موضوع مقاله: آدالبرت | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آدالبرت | مقدمه: آدالبرت (; ۹۳۲ – ۹۷۵) از سال ۹۵۰ تا ۹۶۱ پادشاه ایتالیا بود و به‌طور مشترک با پدرش، برنگار دوم، حکومت می‌کرد. | ## بخش 1: آدالبرت | پس از عزل آنها، آدالبرت تا زمان شکستش در نبرد توسط نیروهای اتو اول در سال ۹۶۵، ادعای پادشاهی ایتالیا را ادامه داد. از آنجایی که او دومین آدالبرت در خانواده‌اش، آنسکاریدها، بود، گاهی اوقات آدالبرت دوم نامیده می‌شود. سلطنت آدالبرت بین سال‌های ۹۳۲ تا ۹۳۶، پسر برنگار، مرزبان وقت ایوریا، و ویلا، دختر بوسو، مرزبان توسکانی، متولد شد. در سال ۹۵۰، او و پدرش به‌طور همزمان توسط اشراف عالی‌رتبه برای جانشینی شاه لوتار دوم ایتالیا انتخاب شدند. برنگار سعی کرد آدلاید، بیوه لوتار، را مجبور به ازدواج با آدالبرت کند و ادعای خود را برای پادشاهی مشترک تثبیت کند. اگرچه روایات بعدی از ازدواج سخن می‌گویند، آدلاید از ازدواج خودداری کرد و به کانوسا گریخت. حمله آلمان در سال ۹۵۱، شاه اتو اول آلمان به ایتالیا حمله کرد و آدلاید را مجبور به آزادی کرد و خودش با او ازدواج کرد. در عوض، آدالبرت و برنگار مجبور شدند در اوت ۹۵۲ در مجلس آگسبورگ آلمان شرکت کنند، جایی که اتو رسماً آنها را به پادشاهی ایتالیا منصوب کرد و بدین ترتیب پادشاهی را تابع آلمان نمود. بین سال‌های ۹۵۳ تا ۹۵۶، آدالبرت و برنگار، کنت آدالبرت آزو از کانوسا را در قلعه‌اش، جایی که آدلاید در سال ۹۵۱ به آن پناه برده بود، محاصره کردند. | ## بخش 2: آدالبرت | در سال ۹۵۶، دوک لیودولف از سوابیا، پسر اتو، با ارتشی بزرگ وارد ایتالیا شد تا اقتدار پدرش را دوباره به دست آورد. او لیودولف را شکست داد، اما پیش از آنکه لیودولف بتواند به آلمان بازگردد، در سپتامبر ۹۵۷ درگذشت. پس از این پیروزی، آدالبرت با کمک دوک هیو از توسکانی، علیه دوک تئوبالد دوم از اسپولتو لشکرکشی کرد. اتو در سال ۹۶۱ وارد ایتالیا شد، در حالی که آدالبرت ارتش بزرگی را در ورونا گرد هم آورده بود. بسیاری از خانواده‌های اشرافی برجسته از پیوستن به دفاع از ایتالیا خودداری کردند، مگر به شرطی که برنگار به نفع پسرش کناره‌گیری کند. پادشاه بزرگتر از انجام این کار خودداری کرد و بنابراین آدالبرت نتوانست به‌طور مؤثر با تهاجم آلمان مخالفت کند. اتو بدون هیچ مخالفتی به میلان رفت، جایی که در ماه نوامبر توسط اسقف اعظم والبرت به عنوان پادشاه تاجگذاری شد و از آنجا به رم رفت، جایی که در ۳ فوریه ۹۶۲ توسط پاپ به عنوان امپراتور تاجگذاری شد. تبعید پس از تاجگذاری امپراتوری، اتو قلعه‌های مختلف وفادار به آدالبرت و برنگار را محاصره کرد. در پاییز ۹۶۲، آدالبرت ایتالیا را ترک کرد و به اعراب فراکسینتوم در جنوب بورگوندی پناه برد. | ## بخش 3: آدالبرت | از کورسیکا مذاکراتی را با ژان دوازدهم آغاز کرد و پیشنهاد اقدام مشترک علیه اتو را داد. وقتی سرانجام در ۹۶۵ بازگشت، سعی کرد پاویا، پایتخت ایتالیا، را تصرف کند، اما توسط ارتش دیگری از سوابیا، این بار به فرماندهی دوک بورچارد سوم، شکست خورد. برادران آدالبرت در کنار او می‌جنگیدند: کنراد، کنت میلان، که در ابتدا با اتو صلح کرده بود، و گای، مرزبان ایوریا، که در جنگ کشته شد. آدالبرت که در دومین تلاش خود برای بازپس‌گیری پادشاهی خود شکست خورد، مذاکرات طولانی با امپراتوری بیزانس را آغاز کرد، که توسط نقشه‌های اتو در جنوب ایتالیا تهدید می‌شد. وقتی این مذاکرات به نتیجه نرسید، او به همراه همسرش گربرگا به املاک خانوادگی‌اش در بورگوندی پناه برد. از ازدواجش، آدالبرت یک پسر به نام اتو-ویلیام داشت که حداکثر در سال ۹۶۲ به دنیا آمد (این ازدواج باید قبلاً صورت گرفته باشد)، که از طریق ازدواج با بیوه کنت قبلی به شهرستان ماکون رسید. این امر باعث شده است که برخی از محققان به اشتباه نتیجه بگیرند که گربرگا باید با کنت‌های ماکون نسبت داشته باشد. هنری، اتو-ویلیام را به فرزندی پذیرفت و او را به وارث احتمالی دوک‌نشین بورگوندی تبدیل کرد. حتی پس از مرگ آردوین در سال ۱۰۱۵، به اتو-ویلیام تاج ایتالیا پیشنهاد شد، اگرچه او نپذیرفت. | ## جمع‌بندی | شانزده دیپلم که به‌طور مشترک با پدرش صادر شده بود و سه دیپلم که توسط خودش به تنهایی صادر شده بود، از دوران سلطنت آدالبرت باقی مانده است.