موضوع مقاله: لئون اسپیلیارت | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لئون اسپیلیارت | مقدمه: او در اوایل دوران حرفه‌ای خود، در توسعه نمادگرایی (سمبولیسم) در هنرهای تجسمی بلژیک مشارکت داشت. | ## بخش 1: لئون اسپیلیارت | او در محافل نویسندگان سمبولیست بلژیکی رفت و آمد می‌کرد که موریس مترلینک و امیل وراران شناخته‌شده‌ترین اعضای آن بودند. آثار او الهام‌گرفته از آثار بصری و ادبی ادوارد مونک، فرناند کنوپف، ادگار آلن پو، فریدریش نیچه و کنت دو لوتریامون بود. موضوعات آثار او بسیار گسترده بود و از خودنگاره‌ها، مناظر دریایی، نماهای جنگلی، پرتره‌ها، طبیعت بی‌جان، کشتی‌های هوایی و عروسک‌ها تا صحنه‌های روزمره را شامل می‌شد. سبک او با «تاریک‌گرایی» (تنبریسم) و سادگی فرم، و بیان تلخ و رمزآلود شخصیت‌ها و مناظرش متمایز می‌شود. زندگی‌نامه اسپیلیارت در اوستنده به دنیا آمد؛ او بزرگ‌ترین فرزند از هفت فرزند لئونارد-هوبرت اسپیلیارت، عطرساز، و همسرش لئونی (با نام خانوادگی اصلی یونکیر) بود. او که بدنی رنجور و روحیه‌ای گوشه‌گیر داشت، بیشتر دوران جوانی خود را صرف طراحی از صحنه‌های زندگی روزمره و حومه شهر در بلژیک کرد. به دلیل همین فقدان آموزش رسمی هنری، اسپیلیارت بیشتر یک هنرمند خودآموخته دانسته می‌شود. زمانی که ۲۱ ساله بود، در بروکسل برای ادموند دمان، ناشر آثار نویسندگان سمبولیست، مشغول به کار شد تا برای آن‌ها تصویرگری طراحی کند. همچنین در آنجا بود که او از طریق کپی‌ها و آثار هنری به نمایش درآمده، با آثار استادان قدیم و نقاشان معاصر آشنا شد. | ## بخش 2: لئون اسپیلیارت | او رابطه‌ای عاطفی با دختر ۱۷ ساله دمان داشت که به جدایی دردناکی ختم شد و اسپیلیارت را دچار افسردگی کرد. در پایان ژانویه ۱۹۰۴، اسپیلیارت بروکسل را به مقصد پاریس ترک کرد تا شانس خود را نزد یک ناشر یا چاپخانهٔ کتاب‌های هنری امتحان کند. دمان به او نامه‌ای خطاب به امیل ورهارنِ نویسنده داد و از او خواست هر کمکی که لازم است به اسپیلیارت ارائه دهد. در فوریه ۱۹۰۴، اسپیلیارت با ورهارن که در سن-کلو در پاریس زندگی می‌کرد، ملاقات کرد. یکی از آن‌ها کلوویس ساگو بود که در آن زمان آثار پابلو پیکاسو را به نمایش می‌گذاشت. پس از جنگ جهانی اول، او با گروه «سلکسیون» همکاری کرد که سال‌ها آثار او را به نمایش می‌گذاشتند. در سال ۱۹۲۲، نخستین نمایشگاهی که به‌طور کامل به نقاشی‌های او اختصاص داشت، در گالری «سانتور» بروکسل برگزار شد. او در سال ۱۹۲۲ به مقام شوالیه نشان تاج نائل آمد.RD 15 July 1922 او که در سال ۱۹۴۲ در شماره ۱۳ خیابان آلفونس-رنارد در ایکسل ساکن شده بود، در ۲۳ نوامبر ۱۹۴۶ در همان‌جا بر اثر حمله قلبی درگذشت. استفادهٔ اکسپرسیو (بیانگرایانه) اسپیلیارت از رنگ سیاه، با آثار اودیلون ردون که تأثیر بسزایی بر او داشت، همسو است. | ## بخش 3: لئون اسپیلیارت | نقاشی‌های اسپیلیارت که غالباً پیکره‌ای تنها را در فضایی رویاگونه به تصویر می‌کشند، حس ملال و سکوت را منتقل می‌کنند. در میان شناخته‌شده‌ترین آثار لئون اسپیلیارت، می‌توان به تصاویر «دیوارهٔ ساحلی در شب» و «مهتاب و روشنایی‌ها» اشاره کرد. در اثر «دیوارهٔ ساحلی در شب» (۱۹۰۸)، نقاش هرگونه ویژگی ناتورالیستی (طبیعت‌گرایانه) را از منظرهٔ ترسیم‌شده در تصویر حذف می‌کند و سبکی را پدید می‌آورد که در آن، مکانی که به عنوان الگو خدمت می‌کند، بازطراحی شده تا به آینهٔ یک وضعیت روحی تبدیل شود. در اثر «مهتاب و روشنایی‌ها» (حدود ۱۹۰۹)، ستون‌ها و طاق‌های نمای تالار رقص کورسال در دیوارهٔ ساحلی اوستنده، به عنوان پایه‌ای برای ترکیب‌بندی یک منظرهٔ شهری به کار اسپیلیارت آمدند. او در این نقاشی با پاستل، دگردیسی وهم‌آور معماری در شب و غرابتی را که از نورپردازی مصنوعی ناشی می‌شود، به تصویر می‌کشد. اثر «مهتاب و روشنایی‌ها» با ویژگی‌های کیهانی و متافیزیکی خود، تأثیر ون‌گوگ را آشکار می‌کند و یادآور شب پرستاره است. در دورهٔ ۱۹۰۲ تا ۱۹۰۹، اسپیلیارت بر خلق خودنگاره‌های پیچیده و عمیق با ماهیت درون‌نگرانه تمرکز کرد. اثر «خودنگاره با نقاب‌ها» متعلق به سال ۱۹۰۳ (موزه اورسی)، خود-ارائه‌گری دراماتیکی است با ظهور اشباحی در پس‌زمینه و چهره‌ای کنایه‌آمیز در ژست سه‌رخ. این تصویر را می‌توان پیش‌نمونه‌ای برای پرتره‌های سه‌رخی دانست که اسپیلیارت بعدها خلق کرد. | ## جمع‌بندی | میراث قطعهٔ «ساحلِ اسپیلیارت» اثر ایان ویلسون برای ویولن و پیانو، با الهام از نقاشی «ساحل مهتابی» ساخته و به نام آن نام‌گذاری شده است.