موضوع مقاله: باغ گیاه‌شناسی ایالات متحده آمریکا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # باغ گیاه‌شناسی ایالات متحده آمریکا | مقدمه: باغ گیاه‌شناسی ایالات متحده آمریکا (به انگلیسی: ، به اختصار USBG) یک باغ گیاه‌شناسی در محوطه کاخ کنگره آمریکا در واشینگتن دی.سی. | ## بخش 1: باغ گیاه‌شناسی ایالات متحده آمریکا | این باغ قدیمی‌ترین باغ گیاه‌شناسی در حال فعالیت پیوسته در ایالات متحده به‌شمار می‌رود و در تمام روزهای سال، از جمله تعطیلات رسمی فدرال، برای بازدید عموم باز است. این باغ زیر نظر کنگره ایالات متحده آمریکا و از طریق معمار کاپیتول اداره می‌شود که مسئولیت نگهداری از محوطه کاخ کنگره را بر عهده دارد. بر اساس گزارش‌ها، سالانه حدود ۷۵۰٬۰۰۰ نفر از این باغ بازدید می‌کنند و مجموعه آن بیش از ۲۶٬۰۰۰ گیاه را دربرمی‌گیرد. ریشه‌های تاریخی این باغ به سال ۱۸۱۶ میلادی بازمی‌گردد و در سال ۱۸۲۰ زمینی برای آن از سوی کنگره اختصاص یافت. در سال ۱۸۲۰، به موجب مصوبه‌ای از کنگره، زمینی به این باغ اختصاص یافت که در غرب کاخ کنگره، از خیابان اول تا خیابان سوم میان خیابان‌های پنسیلوانیا و مریلند واقع بود. این مجموعه در سال ۱۸۳۷ فعالیت خود را متوقف کرد، اما در سال ۱۸۴۲ با بازگشت کاروان علمی ویلکس از دریاهای جنوب و آوردن مجموعه‌ای از گیاهان، دوباره احیا شد. در سال ۱۸۳۸، چارلز ویلکس به فرمان کنگره در رأس قرار گرفت تا کره زمین را دور بزند و اقیانوس آرام را بکاود. در جریان این سفر که به «اکتشاف ویلکس» شهرت یافت، ویلکس نمونه‌های زنده و خشک‌شده‌ای از گیاهان را گردآوری کرد و از جمله نخستین کسانی بود که از برای نگهداری گیاهان زنده در سفرهای طولانی دریایی بهره گرفت. نمونه‌های خشک‌شده، هسته اصلی هرباریوم ملی را تشکیل دادند؛ هرباریومی که اکنون زیر نظر موزه ملی تاریخ طبیعی وابسته به مؤسسه اسمیتسونین نگهداری می‌شود. نمونه‌های زنده و بذرها در گلخانه دفتر ثبت اختراعات قدیم جای گرفتند و تا سال ۱۸۵۰ در آنجا نگهداری شدند. در آن زمان، باغی گیاه‌شناسی در جلوی کاخ کنگره، در جایی که اکنون استخر بازتابی قرار دارد، برای نگهداری این مجموعه ساخته شد. | ## بخش 2: باغ گیاه‌شناسی ایالات متحده آمریکا | ، کشیش ضداسترداد بردگی، اکتشافات علمی‌ای در زمینه مواد معدنی و گیاهان انجام داد. او در دوران خدمت به‌عنوان کشیش نیروی دریایی ایالات متحده بر ناو در آمریکای جنوبی و اقیانوس آرام، بذرها و گیاهان نادر را برای این باغ گردآوری کرد. برخی از گونه‌هایی که او به دست آورد عبارت بودند از: گیاه وانیل، دندروبیوم، کاتلیا، ، و چند گونه دیگر. فیسک یادداشت‌های دقیقی از مشاهدات خود دربارهٔ گیاهان نگهداری کرد و در فوریه ۱۸۵۳ به واشینگتن رفت و گیاهان را به W. در سال ۱۹۳۳، ساختمان