موضوع مقاله: موسکار دوازدهم | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # موسکار دوازدهم | مقدمه: پادشاه سیلداوی، موسکار دوازدهم در کانون توطئه‌ای قرار دارد که توسط همسایه بوردوری طراحی شده تا او را سرنگون کرده و کشورش را ضمیمه کنند. | ## بخش 1: موسکار دوازدهم | توطئه‌گران قصد دارند عصای پادشاهی او را چند روز پیش از جشن ملی سنت ولادیمیر دزدیده و او را مجبور به کناره‌گیری کنند. پادشاه، نگران رفاه مردمش، تصمیم دارد قدرت را واگذار کند، اما تن‌تن موفق می‌شود توطئه را ناکام گذاشته و اقتدار او را بازگرداند. همان‌طور که سیلداوی از کشورهای بالکان الهام گرفته شده است، شخصیت موسکار دوازدهم یادآور چندین پادشاه اروپایی اوایل قرن بیستم است، مانند زوغو یکم که از ۱۹۲۸ تا ۱۹۳۹ بر آلبانی حکومت می‌کرد. مانند دیگر پادشاهان حاضر در سری، مانند مهاراجه گایپاجاما، موسکار دوازدهم نیز به عنوان یک پادشاه روشنفکر، نزدیک به مردمش و ضامن ثبات سلطنت معرفی می‌شود. جستارنویس و منتقد فرانسوی، ژان-ماری آپوستولیدس، معتقد است که از طریق از دست دادن عصای پادشاهی و سپس بازگرداندن اقتدار سلطنتی‌اش، موسکار دوازدهم به نوعی مصیبت و رستاخیز عیسی مسیح را تجربه می‌کند. موسکار دوازدهم پادشاه سیلداوی است، کشوری خیالی در اروپای مرکزی که توسط هرژه ابداع شده است. او در کتاب عصای اسرارآمیز ظاهر می‌شود که نخستین‌بار در نوامبر ۱۹۳۹ توسط کسترمن در نسخه‌ای سیاه‌وسفید منتشر شد و سپس در سال ۱۹۴۷ نسخهٔ رنگی آن انتشار یافت. او از نوادگان اتوکار چهارم، پادشاه سیلداوی است و پادشاهی روشن‌اندیش به‌شمار می‌آید که راننده ندارد و شخصاً خودروی خود را می‌راند؛ خودرویی از نوع پَکارد سوپر اِیت کوپهٔ مشکی که هرژه آن را با دقت بازسازی کرده است، جز جهت باز شدن درها. او در کانون توطئه‌ای گسترده قرار دارد: کشور همسایه، بوردوری، قصد دارد عصای پادشاهی را ــ که بدون آن او باید در روز سنت ولادیمیر، ۱۵ ژوئیه و جشن ملی، کناره‌گیری کند ــ به سرقت ببرد تا سیلداوی را اشغال و ضمیمهٔ خاک کند. ک) هدایت می‌شود و حول محور موستلر، رهبر حزب گارد آهنین، شکل می‌گیرد؛ کسی که همدستان بسیاری حتی در اطراف نزدیک پادشاه دارد، از جمله آجودان او، بوریس (سرهنگ یورگن) و نیز در میان نگهبانان مسئول حفاظت از کاخ سلطنتی. تن‌تن به زحمت می‌تواند به پادشاه نزدیک شود، زیرا اعضای توطئه مانع او می‌شوند و او را یک آنارشیست معرفی می‌کنند؛ اما زمانی که سرانجام موفق می‌شود، پادشاه به‌سرعت تهدیدی را که کشورش را دربر گرفته درک می‌کند و آن دو با هم‌راهی قلعهٔ کُروپو می‌شوند تا بکوشند از عصای پادشاهی مشهور، نماد قدرت سلطنتی و ثبات کشور، محافظت کنند. او در نهایت نشان می‌دهد که بیش از تخت پادشاهیِ خود