موضوع مقاله: کیکی اسمیت | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کیکی اسمیت | مقدمه: کارهای پیکره‌وار او در اواخر دههٔ ۱۹۸۰ و اوایل دههٔ ۱۹۹۰ به موضوعاتی مانند ایدز، فمینیسم و جنسیت می‌پرداختند، درحالی‌که آثار اخیرش وضعیت انسان را در ارتباط با طبیعت به تصویر می‌کشند. | ## بخش 1: کیکی اسمیت | گرچه آثار او بسیار متفاوت از آثار والدینش هستند، اما تجربهٔ اولیهٔ کار کردن کنار پدرش در ساخت هنر هندسی، او را با نوگرایی و فرمالیسم آشنا کرد. تجربهٔ کودکی اسمیت در کلیسای کاتولیک و دلبستگی‌اش به بدن انسان نیز بنیان‌های مفهومی آثارش را شکل داد. در همان سال، خواهرانش سیتون اسمیت و بیاتریس (بیب) اسمیت در نیوآرک به دنیا آمدند. بعدها برای مدت هجده ماه (از ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۵) در دانشگاه هارتفورد در کنتیکت تحصیل کرد. او در سال ۱۹۷۶ به نیویورک رفت و به مجموعهٔ «کولَب» (Colab)، یک جمع هنری پیشرو، پیوست؛ تأثیر استفادهٔ رادیکال این گروه از مواد نامتعارف را می‌توان در آثارش دید. اسمیت برای مدتی کوتاه در سال ۱۹۸۴ آموزش تکنسین فوریت‌های پزشکی دید و به ساختن اندام‌های بدن پرداخت. آثار مضامین پس از مرگ پدرش در سال ۱۹۸۰ و سپس مرگ خواهرش، بازیگر زیرزمینی بیاتریس «بیب» اسمیت، بر اثر ایدز در سال ۱۹۸۸، اسمیت پژوهشی گسترده دربارهٔ مرگ‌پذیری و مادیت بدن انسان آغاز کرد. او آثاری دربارهٔ اندام‌های گوناگون بدن خلق کرد؛ از جمله مجسمه‌هایی از قلب، ریه، معده، کبد و طحال. در پیوند با همین مسیر، او به بررسی مایعات بدن نیز پرداخت؛ مایعاتی که از نظر اجتماعی معنا داشتند: واکنش به بحران ایدز (خون) و موضوعات مرتبط با حقوق زنان (ادرار، خون قاعدگی، مدفوع). فیلم در سال ۱۹۸۴، اسمیت یک فیلم فمینیستی نوویو به‌صورت سوپِر هشت را که از سال ۱۹۸۱ آغاز کرده بود اما ناتمام مانده بود، تکمیل کرد. برخی از نخستین آثار چاپی او لباس‌ها، روسری‌ها و پیراهن‌هایی بودند که با چاپ سیلک و اغلب با تصویر بخش‌هایی از بدن همراه بودند. در همکاری با گروه «کولَب»، او در اوایل دههٔ ۱۹۸۰ مجموعه‌ای از پوسترها با مضامین سیاسی یا برای اعلام برنامه‌های گروه چاپ کرد؛ از جمله پوستر جزیرهٔ اوتوپیای منفی که برای مجموعهٔ «اِی‌بی‌سی نو ریو» در سال ۱۹۸۳ ساخت. در سال ۱۹۸۸ او اثر تمام جان‌ها را خلق کرد؛ اثری پانزده‌پایی با چاپ سیلک که تصویر جنینی تکرارشونده را نمایش می‌داد؛ تصویری که اسمیت آن را در یک کتاب کالبدشناسی ژاپنی یافته بود. موزه هنر مدرن و موزه ویتنی هنر آمریکایی هر دو مجموعه‌های گسترده‌ای از چاپ‌های اسمیت دارند. اثر مریم با کبوتر با