aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: باغ‌های آگوستوس | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # باغ‌های آگوستوس | مقدمه: باغ‌های آگوستوس (به ) که در اصل با نام باغ‌های کروپ شناخته می‌شدند، باغ‌های گیاه‌شناسی در جزیره کاپری، کامپانیا، ایتالیا هستند. | ## بخش 1: باغ‌های آگوستوس | این باغ‌ها با چشم‌اندازهای طبیعی و مجموعه‌ای غنی از گیاهان مختلف، یکی از جاذبه‌های دیدنی جزیرهٔ کاپری به‌شمار می‌روند و ترکیبی از زیبایی‌های طبیعی و طراحی باغبانی دقیق را ارائه می‌کنند. این باغ‌ها توسط صنعتگر آلمانی، فردریش آلفرد کروپ، در اوایل قرن بیستم برای ساخت عمارت خود در کاپری تأسیس شدند. در ابتدا، نام «باغ‌های کروپ» بر این باغ‌ها نهاده شد، عنوانی که تا سال ۱۹۱۸ حفظ شد، زمانی که باغ‌ها به «باغ‌های آگوستوس» تغییر نام دادند، عنوانی که امروزه نیز با آن شناخته می‌شوند. باغ‌ها که به صورت تراس‌هایی مشرف به دریا طراحی شده‌اند، می‌توانند گواهی بر پوشش گیاهی غنی جزیره کاپری باشند، با گیاهان و گل‌های زینتی متنوعی مانند شمعدانی، کوکب و طاووسی. | ## بخش 2: باغ‌های آگوستوس | در باغ‌ها، بنای یادبود ولادیمیر لنین وجود دارد که یکی از معدود بناهای از این نوع در ایتالیا است و در سال ۱۹۶۸، پس از تصویب قطعنامه شهرداری، توسط مجسمه‌ساز ایتالیایی، جیاکومو مانزو، که سفارت شوروی در ایتالیا سفارش ساخت آن را داده بود، ساخته شد. از باغ‌های آگوستوس می‌توان چشم‌اندازی پانورامیک و ۱۸۰ درجه از جزیرهٔ کاپری داشت. این باغ‌ها مکانی ایده‌آل برای لذت بردن از مناظر طبیعی جزیره هستند و بازدیدکنندگان می‌توانند از ارتفاع دید کاملی به نقاط شاخص و نمادین کاپری داشته باشند، از جمله کوه سولارو با قله‌های بلندش، خلیج آرام و زیبای مارینا پیکولا، و صخره‌های معروف فاراگلیونی دی کاپری که در آب‌های فیروزه‌ای درخشان جزیره خودنمایی می‌کنند. ویژگی‌های گیاهان باغ‌ها مجموعه‌ای از گیاهان بومی و مدیترانه‌ای را در خود جای داده‌اند، از جمله لاوندر، کاج‌های هیمالیا، درختان سیب و انار، و گل‌های رنگارنگ فصلی. | ## بخش 3: باغ‌های آگوستوس | باغ صخره‌ای دارای گونه‌های گل‌دهنده کوچک و مقاوم به خشکی است که به زیبایی با سنگ‌ها ترکیب شده‌اند. گردشگری و اهمیت باغ‌های آگوستوس یکی از نقاط محبوب گردشگری در کاپری هستند و بازدیدکنندگان می‌توانند هم از طبیعت و هم از معماری کلاسیک ایتالیایی لذت ببرند. | ## جمع‌بندی | این باغ‌ها به عنوان نماد ترکیب طبیعت و هنر باغبانی مدیترانه‌ای شناخته می‌شوند و در فصل‌های مختلف سال با گل‌های متنوع، جلوه‌های بصری متفاوتی ارائه می‌دهند.
