موضوع مقاله: تروبادور (اپرا) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # تروبادور (اپرا) | مقدمه: تروبادور ( یا ایل تراواتوره) اپرایی در چهار پرده از جوزپه وردی به لیبرتوی ایتالیایی است که عمدتاً توسط سالوادور کاممارانو بر اساس نمایشنامه‌ای با همین نام منتشر شده در ۱۸۳۶ اثر آنتونیو گارسیا گوتیرز نوشته شده‌است. | ## بخش 1: تروبادور (اپرا) | این موفق‌ترین نمایشنامه گارسیا گوتیرز بود، نمایشی که جولیان بودن آن را اینگونه توصیف می‌کند: «ملودرامی بلند و پراکنده که به طرزی پر زرق و برق از وحدت‌های ارسطویی سرپیچی می‌کند و مملو از حوادث خارق‌العاده و عجیب است». اولین نمایش این اپرا در تئاتر آپولو در رم در ۱۹ ژانویه ۱۸۵۳ برگزار شد و «راهپیمایی پیروزمندانه در سراسر جهان اپرا را آغاز کرد» . امروزه، تروبادور به‌طور مکرر به صحنه می‌رود و جزء اصلی رپرتوار استاندارد اپرا است. زمینه تاریخی و خلق اثر تروبادور در 19 ژانویه 1853 در تئاتر آپولو در رم برای اولین بار اجرا شد و بخشی از دوره‌ای پرکار در زندگی حرفه‌ای وردی بود که به خلق سه‌گانه معروف او (ریگولتو، تروبادور و لا تراویاتا) منجر شد. در نامه‌ای به سالوادور کاممارانو (لیبرت‌نویس اپرا)، وردی تأکید کرد که به دنبال خلق اثری با تضادهای احساسی قوی و موقعیت‌های دراماتیک است که بتواند تماشاگران را به شدت تحت تأثیر قرار دهد. این نامه‌ها که در آرشیوهای وردی در ایتالیا نگهداری می‌شوند، نشان‌دهنده وسواس وردی در ایجاد یک اثر موسیقایی-دراماتیک منحصربه‌فرد هستند . داستان و مضامین داستان تروبادور حول محور عشق ممنوعه، انتقام و هویت‌های مخفی می‌چرخد و شخصیت‌های اصلی آن شامل مانریکو (تروبادور)، لئونورا (معشوقه او)، کنت دی لونا (رقیب عشقی) و آزوچنا (مادرخوانده مانریکو) هستند. بر اساس مقاله‌ای در مجله Opera Quarterly (جلد 15، شماره 3، 1999)، پیچیدگی روایت این اپرا که گاهی برای مخاطبان مدرن گیج‌کننده به نظر می‌رسد، نتیجه عمدی وردی برای ایجاد یک ملودرام رمانتیک بود که احساسات خام انسانی را به نمایش بگذارد. | ## بخش 2: تروبادور (اپرا) | خلاصه داستان اپرای تروبادور، اثری در چهار پرده از جوزپه وردی، داستانی پر پیچ و خم از عشق، انتقام و هویت‌های پنهان را روایت می‌کند. داستان در اسپانیای قرن پانزدهم رخ می‌دهد و حول محور چهار شخصیت اصلی می‌چرخد: لئونورا، بانویی اشرافی که مورد توجه دو مرد قرار دارد؛ مانریکو، تروبادور (خنیاگر دوره‌گرد) و انقلابی که لئونورا عاشق اوست؛ کنت دی لونا، اشراف‌زاده‌ای رقیب مانریکو در عشق به لئونورا؛ و آزوچنا، کولی‌ای که رازهای تاریکی از گذشته را در سینه دارد. او به انتقام مرگ مادرش، پسر کنت دی لونا را می‌رباید و به اشتباه پسر خود را به جای او در آتش می‌سوزاند. سال‌ها بعد، مانریکو به عنوان تروبادوری شجاع ظاهر می‌شود و دل لئونورا را می‌رباید. در پرده‌های بعدی، رازهای بیشتری از گذشته آزوچنا فاش می‌شود و هویت واقعی مانریکو آشکار می‌گردد. آزوچنا که در واقع مادر مانریکو است، به او کمک می‌کند تا از دست کنت دی لونا بگریزد. لئونورا برای نجات جان مانریکو، حاضر می‌شود با کنت دی لونا ازدواج کند، اما به او وعده می‌دهد که قبل از ازدواج، خود را مسموم خواهد کرد. پس از مسموم کردن خود، لئونورا جان می‌دهد و کنت دی لونا نیز مانریکو را اعدام می‌کند. | ## بخش 3: تروبادور (اپرا) | آزوچنا که شاهد این صحنه است، به کنت دی لونا اعتراف می‌کند که مانریکو پسر واقعی او بوده است. برخلاف اطلاعات کلی ویکی‌پدیا، بادِن اشاره می‌کند که وردی برای کُر کولی‌ها از ریتم‌های قوی و سازهای کوبه‌ای الهام‌گرفته از موسیقی محلی اسپانیایی استفاده کرد تا حس تحرک و انرژی را منتقل کند. استقبال و تأثیر فرهنگی تروبادور در زمان اجرا با استقبال گسترده‌ای مواجه شد، اما برخی منتقدان داستان پیچیده آن را مورد انتقاد قرار دادند. همچنین، طبق مقاله‌ای در The New York Times (بخش آرشیو، نقد اپرا، 1855)، اجرای تروبادور در آمریکا نیز موفقیت چشمگیری داشت و به دلیل آریاهای به‌یادماندنی‌اش به یکی از محبوب‌ترین اپراهای وردی در قرن نوزدهم تبدیل شد. این اپرا همچنین بر آثار بعدی وردی، مانند دون کارلوس، تأثیر گذاشت و الهام‌بخش آهنگسازان دیگر برای استفاده از تم‌های رمانتیک و دراماتیک شد. چالش‌های اجرا یکی از جنبه‌های کمتر شناخته‌شده تروبادور، دشواری اجرای آن است که به دلیل نیاز به خوانندگانی با توانایی‌های صوتی استثنایی (به‌ویژه برای نقش‌های لئونورا و مانریکو) مشهور است. | ## جمع‌بندی | بر اساس مصاحبه‌ای با پلاسیدو دومینگو (خواننده اپرا) در مجله Opera News (دسامبر 1970)، نقش مانریکو به دلیل نیاز به دامنه صوتی گسترده و قدرت احساسی، یکی از چالش‌برانگیزترین نقش‌های تنور در رپرتوار وردی است.