aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: ژان لامار | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ژان لامار | مقدمه: او آثاری چون نقاشی‌های دیواری، چاپ، دیوراما، مجسمه و چیدمان‌های تعاملی خلق می‌کند. | ## بخش 1: ژان لامار | او نخستین نقاشی دیواری‌اش را در کلاس چهارم با عنوان «سر فرانسیس دریک در حال مسیحی‌کردن سرخ‌پوستان» خلق کرد و این تجربه برایش معنادار بود. او در مدرسه از سوی معلمانش با نژادپرستی مواجه شد و مجبور بود فعالیت‌های هنری‌اش را در خانه از پدرش پنهان کند، چون پدرش می‌خواست او شغلی عملی‌تر دنبال کند. تحصیلات لامار از سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۳ در کالج شهری سن‌خوزه تحصیل کرد؛ از ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۶ در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی؛ و از ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۶ در مؤسسه هنری کالا. اعتصاب جهان سوم در سال ۱۹۶۹ در برکلی و همچنین هنرمندان چیکانو مانند استر هرناندز و مالاکیاس مونتویا بر آثار او تأثیر گذاشتند. او به‌عنوان یک نقاش دیواری فعال شناخته می‌شود و همچنین برای چاپ‌هایش نیز شناخته‌شده است. او جذب ویژگی دموکراتیک این دو رسانه شده و گفته است: «من باور دارم که هنر برای همه است. | ## بخش 2: ژان لامار | هنر نباید فقط برای موزه‌ها یا ثروتمندان باشد، باید برای همه باشد و در خانهٔ همه حضور داشته باشد. همچنین به همین دلیل وارد چاپ شدم، چون راهی بود برای گردهم‌آوردن ذهن‌ها، راهی برای آگاهی‌بخشی دربارهٔ آنچه با زمین، حقوق سرخ‌پوستان، و زن سرخ‌پوست در حال رخ دادن است.» کیوریتور جن ریندفلایش دربارهٔ لامار می‌نویسد: «ژان لامار چهار دهه است که به جوامع قبیله‌ای احترام گذاشته و از آن‌ها حمایت کرده است. از طراحی چهرهٔ جوانان بومی در دهه ۱۹۶۰ تا خلق مجموعه‌ای تأثیرگذار از پوسترهای رقص خرس در سال‌های بعد، روایت تصویری او در برابر حذف دیرپای حضور بومی ایستادگی می‌کند. او اغلب بر زنان تمرکز کرده و تاریخ و بقا آنان را گرامی داشته و مستند کرده است.» لامار بنیان‌گذار «کارگاه گرافیک سرخ‌پوستان آمریکا» است. در سال ۲۰۲۲، انجمن چاپگران کالیفرنیا از سهم لامار در حوزهٔ چاپ هنری زیبا با اعطای عضویت افتخاری مادام‌العمر تقدیر کرد. در سال ۲۰۲۲، موزه هنر نوادا نمایشگاه هنر ژان لامار را با بیش از ۶۰ اثر از او برگزار کرد. | ## بخش 3: ژان لامار | این نمایشگاه به موزه هنر بوایس در آیداهو و موزه هنر معاصر سرخ‌پوستان (IAIA) در سانتافه، نیومکزیکو نیز سفر کرد. این نمایشگاه شامل چاپ‌ها، آثار چندرسانه‌ای، نقاشی‌ها و مجسمه‌هایی بود که بسیاری از آن‌ها به زنان سرخ‌پوست و کلیشه‌های فرهنگی می‌پرداختند. آثار او به نقد بازنمایی‌های نژادپرستانه از مردم بومی، به‌ویژه زنان، می‌پردازد و همچنین به میراث استعمار و مسائل عدالت زیست‌محیطی اشاره دارد. دبرا هری (از قبیله کوویو توکادو نِمو در دریاچه پایرامید) که استاد مطالعات بومی در دانشگاه نوادا نیز هست، دربارهٔ آثار این نمایشگاه نوشته است: «ژان لامار از جایگاهی آکنده از غرور شدید نسبت به بومی‌بودنش سخن می‌گوید و آمادگی دارد با حذف و نژادپرستی ساختاری که مردم بومی در زندگی خود با آن مواجه‌اند مقابله کند. آثار او حاوی نقدهای تیز سیاسی است، اما در عین حال لطافت و زیبایی فرهنگ‌های ما، به‌ویژه فرهنگ زنان بومی را نیز منتقل می‌کند.» زندگی شخصی لامار با دی‌روی «اسپنس» اسپنسر (ناواهو، ۱۹۴۵–۲۰۱۵)، کهنه‌سرباز جنگ ویتنام و طراح، ازدواج کرد. پس از درگذشت اسپنسر در سال ۲۰۱۵، او با ملت ناواهو دربارهٔ محل دفن همسرش وارد دعوای حقوقی شد که نتیجه‌ای نداشت. | ## جمع‌بندی | ملت ناواهو حکم کرد که او باید در آریزونا، در جامعه‌ای که در آن زاده شده بود، به خاک سپرده شود؛ اما لامار استدلال کرد که او مایل بوده در جامعه سوزانویل، محل زندگی مشترکشان، دفن شود.
