موضوع مقاله: پرتاب سلاح‌های هسته‌ای | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پرتاب سلاح‌های هسته‌ای | مقدمه: هر ۹ کشور هسته‌ای نوعی سیستم پرتاب موشک میان‌برد تا دوربرد برای سلاح‌های هسته‌ای خود توسعه داده‌اند. | ## بخش 1: پرتاب سلاح‌های هسته‌ای | در کنار بهبود سلاح‌ها، توسعه و استقرار آنها نقش کلیدی در مسابقه تسلیحات هسته‌ای ایفا کرد. سلاح‌های هسته‌ای استراتژیک در درجه اول به عنوان بخشی از دکترین بازدارندگی با تهدید اهداف بزرگ، مانند شهرها یا تأسیسات نظامی، در نظر گرفته شده‌اند. این موشک‌ها عموماً توسط ترکیبی از موشک‌های بالستیک قاره‌پیما از زمین، موشک‌های بالستیک زیردریایی از دریا و بمب‌افکن‌های استراتژیک هوایی حامل بمب‌های گرانشی یا موشک‌های کروز پرتاب می‌شوند. سلاح‌های هسته‌ای تاکتیکی برای استفاده در میدان نبرد یا تخریب اهداف خاص نظامی، ارتباطی یا زیرساختی در نظر گرفته شده‌اند و عموماً بازده کمتری دارند. سیستم‌های پرتاب توسعه‌یافته برای آنها شامل موشک‌های کوتاه‌برد زمینی، هوایی و دریایی، توپخانه هسته‌ای، مین‌های زمینی هسته‌ای، اژدرهای هسته‌ای و بمب‌های عمقی هسته‌ای می‌شود، اما از پایان جنگ سرد کمتر مورد توجه قرار گرفته‌اند. سیستم‌های پرتاب گاهی وقت‌ها با کلاهک‌های جنگی واقعی به‌عنوان شکلی تحریک‌آمیز از آزمایش سلاح‌های هسته‌ای و تمرین آتش واقعی آزمایش می‌شدند. برای رهگیری، سیستم‌های ضد موشک بالستیک و دفاع هوایی توسعه داده شدند که برخی از آنها خودشان مسلح به سلاح هسته‌ای بودند. اقدامات متقابل کلاهک جنگی که علیه این موارد توسعه یافته‌اند شامل طعمه‌ها، وسایل نقلیه بازگشتی با قابلیت مانور و هدف‌گیری مستقل چندگانه و استفاده از انفجارهای اولیه در ارتفاع بالا برای ایجاد خاموشی هسته‌ای رادار است. از زمان پایان جنگ سرد، پرتاب سلاح‌های هسته‌ای توسط بمب‌افکن‌های رادارگریز و سلاح‌های مافوق صوت پیشرفت کرده است. طبق گزارش شورای ریسک‌های استراتژیک، تنها توسط پنج کشور دارای سلاح هسته‌ای که عضو ان‌پی‌تی هستند، ۲۶۱ سیستم سلاح هسته‌ای منحصر به فرد توسعه داده شده است که ۴۷ مورد از آنها توسط آنها مورد استفاده قرار گرفته است. سه‌گانه هسته‌ای سه‌گانه هسته‌ای به زرادخانه هسته‌ای استراتژیک اشاره دارد که از سه جزء تشکیل شده است: بمب‌افکن‌های استراتژیک سنتی، موشک‌های بالستیک قاره‌پیما و موشک‌های بالستیک زیردریایی. هدف از داشتن توانایی هسته‌ای سه‌گانه، کاهش قابل توجه احتمال نابودی تمام نیروهای هسته‌ای یک کشور توسط دشمن در یک حمله اولیه است؛ این امر به نوبه خود، تهدید معتبری از حمله دوم را تضمین می‌کند و در نتیجه بازدارندگی هسته‌ای یک کشور را افزایش می‌دهد. مقایسه کشورها جدول از شناسه‌های زیر استفاده می‌کند: 19x19پیکسل— این کشور یک مأموریت هسته‌ای به این سیستم تحویل محول کرده است. 18x18پیکسل- مشخص نیست که آیا این کشور مأموریت هسته‌ای به این سیستم پرتاب اختصاص داده است یا خیر. 19x19پیکسل— این کشور در حال توسعه این سیستم پرتاب با مأموریت