aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: تل کتصیر | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # تل کتصیر | مقدمه: این کیبوتص در جنوب دریاچه طبریه و در دره رود اردن واقع شده و زیر نظر شورای منطقه‌ای عمق هیاردن اداره می‌شود. | ## بخش 1: تل کتصیر | تل کتصیر در سال ۱۹۴۹ بنیان‌گذاری شد و از جمله کیبوتص‌هایی است که در دوران پس از جنگ ۱۹۴۸ تأسیس شدند. این کیبوتص به دلیل قرار گرفتن در منطقه غیرنظامی میان اسرائیل و سوریه، در مذاکرات صلح دهه ۱۹۹۰ میلادی موضوع اختلاف ارضی میان دو کشور بود. پیشینه تل کتصیر در سال ۱۹۴۹ توسط گروهی از پیشاهنگان عبری (گارعین) و همچنین گروهی از جوانان کیبوتص آفیکیم بنیان‌گذاری شد. بر پایه منبع فرانسوی، در جریان جنگ ۱۹۴۸ تپه‌ای که کیبوتص بر آن بنا شده به عنوان پایگاه ارتش سوریه به کار می‌رفت. | ## بخش 2: تل کتصیر | نام‌گذاری نام این کیبوتص از نام عربی منطقه یعنی «تل القصر» برگرفته شده و همچنین نمادی از کشاورزی است (کتصیر به عبری به معنی «درو» است). نخست‌وزیر داوید بن گوریون از پذیرش این نام خودداری کرد و اصرار داشت که نام آن «بیت کتصیر» باشد زیرا این مکان یک تل واقعی نبود. با این حال دبیرخانه کیبوتص در پاسخ یادآوری کرد که تل‌آویو نیز تل واقعی نیست و رمت گن (به معنی «بلندی‌های باغ») نیز تپه‌ای نبوده‌است؛ سرانجام نام دلخواه کیبوتص به رسمیت شناخته شد. منطقه غیرنظامی و اختلاف ارضی تل کتصیر در منطقه غیرنظامی میان اسرائیل و سوریه قرار داشت که بر پایه توافقنامه‌های آتش‌بس ۱۹۴۹ تعیین شده بود. | ## بخش 3: تل کتصیر | دولت اسرائیل این ادعا را رد کرد زیرا پذیرش آن به معنای واگذاری سرزمینی در غرب مرز ۱۹۲۳ میان قیمومت بریتانیا بر فلسطین و قیمومت فرانسه بر سوریه به سوریه بود. موزه در کیبوتص موزه کوچکی دربارهٔ پیشینه آن و دوره میان سال‌های ۱۹۴۸ تا ۱۹۶۷ وجود دارد. | ## جمع‌بندی | جغرافیا و اقتصاد کیبوتص تل کتصیر در ارتفاع نزدیک به ۱۳۶ متر زیر سطح دریا واقع شده‌است.
موضوع مقاله: تل الهوا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # تل الهوا | مقدمه: این محله در اواخر دههٔ ۱۹۹۰ میلادی توسط تشکیلات خودگردان فلسطین بنیان نهاده شد و یکی از مرفه‌ترین مناطق شهر غزه به‌شمار می‌رود. | ## بخش 1: تل الهوا | تل الهوا دربرگیرندهٔ دانشگاه اسلامی غزه، بیمارستان القدس، بیمارستان میدانی اردن و وزارت کشور دولت غزه است. این محله که به دلیل موقعیت مرتفع و وزش بادهای خنک در کوچه‌هایش به این نام شناخته می‌شود، از دوّار ابومازن تا بیمارستان القدس گسترده شده و محل سکونت بازرگانان و سیاستمداران فلسطینی بوده‌است. تل الهوا در جریان جنگ‌های پی‌درپی میان اسرائیل و گروه‌های فلسطینی آسیب‌های سنگینی دیده و به‌ویژه در جنگ ۲۰۰۸–۲۰۰۹ و حملهٔ ۲۰۲۳–۲۰۲۴ اسرائیل به نوار غزه ویرانی گسترده‌ای را تجربه کرده‌است. پیشینه تل الهوا پیش از ۲۰۰۷ مقر سازمان امنیت پیشگیرانهٔ تشکیلات خودگردان فلسطین بود. پس از آنکه حماس در نبرد ۲۰۰۷ کنترل نوار غزه را به دست گرفت، این مقر به پاسگاه پلیس تبدیل شد و شبه‌نظامیان حماس نام محله را به «تل الاسلام» تغییر دادند. طایفه دغمش میان مارس و ژوئیهٔ ۲۰۰۷ خبرنگار بی‌بی‌سی، آلن جانستون، را در تل الهوا به گروگان نگه داشت تا اینکه حماس آزادی او را تأمین کرد. | ## بخش 2: تل الهوا | جنگ غزه ۲۰۰۸–۲۰۰۹ محلهٔ تل الهوا در جریان جنگ غزه در سال‌های ۲۰۰۸–۲۰۰۹ (عملیات «سرب ریخته‌شده» از نگاه اسرائیل) آسیب‌های شدیدی دید و صحنهٔ برخی از سخت‌ترین درگیری‌های آن جنگ بود. ده‌ها جنگجوی حماس کشته یا زخمی شدند