موضوع مقاله: پکورینو (انگور) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پکورینو (انگور) | مقدمه: متخصصان آمپلوگراف معتقدند که پکورینو گونه‌ای بسیار قدیمی است که توسط راهبان بندیکتی به عنوان یک انگور وحشی که در آرکواتا دل ترونتو رشد می‌کرد و در نهایت برای تولید شراب اهلی شد، به وجود آمده است. | ## بخش 1: پکورینو (انگور) | متخصصان آمپلوگراف معتقدند که نام این انگور از کلمه ایتالیایی پکورینو گرفته شده است. از اواخر قرن نوزدهم، کنت گالو، شراب‌ساز برجسته محلی، شروع به مرتبط کردن اصطلاح پکورینو با شراب وردیچیو باستاردو بیانکو دی آرکواتا کرد، هم برای اینکه آن را از شراب وردیچیوی همنام متمایز کند و هم به این دلیل که اصطلاح باستاردو در آن زمان یک اصطلاح منفی تلقی می‌شد. در سال ۱۹۰۳، سالواتوره موندینی، متخصص زراعت، کتاب «انواع انگورهای شراب خارجی کشت شده در ایتالیا» را منتشر کرد که یک متن فنی برجسته در آن زمان بود. در این جلد، موندینی یک سنت انگورکاری جاافتاده در استان آسکولی پیچنو و به‌طور خاص در منطقه آرکواتا دل ترونتو را شرح می‌دهد و پکورینو را با ریسلینگ مقایسه می‌کند. طبق اطلاعات ارائه شده توسط اداره کشاورزی محلی، در استان آسکولی پیچنو، گونه خاصی از انگور به نام پکورینو مدت‌هاست که در کوه‌های آرکواتا کشت می‌شود. این انگور از نوع ریسلینگ است و محصولی بسیار فراوان و بسیار مورد توجه تولید می‌کند. شراب‌های ریسلینگ راین در استان آسکولی پیچنو عالی هستند و با کمی کهنه شدن، می‌توان آنها را تصفیه کرد. کامنداتوره ترانکوئیلی همچنین خاطرنشان کرد که انگورهای ریسلینگ را می‌توان با موفقیت با شراب‌های قرمز مخلوط کرد و در نتیجه محصولی با طعم تند و سرزنده به دست آورد که مورد استقبال مصرف‌کنندگانی که از این ویژگی‌ها قدردانی می‌کنند، قرار می‌گیرد. پیوند ریسلینگ روی چندین تاک کم محصول، بسیار خوب انجام شد و بلافاصله شاخه‌های قوی تولید کرد که از همان سال اول چند دسته کوچک به بار آوردند. در سال ۱۸۷۶، وزارت کشاورزی، صنعت و تجارت فهرست کاملی از انواع انگورهای کشت شده در خاک ایتالیا منتشر کرد؛ این فهرست مناطق پسارو، آنکونا، ماچراتا و ترامو را به عنوان مناطقی که عمدتاً انگور پکورینو در آنها کشت می‌شد، معرفی کرد. | ## بخش 2: پکورینو (انگور) | پکورینو گونه‌ای زودرس است که حتی بدون هرس شدید زمستانی، به‌طور طبیعی محصول کمی تولید می‌کند. این گونه خطرات زیادی برای تاکداری ندارد و مقاومت بالایی در برابر کپک کرکی و پودری دارد.J. مناطق شراب در سال ۲۰۰۰، پکورینو در ایتالیا، عمدتاً در منطقه آرکواتا دل ترونتو در استان آسکولی پیچنو، در مارکه، کاشته شد. در دهه ۱۹۸۰، گویدو کوکسی گریفونی اولین تولیدکننده‌ای بود که به‌طور گسترده از پکورینو در شراب‌های آفیدا خود استفاده کرد و