هسته‌ای پیش‌بینی‌شده است. بسیاری از کشورها، به ویژه در دوران جنگ سرد، پیش از این طیف وسیع‌تری از سیستم‌های استراتژیک و به ویژه تاکتیکی را اداره می‌کردند. در حالی که اکثر این موشک‌ها دیگر عملیاتی نیستند، روسیه تنها کشوری است که تا سال ۲۰۲۵ گمان می‌رود موشک‌های ضد بالستیک مجهز به سلاح هسته‌ای، موشک‌های سطح به هوا، موشک‌های ضد کشتی، سلاح‌های ضد زیردریایی، بمب‌های عمقی و اژدرها را عملیاتی کرده است. از نظر تاریخی، اولین روش پرتاب سلاح‌های هسته‌ای، و روشی که در دو نمونه جنگ هسته‌ای در تاریخ استفاده شده است، بمب گرانشی بود که توسط بمب‌افکن پرتاب می‌شد. در سال‌های منتهی به توسعه و استقرار موشک‌های هسته‌ای، بمب‌های هسته‌ای کاربردی‌ترین وسیله برای پرتاب سلاح‌های هسته‌ای بودند؛ حتی امروزه، و به ویژه با از رده خارج شدن موشک‌های هسته‌ای، بمباران هوایی همچنان وسیله اصلی پرتاب سلاح‌های هسته‌ای تهاجمی است و اکثر کلاهک‌های هسته‌ای ایالات متحده در بمب‌ها نشان داده می‌شوند، اگرچه برخی از آنها به شکل موشک هستند. بمب‌های گرانشی طوری طراحی شده‌اند که از هواپیما پرتاب شوند، و این مستلزم آن است که سلاح بتواند در طول پرواز در برابر ارتعاشات و تغییرات دما و فشار هوا مقاومت کند. سلاح‌های اولیه اغلب برای ایمنی، یک هسته قابل جابجایی داشتند که به عنوان هسته‌های نصب شده در حین پرواز (IFI) شناخته می‌شوند و توسط خدمه هوایی در حین پرواز نصب یا مونتاژ می‌شدند. آنها باید شرایط ایمنی را رعایت می‌کردند تا از انفجار یا افتادن تصادفی جلوگیری شود. سلاح‌های هسته‌ای ایالات متحده که این معیارها را برآورده می‌کنند، با حرف «B» مشخص می‌شوند و به دنبال آن، بدون خط تیره، شماره ترتیبی «بسته فیزیکی» که در آن قرار دارد، می‌آید. تکنیک‌های مختلفی برای رهاسازی هوایی وجود دارد، از جمله بمباران هوایی، فرود با چتر نجات و حالت‌های آماده‌سازی برای فرود که به هواپیمای در حال رهاسازی زمان می‌دهند تا از انفجار ناشی از آن فرار کند. اولین بمب‌های هسته‌ای گرانشی (پسر کوچک و مرد چاق) ایالات متحده، در دوران ساختشان، تنها می‌توانستند توسط نسخه ویژه تولید محدود سیلورپلیت (۶۵ فروند تا سال ۱۹۴۷) از بمب‌افکن بی-۲۹ سوپرفورترس حمل شوند. نسل بعدی سلاح‌ها هنوز آنقدر بزرگ و سنگین بودند که فقط می‌توانستند توسط بمب‌افکن‌هایی مانند کانویر بی-۳۶ با شش/ده موتور و هفتاد متر طول بال، بمب‌افکن بی-۵۲ با هشت موتور جت و بمب‌افکن‌های بریتانیایی وی با موتور جت حمل شوند، اما تا اواسط دهه ۱۹۵۰ سلاح‌های کوچک‌تری توسعه یافته بودند که می‌توانستند توسط جنگنده-بمب‌افکن‌ها حمل و مستقر شوند. بمب‌های هسته‌ای گرانشی مدرن آنقدر کوچک هستند که می‌توانند توسط هواپیماهای جنگنده چندمنظوره (نسبتاً) کوچک، مانند هواپیماهای تک‌موتوره اف-۱۶ و اف-۳۵، حمل شوند. موشک کروز موشکی است که با موتور جت یا راکت به صورت آیرودینامیکی در ارتفاع پایین پرواز می‌کند و از یک سیستم هدایت خودکار (معمولاً ناوبری اینرسی، که گاهی اوقات با جی‌پی‌اس یا