موضوع مقاله: قتل‌عام توی بو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # قتل‌عام توی بو | مقدمه: قتل‌عام «توی بو» به کشتار غیرنظامیان توسط نیروهای تفنگداران دریایی ایالات متحده از ۳۱ ژانویه تا ۱ فوریه ۱۹۶۷ در جریان جنگ ویتنام در روستای توی بو (ویتنامی: [tʰwɪj˧ ɓow˦ در شهرستان دین بان، استان کوانگ نام، در ۱۵ کیلومتری جنوب‌غربی شهر دانانگ مربوط می‌شود. | ## بخش 1: قتل‌عام توی بو | شرح رویداد به گفتهٔ روستاییان، پیش از نبرد، روستای توی بو رابطه‌ای دوستانه با نیروهای آمریکایی داشت. در ۳۱ ژانویه، گردان دوم، واحد اول تفنگداران دریایی، در حال گشت‌زنی در منطقه بود و حوالی ظهر به سوی دهکده نزدیک شد که ناگهان هدف آتش شدید یک گردان اصلی ویت‌کنگ قرار گرفت. نیروهای آمریکایی زیر آتش مسلسل کالیبر ۵۰ و سلاح‌های خودکار از درون روستا گیر افتادند و فرمانده یگان، کاپیتان ادوین جی. ساعت ۱۳:۳۰ بنکس نیروی واکنش سریع تفنگداران را برای تقویت موقعیت فراخواند، اما با وجود این نیروهای کمکی، تفنگداران قادر به پیشروی یا عقب‌نشینی نبودند و تا شب با ویت‌کنگ درگیر باقی ماندند. | ## بخش 2: قتل‌عام توی بو | صبح روز بعد، تفنگداران به درون روستا حمله کردند اما فقط با مقاومت پراکنده روبه‌رو شدند زیرا ویت‌کنگ شبانه عقب‌نشینی کرده بود. بر اساس گزارش‌های خود نیروهای آمریکایی، آنان دستور داشتند «به هر چیزی که حرکت می‌کند شلیک کنند». تلفات برخی از روستاییان در جریان حمله اولیه کشته شدند، اما صبح روز بعد اهالی توی بو ادعا کردند که کشتارهایی عمدی رخ داده است که در آن زنان، کودکان، نوزادان و مردان سالخورده از فاصله نزدیک و پس از عقب‌نشینی ویت‌کنگ به قتل رسیده‌اند. برآوردهای اولیه شمار کشته‌شدگان غیرنظامی را بین ۱۰۰ تا ۴۰۰ نفر ذکر کرده‌اند، اما خود روستا مرگ ۱۴۵ غیرنظامی را ــ عمدتاً زنان، کودکان و مردان سالمند ــ ثبت و یادبود کرده است. | ## بخش 3: قتل‌عام توی بو | از اول تا دوم فوریه، روستاییان ویتنامی ۱۸ زخمی و اجساد ۲۲ نفر از کشته‌شدگان بر اثر آتش هوایی، توپخانه‌ای و سلاح سبک را به قرارگاه گردان دوم ـ واحد اول تفنگداران منتقل کردند. پس از انجام تحقیقات، گردان نتیجه گرفت که این موارد «پیامدی تأسف‌بار از درگیری‌ها» بوده است. | ## جمع‌بندی | تلفات تفنگداران دریایی پنج کشته و ۲۶ زخمی گزارش شد، در حالی که تلفات ویت‌کنگ ۱۰۱ نفر برآورد شد.
