موضوع مقاله: کشتار در بیمارستان روان‌پزشکی ورچلی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کشتار در بیمارستان روان‌پزشکی ورچلی | مقدمه: کشتار در بیمارستان روان‌پزشکی ورچلی، اعدام دسته جمعی گروهی از شبه نظامیان جمهوری سوسیال ایتالیا (RSI) بود که توسط جنبش مقاومت ایتالیا تیپ ۱۸۲ گاریبالدی «پیترو کامانا» از ورزشگاه نووارا که در آن زمان به عنوان اردوگاه کار اجباری استفاده می‌شد، به قتل رسیدند.Bermani, p. | ## بخش 1: کشتار در بیمارستان روان‌پزشکی ورچلی | که در اثر خود در سال ۱۹۴۹ با عنوان «گیلیسمو ورچلی» اسامی قربانیان و همچنین گزیده‌هایی از دفتر خاطرات ستوان «برونو پونزکی» از بریگادهای سیاه که در ورزشگاه نووارا بازداشت شده بود را منتشر کرد.Roccia, pp. او در فصلی با عنوان آزادی ورچلی به مقاله‌ای از تینو موربلی با عنوان «راز بیمارستان روانی برملا شد» (La Verità، ورچلی، ۸ ژوئن ۱۹۴۶، صص. ۱–۲) اشاره می‌کند و می‌افزاید که در آن «نام ۶۴ فاشیست جمهوری‌خواه که پس از آزادی در بیمارستان ورچلی تیرباران شدند و همچنین فهرست فراریان» آمده است. در سال ۱۹۹۱، کلودیو پاوونه، مورخ و پارتیزان سابق، در کتاب خود با عنوان «جنگ داخلی» در این مورد نوشت. در سال ۱۹۹۶، مؤسسه تاریخ مقاومت و انجمن معاصر ورچلی «چینو موسکاتلی» جلد سوم اثری از چزاره برمانی در مورد تاریخ تیپ‌های گاریبالدی در والسزیا را برای چاپ فرستاد که در آن آنچه «حادثه ورچلی» نامیده می‌شود، بازسازی شده است.Bermani, pp. سال بعد، روزنامه‌نگار و نویسنده رافائلو اوبولدی در مقالهٔ خود با عنوان ۲۵ آوریل ۱۹۴۵: روزهای نفرت و آزادی به کشتار ورسچلی پرداخت و این رویداد را «کشتار بیمارستان روان‌پزشکی ورسچلی» نامید.Uboldi, p. علاوه بر این، نیروهای پارتیزانی تلاش کردند برخی از مناطق استان را آزاد کنند و به صورت درون‌بوم و برون‌بوم واقعی در قلمرو تحت کنترل فاشیست‌های جمهوری‌خواه و آلمانی‌ها درآمدند: به عنوان مثال، جمهوری والسسیا و والسسرا که بین ژوئن و ژوئیه ۱۹۴۴ و سپس - دومی - از مارس ۱۹۴۵ آزاد بودند، این مورد را نشان می‌دهد. آخرین ماه جنگ در منطقه ورچلی تا اواسط آوریل ۱۹۴۵، آلمانی‌ها و فاشیست‌ها در مناطق بیلا و ورچلی حدود ۴۵۰۰ نفر داشتند که پارتیزان‌ها در منطقه‌ای که از نظر نظامی «بیلزه» نامیده می‌شد - که شامل ورچلی و اطراف آن نیز می‌شد - با آنها مخالف بودند. میشل مورسرو - روز بعد اعتصاب گسترده شد و به دره موسو و والسسرا - که از مارس گذشته منطقه آزاد بود - نیز گسترش یافت، جایی که تظاهرات مردمی گسترده‌ای برگزار شد و طی آن فرماندهان پارتیزان فرانچسکو مورانینو و چینو موسکاتلی سخنرانی کردند. این حملهٔ حلقه‌ای که از بیه‌لا و ایورئا صورت گرفت، شامل تیپ ۷۵ «مافِفی»، تیپ‌های ۷۶ و ۱۸۳ از لشکر هفتم گاریبالدی «آئوسطا» و همچنین یک واحد از تیپ ۱۸۲ «کامانا» بود. پس از نبردهای سخت، در سپیده‌دم ۲۴ آوریل، آلمانی‌ها بیه‌لا را ترک کردند که بر اثر اعتصاب انقلابی فلج شده بود، در حالی‌که فاشیست‌ها همچنان در شهر ماندند. سپس، پس از مذاکرات طولانی با فرماندهی پارتیزان‌ها، به آنان اجازهٔ خروج داده شد: یک ستون فاشیستی متشکل از گردان‌های «پونتیدا» و «مونتبلو» از گارد ملی جمهوری‌خواه و چند واحد از بریگادهای سیاه بین ساعت ۲ تا ۴ بعدازظهر به سوی ورسچلی حرکت کردند. 481-483 نیروهای پارتیزان سپس تصمیم گرفتند در ورسچلی متمرکز شوند و عمدتاً از مسیر شهرک‌های کاوالیّا و سانتیا (که در شامگاه ۲۵ آوریل آزاد شده بودند) عبور کردند؛ نخستین درگیری‌های پراکنده در حومهٔ این شهر همان شب رخ داد. در همین حال، در ورسچلی نیروهایی از نقاط مختلف منطقه گرد هم آمده بودند: علاوه بر یک پادگان متشکل از ۵۰۰ سرباز آلمانی، باقی‌ماندهٔ نیروهای جمهوری اجتماعی ایتالیا نیز حضور داشتند؛ از جمله چندین واحد از بریگادهای سیاه، سربازان لشکرهای «مونتروزا» و «لیتوریو»، سربازان گارد، افراد شبه‌نظامی «لژیون موتی» و گارد ملی جمهوری‌خواه، به همراه بازماندگانی از پادگان‌های مختلف؛ در مجموع حدود ۲٬۵۰۰ نفر. 482-484 صبح روز ۲۶، مذاکراتی بین فرماندهان پارتیزان و مورسرو انجام شد: مورسرو پیشنهاد داد که در شهر نجنگند، اما این پیشنهاد با اولتیماتوم به فرستنده رد شد: تسلیم فاشیست‌ها یا خروج از ورچلی تا ساعت ۳ بعد از ظهر. بعد از ظهر، ستون فاشیست‌ها - شامل حدود ۲۰۰۰ سرباز و ۲۰۰ زن و کودک - شهر را ترک کرد. قتل‌عام سانتیا استان ورچلی بعداً توسط ستون قوی دیگری، متشکل از واحدهای آلمانی که از لیگوریا، تورین و دره آئوستا عقب‌نشینی می‌کردند، مورد حمله قرار گرفت و در ۲۸ آوریل شهرهای چیلیانو و ترونزانو ورچلی را اشغال کرد: در ۲۹ آوریل به بورگو داله، کاوالییا و سالوسولا رسید و بعداً عصر وارد سانتیا شد. بین ۲۹ و ۳۰ آوریل، آلمانی‌ها به برخی از مزارع اشغال شده توسط پارتیزان‌ها حمله کردند و همزمان مرتکب یک سری جنایات علیه غیرنظامیان شدند. حمله بعدی نیروی هوایی متفقین علیه نیروهای آلمانی، فرمانده ستون، ژنرال هانس شلمر، را بر آن داشت تا تسلیم پیشنهادی به دست متفقین را بپذیرد. در همان روز، تسلیم آلمان در منطقه امضا شد که از ساعت ۰۰:۰۰ بامداد ۳ مه لازم‌الاجرا بود. امضاکننده سند تسلیم، سرهنگ هانس-گئورگ فالمولر، رئیس ستاد سپاه ۷۵ ارتش آلمان بود. | ## بخش 2: کشتار در بیمارستان روان‌پزشکی ورچلی | از طرف متفقین، کاپیتان پاتریک آموره از مأموریت متفقین در فرماندهی پارتیزان‌ها در منطقه و سرهنگ آمریکایی جان بریت حضور داشتند. از طرف