موضوع مقاله: اخلاق در دین | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # اخلاق در دین | مقدمه: اخلاق در دین یکی از گفتمان‌های اخلاق است که به تأثیر و رابطه اخلاق در دین می‌پردازد. | ## بخش 1: اخلاق در دین | سیمون بلک‌برن بیان می‌کند که کسانی هستند که می‌گویند «ما فقط می‌توانیم زیر چتر یک نظم اجتماعی قوی شکوفا شویم، که با پایبندی مشترک به یک سنت مذهبی خاص تقویت شده‌است». به‌طور کلی اخلاقیات در دو زمینه به کار می‌روند، یکم: تشخیص فردی (خوب از بد) و دوم: روش‌های رفتاری که گاه به‌عنوان «عرف رفتاری» نهادینه شده در یک گروه فرهنگی، مذهبی، اجتماعی یا فلسفی شناخته می‌شود. اخلاقیات فردی با اهداف درست یا غلط، انگیزه‌ها یا اعمال تعریف و تشخیص داده می‌شوند؛ اهدافی که آموخته شده‌اند، ایجاد شده‌اند یا از طرف اشخاصی که در گروه هستند، توسعه یافته‌اند. با تبدیل شدن به یک بودایی، یا تأیید تعهد خود به بودیسم، یک فرد عادی تشویق می‌شود که قول دهد از این اعمال منفی خودداری کند. این رویکرد از پایه‌گذاری اخلاق بودایی صرفاً بر ایمان به روشن‌گری بودا یا سنت بودایی اجتناب می‌کند، و به غیربوداییان امکان دسترسی جهانی بیش‌تری به بینش‌های ارائه‌شده توسط اخلاق بودایی می‌دهد. بودا چند دستورالعمل اساسی برای رفتار قابل‌قبول ارائه کرد که بخشی از راه اصیل هشتگانه است. تصور اولیه، عدم آسیب یا عدم خشونت به همه موجودات زنده، از پست‌ترین حشره گرفته تا انسان است. عمل بودایی در این مورد به افراط‌گرایی جینیسم گسترش نمی‌یابد، اما از هر دو دیدگاه بودایی و جین، خشونت‌پرهیزی نشان‌دهنده درگیری صمیمانه و رابطه با همه موجودات زنده است.Carl Olson, The Different Paths of Buddhism p.73 راهب ترواده، بهیکو بودی مشاهده کرده‌است:اخلاق بودایی، همان‌طور که در احکام پنج‌گانه تدوین شده‌است، گاهی اوقات کاملاً منفی عمل می‌کند… لازم به‌ذکر است که پنج حکم، یا حتی قوانین مفصل‌تر از احکامی که بودا اعلام کرده‌است، طیف کاملی از اخلاق بودایی را نشان نمی‌دهد. احکام فقط ابتدایی‌ترین کدهای تربیت اخلاقی هستند، اما بودا قوانین اخلاقی دیگری را نیز پیشنهاد می‌کند که فضایل مثبت قطعی را القا می‌کند. به‌عنوان مثال، مانگالا سوتا، احترام، فروتنی، رضایت، سپاس‌گزاری، صبر، سخاوت و غیره را ستایش می‌کند. گفتارهای دیگر وظایف متعدد خانوادگی، اجتماعی و سیاسی را برای ایجاد سعادت جامعه تجویز می‌کنند. و در پس همه این وظایف، چهار نگرش به نام «بی‌حد» نهفته‌است - محبت، شفقت، شادی، هم‌دردی، و متانت.بودا (1994). برای نمونه‌های دیگر از گفتمان‌های بودایی که رفتارهای اخلاقی را در بین افراد غیرمذهبی ترویج می‌کنند، به‌عنوان مثال، به سیگالووادا سوتا (که توسط بوداگوسا به‌عنوان «وینای صاحب خانه» شناخته می‌شود) و دامیکا سوتا مراجعه کنید. دستورها یا «پنج فضیلت اخلاقی» (pañca-silani) دستور نیستند، بلکه مجموعه‌ای از تعهدات یا رهنمودهای داوطلبانه هستند، که به پیروان کمک می‌کنند زندگی را طوری به انجام برسانند که در آن خوشبخت، بدون نگرانی و توانایی مراقبه خوب داشته باشند. این دستورها قرار است برای جلوگیری از رنج، و کم کردن اثرات حرص، نفرت و توهم باشد. وقتی شخص به تعالیم بودا «پناه می‌برد»، رسماً پنج دستور را می‌پذیرفت، که عبارتند از: من دستورها را انجام می‌دهم تا از گرفتن زندگی خودداری کنم. من دستورها را برای پرهیز از مصرف شراب و سایر مشروبات الکلی که پایه و اساس غفلت است، متعهد می‌شوم. بودایی‌ها معمولاً احکام را در مراسم رسمی با اعضای صومعه انجام می‌دهند، اگرچه می‌توان آن‌ها را چون تعهدات شخصی به‌صورت خصوصی نیز انجام داد. به‌عنوان مثال پرهیز از کشتن باعث ایجاد مهربانی و شفقت می‌شود، درحالی‌که پرهیز از سرقت باعث عدم دل‌بستگی می‌شود. آن‌ها به‌دلیل ماهیت جهانی با حقوق بشر مقایسه شده‌اند و برخی از محققان معتقدند که آن‌ها