موضوع مقاله: لیو بوچنگ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لیو بوچنگ | مقدمه: لیو بوچنگ (؛ ۴ دسامبر ۱۸۹۲ – ۷ اکتبر ۱۹۸۶) یک افسر نظامی چینی و مارشال جمهوری خلق چین بود. | ## بخش 1: لیو بوچنگ | او که در تاریخ مدرن چین به عنوان «نیمی» از «سه و نیم» استراتژیست‌های چین شناخته می‌شد، به عنوان یک انقلابی، استراتژیست نظامی و نظریه‌پرداز و یکی از بنیانگذاران ارتش آزادی‌بخش خلق شناخته می‌شد. لقب‌های لیو «کوتوزوف چین» و «اژدهای یک چشم» بازتابی از شخصیت، دستاوردهای نظامی، آموزش نظامی شوروی و این واقعیت بود که او چشم راستش را در نبرد از دست داد. تحت تأثیر نظریه‌های انقلابی کانتون، او بعداً تصمیم گرفت خود را وقف آرمان ایجاد یک چین دموکراتیک و مدرن کند. در سال بعد، او در آکادمی نظامی وامپوا ثبت نام کرد و بعداً به ارتش علیه یوان شیکای پیوست، که قصد داشت انقلاب شینهای را تضعیف کرده و خود را امپراتور اعلام کند. در یک نبرد در این دوره، او ۱۰۰۰۰ سرباز دشمن را اسیر کرد و به همین دلیل به فرمانده تیپ ارتقا یافت. روایت‌های جایگزین در مورد چگونگی از دست دادن چشم لیو، شامل گمانه‌زنی‌هایی است که او آن را در طول راهپیمایی طولانی از دست داده است. در سال ۱۹۲۳، در جریان جنگ علیه جنگ‌سالار وو پیفو، در پاسخ به لشکرکشی شمالی کومین‌تانگ، لیو به عنوان فرمانده مسیر شرقی منصوب شد و بعداً به فرماندهی کل در سیچوان ارتقا یافت. لیو در حین جنگ با ارتش لانگ یون، یک جنگ‌سالار یوننان، نیرویی را که توسط ژو دِه فرماندهی می‌شد، شکست داد، کسی که بعدها به یکی از نزدیکترین رفقای او در ارتش سرخ تبدیل شد. در همان سال، لیو با یانگ آنگونگ، برادر بزرگتر یانگ شانگکون، و وو یوژانگ، که از اولین کمونیست‌های سیچوان بودند، آشنا شد. در ماه مه ۱۹۲۶، لیو به حزب کمونیست چین پیوست و به عنوان کمیسر نظامی چونگ‌کینگ منصوب شد. در دسامبر ۱۹۲۶، لیو به همراه ژو دِ و یانگ، قیام لوژو و نانچونگ را طراحی کرد، علیه جنگ سالاران محلی جنگید و در عین حال از لشکرکشی به شمال حمایت کرد. در سال ۱۹۲۷، لیو به عنوان فرمانده سپاه پانزدهمین ارتش انقلابی ملی موقتاً سازماندهی شده منصوب شد. لیو پس از پیوستن به حزب کمونیست چین، قیام نانچانگ را به همراه ژو دِ، هه لونگ، یه تینگ، لی لیسان و ژو انلای رهبری کرد و عملاً به کومینتانگ اعلام جنگ کرد. با این حال، پس از یک سری شکست، نیروهای لیو نابود شدند و رهبران آن به زندگی مخفی روی آوردند. در سال ۱۹۲۷، لیو برای سفر به مسکو انتخاب شد، جایی که او زبان روسی را فرا گرفت و در آکادمی نظامی معتبر ام.وی. او در دوران تحصیل در اتحاد جماهیر شوروی، تاکتیک‌های نظامی متعارف به سبک غربی را آموخت. در روسیه، او یک کتاب درسی روسی به نام «تاکتیک‌های تسلیحات ترکیبی» را به چینی ترجمه کرد و تفسیری از کتاب «هنر جنگ» اثر سان تزو تهیه کرد که هر دو تاکتیک‌های متعارف را ترویج می‌کردند. بعدها، لیو در ششمین کنگره ملی حزب کمونیست چین که در مسکو برگزار شد، در این مورد سخنرانی کرد. فرمانده ارتش در تابستان ۱۹۳۰، لیو به چین بازگردانده