موضوع مقاله: گالئاتزو ماریا اسفورزا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # گالئاتزو ماریا اسفورزا | مقدمه: او فرزند فرانچسکو اسفورزا، یک کوندوتیرو محبوب و متحد کوزیمو د مدیچی بود که در سال ۱۴۵۰ دوک میلان را به دست آورد، و بیانکا ماریا ویسکونتی، دوشس میلان به تنهایی. | ## بخش 1: گالئاتزو ماریا اسفورزا | اسفورزا با خانواده گونزاگا نامزد شد؛ پس از لغو نامزدی با دوروتیا گونزاگا، او با بونا از ساووی ازدواج کرد. زندگی‌نامه گالئاتزو ماریا اسفورتزا در فرمو، نزدیک قلعه خانوادگی گیریفالکو، متولد شد. در زمان مرگ پدرش در ۸ مارس ۱۴۶۶، اسفورزا در فرانسه بود و رهبری یک لشکرکشی نظامی را برای کمک به شاه لویی یازدهم در برابر چارلز اول بورگوندی بر عهده داشت. اسفورتزا که توسط مادرش به خانه فراخوانده شده بود، با نامی جعلی به ایتالیا بازگشت زیرا مجبور بود از سرزمین‌های دشمن خانواده، دوک ساووی، که سوءقصدی ناموفق به جان اسفورتزا انجام داده بود، عبور کند. در سال‌های اول حکومتش، اسفورزا و مادرش به‌طور مشترک حکومت می‌کردند، اما بعداً او را از میلان اخراج کرد. تحت هدایت، حمایت مالی و تشویق او، کلیسای او به یکی از مشهورترین و مهم‌ترین گروه‌های موسیقی تاریخی در اروپا تبدیل شد. آهنگسازانی از شمال، به ویژه آهنگسازان فرانسوی-فلاندی از کشورهای سفلی امروزی، برای خواندن در کلیسای او می‌آمدند و برای او مس، موتت و موسیقی سکولار می‌نوشتند. برخی از چهره‌های مرتبط با کلیسای اسفورتزا شامل الکساندر آگریکولا، یوهانس مارتینی، لویست کومپر و گاسپار ون ویربکه بودند. با این حال، بیشتر خوانندگان کلیسای کوچک اسفورزا پس از قتل اسفورزا فرار کردند و در جاهای دیگر مستقر شدند که این امر باعث افزایش استانداردهای موسیقی در شهرهای دیگر مانند فرارا شد. ترور سه قاتل اصلی در مرگ گالئاتزو اسفورتزا دست داشتند: کارلو ویسکونتی، جرولامو اولگیاتی و جیووانی آندره‌آ لامپونیانی، که همگی از مقامات نسبتاً عالی‌رتبه دربار میلان بودند. انگیزه‌های او عمدتاً بر اساس یک اختلاف ارضی بود که در آن اسفورتزا از مداخله در این موضوع خودداری کرده بود و در نتیجه خانواده لامپونیانی املاک قابل توجهی را از دست دادند. | ## بخش 2: گالئاتزو ماریا اسفورزا | اولگیاتی یک آرمان‌گرای جمهوری‌خواه بود، در حالی که ویسکونتی معتقد بود که اسفورتزا بکارت خواهرش را ربوده است. پس از مطالعه دقیق حرکات اسفورتزا، سه توطئه‌گر حرکت خود را در روز جشن سنت استفان، قدیس حامی سانتو استفانو، جایی که قرار بود ترور انجام شود، انجام دادند. آنها با حمایت حدود سی نفر از دوستانشان در کلیسا منتظر رسیدن دوک برای مراسم عشای ربانی بودند. وقتی گالئاتزو سفورتزا رسید، لامپونیانی در مقابل او