موضوع مقاله: باغ مینروا (سالرنو) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # باغ مینروا (سالرنو) | مقدمه: این باغ در نیمه راه مسیری ایده‌آل قرار دارد که در امتداد محور باغ‌های سبزیجات دیوارکشی شده و تراس‌بندی شده، از پارک شهرداری، نزدیک رودخانه فوساندولا، به سمت قلعه آرچی امتداد می‌یابد. | ## بخش 1: باغ مینروا (سالرنو) | این باغ نام خود را از مینروا، الههٔ خرد و هنر در اساطیر رومی، گرفته است و ترکیبی از زیبایی‌های طبیعی و طراحی باغبانی کلاسیک ایتالیایی را ارائه می‌دهد. تاریخچه این باغ تاریخی، تحت مالکیت خانوادهٔ سیل‌واتیکو قرار داشت و از آن زمان به بعد به مرکزی برای پرورش و مطالعهٔ گیاهان دارویی تبدیل شد. ماتئو سیل‌واتیکو، که پزشک و گیاه‌شناس برجستهٔ آن زمان بود، در اوایل قرن چهاردهم باغی علمی و کاربردی برای پرورش گیاهان دارویی طراحی کرد و آن را به عنوان الگویی برای باغ‌های گیاه‌شناسی مدرن در اروپا معرفی کرد. این اقدام او اهمیت تاریخی بسیاری دارد، زیرا پایه‌های مطالعه سیستماتیک و علمی گیاهان دارویی و باغبانی علمی در اروپا را شکل داد. ماتئو سیلواتیکو نیز در اینجا تدریس می‌کرد و گیاهان را به محققان دانشکده پزشکی نشان می‌داد و نام و مشخصات آنها را ارائه می‌داد. در طی یک حفاری باستان‌شناسی اخیر، باغ قرون وسطایی در عمق حدود دو متری زیر سطح فعلی زمین پیدا شد. | ## بخش 2: باغ مینروا (سالرنو) | آخرین مالک این باغ جیووانی کاپاسو بود که به لطف پیگیری‌های وکیل گائتانو نونزیانته، رئیس مؤسسهٔ خیریهٔ آسیلو دی مندیسیتا، بلافاصله پس از جنگ جهانی دوم کل ملک را به این مؤسسه اهدا کرد. در نوامبر ۱۹۹۱، پروژه‌ای برای ایجاد یک باغ گیاه‌شناسی به افتخار سیل‌واتیکو و «باغ گیاهان دارویی» او ارائه شد. این پروژه در سال ۲۰۰۰ توسط شورای شهری با استفاده از بودجهٔ برنامهٔ اروپایی شهری تأمین مالی و اجرا شد. پس از تکمیل کارهای بازسازی، بازدیدکنندگان باغ اکنون می‌توانند مجموعه‌ای جالب از عناصر تاریخی متعلق به قرن‌های هفدهم و هجدهم را مشاهده کنند. یکی از جذاب‌ترین ویژگی‌ها پلکان طولانی است که با ستون‌های صلیبی‌شکل مشخص شده و از آن‌ها پرگولای چوبی پشتیبانی می‌شود، که ترکیبی از طراحی کلاسیک و زیبایی طبیعی را ارائه می‌کند. مهم‌ترین عنصر آموزشی این مضمون که با سنت گیاه‌شناسی سالرنو مرتبط است، تصویری از سیستم طبقه‌بندی باستانی گیاهان است که در بزرگ‌ترین تراس باغ قرار دارد. | ## بخش 3: باغ مینروا (سالرنو) | همه گونه‌ها با برچسبی مشخص شده‌اند که به موقعیت ایده‌آل ساده در طرحی اشاره دارد که نشان‌دهنده موقعیت عناصر است که بر روی تقسیم‌بندی متحدالمرکز درجات قرار گرفته‌اند. پس از مرمت سال ۲۰۰۱، چندین گونه نادر کاشته شد که بیشتر آنها از میان گونه‌هایی که در کار پاندکتاس پزشکی ذکر شده‌اند و در قرون وسطی به عنوان دارو استفاده می‌شدند، انتخاب شدند. این بازسازی نه تنها جنبهٔ زیبایی‌شناختی باغ را تقویت کرد، بلکه ارزش تاریخی و علمی آن را نیز برجسته ساخت. گونه‌های گیاهی نادر که پس از بازسازی کاشته شدند، یادآور دانش پزشکی و داروشناسی قرون وسطی هستند و به بازدیدکنندگان امکان می‌دهند با تنوع و کاربردهای گیاهان دارویی آشنا شوند. | ## جمع‌بندی | این اقدام، باغ را به مکانی برای آموزش، تحقیق و حفظ میراث گیاه‌شناسی تاریخی تبدیل کرده است.
