موضوع مقاله: می الصایغ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # می الصایغ | مقدمه: او زندگی خود را وقف کار مبارزاتی کرد، برای فعالیت در جنبش فتح فعال شد و به عضویت شورای انقلابی جنبش فتح، شورای مرکزی و شورای ملی سازمان آزادیبخش درآمد. | ## بخش 1: می الصایغ | او بین سال‌های ۱۹۷۱ تا ۱۹۸۶ به عنوان دبیرکل اتحادیهٔ عمومی زنان فلسطینی خدمت کرد. در طول حرفۀ کاری خود، یک رابطه قوی را بین تعلق به مقاومت فلسطینی از یک سو و بیان آن از طریق شعر و رمان‌ها از سوی دیگر ترکیب کرد. زندگی و پیشه می الصایغ در سال ۱۹۴۱ در شهر غزه، ناحیهٔ غزه، سرپرستی فلسطین، در یک خانوادهٔ مسیحی تحصیل‌کرده و متعهد ملی به دنیا آمد. دورهٔ ابتدایی و مقدماتی را در مدارس شهر غزه آموخت و دورهٔ راهنمایی را در مدرسهٔ دخترانه الزهرا به پایان رساند. در آن مدرسه، استعداد او برای نوشتن شکوفا شد، با تشویق مادرش، هند فرح، نویسنده، شروع به نوشتن انشاهایی کرد که معلمش برای دانش‌آموزان کلاس‌های بالاتر می‌خواند.در اواخر دههٔ ۱۹۵۰ به قاهره سفر کرد و برای تحصیل در رشتهٔ فلسفه و جامعه‌شناسی در دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه قاهره ثبت نام کرد و از آنجا مدرک لیسانس گرفت. السباعی شعر او را تحسین کرد و روز بعد آن را در آخرین صفحهٔ روزنامهٔ «الجمهوریه» به همراه عکسش منتشر کرد. سپس علی هاشم رشید، مدیر رادیو صدای فلسطین، از او دعوت کرد تا آن را در رادیو بخواند و راه را برای خواندن هر آنچه که بعدها می‌نوشت در رادیو باز کرد. در آن دوره روزنامه‌های مصر شعرهای متعددی از او منتشر کردند و سپس در صفحات مجلات عربی مانند «الآداب» لبنان و «اقلام» عراق شروع به انتشار اشعار خود کرد. | ## بخش 2: می الصایغ | می صایغ اولین مجموعه شعر خود را با عنوان «تاج خار» در سال ۱۹۶۹ منتشر کرد.در تأسیس اتحادیهٔ عمومی زنان فلسطین که کنفرانس تأسیس خود را در سال ۱۹۶۵ در شهر اورشلیم برگزار کرد، شرکت کرد. سپس در سال ۱۹۶۸ به جنبش فتح پیوست و تا زمان خروج نیروهای سازمان آزادیبخش فلسطین از اردن در ژوئیه ۱۹۷۱ همراه آن سازمان در امان بود.صایغ مجبور شد به بیروت نقل مکان کند و در آنجا به عضویت شورای انقلابی جنبش فتح انتخاب شد. او در سال ۱۹۷۴ مجموعه شعر جدیدی را با عنوان «شعرهای عاشقانه برای نام تعقیب‌کننده» منتشر کرد. از سال ۱۹۷۳ به عنوان عضو شورای ملی و مرکزی سازمان آزادیبخش فلسطین انتخاب شد.