موضوع مقاله: مطالعه دوقلوها | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مطالعه دوقلوها | مقدمه: پژوهش‌های دوقلوها مطالعاتی هستند که بر روی دوقلوهای همسان یا دوقلوهای ناهمسان انجام می‌شوند. | ## بخش 1: مطالعه دوقلوها | هدف آن‌ها آشکار کردن نقش محیط و ژن‌ها در شکل‌گیری ویژگی‌ها، فنوتیپها و اختلال‌هاست. پژوهش دوقلوها ابزاری کلیدی در ژنتیک رفتاری و زمینه‌های وابسته، از زیست‌شناسی تا روان‌شناسی به‌شمار می‌آید. این پژوهش‌ها بخشی از روش‌شناسی گسترده‌تر ژنتیک رفتاری هستند که از انواع داده‌های ژنتیکیِ آگاه‌کننده استفاده می‌کند، از جمله مطالعات خواهر و برادرها، مطالعات فرزندخواندگی و تبارشناسی. این مطالعات برای بررسی ویژگی‌هایی از رفتار شخصی تا بروز بیماری‌های روانی شدید مانند اسکیزوفرنی به‌کار رفته‌اند. دوقلوها منبعی ارزشمند برای مشاهده به‌شمار می‌آیند، زیرا امکان بررسی اثرهای محیطی و تفاوت‌های ژنتیکی را فراهم می‌کنند. دوقلوهای «همسان» یا تک‌تخمکی (MZ) تقریباً ۱۰۰٪ ژن‌های مشترک دارند؛ بنابراین بیشتر تفاوت‌های میان آن‌ها (مانند قد، گرایش به دل‌زدگی، هوش، یا افسردگی) ناشی از تجربه‌هایی است که یکی از دوقلوها داشته و دیگری نداشته‌است.Plomin, R.; DeFries, J. دوقلوها همچنین بسیاری از جنبه‌های محیطی را با هم سهیم‌اند (برای نمونه، محیط رحمی، شیوهٔ فرزندپروری، آموزش، وضعیت مالی، فرهنگ و جامعه) زیرا در یک خانواده به دنیا می‌آیند. وجود یک ویژگی ژنتیکی یا فنوتیپی در یکی از دوقلوهای همسان و نبود آن در دیگری (که «ناهمخوانی» نام دارد) دریچه‌ای نیرومند برای بررسی اثرهای محیطی بر آن ویژگی فراهم می‌کند. دوقلوها همچنین در نشان دادن اهمیت محیط منحصربه‌فرد (ویژهٔ یکی از دوقلوها) در مطالعهٔ بروز ویژگی‌ها سودمندند. تغییر در محیط منحصربه‌فرد ممکن است از رویدادی ناشی شود که تنها یکی از دوقلوها را تحت‌تأثیر قرار داده‌است؛ برای مثال آسیب به سر یا نقص مادرزادی در یکی از دوقلوها، در حالی که دیگری سالم مانده‌است. طرح کلاسیک مطالعهٔ دوقلوها شباهت دوقلوهای تک‌تخمکی (همسان) و دو‌تخمکی (ناهمسان) را با هم مقایسه می‌کند. | ## بخش 2: مطالعه دوقلوها | اگر دوقلوهای همسان به‌مراتب شبیه‌تر از دوقلوهای ناهمسان باشند (که در مورد همهٔ ویژگی‌ها چنین است)، نشان می‌دهد ژن‌ها نقش مهمی در آن ویژگی‌ها دارند. با مقایسهٔ صدها خانوادهٔ دارای دوقلو، پژوهشگران می‌توانند نقش اثرهای ژنتیکی، محیط مشترک و محیط منحصربه‌فرد را در شکل‌دهی رفتار بهتر درک کنند. پژوهش‌های دوقلوهای امروزی نشان داده‌اند که همهٔ ویژگی‌های فنوتیپی بررسی‌شده تا حدی تحت‌تأثیر تفاوت‌های ژنتیکی هستند؛ برخی ویژگی‌ها تأثیر ژنتیکی قوی‌تری نشان می‌دهند (برای نمونه، قد انسان)، برخی تأثیری میانه (مانند ویژگی‌های شخصیتی) و برخی نیز وراثت‌پذیری‌های پیچیده‌تر دارند، به‌گونه‌ای که ژن‌های متفاوت ممکن است جنبه‌های گوناگون یک ویژگی را تحت‌تأثیر قرار دهند؛ همان‌گونه که در مورد وراثت‌پذیری اوتیسم مشاهده شده‌است. 42 در