موضوع مقاله: ماریا مارگارتا کرچ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ماریا مارگارتا کرچ | مقدمه: او به‌دلیل نوشته‌هایش دربارهٔ مقارنهٔ خورشید با زحل، زهره و مشتری در سال‌های ۱۷۰۹ و ۱۷۱۲، یکی از نخستین ستاره‌شناسان مشهور دورهٔ خود به‌شمار می‌رفت. | ## بخش 1: ماریا مارگارتا کرچ | زندگی اولیه ماریا از کودکی توسط پدرش که کشیش لوتری بود آموزش دید؛ کسی که معتقد بود او سزاوار آموزشی هم‌تراز با آموزش داده‌شده به پسران جوان است. تا آن زمان، او همچنین آموزش عمومی را از دامادش یوستینوس تلنر و کریستوف آرنولد، ستاره‌شناس خودآموختهٔ مشهور که در شهر زومرفلد زندگی می‌کرد و به‌عنوان نخستین کسی شناخته می‌شد که دنباله‌داری گذرا را کشف کرده بود، دریافت ننمود. او به‌عنوان شاگرد غیررسمی و بعدها دستیار آرنولد درآمد و با او و خانواده‌اش زندگی می‌کرد. در نتیجه، مسیر تبدیل‌شدن به ستاره‌شناس اغلب در هر مورد بسیار متفاوت به‌نظر می‌رسید. از طریق آرنولد، ماریا با گوتفرید کیرش، ستاره‌شناس و ریاضیدان مشهور آلمانی که ۳۰ سال از او بزرگ‌تر بود و آموزش نجوم را نزد یوهانس هولیوس دیده و تحصیلات رسمی را در دانشگاه ینا گذرانده بود، آشنا شد. | ## بخش 2: ماریا مارگارتا کرچ | آن‌ها در سال ۱۶۹۲ ازدواج کردند و بعدها صاحب چهار فرزند شدند که همگی با مطالعهٔ نجوم، راه والدین خود را ادامه دادند. کیرش از این ازدواج سود برد، زیرا همسری داشت که از فرزندانش مراقبت می‌کرد و دستیاری که محاسبات را انجام می‌داد، داده‌ها را جمع‌آوری و به او کمک می‌کرد. در سال ۱۷۰۰، این زوج به برلین نقل‌مکان کردند، زیرا فریدریش سوم، حاکم منتخب براندنبورگ (بعدها فریدریش اول پروس)، گوتفرید کیرش را به‌عنوان ستاره‌شناس سلطنتی منصوب کرده بود؛ مقامی که به ستاره‌شناس برجسته اعطا می‌شد. حرفه، مشاهدات و انتشارات زنان در طول دورهٔ شاگردی خود سال‌های سفر را تجربه نمی‌کردند، که باعث می‌شد برای آموزش به افراد خانوار خود وابسته باشند. در نتیجه، گوتفرید کیرش آموزش بیشتری در نجوم به همسرش داد، همان‌طور که برای خواهر و همهٔ فرزندانش از سنین پایین این کار را انجام می‌داد. | ## بخش 3: ماریا مارگارتا کرچ | به‌دلیل هنجارها و باورهای اجتماعی آن دوره، زنان در آلمان اجازهٔ تحصیل در دانشگاه‌ها را نداشتند. با این حال، این امر زنان را به‌طور کامل از فعالیت در نجوم محروم نمی‌کرد، زیرا کار نجوم و رصد آسمان عمدتاً خارج از دانشگاه‌ها انجام می‌شد. دانشگاه‌های علمی برجسته در زمان کرچ شامل آکادمی سلطنتی علوم فرانسه، آکادمی برلین و انجمن سلطنتی لندن می‌شد - که همگی برای مخاطبان مرد قابل عضویت بودند. | ## جمع‌بندی | از داده‌های آنها برای تولید تقویم و سالنامه استفاده می‌شد و همچنین در جهت‌یابی بسیار مفید بود.