زانو زد؛ پس از رد و بدل شدن چند کلمه، ناگهان بلند شد و با چاقو به کشاله ران و سینه سفورتزا ضربه زد. اولگیاتی و ویسکونتی به زودی به آنها پیوستند، همان‌طور که یکی از خدمتکاران لامپونیانی نیز به آنها پیوست. جسد او به زودی به دست جمعیتی افتاد که جسد را در خیابان‌ها کشیدند، آن را زخمی و کتک زدند. روز بعد جسد سربریده شده بریده شد و دست راست «گناهکار» او برداشته شد، سوزانده شد و به عنوان یک عمل نمادین به نمایش گذاشته شد. پس از ترور علیرغم واکنش اولیه عمومی، دولت به سرعت عدالت را اجرا کرد و خیلی زود مورد تشویق مردم نیز قرار گرفت. ویسکونتی و اولگیاتی به زودی پیدا و اعدام شدند، همان‌طور که خدمتکار لامپونیانی که در قتل شرکت کرده بود نیز اعدام شد. اعدام‌ها در یک مراسم عمومی انجام شد که با نمایش اجساد آنها به عنوان هشداری برای دیگران به اوج خود رسید. شواهدی از اعترافات توطئه‌گران نشان می‌دهد که قاتلان توسط کولا مونتانو، اومانیست، که چند ماه قبل میلان را ترک کرده بود و چند سال قبل از دوک به خاطر شلاق خوردن در ملأ عام کینه به دل داشت، تشویق شده بودند. | ## بخش 3: گالئاتزو ماریا اسفورزا | اولگیاتی همچنین در حین شکنجه، کلمات معروف «مرگ تلخ است، اما افتخار ابدی است، خاطره عمل من ماندگار خواهد بود» را بر زبان آورد. عناصر مشابه نشان می‌دهند که این ترور احتمالاً در توطئه پازی، تلاشی بعدی برای برکناری خانواده مدیچی در فلورانس و جایگزینی آنها با جیرولامو ریاریو، تأثیرگذار بوده است. جیان گالئاتزو ماریا اسفورتزا (۱۴۶۹–۱۴۹۴)، که پس از مرگ پدرش دوک شد؛ او با دختر عمویش ایزابلا از آراگون، دوشس میلان ازدواج کرد و صاحب فرزند شد. بیانکا ماریا اسفورتزا (۱۴۷۲–۱۵۱۰)، که با فیلیبرت اول، دوک ساووا و ماکسیمیلیان اول، امپراتور مقدس روم ازدواج کرد. در سال ۱۴۷۸ با بیانکا سیمونتا (۱۴۶۲–۹ اکتبر ۱۴۶۷) ازدواج کرد و صاحب دو دختر به نام‌های آنجلا (۱۴۷۹–۱۵۲۸، با ارکول d'Este، ارباب سن مارتینو در ریو شد و صاحب دو فرزند شد) و ایپولیتا (۱۴۸۲–۱۵۲۱، ازدواج با الساندرو بنتیووگلیو) داشت. نوه او، ویولانته بنتیوولیو (۱۵۰۵–۱۵۵۰)، با جووانی پائولو اول اسفورزا، که پسر مشروع لودویکو ایل مورو، دوک میلان، و لوکرزیا کریولی بود، ازدواج کرد. کاترینا اسفورزا (۱۴۶۲–۱۵۰۹)، کنتس فیورلی و بانوی ایمولا، سه بار ازدواج کرد: با جیرولامو ریاریو. در ابتدا در کنار شوهر اولش و بعداً به عنوان نایب‌السلطنه پسرشان، اوتاویانو ریاریو، سلطنت کرد. او با باربارا از کونتی بالبیانی-والکیاوننا ازدواج کرد و صاحب یک دختر به نام کامیلا و یک پسر به نام آنتونیو شد. | ## جمع‌بندی | او ابتدا با پیترو دوم دال ورمه، کنت سانجیاتو و بعداً با فرگوسینو فرگوسو، کنت نووی ازدواج کرد.