موضوع مقاله: ویلای سلطنتی مارلیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ویلای سلطنتی مارلیا | مقدمه: ویلا مارلیا یا ویلای سلطنتی مارلیا یک کاخ یا ویلای مربوط به اواخر دوره رنسانس است و املاک آن شامل باغ‌های مشهور و ویلاهای مجاور و فضاهای تفریحی در داخل محوطه است. | ## بخش 1: ویلای سلطنتی مارلیا | این بنا در کاپانوری، در استان لوکا، غرب فلورانس، در منطقه توسکانی شمالی ایتالیا واقع شده است. تاریخچه ویلا مارلیا این ویلای رنسانس ایتالیایی قرن پانزدهم از سال ۱۵۱۷ تا ۱۶۵۱ در اختیار خانواده بونویسی بود و نسبتاً بدون تغییر باقی ماند. باغ‌ها در نیمه دوم قرن هفدهم، به سبک باغ ایتالیایی، تحت تأثیر باغ‌های رنسانس ایتالیایی و باغ‌های باروک، ساخته شدند. تئاتر وِرزورا — تئاتر سبز (۱۶۵۲)؛ فضای باز با دیوارهای پرچین‌دار و بال‌های صحنه، مجسمه‌های سفالی کمدیا دلارته. باغ لیمو - باغ لیمو؛ یک باغ درخت لیموی گلدانی، با استخر زینتی بزرگ که توسط نرده سنگی احاطه شده است، دو مجسمه غول پیکر کوزه‌هایی را به داخل استخر می‌ریزند که نمایانگر رودخانه‌های محلی آرنو و سرچیو هستند. ویلای سلطنتی مارلیا در سال ۱۸۰۶، خواهر ناپلئون، الیزا بناپارت، باچیوچی پرنسس فرانسوی، کل مجموعه را خریداری کرد. | ## بخش 2: ویلای سلطنتی مارلیا | او ویلا دل وسکوو مجاور آن را با باغ و غار رنسانس ایتالیایی قرن شانزدهمی‌اش و سایر املاک مجاور به دست آورد که مساحت ملک را دو برابر کرد. واژهٔ رئال (به معنی «سلطنتی») به نام ویلا اضافه شد تا به ویلا سلطنتی مارلیا یا به صورت محلی ویلای سلطنتی شناخته شود. این مجموعه به عنوان یک اقامتگاه رسمی سلطنتی برای او تعیین شد، زمانی که وی به عنوان دوشس لوکا، پرنسس پیومبینوی، دوشس بزرگ توسکانی و کنتس کمپینیانو منصوب شد — و قدرت حکمرانی بر این سرزمین‌های توسکانی از سوی ناپلئون به او داده شد. accessed 8.28.2012 از باغ‌های ویلا دل وسکوو، غرفه نیمفئوم باشکوه، گروتا دل دیو پان یا غار پن، با شکوه باروک باقی ماند. باغ‌های ایتالیایی اولیه پایینی به یک پارک منظره گسترده انگلیسی که در آن زمان مد بود، دوباره طراحی شدند. این پارک دارای لاگتو یا دریاچه کوچک به عنوان نقطه کانونی بازتابنده و باغ آبی با تراس وسیعی است که با مجسمه‌ها تزئین شده است. | ## بخش 3: ویلای سلطنتی مارلیا | در سال ۱۸۱۴، پس از سقوط و تبعید برادرش، بناپارت توسط بوربون‌های پیروز به عنوان پادشاه جایگزین شد و ماری لوئیز بوربون از خاندان بوربون-پارما، دوشس لوکا و مالک ویلا رئاله دی مارلیا شد. لورنزو نوتولینی مأمور شد تا اسپکولا، یک رصدخانه، را در باغ پایینی پارک منظره بسازد. قرن‌های بیستم و بیست و یکم این ملک در سال ۱۹۲۳ توسط خانواده کنت پچی -بلانت خریداری شد، که ویلا و باغ‌های آن را بازسازی کردند و باغ‌ها با گیاهان اصلی دوباره کاشته شدند. باغ اسپانیایی جاردینو، یک باغ اسپانیایی موری با فواره‌ها و جویبارها و تأثیرات طراحی آرت دکو، برای اتصال کاخ اورولوژیو و گروتا دل دیو پن قرن هفدهمی ایجاد شد. این ویلا دوباره میزبان رویدادهای فرهنگی مانند جشنواره موسیقی کلاسیک لوکا، نمایشگاه کاملیاهای باستانی لوکا و جشنواره ریناشنزه خواهد بود. | ## جمع‌بندی | در همین حال، باغ‌ها برای عموم آزاد هستند و می‌توان با پرداخت بلیط ورودی از آنها بازدید کرد.
