موضوع مقاله: کارلوتا نوبیله | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کارلوتا نوبیله | مقدمه: کارلوتا نوبیله (رم، ۲۰ دسامبر ۱۹۸۸ - بنونتو، ۱۶ ژوئیه ۲۰۱۳) مورخ هنر ایتالیایی، نوازنده ویولن، نویسنده، وبلاگ نویس و مدیر هنری ارکستر مجلسی آکادمی سانتا سوفیا در بنونتو از سپتامبر ۲۰۱۰ تا زمان مرگش بود. | ## بخش 1: کارلوتا نوبیله | کارلوتا نوبیله، با تلفیق هنر، اندیشه، و ایمان، چهره‌ای ماندگار در فرهنگ معاصر ایتالیا باقی مانده است. او در سن تنها ۱۷ سالگی از کنسرواتوار بنونتو در رشتهٔ ویولن فارغ‌التحصیل شد و موفق به دریافت درجهٔ ممتاز با افتخار شد. در ادامهٔ مسیر حرفه‌ای‌اش، نوبیله در دوره‌های تخصصی متعددی شرکت کرد تا مهارت‌های خود را در نوازندگی ویولن ارتقا دهد. او نزد پیر آمویال در دانشگاه موتسارتئوم سالزبورگ آموزش دید، با پاول ورنیکوف در آکادمی بین‌المللی پورتوگروارو و مدرسهٔ موسیقی فیه‌زوله کار کرد، و همچنین تحت تعلیم اوژن سِربو در لندن قرار گرفت. این دوره‌ها نه‌تنها مهارت فنی او را غنا بخشیدند، بلکه افق‌های هنری‌اش را گسترش دادند و او را به یکی از چهره‌های برجستهٔ نسل جوان موسیقی کلاسیک ایتالیا تبدیل کردند. نوبیله با تلفیق استعداد ذاتی، آموزش‌های سطح بالا، و روحیهٔ پژوهشگرانه، توانست در مدت زمانی کوتاه جایگاهی متمایز در فضای هنری کشورش به‌دست‌آورد—جایگاهی که با مرگ زودهنگامش، به اسطوره‌ای از نبوغ، ایمان، و شجاعت بدل شد. کارلوتا نوبیله در طول زندگی کوتاه اما درخشان خود، موفق به کسب جوایز متعدد ملی و بین‌المللی شد که جایگاه او را به‌عنوان یکی از استعدادهای برجستهٔ موسیقی کلاسیک ایتالیا تثبیت کرد. او برندهٔ مطلق بسیاری از رقابت‌های ملی بود، از جمله جایزهٔ نخست مطلق در مسابقهٔ ملی ویولن «فریتز کرایسلر» در ماترا (۲۰۰۶)، جایزهٔ نخست مطلق در مسابقهٔ ملی «شهر ویتربو» (۲۰۰۸)، و جایزهٔ نخست در مسابقهٔ ملی «ریویرا دلا ورسیلیا» (۲۰۰۵). در عرصهٔ بین‌المللی نیز درخشید: در سال ۲۰۰۷ جایزهٔ «موسیقیدان برجسته» را در رقابت معتبر دریافت کرد، و در سال ۲۰۰۸ موفق به کسب «تقدیر ویژه ارنست بلوخ» در همان رقابت شد. این افتخارات، نه‌تنها گواهی بر مهارت فنی و هنری او بودند، بلکه نشان‌دهندهٔ تعهد عمیقش به موسیقی، پشتکار بی‌وقفه، و روحیهٔ پژوهشگرانه‌ای بودند که در تمام جنبه‌های زندگی‌اش جاری بود. مارچلو آبادو دربارهٔ او گفت: «یک موسیقیدان استثنایی، دختری شیرین و حساس با استعدادی خارق‌العاده برای موسیقی». مارتین برکفسکی، که نوبیله با او به صورت دونفره می‌نواخت، اعلام خواهد کرد: «کنسرت ما بزرگ‌ترین و شگفت‌انگیزترین تجربه موسیقایی بود که من در هفتاد سال زندگی‌ام داشتم.» او موسیقی را با اشتیاق خود به هنر ترکیب کرد و در سال ۲۰۱۰ مدرک لیسانس خود را با رتبه عالی در رشته مطالعات تاریخ هنر از دانشگاه ساپینزا رم دریافت کرد و در سال ۲۰۰۹ در دانشگاه کمبریج (دوره‌های تابستانی بین‌المللی تاریخ هنر) شرکت کرد، در سال ۲۰۱۰ در دوره هنر معاصر در مؤسسه هنر ساتبیز نیویورک شرکت کرد و در سال ۲۰۱۱/۲۰۱۲ مدرک کارشناسی ارشد هنر LUISS را در رم دریافت کرد. در دسامبر ۲۰۰۸، کارلوتا نوبیله نخستین کتاب خود را با عنوان «سکوت واژه‌های پنهان» منتشر کرد. این کتاب، نقطهٔ آغاز حضور او در عرصهٔ نویسندگی بود و نشان داد که نوبیله