موضوع مقاله: گروه قومی-مذهبی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # گروه قومی-مذهبی | مقدمه: علاوه بر این، اصطلاح گروه قومی-مذهبی، به همراه گرو ه‌های قومی-منطقه ای و قومی-زبانی، زیر مجموعه ای از قومیت است و همچون مدرکی بر اعتقاد در فرهنگ و نیاکان مشترک، استفاده می‌شود. | ## بخش 1: گروه قومی-مذهبی | با مضمونی جزئی تر، آنها به گروه‌هایی که از لحاظ تاریخی در سنت‌های قومی و مذهبی باهم مرتبط هستند گفته می‌شوند. ویژگی‌ها عناصری که به عنوان ویژگی‌های گروه قومی‌مذهبی تعریف می‌شوند، «شخصیت اجتماعی، تجربه تاریخی و اعتقادات الهی» هستند. پیدایش یک جامعهٔ بسته، با برگزیدن شیوهٔ درون‌همسری مطلق صورت می‌گیرد، که به‌طور خاص در ارتباط با جامعه است. این چیزی است که یک جامعهٔ قومی-مذهبی را از جوامع دیگر متمایز می‌کند، یا به عبارت دیگر، جامعه را از هر گروه دیگری جدا می‌کند. تعریف یک گروه قومی‌مذهبی به‌طور کلی، جوامع قومی-مذهبی هویت قومی خود را با وابستگی مذهبی یا ترکیبی از وابستگی مذهبی و عوامل دیگر، مانند زبان، خاستگاه سرزمینی و غیره، تعریف می‌کنند. گاهی، جوامع قومی-مذهبی را می‌توان به عنوان گروه‌های قومی با پیوندهای نزدیک با مذهبی تعریف کرد که می‌تواند توسط سایر قومیت‌ها، مانند کاتولیک‌های ایرلندی و لوتری‌های سوئدی، انجام شود.یانگ و ایبا، صفحه ۳۶۹: «اندرو گریلی (۱۹۷۱) سه نوع رابطه را در ایالات متحده شناسایی کرد: برخی از افراد مذهبی که هویت قومی ندارند؛ برخی از افرادی که هویت قومی دارند اما مذهبی نیستند؛ و مواردی که در آنها دین و قومیت در هم تنیده شده‌اند.» فیلیپ هاموند و کی وارنر (۱۹۹۳)، به پیروی از هارولد جی. اول «ادغام قومی» است، که در آن دین پایه و اساس قومیت است، یا قومیت برابر با دین است، مانند مورد آمیش‌ها و یهودیان. در این الگو، می‌توان هویت قومی را بدون ادعای هویت مذهبی ادعا کرد، اما عکس آن نادر است. شکل سوم، «قومیت مذهبی»، جایی رخ می‌دهد که یک گروه قومی به یک سنت مذهبی مرتبط است که توسط سایر گروه‌های قومی به اشتراک گذاشته شده است. هاموند و وارنر همچنین معتقدند که رابطه دین و قومیت در «ادغام قومی» قوی‌ترین و در «قومیت مذهبی» کمترین قدرت را دارد. اخیراً، برخی از محققان استدلال کرده‌اند که حتی دین و فرهنگ (قومیت) یهودیان را می‌توان از یکدیگر متمایز کرد و از هم جدا هستند (چرویاکف، گیتلمن و شاپیرو ۱۹۹۷؛ گانس ۱۹۹۴)."هاموند و وارنر، صفحه ۵۹: «۱. | ## بخش 2: گروه قومی-مذهبی | دین پایه اصلی قومیت است، نمونه‌هایی از آن شامل آمیش‌ها، هوتریت‌ها، یهودیان و مورمون‌ها می‌شود. قومیت در این الگو، به اصطلاح، برابر با دین است و اگر هویت مذهبی انکار شود، هویت قومی نیز انکار می‌شود. [پانویس: در واقعیت، البته، استثنائاتی می‌تواند وجود داشته باشد، مانند برچسب‌های «جک مورمون»، «آمیش ممنوعه» یا «فرهنگ» پیشنهاد دهید.] بیایید این الگو را "ادغام قومی" بنامیم.2. دین ممکن است یکی از چندین پایه قومیت باشد، بقیه معمولاً زبان و منشأ سرزمینی هستند؛ نمونه‌های آن ارتدکس یونانی یا روسی و اصلاح‌طلب هلندی هستند. قومیت در این الگو فراتر از دین است به این معنا که می‌توان هویت قومی را بدون