موضوع مقاله: آموزش در لوکزامبورگ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آموزش در لوکزامبورگ | مقدمه: دانش‌آموزان از سنین پایین با سه زبان لوکزامبورگی، فرانسوی و آلمانی آشنا می‌شوند. | ## بخش 1: آموزش در لوکزامبورگ | این نظام دربرمی‌گیرد آموزش بنیادی برای کودکان ۴ تا ۱۱ ساله و پس از آن آموزش متوسطه که بر اساس عملکرد تحصیلی و علایق شغلی دانش‌آموزان به دو شاخه کلاسیک و عمومی تقسیم می‌شود. سیستم آموزشی لوکزامبورگ با چالش‌هایی همچون بار سنگین آموزش چندزبانه و درصد بالای دانش‌آموزان خارجی روبه‌روست. هزینه‌های آموزشی این کشور با بیش از ۵ درصد از تولید ناخالص داخلی، بالاتر از میانگین کشورهای عضو سازمان همکاری اقتصادی و توسعه (OECD) است. پیشینه آموزش در لوکزامبورگ پیوند تنگاتنگی با دارد؛ نهادی که در سال ۱۶۰۳ میلادی به عنوان کالج یسوعیان پایه‌گذاری شد و برای مدت‌ها تنها مدرسه متوسطه این کشور بود. آموزش بنیادی آموزش بنیادی (به فرانسوی: ) دربرمی‌گیرد دوره پیش‌دبستانی و دوره ابتدایی. این دوره از سن ۴ سالگی اجباری است و به جای سال‌های تحصیلی، از ۴ چرخه تشکیل شده‌است: چرخه اول: کودکان ۳ تا ۵ ساله (در آغاز سال تحصیلی) — دربرمی‌گیرد آموزش پیش از مدرسه اختیاری (به فرانسوی: ) و پیش‌دبستانی اجباری (به فرانسوی: ) چرخه دوم: ۶ تا ۸ سالگی چرخه سوم: ۸ تا ۱۰ سالگی چرخه چهارم: ۱۰ تا ۱۲ سالگی (چرخه‌های دوم تا چهارم با دوره ابتدایی برابرند) این ساختار در قانون ۲۱ ژانویه ۲۰۰۹ (۱ بهمن ۱۳۸۷) معرفی شد. از سال ۱۹۹۹، یک دوره اختیاری یک‌ساله آموزش پیش از مدرسه پیش از پیش‌دبستانی اجباری دوساله وجود دارد که هدف آن بهبود اجتماعی‌شدن و یکپارچگی زبانی کودکان است. در سال تحصیلی ۲۰۱۶–۲۰۱۷، نزدیک به ۴۲٫۵ درصد از دانش‌آموزان مدارس دولتی در کلاس ششم دوره بنیادی، اتباع خارجی بودند که بیشتر آن‌ها پرتغالی بودند. پس از پایان چرخه چهارم، یک کمیسیون راهنمایی تحصیلی دربارهٔ مسیر ادامه تحصیل دانش‌آموز تصمیم می‌گیرد. دو مسیر اصلی وجود دارد: نظام کلاسیک (به فرانسوی: ): این نظام به سمت آموزش دانشگاهی گرایش دارد و آموزشی همه‌جانبه در حوزه علوم انسانی، ادبیات، ریاضیات و علوم طبیعی ارائه می‌دهد. پس از هفت سال (کلاس‌های ۷ تا ۱۳)، دانش‌آموز گواهی‌نامه پایان تحصیلات متوسطه کلاسیک (به فرانسوی: ) را دریافت می‌کند که دسترسی به تحصیلات دانشگاهی را امکان‌پذیر می‌سازد. در سه سال پایانی، هشت بخش تخصصی (زبان‌ها، ریاضی-انفورماتیک، علوم طبیعی-ریاضی، اقتصاد-ریاضی، هنرهای تجسمی، موسیقی، علوم انسانی و اجتماعی، و انفورماتیک-ارتباطات) وجود دارد. نظام عمومی (به فرانسوی: ): این نظام بر آموزش فنی و حرفه‌ای تأکید دارد اما می‌تواند دسترسی به تحصیلات عالی را نیز فراهم کند. این نظام به چهار رژیم تقسیم می‌شود: رژیم عمومی (معادل نظام کلاسیک و دسترسی به تحصیلات دانشگاهی را فراهم می‌کند) رژیم آموزش تکنسین (۵۰ درصد نظری و ۵۰ درصد عملی؛ دسترسی به تحصیلات عالی فنی را ممکن می‌سازد) رژیم حرفه‌ای که به گواهی‌نامه شایستگی فنی