موضوع مقاله: تئاتر حاشیه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # تئاتر حاشیه | مقدمه: تئاتر حاشیه یا «تئاتر مستقل» نوعی از تئاتر است که معمولاً در خارج از نهادها و موسسات اصلی تئاتر تولید می‌شود و اغلب در مقیاس کوچک و با سبکی غیر سنتی یا موضوعی متفاوت از جریان اصلی تئاتر اجرا می‌شود. | ## بخش 1: تئاتر حاشیه | برای مثال می‌توان به این موارد اشاره کرد: تئاتر تجربی: نمایشنامه‌هایی با سبک و سیاق جدید و نوآورانه تئاتر تک‌نفره: نمایش‌هایی که توسط یک بازیگر اجرا می‌شوند تئاتر خیابانی: نمایش‌هایی که در فضای باز و برای عموم اجرا می‌شوند تئاتر مشارکتی: نمایش‌هایی که تماشاگران در آن نقش دارند اصطلاح Fringe theatre از جشنواره تئاتر مستقل ادینبورگ (ادینبرو فرینج) گرفته شده است. این جشنواره یکی از بزرگ‌ترین جشنواره‌های هنری جهان است که هر ساله در شهر ادینبورگ اسکاتلند برگزار می‌شود و تعداد زیادی از نمایش‌های تئاتر حاشیه در آن اجرا می‌شود. تاریخچه در سال ۱۹۴۷، هشت گروه تئاتری در جشنواره بین‌المللی ادینبرو حاضر شدند، به امید اینکه در این گردهمایی بزرگ دیده شوند. در سال ۱۹۴۸، رابرت کمپ، روزنامه‌نگار و نمایشنامه‌نویس اسکاتلندی، این وضعیت را اینگونه توصیف کرد: "در حاشیه جشنواره رسمی درام، به نظر می‌رسد که شرکت‌های خصوصی بیشتری نسبت به قبل وجود دارند … می‌ترسم که برخی از ما در طول شب‌ها در خانه نباشیم!". همچنین در این دوره، کلوپ تئاتر تجربی لا ماما، تئاتر ۱۳ ردیف یرژی گروتوفسکی و تئاتر استودیویی Józef Szajna در ورشو قابل توجه هستند. Adelaide Fringe در آدلاید، استرالیای جنوبی، که اکنون دومین جشنواره بزرگ هنری سالانه جهان (پس از جشنواره فرینج ادینبورگ) است، در سال ۱۹۶۰ به عنوان یک بخش الحاقی به جشنواره اصلی جشنواره هنر آدلایدs آغاز شد. هاینس، در زمان هدایت Traverse، از حمایت دولتی برخوردار بود و حتی در سال ۱۹۶۹ یک سالن تئاتر جدید دریافت کرد. نویسندگان جوان بریتانیایی، پس از مه ۶۸، نمایشنامه‌های agitprop نوشتند، از جمله دیوید هر، هاورد برنتون و دیوید ادگار. در همین حال، در ایالات متحده، به دلیل اعتراض سیاسی به جنگ ویتنام، تئاتر تجربی در حال رشد بود. در اوایل دهه ۱۹۷۰، بسیاری از تئاترهای فرینج شروع به دریافت یارانه‌های اندک کردند. تئاترهای فرینج به دلیل جسارتشان برای مردم در دهه ۱۹۶۰ جذاب بودند، اما در دهه ۱۹۷۰ با افزایش استانداردهای تولید، کمتر وحشی شدند. | ## بخش 2: تئاتر حاشیه | در آن زمان، این یک بخش تئاتری از جشنواره بزرگ‌تر سامرفِست بود، اما به یک رویداد مستقل تبدیل شد: جشنواره بین‌المللی تئاتر مستقل ادمونتون، یکی از بزرگ‌ترین رویدادهای هنری سالانه در کانادا و همچنان بزرگ‌ترین فرینج در آمریکای شمالی از نظر تعداد شرکت‌کنندگان. قدیمی‌ترین جشنواره فرینج در ایالات متحده در اورلاندو (فلوریدا)، در سال ۱۹۹۲ تأسیس شد. شیوه سازماندهی جشنواره‌های تئاتر مستقل با جشنواره‌های هنری معمولی در نحوه انتخاب شرکت‌کنندگان متفاوت