موضوع مقاله: چارلز سوم، دوک پارما | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # چارلز سوم، دوک پارما | مقدمه: او در جوانی بی‌قرار بزرگ شد و در حالی که شاهزاده موروثی لوکا بود، سفرهای زیادی کرد. | ## بخش 1: چارلز سوم، دوک پارما | در سال ۱۸۴۵، پدرش ازدواج او را با پرنسس لوئیز دارتوا، وارث ثروتمندی که چهار فرزند برایش به دنیا آورد، ترتیب داد. در دسامبر ۱۸۴۷، پس از مرگ ملکه ماری لوئیز، پدرش دوک پارما شد، اما در ۲۴ مارس ۱۸۴۹ از سلطنت کناره‌گیری کرد. او پارما را تحت حکومت نظامی قرار داد، مجازات‌های سنگینی را بر اعضای دولت موقت متأخر اعمال کرد، دانشگاه را تعطیل کرد و سیاست منظمی برای آزار و اذیت برقرار کرد. اوایل زندگی شارل سوم در ۱۴ ژانویه ۱۸۲۳ در ویلا دله پیانوره نزدیک لوکا، پسر چارلز لویی، شاهزاده لوکا (که بعدها دوک لوکا و دوک پارما شد) و همسرش پرنسس ماریا ترزا از ساووی (دختر پادشاه ویکتور امانوئل اول ساردینیا) متولد شد. تا زمان رسیدن به مقام دوک پارما در سال ۱۸۴۹، او را فردیناندو کارلو یا فردیناندو صدا می‌زدند. پس از مرگ مادربزرگش، ماریا لوئیزای اسپانیا، دوشس لوکا، در ۱۳ مارس ۱۸۲۴، فردیناندو شاهزاده موروثی لوکا شد. فردیناندو کارلو بخش عمده‌ای از ده سال اول زندگی خود را در سفرهای مکرر والدینش به قلعه‌های اورشندورف و ویستروپ، نزدیک درسدن، و دربار وین گذراند. وقتی چهار ساله بود، مسئولیت آموزش او به یک کشیش مجارستانی، زیگموند دکی، سپرده شد. تا سال ۱۸۳۳، زمانی که ده ساله بود و دربار به لوکا بازگشت، فردیناندو کارلو تحت مراقبت مادرش در فضایی سخت و مذهبی بود. فردیناندو کارلو به عنوان تنها فرزند، بسیار مورد علاقه والدینش بود، اما آنها زوجی ناهماهنگ با شخصیت‌های متضاد بودند: مادر فردیناندو بسیار پرهیزگار بود و به‌طور فزاینده‌ای به سمت دین گرایش پیدا می‌کرد. ماریا-ترزا کاملاً از دربار لوکا کناره‌گیری کرد و در انزوای دائمی زندگی کرد، ابتدا در ویلا دی ماریلیا و بعداً در ویلای خود در پیانور، جایی که توسط کشیش‌ها و راهبه‌ها احاطه شده بود، زندگی خود را وقف دین کرد. فردیناندو اشتراکات بیشتری با پدرش داشت: مهارت در زبان‌ها، اشتیاق به سفر، حس شوخ‌طبعی خشن و طبیعتی بی‌قرار. با این حال، چارلز لویی مردی لذت‌گرا بود که نمی‌توانست پسرش را اغلب یا برای مدت طولانی به عنوان همراه داشته باشد. معلمان او نه می‌توانستند طبیعت سرکش او را کنترل کنند و نه بی‌مسئولیتی لجام‌گسیخته‌اش را. او در لوکا به عنوان یک سرباز ساده وارد ارتش شد و زندگی در پادگان‌ها، ساعت‌ها در زمین‌های تمرین و تمرینات طولانی در میان کوهپایه‌های آپنین را تجربه کرد. پدر فردیناندو برای تنظیم آموزش نظامی خود و با امید به اینکه ارتش شخصیت او را بهبود