موضوع مقاله: اسب لئوناردو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # اسب لئوناردو | مقدمه: ۱۴۹۰ اسب لئوناردو (که با نام‌های اسب اسفورزا یا گران کاوالو ("اسب بزرگ") نیز شناخته می‌شود) پروژه‌ای برای یک مجسمه برنزی است که در سال ۱۴۸۲ توسط دوک میلان ، لودوفیکو اسفورزا، به لئوناردو داوینچی سفارش داده شد، اما هرگز تکمیل نشد. | ## بخش 1: اسب لئوناردو | قرار بود این مجسمه بزرگ‌ترین مجسمه سوار بر اسب در جهان و یادبودی برای پدر دوک، فرانچسکو اسفورزا، باشد. لئوناردو کارهای مقدماتی گسترده‌ای برای آن انجام داد، اما تنها یک مدل سفالی بزرگ از آن ساخت که بعدها نابود شد. حدود پنج قرن پس از دوران لئوناردو داوینچی، طرح‌های باقی‌مانده از او به عنوان پایه و اساس ساخت مجسمه‌هایی مورد استفاده قرار گرفتند که هدفشان تحقق بخشیدن به پروژه‌ای بود که در زمان حیات او تنها در حد ایده باقی مانده بود. این طرح‌ها، که از میان یادداشت‌ها، نقاشی‌ها و نقشه‌های فنی او استخراج شده بودند، به هنرمندان و مهندسان معاصر امکان دادند تا با بهره‌گیری از فناوری‌های مدرن، مجسمه‌هایی خلق کنند که نه‌تنها بازتابی از نبوغ لئوناردو بودند، بلکه تجسمی از آرزوهای ناتمام او نیز محسوب می‌شدند. این تلاش‌ها، نوعی گفت‌وگوی تاریخی میان گذشته و حال را رقم زدند؛ جایی که میراث فکری یک نابغه رنسانس با ابزارهای قرن بیست‌ویکم جان گرفت و به شکل ملموس در فضای عمومی ظاهر شد. استفاده از این طرح‌ها در ساخت مجسمه‌ها، نه‌تنها ادای احترام به لئوناردو بود، بلکه نشان‌دهنده قدرت ماندگار ایده‌هایی است که فراتر از زمان و محدودیت‌های فنی عصر خود، همچنان الهام‌بخش باقی مانده‌اند. قرار بود این بنا، بزرگ‌ترین مجسمه سوارکاری جهان و یادبودی برای پدر دوک، فرانچسکو اسفورتزا، باشد. لودوویکو هفتاد تن برنز برای ریخته‌گری این مجسمه که تقریباً طول داشت، جمع‌آوری کرد. ارتفاع دارد، که از بناهای یادبود اسب‌های قبلی ساخته دوناتلو و استاد سابق لئوناردو، وروکیو، کوچک‌تر به نظر می‌رسد. لئوناردو در ابتدا طرحی پویاتر از طرح‌های پیشینیان خود در نظر داشت، که در ابتدا شامل یک سرباز کشته‌شده برای حمایت از اسب در حال پرورش بود، اما در مقطعی به یک اسب سنتی‌تر برای راه رفتن رضایت داد. در جریان آماده‌سازی پروژه، لئوناردو داوینچی به مطالعه دقیق اسب‌ها پرداخت و رساله‌ای دربارهٔ کالبدشناسی اسب نگاشت. او همچنین رساله‌ای دیگر با عنوان «دربارهٔ وزن» نوشت که در آن نقشه‌های مفصل و فنی برای ریخته‌گری مجسمه ارائه شده بود. این طرح‌ها شامل ساخت مجسمه در قطعات توخالی جداگانه و استفاده از مهاربندهای آهنی برای تقویت داخلی بودند. تا نوامبر ۱۴۹۳، مدل گلی اسب در اندازه واقعی (بدون