و حرفه‌ای (DAP) ختم می‌شود (۷۵ درصد عملی و ۲۵ درصد نظری) رژیم آمادگی، برای کسانی که هنوز الزامات آموزش بنیادی را برآورده نکرده‌اند مدارس متوسطه با گرایش دانشگاهی «لیسه» (به فرانسوی: ) نامیده می‌شوند و مدارس متوسطه فنی «لیسه فنی» (به فرانسوی: ) نام دارند. از میان این‌ها، ۴ مدرسه از وضعیت ویژه‌ای برای بهره‌گیری از شیوه‌های نوین آموزشی برخوردارند: لیسه ارمزیند، یک مدرسه تمام‌روز ، یک مدرسه دوملیتی در پرل، آلمان لیسه ورزشی، برای دانش‌آموزان فعال در ورزش در سطح بالا مدرسه «فرصت دوم» (به فرانسوی: )، برای نوجوانان یا بزرگسالانی که بدون گواهی‌نامه مدرسه را ترک کرده‌اند یکپارچگی دانش‌آموزان خارجی توزیع دانش‌آموزان کلاس ششم دوره بنیادی در ورود به آموزش متوسطه نشان می‌دهد که تفاوت چشمگیری میان دانش‌آموزان لوکزامبورگی و خارجی (به‌ویژه پرتغالی‌ها) وجود دارد. در حالی که ۴۹ درصد از دانش‌آموزان لوکزامبورگی به نظام کلاسیک (معادل دبیرستان) راه می‌یابند، این رقم برای دانش‌آموزان پرتغالی تنها ۱۰٫۹ درصد است. ناکامی دانش‌آموزان پرتغالی در دستیابی به مسیرهای تحصیلی بالاتر از دهه ۱۹۷۰ شناخته شده، اما تاکنون اقدامات اصلاحی نتایج ملموسی نداشته‌اند. نرخ ترک تحصیل در سال‌های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۰ حدود ۹ درصد و در سال ۲۰۲۱ نزدیک به ۹٫۳ درصد بوده‌است. این دانشگاه در سال ۲۰۰۳ میلادی (۱۳۸۲ خورشیدی) تأسیس شد و شعبه‌هایی در اش-سور-آلزت و شهر لوکزامبورگ دارد. این دانشگاه در سال ۲۰۲۲ حدود ۶٬۷۰۰ دانشجو داشت و در سه دانشکده در حوزه‌های علوم طبیعی، فناوری، حقوق، اقتصاد، علوم اجتماعی و تربیتی، تاریخ، علوم سیاسی، فلسفه و چندزبانگی فعالیت می‌کند. یک پردیس بین‌المللی از دانشگاه میامی (واقع در ایالات متحده آمریکا) است که در دیفردانژ قرار دارد. آموزش عالی همچنین در برخی لیسه‌های فنی در حوزه‌های مدیریت، هنر و بهداشت ارائه می‌شود. برای بورس تحصیلی دانشجویان، دولت لوکزامبورگ در سال تحصیلی ۲۰۱۰–۲۰۱۱ کمک‌های مالی مستقل از درآمد والدین را معرفی کرد و در ژوئیه ۲۰۱۴ پارلمان یک سامانه پنج‌مؤلفه‌ای از کمک‌های مالی شامل کمک پایه، کمک جابه‌جایی، کمک اجتماعی، کمک خانوادگی و وام تصویب کرد. مدارس خصوصی و بین‌المللی بخش بزرگی از مدارس لوکزامبورگ دولتی و رایگان هستند، اما برخی مدارس غیردولتی نیز وجود دارند. برخی از این مدارس برنامه درسی مشابه مدارس دولتی را ارائه می‌دهند اما شهریه دریافت می‌کنند؛ برخی دیگر برنامه درسی خارجی دارند. خانواده‌های دیگر نیز می‌توانند با پرداخت شهریه فرزندان خود را در صورت وجود ظرفیت ثبت‌نام کنند. سال بعد، زبان فرانسوی آموزش داده می‌شود در حالی که زبان تدریس همچنان آلمانی است. در مقطع متوسطه، آلمانی زبان آموزشی در لیسه‌های فنی و سال‌های اول لیسه‌های کلاسیک است. در لیسه‌های کلاسیک، دانش‌آموزان می‌توانند به اختیار لاتین، اسپانیایی یا ایتالیایی نیز بخوانند. تعداد ساعات آموزش زبان در تمام سطوح مدرسه‌ای بالاست و تقریباً ۵۰ درصد زمان آموزشی را دربر