موضوع مقاله: ماری دنیزارد | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ماری دنیزارد | مقدمه: ماری یوجینی گیبریل دنیزارد (؛ ۳ آوریل ۱۸۷۲۲۱ مهٔ ۱۹۵۹) فعال فمینیست فرانسوی بود. | ## بخش 1: ماری دنیزارد | او در ۱۷ ژانویهٔ ۱۹۱۳ به نخستین زنی تبدیل شد که در انتخابات ریاست‌جمهوری فرانسه نامزد شد. 9 (vues 180-181 sur 433) مادر او، ماری سوفی-ژولی لسورد، یک خیاط، و پدرش چارلز-جوزف دنیزارد، دندانپزشک بود. و گمان می‌رود که پیش از سال ۱۹۱۰ در نشریهٔ فمینیستی لا فوند متعلق به مارگوریت دوراند مشارکت داشته بوده باشد. او همچنین در تهیهٔ گزارش پل دوساوسوی، نمایندهٔ پارلمان در حمایت از حق رای زنان، در کنار دیگر فعالان برجستهٔ حقوق زنان اهل فرانسه در زمینهٔ حق رای مشارکت داشت. کد ناپلئون که در سال ۱۸۰۴ وضع شد، ناتوانی حقوقی و سیاسی زنان را اعلام کرد و به‌عنوان مانعی برای جلوگیری از تلاش‌ها در جهت بهبود حقوق سیاسی زنان در نظر گرفته شد و مورد استفاده قرار گرفت. دنیزارد نامزدی خود را برای ورود به مجلس نمایندگان (پارلمان) فرانسه در انتخابات مجلس قانونگذاری فرانسه در سال ۱۹۱۰ اعلام کرد و در حوزهٔ انتخابیه آمین شرکت کرد. او خواستار حقوق مدنی برای زنان شد و علیه آسیب‌هایی که اعتیاد به الکل در میان طبقات کارگر ایجاد می‌کرد و علیه رها کردن کودکان به مبارزه پرداخت. با این حال، او به‌عنوان یک زن، واجد شرایط نامزدی در انتخابات نبود و برگه‌های رأی با نام او در میان آرای مأخوذه شمارش نشد. فرانسه در سال ۱۹۴۴ به زنان حق رأی دادن و شرکت در انتخابات را اعطا کرد و نخستین فرصت آن‌ها برای استفاده از این حق در ۲۹ آوریل ۱۹۴۵ محقق شد. در همان سال (۱۹۱۰)، دنیزارد پیش‌نویسی را به نفع حق رأی و نامزدی زنان تهیه کرد که لوئیس لوسین کلوتز، نمایندهٔ پارلمان و مشاور عمومی حزب رادیکال از کانتون روزیر-آن-سانتر، موافقت کرد که آن را به مجمع ارائه کند؛ پیش‌نویسی که با اکثریت آراء در ۳۰ سپتامبر ۱۹۱۰ تصویب شد. | ## بخش 2: ماری دنیزارد | دنیزارد در مقاله‌ای که در اتاق آمین منتشر شد، نظر خود در مورد متن این پیش‌نویس را اعلام کرد و از متن آن دفاع کرد. در مارس ۱۹۱۱، دنیزارد نامه‌ای به بخشدار سام فرستاد و خواستار معافیت «کلیه مالیات‌ها و مشارکت‌های شخصی» شد و اشاره کرد که از آنجایی که زنان از همهٔ حقوق سیاسی محروم هستند، «نباید مجبور به تحمل قوانین و مالیات‌هایی شوند که به آن‌ها رضایت نداده‌اند». نامزدی برای ریاست‌جمهوری روزنامه‌نگار فرناند هاوزر در ۲۶ دسامبر ۱۹۱۲ در لو ژورنال نوشت: «فمینیست‌ها گاهی ادعا کرده‌اند که کنگره می‌تواند یک زن را انتخاب کند؛ این یک اشتباه است. متن قانون اساسی به صراحت می‌گوید: «رئیس‌جمهوری» به شکل مردانه؛ بنابراین، هیچ شکی وجود. ماری دنیزارد تصمیم گرفت این چالش را انجام دهد و آن را به هاوزر اعلام کرد، هاوزر با او مصاحبه کرد و در ۴ ژانویهٔ ۱۹۱۳ عکس او را در صفحهٔ اول لو ژورنال منتشر کرد. دنیزارد با ذکر نمونه‌های تاریخی از نایب‌السلطنه‌های پادشاهی فرانسه، در کنار امپراتور کاترین کبیر روسیه و ملکه ویکتوریای بریتانیا، و همچنین نمونه‌های معاصر ملکه ویلهلمینای هلند، و دوشس بزرگ ماری آدلاید لوکزامبورگ، به این موضوع اشاره کرد که پیش از این نیز زنانی وجود داشته‌اند که ریاست حکومت‌ها را بر عهده داشته‌اند. اگرچه او توجه زیادی به دنیزارد نکرد، اما مجله لا فرانسیاس متعلق به جین میسم همدلی بیشتری با این «نمایش سادهٔ اصول»، که «به هدف تبلیغاتی خود دست یافت» داشت و تأکید کرد که نامزد «یک فمینیست غیور و جدی» بوده است.La Française, 11 January 1913, . پس از ۱۹۱۳ در سال ۱۹۱۴، ماری دنیزارد در هفته‌نامهٔ گریه زنان که او سردبیری بخش ویژهٔ سم آن را بر عهده داشت، مشارکت کرد. با این حال، خیلی زود با حامی روزنامه، قاضی جورج بونژان، که از پرداخت هزینه به او خودداری کرد، دچار اختلاف شد. وضعیت مالی دنیزارد متزلزل شد و او دیگر نمی‌توانست اجارهٔ آپارتمانی را که خودش و مادرش در خیابان لاوالارد در آمین در آن زندگی می‌کردند، بپردازد. | ## بخش 3: ماری دنیزارد | او در ۶ مه ۱۹۱۴، پس از اظهارات تهدیدآمیز در خطاب به مأمور اجرائیه که توسط صاحبخانه‌اش فرستاده شده بود، دستگیر شد. در نهایت، دادگاه با ملایمت با او برخورد کرد و او را به جرم تحقیر فقط به ۲۵ فرانک جریمهٔ تعلیقی محکوم کرد. بعداً در سال ۱۹۱۴، او به دلیل وقوع جنگ جهانی اول محل سکونت خود را ترک کرد و به بوردو رفت. او در این دوره اظهارات صلح‌طلبانه‌ای را مطرح کرد که مورد تأیید نخبگان سیاسی نبود. دنیزارد سپس به دلیل نارضایتی‌ای که از طردش از زندگی سیاسی ابراز کرد، تحت نظارت اداره امنیت عمومی قرار گرفت. در نوامبر ۱۹۲۲، او طوماری را به سنا ارسال کرد که در آن مدعی شد قربانی سوءاستفاده از قدرت شده است. در سال ۱۹۲۸، او با تشخیص پارانویا و «توهمات خواسته‌های سیاسی-اجتماعی» به یک تیمارستان در لیم منتقل شد. ماری دنیزارد در ۲۱ مهٔ ۱۹۵۹ در همان تیمارستان واقع در لیمه (لات)، پس از ۳۲ سال زندگی در آنجا، درگذشت. | ## جمع‌بندی | در ۲۰ مهٔ ۲۰۲۴، به‌عنوان بخشی از رویداد روزهای میراث، از یک لوح یادبود ماری دنیزارد در تالار شهر پونترو رونمایی شد.