موضوع مقاله: روزالبا کاریرا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # روزالبا کاریرا | مقدمه: کاریرا بعدها به خاطر پرتره‌های پاستلی خود شناخته شد و به محبوبیت این تکنیک در اروپا در قرن هجدهم کمک کرد. | ## بخش 1: روزالبا کاریرا | پدرش آندره کاریرا، یک وکیل، و مادرش آلبا فورستی بود که در زمینه گل‌دوزی و توری (پارچه) فعالیت داشت. یکی از اولین زندگی‌نامه نویس‌های او، پیر-ژان ماریته، پیشنهاد داد که زمانی که صنعت توری شروع به افول کرد، کاریرا مجبور شد راه جدیدی برای تأمین معیشت خود و خانواده‌اش پیدا کند. کاریرا شروع به نقاشی مینیاتور (تذهیب) برای در جعبه‌های انفیه و به عنوان اشیاء مستقل کرد. او یکی از اولین نقاشانی بود که از عاجی به جای پاپیه به عنوان پشتیبان برای مینیاتورها استفاده کرد. بین سال‌های ۱۷۲۰ و ۱۷۲۱، کاریرا در پاریس کار کرد، جایی که آثارش با استقبال زیادی مواجه شد. او ژان-آنتوان واتو، تمام خانواده سلطنتی و اشراف فهرست پادشاهان فرانسه و فیلیپ دوم، دوک اورلئان را نقاشی کرد و به انتخاب آکادمی سلطنتی نقاشی و مجسمه‌سازی درآمد. برادر شوهرش، نقاش آنتونیو پله‌گرینی، که به همسرش آنجلا متأهل بود، همان سال در پاریس بود و توسط جان لا، یک سرمایه‌دار اسکاتلندی و ماجراجو، استخدام شد تا سقف سالن بزرگ در ساختمان جدید بانک او، هتل دو نوور را نقاشی کند. هر دو خواهر، به‌ویژه جیووانا، به او در نقاشی صدها پرتره‌ای که از او خواسته شده بود کمک کردند. این کار به این دلیل بود که او مسئولیت زیادی برای تأمین مالی خانواده‌اش به عهده داشت. دفتر خاطرات کاریرا از این ۱۸ ماه در پاریس بعداً توسط عاشق وفادارش، آنتونیو زانتی، ابی ویانیلی در سال ۱۷۹۳ منتشر شد. p122-123 در مدت زمان کوتاهی که در پاریس سپری کرد، آثار کاریرا در شکل‌گیری ذائقه‌های جدید اشرافی در دربار و به تبع آن در میان پاریسی‌ها مؤثر بود. او سبک آزاد، حس رنگ و جذابیت خود را در سبک روکوکو وارد کرد که به آن ارتباط نزدیکی داشت و به زودی بر هنرها تسلط یافت. علیرغم موفقیت‌هایش در پاریس، او در سال ۱۷۲۱ به خانه‌اش در کانال بزرگ در ونیز بازگشت. | ## بخش 2: روزالبا کاریرا | کاریرا با همراهی خواهرش جیووانا به مودنا، پارما و وین سفر کرد و با استقبال گرم حاکمان و دربارها روبرو شد. در آنجا، امپراتور کارل ششم به حامی او تبدیل شد و کاملاً متعهد به حمایت از آثارش شد و مجموعه‌ای بزرگ از بیش از ۱۵۰ پاستل او را جمع‌آوری کرد. آثار کاریرا که در آنجا خلق شد، بعدها به اساس مجموعه بزرگ در گالری آثار استادان قدیمی در درسدن تبدیل شد. پس از مرگ خواهرش جیووانا در سال ۱۷۳۸، کاریرا دچار افسردگی شدید شد که با از دست دادن بینایی‌اش در سال‌های بعد (چشم‌های او ممکن بود به دلیل نقاشی مینیاتور در جوانی آسیب دیده باشد) تشدید شد. او از همه خانواده‌اش پیشی گرفت و آخرین سال‌های عمر خود را در خانه‌ای کوچک در منطقه دورسودورو در ونیز سپری کرد، جایی که در سن ۸۴ سالگی درگذشت. همچنین ممکن است با آنتونیو بالسترا ارتباط داشته باشد، کسی که آثار