موضوع مقاله: قیام‌های مردم هزاره ۱۸۸۸–۱۸۹۳ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # قیام‌های مردم هزاره ۱۸۸۸–۱۸۹۳ | مقدمه: جنگ احیای استقلال هزارستان ۱۸۸۸–۱۸۹۳ یا نسل‌کشی مردم هزاره توسط عبدالرحمن، به قیام‌های مردم هزاره گفته می‌شود که بین سال‌های ۱۸۸۸ تا ۱۸۹۳ میلادی، در برابر اشغال هزارستان و ظلم حاکمان افغان (پشتون) در هزارستان به وقوع پیوست و در جریان آن بیش از ۶۰ درصد هزاره‌ها قتل‌عام شد و ۲۰ درصد دیگر فرار ممالک خارجه گردید طوریکه هزاره‌های امروزی افغانستان، بازماندگان همان ۲۰ درصد باقی‌مانده است. | ## بخش 1: قیام‌های مردم هزاره ۱۸۸۸–۱۸۹۳ | این جنگ پس از جنگ دوم افغان و انگلیس، هنگامی رخ داد که عبدالرحمن خان با امضای معاهده دیورند، نصف جغرافیای تحت حاکمیت سلسله درانی را به قلمرو هند بریتانیا واگذار کرد و با حمایت انگلیس تلاش کرد تا ترکستان، هزارستان و کافرستان را اشغال و تحت کنترل خود درآورد. پس از حاکمیت کامل عبدالرحمان بر تمامیت ارضی افغانستان کنونی و تولد افغانستان، او ظلم و سرکوب هزاره‌ها را آغاز کرد و به دلیل مقاومت هزاره‌ها پس از چندین نبرد سرنوشت‌ساز، نسل‌کشی را بر روی جمعیت هزارستان انجام داد، سرزمین‌های‌شان را غصب و بین پشتون‌ها توزیع کرد، زنان و مردان هزاره به‌عنوان برده فروخته شدند. از این واقعه به‌عنوان فاجعه‌بارترین رویداد تاریخ مدرن جغرافیای افغانستان کنونی یاد می‌شود.کاتب، فیض‌محمد. دریافت شده در ۱۴ اوت ۲۰۲۱ گرافیک زمانی + قیام‌های مردم هزاره (۱۸۸۸–۱۸۹۳) سال عنوان قیام مناطق درگیر رویدادهای کلیدی نتایج و پیامدها ۱۸۸۸–۱۸۹۰ قیام اول شیخ‌علی، کهمرد، بلخاب، بامیان حمایت از محمد اسحاق علیه عبدالرحمان خان؛ مقاومت اولیه علیه سرکوب، خلع سلاح، تبعید رهبران مذهبی شکست شورش، خلع سلاح گسترده، آغاز سیاست‌های ضد هزاره ۱۸۹۲ قیام دوم بهسود، جاغوری، مالستان، جغتو، قره‌باغ، بامیان تشکیل «جرگه اوقول» برای هماهنگی مقاومت؛ تصرف مراکز دولتی؛ درگیری شدید با ارتش مرکزی سرکوب نظامی، اعدام رهبران، تشدید تبعیض، زمینه‌سازی برای قیام سوم ۱۸۹۳ قیام سوم ارزگان، دایکندی، پاتو، گیزاب، جاغوری شورش گسترده و نبرد بزرگ ارزگان؛ پیروزی‌های اولیه؛ مقاومت سراسری علیه دولت مرکزی سرکوب کامل؛ قتل‌عام، اسارت، بردگی زنان و کودکان؛ کوچ اجباری؛ پایان مقاومت رویدادنگاری + رویدادنگار قیام‌های مردم هزاره (۱۸۸۸–۱۸۹۴) سال رویداد ۱۸۸۸ آغاز قیام اول؛ حمایت برخی طوایف هزاره از محمد اسحاق ۱۸۸۹ شکست شورش؛ آغاز سرکوب و خلع سلاح هزاره‌ها ۱۸۹۰ اعدام و تبعید رهبران هزاره؛ جریمه‌های مالی ۱۸۹۲ قیام دوم؛ تشکیل جرگه «اوقول» در هزارستان ۱۸۹۲ مقاومت مسلحانه در بهسود، جاغوری، قره‌باغ و بامیان ۱۸۹۳ آغاز قیام سوم در ارزگان؛ نبردهای سنگین علیه دولت ۱۸۹۳ سرکوب خونین؛ اسارت، برده‌سازی، کوچ اجباری ۱۸۹۴ پایان مقاومت و آغاز دوره تبعیض رسمی و فقر گسترده