موضوع مقاله: پنج‌گانه باستانی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پنج‌گانه باستانی | مقدمه: پنج مسابقه در طول یک روز برگزار می‌شد، که با استادیون (یک مسابقه دوی کوتاه) شروع می‌شد، سپس پرتاب نیزه، پرتاب دیسک و پرش طول (ترتیب این سه رویداد هنوز مشخص نیست) و با کشتی به پایان می‌رسید. | ## بخش 1: پنج‌گانه باستانی | در حالی که ورزشکاران پنج‌گانه در یک رویداد خاص نسبت به ورزشکاران حرفه‌ای پایین‌تر تلقی می‌شدند، اما در پیشرفت کلی برتر بودند و در بین همه ورزشکاران متعادل‌تر بودند. آموزش آنها اغلب بخشی از خدمت سربازی بود - تصور می‌شد که هر یک از پنج رویداد در نبرد مفید هستند. تاریخچه این رویداد اولین بار در هجدهمین المپیاد باستانی در حدود ۷۰۸ قبل از میلاد برگزار شد و چندین بار قالب آن تغییر کرد. در هفتاد و هفتمین المپیاد باستانی، مسابقات پنج‌گانه به طور کلی در سه بخش مرتب شد: پرش طول، پرتاب نیزه، و پرتاب دیسک، مسابقه دوی استادیون و کشتی به عنوان رویداد نهایی. سه رویداد اول عموماً به عنوان رویدادهای انفرادی برگزار نمی‌شد، بلکه تنها بخشی از مسابقات پنج‌گانه بود. تنوع گسترده مهارت‌های مورد نیاز برای مسابقه به این معنا بود که ورزشکاران پنج‌گانه به عنوان نمونه‌های فیزیکی مورد احترام قرار می‌گرفتند: ارسطو در ریطوریقا اظهار داشت: «بدنی که قادر به تحمل همه تلاش‌ها، چه در میدان مسابقه و چه از نظر قدرت بدنی است... به همین دلیل است که ورزشکاران در پنج‌گانه زیباترین ورزشکاران هستند." هر چهار سال زمانی که بازی‌های المپیک برگزار می‌شد، "آتش بس المپیک" وجود داشت. در این زمان یک آتش بس سازمان یافته بین تمام شهرهای درگیر در این بازی‌ها برقرار بود. | ## بخش 2: پنج‌گانه باستانی | این کار برای ایجاد امنیت لازم برای خانواده‌ها و مردم برای طی مسافت طولانی تا محل بازی‌ها انجام می‌شد. وزنه‌های پرش و یک کیسه اسفنجی به دیوار آویزان شده است.جام قرمز شکل زیر شیروانی، از ۴۹۰ قبل از میلاد پرش طول در مقایسه با نسخه مدرن دو و میدانی شاید غیرعادی‌ترین باشد. یک ورزشکار پرش طول از وزنه‌هایی به نام halteres استفاده می‌کرد تا خود را از حالت ایستاده دورتر کند و پرش او احتمالاً شامل پنج جهش جداگانه بود که بیشتر شبیه پرش سه گام مدرن بود. در غیر این صورت، مسافت پرش‌های ثبت شده (که اغلب به ۵۰ فوت می‌رسد) غیرممکن به نظر می‌رسد. نیزه مانند دیسک برای ثبت مسافت پرتاب می‌شد، اما علاوه بر این، بخش دومی از آن وجود داشت که برای دقت آن را پرتاب می‌کردند. در پرتاب نیزه از یک بند چرمی به نام آمنتوم استفاده می‌شد، نه اینکه ورزشکار بتواند دسته خود نیزه را بگیرد. شرکت کنندگان در پرتاب نیزه و دیسک هر کدام پنج پرتاب داشتند و تنها بلندترین پرتاب آنها ثبت می‌شد. استادیون یک دوی تقریباً ۲۰۰ یاردی (یا حدود ۱۸۰ متر) بود که طولانی‌تر از دوی ۱۰۰ متر مدرن بود، اما کوتاه‌تر از سایر مسابقات دوی باستانی بود. | ## بخش 3: پنج‌گانه باستانی | برخلاف کشتی مدرن امروزی که برای ضربه فنی تمام پشت بدن باید به زمین بخورد، در کشتی باستانی هر قسمتی از کمر به زمین بخورد برای پیروزی کافی است. کشتی در بازی های المپیک در یک گودال شنی در خارج از معبد زئوس برگزار می‌شد، در حالی که مسابقات دیگر همه در استادیون (یا استادیوم) برگزار می‌شد که نام مسابقه از آن گرفته شده بود. کشتی و پرتاب دیسک اساساً همان قالب اولیه نسخه‌های مدرن خود را داشتند (اگرچه تکنیک و قوانین واقعی ممکن است متفاوت باشد). پیروزی مشخص نیست که چگونه یک برنده انتخاب می‌شده، اما تئوری‌های زیادی در این باره مطرح است. اولین و بعیدترین مورد این است که برای اعلام برنده، یک ورزشکار باید در هر پنج رویداد پیروز می‌شده است. فرضیه دیگر این است که شاید ورزشکاری که تنها در سه مسابقه پیروز می‌شده، برنده کلی اعلام می‌شده است. | ## جمع‌بندی | یکی از رایج‌ترین تئوری‌ها این است که تنها تعداد معینی از شرکت‌کنندگان بر اساس عملکردشان در چهار رویداد قبلی، واجد شرایط مسابقه نهایی یعنی کشتی هستند.