موضوع مقاله: پیترو وری | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پیترو وری | مقدمه: در میان مهم‌ترین شخصیت‌های قرن هجدهم فرهنگ ایتالیایی، او یکی از پدران روشن‌گری اصلاح طلب لومبارد و مهم‌ترین مرجع پیشا اسمیتی در زمینی ارزانی و فراوانی به حساب می‌آید. | ## بخش 1: پیترو وری | اوان زندگی پیترو وری در یک خانواده نجیب محافظه‌کار، پسر ارشد گابریل وری و باربارا داتی دیلا سوماگلیا در خانه‌ای از آرچینتوها در ۱۹ استامپا در میلان که در آن زمان تحت حاکمیت اتریش بود، متولد شد. بعد از مرگ برادرش، کارلو، او برادرزاده‌اش لویجی کاسلیگلیانو را بزرگ کرد و تأثیرات زیادی بر او برجا گذاشت. او در کالج یسوعی در مونزا، پنج سال (۱۷۴۰–۴۴) در کالج برنابایتس در سان آلیسندرو در میلان و دو سال (۱۷۴۴–۴۵) در روم در کالج نازارینو که توسط اسکولوپی رهبری می‌شد، تحصیل کرد. در اواسط سپتامبر ۱۷۵۹ او با اقتصاددان هنری لوید دیدار کرده و یک دوستی مادام‌العمر را با او ایجاد نمود. وری به زودی بازنشسته شد که اقتصاد سیاسی باید مرکز تمام منافع جدی اجتماعی و سیاسی باشد. گام‌های ابتدائی وری در آموزش علم جامعه مدنی توسط چهار غول روشن‌فکر قرن هجدهم هدایت شده بود: مانتسکیو، وولتایر، روسو، دیوید هیوم، ادوارد گیبون و هلویتیوس. این دانشمندان به‌صورت ترکیبی دیدگاه‌های نوظهور او را در رابطه با قانون و جامعه مدنی، اهمیت فهم تاریخی، تمایلات سودگرایانه او و مخصوصاً مسائل اقتصادی وابسته به تجارت، پول، قرضه و مالیات، شکل دادند. قهوه‌خانه میان سال‌های ۱۷۶۴ و ۱۷۶۶ میلادی در مجلات متوالی چاپ شد که در دو جلد خلاصه شد. مجله ۱۰ جلد اول مقاله‌ای از پیترو وری داشت که نظریاتش را در مورد روح ادبیات ایتالیایی گنجانیده بود، این‌جا وری گالیلیه-نیوتنیسم را در سطح فلسفی به عنوان قوه‌ای برای نوسازی توصیف کرده و چارچوب جدیدی را، در روحیه‌ای که ما آن را در بالا نیوتنیسم اخلاقی نامیدیم، برای منطق علمی ارائه می‌دهد. Print.(Page-365) اقتصاد سیاسی در سال ۱۷۶۴ میلادی او همچنین وارد اداره عامه شد جاییکه به دلیل رفتارهای اصلاح طلبانه‌اش معروف شده بود: مخصوصاً او ابطال اخذ مالیات از طریق میانجی‌ها را پیشنهاد کرد. Print.(page-273) کار او به وضوح یکی از چندین نمونه در ادبیات اقتصاد است که در جریان ربع قرن پس از ۱۷۵۰ میلادی ظهور اقتصاد سیاسی به عنوان یک علم جداگانه را نشان می‌دهد. پیترو وری اولین مشارکت سیستماتیک ناشی از دوره روشن‌گری لومباردرا در رشته اقتصاد سیاسی ارائه می‌کند. اول، دربرگیرنده پنج بخش اول، اصول کلی این علم را با توضیح توسعه و رشد اقتصادی، دوران، تولید، مبادله، پول و قیمت‌ها، به‌طور کلی بیان می‌کند. بخش دوم این اصول را در تعدادی از مسائل سیاست در اقتصاد سیاسی به کار می‌برد: توزیع دارایی زمین، اصناف و سایر انواع روش‌های پیش‌گیرانه از طریق امتیاز، کنترل قیمت، کنترل فروش، قوانین هزینه و برخی از مشاهدات مرتبط با جمعیت و زراعت. بخش سوم نظریهٔ مالی را ارائه کرده و سه بخش اخیر به عنوان نوعی خلاصه‌ای پیامدهای سیاست مطالب ارائه شده عمل می‌کند. Print (page- 195) هدف از اقتصاد سیاسی افزایش توان، قدرت و رضایت ملی است که از طریق افزایش جمعیت، انگیزه دادن به کارگران، افزایش تولید و موازنه مناسب بین آن و مصرف به‌دست می‌آید. موفقیت در به‌دست آوردن این هدف سیاست می‌تواند توسط حد اقل سه روش مختلف در نبود داده‌های مربوط به درآمد ملی قابل اعتماد، قسمی