موضوع مقاله: سیگما زای | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سیگما زای | مقدمه: سیگما زای در سال ۱۸۸۶ توسط یکی از اعضای هیئت علمی و دانشجویان تحصیلات تکمیلی در دانشگاه کرنل تأسیس شد و یکی از قدیمی‌ترین انجمن‌های افتخاری است. | ## بخش 1: سیگما زای | عضویت در سیگما زای تنها از طریق دعوت‌نامه امکان‌پذیر است و اعضا، دیگران را بر اساس دستاوردهای پژوهشی یا پتانسیل آن‌ها نامزد می‌کنند. این انجمن یکی از اعضای مؤسس اتحادیه انجمن‌های افتخاری دانشگاهی در سال ۱۹۲۵ بود، اما در سال ۱۹۳۳ از آن کناره‌گیری کرد و بعدها یکی از بنیان‌گذاران مجمع انجمن‌های افتخاری شد. بنیان‌گذاران آن هنری شالر ویلیامز، یکی از اعضای هیئت علمی کرنل، فرانک ون ولک، عضو جوان هیئت علمی، و دانشجویان تحصیلات تکمیلی مهندسی جان جی. هدف اصلی این انجمن، به رسمیت شناختن پژوهش‌های علمی برجسته و ترویج همکاری میان دانشمندان از رشته‌های مختلف بود. در سال ۱۸۸۷، سیگما زای به یک سازمان ملی تبدیل شد و شعبه‌هایی در مؤسسه فناوری استیونز، کالج راتگرز، مؤسسه پلی‌تکنیک رنسلیر و کالج یونین تأسیس کرد. در سال ۱۸۸۸، این انجمن شروع به پذیرش اعضای زن کرد، از جمله آنا باتسفورد کامستاک و سوزانا فلپس گیج. این انجمن اولین گردهمایی خود را در سال ۱۸۹۳ در ایتاکا برگزار کرد و در آن اعضا اساسنامه جدیدی را تدوین کردند. در طول جنگ جهانی اول، شورای ملی پژوهش با سیگما زای برای سازماندهی مراکز پژوهشی همکاری کرد. این انجمن پس از جنگ به طور قابل توجهی گسترش یافت و تا سال ۱۹۳۰، ۲۰٬۰۰۰ عضو داشت. سیگما زای یکی از شش انجمن افتخاری بود که در ۳۰ دسامبر ۱۹۲۵، اتحادیه انجمن‌های افتخاری دانشگاهی (ACHS) را تأسیس کردند. مشارکت آن کوتاه‌مدت بود و تصمیم به کناره‌گیری و فعالیت مجدد به عنوان یک انجمن مستقل کمی بیش از یک دهه بعد، در سال ۱۹۳۳، اجرایی شد. این انجمن از ACHS استعفا داد زیرا «تصمیم گرفته بود خود را عمدتاً به پژوهش اختصاص دهد، دیگر خود را یک سازمان کاملاً دانشگاهی نمی‌دانست و از این رو تا حدودی خارج از حوزه فعالیت انجمن قرار داشت و به همین دلایل احساس می‌کرد مجبور به کناره‌گیری از انجمن است.» سیگما زای در اواخر دهه ۱۹۳۰ برنامه سخنرانی‌های برجسته را با هدف ترویج فعالیت‌ها و یافته‌های پژوهشی خود آغاز کرد. | ## بخش 2: سیگما زای | در سال ۱۹۴۷، انجمن پژوهش‌های علمی آمریکا (RESA) برای حمایت از پژوهش در محیط‌های مختلف ایجاد شد. هولم، از سال ۱۹۵۳ تا ۱۹۸۱ دبیر اجرایی آن بود و سیگما زای را در دوران رشد سریع و تغییرات اجتماعی هدایت کرد. سیگما زای و RESA در ۱ ژانویه ۱۹۷۴ تحت نام «سیگما زای، انجمن پژوهش‌های علمی» با یکدیگر ادغام شدند. در سال ۱۹۸۹، سیگما زای بیانیه مأموریت خود را بازنگری کرد و بر اهمیت علم و نقش آن در جامعه تأکید نمود. این انجمن همچنان به به رسمیت شناختن دستاوردهای علمی و ترویج همکاری جهانی در علم و فناوری متعهد است. سیگما زای در یک انجمن لابی‌گری با هماهنگی آزاد متشکل از چهار انجمن افتخاری قدیمی و معتبر کشور به نام مجمع انجمن‌های افتخاری، به همراه فی بتا کاپا، فی کاپا فی و امیکرون دلتا کاپا شرکت می‌کند. سیگما زای نزدیک به ۶۰٬۰۰۰ عضو دارد که بر