و شماری از سربازان نیروهای دفاعی اسرائیل نیز کشته و مجروح گشتند. بر پایهٔ گزارش‌ها تا ۱۶ ژانویهٔ ۲۰۰۹ پیکر ۲۳ نفر از زیر آوار خانه‌ها بیرون آورده شد. نبرد تل الهوا (۲۰۲۳–۲۰۲۴) تل الهوا در جریان حمله اسرائیل به نوار غزه یکی از کانون‌های درگیری نظامی بود. در ۴ نوامبر ۲۰۲۳ گردان‌های قسام مدعی شدند یک تانک اسرائیلی را که وارد تل الهوا شده بود با گلولهٔ «یاسین ۱۰۵» منهدم کرده‌اند. یافتن پیکر هند رجب در ۱۰ فوریهٔ ۲۰۲۴ پیکر هند رجب، دختر شش‌ساله‌ای که در خودرویی همراه با خویشاوندان کشته‌شده‌اش گرفتار مانده و با هلال‌احمر فلسطین تماس گرفته بود، در تل الهوا یافت شد. | ## بخش 3: تل الهوا | حملهٔ ژوئیهٔ ۲۰۲۴ در ۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۴ گزارش‌هایی از تهاجم گسترده اسرائیل به تل الهوا منتشر شد که با موجی از حملات هوایی آغاز و سپس به عملیات زمینی تبدیل شد. امدادگران گزارش دادند که «اجساد خانواده‌های کامل در خانه‌هایشان یافت شده که به‌طور کامل سوخته‌اند». گزارش‌ها حاکی بود که ارتش اسرائیل پیش از عقب‌نشینی خانه‌ها را به آتش کشیده و آتش‌نشانان ناچار شده بودند پیاده به این ساختمان‌ها برسند. نیروهای دفاع مدنی که در آغاز از سوی ارتش اسرائیل از دسترسی به منطقه بازداشته شده بودند، بیش از ۴۰ پیکر دیگر را از زیر ساختمان‌های فروریخته بیرون آوردند؛ ارتش اسرائیل در این باره اظهارنظر نکرد. | ## جمع‌بندی | گزارش دوران آتش‌بس ابوبکر عابد، خبرنگار حاضر در تل الهوا در دورهٔ آتش‌بس ژانویهٔ ۲۰۲۵، ویدئویی از ساختمان‌های مسکونی ویران‌شده، ماشین‌های آتش‌نشانی متعدد نابودشده، تانکرهای آب و تجهیزات امدادی منهدم‌شدهٔ نیروهای دفاع مدنی غزه منتشر کرد.
موضوع مقاله: بیت آریه-عوفاریم | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # بیت آریه-عوفاریم | مقدمه: این شهرک در فاصلهٔ ۳۲ کیلومتری شمال اورشلیم و ۲۵ کیلومتری شرق تل‌آویو در نزدیکی روستای فلسطینی اللوبان القریب و ۳٫۸ کیلومتر شرق خط سبز قرار دارد. | ## بخش 1: بیت آریه-عوفاریم | این شهرک در سمت فلسطینی دیوار حائل کرانه باختری واقع شده و مساحتی برابر با ۸٬۵۰۰ دونم دارد. شهرک‌های اسرائیلی در کرانه باختری بر پایهٔ حقوق بین‌الملل غیرقانونی شناخته می‌شوند، هرچند دولت اسرائیل این دیدگاه را نمی‌پذیرد. پیشینه بیت آریه در سال ۱۹۸۱ پایه‌گذاری شد و در سال ۱۹۸۹ به‌عنوان شورای محلی به رسمیت شناخته شد. | ## بخش 2: بیت آریه-عوفاریم | نام بیت آریه برگرفته از نام آریه بن‌الیعزر، عضو پیشین کنست و از رهبران برجستهٔ جنبش صهیونیسم تجدیدنظرطلب است که از بنیان‌گذاران حزب حیروت بود. بر پایهٔ گزارش مؤسسهٔ پژوهش‌های کاربردی اورشلیم (اریج)، زمین‌های بیت آریه-عوفاریم از دو روستای فلسطینی عابود و اللوبان القریب مصادره شده‌است. در سال ۲۰۱۱ وزارت دفاع اسرائیل توافقنامه‌ای با شهرداری بیت آریه امضا کرد که بر پایهٔ آن ساخت ۱۰۰ واحد مسکونی و یک جادهٔ کمربندی میان بیت آریه و عوفاریم تصویب شد. | ## بخش 3: بیت آریه-عوفاریم | در سال ۲۰۲۰ بیت آریه-عوفاریم یکی از چندین شهرکی بود که فاضلاب تصفیه‌نشدهٔ خود را به زمین‌های روستای فلسطینی دیربلوط تخلیه می‌کرد. جایگاه حقوقی جامعهٔ بین‌المللی شهرک‌های اسرائیلی در کرانه باختری را بر پایهٔ حقوق بین‌الملل غیرقانونی می‌داند، اما دولت اسرائیل این دیدگاه را رد می‌کند. | ## جمع‌بندی | این محوطه یک سکونتگاه استحکام‌یافته و به‌خوبی طراحی‌شده وابسته به تولید روغن زیتون است که قدمت آن به سدهٔ هشتم پیش از میلاد بازمی‌گردد و به پادشاهی شمالی اسرائیل نسبت داده می‌شود.
