موضوع مقاله: پخش کردن (شبکه رایانه‌ای) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پخش کردن (شبکه رایانه‌ای) | مقدمه: چپ|border| 250px در شبکه رایانه ای، مخابرات و نظریه اطلاعات، پخش کردن یا انتشار روشی برای انتقال پیام به تمام گیرندگان به‌طور همزمان است. | ## بخش 1: پخش کردن (شبکه رایانه‌ای) | پخش کردن می‌تواند به عنوان یک عملیات در لایهٔ بالای شبکه مثلاً در یک برنامه انجام شود، به عنوان مثال، پخش کردن در رابط ارسال پیام؛ یا ممکن است یک عملیات در لایهٔ پایین شبکه باشد، به عنوان مثال پخش کردن در اترنت. ارتباط همه به همه یک روش ارتباطی رایانه ای است که در آن هر فرستنده پیام‌ها را به همه گیرندگان یک گروه منتقل می‌کند. این روش، متفاوت با روش نقطه به نقطه است که در آن هر فرستنده تنها با یک گیرنده ارتباط برقرار می‌کند. روش‌های آدرس دهی چهار روش اصلی آدرس دهی در پروتکل اینترنت وجود دارد: RoutingSchemes|left تک پخشی با استفاده از ارتباط یک به یک بین فرستنده و مقصد، پیامی را به یک گره خاص تحویل می‌دهد: هر آدرس مقصد به‌طور منحصر به فرد یک نقطه پایانی گیرنده را شناسایی می‌کند. پخش کردن با استفاده از ارتباط یک به همه، پیامی را به تمام گره‌های شبکه ارائه می‌کند. یک دیتاگرام (یا بسته) از یک فرستنده به تمام نقاط انتهایی احتمالاً چندگانه مرتبط با آدرس پخش هدایت می‌شود. شبکه به‌طور خودکار دیتاگرام‌ها را در صورت نیاز بازپخش می‌کند تا به تمام گیرندگان در محدوده پخش دسترسی پیدا کند، که عموماً یک زیرشبکه کامل شبکه است. | ## بخش 2: پخش کردن (شبکه رایانه‌ای) | چندپخشی پیامی را به گروهی از گره‌ها که علاقه‌مندی خود را برای دریافت پیام ابراز کرده‌اند، ارائه می‌دهد. چندپخشی با پخش متفاوت است زیرا آدرس مقصد زیرمجموعه ای از گره‌های قابل دسترسی را مشخص می‌کند، نه لزوماً همه. هریابی یک پیام را به هر یک از گروه‌های گره ارائه می‌دهد، الگوریتم مسیریابی، گیرنده واحدی را از هر گروه انتخاب می‌کند که بر اساس فاصله یا اندازه‌گیری هزینه، نزدیک‌ترین گیرنده است. بررسی اجمالی در شبکه‌های رایانه ای، پخش کردن به معنای انتقال یک بسته به نحوی است که توسط همه دستگاه‌های موجود در شبکه دریافت شود. پخش کردن عمومی‌ترین روش ارتباطی است، و همچنین فشرده‌ترین است، به این معنا که ممکن است پیام‌های زیادی تقاضا شود و بسیاری از دستگاه‌های شبکه درگیر شوند. این روش برخلاف آدرس دهی تک پخشی است که در آن میزبان دیتاگرام‌ها را تنها به یک میزبان دیگر می‌فرستد که با یک آدرس منحصر به فرد شناسایی می‌شود. در «همه پراکندگی» پیام‌ها برای هر گیرنده مجزا هستند، در «همه پخش ای» پیام‌ها یکسان هستند. | ## بخش 3: پخش کردن (شبکه رایانه‌ای) | پروتکل اینترنت نسخه 4 (IPv4)، که پروتکل اصلی شبکه ای است که امروزه در اینترنت و همه شبکه‌های متصل به آن استفاده می‌شود، از پخش پشتیبانی می‌کند، اما «دامنه پخش»، زیرشبکهٔ (subnet) میزبانِ (host) پخش است که معمولاً کوچک است؛ هیچ راهی برای پخش کردن در سراسر شبکه اینترنت وجود ندارد. پخش کردن عمدتاً به فناوری‌های شبکه محلی (LAN) محدود می‌شود، به ویژه اترنت و حلقه توکن، که در آن تأثیر عملکرد پخش کردن به اندازه یک شبکهٔ گسترده زیاد نیست. جانشین IPv6، IPv4 پخش کردن را روی خود اجرا نمی‌کند تا از ایجاد اختلال بر روی تمامی گره‌های شبکه در زمانی که فقط تعداد کمی ممکن است به یک سرویس خاص علاقه‌مند باشند، جلوگیری کند. در عوض IPv6 به آدرس دهی چندپخشی متکی است - یک روش مسیریابی شبیه مفهوم یک به چند. چندپخشی مجموعه گیرنده‌ها را محدود به گیرنده‌هایی می‌کند که به یک گروه گیرنده چندپخشی خاص می‌پیوندند. هر دوی اترنت و IPv4 از یک «آدرس پخش همه_یک» برای نشان دادن بسته پخش استفاده می‌کنند. | ## جمع‌بندی | پخش کردن ممکن است برای انجام یک نوع حمله بندآوری خدمات (DoS) به نام حمله اسمورف (Smurf) مورد سوء استفاده قرار بگیرد.