موضوع مقاله: شبح‌گیرها | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # شبح‌گیرها | مقدمه: شبح‌گیرها یک فیلم آمریکایی در ژانر معمایی و کمدی ترسناک محصول سال ۱۹۴۰ به کارگردانی جرج مارشال و با بازی باب هوپ و پائولت گودارد است. | ## بخش 1: شبح‌گیرها | این فیلم توسط فیلمنامه‌نویس والتر دلیون به عنوان سومین نسخه سینمایی از نمایشنامه ۱۹۰۹ شبح‌گیر اثر پل دیکی و چارلز گادرد اقتباس شده است. در کنار فیلم‌های ابوت و کاستلو مانند آن شبح را بگیرید و ملاقات ابوت و کاستلو با فرانکنشتاین و فیلم دیگر هوپ و گودارد یعنی گربه و قناری، این اثر به عنوان نمونه‌ای بارز از کمدی-ترسناک کلاسیک در سینمای آمریکا شناخته می‌شود. زنی که به تازگی خانه و مزرعه متعلق به آن را به ارث برده است، برای بازرسی دارایی خود وارد می‌شود. لری لارنس، گوینده رادیو، از یک استودیوی رادیویی جنایات فرنچی دووال، رئیس دنیای زیرزمینی را فاش می‌کند. در همین حین مری کارتر در سوئیت هتل خود در حالی که به پخش رادیویی گوش می‌دهد، با آقای پارادا، یک وکیل کوبایی بدذات ملاقات می‌کند. مری علیرغم مخالفت‌های پارادا تصمیم می‌گیرد برای بازرسی ملک با کشتی به آنجا سفر کند. لری پس از پایان برنامه‌اش، تماسی از خود فرنچی دریافت می‌کند که او را به هتلش دعوت می‌کند. وقتی لری می‌رسد، اسلحه خود را شلیک می‌کند و متقاعد می‌شود که مردی را کشته است، در حالی که در ابتدا متوجه نمی‌شود ضارب واقعی فرد دیگری در انتهای راهرو بوده است. | ## بخش 2: شبح‌گیرها | لری برای پیدا کردن سرپناه، به سوئیت مری می‌رود و در صندوق بزرگ و باز او پناه می‌گیرد. مری بدون اطلاع از حضور لری، صندوق را قفل کرده و هماهنگی‌های لازم را برای انتقال آن به بندر انجام می‌دهد. اگرچه الکس نمی‌تواند جلوی انتقال صندوق به انبار کشتی را بگیرد، اما موفق می‌شود پیش از حرکت کشتی وارد آن شود تا اربابش را بیرون بیاورد. آن‌ها سپس با یکی از آشنایان مری به نام جف مونتگومری ملاقات می‌کنند؛ جوانی روشنفکر که با داستان‌هایی از خرافات کارائیب، به ویژه وودو، ارواح و زامبی‌ها آن‌ها را سرگرم می‌کند. در راه، آلونکی را پیدا می‌کنند که توسط پیرزنی و پسرش که در وضعیت کاتاتونیک قرار دارد اشغال شده است و آن‌ها شک می‌کنند که او یک زامبی است. این سه نفر عمارت قدیمی و متروکه را کاوش می‌کنند و پرتره بزرگی از زنی را پیدا می‌کنند که تصویر آینه‌ای مری است. پارادا نفر بعدی است که می‌رسد، اما او به طرز مرگباری با چاقو زخمی شده و در تابوتی قرار می‌گیرد. لری و مری او را پیدا می‌کنند؛ آخرین اقدام پارادا این است که دسترسی به یک گذرگاه مخفی در زیر خانه را برای آن‌ها فاش کند. | ## بخش 3: شبح‌گیرها | در حالی که این زوج به گنج گمشده نزدیک‌تر می‌شوند، قاتل پارادا تلاش می‌کند آن‌ها را بکشد، اما این کار تله‌ای را فعال می‌کند که باعث می‌شود او از کف زیرزمین به پایین سقوط کرده و بمیرد. در حالی که لری به برنامه‌های خود برای ماه عسل احتمالی با مری اشاره می‌کند، فیلم به پایان می‌رسد. بازیگران باب هوپ در نقش لری لارنس پائولت گودارد در نقش مری کارتر ریچارد کارلسن در نقش جف مونتگومری پل لوکاس در نقش پارادا ویلی بست در نقش الکس پدرو د کوردوبا در نقش هاوز ویرجینیا بریساک در نقش مادر زامبی نوبل جانسون در نقش زامبی آنتونی کوئین در نقش رامون مدیروس / فرانسیسکو مدیروس تام دوگن در نقش راسپی کلی پال فیکس در نقش فرنچی دووال لوید کوریگان در نقش مارتین در تیتراژ نیامده (به ترتیب حضور) جک نورتون در نقش مرد مست امت ووگان در نقش گوینده رابرت الیوت در نقش ستوان ماری جیمز فلاوین در نقش باربر هتل مکس واگنر در نقش باربر کشتی پل نیولان در نقش گدا بلانکا ویشر در نقش دولورس داگلاس کندی در نقش کارورز رابرت رایان در نقش کارورز نسخه‌های مختلف نمایشنامه شبح‌گیر اثر دیکی و گادرد پیش از این دو بار توسط پارامونت به فیلم تبدیل شده بود؛ اولین بار در سال ۱۹۱۴ توسط سیسیل بی. بار دیگر در سال ۱۹۲۲ توسط کارگردان آلفرد گرین با بازی والاس رید و لی‌لا لی ساخته شد. در این بازسازی نه تنها هوپ، بلکه بینگ کرازبی نیز به عنوان بازیگر میهمان حضور داشتند. فیلم شبح‌گیرها یکی از الهام‌بخش‌های سری فیلم‌های شکارچیان روح بود؛ جایی که دن اکروید قصد داشت تحقیقات جدید را با سبک کمدی شبح‌گیرها ترکیب کند. بازلی کرادر از نیویورک تایمز نوشت: «به نظر می‌رسد پارامونت واقعاً چیزی کشف کرده است: فرمول افسانه‌ای برای واداشتن تماشاگر به جیغ کشیدن از خنده و ترس در یک زمان واحد را پیدا کرده است.» ورایتی آن را «یک سرگرمی کمدی قرص و محکم» دانست که خنده‌های زیادی به همراه خواهد داشت. | ## جمع‌بندی | پیتر دندل در «دانشنامه فیلم‌های زامبی» نوشت: «این اثر یکی از بهترین فیلم‌های باب هوپ محسوب می‌شود و کارگردانی آن روان و دیالوگ‌ها بی نقص اجرا شده‌اند، اما شوخی‌های ویلی بست، بازیگر سیاه‌پوست، دربارهٔ مرغ سوخاری دیگر خنده‌دار نیستند.» گلن کی، نویسنده کتاب «فیلم‌های زامبی: راهنمای نهایی»، آن را «سرگرم‌کننده و بسیار موفق» خواند، هرچند اشاره کرد که برخی صحنه‌ها به دلیل عدم رعایت نزاکت سیاسی آزاردهنده هستند.