شد و به عنوان کمیسر کمیته نظامی مرکزی ح‌ک‌چ و همچنین دبیر نظامی بخش رودخانه یانگ تسه ح‌ک‌چ منصوب شد. در دسامبر ۱۹۳۰، لیو برای کمک به ژو انلای در اداره روزانه امور نظامی ح‌ک‌چ به شانگهای رفت. در سال ۱۹۳۱، ح‌ک‌چ در چندین شهر بزرگ متحمل خسارات زیادی شد و مجبور به عقب‌نشینی به حومه شهر شد. تا اکتبر، او به ریاست ستاد ارتش سرخ ارتقا یافت و در جنگ علیه سرکوب چهارم چیانگ کای‌شک در قلمرو مرکزی شوروی به ژو دِ و ژو کمک کرد. در آن زمان، اعضای ۲۸ بلشویک، از جمله بو گو، ژانگ ونتیان و اتو براون (که با نام چینی‌اش، لی دِ نیز شناخته می‌شود)، مشاور نظامی کمینترن، کنترل فرماندهی نظامی و رهبری حزب را به دست گرفتند. هر سه نفر در مسکو تحصیل کرده بودند و لیو با این مردان جوان زمینه‌های مشترکی پیدا کرد. لیو در طول دوران حضورش در شورای جیانگشی-فوجیان (و در طول راهپیمایی طولانی بعدی)، با دیگر رهبران حزب کمونیست چین، از جمله مائو تسه‌تونگ و پنگ دهوای، درگیری‌هایی را تجربه کرد. درگیری لیو با مائو ممکن است تا حدودی به دلیل حمایت لیو از تاکتیک‌های مرسوم باشد که با حمایت مائو از جنگ چریکی در تضاد بود. طبق روایتی که بعدها توسط ژانگ گوتائو منتشر شد، لیو مائو را فردی «ملّق به همه چیز» توصیف کرد و از تمایل مائو به کنترل جزئی افسران نظامی خود، به جای تفویض اختیار به ستاد کل ارتش سرخ، ابراز انزجار کرد. پنگ یک بار در طول محاصره گوانگچانگ، نیروهای خود را به دستور بو و لی ده رهبری کرد که منجر به تلفات سنگین سربازان شد. لیو بعداً، پس از آنکه ارتش سرخ شکست‌های مکرری را متحمل شد، با رهبری بو و براون مخالفت کرد. در تلاش ارتش سرخ علیه پنجمین کمپین محاصره کومینتانگ، لیو پس از مخالفت با بو و براون به رئیس ستاد ارتش پنجم میدانی تنزل مقام یافت. بو و براون با تکیه بر اصول و افراط‌گرایی رهبری شدند و ارتش سرخ یک جنگ عمومی رو در رو علیه ارتش مجهزتر و بزرگتر کی‌ام‌تی به راه انداخت. شکست اجتناب‌ناپذیر بود؛ حزب کمونیست چین مجبور شد از قلمرو خود عقب‌نشینی کند و به دنبال پناهگاه بگردد و این آغاز راهپیمایی طولانی بود. در طول راهپیمایی طولانی، نزدیک به پایان سال ۱۹۳۴، لیو به عنوان رئیس ستاد کل ارتش سرخ و فرمانده ستون مرکزی، که شامل اکثر رهبران ارشد حزب کمونیست چین مانند بو، براون، ژو و مائو بود، مجدداً منصوب شد. لیو ارتش را از رودخانه وو عبور داد و کنترل زونیی، شهرستانی از استان گویژو، را به دست گرفت. در نتیجه این کنفرانس، بو، که در آن زمان فرماندهی ارتش را بر عهده داشت، با یک تیم سه نفره جدید متشکل از مائو، ژو و وانگ جیاشیانگ جایگزین شد. لیو خود رهبری سربازان را در تصرف کشتی جیائوپین بر عهده داشت و مسیر عبور از رودخانه جینشا را برای نیروهای اصلی تضمین کرد. در ماه مه، لیو به عنوان فرمانده ارتش پیک پیشرو منصوب شد و با کمیسر نی رونگژن در تأمین مسیر عبور نیروهای باقی مانده همکاری کرد. هنگامی که ارتش او وارد مناطق سکونت قومی شد، لیو با شیائو یدان، یکی از روسای قومیت محلی یی، پیمان برادری بست که به‌طور قابل توجهی خصومت اقلیت‌ها