موضوع مقاله: ادبیات انگلیسی‌زبان هند | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ادبیات انگلیسی‌زبان هند | مقدمه: ادبیات انگلیسی‌زبان هند مجموعه آثار ادبی است که نویسندگان هندی به زبان انگلیسی نگاشته‌اند، در حالی که زبان مادری آنها یکی از زبان‌های هند بوده‌است. | ## بخش 1: ادبیات انگلیسی‌زبان هند | این ادبیات که گاه با نام «نوشتار هندی به انگلیسی» نیز شناخته می‌شود، پیشینه‌ای نزدیک به دو سده دارد و از نخستین آثار و آغاز شد و سپس با آثار رابیندرانات تاگور و سری اوروبیندو گسترش یافت. نارایان، ملک راج آنند و به رشد و محبوبیت داستان‌نویسی انگلیسی‌زبان هند کمک چشمگیری کردند. ادبیات انگلیسی‌زبان هند در برخی موارد آثار نویسندگان را نیز دربرمی‌گیرد که در خارج از هند به زبان انگلیسی می‌نویسند. این ادبیات گاه «ادبیات هندو-انگلیایی» نامیده می‌شود و نباید آن را با ادبیات آنگلو-هندی اشتباه گرفت که به آثار نویسندگان بریتانیایی دربارهٔ هند اشاره دارد. هرچند برخی آثار این حوزه در چارچوب ادبیات پسااستعماری دسته‌بندی می‌شوند، ادبیات انگلیسی‌زبان هند از اواخر سده هجدهم میلادی درونمایه‌ها و دیدگاه‌های گوناگونی را دربرگرفته و دسته‌بندی دقیق آن دشوار است. پیشینه نخستین کتابی که یک هندی به زبان انگلیسی نوشت، «سفرنامه دین محمد» (۱۷۹۴) اثر ساکه دین محمد بود. با آثار «گوبیندا سامانتا» (۱۸۷۴) و «» (۱۸۸۳) به داستان‌نویسی نخستین انگلیسی‌زبان هند یاری رساند. «بیانکا، یا دوشیزه جوان اسپانیایی» (۱۸۷۸) اثر نخستین رمان نوشته‌شده به دست یک زن هندی بود. نیز رمان خودزیست‌نوشت «ساگونا: داستانی از زندگی مسیحیان بومی» را به‌صورت پاورقی در مجله کالج مسیحی مدرس (۱۸۸۷–۱۸۸۸) منتشر کرد و پس از آن تنها رمان دیگرش «کمالا: داستانی از زندگی هندو» (۱۸۹۴) را نوشت. آثار غیرداستانی نثری این دوره دربرگیرنده نامه‌ها، خاطرات، ، جستارها، سخنرانی‌ها و نوشتارهای فلسفی بود. سخنرانی‌های ویوکاناندا، رابیندرانات تاگور، ، بال گنگادار تیلاک، مهاتما گاندی و سبهاش چندر بوس نقش مهمی در شکل‌دهی هند نوین و کاربرد زبان انگلیسی داشت.Auddy, pp. 9–10 کتاب «» (۱۹۱۰) اثر مهاتما گاندی به گونه‌ای بومی‌شده از انگلیسی نوشته شد که هژمونی انگلیسی استاندارد را به چالش می‌کشید.Auddy, pp. 169 دهه‌های ۱۹۳۰ تا ۱۹۴۰: بنیان‌گذاران رمان نوین رابیندرانات تاگور آثار خود را عمدتاً به زبان بنگالی می‌نوشت و برخی را خود به انگلیسی ترجمه می‌کرد. انتشار ترجمه انگلیسی مجموعه شعر «گیتانجلی» در ۱۹۱۳ از سوی انتشارات مکمیلان لندن موفقیت بزرگی بود و تاگور در همان سال جایزه نوبل ادبیات را دریافت کرد. | ## بخش 2: ادبیات انگلیسی‌زبان هند | راجا رائو در رمان «کانتاپورا» (۱۹۳۸) نفوذ اندیشه‌های گاندی را در روستاهای هند به تصویر کشید. نارایان شهر خیالی را آفرید و در بیش از دوازده رمان، زندگی در این شهرک کوچک را روایت کرد. نارایان با یاری گراهام گرین توانست ناشری در انگلستان بیابد و شهرت بین‌المللی کسب کند. از نخستین زنان نویسنده در این حوزه بود که اغلب در کنار سه‌گانه نارایان، آنند و رائو جای داده می‌شود. به گفته نویسنده ، «نویسندگان دهه ۱۹۳۰ خوش‌اقبال بودند زیرا پس از سال‌ها کاربرد، انگلیسی به زبانی هندی تبدیل شده بود که در سطوح گوناگون جامعه به کار می‌رفت و از همین رو می‌توانستند جسورانه‌تر آزمایش کنند.» دهه‌های ۱۹۵۰ تا ۱۹۷۰ پس از استقلال هند از بریتانیا، زبان انگلیسی به‌عنوان زبان