موضوع مقاله: کریسمس در ایتالیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کریسمس در ایتالیا | مقدمه: اصطلاح ایتالیایی از واژه لاتین گرفته شده است که به معنای واقعی کلمه به معنای «تولد» است، (کریسمس و تعطیلات) و فلیس ناتاله . | ## بخش 1: کریسمس در ایتالیا | یکی از اولین نمونه‌های هنری میلاد مسیح در دخمهٔ رومی سنت ولنتاین در اوایل مسیحیت یافت شد. اولین صحنهٔ فصلی میلاد مسیح، که به نظر می‌رسد نمایشی بوده است تا مجسمه‌سازی، به سن فرانسیس آسیزی (متوفی ۱۲۲۶) نسبت داده می‌شود. به نظر می‌رسد اولین درخت کریسمس در ایتالیا به دستور ملکه مارگاریتا، در اواخر قرن نوزدهم در کاخ کوئیرینال برپا شد. در ایتالیا، قدیمی‌ترین بازار کریسمس، بازار بولونیا در نظر گرفته می‌شود که برای اولین بار در قرن هجدهم برگزار شد و به جشن سنت لوسی مرتبط است. حاملان معمول هدایای دوره کریسمس در ایتالیا عبارتند از سنت لوسی (۱۳ دسامبر)، کودکی مسیح، باببو ناتاله (نامی که به بابانوئل داده شده است) و در روز ظهور، بفانا. یک غذای محبوب روز کریسمس در ناپل و جنوب ایتالیا مارماهی یا کاپیتونه است که یک مارماهی ماده است. شام روز کریسمس به‌طور سنتی شامل غذاهای کریسمسی معمول ایتالیایی مانند آگنولینی، کاپلتی، آگنولوتی پاوسی، پانتونه، پاندورو، تورونه، پانفورته، استروفولی، موستاچیولی، بیسیولا، کاوالوچی، ونزیانا، پیتزا، زلتن یا غذاهای دیگر، بسته به غذاهای منطقه‌ای، است. کریسمس در ۲۵ دسامبر با یک ناهار خانوادگی جشن گرفته می‌شود که شامل انواع مختلف پاستا و غذاهای گوشتی، پنیر و شیرینی‌های محلی نیز می‌شود. کلیسای کاتولیک ۲۵ دسامبر را به عنوان تاریخ رسمی کریسمس تعیین کرد و آن را با جشنواره رومی سول اینویکتوس (تولد "خورشید شکست‌ناپذیر") که تقریباً در همان زمان جشن گرفته می‌شد، هماهنگ کرد. سول اینویکتوس، «خورشید شکست‌ناپذیر» یا «خورشید فتح‌نشده»، خدای رسمی خورشید در اواخر امپراتوری روم و نسخهٔ بعدی خدای سول بود. امپراتور اورلیان در سال ۲۷۴ میلادی فرقهٔ خود را احیا کرد و سول اینویکتوس را به عنوان خدای اصلی امپراتوری ارتقا داد. از اورلیان به بعد، سول اینویکتوس اغلب بر روی سکه‌های امپراتوری ظاهر می‌شد، که معمولاً با تاج خورشید و در حال راندن ارابه‌ای اسبی در آسمان نشان داده می‌شد. برجستگی او تا زمانی که امپراتور کنستانتین اول مسیحیت را قانونی و بت‌پرستی را محدود کرد، ادامه داشت. آخرین کتیبهٔ شناخته‌شده‌ای که به سول اینویکتوس اشاره دارد، مربوط به سال میلادی است. ۳۸۷، اگرچه در قرن پنجم میلادی به اندازه کافی پیرو وجود داشت که متکلم مسیحی، آگوستین، لازم دید علیه آنها موعظه کند. در دیدگاه سنتی، خورشید اینویکتوس دومین خدای خورشید از دو خدای خورشید مختلف در روم بود. اولین مورد از این خدایان، خورشید ایندیگس یا خورشید سول، به عنوان یک خدای اولیه رومی با اهمیت کم شناخته می‌شد که فرقه‌اش تا قرن اول میلادی از بین رفته بود. از سوی دیگر، خورشید اینویکتوس یک خدای خورشید سوری بود که فرقه‌اش برای اولین بار در روم تحت حکومت هلیوگابال ترویج شد، اما موفقیتی نداشت. حدود پنجاه سال بعد، در سال ۲۷۴ میلادی، اورلیان آیین خورشید اینویکتوس را به عنوان یک دین رسمی تأسیس کرد. هرگز در مورد اینکه او کدام خدای خورشید سوری ممکن است بوده باشد، اجماعی وجود نداشته است: برخی از محققان