موضوع مقاله: مری هالیدی بلک | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مری هالیدی بلک | مقدمه: مری هالیدی بلک ( – ۱۳ دسامبر ۲۰۲۲) یک سبدباف و بافندهٔ منسوجات ناواهو از هالچیتا، یوتا بود. | ## بخش 1: مری هالیدی بلک | در دهه ۱۹۷۰، در پاسخ به کاهش بلندمدت سبدبافی ناواهو، بلک نقش کلیدی در احیای بافت سبد ناواهو ایفا کرد و با آزمایش طراحی‌ها و فنون جدید، سبکی نو از سبدهای ناواهو به نام «سبدهای داستانی» را بنیان گذاشت. در سال ۱۹۹۵، بلک نخستین هنرمند ناواهو و نخستین هنرمند از ایالت یوتا شد که بورسیه میراث ملی از صندوق ملی هنرها دریافت کرد. سبدهای او در مجموعه‌ها و نمایشگاه‌های گوناگونی در سراسر یوتا به نمایش درآمده‌اند. او شش خواهر و برادر داشت و به‌عنوان دختر بزرگ خانواده، مسئولیت نگهداری از خانه بر عهده‌اش بود. بلک مهارت‌های بافندگی‌اش را به ۹ نفر از فرزندانش منتقل کرد و چندین تن از آن‌ها، از جمله جمیسون بلک و سالی بلک، بعدها به سبدبافانی شناخته‌شده تبدیل شدند. | ## بخش 2: مری هالیدی بلک | نقش در احیای سبدبافی در نیمهٔ نخست قرن بیستم، شمار ناواهوهایی که سبد می‌بافتند کاهش یافت. بافت قالی به منبع درآمد بهتری برای زنان تبدیل شده بود و تا دهه ۱۹۶۰ تنها شمار اندکی از سبدبافان ناواهو باقی مانده بودند. برای برگزاری آیین‌های خود، ناواهوها سبدها را از اقوام همسایه مانند یوت و پایوت تهیه می‌کردند. اگرچه در سبدبافی سنتی ناواهو از نوارهای پوست سماق استفاده می‌شد، اما بلک در دههٔ ۱۹۷۰ با آزمون و خطا در طراحی‌ها و فنون جدید، نقشی مهم در احیای سبدبافی ناواهو ایفا کرد. نوآوری‌های او شامل بزرگ‌تر کردن ابعاد سبدهای آیینی، استفاده از رنگ‌های گیاهی برای ایجاد رنگ‌هایی لطیف‌تر، به‌کارگیری نقش‌مایه‌هایی برگرفته از سفال و هنر صخره‌ای بومیان جنوب‌غرب، و بهره‌گیری از تصاویر مذهبی ناواهو برای خلق روایت‌های بصری درون سبدها بود. | ## بخش 3: مری هالیدی بلک | بلک به‌عنوان پیشگام سبدهای داستانی ناواهو شناخته شد، که در آن‌ها به روایت‌هایی همچون «چینش ستارگان» و «زن خرس متغیر» از تاریخ شفاهی ناواهو می‌پرداخت. گرچه برخی از اعضای جامعهٔ ناواهو در آغاز نسبت به تغییراتی که بلک در شیوه‌های سنتی سبدبافی اعمال می‌کرد تردید داشتند، اما آثار او به‌مرور زمان مورد پذیرش قرار گرفت. او نخستین هنرمند از ایالت یوتا و همچنین نخستین هنرمند ناواهو بود که این افتخار را کسب کرد. در ژانویهٔ ۲۰۱۳، آثار خانوادهٔ بلک در نمایشگاهی با عنوان «بافتن یک انقلاب: بزرگداشت سبدهای معاصر ناواهو» به نمایش درآمد؛ این نمایشگاه نخستین نمایشگاه بزرگ موزه‌ای دربارهٔ سبدبافی ناواهو بود. | ## جمع‌بندی | آثار بلک در موزه تاریخ طبیعی یوتا، دانشگاه ایالتی یوتا شرقی، موزه بومی لیک کانتی، و مجموعهٔ هنرهای مردمی ایالت یوتا به نمایش درآمده‌اند.
موضوع مقاله: سسایل بلک بوی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سسایل بلک بوی | مقدمه: سسایل بلک بوی (۱۰ اکتبر ۱۸۹۵ – ۱۹ فوریه ۱۹۶۶) یک بومی آمریکایی از اعضای قبیله بلک‌فوت در ایالات متحده بود که شمار زیادی از افسانه‌ها، اطلاعات و داستان‌های مردمش را گردآوری کرد تا آگاهی عمومی دربارهٔ مردم بلک‌فوت را افزایش دهد. | ## بخش 1: سسایل بلک بوی | موزه سرخ‌پوستان دشت‌های بزرگ چندین نمایشگاه برای قدردانی از کارهای او برگزار کرد. سسایل بلک بوی سوابق تاریخی فرهنگ قبیله‌ای را به‌ویژه دربارهٔ افسانه‌های تی‌پی مستند کرد. همچنین از او به‌عنوان «سفیر بلک‌فوت» یاد شده است، با دانشی گسترده دربارهٔ تاریخ، زبان، فرهنگ و آیین‌های بلک‌فوت. بلک بوی صدها داستان مردم بلک‌فوت را در بازهٔ زمانی ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۲ برای پروژه نویسندگان مونتانا، در چارچوب پروژه نویسندگان فدرال از سازمان پیشرفت کار (WPA) گردآوری کرد. سسایل بلک بوی داستان‌های فرهنگ بلک‌فوت را از طریق صدها مصاحبه با بزرگ‌سالان قبیله‌اش و افسانه‌هایی که پیش‌تر هرگز ثبت نشده بودند، به‌دست‌آورد. | ## بخش 2: سسایل بلک بوی | براساس مدارک سرشماری، سسایل بلک بوی سه