به جان مردمش دلبسته است و برای جلوگیری از خون‌ریزی، قصد کناره‌گیری دارد، اما تن‌تن به‌موقع توطئه را خنثی می‌شود و این امر موجب آسودگی خاطر فراوان پادشاه می‌گردد. | ## بخش 2: موسکار دوازدهم | در پایان داستان، پادشاه برای قدردانی از همهٔ خدمات تن‌تن، نشان پلیکان زرین، عالی‌ترین نشان سیلداوی، را به او اعطا می‌کند. وقتی تن‌تن در هدف کره ماه و سپس ماجرای تورنسل به سیلداوی بازمی‌گردد، دیگر نامی از موسکار دوازدهم برده نمی‌شود. از سال ۱۹۵۷، موسکار دوازدهم در گالری پرتره‌ها در صفحات آغازین کتاب‌های ماجراهای تن‌تن و میلو حضور دارد. هرژه در یادداشت‌های خود برای پروژهٔ یک روز زمستانی، در فرودگاه در اواخر دههٔ ۱۹۷۰، در کنار بازگشت‌های احتمالی دیگر شخصیت‌های فرعی، به بازگشت موسکار دوازدهم نیز می‌اندیشد که در فرودگاهی ــ محل تمرکز ماجرا ــ توسط بوردوریایی‌ها تعقیب می‌شود.. دیگر تن‌تن‌پژوهان، مانند «ایو اورو» بر این باورند که «یونیفرم‌ها، کلاه‌ها و سبیل‌ها در میان بسیاری از پادشاهان جوان یا مدعیان پیش از جنگ آن‌قدر رایج بوده‌اند» که نمی‌توان الهام‌گیری خاصی را با قطعیت تأیید کرد. او در این زمینه به مورد اتو فن هابسبورگ، پسر کارل یکم، امپراتور اتریش-مجارستان، اشاره می‌کند که عکسی از او در لباس رسمی، گرفته‌شده در بروکسل در سال ۱۹۳۲، شباهت زیادی به پرترهٔ موسکار دوازدهم دارد که هرژه در بروشور گردشگریِ مورد مطالعهٔ تن‌تن در هواپیمای عازم سیلداوی گنجانده است. در همین حال، منتقد کمیک دودو نیتسا نام الکساندر یوآن کوزا، شاهزادهٔ حاکم رومانی در نیمهٔ دوم قرن نوزدهم، را مطرح می‌کند. بنوآ پیترس نیز به نوبهٔ خود از شباهت با لئوپولد سوم سخن می‌گوید و این امر را در چارچوب آنچه «ستایش پادشاهی مشروطه به شیوهٔ بلژیکی» می‌داند، تفسیر می‌کند. ایو اورو همچنین شباهت میان موسکار دوازدهم و بازیگر بریتانیایی رونالد کولمن را یادآور می‌شود که نقش پادشاه رودولف پنجمِ روریتانیا را در فیلم زندانی زندا (۱۹۳۷) بازی کرده است؛ فیلمی که پیرنگ آن شباهت زیادی به داستان عصای اسرارآمیز دارد. خاستگاه نام «موسکار» نامشخص است، اما مارک آنژنو، استاد ادبیات، آن را یک تکواژ چندوجهی می‌داند که از ترکیب نام‌خانوادگی رهبر دولت ایتالیا بنیتو موسولینی و پادشاه رومانی کارول دوم ساخته شده است. کاخ سلطنتی کلو، اقامتگاه پادشاه سیلداوی، تا حد زیادی از کاخ سلطنتی بروکسل الهام گرفته شده است. تحلیل همان‌گونه که پیش از او مهاراجه گایپاجاما در سیگارهای فرعون و پس از او امیر محمد بن کالیش اذاب در سرزمین طلای سیاه، موسکار دوازدهم نیز به‌عنوان پادشاهی نیک‌خواه معرفی می‌شود که نگران رفاه مردم خویش است. | ## بخش 3: موسکار دوازدهم | همانند آنان، او هدف دشمنانی طمع‌کار