بین سال‌های ۱۹۷۱ تا ۱۹۸۶، صایغ به عنوان دبیرکل اتحادیهٔ عمومی زنان فلسطین فعالیت می‌کرد. بین سال‌های ۱۹۷۵ تا ۱۹۸۲، او به عنوان عضو دفتر دائمی اتحادیهٔ بین‌المللی زنان دموکراتیک انتخاب شد. او از سال ۱۹۷۵ در جلسات کنفرانس توسعه، برابری و صلح که در برلین، پاریس، هاوانا، نیویورک، مسکو و بغداد برگزار شد، شرکت کرد. پس از اعلام دولت فلسطین در الجزایر در سال ۱۹۸۸، صایغ به نمایندگی از زنان فلسطینی در بسیاری از کنفرانس‌ها و سمینارهای عربی و بین‌المللی از جمله کمیتهٔ زنان در سازمان ملل ادامه خواهد داد. صایغ در مراحل گوناگون مبارزات ملی فلسطین به ویژه در زمان جنگ داخلی لبنان که در بهار ۱۹۷۵ شروع شد و تهاجم اسرائیل در تابستان ۱۹۸۲ در لبنان زندگی می‌کرد. | ## بخش 3: می الصایغ | او در رهبری تلاش‌های زنان برای حمایت از مقاومت فلسطین و لبنان در طول محاصره شهر بیروت توسط ارتش اسرائیل مشارکت داشت. صایغ در آن سالها مقالات زیادی را در مجلهٔ «فلسطین الثوره» به چاپ رساند که به عضویت هیئت تحریریه درآمد. آخرین مجموعه او در سال ۲۰۱۴ با عنوانی به یاد عمر بن ابی ربیعه شاعر اموی منتشر شد: «کاش هند برنمی‌گشت».در سال ۲۰۰۲ رمانی با عنوان «در انتظار ماه» نوشت. او همچنین تعدادی مقاله و مطالعات انتقادی در مورد زنان تهیه کرد و دو کتاب در این زمینه منتشر کرد: «مطالعاتی دربارهٔ زنان» در سال ۱۹۸۱ و «زنان عرب و فلسطین» در همان سال.او با این باور که مسئلهٔ زنان بخشی از مسئلهٔ فلسطین و آزادی آن از یک سو است، رابطهٔ محکمی بین تعلق به مقاومت فلسطین و پیوستن به صفوف آن ایجاد کرد. او برآورد کرد که زنان فلسطینی باید در مبارزهٔ ملی سهیم باشند، شرایط نقش خود را بهبود بخشند، موقعیت خود را در جامعهٔ فلسطین تقویت کنند و دیگر شهروند درجهٔ دوم نباشند، بلکه به برابری انسانی خود با مردان دست یابند. می صایغ مدال‌ها و جوایز زیادی دریافت کرد که برجسته‌ترین آنها «مدال ستارهٔ قدس» بود که رئیس‌جمهور محمود عباس در سال ۲۰۰۹ به پاس قدردانی از تلاش‌های او برای برجسته کردن و دفاع از آرمان فلسطین در جهان به او اعطا کرد. درگذشت می صایغ در ۵ فوریهٔ ۲۰۲۳ در شهر امان درگذشت و همان‌جا به خاک سپرده شد.جنبش فتح درگذشت او را تسلیت گفت و در بیانیه ای گفت: «امروز فلسطین و جنبش فتح و حامیان مبارزات بشردوستانه و آزادیبخش فلسطین با قامتی وداع کردند که این همه اثر باقی‌مانده از مبارزه و دستاورد بی نظیر را برای فلسطین به جا گذاشت تا چراغی زنده برای همهٔ آزادگان باقی بماند.» وزارت فرهنگ فلسطین نیز برای او عزادار شد و عاطف ابوسیف وزیر فرهنگ گفت: «فرهنگ فلسطین و عرب یک شخصیت مهم ادبی، یکی از نمادهای خود و نماد خلاقیت و بخشش را از دست داده است. | ## جمع‌بندی | این بانوی فقید نقش برجسته و سهم مؤثری در غنی سازی ذخایر ادبی فلسطین و عرب و نیز در رهبری جنبش فمینیستی فلسطین داشت.» مراد السودانی، رئیس اتحادیه عمومی نویسندگان و نویسندگان فلسطینی نیز در سوگ او نشست و بیان داشت: «درگذشت می صایغ ضایعه بزرگی برای صحنه‌های فرهنگی و مبارزاتی است و آنچه غیبت سرنوشت‌ساز او را جبران می‌کند، تأثیر ادبی و مبارزه‌اش است که در قدرت حقیقت فلسطین می‌سوزد.» زندگی شخصی همسرش محمد ابومیزر و فرزندانشان عبیر، وائل، رندَه و عمر نام داشتند.