می‌گیرد. | ## بخش 2: آموزش در لوکزامبورگ | به همین ترتیب، دانشگاه لوکزامبورگ نیز «ویژگی چندزبانه» را به عنوان یکی از خصوصیات اصلی خود معرفی می‌کند و از سه زبان انگلیسی، فرانسوی و آلمانی بهره می‌گیرد. پیشینه پیشینه آموزش در لوکزامبورگ پیوند نزدیکی با دارد: این نهاد علاوه بر اینکه قدیمی‌ترین و برای مدت‌ها تنها مدرسه متوسطه کشور بود، مدتی نیز میزبان نخستین دوره‌های آموزش عالی لوکزامبورگ بود. این نهاد در سال ۱۶۰۳ به عنوان کالج یسوعیان (به فرانسوی: ) در شهر لوکزامبورگ تأسیس شد و از همین رو به لقب «کولایش» (به لوکزامبورگی: ) شهرت یافت. هنگامی که پاپ فرقه یسوعیان را در سال ۱۷۷۳ منحل کرد، این نهاد به یک کالج سلطنتی تبدیل شد که به جای یسوعیان، توسط اداره می‌شد. در سال ۱۸۰۸ به «کالج شهرداری» (به فرانسوی: ) و پس از شکست ناپلئون به «گیمنازیوم» تبدیل شد. همان سال، «دوره‌های عالی» (به فرانسوی: ) که از ۱۸۲۴ «دوره‌های آکادمیک» نامیده شدند تأسیس گردیدند: این دوره‌ها متافیزیک، منطق، علوم طبیعی و ریاضیات تدریس می‌کردند و قرار بود تا حدی جای نبود دانشگاه در لوکزامبورگ را جبران کنند. در دهه ۱۸۳۰، در دوران انقلاب بلژیک، تمایزی در سال‌های بالاتر آتنه میان «گیمنازیوم» برای دانش‌آموزان متقاضی دانشگاه و «مدرسه میانی» (به فرانسوی: ) یا مدرسه صنعتی و بازرگانی برای دیگران ایجاد شد. انقلاب بلژیک در سال ۱۸۳۰، بخش بزرگی از لوکزامبورگ (به استثنای پایتخت) از انقلاب بلژیک علیه پادشاه هلند ویلم یکم حمایت کرد. در پی آن بود که از رفتن جوانان لوکزامبورگی به دانشگاه‌های بلژیکی که کانون احساسات انقلابی ضد هلندی بودند جلوگیری کند. از سال ۱۸۳۲، مدارک دانشگاهی بلژیکی دیگر در لوکزامبورگ معتبر نبودند و فرمان ۱۸۳۵ دانشجویان لوکزامبورگی را ملزم می‌کرد که تنها در دولت‌های کنفدراسیون آلمان تحصیل کنند. این سیاست آلمانی‌سازی با اصلاحات فریدمان در سال ۱۸۳۷ ادامه یافت که هدفش تبدیل به مدرسه آمادگی برای دانشگاه‌های آلمانی بود و دوره‌های آکادمیکی را که از ۱۸۱۷ وجود داشتند لغو کرد.Elz, Marco. 44-49 هنگامی که کشور در سال ۱۸۳۹ مستقل شد — در حالی که همچنان در اتحاد شخصی با پادشاه هلند باقی ماند — نیاز به نهادهای اداری و سیاسی خود داشت. یکی از مشکلات اصلی، آموزش نخبگان آینده‌ای بود که جای مأموران خارجی را می‌گرفتند. اقدامات ویلم یکم در سال‌های ۱۸۳۵ و ۱۸۳۷ نظام آموزشی را به سمت آلمان هدایت کرده بود، اما ماهیت جغرافیایی خاص کشور ایجاب می‌کرد که پیوندهایی با کشورهای فرانسوی‌زبان نیز برقرار شود. ویلم دوم در سال ۱۸۴۰ به تخت نشست و به سیاست‌های واکنشی و آلمانی‌سازی پدرش پایان داد. قانون اساسی ۱۸۴۱ آزادی انتخاب دانشگاه را مجاز کرد و پایه‌ای برای سیاست آموزشی‌ای گذاشت که ویژگی‌های خاص کشور را در نظر می‌گرفت. اصلاحات پیش رو از سوی لیبرال‌ها پشتیبانی می‌شد اما با مخالفت طرفداران اصلاحات فریدمان روبه‌رو بود. در حالی که همه پذیرفته بودند که تأسیس یک دانشگاه کامل در دوک‌نشین بزرگ عملی نیست، چگونگی سازماندهی آموزش عالی