بخشد، از چارلز آلبرت ساردینیا اجازه گرفت تا او را در ارتش پیدمونته بپذیرد. با این حال، پس از یک سال خدمت، با روابط بدی با پادشاه چارلز آلبرت ساردینیا و حتی بیشتر از آن با پسر پادشاه، ویکتور امانوئل، که زمان زیادی را با او گذرانده بود، به خانه بازگشت. ویکتور امانوئل نوشت: «فردیناندو لوکا تابستان گذشته اینجا را با عصبانیت از من ترک کرد و از آن زمان تاکنون خبرش را به من نداده است. اما برای او آرزوی خوشبختی و همچنین عقل سلیم دارم، که البته قاطعانه معتقدم هرگز به آن دست نخواهد یافت.» ازدواج و فرزندان در سال ۱۸۴۵، از آنجایی که دوک‌نشین لوکا به شدت نیازمند مالی بود، پدر فردیناندو تصمیم گرفت او را با یک شاهزاده خانم با جهیزیه هنگفت ازدواج دهد. عروس انتخاب شده پرنسس لوئیز دارتوا (۱۸۱۹–۱۸۶۴)، تنها خواهر مدعی تاج و تخت فرانسه، کنت دو شامبور، بود. فردیناندو کارلو که در آن زمان ۲۲ سال داشت، در ابتدا تمایلی به ازدواج با او نداشت. او چهار سال از او بزرگتر بود؛ از خویشاوندان نزدیک او بود؛ و از ایدئولوژی اطرافیانش، حزب مشروع، بیزار بود. او ترجیح می‌داد سه سال دیگر برای ازدواج صبر کند و در آن زمان عروس مورد علاقه‌اش را پیدا کند. | ## بخش 2: چارلز سوم، دوک پارما | با این حال، وقتی پدرش تهدید کرد که بودجه خصوصی او را قطع می‌کند و او را کاملاً بی‌بضاعت گذاشت، فردیناندو در نهایت با این ایده موافقت کرد. عروسی آنها در ۱۰ نوامبر ۱۸۴۵ در اشلوس فروسدورف، خانه شامبورد در تبعید، در نزدیکی لانزنکیرشن در اتریش، حدود ۳۰ مایل خارج از وین برگزار شد. ماه عسل آنها را به قلعه اورشندورف در اتریش و پس از آن به انگلستان، کشوری که فردیناند کارلو در آن احساس راحتی بیشتری می‌کرد، برد. اولین فرزند آنها سیزده ماه پس از عروسی به دنیا آمد و سه فرزند دیگر نیز به سرعت به دنیا آمدند: شاهزاده خانم مارگارت از بوربن-پارما (۱ ژانویه ۱۸۴۷–۲۹ ژانویه ۱۸۹۳): او در ۴ فوریه ۱۸۶۷ با کارلوس، دوک مادرید، ازدواج کرد. رابرت اول، دوک پارما (۹ ژوئیه ۱۸۴۸–۱۶ نوامبر ۱۹۰۷): او در ۵ آوریل ۱۸۶۹ با پرنسس ماریا پیا از بوربن-دو سیسیل ازدواج کرد. شاهزاده آلیس از بوربن-پارما (۲۷ دسامبر ۱۸۴۹–۱۶ نوامبر ۱۹۳۵): او در ۱۱ ژانویه ۱۸۶۸ با فردیناند چهارم، دوک بزرگ توسکانی، ازدواج کرد. شاهزاده هنری، کنت باردی (۱۲ فوریه ۱۸۵۱–۱۴ آوریل ۱۹۰۵): او در ۲۵ نوامبر ۱۸۷۳ با پرنسس ماریا ایماکولاتا از بوربن-دو سیسیل ازدواج کرد. لوئیز در آن زمان به عنوان زنی بور، زیبا، با پوستی روشن، موهای طلایی و چشمان آبی توصیف می‌شد، اما نه خیلی بلند قد. تا زمانی که فردیناندو دوک پارما شد، به ایل دوچینو، دوک کوچک، معروف بود، اشاره‌ای به قد و قامت و جایگاهش به عنوان وارث پدرش. در خارج از ایتالیا، او اغلب از