موضوع مقاله: شکارچیان آلپ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # شکارچیان آلپ | مقدمه: از جمله پیروزی‌های آنها در جنگ دوم استقلال ایتالیا در سال ۱۸۵۹، می‌توان به پیروزی بر اتریشی‌ها در نبرد وارزه و نبرد سان فرمو اشاره کرد. | ## بخش 1: شکارچیان آلپ | این نام متعاقباً به واحدهایی از ارتش ایتالیا که سنت‌های آن را تداوم بخشیدند، منتقل شد؛ سپاهی که شامل پیاده‌نظام و واحدهای توپخانه خودکششی و صحرایی بود و با یونیفرم‌های معمولی و رسمی و کراوات‌های قرمز خود متمایز می‌شدند. آنها همچنین در طول جنگ سوم استقلال ایتالیا، بین ژوئن و ژوئیه ۱۸۶۶، در یک کارزار موفق در کنار پروس علیه اتریشی‌ها در جنوب غربی ترنتینو جنگیدند. در این رویداد، ۴۰ هزار داوطلب با دستیابی به یک پیروزی قاطع در نبرد بزسکا (۲۱ ژوئیه ۱۸۶۶) و در نتیجه رسیدن به شهر ترنتو، ارزش خود را نشان دادند. گاریبالدی در خاطرات خود، به راهپیمایی معمول تبعیدیان از لومباردی-ونیتیا اشاره می‌آورد: این راهپیمایی از کومو، در امتداد مسیرهای قاچاق، با هدایت اسکورت‌های قاچاقچیان، عبور کرد و از مرز به کانتون مطیع تیچینو، که توسط یک دولت لیبرال نزدیک به کاوور اداره می‌شد، عبور کرد. تبعیدیان با عبور از مناطق لوگانو و مگادینو، از لوکارنو به صورت رایگان با کشتی‌های کوچک بخار مووم به «واپرت» به آرونا منتقل شدند، و از آنجا با قطار از طریق پیه‌مونته به ایستگاه پورتا سوسا تورین ادامه دادند. پس از ورود به تورین، مهاجران توسط کمیسیون استخدام مورد بررسی قرار می‌گرفتند که مناسب‌ترین افراد ۱۸ تا ۲۶ ساله را در ارتش سلطنتی ثبت نام می‌کرد. بقیه، از جمله کسانی که ایمان‌شان به جمهوری ثابت شده بود، به سپاه داوطلبان تازه تأسیس گاریبالدی اعزام می‌شدند. از ۲۰ فوریه ۱۸۵۹، نخستین انبار شکارچیان در کونئو، در صومعه سانتا کیارا، تأسیس شد. انبار دوم در ۲۰ مارس، در ساویلیانو، در صومعه سانتا مونیکا (که اکنون شعبه‌ای از دانشگاه تورین است) اضافه شد. تشکیل سپاه داوطلب یا سپاه آزاد، آنطور که در آن زمان نامیده می‌شدند، در کنوانسیون نظامی دسامبر ۱۸۵۸ بین فرانسه و پادشاهی ساردینیا به صراحت ممنوع شده بود، اما کاوور یک راه گریز ابداع کرد: در فوریه ۱۸۵۹، او ماده‌ای را در اصلاحیه‌های قانون گارد ملی موجود گنجاند که به دولت اجازه می‌داد سپاه ویژه‌ای را با داوطلبانی که در فهرست گارد ملی ثبت شده بودند، تشکیل دهد. در نتیجه، با فرمان سلطنتی ۱۷ مارس، شکارچیان استورا به عنوان واحدی از گارد ملی تشکیل شدند و بدین ترتیب رسماً پیمان را نقض نکردند. نکته قابل توجه این است که انبار ساویلیانو و انبار کونئو تحت فرماندهی سه نفر از گاریبالدی‌ها (نیکولا آردوینوی فراموش‌شده از دیانو مارینا، یکی از بنیانگذاران انجمن ملی تیراندازی، و جاکومو مدیچی، اولی، و انریکو کوزنتس و مدیچی، دومی) قرار گرفته بودند، هرچند گاریبالدی تا 17 مارس فرماندهی رسمی را بر عهده نگرفت. به همین دلیل، دو نفر اول به سرهنگ دومی در