استعمارگر پیشین محبوبیت چندانی نداشت و بسیاری از نویسندگان انگلیسی‌زبان به‌کندی جایگاه خود را یافتند. راسکین باند جایزه آکادمی ساهیتیا را برای مجموعه داستان کوتاه «درختان ما هنوز در دهرا می‌رویند» (۱۹۹۲) دریافت کرد و رمان تاریخی «» او بر پایه رویدادی از شورش‌های ۱۸۵۷ در هند نوشته شده‌است. رمان‌های سهگل عمدتاً با واکنش نخبگان هند به بحران‌های سیاسی سروکار دارد و او جایزه سال ۱۹۸۶ را برای رمان «» (۱۹۸۵) دریافت کرد. آنیتا دسای سه بار در فهرست نهایی جایزه ادبی من بوکر قرار گرفت و جایزه گاردین را برای رمان «دهکده کنار دریا» دریافت کرد. دهه ۱۹۸۰ به بعد: شکوفایی بین‌المللی دهه ۱۹۸۰ نقطه عطفی در ادبیات انگلیسی‌زبان هند بود. سلمان رشدی با رمان «بچه‌های نیمه‌شب» (جایزه بوکر ۱۹۸۱، بوکر بوکرها ۱۹۹۲ و بهترین بوکر ۲۰۰۸) موجی تازه در نگارش ادبی پدیدآورد. او از زبانی آمیخته—انگلیسی آغشته به واژگان هندی—بهره گرفت و آثارش در چارچوب واقع‌گرایی جادویی دسته‌بندی می‌شود. پس از موفقیت رشدی، بازار جهانی به ادبیات هند روی آورد و انتشارات پنگوئن هند در ۱۹۸۵ تأسیس شد. نویسندگانی که از دهه ۱۹۸۰ رمان‌های نوین هندی را نوشتند عبارت‌اند از آمیتاو گوش، ششی تهرور، و ارونداتی روی. گوش در نخستین رمانش «» (۱۹۸۶) شیوه واقع‌گرایی جادویی رشدی را برگرفت و در آثار بعدی مانند «» (۱۹۸۸)، «» (۱۹۹۵) و «» (۲۰۰۸) تاریخ استعماری شرق را بازنمود. | ## بخش 3: ادبیات انگلیسی‌زبان هند | ویکرام ست با رمان عظیم «» (۱۹۹۴) که داستانش در پس‌زمینه رویدادهای تاریخی دهه ۱۹۵۰ هند می‌گذرد، شهرت ملی و بین‌المللی یافت. کیران دسای جایزه بوکر ۲۰۰۶ را برای رمان «میراث سراب» دریافت کرد و آراویند آدیگا در ۲۰۰۸ با رمان «ببر سفید» این جایزه را از آن خود ساخت. رمان نخست او «همنام» که به فیلمی نیز تبدیل شد، دشواری‌های زوج مهاجر بنگالی در ایالات متحده آمریکا را به تصویر می‌کشد. رویین‌تن میستری نویسنده هندی‌تبار کانادایی، برنده جایزه بین‌المللی ادبیات نوئستات (۲۰۱۲) است. رمان‌های «» (۱۹۹۱) و «یک تعادل خوب» (۱۹۹۵) شهرت گسترده‌ای برایش به همراه آوردند. نویسنده کتاب «» (۲۰۰۴) دربارهٔ بمبئی است و نخستین نویسنده هندی بود که جایزه‌ای ادبی در ایالات متحده دریافت کرد. شعر از نخستین شاعران برجسته انگلیسی‌زبان هند می‌توان از ، ، ، ، سری اوروبیندو، ساروجینی نایدو و برادرش نام برد. شاعران برجسته سده بیستم دربرگیرنده ، کماله ثریا، ، و آتیپات کریشناسوامی رامانوجان بودند. کماله ثریا (کامالا داس) از زبان انگلیسی برای پرداختن به درونمایه‌های جسورانه‌تری مانند عواطف عاشقانه و هویت زنانه بهره می‌گرفت. شاعران مهاجر هندی مانند آغا شاهد علی، و ویکرام ست نیز به این حوزه غنا بخشیده‌اند. نمایشنامه برخلاف رمان و شعر، نمایشنامه‌های انگلیسی‌زبان هند کمتر به شهرت ملی یا بین‌المللی دست یافته‌اند؛ زیرا بیشتر نمایش‌ها به زبان‌های محلی هند اجرا می‌شوند. نمایشنامه نوین سکولار هندی ریشه در سده نوزدهم دارد که نمایشنامه‌های محبوب انگلیسی و درام‌های کلاسیک سانسکریت توسط گروه‌های آماتور در بمبئی و کلکته اجرا می‌شدند. در ۱۹۶۱ نخستین مدیر مدرسه ملی نمایش هند شد و نمایشنامه‌نویسانی چون و ماهش داتانی آثار مهمی آفریدند. نوشتارهای آزمایشی و آوانگارد ادبیات آزمایشی و پیشرو هند در جنبش پراکالپانا نمود یافت. | ## جمع‌بندی | این جنبش ادبی دوزبانه طی چهار دهه نویسندگانی از سراسر جهان از جمله و را گرد آورد.