موضوع مقاله: ماندوچلو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ماندوچلو | مقدمه: ماندوچلو دارای هشت سیم است که در چهار ردیف جفت‌شده تنظیم شده‌اند و سیم‌های هر ردیف به‌طور همصدا کوک می‌شوند. | ## بخش 1: ماندوچلو | کوک کلی ردیف‌ها همانند پنجم درست در ماندولین است، اما از نت باس C (C2) شروع می‌شود. نمونه‌های گیبسون دارای طول مقیاس ۲۴٫۷۵ اینچ (۶۲٫۸۷ سانتی‌متر) هستند، اما طراحی‌های پشت تخت با مقیاس‌های بسیار کوتاه‌تر یا بلندتر نیز ظاهر شده‌اند (۲۷ اینچ/۶۸٫۵۸ سانتی‌متر در برخی ماندوچلوهای وگا). سازهای کاسه‌ای ممکن است طول مقیاس کوتاه‌تری در حدود ۲۲٫۵ اینچ (حدود ۵۷ سانتی‌متر) داشته باشند. ماندوچلوهای گیبسون معمولاً با یک پل افقی منفرد در قسمت بالای بدنه، درست زیر سوراخ صدای بیضی‌شکل ساخته می‌شدند. همانند سایر سازهای خانوادهٔ ماندولین، ماندوچلوها ممکن است با سوراخ صدای بیضی‌شکل منفرد یا یک جفت سوراخ صدای F دیده شوند. این سازها معمولاً بین ۱۸ تا ۲۲ پرده دارند؛ سازهای کاسه‌ای برای کنسرت ممکن است پرده‌های بیشتری داشته باشند که امکان نواختن نت‌های پیچیده و طولانی را فراهم می‌کند. به دلیل ضخامت بالای سیم‌های ردیف پایین، برخی نوازندگان فولک ماندوچلو یکی از سیم‌های C را حذف می‌کنند تا از ایجاد صدای غیرطبیعی هنگام نواختن شدت جلوگیری شود یا از سیم‌های با ضخامت کمتر استفاده می‌کنند تا سیم‌های C با هم همصدا شوند. برخی ماندوچلوها با ۱۰ سیم (پنج ردیف) ساخته می‌شوند که یک ردیف اضافی بالای اولین ردیف (با بیشترین نت) دارند. این سازها گاهی با عنوان لیوتو کانتابیله یا لیوتو مودرنو شناخته می‌شوند، اما از نظر فنی همچنان ماندوچلو محسوب می‌شوند و بسیاری از شرکت‌ها آنها را تولید می‌کنند. تاریخچه مانند بسیاری دیگر از سازهای خانوادهٔ ماندولین، ماندوچلو نیز در اروپا پدید آمد. ماندولین‌ها از خانوادهٔ لوت در ایتالیا در طی قرن‌های ۱۷ و ۱۸ تکامل یافتند و ماندولین با پشت کاسه‌ای که به‌ویژه در ناپل تولید می‌شد، در قرن نوزدهم رایج شد. در دورهٔ باروک (۱۶۰۰–۱۷۵۰) بود که علاقه به ماندولین افزایش یافت و استفاده از آن در گروه‌های موسیقی بیشتر شد، که به‌نوبهٔ خود به توسعه و گسترش خانوادهٔ ماندولین کمک کرد. نخستین شواهد مربوط به ماندولین‌های امروزی با سیم‌های فلزی، از ادبیات مربوط به نوازندگان برجستهٔ ایتالیایی به دست آمده است که در سراسر اروپا سفر کرده و تدریس می‌کردند و کنسرت برگزار می‌کردند. از جمله این نوازندگان می‌توان به گابریل لئونه، جیووانی باتیستا جرووازیو و پیئترو دنیس اشاره کرد که بین سال‌های ۱۷۵۰ تا ۱۸۱۰ به‌طور گسترده‌ای سفر کردند. این موارد به همراه سوابق مربوط به خانوادهٔ ویناچیا، سازندگان ساز در ناپل ایتالیا، باعث شده است موسیقی‌شناسان باور داشته باشند که خانوادهٔ ماندولین‌های مدرن با سیم‌های فلزی توسط خانوادهٔ ویناچیا در ناپل توسعه یافته‌اند. گروه‌های موسیقی ماندولین در اواخر دورهٔ باروک محبوب بودند و در همین زمان تعدادی ساز جدید به این خانواده اضافه شدند، از جمله ماندولونه، یک ساز باس با پشت تخت که «بسیار بزرگ‌تر از لیوتو» و