خواهر و برادر داشت: اما شورت روب (خواهر)، ویلیام شورت روب (برادر)، و مایک شورت روب (برادر). سسیل (شورت روب) و همسر نخستش اسکار بوی دارای چهار فرزند بودند: مارگرت ویوین لدو, جیمز لوئیس بوی, جوزف بوی و کلوین جوزف بوی. یوئرس که از نزدیک با سسیل همکاری داشت، «سسیل به‌عنوان یکی از بهترین هنرمندان مهره‌دوزی در میان قبیله‌اش شناخته می‌شد». یوئرس فعالیت می‌کردند؛ زمانی‌که وی اطلاعاتی دربارهٔ قبیلهٔ بلک‌فوت برای مقالهٔ وینولد ریس با عنوان پرتره‌ها و شاگردانش گردآوری می‌کرد. بنابر مقاله‌ای از موزهٔ سرخ‌پوستان دشت با عنوان اتصالات بلک‌فوت و وینولد ریس، «حدود یک سال پیش از آن‌که وی برای این پرتره نزد ریس مدل شود، سستانیینیکی یکی از شناخته‌شده‌ترین پروژه‌های خود را به پایان رسانده بود»، که به نگارش او در کتاب افسانه‌های تیپی سرخ‌پوستان بلک‌فوت اشاره دارد. | ## بخش 3: سسایل بلک بوی | حرفه‌ سسیل بلک بوی اسناد تاریخی دربارهٔ فرهنگ قبیله‌ای و علاقه‌ای ویژه به حفظ افسانه‌های تیپی گردآوری کرد. او نوشته‌هایی دربارهٔ زنان بومی آمریکا و نقش آنان در هنر ساخت تیپی به رشتهٔ تحریر درآورد. به‌نوشتهٔ سسیل، تنها زنانی که عضو گروه تیپی‌سازان بودند اجازه داشتند این کار را انجام دهند. پوشش‌های رنگ‌آمیزی‌شدهٔ تیپی، یکی از برجسته‌ترین نمودهای هنر و تلاش هنری در فرهنگ سرخ‌پوستان دشت به‌شمار می‌روند. مواد مورد استفاده برای رنگ‌آمیزی این آثار از سواحل رودخانه مارایاس و رودخانه یلوستون جمع‌آوری می‌شدند. | ## جمع‌بندی | هر سال، در رزرو بلک‌فوت واقع در براونینگ، مونتانا، جشنواره‌ای قبیله‌ای به پاس نقاشی‌های تیپی سرخ‌پوستان برگزار می‌شد.
موضوع مقاله: اگنس مری کلرک | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # اگنس مری کلرک | مقدمه: او دو خواهر و برادر داشت؛ خواهر بزرگترش الن ماری (۱۸۴۰–۱۹۰۶) و برادر کوچکترش آبری سنت جان (۱۸۴۳–۱۹۲۳). | ## بخش 1: اگنس مری کلرک | کاترین کلرک در مدرسه صومعه اورسولین تحصیل کرده بود و بنابراین برای آموزش دختران جوان اهمیت زیادی قائل بود. زندگی و کار اگنس با پیروی از جا پای پدرش - که ضمن مطالعه متون کلاسیک، دوره‌هایی در نجوم نیز گذرانده بود - از سنین پایین به نجوم علاقه‌مند شد. با استفاده از تلسکوپ ۴ اینچی پدرش در رصدهایش، در ۱۵ سالگی شروع به نوشتن تاریخچه‌ای از نجوم کرده بود. در سال ۱۸۶۱، در ۱۹ سالگی، خانواده‌اش به دوبلین نقل مکان کردند، و در سال ۱۸۶۳ به کوئینزتاون (کوب فعلی) رفتند. | ## بخش 2: اگنس مری کلرک | در ۲۵ سالگی، تا حدی به دلایل سلامتی، همراه با خواهر بزرگترش الن به ایتالیا رفت و تا سال ۱۸۷۷ عمدتاً در فلورانس ماند و علوم، زبان‌ها و سایر موضوعاتی را که در زندگی آینده‌اش مفید بودند، مطالعه کرد. پس از بازگشت، توانست دو مقاله که در ایتالیا نوشته بود، «دزدی دریایی در سیسیل» و «کوپرنیک در ایتالیا»، را در اکتبر ۱۸۷۷ در نشریه ادینبورگ ریویو منتشر کند. این منجر به سفارش‌های دیگری شد، از جمله انتشار مقاله‌ای دربارهٔ نجوم برای دایرةالمعارف کاتولیک. در طول حرفه‌اش، او نقدهای بسیاری بر کتاب‌ها نوشت، از جمله آثاری که به زبان‌های فرانسوی، آلمانی، یونانی یا ایتالیایی نوشته شده بودند. | ## بخش 3: اگنس مری کلرک | در سال ۱۸۸۵، معروف‌ترین اثر خود با عنوان «تاریخچه عمومی نجوم در طول قرن نوزدهم» را منتشر کرد. در پاییز ۱۸۹۰، کلرک و برادرش آبری از اعضای مؤسس انجمن ستاره‌شناسی بریتانیا بودند. به‌عنوان عضو انجمن ستاره‌شناسی بریتانیا، او به‌طور منظم در جلسات آن و همچنین جلسات انجمن ستاره‌شناسی سلطنتی شرکت می‌کرد. در سال ۱۹۰۳، همراه با مارگارت لیندزی هاگینز، به‌عنوان عضو افتخاری انجمن ستاره‌شناسی سلطنتی انتخاب شد، مقامی که پیش از این تنها توسط سه زن دیگر، کارولین هرشل و مری سامرویل (در سال ۱۸۳۵)، و آن شیپشانکس (در سال ۱۸۶۲) به دست آمده بود. | ## جمع‌بندی | در سال ۲۰۱۷، انجمن سلطنتی نجوم مدال آگنس کلرک را برای تاریخچه نجوم یا ژئوفیزیک تأسیس کرد که به افرادی اعطا می‌شود که تحقیقات برجسته ای در تاریخ نجوم یا ژئوفیزیک داشته باشند.
