موضوع مقاله: بنشنگرن | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # بنشنگرن | مقدمه: بنشنگرن به قومیت‌های هوکلو یا هاکا در تایوان گفته می‌شود که پیش از دوران استعمار ژاپن یا در طول آن، در این جزیره اقامت گزیده بودند. | ## بخش 1: بنشنگرن | این اصطلاح برای متمایز ساختن فرهنگ، آداب و رسوم و گرایش‌های سیاسی گوناگون در تایوان معاصر به کار می‌رود؛ به‌ویژه برای جداسازی کسانی که جنگ جهانی دوم را در جزیره گذرانده‌اند از مهاجران بعدی از سرزمین اصلی چین که به آن‌ها «وایشنگرن» گفته می‌شود. بنشنگرن‌ها بازماندگان چینیانی هستند که در سده‌های هجدهم و نوزدهم میلادی، عمدتاً از استان‌های فوجیان و گوانگ‌دونگ به تایوان مهاجرت کردند. هوکلو و هاکایی که پس از سال ۱۹۴۵ به تایوان مهاجرت کردند، به‌ویژه آنان که در پی عقب‌نشینی حکومت ملی‌گرا در ۱۹۴۹ به این جزیره آمدند، در این اصطلاح نمی‌گنجند. این مفهوم از نظر فرهنگی و سیاسی اهمیت ویژه‌ای در جامعه تایوان دارد و بازتاب‌دهنده شکافی است که پس از پایان جنگ جهانی دوم و در پی انتقال حاکمیت از ژاپن به جمهوری چین در جامعه تایوان پدیدار شد. با گذشت زمان و در پی دموکراتیزه‌شدن تایوان، این تمایز رفته‌رفته کمرنگ‌تر شده‌است. ریشه‌شناسی در دوران حاکمیت ژاپن، اصطلاح «بومیان جزیره» برای اشاره به مردم بومی تایوان و اصطلاح «سرزمینی‌ها» برای اشاره به ژاپنی‌ها به کار می‌رفت. واژه «مردم تانگشان» نیز برای کسانی به کار می‌رفت که در دوران ژاپنی‌ها از چین به تایوان مهاجرت کرده بودند. واژه متضاد آن «وایشنگرن» است که به معنای «مردم استان‌های دیگر» در چینی ماندارین است. اگرچه مردم هوکلو و هاکا تقریباً در یک دوره به تایوان مهاجرت کردند، بیشتر گروه قومی تایوانی از نسل هوکلو هستند که حدود سه‌چهارم جمعیت تایوان را تشکیل می‌دهند. از آنجا که هوکلوهای تایوانی اغلب خود را «بومی» یا «تایوانی» می‌نامند، با وجود استقرار پیشین قبایل بومی اوستروزیانی، دیگر گروه‌های قومی را «هاکا»، «بومی» یا «بیگانه» می‌نامند. در این زمینه تاریخی، «تایوانی بومی» به مردم هوکلویی اشاره دارد که پیش از ۱۹۴۵ به تایوان مهاجرت کرده‌اند و به هاکین تایوانی سخن می‌گویند، از جمله هاکا و که در فرهنگ و زبان هوکلو تایوانی جذب شده‌اند. برای نمونه، لین یوتانگ، نویسنده‌ای که پس از جنگ جهانی دوم به تایوان رفت، از نظر قراردادی باید غیربومی شمرده شود. | ## بخش 2: بنشنگرن | او یک‌بار گفته بود: «مردم حس نمی‌کنند که من یک غریبه هستم و من هم حس نمی‌کنم که غریبه‌ام. شاید گاهی زبانی که مردم با آن ارتباط برقرار می‌کنند، صمیمانه است.» لین همچنین بر این باور بود که زبان عامل اصلی تمایز میان بومی و غیربومی است. لین در جستار کوتاه خود «بیست و چهار شادی پس از آمدن به تایوان» نوشت: «نخستین بار که به سرزمین مادری بازگشتم، در کوه زندگی می‌کردم و صدای زنی همسایه را می‌شنیدم که با هوکین ناپاک به بچه‌اش ناسزا می‌گفت. چه شادی‌ای!» و جای دیگر نوشت: «در سینما نشسته‌ام و می‌شنوم که خانمی با لهجه شهر زادگاهم صحبت می‌کند، انگار به خانه برگشته‌ام. چه شادی‌ای!» هنگامی که نخست‌وزیر سنگاپور، لی کوآن یو، به تایوان آمد و از بازدید کرد، رئیس‌جمهور چیانگ چینگ-کو با دیدن اینکه لی با روستاییان به زبان هوکین گپ می‌زند، ناراحت شد. در جلسه‌ای از حزب ناسیونالیست چین، چیانگ به مقامات حزب و دولت گفت: «ما همواره می‌خواسته‌ایم وارد حلقه تایوانی‌ها شویم. حتی لی کوآن یو هم می‌تواند با تایوانی‌ها گفتگو کند، ما نمی‌توانیم.»