موضوع مقاله: سلطان‌نشین دارفور | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سلطان‌نشین دارفور | مقدمه: از سال ۱۶۰۳ تا ۲۴ اکتبر ۱۸۷۴، زمانی که به دست جنگ‌سالار سودانی ربیع الزبیر افتاد، و دوباره از ۱۸۹۸ تا ۱۹۱۶، زمانی که توسط بریتانیایی‌ها و مصری‌ها اشغال شد و در سودان مصر و بریتانیا ادغام شد، وجود داشت. | ## بخش 1: سلطان‌نشین دارفور | در اوج خود در اواخر قرن هجدهم و اوایل قرن نوزدهم، تمام راه از دارفور در غرب تا کردفان و کرانه های غربی رود نیل سفید در شرق امتداد یافت و به اندازه نیجریه امروزی به آن رسید. تاریخ ریشه ها دارفور عمدتاً از دشت های نیمه خشک تشکیل شده است که نمی توانند جمعیت متراکمی را تحمل کنند. طبق اسناد مکتوب، داجو و مهاجران قرن چهاردهم ، تونجور اولین قدرت ها در دارفور بودند. سرانجام تونجورها شروع به ازدواج در میان مردم خز کردند که سلطان دالی، یک شخصیت مشهور در تاریخ دارفور، که از طرف مادرش یک خز بود، شروع به ازدواج کردند و بنابراین سلسله را به مردمی که بر آن حکومت می کردند نزدیکتر کردند. دالی کشور را به استان‌ها تقسیم کرد و قانون جزایی ایجاد کرد که تحت عنوان کتاب دالی یا کتاب دالی هنوز حفظ شده است و از برخی جهات با شریعت متفاوت است. نوه او سلیمان (یا «سلیمان» که معمولاً با نام خز سولون به معنای «عرب» یا «قرمز» مشخص می‌شود) از سال ۱۶۰۳ تا ۱۶۳۷ پادشاهی کرد و یک جنگجوی بزرگ و یک مسلمان فداکار بود. نوه سلیمان، احمد بکر (حدود ۱۶۸۲ - حدود ۱۷۲۲)، اسلام را دین دولت کرد و با تشویق مهاجرت از بورنو و باگیرمی ، رونق کشور را افزایش داد. هنگامی که بر تخت سلطنت نشست، هر یک از پسران او امیدوار بودند که پسر خود را وارث کنند، که منجر به یک جنگ داخلی متناوب شد که تا سال ۱۷۸۵/۱۷۸۶ ( ه.ق. به دلیل این اختلافات داخلی، دارفور از اهمیت خود کاسته شد و درگیر جنگ با پادشاهی فنج و سلطنت ودای شد. تیلور ، سال ۱۸۲۰ یکی از تواناترین پادشاهان در این دوره سلطان محمد تراب یکی از پسران احمد بکر بود. در سال ۱۷۸۵/۱۷۸۶ (۱۲۰۰ هجری قمری)، او ارتشی را علیه فنج رهبری کرد، اما چیزی فراتر از ام درمان نرسید. | ## بخش 2: سلطان‌نشین دارفور | در اینجا او توسط رود نیل متوقف شد، و هیچ وسیله ای برای عبور ارتش خود از رودخانه پیدا نکرد. تراب که نمی‌خواست پروژه‌اش را رها کند، ماه‌ها در ام درمان ماند و ارتش شروع به نارضایتی کرد. بر اساس برخی داستان ها، تراب به تحریک سران ناراضی توسط همسرش مسموم شد و ارتش به دارفور بازگشت. در حالی که او سعی می کرد پسرش را جانشین او کند، تاج و تخت به برادرش عبدالرحمن رسید. سلطان عبدالرحمن در سال ۱۷۹۰ پایتخت جدیدی را در الفاشر به معنای "پایتخت" تأسیس کرد. پایتخت قبلاً از جایی به مکان دیگر منتقل شده بود و سپس به مکان دیگری به نام کوب منتقل شده بود. در سال ۱۷۹۹ عبدالرحمن نامه ای برای تبریک به ژنرال فرانسوی به خاطر شکستش از ممالیک نوشت. بناپارت پاسخ داد و از سلطان خواست که ۲۰۰۰ برده سیاهپوست قوی و نیرومند را که بالای شانزده سال سن داشتند در کاروان بعدی برای او بفرستد. محمد الفضل ، پسرش، مدتی تحت کنترل خواجه‌ای پرانرژی به نام محمد کوره بود، اما سرانجام خود را مستقل کرد و سلطنت او تا سال ۱۸۳۸ ادامه داشت، زمانی که بر اثر جذام درگذشت. او تا حد زیادی خود را وقف تابعیت قبایل عرب نیمه مستقلی کرد که در این کشور زندگی می کردند، به ویژه ریزه گات ، که هزاران نفر از آنها را کشت. گزارشی از زندگی و جغرافیا در دارفور در اوایل قرن نوزدهم توسط محمد التونسی (۱۸۵۷ متوفی) نوشته شد که ده سال به عنوان یک تاجر از قاهره در سلطنت گذراند و این پادشاهی را با جزئیات و با نقاشی های خود توصیف کرد. | ## بخش 3: سلطان‌نشین دارفور | در سال ۱۸۲۱، الفهل استان کردفان را به مصریان تحت رهبری محمدعلی پاشا ، که قصد فتح سودان را داشت، از دست داد. کایرا ارتشی را اعزام کرد اما در ۱۹ اوت ۱۸۲۱ توسط مصری ها در نزدیکی بارا شکست خورد. مصری‌ها قصد داشتند تمام دارفور را فتح کنند، اما مشکلاتشان برای تحکیم تسلط خود بر منطقه نیل، آنها را مجبور به ترک این برنامه‌ها کرد. الفضل در سال ۱۸۳۸ درگذشت و از میان چهل پسرش، سومین پسر، محمد الحسین ، جانشین او شد. در سال ۱۸۵۶ او نابینا شد و تا پایان سلطنت خود زمزم ام النصر ، خواهر بزرگ سلطان یا ایاباسی ، بالفعل حاکم سلطنت بود. او شبکه‌ای از پست‌های تجاری ایجاد کرد که توسط نیروهای مسلح به خوبی دفاع می‌شد و به زودی دولت گسترده‌ای را تحت حکومت خود داشت. این منطقه که به بحرالغزال معروف است، از دیرباز منبع کالاهایی بود که دارفور به مصر و شمال آفریقا داد و ستد می کرد، به ویژه بردگان و عاج . بومیان بحرالغزال به دارفور ادای احترام می کردند و اینها کالاهای عمده ای بود که دارفوریان به بازرگانان مصری در امتداد جاده اسیوت فروخته بودند. سلطان الحسین در سال ۱۸۷۳ درگذشت و جانشینی به پسر کوچکش ابراهیم رسید که به زودی خود را درگیر درگیری با الزبیر یافت. پس از درگیری های قبلی با مصریان ، الزبیر متحد آنها شده بود و با همکاری آنها برای فتح دارفور موافقت کرد. ابراهیم در پاییز ۱۸۷۴ در نبرد کشته شد و عمویش حسب الله که به دنبال حفظ استقلال کشورش بود، در سال ۱۸۷۵ توسط نیروهای خدیو اسیر شد و با خانواده اش به قاهره آورده شد. | ## جمع‌بندی | دارفور در سال ۱۹۱۶ توسط امپراتوری بریتانیا فتح شد، به این دلیل که دینار در طول جنگ جهانی اول از امپراتوری عثمانی حمایت کرد.