موضوع مقاله: میلدرد کلیگ‌هورن | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # میلدرد کلیگ‌هورن | مقدمه: میلدرد ایمُچ کلیگ‌هورن (زادهٔ ۱۱ دسامبر ۱۹۱۰ – درگذشته در ۱۵ آوریل ۱۹۹۷) یک سازنده عروسک، آموزگار و رهبر قبیله از آپاچی‌های چیریکاوا بود که از سال ۱۹۷۶ تا ۱۹۹۵ به عنوان نخستین رئیس قبیله آپاچی فورت سیل اکلاهما خدمت کرد. | ## بخش 1: میلدرد کلیگ‌هورن | زندگی اولیه و تحصیلات کلیگ‌هورن در ۱۱ دسامبر ۱۹۱۰ در فورت سیل، اکلاهما به دنیا آمد، در حالی که خانواده‌اش هنوز به عنوان اسیران جنگی توسط دولت فدرال ایالات متحده در نظر گرفته می‌شدند. پدربزرگ‌ها و والدین او پس از تسلیم شدن رهبر آپاچی چیریکاوا جرونیمو در سال ۱۸۸۶، ابتدا در فلوریدا، سپس در آلاباما و در نهایت در فورت سیل زندانی شدند. در سال ۱۹۱۳، زمانی که کلیگ‌هورن سه ساله بود، آپاچی‌های چیریکاوا به‌طور رسمی از وضعیت اسیر جنگی آزاد شدند. تحصیلات کلیگ‌هورن در آپاچی، اکلاهما آغاز شد، جایی که دبیرستان را به پایان رساند و سپس به مؤسسه هاسکل رفت. سپس به کالج کامرون رفت و در سال ۱۹۴۱ درجه‌ای در رشته اقتصاد خانه از دانشگاه کشاورزی و مکانیکی اکلاهما دریافت کرد. او با چندین جامعه بومی آمریکایی، از جمله مسکلیروو، نیومکزیکو در نیومکزیکو و قبایل مختلف در اکلاهما همکاری کرد. | ## بخش 2: میلدرد کلیگ‌هورن | او بعداً معلم اقتصاد خانگی شد و در فورت سیل ایندیا و مدرسه هند ریورساید کار کرد. علاوه بر تدریس به دانش‌آموزان دبیرستانی، کلیگ‌هورن همچنین با کودکان مهدکودکی در مدرسه عمومی آپاچی کار می‌کرد. او عروسک‌های سنتی ساخت که نمایانگر لباس‌های قبایل مختلف بومی آمریکایی بود که در طول حرفه تدریس خود با آن‌ها برخورد کرده بود. دوران ریاست او که تا سال ۱۹۹۵ ادامه یافت، با تعهد او به حفظ تاریخ قبیله و ترویج توسعه اقتصادی برای مردم آپاچی همراه بود. تلاش‌های او در حفظ فرهنگ آپاچی و دفاع از حقوق بومیان آمریکایی از طریق جوایزی از جمله جایزه ایلیس آیلند در سال ۱۹۸۷ و جایزه «بومی سال» در سال ۱۹۸۹ شناخته شد. کوبل، کلیگ‌هورن، توماس مالسون و جیمز لوئیس لاروس، شکایت دسته‌جمعی علیه دولت ایالات متحده به دلیل عدم مدیریت مناسب دارایی‌های اعتماد بومیان به نمایندگی از همه ذینفعان حال و گذشته این دارایی‌ها مطرح کردند. | ## بخش 3: میلدرد کلیگ‌هورن | کلیگ‌هورن نتوانست نتیجه این شکایت را مشاهده کند که به نام کوبل در مقابل سالازار شناخته شد. این پرونده در سال ۲۰۰۹ به مبلغ ۳٫۴ میلیارد دلار به نفع بومیان حل و فصل شد، یک هفته پس از تاریخ تولد ۹۹ سالگی او. کلیگ‌هورن تا سال‌های پایانی عمر خود فعال در زندگی عمومی بود، به‌طور گسترده سفر می‌کرد و در تبادل‌های آموزشی و فرهنگی مختلف شرکت می‌کرد. او از جمله به انگلستان، کشورهای اروپایی دیگر، مکزیک و دیگر مقاصد بین‌المللی سفر کرد تا حقوق و رفاه زنان و جوامع بومیان آمریکا را ترویج کند. | ## جمع‌بندی | کلیگ‌هورن در تاریخ ۱۵ آوریل ۱۹۹۷ در یک حادثه رانندگی نزدیک خانه‌اش در آپاچی، اکلاهما درگذشت.