سوارکار) در یکی از مراسم ازدواج خاندان اسفورزا به نمایش درآمد و شهرت قابل توجهی برای لئوناردو به همراه آورد. در یادداشتی به تاریخ ۲۰ دسامبر ۱۴۹۳، لئوناردو آمادگی خود را برای آغاز فرایند ریخته‌گری اعلام کرد، اما در نوامبر ۱۴۹۴، لودوویکو اسفورزا تصمیم گرفت برنز اختصاص‌یافته به مجسمه را به پدرزن خود، ارکوله دسته، بدهد تا برای ساخت توپ‌های جنگی جهت دفاع از شهر در برابر تهاجم شارل هشتم استفاده شود. این تصمیم، پروژه مجسمه‌سازی را متوقف کرد و یکی از جاه‌طلبانه‌ترین طرح‌های هنری رنسانس را ناتمام گذاشت. در همین دوره، میکل‌آنژ، رقیب هنری لئوناردو، در فلورانس با او روبه‌رو شد و با طعنه‌ای تحقیرآمیز، توانایی او در اجرای ریخته‌گری را زیر سؤال برد. این برخورد، بازتابی از رقابت شدید میان دو نابغه بزرگ عصر رنسانس بود؛ رقابتی که نه‌تنها در عرصه هنر، بلکه در سطح اعتبار اجتماعی و حمایت درباریان نیز جریان داشت. این مدل گِلی به عنوان هدف تیراندازی توسط سربازان فرانسوی هنگام حمله به میلان در سال ۱۴۹۹ در آغاز جنگ‌های ایتالیا ۱۴۹۹–۱۵۰۴ مورد استفاده قرار گرفت؛ پس از آن به دلیل چرخه‌های باران و یخبندان‌های بعدی تخریب شد. در سال ۱۵۱۱، لئوناردو یک بنای یادبود سوارکاری را به عنوان مقبره‌ای برای جیان جیاکومو تریوولزیو ساخت، که برای آن دوباره یک حالت ایستاده و حمایت از قربانی را طراحی کرد - اما این هرگز به دلیل کنفدراسیون نیروهای سوئیسی، اسپانیایی و ونیزی که فرانسوی‌ها را از میلان بیرون می‌راندند، مدل‌سازی نشد. | ## بخش 2: اسب لئوناردو | سوارکار برنزی اتین موریس فالکونه نیز شاهکار مشابهی را انجام می‌دهد، اگرچه هیچ‌کدام به مقیاس فیزیکی طراحی لئوناردو نمی‌رسند. حدود پنج قرن پس از ناکامی پروژه اصلی، طرح‌های باقی‌مانده از لئوناردو داوینچی به عنوان مبنایی برای ساخت مجسمه‌هایی مورد استفاده قرار گرفتند که هدفشان تحقق بخشیدن به آرمان ناتمام او بود. این طرح‌ها، که شامل نقشه‌های فنی، طراحی‌های آناتومیک، و یادداشت‌های مهندسی بودند، توسط هنرمندان و مهندسان معاصر بازخوانی و بازسازی شدند تا مجسمه‌ای خلق شود که نه‌تنها بازتابی از نبوغ لئوناردو باشد، بلکه تجسمی از میراث فکری و هنری او نیز محسوب شود. استفاده از فناوری‌های مدرن در کنار وفاداری به جزئیات تاریخی، امکان ساخت مجسمه‌ای را فراهم آورد که آرزوی دیرینه داوینچی را به واقعیت بدل کند. این تلاش، پلی میان گذشته و حال ایجاد کرد و نشان داد که ایده‌های بزرگ، حتی اگر قرن‌ها به تعویق بیفتند، می‌توانند در نهایت به ثمر بنشینند. مجسمه نهایی، نمادی از پیوند میان هنر، علم، و اراده انسانی برای تحقق رؤیاهای بلندپروازانه است. دنت ، هنرمند آماتور و از جوانی عاشق پرواز، تلاش کرد تا