پارتیزان‌ها، فلیچه ماوتینو «مونتی»، دومنیکو بریکارلو «والتر» و پریمو کوربلتی «تیمو»، نمایندگان فرماندهی‌های ایوریا، بیلا و آئوستا؛ از طرف CLN ایوریا، مهندس جولیو بورلو حضور داشتند. ستون مورسرو تأسیس بین ۲۳ تا ۲۶ آوریل ۱۹۴۵، نیروهای مسلح جمهوری اجتماعی ایتالیا که هنوز مسلح بودند، از پادگان‌های مختلف استان به ورچلی هجوم آوردند و خود را تحت فرماندهی میشل مورسرو، رئیس استان، قرار دادند. گردان تهاجمی «پونتیدا» از گارد ملی جمهوری‌خواه (GNR) که از بیلا رسیده بود، نیز به آنها پیوست. این ستون حدود ساعت ۳ بعد از ظهر روز ۲۶ آوریل ۱۹۴۵، تحت فرماندهی مورسرو و سرهنگ فراکاسی، فرمانده کل نیروهای مسلح، حرکت کرد. هنگام خروج از شهر، در نزدیکی پل رودخانه سسیا، هدف آتش سنگین تفنگ قرار گرفت که با بی‌نظمی پاسخ داده شد. در بقیه روز، ستون به آرامی در مسیر نووارا به بیاندراته حرکت کرد، جایی که درگیر تبادل آتش جدید با پارتیزان‌ها شد. تسلیم ستون صبح روز ۲۷ آوریل به کاستلاتزو نووارزه رسید و در آنجا در قلعه محلی مستقر شد، قلعه‌ای که پارتیزان‌های تیپ ۸۲ «اوسلا» چندین بار آن را محاصره و مورد حمله قرار دادند و دو نفر را در این درگیری از دست دادند.Pavesi, p. 78 سپس تصمیم گرفته شد که چند افسر برای ملاقات با پارتیزان‌ها فرستاده شوند تا در مورد عبور آزاد به اولجیو، جایی که قرار بود از تیچینو عبور کنند، صحبت کنند. پس از برقراری آتش‌بس به پیشنهاد وکیل لئونی، مذاکرات پرشوری آغاز شد که در جریان آن پارتیزان‌ها خواستار تسلیم ستون شدند. برای ارزیابی درخواست پارتیزان‌ها، ساعت ۴ بعد از ظهر، فرماندهان ستون ، شورای جنگ را تشکیل دادند که در سالن مشاوره در تالار شهر تشکیل جلسه داد و علاوه بر فرماندار مورسرو، تمام افسران عالی‌رتبه نیز در آن شرکت داشتند. نمایندگان پارتیزان‌ها به تالار شورا راه یافتند و پیشنهاد دادند که هیئتی از افسران جمهوری‌خواه را به نووارا اسکورت کنند تا تسلیم پادگان شهر را تأیید کرده و با نمایندگان کمیته آزادی ملی ملاقات کنند.Rock, p. روز بعد، ۲۸ آوریل، تسلیم ستون به نیروهای پارتیزانی و تحویل سلاح‌ها، که بسیاری از آنها قبلاً غیرقابل استفاده شده بودند، انجام شد. فرمانده مورسرو توسط پارتیزان‌ها دستگیر و به ورچلی منتقل شد، جایی که در آنجا زندانی شد. زندانیان، که از زنان و کودکان جدا شده بودند، به نووارا منتقل شدند و توسط پارتیزان‌ها در ورزشگاه ویاله آلکاروتی، که در آن روزها به عنوان اردوگاه کار اجباری استفاده می‌شد، زندانی شدند.Pansa 2003, p. در طول انتقال، علیرغم شرایط تسلیم، حتی افسران نیز از سلاح‌های خود که تا آن زمان نگه داشته شده بودند، محروم شدند.Pavesi, p. در مجموع ۱۵۰۰/۱۸۰۰ زندانی در داخل استادیوم نووارا متمرکز