به‌روزرسانی‌های میان‌دوره از نیروهای خودی تکمیل می‌شود) استفاده می‌کند تا شناسایی یا رهگیری آنها دشوارتر شود. آنها برد کوتاه‌تر و ظرفیت حمل بار کمتری نسبت به موشک‌های بالستیک دارند، بنابراین کلاهک‌های آنها کوچک‌تر و کم‌قدرت‌تر است. موشک کروز ای‌جی‌ام-۸۶ موشک کروز هواپایه مجهز به کلاهک هسته‌ای فعلی نیروی هوایی ایالات متحده است. موشک ALCM فقط روی بمب‌افکن بی-۵۲ نصب می‌شود که می‌تواند ۲۰ موشک حمل کند؛ بنابراین خود موشک‌های کروز را می‌توان با کلاهک‌های MIRV مقایسه کرد. موشک کروز زیردریایی‌پایه تاماهاک بی‌جی‌ام-۱۰۹ قادر به حمل کلاهک‌های هسته‌ای است، اما پس از پیمان منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای میان‌برد، تمام کلاهک‌های هسته‌ای از رده خارج شدند. موشک‌های کروز همچنین می‌توانند از پرتابگرهای متحرک روی زمین و از کشتی‌های نیروی دریایی پرتاب شوند. در زرادخانه ایالات متحده هیچ تغییر حروف الفبا برای تمایز کلاهک‌های موشک‌های کروز از موشک‌های بالستیک وجود ندارد. موشک‌های کروز، حتی با وجود بار مفید کمتر، سرعت کمتر و در نتیجه آمادگی کمتر، برای اهداف انجام حملات هسته‌ای مزایای متعددی نسبت به موشک‌های بالستیک دارند: تشخیص زودهنگام پرتاب موشک کروز از طریق ماهواره‌ها و سایر ابزارهای دوربرد دشوار است و این امر به غافلگیری حمله کمک می‌کند. این، همراه با توانایی مانور فعال در پرواز، امکان نفوذ به سیستم‌های ضد موشکی استراتژیک را که با هدف رهگیری موشک‌های بالستیک طراحی شده‌اند، فراهم می‌کند، که معمولاً بدون مانورهای پیچیده و با یک قوس بالستیک پرواز می‌کنند. با این حال، موشک‌های کروز در برابر ابزارهای معمول دفاع هوایی آسیب‌پذیر هستند زیرا اساساً هواپیماهای بدون سرنشین تک‌منظوره هستند؛ استراتژی‌هایی مانند پروازهای رزمی هواپیماهای جنگنده یا یک سیستم دفاع هوایی یکپارچه شامل هم سامانه دفاع هوایی یکپارچه و هم عناصر زمینی، مانند موشک‌های سطح به هوا، می‌توانند برای دفاع در برابر حمله موشک کروز استفاده شوند. پیش از توسعه موشک‌های بالستیک زیردریایی‌پایه با قابلیت شلیک به سلاح هسته‌ای، ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی اولین گشت‌های بازدارندگی دریایی خود را با استفاده از زیردریایی‌های اصلاح‌شده مسلح به موشک‌های کروز هسته‌ای بسیار بزرگ انجام می‌دادند؛ ایالات متحده زیردریایی‌های دیزلی-الکتریکی مختلفی را مسلح به موشک Regulus و شوروی زیردریایی‌های اصلاح‌شده کلاس ویسکی مسلح به موشک‌های پی-۵ را به کار می‌گرفت. این SSGهای اولیه مجهز به سلاح هسته ای برای چند دهه خدمت کردند تا زمانی که SSBNهای کافی به خدمت گرفته شدند و پس از آن بازنشسته شدند. | ## بخش 2: پرتاب سلاح‌های هسته‌ای | جانشینان معنوی آنها، که به مقادیر بیشتری از موشک‌های کروز مدرن‌تر و کوچک‌تر مسلح هستند، تا به امروز همچنان در نقش حمله تاکتیکی خدمت می‌کنند، اگرچه در صورت لزوم می‌توانند با موشک‌های کروز هسته‌ای دوباره مسلح شوند. موشک‌های کروز هسته‌ای (که گاهی حتی