موضوع مقاله: هامبرت اول | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # هامبرت اول | مقدمه: هامبرت اول (؛ ۹۸۰ – ۱۰۴۸) از سال ۱۰۳۲ تا زمان مرگش کنت ساووی و بنیانگذار دودمان ساووی بود. | ## بخش 1: هامبرت اول | با ریشه‌های مبهم، خدمت او به امپراتوران مقدس روم، هنری دوم و کنراد دوم، با شهرستان‌های مورین و آئوستا و زمین‌هایی در والیس پاداش داده شد، که همه با هزینه اسقف‌ها و اسقف‌های اعظم محلی بود؛ این قلمرو به عنوان شهرستان ساووی شناخته شد. زندگی‌نامه اطلاعات بسیار کم و پراکنده‌ای در مورد اومبرتو وجود دارد؛ نه اجداد او و نه تاریخ تولدش مشخص نیست، احتمالاً بین سال‌های ۹۷۰ تا ۹۷۵. نام او برای اولین بار در منشوری به تاریخ ۳ آوریل ۱۰۰۰ و متعاقباً در اسناد دیگری از سال‌های ۱۰۰۳، ۱۰۱۷، ۱۰۲۴ و ۱۰۳۶ آمده است، اما مشخص نیست که آیا آنها به او اشاره دارند یا خیر، زیرا نام اومبرتو در آن زمان در خاندان ساووی کاملاً رایج بوده است. در سال ۱۰۰۳، او احتمالاً بیست و دو قلعه را در وینوا (منطقه‌ای از شهر وین) که شهرستان سرمورنس (فرانسه) را تشکیل می‌داد، به نمایندگی از پادشاه بورگوندی، رودولف سوم، اداره می‌کرده است. در مورد ساووی، طبق «تاریخ ساووی، پس از اسناد اصلی»، اومبرتو نماینده شاه رودولف و ملکه ارمنگارد در آن سرزمین‌ها بود (مراقب، مدیر سلطنتی)؛ به گفته برخی مورخان، اومبرتو از خویشاوندان نزدیک ملکه بود (برخی مورخان حتی معتقدند که ارمنگارد خواهر اومبرتو بوده است) و تسلط اومبرتو بیانکامانو در مورین نیز توسط مورخ و متخصص قرون وسطی، پل فورنیه، تأیید شده است. ملکه ارمنگارد در سند شماره ۲۸۹۲ از «کتابچه راهنمای آب‌های کلونی»، جلد ۴، از او به عنوان نماینده خود نام می‌برد. در سال ۱۰۲۵، پادشاه جدید آلمان، کنراد دوم اهل سالی، شوهر ژیزلا اهل سوابیا، خواهرزاده رودولف سوم، بازل را اشغال کرد تا او را مجبور به تأیید جانشینی کند. رودولف تسلیم شد و در سال ۱۰۲۷، در موتنتس، کنراد نشان سلطنتی، تاج و نیزه سنت موریس را دریافت کرد و رسماً به عنوان وارث رودولف سوم شناخته شد. با مرگ رودولف سوم در سال ۱۰۳۲، هامبرت اول در مقابل مدعی تاج و تخت، اودو اهل شامپاین، کنت بلوا، قرار گرفت. او بیوه رودولف سوم، ارمنگارد، را به دیدار امپراتور کنراد دوم سالی برد تا به عنوان پادشاه بورگوندی شناخته شود، و در سال ۱۰۳۴ اومبرتو آشکارا از امپراتور جانبداری کرد و به او اجازه داد تا در ژنو با سربازانی که توسط مارکی بونیفاس کانوسا و اسقف اعظم میلان، آریبرتو دا اینتیمیانو، به کنراد فرستاده شده بودند، ملاقات کند و در شکست قطعی اودونه نقش داشته باشد و سرزمین‌های دیگری را از امپراتور به دست آورد، که بدین ترتیب توانست دوباره به عنوان پادشاه آرل در ژنو تاجگذاری کند. کنراد دوم به خاطر کمکی که دریافت کرد، به بیانکامانو یک سری حقوق در مورد مورین و شابله‌ها پاداش داد و او رسماً به عنوان کنت مورین و شابله‌ها سرمایه‌گذاری شد. در نتیجه این امتیازات، اومبرتو بیانکامانو سلطه گسترده‌ای را در پای کوه‌های آلپ به دست آورده بود. از آن لحظه به بعد، او توانست کنترل کامل گذرگاه‌های آلپ را که در قرون وسطی اروپای شمالی و جنوبی را به هم مرتبط می‌کردند، به ویژه گذرگاه‌های مونت سنیس و سنت برنارد کوچک اعمال کند. پس از مرگ کنراد دوم سالیک در سال ۱۰۳۹، فئودال‌های پادشاهی آرل یا دو بورگوندی، به ویژه کنت‌های بورگوندی و ژنو، علیه پادشاه جدید آلمان و امپراتور آینده، هانری سوم سیاه شورش کردند. در سال ۱۰۴۲، هامبرت دو کمک مالی به صومعه سنت شافر انجام داد: یکی در ژانویه و دیگری در ژوئن؛ او همچنین یکی برای کلیسای سنت لارنس در گرنوبل انجام داد. در نهایت، اومبرتو در سال ۱۰۴۶ کمک مالی به کلیسای جامع سنت ژان دو مورین انجام داد. او سند شماره ۲۱۲ از مجموعه صومعه سنت آندره لو با دو وین، توسط آیمونه (به احتمال زیاد پسرش) را امضا کرد. به لطف ازدواج پسرش اودونه با آدلاید، دختر اولدریکو مانفردی دوم، وارث تاج و تخت مارکیزات تورین و گاستالدیای شوش، در حدود سال ۱۰۴۵، او شاهد گسترش قابل توجه قلمرو خود بود. | ## بخش 2: هامبرت اول | بازرگانان و زائرانی که می‌خواستند از آلپ عبور کنند تا وارد دره پو شوند، تنها با رضایت ساووی می‌توانستند این کار را انجام دهند. کنترل این گذرگاه‌ها به معنای کنترل ترافیک بود و ثروت می‌توانست با اعمال عوارض بر ترانزیت، مدیریت مسافرخانه‌ها و ارائه خدمات به مسافران، انباشته شود. اما توانایی مسدود کردن این گذرگاه‌ها با موانع نظامی و در نتیجه اجازه عبور فقط به ارتش‌هایی که مایل به اعطای امتیازات و دارایی‌های فئودالی بودند، قدرت واقعی ساووی‌ها را تشکیل می‌داد، که توانستند یک «وضعیت عبور» اولیه ایجاد کنند و بی‌پروا از تمام فرصت‌های دیپلماتیکی که این مالکیت تضمین می‌کرد، سوءاستفاده کنند. او در قلعه شاربونیر، که در اواسط قرن نهم ساخته شده بود و بر شهر ایگوبل تسلط داشت، ساکن شد، که بنابراین اولین پایتخت شهرستان بود. طبق روایات، او در کلیسای جامع دفن شده است، اما مطالعات اخیر نیز صومعه اشل را پیشنهاد می‌کنند. خانواده هامبرت پسر آمادئوس بود که ممکن است قبل از او به عنوان کنت مورین بوده باشد یا نه. ریشه‌های این سلسله ناشناخته است، اما گفته می‌شود اجداد هامبرت از ساکسونی، بورگوندی یا پرووانس آمده‌اند. با توجه به ارتباطات نزدیک هامبرت با رودولف سوم بورگوندی، احتمالاً خانواده او بورگوندی بوده‌اند یا از نوادگان دوک‌های وین یا از یک خانواده اشرافی بورگوندی (مانند گوئیگونیدها، اجداد کنت‌های آلبون) بوده‌اند. همچنین احتمالاً هامبرت با ارمنگارد بورگوندی، همسر دوم رودولف سوم، نسبت داشته است. هامبرت در ابتدا زمین‌هایی در اطراف بلی و در شهرستان سرمورنس در اختیار داشت، قبل از اینکه زمین‌هایی در آئوستا و وله به دست آورد. امپراتوری پس از مرگ رودولف سوم (۱۰۳۲)، هامبرت اول به امپراتور کنراد دوم سوگند وفاداری یاد کرد. او از کنراد دوم در لشکرکشی‌هایش علیه اودو دوم، کنت بلوا، و آریبرت، اسقف اعظم میلان، حمایت کرد. در عوض، کنراد دوم، هامبرت را به عنوان کنت ساووی منصوب کرد و به او مورین، شابله و شاید تارنتایز اعطا کرد. این کمک‌های امپراتوری به یک حامی وفادار، گذرگاه‌های کلیدی از طریق آلپ را تضمین کرد و تجارت بین ایتالیا و اروپای غربی را کنترل کرد، که برای قرن‌ها هسته اصلی قدرت ساووی بود. او ممکن است آنسیلا از آئوسته، دختر آنسلمه از آئوسته، نقاش برجسته، یا آنسیلا از لنزبورگ، دختر رئیس تشریفات بورگوندی، بوده باشد. از طرف دیگر، آنسیلا ممکن است دختر آنسلم و آلدیود بوده باشد و بنابراین عضوی از یک سلسله شمالی ایتالیا به نام آنسلمیدها بوده باشد. هومبرت با همسرش حداقل چهار پسر داشت: آمادئوس اول (درگذشته ۱۰۵۶)، کنت ساووی، جانشین ایمون (درگذشته ۱۰۵۴ یا ۱۰۵۵)، اسقف سیون بورچارد (درگذشته ۱۰۶۸ یا ۱۰۶۹)، اسقف اعظم لیون اتو (درگذشته حدود ۱۰۵۷)، کنت ساووی، جانشین برادرش برخی از نویسندگان معتقدند که او پسران دیگری نیز داشته است. مرگ مقبره هومبرت