موضوع مقاله: آموزش در مغولستان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آموزش در مغولستان | مقدمه: اصلاحات آموزشی در دوران کمونیسم، گسستی آشکار از آموزش سنتی بود که اغلب مذهبی و باطنی بود. | ## بخش 1: آموزش در مغولستان | این اصلاحات با الگوبرداری از سیستم آموزشی شوروی انجام شد و دسترسی شهروندان مغولستان به آموزش را به میزان زیادی گسترش داد. از جمله این تغییرات، گذار از خط سنتی مغولی، از سال ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۶، به الفبای سیریلیک بود. سوادآموزی به میزان زیادی گسترش یافت زیرا اکثر مردم از مدرسه ابتدایی رایگان برخوردار بودند. با این حال، حرکت به سوی دموکراسی و بازار آزاد در دهه ۱۹۹۰ تأثیرات منفی بر آموزش در مغولستان داشته است، اگرچه این موانع تا حدودی با بهبود اقتصاد و اصلاحات سیاسی بهبود یافته است. بسیاری از بزرگسالان از برنامه‌های آموزش از راه دور غیررسمی که توسط دولت با همکاری سازمان‌های غیردولتی خارجی حمایت می‌شود، بهره‌مند می‌شوند. در سال ۲۰۲۰، وزارت آموزش و پرورش همکاری خود را با مرکز ارزیابی بین‌المللی کمبریج برای اصلاح آموزش متوسطه مطابق با استانداردهای بین‌المللی اعلام کرد. با این حال، نشان داد که با ظهور مغولستان در صحنه جهانی، نابرابری بین ثروتمندان و فقرا می‌تواند بسیاری را در زمینه بهره‌مندی از آموزش به حاشیه رانده کند. این گزارش استدلال می‌کند که دولت مغولستان از زمان گذار به دموکراسی، با گشودگی و تمایل تحسین‌برانگیزی برای پیشرفت به سمت توسعه بیشتر، تلاش زیادی برای توسعه بخش آموزش در تمام سطوح انجام داده است. این امر به ویژه در تطبیق با ویژگی‌های منحصر به فرد کشور مغولستان مانند سبک زندگی عشایری، تراکم کم جمعیت در مناطق دورافتاده و تلاش برای دستیابی به استانداردهای بین‌المللی مورد توجه قرار گرفته است. این گزارش همچنین نشان داد که مردم مغولستان همیشه به آموزش بیش از سایر ویژگی‌ها بها داده‌اند و عادتاً آموزش فرزندان خود را در اولویت قرار داده‌اند. با توجه به این تلاش‌ها، یافته‌ها نشان داد که در مجموع والدین از پیشرفت فرزندانشان در مدرسه راضی بودند. یافته‌ها همچنین نشان داد که در میان همه ذینفعان، اکثریت قریب به اتفاق کسانی که در مورد عملکرد فعلی این بخش سؤال کردند، پاسخ منفی دادند؛ این پاسخ در مورد کیفیت آموزش (۶۸٪)، دسترسی به آموزش (۸۳٪) و فراگیر بودن سیستم برای گروه‌های محروم (۷۶٪) بود. در نتیجه‌گیری از دستاوردهای VSO مغولستان در برنامه آموزشی خود در طول ۲۰ سال گذشته، این گزارش نشان داد که داوطلبان بین‌المللی تأثیر قابل توجهی در توسعه بخش آموزش داشته‌اند و همچنان دارند. ذینفعانی که در این تحقیق شرکت کردند، عموماً دیدگاه مثبتی نسبت به نقش و تأثیر داوطلبان بین‌المللی داشتند، به طوری که ۶۷ درصد از پاسخ‌دهندگان آنها را نقش مهمی در آموزش می‌دانستند. در حالی که کمی بیش از نیمی از پاسخ‌دهندگان تجربه کار با داوطلبان بین‌المللی را داشتند، ۹۴ درصد از