با سوخت هسته‌ای از هوا یا زمین پرتاب می‌شدند) در اوایل جنگ سرد توسط هر دو طرف مورد بررسی قرار گرفتند، اما هر دو به این نتیجه رسیدند که با فناوری آن زمان غیرعملی است. هواپیماهای هسته‌ای به‌دلیل فناوری نوپای هوانوردی و موشکی آن زمان، به‌ویژه با توجه به ماهیت ناپایدار و ناکارآمد موتورهای جت اولیه که برد و موارد استفاده بمب‌افکن‌های استراتژیک و موشک‌های کروز را محدود می‌کرد، مورد توجه قرار گرفتند. بعدها در طول جنگ سرد، هر دو رشته به اندازه کافی پیشرفت کرده بودند که امکان ساخت موشک‌های کروز دوربرد قابل اعتماد و بمب‌افکن‌های استراتژیک قادر به پرتاب آنها فراهم شده بود. مسابقه تسلیحاتی دیگری آغاز شد که موشک‌های کروز و سیستم‌های پرتاب معاصر پس از جنگ سرد را تولید کرد؛ سیستم موشک‌انداز عمودی همچنین به کشتی‌های سطحی اجازه داد تا با موشک‌های کروز مسلح به کلاهک هسته‌ای مسلح شوند و در عین حال بار واقعی خود را پنهان کنند. در سال ۲۰۱۸، ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه، از اولین موشک کروز استراتژیک هسته‌ای عملیاتی به نام SSC-X-9 "Skyfall" (9М۷۳۰ Буревестник) رونمایی کرد. بیشتر موشک‌های بالستیک در پرواز زیر مداری خود از جو زمین خارج شده و دوباره وارد آن می‌شوند. موشک‌های بالستیک همیشه مسلح به کلاهک هسته‌ای نیستند، اما ماهیت آشکار و نگران‌کنندهٔ پرتاب آنها اغلب مانع از مسلح کردن موشک‌های بالستیک قاره‌پیما و موشک‌های بالستیک زیردریایی‌پایه، که توانمندترین دسته از موشک‌های بالستیک هستند، به کلاهک‌های متعارف می‌شود. قرار دادن موشک‌های هسته‌ای در مدار پایینی زمین از اوایل سال ۱۹۶۷ توسط پیمان ماورای جو ممنوع شده است. همچنین، سیستم بمباران مداری کسری شوروی که هدف مشابهی را دنبال می‌کرد - فقط عمداً طوری طراحی شده بود که قبل از تکمیل یک دور کامل از مدار خارج شود - در ژانویه ۱۹۸۳ مطابق با پیمان محدودسازی جنگ‌افزار راهبردی به تدریج از رده خارج شد. یک موشک بالستیک قاره‌پیما بیش از ۲۰ برابر سریع‌تر از یک بمب‌افکن و بیش از ۱۰ برابر سریع‌تر از یک هواپیمای جنگنده است و همچنین در ارتفاع بسیار بالاتری پرواز می‌کند و بنابراین دفاع در برابر آن دشوارتر است. موشک‌های بالستیک قاره‌پیما همچنین می‌توانند در صورت حمله غافلگیرانه به سرعت شلیک شوند. موشک‌های بالستیک اولیه یک کلاهک جنگی حمل می‌کردند که اغلب بردی در حد مگاتن داشت. به‌دلیل دقت محدود موشک‌ها، این نوع بازده بالا برای اطمینان از انهدام یک هدف خاص ضروری تلقی می‌شد. از دهه ۱۹۷۰، سلاح‌های بالستیک مدرن شاهد توسعه فناوری‌های هدف‌گیری بسیار دقیق‌تری بوده‌اند، به‌ویژه به دلیل پیشرفت در سیستم‌های هدایت اینرسی. این امر زمینه را برای کلاهک‌های کوچک‌تر با برد صدها کیلوتن و در نتیجه برای موشک‌های بالستیک قاره‌پیما با چندین کلاهک بازگشتی با قابلیت هدف‌گیری مستقل فراهم کرد. پیشرفت‌های فناوری، یک موشک را قادر ساخته است تا محموله‌ای حاوی چندین کلاهک را پرتاب کند؛ تعداد این کلاهک‌ها به طراحی موشک و