موضوع مقاله: نشانه‌های پیوند | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نشانه‌های پیوند | مقدمه: نشانه‌های پیوند نشانه‌ها، علایم، سیگنال‌ها و نمادهایی هستند که از طریق اعمال افراد و همچنین اشیایی مانند حلقه نامزدی، حلقه‌های عروسی و عکس‌هایی با ماهیت شخصی آشکار می‌شوند که نشان دهنده وجود رابطه بین دو نفر هستند. | ## بخش 1: نشانه‌های پیوند | برای زوج‌های عاشق، نمایش عمومی محبت (PDA) شامل مواردی مانند دست در دست هم گرفتن، دست دور شانه یا کمر شریک زندگی، دوره‌های طولانی تماس فیزیکی، نزدیکی فیزیکی بیش از حد معمول، آرایش شریک زندگی و "صحبت‌های شیرین" همگی نمونه‌هایی از نشانه‌های پیوند رایج هستند. نشانه‌های پیوند، شرکت‌کنندگان و همچنین افراد خارجی را در مورد ماهیت یک رابطه، وضعیت آن و حتی اینکه یک رابطه در چه مرحله‌ای است، آگاه می‌کند. ابداع اصطلاح «نشانه‌های پیوند» حداقل توسط یک منبع به دزموند موریس، جانورشناس و نویسنده انگلیسی، نسبت داده شده است. با این حال، اروینگ گافمن (۱۱ ژوئن ۱۹۲۲- ۱۹ نوامبر ۱۹۸۲) جامعه‌شناس کانادایی - آمریکاییِ ، نیز به دلیل استفاده از این اصطلاح در سال ۱۹۵۹، تقریباً دو دهه قبل، مورد توجه قرار گرفته است. استفاده تقریباً هر چیزی می‌تواند یک نشانه پیوند باشد، چه یک عمل باشد و چه یک شیء، بسته به زمینه‌ای که در آن مشاهده می‌شود. در بیشتر موارد، اصطلاح نشانه پیوند به زوج‌های عاشقانه اشاره دارد ولی می‌تواند در مورد گروه‌هایی مانند خانواده‌ها و دوستان نیز صدق کند. جایی که کسی سعی می‌کند به دیگران بفهماند که رابطه‌ای بین گوینده و شخصی وجود دارد که او نام برده است. موریس می‌گوید یکی از دشواری‌های مرتبط با درک نشانه‌های پیوند این است که تقریباً هر چیزی می‌تواند بسته به شرایط، به عنوان یکی از آنها در نظر گرفته شود. برای مثال، اگرچه دست در دست هم دادن یک نشانه پیوند رایج است ولی تفاوت آشکاری بین مرد و زنی که دست در دست هم در محراب عروسی ایستاده‌اند، در مقایسه با پزشک زنی وجود دارد که دست بیمار مرد را در مطب پزشک گرفته است. علاوه بر پخش تصاویر زوج‌هایی که نشانه‌های سنتی پیوند مانند بوسیدن، دست در دست هم گرفتن، بغل کردن، عکس‌های عروسی و حلقه‌های نامزدی و غیره را نشان می‌دهند، رسانه‌های اجتماعی فرصتی برای سیگنال‌های دیگری مانند "لایک کردن" صفحه کسی یا تگ کردن شخص دیگری در یک عکس فراهم می‌کنند. علاوه بر این، اگرچه ممکن است ناظران شاهد عمل "لایک کردن" در حین انجام آن نباشند ولی شواهد چنین اقداماتی در صفحه گیرنده برای دیگران در طول زمان باقی می‌ماند. شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد توقف استفاده از رسانه‌های اجتماعی برای اهداف حفظ رابطه می‌تواند به "بیگانگی و کاهش تنش در رابطه" کمک کند، در حالی که در گذشته مشکلی نبود، صرفاً به این دلیل که فرصت برقراری ارتباط از طریق رسانه‌های اجتماعی وجود نداشت. جانسون دوستی‌های بین دو جنس (دوستی‌های بین یک مرد و یک زن) و اینکه چگونه استفاده از نشانه‌های پیوند در روابط غیر عاشقانه با همان نشانه‌های پیوند هنگام