موضوع مقاله: مکینتاش پاور | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مکینتاش پاور | مقدمه: مکینتاش پاور ، که بعداً با نام مک پاور عرضه شد، خانواده ای از رایانه‌های شخصی است که از مارس ۱۹۹۴ تا اوت ۲۰۰۶ توسط اپل کامپیوتر، به عنوان بخشی از مارک مکینتاش طراحی، تولید و فروخته می‌شود. | ## بخش 1: مکینتاش پاور | نرم‌افزار نوشته شده برای پردازنده‌های موتورولا ۶۸۰۳۰ و ۶۸۰۴۰ که تا آن زمان در مکینتاش استفاده می‌شد، به‌طور طبیعی بر روی PowerPC اجرا نمی‌شود، بنابراین یک شبیه‌ساز Mac 68k با سیستم ۷٫۱٫۲ همراه بود. مکینتاش پاور جایگزین Quadra در مجموعه اپل شد و در ابتدا در همان محفظه‌ها فروخته شد. مک پاور به عنوان بخشی از انتقال Mac به پردازنده‌های اینتل متوقف شد و جایگزین آن، مک پرو شد. تاریخچه گام‌های اولیه در معماری RISC (۱۹۸۸–۱۹۹۰) اولین مدل‌های مکینتاش پاور در مارس ۱۹۹۴ منتشر شد، اما توسعه فناوری مکینتاش پاور به اواسط سال ۱۹۸۸ برمی گردد. ژان لوئیس گاسی، رئیس بخش محصولات اپل، پروژه «جگوار» را با هدف ایجاد رایانه ای آغاز کرد که نه تنها سریعترین رایانه رومیزی بازار باشد، بلکه با گفتگو با رایانه نیز فرامین را می‌پذیرد.در ابتدا این تصور می‌شد که کلاً یک خط رایانه جدید باشد، نه یک مکینتاش، و تیم جگوار در ابتدا مستقل از تیم مکینتاش محسوب می‌شد. این جداسازی شامل توسعه سیستم عامل بود، با رنگ صورتی "Pink" که بستر جدیدی برای رایانه جدید بود. تصمیم برای استفاده از معماری RISC نمایانگر یک تغییر در صنعت کامپیوتر در ۱۹۸۷ و ۱۹۸۸ بود، جایی که سیستم‌های مبتنی بر RISC از سان مایکروسیستمز ،هیولت پاکارد و آی بی ام به‌طور قابل توجهی از عملکرد ارائه شده توسط سیستم‌های مبتنی بر موتورولا ۶۸۰۲۰ و ۶۸۰۳۰ پیشی گرفتند. در اوایل سال ۱۹۹۰، اپل با تعدادی از فروشندگان RISC در تماس بود تا یک شریک سخت‌افزاری مناسب پیدا کند. تیمی که IIfx را به‌طور مستقل ایجاد کرده بود، آزمایش ایجاد یک محصول جدید مکینتاش را که ترکیبی از یک پردازنده موتورولا ۶۸۰۳۰ با تراشه ای ام دی Am29000 (29k) RISC است، آغاز کرد. اپل در حال حاضر یک محصول ساخته شده بر روی 29K به نام "مکینتاش کارت ۸ • 24 GC"را در اختیار داشت. آزمایش این تیم منجر به شبیه‌ساز ۶۸۰۲۰ در RISC شد، اما پروژه 29k به دلیل عدم توانایی مالی در اواسط سال ۱۹۹۰ کنار گذاشته شد. مذاکرات با سان شامل این شرط بود که سان از رابط مکینتاش برای رایانه‌های اسپارک خود استفاده کند و در ازای آن اپل از پردازنده‌های SPARC Sun در مکینتاش استفاده کند. این معامله به دلیل نگرانی اپل مبنی بر اینکه سان نمی‌تواند به اندازه کافی پردازنده تولید کند، لغو شد. این معامله همچنین به دلیل شریک بودن مایکروسافت در کنسرسیوم ACE و همچنین