این گونه را به ریپاترانسونه در همان نزدیکی معرفی کرد. امروزه، این گونه هنوز هم یک گونه مجاز در شراب‌های فالریو دی کولی آسکولانی، کولی ماسراتسی و آفیدا در مارکه است.J. «غسل تعمید» پکورینو دِ آبروتزو در سال ۱۹۹۷ اتفاق افتاد، زمانی که لوئیجی کاتالدی مدونا برای اولین بار نام این نوع انگور را روی برچسب آن درج کرد، با تولید اولیه حدود ۲۰۰۰ بطری از یک تاکستان به مساحت ۸۰۰۰ متر مربع. این اقدام تأثیر تعیین‌کننده‌ای بر شناخت و گسترش پکورینو داشت و به‌طور قابل توجهی به کشف مجدد و ارتقای آن در زمینه شراب منطقه‌ای کمک کرد. کاتالدی مدونا در مورد این انتخاب اظهار داشت: «نام‌گذاری به معنای هویت بخشیدن به آن است». طبق داده‌های به‌روز شده، تقریباً ۱۲۶۰ هکتار تاکستان پکورینو در آبروتزو وجود دارد که سالانه ۲۱۸۵۶۰ تن انگور و بیش از ۱۸ میلیون بطری تولید می‌کنند. کشت گسترده نشان می‌دهد که چگونه آبروتزو به منطقه منتخب این انگور تبدیل شده است، که اکنون یکی از جالب‌ترین گونه‌های انگور سفید در مرکز ایتالیا محسوب می‌شود. | ## بخش 3: پکورینو (انگور) | علاوه بر اینکه پکورینو در مارچه کشت می‌شود، می‌توان آن را در استان‌های کیه‌تی، پسکارا و ترامو نیز یافت، جایی که از آن در شراب‌های گازدار کونتروگوئرا و چندین شراب شاخص جغرافیایی تیپیکا (IGT) منطقه استفاده می‌شود. این شراب را می‌توان در یک اسپومانته گازدار ساکن یا به عنوان شراب دسر پاسیتو تهیه کرد. هر پکورینویی که برای شراب‌های در نظر گرفته شده است باید با عملکردی بیش از ۱۵ تن در هکتار برداشت نشود و شراب نهایی در تمام سبک‌ها باید حداقل به سطح الکل حداقل ۱۱٪ برسد.P. در کونتروگوئرا، تا ۳۰٪ پکورینو در ترکیب با وردیکیو و شاردونه می‌تواند در شراب‌های گازدار مبتنی بر تربیانو استفاده شود. عملکرد انگور به حداکثر ۱۴ تن در هکتار محدود می‌شود و شراب نهایی به حداقل ۱۱٪ الکل نیاز دارد.P. در شراب‌های منطقهٔ «فالِریو دِی کولی آسکولانی»، می‌توان تا ۲۵٪ پِکورینو را به همراه پینو بلان، پاسِرینا، وردیچیو و مالوازیا (که خود به حداکثر ۷٪ محدود می‌شود) در شراب‌های منطقهٔ «تربیانو» استفاده کرد. انگورهای موجود در این شراب سفیدِ «مارکه» در شراب نهایی، حداکثر به ۱۴ تن در هکتار و حداقل میزان الکل برای شراب نهایی حداقل ۱۱٫۵٪ محدود می‌شوند.P. در اوفیدا، پکورینو می‌تواند به صورت واریته تولید شود، مشروط بر اینکه حداقل ۸۵٪ از ترکیب را با سایر انگورهای محلی غیرمعطر مجاز برای پر کردن بقیه تشکیل دهد. در اینجا انگورها به عملکرد ۱۰ تن در هکتار محدود می‌شوند و شراب‌های نهایی حداقل ۱۲٪ الکل دارند. | ## جمع‌بندی | با این حال، برخلاف پاسرینا که در اوفیدا نیز کشت می‌شود، پکورینو در حال حاضر مجاز به استفاده در شراب به سبک وین سانتو از سوی وزارت کشاورزی نیست.P.