خدای آسمان امسا، الاگابال، را انتخاب کردند در حالی که برخی دیگر مالاکبل پالمیرا را ترجیح دادند. در دیدگاه تجدیدنظرطلبان، تنها یک آیین خورشید در روم وجود داشت که از دوران سلطنت تا پایان دوران باستان ادامه داشت. حداقل سه معبد سول در روم وجود داشت که همگی در دوران امپراتوری فعال بودند و قدمت همه آنها به اوایل جمهوری برمی‌گشت.p. پادشاهی ایتالیا پایتخت خود را به رم منتقل کرد و کلیسای کاتولیک هرگونه قدرت دنیوی باقی مانده را از دست داد. شکست پاپ توسط پادشاهی ایتالیا منجر به دوره‌ای طولانی از خصومت بین قدرت‌های کلیسایی و ایتالیایی شد. | ## بخش 2: کریسمس در ایتالیا | این امر منجر به این شد که کلیسای کاتولیک به پیروان خود پیشنهاد دهد که در امور کشور شرکت نکنند و در نتیجه سیاست ایتالیا سکولاریزه شود. پادشاهی ایتالیا و کلیسای کاتولیک با انعقاد پیمان لاتران، دوباره به ایتالیای فاشیست نزدیک شدند. از جمله موارد دیگر، این پیمان امکان تأسیس شهر واتیکان، یک کشور کوچک که سریر مقدس بر آن صلاحیت کامل دارد، را فراهم کرد. پیمان لاتران پس از سقوط فاشیسم و تأسیس جمهوری پابرجا ماند و در سال ۱۹۸۴ به‌طور قابل توجهی اصلاح شد. این رسم به سنت فرانسیس آسیزی نسبت داده می‌شود که در سال ۱۲۲۳، اولین صحنهٔ زندهٔ تولد مسیح را در گرچیو خلق کرد تا به زنده کردن داستان کریسمس برای مردم کمک کند. با گذشت زمان، پرسپه به یک سنت محبوب تبدیل شد و خانواده‌ها و شهرها نمایش‌های پیچیده‌ای از تولد مسیح خلق کردند. ناپل به ویژه به خاطر پرسپه (جمع پرسپه) پر زرق و برق خود مشهور است، که اغلب شامل طیف گسترده‌ای از چهره‌ها و حتی صحنه‌هایی از زندگی روزمره از ناپل قرن ۱۸ است. تزئینات کریسمس، از جمله صحنه تولد و همچنین درخت کریسمس، معمولاً در این روز برپا می‌شوند. تزئینات کریسمس، از جمله صحنه تولد و همچنین درخت کریسمس، معمولاً در این روز برپا می‌شوند. در ایتالیا، روز سنت استفان در سال ۱۹۴۷ به یک تعطیل عمومی تبدیل شد، در حالی که پیش از آن یک روز کاری عادی بود؛ کلیسای کاتولیک نیز آن را به عنوان یک تعطیل مذهبی جشن می‌گیرد، حتی اگر مانند آلمان و سایر کشورهای آلمانی زبان، به عنوان یک دستور مذهبی نباشد. دلیل تعطیلی عمومی در ایتالیا، که با وجود شهرت این قدیس، توسط کلیسای کاتولیک الزامی نیست، را می‌توان در قصد طولانی‌تر کردن تعطیلات کریسمس و ایجاد دو تعطیلات عمومی متوالی جستجو کرد، که در مورد دوشنبه عید پاک، یک تعطیلات غیرمذهبی نیز اتفاق می‌افتد. هدایای کودکان توسط بابانوئل (به نام باب‌ناتاله) یا طبق روایات قدیمی‌تر، توسط خود عیسی نوزاد زیر درخت کریسمس گذاشته می‌شود. در برخی مناطق، کودکان زودتر (در روز سنت لوسی) یا دیرتر (در روز تجلی مسیح) هدایا دریافت می‌کنند. در ۶ ژانویه (تجلی مسیح، در زبان ایتالیایی ، اپیفانیا) معمولاً تزئینات برداشته می‌شود و در برخی مناطق، عروسک‌های زن بر روی توده‌ای از آتش (به نام فالو) سوزانده می‌شوند تا علاوه بر پایان دوره کریسمس، نماد مرگ سال کهنه و آغاز سال نو باشند. کریسمس در ایتالیا به شیوه‌ای مشابه سایر کشورهای اروپای غربی جشن گرفته می‌شود، با تأکید فراوان بر معنای مسیحی این تعطیلات و برگزاری آن توسط کلیسای کاتولیک، که با سنت هنوز گسترده برپایی مراسم «پرِسپِپه» ، سنتی که توسط سنت فرانسیس آسیزی آغاز شد، تقویت می‌شود. شرکت در مراسم