کانگ نینگ‌شیانگ: لی کوآن یو با زبان تایوانی با مردم گفتگو کرد و باعث ناراحتی چیانگ چینگ‌کو شد چیانگ چینگ-کو همچنین با ناراحتی به نماینده مجلس گفت: «روسای کشورهای خارجی به تایوان می‌آیند و می‌توانند مستقیماً با مردم تایوانی صحبت کنند. من به عنوان رئیس‌جمهور تایوان، تایوانی بلد نیستم و حتی نمی‌فهمم لی کوآن یو به مردم تایوانی چه می‌گوید.» رئیس ، ، گفت که بازدید چیانگ و لی از باعث شد چیانگ از خود شرم کند و به یادگیری تایوانی برانگیخته شود. اگرچه تا پایان دوران حکومتش هنوز نمی‌توانست به هاکین تایوانی سخن بگوید، اما دیگر آن را می‌فهمید. پیامدهای طبقاتی و نسبی افزون بر معنای اصلی اصطلاح «تایوانی بومی»، کاربرد این اصطلاح گاه بار نسبی و طبقاتی نیز دارد. با گذشت زمان و پیدایش قدرت‌های نو مانند ژاپنی‌ها، شکاف میان گروه‌های قومی بومی جزیره رفته‌رفته کمرنگ شد. ضمناً همه کسانی که پیش از موج‌های استعمار چینی و ژاپنی به تایوان آمدند، لزوماً از مناطق جنوب هوکین یا هاکا نبودند؛ برای نمونه مهاجرانی از اقوام و هوئی نیز وجود داشتند. | ## بخش 3: بنشنگرن | با پیشروی روند و شکل‌گیری هویتی مستقل از چین، غیربومی‌های تایوانی نیز گاه از اصطلاح «غیربومی» به‌عنوان راهی برای متمایز ساختن خود از شهروندان جمهوری خلق چین بهره می‌گیرند. تایوانی‌های بومی گاه خود را «مردم سیب‌زمینی شیرین» (؛ تایوانی: han-tsî-á) می‌نامند. با این حال، سیب‌زمینی شیرین بومی قاره امریکاست و در دوران توسط هلندی‌ها به تایوان معرفی شد. در برابر سیب‌زمینی شیرین، مردمانی که پس از پایان جنگ جهانی دوم از سرزمین اصلی چین به تایوان آمدند، با اصطلاح «مردم تارو» شناخته می‌شوند. برای نمونه، در گفتار روزمره رسم است که سربازان کهنسال وایشنگرن را «پیر تارو» بنامند. فرزندان حاصل از ازدواج تایوانی‌های بومی و مهاجران دوران ناسیونالیستی گاه به شوخی «تارو-سیب‌زمینی شیرین» نامیده می‌شوند. شایان ذکر است که تارو پیشینه کشاورزی و آشپزی بسیار کهن‌تری در جزیره دارد و در خوراک برخی گروه‌های اوستروزیانی و هوکلو رایج است. از روش کوره ویژه‌ای برای نگهداری تارو خشک بهره می‌گیرند که می‌توان آن را به تنهایی خورد، پخت یا به پودر تبدیل کرد. در آشپزی پایوان، ساقه‌های تارو نیز به عنوان ماده خوراکی کاربرد دارند، اما باید قسمت‌های خاصی از آن برش داده و به‌گونه ویژه‌ای فرآوری شوند تا پس از خوردن، ناراحتی ایجاد نشود. مردم هوکلو نیز از تارو خوراکی لهیده درست می‌کنند: تارو تازه پوست کنده، خُرد شده، در سبد بخارپز می‌شود، سپس له شده، با روغن حیوانی و شکر مخلوط می‌شود و در نهایت با بادام‌زمینی، کنجد و آلو تزئین می‌گردد. آمار جمعیتی بر پایه داده‌های سرشماری سال ۱۹۹۰ در تایوان، جمعیت تایوانی‌های بومی (دارندگان شناسنامه تایوانی) در کل استان تایوان به ۱۷٬۵۵۹٬۳۳۴ نفر رسید که ۸۶٫۶ درصد از کل جمعیت ۲۰٬۲۸۵٬۶۲۶ نفری آن زمان را تشکیل می‌داد. از این میان، شهرستان‌های انبوه‌تر مانند تایپه، تایچونگ، تایچونگ و گائوشیونگ بیشترین جمعیت بومی را داشتند. | ## جمع‌بندی | قانون ثبت احوال تایوان در ۲۹ ژوئن ۱۹۹۲ اصلاح شد و ثبت «محل اصلی» (籍貫) در شناسنامه‌ها لغو گردید که این امر به‌تدریج اهمیت رسمی تمایز بنشنگرن/وایشنگرن را کاهش داد.