به صورت حرفه‌ای به یک خلبان پیشگام در خطوط هوایی یونایتد و همچنین یک مجموعه‌دار هنری متعهد تبدیل شود. در سال ۱۹۷۷، او در شماره سپتامبر مجله نشنال جئوگرافیک، مقاله ویژه آن را در مورد تاریخچه اسب و مجسمه لئوناردو خواند. دنت سپس پروژه‌ای را برای بازسازی مجسمه ناتمام در شهر زادگاهش، آلن‌تاون، پنسیلوانیا، آغاز کرد و سازمان غیرانتفاعی «اسب لئوناردو داوینچی» (LDVHI) را برای حمایت از این پروژه تأسیس کرد. تلاش‌های او برای توسعه سازمان جهت تأمین مالی این پروژه، کاری دشوار بود که بیش از ۱۵ سال طول کشید. هزینه پیش‌بینی‌شده برای ساخت مجسمه اسب توسط چارلز دنت نزدیک به ۲٫۵ میلیون دلار بود. او در آلنتاون، کارگاه و استودیویی گنبدی‌شکل بنا کرد که در آن شخصاً به طراحی و مدل‌سازی اولیه مجسمه پرداخت. در سال ۱۹۸۸، دنت هنرمند و مجسمه‌ساز گارت هریک را برای همکاری پاره‌وقت در پروژه به خدمت گرفت. پس از آن‌که دنت در ۲۵ دسامبر ۱۹۹۴ بر اثر بیماری ALS (بیماری اسکلروز جانبی آمیوتروفیک) درگذشت، مجموعه هنری خصوصی خود را به بنیاد LDVHI واگذار کرد. هیئت مدیره بنیاد LDVHI نیز به وعده‌ای که به دنت داده بود وفادار ماند و اقدامات لازم برای تحقق چشم‌انداز هنری او را آغاز کرد. این تلاش‌ها، ادامه راهی بود که دنت با الهام از طرح‌های لئوناردو داوینچی آغاز کرده بود؛ راهی که تلفیقی از اراده فردی، هنر کلاسیک، و تعهد نهادی را در خود داشت و به یکی از نمونه‌های برجسته احیای میراث هنری تاریخی بدل شد. پس از چند ماه، نینا آکامو تشخیص داد که مدل اصلی قابل بازیابی نیست و به این نتیجه رسید که باید یک مجسمه کاملاً جدید ساخته شود. با این حال، یادداشت‌های او فاقد انسجام سیستماتیک بودند و هیچ‌یک از این طراحی‌ها به‌طور قطعی وضعیت نهایی اسب را نشان نمی‌دادند؛ به‌عبارتی، هیچ تصویر نهایی و مشخصی از مجسمه در میان آثار او یافت نمی‌شود. در تلاش برای درک نیت اصلی داوینچی، هنرمند معاصر نینا آکامو به پژوهش گسترده‌ای دست زد. او نه‌تنها یادداشت‌ها و طراحی‌های مربوط به اسب را بررسی کرد، بلکه به مطالعه سایر پروژه‌هایی پرداخت که لئوناردو هم‌زمان مشغول آن‌ها بود. | ## بخش 3: اسب لئوناردو | آکامو اندیشه‌های داوینچی دربارهٔ کالبدشناسی، نقاشی، مجسمه‌سازی و پدیده‌های طبیعی را مرور کرد تا به درکی جامع از رویکرد هنری و علمی او برسد. پژوهش‌های آکامو فراتر از آثار خود لئوناردو رفت و شامل بررسی آموزگاران و تأثیرگذارانی شد که در شکل‌گیری دیدگاه‌های او نقش داشتند. 