موضوع مقاله: اورموند بیتی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # اورموند بیتی | مقدمه: اورموند بیتی (۱۳ اوت ۱۸۱۵ – ۲۴ ژوئن ۱۸۹۰) آموزگار و سرپرست دانشگاهی آمریکایی و هفتمین رئیس سنتر کالج در دنویل، کنتاکی بود. | ## بخش 1: اورموند بیتی | بیتی در سال ۱۸۳۵ از سنتر کالج فارغ‌التحصیل و سال بعد به عنوان استاد در دانشگاه مشغول به کار شد و در طول دوران حرفهٔ خود به تدریس شیمی، فلسفه طبیعی، ریاضیات، متافیزیک، تاریخ کتاب مقدس و تاریخ کلیسا پرداخت. او اولین رئیس سنتر کالج به‌شمار می‌رفت که کاهن مسیحی نبود و تا زمان استعفای خود، سال ۱۸۸۸، این مجموعه را رهبری کرد و دو سال دیگر، تا زمان مرگش در سال ۱۸۹۰، به تدریس ادامه داد. بیتی همچنین در امور مذهبی شرکت می‌کرد و به عنوان مهتر در کلیساهای پرسبیترین اول و دوم در شهر دنویل، عضو هیئت در سه مجمع عمومی کلیسای پرسبیترین در ایالات متحده آمریکا و متولی مدرسه علمیه پرسبیترین لوئیزویل خدمت کرد. او در سال ۱۸۳۸ خود را برای مجلس نمایندگان ایالات متحده کاندید کرد ولی موفق نشد به مجلس راه یابد. اورموند در جوانی به آکادمی فرانکلین، واقع در واشینگتن رفت و در سال ۱۸۳۲ برای گذراندن تحصیلات عالی خانه را ترک کرد. او پس از سه سال تحصیل و در ۱۸۳۵ فارغ‌التحصیل شد؛ و دوره چهارساله تحصیل را به دلیل ترفیع در سال اول ورودش به کالج یک سال زودتر به پایان رساند قبل از فارغ‌التحصیلی، توسط رئیس مجموعه، جان سی. یانگ، پیشنهاد تدریس به او داده شد که بیتی پذیرفت اما این کار را بعد از گذشت یکسال بر عهده گرفت. او به کلاس سال سومی کالج ییل پیوست و در مجموع هفت ماه در شش کلاس در هفته شرکت کرد که همگی توسط سیلیمن تدریس می‌شد. حرفه بیتی پس از پایان تحصیلات خود در دانشگاه ییل، در سال ۱۸۳۶ به سنتر کالج بازگشت. او در سال ۱۸۴۷ به تدریس ریاضیات روی آورد و در همان سال مدرک کارشناسی ارشد در هنر را گرفت. او پنج سال را در این پست گذراند و سپس تدریس شیمی و فلسفه طبیعی را در سال ۱۸۵۲ از ادامه داد و دوازده سال دیگر به این کار مشغول بود. علاوه بر تدریس، بیتی ناظر آب‌وهوای مؤسسه اسمیتسونین برای شهرستان بویل در زمان جنگ داخلی آمریکا شد و او را برای ثبت مشاهدات آب‌وهوایی رسمی در نبرد باربورویل، در سپتامبر ۱۸۶۱ و نبرد پریویل، در اکتبر ۱۸۶۲ می‌شناسند. | ## بخش 2: اورموند بیتی | این هیئت معمولاً متشکل از افراد برجسته (اعضای کنگره، شخصیت‌های دولتی یا منسوبان رئیس‌جمهور) است و وظیفه‌اش نظارت، بررسی وضعیت آموزشی، اخلاقی، مالی و اداری آکادمی و ارائه‌ی گزارش و توصیه به رئیس‌جمهور و کنگره است.، از آکادمی نظامی ایالات متحده در وست پوینت، نیویورک منصوب کرد. بریکینریج در سال ۱۸۶۸ به تدریس پرداخت و بعد از این اتفاق او برای پر کردن جای خالی بریکینریج به‌عنوان رئیس موقت انتخاب شد. پس از دو سال خدمت در سمت موقت، هیئت‌امنا، او را به‌عنوان رئیس کالج و استاد متافیزیک و علوم سیاسی در ۱ سپتامبر ۱۸۷۰ منسوب کردند. یکی از دستاوردهای اولیه بیتی به‌عنوان رئیس سنتر کالج، ساخت ساختمان اصلی قدیمی بود که در سال ۱۸۷۰ و پس از وقف ساختمان در ۲۶ ژوئن ۱۸۷۲، پس‌از هزینه کلی ۶۰٬۰۰۰ دلار به پایان رسیده بود؛ در همان روز به‌طور رسمی افتتاح شد. بخشی از اوراق قرضه به ارزش حدود ۴۰٬۰۰۰ دلار بازیابی شد و بیتی تلاش‌هایی را برای