نسبت به حزب کمونیست چین را کاهش داد. سپس لیو لشکر اول ارتش سرخ را از رودخانه دادو عبور داد، جایی که چیانگ نقشه نابودی ارتش‌های حزب کمونیست چین را کشید، همان‌طور که شی داکای و ارتش او تقریباً یک قرن قبل در مسیر نابودی قرار گرفتند. وقتی ارتش سرخ اول مائو بعداً با ارتش سرخ چهارم ژانگ گوتائو متحد شدند، لیو رئیس ستاد باقی ماند. در جریان اختلاف بین مائو و ژانگ بر سر مسائل مهم، که منجر به جدایی بعدی آنها شد، لیو حمایت خود را از مائو حفظ کرد. | ## بخش 2: لیو بوچنگ | جنگ دوم چین و ژاپن در سال ۱۹۳۶، پس از حادثه شی‌آن، چیانگ موافقت کرد که در مبارزه با مهاجمان ژاپنی با حزب کمونیست چین (ح‌ک‌چ) متحد شود. طبق توافق با چیانگ، ارتش‌های حزب کمونیست چین در ارتش هشتم سازماندهی مجدد شدند و لیو به عنوان فرمانده لشکر ۱۲۹، یکی از سه لشکر آن، منصوب شد. در آن زمان بود که او همکاری طولانی خود را با دنگ شیائوپینگ، کمیسر خود در آن زمان، آغاز کرد. طبق سوابق ارتدوکس حزب کمونیست چین، همکاری و دوستی آنها بیش از پنج دهه به طول انجامید. استعدادهای نظامی و سیاسی مربوطه آنها کاملاً مکمل یکدیگر بود و سطح اعتماد بسیار بالایی بین آنها وجود داشت. اولاً، مائو به اکثر ژنرال‌های خود بی‌اعتماد بود و همکاران خود را به عنوان کمیسر برای نظارت بر این ژنرال‌ها می‌فرستاد. دنگ، که از دهه ۱۹۳۰، زمانی که مائو در جیانگشی کار می‌کرد، از نزدیکان مائو بود، برای لیو و لو رونگ‌هوان برای لین بیائو اعزام شدند. ثانیاً، برخلاف نقش لیو به عنوان یک سرباز حرفه‌ای، دنگ یک فعال سیاسی بود و اطلاعات کمی در مورد ارتش داشت. شخصیت و زندگی شخصی آنها بسیار متفاوت بود، که ممکن است مانعی برای تبدیل شدن آنها به دوستان واقعی باشد. لیو، دنگ و معاون فرمانده، شو شیانگ‌چیان، نیروهای خود را به شانشی هدایت کردند و در اطراف کوه تایهانگ به نبرد در بوته‌زارها پرداختند. پس از چندین دور نبرد موفقیت‌آمیز علیه ارتش ژاپن، آنها منطقه پایگاه جین-جی-یو را که شامل بخش‌هایی از شانشی، هبی و هنان بود، تأسیس کردند. در سال ۱۹۴۰، لیو لشکر خود را در کمپین صد هنگ رهبری کرد، کمپینی بزرگ به رهبری پنگ برای شکستن محاصره مناطق پایگاهی حزب کمونیست چین که توسط نیروهای ژاپنی تحت فرماندهی ژنرال اوکامورا یاسوجی اعمال می‌شد. در همان زمان، لیو نیروهای منظم را با شبه‌نظامیان ادغام کرد و با استفاده از حمله رو در رو و نبرد در بوته‌زارها، تلاش‌های سرکوب و پاکسازی ارتش ژاپن را خنثی کرد. اگرچه مأموریت آنها شکست خورد، اما آنها موفق شدند دختر اول لیو را که در مهدکودک نگهداری می‌شد، به قتل برسانند. ژاپنی‌ها فکر می‌کردند که این انتقام ممکن است لیو را منحرف کند، اما اراده لیو را دست کم گرفتند. نفرت شدید او از ژاپنی‌ها به او شجاعت بیشتری در زیر آتش و الهام بیشتری در فرماندهی داد. (با وجود این، لیو همچنان به دلیل ادامه تحصیل در روسیه به عنوان یک متعصب شناخته می‌شد و در سال ۱۹۵۹ برخلاف میلش مجبور به عذرخواهی عمومی شد) در سال ۱۹۴۵، لیو در هفتمین کنگره ملی حزب کمونیست چین در یانان شرکت کرد