موضوع مقاله: حمله ایتالیا به فرانسه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # حمله ایتالیا به فرانسه | مقدمه: حمله ایتالیا به لجران (۱۰ تا ۲۵ ژوئن ۱۹۴۰) که نبرد آلپ نیز نامیده می‌شود، اولین نبرد بزرگ ایتالیا در جنگ جهانی دوم و آخرین حمله بزرگ نبرد فرانسه بود. | ## بخش 1: حمله ایتالیا به فرانسه | ورود ایتالیا به جنگ، دامنه آن را در آفریقا و دریای مدیترانه به طور قابل توجهی گسترش داد. هدف رهبر ایتالیا، بنیتو موسولینی، از بین بردن سلطه انگلیس و فرانسه در مدیترانه، احیای قلمرو تاریخی ایتالیا و گسترش نفوذ ایتالیا بر بالکان و آفریقا بود. فرانسه و بریتانیا در دهه ۱۹۳۰ تلاش کردند تا موسولینی را از اتحاد با آلمان منصرف کنند، اما موفقیت‌های سریع آلمان از ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۰، مداخله ایتالیا به نفع آلمان را تا مه ۱۹۴۰ اجتناب‌ناپذیر کرد. ایتالیا در شامگاه ۱۰ ژوئن به فرانسه و بریتانیا اعلام جنگ کرد که قرار بود درست بعد از نیمه‌شب به اجرا درآید. دو طرف در روز اول جنگ حملات هوایی خود را رد و بدل کردند، اما در جبهه آلپ اتفاقات چندانی رخ نداد، زیرا فرانسه و ایتالیا استراتژی‌های دفاعی داشتند. بین گشتی‌ها درگیری‌هایی رخ داد و دژهای فرانسوی لیگن آلپین با همتایان ایتالیایی خود در والو آلپینو تبادل آتش کردند. در ۲۱ ژوئن، با نزدیک شدن به امضای آتش‌بس فرانسه-آلمان، ایتالیایی‌ها یک حمله عمومی در امتداد جبهه آلپین آغاز کردند که حمله اصلی در بخش شمالی و پیشروی ثانویه در امتداد ساحل بود. حمله ایتالیا با وجود مقاومت شدید، چند کیلومتر در خاک فرانسه نفوذ کرد، اما قبل از دستیابی به اهداف اصلی خود متوقف شد. این آتش‌بس درست پس از نیمه‌شب ۲۵ ژوئن، همزمان با پیمان آتش‌بس ۲۲ ژوئن ۱۹۴۰ با آلمان (امضا شده در ۲۲ ژوئن)، به اجرا درآمد. به ایتالیا اجازه داده شد تا سرزمینی را که در نبرد کوتاه تصرف کرده بود، اشغال کند، یک منطقه غیرنظامی در سمت فرانسوی مرز ایجاد شد، کنترل اقتصادی ایتالیا به جنوب شرقی فرانسه تا رود رون گسترش یافت و ایتالیا در برخی از مستعمرات فرانسه حقوق و امتیازات خاصی به دست‌آورد. یک کمیسیون کنترل آتش‌بس، کمیسیون ایتالیایی آتش‌بس با فرانسه، در تورین تشکیل شد تا بر پایبندی فرانسه به تعهداتش نظارت کند. پیشینه در اواخر دهه ۱۹۲۰، بنیتو موسولینی، نخست‌وزیر ایتالیا، با فوریت فزاینده‌ای دربارهٔ گسترش امپراتوری صحبت می‌کرد و استدلال می‌کرد که ایتالیا به جایی برای «جمعیت مازاد» خود نیاز دارد و بنابراین به نفع سایر کشورها است که به این گسترش کمک کنند. آرمان فوری رژیم، «هژمونی سیاسی در منطقه مدیترانه-دانوب-بالکان» بود، موسولینی با شکوه‌تر، فتح «امپراتوری‌ای که از تنگه جبل الطارق تا تنگه هرمز امتداد دارد» را تصور می‌کرد. طرح‌هایی برای تحت‌الحمایه