که وری ان را در نقاط مختلف رساله خود نشان می‌دهد، اندازه گردد. این‌ها عبارت از موازنه تجارت که او آن را اندازه‌گیری ناتمام می‌داند؛ سطح نرخ سود که او آن را یک معیار بهتر می‌داند و اندازه و ویژگی‌های جمعیت که او آن را بهترین معیار می‌داند به این دلیل که می‌تواند به صحیح‌ترین شکل اندازه گردد. | ## بخش 2: پیترو وری | هدف وری از «نیازمندی» خواست تعریف ناشده نیست بلکه تقاضای مؤثر کالاست، یعنی سطح تقاضایی که مطلوبیت مورد نظر هر یک از کالاها بیش از قیمتی باشد که یک فرد آماده پرداخت آن برای به‌دست آوردن آن کالا است. وری با استدلال این‌که تقاضا عرضه را تنظیم می‌کند نه برعکس، بر حاکمیت مصرف‌کننده تأکید می‌کند. در مورد فراوانی، اساساً مربوط به نوع بازار است: زمانی که بازار به رقابت کامل نزدیک می‌شود، فراوانی از همه بیشتر است.Verri, P. دو راه حل ممکن به بی‌تعادلی وجود دارد: اول آن منفی است و شامل عامل حرکت (مهاجرت بخشی از قوه کار) می‌شود. زمانی که راه حل دوم رایج شود، شاخه‌های جدید تولیدی در کشور ایجاد می‌گردند: این صنعت‌های جدید از لحاظ کیفیت و قیمت با آن‌های که در خارج قرار دارند و تقاضا به کالاهای وارد شده از آن وجود دارد، به رقابت می‌پردازند. نقش ایده‌ها در این تصویر مرکزی است: یک صنف افراد موجودیت تقاضای ملی برای کالای‌های خاص را می‌دانند و نسبت به رقبای خارجی در شرایط بهتر آن را تولید می‌کنند.Verri, P. در واقع، وری خود را درگیر نمایش این می‌سازد که یک موازنه مطلوب تجارت در شرایط خاصی امکان‌پذیر است که تورم یک پیامد الزامی آن نبوده و نهایتاً رشد جنبه واقعی اقتصاد با آن سازگار باشد. تورم صرف در صورتی اتفاق می‌افتد که تقاضای اضافی پولی با سختی‌های طرف عرضه تضاد داشته باشد (در این مورد، پول در دستان یک تعداد فروشندگان اصلاح ناشده «متوقف می‌شود»). پول اضافی که دست به دست می‌شود، صنعت را تحریک کرده و فاکتورهای بیکاری را سر کار می‌آورد. میکانیزم رشد خودپایدار وری مبتنی بر عاید روزافزون، نیازمندی‌های جدید و تولیدات جدید، نتیجه این انگیزه اولی است. وری مانند بیشتر اقتصاددانان آن زمان جامعه‌ای را ترجیح می‌دهد که در آن وزنه‌ای طبقه متوسط بیشتر باشد. اعضای این طبقه به دلیل نیازمندی‌های شان انگیزه می‌گیرند تا سخت کار کرده شرایط زندگی شان را بهتر سازند. نامساوات در ثروت تا جاییکه معتدل و تدریجی باشد، یک انگیزه دیگر است که به همه امید برای برتر ساختن میزان اجتماعی می‌دهد. از سوی دیگر، زمانی که نامساوات بسیار بلند باشد، جامعه محکوم به فقر و یک وضعیت غیرپویا می‌شود. زمین‌داران ثروت‌مند، توجهی به کالاهایشان نداشته و تشویشی در مورد بهزیستی در آینده ندارند. از سوی دیگر، مردم فقیر، آن‌قدر فقیر هستند که با نیازمندی‌های بلندتر متأثر نمی‌شوند و امید بهتر ساختن شرایط زندگی شان را ندارند. درست مانند وضعیت نام‌تمدن، فقرا نیازمندی‌های اساسی دارند اما تصور و خواسته‌ای در زندگی آن‌ها نقشی ندارد. یگانه تأثیر قوانین رومی‌های زمین‌دار و نهادهای مشابه، از بین بردن امیال و ممانعت از توسعه است. | ## بخش 3: پیترو وری | پس از آن، زمانی که مقاومت در برابر کارهای اصلاح طلانه او در مدیریت بیشتر می‌شود، وری خود را بیشتر به فلسفه وقف می‌کند. او استدلال می‌کند که خواسته‌های بیش از حد که فراتر از امکان یا «توانایی» باشند، ناخوشنودی بار می‌آورند. جست‌جوی خوشحالی در قالب حذف ناخوشنودی یک مسئله محوری در فلسفه