موضوع مقاله: سیاست محیط زیستی هند | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سیاست محیط زیستی هند | مقدمه: در دستورالعمل اصول سیاست ایالتی، ماده ۴۸ای می‌گوید: «دولت باید برای حفاظت و بهبود محیط زیست و حفاظت از جنگل‌ها و حیات وحش کشور تلاش کند»؛ ماده ۵۱-ای بیان می‌کند که «وظیفه هر شهروند هند است که از محیط طبیعی شامل جنگل‌ها، دریاچه‌ها، رودخانه‌ها و حیات وحش محافظت و آن را بهبود بخشد و نسبت به موجودات زنده دلسوزی داشته باشد.» هند یکی از اعضای پیمان تنوع زیستی (CBD) است. | ## بخش 1: سیاست محیط زیستی هند | علاوه بر این قوانین، دولت قانون (حفاظت) محیط زیست مصوب ۱۹۸۶ و قانون (توسعه و تنظیم) تجارت خارجی مصوب ۱۹۹۲ را برای کنترل تنوع زیستی تصویب کرد. از حدود اواخر دهه ۱۹۸۰، دیوان عالی هند به‌طور فعال درگیر مسائل زیست‌محیطی هند بوده است. در بیشتر کشورها، قوای مجریه و مقننه دولت هستند که مسائل زیست‌محیطی را برنامه‌ریزی، اجرا و رسیدگی می‌کنند؛ تجربه هند متفاوت است. دیوان عالی هند مستقیماً درگیر تفسیر و معرفی تغییرات جدید در رویه قضایی زیست‌محیطی بوده است. این دیوان اصول جدیدی را برای حفاظت از محیط زیست وضع کرده، قوانین زیست‌محیطی را دوباره تفسیر کرده، نهادها و ساختارهای جدیدی ایجاد کرده و از طریق مجموعه‌ای از دستورالعمل‌ها و احکام، اختیارات بیشتری به نهادهای موجود اعطا کرده است. دستورالعمل‌های دیوان در مورد مسائل زیست‌محیطی، فراتر از سوالات کلی حقوقی است، همان‌طور که معمولاً از بالاترین دادگاه یک کشور دموکراتیک انتظار می‌رود. دیوان عالی هند، در دستور خود، شامل اقدامات اجرایی و جزئیات فنی اقدامات زیست‌محیطی است که باید اجرا شوند. در واقع، برخی از منتقدان دیوان عالی هند، این دیوان را به عنوان لردهای دادگاه سبز یا ناظر زباله توصیف می‌کنند. یکی از عوامل کلیدی، عدم موفقیت سازمان‌های دولتی و شرکت‌های دولتی در انجام وظایف قانونی و اساسی خود بوده است. | ## بخش 2: سیاست محیط زیستی هند | این امر گروه‌های جامعه مدنی را بر آن داشته است تا شکایات مربوط به منافع عمومی را برای دریافت راه‌حل‌های مناسب به دادگاه‌ها، به ویژه دیوان عالی، ارائه دهند. دادخواهی‌های مربوط به منافع عمومی و فعالیت‌های قضایی در مورد مسائل زیست‌محیطی فراتر از دیوان عالی هند است و دادگاه‌های عالی هر ایالت را نیز در بر می‌گیرد. برخی معتقدند که فعالیت قضایی هند در مورد مسائل زیست‌محیطی، تأثیرات مثبتی بر تجربه هند داشته است. طرفداران ادعا می‌کنند که دیوان عالی کشور، از طریق فعالیت شدید قضایی، به نمادی از امید برای مردم هند تبدیل شده است. در نتیجه فعالیت قضایی، دیوان عالی هند یک رژیم هنجاری جدید از حقوق را ارائه داده و تأکید کرده است که دولت هند نمی‌تواند خودسرانه عمل کند، بلکه باید منطقی و در جهت منافع عمومی عمل کند، بدون اینکه مداخله قضایی، اقداماتش را بی‌اعتبار کند. برخی دیگر معتقدند که فعالیت قضایی هند