پیش‌زمینه تاریخی پس از پایان جنگ دوم افغان و انگلیس و امضای معاهده گندمک در سال ۱۸۷۹، عبدالرحمان خان با حمایت بریتانیا به قدرت رسید. او در راستای تمرکز قدرت، سیاست‌های سخت‌گیرانه‌ای را علیه اقوام مختلف، به‌ویژه هزاره‌ها، اعمال کرد. این سیاست‌ها شامل خلع سلاح، تبعید رهبران مذهبی، تحمیل مذهب سنی و اسکان قبایل پشتون در مناطق هزاره‌نشین بود. قیام اول هزاره‌ها (۱۸۸۸–۱۸۹۰) نخستین مرحله از سلسله شورش‌های مردم هزاره علیه حکومت امیر عبدالرحمان خان بود که در پی تحولات سیاسی، فشارهای مالی و مذهبی، و تغییرات ساختاری در قدرت مرکزی افغانستان شکل گرفت. زمینه‌های تاریخی: پس از قدرت‌گیری عبدالرحمان خان در سال ۱۸۸۰، او سیاست تمرکزگرایی سختگیرانه‌ای را آغاز کرد. در سال ۱۸۸۸، شاهزاده محمد اسحاق (پسرعموی امیر) در شمال افغانستان علیه عبدالرحمان شورش کرد و شماری از رهبران و طوایف هزاره از جمله مردم شیخ‌علی، کهمرد و سایر بخش‌های بامیان، از او حمایت کردند. دلایل اصلی قیام اول: سرکوب مذهبی شیعیان و حذف رهبران مذهبی هزاره افزایش مالیات‌های ناعادلانه و خراج اجباری خلع سلاح گسترده و بی‌اعتمادی دولت به هزاره‌ها حملات پراکنده نیروهای دولتی به مناطق هزاره‌نشین روند قیام: در ابتدا حمایت از شورش محمد اسحاق، به‌عنوان آلترناتیوی برای نجات از استبداد عبدالرحمان، بهانه آغاز شورش بود. | ## بخش 2: قیام‌های مردم هزاره ۱۸۸۸–۱۸۹۳ | با شکست محمد اسحاق، نیروهای دولتی به بهانه "خیانت" مناطق هزاره‌نشین را مورد حمله قرار دادند. او رهبران مذهبی و قومی هزاره را دستگیر یا تبعید کرد و مردم را مجبور به تحویل سلاح کرد. همچنین مجازات‌های جمعی شامل جریمه‌های سنگین و مصادره زمین‌ها آغاز شد.، روستاهای غارت شدند و زمین‌های شان مصادره و به کوچی‌ها داده‌شد. قیام دوم هزاره‌ها (۱۸۹۲) یکی از مهم‌ترین مراحل مقاومت مردم هزاره علیه حکومت عبدالرحمان خان بود که در واکنش به ظلم‌های گسترده، تبعیض مذهبی، فشارهای مالیاتی و خلع مالکیت زمین‌ها شکل گرفت. زمینه‌های قیام دوم: ادامه تبعیض مذهبی علیه شیعیان مصادره زمین‌ها و اخراج هزاره‌ها از اراضی خود ظلم مأموران حکومتی در مناطق هزارستان خلع سلاح گسترده مردم و تحقیر اجتماعی روند قیام: در سال ۱۸۹۲، با افزایش فشارها، مردم هزاره در مناطق مختلف (از جمله بهسود، جاغوری، قره‌باغ، مالستان، ارزگان و بامیان) به‌طور هماهنگ دست به مقاومت نظامی زدند. این شورش به شکل گسترده‌تری نسبت به قیام اول صورت گرفت و دولت مرکزی را برای مدتی از کنترل کامل هزارستان ناتوان ساخت. هزاره‌ها در این دوره با استفاده از ساختارهای قبیله‌ای و مذهبی، شورایی به نام «اوقول» یا «جرگه ملی» تشکیل دادند که هدف آن هماهنگی اقدامات دفاعی و مدیریت مقاومت بود. پاسخ دولت: عبدالرحمان خان، قیام را تهدیدی جدی تلقی کرد و با بسیج ده‌ها هزار سرباز از کابل، قندهار و نواحی شمالی، حملات سختی را به