قرار دادن آلبانی و الحاق دالماتیا و همچنین کنترل اقتصادی و نظامی یوگسلاوی و یونان وجود داشت. رژیم همچنین به دنبال ایجاد روابط حامی-پیرو با اتریش، مجارستان، رومانی و بلغارستان بود که همگی در حاشیه بیرونی حوزه نفوذ اروپایی آن قرار داشتند. اگرچه این جزو اهداف اعلام‌شدهٔ علنی او نبود، اما موسولینی آرزو داشت برتری بریتانیا و فرانسه را در دریای مدیترانه که از نظر استراتژیک حیاتی تلقی می‌شد، به چالش بکشد، زیرا مدیترانه تنها مجرای ایتالیا به اقیانوس اطلس و هند بود. در سال ۱۹۳۵، ایتالیا جنگ دوم ایتالیا-اتیوپی را آغاز کرد، «یک کارزار استعماری قرن نوزدهم که خارج از موعد مقرر انجام شد». این کارزار باعث صحبت‌های خوش‌بینانه‌ای در مورد ایجاد یک ارتش بومی اتیوپی «برای کمک به فتح» سودان انگلیسی-مصری شد. این جنگ همچنین نشان‌دهندهٔ تغییر به سمت سیاست خارجی تهاجمی‌تر ایتالیا بود و همچنین «آسیب‌پذیری‌های» بریتانیا و فرانسه را آشکار کرد. این به نوبه خود فرصتی را ایجاد کرد که موسولینی برای شروع تحقق اهداف امپراتوری خود به آن نیاز داشت. سهم نظامی آنها چنان گسترده بود که نقش تعیین‌کننده‌ای در پیروزی نیروهای ملی‌گرا به رهبری فرانسیسکو فرانکو ایفا کرد. موسولینی به دلیل القای وابستگی آینده اسپانیا به امپراتوری ایتالیا و به عنوان راهی برای قرار دادن کشور در موقعیت جنگی و ایجاد «فرهنگ جنگجو» درگیر «یک جنگ خارجی تمام عیار» شده بود. پیامدهای جنگ در اتیوپی، آشتی روابط آلمان و ایتالیا پس از سال‌ها رابطه پرتنش قبلی را به دنبال داشت که منجر به امضای پیمان منافع متقابل در اکتبر ۱۹۳۶ شد. موسولینی از این پیمان به عنوان ایجاد محور برلین-رم یاد کرد که اروپا حول آن می‌چرخید. این پیمان نتیجه افزایش وابستگی به زغال سنگ آلمان پس از تحریم‌های جامعه ملل، سیاست‌های مشابه بین دو کشور بر سر درگیری در اسپانیا و همدردی آلمان با ایتالیا پس از واکنش شدید اروپا به جنگ اتیوپی بود. | ## بخش 2: حمله ایتالیا به فرانسه | پیامدهای این پیمان، افزایش روابط بین ایتالیا و آلمان و قرار گرفتن موسولینی تحت تأثیر آدولف هیتلر بود که «او هرگز از آن رهایی نیافت». این امتیازات شامل یک بندر آزاد در جیبوتی، کنترل راه‌آهن آدیس آبابا-جیبوتی، مشارکت ایتالیا در مدیریت شرکت کانال سوئز، نوعی مالکیت مشترک فرانسوی-ایتالیایی بر تونس فرانسه و حفظ فرهنگ ایتالیایی در جزیره کرس بدون جذب مردم توسط فرانسوی‌ها بود. فرانسوی‌ها این خواسته‌ها را رد کردند و معتقد بودند که قصد واقعی ایتالیا تصاحب ارضی نیس، کرس، تونس و جیبوتی است. در ۳۰ نوامبر ۱۹۳۸، وزیر امور خارجه گالئاتزو چیانو در مجلس نمایندگان در مورد «آرزوهای طبیعی مردم ایتالیا» سخنرانی کرد و با فریادهای «نیس! بعداً در همان روز، موسولینی در شورای عالی فاشیست «در مورد آنچه که او اهداف