موضوع مقاله: ارمولائو باربارو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ارمولائو باربارو | مقدمه: او اغلب «کوچکتر» نامیده می‌شود تا از پسرعمویش، ارمولائو باربارو بزرگتر، متمایز شود. | ## بخش 1: ارمولائو باربارو | آموزش ارمولائو باربارو در ونیز متولد شد، پسر زکریا باربارو و نوه فرانچسکو باربارو بود. بخش عمده‌ای از تحصیلات اولیه باربارو در خارج از ونیز و در کنار پدرش بود که سیاستمدار و دیپلماتی فعال بود. او تحصیلات تکمیلی خود را در ورونا نزد عمویش که او نیز ارمولائو نام داشت، گذراند. در سال ۱۴۶۲ به رم فرستاده شد و در آنجا زیر نظر پومپونیوس لائتوس و تئودوروس گازا تحصیل کرد. تا سال ۱۴۶۸ به ورونا بازگشت، جایی که فردریک سوم به خاطر اشعارش به او تاج برگ بو اعطا کرد. باربارو در سال ۱۴۷۱ در دانشگاه پادوا مشغول به تحصیل شد و در سال ۱۴۷۴ دکترای هنر و در سال ۱۴۷۷ دکترای حقوق دریافت کرد. دو سال بعد، او دوباره به ونیز سفر کرد، اما هنگامی که طاعون در شهر زادگاهش شیوع یافت، به پادوا بازگشت. شغل باربارو فعالیت سیاسی فعالی داشت، هرچند از این وظایف به عنوان عاملی برای حواس‌پرتی از مطالعاتش متنفر بود. او بیست ساله بود که در سال ۱۴۷۴ خطابه تشییع جنازه دوک نیکولاس مارچلو را ایراد کرد. در سال ۱۴۹۰، باربارو به آوگادوریا د کومون و سپس به عنوان سفیر در واتیکان منصوب شد. | ## بخش 2: ارمولائو باربارو | طبق قانون ونیز، پذیرفتن هدایا یا مناصب سران کشورهای خارجی توسط سفیران غیرقانونی بود. همچنین بین ونیز و دستگاه پاپ در مورد اینکه چه کسی باید پاتریارک‌های آکویلیا را معرفی کند، اختلاف نظر وجود داشت. ونیز معتقد بود که پاپ، با انتصاب باربارو بدون حمایت ونیزی‌ها و نادیده گرفتن نامزدی که ونیز معرفی کرده بود، حقوق ونیز را نقض کرده است. به دوست ارمولائو، جیرولامو دوناتو، و پدرش، زکریا باربارو، دستور داده شد که سعی کنند او را متقاعد کنند که از این سمت صرف نظر کند و به ونیز بازگردد. پاپ اینوسنت و جانشینش الکساندر ششم، باربارو را تهدید کردند که اگر از سمت پاتریارک آکویلیا استعفا دهد، او را تکفیر خواهند کرد. آنها همین تهدید را برای پدرش، زکریا، و همچنین مصادره اموال هر دو نفر مطرح کردند، اما زکریا اندکی پس از آن درگذشت. باربارو سپس در یک ویلای رومی در تپه پینچیان متعلق به برادرانش دانیله و لودوویکو زندگی کرد. او در سال ۱۴۹۳ بر اثر طاعون در آنجا درگذشت و در کلیسای سانتا ماریا دل پوپولو به خاک سپرده شد. فردیناندو اوگلی از کتیبه‌ای به باربارو در آنجا یاد می‌کند، اما این کتیبه تا سال ۱۷۵۸ گم شد. آثار علمی باربارو تعدادی از آثار کلاسیک را ویرایش و ترجمه کرد: اخلاق و سیاست ارسطو (۱۴۷۴). | ## بخش 3: ارمولائو باربارو | اثر باربارو با عنوان «مقامات لگاتی» نمایانگر انقلابی در رفتار دیپلماسی بود که در دوران رنسانس رخ داد. به نظر می‌رسد که این اثر در سال ۱۴۹۰ نوشته شده باشد، زمانی که باربارو سفیر مقیم در رم بود. این اثر دستورالعمل‌های کلی برای رفتار ارائه می‌دهد، هیچ توصیه خاصی ندارد و می‌گوید سفیران باید مصون از سرزنش باشند. «مقامات لگاتی» همچنین گفته است که مقامات دولتی نباید هیچ مقام یا عنوانی را از دولت‌های خارجی بپذیرند. اثر او، دِ کولیباتو، کمتر تأثیرگذار بود، اما کتاب «قصاید پلینیایی» نوشته باربارو، که در سال ۱۴۹۲ توسط یوخاریوس سیلبر در رم منتشر شد، شاید تأثیرگذارترین اثر او باشد. این اثر تنها در بیست ماه نوشته شد و به پاپ تازه انتخاب شده الکساندر ششم تقدیم شد. «قصاید پلینیایی» توسط معاصران باربارو معتبرترین اثر دربارهٔ پلینی در نظر گرفته می‌شد. حتی قبل از مرگش، او به عنوان یک مرجع برجسته در آثار یونانی و لاتین دوران باستان شناخته می‌شد. | ## جمع‌بندی | علاوه بر پیکو، باربارو با بسیاری از انسان‌گرایان از جمله مارسیلو فیچینو، پیترو فوسکاری، مارکانتونیو سابلیکو، آنجلو پولیزیانو و جورجیو مرولا مکاتبه داشت.