موضوع مقاله: صومعه و پناهگاه سانتا ماریا دی پولسی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # صومعه و پناهگاه سانتا ماریا دی پولسی | مقدمه: 149-50 صومعه و کلیسا این پناهگاه یک صومعه راهبان باسیلیایی است – یکی از معدود صومعه‌های بازمانده در کالابریا. | ## بخش 1: صومعه و پناهگاه سانتا ماریا دی پولسی | کلیسا دارای سه ناو است؛ ناو مرکزی سقف شش‌ضلعی کلاسیک دارد که با ورقه‌های طلای خالص تزئین شده است. هر سال در روز ۲ سپتامبر، روز جشن او، مجسمه توسط تعداد زیادی از مردم در مراسم عبور حمل می‌شود. هر پنجاه سال یک رویداد ویژه در پولزی برگزار می‌شود: تاج‌گذاری مجسمه مریم بر روی محراب اصلی که اولین بار در سال ۱۸۶۰ توسط پدر ارشد، دومینکو فرا، به مناسبت سیصدمین سال ورود مجسمه به پناهگاه انجام شد. فرقه و زیارت ریشه‌های پرستش در پولزی به پیش از دوران قرون وسطی بازمی‌گردد، به اعتقاد باستان‌شناسان. آن‌ها پیناکس‌ها یا آثار سفالی نذرگونه‌ای از دوران پیش از روم پیدا کرده‌اند که توسط ساکنان مستعمره یونانی لوکری ساخته شده‌اند و نشان‌دهنده وجود یک فرقه باروری زنان مرتبط با پرسفونه است. زائرانی از سراسر کالابریا و شرق سیسیل برای احترام به مریم به اینجا می‌آیند و معتقدند باید حداقل یک بار در زندگی به این مکان رجوع کنند. زائران از ژوئن تا نوامبر می‌آیند، اما جمعیت بین ۳۰ آگوست و ۲ سپتامبر به بیش از ۵۰٬۰۰۰ نفر می‌رسد. | ## بخش 2: صومعه و پناهگاه سانتا ماریا دی پولسی | مردم آسپرومونته و مهاجران از کالابریا و مسینا نیز به این زیارتگاه احترام می‌گذارند. بسیاری از عناصر این زیارتگاه ریشه در مراسم فرهنگ Magna Græcia دارد و آثار آن هنوز در روح و زبان کالابریا دیده می‌شود؛ افراد مسن در روستاهای اطراف هنوز به گریکو سخن می‌گویند. تا مدت‌ها، هنگام بردن مجسمه در مراسم عبور، دانه و گل به اطراف آن پرتاب می‌شد که باقی‌مانده‌ای از پرستش دیمتر و پرسفونه و نماد پیوند بین باروری انسان و زمین است. مراسم با قربانی کردن بز و پختن گوشت آن همراه است و اجرای وحشیانه تارانتلا، رقص محلی، که نمادی باستانی و جهانی برای تجلیل از خدایان است، بخش مهمی از این مراسم است. زائران به پولزی می‌آیند تا دعا کنند، شکر کنند، درخواست داشته باشند و همچنین آزاد باشند، با هم باشند، برقصند، آواز بخوانند و گوشت بز بخورند. در سال‌های اخیر، مقامات کلیسا تغییرات زیادی در آیین‌ها و مناسک سنتی اعمال کرده‌اند تا همه مظاهر باور مردمی را هم‌سطح و نرمال کنند. رویداد فرهنگی علاوه بر جنبه مذهبی، جشن پولزی یک رویداد فرهنگی مهم برای موسیقی و رقص محلی است. | ## بخش 3: صومعه و پناهگاه سانتا ماریا دی پولسی | زنان معمولاً وعده می‌دادند که در مسیر برقصند تا لطفی درخواست کنند یا شکرگزاری کنند. به گفته نویسنده کالابریایی کورادو آلوارو در کتاب خود ‘Calabria’ در ۱۹۳۱: «دختران در طول مسیر می‌رقصند و شب و روز برای مدت زمانی که وعده داده‌اند ادامه می‌دهند تا خسته شده یا به دیوار تکیه کنند در حالی که پاهایشان هنوز در حال حرکت است.» جشن پولزی شبیه مراسم‌های غمگین دیگر نبود که بیماران و ناتوانان به دنبال ترحم و کمک بودند. بیشتر شبیه یک بزم دینی بزرگ و جشن دیونیزی بود که مردم مانند یک پیک‌نیک عظیم در کوه‌ها جمع می‌شدند، غذا می‌خوردند، کمی دعا می‌کردند و بیش از همه می‌رقصیدند. مردم اکنون با خودرو و عمدتاً کامیون به پناهگاه می‌روند و سفر با صدای سرودهای مذهبی از بلندگوهای قابل حمل همراه است. اکثر افراد پس از رسیدن به کلیسا و انجام دعاهای شکرگزاری، بازمی‌گردند و بیشتر تنها در روز مراسم عبور شرکت می‌کنند. | ## جمع‌بندی | 32 در سال ۲۰۰۷، به دلیل ترس و تنش‌های ناشی از نزاع سن لوکا بین دو گروه رقیب 'Ndrangheta از سان لوکا، تعداد کمتری در جشن مذهبی حضور داشتند.