ارتش سلطنتی و سومی به سرلشکری (با حکم 25 آوریل 1859) ارتقا یافته بودند. آغاز خصومت‌ها در 16 مارس 1859، انبار کونئو شروع به ثبت نام برای تشکیل هنگ اول کرد. | ## بخش 2: شکارچیان آلپ | ژنرال چالدینی به همراه چندین افسر برسالیری که توسط آنها آموزش دیده بودند، تحت فرماندهی دو سرهنگ دوم، کوزنتس و مدیچی که قبلاً به آنها اشاره شد، با درجه سرهنگ دومی، از فرماندهان آنها، مسئول سازماندهی آنها شدند. پس از اعلام جنگ اتریش در 24 آوریل، یک دسته از راهنمایان سواره نظام و یک دسته از کارابینیرهای جنوایی به هنگ اول کوزنتس و هنگ دوم مدیچی پیوستند. این یک تیپ سبک وزن بود، تقریباً 1100 نفر در هر هنگ، بدون توپ یا سواره نظام (به استثنای اسکادران راهنمایان سواره نظام)، با تسلیحات و تجهیزات ضعیف اما با لباس فرم ارتش پیه‌مونته، با روحیه جنگی قوی و رهبری افسران باتجربه، که همگی کهنه سربازان جنگ‌های 1848-1849 بودند. در ۴ مه، تشکیل سومین هنگ شکارچیان آلپ (تحت فرماندهی آردوینو) آغاز شد که در ۸ مه به تیپ گاریبالدی پیوست. در ۲ ژوئن، شکارچیان آپنین، متشکل از یک هنگ چهار گردان و تقریباً ۱۸۰۰ نفر، اضافه شدند. در اول ژوئیه، به هنگ چهارم شکارچیان آلپ (تحت فرماندهی کامیلو بالدونی) تغییر نام داد و تنها در ۸ ژوئیه، روز آغاز دورهای مقدماتی آتش‌بس ویلافرانکا که سه روز بعد، در ۱۱ ژوئیه، امضا شد، به سوندریو رسید و تحت فرماندهی ژنرال گاریبالدی قرار گرفت. ورود به نبرد در ۲۹ آوریل ۱۸۵۹، اتریشی‌ها با استناد به امتناع پیه‌مونته‌ها از توقف ثبت نام تبعیدیان، به پادشاهی ساردینیا اعلام جنگ کردند. کاچاتوری‌ها در ابتدا در کازاله مستقر شدند و بخش عمده‌ای از ارتش پیه‌مونته بین آلساندریا، والنزا و کازاله منتظر ماندند. هنگامی که اتریشی‌ها در ۸ مه از نووارا به سمت تورین پیشروی کردند، داوطلبان در چیواسو مستقر شدند. هنگامی که مهاجمان در ۱۰ مه شروع به عقب‌نشینی به سمت لومباردی کردند، آنها را از نزدیک، از طریق بیلا و بورگومانرو، دنبال کردند تا اینکه در ۲۲ مه به آرونا رسیدند، جایی که گاریبالدی با تظاهر، اردوگاه‌هایی را برای فریب اتریشی‌ها انتخاب کرد. از آنجا، در شب ۲۲-۲۳ مه، دو گروهان از رودخانه تیچینو در کاستلتو عبور کردند و به طور غیرمنتظره‌ای سستو کالنده را اشغال کردند. در آنجا، پل شناور روی رودخانه تیچینو دوباره برقرار شد و کل تیپ از آن عبور کرد و وارد لومباردی شد. پس از اشغال وارزه، در ۲۶ مه با ستوان مارشال کارل فون اوربان که از کومو خارج شده بود، روبرو شدند و با تلفات عقب‌نشینی کردند (نبرد وارزه). اوربان ۲۲ کشته، ۶۲ زخمی و یک اسیر از دست داد، در حالی که تقریباً ۸۵ داوطلب، از جمله زخمی‌ها و مفقودین، از جمله ارنستو کایرولی از پاویا، اولین نفر از چهار برادر کایرولی که در نبرد کشته شدند، در این نبرد شرکت داشتند. | ## بخش 3: شکارچیان آلپ | هدف استراتژیک گاریبالدی گفتنی است که در ۲۰ مه (نبرد مونته‌بلو)، اتریشی‌ها هنوز در موقعیت خوبی در آن سوی