در مورد مسائل زیست‌محیطی عواقب نامطلوبی داشته است. پرونده‌های مربوط به منافع عمومی بارها و بارها برای جلوگیری از پروژه‌های زیرساختی با هدف حل مسائل زیست‌محیطی در هند، مانند کارهای آبی، بزرگراه‌ها، تملک زمین برای پروژه‌ها و پروژه‌های تولید برق، تشکیل می‌شوند، اما محدود به این موارد نیستند. این دعاوی به‌طور معمول چنین پروژه‌هایی را، اغلب برای سال‌ها، به تأخیر می‌اندازد، در حالی که آلودگی شایع در هند ادامه دارد و ده‌ها هزار نفر بر اثر اثرات ناخواسته آلودگی جان خود را از دست می‌دهند. حتی پس از اینکه یک اقامت مربوط به یک پروژه زیرساختی لغو می‌شود، یا حکم دادگاه به یک پروژه خاص چراغ سبز نشان می‌دهد، مسائل جدید زمینه‌ساز اخطارهای دادگاه و دعاوی جدید مربوط به منافع عمومی می‌شوند.Rathinam and Raja (2008). | ## بخش 3: سیاست محیط زیستی هند | کنشگری قضایی در هند، در چندین مورد کلیدی، توسعه اقتصادی تحت هدایت دولت را ناکارآمد و شکست‌خورده یافته، سپس قوانین را تفسیر و دستورالعمل‌هایی صادر کرده است که رقابت بیشتر و بازار آزاد را برای کاهش آلودگی محیط زیست تشویق می‌کند. در موارد دیگر، این تفاسیر و دستورالعمل‌ها، حمایت از صنایع، رویه‌های کارگری و شرکت‌های دولتی بسیار آلاینده را که برای کیفیت محیط زیست هند مضر هستند، حفظ کرده‌اند. تمرکز ویژه بر چوب برنامه پنج ساله اول ۱۹۵۱ برنامه پنج ساله دوم ۱۹۵۶ برنامه پنج ساله سوم ۱۹۶۱ تقریباً مشابه اما با اقدامات حفاظت از گوزن اضافه شده برنامه پنج ساله چهارم ۱۹۶۹ قانون حفاظت از حیات وحش ۱۹۷۲ هند به جز جامو و کشمیر رسمی‌سازی پارک‌های ملی، پناهگاه‌های حیات وحش، ذخایر حفاظتی و ذخایر اجتماعی. توسعه هیئت ملی حیات وحش و هیئت‌های ایالتی حیات وحش برای شناسایی مناطق حفاظت‌شده آینده. قوانین جزایی برای شکار غیرقانونی حیوانات و تجارت محصولات مشتق شده از حیوانات حفاظت شده طرح اقدام ملی حیات وحش ۱۹۷۳ برنامه پنج ساله پنجم ۱۹۷۴ ششمین برنامه پنج ساله ۱۹۷۸ برنامه پنج ساله هفتم ۱۹۸۰. قانون (حفاظت) جنگل‌ها، ۱۹۸۰ (با اصلاحات انجام شده در ۱۹۸۸) قانون حفاظت از محیط زیست ۱۹۸۶ (۲۳ مه ۱۹۸۶) این قانونی است که نشان دهنده عزم دولت مرکزی برای برداشتن گام‌های مؤثر در جهت حفاظت از محیط زیست است. با بیان اینکه: هیچ دولت ایالتی یا مرجع دیگری نباید دستوری صادر کند که- (۱) هرگونه جنگل حفاظت‌شده باید از حفاظت خارج شود؛ (ii) اینکه هر زمین جنگلی یا هر بخشی از آن می‌تواند برای هر هدف غیرجنگلی مورد استفاده قرار گیرد؛ (iii) هر زمین جنگلی یا هر بخشی از آن می‌تواند از طریق اجاره یا به هر نحو دیگری به هر شخص خصوصی یا هر مرجع، شرکت، آژانس یا هر سازمان دیگری که متعلق به، تحت مدیریت یا کنترل دولت نباشد، واگذار شود. | ## جمع‌بندی | (۴) هر زمین جنگلی یا هر بخشی از آن می‌تواند از درختانی که به‌طور طبیعی در آن زمین یا بخش رشد کرده‌اند، به منظور استفاده از آن برای جنگل‌کاری مجدد، پاک‌سازی شود.