نگرانی در مورد توانایی تولید بهم خورد. برای بقیه سال، مهندسان اپل یک شبیه‌ساز 68k تولید کردند که با این تراشه در آینده کار می‌کند. این نمونه اولیه قادر بود از ROM جعبه ابزار مکینتاش اصلاح نشده استفاده کند و می‌تواند در سیستم ۷ راه اندازی شود. پس از آنکه گاسی اپل را در اوایل سال ۱۹۹۰ ترک کرد، هدف پروژه جگوار دوباره متمرکز شد تا به جای یک سیستم عامل جدید، یک سیستم اصلی مکینتاش باشد. در حالی که پروژه جگوار هرگز به ثمر نرسید و Taligent هرگز در یک سیستم عامل عملکردی نتیجه نداد، بسیاری از عناصر در اصل توسط سخت‌افزار و نرم‌افزار جگوار توسعه پیدا کرد. توسعه و مشارکت با ای بی ام (۱۹۹۱–۱۹۹۳) در اواسط سال ۱۹۹۱، نگرانی داخلی در اپل وجود داشت مبنی بر اینکه ۸۸۱۰۰ پردازنده صحیحی برای حرکت به جلو نیست زیرا هیچ تولیدکننده رایانه دیگری متعهد به استفاده از پردازنده نبوده‌است. استفاده از POWER IBM دوباره مورد توجه قرار گرفت، اما در آن زمان یک طراحی هفت تراشه بود، که از منظر هزینه مطلوب نبود. مهندسین بخشهای پیشرفته ایستگاه‌های کاری و سیستمهای اپل و ای بی ام در آستین تگزاس برای بحث در مورد ایجاد نسخه تک تراشه ای از معماری POWER1 RISC IBM گرد هم آمدند. در این جلسات، تعدادی تغییر در RSC پیشنهاد شد که باعث کاهش هزینه‌ها، مصرف کمتر انرژی و تولید بیشتر محصول مناسب برای هر دو محصول مکینتاش و RS / 6000 در آینده می‌شود. در اوایل ماه ژوئیه، مدیران سه شرکت به توافق رسیدند که به‌طور رسمی در اکتبر به عموم اعلام شد. در مورد این اتحاد، جان اسکالی گفت: "استراتژی مکینتاش در دهه ۱۹۸۰ برای ما بسیار خوب جواب داد، اما ما فکر نمی‌کردیم با استفاده از آن مدل در دهه ۱۹۹۰ بتوانیم نسل بعدی محاسبات را ایجاد کنیم. با کار با ای بی ام و در دسترس قرار دادن آن برای همه، می‌توان تأثیر بسیار گسترده تری نسبت به مکینتاش در این فناوری‌ها داشت. " توسعه پاور ۶۰۱ تراشه آغاز شده در ماه اکتبر سال ۱۹۹۱ و در ۲۱ ماه به پایان رسید، از ماه ژوئیه سال ۱۹۹۳ وارد تولید انبوه شد. بسیاری از توسعه دهندگان برنامه‌های مکینتاش از این ماشین‌ها برای تولید درگاه‌های اولیه PowerPC محصولاتشان استفاده می‌کردند، زیرا ابزارهای توسعه PowerPC مبتنی بر مکینتاش آماده نبودند. پروژه‌های PowerPC 603 (که در کاهش مصرف برق متمرکز بود) و ۶۰۴ (که روی عملکرد بالا متمرکز بودند) نیز در همان زمان در حال انجام بودند. در ژوئیه ۱۹۹۲، تصمیم گرفته شد که خواستار انتشار اولیه نرم‌افزار سیستم را کاهش دهد. اپل به جای تلاش برای ایجاد هسته ای کاملاً جدید، تولید نسخه ای از سیستم ۷ را متمرکز کرد که در آن بخشهایی از ROM موجود در جعبه ابزار مکینتاش بازنویسی شده باشد تا از کد PowerPC بومی به جای تقلید از 680x0 استفاده