موضوع مقاله: پی‌یر براندن | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پی‌یر براندن | مقدمه: پی‌یر براندُن (به فرانسوی: Pierre Brandon)، زادهٔ ۱۹۱۵ در تونس (پایتخت کشور تونس)، درگذشته در ۲۰۰۳ در لان‌یی‌سورمرن (فرانسه)، اهل فرانسه، وکیل دادگستری، فعال سیاسی، رزمندهٔ جنبش مقاومت و فعّال «یاوریِ مردمیِ فرانسه» بود. | ## بخش 1: پی‌یر براندن | زندگی پی‌یر براندُن یکم ژوئنِ ۱۹۱۵ در تونس به دنیا آمد که در آن هنگام مستعمرهٔ فرانسه بود. در ۱۹۳۴ درحالی‌که هنوز دانشجو بود و برایِ پلیس ناشناخته، رابطِ حزبِ کمونیستِ الجزایر و سازمان‌دهندگانِ تظاهرات در خاکِ فرانسه شد. سپس به فرانسه رفت و با گروهِ پارلمانیِ حزب کمونیست فرانسه و نیز به عنوانِ خبرنگارِ پارلمانی به فعّالیت پرداخت. در ۱۹۳۸ جمهوری‌خواهان اسپانیائی در جنگ داخلی از نیروهای فاشیستِ ژنرال فرانکو شکست خورده بودند و بسیاری از آنان به فرانسه پناهنده شده بودند. دولت فرانسه آنان را در اسارتگاه‌هائی در شهرِ اَرژُلِس Argelès و دیگر شهرها متمرکز ساخته بود که براندُن به دفاع از ایشان پرداخت. شرکت در جنبش مقاومت در آغازِ جنگِ دوّم در ارتش بسیج شد و منشیِِ یک ژنرال شد که سرپرستیِ منطقهٔ نظامیِ کَئُر Cahorsرا به عهده داشت. | ## بخش 2: پی‌یر براندن | پس از آن که نازی‌ها فرانسه را اشغال کردند، در ژوئیهٔ ۱۹۴۰ به تولوز که در بخشِ اشغال‌نشدهٔ کشور بود رفت و با نامِ مستعارِ «بالزاک» به جنبش مقاومت پیوست. به هنگامِ ر‌هائیِ فرانسه، پی‌یر براندُن یکی از پنج عضوِ کمیتهٔ استان برای ر‌هائیِ مارسی و نمایندهٔ «جبههٔ ملّیِ مقاومت» و «چریک‌ها و پارتیزان‌ها» بود. در این دورانِ زندگی مخفی به حرفه‌های گوناگونی پرداخت: سرآشپز، بقّال، باربر در بارانداز‌ها و اسکله‌‌ها، حسابدارِ کشتارگاه و بنّا. نشانهای افتخار برای قدردانی از وی در مقامِ یک «سازماندهِ خستگی‌ناپذیر و برجستهٔ مقاومت و سرمشقِ ازخودگذشتگی و شهامت»، به او نشانِ افتخارِ «لژیون دُنُر» Légion d'Honneur و ردهٔ «شهسوار» دادند. علاوه بر آن، «مدالِ مقاومت»، «نشانِ چلیپایِ جنگ» و «نشانِ ر‌هائیِ میهن» نیز به او داده شد. فعالیت در جنبش همبستگی پس از ر‌هائیِ فرانسه و پایانِ جنگ، حرفهٔ خود، وکالتِ دادگستری، را از سرگرفت. | ## بخش 3: پی‌یر براندن | در چارچوب این انجمن از معدنچیانِ اعتصابی دفاع کرد؛ با ۴۰۰ شخصیتِ اسپانیائی ضدِّ فرانکو که در جزیرهٔ کُرس Corse پناه یافته بودند دیدار کرد؛ از بازماندگانِ اعضای گروه‌های مقاومت دفاع کرد؛ از نظامیانِ فرانسوی که به خاطرِ مخالفت با جنگ‌های استعماری فرانسه در هندوچین و الجزایر به دادگاهِ نظامی کشیده شده بودند دفاع کرد؛ خزانه‌دار یک کارزارِ «یاوریِ مردمی» برایِ جمع‌آوریِ کمک (خواربار و کالا) برای قربانیانِ جنگ ویتنام و ارسالِ آن با یک کشتیِ همبستگی به این کشور شد… و بدینگونه، تا پایانِ عمر، هم در اقدامات و فعّالیت‌های همبستگی و هم در ارگان‌هایِ رهبریِ «یاوریِ مردمی» شرکت مستقیم و همکاری فعّال داشت. در سال‌هایِ دیکتاتوریِ فرانکو در اسپانیا و دیکتاتوریِ موسولینی در ایتالیا با کسانی که در مبارزهٔ مخفی با این دیکتاتوری‌ها بودند روابطِ نزدیکی برقرار کرد و در کنارشان ماند. حفظِ روابطش با آزادی‌خوا‌هانِ ایتالیائی موجب شد تا به‌خوبی با این کشور آشنا شود و دوستان و آشنایانِ بسیاری در آنجا داشته باشد. ازهمین‌رو، به هنگام فاجعهٔ لُنگَرُنه (ایتالیا) عضو هیئتی بود که «یاوری مردمی» برای کمک به قربانیانِ آن فاجعه به آنجا فرستاد. دو رمانِ خون و سیمان (۱۹۶۴) و میعادِ کاپری (۱۹۷۹) که در آنها اندیشه‌هائی در باب توانائی‌های بی‌کرانِ انسان و گونه‌گونی ذاتی او طرح شده است؛ و پشتِ‌پرده‌های مقاومت (۱۹۹۴) که خاطراتِ او از سال‌های ۱۹۴۰تا ۱۹۴۵ است. اندیشهٔ زایا و تخیّلِ سرشارِ وی، گذشته از نوشته‌هایش، در زندگی عادی و حرفه‌ای، در فعّالیت‌های اجتماعی و در اقداماتِ همبستگی او نیز سرچشمهٔ نوآوری بود. | ## جمع‌بندی | پی‌یر براندُن سال‌های آخر زندگی را در ویلیه‌سورمَرن (فرانسه) گذراند و در ۱۵ اوتِ ۲۰۰۳ در لان‌یی‌سورمَرن درگذشت.