موضوع مقاله: انبارش بذر در خاک | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # انبارش بذر در خاک | مقدمه: انبارش بذر در خاک (به انگلیسی: ) انبارش طبیعی بذرها در خاک در بیشتر بوم‌سازگان‌ها می‌باشد. | ## بخش 1: انبارش بذر در خاک | این بذرها که در بسیاری از موارد در حالت خواب می‌باشند می‌توانند برای مدت‌های بسیار گوناگونی، از چند ماه گرفته تا چند هزار سال در خاک زنده بمانند تا پس از فراهم شدن شرایط مناسب جوانه بزنند. انبارش بذر در خاک نقشی بنیادین در زنده‌داری پوشش گیاهی پس از آشفتگی‌های طبیعی یا انسانی بازی می‌کند. پژوهش دربارهٔ انبارش بذر در خاک از سال ۱۸۵۹ میلادی (۱۲۳۸ شمسی) از زمانی آغاز شد که چارلز داروین سبز شدن دانه‌رست‌ها را در نمونه‌های خاک بستر دریاچه مشاهده کرد. نخستین مقاله علمی در این زمینه در سال ۱۸۸۲ میلادی (۱۲۶۱ شمسی) منتشر شد و به بررسی حضور بذرها در عمق‌های مختلف خاک پرداخت. از آن پس، بانک‌های بذر علف‌های هرز به‌ویژه به دلیل پیامدهای اقتصادی مهمشان، در علم کشاورزی به‌شدت پژوهش شده‌اند و حوزه‌هایی مانند بازسازی جنگل و بازسازی بوم‌شناختی نیز به این موضوع علاقه دارند. انبارش بذر در خاک از چشم‌اندازهای مختلف اهمیت دارد: نه‌تنها یادمانی از پوشش گیاهی گذشته‌است، بلکه ساختار جمعیت‌های گیاهی آینده را نیز شکل می‌دهد. همچنین، مفهوم گسترده‌تر بانک دیاسپور خاک را دربرمی‌گیرد که گیاهان فاقد گل مانند سرخس‌ها و خزه‌تباران را نیز شامل می‌شود. اهمیت بوم‌شناختی بانک بذر بانک بذر یکی از عوامل کلیدی در پایداری و نوسان‌های چگالی جمعیت‌های گیاهی، به‌ویژه برای گیاهان یک‌ساله، به‌شمار می‌رود. گیاهان چندساله دارای قطعات تکثیر رویشی هستند که امکان ایجاد گیاهان جدید، کوچ به زمین‌های تازه، یا استقرار دوباره پس از نابودی اندام هوایی را فراهم می‌کنند و به لحاظ توانایی ماندگاری در برابر آشفتگی، همانند بانک بذر عمل می‌کنند. این قطعات تکثیر به‌طور جمعی «بانک جوانه خاک» نامیده می‌شوند و شامل جوانه‌های خفته و نابجا بر روی دستک‌ها، زمین‌ساقه‌ها و پیازها هستند. و بازسازی پوشش گیاهی غنی از گونه‌ها را امکان‌پذیر می‌سازد، زیرا یادمانی از پوشش گیاهی گذشته به‌شمار می‌رود و ساختار جمعیت‌های آینده را نشان می‌دهد. | ## بخش 2: انبارش بذر در خاک | افزون بر این، ترکیب بانک بذر اغلب در برابر تغییرات محیطی پایدارتر از پوشش گیاهی روی‌زمین است، هرچند رسوب مزمن نیتروژن می‌تواند آن را تخلیه کند. در بسیاری از سامانه‌ها، چگالی انبارش بذر در خاک اغلب کمتر از پوشش گیاهی است و تفاوت‌های بزرگی میان ترکیب گونه‌ای بانک بذر و ترکیب پوشش گیاهی روی‌زمین وجود دارد.Sanderson, M.A. بانک‌های بذر خاک بخشی ضروری از فرایند سریع بازپوشانی گیاهی رویشگاه‌هایی هستند که بر اثر آتش‌سوزی‌های وحشی، بلایای جوی، عملیات کشاورزی و برداشت چوب آسیب دیده‌اند؛ این فرایند طبیعی به نام جانشینی ثانویه شناخته می‌شود. بانک‌های بذر خاک اغلب با گونه‌های پیشگام، یعنی گونه‌هایی که به‌ویژه