موضوع مقاله: سایت باستان‌شناسی لیانژو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سایت باستان‌شناسی لیانژو | مقدمه: این ویرانه‌ها ابتدا در سال ۱۹۳۶ توسط Shi Xingeng کشف شد و در سال ۱۹۵۹ به عنوان متعلق به یک تمدن ناشناخته قبلی، به نام فرهنگ لیانگ‌ژو شناخته شد. | ## بخش 1: سایت باستان‌شناسی لیانژو | این شهر در قسمت جنوب‌غربی منطقه فرهنگی لیانگ‌ژو قرار دارد و تصور می‌شود که مرکز سیاسی و معنوی فرهنگ لیانگ‌ژو بوده باشد، که نمونه‌ای از یک جامعه شهری پیش‌تاریخی کشاورزی برنج با دولت اولیه در یانگ‌تسه است. سایت شامل یک دیوار دفاعی با کاخ، مناطق مذهبی، و یک سیستم هیدرولیک پیچیده است که نشان‌دهنده یک جامعه پیشرفته با حکمرانی متمرکز است. سیستم هیدرولیک لیانگ‌ژو از نظر تاریخ شناخته‌شده، قدیمی‌ترین سیستم هیدرولیکی در جهان است. این شهر از حدود ۳۳۰۰ تا ۲۳۰۰ پیش از میلاد وجود داشت، اما نهایتاً به دلیل سیلاب‌های گسترده مرتبط با تغییرپذیری و تغییر اقلیم رها شده و تمدن آن نابود شد. این ویرانه‌ها به عنوان یکی از قدیمی‌ترین نمونه‌های تاریخ چین شناخته می‌شوند، و تحت مدیریت کمیته مدیریت سایت لیانگ‌ژو قرار دارند، که بر پارک ملی سایت باستان‌شناسی لیانگ‌ژو نظارت می‌کند. ویرانه‌های شهر به همراه سایت یائوشان، در سال ۱۹۹۶ به عنوان سایت‌های فرهنگی مهم تحت حفاظت ملی معرفی شدند، در حالی که سیستم هیدرولیکی در سال ۲۰۱۷ تحت حفاظت استانی قرار گرفت. این یشم‌ها تعداد کمی داشتند و تصور می‌شد که مربوط به دودمان شیا، دودمان شانگ، دودمان ژو یا دودمان هان باشند. در سال ۱۹۳۶، زمانی که شی شینگنگ از موزه دریاچه غربی سایت گودانگ را در نزدیکی تپه لائوخه حفاری کرد، یادآور آثار مشابه ظروف سنگی سیاه و ابزارهای سنگی بود که او در زادگاهش، لیانگ‌ژو دیده بود. | ## بخش 2: سایت باستان‌شناسی لیانژو | این موضوع باعث حفاری‌های کوچک مقیاس در لیانگ‌ژو شد که آثار به دست آمده مربوط به فرهنگ لانگشان بودند. از سال ۱۹۵۳، حفاری‌ها در هانگژو، ووشی و هوجا به تفاوت‌های بیشتر با فرهنگ لانگشان اشاره داشتند. فرهنگ اولیه در پایین‌دست یانگ‌تسه به نام «فرهنگ لیانگ‌ژو» توسط شیا نای در سال ۱۹۵۹ معرفی شد. این مفهوم به تدریج پس از کشف مقابر اشرافی لیانگ‌ژو در مکان‌های مختلف به رسمیت شناخته شد. لیانگ‌ژو برخلاف سایر سایت‌های باستان‌شناسی، خوشه‌ای از سایت‌ها است، که امید به کشف بیشتر یشم را به وجود آورد. در سال ۱۹۸۷، شایعاتی دربارهٔ یشم در قبرستان یائوشان مجاور به راه افتاد که موجب شد هزاران کشاورز شروع به غارت مقابر کنند تا زمانی که پلیس و باستان‌شناسان مداخله کردند. در سال ۲۰۰۶، به منظور جابجایی کشاورزان از منطقه مرکزی سایت لیانگ‌ژو، لیو بین یک تیم باستان‌شناسی را هدایت کرد تا حفاری‌هایی در سمت غرب فلات سایت پوتافان در شهر پینگ‌یائو انجام دهند، که منجر به کشف یک ترانشه شمالی-جنوبی و یک فلات موازی با ترانشه در شرق شد. بین ترانشه و فلات، لایه‌ای از سنگ‌ها کشف شد زیر سطح زمین که اثبات کرد دیوار شهری است. | ## بخش 3: سایت باستان‌شناسی لیانژو | جغرافیا شهر باستانی لیانگ‌ژو در بخش مرکزی ناحیه یوهانگ از شهر هانگژو واقع شده است و شامل مناطق پینگ‌یائو و زیرناحیه لیانگ‌ژو است. این مکان در یک حوضه به شکل C واقع شده است که در آن کوه‌های غربی ژجیانگ با دشت هانگژو-جیانگ‌سینگ-هوجو تلاقی دارند. رودخانه تیائو شی شرقی از جنوب غرب به شمال شرق سایت عبور می‌کند و شبکه وسیعی از آبراه‌ها را ایجاد کرده است که با تپه‌های کوچک متقاطع است. زمین‌های کم‌ارتفاع این حوضه C شکل دسترسی مستقیم به دریاچه تایهو در شمال شرقی فراهم می‌کنند و یک مسیر حمل و نقل کلیدی و ناحیه مهم تولید برنج به شمار می‌روند. هسته اصلی شهر لیانگ‌ژو ساختار "شهر سه‌گانه" داشت که همراه با سایت‌های مراسمی خارجی و سیستم حفاظت از آب، منطقه اصلی آن را تعریف می‌کرد. خود شهر حدوداً مساحت داشت، در حالی که گنجاندن شهر بیرونی این مساحت را به گسترش داد. شهر کنترل بیش از از حوضه را بر عهده داشت که بیش از 100 سایت فرهنگی لیانگ‌ژو با اهمیت‌های مختلف را در خود جای داده بود. ویرانه‌های باستانی شهر لیانگ‌ژو شامل چهار سایت است که از طریق پیوندهای اجتماعی و فرهنگی مشترک به هم متصل هستند و یک خط زمانی پیوسته را شکل می‌دهند. | ## جمع‌بندی | در مجموع، این سایت‌ها یک میراث یکپارچه در منطقه‌ای به مساحت ایجاد می‌کنند که توسط یک ناحیه حایل واحد به مساحت متحد شده‌اند.