استفاده در روابط عاشقانه بین دو جنس متفاوت است را بررسی کردند. به عنوان مثال، بغل کردن به عنوان سلام و احوالپرسی، یک نشانه پیوند پذیرفته شده برای دوستی بین دو جنس و همچنین روابط عاشقانه بین دو جنس است. عفیفی و جانسون به برخی تفاوت‌ها بین دو جنس در معانی پشت نشانه‌های پیوند در شرایط خاص اشاره می‌کنند. | ## بخش 2: نشانه‌های پیوند | به عنوان مثال، زنان، بیشتر از مردان، اظهار داشتند که استفاده از نشانه‌های پیوند برای "ابراز شمول و صمیمیت" در نظر گرفته شده است. عفیفی و جانسون همچنین اظهار می‌کنند که نشانه‌های پیوند کمتر آشکار، حتی با آگاهی از زمینه و وضعیت فعلی رابطه، اغلب مبهم هستند. به همین دلیل است که اروینگ گافمن استدلال می‌کند که نشانه‌های پیوند ماهیتاً آموزنده است و نه نوعی ارتباط یا زبان که بتواند به تنهایی پابرجا باشد. گافمن مانند موریس، کار گافمن روی نشانه‌های پیوند، که در سال ۱۹۷۱ حق نشر آن محفوظ ماند، بیشتر توصیفی بود تا مبتنی بر پژوهش زیرا او در حال تعریف یک مفهوم جدید بود. با این کار، گافمن بر روابط بین دو نفر (دوتایی) تمرکز می‌کند و به شرکت‌کنندگان هم به عنوان "میخ‌ها" و هم "اهداف" اشاره می‌کند که در "روابط لنگر انداخته" به هم متصل شده‌اند. و همچنین نحوه‌ای که اعمال عمدی و غیرعمدی که توسط این زوج نشان داده می‌شود، وضعیت فعلی رابطه آنها را منعکس می‌کند. که حاوی اطلاعاتی هستند که در تضاد با یک پیام خاص هستند، تا حد زیادی به این دلیل که نشانه‌های پیوند اغلب مستعد تفسیرهای نادرست هستند. به نوبه خود، ناظران شخص ثالث تمایل دارند به دنبال نشانه‌های پیوند اضافی باشند تا سوءظن‌های خود را در مورد موضوعاتی که مشاهده می‌کنند تأیید یا رد کنند. گافمن نشانه‌های پیوند را به سه دسته مجزا تقسیم می‌کند: آیین‌ها: اینها نشانه‌های پیوند درونی بین افراد در یک رابطه هستند. به عنوان مثال، در یک رابطه جدید، که در آن طرفین با گرفتن دست، حفظ تماس چشمی طولانی مدت و غیره، توجه بیشتری به یکدیگر نشان می‌دهند. نشانه‌های پیوندهای آیینی می‌توانند ظریف یا آشکار باشند ولی اگرچه ممکن است برای افراد خارجی قابل درک باشند ولی بین شرکت‌کنندگان به سمت داخل هدایت می‌شوند. نشانگرها: همانطور که از نامشان پیداست، این نوع نشانه‌های پیوند آشکارتر هستند و توسط حداقل یکی از شرکت‌کنندگان در یک رابطه در نظر گرفته شده‌اند تا توسط دیگران تفسیر شوند که نوعی رابطه وجود دارد. علامت های تغییر: چیزهایی مانند عروسی و تولد نمونه‌هایی از سیگنال‌های تغییر هستند. علایم تغییر همچنین عموماً شامل این می‌شوند که یکی از طرفین رابطه، بخش خوبی از رابطه را بدیهی بداند، یا به قول گافمن، «گرفتن آزادی». به عنوان مثال، دادن کت یا کیف به شریک بدون پرسیدن، و بدون اینکه لحظه‌ای در مورد این عمل فکر کند، نمونه‌ای از یک «میخ» رابطه‌ای است که نشان می‌دهد رابطه‌ای با دیگری وجود دارد. | ## بخش 3: نشانه‌های پیوند | اندرسن پژوهش کردند که چگونه اجتناب از لمس، مراحل مختلف روابط عاشقانه را تحت تأثیر قرار می‌دهد. نتایج گوئررو و اندرسون به وضوح نشان می‌دهد