می‌توانند مفهوم حقوق بشر را تکمیل کنند. انجام و حمایت از پنج قانون بر اساس اصل آهیمسا (پالی و ) به شخص توصیه می‌کند که خود را با دیگران مقایسه کند و بر اساس آن دیگران را آزار ندهد. دانشمندان متون بودایی در مورد احکام، آن‌ها را مخالف مجازات اعدام، خودکشی، سقط جنین و اوتانازی تفسیر کرده‌اند. دستور چهارم شامل دروغی است که با عمل گفته می‌شود یا مرتکب آن می‌شود، همچنین گفتار سوء، گفتار تند و شایعه را نیز دربرمی‌گیرد. دستورالعمل پنجم الکل، مواد مخدر یا سایر چیزهایی که موجب مسمومیت می‌شوند، منع می‌کند. متون اولیه بودایی همیشه مشروبات الکلی را محکوم کرده‌اند، و متون شرعی بودایی چینی نیز همین نظر را داشته‌اند. نگرش بودایی‌ها نسبت به استعمال دخانیات در هر زمان و منطقه متفاوت است، اما معمولاً مجاز است. در دوران مدرن، کشورهای بودایی سنتی، جنبش‌هایی برای احیا و تبیین پنج دستور به‌کار بسته‌اند. اخلاق مسیحی شاخه‌ای از الهیات مسیحی است که فضیلت و گناه را از دیدگاه مسیحی تعریف می‌کند. اخلاق مسیحی شامل سؤالاتی در مورد چگونگی رفتار ثروتمندان با فقرا، نحوه رفتار با زنان و اخلاقیات جنگ است. اخلاق‌گرایان مسیحی نیز مانند سایر علمای اخلاق از چارچوب‌ها و دیدگاه‌های متفاوتی به اخلاق می‌پردازند. رویکرد اخلاق فضیلت نیز در دهه‌های اخیر رایج شده‌است، که عمدتاً به دلیل کار السدیر مک‌اینتایر و استنلی هاورواس است. توماس آکویناس چهار فضیلت اصلی ارسطو (عدالت، شجاعت، اعتدال و احتیاط) را پذیرفت و فضایل مسیحی ایمان، امید و نیکوکاری را به آن‌ها اضافه کرد (آیه‌ای از کتاب مقدس: ). پیشینه تاریخی اخلاق مسیحی اخلاق در مسیحیت اولیه اخلاق مسیحی رشد خود را در دوره اولیه مسیحیت آغاز کرد، که عموماً با ظهور عیسی (حدود ۲۷ پس از میلاد تا ۳۰ میلادی) آغاز شد و با اولین شورای نیقیه در سال ۳۲۵ به پایان رسید. این میراث از بازمانده مشترک یهودیت و مسیحیت بیرون آمد و به قانون عبری و همچنین فلسفه یونانی و هلنیستی وابسته بود. شورای اورشلیم، که در فصل ۱۵ اعمال رسولان گزارش شده‌است، در حدود سال ۵۰ پس از میلاد تشکیل شد، و در احکام این شورا بر پرهیز از ریختن خون، بداخلاقی جنسی، قربانی کردن برای بت‌ها و خفه کردن حیوانات مورد توجه قرار گرفت. این احکام برای تمام مسیحیان برای چندین قرن الزام‌آور بود و هنوز هم توسط کلیسای ارتدکس یونان رعایت می‌شود. اخلاق در قرون وسطی پیوند= احکام خدا»، ۱۴۹۴|جایگزین=جلد یک کتاب در قرن‌های پس از سقوط امپراتوری روم غربی، راهبان در سفرهای تبلیغی، شیوه‌های توبه و انابه را با استفاده از کتاب‌هایی که به‌عنوان توبه‌نامه (به انگلیسی: Penitential) شناخته می‌شوند، گسترش دادند. الاهی‌دان کریستف لوتارد، اخلاق مسیحی قرون وسطی را این‌گونه توصیف می‌کند که «۷ گناه کبیره… ۷ بخشش، ۷ راز، ۷ فضیلت اصلی، ۷ هدیه روح، ۸ سعادت، ۱۰ فرمان، ۱۲ اصل ایمان و ۱۲ ثمره ایمان». جاناتان ریلی-اسمیت مورخ جنگ‌های صلیبی می‌گوید که این جنگ‌ها محصول معنویت تجدیدشده قرون وسطی بودند (۱۰۰۰–۱۲۵۰)، زمانی که اخلاق زندگی رسولی و شوالیه‌گری آغاز شد. اخلاق در اصلاحات، ضداصلاحات و اومانیسم مسیحی مارتین لوتر، در رساله کلاسیک خود «دربارهٔ آزادی یک مسیحی» (۱۵۲۰) استدلال می‌کند که تلاش اخلاقی پاسخی به فیض است: از نظر اخلاقی، انسان‌ها با کارهایی که انجام می‌دهند خوب نمی‌شوند، اما اگر با عشق خدا خوب شوند، وادار به انجام کارهای خوب خواهند شد. ژان کالون عقاید اصلی لوتر را پذیرفت و نظام‌مند کرد و همه چیز را در حاکمیت خدا استوار کرد. این امر به دنیوی‌ترین و عادی‌ترین اعمالی که منجر به توسعه اخلاق کاری پروتستان می‌شود را «مقدس» می‌شمارد. اخلاق مدرن مسیحی پس از جدا شدن از الهیات، دغدغه اصلی اخلاق‌شناسان مسیحی قرن نوزدهم، مطالعه ماهیت انسان بود. «با ظهور نظریه اجتماعی مسیحی» در قرن نوزدهم، جان کارمن الهی‌دان می‌گوید که اخلاق مسیحی به‌شدت به بحث در مورد طبیعت و جامعه، ثروت، کار و برابری انسانی معطوف شد. و در قرن بیستم، «توسل به تجربه درونی، علاقه مجدد به طبیعت انسان، و تأثیر شرایط اجتماعی بر تأمل اخلاقی، جهات جدیدی را به اخلاق مسیحی دادند». اخلاق در فرقه‌های مسیحی کاتولیسیسم «اعتراف به گناهان» و «طلب استغفار» نزد کشیش به‌عنوان امری اخلاقی در کلیسای کاتولیک، آیینی مقدس شمرده می‌شود.