موضوع مقاله: کایلا فارل اسمیت | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کایلا فارل اسمیت | مقدمه: کایلا فارل اسمیت (زادهٔ ۱۹۸۲) یک هنرمند تجسمی بومی آمریکایی از قبیله مودوک و قبیله کلامث و همچنین یک کنش‌گر محیط‌زیست و نویسنده است. | ## بخش 1: کایلا فارل اسمیت | زندگی‌نامه کایلا فارل اسمیت در سال ۱۹۸۲ به دنیا آمد و در اسپرینگفیلد، اورگن بزرگ شد. او عضو قبیله مودوک کلامث است، که یکی از قبایل به‌رسمیت‌شناخته‌شدهٔ فدرال در جنوب اورگن و در حوزهٔ آبخیز کلامث است. تحصیلات کایلا فارل اسمیت مدرک کارشناسی هنرهای زیبا (BFA) خود را در رشته نقاشی از کالج هنرهای تجسمی شمال‌غرب اقیانوس آرام در پورتلند، اورگن دریافت کرد. سپس مدرک کارشناسی‌ارشد هنرهای زیبا (MFA) را در رشتهٔ هنر معاصر (استودیو MFA) از دانشگاه ایالتی پورتلند (PSU) دریافت کرد. آثار هنری فارل اسمیت یک هنرمند معاصر چندرسانه‌ای است که با ترکیبی از تصویرسازی، نقاشی، چاپ سیلک، شابلون‌سازی و رسانه‌های دیگر کار می‌کند. او از بازیگوشی کودکانه در آثارش بهره می‌برد تا به ابزارهایی برای کاوش و آزمایش با رنگ‌دانه‌های ساخت خود دست یابد و زیبایی‌شناسی‌ای خلق کند که در چارچوب صورت‌گرایی انتزاعی بومی قرار می‌گیرد. هنر او به آزمایش‌ها و مشقت‌های مردمان بومی آمریکایی می‌پردازد که ریشه در گذشته دارند و بر اکنون اثر گذاشته‌اند. | ## بخش 2: کایلا فارل اسمیت | ارواح در ماشین: ۰۱۹ ۰۱۹ اثری از مجموعهٔ «ارواح در ماشین» است که در اوت ۲۰۲۳ خلق شد. این مجموعه شامل بیست‌وهفت نقاشی است که بخشی از پروژهٔ «بازپس‌گیری سرزمین» به‌شمار می‌روند. این آثار با استفاده از خاک سطحی حاوی لیتیم از سرزمین‌های قبیلهٔ پایوت شمالی، رنگ اکریلیک، اسپری و گرافیت خلق شده‌اند. ابعاد آثار در این مجموعه متفاوت‌اند و ابعاد اثر ۰۱۹، ۴۸ در ۳۰ اینچ روی بوم کشیده‌شده است. رقص باران: ۱۹/۴۰ «رقص باران» ۱۹/۴۰ یکی از آثار مجموعهٔ «رقص باران» در سال ۲۰۲۲ است. این آثار با تکنیک‌های مونوتایپ، چاپ سیلک و اسپری، بر روی کاغذ دست‌رنگ‌شدهٔ آرنهِم ۱۶۱۸ خلق شده‌اند؛ ابعاد بدون قاب آن ۲۰ در ۱۵ اینچ است. در این آثار، پیکره‌ای سیاه به‌صورت سیلوئت دیده می‌شود که دستانش را به‌سوی آسمان دراز کرده است. | ## بخش 3: کایلا فارل اسمیت | همچنین آثاری از شابلون‌ها دیده می‌شود که با استفاده از فضای منفی، شکل‌هایی ایجاد کرده‌اند. پس از مدرسه شبانه‌روزی: در سوگ «پس از مدرسه شبانه‌روزی: در سوگ» در سال ۲۰۱۱ خلق شده است. از سال ۲۰۱۲، این اثر در مجموعهٔ دائمی موزهٔ هنر پورتلند در پورتلند، اورگن نگهداری می‌شود. کایلا فارل اسمیت در خلق این نقاشی از عکس «موسا-موهاوه» (۱۹۰۳) اثر ادوارد کرتیس الهام گرفته است. این نقاشی همچنین از تجربهٔ پدر فارل اسمیت در دوران کودکی‌اش در مدرسه‌های شبانه‌روزی بومی الهام گرفته است. مانند آثار کرتیس، این نقاشی نیز پرتره‌ای از دختری بومی است، اما موهای او تا بالای شانه‌ها کوتاه شده‌اند. | ## جمع‌بندی | این اثر نماد یکی از کودکانی است که از تجربهٔ تلخ مدارس شبانه‌روزی سرخ‌پوستان جان سالم به‌در بردند.