و ضدحمله علیه ژاپنی‌ها و جنگ داخلی قریب‌الوقوع با ارتش‌های کومینتانگ را آماده کرد. جنگ داخلی چین در پایان جنگ علیه ژاپنی‌ها، مردم چین که از جنگ آسیب دیده بودند، درخواست صلح کردند. در طی این مذاکرات، یان شیشان ارتش‌های خود را برای حمله به سرزمین‌های حزب کمونیست چین در شانشی، تحت مجوز چیانگ، فرستاد. لیو و دنگ، لشکر شانگ‌دانگ را رهبری کردند و ۱۳ لشکر از نیروهای یان را که در مجموع بیش از ۳۵۰۰۰ نفر بودند، شکست دادند و سپس به سمت شرق حرکت کردند و یکی دیگر از سپاهیان یان را در لشکرکشی هاندان نابود کردند. این دو لشکرکشی اولین تجربیات تغییر ارتش حزب کمونیست چین از جنگ در بوته‌زار به لشکرکشی در حال حرکت بودند و به عنوان یک تمرین ارزشمند برای لشکرکشی گروه‌های ارتشی ارتش‌های حزب کمونیست چین ثابت شدند. آنها به اشغال سریع منچوری توسط حزب کمونیست چین کمک کردند و موقعیت برتری را برای مائو و هیئت مذاکره‌کننده صلح او در چونگ‌کینگ به دست آوردند. لیو و دنگ چندین لشکرکشی را در حال حرکت رهبری کردند و حمله استراتژیک ارتش‌های کی‌ام‌تی را تضعیف کردند. در سال ۱۹۴۷، هنگامی که سرزمین‌های تحت کنترل حزب کمونیست چین دیگر نمی‌توانستند این همه نیرو را تحمل کنند، مائو تصمیم گرفت بخشی از ارتش خود را به سرزمین‌های تحت کنترل کی‌ام‌تی بفرستد تا بار سنگین سرزمین‌های خود را کاهش دهد و دشمنان را در دروازه‌های کی‌ام‌تی مستقر کند. او به لیو و دنگ دستور داد تا ارتش‌های خود را از پایگاه شمالی چین در هنان، شانشی و هبی به آنهویی در جنوب چین هدایت کنند. این شامل اعزام ۱۰۰۰۰۰ سرباز از طریق رودخانه زرد و پیشروی بیش از ۱۰۰۰ کیلومتر به دشت مرکزی بود. لیو و دنگ هر دو آن را بیشتر یک قمار می‌دانستند تا یک حرکت استراتژیک، و حتی خود مائو با بحث آشکار در مورد سه نتیجه ممکن مطمئن نبود که آیا چنین قماری نتیجه خواهد داد یا خیر: نیروی کمونیست حتی نمی‌توانست به دبی شان برسد. لیو لشکرکشی جنوب غربی شاندونگ را آغاز کرد و بیش از نه تیپ از نیروهای کی‌ام‌تی را شکست داد. تحت این نقشه و پوشش، ارتش لیو به سرعت به سمت جنوب حرکت کرد و وارد مناطق کوهستانی دبی شد. نیمی از نیروها از بین رفتند و تمام توپخانه‌های سنگین آنها از بین رفت که این امر توانایی‌های نظامی آنها را در لشکرکشی‌های بعدی بسیار تضعیف کرد. لیو، دور از پایگاه قدرت، با ارتش‌ها و تدارکات اندک، سربازان خودکفا را رهبری کرد و محاصره‌های سنگین را شکست، در حالی که قدرت خود را به ۱۰۰۰۰۰ نفر اولیه بازگرداند. مائو و همکارانش بسیار تحت تأثیر دستاورد لیو قرار گرفتند و تنها پس از آن بود که آنها شروع به دفاع از این کردند که تهدید مستقیم برای نانجینگ و ووهان یک دستاورد بزرگ است؛ چاقویی در قلب حکومت کومین‌تانگ. موفقیت لیو در واقع ملی‌گرایان را مجبور کرد تا نزدیک به دو دوجین تیپ را علیه او مستقر کنند و نقشه اولیه چیانگ کای‌شک را مختل کنند، بنابراین فشار ملی‌گرایان بر سایر نیروهای حزب کمونیست چین کاهش یافت. موفقیت لیو به همین‌جا ختم نشد، او برای گسترش پیروزی‌های اولیه خود بر ملی‌گرایان، چندین