موضوع مقاله: بیت هعربه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # بیت هعربه | مقدمه: بیت هعربه (، به معنی «خانه عربه») یک شهرک اسرائیلی و کیبوتص در کرانه باختری است. | ## بخش 1: بیت هعربه | این شهرک در نزدیکی دریای مرده و اریحا در تقاطع بزرگراه ۱ و بزرگراه ۹۰ واقع شده و از نظر اداری زیر نظر شورای منطقه‌ای مگیلوت قرار دارد. بیت هعربه نخستین‌بار در سال ۱۹۳۹ توسط اعضای جنبش‌های جوانان صهیونیستی که از آلمان نازی گریخته بودند در سرزمین قیمومت بریتانیا بر فلسطین بنیان‌گذاری شد. این کیبوتص در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل تخلیه و رها شد و در سال ۱۹۸۰ به صورت پاسگاه ناحال بازتأسیس گردید. جامعه بین‌المللی شهرک‌های اسرائیلی در کرانه باختری را بر پایه حقوق بین‌الملل غیرقانونی می‌داند؛ اما دولت اسرائیل این دیدگاه را نمی‌پذیرد. پیشینه بنیان‌گذاری و دوره نخست روستای بیت هعربه در سال ۱۹۳۹ توسط اعضای اروپایی جنبش‌های جوانان صهیونیستی بنیان‌گذاری شد که از طریق برنامه عالیای جوانان از آلمان نازی به سرزمین قیمومت بریتانیا بر فلسطین گریخته بودند. | ## بخش 2: بیت هعربه | نام این کیبوتص از روستای کتاب مقدسی همنامی گرفته شده که به قبیله بنیامین تعلق داشت (یوشع ۱۸:۲۲) و در دشت عربه قرار داشت و معنای آن «خانه در بیابان» است. بر پایه گزارش صندوق ملی یهود، این کیبوتص به دلیل آزمایش‌هایش در زمینه آبادسازی سرزمین شهرت یافت و ساکنان آن زمین‌هایی را که پیش‌تر هرگز کشت نشده بود به زیر کشت بردند. تاریخ‌نگار جنبش کیبوتصی، تسوی درور، در سال ۱۹۹۴ کتابی دربارهٔ بنیان‌گذاری بیت هعربه با عنوان (به معنی «مشارکت در آفرینش») منتشر کرد. در ۲۰ مه ۱۹۴۸ پس از ناکامی مذاکرات با شاه عبدالله یکم پادشاه اردن شرقی، بیت هعربه و کالیای مجاور به دلیل انزوای خود در جریان نبردهای جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل تخلیه شدند. اعضای کیبوتص به‌طور موقت در کیبوتص شفاییم اسکان یافتند و سرانجام به دو گروه تقسیم شدند که در سال ۱۹۴۹ کیبوتص‌های گِشِر هزیو و کابری را در جلیل غربی بنیان‌گذاری کردند. | ## بخش 3: بیت هعربه | در همان سال ۱۹۸۰ بیت هعربه به‌عنوان پاسگاه ناحال بازتأسیس شد و در سال ۱۹۸۶ به جامعه‌ای غیرنظامی تبدیل گردید. مساحت ساختاری آن از نزدیک به ۲۵ دونوم در سال ۱۹۹۷ به نزدیک به ۷۵ دونوم در سال ۲۰۱۴ افزایش یافت. وضعیت حقوقی جامعه بین‌المللی شهرک‌های اسرائیلی در کرانه باختری را بر پایه حقوق بین‌الملل غیرقانونی می‌داند زیرا آن‌ها را ناقض کنوانسیون چهارم ژنو می‌شمارد؛ اما دولت اسرائیل این دیدگاه را رد می‌کند. اقتصاد بزرگ‌ترین برکه خورشیدی عملیاتی جهان برای تولید برق در بیت هعربه قرار داشت که تا سال ۱۹۸۸ بهره‌برداری می‌شد. | ## جمع‌بندی | با بهره‌گیری از برکه‌ای به مساحت ۱٫۵ کیلومتر مربع، این سامانه توان تولید ۵ مگاوات برق را داشت.