موضوع مقاله: تعمید مسیح (پیرو دلا فرانچسکا) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # تعمید مسیح (پیرو دلا فرانچسکا) | مقدمه: این نقاشی با تکنیک چسب‌رنگ روی دو صفحه از چوب صنوبر کشیده شده است و تاریخ آن بحث‌برانگیز است - برخی تاریخ بسیار قدیمی، شاید ۱۴۳۹ و برخی دیگر خیلی دیرتر، حدود ۱۴۶۰ را برای آن ذکر می‌کنند. | ## بخش 1: تعمید مسیح (پیرو دلا فرانچسکا) | این تابلو احتمالاً حدود سال ۱۴۴۰ توسط صومعه کامالدولی سانسپولکرو در توسکانی، که اکنون کلیسای جامع سانسپولکرو است، سفارش داده شده است. شهری که در فاصله میانی نقاشی، در سمت چپ مسیح، به تصویر کشیده شده است، ممکن است سانسپولکرو باشد. قدمت آن به اوایل دوران حرفه‌ای پیرو دلا فرانچسکا، با ارتباط قوی با «نقاشی نور» استادش، دومنیکو ونتسیانو، مشهود است. این تابلو در اصل بخشی از یک سه‌لتی بود، با تابلوهای جانبی از سنت پیتر و سنت پاول و یک پردلا اثر ماتئو دی جیووانی که مربوط به اوایل دهه ۱۴۶۰ است، اکنون در گالری هنر شهری در سانسپولکرو نگهداری می‌شود. این ترکیب‌بندی بر روی تصویر مسیح در حال غسل تعمید در رود اردن توسط تصویر یحیی تعمید دهنده در سمت راست متمرکز است. پشت سر یحیی، مردی با شورت سفید، در حالی که پاهایش از قبل در آب است، در تلاش است تا از زیرپیراهنی خود بیرون بیاید. | ## بخش 2: تعمید مسیح (پیرو دلا فرانچسکا) | بالای سر مسیح، کبوتری به نمایندگی از روح القدس قرار دارد که شکل بال‌های کوتاه شده‌اش شبیه ابرهای آسمان است. قاب سه‌لتی اصلی ممکن است شامل یک دایره بالای کبوتر باشد که خدای پدر را نشان می‌دهد، که با مسیح و کبوتر به نمایندگی از روح القدس ، تثلیث مقدس را تکمیل می‌کند. تصویر مسیح، دست یحیی و کاسه و پرنده، محوری را تشکیل می‌دهند که نقاشی را به دو قسمت متقارن تقسیم می‌کند. دومین تقسیم‌بندی توسط درخت گردو در سمت چپ ایجاد شده است، با پوست سفیدی که پوست سفید مسیح را تداعی می‌کند و نقاشی را بر اساس نسبت طلایی تقسیم می‌کند. در سمت راست، یوحنا تعمیددهنده متوازن با تصویر قرار گرفته است، اما با تنهٔ درخت از عیسی جدا شده است. بر خلاف نمادگرایی سنتی، این فرشتگان لباس‌های مسیح را نگه نداشته‌اند بلکه دست یکدیگر را گرفته‌اند. | ## بخش 3: تعمید مسیح (پیرو دلا فرانچسکا) | این حالت می‌تواند اشاره‌ای به شورای فلورانس (۱۴۳۱–۱۴۴۵) باشد که هدف آن اتحاد کلیسای غرب و شرق بود. راهب و الهیدان کامالدولسی، سنت امبروز تراورساری (+۱۴۳۹)، که پیش‌تر ریاست کل جمعیت کامالدولسی را بر عهده داشت، از طرفداران سرسخت این اتحاد بود. چنین نمادگرایی همچنین توسط حضور شخصیت‌هایی با لباس‌های شرقی در پشت نوکیش سمت راست، که معمولاً به عنوان مقامات بیزانسی تفسیر می‌شوند، تقویت می‌شود. این عناصر، هم اهمیت مذهبی و هم اهمیت