«کاتولیک‌ها به کشیش‌ها اعتراف کنند نه برنامه‌های تلفن همراه»، بی‌بی‌سی فارسی همچنین کلیسای کاتولیک به «حق زندگی» باور دارد و آموزه‌ها و اصول اعتقادی کلیسای کاتولیک در مخالفت با عمل «سقط جنین» است.درخواست از پاپ برای اصلاحات در کلیسای کاتولیک، بی‌بی‌سی فارسی پروتستانیسم اصول اعتقادی فرقه‌های مذهبی پروتستان به‌طور قابل توجهی باهم متفاوت است، اما همهٔ آنها بر این تأکید دارند که در توضیح مسایل اعتقادی رهنمودهای انجیل در اولویت قرار دارد؛ رحمت الهی از طریق ایمان و نه از طریق اعمال توجیه می‌شود؛ و همین‌طور همه مؤمنان در مقام کشیش هستند. ارتدکس ارتدکس در مسیحیت به پذیرش آموزه‌هایی اشاره دارد که توسط عقاید مختلف و شورای سراسری مسیحیت در دوران باستان متأخر تعریف شده‌است (این‌جا را ببینید)، ما کلیساهای مختلف عقاید و مجالس متفاوتی را می‌پذیرند. اخلاق کنفوسیوسی کنفوسیوسیسم و نئوکنفوسیوسیسم بر حفظ و درستی روابط به‌عنوان مهم‌ترین ملاحظه‌ها در اخلاق تأکید دارند. به عبارت دیگر، شما همه چیز را مدیون پدر و مادر خود هستید، اما به هیچ‌وجه نسبت به بیگانگان تعهدی ندارید. این را می‌توان به‌منزله تشخیص این واقعیت دانست که محال است تمام جهان را به‌طور یکسان و هم‌زمان دوست داشته باشیم. نظام کنفوسیوس به‌شدت با اخلاق کانتی تفاوت دارد، زیرا به‌ندرت قوانین یا اصولی وجود دارد که بتوان گفت به‌طور مطلق یا جهانی صادق هستند. در واقع، در دودمان ژو چین، مخالفان اصلی کنفوسیوسی‌ها، پیروان موزی برای عشق جهانی استدلال می‌کردند. به‌عنوان مثال، بسیاری گفته‌اند که مائو تسه‌تونگ بیش‌تر کنفوسیوسی بود تا کمونیست. کنفوسیوسیسم، به‌ویژه از نوع مورد بحث منسیوس، استدلال کرد که حاکم ایده‌آل کسی است که (به‌قول کنفوسیوس) «مانند ستاره شمال عمل می‌کند، درحالی‌که ستاره‌های دیگر به دور آن می‌چرخند، در جای خود می‌ماند». به عبارت دیگر، حاکم ایده‌آل از دایره بیرون نمی‌رود و مردم را وادار به خوب شدن نمی‌کند، بلکه الگو آن‌ها می‌شود. او رویه‌ای را مدون کرد و در واقع معنای مفاهیم قبلی را که آن کلمات به‌معنای آن بودند را تغییر داد. الگوی او از مفاهیم خانواده و فرمانروا، این‌گونه بر زندگی چینی‌ها در اوایل قرن بیستم تسلط داشت. | ## بخش 2: اخلاق در دین | این امر تا آن زمان به یک سلسله مراتب امپراتوری از حقوق مالکیت سفت و سخت تبدیل شده بود، که تشخیص آن را از یک دیکتاتوری جدید دشوار کرده بود. نفوذ بودایی بودیسم، و به‌طور خاص بودیسم ماهایانه، متافیزیک منسجمی را در اندیشه چینی به ارمغان آورد و تأکید زیادی بر جهان‌گرایی داشت. نئوکنفوسیوسیسم عمدتاً واکنشی به تسلط بودیسم در دودمان تانگ و تلاشی برای ایجاد یک سیستم متافیزیکی/تحلیلی بومی کنفوسیوسی بود. نئوپاگان‌های ژرمن، از جمله پیروان آساترو و تئودیسم، سعی می‌کنند از ارزش‌های اخلاقی مردم ژرمن باستان (نورس‌ها یا آنگلوساکسون‌ها) تقلید کنند. در هیتنری، دیدگاه‌های اخلاقی مبتنی بر اخلاق درک‌شده از عصر آهن و اروپای شمال‌غربی قرون وسطی اولیه است، به‌ویژه اعمال شخصیت‌های قهرمانی که در حماسه‌های نورس باستان ظاهر می‌شوند.