عنوان مارچس دی کاستیلیونه استفاده می‌کرد؛ در ایتالیا، او اغلب از عنوان «کنته دی مولاتزو» استفاده می‌کرد. تصرف پارما در ۱۷ دسامبر ۱۸۴۷، ملکه ماری لوئیز درگذشت و پدر فردیناندو کارلو به عنوان دوک چارلز دوم پارما جانشین او شد. دوک‌نشین لوکا در دوک‌نشین بزرگ توسکانی ادغام شد و فردیناندو کارلو دیگر شاهزاده موروثی لوکا نبود و به جای آن شاهزاده موروثی پارما شد. فردیناندو کارلو از پارما فرار کرد، اما در کرمونا دستگیر شد و به عنوان زندانی در میلان زندانی شد و چند ماه در آنجا ماند تا اینکه دولت بریتانیا برای آزادی او مذاکره کرد. در این زمان، یکی از معاصران او را اینگونه توصیف کرد: «قد بلند و لاغر اندام با چهره‌ای گشاده و شاد، جوانی شاد، سبک‌سر و بی‌خیال». پس از اقامتی کوتاه در جزیره مالت، او به ناپل و سپس لیورنو سفر کرد و در آنجا همسرش لوئیز که به تازگی پسر اولشان را در تبعید در فلورانس به دنیا آورده بود، به او پیوست. دیزرائیلی که در این زمان با او ملاقات کرد، فردیناندو را اینگونه توصیف کرد: «مردی بسیار شوخ، بسیار سرگرم‌کننده و باهوش - مثل جغجغه، تقلیدکننده و با ذهن و بدن پر جنب و جوش. برای اولین بار که با ملکه در ویندزور قدم می‌زدم، فکر کردم که او ناگهان در تمام مسیری که اعلیحضرت راه می‌رفت، در مقابل او غلتید. او کمتر از هر کسی که تا به حال دیده‌ام، شبیه یک مستبد بود؛ پر از شوخ‌طبعی و طنز». در ۵ آوریل ۱۸۴۹، ارتش اتریش وارد پارما شد و چارلز دوم را که در زاکسن در تبعید بود، رسماً به سلطنت بازگرداند. با این حال، فردیناندو کارلو و خانواده‌اش در انگلستان ماندند، زیرا خصومت‌ها بین ارتش‌های اتریش و پیدمونت ادامه داشت. چارلز دوم چندین سال بود که به کناره‌گیری به نفع فردیناندو کارلو فکر می‌کرد، اما آن را به تأخیر انداخت به این امید که وقتی این کار را انجام دهد، اوضاع برای پسرش امن‌تر خواهد بود. فردیناندو کارلو، که هنوز در انگلستان زندگی می‌کرد، عنوان دوک پارما، پیاچنزا و ایالات ضمیمه را با نام چارلز سوم به دست آورد. در ۱۸ مه ۱۸۴۹، او دوباره وارد پارما شد، اما دو روز بعد دوباره به اولموتز رفت تا حمایت اتریش را جلب کند. | ## بخش 3: چارلز سوم، دوک پارما | او تا ۲۵ اوت، زمانی که به عنوان دوک جدید پارما رسماً وارد آن شد، اداره دوک‌نشین را به دست نگرفت. اگرچه چارلز سوم یک حاکم اقتدارگرا بود، اما سلطنت او نسبت به پسرعموهایش در ناپل و توسکانی کمتر ارتجاعی بود. او عاشق انگلستان بود، که پس از رسیدن به تخت سلطنت دوک‌نشین، یک بار دیگر از آن بازدید کرد، اما هیچ همدردی با اتریش نداشت، اگرچه از نزدیک با هابسبورگ‌ها ارتباط داشت و تاج و تخت خود را مدیون مداخله اتریش بود. اشراف با احتیاط با او رفتار می‌کردند، در حالی که بورژوازی