باس محموله بستگی دارد. با هزینه‌های اضافی اندک، این امکان را فراهم می‌کند که یک موشک واحد به چندین هدف حمله کند، یا با حمله به یک هدف با چندین کلاهک، حداکثر آسیب را به آن وارد کند. این امر دفاع ضد موشک بالستیک را حتی دشوارتر و از نظر اقتصادی حتی غیرعملی‌تر از قبل می‌کند. کلاهک‌های موشکی در زرادخانه آمریکا با حرف «W» نشان داده می‌شوند؛ برای مثال، کلاهک موشکی W61 همان بسته فیزیکی بمب جاذبه‌ای B61 که در بالا توضیح داده شد را خواهد داشت، اما الزامات محیطی و الزامات ایمنی متفاوتی خواهد داشت، زیرا پس از پرتاب توسط خدمه مراقبت نمی‌شود و برای مدت طولانی روی موشک باقی می‌ماند.. اگرچه اولین موشک بالستیک مدرن طراحی شده، اساس موشک‌ها و راکت‌های معاصر است، اما هرگز کلاهک هسته‌ای حمل نکرد. اولین زیردریایی حامل موشک‌های بالستیک زیردریایی نیز ساخت شوروی بود؛ نمونه اولیه کلاس اصلاح‌شده زولو و زیردریایی‌های موشک بالستیک کلاس گلف که به تولید انبوه رسیدند، موشک‌های بالستیک زیردریایی خود را در بادبان‌هایشان حمل می‌کردند، اما این طرح‌های پیشگام برای پرتاب موشک‌های بالستیک خود باید به سطح آب می‌آمدند. آمریکایی‌ها با اولین زیردریایی‌های «مدرن» مجهز به موشک بالستیک، کلاس جورج واشینگتن، که موشک بالستیک قطبی (Polaris SLBM) را پرتاب کرد، به این اقدام پاسخ دادند. مسابقه تسلیحاتی بعدی در ساخت برخی از بزرگ‌ترین زیردریایی‌های طراحی شده تاکنون به اوج خود رسید؛ زیردریایی کلاس اوهایو با طول ۱۷۰ متر و مجهز به موشک ترایدنت و ۲۴ … × ۸ موشک MIRV Trident و زیردریایی کلاس تایفون با وزن ۴۸٬۰۰۰ تن و اندازه رزم‌ناو پروژه ۹۴۱ آکولا، مسلح به ۲۰ موشک آر-۳۹ با ۱۰ MIRV برای هر کدام. پس از جنگ سرد، توسعه زیردریایی‌های هسته‌ای حامل کلاهک هسته‌ای و متعاقباً زیردریایی‌های بالستیک کند شده است، اما قدرت‌های هسته‌ای نوپا در حال ساخت کلاس‌های جدیدی از زیردریایی‌های هسته‌ای حامل کلاهک هسته‌ای هستند، در حالی که قدرت‌های تثبیت‌شده، که همگی اعضای شورای امنیت سازمان ملل متحد هستند، در حال برنامه‌ریزی برای نسل بعدی زیردریایی‌های هسته‌ای حامل موشک‌های بالستیک هستند. کلاهک‌های هایپرسونیک گلایدر نوع جدیدی از کلاهک برای مسلح کردن موشک‌های بالستیک هستند. این دستگاه‌های مانورپذیر، اشکال فعلی دفاع‌های موشک ضدبالستیک را تهدید به منسوخ شدن می‌کنند، بنابراین قدرت‌های هسته‌ای نوپا و تثبیت‌شده مختلف برای به‌کارگیری نمونه‌هایی از چنین سیستم‌هایی با هم رقابت می‌کنند. سایر روش‌های پرتاب شامل گلوله‌های توپخانه هسته‌ای، مین‌هایی مانند مهمات تخریب اتمی متوسط و مین‌های آبی جدید، بمب‌های عمقی هسته‌ای و اژدرهای هسته‌ای بود. یک «بازوکای اتمی» نیز به کار گرفته شد که برای استفاده علیه آرایش‌های بزرگ تانک‌ها طراحی شده بود. در دهه ۱۹۵۰، ایالات متحده کلاهک‌های هسته‌ای کوچکی را برای استفاده در دفاع هوایی، مانند نایک هرکولس، توسعه داد. از دهه ۱۹۵۰ تا ۱۹۸۰، ایالات متحده و کانادا یک موشک هوا به هوای مسلح به کلاهک هسته‌ای با بازده پایین به نام AIR-2 Genie را به کار گرفتند. توسعه‌های بیشتر این مفهوم، که برخی از آنها کلاهک‌های بسیار بزرگ‌تری داشتند، منجر به موشک‌های ضد بالستیک اولیه شد. ایالات متحده با سقوط اتحاد جماهیر شوروی در اوایل دهه ۱۹۹۰، تا حد زیادی سلاح‌های دفاع هوایی هسته‌ای را از رده خارج کرد. روسیه سیستم ضد موشک بالستیک مربوط به دوران شوروی مجهز به سلاح هسته‌ای خود، که با نام سیستم ضد موشک بالستیک ای-۱۳۵ شناخته می‌شود را در سال ۱۹۹۵ به‌روزرسانی کرد. اعتقاد بر این است که جانشین در حال توسعه موشک هسته‌ای ای-۱۳۵، یعنی موشک ای-۲۳۵، بدون کلاهک‌های رهگیری هسته‌ای خواهد بود و در عوض برای نابودی هدف خود به قابلیت متعارف «ضربه به هدف» متکی خواهد بود. سلاح‌های تاکتیکی کوچک و قابل حمل برای دو نفر (که به اشتباه بمب‌های چمدانی نامیده می‌شوند)، مانند مهمات تخریب اتمی ویژه، توسعه یافته‌اند، اگرچه دشواری ترکیب قدرت انفجاری کافی با قابلیت حمل، کاربرد نظامی آنها را محدود می‌کند. هزینه‌ها طبق حسابرسی موسسه بروکینگز، بین سال‌های ۱۹۴۰ تا ۱۹۹۶، ایالات متحده دلار هزینه کرده است. ۶٫۳ درصد از کل، دلار به نرخ امروزی، صرف مدیریت پسماندهای هسته‌ای تسلیحاتی، به عنوان مثال، پاکسازی سایت هانفورد با اصلاح محیط زیست، و ۷ درصد از کل، دلار، شد. وسایل نقلیه پرتاب برای مثال، دو مورد از این سازوکارهای تحویل، موشک‌های بالستیک قاره‌پیمای اطلس و تایتان ۲، به‌عنوان وسایل نقلیه پرتاب انسان برای پروازهای فضایی انسان تغییر کاربری دادند و هر دو به ترتیب در برنامه‌های غیرنظامی پروژه مرکوری و پروژه جمینای مورد استفاده قرار گرفتند که به عنوان سنگ بنای تکامل پروازهای فضایی انسان در ایالات متحده در نظر گرفته می‌شوند.. | ## بخش 3: پرتاب سلاح‌های هسته‌ای | به‌طور مشابه در اتحاد جماهیر شوروی، موشک بالستیک قاره‌پیمای آر-۷ بود که اولین ماهواره مصنوعی، اسپوتنیک، را در ۴ اکتبر ۱۹۵۷ در فضا قرار داد و اولین پرواز فضایی انسان در تاریخ با استفاده از مشتقی از آر-۷، یعنی وستوک، در ۱۲ آوریل ۱۹۶۱ توسط کیهان‌نورد یوری گاگارین انجام شد. یک نسخه مدرن از آر-۷ هنوز به‌عنوان پرتابگر برای فدراسیون روسیه، در قالب فضاپیمای سایوز، مورد استفاده قرار می‌گیرد. خانواده موشک پروتون در ابتدا به‌عنوان یک «موشک بالستیک قاره‌پیمای فوق سنگین» برای پرتاب کلاهک‌های سنگین با قدرت انفجاری ۱۰۰ مگاتن، مشابه همان طرحی که در آزمایش بمب تزار در سال ۱۹۶۱ استفاده شد، توسعه داده شد. ماهواره‌های هواشناسی اولین ماهواره هواشناسی واقعی، تیروس-۱، در آوریل ۱۹۶۰ با موشک Thor-Able به فضا پرتاب شد.. موشک پی‌جی‌ام-۱۷آ تور اولین موشک بالستیک میان‌برد عملیاتی IRBM بود که توسط نیروی هوایی ایالات متحده (نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا) به کار گرفته شد. اولین ماهواره هواشناسی کاملاً عملیاتی اتحاد جماهیر شوروی، Meteor 1، در ۲۶ مارس ۱۹۶۹ با موشک وستوک به فضا پرتاب شد. روان‌کننده‌ها دبلیودی-۴۰ اولین بار توسط شرکت