او را کپی کرده است. برخی از نظریه‌ها مطرح می‌کنند که نقاش فرانسوی ژان استیو او را تشویق کرده است تا مینیاتورهایی روی عاج برای در جعبه‌های تنباکو بسازد، و او نیز در تکنیک روغن از دیامانتینی آموزش دیده است. کاریرا استعدادهای خود را با خواهرانش جیووانا و آنجلا به اشتراک گذاشت و در اواخر زندگی‌اش دانش‌آموزان زن مانند ماریانا کارلوازیس، مارگریتا ترتزی و فلیچیتا سارتوری داشت. در سال ۱۷۲۰، او پرتره‌ای از پادشاه لوئی پانزدهم ارائه داد که انتقالی از سبک قبلی در دربار بود. این تغییر، انتقال از چیزی که قوی به نظر می‌رسید به سبک تزئینی با جذابیت بین‌المللی بود. او دنیای فناوری را با بستن گچ‌های رنگی به صورت چوبی، که منجر به توسعه طیف وسیع‌تری از رنگ‌های آماده شد، انقلابی کرد. اگرچه توسط موریس کِوای، پیرو نئوکلاسیسیست ژاک-لویی داوید، به‌طور منفی «روکوکو» نامیده شد، کاریرا نقش مهمی در محبوب‌سازی این سبک در فرانسه و بعدها در انگلستان ایفا کرد، جایی که جرج سوم یکی از بزرگ‌ترین مجموعه‌داران آثار او بود. علیرغم شهرت و تأثیرگذاری او در یک شیوه پذیرفته شده، نام و تأثیر کاریرا «اغلب به عنوان یک استثنا، یک ندرت به عنوان هنرمند زن» در نظر گرفته می‌شود و خیلی اوقات نادیده گرفته می‌شود. | ## بخش 3: روزالبا کاریرا | زمانی که روکوکو از مد افتاد، نام و تأثیر او نادیده گرفته شد و این مسئله تا حد زیادی به جنسیت او مربوط بود. سبک روکوکو تأکید بر استفاده از رنگ‌های پاستل؛ ضربات قلم‌مو خودجوش، نورهای رقصان، تنالیته‌های ظریف سطح و رویکرد نرم، با شکوه و جذاب به موضوعات داشت. او به خاطر کشیدن کناره‌های گچ سفید بر روی نقاشی زمینه تیره برای به تصویر کشیدن بافت درخشان تور و ساتن شناخته شده بود. اولین پرتره پاستل شناخته شده او تصویر مجموعه‌دار آنتون ماریا زانتی (۱۷۰۰) است که بسیاری از آثار او را خریداری کرد و هنگام سفر به سراسر اروپا، او را به سایر مجموعه‌داران معرفی کرد. جوزف اسمیت دیگر یکی از طرفداران او بود که مقدار زیادی از آثار او را جمع‌آوری کرد. بهترین پرتره خودکاری که کاریرا شناخته می‌شود، اثری است که به مجموعه پرتره‌های خودکاری مدیچی در گالری اوفیتزی فلورانس اهدا کرد. این اثر متفاوت بود زیرا او از ایده‌آل‌سازی خود فاصله گرفت، که معمولاً در آن دوران معمول بود. بلکه او با صداقت و بی‌پروایی در نمایشش ظاهر شد و بینی بزرگتر، لب‌های نازک و چانه‌ای با فرو رفتگی عمیق را به تصویر کشید. کارهای خودپرتره کاریرا از انتظارات معمول هنرمندان زن در آن زمان منحرف می‌شود و به‌دنبال نمایش واقع‌گرایانه‌تر است. او همچنین تعدادی اثر تمثیلی خلق کرد، از جمله «چهار فصل»، «چهار عنصر» و «چهار قاره». این تمثیلات توسط زنانی زیبا، مانند نیوفتی‌ها و کم‌لباس که نمادهایی را در دست دارند که به معنی اثر اشاره می‌کنند، نمایش داده شده‌اند. | ## جمع‌بندی | آثار کاریرا میراث کاریرا بیشتر به‌خاطر رویکرد نوآورانه‌اش در استفاده از پاستل شناخته می‌شود، که قبلاً برای نقاشی‌های غیررسمی و طراحی‌های مقدماتی استفاده می‌شد.