تاریخی اثر را نشان می‌دهند و پیوند بین هنر و سیاست دینی قرن پانزدهم را برجسته می‌کنند. پیرو دلا فرانچسکا در زمان خود به عنوان یک متخصص در زمینه پرسپکتیو و هندسه مشهور بود: توجه او به این موضوع با دست و پای یوحنا که دو زاویه با اندازه یکسان تشکیل می‌دهند، نشان داده شده است. | ## جمع‌بندی | صومعه سنسپولکرو در دهه ۱۸۶۰ منحل شد و این نقاشی در سال ۱۸۶۱ توسط گالری ملی لندن خریداری شد.
موضوع مقاله: ویلا آلدوبراندینی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ویلا آلدوبراندینی | مقدمه: این ویلا هنوز متعلق به خانواده آلدوبراندینی است و آنها در آن زندگی می‌کنند و به دلیل موقعیت مکانی‌اش که مشرف به دره به سمت شهر رم است، به بلودره معروف است. | ## بخش 1: ویلا آلدوبراندینی | این ویلا به دلیل معماری باشکوه و باغ‌های تراس‌دار و همچنین تزئینات هنری داخلی و نقاشی‌ها شناخته می‌شود. [ توضیح لازم است ] ساخت و ساز اسقف اعظم رومی، الساندرو روفینی، ویلای اصلی را در سال ۱۵۵۰ ساخت. پاپ کلمنت هشتم در سال ۱۵۹۸ این ویلا را به برادرزاده‌اش، کاردینال پیترو آلدوبراندینی، دادAttlee. و این پاداشی بود برای مذاکراتی که او با فرانسه انجام داد و منجر به پیمان صلح ۱۵۹۵ شد و همچنین به خاطر نقش او در الحاق فرارا به ایالات پاپی. | ## بخش 2: ویلا آلدوبراندینی | تبدیل آلدوبرانینی معماری رومی، جاکومو دلا پورته را مأمور کرد تا ویلا را به محل اقامت مناسبی برای یک کاردینال تبدیل کند که بتواند در آن از پاپ نیز پذیرایی کند. اگرچه هستهٔ اصلی ویلا تا زمان مرگ جاکومو دلا پورته در سال ۱۶۰۳ تکمیل شد، اما کار بر روی جنبه‌های مختلف ویلا و باغ برای حدود ۲۰ سال دیگر ادامه یافت، تحت نظارت کارلو مادِرنو، که لاگیا (تالار ستون‌دار) را اضافه کرد،Attlee. این ویلا در امتداد خیابان محوری کلیسای جامع که در شهر به عنوان خیابان کاتونه ادامه می‌یابد، قرار دارد. این ویلا دارای نمای باشکوه قرن هفدهمی و برخی ویژگی‌های معماری و محیطی جالب دیگر مانند راهروی دوتایی در نمای پشتی، پلکان‌های مارپیچی شکل، ایوان بزرگ تئاتر آبی و یک پارک باشکوه است. | ## بخش 3: ویلا آلدوبراندینی | هنر در داخل ویلا نقاشی‌هایی از هنرمندان سبک تکلف‌گرایی و باروک مانند تادئو زوکاری و برادرش فدریکو، کاوالیر دارپینو و دومنیکینو وجود دارد. تئاتر آب یکی از ویژگی‌های برجستهٔ باغ، «تئاتر آب‌ها» است که توسط کارلو مادِرنو و اوراتزیو اولیویری ساخته شد. برای تأمین آب این سازه و باقی باغ، آلدوبرانینی یک قنات جدید به طول ۸ کیلومتر از چشمهٔ مودنا در مونته آلجیدو تا ویلا ساخت.Attlee. | ## جمع‌بندی | با این حال، به دلیل استفاده از سیمان در تعمیرات، چشمه‌ها در وضعیت نامناسبی قرار داشتند وقتی که پرنس کامیلو در سال ۲۰۱۱ کارهای بازسازی را آغاز کرد.