مقابل، آگوستین قدیس در کتاب اعترافات (سدهٔ چهارم میلادی) زندگی متفاوت دوقلوها را دلیلی بر ردِ باورهای طالع‌بینی دانست. گوستاو سوم، پادشاه سوئد، نخستین کسی بود که دستور انجام یک پژوهش پزشکی با استفاده از دوقلوهای همسان را صادر کرد. پدر او، آدولف فردریک، مخالف نوشیدنی‌های محرک مانند چای و قهوه بود و در سال ۱۷۵۷ فرمانی به نام «آیین‌نامهٔ منع افراط در نوشیدن چای و قهوه» را امضا کرد. هر دو، گوستاو و پدرش، تحت تأثیر رساله‌ای از پزشکی فرانسوی در سال ۱۷۱۵ قرار گرفته بودند که دربارهٔ خطرهای ماده‌ای نوظهور در چای و قهوه می‌نوشت که بعدها کافئین نام گرفت. گوستاو سوم پس از رسیدن به تخت سلطنت در سال ۱۷۷۱، تصمیم گرفت برای اثبات زیان‌بار بودن چای و قهوه بر سلامت انسان، آزمایشی طراحی کند. او به دو برادر دوقلو که به جرم قتل محکوم به اعدام شده بودند پیشنهاد کرد در ازای شرکت در این آزمایش، از مرگ نجات یابند. هر دو پذیرفتند و تا پایان عمر در زندان طبق دستور پادشاه زندگی کردند: یکی روزانه سه قوری قهوه و دیگری سه قوری چای می‌نوشید. دوقلوی نوشندهٔ چای نخست در ۸۳ سالگی درگذشت؛ سال‌ها پس از ترور گوستاو سوم در ۱۷۹۲. | ## بخش 3: مطالعه دوقلوها | سن دقیق دوقلوی نوشندهٔ قهوه در هنگام مرگ معلوم نیست، زیرا دو پزشکی که از سوی پادشاه برای نظارت بر این آزمایش گماشته شده بودند، پیش از او درگذشتند. در دوره‌ای جدیدتر، فرانسیس گالتون برای نخستین‌بار از دوقلوها برای بررسی نقش ژن‌ها و محیط در رشد انسان و رفتار استفاده کرد. این تمایز تا زمانی که ادوارد ثرندایک در سال ۱۹۰۵ نخستین پژوهش روان‌شناختی بر پایهٔ ۵۰ جفت دوقلو را انجام داد نیز ناشناخته مانده بود. او در این پژوهش فرضیه‌ای اولیه ارائه کرد مبنی بر اینکه اثر خانواده بر رفتار با افزایش سن کاهش می‌یابد. مطالعهٔ او شامل مقایسهٔ دوقلوهای ۹ تا ۱۰ ساله و ۱۳ تا ۱۴ ساله با خواهر و برادران معمولی بود که تنها چند سال اختلاف سنی داشتند. ثرندایک به‌اشتباه نتیجه گرفت که داده‌هایش تنها از وجود یک نوع دوقلو پشتیبانی می‌کند نه دو نوع. این خطا را رونالد فیشر نیز در سال ۱۹۱۹ تکرار کرد و نوشت: یکی از نخستین پژوهش‌هایی که تمایز دوقلوهای تک‌تخمکی و دو‌تخمکی را به‌درستی تشخیص داد، به هرمان ورنر زیمنس، ژنتیک‌دان آلمانی، در سال ۱۹۲۴ بازمی‌گردد. یکی از نوآوری‌های مهم زیمنس مفهوم «تشخیص شباهت چندنشانه‌ای» بود که او را قادر ساخت اشتباهی را که فیشر مرتکب شده بود اصلاح کند، و این روش تا پیش از ظهور نشانگرهای مولکولی از ارکان پژوهش‌های دوقلوها بود. ویلهلم واینبرگ و همکارانش در سال ۱۹۱۰ با استفاده از تمایز دوقلوهای همسان و دو‌تخمکی، نرخ‌های نسبی را از نسبت دوقلوهای هم‌جنس و غیرهم‌جنس در جمعیت زایمان محاسبه کردند. | ## جمع‌بندی | آنان هم‌بستگی میان خویشاوندان را به مؤلفه‌های ژنتیکی و محیطی تقسیم کردند؛ گامی که زمینه‌ساز پژوهش‌های بعدی فیشر و رایت شد، از جمله درک اثر «غلبهٔ ژنی» بر شباهت خویشاوندان، و آغاز نخستین مطالعات کلاسیک دوقلوها.