آکواتنت قلم‌بادی ساخته شد؛ روشی که با ایجاد لایهٔ مقاوم روی صفحهٔ مسی، هنگام چاپ نوعی هالهٔ نور در پیرامون مریم و روح‌القدس ایجاد می‌کند. مجسمه‌سازی مریم مجدلیه (۱۹۹۴)، ساخته‌شده از برنز سیلیکونی و فولاد آهنگری‌شده، نمونه‌ای از رویکرد غیرسنتی اسمیت به برهنگی زنانه است. اسمیت گفته است هنگام ساخت این اثر از تصویرسازی‌های مریم مجدلیه در مجسمه‌سازی آلمان جنوبی الهام گرفته که او را «زن وحشی» نشان می‌دادند. اثر ایستاده (۱۹۹۸)، شامل پیکرهٔ زنی که بر تنهٔ درخت اوکالیپتوس ایستاده است، در مجموعهٔ استوارتِ هنر عمومی در محوطهٔ دانشگاه کالیفرنیا، سن دیگو قرار دارد. مجسمهٔ لیلیت (۱۹۹۴)، زنی برنزی با چشمان شیشه‌ای، در موزهٔ هنرهای زیبای بوستون نمایش داده می‌شود؛ پیکره‌ای که وارونه بر دیوار گالری آویخته شده و حضوری تکان‌دهنده دارد. | ## بخش 2: کیکی اسمیت | در سال ۲۰۰۵، چیدمان اسمیت با عنوان افسانه‌های خانگی در پنجاه‌ویکمین دوسالانهٔ ونیز تحسین شد. چیدمان ستارهٔ قطبی (۲۰۱۰) در گالری پِیس، مجموعه‌ای از شیشه‌های رنگی با پیکره‌های انسانی در اندازهٔ واقعی را به نمایش گذاشت. سفارش‌ها پس از پنج سال کار و توسعه، نخستین مجسمهٔ دائمی فضای باز اسمیت در سال ۱۹۸۸ در محوطهٔ دانشگاه کالیفرنیا، سن دیگو نصب شد. در سال ۲۰۱۰، کنیسه خیابان الدریج از اسمیت و معمار، دبورا گنز، دعوت کرد تا پنجرهٔ شرقیِ یادمانیِ تازه‌ای برای این کنیسهٔ تاریخی (مصوب ۱۸۸۷) طراحی کنند؛ بنایی که در لوئر ایست ساید قرار دارد و یک بنای تاریخی ملی (ایالات متحده آمریکا) محسوب می‌شود. این سفارش دائمی آخرین بخش مهم از پروژهٔ ۲۰سالهٔ مرمت این کنیسه بود و در سال ۲۰۱۸ با نمایشگاهی از مجسمه‌های هنر مکان‌ویژه اسمیت با عنوان زیر افق: کیکی اسمیت در الدریج تکمیل شد. برای تئاتر ویویان بومونت، اسمیت در سال ۲۰۱۲ اثر پیش‌درآمد را خلق کرد؛ سازه‌ای کوچک و معلق ساخته‌شده از تخته‌های ضربدری و پرندگان برنزیِ قالب‌ریزی‌شده. در سال ۲۰۱۹، اسمیت چیدمان خاطره را برای بنیاد «دِست» هنر معاصر، واقع در جزیرهٔ هیدرای یونان، طراحی کرد؛ اثری کاملاً مکان‌ویژه. کتاب‌های هنرمند اسمیت کتاب‌های هنری منحصربه‌فردی خلق کرده است، از جمله: سرچشمه (۱۹۹۱)، بدن شیشه‌ای (۲۰۰۱)، و بی‌عنوان (کتاب ساعات) (۱۹۸۶). تافته‌ها از اوایل دههٔ ۲۰۱۰، اسمیت دوازده تافتهٔ ژاکارد در ابعاد ۹ در ۶ فوت خلق کرده است که توسط چاپخانهٔ «مگنولیا ادیشنز» منتشر شده‌اند. در سال ۲۰۱۲، اسمیت مجموعه‌ای شامل سه نسخهٔ بافته‌شده را در موزه هنر نیوبرگر به نمایش گذاشت.