پاسخ‌دهندگان مایل به همکاری با آنها در آینده بودند. در این مرحله از توسعه مغولستان، اهمیت و تأثیر داوطلبان بین‌المللی هنگام پرداختن به این چالش‌ها و اولویت‌های آینده در پیشبرد بخش آموزش برای دستیابی به هدف نهایی آن یعنی «آموزش برای همه» برجسته شد. آموزش پیش دبستانی مغولستان یک سیستم آموزش پیش‌دبستانی گسترده و تحت حمایت دولت دارد. در حال حاضر، فقط مهدکودک‌هایی وجود دارند که کودکان بالای ۳ سال را ثبت‌نام می‌کنند. در اولان‌باتور، تعدادی مهدکودک و کودکستان خصوصی وجود دارد؛ بسیاری از آنها آموزش زبان، به عنوان مثال، روسی، ارائه می‌دهند. آموزش ابتدایی و متوسطه سیستم آموزش سطح پایین در مغولستان مشابه سیستمی بوده است که در دوران کمونیستی استفاده می‌شد، اگرچه دولت اصلاحاتی را برای گسترش آن آغاز کرده است. سیستم اولیه شامل چهار سال آموزش اجباری و به دنبال آن چهار سال آموزش اجباری دوره راهنمایی بود. سپس دو سال آموزش غیر اجباری دوره متوسطه وجود داشت که یا بر آموزش حرفه‌ای، فنی یا عمومی تمرکز داشت. قرار بود در سال ۲۰۰۸ گسترش بیشتری با کاهش سطح پایه تحصیلی به ۶ سال دیگر انجام شود. از سال ۲۰۰۳، ۶۸۸ مدرسه ابتدایی و متوسطه با حدود ۵۲۸۰۰۰ دانش‌آموز و ۲۰۷۲۵ معلم وجود داشت. در سال ۲۰۱۵، کودکان مغولستانی از شش سالگی به مدت ۱۲ سال (۵-۴-۳) در مدرسه ثبت نام می‌کنند. | ## بخش 2: آموزش در مغولستان | مدارس واقع در مراکز سام معمولاً دارای مدارس شبانه‌روزی برای دانش‌آموزان روستایی هستند. دانش‌آموزانی که می‌خواهند دوره متوسطه را به پایان برسانند باید در مدارس مراکز آماگ تحصیل کنند. در اولان‌باتور و شهرهایی مانند اردنت، مدارس خصوصی وجود دارند، هرچند با کیفیت‌های مختلف. اولان‌باتور همچنین دارای برخی مدارس دولتی با موضوع زبان‌های خارجی، به عنوان مثال برای زبان‌های روسی، چینی، ترکی، انگلیسی و آلمانی است. وزارت آموزش و پرورش با همکاری بخش ارزیابی بین‌المللی آموزش کمبریج، اصلاحات آموزشی بزرگی را برای مطابقت با استانداردهای بین‌المللی انجام داده است. در حال حاضر، سه مدرسه دولتی با برنامه‌های کمبریج وجود دارد که این فرصت را برای دانش‌آموزان در سراسر کشور فراهم می‌کند تا ضمن آزمایش و اجرای اصلاحات، به آموزش بین‌المللی دسترسی داشته باشند. طبق رتبه‌بندی دبیرستان‌های مغولستان بر اساس نتایج آزمون ورودی دانشگاه، از هر ده مدرسه، نه مدرسه خصوصی (با شهریه) و سه مدرسه ترکی بودند. در اولان‌باتور، چندین مدرسه متوسطه خصوصی وجود دارد که به زبان انگلیسی و مغولی تدریس می‌کنند و تنها تعداد کمی از آنها فقط به زبان انگلیسی تدریس می‌کنند. آموزش بزرگسالان آموزش عالی آموزش عالی در مغولستان با انقلاب کمونیستی در اوایل قرن بیستم آغاز شد و بر اساس مدل شوروی بود. از سال ۲۰۰۳، ۱۷۸ کالج و دانشگاه وجود داشت، اگرچه تنها ۴۸ مورد از آنها دولتی بودند. با این حال، ۹۸۰۳۱ دانشجو در دانشگاه‌های دولتی در مقایسه با ۳۱۱۹۷ دانشجوی خصوصی وجود داشت که نشان دهنده اهمیت مداوم آموزش عالی