فراتر از یک نوازندهٔ برجسته، صدایی مستقل در ادبیات معاصر ایتالیا دارد. این اثر، با نگاهی فلسفی و هنری، به تضادهای درونی انسان، تجربهٔ زیسته، و پیچیدگی‌های هستی می‌پرداخت. | ## بخش 2: کارلوتا نوبیله | علاوه بر فعالیت‌های ادبی، نوبیله برای چندین سال ستون موسیقی‌ای با عنوان «خطوط صوتی» در وب‌سایت Quaderno.it می‌نوشت، جایی که در آن به تحلیل آثار موسیقی، تجربه‌های شنیداری، و پیوند میان صدا و معنا می‌پرداخت. نوشته‌های نوبیله، چه در قالب کتاب و چه در رسانه‌های دیجیتال و چاپی، بازتابی از ذهنی جست‌وجوگر، روحی حساس، و زبانی شاعرانه بودند. او در سال ۲۰۱۰، تنها در ۲۱ سالگی، مدیر هنری ارکستر مجلسی آکادمی سانتا سوفیا در بنونتو شد. او به عنوان اولین مدیر هنری، متعهد به راه‌اندازی آکادمی، همچنین با هدف صادرات آن به خارج از منطقه خود، مراقبت از برنامه کنسرت سه ساله، فرمول جدیدی در کل قلمرو ملی است. پیشنهاد او برای یک برنامه متنوع و التقاطی، از موتسارت تا بیتلز، از پیازولا تا اشتراوس، از باخ تا قرن بیستم ایتالیا و قرن هجدهم ناپلی، تحسین و موفقیت عمومی را به همراه دارد. کار او به پایه‌گذاری ورود سریع آکادمی به صندوق هنرهای نمایشی (FUS) وزارت میراث فرهنگی ایتالیا کمک کرد. او در طول دوران حرفه‌ای خود، با استفاده از معیارهای بین‌رشته‌ای و آلودگی، به بررسی پیوندهای متقابل بین موسیقی، هنر معاصر و نویسندگی پرداخت. او در رم، به همراه چند محقق جوان دیگر، گروه «تقریباً کیوریتورها» را با هدف ایجاد ارتباط بین متخصصان هنر معاصر و عموم مردم تأسیس کرد. او به عنوان عضوی از گروه «تقریباً کیوریتورها»، رویدادهای فرهنگی را مدیریت می‌کرد و مقالات زیادی را در وبلاگ گروه می‌نوشت. این ویولونیست سه ماه بعد درگذشت و به دنبال او برکفسکی، که او نیز بیمار بود، در ماه دسامبر درگذشت. در اکتبر ۲۰۱۱، زمانی که نوبیل ۲۲ ساله بود، به ملانوما مبتلا شد؛ او تمام درمان‌های ممکن و مداخلات جراحی مختلف را انجام داد و در عین حال به حرفه موسیقی و هنری خود ادامه داد و به‌طور متناوب کنسرت برگزار می‌کرد و در بیمارستان بستری می‌شد تا بهبود یابد. ساندرو کاپلتو در روزنامه لا استامپا گفت: «هرچه درمان سخت‌تر و تشخیص بیماری بدتر می‌شد، موسیقی او بیشتر به نوعی شورش علیه سرنوشتش، زندگی واقعی‌اش تبدیل می‌شد و هرگز ذره‌ای از کیفیت خود را از دست نمی‌داد.» در آوریل ۲۰۱۲، او با هویت پنهان، صفحه فیسبوک خود با عنوان «سرطان و پس از آن» را راه‌اندازی کرد که باعث ایجاد جامعه عظیمی از افراد مبتلا به سرطان مانند او شد. در طول دوره بیماری‌اش، در حالی که با نوازنده پیانو، مارتین برکفسکی، در یک گروه دونفره می‌نواخت، به «دوناتوری دی موزیکا» (به معنای اهداکنندگان موسیقی) پیوست، یک انجمن اجتماعی که در برگزاری کنسرت‌های موسیقی در بخش‌های سرطانی ایتالیا فعالیت داشت. این حقیقت که مانند یک وحی تلقی می‌شود، توسط کارلوتا به صورت ناشناس در وبلاگش که به سرطان اختصاص داده شده بود، در آخرین پست قبل از مرگش بیان شد: او در همان پست ادامه داد: نامه به پاپ فرانسیس معنویت او به‌طور قابل توجهی از خطبه پاپ فرانسیس الهام گرفته شده بود که جوانان را به حمل صلیب با شادی دعوت می‌کرد (موعظه ۲۴ مارس ۲۰۱۳). این مجسمه که به شکل صندل فرانسیسکن ساخته شده، در کلیسای کوچک قلب مقدس قرار