aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: الریحانیه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # الریحانیه | مقدمه: این روستا در جریان جنگ داخلی ۱۹۴۷–۱۹۴۸ فلسطین و در پی نبرد میشمار هعمق در ۳۰ آوریل ۱۹۴۸ از سکنه تخلیه شد. | ## بخش 1: الریحانیه | الریحانیه در ۲۵ کیلومتری جنوب شرقی حیفا و ۳ کیلومتری شمال غربی وادی‌المله قرار داشت. پس از جنگ ۱۹۴۸، سرزمین‌های روستا به کیبوتص رامات هشوفط و موشاو عین هعمق واگذار شد. پیشینه در سال ۱۸۸۲ میلادی، پیمایش فلسطین غربی که از سوی صندوق اکتشاف فلسطین انجام شد، «خربة ریحانه» را روستایی شامل بقایای برج‌های دیده‌بانی و دو چشمه توصیف کرد. فهرست جمعیتی مربوط به حدود سال ۱۸۸۷ نشان می‌دهد که «ریحانه» در حدود ۱۹۰ ساکن داشت که همگی مسلمان بودند. الریحانیه دارای یک مدرسهٔ ابتدایی پسرانه بود که در سال ۱۸۸۸ بنیان نهاده شد، اما در دورهٔ قیمومت بریتانیا تعطیل شده بود. دورهٔ قیمومت بریتانیا بر پایهٔ سرشماری ۱۹۲۲ فلسطین که از سوی مقامات قیمومت بریتانیا انجام شد، جمعیت الریحانیه ۲۶۶ نفر و همگی مسلمان بودند. | ## بخش 2: الریحانیه | بر اساس آمار سال ۱۹۴۵، روستا ۲۴۰ ساکن مسلمان داشت و زمین‌های آن ۱٬۹۳۰ دونوم گستردگی داشت. از این میان، ۱٬۷۶۱ دونوم برای کشت غلات به کار می‌رفت؛ ۷۳ دونوم آبیاری می‌شد یا به باغ‌های میوه اختصاص داشت و ۴۶ دونوم نیز زمین ساخته‌شده (شهری) بود. ۱۹۴۸ و پیامدها در ۵ آوریل ۱۹۴۸، پس از نبرد میشمار هعمق، ستاد فرماندهی هاگانا به تیپ ۱ گولانی دستور داد که به ساکنان چهار روستای عربی از جمله الریحانیه اطلاع دهد که باید به دلایل امنیتی محل را ترک کنند. بنا بر منبع فرانسوی، به گفتهٔ بن‌گوریون، در ۸ یا ۹ آوریل هیئتی از کیبوتص میشمار هعمق به وی گفته بود که «اخراج اعراب [منطقه] و سوزاندن روستاها ضروری است». در ۱۴ آوریل ۱۹۴۸، روزنامهٔ نیویورک تایمز گزارش داد که الریحانیه همراه با دالیه الروحا و البطیمات اشغال شده‌است. با این حال ولید خالدی بر این باور بود که تخلیهٔ واقعی دو هفته پس از آن و در جریان عملیات حمتص رخ داد. | ## بخش 3: الریحانیه | بازماندگان روستا به رزماری اسبر گفتند که در ۳۰ آوریل تصمیم به ترک الریحانیه گرفتند چرا که «اسلحه‌ای برای دفاع نداشتیم». آنها به ام‌الزینات پناه بردند اما وقتی هاگانا آنجا را نیز مورد حمله قرار داد، «بی‌هیچ چیز جز لباس‌هایمان» به اجزم گریختند. پس از چند ماه اقامت در اجزم، نیروهای صهیونیست آنجا را نیز مورد حمله قرار دادند و ساکنان را بیرون راندند. پس از جنگ، منطقه به دولت اسرائیل الحاق شد و زمین‌های روستا در اختیار کیبوتص رامات هشوفط و موشاو عین هعمق قرار گرفت. وضعیت کنونی بر اساس توصیف ولید خالدی در سال ۱۹۹۲، محل روستا پوشیده از آوار خانه‌ها، بوته‌ها و خارها بود. گورستان روستا (پوشیده از کاکتوس) و یک چاه آب در پایین تپه‌ای در شمال محل قابل مشاهده بودند. | ## جمع‌بندی | زمین‌های پیرامونی برای کشاورزی بهره‌برداری می‌شد و باغ آووکادویی در جنوب آن وجود داشت.