محل اختلاف بود. جناح مذهبی از نظام آلمانی حمایت می‌کرد در حالی که مدل بلژیکی پشتیبانی لیبرال‌ها را داشت. این نظام اخیر که سرانجام توسط لوکزامبورگ برگزیده شد، امتحانات دانشگاهی را به هیئتی از استادان و افراد دانشمند و معتبر از قشرها مختلف جامعه می‌سپرد. برای دولت، امتحانات آکادمیک موضوعی بود مربوط به حاکمیت ملی که نمی‌شد آن را به دانشگاه‌های خارجی واگذار کرد. قانون آلی ۱۸۴۸ نظام مدارک دانشگاهی و دوره‌های عالی در قانون آلی ۲۳ ژوئیه ۱۸۴۸ سازماندهی شد: آتنه دوره‌های عالی برای دریافت درجه «کاندیدا» (که تنها پس از یک سال به دست می‌آمد) در علوم طبیعی و ریاضیات از یک سو، و فلسفه و ادبیات از سوی دیگر برگزار می‌کرد. مدارک باید توسط هیئت‌های امتحانی در لوکزامبورگ اعطا می‌شدند و مدارک خارجی در دوک‌نشین بزرگ معتبر نبودند. با این حال، قانون دانشجویان را ملزم می‌کرد که در دانشگاه‌های خارجی هم درس بخوانند، اما محتوای آن‌ها توسط هیئت‌های لوکزامبورگی آزموده می‌شد. از سال ۱۸۸۲، نیاز به اصلاح آموزش متوسطه بحثی را دربارهٔ ماهیت و هدف دوره‌های عالی برانگیخت. این بحث در اوایل قرن بیستم دوباره شعله‌ور شد اما احساسات ملی غلبه کرد: کنار گذاشتن دوره‌های عالی به معنای رها کردن بخشی از استقلال ملت لوکزامبورگ تلقی می‌شد. دوره‌های عالی و هیئت‌های امتحانی فارغ‌التحصیلان سال آخر گیمنازیوم در آتنه عمدتاً در دوره‌های عالی ادامه تحصیل می‌دادند. جو آشنا، صرفه‌جویی در هزینه و این واقعیت که همان استادان در هیئت‌های امتحانی بودند از دلایل این امر بود. تا سال ۱۸۸۴، بخش ادبیات غالب بود و دانشجویان حقوق، زبان‌شناسی یا الهیات در آن شرکت می‌کردند. این دوره‌ها که پس از یک امتحان ورودی قابل دسترس بودند، در ساختمان آتنه — یک مدرسه متوسطه — برگزار می‌شدند و به اعطای برخی مدارک می‌انجامیدند، اما روشن نبود که آیا این‌ها ادامه آموزش متوسطه هستند یا آغاز آموزش عالی. | ## بخش 3: آموزش در لوکزامبورگ | مدیر آتنه در سال ۱۸۸۲ آن‌ها را «نهادی دوگانه» میان آموزش متوسطه و عالی توصیف کرد؛ بیست سال بعد، هیئت داروسازی آن‌ها را «مسخره‌ای، کاریکاتوری از دوره‌های دانشگاهی» نامید. پس از ۱۸۴۸، آتنه از سه مؤسسه تشکیل می‌شد: دوره‌های عالی، گیمنازیوم و مدرسه صنعتی. مجلس نمایندگان در سال ۱۸۹۲ این موضوع را بررسی کرد و در نهایت تصمیم گرفت که یک مجموعه دوره‌های عالی وجود دارد. در حالی که بسیاری از پذیرفتن آن امتناع می‌کردند، این دوره‌ها به سختی الزامات تحصیلات دانشگاهی را برآورده می‌ساختند. درجه «کاندیدا» تا سال ۱۸۵۷ برای تدریس کافی بود، پس از آن دکترا برای بسیاری از مشاغل تدریسی الزامی شد و از سال ۱۸۷۴ قانوناً اجباری گردید. نرخ رد شدن در امتحانات هیئت‌های لوکزامبورگی در ابتدا پایین بود اما به تدریج افزایش یافت و در سال‌های ۱۹۰۱–۱۹۰۲ به ۵۰ درصد رسید. ترکیب هیئت‌های امتحانی مشکل‌ساز بود: بدون دانشگاه، کشور تعداد کافی استاد با سطح آکادمیک نداشت. اصلاحات پیرامون آغاز قرن بیستم در اواخر قرن نوزدهم، طبقه سیاسی دریافت که