فوری «پویایی فاشیستی» می‌نامید» سخنرانی کرد. این اهداف عبارت بودند از آلبانی؛ تونس؛ کرس، بخش جدایی‌ناپذیر فرانسه؛ تیچینو، کانتون سوئیس؛ و تمام «قلمرو فرانسه در شرق رودخانه وار»، از جمله نیس، اما نه ساووی. از سال ۱۹۳۹، موسولینی اغلب این استدلال خود را مطرح می‌کرد که ایتالیا برای تضمین حاکمیت ملی خود به دسترسی بی‌چون و چرا به اقیانوس‌های جهان و خطوط کشتیرانی نیاز دارد. او سخنرانی طولانی در مورد امور بین‌الملل و اهداف سیاست خارجی خود ایراد کرد، «که با خلق و خوی بدنام هیتلر که توسط سرهنگ هوسباخ تدوین شده بود، قابل مقایسه است». او کرس، تونس، مالت و قبرس را «میله‌های این زندان» نامید و جبل الطارق و سوئز را نگهبانان زندان توصیف کرد. برای شکستن کنترل بریتانیا، پایگاه‌های آن در قبرس، جبل الطارق، مالت و مصر (که کانال سوئز را کنترل می‌کردند) باید خنثی می‌شدند. در ۳۱ مارس، موسولینی اظهار داشت که «ایتالیا تا زمانی که کورسیکا، بیزرت و مالت را به عنوان میله‌های زندان مدیترانه‌ای خود و جبل الطارق و سوئز را به عنوان دیوارها داشته باشد، واقعاً یک ملت مستقل نخواهد بود.» سیاست خارجی فاشیستی این را بدیهی می‌دانست که روزی دموکراسی‌ها - بریتانیا و فرانسه - باید سرنگون شوند. از طریق فتح مسلحانه، آفریقای شمالی ایتالیا و آفریقای شرقی ایتالیا - که توسط سودان انگلیسی-مصری از هم جدا شده بودند - به هم متصل می‌شدند و زندان مدیترانه نابود می‌شد. سپس، ایتالیا می‌توانست «یا از طریق سودان و حبشه به اقیانوس هند یا از طریق آفریقای شمالی فرانسه به اقیانوس اطلس» لشکرکشی کند. در ۷ آوریل ۱۹۳۹، نیروهای ایتالیایی در این کشور پیاده شدند و ظرف سه روز اکثر کشور را اشغال کردند. آلبانی سرزمینی بود که ایتالیا می‌توانست برای «'فضای زندگی' برای کاهش جمعیت بیش از حد خود' و همچنین جای پایی که برای شروع سایر درگیری‌های توسعه‌طلبانه در بالکان نیاز داشت، به دست‌آورد. در ۲۲ مه ۱۹۳۹، ایتالیا و آلمان پیمان فولاد را امضا کردند که هر دو کشور را در یک اتحاد نظامی متحد می‌کرد. بلکه، این پیمان برای «جنگ مشترک علیه فرانسه و بریتانیا» طراحی شده بود، اگرچه سلسله مراتب ایتالیایی این درک را داشتند که چنین جنگی تا چند سال دیگر رخ نخواهد داد. با این حال، علیرغم تصور ایتالیایی‌ها، این پیمان هیچ اشاره‌ای به چنین دوره صلحی نداشت و آلمانی‌ها برنامه‌های خود را برای حمله به لهستان ادامه دادند. آلمانی‌ها قول دادند که حمل و نقل را با قطار و از طریق آلپ ادامه دهند و بریتانیا پیشنهاد داد که در ازای تسلیحات ایتالیا، تمام نیازهای ایتالیا را تأمین کند. ایتالیایی‌ها نمی‌توانستند بدون از بین رفتن اتحادشان با آلمان، با شرایط اخیر موافقت کنند. با این حال، در ۲ فوریه ۱۹۴۰، موسولینی پیش‌نویس قراردادی با نیروی هوایی سلطنتی برای تأمین ۴۰۰ هواپیمای کاپرونی را تصویب کرد؛ با این حال، او این قرارداد را در ۸ فوریه لغو کرد. فرانسیس راد، افسر اطلاعاتی بریتانیا، معتقد بود که موسولینی در هفته ۲ تا ۸ فوریه تحت فشار آلمان متقاعد به تغییر سیاست شده است، دیدگاهی که پرسی لورن، سفیر بریتانیا در رم، نیز با آن موافق بود. در ۱ مارس، بریتانیایی‌ها اعلام کردند که تمام صادرات زغال سنگ از روتردام به ایتالیا را مسدود خواهند کرد. در ماه آوریل، بریتانیا شروع به تقویت ناوگان مدیترانه‌ای خود برای اجرای محاصره کرد. علیرغم تردیدهای فرانسه، بریتانیا امتیازات به ایتالیا را رد کرد تا «احساس ضعف ایجاد نکند». | ## بخش 3: حمله ایتالیا به فرانسه | آلمان از بهار ۱۹۴۰ ماهانه حدود یک میلیون تن زغال سنگ به ایتالیا عرضه می‌کرد، مقداری که حتی از درخواست موسولینی در اوت ۱۹۳۹ مبنی بر دریافت شش میلیون تن زغال سنگ برای دوازده ماه اول جنگ توسط ایتالیا نیز فراتر رفت. در ۱۰ مه ۱۹۴۰، این انفعال با آغاز نبرد فال گلب (پرونده زرد) توسط آلمان علیه فرانسه و کشورهای بی‌طرف بلژیک، هلند و لوکزامبورگ پایان یافت. در ۲۷ مه، نیروهای انگلیسی-فرانسوی که در شمال به دام افتاده بودند، تخلیه دانکرک را آغاز کردند و تجهیزات سنگین خود را در این فرایند رها کردند. پس از تخلیه دانکرک، آلمانی‌ها با نبرد فال روت (پرونده قرمز) به سمت پاریس حمله خود را ادامه دادند. با بیش از ۶۰ لشکر، در مقایسه با ۴۰ لشکر باقی مانده فرانسوی در شمال، آلمانی‌ها توانستند تا ۶ ژوئن خط دفاعی فرانسه را در امتداد رودخانه سم بشکنند. روز بعد، دولت فرانسه پاریس را رها کرد و آن را شهری آزاد اعلام کرد و به بوردو گریخت. اعلان جنگ ایتالیا در ۲۳ ژانویه ۱۹۴۰، موسولینی اظهار داشت که «حتی امروز می‌توانیم یک جنگ موازی را آغاز و ادامه دهیم»، با در نظر گرفتن جنگ با یوگسلاوی، زیرا در آن روز چیانو با کروات مخالف، آنته پاولیچ، ملاقات کرده بود. در ۲۶ مه، موسولینی به مارشال پیترو بادولیو، رئیس ستاد عالی کل، و ایتالو بالبو اطلاع داد که قصد دارد به جنگ آلمان علیه بریتانیا و فرانسه بپیوندد تا بتواند «زمانی که قرار است جهان پس از پیروزی محور تقسیم شود» بر سر میز صلح بنشیند. دو مارشال ناموفق تلاش کردند موسولینی را متقاعد کنند که این یک اقدام عاقلانه نیست، با این استدلال که ارتش ایتالیا آماده نیست، لشکرها به اندازه کافی قوی نیستند، سربازان فاقد تجهیزات هستند، امپراتوری به همان اندازه آماده نیست و ناوگان تجاری در سراسر جهان پراکنده است. در ۵ ژوئن، موسولینی به بادولیو گفت: «من فقط به چند هزار کشته نیاز دارم تا بتوانم به عنوان مردی که جنگیده است در کنفرانس صلح بنشینم.». طبق خاطرات پس از جنگ پل پایول، در سال ۱۹۴۰، کاپیتانی در اطلاعات نظامی فرانسه، دفتر دوکسیم، در ۶ ژوئن، هنگامی که با سرگرد ناواله، یک افسر اطلاعاتی