دارند که همچنین یه ترتیب به نام واپیا کا گوفا و واداتی کا گوفا هم شناخته می‌شوند. این غارها در نزدیکی غار لوماس ریشی واقع شده‌اند که قدیمی‌ترین غار شناخته شده است که در قرن سوم قبل از میلاد به فرمان آشوکا حفر شد و به راهبان آجیویکا اهداء شد. غارهای ناگارجونی به فرمان داشاراتا (نوه آشوکا) در سال ۲۱۴ فبل از میلاد، در تپه گرانیتی حفر شدند. | ## بخش 2: کتیبه غار گوپیکا | طبق اظهارات آرتور باشام، نقوش حکاکی شده و کتیبه‌های درون این گروه از غارها به تعیین قدمت غارهای تپه بارابار و ناگارجونی در قرن سوم پیش از میلاد کمک می‌کند. ساکنان اصلی این غارها، آجیویکاها، یک فرقه مذهبی هندو غیربودایی بودند که بعدها منقرض شدند. چند قرن بعد، یک پادشاه هندو به نام آنانتاوارمان از سلسله ماوکاری، مورتی (نقوش) هندو از ویشنوپرستی، شیواپرستی و شاکتی‌پرستی را وقف سه غار در قرن پنجم یا ششم میلادی کرد. ابعاد غار حدود ۴۶٫۵ فوت (۱۴٫۲ متر) در طول و ۱۹٫۱۶ فوت (۵٫۸۴ متر) در عرض است که انتهای آن به صورت نیم دایره است. در بالای درگاه ورودی کتیبه‌ای از نوه آشوکا، داشاراتا مائوریا وجود دارد، غار به زاهدان آجیویکا اختصاص داده شد و قدمت غار به اواخر قرن سوم قبل از میلاد بازمی‌گردد. کتیبه غار گوپ متعلق به آنانتاوارمان که در سمت چپ دالان ورودی غار قرار دارد، اولین بار در سال ۱۷۸۵ توسط جی.اچ. هرینگتون مورد توجه قرار گرفت و گزارش آن در سال ۱۷۸۸ در نشریه پژوهش‌های آسیایی، جلد یک در اختیار پژوهشگران قرار گرفت. | ## بخش 3: کتیبه غار گوپیکا | او گمانه‌زنی کرده بود، به دلیل مشاهده سه نقوش مخدوش در اینجا، غارها یک‌وقتی به عنوان «پرستشگاه مذهبی» مورد بهره‌برداری قرار می‌گرفت. کتیبه به خط براهمی متاخر، توسط هرینگتون نسخه‌برداری شد و در سال ۱۷۸۵ برای اولین بار توسط چارلز ویلکینز رمزگشایی شد و با ترجمه‌ای در واقع صحیح منتشر شد. چنین به نظر می‌رسد که ویلکینز در اصل بر شباهت‌های خطوط براهمی متاخر، همچون خط دوره امپراتوری پالا و فرمهای اولیه دیواناگری تکیه کرده است. این یکی از قدیمی‌ترین کتیبه‌های هندی است که از ماتراهای کامل (نوار افقی بالای هر حرف) استفاده می‌کند. کتیبه به خوبی حفظ شده است به جز نام روستایی که توسط پادشاه برای نگهداشت معبد دورگا پیشکش شده بود. بخش از دست رفته در خط ۱۰ قرار دارد که به نظر می‌رسد به‌طور عمد توسط شخصی آسیب دیده است. اشاره به این دارد که تندیس کاتیایانی وقف این غار شده است ضمن اینکه درآمد مالیاتی یک روستا برای فعالیت و نگهداری معبد باوانی اهداء شد. | ## جمع‌بندی | کتیبه با واژه اُم (Om) شروع می‌شود که قبل از خط اول، همچون کتیبه غار واداتیکا قرار گرفته است و دلالت بر اهمیت آن در یزدان‌شناسی هندو در قرن پنجم دارد.