موضوع مقاله: پادشاهی تلمسان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پادشاهی تلمسان | مقدمه: پادشاهی تلمسان یا پادشاهی زیانیان تلمسان پادشاهی بربر در قسمت شمال غربی الجزایر کنونی بود. | ## بخش 1: پادشاهی تلمسان | پایتخت پادشاهی تلمسان در تلمسان معطوف بود که در مسیر مهم شرقی-غربی میان مراکش و افریقیه قرار داشت. این پادشاهی میان قلمروی مرینیان در سمت غرب، به مرکزیت فاس، و حفصیان در سمت شرق، به مرکزیت تونس واقع شده بود. تلمسان مرکز مسیر تجاری شمال به جنوب از اوران در سواحل مدیترانه به سودان غربی بود. در زمان‌های گوناگون این پادشاهی از جانب مارینیدها از غرب، از جانب حفصیان از شرق، و از جانب پادشاهی آرگون از شمال مورد جنگ و تسخیر واقع شد. در زمان‌های نظیر، آنان می‌توانستند از هرج و مرج در بین همسایه‌های خود استفاده نمایند: در زمان سلطنت ابوتشفین اول (ح. ۱۳۱۸–۱۳۳۷) زیانیان تونس را تسخیر کردند و در سال ۱۴۲۳، تحت فرمانروایی ابوملک، برای مدت اندکی فاس را تصرف نمودند. تاریخ به قدرت رسیدن (قرن سیزدهم) بانو عبد الواد که به اسم یغموراسن بن زیان، پایه‌گذار دودمان، بانو زیان یا زیانیان نیز نام برده می‌شدند، پیشوایان اعضاییبربر بودند که زمان‌های بسیاری در مغرب مرکزی مقیم بودند. گرچه وقایع نگارهای معاصر بر این باور بودند که آنان نژاد عرب دارند، ولی بر اساس گزارش‌ها، وی به لهجه زناتی سخن می‌گفت و تبار را که تبارشناس‌ها به او پیوند داده بودند امتناع می‌کرد. شهر تلمسان، که از جانب رومی‌ها پوماریا نام برده می‌شود، نزدیک ۸۰۶ متر بالاتر از سطح دریا در کشوری پربار و پرآب واقع گردیده. تلمسان مرکز پراهمیتی تحت دودمان مرابطون و جانشین‌های آن خلافت موحدون بود که در سال ۱۱۶۱ دیوار نوینی را در دور شهر شروع کردند یغمراسن بن زیان (۱۲۳۵–۱۲۳۵) از بنی عبد الواد حاکم تلمسان در دوره آل موحد بود. زمانیکه امپراتوری موحدون شروع به فروپاشی نمود، در سال ۱۲۳۵، یغموراسن استقلال خودش را اعلام نمود. شهر تلمسان پایتخت یکی از ۳ ایالت جایگزین شد که برای قرن‌ها از جانب پادشاهان متوالی زیانی مدیریت می‌شد. مردم آن شامل پخش کمی از کشاورزها و روستایی‌های مستقر و اکثریت گله داران عشایری بودند. یاغموراسن توانست کنترل اعضاهای مدعی بربر را حفظ نماید و زمانیکه با تهدید بیرونی دودمان مرینیان روبرو شد، با امیر گرانادا و سلطان کاستیل، آلفونسو دهم، متحد گردید. | ## بخش 2: پادشاهی تلمسان | به گفته ابن خلدون، او جسورترین، ترسناک‌ترین و عفیف‌ترین مرد تیره عبد آلودید بود. هیچ‌کس به فواید مردم خود توجه ننمود، اعتبار پادشاهی را حفظ نمود و اداره دولتی را مطلوب تر از او مدیریت ننمود.» در سال ۱۲۴۸ او خلیفه المحد را در نبرد اوجده مغلوب کرد که طی آن خلیفه الموحد به قتل رسید. او پیش از فوتش به پسر و جانشینش عثمان دستور داد که در حالت دفاعی با پادشاهی مرینیان باقی بماند، ولی در صورت امکان به قلمرو حفصیان توسعه پیدا کند. قرن چهاردهم این سلطنت در اکثر تاریخ خود در حالت دفاعی قرار داشت و از جانب حکومت‌های مستحکم تر درسمت شرق و سمت غرب تهدید می‌گردید. عرب‌های کوچ نشین جنوب نیز از دوره‌های پشت سر هم ضعف برای تهاجم به مرکز و کنترل علفزارهای جنوب استفاده نمودند. شهر تلمسان چندین سری از جانب مرینیان مورد تهاجم یا محاصره واقع شد و قسمت‌های گسترده‌ای از سلطنت برای چندین دهه در قرن چهاردهم از جانب آنان تصرف شد. در زمان تصرف، شهرک نوینی به اسم المنصوره آماده