… در اوایل سال ۲۰۱۹، هر دوازده تافته در قالب نمایشگاه «آنچه در جاده دیدم» در کاخ پیتی در فلورانس ایتالیا به‌صورت یک‌جا به نمایش درآمدند. اسمیت اشاره می‌کند که تافته‌ها فرصت کار در مقیاس بسیار بزرگ‌تر («هرگز فکر نمی‌کردم بتوانم تصویری تا این حد بزرگ خلق کنم») و همچنین کار با رنگ را برایش فراهم می‌کنند؛ امری که معمولاً کمتر انجام می‌دهد. موزائیک‌ها در سال ۲۰۲۲، اسمیت مجموعه‌ای از پنج موزائیک عظیم برای ایستگاه قطار «گرند سنترال مدیسن» در منهتن، واقع در زیرِ ترمینال گراند سنترال، خلق کرد. این معرق‌کاری‌ها با عنوان‌های نور رودخانه، راه آب، حضور، چشمه و صدا (همگی ۲۰۲۲) شناخته می‌شوند. همکاری‌ها اسمیت عضو فعال «پروژه‌های همکارانه» و «اِی‌بی‌سی نو ریو» بود و در بسیاری از برنامه‌های «پوتیتو وُلف» و گروه «کارتُن اِیر بَند» شرکت داشت. اسمیت در نخستین نمایشگاه انفرادی خود با عنوان زندگی می‌خواهد زندگی کند با داوید وویناروویچ همکاری کرد؛ این نمایشگاه در «کیچن» برگزار شد. در همین دوره (اوایل دههٔ ۱۹۸۰)، اسمیت همراه با الن کوپر و گروهی از زنان جوان مرتبط با گروه «بوش تتراس» و «کولَب» روی فیلم زیرزمینی نوویوِ دختران غار (۱۹۸۴) همکاری و آن را کارگردانی مشترک کرد. او بعدها با شاعر مِی‌مِی برسِن‌بروگ برای خلق غدد درون‌ریز (۱۹۹۷) و هم‌خوانی (۲۰۰۶) همکاری کرد؛ و با نویسنده لین تیلمن اثر مادام رئالیسم (۱۹۸۴) را ساخت. اسمیت همچنین با شاعر آنه والدمن در اثر اگر می‌توانستم این را با بدنم بگویم، می‌گفتم. او در یک اجرای مشترک نیز همکاری داشت؛ اجرایی با حضور طراح رقص داگلاس دان و گروه رقص، موسیقیدانانی همچون ها-یانگ کیم، دنیل کارتر، آمبروز بای و دوین براهجا والدمن که براساس شعر «هارمونیک‌های جگوار» از آنه والدمن اجرا شد. | ## بخش 3: کیکی اسمیت | نمایشگاه‌ها در سال ۱۹۸۰، اسمیت در نمایشگاه نمایش تایمز اسکوئر که توسط گروه «کولب» سازمان‌دهی شده بود شرکت کرد. از آن زمان تاکنون، آثار او در نزدیک به ۱۵۰ نمایشگاه انفرادی در موزه‌ها و نگارخانه‌های سراسر جهان به نمایش درآمده و در صدها نمایشگاه گروهی مهم حضور داشته است؛ از جمله دوسالانهٔ ویتنی نیویورک (۱۹۹۱، ۱۹۹۳، ۲۰۰۲)، دوسالانهٔ فلورانس (۱۹۹۶–۱۹۹۷؛ ۱۹۹۸) و دوسالانه ونیز (۱۹۹۳، ۱۹۹۹، ۲۰۰۵، ۲۰۰۹). نمایشگاه‌های انفرادی گذشتهٔ او در موزه هنرهای زیبای مونترال و موزهٔ هنر مدرن فورت‌ورت (۱۹۹۶–۱۹۹۷)، موزه هنرهای معاصر لس آنجلس (۱۹۹۶–۱۹۹۷)، موزه هنر مدرن ایرلند در دوبلین (۱۹۹۷–۱۹۹۸)، موزه و بوستان مجسمه هرش‌هورن در واشینگتن (۱۹۹۸)، موزه هنر کارنگی در پیتسبرگ (۱۹۹۸)، مرکز مطالعات کیوریتوری و هنر در فرهنگ معاصر در کالج بارد (۱۹۹۹)، موزهٔ هنر سنت لوئیس (۱۹۹۹–۲۰۰۰)، و مرکز