سیاسی پیترو وری را شکل می‌دهد. او از آغاز به عنوان یکی از پیشتازترین نمایندگان دیدگاه‌های یودیمونیا قرن هجدهم ظاهر می‌شود. خوشحالی در واقع، دربرگیرنده کاهش تفاوت بین دو عنصر خواسته‌ها و توانایی است: این کاهش می‌تواند از طریق عمل کردن بر هر یک آن دو عامل به‌دست آید؛ بنابراین می‌توان گفت که موضوع خوشحالی زمانی که به یک تفاوت پایین آورده شود، یا از طریق «علاوه کردن» (قدرت) یا با «کم کردن» (خواسته‌ها) به‌دست آورده می‌شود. علاوه کردن در قالب بزرگ‌سازی توان، مسیر اصلی به سعادت و خوشحالی را در مقایسه با بررسی‌کردن خواسته‌ها فراهم می‌کند. اما وری به عنوان شرطی برای خوشحالی، بر خلاقیت تأکید ویژه‌ای می‌کند تا این‌که از هر چه در اختیار داریم از آن لذت ببریم.(Verri, P. تأثیرات مطالعه جامع نوشته‌های اقتصادی و فلسفی وری در امر تجزیه و تحلیل تأثیر متقابل میان نظریهٔ حس اخلاقی، قانون‌گذاری و چارچوب رقابتی اقتصاد بازار یک طرز دید جدیدی را پیشنهاد می‌کند که با فهم رابطه مشابه در سایر نویسندگان قرن هجدهم، از جمله آدام اسمیت، بی‌ربط نیست. در مقاله هذا پیشنهاد می‌شود که برخی از اصول اساسی اقتصاد سیاسی پیترو وری با توجه به شهودات و قضایا و نظریات خاص بازنگری شود: به‌طور مثال، آن‌ها با مفهوم اقتصاد خود وری – مفهوم اصلی آن – ربط داده شوند. فیلسوف قرن هجدهم، کاندیلاک ظاهراً با ایده‌های وری در مورد اصلاح زمین هم‌نظر بوده‌است. همچنین کتاب‌های وری به وولتایر رسید و طبق گزارش دی فیلیس، وولتایر کتاب Meditazioni وری را چنین توصیف کرده‌است که «واقعی‌ترین، عاقلانه‌ترین و واضح‌ترین» کتابی است که او دربارهٔ اقتصاد سیاسی خوانده‌است، اما در کارهای وولتایر هیچ نامه‌ای از وولتایر به وری یا هیچ نوع ارجاع مشابه به کار وری در ویرایش معیاری جمع‌آوری شده و ولتایر دیده نمی‌شود. 240 and note) کتابخانه شخصی آدام اسمیت شامل دو کاپی اقتصاد سیاسی وری (سال ۱۷۷۱ و ۱۷۷۲) می‌شد. مضامین تأثیر محتمل وری بر اسمیت (این تحلیل مبتنی بر مقایسه اقتصاد سیاسی وری با ثروت ملت‌های اسمیت می‌باشد) می‌تواند به شکل ذیل خلاصه شود: یک تأکید قوی بر موازنه مصرف و تولید که در متن اسمیت بازتاب یافته‌است. اقتصاد سیاسی عرضه مؤثر – یعنی، ارزانی و فراوانی – مبتنی بر نظریهٔ قیمت و با انتقاد در مورد ایده بی‌تأثیر بودن پول مفهوم نظم خود به خودی – یعنی، نظم در نتیجه عمل انسان اما نه طراحی شده توسط انسان – که وری آن را از تحلیل اثرات مخرب ممنوعیت‌های تجارت جواری دریافته بود قوانین برای نظام مؤثر مالیاتی.Porta, Pier L. (Page-542-543) با وجود ارجاع‌های مناسب مراجع همانند مک‌کولوچ و انگرام به وری، ثروت وری به عنوان یک اقتصاددان نسبت به شایستگی‌هایش کم‌تر بود. استبداد فزاینده جوزف دوم باعث شد تا وری همه سمت‌هایش در اداره اتریش لومباردی را در سال ۱۷۸۶ میلادی ترک کند؛ ده سال بعد، پس از تهاجم فرانسه، او به عنوان یک عضو شهرداری میلان بازگشت و یکی از مؤسسین جمهوری سیزالپین شد. با این حال، وری هرچند با افراط جاکوبین مخالفت می‌کرد، امکان بهبود اخلاقی و اقتصادی پس از انقلاب فرانسه را استقبال کرد که به باور او به نوبه‌ای خود متأثر شده از جنبش روشن‌گری بود. در شب ۲۸ ژوئن ۱۷۹۷، در جریان یک ملاقات در تالار شهرداری، او به عمر شست و هشت سالگی و در اثر سکته ناگهانی درگذشت. | ## جمع‌بندی | از دوصدمین سال‌یاد مرگ وری بر روی استمپ پستی ایتالیا در سال ۱۹۹۷ یادبود به عمل آمد.