موضوع مقاله: ممنوعیت واردات زباله در چین | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ممنوعیت واردات زباله در چین | مقدمه: ممنوعیت واردات زباله در چین که در پایان سال ۲۰۱۷ وضع شد، مانع از ورود محصولات زباله به خارج از کشور شد. | ## بخش 1: ممنوعیت واردات زباله در چین | از اوایل سال ۲۰۱۸، دولت چین تحت عملیات ملی شمشیر، واردات انواع مختلفی از زباله، از جمله پلاستیک‌هایی با سطح آلودگی بالای ۰٫۰۵ درصد را ممنوع کرد. این ممنوعیت تأثیر زیادی بر صنایع بازیافت در سراسر جهان داشته است، زیرا چین بزرگ‌ترین واردکننده پلاستیک‌های زباله در جهان و پلاستیک‌های فرآوری شده‌ای بود که به سختی قابل بازیافت بودند و به کشورهای دیگر، به ویژه در غرب، صادر می‌شدند. در ژوئیه ۲۰۱۸، چین سندی را در مورد مسائل زیست‌محیطی و بهداشتی به سازمان تجارت جهانی ارائه داد. چین درخواست تغییر فوری در مورد زباله‌های وارداتی که چین از سایر کشورها وارد می‌کند را داشت. فهرست پیشنهادی، ممنوعیت واردات زباله‌هایی مانند پلاستیک، پارچه و محصولات کاغذی را مطرح می‌کرد. پیشینه چین بزرگ‌ترین واردکننده پلاستیک‌های ضایعاتی است که ۵۶ درصد از بازار جهانی را به خود اختصاص داده است. از سال ۲۰۱۰، چین شروع به اجرای سیاست‌های سختگیرانه‌تر واردات زباله کرده است که با کیفیت زباله‌های وارداتی و بهبود ظرفیت تولید داخلی مطابقت دارد. به همین ترتیب، ملاحظات زیست‌محیطی و بهداشتی باعث شده است که چین در سال ۲۰۱۷ سیاست واردات زباله را معرفی کند که واردات ۲۴ نوع زباله جامد، از جمله انواع خاصی از پلاستیک، کاغذ و منسوجات را ممنوع می‌کند. بر اساس مطالعه‌ای توسط دانشگاه جورجیا، پیش‌بینی می‌شود که تا سال ۲۰۳۰ با این سیاست، ۱۱۱ میلیون تن زباله پلاستیکی بدون احتساب باقی بماند. تاریخچه پلاستیک چینی در دههٔ ۱۹۹۰، توسعهٔ اقتصادی و افزایش سطح زندگی موجب شد تقاضای چین برای محصولات پلاستیکی سالانه ۲۱ درصد رشد کند. با این حال، در همان سال‌ها چین با کمبود مواد اولیه مواجه بود و سطح تولید داخلی قادر به پاسخ‌گویی به نیازهای فزایندهٔ کشور نبود. افزون بر این، سیستم بازیافت مؤثری در کشور وجود نداشت و جمع‌آوری زباله‌ها عمدتاً از طریق شبکه‌های غیررسمی بازیافت انجام می‌شد. از سال ۱۹۸۰ تا ۱۹۹۴، نرخ بازیافت پسماندها در چین ۱۱ درصد کاهش یافت که فشار قابل‌توجهی را بر دولت وارد کرد. در برخی از شهرهای بزرگ، حجم زیادی از پلاستیک‌های زائد بازیافت نمی‌شد و این امر باعث انسداد در سیستم فاضلاب شهری می‌گردید. در آن زمان، حدود ۶۰ درصد از زباله‌های پلاستیکی در چین دور ریخته می‌شد یا بازیافت نمی‌گردید. در سال ۱۹۹۴، مصرف فیلم‌های کشاورزی در چین به ۱٫۹ میلیون تن رسید، اما سالانه حدود ۳۰۰٬۰۰۰ تن از این فیلم‌ها در زمین‌های کشاورزی باقی می‌ماند که موجب آسیب به خاک و بروز بیماری در حیوانات می‌شد. در اوایل قرن بیست‌ویکم، چین به دومین تولیدکنندهٔ بزرگ پلاستیک در جهان پس از ایالات متحده تبدیل شد. از سوی دیگر، افزایش قیمت نفت خام در آن دوره موجب بالا رفتن