اصلی به موقعیت کنونی خود منتقل شد که در جنوب غربی کاخ کنگره قرار دارد و از شمال به خیابان مریلند، از شرق به خیابان اول، از جنوب به و از غرب به خیابان سوم محدود می‌شود. ساختمان در اول سپتامبر ۱۹۹۷ (دهم شهریور ۱۳۷۶) برای نوسازی بسته شد و در ۱۱ دسامبر ۲۰۰۱ (بیستم آذر ۱۳۸۰) دوباره درهایش را به روی عموم گشود. در زمان تعطیلی برای بازسازی، گیاهان مجموعه یا در تأسیسات تولیدی باغ انبار شدند، یا به گلخانه‌هایی در فلوریدا منتقل شدند و یا کمپوست گردیدند. بدون وجود این خرداقلیم قادر به زندگی نبودند) به‌جز خانه هاوایی، گالری‌ها و سالن جنوبی، هیچ‌یک از بخش‌های گلخانه دارای تهویه مطبوع نیستند. هر اتاق توسط حسگرهای کامپیوتری به‌دقت پایش می‌شود تا بهترین محیط برای گیاهان آن نگهداری شود. رطوبت، نور خورشید و دما از طریق سیستم مه‌پاش، سایه‌بان‌های جمع‌شونده و پنجره‌های لولایی تنظیم می‌گردند. ساخت باغ ملی به مساحت سه جریب (حدود ۱۲٬۰۰۰ مترمربع) در مرز غربی باغ گیاه‌شناسی در اکتبر ۲۰۰۶ (مهر ۱۳۸۵) به پایان رسید. | ## بخش 3: باغ گیاه‌شناسی ایالات متحده آمریکا | ساخت باغ ملی از سوی صندوق ملی باغ گیاه‌شناسی ایالات متحده تأمین مالی شد که اکنون به‌صورت یک گروه دوستان فعالیت می‌کند. نام این پارک برگرفته از است که در مرکز باغ قرار داشته و طراحی آن را فردریک آگوست بارتولدی به عهده داشت. این پارک انواعی از باغ‌های ساختاریافته و غیرساختاریافته کوچک را به نمایش می‌گذارد و رنگ، شکل و درونمایه‌های کاشت متنوعی دارد. بخشی از باغ به‌عنوان زیستگاه حیات‌وحش حیاط خلوت توسط اتحادیه ملی حیات‌وحش گواهی شده‌است. تأسیسات تولید در برای پرورش و نگهداری گیاهان برای گیاه‌افزایی، نگهداری مجموعه یا نمایش در برنامه‌های سالانه آینده کاربرد دارد. این باغ در کنوانسیون تجارت بین‌المللی گونه‌های در معرض خطر (CITES) شرکت دارد، به این معنا که از گیاهان توقیف‌شده توسط گمرک نگهداری می‌کند. گیاهان اکتشاف ویلکس چهار گیاه در باغ وجود دارند که به‌احتمال قوی با اکتشاف اصلی ویلکس ارتباط مستقیم دارند: سرخس کشتی (Angiopteris evecta) که در بخش جنگل انبوه قرار دارد، یک سرخس است که گمان می‌رود نسل مستقیم سرخسی باشد که بر کشتی ویلکس آورده شد. با توجه به عمر سرخس‌های کشتی، بسیار بعید است که سرخس موجود همان نمونه اصلی باشد؛ با این حال باور بر این است که این سرخس نسل مستقیم و از نظر ژنتیکی یکسان با نمونه اصلی است. به دلیل اندازه و سن احتمالی آن، برخی بر این باورند که این گیاه در سال ۱۸۴۲ همراه با اکتشاف بازگشته؛ اما چون مدارک اولیه ناقص و نادقیق هستند، این موضوع در حد حدس باقی می‌ماند. | ## جمع‌بندی | باغ گیاه‌شناسی هم از نر و هم از ماده این گونه نگهداری می‌کند و هر دو با اکتشاف ویلکس آورده شدند.