124-125 این بررسی‌ها به آکامو کمک کرد تا ویژگی‌های فیزیکی، رفتاری و زیبایی‌شناختی اسب‌هایی را که احتمالاً در ذهن لئوناردو بوده‌اند، بهتر درک کند و در بازسازی مجسمه، به اصالت تاریخی و هنری وفادار بماند. قالب اولیه - اسب - در هیپودروم سن سیرو در میلان قرار داده شد و در ۱۰ سپتامبر ۱۹۹۹ رونمایی شد. مرکز علوم داوینچی در آلن‌تاون، پنسیلوانیا، در نتیجه ادغام خود با LDVHI در سال ۲۰۰۳، حقوق مربوط به اسب لئوناردو داوینچی را در اختیار دارد. نسخه‌های دیگری از اسب در اندازه‌های مختلف در ایالات متحده و ایتالیا به نمایش گذاشته شده‌اند. اسب وینچی یک ۲٫۵ متری (۸ نسخه برنزی این مجسمه در زادگاه لئوناردو، وینچی، توسکانی، ایتالیا، قرار دارد، جایی که در ۱۷ نوامبر ۲۰۰۱ به آن تقدیم شد. اسب وینچی الهام‌بخش رابطه خواهرخواندگی بین وینچی، ایتالیا، و آلن‌تاون، پنسیلوانیا شد. اسب مرکز علوم داوینچی مرکز علوم داوینچی - سازمانی که از ادغام LDVHI و آنچه در آن زمان به عنوان مرکز اکتشافات علم و فناوری شناخته می‌شد، شکل گرفته است - یک مجسمه سه فوتی (۱) را به نمایش می‌گذارد. م) ماکت اسب در لابی اصلی آن، که هنگام افتتاح مرکز علمی در مکان فعلی خود در ۳۰ اکتبر ۲۰۰۵ به آن اختصاص داده شد. مجسمه مرکز علمی داوینچی همچنین به صورت قرضی در میدان دیسکاوری تایمز در شهر نیویورک، نیویورک، و در مؤسسه فرانکلین در فیلادلفیا، پنسیلوانیا به نمایش گذاشته شده است. اسب وایومینگ یک ماکت هشت فوتی (۲٫۵ متری) از اسب در شریدان، وایومینگ قرار داده شد، جایی که در ۲۰ اوت ۲۰۱۴ به نمایش گذاشته شد. اسب وایومینگ توسط بنیاد جامعه وایومینگ به نمایندگی از کمیته هنرهای عمومی شریدان سفارش داده شد. ساختار مجسمه از اسکلت فولادی تشکیل شده و با فایبرگلاس پوشیده از رزین ویژه‌ای ساخته شده تا ظاهری مشابه برنز داشته باشد. این مجسمه از شش قطعه مجزا تشکیل شده که قابلیت حمل و مونتاژ مجدد را فراهم می‌سازد، ویژگی‌ای که امکان نمایش آن در مکان‌های مختلف را تسهیل کرده است. این نسخه از مجسمه در طول نمایشگاه‌هایی که به آثار و زندگی لئوناردو داوینچی اختصاص داشته‌اند، در مکان‌های گوناگونی به نمایش درآمده است. انتخاب این نوع ساختار و مواد، ضمن حفظ جلوه تاریخی و هنری اثر، امکان جابجایی و نصب آسان را فراهم کرده و آن را به نمادی سیار از میراث داوینچی بدل ساخته است. این مجسمه نه‌تنها بازتابی از تلاش برای احیای یک پروژه تاریخی است، بلکه نمونه‌ای از چگونگی تلفیق هنر کلاسیک با فناوری‌های معاصر در راستای گسترش دسترسی عمومی به آثار فرهنگی و تاریخی محسوب می‌شود. | ## جمع‌بندی | «لئوناردو: ۵۰۰ سال به سوی آینده» در موزه فناوری، سن خوزه، کالیفرنیا، ایالات متحده آمریکا (۲۷ سپتامبر ۲۰۰۸ تا ۲۵ ژانویه ۲۰۰۹) «ذهن لئوناردو» در کاخ ونیز، رم، ایتالیا (۱ مه تا ۳۰ اوت ۲۰۰۹) «لئوناردو داوینچی - دست نابغه» سیفلی پیازا در موزه هنر عالی در آتلانتا، (۶ اکتبر ۲۰۰۹ تا ۶ فوریه ۲۰۱۰).