اساس دستاوردهای پژوهشی و پتانسیلشان به عضویت انتخاب شده‌اند. نمادها حروف یونانی سرواژه شعار این انجمن، یا است که به معنای «یارانِ پژوهشگرِ پرشور» ترجمه می‌شود. گیدوتی: «سیگما زای، البته، نام اصلی ماست و از زمان تأسیس این سازمان در سال ۱۸۸۶ به عنوان همتای علمی و مهندسی فی بتا کاپا، همین بوده است. در اوایل قرن بیستم، برخی از رهبران می‌خواستند «سیگما زای» به طور کلی حذف شود و فرمولی مانند «انجمن پژوهش‌های علمی آمریکا» جایگزین آن شود. در یک اتفاق عجیب تاریخی، هر دو نام باقی ماندند زیرا این سازمان در دهه ۱۹۴۰ به یک انجمن افتخاری دانشگاهی (سیگما زای) و یک انجمن افتخاری برای پژوهش‌های کاربردی و مهندسی (انجمن پژوهش‌های علمی آمریکا، به نام RESA) تقسیم شد. RESA یک نهاد جداگانه بود که کاملاً متعلق به سیگما زای بود و نماینده مهندسان و دانشمندان در مؤسسات غیردانشگاهی مانند آزمایشگاه‌های پژوهشی دولتی و صنعتی بود. | ## بخش 3: سیگما زای | عضویت عضویت در سیگما زای تنها از طریق دعوت‌نامه امکان‌پذیر است و اعضا، دیگران را بر اساس دستاوردهای پژوهشی یا پتانسیل آن‌ها نامزد می‌کنند. اعضای این انجمن شامل اعضای هیئت علمی و کارکنانی هستند که در یک زمینه علمی به پژوهش‌های قابل توجهی دست یافته‌اند، دانشجویان کارشناسی که در تحصیلات علمی برتری دارند و دانشجویان تحصیلات تکمیلی که در زمینه‌های علوم کاربردی یا محض برتری نشان داده‌اند. فعالیت‌ها علاوه بر انتشار مجله امریکن ساینتیست، سیگما زای سالانه به پژوهشگران جوان و آینده‌دار کمک‌هزینه اعطا می‌کند. این انجمن همچنین برنامه‌ها و سخنرانی‌های متنوعی را در حمایت از اخلاق در پژوهش، آموزش علوم و مهندسی، درک عمومی از علوم، همکاری‌های پژوهشی بین‌المللی و سلامت کلی نظام پژوهشی برگزار می‌کند. این جایزه معتبر به دانشمندی اعطا می‌شود که مشارکت برجسته‌ای در پژوهش‌های علمی داشته و توانایی خود را در انتقال اهمیت این پژوهش به دانشمندان رشته‌های دیگر نشان داده باشد. این جایزه در سال ۱۹۵۰ به افتخار ویلیام پراکتر، یک رهبر برجسته کسب‌وکار و نیکوکار که تعهد قوی به پژوهش و توسعه علمی داشت، تأسیس شد. پراکتر وارث شرکت پروکتر اند گمبل بود و به عنوان رئیس و رئیس هیئت مدیره آن خدمت کرد. دریافت‌کنندگان جایزه ویلیام پراکتر به دلیل دستاوردهایشان در هر دو زمینه پژوهش و ارتباطات به رسمیت شناخته می‌شوند که نشان‌دهنده تأکید دوگانه سیگما زای بر ترویج برتری علمی و ارتباطات بین‌رشته‌ای است. علاوه بر این تقدیر، برنده جایزه یک سخنرانی در نشست سالانه انجمن یا مناسبت مناسب دیگری ارائه می‌دهد. در طول سال‌ها، جایزه ویلیام پراکتر به بسیاری از دانشمندان برجسته از طیف گسترده‌ای از رشته‌ها اعطا شده است که بر تعهد این جایزه به تقدیر و ترویج پژوهش‌های بین‌رشته‌ای تأکید دارد. شعبه‌ها تا تاریخ ۴ مه ۲۰۲۳، این انجمن بیش از ۵۵۰ شعبه تأسیس کرده است که ۳۵۰ شعبه فعال در ایالات متحده و بیش از ۲۰ شعبه در کشورهای دیگر دارد. | ## جمع‌بندی | اعضای برجسته بیش از ۲۰۰ برنده جایزه نوبل عضو سیگما زای بوده‌اند، از جمله فرانسیس کریک، جنیفر دودنا، آلبرت اینشتین، انریکو فرمی، ریچارد فاینمن، جان گوداناف، لینوس پاولینگ و جیمز واتسون.