نظام آموزشی سنتی با نیازهای جامعه صنعتی سازگار نیست. دولت بارون (۱۸۷۴–۱۸۸۵) با اصلاح آموزش ابتدایی با معرفی تحصیل اجباری علی‌رغم مخالفت نمایندگان محافظه‌کار، گامی مهم برداشت. غیبت از مدرسه به‌ویژه در مناطق روستایی که کودکان در مزارع کار می‌کردند بسیار رایج بود. «قانون کیرپاخ» (به فرانسوی: ) مصوب ۱۰ آوریل ۱۸۸۱ (۲۱ فروردین ۱۲۶۰) — به نام ، مدیرکل کشور — حضور اجباری در مدرسه را برای کودکان ۶ تا ۱۲ ساله الزامی کرد.Thewes, Guy. قانون همچنین نظام واحدی از مدارس دولتی را پیش‌بینی کرد و سازماندهی آموزش را وظیفه دولت قرار داد، در حالی که کلیسا همچنان نفوذ خود را در آموزش حفظ کرد. دولت (۱۸۸۸–۱۹۱۵) از طریق اصلاحی فراگیر در نظام آموزشی کوشید به تغییرات جامعه پاسخ دهد. ایشن از تخصصی‌سازی مدارس دفاع می‌کرد: آتنه لوکزامبورگ برای متقاضیان دانشگاه، مدرسه صنعتی برای مشاغل فنی، مدرسه کشاورزی برای پسران کشاورزان و مدرسه صنایع دستی برای پسران پیشه‌وران. قانون ۱۸۹۲ مدرسه صنعتی و بازرگانی را از آتنه جدا کرد و یک بخش بازرگانی به آن افزود. در سال ۱۹۰۸ این مدرسه به نقل مکان کرد و بعداً به لیسه پسران لوکزامبورگ تبدیل شد. در دوران دولت ایشن شمار دانش‌آموزان مدرسه متوسطه از ۸۷۵ نفر در سال‌های ۱۸۷۹–۱۸۸۰ به ۲۵۰۰ نفر در سال‌های ۱۹۱۹–۱۹۲۰ افزایش یافت. در سال ۱۸۹۱، خواهران دکترین مسیحی با دعوت دولت یک مدرسه کشاورزی خانگی برای دختران جوان گشودند. در نیمه دوم قرن نوزدهم، اشترناخ و دیکیرش هریک یک «پیش‌گیمنازیوم» دریافت کردند که زیر نظر مدیر آتنه کار می‌کرد. بعدها این نهادها نیز مستقل شدند و آتنه کنترل محکم خود بر آموزش متوسطه و عالی لوکزامبورگ را از دست داد. بحث‌برانگیزترین بخش آن، عقب‌نشینی موضع کلیسا در مدارس بود: دیگر معلمان برای استخدام نیازی به گواهی اخلاقی از کشیش خود نداشتند و ملزم به تدریس آموزش دینی نبودند. در حالی که در بقیه اروپا دانشگاه‌ها درهای خود را به روی زنان می‌گشودند، لوکزامبورگ در این زمینه دیر اقدام کرد. تأسیس دو لیسه برای دختران جوان در سال‌های ۱۹۰۹ و ۱۹۱۱ نشان‌دهنده نگرانی دولت از دادن دسترسی دختران به بخش لاتین بود که تنها راه ورود به دانشگاه‌ها محسوب می‌شد. تنها پس از جنگ جهانی اول، هنگامی که زنان حق رأی گرفتند، نخستین زنان در امتحانات مدارک آکادمیک شرکت کردند. نفوذ مذهبی دولت و لیبرال‌های طبقه متوسطی که حکومت را اداره می‌کردند به شدت از اجازه دادن برای گشایش مدارس غیردولتی — آن‌گونه که کلیسا خواستار آن بود — خودداری کردند. دانشجویان دوره‌های عالی ملزم بودند در مراسم مذهبی شرکت کنند و هر یکشنبه و پنجشنبه به مراسم کلیسا و اعتراف بروند. برخی درس‌های فلسفه را که محکم در دست واعظان فیلسوف بود «دوره الهیاتی پنهان» می‌نامیدند. در سال ۱۹۰۳، مدیر آتنه کوشید از شرکت دانشجویان در کنفرانسی دربارهٔ شکل‌گیری جهان که توسط یک استاد بروکسلی ارائه می‌شد جلوگیری کند. | ## جمع‌بندی | برای برخی چنین می‌نمود که نگه داشتن دوره‌های عالی وسیله‌ای برای کنترل ایدئولوژی دانشجویان بود.