شود. نسخه آزمایشی با موفقیت همراه بود و در ماه‌های بعدی، طرح محصول شامل سه مدل شد: سطح ابتدایی ۶۱۰۰، میان رده ۷۱۰۰ که در قاب دسک تاپ Macintosh IIvx قرار دارد و مدل پیشرفته ۸۱۰۰ مبتنی بر جعبه برج کوچک کوادرا ۸۰۰. چهارمین پروژه، کارت ارتقا پردازنده مکینتاش، در ژوئیه سال ۱۹۹۳ با هدف ارائه یک راهکار مستقیم ارتقا به دارندگان رایانه‌های مکینتاش مستقر در Centris و Quadra آغاز شد. | ## بخش 2: مکینتاش پاور | اهمیت این امر به ویژه برای کوادرا ۷۰۰، ۹۰۰ و ۹۵۰ که قرار نبود جایگزینی کامل برد منطقی دریافت کنند، قابل توجه بود. برنامه اصلی این بود که اولین دستگاه مکینتاش پاور در ۲۴ ژانویه ۱۹۹۴، دقیقاً ده سال پس از عرضه اولین مکینتاش منتشر شود. یان دییری، که در آن زمان مدیر کلیپین و مدیر کل بخش شخصی رایانه بود، تاریخ انتشار را به ۱۴ مارس منتقل کرد تا وقت کافی برای تولید داشته باشد. اپل به‌طور معمول بسته‌های بروزرسانی را ماه‌ها پس از معرفی مکینتاش جدید منتشر کرده بود. مکینتاش پاور در ۱۴ مارس به‌طور رسمی در مرکز هنرهای نمایشی لینکلن در منهتن معرفی شد. پیش خرید مدل‌های جدید مکینتاش پاور سریع بود، به طوری که ۱۵۰٬۰۰۰ دستگاه اعلام شده تا آن تاریخ فروخته شده‌است. در بررسی MacWorld از ۶۱۰۰/۶۰ اشاره شده‌است که «نه تنها اپل سرانجام عملکردی را که حدود ۸ سال پیش با حضور رایانه‌های شخصی با استفاده از پردازنده مرکزی ۸۰۳۸۶ اینتل از دست نداد، بلکه بدست آورد، اما بسیار جلوتر است.» عملکرد نرم‌افزار 680x0 به دلیل لایه شبیه‌سازی کندتر است، اما معیارهای MacWorld عملکرد CPU، دیسک، فیلم و نقطه شناور به مراتب سریعتر از Quadra 610 را که جایگزین شده‌است نشان می‌دهد. انواع عملکردی این دستگاه‌ها نیز فروخته شد، و ادامه مارک تجاری دیگر مدل‌های مکینتاش برای فروش در فروشگاه‌های بزرگ و خرده فروشی‌های الکترونیکی جعبه بزرگ را ادامه داد. در حالی که 5200 LC به دلیل طراحی، عملکرد و هزینه آن مورد استقبال خوب منتقدان قرار گرفت، هم آن و هم ۶۲۰۰ از مشکلات پایداری رنج می‌بردند (و در مورد ۵۲۰۰، مشکلات نمایشگر نیز وجود دارد) که فقط با آوردن برای تعویض قطعات به نمایندگی اپل مراجعه کنید. در اواسط سال ۱۹۹۵، خط نوظهور مکینتاش پاور تقریباً تمام خطوط قبلی مکینتاش را جایگزین کرد، فقط مدل‌های پیشرفته Quadra 950 و دو مدل آموزشی ارزان قیمت (مکینتاش LC 580 و دسکتاپ LC 630) در خط تولید باقی ماند. بازار رقابتی «کارتهای شتاب دهنده» که برای سیستمهای قبلی مکینتاش وجود داشته‌است، به دلیل قیمت نسبتاً پایین کارت ارتقا پردازنده مکینتاش اپل (۶۰۰ دلار آمریکا) تا حد زیادی ناپدید شد. هنگامی که مکینتاش پاور معرفی شد، همان اتصالات داخلی و خارجی داخلی سایر مدلهای مکینتاش را شامل می‌شود، که