موضوع مقاله: جمهوری پارلمانی فدرال | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جمهوری پارلمانی فدرال | مقدمه: قدرت میان یک دولت مرکزی و واحدهای سیاسی منطقه‌ای (مانند ایالت‌ها یا استان‌ها) تقسیم شده است و قوه مجریه به رهبری نخست‌وزیر، مشروعیت خود را از پارلمان کسب کرده و در برابر آن پاسخگو است. | ## بخش 1: جمهوری پارلمانی فدرال | این نظام حکومتی اغلب به عنوان راهکاری برای مدیریت کشورهای پهناور یا جوامع دارای تنوع قومی، فرهنگی یا زبانی به کار گرفته می‌شود، زیرا به واحدهای منطقه‌ای اجازه می‌دهد تا در امور داخلی خود از استقلال نسبی برخوردار باشند و همزمان، از طریق نظام پارلمانی، از تمرکز قدرت در دست یک فرد جلوگیری می‌کند. اصول و ویژگی‌ها برای درک بهتر این نظام، می‌توان آن را به سه جزء اصلی تفکیک کرد: ساختار فدرال در یک نظام فدرال، حاکمیت بر اساس قانون اساسی میان دو سطح از حکومت (مرکزی و منطقه‌ای) تقسیم می‌شود. این تقسیم قدرت با هدف جلوگیری از تمرکزگرایی و دادن خودمختاری به جوامع محلی برای قانون‌گذاری در مسائل مربوط به خودشان طراحی شده است. شهروندان نمایندگان پارلمان را انتخاب می‌کنند و دولتی که بتواند رأی اعتماد اکثریت پارلمان را کسب کند، تشکیل می‌شود. نخست‌وزیر و کابینه او معمولاً از میان نمایندگان پارلمان انتخاب می‌شوند و تا زمانی که از حمایت اکثریت برخوردار باشند، در قدرت باقی می‌مانند. این وابستگی متقابل، که والتر بجت آن را "همجوشی قدرت" می‌نامد، پاسخگویی دولت به نمایندگان مردم را افزایش می‌دهد اما در عین حال، در نظام‌های چندحزبی ممکن است به تشکیل دولت‌های ائتلافی شکننده و بی‌ثباتی سیاسی منجر شود. شکل جمهوری ویژگی «جمهوری» به معنای آن است که جایگاه ریاست کشور موروثی نیست و بر اصل حاکمیت مردم استوار است. رئیس کشور که معمولاً «رئیس‌جمهور» نامیده می‌شود، برای یک دوره معین و از طریق انتخابات (مستقیم مردمی یا غیرمستقیم توسط پارلمان) برگزیده می‌شود. | ## بخش 2: جمهوری پارلمانی فدرال | این اصل در تضاد با نظام پادشاهی مشروطه قرار دارد که در آن رئیس کشور یک پادشاه است. در اکثر جمهوری‌های پارلمانی، نقش رئیس‌جمهور عمدتاً تشریفاتی و نمادین است و وظایفی مانند نمایندگی کشور در سطح بین‌المللی، تنفیذ قوانین و انتصاب رسمی نخست‌وزیر را بر عهده دارد، در حالی که قدرت اجرایی اصلی در اختیار نخست‌وزیر و کابینه اوست. مزایا و معایب مانند هر نظام سیاسی دیگر، این مدل نیز دارای نقاط قوت و ضعف بالقوه‌ای است که بسته به شرایط هر کشور، ممکن است متفاوت باشد. مزایا جلوگیری از تمرکز قدرت: توزیع قدرت میان سطوح مختلف حکومت و وابستگی قوه مجریه به مقننه، ریسک اقتدارگرایی را کاهش می‌دهد. نمایندگی از تنوع: ساختار فدرال به گروه‌های قومی، زبانی و فرهنگی مختلف اجازه می‌دهد هویت و خودمختاری خود را حفظ کنند. افزایش مشارکت: وجود انتخابات در سطوح منطقه‌ای و ملی، فرصت‌های بیشتری برای مشارکت سیاسی شهروندان فراهم می‌کند. انعطاف‌پذیری در سیاست‌گذاری: واحدهای فدرال می‌توانند به عنوان «آزمایشگاه‌های دموکراسی» عمل کرده و سیاست‌های مختلف را در مقیاس کوچک‌تر بیازمایند. معایب پیچیدگی بوروکراتیک: وجود چندین لایه قانون‌گذاری و اجرایی می‌تواند منجر به کندی فرآیندها و تداخل قوانین شود. | ## بخش 3: جمهوری پارلمانی فدرال | احتمال بی‌ثباتی دولت: در نظام‌های پارلمانی با احزاب متعدد، دولت‌های ائتلافی ممکن است شکننده بوده و با خطر سقوط مکرر مواجه شوند. تقویت گرایش‌های گریز از مرکز: در برخی موارد، خودمختاری بیش از حد ممکن است تمایلات جدایی‌طلبانه را در برخی مناطق تقویت کند. نمونه‌های جهانی کشورهای متعددی این نظام حکومتی را با اقتباس از شرایط خاص خود پیاده‌سازی کرده‌اند: آلمان: به عنوان یک نمونه موفق و باثبات شناخته می‌شود که در آن قدرت میان دولت فدرال و ایالت‌ها (Länder) تقسیم شده و صدراعظم در برابر پارلمان فدرال (Bundestag) پاسخگوست. هند: بزرگترین دموکراسی جهان، از این ساختار برای مدیریت تنوع عظیم فرهنگی و منطقه‌ای خود استفاده می‌کند. عراق: قانون اساسی سال ۲۰۰۵ این کشور، یک نظام جمهوری پارلمانی فدرال را بنیان نهاد، هرچند اجرای آن با چالش‌های فراوانی روبرو بوده است. سوئیس: اگرچه نظام سوئیس ویژگی‌های منحصر به فردی مانند دموکراسی مستقیم و قوه مجریه شورایی دارد، اما ساختار کلی آن به عنوان یک جمهوری فدرال با حاکمیت پارلمان شناخته می‌شود. | ## جمع‌بندی | اتریش و اتیوپی نیز از دیگر کشورهایی هستند که می‌توان آن‌ها را در این دسته‌بندی قرار داد.