موضوع مقاله: کاسکات دل وارونه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کاسکات دل وارونه | مقدمه: مسیر آهسته آن، منطقه‌ای را که اکنون با نام دره سرکای سفلی و دریاچه گاردا شناخته می‌شود، مسطح و مسطح کرد. | ## بخش 1: کاسکات دل وارونه | پس از عقب‌نشینی کامل یخچال، رودخانه‌ها توانستند بدون وقفه به سمت دریاچه گاردا جریان یابند و با نیروی بیشتری به کار فرسایشی که یخچال آغاز کرده بود، ادامه دهند. برای مدت زمانی حدود ۲۰٬۰۰۰ سال و بیشتر، آب به‌طور پیوسته همراه با بار شن، سنگریزه و شن، سنگ بستر (سنگ آهک سخت از دوره ژوراسیک) را فرسایش داد. علاوه بر این، اگرچه فرسایش در ابتدا کند بود، اما به محض ایجاد اولین شکاف، اثر استخراج به‌طور فزاینده‌ای کارآمد و سریع شد، زیرا تمایل داشت روی این خط ضعف ترک در سنگ تمرکز کند. کار فرسایش حتی امروز نیز ادامه دارد و آب با سرعت دو میلی‌متر در سال سنگ را می‌ساید؛ بنابراین، مسیر ریزش به تدریج به سمت بالادست و به سمت کوه به عنوان بخشی از فرسایش رو به جلو حرکت می‌کند. این بدان معناست که پدیده رانش روی سطح سنگ پشت آبشار باعث می‌شود که آبشار دائماً عقب‌نشینی کند. در طول هزاران سال، تخته سنگ‌های بزرگ و ناپایدار، سنگ‌ها و توده‌هایی از آوار، گاهی جدا شده و به جلو رانده می‌شدند و باعث ایجاد طرح فعلی کانال می‌شدند و هنوز هم می‌شوند. | ## بخش 2: کاسکات دل وارونه | امروزه رودخانه به غاری در کوه نفوذ می‌کند و آبشار در مجموع ۹۸ متر از کانال پایین می‌ریزد. جغرافیا این آبشارها توسط آب‌های رودخانه مگنونه تغذیه می‌شوند که از دریاچه تنو در نزدیکی آن، که در شمال-شمال غربی آبشارها قرار دارد، سرچشمه می‌گیرد. این دریاچه در ارتفاع ۵۵۰ متری از سطح دریا قرار دارد، در حالی که دریاچه گاردا که رودخانه به آن می‌ریزد، تنها در ارتفاع ۷۰ متری واقع شده است. آبشارها در ارتفاع متوسط حدود ۲۰۰ متر از سطح دریا قرار دارند، یعنی بیش از ۳۵۰ متر پایین‌تر از دریاچه تننو. آب‌های دریاچه به زیرساخت‌های سنگی آن نشت می‌کنند - پدیده‌ای معمول در محیط کارست برای مخازن آب طبیعی که فاقد زهکشی در سطح هستند. این آب چندین کیلومتر در جنوب دریاچه به سطح می‌آید و رودخانه مگنونه را تشکیل می‌دهد که به غار وارونا می‌ریزد و در مسیر خود به دریاچه گاردا، آبشارهای وارونه را تشکیل می‌دهد. | ## بخش 3: کاسکات دل وارونه | سایت گردشگری این آبشارها تا زمان افتتاح یک مکان گردشگری تحت نظارت در محل، برای عموم قابل دسترسی نبودند. در این مکان فقط صخره‌های شیب‌دار وجود داشت و آبشار فقط برای کوهنوردانی که از خود آبشار بالا می‌رفتند یا کسانی که با استفاده از طناب آویزان می‌شدند، قابل دسترسی بود، عملی که فقط کوهنوردان باتجربه احساس امنیت کافی برای انجام آن داشتند. مهمان افتخاری این مراسم، شاهزاده نیکولا از مونته‌نگرو بود که اتفاقاً در آن زمان در کنار دریاچه بود. از آن زمان، این آبشارها برای هر بازدیدکننده‌ای از منطقه شمالی دریاچه گاردا جذاب بوده‌اند و مقصد بسیاری از افراد مشهور بوده‌اند: نام هنرمندان و نویسندگانی که در کتاب‌های بازدیدکنندگان آمده‌اند شامل شاهزاده اومبرتو دوم ساووی، گابریل دانونزیو، امپراتور فرانتس یوزف اول هابسبورگ، فرانتس کافکا، توماس مان و بسیاری دیگر است. | ## جمع‌بندی | توماس مان بین سال‌های ۱۹۰۱ تا ۱۹۰۴ اغلب از ریوا دل گاردا بازدید می‌کرد و ظاهراً الهام‌بخش برخی از بخش‌های رمان خود «کوه جادو» از این آبشار بوده است، برای مثال عبارت «آب با صدای کرکننده‌ای از پشت شکاف عمیق و باریکی که توسط سنگ‌های شکم‌دار، لخت و لغزنده‌ای که شبیه شکم ماهی‌های بزرگ هستند، تشکیل شده است، به پایین می‌ریزد.» امروزه این مکان بسیار توسعه یافته است، با یک باغ گیاه‌شناسی در مسیر آن و یک جاده توریستی مناسب که امکان دسترسی به یک منظره بالا در آبشار بالایی و یک منظره پایین در آبشار پایینی را فراهم می‌کند.