موضوع مقاله: الرویس (فلسطین) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # الرویس (فلسطین) | مقدمه: الرویس روستایی عرب‌نشین فلسطینی بر فراز تپه‌ای سنگی در نزدیک ۱۲ کیلومتری جنوب شرقی عکا و جنوب روستای الدامون بود. | ## بخش 1: الرویس (فلسطین) | الرویس در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل پس از تصرف توسط نیروهای اسرائیلی از سکنه تهی شد. این روستا بر جایگاه شهر صلیبی «کاربلیه» قرار داشت و در سده‌های میانه بارها در اسناد صلیبی یاد شده‌است. ساکنان روستا خود را از تبار حسام‌الدین ابوالهیجاء، فرمانده برجسته سپاه ایوبی صلاح‌الدین ایوبی، می‌دانستند. در سال ۱۲۲۰ میلادی، بئاتریس کورتنی و همسرش کنت اوتو فون بوتنلاوبن از خاندان هنبرگ، زمین‌های خود از جمله روئیس را به شوالیه‌های توتونی فروختند.Strehlke, 1869, pp. در سال ۱۲۶۶ پیشاهنگ صلیبی که از یورشی به طبریه بازمی‌گشت در روئیس گرفتار کمین نیروهای مملوکی مستقر در صفد شد.Bronstein, 2005, p. بر پایه سنت شفاهی، ساکنان روستا خود را از خویشاوندان خونی حسام‌الدین ابوالهیجاء می‌دانستند. | ## بخش 2: الرویس (فلسطین) | روستاهای وابسته به خاندان ابوالهیجاء شامل کوکب ابو الهیجاء، عین حوض، حدثا، سیرین و الرویس بودند. دوره عثمانی کاوشگر فرانسوی ویکتور گرن در سال ۱۸۷۵ از الرویس دیدن کرد و نوشت که روستا «دست‌بالا ۱۵۰ نفر جمعیت دارد و خانه‌هایشان بر فراز تپه‌ای در میان باغ‌هایی پر از درختان انجیر، انار و زیتون و اینجا و آنجا نخل‌هایی جای گرفته‌اند».Guérin, 1880, p. در سال ۱۸۸۱ گزارش «بررسی فلسطین غربی» از سوی صندوق اکتشاف فلسطین الرویس را روستایی واقع بر زمینی باز با نخلستان‌های زیتون در شمالش توصیف کرد. دوره قیمومت بریتانیا در اوایل سده بیستم و زیر قیمومت بریتانیا بر فلسطین، الرویس یکی از کوچک‌ترین روستاهای بخش عکا بود. این شمار در سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین به ۲۱۷ نفر در ۴۴ خانه افزایش یافت که همچنان همگی مسلمان بودند.Mills, 1932, p. روستا یک مسجد داشت اما مدرسه نداشت و کودکان برای تحصیل به روستای نزدیک الدامون می‌رفتند. | ## بخش 3: الرویس (فلسطین) | آب آشامیدنی ساکنان از چاه‌های خانگی تأمین می‌شد و کشت‌های اصلی آنان گندم، ذرت، کنجد، هندوانه و زیتون بود.Khalidi, 1992, p. جنگ ۱۹۴۸ و پیامدهای آن در ۱۸ ژوئیه ۱۹۴۸ و دو روز پس از اشغال ناصره توسط تیپ هفتم زرهی اسرائیل در عملیات دکل، برخی یگان‌ها به جلیل غربی پیشروی کرده و چند روستای عربی از جمله الرویس را تصرف کردند. مسجد روستا دو سال پس از تخلیه ویران شد و بیشتر آوارگان به روستای طمره پناه بردند؛ شمار اندکی نیز به لبنان رفتند. آوار چاه‌های کهنه و سقف‌های سیمانی بر سراسر محل پراکنده شده و جز آن جنگلی از درختان اکالیپتوس و کاکتوس آن را پوشانده‌است».Khalidi, 1992, p. | ## جمع‌بندی | تا سال ۱۹۹۲ هیچ روستایی بر زمین‌های الرویس برپا نشده بود، اما زمین‌های پیرامون آن توسط ساکنان کیبوتص یاسعور کشت می‌شد.Khalidi, 1992, p.
