موضوع مقاله: مسجد جامع نابلس | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مسجد جامع نابلس | مقدمه: مسجد جامع نابلس (به عربی: ) که به مسجد صلاحی بزرگ نیز شناخته می‌شود، کهن‌ترین و بزرگ‌ترین مسجد شهر نابلس در کشور فلسطین است. | ## بخش 1: مسجد جامع نابلس | این بنا در آغاز به‌صورت کلیسای بیزانسی ساخته شد و در دورهٔ نخستین فتوحات اسلامی به مسجد تبدیل گردید. صلیبیان در سدهٔ یازدهم میلادی آن را دوباره به کلیسا بازگرداندند، اما ایوبیان در سدهٔ دوازدهم آن را بار دیگر به مسجد تبدیل کردند. مسجد جامع نابلس در تقاطع خیابان‌های اصلی شهر قدیم نابلس و در کرانهٔ خاوری این محله جای دارد. این بنا نقشه‌ای مستطیلی، دراز و باریک دارد و گنبدی از نقره بر فراز آن قرار گرفته‌است. مسجد در درازای پیشینهٔ خود چندین بار ویران و بازسازی شده و امروزه همچنان برپاست و نمازهای پنج‌گانه در آن برگزار می‌شود. پیشینه دورهٔ روم و بیزانس بر پایهٔ روایت‌های محلی نابلس، مسجد جامع در جایگاهی ساخته شده که پسران یعقوب جامهٔ خون‌آلود برادرشان یوسف را به پدر نشان دادند تا ثابت کنند که فرزند محبوبش درگذشته است؛ هرچند این روایت بیشتر با مسجد الخضرا در همان نزدیکی پیوند دارد. جایگاه کنونی مسجد جامع در آغاز یک باسیلیکا بود که در دوران فرمانروایی فیلیپ عرب (۲۴۴–۲۴۹ میلادی) بنا شده بود. بیزانسیان سپس کلیسای جامعی بر ویرانه‌های این باسیلیکا برافراشتند که تصویر آن در نقشهٔ موزاییکی مادبا (۶۰۰ میلادی) نیز دیده می‌شود. | ## بخش 2: مسجد جامع نابلس | این کلیسای جامع احتمالاً در پی یورش‌های سامری‌ها در سال‌های ۴۸۴ و ۵۲۹ میلادی آسیب دید یا ویران شد، اما امپراتور ژوستینین یکم آن را بازسازی کرد. تبدیل به مسجد و دورهٔ صلیبی کلیسای جامع در سدهٔ دهم میلادی و در آغاز دوران فرمانروایی خلافت اسلامی بر سرزمین فلسطین به مسجد جامع نابلس تبدیل شد. شمس‌الدین مقدسی، جغرافی‌دان عرب، نوشته‌است که مسجد جامع در «میانهٔ» نابلس قرار دارد و «بسیار زیبا سنگفرش شده‌است». صلیبیان مسجد را دوباره به کلیسا بازگرداندند، اما دگرگونی‌های اندکی از جمله افزودن یک اپس (محراب نیم‌دایره) در آن پدیدآوردند. در سال ۱۱۸۷ میلادی ایوبیان به فرماندهی صلاح‌الدین ایوبی بنا را بار دیگر به مسجد تبدیل کردند. شمس‌الدین دمشقی، تاریخ‌نگار عرب، در سال ۱۳۰۰ میلادی از آن با عنوان «مسجدی نیکو که در آن نماز خوانده می‌شود و قرآن شبانه‌روز تلاوت می‌گردد» یاد کرده‌است. در سال ۱۳۳۵ جیمز وِرونایی، جهانگرد غربی، نوشت که مسجد «کلیسای مسیحیان بوده اما اکنون مسجد ساراسن‌ها است». بیست سال پس از آن ابن بطوطه از مسجد بازدید کرد و یادآور شد که در میانهٔ آن «آبگیری از آب شیرین» وجود دارد. | ## بخش 3: مسجد جامع نابلس | مجموعهٔ مسجد در درازای سده‌های پسین دست‌نخورده باقی ماند تا آنکه زمین‌لرزهٔ شدید ۱۹۲۷ به نابلس آسیب سنگینی رساند. معماری مسجد جامع نابلس با مساحت گسترده و دیوارهای بلند سنگی خود از برجسته‌ترین بناهای تاریخی شهر به‌شمار می‌رود. درِ ورودی اصلی از سمت خاور به دروازهٔ کلیسای قیامت در قدس شباهت دارد و از پنج طاق نوک‌تیز روی‌هم‌نشسته ساخته شده که بر ستون‌های مرمرین با سرستون‌ها تکیه دارند. طاق بیرونی با نقش‌برجسته‌هایی به شیوهٔ رومی آراسته شده که نشان‌دهندهٔ تأثیرپذیری از معماری بیزانسی است. فضای درونی مسجد از یک صحن و دو ایوان سرپوشیده با سقف‌های طاق جناغی تشکیل شده که بر پنجاه‌وپنج ستون با سرستون‌های کورنتی تکیه دارند. شمار چندی پایهٔ سنگی بزرگ نیز به نگهداری سقف‌ها کمک می‌کنند و درهم‌تنیدگی لایه‌های معماری و مرمّتی گوناگون، طرحی درونی یگانه به مسجد بخشیده‌است. محراب دارای دو ستون تنیده در دیوار است و در اصل دروازهٔ کلیسا از سمت خاور بوده‌است. افزون بر محراب اصلی، سه محراب کوچک‌تر نیز در مسجد وجود دارد که شاید برای مذاهب چهارگانهٔ اهل سنت در نظر گرفته شده بوده‌اند. | ## جمع‌بندی | مدرسه‌ای نیز به مسجد پیوسته‌است که جایگاه اقامت دانش‌پژوهان غریب بوده و بازار سرپوشیده‌ای مسجد را دربرگرفته است.