دارای «چهار سیم زخمه‌ای سنگین» بود که به ترتیب چهارم به A2-D3-G3-C4 کوک می‌شدند. محبوبیت گروه‌های ماندولین در اواخر دورهٔ کلاسیک موسیقی (۱۷۵۰–۱۸۲۵) کاهش یافت و پس از سال ۱۸۱۵، ماندولین بیشتر به‌عنوان یک ساز محلی شناخته شد و ماندولونه تقریباً ناپدید شد. | ## بخش 2: ماندوچلو | در همین دوران کاهش محبوبیت، پاسکواله ویناچیا (۱۸۰۶–۱۸۸۵) تغییراتی در سازی که خانواده‌اش نسل‌ها تولید می‌کردند ایجاد کرد و ماندولین ناپلی را خلق کرد. در آن زمان ماندولین خارج از ایتالیا تقریباً فراموش شده بود، اما زمینه برای بازگشت آن فراهم شد و این بازگشت با نمایشگاه جهانی (۱۸۷۸) آغاز شد. ویناچیا چندین عضو خانوادهٔ ماندولین را مدرن کرد، رزونانس را بهبود بخشید، دامنه‌های صوتی را افزایش داد و ویژگی‌های جدیدی اضافه کرد. علاوه بر خلق ماندولین ناپلی در حدود سال ۱۸۳۵، او ماندولونه و سازهای مرتبط را که دامنهٔ محدودی داشتند و صدای آن‌ها بسیار آرام‌تر از ماندولین‌های زیر بود، بازطراحی کرد. ماندوچلوی ناپلی که او توسعه داد، دارای حجم بیشتر، دامنهٔ گسترده‌تر و توانایی جایگزینی مؤثر ماندولونه به‌عنوان ساز باس خانوادهٔ ماندولین بود. به‌ویژه، گروه اسپانیایی استودیانتینا فیگارو، «انجمنی از معلمان و موسیقی‌دانان جوان … که در مادرید تشکیل شد و یک گروه باشکوه از گیتارها، باندوریاس و ویولن‌ها را ایجاد کرد»، توجه گسترده‌ای را به خود جلب کرد. در دهه‌های ۱۸۸۰ و ۱۸۹۰، موجی از نوازندگان ماندولین ایتالیایی به اروپا سفر کردند و از میانهٔ دههٔ ۱۸۸۰ به ایالات متحده رفتند تا ساز خود را اجرا کرده و آموزش دهند. محبوبیت این ساز در دههٔ ۱۸۹۰ ادامه یافت و در «سال‌های اولیه قرن بیستم» به اوج خود رسید. هزاران نفر ماندولین را به‌عنوان یک سرگرمی پذیرفتند و این ساز به ابزاری برای طبقهٔ اشراف تبدیل شد، که توسط مردان و زنان جوان نواخته می‌شد. ارکسترهای ماندولین در سراسر جهان تشکیل شدند که از خانوادهٔ سازهای ماندولین—مانند ماندولین، ماندولا، ماندوچلو، و حتی ماندوباس—و همچنین گیتارها، کنترباس‌ها و زیترها استفاده می‌کردند. در همین زمان، شرکت شرکت گیتار گیبسون شروع به ساخت ماندوچلوهایی در سبک ماندولین‌های خود با پشت و جلوی گنبدی کرد. این شرکت دست‌کم چهار مدل ماندوچلو بین سال‌های ۱۹۰۵ تا ۱۹۲۰ تولید کرد: K-1، K-2، K-4 و K-5. پس از دههٔ ۱۹۳۰، محبوبیت گروه‌های ماندولین بار دیگر کاهش یافت، اما نه به اندازهٔ قرن نوزدهم. کوک و دامنه صوتی معمولاً، جفت سیم‌های هر رشتهٔ مجاور دوبل شده و به یک بسامد کوک می‌شوند. کوک استاندارد ماندوچلو یعنی C2 C2•G2 G2•D3 D3•A3 A3 معادل با کوک ویولنسل است: - چهارمین رشته (صدای بم): C2 ( هرتز) - سومین رشته: G2 ( هرتز) - دومین رشته: D3 ( هرتز) - اولین رشته (صدای زیر): A3 ( هرتز) به‌طور میانگین، دامنهٔ صوتی حدود سه و نیم اکتاو است، با این که دامنهٔ دقیق به تعداد پرده‌های موجود روی ساز بستگی دارد: از دو اکتاو پایین‌تر از دو تا D#5/Eb5 در اکتاو بالای وسط C (با ۱۸ پرده)، و تا A5 با ۲۴ پرده. در سازهای ۱۰ سیمی/۵ رشته‌ای، یک جفت سیم اضافی که بالاتر از اولین رشته قرار