موضوع مقاله: رز فرانک | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # رز فرانک | مقدمه: رز ژوزفین کوربت (زادهٔ ۶ آوریل ۱۹۱۲ – درگذشته در ۱۹ ژانویه ۱۹۹۹)، که بعدها با نام رز ژوزفین فرانک شناخته شد، هنرمند بومی آمریکایی از قبیلهٔ نز پِرس بود که به‌خاطر بافتن سنبل‌ذرت شناخته می‌شد. | ## بخش 1: رز فرانک | فرانک از هنر خود به‌عنوان راهی برای حفظ صنایع دستی، سنت‌ها و آیین‌های قبیله‌اش بهره می‌برد و با خلق آثار هنری و آموزش به دیگران، آن‌ها را زنده نگاه می‌داشت. زندگی شخصی و حرفه فرانک در سال ۱۹۱۲ در سویت‌واتر، آیداهو و در دل قبیلهٔ نز پِرس زاده شد. او خواهری بزرگ‌تر به‌نام راشل، خواهران کوچک‌تر به‌نام‌های انی و لوئیس و برادری کوچک‌تر به‌نام تیتوس داشت. در جریان جنگ جهانی دوم، او در کشتی‌سازی‌های پورتلند، اورگن کار می‌کرد و پس از پایان جنگ، به منطقهٔ حفاظت‌شدهٔ لاپوای بازگشت. بلک‌ایگل مدرس کالج ایالتی لوییس-کلارک در لویستون، آیداهو بود و در آن زمان کلاس هنرهای نساجی برگزار می‌کرد که فرانک تصمیم به حضور در آن گرفت. بلک‌ایگل کارهای فرانک را دقیق و هنرمندانه یافت و به او پیشنهاد کرد که کیف‌های بافته‌شده از سنبل‌ذرت را به فروش بگذارد. | ## بخش 2: رز فرانک | فرانک به هنر خود اعتماد نداشت و شگفت‌زده شد وقتی دید نه‌تنها کارهایش فروش می‌روند، بلکه یکی از آن‌ها به قیمت ۲۵ دلار فروخته شد. وقتی از او دربارهٔ هنرهایش پرسیده شد، گفت که تجربه‌اش در قلاب‌بافی به موفقیت او در بافت سنبل‌ذرت کمک کرده است. فرانک گفته بود که روزانه شش ساعت صرف کار بر روی پروژه‌هایش می‌کرد، چراکه تنها یک کوک روی یک کیف سنبل‌ذرت می‌توانست یک ساعت زمان ببرد، و با افتخار می‌گفت که هرگز طرح‌هایش را تکرار نکرده است. او همچنین افزود که به‌طور میانگین، اگر روزانه شش تا هفت ساعت کار می‌کرد، تولید یک کیف حدود چهار هفته طول می‌کشید. فرانک بیشتر بر الگوهای سنتی و هندسی نز پِرس مانند لوزی تمرکز داشت، اما گاهی به درخواست مشتری، طرح‌های گل‌دار نیز می‌بافت. او بعدها این هنر را به دیگران آموخت تا اطمینان یابد که تکنیک‌های سنتی به نسل‌های آینده منتقل می‌شوند. | ## بخش 3: رز فرانک | فرانک گفته بود که از هر اثر هنری دانش‌آموزانش تمجید می‌کرد تا آن‌ها را به تلاش مداوم تشویق کرده و در نهایت به پیشرفت کارشان منجر شود. فرانک از طرح‌های هندسی سنتی نز پِرس بهره می‌گرفت که با پیچاندن نخ و سنبل‌ذرت به دور پود در زمان عبور از تار ساخته می‌شدند. کیف‌های او نه‌تنها برای نمایش، بلکه برای استفادهٔ روزمره نیز کاربرد داشتند و آثارش «نه‌تنها به‌دلیل مهارت بی‌نقص در ساخت، بلکه برای پایبندی سرسختانه‌اش به اصول زیبایی‌شناسی سنتی» مورد تحسین قرار می‌گرفتند. رنگ‌هایی که فرانک به کار می‌برد شامل زرد کمرنگ، سیاه، آبی، صورتی، بنفش، قرمز و سبز بودند. | ## جمع‌بندی | مجموعه‌ها و نمایشگاه‌ها آثار فرانک در نمایشگاه‌ها و مجموعه‌های دائمی متعددی به نمایش درآمده‌اند؛ از جمله در موزهٔ پارک ملی تاریخی نز پِرس و مجموعهٔ سرخ‌پوستان مدرن اسمیتسونین.