به همان اندازه که او با آنها رفتار تحقیرآمیزی داشت، با او رفتار می‌کرد. او به باله علاقهٔ زیادی داشت و رقصندگان، سربازان، دهقانان و شهروندان عادی او را دوست داشتند. اگرچه در تمام مدت از مقام خود آگاه بود - او از عصای خود برای هر کسی که به او بی‌احترامی می‌کرد استفاده می‌کرد - اما در رفتار خود ساده، بسیار خوش‌برخورد و دارای جذابیت شخصی زیادی بود. با این حال، تصمیمات خودسرانهٔ او احترامی را که رعایا برای او و سلسله‌اش قائل بودند از بین برد و او منفور شد. اختلاف بین زن و شوهر زمانی بیشتر شد که چارلز سوم آشکارا با کنتس اما گوادانی (۱۸۲۹–۱۸۶۶)، خواهرزن فرماندار کل اتریشی ترنتو، رابطه برقرار کرد. آنها در فوریه ۱۸۵۲ در فلورانس ملاقات کردند، در حالی که چارلز سوم مهمان لئوپولد دوم، دوک بزرگ توسکانی، بود. چارلز سوم در یک دیدار نیمه رسمی با ملکه ایزابلای دوم اسپانیا در دسامبر ۱۸۵۳، معشوقه خود را نیز با خود برد و این باعث جدایی نهایی ازدواج او شد. ترور روز یکشنبه ۲۶ مارس ۱۸۵۴، حدود ساعت ۴ بعد از ظهر، چارلز کاخ ریسروا را ترک کرد تا طبق معمول هر بعد از ظهر در خیابان‌های پارما قدم بزند. در حین قدم زدن، همسرش، دوشس لوئیز، را دید که در کالسکه‌ای نشسته بود و به یک کنسرت روباز در میدانی در پارما گوش می‌داد. در حالی که از کنار کلیسای سانتا لوسیا عبور می‌کرد، لحظه‌ای ایستاد تا در مورد هویت دختر زیبایی که تازه از پنجره بالایی آن طرف خیابان دیده بود، سؤال کند. او در حال پرس و جو و سلام نظامی دادن به دو سربازی بود که از کنارش رد می‌شدند که از پشت مورد حمله دو مرد که او را دنبال می‌کردند، قرار گرفت. همه چیز آنقدر سریع اتفاق افتاد که چارلز در ابتدا متوجه نشد چه اتفاقی افتاده است و چند ثانیه بعد در حالی که نفس نفس می‌زد، گفت: «خدای من، کارم تمام است. در این آشفتگی، دو مهاجم در حالی که در جهت مخالف می‌دویدند و با جمعیت قاطی می‌شدند، فرار کردند. دوک زخمی در حالی که تیغه هنوز در شکمش بود، در حالی که غرق در خون بود، روی زمین افتاد. در لحظاتی که به هوش آمد، دوک که متوجه وخامت حالش شده بود، تکرار کرد: «من خودم را برای یک سفر طولانی آماده می‌کنم». دوک آخرین مراسم را دریافت کرد و توانست همسر و فرزندانشان را برای آخرین بار ببیند. پس از رنج‌های وحشتناکی که شجاعانه تحمل کرد، عصر روز بعد، ۲۷ مارس، ساعت ۵:۳۰ بعد از ظهر درگذشت. قلب او در کوزه‌ای در سردابه محراب سانتا ماریا دلا استکاتا در پارما قرار داده شد. هر دو برای مدت کوتاهی دستگیر شدند، اما از آنجایی که بسیار شبیه به هم بودند، شاهدان گیج شدند و شهادت‌های آنها غیرقابل اعتماد تلقی شد. | ## جمع‌بندی | کنت باچینتی، شاهد اصلی، مورد علاقه دوشس لوئیز نبود و او او را از پارما اخراج کرد.