موضوع مقاله: پال دیاکون | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پال دیاکون | مقدمه: زندگی یکی از اجداد پائولوس به نام لئوپیچیس در سال ۵۶۸ میلادی در قطار آلبوین، پادشاه لومباردها، به ایتالیا مهاجرت کرد. | ## بخش 1: پال دیاکون | در جریان حمله آوارها، پنج پسر لئوپیچیس به پانونیا برده شدند، اما یکی از آنها، که همنام او بود، به ایتالیا بازگشت و ثروت ویران شده خانواده‌اش را احیا کرد. او با نام وینفرد، پسر وارنفرد، حدود سال ۷۲۰ میلادی در دوک‌نشین فریولی به دنیا آمد. به لطف جایگاه اشرافی احتمالی خانواده‌اش، پولس تحصیلات فوق‌العاده خوبی، احتمالاً در دربار راتچیس، پادشاه لومبارد در پاویا، دریافت کرد و مقدمات زبان یونانی را از معلمی به نام فلاویان آموخت. پس از ازدواج دختر دِزیدریوس با آریخیس دوم، دوک بنونتو، پولس به درخواست او، ادامه کتاب «خلاصه تاریخ روم» اثر اوتروپیوس را نوشت. او حداقل چندین سال قبل از سال ۷۷۴، زمانی که شارلمانی پاویا را تصرف کرد، در دربار بنونتو زندگی کرد و ممکن است در طول آن فتح از شهر فرار کرده باشد. سرانجام وارد صومعه‌ای در دریاچه کومو شد و قبل از سال ۷۸۲ وارد خانه بزرگ بندیکتی مونته کاسینو شد و در آنجا با شارلمانی آشنا شد. حدود سال ۷۷۶، برادر پولس، آریخیس، پس از شورشی در فریولی، به عنوان زندانی به فرانسیا برده شد. پنج سال بعد، هنگامی که شارلمانی از رم بازدید کرد، پولس از طرف آریخیس به او نامه نوشت و آریخیس آزاد شد. پس از آنکه دستاوردهای ادبی پولس توجه شارلمانی را جلب کرد، او به یکی از مشارکت‌کنندگان مهم در رنسانس کارولنژی تبدیل شد. در سال ۷۸۷ او به مونته کاسینو بازگشت و در ۱۳ آوریل، احتمالاً در سال ۷۹۹، در آنجا درگذشت. | ## بخش 2: پال دیاکون | لقب او دیاکونوس نشان می‌دهد که او به عنوان شماس دستوراتی دریافت کرده است؛ و برخی معتقدند که او قبل از سقوط پادشاهی لومبارد، راهب بوده است. آثار اثر اصلی پولس، تاریخ لانگوباردوروم است، تاریخی ناتمام در شش کتاب که او پس از ۷۸۷ اما حداکثر تا ۷۹۵–۹۶ نوشت. این کتاب تاریخ لانگوباردها را از خاستگاه افسانه‌ای آنها در شمال (در "اسکادیناوی") و مهاجرت‌های بعدی آنها - به ویژه به ایتالیا در سال‌های ۵۶۸–۵۶۹ - تا مرگ شاه لیوتپراند در ۷۴۴ پوشش می‌دهد. این کتاب‌ها حاوی اطلاعات زیادی در مورد امپراتوری روم شرقی، فرانک‌ها و سایر اقوام هستند. این تاریخ از دیدگاه لومباردی نوشته شده است و به ویژه به دلیل توصیف روابط بین فرانک‌ها و لومباردها ارزشمند است. این گونه آغاز می‌شود: منطقه شمال، به نسبتی که از گرمای خورشید دور است و با برف و یخبندان سرد می‌شود، برای بدن انسان‌ها سالم‌تر و برای تکثیر ملت‌ها مناسب‌تر است، همان‌طور که از سوی دیگر، هر منطقه جنوبی، هر چه به گرمای خورشید نزدیک‌تر باشد، بیماری بیشتری دارد و برای پرورش نسل بشر کمتر مناسب است. این کتاب ادامه بریوری اثر یوتروپیوس است که دوره ۳۶۴ تا ۵۵۳ میلادی را پوشش می‌دهد. گفته می‌شود که او به آدلپرگا توصیه کرد که کتاب اوتروپیوس را بخواند؛ او این کار را کرد، اما از اینکه این نویسنده بت‌پرست چیزی در مورد امور کلیسایی نمی‌گوید و با به تخت نشستن امپراتور والنس در سال ۳۶۴ متوقف شد، شکایت داشت. این اثر که در قرون وسطی بسیار محبوب بود، به دلیل ارائه تاریخی اولیه از پایان امپراتوری روم در اروپای غربی ارزشمند است. به درخواست آنگیلرام، اسقف متز (متوفی ۷۹۱)، پولس تاریخچه‌ای از اسقف‌های متز تا سال ۷۶۶ نوشت، که اولین اثر از این نوع در شمال آلپ بود. | ## بخش 3: پال دیاکون | او همچنین نامه‌ها، اشعار و سنگ‌نبشته‌های بسیاری، از جمله نامه‌های دوک/شاهزاده آریخیس دوم بنونتو و بسیاری از اعضای خانواده کارولنژی، نوشت. اشعار و سنگ‌نبشته‌های ویرایش شده توسط ارنست دوملر در شاعران لاتین عصر کارولنژی، گروه اول. با آشکار شدن مطالب تازه‌تر، ویرایش جدیدتری از اشعار توسط کارل نف (مونیخ، ۱۹۰۸) ویرایش شد. با این حال، نف انکار کرد که پولس مشهورترین شعر این مجموعه، سرود سنت جان باپتیست را سروده باشد، که گویدو اهل آرتزو آن را بر روی ملودی‌ای تنظیم کرد که قبلاً برای قصیده ۴٫۱۱ هوراس استفاده شده بود. سپس گویدو از هجاهای اولیه اولین ابیات حاصل از تنظیم، نام اولین نت‌های گام موسیقی را گرفت. در حالی که پولس در فرانسیا بود، شارلمانی از او خواست تا مجموعه‌ای از موعظه‌ها را گردآوری کند. پولس پس از بازگشت به مونته کاسینو این درخواست را پذیرفت؛ این مجموعه عمدتاً در کلیساهای فرانکی مورد استفاده قرار می‌گرفت. پولس همچنین دو موعظه مهم در «آسمون» نوشت که در دومی، برخلاف آمبروز اوتپرت، احتمال عروج جسمانی مریم به بهشت را می‌پذیرد. | ## جمع‌بندی | زندگینامه‌ای از پاپ گرگوری کبیر نیز به پولس نسبت داده شده است و ترجمه لاتین «زندگینامه یونانی مریم مقدس مصری» به او نسبت داده شده است.