قیمت پلاستیک‌های نو شد. در همان زمان، اگرچه قیمت پلاستیک‌های بازیافتی نیز افزایش یافته بود، اما همچنان نسبت به پلاستیک‌های نو ارزان‌تر بودند؛ بنابراین، برای پاسخ‌گویی به تقاضا و کاهش هزینه‌ها، واردات پسماندهای پلاستیکی بار دیگر افزایش یافت. این روند باعث شد چین به‌شدت به واردات پسماند وابسته شود و در نتیجه، کشورهای دیگر جهان نیز به صادرات پسماندهای پلاستیکی به چین وابسته گردند. عملیات حصار سبز کیفیت مواد قابل بازیافت صادر شده به چین به تدریج کاهش یافت؛ مقدار زیادی از زباله‌های ورودی به چین با مواد غذایی، زباله و سایر آلاینده‌ها مخلوط شده بود؛ بنابراین، این زباله‌های غیرقابل مدیریت، بار سنگینی را بر دوش دولت چین گذاشته‌اند. به منظور بهبود مدیریت بازار و کاهش ترافیک غیرقانونی، دولت چین تصمیم به اجرای عملیات حصار سبز گرفت. این ابتکار برای نظارت بر کیفیت و جریان زباله‌های ورودی و مبارزه با قاچاق طراحی شده بود. گزارش شده است که تنها در پنج ماه، گمرک چین ۳۳۷ مورد زباله جامد قاچاق به ارزش ۱٫۷ میلیارد یوان را توقیف کرده است. | ## بخش 2: ممنوعیت واردات زباله در چین | بر اساس مقررات «انجمن پسماندهای پلاستیکی چین»، معاملهٔ مجوزهای واردات ممنوع است و پسماندهای پلاستیکی وارداتی باید مطابق با مفاد مجوز واردات، صرفاً به کارخانه‌هایی تحویل داده شوند که صلاحیت واردات را دارند. از آن‌جا که بسیاری از کشورها به واردات پسماندهای پلاستیکی توسط چین وابسته بودند، این اقدام تأثیر منفی بر کل زنجیرهٔ ارزش پسماندهای پلاستیکی و کشورهای صادرکننده گذاشت. در بنادر چین، بازرسی‌های مربوط به پسماند موجب کندی عملیات بندری شده است؛ به‌طوری‌که صادرکنندگان ناچارند هزینهٔ توقف کالاهایی را که پیش از بازرسی در اسکله باقی مانده‌اند، پرداخت کنند. هم‌زمان، حجم زیادی از مواد زائد که موفق به دریافت تأییدیه نشده‌اند نیز بازگردانده شده‌اند. این سیاست چین باعث شد کشورهای صادرکننده نسبت به پیامدهای وابستگی بیش از حد به صادرات پسماند آگاه شوند؛ موضوعی که تأثیر منفی بر ظرفیت بازفرآوری داخلی این کشورها خواهد داشت. به‌طور کلی، پلاستیک بادوام و زیست‌تخریب‌پذیر محسوب می‌شود، از این رو تجزیه آنها حداقل برای چند دهه دشوار است و برخی از آنها بیش از صدها یا هزاران سال دوام می‌آورند. با توجه به عوامل محیطی داخلی، حتی برخی از پلاستیک‌های قابل تجزیه ممکن است به دلیل سرعت تخریب آنها که تحت تأثیر عواملی مانند قرار گرفتن در معرض اشعه ماوراء بنفش، اکسیژن و دما نیز قرار دارند، برای مدت زمان قابل توجهی وجود داشته باشند، در حالی که پلاستیک‌های زیست‌تخریب‌پذیر به میکروارگانیسم‌های کافی نیاز دارند؛ بنابراین، سرعت تخریب در محل‌های دفن زباله و محیط‌های زمینی و دریایی متفاوت خواهد بود. به‌دلیل مدیریت ضعیف پسماندهای پلاستیکی، بخش عمده‌ای از پلاستیک‌ها امروزه در محل‌های غیرمجاز دفن می‌شوند یا به‌صورت کنترل‌نشده در فضای باز سوزانده می‌گردند. افزون بر آن، به‌دلیل ویژگی‌های خاص و حجم بالای پلاستیک‌ها، بازیافت آن‌ها همواره