کانویر برای محافظت از پوسته بیرونی و مهم‌تر از آن، مخازن بادکنکی نازک کاغذی موشک اطلس در برابر زنگ‌زدگی و خوردگی استفاده شد. این مخازن سوخت از جنس فولاد ضدزنگ آنقدر نازک بودند که وقتی خالی می‌شدند، برای جلوگیری از فروپاشی، باید با گاز نیتروژن باد می‌شدند. دونالد استوکی از بخش تحقیق و توسعه کورنینگ، پیروسرام را اختراع کرد، یک ماده شیشه-سرامیک سفید که قادر به تحمل شوک حرارتی (تغییر ناگهانی دما) تا ۴۵۰ درجه سانتیگراد بود. این ماده از موادی که در ابتدا برای برنامه موشک‌های بالستیک ایالات متحده توسعه داده شده بودند، تکامل یافته است و تحقیقات استوکی شامل مواد مقاوم در برابر حرارت برای مخروط‌های دماغه بود. موقعیت‌یابی با کمک ماهواره ناوبری دقیق، زیردریایی‌های ایالات متحده را قادر می‌ساخت تا قبل از پرتاب موشک‌های بالستیک زیردریایی (SLBM)، موقعیت دقیق خود را به دست آورند. این امر منجر به خطای دایره‌ای برخورد محدودتر به هدف می‌شود و بنابراین، نیاز به نسل قبلی کلاهک‌های هسته‌ای سنگین چند مگاتنی، مانند W53، برای اطمینان از انهدام هدف را کاهش می‌دهد. با افزایش دقت هدف‌گیری، می‌توان تعداد بیشتری کلاهک سبک‌تر با برد چند کیلوتن را روی یک موشک مشخص سوار کرد و تعداد بیشتری هدف جداگانه را که می‌توان با هر موشک مورد اصابت قرار داد، ایجاد کرد. سیستم موقعیت‌یابی جهانی در طول یک آخر هفته به مناسبت روز کارگر در سال ۱۹۷۳، جلسه‌ای با حضور حدود دوازده افسر نظامی در پنتاگون، ایجاد یک سیستم ناوبری ماهواره‌ای دفاعی (DNSS) را مورد بحث قرار داد. در این جلسه بود که «ترکیب واقعی که تبدیل به GPS شد، ایجاد شد.» بعداً در همان سال، برنامه DNSS به نام Navstar یا سیستم ناوبری با استفاده از زمان‌بندی و مسافت‌یابی نامگذاری شد.. در طول توسعه موشک پولاریس که از زیردریایی پرتاب می‌شد، برای اطمینان از خطای دایره‌ای بالا در هدف‌گیری احتمالی کلاهک، نیاز به دانستن دقیق موقعیت زیردریایی بود. در سال ۱۹۵۹، آرپا (که در سال ۱۹۷۲ به دارپا تغییر نام داد) نیز در ترانزیت نقش داشت. قاب|یک مثال تصویری از یک منظومه ۲۴ ماهواره‌ای GPS که با چرخش زمین در حرکت هستند. توجه کنید که چگونه تعداد ماهواره‌های قابل مشاهده از یک نقطه مشخص روی سطح زمین، در این مثال در ۴۵ درجه شمالی، با زمان تغییر می‌کند. GPS در ابتدا برای افزایش خطای دایره‌ای موشک بالستیک و دقت احتمالی آن توسعه داده شد، دقتی که در یک حمله متقابل حیاتی است. اولین سیستم ناوبری ماهواره‌ای، ترانزیت، که توسط نیروی دریایی ایالات متحده مورد استفاده قرار گرفت، برای اولین بار در سال ۱۹۶۰ با موفقیت آزمایش شد. این سیستم از مجموعه‌ای از پنج ماهواره استفاده می‌کرد و می‌توانست تقریباً هر ساعت یک بار موقعیت‌یابی انجام دهد. در سال ۱۹۶۷، نیروی دریایی ایالات متحده ماهواره Timation را توسعه داد که توانایی قرار دادن ساعت‌های دقیق در فضا را اثبات کرد، فناوری‌ای که مورد نیاز سیستم موقعیت‌یاب جهانی (GPS) بود. در دهه ۱۹۷۰، سیستم ناوبری امگا زمینی، که