برای بازگشت نخست به یک محیط پس از آشفتگی سازش یافته‌اند، غنی هستند. نبود انبارش بذر در خاک، استقرار پوشش گیاهی را در جریان جانشینی اولیه دشوار می‌سازد، در حالی که وجود بانک بذر پر و پیمان، رشد سریع بوم‌سازگان‌های غنی از گونه را در جریان جانشینی ثانویه ممکن می‌کند. بسیاری از جوندگان با ذخیره‌سازی بذر برای زمستان در لانه‌هایشان — که بخشی از آن مصرف نمی‌شود — به غنی‌سازی این بانک کمک می‌کنند. پرندگانی مانند جیجک‌ها نیز از راه پنهان کردن بذر، به انبارش بذر در خاک می‌افزایند. مورچه‌ها نیز بذرهای پیوند خورده با مورچه را پراکنده می‌کنند و در تشکیل انبارش بذر در خاک سهیم می‌شوند. بذرهای گونه‌های گذرا تنها تا نخستین فرصت جوانه‌زنی در انبارش بذر در خاک زنده می‌مانند، در حالی که بذرهای گونه‌های پایدار می‌توانند بیش از یک فرصت جوانه‌زنی — اغلب بیش از یک سال — دوام بیاورند. گونه‌هایی که بذرشان بیش از پنج سال در خاک زنده می‌ماند، بانک بذر پایدار بلندمدت را تشکیل می‌دهند، در حالی که گونه‌هایی که بذرشان معمولاً ظرف یک تا پنج سال جوانه می‌زند یا می‌میرد، پایدار کوتاه‌مدت نامیده می‌شوند. 276 در خاک‌های معمولی، ماندگاری بذر می‌تواند از تقریباً صفر (جوانه‌زنی بلافاصله پس از رسیدن به خاک یا حتی پیش از آن) تا چند صد سال متغیر باشد. | ## بخش 3: انبارش بذر در خاک | یک رقم از نخل خرما، ، پس از نگهداری تصادفی به مدت ۲٬۰۰۰ سال در سال ۲۰۰۸ میلادی (۱۳۸۷ شمسی) با موفقیت جوانه زد. آزمایش‌های معروف ماندگاری بذر یکی از دیرپاترین آزمایش‌های زنده‌مانی بذر در خاک، در سال ۱۸۷۹ میلادی (۱۲۵۸ شمسی) در میشیگان به دست آغاز شد. هر پنج سال یک بار، یک بطری از هر گونه بیرون آورده می‌شد و بذرها در سینی‌ای از خاک ضدعفونی‌شده در یک اتاق رشد کشت می‌شدند. بعدها، پس از واگذاری مسئولیت این آزمایش به نگهبانان، فاصله میان بیرون آوردن بطری‌ها بیشتر شد. آزمایش‌های دیگری نیز برای تعیین ماندگاری بلندمدت بذرها در انبارش بذر در خاک انجام شده‌است. هر گیاه می‌تواند میان ۹۰٬۰۰۰ تا ۴۵۰٬۰۰۰ بذر تولید کند، هرچند بیشتر این بذرها قابل حیات نیستند. تخمین زده شده که تنها دو گیاه استریگا بذر کافی برای پر کردن دوباره یک بانک بذر پس از خسارت‌های فصلی تولید می‌کنند. پیش از پیدایش علف‌کش‌ها، نمونه‌ای خوب از گونه‌های دارای بانک بذر پایدار، شقایق فلاندرز (Papaver rhoeas) بود که گاهی آن‌قدر در مزارع کشاورزی اروپا فراوان بود که می‌توانست با محصول اشتباه گرفته شود. روش‌های پژوهش برای بررسی حضور و فراوانی گونه‌ها در انبارش بذر در خاک، چندین روش وجود دارد. برای نمونه، در روش جوانه‌زنی، نمونه‌های خاک در سینی‌های کم‌عمق پهن می‌شوند و دانه‌رست‌هایی که سبز می‌شوند شناسایی و شمارش می‌گردند. پراکنش دیاسپورها در یک چشم‌انداز بسته به زیستگاه و ساز و کارهای پراکندگی گیاهان، یکنواخت نیست. | ## جمع‌بندی | از این رو، بانک دیاسپور از نظر ترکیب گونه‌ای، چگالی افراد و در نتیجه تنوع زیستی، ناهمگن و لکه‌لکه است.