اول در کلیسای جامع سنت ژان دو مورین اغلب گفته می‌شود که هومبرت حدود سال‌های ۱۰۴۷/۸ در هرمیلون، شهری در منطقه مورین در ساووآی امروزی، فرانسه، درگذشته است. | ## بخش 3: هامبرت اول | ریشه‌ها و افسانه‌ها یکی از قدیمی‌ترین وقایع‌نگاری‌ها در مورد خاندان ساووی، نوشتهٔ جیووانی دورویل، ملقب به کاباره، است. او به سفارش آمادئوس هشتم، که مانند دیگر حاکمان آن زمان، در تلاش برای ردیابی اجداد برجسته خود بود، بین سال‌های ۱۴۰۰ تا ۱۴۲۰ روی وقایع‌نگاری خانه ساووی (که تاریخ این سلسله را از ۹۵۴ تا ۱۳۹۷ پوشش می‌دهد) کار کرد. ما مهیج‌ترین و رمانتیک‌ترین فرضیه در مورد ریشه‌های اومبرتو اول بیانکامانو را مدیون او هستیم. اومبرتو بیانکامانو پسر برولد ساکسونی (شخصیتی که کاباره خلق کرده بود)، نوه اتو دوم ساکسونی بود و بدین ترتیب جد بزرگ بزرگ بیانکامانو، امپراتور اتو اول، شد. طبق این وقایع‌نامه، برولد مجبور به ترک دربار ساکسون شد زیرا پس از دستگیری ملکه به همراه معشوقش، هر دو را به قتل رساند تا انتقام آبروی از دست رفته عمویش، امپراتور، را بگیرد. این شخصیت، در تخیل عامه، تجسم شوالیه‌ای سرگردان، بی‌گناه و نترس، درستکار خطاها، حامی فروتنان و دشمن غاصبان بود. طبق سنت، او در خط مقدم جنگ‌های اسپانیا علیه مورها و بعداً نایب‌السلطنه تاج و تخت بورگوندی بود؛ بنابراین، پسرش اومبرتو اول و جانشینانش وظیفه ایجاد سلطه‌ای را داشتند که به تدریج به‌طور قابل توجهی گسترش یابد. نام لقب بیانکامانو (دست سفید) از اسناد نزدیک به دوره زندگی او نیامده است، اما برای اولین بار در آگهی ترحیم صومعه هاوتکومب در سال ۱۳۴۲ ذکر شده است. حتی امروزه، بحث‌هایی در مورد منشأ آن بیانکامانو (یا بیانکامانو دله بیانچه مانی) وجود دارد، که به نظر می‌رسد با فضایل جنگجوی این مرد، بنیانگذار سلسله‌ای هزار ساله، که باید نشان داده باشد، چندان مطابقت ندارد. فرضیه‌ای وجود دارد که این نام تا حدودی پوچ از تحریف «قلعه‌های سفید» گرفته شده است، که به دیوار دفاعی تشکیل شده توسط کوه‌های پوشیده از برف اشاره دارد. به گفته مورخ فرانسوی، آندره پالوئل-گیار، این ویژگی را می‌توان به خاطر سیاست خوب اول، یعنی سیاست مالی پاکدستانه‌اش، نیز فهمید. ریشه‌ها و افسانه‌ها یکی از قدیمی‌ترین وقایع‌نگاری‌ها در مورد خاندان ساووی، نوشتهٔ جیووانی دورویل، ملقب به کاباره، است. او به سفارش آمادئوس هشتم، که مانند دیگر حاکمان آن زمان، در تلاش برای ردیابی اجداد برجسته خود بود، بین سال‌های ۱۴۰۰ تا ۱۴۲۰ روی وقایع‌نگاری خانه ساووی (که تاریخ این سلسله را از ۹۵۴ تا ۱۳۹۷ پوشش می‌دهد) کار کرد. ما مهیج‌ترین و رمانتیک‌ترین فرضیه در مورد ریشه‌های اومبرتو اول بیانکامانو را مدیون او هستیم. اومبرتو بیانکامانو پسر برولد ساکسونی (شخصیتی که کاباره خلق کرده بود)، نوه اتو دوم ساکسونی بود و بدین ترتیب جد بزرگ بزرگ بیانکامانو، امپراتور اتو اول، شد. طبق این وقایع‌نامه، برولد مجبور به ترک دربار ساکسون شد زیرا پس از دستگیری ملکه به همراه معشوقش، هر دو را به قتل رساند تا انتقام آبروی از دست رفته عمویش، امپراتور، را بگیرد. این شخصیت، در تخیل عامه، تجسم شوالیه‌ای سرگردان، بی‌گناه و نترس، درستکار خطاها، حامی فروتنان و دشمن غاصبان بود. | ## جمع‌بندی | طبق سنت، او در خط مقدم جنگ‌های اسپانیا علیه مورها و بعداً نایب‌السلطنه تاج و تخت بورگوندی بود؛ بنابراین، پسرش اومبرتو اول و جانشینانش وظیفه ایجاد سلطه‌ای را داشتند که به تدریج به‌طور قابل توجهی گسترش یابد.