موضوع مقاله: آنسپراند | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آنسپراند | مقدمه: او در نووارا توسط راگینپرد شکست خورد و در طول جنگ بعدی بر سر جانشینی تبعید شد و در سال ۷۰۲ به دربار تئودبرت، دوک باواریا، گریخت. | ## بخش 1: آنسپراند | بسیاری از اتریشی‌ها (مردان ونیز و شرق) به نایب‌السلطنه بازگشته پیوستند و نبردی در نزدیکی پاویا، بین نیروهای او و نیروهای شاه آریپرت دوم، که تاج و تخت را غصب کرده بود، درگرفت. آریپرت وقتی جزر و مد علیه او شد، به پایتخت خود گریخت، اما گنجینه‌ها را احتکار کرد و سعی کرد شبانه به گل برود. او در ماه مارس به تخت سلطنت نشست و در ماه ژوئن درگذشت و تنها پسر بازمانده‌اش، لیوتپرند، پادشاهی را به جا گذاشت. زندگی‌نامه دوک آستی از سال ۶۸۸، پس از مرگ پادشاه کونیپرت، او نیابت سلطنت پسر خردسال پادشاه تازه فوت شده، لیوتپرت، را به عهده گرفت. آنسپراند مجبور شد با شورش دوک تورین، راگیمپرت، که تنها هشت ماه پس از جانشینی رخ داد، روبرو شود. راگیمپرت در اوایل سال ۷۰۱ در نزدیکی نووارا با او روبرو شد و با وجود حمایت دوک برگامو، روتاریت، شکست خورد. | ## بخش 2: آنسپراند | پس از مرگ راگیمپرت، هنوز در سال ۷۰۱، آنسپراند و روتاریت دوباره تلاش کردند تا لیوتپرت را به تخت بنشانند و موفق شدند پسر و جانشین راگیمپرت، آریپرت دوم، را شکست داده و به اسارت بگیرند. با این حال، پس از مدت کوتاهی، آریپرت فرار کرد و در نبردی با نایب‌السلطنه لیوتپرت روبرو شد و او را در پاویا (۷۰۲) شکست داد. آنسپراند ابتدا در جزیره کوماسینا پناه گرفت، سپس با دوک باواریا، تئودبرت، از طریق چیاوانا و سپس چور، به آنجا رفت. آریپرت خانواده‌اش، همسرش تئودورادا، و فرزندانش آرونا، ایمبرگا و سیگیپراند را که به طرز وحشتناکی مثله کرده بود، زندانی کرد. تنها پسر بسیار کوچکش، لیوتپراند، زنده ماند و به پدرش بازگردانده شد و در باواریا به او پیوست. در آغاز سال ۷۱۲، او موفق شد ارتشی را در باواریا جمع‌آوری کند و به لمباردی حمله کند. | ## بخش 3: آنسپراند | به نظر می‌رسید آریپرت دست بالا را دارد، به طوری که باواریایی‌ها در آستانه ترک میدان بودند، اما او اشتباه بزرگی مرتکب شد و فوراً به پاویا بازگشت. سربازانش که از آنچه که آن را عملی بزدلانه می‌دانستند، آزرده خاطر شده بودند، او را رها کردند و آریپرت در تلاش برای فرار جان باخت. آنسپراند سپس به عنوان پادشاه معرفی شد، که هم توسط کسانی که غصب لیوتپرت توسط راگیمپرت و آریپرت دوم را دوست نداشتند، و هم توسط هواداران خود آریپرت که مجذوب کاریزمای او شده بودند، حمایت می‌شد. او بلافاصله پسرش لیوتپرت را با تاج و تخت مرتبط کرد، که تنها سه ماه بعد پس از مرگش جانشین او شد. او در کلیسای کوچک سنت آدریانو در کلیسای سانتا ماریا آله پرتیچه در پاویا، که در نزدیکی یک گورستان بت‌پرستان لومبارد ساخته شده بود و همان‌طور که از نامش پیداست، با وجود پرتی‌های تدفینی مشخص می‌شد، به خاک سپرده شد. | ## جمع‌بندی | بین سال‌های ۱۱۶۹ تا ۱۱۸۰، طبق خواسته لیوتپرت، هر دو به همراه بقایای سنت آگوستین به کلیسای جامع سن پیترو در سیل دورو منتقل شدند.