موضوع مقاله: شورای منطقه‌ای بیکعات هایاردن | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # شورای منطقه‌ای بیکعات هایاردن | مقدمه: شورای منطقه‌ای بیکعات هایاردن (، به معنای «شورای منطقه‌ای درهٔ اردن») یک شورای منطقه‌ای اسرائیلی است که ۲۱ شهرک اسرائیلی را در درهٔ اردن در کرانه باختری دربرمی‌گیرد. | ## بخش 1: شورای منطقه‌ای بیکعات هایاردن | قلمرو شهرداری این شورا از محولا در شمال، نزدیک به دره بیت شیان، تا اریحا در جنوب گسترده‌است. بیشتر شهرک‌ها در کنار دو جادهٔ اصلی شمالی–جنوبی واقع‌اند: جادهٔ آلون در غرب و بزرگراه ۹۰ در شرق. شهر ماعاله افرایم که یک شورای محلی مستقل است در محدودهٔ جغرافیایی این شورای منطقه‌ای قرار دارد ولی شهرداری جداگانه‌ای دارد. اسرائیل در جنگ شش‌روزهٔ ۱۹۶۷ این منطقه را اشغال کرد و بیشتر شهرک‌ها میان سال‌های ۱۹۶۸ تا ۱۹۸۲ بنیان نهاده شدند. موقعیت جغرافیایی بیکعات هایاردن در شمال شرقی کرانه باختری، در غرب رود اردن و در گودال اردن واقع شده‌است. | ## بخش 2: شورای منطقه‌ای بیکعات هایاردن | بیشتر شهرک‌ها بر روی دو جادهٔ اصلی شمالی–جنوبی قرار گرفته‌اند: جادهٔ آلون (به نام ییگال آلون) در سمت غرب و بزرگراه ۹۰ در سمت شرق. شورای منطقه‌ای در آغاز سدهٔ بیست‌ویکم در طرح دیوار حائل کرانه باختری گنجانده نشد. بیشتر شهرک‌های اسرائیلی میان سال‌های ۱۹۶۸ و ۱۹۸۲ پایه‌گذاری شدند و در سال ۱۹۷۹ واحد اداری مستقل شورای منطقه‌ای برای آن‌ها ایجاد شد. در ۶ فوریهٔ ۲۰۰۲ فردی مسلح که لباس سربازان اسرائیلی را به تن داشت به خانه‌ای در شهرک حمرا حمله کرد و میری اوهانا و دختر ۱۱ ساله‌اش یائل را کشت؛ گروهان فتح و حماس هر دو مسئولیت این حمله را بر عهده گرفتند. در ۸ سپتامبر ۲۰۱۹ کابینهٔ اسرائیل آخرین جلسهٔ خود را پیش از انتخابات پارلمانی به‌طور نمادین در درهٔ اردن برگزار کرد و پایگاه مووعوت یریحو را به عنوان شهرک رسمی به رسمیت شناخت. | ## بخش 3: شورای منطقه‌ای بیکعات هایاردن | این شهرک در سال ۱۹۹۹ به صورت مزرعهٔ کشاورزی بر زمین‌هایی بنا شده بود که اسرائیل آن‌ها را دولتی می‌دانست. جمعیت بر پایهٔ داده‌های دفتر مرکزی آمار اسرائیل، جمعیت شورای منطقه‌ای در پایان ژانویهٔ ۲۰۲۲ برابر با ۶٬۱۵۰ نفر بوده‌است. روند رشد جمعیت در سرشماری‌های گوناگون به شرح زیر بوده‌است: سال سرشماری ۱۹۸۳ ۱۹۹۵ ۲۰۰۸ ۲۰۱۹ ۲۰۲۲ جمعیت ۲٬۱۰۰ ۲٬۶۰۰ ۳٬۳۰۰ ۵٬۶۲۱ ۶٬۱۵۰ روستاها و شهرک‌ها شورای منطقه‌ای خدمات شهرداری گوناگونی را به روستاها و شهرک‌های زیر ارائه می‌دهد: کیبوتص‌ها گیلگال (کیبوتص) نعران (کیبوتص) موشاوها ارجمان (موشاو) بقعوت (موشاو) گیتیت (موشاو) حمرا (موشاو) مسوعه (موشاو) محولا (موشاو) مخوره (موشاو) نتیو هاگدود (موشاو) نعمه (موشاو) پتصائل (موشاو) روعی (موشاو) شادموت مهولا (موشاو) تومر (موشاو) یافیت (موشاو) ییتاو (موشاو) شهرک‌های اجتماعی حمدات (شهرک اجتماعی) مسکیوت (شهرک اجتماعی) مووعوت یریحو (شهرک اجتماعی) روتم (شهرک اجتماعی) رؤسای شورا ۲۰۰۶–۲۰۰۹: دووی تال از ۲۰۰۹ تاکنون: داوید الحیانی وضعیت حقوقی جامعهٔ بین‌المللی شهرک‌های اسرائیلی در کرانه باختری را بر پایهٔ کنوانسیون چهارم ژنو غیرقانونی می‌داند. | ## جمع‌بندی | مادهٔ ۴۹ این کنوانسیون تصریح می‌کند که «دولت اشغالگر حق ندارد بخشی از جمعیت غیرنظامی خود را به سرزمین اشغال‌شده منتقل کند».