موضوع مقاله: شفر | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # شفر | مقدمه: این روستا در نزدیکی شهر صفد قرار دارد و زیر نظر شورای منطقه‌ای مروم هاگالیل اداره می‌شود. | ## بخش 1: شفر | موشاو شفر در سال ۱۹۵۰ میلادی به‌عنوان روستای کاری برای مهاجران یمنی بر زمین‌های روستای تخلیه‌شده فلسطینی فراضیه بنیان‌گذاری شد. پس از ترک بنیان‌گذاران نخستین، موشاو جدیدی در همان مکان توسط مهاجران شمال آفریقایی تأسیس شد. نام «شفر» از برکتی که یعقوب بر نفتالی در سفر پیدایش (باب ۴۹، آیه ۲۱) نهاد برگرفته شده‌است. این روستا در حدود ۶ کیلومتری جنوب‌غربی صفد، حدود ۴۵ کیلومتری شمال‌شرقی حیفا و نزدیک به ۱۱۵ کیلومتری شمال‌شرقی تل‌آویو قرار دارد. ارتباط جاده‌ای شفر از طریق جاده محلی شماره ۸۶۶ تأمین می‌شود که از بزرگراه شماره ۸۵ منشعب می‌گردد. پیشینه موشاو شفر در سال ۱۹۵۰ به‌عنوان روستای کاری برای مهاجران یهودی از یمن بر زمین‌های روستای تخلیه‌شده فلسطینی فراضیه بنیان‌گذاری شد. | ## بخش 2: شفر | در اواسط سال ۱۹۵۲ ساخت خانه‌ها به پایان رسید، ولی به دلیل نبود زمین کشاورزی و آب کافی، ساکنان از نقل مکان به خانه‌ها خودداری کردند و خواستار انتقال به شهرها شدند. ساکنان یمنی به‌تدریج روستا را ترک کردند و تا پایان سال ۱۹۵۲ از ۱۲۰۰ نفر تنها حدود ۳۰۰ نفر باقی ماندند. در سال ۱۹۵۴ تصمیم گرفته شد که این مکان به اردوگاه طبقه‌بندی مهاجران تبدیل شود و مهاجرانی از مراکش به آنجا آورده شدند که در کارهای جنگل‌کاری اطراف مشغول شدند. در سال ۱۹۵۶ روستا به دو بخش تقسیم شد؛ بخش غربی نام شفر را حفظ کرد و بخش شرقی امیریم نامیده شد. به هر کشاورز سه دونم تاکستان، چهار دونم باغ میوه و چهار دونم زیتون‌زار واگذار شد و مرغداری‌هایی نیز بنا گردید. در سال ۱۹۵۵ باغ میوه‌ای با ۱۴ رقم مختلف میوه کاشته شد، اما به دلیل کمبود آب و آماده‌سازی ناکافی زمین، بازده آن اندک بود. | ## بخش 3: شفر | در اواسط دهه ۱۹۶۰ باغ میوه رو به نابودی نهاد و ساکنان بدهی‌های سنگینی انباشته کردند. سرانجام، تمام باغ میوه ریشه‌کن شد و مرغداری‌ها نیز بر اثر بیماری همه‌گیر از بین رفتند. این دژ یکی از مجموعه دژهای تگارت است که بریتانیایی‌ها در دوران شورش عربی (۱۹۳۶–۱۹۳۹) و پس از آن ساختند. پس از خروج بریتانیایی‌ها، دژ برای اسکان مربیان و کارکنان روستای کاری به کار رفت و سپس به خوابگاه نوجوانان بازمانده از نظام آموزشی تبدیل شد، اما پس از تعطیلی رها شد. اقتصاد و خدمات اقتصاد موشاو بر پایه کشاورزی گیاهی و دامی استوار است و در سال‌های اخیر گردشگری و اقامتگاه‌های بوم‌گردی نیز گسترش یافته‌اند. در غرب شفر مجتمعی به نام «حمدات یامیم» وجود دارد که به‌عنوان دهکده گردشگری فعالیت می‌کند. | ## جمع‌بندی | تا پایان سال ۲۰۱۴ میلادی شمار ساکنان ۳۴۷ نفر بود و جمعیت در طول آن سال ۰٫۳ درصد کاهش یافت.