عشای ربانی نیمه‌شب در شب کریسمس و انجام رسم قدیمی پرهیز از گوشت در آن روز (اما نه روزه گرفتن، که توسط کلیسای ارتدکس شرقی رعایت می‌شود) کاملاً رایج است. شام روز کریسمس به‌طور سنتی شامل غذاهای مخصوص کریسمس ایتالیایی مانند آگنولینی، کاپلتی، آگنولوتی پاوزی، کاپون، بره، مارماهی، پانتونه، پاندورو، تورونه، پانفورته، استروفولی، موستاچیولی، بیسیولا، کاوالوچی، ونزیانا، پیزل، زلتن یا غذاهای دیگر، بسته به غذاهای منطقه‌ای، می‌شود. کریسمس در ۲۵ دسامبر با یک ناهار خانوادگی جشن گرفته می‌شود که شامل انواع مختلف پاستا و غذاهای گوشتی، پنیر و شیرینی‌های محلی نیز می‌شود. در ۲۴ دسامبر، شب کریسمس، مراسم عشای ربانی شب کریسمس که به آن مراسم نیمه‌شب نیز می‌گویند، برگزار می‌شود. در شب ۳۱ دسامبر، شب سال نو، در مراسم عشای ربانی شامگاهی مربوط به بزرگداشت مریم، مادر خدا، معمولاً سرود تِ دئوم به نشانهٔ خشنودی از سال گذشته خوانده می‌شود. روز سن استفان در ایتالیا، روز سنت استفان در سال ۱۹۴۷ به یک تعطیل عمومی تبدیل شد، در حالی که پیش از آن یک روز کاری عادی بود؛ کلیسای کاتولیک نیز آن را به عنوان یک تعطیل مذهبی جشن می‌گیرد، حتی اگر مانند آلمان و سایر کشورهای آلمانی زبان، به عنوان یک دستور مذهبی نباشد. دلیل تعطیلی عمومی در ایتالیا، که با وجود شهرت این قدیس، توسط کلیسای کاتولیک الزامی نیست، را باید در قصد طولانی‌تر کردن تعطیلات کریسمس و ایجاد دو تعطیلات عمومی متوالی جستجو کرد، که در مورد دوشنبه عید پاک، یک تعطیلات غیرمذهبی، نیز اتفاق می‌افتد، اما فقط می‌خواهد عید پاک را طولانی‌تر کند. یکی از قدیمی‌ترین نمونه‌های هنری از میلاد مسیح در دخمه رومی سن ولنتاین در اوایل مسیحیت یافت شد. اولین صحنهٔ فصلی میلاد مسیح، که به نظر می‌رسد نمایشی و نه مجسمه‌سازی بوده است، به سنت فرانسیس آسیزی نسبت داده می‌شود. | ## بخش 3: کریسمس در ایتالیا | در ایتالیا، سنت‌های منطقه‌ای گهواره‌ای مانند گهوارهٔ بولونیایی، گهوارهٔ جنوایی و گهوارهٔ ناپلیایی گسترش یافت. این صحنه‌ها ممکن است نمایش‌های مفصلی باشند که نه تنها صحنهٔ کلاسیک میلاد مسیح، بلکه یک روستای روستایی قرن نوزدهمی را نیز به تصویر می‌کشند، به همراه صنعتگرانی با لباس‌های سنتی که در حال کار در حرفهٔ خود هستند. این نمایش‌ها بازدیدکنندگان زیادی را به خود جذب می‌کنند و از طریق RAI، شرکت پخش عمومی ملی ایتالیا، پخش تلویزیونی شده‌اند. در سال ۲۰۱۰، شهر قدیمی ماترا، باسیلیکاتا، میزبان بزرگ‌ترین صحنهٔ زندهٔ میلاد مسیح در آن زمان بود که در مرکز تاریخی، ساسی، اجرا شد. به نظر می‌رسد اولین درخت کریسمس در ایتالیا به دستور ملکه مارگاریتا، در اواخر قرن نوزدهم، در کاخ کوئیرینال برپا شد. در دوران فاشیسم، این رسم مورد انتقاد و مخالفت قرار گرفت (چون تقلیدی از یک سنت خارجی تلقی می‌شد) و صحنهٔ معمول تولد عیسی مسیح در ایتالیا ترجیح داده می‌شد. در سال ۱۹۹۱، درخت کریسمس گوبیو، با ارتفاع ۶۵۰ متر و تزئین شده با بیش از ۷۰۰ چراغ، به عنوان بلندترین درخت کریسمس جهان در کتاب رکوردهای گینس ثبت شد. با این حال، سنت بازارها به ویژه از دهه ۱۹۹۰ قرن بیستم، با تولد اولین بازارهای مدرن، در ایتالیا گسترش یافته است: در میان این بازارها، اولین بازار، بازار بولزانو بود که در سال ۱۹۹۱ تأسیس شد و پس از آن بازارهای دیگری در منطقه آلتو آدیجه، به