موضوع مقاله: گواپو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # گواپو | مقدمه: گواپو (، جمع: گواپی -guappi-) یک اصطلاح تاریخی و غیررسمی مرتبط با خرده‌فرهنگ جرم بین ایتالیایی‌ها است و اصطلاح خطاب در زبان ناپولی است که تقریباً معادل یا به معنای اراذل و اوباش، متکبر، جاکش، لاف‌زن یا گردن‌کلفت است. | ## بخش 1: گواپو | اگرچه امروزه این کلمه اغلب برای اشاره به عضوی از کامورا، سازمانی شبیه مافیای سیسیل در منطقه کامپانیا و پایتخت آن ناپل در ایتالیا، استفاده می‌شود، اما «گواپریا» (یا «گواپاریا»؛ یعنی خرده فرهنگ گواپو) پیش از کامورای مدرن وجود داشته و در اصل یک خرده فرهنگ جنایی متفاوت و جداگانه بوده که خود را بسیار مستقل از کامورا می‌دانسته است. از نظر تاریخی، «گواپو» به یک خرده‌فرهنگ نسبتاً منسجم در قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم اشاره داشت که در منطقه ناپل و تا حد کمتری در مناطق مجاور جنوب ایتالیا رونق داشت. این خرده فرهنگ به‌طور کلیشه‌ای شامل نوعی جنایتکار، دلال، یاغی و گردن‌کلفتِ پر سر و صدا، ژیگول (خوش‌پوش)، متکبر، آزاده و خشن اما شیک‌پوش بود که با این وجود تا حدودی از یک کد افتخار جوانمردی پیروی می‌کرد. ریشه‌شناسی این کلمه به احتمال زیاد از اسپانیایی guapo (جنوب ایتالیا قرن‌ها تحت حکومت اسپانیا بود) به معنای جسور، زیبا یا فرد متظاهر گرفته شده است و در نهایت از لاتین vappa به معنای شراب بی‌مزه یا رذل گرفته شده است. این کلمه همچنین ممکن است از گاردونا (Garduña)، یک سازمان جنایی خیالی در اسپانیا که گفته می‌شود پیش‌ساز کامورا بوده است، گرفته شده باشد. گاردونا از «guapos» تشکیل شده بود، که عموماً شمشیرزنان خوب، آدمکش‌های جسور و راهزنان متعهد بودند. | ## بخش 2: گواپو | ویژگی‌ها اگرچه این اصطلاح امروزه اغلب به یکی از اعضای کامورا (یعنی یک کاموریستا) اشاره دارد، اما شخصیت تاریخی «guappo» لزوماً مترادف با کاموریستا نیست. این یک شخصیت تاریخی در منطقه ناپلی است که با ظاهر شیک یا بیش از حد شیک‌پوشش، ژست غیرمعمولش که توجه را به خود جلب می‌کند و مراقبت خاصی که از بدن و صورت خود نشان می‌دهد، قابل تشخیص است. گواپو را می‌توان بر اساس لباس‌هایی که می‌پوشید، به عنوان «ساده» یا «شیک» توصیف کرد: اولی لباس‌های مجلل و پر زرق و برق را ترجیح می‌داد در حالی که دومی عاشق پوشیدن لباس‌های بهترین خیاط‌های ناپل بود. در ابتدا، گواپو یک روح نسبتاً خشن و آزاد بود؛ آزاد از قانون و همچنین کامورای «رسمی»، با اصول شرافت خاص خود، همزمان یک اخاذ، جنایتکار و اغلب یک جاکش، در عین حال یک اصلاح‌کننده اشتباهات محله محلی و حامی هنرمندان خواننده کافه. پس از اولین محاکمه دسته جمعی علیه کامورا در سال‌های ۱۹۱۱–۱۹۱۲ و ظهور حکومت فاشیستی، کامورا به عنوان یک سازمان تقریباً نابود شد. پس از جنگ جهانی دوم، با بازگشت کامورا، شخصیت گواپو سرانجام در این سازمان ادغام شد. | ## بخش 3: گواپو | او با پوپتا مارسکا ازدواج کرده بود و به خاطر سیلی زدن علنی به رئیس مافیای آمریکایی، لاکی لوچانو، در پیست اسب‌دوانی آگنانو مشهور بود. (در واقع، مجرم فرانچسکو پیروتزی، معروف به «سیچیلو 'o francese'»، یکی از افراد رئیس کامورا آلفردو مایستو بود) در هنر و فرهنگ عامه گواپو در درام، موسیقی و ادبیات ناپلی، مانند آهنگ ناپلی «گواپاریا» اثر شاعر لیبرو بوویو، در آثار نویسنده رافائله ویویانی، و روزنامه‌نگاران فردیناندو روسو و ماتیلده سرائو حضور دارد. کمدین توتو نقش یک فرد عادی را که توسط یک «گواپو» مورد آزار و اذیت قرار گرفته بود، در فیلم کمدی ایتالیایی به کارگردانی ویتوریو دسیکا طلای ناپل در سال ۱۹۵۴ بازی کرد. گذار از «گواپاریا» به «کامورا» در اواسط قرن بیستم در چندین فیلم سینمایی با بازی بازیگر و خواننده ایتالیایی «ماریو مرولا (خواننده)» به تصویر کشیده شده است. | ## جمع‌بندی | در فیلم آمریکایی پدرخوانده: قسمت دوم محصول ۱۹۷۴، شخصیت دون فانوچی در حالی به تصویر کشیده می‌شود که مانند یک «گواپو» ی کلیشه‌ای لباس می‌پوشد و خودش را به نمایش می‌گذارد.