موضوع مقاله: غذایابی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # غذایابی | مقدمه: این رفتار یکی از کلیدی‌ترین جنبه‌های بوم‌شناسی رفتاری است، زیرا به طور مستقیم بر شایستگی تکاملی جانور—یعنی توانایی بقا و تولید مثل—تأثیر می‌گذارد. | ## بخش 1: غذایابی | جانوران باید بین کسب انرژی از غذا و هزینه‌هایی مانند مصرف انرژی برای جستجو و خطر شکار شدن، تعادل برقرار کنند. این نظریه فرض می‌کند که فرگشت از طریق انتخاب طبیعی رفتارهایی را برگزیده است که سود خالص (انرژی به دست آمده منهای انرژی مصرف شده) را به حداکثر می‌رساند.منبع معتبر برای نظریه غذایابی بهینه برای مثال، این نظریه پیش‌بینی می‌کند که یک جانور چه زمانی باید یک تکه غذای کوچک را رها کرده و به جستجوی غذای بزرگ‌تر و مغذی‌تر بپردازد. عوامل تأثیرگذار بر رفتار غذایابی رفتار غذایابی یک پدیده پیچیده است که تحت تأثیر عوامل درونی و بیرونی گوناگونی قرار دارد. پستانداران جوان، روش‌های مؤثر غذایابی را از طریق مشاهده و یادگیری اجتماعی از اعضای باتجربه گروه می‌آموزند. برای نمونه، بسیاری از پستانداران جوان با مشاهده والدین یا اعضای گروه یاد می‌گیرند که کدام غذاها خوراکی و کدام سمی هستند و چگونه باید طعمه را شکار کرد.منبع برای نقش یادگیری ژنتیک برخی از جنبه‌های رفتار غذایابی غریزی و مبتنی بر ژنتیک هستند. برای مثال، نوع الگوی جستجو یا ترجیح دادن برخی طعم‌ها می‌تواند به صورت ژنتیکی در یک گونه برنامه‌ریزی شده باشد. حضور شکارچیان خطر شکار شدن یکی از مهم‌ترین عوامل محدودکننده در رفتار غذایابی است. | ## بخش 2: غذایابی | جانوران اغلب مجبورند بین دسترسی به یک منبع غذایی غنی و ماندن در یک مکان امن، یکی را انتخاب کنند. این پدیده که به «بوم‌شناسی ترس» (Ecology of Fear) معروف است، باعث می‌شود جانوران از مناطق پرخطر دوری کرده یا زمان کمتری را در آنجا صرف غذایابی کنند، حتی اگر آن مناطق سرشار از غذا باشند.منبع معتبر برای بوم‌شناسی ترس انگلی آلودگی به انگل‌ها می‌تواند وضعیت فیزیولوژیک جانور را تغییر داده و بر رفتار غذایابی آن تأثیر بگذارد. جانوران بیمار ممکن است توانایی کمتری برای شکار داشته باشند یا برای جبران، به دنبال غذاهایی با هضم آسان‌تر بگردند. در برخی موارد، جانوران برای مقابله با انگل‌ها به خوددرمانی روی می‌آورند و گیاهان یا موادی را مصرف می‌کنند که خاصیت دارویی دارند.منبع برای تأثیر انگلی انواع غذایابی رفتار غذایابی را می‌توان بر اساس ساختار اجتماعی جانوران به دو دسته اصلی تقسیم کرد. در شرایطی که غذا متمرکز و قابل دفاع است، مانند این دان‌خوری، غذایابی انفرادی می‌تواند سودمندتر از غذایابی گروهی باشد. غذایابی انفرادی خطر دیده شدن توسط شکارچیان را کاهش می‌دهد اما از مزایای همکاری گروهی بی‌بهره است. این کار مزایا و معایب خاص خود را دارد: مزایا: افزایش شانس یافتن غذا (چشم‌های بیشتر برای جستجو)، توانایی شکار طعمه‌های بزرگ‌تر (مانند گرگ‌ها)، و دفاع بهتر در برابر شکارچیان از مزایای اصلی این روش است. | ## بخش 3: غذایابی | معایب: رقابت مستقیم بر سر غذا بین اعضای گروه، افزایش احتمال انتقال بیماری‌ها و انگل‌ها، و جلب توجه بیشتر شکارچیان از معایب آن به شمار می‌رود. شیرها نمونه‌ای کلاسیک از جانورانی هستند که اندازه گروه شکار خود را بر اساس عواملی چون نوع طعمه، دفاع از قلمرو و محافظت از توله‌ها تنظیم می‌کنند. استفاده از ابزار یک رفتار پیچیده در غذایابی است که در گونه‌های محدودی از جانوران مشاهده می‌شود. برخی از نمونه‌های برجسته عبارتند از: دلفین‌ها در خلیج کوسه استرالیا از اسفنج به عنوان پوششی برای پوزه خود استفاده می‌کنند تا هنگام جستجوی ماهی در بسترهای ماسه‌ای و سنگی از آسیب‌دیدگی جلوگیری کنند. کلاغ‌های کالدونیای جدید شاخه‌ها و برگ‌ها را به شکل قلاب درمی‌آورند تا لارو حشرات را از سوراخ‌های درختان بیرون بکشند. | ## جمع‌بندی | شامپانزه‌ها از شاخه‌های نازک برای بیرون کشیدن موریانه از لانه‌هایشان استفاده می‌کنند.