موضوع مقاله: جینا گری | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جینا گری | مقدمه: جینا گری (نام اوسِی: پا-په سان‌تسه) (۱۹۵۴ – ۲۰ دسامبر ۲۰۱۴) هنرمند اوسِیجی متولد پاوهوسکا، فرزند اندرو و مارگارت گری. | ## بخش 1: جینا گری | او یکی از شناخته‌شده‌ترین هنرمندان معاصر بومی آمریکا در سه دهه گذشته بود که جوایزی از نمایشگاه‌ها و موزه‌های مختلف در سراسر کشور بومیان دریافت کرده و نمایشگاه‌هایی در آنها برگزار کرده بود. اشغال ووندِد نی در حالی که او یک دانش‌آموز دبیرستانی در سال ۱۹۷۳ بود، گری به ووندِد نی مسافرت کرد تا در اشغال ۷۱ روزه ووندِد نی با تیمی از ۲۰۰ فعال اوگلالا لاکوتا و اعضای جنبش بومیان آمریکا شرکت کند. این اعتراض، که به منظور جلب توجه به عدم توافقات معاهده‌ای دولت، فقر، تنش‌های نژادی و شرایط در رزرویشن پایِن ریدج انجام شد، طولانی‌ترین اقدام مدنی نافرمانی در تاریخ ایالات متحده بود. یکی از خواهران گری، مری بیگ‌هورس، با یکی از اعضای بلندپایه جنبش سرخپوستان ایالات متحده آمریکا، هنری واهاساوک، ازدواج کرده بود. دو برادرش، اندرو گری و لوئیس گری، با جینا در دنور ملاقات کردند و آنها به سمت یک خانه امن در داکوتای جنوبی حرکت کردند، جایی که بیگ‌هورس در انتظار بود، خارج از منطقه اشغال‌شده. | ## بخش 2: جینا گری | در زیر آتش سنگین، فرانک کلیرواوتر، یک چرکایی، و بادی لامونت، یک اوگلالا لاکوتا، کشته شدند. جینا و برادرش لوئیس تصمیم گرفتند ترک کنند، توسط قاچاقچیان از منطقه خارج شدند و دوباره با پدرشان در خانه امن دیدار کردند. آموزش پس از فرار از ووندِد نی، گری و برادرش لوئیس به مدرسه دبیرستان برگشتند تا تحصیلات خود را تکمیل کنند در مؤسسه هنرهای بومیان آمریکا در سانتا فه، نیومکزیکو. حرفه هنری آثار گری با رنگ‌های جسورانه و روشن از هنرهای میکس‌مدیا شناخته می‌شود که تصاویری سنتی از تربیت اوسِی او را با دنیای معاصر او ترکیب می‌کند. او به عنوان یک استاد هنرمند معاصر شناخته می‌شود و چاپ‌ها و مونوتایپ‌های او ویژگی‌هایی با شکل‌های استیلیزه و مناظر انتزاعی دارند. | ## بخش 3: جینا گری | هنر تجاری او شامل طراحی تی‌شرت‌ها است، طراحی لوگو برای مرکز مطالعات بومیان آمریکا در دانشگاه ایست سنترال (آدا، اوکلاهما) و طراحی جلد کتاب تاریخ کنگره ملی بومیان آمریکا. آثار او در نمایشگاه‌های گالری‌های مختلف در سراسر سرزمین‌های بومی به نمایش گذاشته شده است: در آریزونا، در موزه هرد در فینیکس؛ در نیومکزیکو، در موزه مؤسسه هنرهای بومیان آمریکا و موزه ویل‌ریت هر دو در سانتا فه؛ در اوکلاهما، در موزه مرکز تسا-لا-گی چرکویی در تهله‌کوا و موزه‌های گیلکریس و موزه هنر فیل‌برک در تلسا؛ در داکوتای جنوبی، در موزه هنر بومی رد کلاود در پاین ریج؛ و در ایالت واشینگتن، در موزه دی‌بریک استار در سیاتل. گری گالری‌های هنری در سانتا فه، نیومکزیکو، تلسا، اوکلاهما و اخیراً در پاهوسکا، اوکلاهما تأسیس و اداره کرده بود. | ## جمع‌بندی | علاوه بر اینکه آثارش در بسیاری از مجموعه‌های خصوصی و گالری‌ها در سراسر جهان به نمایش درآمده است، برخی از آثار او متعلق به سلطان برونئی و دو شاهزاده سلطنتی اردن—عالی‌جناب شاهزاده طلال بن محمد و عالی‌جناب شاهزاده غازی بن محمد هستند.