موضوع مقاله: نبرد تپه ۸۶ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نبرد تپه ۸۶ | مقدمه: نبرد تپه ۸۶ درگیری نظامی میان نیروهای دفاعی اسرائیل و ارتش مصر بود که در چارچوب عملیات حورِو در ۲۲ تا ۲۳ دسامبر ۱۹۴۸ رخ داد و نخستین نبرد این عملیات به‌شمار می‌رفت. | ## بخش 1: نبرد تپه ۸۶ | اسرائیلی‌ها این نبرد را همراه با یورش هم‌زمان به روستای عَبسان و بمباران هوایی و دریایی نوار ساحلی آغاز کردند تا مصری‌ها را بفریبند و آنان را متقاعد سازند که هدف عملیات آتی محاصره و جداسازی نیروهای مصری در غزه است. گردان سیزدهم تیپ ۱ گولانی در شب ۲۲ تا ۲۳ دسامبر تپه را تصرف کرد، اما شرایط نامساعد جوّی مانع رسیدن تقویت‌ها و تدارکات ضروری شد. مصری‌ها بامداد روز بعد پاتک زدند و اسرائیلی‌ها پس از بیش از ۴۰ کشته و زخمی عقب‌نشینی کردند. با وجود شکست تاکتیکی اسرائیل، هدف راهبردی عملیات برآورده شد؛ زیرا توجه فرماندهی مصر به دالان غزه معطوف ماند و ضربه اصلی اسرائیل از جنوب و شرق وارد آمد. پیشینه مرحله سوم و پایانی جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل در ۱۵ اکتبر ۱۹۴۸ با آغاز عملیات یوآو در جبهه جنوبی شروع شد. این عملیات در بستر طرح دوم فولکه برنادوت برای تقسیم فلسطین صورت گرفت؛ طرحی که تمام صحرای نقب را بخشی از دولت عربی قلمداد می‌کرد، برخلاف طرح تقسیم ۱۹۴۷. اگرچه اسرائیلی‌ها در عملیات یوآو دستاوردهای تاکتیکی و راهبردی چشمگیری به دست آوردند، وضعیت سیاسی تغییر چندانی نکرد؛ مصر در گفتگوهای آتش‌بس پیشنهادی کارشکنی می‌کرد و دولت اسرائیل بیم آن داشت که طرح برنادوت همچنان در سطح بین‌المللی اعتبار داشته باشد. از این رو عملیات حورِو در جنوب با هدف نهایی اخراج همه نیروهای مصری از خاک اسرائیل به راه افتاد. ضربه اصلی عملیات قرار بود از جنوب و شرق جبهه جنوبی وارد شود تا جناح شرقی ارتش مصر از بدنه اصلی نیروهایش در فلسطین جدا گردد. برای آسان‌تر کردن این کار، فرماندهی اسرائیل تصمیم گرفت با حمله‌ای فریبنده به تمرکز اصلی نیروهای مصری در منطقه‌ای که امروز نوار غزه نامیده می‌شود، توجه دشمن را منحرف سازد. تپه ۸۶ که موقعیت راهبردی داشت و در فاصله نزدیک به ۲ کیلومتری شرق جاده ساحلی و خط‌آهن ساحلی قرار داشت، به‌عنوان هدف انتخاب شد. آرایش نیروهای مصری نیروهای اصلی دو تیپ مصری به همراه ستاد فرماندهی در منطقه نوار غزه مستقر بودند. | ## بخش 2: نبرد تپه ۸۶ | این منطقه به طول نزدیک به ۳۵ کیلومتر به چند بخش تقسیم شده بود: بخش غزه با دو گردان پیاده‌نظام و نیروهای پشتیبان از جمله داوطلبان عربستان سعودی، و بخش رفح با یک گردان پیاده‌نظام و سه گردان ذخیره. فرماندهی مصر انتظار حمله اسرائیلی به نوار غزه را داشت و به همین دلیل دو گردان پیاده‌نظام از مسیر عوجه الحفیر–بئرعسلوج به این منطقه منتقل کرده بود. یورش به عَبسان پیش از حرکت به‌سوی تپه ۸۶ که خود یک حمله انحرافی بود، اسرائیلی‌ها عملیات انحرافی دیگری برای آسان‌تر کردن تصرف تپه انجام دادند: بمباران سنگین نوار ساحلی با توپ‌های ۷۵ میلی‌متری و یورش به روستای عربی عبسان واقع در نزدیک به ۵ کیلومتری جنوب‌شرقی خان‌یونس. اسرائیلی‌ها از وجود این مواضع آگاه نبودند و دست‌کم دو خودروی آنان هنگام نزدیک شدن از کار افتاد. نبرد در شب ۲۲ تا ۲۳ دسامبر، گردان سیزدهم تیپ گولانی از پایگاهش در محله شوعوت حرکت کرد و به تپه ۱۱۲ رسید. جنگ‌افزارهای سنگین مانند خمپاره‌اندازهای ۳ اینچی و توپ‌های ضدتانک در آنجا باقی گذاشته شد و نیرو به‌سوی شمال‌غربی و تپه ۸۶ پیش رفت. اسرائیلی‌ها زیر آتش توپخانه قرار گرفتند که چند سرباز را مجروح ساخت، هرچند روشن نیست که آیا شناسایی شده بودند یا آتش تصادفی بود. یگان دچار سردرگمی شد و در یافتن مقصد مشکل داشت، اما سرانجام توانست مصری‌ها را کاملاً غافلگیر کند و موضع را تصرف نماید. در همین حال، یگان پشتیبان حامل جنگ‌افزارهای سنگین برای تقویت پیاده‌نظام حرکت کرد اما در وادی سلقا با مشکلات آماد و ترابری روبه‌رو شد؛ این وادی در آن فصل پر از آب بود و اطرافش باتلاق و ماسه‌های روان داشت. تقویت‌ها ناگزیر شدند بخش بزرگی از تجهیزاتشان را جا بگذارند و بخشی از نیرو را برای بازگرداندن آنها به پایگاه اختصاص دهند. مصری‌ها از دریبات الشیخ حموده در فاصله‌ای تنها نزدیک به ۲۰۰ متری جنوب تپه آتش گشودند. یک کاروان مصری که از شمال به جنوب حرکت می‌کرد توسط اسرائیلی‌ها رهگیری شد و سلاح‌هایش در دفاع بعدی از موضع به کار رفت. | ## بخش 3: نبرد تپه ۸۶ | این نیرو شامل نزدیک به بیست تانک، چهار خودروی زرهی مجهز به شعله‌افکن و دو گروهان پیاده‌نظام بود. حمله از سه جهت شمال، غرب و جنوب انجام شد اما اسرائیلی‌ها که فاقد سلاح ضدتانک مناسب بودند، با چهار سلاح پیات (PIAT) موجود آن را دفع کردند. فرمانده مصری گروه تیپ دهم پیاده‌نظام، سرتیپ محمد نجیب که بعدها رئیس‌جمهور مصر شد، به‌شدت از ناحیه سینه مجروح و مرده اعلام شد اما سرانجام بهبود یافت. تا ظهر، پیاده‌نظام مصری در فاصله نزدیک به ۱۵۰ متر یا بیشتر از تپه باقی ماند و تنها خودروهای زرهی حمله مستقیم می‌کردند. هنگامی که پیاده‌نظام شروع به پیشروی کرد، وضعیت گردان اسرائیلی بحرانی شد: مهمات رو به پایان بود، بیشتر امدادگران و کارکنان پیات کشته یا زخمی شده بودند، دستگاه‌های ارتباطی کار نمی‌کرد و پشتیبانی توپخانه‌ای وجود نداشت. با وجود این، موضع دوام آورد تا آنکه پس از بند آمدن باران، شعله‌افکن‌های سوار بر خودروهای زرهی مصری وارد نبرد شدند. یکی از خودروها به آتش خودی برخورد کرد، اما با وجود این آسیب سنگینی به اسرائیلی‌ها وارد آمد. پس از انهدام خودروی زرهی، مصری‌ها برای بازسازی عقب نشستند و نیروهای باقی‌مانده اسرائیلی با آخرین گلوله پیات پاتکی نهایی زدند. اما در جریان حمله دریافتند که مصری‌ها ذخیره عملیاتی بزرگی از خودروهای زرهی دارند که نابود کردنشان ناممکن است. گردان سیزدهم بدون نظم و سازمان‌دهی شروع به عقب‌نشینی کرد و در این فرایند تلفات سنگینی داد. پیامدها با وجود تلفات سنگین و شکست تاکتیکی نیروهای اسرائیلی، هدف راهبردی عملیات برآورده شد؛ مصری‌ها توجه خود را بر دالان غزه متمرکز ساختند و گمان بردند که اسرائیلی‌ها قصد دارند ستاد لشکری آنان را در آنجا محاصره کنند. هنگامی که مصری‌ها جسد فرمانده کشته‌شده اسرائیلی را بازرسی کردند، اسنادی دربارهٔ حمله یافتند که بدون اشاره به طرح کلان‌تر تنظیم شده بود و این باور آنان را تقویت کرد که هدف اصلی جداسازی نیروهای غزه است. | ## جمع‌بندی | یک افسر مصری نوشت: در ادامه عملیات حورِو، اسرائیلی‌ها بئرعسلوج و عوجه الحفیر را تصرف کردند و جناح شرقی نیروی اعزامی مصر را قطع نمودند.