موضوع مقاله: گانی مودیعین | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # گانی مودیعین | مقدمه: گانی مودیعین (، به معنی «باغ‌های مودیعین») یک شهرک اسرائیلی در کرانه باختری است. | ## بخش 1: گانی مودیعین | این شهرک در نزدیکی خط سبز و در شمال مودیعین-مکابیم-ریعوت قرار دارد و از نظر اداری در حوزه صلاحیت شورای منطقه‌ای ماته بنیامین است. جامعه بین‌المللی شهرک‌های اسرائیلی در کرانه باختری را بر پایه حقوق بین‌الملل غیرقانونی می‌داند، اما دولت اسرائیل این دیدگاه را رد می‌کند. گانی مودیعین شهرکی با جمعیت دینی ملی‌گرا و حَردی است که در حدود ۸۰۰ خانوار را در خود جای داده و میان تل‌آویو و اورشلیم در مرز باختری منطقه بنیامین واقع شده‌است. پیشینه نقشه‌های ایجاد این شهرک در سال ۱۹۸۲ از سوی شورای منطقه‌ای ماته بنیامین اعلام شد و بر پایه تصمیم دولت برای ایجاد شهرکی برای جامعه دینی طرح‌ریزی گردید. | ## بخش 2: گانی مودیعین | نخستین ساکنان شهرک خانواده‌هایی از جامعه یهودیان تیمنی بودند که از منطقه کریات اونو آمده بودند و نخستین کنیسه شهرک را به نام «جامعه یعقوب» بنیاد نهادند. در سال ۱۹۹۶ با پایه‌گذاری شهر مودیعین عیلیت در همسایگی، گانی مودیعین به حوزه شهرداری آن شهر پیوست. با این حال پس از ۲۰ سال، در ۱ ژانویه ۲۰۱۶ وزارت کشور اسرائیل تصمیم گرفت گانی مودیعین را دوباره به صورت حوزه اداری جداگانه‌ای در چارچوب شورای منطقه‌ای ماته بنیامین به رسمیت بشناسد. جغرافیا گانی مودیعین میان تل‌آویو و اورشلیم در مرز باختری منطقه بنیامین بر روی جاده ۴۴۶ میان مودیعین و مودیعین عیلیت جای گرفته‌است. | ## بخش 3: گانی مودیعین | جمعیت و ساختار اجتماعی جمعیت شهرک دربرگیرنده نزدیک به ۸۰۰ خانوار از جامعه دینی ملی‌گرا و حَردی است. در این شهرک گوناگونی بزرگی از مهاجران از کشورهای گوناگون از جمله روسیه، آمریکای جنوبی، اتیوپی، فرانسه و هند زندگی می‌کنند. نهادهای آموزشی و دینی در گانی مودیعین نهادهای آموزشی گوناگونی وجود دارد از جمله مدرسه حَردی وابسته به شبکه آموزش مستقل، مدرسه دخترانه «بنوت یعقوب» و مهدکودک‌های وابسته به جنبش حبد. از نظر نهادهای دینی نزدیک به ۱۲ کنیسه با آیین‌های گوناگون از جامعه‌های مختلف یهودی (بیشتر در جریان حَردی)، ۴ کُلِل (مرکز پژوهش تلمودی) برای مردان متأهل و حوضچه‌های تطهیر (میکوه) ویژه زنان و مردان در این شهرک فعال هستند. | ## جمع‌بندی | جایگاه حقوقی جامعه بین‌المللی شهرک‌های اسرائیلی در کرانه باختری را بر پایه حقوق بین‌الملل غیرقانونی می‌داند، اما دولت اسرائیل با این دیدگاه مخالف است.
موضوع مقاله: گیوون هاحداشا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # گیوون هاحداشا | مقدمه: گیوون هاحداشا (، به معنی «جبعون نو») یک شهرک اسرائیلی در کرانه باختری است که بر روی زمین‌های مصادره‌شده از روستاهای فلسطینی بدو (قدس)، بیت اجزا و الجیب ساخته شده‌است. | ## بخش 1: گیوون هاحداشا | این شهرک در حدود ده کیلومتری شمال غرب مرکز شهر بیت‌المقدس واقع شده و از نظر اداری زیر نظر شورای منطقه‌ای ماته بنیامین قرار دارد. جامعهٔ جهانی شهرک‌های اسرائیلی در کرانه باختری را بر پایهٔ حقوق بین‌الملل غیرقانونی می‌داند، اما دولت اسرائیل این دیدگاه را نمی‌پذیرد. این شهرک نخستین‌بار در سال ۱۸۹۵ به دست یهودیان یمنی بنیان نهاده شد و پس از چند دوره تخلیه و بازسکونت، در سال ۱۹۷۷ به شکل کنونی بازتأسیس گردید. نام‌گذاری این شهرک به نام شهر باستانی جبعون (به عبری: گیوون) نام‌گذاری شده‌است که در کتاب یوشع (باب ۱۰، آیه‌های ۱۰ و ۱۲) از آن یاد شده و در نزدیکی همین مکان قرار داشته‌است. پیشینه دوره عثمانی و قیمومت بریتانیا نخستین بار در سال ۱۸۹۵ گروهی از یهودیان یمنی در این مکان سکونت