بین‌المللی عکاسی (۲۰۰۱) برگزار شده‌اند. در سال ۲۰۰۵، نخستین مرور جامع آثار او با عنوان کیکی اسمیت: گردهم‌آیی، ۱۹۸۰–۲۰۰۵ در موزه هنرهای معاصر سان فرانسیسکو به نمایش درآمد. سپس نسخهٔ گسترش‌یافتهٔ این نمایشگاه در مرکز هنری واکر مینیاپولیس به نمایش درآمد؛ جایی که نمایشگاه نخست از آن‌جا آغاز شده بود. این نمایشگاه به موزهٔ هنرهای معاصر هیوستون، سپس به موزه ویتنی هنر آمریکایی در نیویورک و در نهایت به «کولسیون خوخس» در اکاتپک د مورلوس در نزدیکی مکزیکوسیتی سفر کرد. در سال ۲۰۰۸، اسمیت مجموعهٔ گزیده‌هایی از جمجمهٔ جانوران (۱۹۹۵) را به‌افتخار انگبرگ به والکر اهدا کرد. در سال ۲۰۱۶، نگارخانهٔ والش در دانشگاه سیتون‌هال با همکاری مؤسسهٔ «لنی پیئرو» نمایشگاه کیکی و سیتون اسمیت: حسی از مکان را برگزار کرد. در سال ۲۰۱۸، اسمیت در «مجسمه‌های فریز» شرکت کرد؛ جایی که اثر غیب‌گو (آلیس یک) از سوی نگارخانهٔ تیموتی تیلور در پارک ریجنت لندن به نمایش درآمد. در همان سال در لندن، نمایشگاهی از تافته‌ها، مجسمه‌ها و آثار کاغذی اسمیت در نگارخانهٔ تیموتی تیلور به نمایش درآمد. در سال ۲۰۱۹، فضای پروژهٔ بنیاد «دِسته» در سلاخ‌خانهٔ جزیرهٔ هیدرا میزبان چیدمان خاطره بود. در سال ۲۰۱۹، «یازده کُنتی – ضرابخانهٔ پاریس» نخستین نمایشگاه انفرادی اسمیت را که توسط یک نهاد عمومی فرانسوی برگزار می‌شد، ارائه کرد. در همان سال، نگارخانه کاخ بلودر در وین، اتریش، نمایشگاه راه‌پیمایی‌ها را شامل حدود شصت اثر از سه دههٔ گذشتهٔ او ارائه کرد. دیگر فعالیت‌ها در سال ۲۰۲۳، اسمیت در هیئتی داوری حضور داشت که سارا لوکاس را به‌عنوان نخستین برندهٔ جایزهٔ ۴۰۰ هزار دلاری «هاستتلر/ریگلی» موزهٔ جدید انتخاب کرد. پنجاهمین مدال «ادوارد مک‌داول» (۲۰۰۹)، «مدال مدرسهٔ موزهٔ هنرهای زیبای بوستون» (۲۰۰۶)، «جایزهٔ آتنا برای برتری در چاپ» از مدرسه طراحی رود آیلند (۲۰۰۶)، «مدال اسکووهیگن برای مجسمه‌سازی» از مدرسهٔ نقاشی و مجسمه‌سازی اسکووهیگن در ایالت مِین (۲۰۰۰)، و حضور در فهرست «۱۰۰ چهرهٔ اثرگذار جهان» مجلهٔ تایم (۲۰۰۶) است. اسمیت در سال ۲۰۰۵ به عضویت آکادمی آمریکایی هنرها و ادبیات در نیویورک پذیرفته شد. در سال ۲۰۱۲، اسمیت «مدال هنر» وزارت امور خارجه ایالات متحده آمریکا را از هیلاری کلینتون دریافت کرد. نشِر» در زمینهٔ مجسمه‌سازی و نقد معاصر در سال ۲۰۱۳، اسمیت به‌عنوان هنرمند مقیم در مؤسسهٔ «پیشبرد هنرها» در دانشگاه شمال تگزاس برای سال تحصیلی ۲۰۱۳–۲۰۱۴ برگزیده شد. | ## جمع‌بندی | در سال ۲۰۱۶، اسمیت «جایزهٔ یک عمر دستاورد در مجسمه‌سازی معاصر» را از مرکز بین‌المللی مجسمه‌سازی دریافت کرد.