موضوع مقاله: تغییر سیاسی سال هفتم کنکیو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # تغییر سیاسی سال هفتم کنکیو | مقدمه: تغییر سیاسی سال هفتم کنکیو به رویدادی گفته می‌شود که در نوامبر ۱۱۹۶، فوجیوارا نو کانه‌زانه (کوجو کانه‌زانه) از مقام کانپاکو برکنار شد و از قدرت سقوط کرد. | ## بخش 1: تغییر سیاسی سال هفتم کنکیو | فوجیوارا نو کانزانه یک اشراف بانفوذ از اواخر دوره هی‌آن تا اوایل دوره کاماکورا بود. اگرچه او به امپراتور گوشیراکاوا (لقب افتخاری که به هفتاد و هفتمین امپراتور گوشیراکاوا زمانی که پس از کناره‌گیری از تاج و تخت راهب شد) خدمت می‌کرد. با این حال، پس از مرگ گوشیراکاوا، امپراتور صومعه نشین، او در جنگ قدرت با یکی از اشراف رقیب دربار، میناموتو نو میچیچیکا (از نوادگان مستقیم موراکامی-گنجی) شکست خورد و در ۱۱۹۶ یا سال هفتم کنکیو قدرت خود را از دست داد). در نتیجه، رابطه بین شوگون‌سالاری کاماکورا و دربار امپراتوری به‌طور ناگهانی بدتر شد. کوجو کانه‌زانه از خانواده معتبر فوجیوارا کیتا بود، اما برای مدت طولانی از ترفیع دور ماند. با این حال، در سال ۱۱۸۶ (بونجی ۲)، او توسط میناموتو نو یوریتومو توصیه شد و منصب «نایب‌السلطنه» (یکی از بالاترین مناصب دربار امپراتوری، کمک به امپراتور جوان) را به عهده گرفت. از این روز به بعد، کوجو کانزانه فعالیت‌های خود را برای بازسازی دربار امپراتوری که توسط جنگ گنپی خسته شده بود آغاز کرد. ایدئال کوجو کانزانه احیای سیستم ریتسوریو بود (سیستمی که در آن حکومت با محوریت امپراتور بر اساس ریتسو که قانون جزایی بود و ریو که قانون مدنی و قانون اداری بود) انجام می‌شد. | ## بخش 2: تغییر سیاسی سال هفتم کنکیو | با این حال، این سیستم دقیقاً برعکس «اینسی» (insei: سیستمی که در آن امپراتور بازنشسته حکومت را به جای امپراتور به دست می‌گیرد) بود که تحت آن امپراتور بازنشسته، گوشیراکاوا، حکومت استبدادی را اعمال می‌کرد. به عبارت دیگر، کوجو کانزانه که در موقعیت ضد گوشیراکاوا قرار داشت، از همان ابتدا همان علایق میناموتو نو یوریتومو را داشت. هنگامی که میناموتو نو یوریتومو برای اولین بار در سال ۱۱۹۰ به کیوتو رفت، با کوجو کانزانه ملاقات کرد و گفتگوی بسیار خوبی داشت. هنگامی که در مارس ۱۱۹۲ امپراتور، گوشیراکاوا درگذشت، کوجو کانزانه به عنوان کانپاکو (یکی از بالاترین مناصب در دربار امپراتوری، کمک به امپراتور بزرگسال) منصوب شد. اولین قدم این بود که به میناموتو نو یوریتومو لقب «سی ای تای شوگون» اعطا شود، که او بیش از همه آرزو داشت. رقابت برای به ازدواج درآوردن دختر با امپراتور درست زمانی که فکر کرد می‌تواند سیاست ایدئال خود را آغاز کند، رقیب قدرتمندی برای کوجو کانزانه ظاهر می‌شود. میناموتو میچیچیکا به تانگو نو تسوبونه، همسر امپراتور بازنشسته گوشیراکاوا نزدیک شد و دخترخوانده اش میناموتو نو آریکو را به عنوان همسر هشتاد و دومین امپراتور گوتوبا پیشنهاد کرد. سرانجام او دخترخوانده اش میناموتو نو آریکو را به ازدواج هشتاد و دومین امپراتور امپراتور گوتوبا درآورد، با این فکر که او قیم امپراتور می‌شود و قدرت را به دست می‌آورد. | ## بخش 3: تغییر سیاسی سال هفتم کنکیو | (سرانجام میناموتو نو آریکو یک فرزند پسر به دنیا آورد و مادر امپراتور بعدی امپراتور تسوچی‌میکادو شد.) از طرف دیگر کوجو کانزانه نیز دخترش کوجو نینشی را به امپراتور گو-توبا نیز پیشنهاد داده بود. (پس از ازدواج دخترش با امپراتور، او تنها یک فرزند دختر به نام شاهدخت شوشی (۱۱۹۵–۱۲۱۱) به دنیا آورد.) یکی دیگر از افرادی که به پایگاه تانگو نو تسوبونه نزدیک شد، میناموتو نو یوریتومو بود. میناموتو نو یوریتومو در تلاش بود تا دخترش اوهیمه را با ازدواج به دربار امپراتوری بپیوندد تا او را ملکه و همسر امپراتور گو-توبا کند. (مرگ اوهیمه زودهنگام بود و در سال ۱۰۹۷ میلادی در سن ۲۰ سالگی درگذشت) بنابراین کوجو کانزانه و میناموتو نو یوریتومو رقیب یکدیگر شدند و رابطه دوستی بین میناموتو نو یوریتومو و کوجو کانزانه به سرعت کاهش یافت. وقتی میناموتو نو یوریتومو دوباره در سال ۱۱۹۵ به کیوتو رفت (سال ششم کنکیو)، در دفتر خاطرات کوجو کانزانه گیوکویو آمده است: «این بار فقط با هم گپ زدیم و مشخص نبود چرا سوغاتی‌های کمی با خود آورده بود.» به نظر در این زمان، قلب میناموتو نو یوریتومو دیگر با کوجو کانزانه نبود. قبل و بعد از ورود به کیوتو، میناموتو نو یوریتومو عنوان رسمی خود سی تایشوگون را به دربار امپراتوری بازگرداند. گمان می‌رود که او عمداً این موضع رسمی را که کوجو کانزانه برای توصیه آن سخت کار کرده بود رد کرد و از آن به عنوان سوغاتی برای نزدیک شدن به تانگو نو تسوبونه و میناموتو نو میچیچیکا استفاده کرد. سپس، در سال ۱۱۹۶ (سال هفتم کنکیو)، کوجو کانزانه از سمت رسمی کانپاکو توسط میناموتو نو میچیچیکا محروم شد. | ## جمع‌بندی | با این حال، دفتر خاطراتی که کوجو کانزانه به مدت ۳۶ سال از سال ۱۱۶۴ (سال دوم چوکان) تا سال ۱۲۰۰ (سال دوم شوجی) نوشت به نام گیوکویو شهرت دارد و یک ماده تاریخی بسیار مهم برای تحقیق در دورانی است که سامورایی‌ها به شهرت و قدرت رسیدند.