با بودجه عمومی در مغولستان است. برجسته‌ترین آنها دانشگاه ملی مغولستان در اولان‌باتور است که در سال ۱۹۴۲ (با نام دانشگاه چویبالسان) با سه بخش آموزش، پزشکی و دامپزشکی تأسیس شد. در سال ۱۹۸۳، مؤسسه مهندسی دانشگاه و مؤسسه تربیت معلم روسی زبان به مؤسسات جداگانه‌ای تبدیل شدند که به ترتیب مؤسسه پلی‌تکنیک و مؤسسه زبان روسی نامیده شدند. دانشگاه دولتی مغولستان با حدود ۴۰۰۰ دانشجو، علوم محض و ریاضیات، علوم اجتماعی، اقتصاد و زبان‌شناسی را تدریس می‌کرد. بخش زیادی از آموزش به زبان روسی بود که نشان‌دهنده کمبود متون به زبان مغولی در زمینه‌های پیشرفته و تخصصی بود. علاوه بر دانشگاه دولتی مغولستان، هفت مؤسسه آموزش عالی دیگر نیز وجود داشت: مؤسسه پزشکی، مؤسسه کشاورزی، مؤسسه اقتصاد، مؤسسه آموزشی دولتی، مؤسسه پلی‌تکنیک، مؤسسه زبان روسی و مؤسسه فرهنگ بدنی. در تابستان، همه دانشجویان یک ترم کاری داشتند که در آن به برداشت محصول کمک می‌کردند، تیم‌های «کار ضربتی» را برای پروژه‌های ساختمانی تشکیل می‌دادند، یا برای کار به اتحاد جماهیر شوروی یا یک کشور کام-اکونومیک دیگر می‌رفتند. در اوایل سال ۱۹۸۹، مقامات آموزشی اعلام کردند که به دانشجویان مهندسی سال سوم و چهارم گفته می‌شود که پس از فارغ‌التحصیلی به کدام شرکت اختصاص داده خواهند شد تا آموزش آنها بتواند بر اهداف عملی متمرکز شود. پژوهشگران مغولستانی عموماً از دسترسی خود به اطلاعات ناراضی هستند و برخی هنوز با پایگاه‌های داده آنلاین راحت نیستند. علاوه بر این، ممکن است به دلیل هزینه و موانع زبانی، اشتراک مجلات حرفه‌ای برای پژوهشگران امکان‌پذیر نباشد. رایج‌ترین راه‌ها برای یافتن اطلاعات توسط پژوهشگران، قرض گرفتن مقالات از همکاران، استفاده از نسخه کتابخانه یا دریافت نسخه از همکاران خارج از کشور است. حدود ۸۳ درصد از پژوهشگران از اینترنت برای تحقیق استفاده می‌کنند که تقریباً همین درصد از انگلیسی زبانان را تشکیل می‌دهد. چنگیز خان، دانشمندان را به شورای فرزانگان احضار می‌کرد و از آنها برای اداره دولت و سیاست‌های داخلی و خارجی بسیار احترام می‌گذاشت. اعضا بر اساس وظیفه رتبه‌بندی می‌شدند؛ به عنوان مثال، برخی باید دستورات خان را ثبت می‌کردند یا آنها را به مردم اعلام می‌کردند. در سال ۱۲۶۴، نوه چنگیز، قوبیلای خان، مؤسسه فرزانگان دانشمند را تأسیس کرد که مفهوم آکادمی از آن گرفته شد. | ## بخش 3: آموزش در مغولستان | آموزش از راه دور غیررسمی دولت از طریق وزارت آموزش، فرهنگ و علوم خود، و اغلب با همکاری سازمان‌های غیردولتی و سازمان‌های دولتی خارج از کشور، برنامه‌های آموزش از راه دور غیررسمی را برای ارتقای توسعه مهارت‌های پایه اجرا کرده است. این امر به ویژه برای عشایر مناسب است، زیرا سبک زندگی سیار آنها برای ارتباطات تلفن ثابت مناسب نیست. تمرکز این برنامه‌های آموزش از راه دور بر جمعیت‌های روستایی است که به مهارت‌های بیشتری نسبت به همتایان شهری خود نیاز دارند. کلاس‌های رادیویی با استفاده از کتابچه‌هایی که