[۱۰۱] [۱۰۲] اخلاقی غیردینی که با برانگیختن روحیه‌ای که زندگی را تأیید می‌کند، بر آرمان‌های افتخار، شجاعت، درستکاری، مهمان‌نوازی و سخت‌کوشی استوار است، و به‌شدت بر وفاداری به خانواده تأکید می‌کند. معمولاً از پیروان انتظار می‌رود که در تمین‌ها به قول خود عمل کنند، به‌ویژه سوگندی که یاد می‌کنند بنابراین یک روحیه فردگرایانه قوی وجود دارد که بر مسئولیت شخصی متمرکز شده‌است، و یک شعار مشترک در جامعه غیرمذهبی این است که «ما همان اعمال خود هستیم». اکثر بت‌ها مفهوم گناه را رد می‌کنند و معتقدند که گناه یک مفهوم مخرب است نه مفید. برخی از جوامع بت‌پرست چنین ارزش‌هایی را در یک کد اخلاقی (نه به‌عنوان فضایل) پذیرفته‌اند، که عمدتاً بر اساس هاوامال از ادای شاعرانه است. این رفتار اولین بار توسط بنیانگذاران آیین اودینیک در بریتانیا، و در دهه ۱۹۷۰ توسعه یافت، اگرچه در سطح بین‌المللی نیز گسترش یافت. درحالی‌که اغلب به معنای «وظیفه» تفسیر می‌شود، می‌تواند به‌معنای عدالت، حق، اخلاقی، خیر و بسیاری موارد دیگر نیز باشد. اخلاق در فلسفه هندو به‌عنوان چیزی که نمی‌تواند تحمیل شود، بلکه چیزی است که توسط هر فردی تحقق می‌یابد، و داوطلبانه در زندگی او ساری می‌شود، توضیح داده می‌شود. به‌عنوان مثال، آپاستامبا آن را این‌گونه توضیح داد: «فضیلت و رذیلت در مورد این نیست که بگوییم - این‌جا هستیم!؛ نه خدایان، نه گاندارواس و نه اجداد نمی‌توانند ما را متقاعد کنند - این درست است، این اشتباه است؛ فضیلت یک مفهوم گریزان است. موضوعات و سؤالات اخلاقی توسط مکاتب مختلف هندوئیسم، به‌طور کاملاً گسترده، در متون متعددی در مورد این‌که چه رفتاری درست است، چه زمانی، چگونه و چرا انجام می‌شود، بحث شده‌است.Alban G. 232-245 با گذشت زمان، فضایل جدید توسط دانشمندان هندوی باستان مفهوم‌سازی و اضافه شد؛ برخی جایگزین شدند، برخی دیگر با هم ادغام شدند. برای مثال، سمیتا در ابتدا ده فضیلت لازم برای یک انسان را برای داشتن یک زندگی دارمیایی برشمرده‌است: ذریتی (شجاعت)، کشما (بخشش)، داما (اعتدال)، آستایا (عدم طمع/دزدی)، ساوچا (صفای درون)، ایندریانی-گراها (کنترل حواس)، دهی (احتیاط بازتابی)، ویدیا (خرد)، ساتیام (راست‌گویی)، آکرودها (رهایی از خشم).Tiwari, K. فهرست کوتاه‌تر فضیلت‌ها عبارت‌اند از: آهیمسا (خشونت نورزیدن)، داما (خودداری)، آستایا (غیرت‌زدگی/دزدی نکردن)، ساوچا (پاکی درون)، ساتیام (راست‌گویی).Gupta, B. از دستورات اخلاقی در میان هندوها، ترجمه تحت‌اللفظی نسخه خطی به زبان فارسی او شامل (۱) مرد نباید بکشد. , (1910), page 72-73 ادبیات هندو به‌طور متفاوتی اخلاق را به‌عنوان یک یا چند موضوع از چهار موضوع مورد بحث قرار می‌دهد: (۱) گونا؛ که تمایلات درونی رفتاری است که در هر فرد یافت می‌شود (در مقیاس بزرگ، روان‌شناسی). (۲) پوروشارتا؛ که هدف مناسب زندگی برای هر فردی برای خودسازی و خوشبختی است (دارما، آرتا، کاما و موکشا). (۳) آشراماها؛ که برای یک فرد در دوره‌های مختلف زندگی اخلاقی است (انتظارات اخلاقی از کودک، از بزرگ‌سالان، و از پیرسال) متمایز می‌شود. 232-245 ادبیات باستانی در پایه سنت‌های مختلف هندو عمدتاً سه مورد اول را مورد بحث قرار می‌دهد، درحالی‌که آخرین مورد از قرن ۱۸ توجه بیش‌تری را به خود جلب کرده‌است. برخی از ادیبان اوایل قرن بیستم به این فکر می‌کردند که آیا اخلاق در هندویسم موضوعی جدی برای مطالعه بوده‌است.William F. بهگود گیتا - که یکی از نمونه مباحث تاریخی هندوها در مورد فضایل و بحث تمثیلی در مورد این‌که چه چیزی درست است و چه چیزی نادرست به‌حساب می‌آید - استدلال می‌کند که برخی از فضایل لزوماً همیشه مطلق نیستند، بلکه گاهی اوقات رابطه‌ای هستند. برای مثال، توضیح می‌دهد که فضیلتی مانند آهیمسا زمانی که با جنگ یا خشونت ناشی از پرخاش‌گری، ناپختگی یا جهل دیگران مواجه می‌شود، باید دوباره مورد بررسی قرار گیرد.Subedi, S. این قوه که فطرت است، بیش ار هر چیز مستلزم تأمل در معنای هستی است که همان‌طور که جان کلسی در دایرةالمعارف اخلاق بیان می‌کند، «در نهایت به واقعیت خدا اشاره می‌کند». بنابراین اعتقاد بر این است که انسان‌ها صرف‌نظر از محیطی که در آن قرار دارند، مسئولیت