دارد. | ## بخش 3: کارلوتا نوبیله | در جمعه خوب ۲۰۱۳، در مرکز رم، نوبیله به دنبال کلیسایی می‌گشت زیرا می‌خواست اعتراف کند، اما معمولاً کلیساها در زمان استراحت ناهار بسته هستند. تنها کلیسایی که بازمانده بود، کلیسای سن جاکومو در آگوستا، در خیابان دل کورسو بود. در آنجا نوبیله با کشیش دون جوزپه تراپولینی ملاقات کرد، آنها گفتگوی بسیار تأثیرگذاری داشتند و همان‌طور که دون جوزپه گفت، او هنگام صحبت در مورد داستان خود، مبارزه‌اش با ملانوما و آرامشی که پس از گوش دادن به سخنان پاپ فرانسیس احساس کرد، "از شادی گریه کرد". کشیش تحت تأثیر یک اتفاق قابل توجه قرار گرفت: درست روز قبل از اینکه او به همراه چند کشیش رومی دیگر توسط پاپ پذیرفته شود و در آن زمان، پدر مقدس از آنها خواست که کلیساها را در روز جمعه خوب تمام روز باز نگه دارند تا هر کسی بتواند اعتراف کند. تراپولینی تصمیم گرفت داستان نوبیله را در نامه‌ای برای پاپ تعریف کند و صبح روز ۱۰ آوریل، پاپ دوباره تماس گرفت تا بگوید که برای او دعا خواهد کرد و افزود: "این دختر به من شجاعت می‌دهد". درست در همان لحظات تماس تلفنی، نوبیله در بیمارستان کارارا، جایی که به عنوان نوازنده داوطلب «اهداکنندگان موسیقی» به آنجا رفته بود، دچار بحران مغزی شد. صبح روز ۱۱ آوریل ۲۰۱۳، پس از بهبودی کامل، در حالی که هنوز در رختخواب و در کنار مادرش بود، در بخش از خواب بیدار شد و گزارش داد که تصویری سه‌گانه متشکل از یک مثلث نورانی بر روی دیوار اتاق دیده است. نوبیله نامه‌ای به پاپ نوشت تا ایمان خود را به زندگی و این ملاقات الهی ابراز کند. در بخشی از آن نامه آمده است: سه ماه گذشته به لطف دان تراپولینی، نوبیل قرار بود شخصاً با پاپ ملاقات کند، اما در ماه مه ۲۰۱۳ حالش رو به وخامت گذاشت و به همین دلیل به بنونتو بازگشت و ماه‌های آخر عمرش را در خانه خانوادگی‌اش گذراند. در آن ماه‌ها، او خود را وقف دعا با روحیه‌ای سرشار از توکل کامل، رهایی از خود و شکرگزاری از خدا کرد. در آخرین شب زندگی‌اش، بین ۱۴ و ۱۵ ژوئیه ۲۰۱۳، طبق گزارش‌ها، پدر نوبیل با کلمات زیر از نوبیل بیدار شد که بارها با لحنی آرام و در حالی که نگاهش به سقف دوخته شده بود، زمزمه می‌کرد: روز بعد، چند ساعت قبل از مرگش، او آخرین وداع را با عزیزانش انجام داد: پس از دو سال مبارزه، او در سن ۲۴ سالگی درگذشت. مرگ فرشته ویولن - همان‌طور که رسانه‌ها و وب او را صدا می‌زدند - در مشهورترین روزنامه‌ها و کانال‌های تلویزیونی ملی اعلام شد. مراسم تشییع جنازه او صبح روز ۱۷ ژوئیه ۲۰۱۳ در کلیسای باسیلیکای سن بارتولومئو برگزار شد، آنقدر شلوغ که گنجایش همه جمعیت حاضر را نداشت. پس از خواندن قطعاتی از پیام‌های شخصی و پیام‌هایی که کارلوتا با آرامش از "شفا" ی روح خود خبر می‌داد، رئیس کلیسا، ماریو د سانتیس، در خطبه خود چنین موعظه کرد: «جوانان، حرکت کنید، راه بروید و خود را پیدا کنید! | ## جمع‌بندی | امروز روز غم‌انگیزی نیست، برعکس، زنگ‌ها به شکلی شاد به صدا درخواهند آمد، زیرا حتی اگر برای از دست دادن کسی گریه کنیم، از سوی دیگر، این رویداد معنای رستاخیز را به ما ارائه می‌دهد.» چند ماه بعد، در روز تولد کارلوتا، اسقف اعظم بنونتو، آندره‌آ موگیونه، او را به عنوان «نمونهٔ خارق‌العاده‌ای از ایمان و عشق که به فداکاری ختم می‌شود» به‌طور عمومی به یاد خواهد آورد.