لشکرکشی با ارتش‌هایی به رهبری چن یی و سو یو، ارتش دیگری به رهبری چن گنگ، انجام داد تا تعداد زیادی از نیروهای کومین‌تانگ به رهبری دو ژنرال برجسته، چن چنگ و بای چونگشی را نابود کند. پس از ده ماه کار سخت، لیو و دنگ به‌طور قابل توجهی منطقه دشت مرکزی اشغال شده توسط حزب کمونیست چین را گسترش دادند و ارتش‌های کومین‌تانگ را مجبور به دفاع استراتژیک کردند، زیرا چیانگ دیگر نیروی کافی برای حمله نداشت. در نوامبر ۱۹۴۸، لیو، دنگ، چن، سو و تان ژنلین با هم کمیته نظامی را برای فرماندهی کمپین عظیم هوای‌های تشکیل دادند که توسط نیروهای حزب کمونیست چین در شرق چین و دشت مرکزی برای مبارزه با نیروهای اصلی کومین‌تانگ در شوژو و آنهویی انجام شد. در میان اسرای جنگی، ژنرال دو یومینگ، برجسته‌ترین دست‌نشانده چیانگ، نیز حضور داشت. در آوریل ۱۹۴۹، پس از شکست مذاکرات صلح خیالی بین حزب کمونیست چین و کومین‌تانگ، لیو ارتش‌های خود را از رودخانه یانگ تسه عبور داد و مناطق وسیعی از آنهویی، ژجیانگ، جیانگشی و فوجیان را فتح کرد و نانجینگ، پایتخت کومین‌تانگ، را تصرف کرد. با کمک هه لونگ، لیو و دنگ با استفاده از استراتژی‌های محاصره و دور زدن از راه دور، لشکرکشی‌های جدیدی را برای فتح مناطق وسیعی در جنوب غربی چین آغاز کردند. در میان مناطقی که فتح شدند، زادگاه‌های او و دنگ، سیچوان، گویژو، یوننان و شی‌کانگ نیز وجود داشت. پس از تأسیس جمهوری خلق چین در ۱ اکتبر ۱۹۴۹، مائو تأسیس جمهوری خلق چین را اعلام کرد. | ## بخش 3: لیو بوچنگ | در ژانویه ۱۹۵۰، لیو به همراه گائو گانگ، رائو شوشی، پنگ و لین بیائو به عنوان رئیس بخش جنوب غربی دولت خلق مرکزی جمهوری خلق چین منصوب شد. مائو خیلی زود ژنرال مورد علاقه‌اش، هه لونگ، را برای همکاری در کنار لیو فرستاد تا بر او نظارت کند و قدرت را با او تقسیم کند. لیو در دوران کوتاه فرمانداری خود، سربازانش را در سرکوب راهزنان رهبری کرد و قانون و نظم را احیا کرد، بر توسعه اقتصادی نظارت داشت و مهم‌تر از همه، برای حمله حزب کمونیست چین به تبت برنامه‌ریزی کرد. در اواخر سال ۱۹۵۰، لیو به عنوان رئیس و کمیسر آکادمی نظامی ارتش آزادی‌بخش خلق به نانجینگ منتقل شد که برای لیو به منزله تنزل رتبه محسوب می‌شد. یک نظر رایج این است که در طول مدت طولانی که لیو با یا تحت نظر مائو کار می‌کرد، هرگز واقعاً اعتماد مائو را جلب نکرد. از تاریخ چین، او آموخته است که اکثر ژنرال‌هایی که به تأسیس سلسله جدید کمک کردند، در نهایت توسط امپراتور مشکوک کشته شدند. برای جلوگیری از وقوع چنین اتفاقی برای خودش، سعی کرد تا حد امکان از سیاست دور بماند. به دلیل آموزش نظامی سال اول خود در اتحاد جماهیر شوروی، او از این بهانه برای ترک شغل خود در دولت و تبدیل شدن به رئیس و کمیسر آکادمی نظامی PLA استفاده کرد. داستان دیگر می‌گوید، در حالی که لیو هنوز رئیس بود، شخصی ناشناس برای عموم، بیوگرافی لیو را در حمایت از ارتقاء او ارائه کرد. در این بیوگرافی، او لیو را از نوادگان لیو بانگ، بنیانگذار و اولین امپراتور سلسله هان، توصیف کرد و اشاره کرد که خود لیو