با چالش مواجه بوده است. در نظریه، بیشتر ترموپلاستیک‌ها قابلیت بازیافت در چرخهٔ بسته را دارند، اما بسته‌بندی‌های پلاستیکی معمولاً نیازمند استفاده از انواع مختلف پلیمرها و مواد دیگر مانند فلزات، کاغذ، رنگ‌دانه‌ها، جوهرها و چسب‌ها هستند که کنترل فرایند بازیافت را دشوار می‌سازد. ایجاد محل دفن پسماند یکی از روش‌های سنتی مدیریت زباله است، اما برخی کشورها با کمبود زمین مناسب برای احداث چنین مراکزی مواجه‌اند. از سوی دیگر، فرایند سوزاندن زباله می‌تواند نیاز به محل دفن اختصاصی برای پسماندهای پلاستیکی را کاهش دهد، اما این روش نگرانی‌هایی را دربارهٔ انتشار مواد زیان‌آور در جو به‌همراه دارد. علاوه بر این، جمع‌آوری و بسته‌بندی پلاستیک‌ها برای فروش به کشورهای دیگر بسیار ارزان‌تر از بازیافت آنهاست. چالش‌های دفع زباله دفع زباله چالش بزرگی است که چین با آن مواجه است، هر نوع صنعت دفع زباله مزایا و معایب خود را دارد؛ بنابراین انتخاب ترکیبی مناسب از صنایع مختلف دفع زباله بسیار کارآمدتر از اتخاذ یک صنعت یکنواخت است. نکته مهم این است که پیشرفت فناوری می‌تواند به عنوان یک عامل درون‌زا برای افزایش تقاضای کل در اقتصاد عمل کند و در نهایت رشد اقتصادی چین را هدایت کند. اما می‌توانیم آنها را به دو دسته بزرگ، زباله‌های قابل بازیافت و غیرقابل بازیافت، تقسیم کنیم. به عنوان مثال، اگرچه بطری پلاستیکی از نظر تئوری ۱۰۰٪ قابل بازیافت است، اما درب بطری پلاستیکی و برچسب آن را نمی‌توان برای بازیافت با هم مخلوط کرد زیرا آنها از مواد پلاستیکی متفاوتی هستند. دستگاه جداسازی در حال حاضر قادر به باز کردن درب و جدا کردن برچسب نیست، بنابراین این مرحله باید به صورت دستی توسط کارگر جداسازی انجام شود. برخی از صنایع غیرقانونی برای کنترل هزینه‌ها، محصولات پلاستیکی مخلوط را با هم بازیافت می‌کنند که این امر باعث بازیافت ناقص پلاستیک می‌شود که باعث برخی مشکلات زیست‌محیطی غیرمنتظره می‌شود. سوختن روش عمومی دفع پسماندها بر اساس دسته‌بندی انواع زباله و استفاده از فرآیندهای متفاوت برای دفع آن‌ها است. با این حال، برخی صنایع غیرقانونی برای کاهش هزینه‌های دفع، ساده‌ترین راه را برای مدیریت زباله انتخاب می‌کنند. این صنایع با استفادهٔ نامناسب از محل‌های دفن و دستگاه‌های سوزاندن زباله، از خودِ فرایند دفع کسب درآمد می‌کنند و به مزایای ثانویهٔ بازیافت اصولی توجهی ندارند. سوزاندن زباله‌های دسته‌بندی‌نشده موجب تولید هوای آلوده و سمی می‌شود که برای سلامت انسان زیان‌آور است. طبق آمار، مجموع دی‌اکسید کربن تولیدشده در جهان در سال ۲۰۱۸ حدود ۳۷٫۱ میلیارد تن بوده است. | ## بخش 3: ممنوعیت واردات زباله در چین | برخی نیروگاه‌ها با استفاده از گرمای حاصل از سوزاندن زباله فعالیت می‌کنند (کارخانه تبدیل پسماند به انرژی) که ترکیبی از دفع پسماند و تولید برق است و در صنایع دفع زباله چین به‌طور گسترده مورد استفاده قرار گرفته است. فرایند به این صورت توصیف می‌شود: پلاستیک‌ها خرد و در دمایی پایین‌تر از دمای گازی‌شدن و در محیطی با