موضوع مقاله: شفیر | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # شفیر | مقدمه: این روستا در منطقهٔ شفله و در نزدیکی شهر کریات ملاخی جای دارد و زیر نظر شورای منطقه‌ای شفیر اداره می‌شود. | ## بخش 1: شفیر | این موشاو بر زمین‌هایی ساخته شده که پیش‌تر به روستای فلسطینی الصوافیر الشرقیه تعلق داشت. نام شفیر برگرفته از شهری کتاب‌مقدسی است که در کتاب میکاه یاد شده و به معنای «نیکو و زیبا» است. اقتصاد محلی بر کشاورزی استوار است و ساکنان کنونی آن ترکیبی از چک‌ها، اسلواک‌ها، مجارستانی‌ها و ایرانیان هستند. پیشینه شفیر در ۱۵ اوت ۱۹۴۹ توسط گروهی از مهاجران یهودی مجارستان و چکسلواکی پایه‌گذاری شد. | ## بخش 2: شفیر | این موشاو بر زمین‌های روستای فلسطینی الصوافیر الشرقیه بنا شد که در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل تخلیه و ویران شده بود. نام این روستا از شهر کتاب‌مقدسی شفیر گرفته شده که در کتاب میکاه (باب ۱، آیهٔ ۱۱) یاد شده‌است و به معنای «نیکو و زیبا» است. در آوریل ۱۹۵۴ حملاتی از سوی فدائیان فلسطینی در این منطقه رخ داد و شماری از ساکنان آسیب دیدند. جغرافیا شفیر در ارتفاع ۵۹ متری از سطح دریا بر دشت ساحلی در منطقهٔ شفله جای دارد. | ## بخش 3: شفیر | این روستا ۱۳ کیلومتر از ساحل دریای مدیترانه، نزدیک به ۴۲ کیلومتر در جنوب تل‌آویو، در حدود ۴۸ کیلومتر در جنوب‌غربی بخش تاریخی اورشلیم و ۴ کیلومتر در جنوب‌غربی شهر کریات ملاخی فاصله دارد. شفیر از راه جادهٔ محلی شمارهٔ ۳۶۱۳ به شبکهٔ حمل‌ونقل اسرائیل پیوسته‌است و این جاده در غرب روستا به بزرگراه شمارهٔ ۳ می‌رسد. بر پایهٔ داده‌های سال ۲۰۱۴ جمعیت آن ۸۰۹ نفر بود و در طول آن سال جمعیت ۰٫۶ درصد افزایش یافت. در موشاو نزدیک به ۲۰۰ خانوار زندگی می‌کنند و ساکنان آن شامل یهودیان دین‌دار و غیرمذهبی هستند. | ## جمع‌بندی | + روند تغییرات جمعیت شفیرسال۱۹۶۱۱۹۷۲۱۹۸۳۱۹۹۵۲۰۰۱۲۰۰۳۲۰۰۴۲۰۰۵۲۰۰۶۲۰۰۷۲۰۰۸۲۰۰۹۲۰۱۰۲۰۱۱۲۰۱۲۲۰۱۳۲۰۱۴جمعیت ۳۴۵ ۱۸۷ ۲۲۴ ۳۳۸ ۳۳۵ ۳۸۳ ۴۴۰ ۴۷۳ ۴۹۹ ۵۵۵ ۵۸۲ ۶۲۰ ۶۴۴ ۷۰۰ ۷۴۹ ۸۰۴ ۸۰۹ اقتصاد اقتصاد شفیر بر پایهٔ کشاورزی استوار است و دربرمی‌گیرد دامداری (گاوداری‌های شیری)، باغداری، کشت محصولات زراعی و نیز اشتغال در بیرون از موشاو.
موضوع مقاله: شحمه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # شحمه | مقدمه: ساکنان این روستا در آستانه جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل در ۱۴ مه ۱۹۴۸ آواره شدند و زمین‌های آن امروزه بخشی از یک منطقه حصارکشی‌شده نظامی در اختیار نیروی هوایی اسرائیل است. | ## بخش 1: شحمه | شحمه در دشت ساحلی و در زمینی هموار واقع بود که اندکی از اراضی جنوبی و جنوب شرقی خود بلندتر بود. وادی الصرار در نزدیک به یک کیلومتری جنوب غربی روستا جریان داشت و جاده‌ای فرعی آن را به رمله متصل می‌کرد. همه ساکنان روستا مسلمان بودند و اقتصاد آنان بر پایه کشاورزی و به‌ویژه کشت غلات و در حد کمتری دامداری استوار بود. جایگاه جغرافیایی شحمه در دشت ساحلی فلسطین و در ۱۵ کیلومتری جنوب غربی رمله واقع بود. این روستا در زمینی مسطح قرار داشت که نسبت به اراضی جنوبی و جنوب شرقی اندکی مرتفع‌تر بود. وادی الصرار در نزدیک به یک کیلومتری جنوب غربی روستا جریان داشت و یک جاده فرعی شحمه را به جاده اصلی منتهی به رمله و نیز جاده اصلی ساحلی پیوند می‌داد. در جریان جنگ جهانی دوم بریتانیایی‌ها فرودگاه نظامی عاقر را درست در شمال روستا ساختند و پایگاه نظامی شحمه نیز در شمال و شرق آن قرار داشت. | ## بخش 2: شحمه | پیشینه دوران عثمانی در سال ۱۸۳۸ ادوارد رابینسون از شحمه به‌عنوان روستایی مسلمان‌نشین در ناحیه رمله یاد کرد. در سال ۱۸۵۲ شارل ویلیام مردیت فان ده فلده از کنار روستا گذشت و دو آب‌انبار کهن و «آثاری از دوران باستان» را در آن مشاهده کرد. در سال ۱۸۶۳ ویکتور گِرَن از روستا بازدید کرد و از مجموعه ویرانه‌هایی در نزدیکی آن با نام «خربت مربع» یاد کرد. فهرست روستاهای عثمانی مربوط به حدود ۱۸۷۰ از شحمه با نام «شاهمه» در جنوب شرقی یبنا و در ناحیه رمله یاد کرده و ۲۳ خانه و ۳۱ نفر جمعیت (تنها مردان) برای آن ثبت نموده‌است. در سال ۱۸۸۲ گزارش «بررسی فلسطین غربی» وابسته به صندوق اکتشاف فلسطین شحمه را روستایی کوچک توصیف کرد که خانه‌های آن از خشت ساخته شده بود و ساکنانش آب آشامیدنی خود را از چاهی در جنوب روستا تأمین می‌کردند. در نقشه این بررسی که کاندر و کیچنر در سال ۱۸۷۸ ترسیم کردند نام روستا به شکل «شاهمه» آمده‌است. دوره قیمومت بریتانیا بر پایه سرشماری ۱۹۲۲ فلسطین که مقامات قیمومت بریتانیا بر فلسطین انجام دادند، شحمه ۱۰۷ نفر جمعیت داشت که همگی مسلمان بودند. | ## بخش 3: شحمه | در سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین جمعیت روستا به ۱۵۰ نفر افزایش یافته بود که باز هم همگی مسلمان بودند و در ۳۴ خانه زندگی می‌کردند. شحمه به دو بخش شمالی و جنوبی تقسیم می‌شد که جاده فرعی آن‌ها را از هم جدا می‌کرد. برخی از خانه‌ها بخشی از مصالح‌شان را از بقایای سنگی آبادی‌های پیشین به دست آورده بودند. بر پایه آمار سال ۱۹۴۵ جمعیت شحمه ۲۸۰ نفر بود که همگی مسلمان بودند و مساحت کل زمین‌های روستا ۶٬۸۷۵ دونوم بود. از این میان ۱۵۲ دونوم به کشت مرکبات و موز، ۴٬۹۱۱ دونوم به غلات و ۳۳ دونوم به باغ‌های آبی اختصاص داشت. | ## جمع‌بندی | ولید خالدی، مورخ فلسطینی، در سال ۱۹۹۲ دربارهٔ وضعیت محل روستا نوشت: «این محل در محدوده یک فرودگاه نظامی حصارکشی‌شده ادغام شده‌است.
موضوع مقاله: شامیر (اسرائیل) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # شامیر (اسرائیل) | مقدمه: این کیبوتص در دامنه‌های غربی بلندی‌های جولان واقع شده و از نظر اداری زیر نظر شورای منطقه‌ای جلیل علیا قرار دارد. | ## بخش 1: شامیر (اسرائیل) | شامیر در سال ۱۹۴۴ توسط گروه کوچکی از مهاجران رومانیایی پایه‌گذاری شد و نخستین نسل ساکنان آن اعضای جنبش جوانان صهیونیست سوسیالیست هاشومر هاتزائیر بودند. شامیر از نظر اقتصادی یکی از پررونق‌ترین کیبوتص‌های اسرائیل به‌شمار می‌رود و در زمینه‌های تولید عسل، فرآورده‌های بهداشتی و محصولات پیشرفتهٔ نوری فعال است. این کیبوتص همچنین به‌دلیل وجود بیش از ۴۰۰ میزسنگ از دوران عصر برنز و سنگ‌های مرزی سدهٔ سوم میلادی با کتیبه‌های یونانی از دیدگاه باستان‌شناسی اهمیت دارد. پس از جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل، مرز میان اسرائیل و سوریه که از سوی سازمان ملل متحد تعیین شده بود تنها چند صد متر شرقی‌تر از کیبوتص کشیده شد. | ## بخش 2: شامیر (اسرائیل) | Sayigh, p.341 مهاجمان وارد یکی از ساختمان‌ها شدند و ادنا مور (۲۸ ساله و باردار) و شوشانا گالیلی (۵۸ ساله) را به گلوله بستند. کیبوتص همچنین از گردشگری درآمد کسب می‌کند؛ شامیر چشم‌اندازهایی به کوه هرمون در شمال و درهٔ حوله در پایین کیبوتص ارائه می‌دهد. چون کیبوتص در دامنه‌های پرشیب غربی بلندی‌های جولان جای گرفته، هنگام طلوع آفتاب نخستین پرتوها قله‌های رشته‌کوه رامیم را در آن سوی دره در غرب شامیر روشن می‌کنند. با بالاتر رفتن خورشید، نور به‌تدریج از غرب به شرق حرکت کرده و از دامنه‌های رامیم به پایین، از میان دره و سپس بالا از دامنه‌های جولان پیش می‌رود تا سرانجام به خود کیبوتص برسد. | ## بخش 3: شامیر (اسرائیل) | در اطراف کیبوتص دشتی با بیش از ۴۰۰ میزسنگ وجود دارد که قدمت آن‌ها به دورهٔ میانی عصر برنز (حدود ۲۳۵۰ تا ۲۰۰۰ پیش از میلاد) بازمی‌گردد. بزرگ‌ترین این میزسنگ‌ها سنگ پوششی بازالتی ۵۰ تُنی دارد که بر سطح زیرین آن هنر صخره‌ای حک شده‌است؛ این تنها نمونهٔ شناخته‌شدهٔ هنر صخره‌ای بر میزسنگ‌ها در سراسر شام جنوبی است. | ## جمع‌بندی | به باور کاوشگران، گستردگی دشت میزسنگ‌ها و اندازهٔ آن‌ها نشان‌دهندهٔ نظام حکومتی پیچیده‌تری نسبت به آنچه معمولاً به این دوره نسبت داده می‌شود است.