اخلاقی دارند که تسلیم اراده خدا باشند و از اسلام پیروی کنند (همان‌طور که در قرآن و سنت یا گفته‌های محمد نشان داده شده‌است. پذیرش پرستش انبوهی از خدایان غیر از خداوند - دیدگاهی که توحید اسلامی را به چالش می‌کشد، که حکم می‌کند خداوند در عبادت شریک و همتایی ندارد. خصلت مرووا (مردانگی) که اسلام از آن روی گردانده و به‌جای آن بر صفات تواضع و تقوا تأکید دارد. تمرکز بر دست‌یابی به شهرت یا ایجاد میراثی که جای خود را به این مفهوم داد که بشر در روز رستاخیز در پیش‌گاه خداوند پاسخ‌گو خواهد بود. تکریم و پیروی از سنت‌های اجدادی، عملی که توسط اسلام به چالش کشیده شده‌است - که در عوض اولویت را به تسلیم در برابر خدا و پیروی از وحی می‌دهد. این تغییرات در جهت‌گیری مجدد جامعه از نظر هویت و زندگی اعتقادی مسلمانان، جهان‌بینی و سلسله مراتب ارزش‌ها بود. از دیدگاه نسل‌های بعدی، این امر باعث تحول بزرگی در جامعه و نظم اخلاقی زندگی در شبه‌جزیره عربستان شد. برای محمد، اگرچه عربستان پیش از اسلام نمونه‌ای از «غفلت» بود، اما این امر کاملاً خالی از لطف نبود. محمد جنبه‌های خاصی از سنت عرب جاهلیت مانند مراقبت از خویشاوندان نزدیک خود، بیوه‌ها، یتیمان و سایر نیازمندان و برقراری عدالت را تأیید و توصیه کرد. مسلمان باید در برابر خدا و دیگران متواضع باشد: مسلمانان باید بر احساسات و امیال خود مسلط باشند. درحالی‌که بیش‌تر مردم اجازه می‌دهند دنیای مادی در دل‌هایشان پر شود، مسلمانان باید خدا را در قلب خود و دنیای مادی را در دست خود نگه دارند. همه این چیزها به جای این‌که به ماشین و کار و دیپلم و حساب بانکی دل‌بسته شوند، ابزاری می‌شوند تا از ما انسان‌های بهتری ساخته شود. اخلاق در اسلام به هر جنبه‌ای از زندگی یک مسلمان می‌پردازد، از سلام و احوال‌پرسی تا روابط بین‌الملل. به عبارت دیگر، نه تنها باید از نظر اخلاقی سالم باشند، بلکه باید به سلامت اخلاقی کل جامعه نیز کمک کنند. محمد در برابر رفتار یک مسلمان گفت: پروردگارم به من نه فرمان داده‌است: «از خدا بیدار باشم، چه در خلوت و چه در ملاء عام، عادلانه صحبت کنم، خواه خشمگین باشم و چه خشنود، و اعتدال را رعایت کنم، چه در هنگام فقر و چه در زمان ثروتمندی، با کسانی که از من جدا شده‌اند، دوستی دوباره برقرار کنم، با کسی که از من دوری می‌کند، بخشنده باشم، در سکوت بیاندیشم، با نگاهم پندی بیاموزم، و به حق فرمان دهم.» اسلام یک سبک زندگی است و به‌تنهایی کار نمی‌کند. به‌عنوان مثال، در یک کسب و کار، مسلمانان به رعایت ارزش‌های اخلاقی تجاری خوب دعوت می‌شوند، تقلب نمی‌کنند و سودی از خریداران دریافت نمی‌کنند. تحقیقات همچنین نشان داده که چگونه دین‌داری اسلامی بر اخلاق کاری و اخلاق تجارت تأثیر می‌گذارد. تلاش‌هایی برای احیای اخلاق و مفهوم‌سازی مجدد نظریه اخلاق اسلامی در قرن بیستم توسط چهره‌هایی مانند: محمد عبدالله دراز، محمد اقبال لاهوری، علی عیزت‌بیگویچ و طه عبدالرحمن که نظریهٔ قراردادی دینی اخلاق را توسعه دادند، صورت گرفت. اخلاق در عرفان اسلامی در عرفان، اخلاق با رویکردی سلوکی - عرفانی شکل یافته‌است و در طول قرون متمادی به وسیله عارفان تحقق پیدا کرده و ترویج شده‌است. اخلاق عرفانی بر سیر و سلوک و کشف و شهود مبتنی است، که اخلاق قبل از وصول، حین وصول و بعد از وصول را با مراتب وجودی از تخلیه تا فنای شهودی دربرمی‌گیرد. این‌ها آنوراتاس (نذرهای کوچک) برای افراد غیر روحانی جین، و ماهاوراتاس (نذرهای بزرگ) برای دراویش جین نامیده می‌شوند. برای هر دو، احکام اخلاقی آن مشخص می‌کند که جین به یک گورو (معلم، مشاور)، دیوا (جینا، خدا)، و اصول دسترسی دارد، و این‌که فرد از پنج جرم آزاد است: شک در ایمان، عدم تصمیم‌گیری در مورد حقایق جینیسم، میل خالصانه به تعالیم جین، شناخت هم‌وطنان جین، و تشویق برای فعالیت‌های معنوی آن‌ها. چنین شخصی پنج عهد زیر را در آیین