دارد، به E4 E4 کوک می‌شود، که حدود نیم اکتاو یا بیشتر به دامنهٔ بالایی اضافه می‌کند تا E6. این ساز گاه‌به‌گاه به‌عنوان سازی تک‌نوازی برای اجرای موسیقی کلاسیک، مانند کنسرتوها و آثار بدون همراهی که در اصل برای ویولنسل ساخته شده بودند، استفاده می‌شود. | ## بخش 3: ماندوچلو | با این حال، برخی قطعات به‌طور خاص برای لیوتو کانتابیله توسط رافائله کالاسه ساخته شده‌اند که در اوایل قرن بیستم طرفدار این ساز بود. موسیقی‌های تک‌نوازی جدیدتر برای ماندوچلو در کنوانسیون انجمن ماندولین کلاسیک آمریکا در سال ۲۰۱۸ در سانتا روزا توسط دکتر جیمز ایمهوف ارائه شد. مقاله‌ای دربارهٔ این رویداد و نمونه‌هایی از موسیقی در مجله ماندولین CMSA آمده است. ایمهوف این ارائه‌ها را در رویدادهای بعدی CMSA نیز ادامه داد که شامل آهنگسازانی از بریتانیا، آلمان، استرالیا و ایالات متحده بود. ماندوچلو همچنین نقشی در موسیقی فولک معاصر ایفا می‌کند، مانند موسیقی بلوگرس یا موسیقی کلتیک. دامنه پایین ماندوچلو صدای درخشان و برجستهٔ ماندولین یا ماندولا را تولید نمی‌کند و استفاده از آن در این زمینه معمولاً توسط هنرمندان ماندولین از زمان بیل مونرو تحت‌الشعاع قرار گرفته است. ماندوچلوی پشت‌کاسه‌ای (ماندولنچلو) به‌طور سنتی برای موسیقی فولک ایتالیایی استفاده می‌شود. مهم‌ترین نوازندهٔ ماندوچلو در تاریخ رافائله کالاسه بود که اولین کتاب روش‌کار مخصوص برای لیوتو کانتابیله نوشت و به نظر می‌رسد طراحی ساز را پس از معرفی احتمالی آن توسط خانواده ویناتچیا به کمال رساند. لوئیجی امبرگر نیز در پیشرفت طراحی این ساز در اواخر قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰ سهم بسزایی داشت. بازتاب در موسیقی معاصر هنرمندان برجسته‌ای که به‌طور تخصصی در اجرای ماندوچلو در آمریکا در قرن ۲۱ فعالیت دارند، تعداد کمی دارند و تنها تعداد محدودی از ضبط‌های معاصر به‌طور برجسته از این ساز استفاده می‌کنند. نوازندهٔ ماندولین رادیم زنکل نیز به‌خوبی برای اجراهای موسیقی فولک آمریکایی، ایتالیایی و سایر موسیقی‌های فولک اروپایی با ماندوچلو شناخته شده است. مایک مارشال، که بیشتر به خاطر همکاری‌های خود با دیوید گریزمن، دارول آنگر و کریس تلی شناخته می‌شود، به‌طور مکرر با ماندوچلو اجرا کرده و ضبط کرده است. استفاده‌های قابل توجه استیو نایتلی، موسیقیدان و ترانه‌سرای فولک انگلیسی، ماندوچلو را به بخش مهمی از ترانه‌سرایی و صدای کلی خود تبدیل کرده است، به‌ویژه در گروه خود Show of Hands. نایتلی از سازهایی ساخته‌شده توسط دیوید و نیکلاس اودی در Devon، انگلستان استفاده می‌کند که به کوک GDAD تنظیم شده‌اند و این ساز را برای همراهی با آکوردهای قوی‌تر و همچنین نواختن آهنگ‌ها مؤثرتر می‌سازد. جف گودمن، موسیقیدان و آهنگساز اهل نیویورک، در آثار خود از گیتار و ماندوچلو استفاده می‌کند. باکسندیل از یک گیتار قدیمی هارمونی شروع کرده و آن را از کوک استاندارد شش‌سیمی به ماندوچلو تبدیل می‌کند. | ## جمع‌بندی | ریک نیسلن از گروه Cheap Trick مجموعه‌ای از سازهای زهی دارد که شامل ماندوچلوهای الکتریکی سفارشی ساخته‌شده توسط همر گیتارز است.