همه آنها (صرفه جویی در ورودی و خروجی صدا) کاملاً اختصاصی بوده یا بیشتر به کامپیوترهای اپل اختصاص دارد. اولین نسل مکینتاش پاور با NuBus ساخته شده بود، اما در پایان سال ۱۹۹۳ مشخص شد که گذرگاه PCI اینتل به قطعه گسترده‌ای تبدیل خواهد شد. موقعیت اپل به عنوان یک پخش کننده نسبتاً کوچک در بازار رایانه‌های شخصی بزرگتر به این معنی بود که تعداد کمی از سازندگان دستگاه در ایجاد نسخه‌های سازگار با NuBus و PCI کارت‌های خود سرمایه‌گذاری می‌کنند. ۸۵۰۰ و ۹۵۰۰ در حدود PowerPC 604 جدید ساخته شده‌اند و از ۱۲۰ شروع می کنندمگاهرتز بررسی اینفو ورلد از ۸۵۰۰ بهبود سرعت در "مجموعه برنامه‌های تجاری" خود را از ۱۰ دقیقه با ۸۱۰۰/۱۰۰ به ۷:۳۷ برای ۸۵۰۰/۱۲۰ بهبود بخشید. آنها همچنین اشاره کردند که ۸۵۰۰ به‌طور متوسط ۲۴ تا ۴۴ درصد سریعتر از تراشه اینتل پنتیوم با سرعت مشابه کار می‌کند و در کارهای گرافیکی و انتشار به دو برابر افزایش می‌یابد. موفقیت بازار کلون مکینتاش همچنین اپل را بر آن داشت تا ماشین ارزان قیمت خود را با استفاده از قطعات و تکنیک‌های تولید که در آن زمان هم در بازار کلون و هم در بازار دسک تاپ وینتل رایج بود، تولید کند. در کنار انتقال به PCI، اپل انتقال تدریجی را از هارد دیسک‌های SCSI به IDE به عنوان یک اقدام صرفه جویی در هزینه، هم برای خود و هم برای کاربرانی که می‌خواستند هارد دیسک‌های خود را ارتقا دهند، آغاز کرد. مدل‌های پایین رده ۵۲۰۰ و ۶۲۰۰ برای اولین بار از درایوهای داخلی IDE استفاده کردند، اگرچه اتصال SCSI خارجی ۲۵ پین اختصاصی اپل باقی مانده‌است. این یک نسخه اختصاصی اتصال استاندارد رابط واحد استاندارد اترنت گسترده برای 10BASE5 اترنت بود که اپل برای جلوگیری از سردرگمی با کانکتور ۱۵ پینی که اپل برای اتصال نمایشگرهای خارجی استفاده کرده بود، ایجاد کرده بود. برای چندین سال پس از آن، تعدادی از اشخاص ثالث دانگل‌هایی را ایجاد کردند که سازگاری معکوس را برای کاربران سیستم‌های جدید مک پاور با سخت‌افزار قدیمی فراهم می‌کند. در برخی موارد، این شرکت‌ها آداپتورهایی را تولید می‌کنند که با طراحی زیبایی مک پاور مطابقت دارد. اندکی پس از بازگشت استیو جابز به اپل در سال ۱۹۹۷، جونی آیو به عنوان معاون ارشد طراحی صنعتی منصوب شد. با توجه به موفقیت حیاتی و تجاری iMac , Ive و تیم او یک طراحی کاملاً جدید برای مکینتاش پاور G3 ایجاد کردند که بسیاری از اصول زیبایی iMac (منحنی‌ها، پلاستیک‌های شفاف، استفاده از رنگ) را با سهولت ترکیب می‌کند. نتیجه این کار مکینتاش پاور G3 (آبی و سفید) بود، ماشینی که جایزه قابل توجهی از سوی بازرسان دریافت کرد، از جمله جایزه تعالی فنی مجله PC آنها نوشتند: "مک پاور سریع‌ترین دسترسی را به درون رایانه ای که تاکنون دیده‌ایم