موضوع مقاله: لا لونا (فیلم ۱۹۷۹) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لا لونا (فیلم ۱۹۷۹) | مقدمه: «ماه» (که در ایالات متحده با نام «لونا» منتشر شد) فیلمی درام محصول سال ۱۹۷۹ به کارگردانی برناردو برتولوچی است که فیلمنامه آن را با همکاری برادرش جوزپه و همسرش کلر پپلو نوشته‌اند. | ## بخش 1: لا لونا (فیلم ۱۹۷۹) | این فیلم دربارهٔ زندگی آشفته یک پسر نوجوان و رابطه‌اش با والدینش، از جمله رابطه نامشروع با مادر خواننده اپرایش است. جیل کلیبرگ، متیو بری، توماس میلیان، فرد گوین، ورونیکا لازار و آلیدا والی در این فیلم ایفای نقش می‌کنند. «ماه» محصول مشترک ایتالیا و آمریکا بود و در ۲۹ اوت ۱۹۷۹ توسط کمپانی فاکس قرن بیستم اکران شد. این فیلم با واکنش‌های متفاوتی از سوی منتقدان مواجه شد، هرچند بازی جیل کلیبرگ به‌طور گسترده مورد تحسین قرار گرفت و نامزدی جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر زن فیلم درام را برای او به ارمغان آورد. این فیلم به فرانکو آرکالی، همکار همیشگی برتولوچی، تقدیم شده است که در جریان پیش‌تولید بر اثر سرطان درگذشت. در حالی که او معتقد است که شوهر کاترینا، داگلاس وینتر، پدر بیولوژیکی اوست، حقیقت این است که جو توسط جوزپه، معشوق سابق کاترینا، که اکنون در ایتالیا زندگی می‌کند و به عنوان معلم مدرسه کار می‌کند، به دنیا آمده است. | ## بخش 2: لا لونا (فیلم ۱۹۷۹) | جو، دمدمی مزاج و لوس، به یک شخصیت پدری قوی نیاز دارد تا او را راهنمایی و تربیت کند، اما داگلاس گوشه‌گیر و تا حد زیادی نسبت به فرزندپروری بی‌تفاوت است. وقتی جو شاهد مرگ ناگهانی داگلاس در شهر نیویورک است، این اتفاق او را عصبانی و پریشان می‌کند. کاترینا که پس از مرگ داگلاس تمایلی به ماندن در منهتن ندارد، تصمیم می‌گیرد به همراه پسرش به ایتالیا نقل مکان کند. کاترینا دلشکسته است و امیدوار است پسرش را به سبک زندگی امن‌تر و سالم‌تری بازگرداند. او در بسیاری از موارد سعی می‌کند از نظر احساسی به جو نزدیک‌تر شود، به این امید که ارتباط بیشتر بر جذابیت مواد مخدر غلبه کند. او حتی با فروشنده مواد مخدر او تماس می‌گیرد تا از او در مورد وضعیتش ابراز همدردی کند. | ## بخش 3: لا لونا (فیلم ۱۹۷۹) | در یک مقطع، وقتی جو به شدت به دنبال راه چاره است، مادرش به او یک هندجاب می‌دهد تا موقتاً ذهنش را از مواد مخدر دور کند. او که چاره دیگری نمی‌بیند، تصمیم می‌گیرد به محل زندگی اولیه‌شان، جایی که معشوق از هم جدا شده‌اش زندگی می‌کند، برود، به این امید که نوعی پیوند پدرانه پسرش را درمان کند. سرانجام پسر را در خانه جوزپه پیاده می‌کنند، اما جو به جای اینکه به پدرش بگوید که پسرش است، می‌گوید که دوست پسرش است و پسرش پس از آشفتگی‌های مادام‌العمر به دلیل فقدان پدر بیولوژیکی‌اش، دچار اوردوز هروئین شده است. با رسیدن به نوعی آرامش برای پسر، او به نزد مادرش برمی‌گردد که در حال آماده شدن برای یک اپرا است. آنها در حالی که یکدیگر را در آغوش می‌گیرند، عشق خود را به یکدیگر دوباره تأیید می‌کنند و پسر و پدرش که برای تماشای اجرا آمده‌اند و اکنون هویت واقعی جو را به عنوان فرزندش می‌شناسند، با هم صدای کاترینا را می‌شنوند که در بهترین حالت خود می‌خواند. پذیرش راجر ایبرت، منتقد سینما، در نقد دو ستاره خود دربارهٔ برتولوچی نوشت: «او یک سریال آبکی و یک تاریخچه فرویدی (دشمنان سنتی در حالت طبیعی خود) دارد و آنها را مجبور به رابطه جنسی می‌کند.» در نشریه نقد کتاب لندن، آنجلا کارتر دربارهٔ بازی جیل کلیبرگ نوشت: «جیل کلیبرگ با استفاده از تمام توان خود فرصت همکاری با یک کارگردان بزرگ اروپایی را غنیمت شمرد و بازی جسورانه‌ای ارائه داد: او مانند نیروی زندگی در وجود خود است.» در یادداشتی به تاریخ ۷ سپتامبر ۱۹۷۹، آندری تارکوفسکی، کارگردان روس، در دفتر خاطرات خود نوشت: «فیلم «ماه» اثر برتولوچی را دیدم. | ## جمع‌بندی | مزخرفاتی هیولاوار، بی‌ارزش و مبتذل.» این فیلم در سال ۱۹۸۰ توسط عبدالا بوکارم، سرلشکر وقت پلیس گوایاکیل، برای مدت کوتاهی در اکوادور ممنوع شد.