و بی‌پروا قرار می‌گیرد که تن‌تن، به‌عنوان مدافع آرمانی عادلانه، سرانجام موفق می‌شود آن‌ها را کنار بزند. به گفتهٔ پی‌یر اسکیلینگ، تاریخ‌نگار کمیک، بازنمایی این چهره‌های پادشاهی برای هرژه دارای اهمیتی دوگانه است: از یک‌سو، طراح با نمایش پادشاهی به‌عنوان ضامن ثبات سیاسی کشور، باورهای سیاسی خود را بیان می‌کند؛ و از سوی دیگر، تشریفات و شکوهی که پیرامون پادشاه وجود دارد، امکان حفظ بُعد افسانه‌ای را که برای اثری ویژهٔ نوجوانان ضروری است، در ماجراها فراهم می‌آورد. با این حال، پادشاه در برابر توطئه‌ای که او را هدف قرار داده نسبتاً منفعل است و ترجیح می‌دهد کار را به تن‌تن بسپارد؛ شخصی که در واقع هیچ شناختی از او ندارد. همچنین پیش از آن‌که تن‌تن خود شواهد توطئه را بیابد، موسکار دوازدهم ساده‌لوحی قابل توجهی از خود نشان می‌دهد و متوجه خطر پیشِ رو نمی‌شود؛ از جمله این‌که به ذهنش خطور نمی‌کند آجودانش، سرهنگ بوریس، در شمار توطئه‌گران باشد. از دید بنوآ پیترس، «عصای اسرارآمیز بدین‌ترتیب ستایشی از پادشاهی مشروطه به شیوهٔ بلژیکی ارائه می‌دهد»، آن هم در دوره‌ای که این نظام با تهدیدهای توسعه‌طلبانهٔ آلمان نازی یا ملی‌گرایی فلاندری روبه‌رو بود. منتقد و استاد دانشگاه استنفورد، ژان-ماری آپوستولیدس، بر این باور است که طراح از خلال چهرهٔ موسکار دوازدهم «رنجی را به تصویر می‌کشد، به معنای مسیحاییِ واژه؛ رنجِ پادشاهی که آماده است خود را برای مردمی که پدرشان است قربانی کند.» بدین‌سان، ناپدید شدن عصای پادشاهی می‌تواند نمایانگر مرگ نمادین پادشاه باشد، در حالی که بازگشت آن در سپیده‌دم روز سوم، همچون رستاخیزی جلوه می‌کند. در سال ۱۹۶۱، شخصیت موسکار دوازدهم توسط رنه کلرمون در یک اقتباس رادیویی از این کتاب ایفای نقش شد؛ اقتباسی که به تهیه‌کنندگی نیکول اشتراوس و ژاک لانژه برای رادیوتلویزیون فرانسه ساخته شد. این اقتباس که در نوزده قسمتِ حدوداً ده‌دقیقه‌ای پخش شد، در همان سال ۱۹۶۱ به‌صورت یک صفحهٔ ۳۳ دور توسط انتشارات پته مارکونی منتشر گردید؛ اثری به کارگردانی رنه ویلمه و ژان ژوسفرگ با موسیقی ونسان ویال. در مجموعهٔ تلویزیونی انیمیشنی ماجراهای تن‌تن که در سال ۱۹۹۱ ساخته شد، صداپیشگی این شخصیت را ژان-پیر مولن بر عهده داشت. برای نمونه، در سال ۲۰۰۰، فردی با ایفای نقش او ریاست جشن گالای کاستافیوره را که توسط انجمن پلیکان‌های سیاه در تئاتر بزرگ بوردو برگزار شده بود، بر عهده گرفت. همچنین در سال ۲۰۱۰، در همان شهر، موسکار دوازدهمی نمایشی در کنار شهردار آلن ژوپه در مراسم افتتاح «میدان پروفسور تورنسل» سخنرانی کرد. | ## جمع‌بندی | در سال ۲۰۱۲ نیز این پادشاه ساختگی بار دیگر در اجرای سرود ملی سیلداوی، که توسط اپرای بوردو خلق شده بود، حضور یافت.