ایتالیایی، در پل سن لویی برای مذاکره در مورد تبادل جاسوسان دستگیر شده ملاقات کرد، از قبل در مورد اعلام جنگ ایتالیا هشدار داده شد. وقتی پائیول پیشنهاد ناوال را رد کرد، سرگرد به او هشدار داد که آنها فقط چهار روز فرصت دارند تا قبل از اعلام جنگ، چاره‌ای بیندیشند، اگرچه قبل از ۱۹/۲۰ ژوئن اتفاق خاصی در نزدیکی منتون رخ نخواهد داد. تا اواسط سال ۱۹۴۰، آلمان در ترجیح قبلی خود برای ایتالیا به عنوان متحد جنگی تجدیدنظر کرده بود. از منظر سیاسی و اقتصادی، ایتالیا به عنوان یک بی‌طرف دلسوز مفید بود و ورود آن به جنگ ممکن است هرگونه مذاکرات صلح با بریتانیا و فرانسه را پیچیده کند. در ۱۰ ژوئن، چیانو به سفیران خود در لندن و پاریس اطلاع داد که اعلامیه جنگ در ساعت ۱۶:۳۰ به وقت محلی به سفیران بریتانیا و فرانسه در رم تحویل داده خواهد شد. هنگامی که چیانو اعلامیه را ارائه داد، سفیر فرانسه، آندره فرانسوا-پونسه، نگران شد، در حالی که همتای بریتانیایی او، پرسی لورن، که آن را در ساعت ۱۶:۴۵ دریافت کرده بود، همان‌طور که چیانو در دفتر خاطرات خود ثبت کرده است، «چشمک نزد». فرانسوا-پونسه در اظهار نظر در مورد اعلام جنگ، آن را «ضربه خنجر به مردی که قبلاً سقوط کرده است» نامید و این باعث شد که رئیس‌جمهور ایالات متحده، فرانکلین دلانو روزولت، جمله معروف خود را بیان کند که «دستی که خنجر را نگه داشته، آن را به پشت همسایه‌اش زده است». دلیل دقیق موسولینی برای ورود به جنگ بسیار مورد بحث بوده است، اگرچه اجماع مورخان این است که این اقدام فرصت‌طلبانه و امپریالیستی بوده است. پاسخ فرانسه در ۲۶ مه، ژنرال رنه اولری به فرماندار شهر منتون، بزرگ‌ترین شهر در مرز فرانسه و ایتالیا، اطلاع داده بود که شهر به دستور او شبانه تخلیه خواهد شد. او این دستور را در ۳ ژوئن صادر کرد و دو شب بعد، شهر با نام رمز «اجرای ماندرین» تخلیه شد. در شامگاه ۱۰/۱۱ ژوئن، پس از اعلام جنگ، به فرانسوی‌ها دستور داده شد که از کازرن‌های خود به مواضع دفاعی خود بروند. مهندسان فرانسوی با استفاده از پنجاه و سه تن مواد منفجره، خطوط حمل و نقل و ارتباطی در مرز با ایتالیا را نابود کردند. در اوایل ۱۴ مه، وزارت کشور فرانسه دستور داده بود که شهروندان ایتالیایی که به ضد فرانسوی بودن شناخته شده یا مظنون هستند، در صورت جنگ دستگیر شوند. بلافاصله پس از اعلام جنگ، مقامات فرانسوی پوسترهایی را در تمام شهرهای نزدیک مرز ایتالیا نصب کردند که به همه شهروندان ایتالیایی دستور می‌داد تا ۱۵ ژوئن خود را به پلیس محلی معرفی کنند. از کسانی که خود را معرفی می‌کردند خواسته شد تا اعلامیه وفاداری را امضا کنند که مستلزم خدمت سربازی احتمالی در آینده بود. | ## جمع‌بندی | پاسخ چشمگیر بود: اکثر ایتالیایی‌ها خود را معرفی کردند و تقریباً همه با میل خود این اعلامیه را امضا کردند.