هستند. در جشنواره‌های هنری معمولاً یک هیئت داوران آثار را بررسی و انتخاب می‌کند، اما در بسیاری از جشنواره‌های فرینج، شرکت‌کنندگان بدون داوری و به صورت آزاد انتخاب می‌شوند. البته استثناهایی هم وجود دارد و برخی جشنواره‌های فرینج از هیئت داوران برای انتخاب آثار استفاده می‌کنند. در جشنواره‌های فرینج، همه اجراکنندگان، چه حرفه‌ای و چه آماتور، می‌توانند شرکت کنند و هیچ محدودیتی در موضوع و سبک اجرا وجود ندارد. البته برخی جشنواره‌ها بخش ویژه‌ای برای کودکان دارند که در آن محدودیت‌هایی برای محتوا اعمال می‌شود. گاهی تعداد متقاضیان شرکت در جشنواره‌ها بیشتر از ظرفیت آن‌هاست و در این موارد، شرکت‌کنندگان بر اساس ترتیب ثبت‌نام یا قرعه‌کشی انتخاب می‌شوند. در این جشنواره‌ها، یک گروه برگزارکننده مسئولیت‌هایی مانند بلیت‌فروشی، برنامه‌ریزی و تبلیغات را بر عهده دارد. هر گروه نمایشی مبلغی را به این گروه پرداخت می‌کند که شامل هزینه اجاره محل اجرا و خدمات دیگر می‌شود. گروه برگزارکننده و/یا مکان‌های برگزاری معمولاً از تعداد زیادی داوطلب برای انجام کارها کمک می‌گیرند. | ## بخش 3: تئاتر حاشیه | در جشنواره‌های تئاتر مستقل بریتانیا، گروه‌ها می‌توانند قیمت بلیط خود را تعیین کنند و برخی بلیط‌ها را به صورت تک یا چندتایی با قیمت ثابت می‌فروشند. اگرچه معمولاً گروه برگزارکننده برنده‌ای را برای جشنواره انتخاب نمی‌کند، اما سازمان‌های دیگر ممکن است آثار را داوری کنند و به آن‌ها جایزه بدهند. نمایش‌ها ممکن است در روزنامه‌ها یا نشریات مخصوص جشنواره نقد شوند و جوایزی از سوی برخی سازمان‌ها به آن‌ها اهدا شود. ویژگی‌های مشترک نمایش‌های جشنواره‌های مستقل ویژگی‌های مشترکی دارند که ناشی از محدودیت‌ها و فرصت‌های این نوع جشنواره‌هاست: نداشتن هیئت داوران: در این جشنواره‌ها نمایش‌ها داوری نمی‌شوند و همه می‌توانند در آن شرکت کنند. در برخی جشنواره‌های پرطرفدار، ممکن است از روش قرعه‌کشی برای انتخاب نمایش‌ها استفاده شود. آن‌ها در مکان‌های مشترک با تجهیزات محدود اجرا می‌شوند و زمان کمی برای آماده‌سازی دارند؛ بنابراین دکورها و سایر عناصر فنی ساده و ابتدایی هستند. تعداد کم بازیگران: به دلیل هزینه‌های سفر و محدودیت فضا و درآمد، نمایش‌های فرینج معمولاً تعداد بازیگران کمی دارند. متن‌های جدید و جسورانه: نمایش‌های فرینج اغلب متن‌های جدید و موضوعات کمتر شناخته شده، جسورانه یا غیرمعمول را به نمایش می‌گذارند. نبود محدودیت‌های هنری و سهولت ورود به این جشنواره‌ها، باعث می‌شود هنرمندان بیشتر به سمت تجربه‌های جدید و ریسک‌پذیر بروند. زمان کوتاه اجرا: نمایش‌های حاشیه معمولاً یک پرده‌ای و حدود یک ساعت هستند، در حالی که نمایش‌های تئاتر اصلی ممکن است دو یا سه پرده و چند ساعت طول بکشند. بلیط‌های ارزان‌تر این نمایش‌ها به تماشاگران اجازه می‌دهد در یک شب چندین نمایش را ببینند. | ## جمع‌بندی | اقامت در خانه‌های محلی: برای کاهش هزینه‌ها، برخی از اجراکنندگان در خانه‌های مردم محلی اقامت می‌کنند.