موضوع مقاله: بارجلو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # بارجلو | مقدمه: این موزه، مجموعه ملی اصلی برای مجسمه‌سازی رنسانس ایتالیا است که مجموعه آثار فلورانسی آن بی‌نظیر است و همچنین هنرهای تزئینی فلورانس، به‌ویژه از دوره رنسانس را در خود جای داده است. | ## بخش 1: بارجلو | در سال ۲۰۲۳، این موزه با ۶۱۰٬۲۰۳ بازدیدکننده، دوازدهمین موزه پربازدید ایتالیا بود؛ به‌طور کلی صف‌های طولانی برای ورود به موزه اوفیتزی را ندارد. در قرون وسطی ایتالیا، این نام به یک کاپیتان نظامی که مسئول حفظ صلح و عدالت (از این رو "کاپیتان عدالت") در طول شورش‌ها و آشوب‌ها بود، داده می‌شد. در فلورانس، او معمولاً از یک شهر خارجی استخدام می‌شد تا از هرگونه جانبداری از جانب کاپیتان جلوگیری شود. این کاخ ابتدا برای اسکان کاپیتانو دل پوپولو و بعداً، در سال ۱۲۶۱، برای «پودستا»، بالاترین مقام شورای شهر فلورانس، ساخته شد. این کاخ دل پودستا، همان‌طور که در ابتدا نامیده می‌شد، قدیمی‌ترین ساختمان عمومی در فلورانس است. در سال ۱۵۷۴، مدیچی‌ها از عملکرد پودستا صرف نظر کردند و بارگلو، رئیس پلیس فلورانس، را در این ساختمان اسکان دادند، از این رو نام آن را بر خود گرفت. در سال ۱۴۷۹، برناردو باندینی بارونچلی، یکی از عوامل توطئه پاتزی علیه خانواده مدیچی، از این ساختمان به دار آویخته شد، رویدادی که لئوناردو داوینچی شاهد آن بود و طرح‌های آن را ترسیم کرد. | ## بخش 2: بارجلو | این بنا به عنوان زندان مورد استفاده قرار می‌گرفت؛ اعدام‌ها در حیاط بارگلو انجام می‌شد تا اینکه در سال ۱۷۸۶ توسط دوک بزرگ پیتر لئوپولد لغو شد، اما تا سال ۱۸۵۹ به عنوان مقر پلیس فلورانس باقی ماند. طبقه سوم، که از بلوک‌های کوچکتر مورد استفاده در ساخت آن قابل شناسایی است، پس از آتش‌سوزی سال ۱۳۲۳ اضافه شد. این ساختمان در اطراف یک حیاط باز طراحی شده است که قدمت آن به سال‌های ۱۲۸۰–۱۲۸۵ برمی‌گردد. یک راه پله خارجی که به طبقه دوم منتهی می‌شود، بین سال‌های ۱۳۴۵–۱۳۶۷ تحت نظر استاد سازنده، نری دی فیوراوانته، اضافه شده است. پس از قرن‌ها تغییر در معماری آن، این ساختمان بین سال‌های ۱۸۵۸ تا ۱۸۶۵ به شکل اولیه خود بازسازی شد. از نظر اداری، این موزه سرپرستی گروهی به نام موزه دل بارجلو را بر عهده دارد که شامل چهار موزه کوچک‌تر در فلورانس است: کلیساهای کوچک مدیچی، اورسانمیکله، پالازو داوانزاتی و کازا مارتلی . با نقش برجسته آن برای پایه سنت جورج در حال آزادسازی شاهزاده خانم، و نشان افتخار او ، مارزوکو، می‌شود. | ## بخش 3: بارجلو | از دیگر مجسمه‌ها می‌توان به باکوس اثر جاکوپو سانسووینو، داوود و داما کول ماتزولینو اثر آندریا دل وروکیو اشاره کرد. و توسط آنتونیو روسلینو، بارتولومئو آماناتی، برتولدو دی جووانی، باچیو باندینلی و بسیاری دیگر از استادان فلورانسی آن دوره. حیاط و طاق‌های اطراف آن برای نمایش نقش برجسته‌های متعدد و آثار دیگر مورد استفاده قرار گرفته‌اند. چند اثر از دوره باروک وجود دارد، به ویژه نیم‌تنه کاستانزا بونارلی اثر جانلورنزو برنینی (۱۶۳۶–۱۶۳۷). در هنرهای تزئینی، موزه مجموعه‌ای نفیس از سرامیک، به ویژه مایولیکا، منسوجات، ملیله‌کاری، عاج، نیلی، مدال، نقره، زره و سکه دارد. برخی از این آثار از اهمیت بین‌المللی برخوردارند: نیلی‌های ایتالیایی مسلماً بهترین مجموعه در جهان هستند، همان‌طور که مجموعه مدال‌های رنسانس ایتالیا نیز همین‌طور است. سبک سوزن‌دوزی بارگلو هیچ ارتباط واقعی با موزه ندارد، جز اینکه بهترین مجموعه از نمونه‌های اولیه در آنجاست. | ## جمع‌بندی | تالار اسلامی در بارجلو در سال ۱۹۸۲ توسط مارکو اسپالانزانی و جیووانی کوراتولا به سرپرستی پائولا باروچی و جیووانا گاتا برتلا، کارگردان آن زمان، راه اندازی شد.