شده بودند و زیر چادرهای سرهم‌بندی‌شده در معرض دید بازار سرپوشیده در طرف مقابل زندگی می‌کردند، که به نوعی محل تجمع شهروندان و تماشاگران برای اظهار نظرهای خصمانه تبدیل شده بود.Bermani, p. 329 شرایط بهداشتی به‌طور فزاینده‌ای ناپایدار شد و بلافاصله دستگیری‌ها آغاز شد: هر روز چند افسر فاشیست برای بازجویی برده می‌شدند و برخی از آنها به‌طور خلاصه محاکمه و اعدام می‌شدند.Pansa 2003, p. در اول ماه مه، برجسته‌ترین چهره‌های رژیم فاشیستی سرنگون‌شده، مانند افسر سابق فدرال ورچلی و فرمانده تیپ سیاه «برونو پونزکی»، گاسپاره برتوزی، و سرهنگ فراکاسی دستگیر شدند: همه آنها مورد ضرب و شتم و زخمی قرار گرفتند.Pavesi, p. 126 همان شب فراکاسی دوباره دستگیر شد، این بار توسط مأموران آمریکایی که او را به اردوگاه کار اجباری کولتانو منتقل کردند. بعداً - همان‌طور که در دفتر خاطرات یک ستوان تیپ سیاه «برونو پونزکی» ویرایش شده توسط دومنیکو روچیا گزارش شده است - حدود چهل افسر فرماندهی نظامی ورچلی از اردوگاه نووارا دستگیر و به پادگان «کونته دی تورینو» در ورچلی منتقل شدند. | ## بخش 3: کشتار در بیمارستان روان‌پزشکی ورچلی | پس از ورود، آنها مورد ضرب و شتم قرار گرفته و در اتاق‌های بازداشت ساختمان حبس شدند، در حالی که پارتیزان‌ها تمام اموال و دارایی‌های آنها را مصادره کردند. برخی در نتیجه خشونت معلول یا فوت شدند، برخی دیگر منتقل و بعداً اعدام شدند، در حالی که بازماندگان در ۱۳ مه به کولتانو منتقل شدند.Roccia, p. سپس او در دوم ماه مه به دادگاه جنگی در ورچلی آورده شد، جایی که حدود ساعت ۱۲:۳۰ بعد از ظهر به اعدام محکوم شد و کمی بعد در خارج از گورستان بیلیم شهرPansa 2003, p. در ۳ مه، دوازده سرباز فاشیست با دستور جعلی از فرماندهی گروه پارتیزانی از استادیوم نووارا ربوده، سپس تیرباران و به کانال کاوور انداخته شدند.Bermani, p. در همین حال، اولین نیروهای متفقین شروع به ورود به نووارا کردند و در ۱۳ مه، آنها همچنین شروع به استقرار در ورزشگاه کردند و نظارت بر زندانیان را از پارتیزان‌ها به دست گرفتند.Bermani, p. 329 بین ۱۶ تا ۱۸ مه، زندانیان نووارا توسط متفقین دستگیر شدند که از چهارده کامیون برای حمل و نقل استفاده می‌کردند: نه کامیون از ورزشگاه و پنج کامیون از پادگان تامبورینی. مردان عمدتاً به بولونیا منتقل شدند و از آنجا به مکان‌های مختلفی از جمله کولتانو دسته‌بندی شدند، در حالی که زنان (که سوار بر دو کامیون بودند) به میلان منتقل شدند تا در اختیار ارتش پنجم برای پاکسازی آوار و سایر کارها قرار گیرند.Bermani, p. و پس از بیرون راندن کارکنان بیمارستان، آنها را در بیمارستان روانی محلی حبس کردند. چزاره برمانی این قسمت خاص را با تردید بازسازی می‌کند: زندانیان «با سیم آهنی بسته شده، روی زمین گذاشته شده و زیر چرخ‌های دو کامیون له شده‌اند.»Bermani, p. 330 از سوی دیگر، برای اوبولدی، بیست زندانی در داخل بیمارستان روانی "ذبح" شده‌اند و بعداً "اجساد به میدان جلوی بیمارستان آورده شده و یک کامیون بارها از روی آنها عبور کرده است [...]