گزیدند، اما پس از چند سال آنجا را ترک کردند. | ## بخش 2: گیوون هاحداشا | در سال ۱۹۲۴ روستا دوباره آباد شد، اما ساکنان آن بر اثر شورش‌های ۱۹۲۹ فلسطین مجبور به فرار شدند. پس از تأسیس دولت اسرائیل در ۱۹۴۸، دولت اردن این منطقه را در اختیار گرفت و از آن به عنوان پایگاه نظامی بهره‌برداری کرد. بازتأسیس در ۱۹۷۷ در سال ۱۹۷۷ اعضای جنبش گوش امونیم بار دیگر در این مکان مستقر شدند. دولت اسرائیل زمین‌هایی از سه روستای فلسطینی مجاور مصادره کرد تا شهرک گیوون هاحداشا را تقریباً در همان جایی بسازد که زمین‌های آبادی نخستین یمنی‌ها قرار داشت: ۱۸۶ دونوم از بدو ۱۵۹ دونوم از بیت اجزا ۱۳ دونوم از الجیب بر پایهٔ گزارش روزنامهٔ هاآرتص، بخشی از توجیه مصادره‌ها این بود که ۱۶۷ دونوم از این زمین‌ها «به نام یهودیان ثبت شده بود، زیرا یهودیان در دههٔ ۱۹۲۰ مدت کوتاهی در آنجا اقامت داشتند و سپس آنجا را ترک کردند». پس از ۱۹۴۸ این زمین‌ها به مالکیت دولت اردن درآمد و پس از جنگ شش‌روزه در ۱۹۶۷ دولت اسرائیل آن‌ها را ملک دولتی اعلام کرد. | ## بخش 3: گیوون هاحداشا | زمین‌های بیشتری نیز از مالکیت‌های خصوصی فلسطینی برای ساخت برج آب شهرک و نیز بخشی از دیوار حائل اسرائیل مصادره شد. دیوار حائل و پیامدهای آن از سال ۲۰۰۷ دیوار حائل اسرائیل در کنار شهرک کشیده شد که به تنش میان شهرک‌نشینان و روستاهای فلسطینی پیرامون انجامید. در پی گسترش شهرک و ساخت دیوار، فلسطینیان روستاهای بیت اجزا، بدو و بیت دقو تنها دو تا سه بار در سال به زمین‌های کشاورزی خود دسترسی دارند. جمعیت و بافت اجتماعی این شهرک در طول زمان شمار زیادی از مهاجران یهودی اتحاد شوروی سابق و نیز بسیاری از یهودیان بومی اسرائیل (صابرا) را در خود جای داد. بیشتر ساکنان شهرک سکولار هستند، هرچند شمار اندکی خانوادهٔ ارتدکس نیز در آنجا زندگی می‌کنند. | ## جمع‌بندی | جایگاه حقوقی جامعهٔ جهانی شهرک‌های اسرائیلی در کرانه باختری را بر پایهٔ حقوق بین‌الملل غیرقانونی می‌داند، اما دولت اسرائیل با این دیدگاه مخالف است.
موضوع مقاله: گیوات حرسینا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # گیوات حرسینا | مقدمه: اسرائیل به‌طور رسمی این شهرک را بخشی از شهرک کریات اربع می‌داند و آمار جمعیت آن در آمار کریات اربع گنجانده می‌شود. | ## بخش 1: گیوات حرسینا | گیوات حرسینا در سال ۱۹۷۹ بنیان‌گذاری شد و در ارتفاع ۱۱۰۰ متری از سطح دریا واقع شده که آن را بلندترین شهرک یهودی‌نشین کرانه باختری می‌سازد. جامعه جهانی شهرک‌های اسرائیلی در کرانه باختری را بر پایه حقوق بین‌الملل غیرقانونی می‌داند؛ اما دولت اسرائیل این دیدگاه را رد می‌کند. این شهرک در فاصله ۱۵٫۲ کیلومتری از خط سبز و در شرق دیوار جداسازی اسرائیل در منطقه H2 قرار دارد که پس از پروتکل الخلیل در ژانویه ۱۹۹۷ تحت کنترل اسرائیل درآمد. | ## بخش 2: گیوات حرسینا | شهر الخلیل از سوی شهرک‌های اسرائیلی احاطه شده‌است: کریات اربع و گیوات حرسینا در شرق و حاگای و هار منوآ در جنوب. وادی الغروس در دل دره بقاع و در چند کیلومتری شرق الخلیل واقع شده و میان شهرک‌های گیوات حرسینا و کریات اربع قرار گرفته‌است. جایگاه در حقوق بین‌الملل جامعه بین‌المللی شهرک‌سازی اسرائیل در کرانه باختری را بر پایه حقوق بین‌الملل غیرقانونی می‌شمارد؛ اما دولت اسرائیل این موضع را نمی‌پذیرد. | ## بخش 3: گیوات حرسینا | بر پایه گزارش سازمان بهداشت جهانی در سال ۱۹۹۴، در بازه زمانی نزدیک به یک سال میان اکتبر ۱۹۹۲ و دسامبر ۱۹۹۳، ۸۵ فلسطینی زخمی شدند که ۲۷ نفر از آنان در الخلیل بودند. | ## جمع‌بندی | این درگیری‌ها به دلیل ساخت‌وساز و گسترش شهرک‌های اسرائیلی در کریات اربع، حرسینا و شهرک‌های همجوار رخ داد که در نزدیکی مراکز جمعیتی فلسطینی واقع بودند.