جین می‌پذیرد: آهیمسا، «پرهیز از خشونت عمدی» یا «عدم جراحت» : اولین عهد مهم جین‌ها این است که به انسان‌های دیگر و همچنین دیگر موجودات زنده (به ویژه حیوانات) آسیبی نرسانند. این بالاترین وظیفه اخلاقی در جینیسم است، و نه تنها در مورد اعمال فرد صدق می‌کند، بلکه می‌طلبد که فرد در گفتار و افکار خود نیز خشونتی نداشته باشد. نه دروغ بگو، نه حرفی که درست نیست بزن، نه دیگران را تشویق کن به دروغ‌گویی کن و نه کسی را که دروغ می‌گوید، تأیید کن. استیا، «دزدی نکردن»: یک فرد عادی جین نباید چیزی را که با میل و رغبت به او داده می‌شود بردارد و به تملک خود درآورد. برهماچاریا، «تجرد»: پرهیز از رابطه جنسی و لذت‌های نفسانی برای راهبان و راهبه‌های جین تجویز شده‌است. آپاریگراها، "عدم مالکیت": این شامل عدم دل‌بستگی به دارایی‌های مادی و روانی، اجتناب از ولع و حرص است. راهبان و راهبه‌های جین کاملاً از دارایی و روابط اجتماعی چشم پوشی می‌کنند، مالک هیچ چیز نیستند و به هیچ‌کس وابسته نیستند. آیین جین هفت نذر تکمیلی را تجویز می‌کند، از جمله سه گوا اورتاس (نذر شایستگی) و چهار نذر شیکشا. نذر سالیخانا (یا سانثارا) یک نذر آیینی «مرگ مذهبی» است که در پایان زندگی، توسط راهبان و راهبه‌های جین انجام می‌شده، که در عصر مدرن نادر است. در این نذر، کاهش داوطلبانه و تدریجی مصرف غذا و مایعات برای پایان دادن به زندگی، با انتخاب و با بی‌تفاوتی انجام می‌پذیرد، در آیین جین اعتقاد بر این است که این نذر کارمای منفی را کاهش می‌دهد و بر تولد مجدد روح در آینده تأثیر می‌گذارد. | ## بخش 3: اخلاق در دین | بیشتر ادعاهای اخلاقی بعدی یهودیان ممکن است به متون، مضامین و آموزه‌های تورات مکتوب بازگردد. در یهودیت خاخامی، تورات شفاهی هم کتاب مقدس عبری را تفسیر می‌کند و هم در بسیاری از موضوعات اخلاقی دیگر کاوش می‌کند. شناخته‌شده‌ترین متن خاخامی مرتبط با اخلاق، رساله میشنا که از مکتوبات متفرق آووت است، و به‌عنوان اخلاق پدران ترجمه شده‌است. به‌طور کلی، اخلاق یک جنبه کلیدی از ادبیات خاخامی است که به‌عنوان آگادا شناخته می‌شود، و آموزه‌های اخلاقی در سراسر بخش‌های هلاخا، میشنا، تلمود و سایر ادبیات خاخامی یافت می‌شود. این اخلاق اولیه خاخامی نشانه‌هایی از لقاح متقابل و تبادل جدلی با سنت اخلاقی یونانی (فلسفه غرب) و سنت اولیه مسیحیت را نشان می‌دهد. در دوره قرون وسطی، واکنش مستقیم یهودیان به اخلاق یونانی ممکن است در نوشته‌های بزرگ خاخامی مشاهده شود. قابل توجه است که ابن‌میمون تفسیری یهودی از ارسطو ارائه می‌دهد (مثلاً اخلاق نیکوماخوسی)، که از طریق نوشته‌های اسلامی وارد گفتمان یهودی می‌شود. ابن میمون به‌نوبه خود بر توماس آکویناس، شخصیت مسلط در اخلاق کاتولیک و سنت قانون طبیعی الهیات اخلاقی تأثیر می‌گذارد. ارتباط حقوق طبیعی با فلسفه یهودی قرون وسطی موضوعی است که در میان محققان مورد اختلاف است. نفوذ هلنیستی اخلاق به‌شکل نظام‌مند و جدای از باور دینی، در ادبیات آخرالزمان یا یهودی-هلنیستی به اندازه کتاب مقدس کمتر یافت می‌شود. با این حال، فلسفه یونان بر نویسندگان اسکندریه مانند نویسندگان کتاب چهارم مکابیان، کتاب حکمت و فیلون تأثیر زیادی گذاشت. پیشرفت زیاد در اخلاق نظری، در آن زمان حاصل شد که یهودیان در تماس نزدیک‌تر با جهان هلنی قرار گرفتند. پیش از آن، ادبیات حکمت نشان می‌دهد که صرفاً به تعهدات اخلاقی و مشکلات زندگی توجه می‌کند که برای انسان به‌عنوان یک فرد جذاب است، و قوانین تشریفاتی و دیگر قوانینی را که فقط مربوط به ملت یهود است، کنار گذاشته‌است. از این منظر مجموعه سخنان بن سیرا نوشته شد، به یونانی ترجمه شد و به‌عنوان راهنمای عملی منتشر شد. این کتاب حاوی اخلاق عامیانه به‌شکل ضرب‌المثل است که حاصل تجربه زندگی روزمره است، بدون اصول و آرمان‌های بالاتر فلسفی یا دینی. آثار اخلاقی توسعه‌یافته‌تری از محافل