موضوع مقاله: سقوط دمشق (۲۰۲۴) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سقوط دمشق (۲۰۲۴) | مقدمه: در ۷ دسامبر ۲۰۲۴، نیروهای اتاق عملیات جنوبِ اپوزیسیون سوریه از جنوب وارد منطقه ریف دمشق شدند و به ۲۰ کیلومتری (۱۲ مایلی) پایتخت این کشور یعنی دمشق رسیدند. | ## بخش 1: سقوط دمشق (۲۰۲۴) | همزمان با پیشروی به سمت دمشق، مخالفان یعنی هیئت تحریر شام و ارتش ملی سوریه (مورد حمایت ترکیه) در شمال به حمص حمله کردند، در حالی که ارتش تکاوران انقلاب از جنوب شرقی به سمت پایتخت پیشروی کردند. بر اساس گزارش رسانه‌های روسیه، رئیس‌جمهور بشار اسد دمشق را با هواپیما به مقصد مسکو ترک کرد و در روسیه به او پناهندگی داده شد، که این امر سرنگونی رژیمش را قطعی کرد. تسلط مخالفان پیشرفت های نظامی در اواخر سال ۲۰۲۳، نیروهای ضد اسد برنامه‌ریزی برای حمله به حلب را آغاز کردند، اما به دلیل اعتراضات ترکیه به تأخیر افتاد. رئیس‌جمهور ترکیه، رجب طیب اردوغان، تلاش کرد مذاکراتی با دولت اسد برای تعیین آینده سوریه آغاز کند، اما پاسخ منفی دریافت کرد. سقوط سریع دفاع‌های دولتی منجر به عقب‌نشینی نیروهای امنیتی شد که در طول عقب‌نشینی اسناد حساس را نابود کردند. تسخیر حمص به نیروهای شورشی کنترل بر زیرساخت‌های حمل‌ونقل حیاتی، به ویژه تقاطع بزرگراهی که دمشق را به منطقه ساحلی علوی‌ها که پایگاه حمایت اسد و پایگاه‌های نظامی روسیه در آنجا قرار دارد، اعطا کرد. این پیشرفت نظامی به شورشیان اجازه داد تا کنترل خود را بر نقاط استراتژیک و مسیرهای ارتباطی حیاتی در سوریه گسترش دهند. نیروهای شورشی همچنین موفق به تصرف چندین پایگاه نظامی مهم و تجهیزات نظامی شدند که به تقویت موقعیت نظامی آنها کمک کرد. این تصرف‌ها شامل پایگاه‌هایی با تجهیزات پیشرفته و انبارهای اسلحه بود که به افزایش ظرفیت نظامی شورشیان کمک شایانی کرد. | ## بخش 2: سقوط دمشق (۲۰۲۴) | همچنین کنترل بر نقاط استراتژیک و مسیرهای اصلی ارتباطی، به آنها اجازه داد تا حرکت نیروها و تدارکات را بهبود بخشند، و به تسهیل عملیات نظامی آینده کمک کنند. واکنش‌ها و استراتژی‌های دفاعی با توجه به پیشروی‌های شورشیان در سوریه، رژیم اسد مجبور به تجدید نظر در استراتژی‌های دفاعی خود شد. دولت اسد تلاش کرد تا نیروهای خود را در مناطق استراتژیک متمرکز کند و خطوط دفاعی خود را تقویت نماید.علاوه بر این، نیروهای دولتی با استفاده از تجهیزات و کمک‌های نظامی از حامیان خارجی، تلاش کردند تا پیشروی شورشیان را متوقف کنند. برای مقابله با فشارهای نظامی، رژیم اسد همچنین به مذاکرات دیپلماتیک با متحدان خود مانند ایران و روسیه متوسل شد تا حمایت‌های بیشتری دریافت کند. این حمایت‌ها شامل ارسال تجهیزات نظامی، نیروهای مشاور و کمک‌های مالی بود که به رژیم اسد اجازه داد تا مقاومت خود را در برابر شورشیان افزایش دهد. از سوی دیگر، رژیم اسد با افزایش فشارهای داخلی ناشی از وضعیت اقتصادی وخیم و اعتراضات مردمی نیز مواجه بود. این وضعیت باعث شد که رژیم اسد به سیاست‌های سخت‌گیرانه‌تری برای سرکوب اعتراضات و کنترل اوضاع روی آورد. نیروهای امنیتی با استفاده از زور و دستگیری معترضان، تلاش کردند تا ناآرامی‌ها را مهار کنند. این وضعیت باعث شد که رژیم اسد به سیاست‌های سخت‌گیرانه‌تری برای سرکوب اعتراضات و کنترل اوضاع روی آورد. | ## بخش 3: سقوط دمشق (۲۰۲۴) | نیروهای امنیتی با استفاده از زور و دستگیری معترضان، تلاش کردند تا ناآرامی‌ها را مهار کنند. در حالی که وضعیت اقتصادی وخیم‌تر می‌شد و اعتراضات مردمی ادامه می‌یافت، جامعه بین‌المللی به شدت نگران وضعیت انسانی و نقض حقوق بشر در سوریه شد. سازمان‌های حقوق بشری و بین‌المللی خواستار توقف فوری درگیری‌ها و دسترسی به کمک‌های انسانی برای مردم سوریه شدند. همچنین، شورای امنیت سازمان ملل متحد جلساتی را برای بررسی و پیگیری وضعیت سوریه برگزار کرد و قطعنامه‌هایی را برای اعمال فشار به رژیم اسد تصویب نمود. این دو کشور با ارائه حمایت‌های نظامی و اقتصادی، تلاش کردند تا رژیم اسد را در مقابل فشارهای داخلی و بین‌المللی تقویت کنند. با ادامه درگیری‌ها و بحران‌های انسانی، وضعیت سوریه به یکی از پیچیده‌ترین و بحرانی‌ترین مسائل بین‌المللی تبدیل شد. تلاش‌های دیپلماتیک برای یافتن راه‌حل‌های صلح‌آمیز و پایان دادن به خشونت‌ها ادامه یافت، اما تا به امروز نتیجه‌ای ملموس حاصل نشده است. | ## جمع‌بندی | جامعه بین‌المللی همچنان به دنبال راهکارهایی است تا بتواند به مردم سوریه کمک کند و از بحران‌های بیشتر جلوگیری نماید.