موضوع مقاله: لودریتس (نامیبیا) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لودریتس (نامیبیا) | مقدمه: این شهر به خاطر خود، از جمله آثاری به سبک هنر نو، و همچنین حیات وحشش که شامل فک‌ها، پنگوئن‌ها، فلامینگوها و شترمرغ‌ها می‌شود، شناخته‌شده‌است. | ## بخش 1: لودریتس (نامیبیا) | لودریتس همچنین دارای یک موزه است و در انتهای یک خط راه‌آهن از کار افتاده به سوی قرار دارد. لودریتس قدیمی‌ترین شهر سرزمینی است که زمانی آفریقای جنوب غربی آلمان نام داشت و در سال ۱۸۸۳ میلادی (۱۲۶۲ شمسی) بنیان گذاشته شد. خلیجی که این شهر بر آن استوار است، نخستین بار توسط اروپاییان هنگامی شناخته شد که بارتولومئو دیاس در سال ۱۴۸۷ میلادی (۸۶۶ شمسی) به آنجا رسید. اقتصاد و زیرساخت‌ها محور فعالیت اقتصادی لودریتس، بندر آن است که تا پیش از الحاق در سال ۱۹۹۴ (۱۳۷۳ شمسی)، تنها بندر مناسب در سواحل نامیبیا به‌شمار می‌رفت. با این حال، بستر سنگی و کم‌عمق بندر لودریتس آن را برای بسیاری از کشتی‌های مدرن غیرقابل بهره‌گیری می‌سازد. احداث اسکله جدید این امکان را فراهم کرده که شناورهای بزرگ‌تر ماهیگیری در لودریتس لنگر بیندازند. شهر همچنین با احداث یک منطقه جدید برای فروشگاه‌ها و دفاتر، تلاش کرده خود را به عنوان مقصدی گردشگری بازتعریف کند. مجله دِر اشپیگل آلمان گزارش داده که یک طرح بزرگ هیدروژن سبز در حال شکل‌گیری در ۸۰ کیلومتری جنوب لودریتس، در است. برای بهره‌برداری از یکی از پنج نیروگاه هیدروژن بزرگ جهان، قرار است ۵۰۰ توربین بادی و ۴۰ کیلومتر مربع پانل خورشیدی ساخته شود. هیدروژن سبز تولیدشده از طریق لوله به لودریتس منتقل خواهد شد، جایی که یک کارخانه آب‌شیرین‌کن و یک واحد تولید آمونیاک نیز پیش‌بینی شده‌است. سرمایه‌گذاری کل این طرح تقریباً برابر با کل تولید ناخالص داخلی نامیبیا خواهد بود. این شهر همچنین پایانه خط راه‌آهن ۳۱۸ کیلومتری به سوی است که در آنجا به شبکه سراسری راه‌آهن کشور متصل می‌شود. این خط که توسط زندانیان اردوگاه تمرکز جزیره شارک ساخته شد، در سال ۱۹۰۸ (۱۲۸۷ شمسی) تکمیل شد اما در حال حاضر غیرفعال است. بازسازی بخش ۴۷ کیلومتری باقی‌مانده تا از سال ۲۰۰۹ (۱۳۸۸ شمسی) به تأخیر افتاده‌است. این شهر از دیرباز دارای نیروگاه برق بود که برای تأمین برق خطوط راه‌آهن الکتریکی خدمت‌دهنده به صنعت استخراج الماس در ، ، (تکمیل در ۱۹۱۳) و شارلوتنتال (تکمیل در ۱۹۲۰) به کار می‌رفت. | ## بخش 2: لودریتس (نامیبیا) | با ظرفیت ۱٫۵ مگاوات، این نیروگاه در آن زمان احتمالاً بزرگ‌ترین نیروگاه آفریقا بوده‌است. او خلیج را آنگرا پکنا (به پرتغالی: ، به معنای خلیج کوچک) نامید و یک (صلیب سنگی) بر شبه‌جزیره جنوبی نصب کرد. در سده هجدهم میلادی، ماجراجویان و دانشمندان هلندی این ناحیه را در جستجوی مواد معدنی کاوش کردند اما چندان موفق نشدند. در اوایل سده نوزدهم، اکتشافات بیشتری صورت گرفت و در جریان آن‌ها حیات وحش فراوان اقیانوس کشف شد. بنگاه‌های سودآوری از جمله صید نهنگ، ، ماهیگیری و برداشت گوانو راه‌اندازی شدند و لودریتس زندگی خود را به عنوان یک تجارت‌خانه آغاز کرد. این شهر در سال ۱۸۸۳ (۱۲۶۲ شمسی) بنیان گذاشته شد؛ زمانی که هاینریش فوگلزانگ، آنگرا پکنا و بخشی از زمین‌های اطراف را از سوی ، یک بازرگان از برمن آلمان، از رئیس محلی ناما در خریداری کرد. در ۷ اوت ۱۸۸۴ (۱۶ مرداد ۱۲۶۳ شمسی)، پرچم آلمان به‌طور رسمی در آنگرا پکنا برافراشته شد. پس از آنکه آدولف