موضوع مقاله: گیوات یوآو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # گیوات یوآو | مقدمه: گیوات یوآو یک شهرک اسرائیلی از نوع موشاو است که در بلندی‌های جولان واقع شده‌است. | ## بخش 1: گیوات یوآو | جامعهٔ بین‌المللی شهرک‌سازی اسرائیل در بلندی‌های جولان را بر پایهٔ حقوق بین‌الملل غیرقانونی می‌داند، اما دولت اسرائیل این دیدگاه را نمی‌پذیرد. گیوات یوآو در سال ۱۹۶۸ بنیان‌گذاری شد و نام آن برگرفته از سرهنگ یوآو شاهام است که در جریان عملیات ساموع در سال ۱۹۶۶ کشته شد. این شهرک در جنوب بلندی‌های جولان و در شیب مشرف به دریاچهٔ طبریه قرار دارد و اقتصاد آن بر پایهٔ کشاورزی و گردشگری کشاورزی استوار است. جغرافیا گیوات یوآو در فلات جنوبی بلندی‌های جولان و در لبهٔ شیب تندی واقع شده که به سمت غرب به‌سوی دریاچهٔ طبریه فرومی‌رود. ارتفاع شهرک ۳۲۰ متر از سطح دریا است (۵۳۰ متر بالاتر از سطح دریاچهٔ طبریه) و در حدود ۴ کیلومتری شرق ساحل دریاچه جای گرفته‌است. | ## بخش 2: گیوات یوآو | این شهرک نزدیک به ۱۳ کیلومتر شرق شهر طبریه و نزدیک به ۶۵ کیلومتر شرق حیفا قرار دارد. گیوات یوآو در منطقه‌ای با شبکهٔ متراکم سکونتگاه‌های کشاورزی واقع شده و از راه جادهٔ محلی شمارهٔ ۷۸۹ به شبکهٔ ترابری بلندی‌های جولان متصل می‌شود. این جاده هم به دریاچهٔ طبریه و هم به شهرک مرکزی بنی یهودا می‌رسد و در جنوب به بزرگراه شمارهٔ ۹۸ که شاهراه اصلی شمالی−جنوبی این منطقه است متصل می‌گردد. گیوات یوآو همراه با شهرک‌های افیق، بنی یهودا و نئوت گولان یک مجموعهٔ سکونتگاهی تقریباً پیوسته را تشکیل می‌دهد. پیشینه بلندی‌های جولان در سال ۱۹۶۷ به دست ارتش اسرائیل تصرف شد و پس از آن به‌صورت هدفمند مورد شهرک‌سازی قرار گرفت. | ## بخش 3: گیوات یوآو | گیوات یوآو در سال ۱۹۶۸ بنیان‌گذاری شد و نام آن برگرفته از سرهنگ یوآو شاهام (برنشتاین) است که در جریان عملیات ساموع در جنوب کوه الخلیل در سال ۱۹۶۶ کشته شد. هستهٔ نخستین شهرک‌نشینان پنج نفر بودند که در آغاز به‌طور موقت در محلی به نام «فیک» اقامت داشتند. بر پایهٔ گزارشی که در سال ۱۹۷۷ برای سنای ایالات متحده تهیه شد، جمعیت آن در حدود ۱۸۰ نفر برآورد می‌شد و ساکنان از هواداران حزب کارگر اسرائیل بودند. اقتصاد اقتصاد گیوات یوآو بر پایهٔ کشاورزی استوار است و دربرمی‌گیرد کشت آبی مرکبات، زیتون، موز و انگور (برای تولید شراب و خوراک) و نیز دامداری با نزدیک به ۲۲ گاوداری خانوادگی برای تولید شیر و گوشت گاو و همچنین پرورش بوقلمون. | ## جمع‌بندی | تا پایان سال ۲۰۱۴ شمار ساکنان به ۶۳۶ نفر رسید که نشان‌دهندهٔ رشد ۱۰٫۲ درصدی در همان سال بود.