موضوع مقاله: شهر (اسرائیل) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # شهر (اسرائیل) | مقدمه: این روستا در جلگه ساحلی جنوبی و در فاصله نزدیک به سه کیلومتری غرب کریات گت جای دارد و زیر نظر شورای منطقه‌ای لاخیش اداره می‌شود. | ## بخش 1: شهر (اسرائیل) | شهر در سال ۱۹۵۵ میلادی توسط مهاجران یهودی از شمال آفریقا و یهودیان کوچین هند بنیان‌گذاری شد. اقتصاد این موشاو بر پایه کشاورزی و به‌ویژه پرورش گل و گیاهان زینتی در گلخانه‌ها استوار است و کشاورزان آن از پیشگامان صادرات گل در اسرائیل به‌شمار می‌روند. پیشینه موشاو شهر در ۲۶ مه ۱۹۵۵ توسط مهاجران یهودی از شمال آفریقا (شامل مراکش و تونس) پایه‌گذاری شد که پس از آن چند خانوار از شهر کوچین در ایالت کرالای هند و سپس مهاجرانی از عراق نیز به آنان پیوستند. شهر ششمین موشاوی بود که در منطقه حِوِل لاخیش ساخته شد و نام آن نماد سپیده‌دم شهرک‌سازی صهیونیستی در این منطقه بود. کشاورزان موشاو از نخستین کسانی بودند که در اسرائیل به پرورش گل در مقیاس بین‌المللی روی آوردند و علاوه بر آن به پرورش گیاهان آپارتمانی نیز پرداختند. | ## بخش 2: شهر (اسرائیل) | الیاهو بتصلئل، یکی از کارآفرینان برجسته شهر، در سال ۱۹۹۴ جایزه کاپلان و سپس جایزه پرواسی بهاراتیا دیوس (ویژه هندیان مقیم خارج) را به پاس این دستاوردها دریافت کرد. در طول سال‌ها، شخصیت‌های سیاسی برجسته‌ای از موشاو بازدید کردند؛ از جمله نخست‌وزیران داوید بن‌گوریون و لوی اشکول، رؤسای جمهور عزر وایتسمن و ایتسخاک ناوون و وزیرانی همچون شولامیت آلونی و آریه الیاو که از بنیان‌گذاران حِوِل لاخیش بود. چند تن از اعضای موشاو که اصالتاً اهل کوچین بودند در سفر عزر وایتسمن به هند در دوره ریاست‌جمهوری‌اش او را همراهی کردند. در سال ۲۰۱۷ به مناسبت شصتمین سالگرد تأسیس موشاو، کتابی شامل سرگذشت زندگی و مهاجرت همه بنیان‌گذاران آن منتشر شد. تا امروز چندین نهالستان در موشاو فعال است که گیاهان زینتی، ارکیده، گل سرخ، انگور و سبزیجات را در سراسر اسرائیل و خارج از آن به فروش می‌رسانند. | ## بخش 3: شهر (اسرائیل) | با گسترش موشاو در سال ۱۹۹۹ و به دستور وزارت کشاورزی اسرائیل، پروژه گلخانه‌ای برای ساکنان علاقه‌مند راه‌اندازی شد. در موشاو تأسیساتی شامل یک مرکز اجتماعات (کلوب)، فروشگاه، دبیرخانه، دو زمین ورزشی و دو کنیسه وجود دارد. نزدیک به ۱۶۵ خانوار در شهر زندگی می‌کنند که شامل بنیان‌گذاران اصلی ساکن در مزارع و نسل‌های بعدی و زوج‌های جوان ساکن در بخش توسعه‌یافته موشاو می‌شوند. بر پایه داده‌های سال ۲۰۱۴، جمعیت موشاو ۸۰۸ نفر بوده و روند رشد تدریجی داشته‌است. جغرافیا شهر در ارتفاع نزدیک به ۱۰۰ متر از سطح دریا در جلگه ساحلی اسرائیل و در ناحیه شفلا قرار دارد. | ## جمع‌بندی | این روستا نزدیک به ۱۷ کیلومتر از ساحل دریای مدیترانه، حدود ۵۱ کیلومتر جنوب تل‌آویو و نزدیک به ۵۱ کیلومتر جنوب‌غربی بخش تاریخی اورشلیم فاصله دارد.