حسیدیان در زمان مکابیان سرچشمه می‌گیرد، مانند آنچه در کتاب توبیاس، به‌ویژه در فصل چهارم آمده‌است. در این‌جا اولین وصیت‌نامه یا وصیت اخلاقی یافت می‌شود که خلاصه‌ای از آموزه‌های اخلاقی با قاعده طلایی را ارائه می‌دهد: «این کار را با کسی که از او متنفری انجام نده!» به‌عنوان اصل اصلی. حتی آموزه‌های اخلاقی مفصل‌تری در عهدنامه‌های دوازده پدرسالار (جزء متون مقدس آخرالزمان مرتبط با کتاب مقدس است) وجود دارد که در آن هر یک از دوازده پسر یعقوب در آخرین سخنان خود خطاب به فرزندان خود، زندگی یعقوب را مرور می‌کند و به آن‌ها درس‌های اخلاقی می‌دهد، یا آن‌ها را از یک امر یا گناهی که مرتکب می‌شوند برحذر می‌دارد. تا از عذاب الهی دوری کنند، یا به آن‌ها توصیه کند که فضیلتی را که در طول زندگی انجام داده‌است، پرورش دهند تا مورد لطف خدا قرار گیرند. عمده‌ترین فضایل توصیه‌شده، محبت به هم‌نوع، صنعت، به‌ویژه در کارهای کشاورزی، سادگی، متانت، نیکوکاری نسبت به فقرا، شفقت حتی نسبت به بی‌رحمی دیگران و دوری از هرگونه شور و غرور و نفرت است. یادداشت‌های اخلاقی خداحافظی مشابهی به خنوخ در سفر خنوخ و رازهای خنوخ و به سه پدرسالار نسبت داده شده‌است. ادبیات تبلیغاتی یهودی هلنی، اشاعه اخلاق یهودی برگرفته از انجیل را هدف اصلی خود برای جلب جهان بت‌پرست به‌سوی توحید خالص قرار داد. به‌دلیل این تلاش بود که اصول اخلاقی خاصی به‌عنوان اصول راهنمایی برای غیریهودیان وضع شد، اول از هر سه گناه بزرگ، بت‌پرستی، قتل، و زنای با محارم، ممنوع شد. در ادبیات متأخر یهودیان خاخامی، این قوانین هفت‌گانه نوح به‌تدریج به شش، هفت، و ده یا سی قانون اخلاقی تبدیل شد که برای هر انسانی الزام‌آور است. کنت، اخلاق ساینتولوژی «یک نماد خاص از اخلاقیات است که به‌طور منحصربه‌فردی از تعالیم ساینتولوژی سود می‌برد… در زبان انگلیسی ساده، هدف از اخلاق ساینتولوژی حذف مخالفان، و سپس حذف علایق مردم به چیزهایی غیر از ساینتولوژی است. در این محیط «اخلاقی»، ساینتولوژی می‌تواند دوره‌های آموزشی، فلسفه و «نظام عدالت» - به اصطلاح فناوری آن - را به جامعه تحمیل کند.» ساینتولوژی این عقیده را تقویت می‌نماید که انسان‌ها ارواحی فناناپذیرند که اتصال با اصل خود را گم کرده‌اند. در این راستا انسان می‌بایست با هوشیاری کامل تمامی تجربه‌های تلخ زندگی خود را مرور کرده و به یاد آورد، تا از آن‌ها گذر کرده به سرچشمهٔ حیاتی خود نزدیک‌تر گردد. اخلاق سکولار اخلاق سکولار یک فلسفه اخلاقی است که در آن اخلاق صرفاً بر قوای انسانی مانند عقل علمی، ترکیب اجتماعی زیست‌شناختی یا شهود اخلاقی استوار است، و از وحی یا هدایت فراطبیعی ناشی نمی‌شود. اخلاق سکولار طیف گسترده‌ای از نظام‌های اخلاقی از جمله نتیجه‌گرایی، آزاداندیشی، انسان‌گرایی انسان‌گرایی سکولار، و فایده‌گرایی را در بر می‌گیرد. اکثر مفاهیم اخلاقی سکولار مبتنی بر پذیرش حقوق طبیعی و قراردادهای اجتماعی، و در مقیاس فردی‌تری از نوعی انتساب ارزش ذاتی به چیزها، شهودگرایی اخلاقی کانتی یا استنتاج منطقی است که ترجیح را برای یکی ایجاد می‌کند. رویکردهایی مانند خودگرایی اخلاقی، نسبی‌گرایی اخلاقی، شک‌گرایی اخلاقی و نیهیلیسم اخلاقی نیز مورد توجه قرار می‌گیرند. هدف اخلاق انسان‌گرایانه جستجوی اصول و رفتارهای پایدار عملی فردی، اجتماعی و سیاسی است، و آن‌ها را بر اساس توانایی‌شان در ارتقاء به‌زیستی انسان و مسئولیت فردی قضاوت می‌کند، و بدین‌گونه نهایتاً رنج انسان را از بین می‌برد. چهارچوب‌های اخلاق سکولار[ویرایش] پیامدگرایی مقالهٔ اصلی: پیامدگرایی آزاداندیشی مقالهٔ اصلی: آزاداندیشی انسان‌گرایی سکولار مقالهٔ اصلی: انسان‌گرایی سکولار اخلاق شینتو باورهای شینتو با فرض خیر ذاتی انسان‌ها، به‌عنوان فرزندان کامی شروع می‌شوند. در قرن ششم پس از میلاد، شینتو از این ایده چینی نشأت گرفته بود که افراد خوب به هنجارهای اجتماعی