بر اساس مقایسه فاز سیگنال‌های ارسالی از جفت ایستگاه‌ها عمل می‌کرد، به اولین سیستم ناوبری رادیویی جهانی تبدیل شد. محدودیت‌های این سیستم‌ها، نیاز به یک راهکار ناوبری جهانی‌تر با دقت بیشتر را ایجاد کرد. در حالی که نیازهای گسترده‌ای برای ناوبری دقیق در بخش‌های نظامی و غیرنظامی وجود داشت، تقریباً هیچ‌یک از این نیازها توجیهی برای میلیاردها دلاری که صرف تحقیق، توسعه، استقرار و بهره‌برداری از مجموعه‌ای از ماهواره‌های ناوبری می‌شد، نبود. در طول مسابقه تسلیحاتی جنگ سرد، تهدید هسته‌ای برای موجودیت ایالات متحده تنها نیازی بود که این هزینه را از نظر کنگره ایالات متحده توجیه می‌کرد. سه‌گانه هسته‌ای شامل موشک‌های بالستیک زیردریایی‌پرتاب (SLBM) نیروی دریایی ایالات متحده به همراه بمب‌افکن‌های استراتژیک و موشک‌های بالستیک قاره‌پیما (ICBM) نیروی هوایی ایالات متحده بود. تعیین دقیق موقعیت پرتاب موشک‌های بالستیک زیردریایی که برای وضعیت بازدارندگی هسته‌ای حیاتی تلقی می‌شد، یک عامل افزایش‌دهندهٔ نیرو بود. نیروی هوایی ایالات متحده، با دو سوم از سه‌گانه هسته‌ای، همچنین به یک سیستم ناوبری دقیق‌تر و قابل اعتمادتر نیاز داشت. نیروی دریایی و نیروی هوایی به‌طور موازی در حال توسعه فناوری‌های خود بودند تا آنچه را که اساساً همان مشکل بود، حل کنند. برای افزایش بقای موشک‌های قاره‌پیما، پیشنهادی برای استفاده از سکوهای پرتاب متحرک (مانند موشک‌های اس‌اس-۲۴ و آراس-۱۲ام روسی) ارائه شد و بنابراین نیاز به تثبیت موقعیت پرتاب، مشابه وضعیت موشک‌های بالستیک زیردریایی بود. در سال ۱۹۶۰، نیروی هوایی یک سیستم ناوبری رادیویی به نام MOSAIC (سیستم سیار برای کنترل دقیق موشک‌های بالستیک قاره‌پیما) پیشنهاد داد که اساساً یک سیستم سه‌بعدی بود. لوران یک مطالعه تکمیلی، پروژه ۵۷، در سال ۱۹۶۳ انجام شد و «در این مطالعه بود که مفهوم GPS متولد شد». 621B، که «بسیاری از ویژگی‌هایی را که اکنون در GPS می‌بینید» داشت و نوید افزایش دقت را برای بمب‌افکن‌های نیروی هوایی و همچنین موشک‌های بالستیک قاره‌پیما می‌داد. به‌روزرسانی‌های سیستم حمل و نقل نیروی دریایی برای سرعت بالای عملیات نیروی هوایی بسیار کند بود. آزمایشگاه تحقیقات نیروی دریایی با ماهواره‌های Timation (ناوبری زمانی) خود که اولین بار در سال ۱۹۶۷ پرتاب شدند و با سومین ماهواره در سال ۱۹۷۴ که اولین ساعت اتمی را به مدار حمل می‌کرد، به پیشرفت‌های خود ادامه داد. سیستم SECOR شامل سه فرستنده زمینی از مکان‌های مشخص بود که سیگنال‌هایی را به فرستنده ماهواره‌ای در مدار ارسال می‌کردند. یک ایستگاه زمینی چهارم، در موقعیتی نامشخص، می‌تواند از آن سیگنال‌ها برای تعیین دقیق موقعیت خود استفاده کند. | ## جمع‌بندی | دهه‌ها بعد، در سال‌های اولیهٔ GPS، نقشه‌برداری غیرنظامی به یکی از اولین زمینه‌هایی تبدیل شد که از این فناوری جدید استفاده کرد، زیرا نقشه‌برداران می‌توانستند سال‌ها قبل از اعلام عملیاتی شدن GPS، از سیگنال‌های منظومهٔ نه چندان کامل آن بهره‌مند شوند.