که پس از رسیدن رابطه به مرحله "پایدار"، کاهش چشمگیری در لمس بین زوجین رخ می‌دهد. پژوهش های نویسندگان مشخص نمی‌کند که آیا کاهش لمس کردن پس از رسیدن به شرایط «پایدار» به این دلیل است که لمس کردن به اندازه زمانی که رابطه هنوز در حال شکل‌گیری است، مورد نیاز نیست، یا اینکه نیاز یا تمایل به لمس کردن در ملاء عام با افزایش تماس فیزیکی در خلوت جایگزین می‌شود، یا با ارتباطات و حرکات کمتر آشکار مانند نگاه‌های آگاهانه بین زوج‌ها. کار گوئررو و اندرسون از ادعای موریس مبنی بر اینکه نشانه‌های پیوند با بلوغ روابط، فراوانی و صمیمیت را کاهش می‌دهند، پشتیبانی می‌کند. شاید تا حدودی برخلاف ظاهرش، عدم لمس بین یک «جفت لنگر انداخته» همچنین یک نشانه پیوند است که می‌تواند نشان دهد رابطه یک زوج در مرحله بلوغ و پایداری است. موریس نشانه پیوند را به عنوان "هر عملی که بیانگر وجود یک رابطه شخصی است" تعریف می‌کند. علاوه بر این، او تعریف خود را با گنجاندن اشیایی مانند حلقه نامزدی، عکس‌های خانوادگی و خالکوبی، و همچنین "نشانه‌های غیرمستقیم پیوند" همانند زوجی که بعد از شام دسر را با هم به اشتراک می‌گذارند، و "نشانه‌های مستقیم پیوند" همانند حفظ نزدیکی به یکدیگر، تمام کردن جملات یکدیگر و تماس بدنی طولانی و مکرر، گسترش می‌دهد. سوسیک و بازارووا ویکتوریا شواندا سوسیک و ناتالیا بازارووا در مورد حفظ رابطه از طریق شبکه‌های اجتماعی، از جمله افزایش حس «در ارتباط ماندن» و فراوانی تماس، پژوهش کردند. حتی با وجود اشاره به کاهش تلاش یا «هزینه حفظ رابطه» نویسندگان استدلال می‌کنند که فعالیت در صفحه رسانه‌های اجتماعی یک آشنا همچنان به عنوان نشانه‌ای از یک رابطه مشترک عمل می‌کند. سوسیک و بازارووا همچنین استدلال می‌کنند که سلسله مراتبی از سیگنال‌ها در دسترس هستند، از جمله نظرات شخصی‌تر و کتبی که به صورت عمومی یا خصوصی ارسال می‌شوند، «لایک کردن» چیزی در صفحه رسانه اجتماعی شخص دیگر، تگ کردن شخص دیگر هنگام فعالیت در صفحات دیگر و غیره. دو تفاوت بین نشانه پیوند حضوری و نشانه پیوند در یک محیط رسانه اجتماعی عبارتند از: اول - اندازه بالقوه بیشتر مخاطبان، و دوم - ماندگاری نشانه‌های پیوند که در گذشته ایجاد شده‌اند و به نوبه خود، سیگنالی طولانی مدت برای هر کسی که آن را می‌بیند مبنی بر وجود یک رابطه ایجاد می‌کنند. تانگ و والتر در کتاب «ارتباطات کامپیوتری در روابط شخصی» نوشته رایت و وب، استفانی تام تانگ و جوزف والتر بررسی می‌کنند که آیا فعالیت رسانه‌های اجتماعی به حفظ رابطه بین افرادی که از نظر جغرافیایی پراکنده نیستند و به هر نحوی با یکدیگر ارتباط اجتماعی دارند، کمک می‌کند یا خیر. حتی اگر افراد ممکن است خارج از رسانه‌های اجتماعی رابطه‌ای داشته باشند، اغلب ترجیح می‌دهند با نشانه‌های ارتباطی که از طریق پلتفرم‌های رسانه‌های اجتماعی ارائه می‌شوند، به دیگران نشان دهند که رابطه‌ای وجود دارد. | ## جمع‌بندی | نقد در «روابط در ملاءعام»، گافمن اذعان می‌کند که بررسی او از نشانه‌های پیوند بر جامعه غربی آن زمان، به ویژه «آمریکایی‌های طبقه متوسط» متمرکز است.