پایبند هستند و امپراتورها یک فرمان الهی برای ایجاد «نظم مطلوب و مورد نیاز» دارند. پیروان شینتو باید «اراده کامی را در خانواده، جامعه و ملت تحقق بخشند و اجرا کنند». اگرچه شینتو ایالتی تبعیت از امپراتور و دولت را تقویت کرد، در کنار آن شینتو محراب هم که یک سیستم اخلاقی مبتنی بر موقعیت است و بر اعمال درست نسبت به دیگران، در مقابل پای‌بندی به یک سیستم اعتقادی خاص تأکید دارد را گسترش داد. شینتو محراب همچنین بر سپاس‌گزاری از «نعمت کامی» و حفظ هماهنگی با امپراتور و جهان تأکید می‌کند. اخلاق تائوئیستی لائوتسه و دیگر نویسندگان تائوئیست نسبت به کنفوسیوس‌ها به انفعال بیش‌تر حاکمان اعتقاد داشتند. از نظر لائوتسه حاکم ایده‌آل کسی است که عملاً هیچ کاری انجام نمی‌دهد که مستقیماً بتوان آن را حکمرانی کرد. بدیهی است که هم آیین دائو و هم آیین کنفوسیوس فرض می‌کنند که طبیعت انسان اساساً خوب است. با این حال، شاخه اصلی کنفوسیوسیسم استدلال می‌کند که طبیعت انسان باید از طریق آیین، فرهنگ و چیزهای دیگر پرورش یابد، درحالی‌که تائوئیست‌ها استدلال می‌کردند که گره‌های جامعه باید از بین برود. انفعال تائوئیستی فضایی را پرورش می‌دهد و آماده می‌کند که به شکوه و واقعیت اجازه می‌دهد تا بدرخشند، و جامعه را برای بهتر شدن تحت تأثیر قرار می‌دهند. «اگر می‌خواهی همه بشریت را بیدار کنی، پس همه خودت را بیدار کن؛ اگر می‌خواهی رنج‌های دنیا را از بین ببری، پس هر آنچه را که در خودت تاریک و منفی است حذف کن. به‌راستی، بزرگ‌ترین هدیه‌ای که باید بدهید، تغییر خودِ خودتان است.» - لائوتسه اخلاق ویکان اخلاق ویکان عمدتاً بر اساس بیانیه ویکانبیانیه‌ای است که نظام اخلاقی را در دین نوپاگان ویکا و برخی دیگر از ادیان وابسته به جادوگری ارائه می‌دهد. رجوع کنید به: Wiccan Rede است: «به هیچ‌کس آسیب نرسانید، آنچه را که می‌خواهید انجام دهید» - یا «تا زمانی که به کسی آسیب نمی‌رسانید، هر طور می‌خواهید عمل کنید». در شعر والینته آن‌ها در جفت‌متضادهای مکمل مرتب شده‌اند، و بازتاب دوگانگی است که در سراسر فلسفه ویکان رایج است. اخلاق زرتشتی در دین زرتشتی، هدف از زندگی، آشه شدن و شادی به جهان است که به نبرد کیهانی با شر کمک می‌کند. آموزه‌های اصلی دین زرتشتی شامل موارد زیر است اما محدود به آن‌ها نیست: راه سه‌گانه آشه را دنبال کنید: هوماتا، هوکستا، هوارشتا (افکار نیک، گفتار نیک، کردار نیک). اقتدار مطلق اهورامزدا در جهان و نجات انسان در دین زرتشت، در گرو زیست اخلاقی انسان است. از این رو، این آرمان با رعایت تمام آنچه به‌عنوان اعتقادات، آیین و مناسک تلقی می‌شود، در ساحت‌های مختلف زندگی انسانی تحقق می‌یابد. انسان در هر رتبه و جایگاه، با تمام قوا همراه با رعایت اخلاق، تلاش می‌کند تا امشاسپندان را در خویشتن، متوطن سازد و جهانی را که به دست اهریمن آلوده گردیده، پاک کند و اهریمن را از پا درآورد. او بر روی سه اصل مهم در آیین سیک تأکید داشت: اول، کمک به نیازمندان، دوم، کسب روزی و درآمد، بدون فریب‌کاری و بهره‌کشی از زحمت دیگران و سوم، یاد همیشگی خدا جهت دوری از گناهان. پنج گناه بزرگ یا کبیره در دین سیک عبارتند از: خشم، طمع، دلبستگی به دنیا، شهوت و خودبینی یا تکبر. خیانت به همسر: در دین سیک افراد باید به‌صورت فیزیکی و روانی به همسر خود وفادار بمانند. تقلید کورکورانه مذهبی مانند خرافات، روزه گرفتن، تطهیر مذهبی، ختنه کردن، عبادت گور مردگان و بت‌پرستی در دین سیک ممنوع است. قربانی کردن جانوران: مراسم قربانی کردن حیوانات برای جشن گرفتن مناسبت‌های مذهبی در این دین ممنوع است. حرف‌های بیهوده: لاف زدن، دروغ گفتن، تهمت زدن، غیبت کردن و غیره… در دین سیک ممنوع است. | ## جمع‌بندی | (مانند گوشت حیوانی که ذبح شده یا به روش «کوتا» کشته شده‌است) هر گونه رابطه جنسی قبل از ازدواج یا خارج از ازدواج برای پیروان دین سیک ممنوع است.