لودریتس در سال ۱۸۸۶ (۱۲۶۵ شمسی) از سفر اکتشافی به رود اورنج بازنگشت، آنگرا پکنا به افتخار او «لودریتس‌بوخت» نام گرفت. این اردوگاه که دسترسی به آن بسیار محدود بود، میان سال‌های ۱۹۰۵ تا ۱۹۰۷ در جریان فعال بود. میان ۱٬۰۰۰ تا ۳٬۰۰۰ نفر از قبایل و ناما بر اثر شرایط دردناک کار اجباری در اینجا جان باختند. نیروی کار آنان برای گسترش شهر، راه‌آهن، بندر و مزارع سفیدپوستان به کار گرفته شد. در سال ۱۹۰۹ (۱۲۸۸ شمسی)، پس از کشف الماس در نزدیکی شهر، لودریتس با شکوفایی ناگهانی ناشی از روبه‌رو شد. در سال ۱۹۱۲ (۱۲۹۱ شمسی)، لودریتس ۱٬۱۰۰ ساکن داشت که جمعیت بومی را در بر نمی‌گرفت. اگرچه در محیطی سخت میان بیابان و اقیانوس قرار دارد، تجارت در این بندر رونق گرفت و شهرک استخراج الماس مجاور یعنی ساخته شد. پس از تسلیم آلمان در جنگ جهانی اول، اتحادیه آفریقای جنوبی در سال ۱۹۱۵ (۱۲۹۴ شمسی) اداره آفریقای جنوب غربی آلمان را به دست گرفت. | ## بخش 3: لودریتس (نامیبیا) | از سال ۱۹۲۰ (۱۲۹۹ شمسی) به بعد، استخراج الماس تنها در جنوب‌تر از شهر، در مکان‌هایی چون و ادامه یافت. برای پاکسازی نام‌های استعماری از نقشه‌های نامیبیا، دولت نامیبیا در ۸ اوت ۲۰۱۳ (۱۷ مرداد ۱۳۹۲ شمسی) نام حوزه انتخابیه را به !NamiǂNûs، نام پیش از ۱۸۸۴ آن، تغییر داد. این شهر الماس‌خیز که زمانی پررونق بود، اکنون متروک شده و با تلاش مستمری در برابر دفن شدن زیر تلماسه‌های متحرک بیابان دست و پنجه نرم می‌کند. ساحل این ناحیه توسط بردلایف اینترنشنال و دیگر گروه‌های جهانی حفاظت از طبیعت به عنوان یک منطقه مهم پرندگان (IBA) شناخته شده، یعنی ناحیه‌ای حیاتی برای تخم‌گذاری پرندگان دریایی ساحلی. در آوریل ۲۰۰۹ (فروردین ۱۳۸۸ شمسی)، ناشی از یک کشتی نفت‌کش ایمنی شمار بسیاری از پنگوئن‌های آفریقایی و گونه‌های دیگر جانوری و گیاهی بومی را به خطر انداخت. آب و هوا لودریتس دارای آب و هوای بیابانی سرد (BWk بر اساس سامانه طبقه‌بندی اقلیمی کوپن) است؛ با دماهای خنک تا معتدل در تمام طول سال و بارندگی بسیار اندک؛ میانگین بارش سالانه تنها ۱۷ میلیمتر است. سیاست لودریتس با لودریتس (آلمان) در آلمان، که از سال ۲۰۱۰ بخشی از شهر تانگرهوته است، رابطه شهر دوستی دارد. ورزش لودریتس میزبان است که تنها رویداد ورزشی بین‌المللی برگزارشده در این شهر به‌شمار می‌رود. این رویداد سالانه به مدت شش هفته در اکتبر و نوامبر هر سال زیر نظر فدراسیون جهانی قایقرانی بادبانی (ISAF) و (WSSRC) برگزار می‌شود. این رویداد ابتکار کایت‌سرفر فرانسوی سباستیان کاتالان است که در سال ۲۰۰۸ با سرعت ۵۰٫۲۶ گره در کانال ساخته‌شده ویژه، نخستین قایقران تاریخ شد که از مرز ۵۰ گره عبور کرد. در اکتبر ۲۰۱۱ (مهر ۱۳۹۰ شمسی)، ، ماجراجوی آمریکایی ترک‌تبار، از خلیج لودریتس برای آخرین گذر اقیانوسی در دور زدن انفرادی زمین با نیروی انسانی — که رکورد گینس را شکست — راه افتاد. گردشگری لودریتس دارای شماری از ساختمان‌های استعماری و آر نوو است، از جمله عمارت‌های مجلل با نماهای رنگ‌آمیزی‌شده پاستلی مانند گورکه هاوس (۱۹۱۰) که به نام نخستین مالکش، ستوان هانس گورکه، نامگذاری شده و بر فراز شهر در کنار کلیسای لوتری دیده می‌شود. در نزدیکی لودریتس، جاذبه اصلی گردشگری، روستای متروکه مشهور است که زیر شن‌های روان فرورفته. | ## جمع‌بندی | در اطراف شهر، بازدیدکنندگان می‌توانند تا نقطه دیاس، شبه‌جزیره‌ای که بارتولومئو دیاس در آنجا لنگر انداخت، برانند.