می‌تواند امپراتوری خود را مانند جدش تأسیس کند. لیو که از ظلم‌ها و توطئه‌های تاریخ چین آگاه بود، به جای خوشحالی نگران بود، زیرا می‌دانست که این امر سوءظن مائو را نسبت به نیات لیو برمی‌انگیزد. اگرچه لیو این مرد را دستگیر کرد، اما مائو همچنان از این رویداد مطلع بود و نگرانی‌های لیو سرانجام به واقعیت تبدیل شد. با وجود تنزل رتبه، لیو به شغل جدید خود متعهد بود و تلاش می‌کرد آنچه را که در طول سال‌های حضورش در اتحاد جماهیر شوروی آموخته بود، به آکادمی منتقل کند. او ترجمه‌های کتاب‌های درسی نظامی متعددی را از اتحاد جماهیر شوروی و سایر کشورها سازماندهی کرد، لشکرکشی‌های بزرگ از دوران باستان تا جنگ جهانی دوم را به دانشجویان معرفی کرد و بذر تکامل ارتش آزادی‌بخش خلق را به یک ارتش مدرن کاشت. اگرچه لیو در سال ۱۹۵۴ به عنوان پاداشی برای کمک‌هایش به عنوان معاون رئیس کمیته مرکزی نظامی حزب کمونیست چین و جمهوری خلق چین منصوب شد، اما این عناوین قدرت واقعی را مانند عناوین پنگ نوید نمی‌دادند. (پنگ به دلیل دستاوردهای جنگی‌اش در جنگ کره به عنوان وزیر دفاع منصوب شد) در سال ۱۹۵۵، لیو به درجه فیلد مارشالی رسید و در میان ۱۰ فیلد مارشال ارتش آزادی‌بخش خلق، در کنار ژو دِ، پنگ و لین بیائو، چهارمین رتبه را کسب کرد. در سال ۱۹۵۶، پس از آنکه نیکیتا خروشچف با ایراد سخنرانی مخفی معروف خود در محکوم کردن کیش شخصیت پیرامون جوزف استالین، جهان کمونیست را تکان داد، مائو می‌خواست مطمئن شود که حادثه مشابهی در درون حزب کمونیست چین رخ نخواهد داد. او مقاله‌ای با عنوان «دربارهٔ ده رابطه اصلی» نوشت و استدلال کرد که حزب کمونیست چین باید از کشورهای خارجی به صورت گزینشی، تحلیلی و با انتقاد بیاموزد. سپس مرکز حزب کمونیست چین اسنادی را منتشر کرد تا از همه اعضای حزب کمونیست چین بخواهد بر روند جزم‌اندیشی و تجربه‌گرایی در عمل غلبه کنند. برخی از زیردستان و معاونان او، از جمله ژنرال شیائو کی، سانسور و در بازداشت نگه داشته شدند. تحت فشار شدید، سلامتی او رو به وخامت گذاشت (در نهایت بینایی چشم باقی‌مانده‌اش را از دست داد) و سرانجام استعفای خود را به عنوان رئیس‌جمهور ارائه داد. اگرچه از آن زمان به عنوان عضو دفتر سیاسی در کنگره ملی هشتم تا یازدهم حزب کمونیست چین، نایب رئیس کمیته دائمی دوم تا پنجم کنگره ملی خلق و در تمام این مدت عنوان نایب رئیس کمیته نظامی را بر عهده داشت، اما زیاد در سیاست مشارکت نمی‌کرد و مشکلات سلامتی را دلیل غیبت خود عنوان می‌کرد. او در کنفرانس لوشان در سال ۱۹۵۹ پاکسازی شد و بعداً در طول انقلاب فرهنگی تا سر حد مرگ شکنجه شد. با این وجود، او از پاکسازی‌ها جان سالم به در برد و شاهد بازگشت دوباره دوست دیرینه‌اش دنگ به قدرت بود. او در مبارزه قدرت علیه بیوه مائو، جیانگ چینگ، و گروه چهار نفره‌اش، از دنگ حمایت کرد و همچنین از سیاست دنگ برای اصلاح و گشودن چین به روی جهان خارج حمایت کرد، سیاستی که خود لیو دهه‌ها پیش در دانشگاه به کار گرفته بود. این امر باعث شد دنگ در درخواست خود برای بازنشستگی رهبران مسن به منظور هموار کردن