اکسیژن کم ذوب می‌شوند. گرما پلیمرهای پلاستیکی را به هیدروکربن‌های کوچکتری تجزیه می‌کند که می‌توان آن‌ها را به گازوئیل یا سایر محصولات پتروشیمی، از جمله پلاستیک‌های جدید، پالایش کرد. این فناوری هنوز در مرحلهٔ آزمایشی قرار دارد و امید است که در سطح جهانی گسترش یابد. کارخانه‌های پیرولیز قادرند بسیاری از مواد سخت‌تجزیه‌پذیر را که بازیافت‌کننده‌های معمولی نمی‌توانند پردازش کنند، بازیافت نمایند. این فرایند تنها مقدار اندکی دی‌اکسید کربن تولید می‌کند و هیچ‌گونه آلودگی به‌همراه ندارد. سودآوری اقتصادی این کارخانه‌های پرهزینه عامل تعیین‌کننده‌ای در گسترش بیشتر آن‌ها خواهد بود. سیاست ممنوعیت چین در ژوئیه ۲۰۱۷ تصمیم گرفت و در ۱۶ اوت ۲۰۱۷ اعلام کرد که واردات ۲۴ نوع زباله جامد از کشورهای خارجی را متوقف خواهد کرد. در ۱۵ نوامبر ۲۰۱۷، سیاست سختگیرانه‌تری اعلام شد که از ۱ مارس ۲۰۱۸ به اجرا در خواهد آمد. حداکثر آستانه‌های پیشنهادی جدید برای آلودگی آنقدر پایین بود که در عمل به ممنوعیت دیگری تبدیل شد. نکتهٔ مهم آن است که حجم قابل‌توجهی از پسماندهای خارجی وارداتی بدون مجوز رسمی دولت وارد کشور شده‌اند. این ورود غیرمجاز از طریق فروش مجدد مجوزها، گزارش‌های جعلی و قاچاق صورت گرفته است. برآورد محافظه‌کارانه نشان می‌دهد که این حجم چند برابر سهمیهٔ ملی مجوزهای واردات بوده است. می‌توان آن را از طریق فرآوری ساده با قیمت بالایی فروخت و سود بالایی به دست آورد. این زباله‌ها برای افراد غیرقانونی حکم "عسل" را دارند؛ اما فرایند دفع زباله‌های خارجی باعث آلودگی جدی جو، آب و خاک محلی شده است. این زباله‌ها "سمی" هستند که محیط زیست محلی را از بین می‌برند و زندگی و سلامت مردم را به خطر می‌اندازند. مستندهای " چین پلاستیکی " و "پکن در محاصره زباله" داستان زباله در چین را روایت کردند که فقر و هزینه‌های انسانی را آشکار ساخت. معاملات زباله‌های الکترونیکی در مناطق ساحلی شرقی چین آغاز شد و به کشاورزان محلی این امکان را داد که به سرعت ثروتمند شوند. به عنوان مثال، در گوییو، استان گوانگدونگ، ۱۵۰٬۰۰۰ نفر در این شهر زندگی می‌کنند و ۱۲۰٬۰۰۰ نفر در صنعت زباله‌های الکترونیکی مشغول به کار هستند. آنها سالانه میلیون‌ها تن زباله الکترونیکی را مدیریت می‌کنند و مبلغ معامله ۷۵ میلیون دلار آمریکا است. پس از بیش از ده سال توسعه صنعت جمع‌آوری زباله، گوییو به شهری ثروتمند تبدیل شده است. طبق یک گزارش تحقیقاتی که در سال ۲۰۱۰ منتشر شد، ۸۱٫۸٪ از کودکان روستایی زیر ۶ سال مسمومیت با سرب دارند و منبع آن احتمالاً خاکستر سرب حاصل از خرد شدن تراشه یا لحیم سرب مذاب است که از طلا، مس و سایر فلزات گرانبها و نیمه گرانبها استخراج می‌شود. پس از اینکه اسید با قدرت خورندگی بالا مصرف شد، اغلب به رودخانه‌ها و دیگر آب‌های آزاد ریخته می‌شود و محیط زیست را بیشتر آلوده می‌کند، که یک چرخه معیوب برای محیط زیست است. | ## جمع‌بندی | سیاست ممنوعیت زباله امیدوارانه شرایط سخت در چین را بهبود می‌بخشد و توسعه سالم مردم و جامعه را تسهیل می‌کند.