فراهم می‌کند." "فقط یک دستگیره را بلند کنید و یک در لولایی همه چیز را در داخل نشان می‌دهد." این طرح مورد با کد "El Capitan" در تمام طول عمر Power Mac G4 حفظ شد. معرفی مینی برج G3 آبی و سفید همچنین نشان دهنده پایان طراحی رومیزی و همه موارد در یک مورد مکینتاش پاور است که iMac جایگزین نمونه دوم می‌شود. مدل دوم بنام مک پاور G4 مکعبی در سال ۲۰۰۰ معرفی شد که مشخصات یک میان برد مک پاور G4 را در مکعبی کمتر از ۹ "در هر محور قرار می‌داد. این مدل حدود یک سال قبل از توقف در فروش بود و موفقیت فروش محسوب نمی‌شد (۱۵۰٬۰۰۰ دستگاه فروخته شد، حدود یک سوم پیش‌بینی‌های اپل)، اما طراحی متمایز رایانه و هارمن همراه آن بود سخنرانان کاردون موزه هنر مدرن در شهر نیویورک را ترغیب کردند تا آنها را در مجموعه خود نگه دارد. به عنوان مثال، آبی و سفید G3 دارای حروف "G3" در کنار آن است که به‌طور کامل یک سوم ارتفاع کل جعبه هستند، فاصله قابل توجهی با برچسب‌های کوچکی که معمولاً در رایانه‌های قبلی مکینتاش استفاده می‌شود. یکی از عناصر مرتبط با استراتژی بازاریابی اپل، به ویژه پس از اواسط سال ۲۰۰۱، برجسته کردن آنچه آنها " افسانه مگاهرتز " توصیف کردند، اعتقاد به این مسئله است که سرعت ساعت پردازنده با عملکرد ارتباط مستقیم دارد. این موضوع با معرفی پنتیوم ۴ اینتل که دارای نرخ کلاک قابل توجهی بالاتر از تراشه‌های رقیب سان، ای بی ام و ای ام دی است، اما بدون مزیت عملکرد مربوط به آن، اهمیت پیدا کرده بود. ارائه‌های عمومی این شرکت - به ویژه Stevenotes - اغلب بخشهای طولانی با یک کامپیوتر Compaq یا دل پر قدرت را در یک سری معیارها و وظایف نوشتاری، معمولاً در ادوبی فتوشاپ، در برابر مکینتاش پاور قرار می‌دهند. | ## بخش 3: مکینتاش پاور | این ارائه‌ها اغلب نشان می‌داد که مکینتاش پاور بهترین تراشه‌های پنتیوم اینتل را با حاشیه به میزان قابل توجهی بیش از ۵۰٪ نشان می‌دهد، اما معیارهای مستقل این موضوع را تأیید نمی‌کنند. مک پاور G5 و پایان قدرت (۲۰۰۳–۲۰۰۶) تا زمان معرفی مک پاور G5 در کنفرانس جهانی توسعه دهندگان اپل در ژوئیه ۲۰۰۳، محدوده دسکتاپ اپل از نظر عملکرد از رایانه‌های رقیب به مراتب عقب بود. G5 با انتقال به پردازنده PowerPC 970 با سرعت کلاک تا ۲٫۰ گیگاهرتز بیشتر این فاصله را برطرف کرد، و یک معماری کامل ۶۴ بیتی شد. همچنین یک طرح محفظه اصلاح شده قابل توجهی ارائه داد و جایگزین استفاده از پلاستیک‌ها با آلیاژ آلومینیوم آنودایز شد. اینفوورلد G5 را "بهترین کار اپل" توصیف کرد و گفت: "نیاز فعلی به محاسبه‌های سریع، چند وظیفه ای عمیق و رابط کاربر پاسخگو را تأمین می‌کند" - همچنین نیاز آینده رایانه‌های رایج که به سرعت مجموعه داده‌های عظیم را پردازش و تحلیل می‌کند " مجله PC