ادعای هویت مذهبی ادعا کرد، اما عکس آن نادر است. یک گروه قومی ممکن است با یک سنت مذهبی مرتبط باشد، اما سایر گروه‌های قومی نیز با آن مرتبط خواهند بود. نمونه‌هایی از آن شامل کاتولیک‌های ایرلندی، ایتالیایی و لهستانی؛ لوتری‌های دانمارکی، نروژی و سوئدی است. دین در این الگو فراتر از قومیت است و الگوی قبلی را معکوس می‌کند و می‌توان هویت مذهبی را بدون ادعای هویت قومی ادعا کرد. هویت برخی از گروه‌های قومی-مذهبی با تجربه زندگی در یک جامعه بزرگتر به عنوان یک اقلیت متمایز تقویت می‌شود. گروه‌های قومی-مذهبی را می‌توان به ملی‌گرایی قومی مرتبط کرد اگر گروه قومی-مذهبی دارای پایگاه تاریخی در یک منطقه خاص باشد. در بسیاری از گروه‌های قومی-مذهبی، بر ازدواج درون مذهبی و همزمان منع ازدواج‌ها یا روابط بین ادیان، به عنوان وسیله‌ای برای حفظ ثبات و طول عمر تاریخی جامعه و فرهنگ، تأکید می‌شود. | ## بخش 3: گروه قومی-مذهبی | یهودیان قبل از اسارت بابلی در اواخر قرن هفتم قبل از میلاد و اوایل قرن ششم قبل از میلاد، بنی‌اسرائیل قبلاً به عنوان یک گروه قومی مذهبی ظاهر شده بود، احتمالاً قبل از زمان هوشع در قرن هشتم قبل از میلاد. بارون، که از «وحدت قومی-مذهبی قوم [بنی‌اسرائیل]» سخن گفته است، شرح داده شده است. این موضوع در سال ۲۰۰۱ توسط شای جی دی کوهن، هنگام توصیف هویت یهودی در اواخر دوره معبد دوم، شرح داده شد. از قرن نوزدهم، یهودیت اصلاح‌گرا در مسائل الهیات و عمل با یهودیت ارتدکس متفاوت است. با این حال، در اواخر قرن بیستم و ورود به قرن بیست و یکم، جنبش اصلاحات دوباره به سمت سنت‌ها و اعمال خاصی که قبلاً کنار گذاشته بود، گرایش پیدا کرد (برای مثال، پوشیدن تالیت و/یا کیپا؛ استفاده از زبان عبری در مراسم مذهبی). در ایالات متحده، افزایش نرخ ازدواج‌های مختلط منجر به تلاش‌هایی برای تسهیل تغییر مذهب همسر شده است، اگرچه تغییر مذهب برای تسهیل ازدواج به شدت توسط قانون سنتی یهود منع شده است. اگر یک زن غیر یهودی که با یک مرد یهودی ازدواج می‌کند، تغییر دین ندهد، اگرچه تفاسیر سنتی از قانون یهود فقط نسب از طریق مادر را به رسمیت می‌شناسد، یهودیت اصلاح‌گرا فرزندی که از این ازدواج متولد می‌شود، بر اساس نسب پدری، یهودی محسوب می‌شود، اگر آن کودک «از طریق اقدامات عمومی و رسمی مناسب و به موقع شناسایی با ایمان و مردم یهود» خود را یهودی معرفی کرده باشد. در عمل، اکثر یهودیان اصلاح‌طلب، نسب پدری را به عنوان وسیله‌ای معتبر برای شناسایی یهودی تأیید می‌کنند، به ویژه اگر فرد «در خانواده یهودی بزرگ شده باشد». در اسرائیل، دادگاه‌های مذهبی یهودی بر امور مربوط به احوال شخصیه اختیار دارند، که منجر به اصطکاک با یهودیان سکولار شده است که گاهی برای ازدواج یا طلاق باید کشور را ترک کنند، به ویژه در رابطه با وضعیت ارثی مامزر، ازدواج مردان از نسل کاهنان، افرادی که توسط خاخام‌ها به عنوان یهودی شناخته نمی‌شوند، و در موارد آگوناه. | ## جمع‌بندی | خاخام‌های اسرائیلی فقط برخی از خاخام‌های ارتدکس مورد تأیید را به عنوان خاخام‌های مشروع به رسمیت می‌شناسند، که منجر به اصطکاک با یهودیان دیاسپورا شده است که قرن‌ها هرگز از اقتدار فراگیر برخوردار نبوده‌اند.