راه برای رهبران جوان‌تر حزب کمونیست چین، تقویت شود. در سوگنامه‌ای که برای او نوشته شده، لیو از تمام اتهامات علیه خود در جریان جنبش‌های علیه جزم‌گرایی اعاده حیثیت و تبرئه شد. حکایت‌ها در طول مبارزات فنگدو در سال ۱۹۱۶، لیو مورد اصابت گلوله‌ای در سر قرار گرفت که از شقیقه راست او عبور کرد و از چشم راستش خارج شد. لیو برای جلوگیری از آسیب دیدن اعصاب مغزش توسط داروهای بیهوشی، اصرار داشت که عمل بدون بیهوشی انجام شود. پزشک از این نمایش شجاعت و پشتکار بسیار تحت تأثیر قرار گرفت و از روی احترام فراوان، لقب «مریخ چینی» را به لیو داد. نظریه معروف "گربه" دنگ ("چه گربه سیاه باشد چه گربه سفید، تا زمانی که بتواند موش را بگیرد، گربه خوبی است") در واقع از لیو سرچشمه گرفته است. لیو در طول دوران طولانی خدمت نظامی خود، اغلب اظهار داشت که "چه گربه سیاه باشد چه گربه زرد، تا زمانی که بتواند موش را بگیرد، گربه خوبی است" تا نشان دهد که هدف جنگ پیروزی است، صرف نظر از اینکه چه استراتژی‌هایی را اتخاذ می‌کنید. رابطه لیو و دنگ تنها پس از به قدرت رسیدن کمونیست‌ها قوی شد، زیرا هر دو از سیاست‌های فاجعه‌بار مائو تسه‌تونگ، مانند جهش بزرگ به جلو و انقلاب فرهنگی، ناراضی بودند: در حالی که لیو در اواخر دهه ۱۹۵۰ مورد آزار و اذیت قرار می‌گرفت، دنگ حمایت خود را از لیو نشان داد، زیرا لیو در حال تجزیه و تحلیل و عذرخواهی از به اصطلاح «جزم‌اندیشی» و «تجربه‌گرایی» بود. به همین ترتیب، لیو در اوایل دهه ۱۹۶۰ از سیاست اقتصادی دنگ برای اصلاح اقتصاد چین حمایت خود را از دنگ نشان داد. لیو به خانواده‌اش گفت که پس از مرگش، می‌خواهد مراسم تشییع جنازه‌اش توسط دنگ برگزار شود و مراسم تدفینش توسط دنگ انجام شود، و این زمانی بود که دنگ هنوز در بازداشت خانگی بود و لیو این کار را برای نشان دادن حمایت خود انجام داد. تمام خانواده دنگ در مراسم تشییع جنازه لیو شرکت کردند، که این اتفاق فقط در مورد روابط خانوادگی بسیار نزدیک در فرهنگ سنتی چین رخ می‌داد. با این حال، از آنجا که بسیاری از رهبران نظامی و سیاسی درخواست شرکت در مراسم تشییع جنازه را داشتند، مراسم تشییع جنازه به سالن بزرگتری منتقل شد. میراث برخلاف دیگر مارشال‌ها و ژنرال‌های ارتش آزادی‌بخش خلق، مانند پنگ دهوای و لین بیائو، لیو هرگز به دنبال جلب اعتماد و حمایت سیاسی رئیس مائو نبود، اما از سوی دیگر، این امر مانع از آن شد که او مانند پنگ و لین در سال‌های ۱۹۵۹ و ۱۹۷۱، از واکنش منفی ناشی از اختلاف سیاسی با مائو رنج ببرد. او بر توسعه تخصص ارتش‌های حزب کمونیست چین در نبردهای منظم، حمله رو در رو، لشکرکشی‌های گروه‌های ارتشی و محاصره‌ها نظارت داشت. لیو همچنین اولین کسی بود که استراتژی‌های نظامی مدرن و تاکتیک‌های کشورهای خارجی را به ارتش حزب کمونیست چین معرفی کرد و علم و هنر را در آموزش‌های نظامی گنجاند. | ## جمع‌بندی | همه این تلاش‌ها، تصور عمومی از ارتش حزب کمونیست چین را از یک نیروی چریکی متشکل از دهقانان و پرولتاریا با آموزش منظم کم، به یک نیروی نظامی مدرن پیچیده و بسیار ماهر تغییر داد.