موضوع مقاله: طرح پاراگوئه ۱۹۶۹ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # طرح پاراگوئه ۱۹۶۹ | مقدمه: طرح پاراگوئه ۱۹۶۹ نام طرحی محرمانه بود که در سال ۱۹۶۹ از سوی دولت اسرائیل به نخست‌وزیری گلدا مئیر تصویب شد و هدف آن تشویق و ترغیب نزدیک به ۶۰٬۰۰۰ فلسطینی ساکن نوار غزه به مهاجرت به پاراگوئه بود. | ## بخش 1: طرح پاراگوئه ۱۹۶۹ | این طرح در پی جنگ شش‌روزه ۱۹۶۷ و اشغال سرزمین‌های جدید از جمله نوار غزه شکل گرفت و یکی از چندین نقشه‌ای بود که سیاست‌گذاران اسرائیلی برای کاهش چالش جمعیتی ناشی از اشغال این سرزمین‌ها بررسی می‌کردند. دولت خودکامهٔ آلفردو اشتروسنر در پاراگوئه در سال ۱۹۶۷ با این پیشنهاد موافقت کرده بود. بر پایهٔ این طرح، به هر فلسطینی مهاجر مبلغ ۱۰۰ دلار پرداخت می‌شد و دولت پاراگوئه نیز به ازای پذیرش هر فرد ۳۳ دلار دریافت می‌کرد. طرح پاراگوئه به‌طور گسترده شکست‌خورده ارزیابی می‌شود؛ تنها شمار اندکی از فلسطینیان این سفر را انجام دادند و بسیاری از آنان پس از رسیدن به پاراگوئه با فقر و بی‌سرپناهی روبه‌رو شدند. پیشینه پس از جنگ شش‌روزه در ژوئن ۱۹۶۷ اسرائیل نوار غزه، شبه‌جزیره سینا، اورشلیم شرقی، بلندی‌های جولان و کرانه باختری را اشغال کرد. نوار غزه جمعیت فلسطینی بزرگی داشت که دولت اسرائیل در پی حذف سازمان‌یافتهٔ آن بود. جزئیات این طرح محرمانه پس از انتشار صورت‌جلسه‌ای مربوط به مه ۱۹۶۹ در برنامهٔ تلویزیونی «ساعت ملی» شبکهٔ رشت بت اسرائیل در اوت ۲۰۲۰ آشکار شد. | ## بخش 2: طرح پاراگوئه ۱۹۶۹ | انگیزهٔ پاراگوئه در آن زمان پاراگوئه زیر حکومت خودکامهٔ آلفردو اشتروسنر اداره می‌شد. مقامات پاراگوئه‌ای در سال ۱۹۶۷ با این پیشنهاد موافقت کردند و مهاجران فلسطینی را مهاجرانی مطلوب می‌دانستند؛ از یک‌سو کشور به نیروی کار نیاز داشت و از سوی دیگر گمان می‌رفت که فلسطینیان چون اکثراً مسلمان‌اند به جنبش‌های کمونیستی گرایش نخواهند داشت. دولت پاراگوئه پذیرفته بود طی دست‌کم چهار سال نزدیک به ۶۰٬۰۰۰ فلسطینی مسلمان را بپذیرد به شرط آنکه «کمونیست نباشند». سازوکار طرح بر اساس این نقشه، «آژانس‌های مسافرتی» در نوار غزه راه‌اندازی شدند تا فلسطینیان را به مهاجرت به پاراگوئه ترغیب کنند. به هر فرد مهاجر یک‌بار مبلغ ۱۰۰ دلار پرداخت می‌شد و دولت پاراگوئه به ازای پذیرش هر فلسطینی ۳۳ دلار دریافت می‌کرد. دولت اسرائیل متعهد شده بود برای پذیرش هر ۱۰٬۰۰۰ نفر مبلغ ۳۵۰٬۰۰۰ دلار به پاراگوئه بپردازد و هزینهٔ کل طرح در چند سال ۲۰ تا ۳۰ میلیون دلار برآورد شده بود. مهاجران گذرنامهٔ مسافرتی، ۲۵ دلار پول توجیبی و بلیت هواپیما از اسرائیل از راه لندن و ریو دو ژانیرو به پاراگوئه دریافت می‌کردند. | ## بخش 3: طرح پاراگوئه ۱۹۶۹ | پیوند با پروندهٔ شکار نازی‌ها یکی از دلایل محرمانه نگه داشتن طرح، تعارض آن با سیاست رسمی اسرائیل در تعقیب جنایتکاران نازی در آمریکای جنوبی بود. تا سال ۱۹۶۸ اسرائیل سیاست فعالی در شکار نازی‌ها داشت، اما از ۱۹۶۹ — همان سالی که توافق با پاراگوئه امضا شد — این سیاست عملاً متوقف شد. بنیامین رون سفیر اسرائیل در پاراگوئه بعدها در مصاحبه‌ای با تلویزیون آلمان گفت هر بار که کمک خواسته بود به او گفته شده بود «وظیفه‌اش دیپلماسی است نه شکار نازی‌ها». بسیاری از آنان با وعده‌های دروغین مالکیت زمین و دریافت کمک‌های مالی بیشتر فریب خورده بودند. آنها منشی سفارت را به گمان اینکه با پلیس تماس می‌گیرد به قتل رساندند و کارمند دیگری را زخمی کردند. در جریان محاکمه ادعا کردند که با وعدهٔ یافتن کار و آموزش زبان اسپانیایی فریب خورده‌اند. | ## جمع‌بندی | دولت اسرائیل تقصیر را بر گردن عوامل فتح انداخت اما این سازمان هرگونه دخالت را رد کرد.