ویژه در مرانو، برسانونه، ویپیتنو و برونیکو برپا شدند. در ناپل، جایی که سنت صحنه میلاد مسیح ناپلی قرن‌هاست که مشهور است، نمایشگاه صحنه‌های میلاد مسیح ساخته شده در مغازه‌های صنایع دستی شهر هر ساله در خیابان سن گرگوریو آرمنو برگزار می‌شود. بازارهای کریسمس در میدان ناوونا در رم، در ورونا، در گوبیو، در آلبروبلو، در آئوستا، در تورینو، در آستی، در آرتزو، در فلورانس، در تریست، در لیویگنو، در سانتا ماریا ماگیوره، آرکو، و در سانتا ماریا ماگیوره، آرکو، و در بازارهای کریسمس قابل توجه هستند. حاملان هدایا حاملان معمول هدایای دوران کریسمس در ایتالیا عبارتند از سنت لوسی (۱۳ دسامبر)، مسیح کودک، باببو ناتاله (نامی که به بابانوئل داده شده است) و در روز ظهور و تجلی عیسی، بفانا. سنت لوسی سنت لوسی، حامل سنتی هدایا در برخی مناطق شمال ایتالیا، مانند ورونا، لودی، کرمونا، پاویا، برشا، برگامو و پیاچنزا، در شب بین ۱۲ و ۱۳ دسامبر است. طبق سنت ایتالیایی، سنت لوسی سوار بر الاغ خود ظاهر می‌شود و بچه‌ها باید یک فنجان چای برای سنت و یک بشقاب آرد برای حیوان بگذارند. چهار انجیل رسمی که امروزه مورد قبول اکثر مسیحیان هستند، هیچ روایتی از سال‌های بین نوزادی عیسی و پیدا شدن در معبد در ۱۲ سالگی او ندارند. چندین تصویر مهم تاریخی از مسیح کودک توسط پاپ تاجگذاری شده‌اند، از جمله بامبینو گسو دی آرنتزانو و سانتو بامبینو آراکوئلی (هر دو در ایتالیا)، عیسی نوزاد پراگ (جمهوری چک) و سانتو نینو د سبو (فیلیپین). بفانا یکی از چهره‌های شاخص فولکلور کریسمس ایتالیا، بفانا است که به صورت جادوگر پیری سوار بر جارو به تصویر کشیده می‌شود و در ۶ ژانویه، روز تجلی مسیح، به عنوان حامل هدایا ظاهر می‌شود. طبق سنت، این شخصیت برای بچه‌های خوب هدیه (معمولاً شیرینی داخل جوراب) و برای بچه‌های بد زغال سنگ می‌آورد. بفانا، که نامش شکل تغییر یافته کلمه اپیفانیا است، شخصیتی است که می‌توان آن را به شخصیت‌های دیگری که در فرهنگ‌های دیگر نیز یافت می‌شوند، مانند فراو برشتا آلمانی و بابوشکا روسی، مرتبط دانست. یک شعر کودکانه معروف به شخصیت بفانا اختصاص داده شده است: در سال ۱۹۳۸، تحت حکومت فاشیسم، به اصطلاح «بفانای فاشیستی» در طول تعطیلات کریسمس، تظاهراتی برای اهداف خیریه، معرفی شد. اوج جریان گردشگران در ایتالیا در زمستان، به دلیل تعطیلات کریسمس و سال نو، در بهار، به دلیل تعطیلات عید پاک، و در تابستان، به دلیل آب و هوای مطلوب ثبت شده است. ایتالیا در میان کشورهایی است که بیشترین بازدید گردشگران در طول تعطیلات کریسمس در جهان را دارد. عوامل جذابیت آن عبارتند از آب و هوای نه چندان نامساعد، پیشنهادهای فرهنگی شهرها از جمله موزه‌ها، نمایشگاه‌ها و ابتکارات مهمانی، غذاهای غنی و همچنین قیمت‌های مقرون به صرفه‌تر در مقایسه با سایر کشورها. ایتالیا دومین کشور اروپایی است که بیشترین بازدید گردشگران اروپایی را در طول تعطیلات کریسمس پس از اسپانیا و پیش از پرتغال، فرانسه و بریتانیا دارد. شهرهای ایتالیایی که بیشترین بازدید گردشگران بین‌المللی را در طول تعطیلات کریسمس دارند، به ترتیب میلان، رم، ناپل، کاتانیا، پالرمو و کالیاری هستند. | ## جمع‌بندی | میلان، به ویژه، مقصد مورد علاقه گردشگران اروپایی برای گردشگران آلمانی، بریتانیایی و پرتغالی و دومین مقصد برای گردشگران فرانسوی، اسپانیایی و هلندی است.