هزارستان ترتیب داد. وی در خاطراتش می‌نویسد: نتایج و پیامدها: هزاران نفر از هزاره‌ها کشته یا اسیر شدند زنان و کودکان هزاره به بردگی گرفته شدند روستاهای زیادی ویران شد مهاجرت دسته‌جمعی به ایران و هند آغاز شد زمینه قیام سوم (۱۸۹۳) شکل گرفت قیام سوم هزاره‌ها (۱۸۹۳) واپسین و گسترده‌ترین مرحله از شورش‌های هزاره‌ها علیه حکومت امیر عبدالرحمان خان بود که پس از سرکوب دو قیام قبلی و تشدید ظلم‌ها، به‌ویژه در منطقه ارزگان ، بامیان و دایکندی شکل گرفت. زمینه‌های قیام سوم: پس از شکست قیام دوم در ۱۸۹۲، عبدالرحمان خان با خشونت بیشتری به سرکوب پرداخت: اعدام دسته‌جمعی بزرگان هزاره اسارت زنان و کودکان و فروش آنان به‌عنوان برده سلب مالکیت زمین‌های کشاورزی کوچ اجباری قبایل پشتون به مناطق هزاره‌نشین اعمال نظامی سنگین در هزارستان، به‌ویژه ارزگان، دایکندی و جاغوری آغاز قیام سوم: در اوایل ۱۸۹۳، مردم ارزگان به‌ویژه طوایف محلی در واکنش به حملات پی‌درپی نیروهای امیر، به پا خاستند. | ## بخش 3: قیام‌های مردم هزاره ۱۸۸۸–۱۸۹۳ | آن‌ها به‌صورت سازمان‌یافته، قلعه‌ها و مراکز دولتی را تصرف کرده و ارتش عبدالرحمان را برای چند هفته از منطقه بیرون راندند. اما در نهایت، عبدالرحمان با اعزام ده‌ها هزار نیرو از قندهار، کابل و شمال، مقاومت را سرکوب کرد. پیامدها: سرکوب کامل قیام و تسلیم اجباری تبعید هزاران نفر به شمال افغانستان، ترکستان، بلخ، فاریاب فروش هزاران زن و کودک به‌عنوان برده ساکن شدن گسترده پشتون‌ها در مناطق هزاره‌نشین میراث عزای بین‌المللی هزاره در ۲۵ سپتامبر یک روز به نام روز سیاه هزاره برای قربانیان قیام هزاره‌ها در دهه ۱۸۹۰ است و هدف شان به رسمیت رساندن این فاجعه ننگین به‌عنوان یک نسل‌کشی است. یادداشت‌ها قیام‌های مردم هزاره در سال‌های ۱۸۸۸ تا ۱۸۹۳ مجموعه‌ای از شورش‌های پراکنده و سازمان‌یافته در واکنش به سرکوب، تبعیض مذهبی (شیعه‌ستیزی)، خلع سلاح و سیاست‌های تمرکزگرایانه امیر عبدالرحمان خان بود. این قیام‌ها به سه مرحله اصلی تقسیم می‌شوند: قیام اول: حمایت از محمد اسحاق (۱۸۸۸) قیام دوم: مقاومت سازمان‌یافته و ایجاد جرگه «اوقول» (۱۸۹۲) قیام سوم: شورش گسترده در ارزگان و دیگر مناطق (۱۸۹۳) یکی از اهداف اصلی عبدالرحمان خان، تضعیف ساختار قومی و مذهبی هزاره‌ها و تصاحب سرزمین‌های زراعی هزارستان بود. II) گزارش‌های متعددی از قتل‌عام، اسارت زنان و کودکان، و فروش آنان به‌عنوان برده در بازارهای کابل، قندهار و نواحی شمالی وجود داشت. تخمین زده می‌شود که بیش از ۶۲٪ از جمعیت هزاره‌ها در این دوره یا کشته، یا آواره یا به بردگی گرفته شدند. پس از شکست قیام‌ها، هزاران خانواده هزاره به ایران، هند و آسیای میانه پناه بردند و آغاز مهاجرت تاریخی هزاره‌ها شکل گرفت. | ## جمع‌بندی | بسیاری از مناطق استراتژیک هزارستان پس از قیام‌ها به قبایل پشتون واگذار شد و سیاست کوچ اجباری آغاز گردید.