موضوع مقاله: نیک رادول | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نیک رادول | مقدمه: نیک رادول (؛ زاده ۳ ژوئیه ۱۹۵۲)، یک سرمایه‌گذار و بازرگان بریتانیایی است که به همراه همسرش فَنی فلامینک (همسر دوم و بیوه هرژه)، میراث تن‌تن را مدیریت می‌کند. | ## بخش 1: نیک رادول | هنگام انتشار این کتاب، او در مصاحبه‌ای با روزنامه لیبراسیون به انتقادات چنین پاسخ داد: «من هرژه نیستم. می‌توان این وضعیت را با والت دیزنی مقایسه کرد که به رؤیای خود شکل داد: اما زمانی که مایکل آیسنر آمد، شرکتش در وضعیت بسیار بدی بود. امروز، نتیجه را ببینید… [...] ما با تن‌تن، محتوای فوق‌العاده‌ای در اختیار داریم: ۲۴ فیلم‌نامه، مستندات هرژه، ۵۰٬۰۰۰ نامه از او و ۸۵ درصد از تمام آنچه او در طول زندگی‌اش تولید کرده است. وی مذاکراتی را هم با هالیوود انجام داد؛ در این راستا «هشت بار در ده ماه» به آنجا سفر کرد و با استیون اسپیلبرگ برای اقتباس سینمایی از ماجراهای تن‌تن دیدار کرد. در سال ۲۰۰۵، به مناسبت ۱۷۵امین سالگرد استقلال بلژیک و ۲۵امین سالگرد نظام فدرال این کشور، نمایشگاهی تحت عنوان «ساخت بلژیک» برپا شد. این نمایشگاه به بازخوانی تاریخ و فرهنگ بلژیک می‌پرداخت و طبیعتاً یکی از تالارهای آن به داستان‌های مصور اختصاص یافته بود. | ## بخش 2: نیک رادول | فضایی برای هرژه و دنیای تن‌تن در نظر گرفته شده بود، اما به گفته برگزارکنندگان، رادول و شرکت مولینسار قصد داشتند چیدمانِ مدنظر خود را تحمیل کنند و برای هر دکور و قطعه نمایشی هزینه دریافت کنند. در پی رد این شرایط توسط برگزارکنندگان، مولینسار اجازه نداد آثار هرژه — که با این حال در دنیای بلژیک غیرقابل چشم‌پوشی است — به نمایش درآیند؛ امری که جنجال شدیدی در مطبوعات به پا کرد و موجب بهت و ناباوری افکار عمومی شد. با این وجود، شخصیت تن‌تن توانست از طریق یک لوحِ اصلی (پلانش) که توسط استفان استمانِ طنزپرداز و تن‌تن‌دوست امانت داده شده بود، و نیز مجسمه‌ای از تن‌تن و میلو که در سال ۱۹۷۹ توسط نات نوژان ساخته شده بود، در نمایشگاه حضور یابد. از آنجا که این دو اثر، «نسخه اصلی» بودند، تحت حفاظت و مالکیت مولینسار قرار نمی‌گرفتند. در اکتبر ۲۰۰۸، نیک رادول پخش گزارشی از شبکه ارتی‌بی‌اف را از طریق مراجع قضایی متوقف کرد؛ گزارشی که در آن او در حالی که با دوربین مخفی فیلم‌برداری شده بود، از یک «لیست سیاه» شامل افرادی سخن می‌گفت که نمی‌خواست در آن گزارش حضور داشته باشند. این دشواری‌های پی‌درپی با روزنامه‌نگاران در مراسم افتتاحیه موزه هرژه در لوون لا نوو به تاریخ ۲۵ مه ۲۰۰۹ نیز خود را نشان داد؛ زمانی که روزنامه‌نگارانی که از سراسر اروپا آمده بودند، از تصویربرداری منع شدند؛ هرچند از آن زمان به بعد، مسئولان موزه تا حدی رویکرد خود را تلطیف کرده‌اند. | ## بخش 3: نیک رادول | در ژوئیه ۲۰۰۹، نیک رادول وبلاگی را در سایت رسمی تن‌تن راه‌اندازی کرد، اما سخنان تند و پرخاشگرانه او علیه برخی چهره‌ها، به‌ویژه اوگ دایِه (روزنامه‌نگار فرهنگی بلژیک) و آلبر آلگو جنجال بزرگی به پا کرد و در نهایت منجر به بسته شدن این وبلاگ شد: او در این وبلاگ، روزنامه‌نگار دیگری از نشریه فیگارو را «دروغگو» خطاب کرد و در مورد روزنامه‌نگار زن دیگری مدعی شد که او «دچار بحران هویت جنسی است» و «باید به مدرسه بازگردد.» نیک رادول همچنین علیه انجمن هلندی «هرژه خنوت‌شاپ» که یک باشگاه طرفداران تن‌تن است، به دلیل بازنشر بدون اجازه تصاویری از آلبوم‌های تن‌تن شکایت کرد. اما در مه ۲۰۱۵، دادگاه تجدیدنظر لاهه حکم داد که شرکت مولینسار نمی‌تواند ادعای مالکیت بر حقوق استفاده از تصاویر آلبوم‌های تن‌تن را داشته باشد. در واقع، «طبق قراردادی که هرژه در سال ۱۹۴۲ امضا کرده بود و توسط این انجمن به دادگاه ارائه شد»، این انتشارات بلژیکی کسترمن است که حقوق آلبوم‌ها را در اختیار دارد. در سال ۲۰۲۱، او از زاویه مارابو به دلیل وارد کردن مضامین جنسی به دنیای تن‌تن شکایت کرد. | ## جمع‌بندی | او در ژانویه ۲۰۲۱ اعلام کرد که در حال نگارش کتابی به نام «اعتماد کن اما راستی‌آزمایی کن» است تا شیوه مدیریت خود بر میراث آثار هرژه را توضیح دهد و از اتهام «بدجنس بودن» دفاع کند.