موضوع مقاله: سیتریا (اسرائیل) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سیتریا (اسرائیل) | مقدمه: این روستا در منطقهٔ شفلا در نزدیکی رخووت واقع شده و در حوزهٔ اداری شورای منطقه‌ای گِزِر قرار دارد. | ## بخش 1: سیتریا (اسرائیل) | سیتریا در سال ۱۹۴۹ توسط ۹۵ خانوادهٔ مهاجر یهودی از لهستان و رومانی بنیان‌گذاری شد که پیش از آن در اردوگاه‌های بازداشت در قبرس نگهداری می‌شدند. اقتصاد سیتریا بر پایهٔ کشاورزی (پرورش گل، مرکبات، زیتون و مرغداری) و همچنین کسب‌وکارهای کوچک مانند شراب‌سازی بوتیک و اسطبل اسب‌سواری استوار است. عبارت «سِتری وماگنی اتا لِدواریخا یِخالتی» به معنای «تو پناهگاه و سپر من هستی» تفسیر شده و از این رو «سیتریا» به معنای «تحت حمایت خداوند» است (سِتِر = پناه، یاه = خداوند). همچنین در این نام، شباهتی به نام قبیلهٔ بدوی سِطریه که پیش از تأسیس موشاو در این منطقه ساکن بود حفظ شده‌است. جغرافیا سیتریا در ارتفاع ۸۱ متری از سطح دریا در مرز دشت ساحلی و منطقهٔ شفلا واقع شده‌است. | ## بخش 2: سیتریا (اسرائیل) | فاصلهٔ آن تا ساحل دریای مدیترانه ۱۵ کیلومتر، تا مرکز تل‌آویو نزدیک به ۲۱ کیلومتر در جهت جنوب‌شرقی و تا بخش تاریخی بیت‌المقدس نزدیک به ۳۹ کیلومتر در جهت شمال‌غربی است. پیشینه سکونتگاه بدوی بدوی‌ها پیش از جنگ جهانی اول به منطقهٔ بئر یعقوب رسیدند و پس از جنگ شمارشان افزایش یافت. آنها به ساخت اردوگاه‌های بریتانیایی و کار در باغ‌های مرکبات یهودیان اطراف اشتغال داشتند. قبیلهٔ سِطریه (عرب‌السطریه) یکی از این گروه‌ها بود که در محل کنونی موشاو ساکن بودند. بر پایهٔ بررسی نقشه‌ها و عکس‌های هوایی از سال ۱۸۸۰ تا ۱۹۴۲ هیچ ساختمانی در منطقه وجود نداشت و نخستین مجموعهٔ ساختمان‌ها (۴۴ بنا پراکنده میان باغ‌ها) بین سال‌های ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۴ پدیدار شدند که نشان‌دهندهٔ آغاز فرایند اسکان بدوی‌ها بود. | ## بخش 3: سیتریا (اسرائیل) | بنیان‌گذاران ۹۵ خانوادهٔ یهودی از لهستان و رومانی بودند که از هولوکاست جان سالم به در برده و پیش از مهاجرت به اسرائیل در اردوگاه‌های بازداشت در قبرس نگهداری می‌شدند و در آنجا آموزش‌های کشاورزی دیده بودند. موشاو بر زمین‌هایی ساخته شد که به روستای فلسطینی ابوالفضل تعلق داشت و در سال ۱۹۴۸ تخلیه شده بود. اقتصاد نزدیک به نیمی از خانواده‌های ساکن موشاو دارای مزارع کشاورزی هستند و به پرورش گل، مرکبات، زیتون، پسیفلورا (Passiflora) و مرغداری می‌پردازند. نیمهٔ دیگر ساکنان در بخش مسکونی جدید (هَرحاوا) زندگی می‌کنند که ساخت آن در سال ۱۹۹۰ آغاز شد و در سال ۱۹۹۴ گسترش یافت. | ## جمع‌بندی | مرکز آموزشی نعن-سیتریا نیز شامل سه دبستان و یک دبیرستان است که به یشووهای (سکونتگاه‌های) شورای منطقه‌ای گِزِر خدمات آموزشی ارائه می‌دهد.