کرد و اکثر تجارت را به این شهر منحط نمود. تصرف نمودن زمانی شدت گرفت که ابویعقوب در خواب از جانب یکی از خواجه‌هایش کشته شد. زمانیکه مارینیان در سال ۱۳۰۷ آن مکان را ترک نمودند، زیانیان خیلی سریع المنصوره را نابود کردند. سلطنت ابوهامو اول و ابوتاشوفین اول دومین اوج زیانیان را رقم زد، دوره ای که طی آن هژمونی خودش را در مغرب مرکزی تحکیم نمودند. تلمسان تجارت خودش را احیا نمود و جمعیت آن زیاد شد و در نزدیک دهه ۱۳۳۰ به رقم ۱۰۰٬۰۰۰ نفر دست پیدا نمود. ابو تاشوفین خصومت‌ها را علیه افریقیه آغاز کرد در حالی که مارینیدها از مبارزات داخلی خود پریشان شدند. او بجایه را تصرف کرد و لشکری را به تونس ارسال نمود که سلطان حفصیان ابو یحیی ابوبکر دوم را مغلوب نمود که در حالی که زیانیان تونس را در سال ۱۳۲۵ اشغال نمودند به قسنطیه پا به فرار گذاشت. حفصیان که بار دیگر مورد تهاجم زیانیان قرار گرفتند، از ابوالحسن درخواست کمک خواستند و بهانه ای برای تهاجم به همسایه اش فراهم ساختند. | ## بخش 3: پادشاهی تلمسان | پادشاه مارینی تصرف تلمسان را در سال ۱۳۳۵ شروع کرد و شهر در سال ۱۳۳۷ سقوط کرد ابو تاشوفین در روند جنگ فوت کرد. ابوالحسن نماینده‌هایی از مصر، غرناطه، تونس و مالی را قبول کرد که پیروزی او را به او تبریک گفتند، چون او کنترل کامل تجارت فراصحرا را در کسب کرده بود. در سال ۱۳۴۷ ابوالحسن افریقیه را الحاق خودش کرد و برای مدت اندکی سرزمین‌های مغرب را به همان صورتی که تحت فرمانروایی الموحد بود متحد نمود. در سال ۱۳۸۶ ابوهامو پایتخت خودش را به الجزیره انتقال داد که به نظرش کمتر صدمه می‌دید، ولی ۱ سال بعد پسر او بنام ابوتاشوفین او را واژگون کرد و او را زندانی خودش کرد. ابوهامو با کشتی به سمت اسکندریه ارسال گردید ولی در طول راه وقتی کشتی در تونس ایستاد او پا به فرار گذاشت. ابو تاشوفین به فاس پناه آورد و از مارینیان کمک گرفت و آنان لشکری را برای تصرف تلمسان ارسال کردند و دوباره او را بر تخت پادشاهی نشاندند. در نتیجه، ابو تاشوفین و جانشین‌هایش فرمانروایی مرینیان را به رسمیت شناختند و سالانه خراجی به آنان پرداخت می‌نمودند. در زمان پادشاهی پادشاه مارینی عثمان سوم مراکش، زیانیان در چندین نوبت دست به قیام زدند و عثمان وادار شد برای بار دیگر قدرت خودش را تأیید نماید: ۳۳–۳۹ بعد از فوت کردن عثمان در سال ۱۴۲۰، مارینیدها در نابسامانی سیاسی فرورفتند. امیر زیانیان، ابوملک، از این فرصت استفاده نمود و سلطه مارینیان را کنار گذاشت و در سال ۱۴۲۳ فاس را تسخیر کرد. :۴۷–۴۹ وطاسیان، خانواده‌ای منسوب به مارینی‌ها، از سلا به حکومت خود ادامه دادند و در آن مکان عبدالحق دوم را تحت عنوان جانشین تاج و تخت مارینی معرفی نمودند و ابوزکریا الوطاسی را تحت عنوان نایب السلطنه معرفی کردند. پادشاه حفصی، عبدالعزیز دوم، با ارسال لشکرکشی به غرب، نصب پادشاه موکل زایانی خود (ابو عبدالله دوم) در تلمسان و تعقیب ابوملک تا فاس، به افزایش نفوذ ابوملک واکنش نشان داد. دلقک مارینی ابوملک، محمد، عزل گردید و وطاسیان به همراه عبدالحق دوم به فاس برگشتند و به حاکمیت حفصیان اعتراف نمودند. زیانیان تا انتهای قرن پانزدهم، هنگامی که انبساط اسپانیا در راستای ساحل، حکومت هر دو دودمان را ناتوان کرد، دست نشانده‌های حفصیان برجای ماندند. | ## جمع‌بندی | اقتصاد شهر تلمسان، طاهرت (تیارت) را به عنوان مرکز تجاری مهم در مغرب مرکزی که در راه غرب به شرق میان مراکش و ایفرقیه قرار داشت، جابجا نمود.