رودخانه پو در قلمرو پیه‌مونته قرار داشتند و در ۳۰ مه، اتریشی‌ها در نبرد پالسترو، درست آن سوی ورچلی، در اعماق پیه‌مونته، به پیه‌مونته‌ها حمله می‌کردند. اتریشی‌ها قطعاً تنها در ۴ ژوئن، روز نبرد ماژنتا، از رودخانه تیچینو عبور می‌کردند. بنابراین، گاریبالدی نه برای حمایت از پیشروی فرانسوی-پیه‌مونته آمد و نه (به دلیل خصومت سیاسی با جنگ انقلابی) برای تحریک شهرهای لومبارد به شورش، بلکه هدف او، ترساندن اتریشی‌ها و مجبور کردن آنها به اعزام نیرو به جبهه ثانویه بود که به خوبی در این امر موفق شد. اگر قرار بود اتفاقی بیفتد، این اتریشی‌ها بودند که نگران قیام‌های شهری بودند و از خاطره پنج روز میلان، ده روز برشا که به همان نسبت خونین‌تر بود و قیام‌های مشابه در سایر شهرهای لومبارد وحشت داشتند. راهپیمایی به سوی کومو در ۲۷ مه، داوطلبان به سمت کومو، که در آن زمان مهم‌ترین شهر در شمال لمباردی و پایگاه اتریش بود، حرکت کردند. دو مسیر در دسترس بود: مسیر جنوبی، از طریق مالناته، سولبیاته و اولگیاته، از جنوب وارد کومو می‌شد؛ مسیر شمالی (که اکنون مسیر «گاریبالدینا» نامیده می‌شود) از مالناته به سمت شمال به اوگیاته منشعب می‌شد و از طریق کاوالاسکا، از تپه‌های مجاور شهر از غرب، از طریق گذرگاهی باریک به سمت شمال در کنار مرز سوئیس (که اکنون برای علاقه‌مندان به جیرو دی لمباردیا به عنوان گذرگاه سان فرمو شناخته می‌شود) وارد کومو می‌شد. در این شرایط نامعلوم، اوربان نیروهای خود را بین سان فرمو در شمال و چیولو در جنوب مستقر کرده بود، با پاسگاه‌هایی در رودخانه لورا، شش کیلومتری غرب به سمت وارزه، و نیروهای ذخیره در مرکز نزدیک مونتانو لوچینو. علاوه بر تیپ روپرشت که در وارزه جنگیده بود، اوربان می‌توانست تیپ آگوستین را که در این میان به عنوان نیروی کمکی رسیده بود، مستقر کند. گاریبالدی از وارزه، از طریق مالناته و بیناگو تا اولگیاته شروع به پیشروی کرد و این تصور را ایجاد کرد که می‌خواهد از جنوب عبور کند، اما از آنجا از طریق پاره و کاوالاسکا به سمت شمال و به سمت سن فرمو تغییر مسیر داد. نبرد سان فرمو گاریبالدی پس از رسیدن به کاوالاسکا، ستاد مرکزی خود را در آنجا مستقر کرد. گاریبالدی از کاوالاسکا تصمیم گرفت به مواضع اتریشی‌ها در سان فرمو حمله کند و پیروزی آشکاری به دست آورد. در میان کشته‌شدگان در صفوف کاچاتوری، کاپیتان کارلو د کریستوفوریس، که رهبری حمله به روستای سان فرمو (نبرد سان فرمو) را بر عهده داشت، حضور داشت. اوربان، با توجه به شورشی که تنها ۱۱ سال قبل منجر به تسلیم نیروهای اتریشی معادل نیروهای خودش شده بود (پنج روز کومو)، به مونتزا عقب‌نشینی کرد. وقتی خبر این وقایع به لکو، که از نیروهای اتریشی محروم شده بود، رسید، معاونان شهرداری، کامپلی و کوریونی، به همراه ۱۹ عضو شورا، به سند الحاق به پادشاهی ساردینیا رأی دادند. | ## جمع‌بندی | میراث لشکر بیست و دوم پیاده نظام «شکارچیان آلپ» در جنگ جهانی دوم به نام واحد شکارچیان آلپ نامگذاری شد.