موضوع مقاله: روابط خارجی ایتالیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # روابط خارجی ایتالیا | مقدمه: روابط خارجی ایتالیا به مناسبات برون‌مرزی دولت ایتالیا با دیگر کشورها اشاره دارد. | ## بخش 1: روابط خارجی ایتالیا | این کشور که در اروپا واقع شده است، از زمان وحدت ایتالیا به عنوان یکی از قدرت‌های بزرگ جهانی اروپا شناخته می‌شود. اصلی‌ترین هم‌پیمانان ایتالیا، کشورهای عضو ناتو و دولت‌های اتحادیه اروپا هستند که ایتالیا از بنیان‌گذاران هر دو به‌شمار می‌رود. این کشور در سال ۱۹۵۵ به سازمان ملل متحد پیوست و عضو و پشتیبان فعال مجموعه گسترده‌ای از سازمان‌های بین‌المللی از جمله سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD)، موافقت‌نامه عمومی تعرفه و تجارت و سازمان تجارت جهانی (GATT و WTO)، سازمان امنیت و همکاری اروپا (OSCE)، شورای اروپا و ابتکار اروپای مرکزی است. ایتالیا در چارچوب ریاست‌های دوره‌ای سازمان‌های بین‌المللی، ریاست سازمان امنیت و همکاری اروپا، گروه هفت و ریاست شورای اتحادیه اروپا را نیز بر عهده داشته است. همچنین این کشور بارها به عنوان عضو غیر دائم شورای امنیت سازمان ملل متحد انتخاب شده است. ایتالیا نقش برجسته‌ای در حوضه مدیترانه ایفا می‌کند و با کشورهای زبان‌های رومی در اروپا و آمریکای لاتین روابط نزدیکی دارد. گرچه ایتالیا یک دولت سکولار است،مواد ۳، ۷، ۸، ۱۹ و ۲۰ قانون اساسی ایتالیا؛ رأی شماره ۲۰۳/۱۹۸۹ دادگاه قانون اساسی ایتالیا شهر رم میزبان پاپ و مقر کلیسای کاتولیک است که دستگاه دیپلماسی گسترده‌ای دارد. | ## بخش 2: روابط خارجی ایتالیا | امروزه ایتالیا فرماندهی چندین نیروی چندملیتی را در اختیار دارد و شمار قابل توجهی از نیروهای آن در سراسر جهان برای مأموریت‌های صلح‌بانی و مبارزه با جرائم سازمان‌یافته، قاچاق مواد مخدر، قاچاق انسان، دزدی دریایی و تروریسم مستقر هستند. وحدت ایتالیا دوره‌ای میان سال‌های ۱۸۲۹ تا ۱۸۷۱ بود که شاهد شکل‌گیری آگاهی ملی در این کشور شد. پادشاهی شمال ایتالیا تحت سلطنت دودمان ساووی در پادشاهی ساردنی (۱۷۲۰–۱۸۶۱) و به رهبری دولت کامیلو دی کاوور، سودای تشکیل یک دولت متحد ایتالیایی را در سر داشت. در جریان انقلاب‌های ۱۸۴۸ که سراسر اروپا را فراگرفت، نخستین جنگ استقلال ایتالیا علیه اتریش-مجارستان آغاز شد اما به شکست انجامید. در جنگ دوم استقلال ایتالیا در سال ۱۸۵۹، پادشاهی ساردنی با کمک امپراتوری دوم فرانسه بار دیگر به امپراتوری اتریش حمله کرد و موفق به آزادسازی لمباردی شد. این رویداد موجب مهاجرت نیساردها شد، به‌گونه‌ای که یک‌چهارم ایتالیایی‌های نیسارد به ایتالیا کوچ کردند، و به وقوع شورش نیساردها انجامید. هم‌زمان، نیروهای خاندان ساووی بخش‌های مرکزی شبه‌جزیره ایتالیا را (به‌جز رم و بخشی از ایالات پاپی) تصرف کردند. | ## بخش 3: روابط خارجی ایتالیا | این رویداد به دولت ساردنی امکان داد تا در ۱۷ مارس ۱۸۶۱ اعلام پادشاهی متحد ایتالیا را اعلام کند. در سال ۱۸۶۶، ایتالیا با پروس متحد شد و در جریان جنگ پروس و اتریش وارد جنگ سوم استقلال ایتالیا گردید که به الحاق ونتو به ایتالیا انجامید. پس از جنگ سوم استقلال ایتالیا (۱۸۶۶) و واگذاری ونتو و فریولی از سوی امپراتوری اتریش به پادشاهی ایتالیا، مناطق ایستریا و دالماسی همراه با دیگر نواحی ایتالیایی‌زبان سواحل شرقی آدریاتیک همچنان در قلمرو اتریش-مجارستان باقی ماندند. این مسئله موجب شکل‌گیری تدریجی الحاق‌گرایی ایتالیا در میان ایتالیایی‌های ایستریا، کوارنر و دالماسی شد که خواستار پیوستن مارکا جولیا، خلیج کوارنر و دالماسی به ایتالیا بودند. از آنجا که ایتالیایی‌های این مناطق از وحدت ایتالیا حمایت می‌کردند، اتریشی‌ها آنان را دشمن پنداشته و از جوامع اسلاو در ایستریا، کوارنر و دالماسی حمایت کردند. | ## جمع‌بندی | 69.) سرانجام در سال ۱۸۷۰، هنگامی که فرانسه برای مقابله با ارتش عظیم پروس، پادگان‌های خود را از رم خارج کرد، ایتالیایی‌ها با تصرف رم خلأ قدرت را پر کردند.