مجدداً جایزه بهترین عملکرد فنی را در سال ۲۰۰۳ به مک پاور G5 اعطا کرد. با این حال، وزن سنگین G5 (10 پوند بیشتر از Quicksilver Power مک G4 سال گذشته)، محدودیت گزینه‌های داخلی، مشکلات مربوط به حلقه زمین و سر و صدا در واحدهای منبع تغذیه مدل‌های تک پردازنده ، انتقادات قابل توجهی را نسبت به این محصول نشان داد. این امر منجر به این شد که اداره استاندارد تبلیغات در انگلستان پس از آزمایش‌های مستقل انجام شده، ادعا استفاده از عبارت «سریعترین و قدرتمندترین رایانه شخصی جهان» برای توصیف مک پاور G5 منع کرد و این ادعا را نادرست تشخیص داد. اعلام انتقال در اواسط سال ۲۰۰۵ انجام شد، اما نسل سوم سیستم‌های G5 در اواخر سال ۲۰۰۵ معرفی شد. این نه تنها اولین رایانه اپل با چهار هسته پردازشی بود، بلکه اولین رایانه ای بود که به جای PCI-X برای گسترش داخلی از پی سی آی اکسپرس استفاده کرد. همچنین به یک اتصال برق IEC 60320 C19 نیاز داشت، که بیشتر از سخت‌افزار سرور قفسه ای بود، به جای اتصال استاندارد C13 که در رایانه‌های شخصی استفاده می‌شود. پایان رسمی خط مکینتاش پاور در کنفرانس جهانی توسعه دهندگان در سال ۲۰۰۶ انجام شد، جایی که فیل شیلر جایگزین آن، مک پرو را معرفی کرد. طراحی محفظه G5 برای مک پرو حفظ شد و هفت سال دیگر همچنان مورد استفاده قرار گرفت و آن را در زمره طولانی‌ترین طرح‌های تاریخ اپل قرار داد. انواع مدل‌های مکینتاش پاور را می‌توان به‌طور کلی به دو دسته طبقه‌بندی کرد، این بستگی به این دارد که آیا آنها قبل از اینکه اپل استراتژی محصول «چهار ربع» خود را در سال ۱۹۹۸ منتشر کند ، منتشر شد. این به استثنای مک پاور مکعبی G4 است که در ۲۰۰۰ و ۲۰۰۱ در استراتژی محصول جدید به یک مدل کاهش یافت. به عنوان مثال، مکینتاش پاور ۶۳۰۰/۱۲۰ از فاکتور شکل Quadra 630 استفاده می‌کند و دارای پردازنده است. ماشین آلات با "AV" به نام خود نشان دهنده انواع مختلفی است که شامل قابلیت‌های صوتی و تصویری گسترده‌است. ماشین‌هایی که "MP" به نام آنها دارند، نشانگر ماشین‌هایی هستند که شامل دو CPU هستند. نسل اول از پردازنده‌های PowerPC 601 و ۶۰۳ استفاده می‌کند و از اسلات‌های توسعه دهنده NuBus قدیمی استفاده می‌کند، در حالی که نسل دوم از تراشه‌های سریعتر 603e، ۶۰۴ و 604e و همچنین اسلات‌های توسعه PCI استاندارد صنعت استفاده می‌کند. PM 4400 یک کیف دسک تاپ با ارتفاع ۵٫۴ اینچ، مناسب برای قرار دادن افقی با مانیتور در بالا. مکینتاش پاور ۴۴۰۰/۱۶۰، ۲۰۰، ۲۰۰ (سازگار با رایانه شخصی) (در برخی مناطق با عنوان مکینتاش پاور ۷۲۲۰ به بازار عرضه می‌شود) PM 5200 PM 5200 یک فاکتور همه در یک با مشخصات و طراحی داخلی مشابه کوادرا ۶۳۰ است. فرم فاکتور Centris 610 یک طرح کم حجم «جعبه پیتزا» با ارتفاع ۳٫۴ اینچ که قرار است روی دسک تاپ با مانیتور در بالا قرار گیرد. مکینتاش پاور ۶۱۰۰/۶۰، 60AV، ۶۶، 66AV، ۶۶ (سازگار با DOS) کوادرا ۶۳۰ فرم کوادرا ۶۳۰ یک طرح افقی با ارتفاع ۴٫۳ اینچ که برای قرار دادن یک مانیتور در بالا مناسب است. فاکتور فرم IIvx یک فاکتور فرم دسک تاپ افقی گرا با ارتفاع ۶ اینچی، مناسب برای قرار دادن یک مانیتور در بالا است. مکینتاش پاور ۷۱۰۰/۶۶، 66AV، ۸۰، 80AV PM 7500 فرم فاکتور PM 7500 یک طرح دسک تاپ افقی گرا با ارتفاع ۶٫۱۵ اینچ که برای قرار دادن یک مانیتور در بالا مناسب است. مکینتاش پاور ۷۲۰۰/۷۵، ۹۰، 120 (PC)، 200 (PC) مکینتاش پاور ۷۳۰۰/۱۶۶، 180 (PC)، ۲۰۰ مکینتاش پاور ۷۵۰۰/۱۰۰ مکینتاش پاور ۷۶۰۰/۱۲۰، ۱۳۲، ۲۰۰ کوادرا ۸۰۰ فرم فاکتور Quadra 800 یک طرح مینی برج است، با عرض ۷٫۷ اینچ. مکینتاش پاور ۸۱۰۰/۸۰، 80AV، ۱۰۰، 100AV، ۱۱۰، 110AV مکینتاش پاور ۸۱۱۵/۱۱۰ مکینتاش پاور ۸۲۰۰/۱۰۰، ۱۲۰ مکینتاش پاور ۸۵۰۰/۱۲۰، ۱۳۲، ۱۵۰، ۱۸۰ مکینتاش پاور ۸۵۱۵/۱۲۰ PM 9600 فرم فاکتور PM 9600 یک طرح مینی برج با عرض ۹٫۷ اینچ. مکینتاش پاور ۸۶۰۰/۲۰۰، ۲۵۰، ۳۰۰ مکینتاش پاور ۹۵۰۰/۱۲۰، ۱۳۲، ۱۵۰، 180MP، ۲۰۰ مکینتاش پاور ۹۵۱۵/۱۳۲ مکینتاش پاور ۹۶۰۰/۲۰۰، 200MP، ۲۳۳، ۳۰۰، ۳۵۰ ۱۹۹۷–۲۰۰۶ با شروع مکینتاش پاور G3، اپل نام محصول خود را تغییر داده و شامل تولید CPU PowerPC می‌شود، و سپس نام آن را در براکت‌ها می‌آورد. مدل‌های همه در یک در نهایت به خط ای مک منتقل می‌شوند، در حالی که مدل‌های جمع و جور فاکتور به مک مینی منتقل شدند. مکینتاش پاور G3 (دسکتاپ، مینی تاور، همه در یک، آبی و سفید) مک پاور G4 مک پاور مکعبی G4 مک پاور G5 (اصلی، ژوئن ۲۰۰۴، اواخر ۲۰۰۴، اوایل ۲۰۰۵، اواخر ۲۰۰۵) نامگذاری نام تجاری Power Mac برای رایانه‌های برجسته سبک اپل مورد استفاده قرار گرفت، که عمدتاً برای مشاغل و متخصصان خلاق هدف قرار گرفته بود، در تمایز نسبت به خط "iMac" جمع و جورتر آنها (که برای استفاده در منزل در نظر گرفته شده‌است) و خط "eMac" (برای آموزش بازارها) آنها معمولاً به جدیدترین فناوریهای اپل مجهز بودند و بالاترین قیمتها را در بین مدلهای رومیزی اپل داشتند. تبلیغات و بازاریابی اپل با یک کمپین تبلیغاتی متشکل از چندین تبلیغات تلویزیونی و تبلیغات چاپی، مکینتاش پاور را به عنوان یک رایانه شخصی پیشرفته با هدف تجارت و حرفه ای خلاق قرار داد. در تبلیغات تلویزیونی از شعار " آینده بهتر از آنچه انتظار داشتید " استفاده شده‌است، سه کامپیوتر اول مکینتاش پاور برای نمایش ویژگی‌های خاص مانند شبکه و سازگاری MS-DOS استفاده می‌شود. | ## جمع‌بندی | در سال ۱۹۹۳ و ۱۹۹۴، یک کمپین تبلیغاتی تلویزیونی ایجاد شده توسط BBDO با شعار «این کار بیشتر است، هزینه کمتری دارد، به همین سادگی» پخش شد.