."Uboldi, p. بخش عمده‌ای از زندانیان به جرجیو، شهری در استان ورچلی، منتقل شدند و در نیمه‌شب روی پل کانال کاور در نور چراغ‌های دو کامیون کشته شدند. اجساد آنها به آب انداخته شد: برخی از آنها تنها پس از چند روز و در برخی موارد چندین کیلومتر پایین‌تر از محل کشته شدنشان پیدا شدند.Rock, p. این موضوع در دوران اخیر فقط توسط انجمن‌های پیشکسوتان جمهوری اجتماعی ایتالیا یا نویسندگانی از حوزه‌های سیاسی مرتبط مورد توجه قرار گرفته است: تعداد قربانیان در چنین مواردی به حدود شصت و پنج نفر می‌رسد.Pansa 2003, p. در ۲۴ ژوئن ۱۹۴۹، چیاچیا، دادستان کل دادگاه تورین، از طریق وزیر گریس و دادگستری گراسی، درخواستی برای اجازه ادامه محاکمه علیه نمایندگان مورانینو و اورتونا، هر دو از حزب کمونیست ایتالیا، در رابطه با قتل‌عام به رئیس مجلس نمایندگان، گرونچی، ارسال کرد. کیفرخواست به صراحت به "کشتار دسته جمعی" که "با بی‌رحمی" "۵۱ شبه‌نظامی فاشیست" انجام شد، اشاره داشت. طبق فرضیه اتهامی دادستان، قتل‌عام به عناصر تیپ ۱۸۲ گاریبالدی تحت فرمان جولیو کاسولارو (فرمانده) و جیووانی بالتارو (کمیسر سیاسی) نسبت داده می‌شد، در حالی که محرکان دو رهبر پارتیزانی بودند که به ترتیب با نام‌های مرسوم «لونگو» (سیلویو اورتونا) و «گمیستو» (فرانچسکو مورانینو) در فرماندهی‌های منطقه بیلا و ورچلی شناخته می‌شدند. این بحث تقریباً منحصراً بر پروندهٔ اخیر محکومیت خفیف یونیو والریو بورگزهمتمرکز بود که به فرماندهٔ سابق دهمین MAS اجازه داده بود فوراً از زندان آزاد شود و واکنش بسیاری از نمایندگان را برانگیخت. در آن زمان، لوئیجی لونگو (از حزب کمونیست ایتالیا) اظهار داشت که کشته‌شدگان ورچلی ظاهراً «مهاجمان، شکنجه‌گران و راهزنان فاشیست» بوده‌اند و قتل آنها با «دستورالعمل‌های شورشی» توجیه می‌شود، که نجات جان تنها کسانی از فاشیست‌های نازی را که تسلیم شده‌اند «اگر شخصاً مرتکب جنایات جدی علیه جنبش آزادی‌بخش ملی نشده باشند» را پیش‌بینی می‌کرد.Seduta di venerdì 25 febbraio 1949, cit. یادبود دو بنای یادبود به یاد کشته‌شدگان برپا شد: یادبودی در کنار پل روی کانال کاور در جرجیو، و یک سنگ یادبود گرانیتی در محوطه باز جلوی بیمارستان روان‌پزشکی ورچلی. | ## جمع‌بندی | هر دو بنای یادبود دارای نوشته روی سنگ قبر یکسانی هستند؛ سنگ یادبود ورچلی نیز حاوی تقدیمی به سربازان کشته‌شده است.