برای شرکت‌کنندگان ارسال می‌شود و آموزش ویدیویی در مراکز آموزشی انجام می‌شود. آنها برای کمک به بزرگسالان در یادگیری موضوعاتی که ممکن است در زندگی روزمره مفید بدانند، طراحی شده‌اند. موضوعاتی مانند تغذیه، کمک‌های اولیه و بهداشت برای کمک به بهبود سلامت آموزش داده می‌شوند. کلاس‌هایی از تولید پشم گرفته تا آشپزی و زین‌سازی به عنوان راه‌هایی برای کمک به مردم روستایی در بهبود مهارت‌ها و احتمالاً ایجاد درآمد آموزش داده می‌شوند. به همین ترتیب، کلاس‌های پایه کسب و کار در زمینه تولید، حسابداری و بازاریابی برای بهبود وضعیت مالی ساکنان روستایی آموزش داده می‌شوند. آموزش غیررسمی یکی از تنها راه‌هایی است که دانش‌آموزانی که از مدرسه انصراف داده‌اند می‌توانند به آموزش معادل دوره ابتدایی دست یابند. هر یک از ۲۱ اداره آموزش و پرورش مغولستان، اداره آموزش و پرورش و فرهنگ مخصوص به خود را دارد که برنامه‌های آموزشی رسمی و غیررسمی را در داخل مرزهای خود اداره می‌کند. برای آموزش از راه دور غیررسمی، دو برنامه در سطح کشور وجود دارد: «برنامه ملی توسعه آموزش غیررسمی» و «برنامه ملی آموزش از راه دور». آموزش‌های آموزشی برای مربیان توسط مرکز آموزش غیررسمی، که بخشی از وزارت آموزش، فرهنگ و علوم (مغولستان) است، انجام می‌شود. تاریخچه دوران پیشامدرن آموزش در مغولستان به‌طور سنتی توسط صومعه‌های بودایی کنترل می‌شد و محدود به راهبان بود. زبان تبتی زبان آموزشی، زبان رسمی و مذهبی بود و در سطوح پایین تحصیلی استفاده می‌شد. آموزش سطح بالاتر در صومعه‌های اصلی در دسترس بود و اغلب سال‌های زیادی برای تکمیل مدارک رسمی لازم بود که شامل آموزش منطق و مناظره بود. به استثنای پزشکی که شامل داروسازی گسترده و آموزش داروهای گیاهی بود، آموزش عالی باطنی و غیر دنیوی بود. صومعه‌های اصلی از چهار کالج پشتیبانی می‌کردند: فلسفه، اصول و پروتکل؛ پزشکی؛ ریاضیات، طالع بینی و پیشگویی؛ و دیوشناسی و سرکوب دیو. در اوایل قرن بیستم، مقامات و خانواده‌های ثروتمند برای فرزندان خود معلم خصوصی استخدام می‌کردند. دفاتر دولتی دوره‌های کارآموزی غیررسمی را اداره می‌کردند که پیچیدگی‌های سوابق کتبی، فرم‌های استاندارد و حسابداری را آموزش می‌دادند. دوره ۱۹۱۱–۱۹۲۱ آموزش سکولار اندکی پس از فروپاشی اقتدار منچو کینگ در سال ۱۹۱۱ آغاز شد. در سال ۱۹۱۲، یک مدرسه به زبان مغولی تحت نظارت روسیه در ییهه هوری افتتاح شد؛ بخش عمده‌ای از تدریس ۴۷ دانش‌آموز توسط مغول‌های بوریات از سیبری انجام می‌شد. تا سال ۱۹۱۴، مدرسه‌ای که به کودکان مغول زبان روسی آموزش می‌داد، در پایتخت فعالیت می‌کرد. فارغ‌التحصیلان آن، با الگویی که بعدها آشنا شدند، برای ادامه تحصیل به شهرهای روسیه رفتند. شاید در پاسخ به چالش معدود مدارس سکولار، صومعه‌ها در دهه ۱۹۲۰ مدارسی را برای پسرانی که مجبور به ادای سوگند رهبانی نبودند، اداره می‌کردند. | ## جمع‌بندی | چنین مدارسی از زبان مغولی استفاده می‌کردند و برنامه‌های درسی آنها محتوای مذهبی شدیدی داشت.