جایگزینی بقیه پول‌های به‌سرقت رفته انجام داد که موفق شد از جامعه، کلیسا و سایر ساکنان اطراف بیش از ۵۸٬۰۰۰ دلار جمع‌آوری کند. جایزه اورموند بیتی توسط دانشجویان و فارغ‌التحصیلان به افتخار او در سال ۱۸۸۶، پنجاهمین سالگرد اولین سال تدریس او در سنتر کالج ایجاد شد. بیتی چندین بار تلاش کرد تا از ریاست سنتر کالج استعفا دهد و در ۱۵ ژوئن و ۳۰ نوامبر ۱۸۸۶ برای این امر اقدام کرد. استعفای دوم او پذیرفته شد اما تا زمانی که جانشینی برایش پیدا نشده‌بود، اجرایی نشد؛ با اینکه این روند طولانی شد، در نهایت ویلیام سی. در مجموع، بیتی به مدت ۱۸ سال رئیس کالج بود، پیش از آنکه از این سمت کناره‌گیری کند. به‌منظور حفظ او به‌عنوان بخشی از هیئت علمی و جلوگیری از بازنشستگی کاملش از کالج، هیئت امنا او را به‌عنوان استاد متافیزیک برگزیدند. با این حال، آنها فقط از او خواستند که یک ساعت در روز تدریس کند و سعی داشتند او را تا زمانی که ممکن است، در کالج نگه دارند. بیتی در سال ۱۸۳۵ به کلیسای پرسبیترین دنویل پیوست و در سال ۱۸۴۴ به‌عنوان مهتر کلیسا انتخاب شد. | ## بخش 3: اورموند بیتی | او تا زمان افتتاح دومین کلیسای پرسبیترین در سال ۱۸۵۲ این سمت را داشت و در همان سال، پس از افتتاح کلیسای جدید، همان مقام را در آنجا به‌دست‌آورد. بیتی سه بار در سال‌های ۱۸۵۵، ۱۸۶۶ و ۱۸۶۷ به‌عنوان کمیسیونر مجمع عمومی کلیسای پرسبیترین انتخاب شد. او که در مناقشهٔ «مکتب قدیم–مکتب جدید» جانب مکتب قدیم را گرفت، در سال‌های ۱۸۶۶ و ۱۸۸۳ در کمیته‌هایی عضویت یافت تا به ترتیب دربارهٔ اتحاد با مجمع مکتب جدید و مسائل کلیسای پرسبیترین جنوبی گفت‌وگو کند. بیتی به‌عنوان نمایندهٔ اولین و دومین شورای عمومی اتحاد پرسبیترین که در ادینبرو در سال ۱۸۷۷ و در فیلادلفیا در سال ۱۸۸۰ برگزار گردید، انتخاب شد. او مدیر و متولی مدرسه علمیه دنویل بود و در موارد متعدد تاریخ کتاب مقدس و تاریخ کلیسای قرون وسطی و مدرن را در آنجا در موارد متعددی تدریس می‌کرد. اولین ازدواج او با سارا لوئیس راچستر، یکی از بستگان بنیان‌گذار راچستر، نیویورک و ناتانیل راچستر، رئیس مؤسسه فناوری راچستر، در ۱۹ سپتامبر ۱۸۳۹ بود. به گفته یرکیز، هیز و بلینی، این زوج صاحب یک فرزند به نام چارلز شدند و سارا پس از «یک یا دو سال» درگذشت. ازدواج دوم بیتی با میلدرد آن بل در سال ۱۸۴۸ بود و فرزند دوم او، پتی، از این ازدواج به دنیا آمد. او برای سومین و آخرین بار در سال ۱۸۷۹ با الیزابت بویل ازدواج کرد که بیوه جرمیا بویل بود. بیتی در ساعت ۴:۱۰ بعدازظهر در تاریخ ۲۴ ژوئن ۱۸۹۰، سن ۷۴ سالگی، در شهر دویل، وقتی که خواب بود، درگذشت. او در آن زمان هنوز عضو هیئت علمی سنتر کالج بود و پس از استعفای خود از ریاست به مدت دو سال به تدریس ادامه داد. او چندین سال قبل از مرگش تحت معالجه پزشکی قرار گرفت و وضعیت چندان خوبی نداشت ولی شدت و تأثیر بیماری خود را کم‌اهمیت جلوه داد و تدریس را در هیچ مقطعی رها نکرد. | ## جمع‌بندی | مراسم تشییع جنازه او در ۲۶ ژوئن در کلیسای پرسبیترین دوم در دنویل برگزار و در گورستان بلیوBellevue Cemetery به خاک سپرده شد، روزنامهٔ ادووکیت-مسنجر، بعدها اعلام کرد: «مراسم تشیع جنازه بیتی، بزرگترین مراسمی بود که تا به حال از دروازه‌های گورستان دنویل عبور کرده است.» در آگهی ترحیم، او را «بزرگ‌ترین مربی کنتاکی» نامیده بودند.