موضوع مقاله: ۱۲پی/پونز-بروکز | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ۱۲پی/پونز-بروکز | مقدمه: ۱۲پی/پونز-بروکز یا دنباله‌دار شیطان یک دنباله‌دار دوره‌ای با تناوب مداری ۷۱ ساله است. | ## بخش 1: ۱۲پی/پونز-بروکز | دنباله‌دارهایی با دوره مداری ۲۰ تا ۲۰۰ سال دنباله‌دارهای نوع هالی نامیده می‌شوند. این یکی از درخشان‌ترین دنباله‌دارهای دوره‌ای شناخته‌شده است که در نزدیک شدن به حضیض قدر مطلق بصری آن حدود ۵ است.دنباله‌دار پونز بروکز در رصدخانه مارسی به‌طور قطعی در ژوئیهٔ ۱۸۱۲ توسط ژان لویی پونز و در ظهور بعدی آن در سال ۱۸۸۳ توسط ویلیام رابرت بروکز کشف شد. پیشینه‌های باستانی دیگری نیز از دنباله‌دارهایی در دست است که مشکوک به ظهور ۱۲پی/پونز-بروکز هستند. گذرگاه حضیض بعدی آن ۲۱ آوریل ۲۰۲۴ است، به زمین ۱٫۵۵ یکای نجومی (۲۳۲ میلیون کیلومتر) در ۲ ژوئن ۲۰۲۴ است. تخمین زده می‌شود که هستهٔ این دنباله‌دار حدود ۳۰ کیلومتر قطر داشته باشد؛ بر پایهٔ این فرض که در طول اندازه‌گیری‌های فتومتریک ۲۰۲۰ دنباله‌دار غبار و گاز چندانی تولید نکرده باشد. فرض کنونی بر این است که ۱۲پی/پونز-بروکز بدنهٔ مادری بارش شهابی ضعیف دسامبر بارش شهابی اژدهایی است که از حدود ۲۹ نوامبر تا ۱۳ دسامبر فعال است. تاریخچه مشاهده و رصد تا پیش از ۱۸۱۲ دنباله‌دار ۱۲پی/پونز-بروکز به‌عنوان دنباله‌داری که در سال‌های ۱۳۸۵ و ۱۴۵۷ رصد شده شناسایی شده است. استدلال می‌کنند که در ظهور ۱۳۱۳، رصد دنباله‌دار به دلیل کم‌نور بودن و نزدیک به خورشید دشوار بود، در حالی که موقعیت پیشنهادی در جمینی با مکان محاسبه‌شده دنباله‌دار پونز بروکس در برج حمل در تضاد است. دنباله‌دار مارس ۱۶۶۸ که کره‌ای‌ها توصیف کردند احتمالاً دنباله‌داری درخشان است که توسط اروپایی‌ها رصد شده است، که مدار آن به هیچ وجه با مدار دنباله‌دار 12P/Pons–Brooks سازگار نیست. به‌طور مستقل نیز این دنباله‌دار بعداً توسط «وینسنت ویسنیفسکی» در ۱ اوت و الکسی بوار در ۲ اوت همان سال پیدا شد. این دنباله‌دار در ۱۳ اوت با چشم غیرمسلح مشاهده شد و در پایان ماه دمی به طول ۲ درجه برای آن گزارش شد. | ## بخش 2: ۱۲پی/پونز-بروکز | مدت کوتاهی پس از کشف اولیه، مشخص شد که دورهٔ مداری آن حدود ۷۰ سال با خطای حدود ۵ سال است. استدلال می‌کنند که در ظهور ۱۳۱۳، رصد دنباله‌دار به دلیل کم‌نور بودن و نزدیکی به خورشید دشوار بود، در حالی که موقعیت پیشنهادی در جمینی با مکان محاسبه‌شده دنباله‌دار پونز بروکز در برج حمل در تضاد است. «دنباله‌دار مارس ۱۶۶۸» که کره‌ای‌ها توصیف کردند احتمالاً دنباله‌داری درخشان است که توسط اروپایی‌ها رصد شده است، که مدار آن به هیچ وجه با مدار دنباله‌دار ۱۲پی/پونز-بروکز سازگار نیست. ۱۸۸۴ در ۲ سپتامبر ۱۸۸۳ یک‌ دنباله‌دار (کم نور) به‌طور تصادفی توسط ویلیام رابرت بروکز کشف شد و بعداً با دنباله‌دار ۱۸۱۲ مقایسه و شناسایی شد. طغیان در ۲۱–۲۳ سپتامبر ۱۸۸۳ مشاهده شد، زیرا دنباله‌دار از قدر ۱۰–۱۱ به ۸–۸٫۵ درخشید و ظاهر آن از پراکنده به ستاره مانند تغییر کرد. به سمت جنوب (از طریق ماهی‌ها) برای رسیدن به حضیض زیر یوتا و بتا سیتی (~RA 0h، دسامبر -۱۰ درجه) در حدود ۲۴ ژانویه.. ۱۹۵۴ این دنباله‌دار در ۲۰ ژوئن ۱۹۵۳ هنگامی که ۴٫۵ واحد نجومی از خورشید فاصله داشت بازیابی شد. طغیان دیگری در مارس ۱۹۵۴ رخ داد٬ چهارمین طغیان در آن ظهور در ۲۳ آوریل این دنباله‌دار قدر ۶٫۴ تخمین زده شد و دم آن نیم درجه طول داشت. پونز بروکس در ۲۲ مه ۱۹۵۴ هنگامی که ۱٫۷ واحد نجومی از زمین فاصله داشت به حضیض رسید. آخرین بار در ۴ سپتامبر ۱۹۵۴ زمانی که ۱٫۹ واحد نجومی از خورشید فاصله داشت مشاهده شد. در ۱۰ دسامبر ۱۹۵۴، جریان شهاب‌سنگ دنباله‌دار Pons-Brooks حدود ۰٫۱۲ واحد نجومی (۱۸ میلیون کیلومتر) از زمین گذشت که منجر به برخورد شهاب‌ها با جو زمین با سرعت نسبی ۴۵ کیلومتر بر ثانیه شد. | ## بخش 3: ۱۲پی/پونز-بروکز | در ۱۰ ژوئن ۲۰۲۰ پونز بروکس با قدر ظاهری ۲۳ توسط تلسکوپ اکتشافی لاول هنگامی که دنباله‌دار در ورای مدار زحل در فاصله ۱۱٫۹ واحد نجومی (۱٫۷۸ میلیارد کیلومتری) از خورشید قرار داشت، با عدم قطعیت در فاصله خورشید مرکزی دنباله‌دار در آن زمان تقریباً ۱۰۰۰۰ ± کیلومتر بود. این دنباله‌دار در ۲۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۳ هنگامی که ۳٫۹ واحد نجومی از خورشید فاصله داشت، از قدر ۱۶–۱۷ تا قدر ۱۱–۱۲ (درخشش ~ ۱۰۰×) متحمل طغیان شد. اگرچه در ابتدا کروی بود، اما به دلیل تأثیر فشار تشعشع بر گرد و غبار، کما نامتقارن شد. دو طغیان دیگر در ۱ نوامبر و ۱۴ نوامبر با درخشان شدن دنباله‌دار به قدر ظاهری ۹٫۳ بعد از آن ثبت شد. در ۷ مارس، دنباله‌دار به قدر ۵٫۵ درخشید و در آن زمان حدود ۱۰ درجه از کهکشان آندرومدا قرار داشت. در روزهای بعد این دنباله‌دار با چشم غیرمسلح قابل مشاهده بود و دمی به طول حدود ۵ درجه داشت. در خورشید گرفتگی در ۸ آوریل ۲۰۲۴ این دنباله‌دار در فاصله ۲۵ درجه از خورشید رخ داد. گذر حضیض در ۲۱ آوریل ۲۰۲۴ در ۰٫۷۸۱ یکای نجومی (۱۱۶٫۸ میلیون کیلومتر) از خورشید با سرعت نسبت به خورشید ۴۷٫۱ کیلومتر بر ثانیه است. نزدیکترین نزدیکی به زمین ۴۲ روز بعد در ۲ ژوئن ۲۰۲۴ بود که در فاصله ۱٫۵۵ واحد نجومی (۲۳۲ میلیون کیلومتر) از زمین بود. | ## جمع‌بندی | در نزدیکی گذرگاه حضیض انتظار می‌رفت دنباله‌دار با قدر ۴٫۵ (حدود ۴۰۰× روشن‌تر از طغیان ژوئیه ۲۰۲۳) درخشید.