موضوع مقاله: العماره (فلسطین) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # العماره (فلسطین) | مقدمه: العماره روستایی فلسطینی بود که در شمال بیابان نگو، در فاصلهٔ ۲۷ کیلومتری شمال غربی بئرشبع قرار داشت. | ## بخش 1: العماره (فلسطین) | این روستا در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل در اکتبر ۱۹۴۸ از سکنه تخلیه شد و ساکنان آن اخراج شدند. در دوران قیمومت بریتانیا بر فلسطین، فهرست جغرافیایی فلسطین این روستا را آبادی طبقه‌بندی کرده بود. العماره در میانهٔ دره‌ای پهن واقع بود و دو راه فرعی آن را به بئرشبع و غزه پیوند می‌داد. به دلیل خشکی منطقه که میانگین بارش سالانهٔ آن میان ۲۰۰ تا ۳۰۰ میلی‌متر بود، کشاورزی دیم در آنجا امکان‌پذیر نبود. رودخانه‌ای فصلی در وادی الشلاله در فاصلهٔ ۲٫۵ کیلومتری غرب روستا جاری بود و چشمهٔ الشلاله نیز در مجاورت غربی روستا قرار داشت. در دورهٔ قیمومت بریتانیا، یک پاسگاه پلیس بریتانیایی بر قطعه زمینی وابسته به روستا در فاصلهٔ نزدیک به یک کیلومتری جنوب آن ساخته شد. | ## بخش 2: العماره (فلسطین) | پیشینه در دوران قیمومت بریتانیا، فهرست جغرافیایی فلسطین العماره را آبادی طبقه‌بندی کرده بود.Khalidi, 1992, p. 72 درگیری‌های پیش از جنگ ۱۹۴۸ بر پایهٔ گزارشی که روزنامهٔ نیویورک تایمز در ۲۶ دسامبر ۱۹۴۷ منتشر کرد، «نبرد کوچکی» در حومهٔ روستا میان یک گشتی صهیونیستی و ساکنان محلی درگرفته بود. تخلیه و اشغال ارتش اسرائیل در جریان دومین آتش‌بس جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل، یعنی میان پایان سپتامبر و آغاز اکتبر ۱۹۴۸، منطقهٔ گسترده‌ای پیرامون العماره را تصرف کرد. گردان سوم تیپ یفتاح در آن بازه دو عملیات «پاکسازی» انجام داد که به گفتهٔ مورخ اسرائیلی بنی موریس ناقض توافق‌نامهٔ آتش‌بس بود. موریس به‌صراحت اشاره نمی‌کند که آیا اشغال العماره دقیقاً در همان زمان رخ داد یا نه، اما در گزارش فرماندهی تیپ آمده بود که «همهٔ عرب‌ها اخراج شدند» و دام‌هایشان مصادره و چاه‌هایشان منفجر شد. بر پایهٔ منبع انگلیسی‌زبان، روستا در اوایل اکتبر توسط تیپ یفتاح بدون مقاومت تصرف شد. | ## بخش 3: العماره (فلسطین) | احتمال دارد که روستا پیش‌تر نیز به دست اسرائیلی‌ها افتاده باشد؛ در کتاب «تاریخ هاگانا» آمده‌است که نیروهای پالماخ بلافاصله پس از عقب‌نشینی بریتانیایی‌ها، یعنی پیش از ۱۵ مه ۱۹۴۸، پاسگاه پلیس بریتانیایی واقع در جنوب روستا را تصرف کردند. در آغاز ژانویهٔ ۱۹۴۹، لشکر گولانی پایگاهی در روستا و پیرامون آن برپا کرده بود و از آن به‌عنوان نقطهٔ آغاز تلاشی ناکام برای تصرف شهر رفح در نوار غزه بهره برد؛ جایی که مقر فرماندهی کل مصر قرار داشت. وضعیت کنونی مورخ فلسطینی ولید خالدی در سال ۱۹۹۲ بقایای روستا را چنین توصیف کرد: کیبوتص آوریم به‌طور کامل بر جایگاه روستا ساخته شده‌است. هرچند این کیبوتص در سال ۱۹۴۶ در نزدیکی روستای العماره تأسیس شد، در جریان جنگ ۱۹۴۸ به محل پاسگاه پلیس بریتانیایی پیشین منتقل شد. در فاصلهٔ نزدیک به ۲ کیلومتری جنوب شرقی کیبوتص کنونی، بقایای چند سازهٔ سنگی دیده می‌شود که خانه‌های خاندان‌های بادیه‌نشین پیش از ۱۹۴۸ بوده‌اند و بخشی از العماره به‌شمار نمی‌آمدند. | ## جمع‌بندی | کیبوتص آوریم در فاصلهٔ نزدیک به یک کیلومتری جنوب جایگاه نخستین روستا بر زمین‌های آن بنا شده‌است.