موضوع مقاله: انرژی برای ایتالیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # انرژی برای ایتالیا | مقدمه: انرژی برای ایتالیا (به , EpI) یک حزب سیاسی در ایتالیا بود که در نوامبر 2016 راه اندازی شد و رسماً در ۱ آوریل ۲۰۱۷ تأسیس شد. | ## بخش 1: انرژی برای ایتالیا | رهبر آن استفانو پاریسی، مدیرکل سابق کنفیندوستریا و مدیرعامل فست‌وب است که در انتخابات شهرداری میلان در سال ۲۰۱۶ کاندیدای ناموفقی برای شهرداری بود. تاریخچه در آستانهٔ انتخابات شهرداری میلان در سال ۲۰۱۶، استفانو پاریزی توسط سیلویو برلسکونی به‌عنوان نامزد شهرداری برای حزب فورزا ایتالیا (FI) انتخاب شد. در این انتخابات، پاریزی حزب را به ۲۰٫۲٪ رساند، اما با این حال در دور دوم رقابت به‌طور نزدیک به رقیب دموکرات خود، جوزپه سالا، باخت. | ## بخش 2: انرژی برای ایتالیا | پس از آنکه برلسکونی از پاریزی خواست تا حزب را اصلاح کند، در نوامبر او را طرد کرد، به دلیل روابط سیاسی دشوار پاریزی با متحد اصلی حزب، لیگای شمال (LN). بنابراین پاریزی حزب خود، EpI، را تأسیس کرد و به زودی دوباره با LN به توافق رسید، با هدف پیوستن به همان ائتلاف راست میانه. در مارس ۲۰۱۷، مائوریتزیو ساکونی، سناتور و وزیر سابق، که عضو حزب سوسیالیست ایتالیا (مانند پاریسی)، حزب قدیمی فورزا ایتالیا (FI) و حزب راست میانه جدید (NCD) بود، پس از کناره‌گیری از رهبری سنا در فوریه ۲۰۱۵ و بعداً امتناع از پیوستن به حزب آلترناتیو مردمی (AP) تحت حمایت NCD، به EpI پیوست. | ## بخش 3: انرژی برای ایتالیا | در سپتامبر ۲۰۱۷، حزب Epi با «ماریان»، یک انجمن سیاسی لیبرال به رهبری جیووانی نگری (دبیر سابق حزب رادیکال)، متحد شد. در نوامبر ۲۰۱۷، زیرگروه مدنی و نوآوران در مجلس، به رهبری مونچیرو، به «مدنی و نوآوران - انرژی برای ایتالیا» تغییر نام داد. | ## جمع‌بندی | در ۱۳ ژانویه ۲۰۱۸، EpiI و CI فهرست مشترکی با عنوان «انرژی‌هایی برای ایتالیا - برای راست میانه» منتشر کردند که با حزب سیلویو برلوسکونی متحد بود.
موضوع مقاله: هیلدپراند | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # هیلدپراند | مقدمه: هیلدپراند (; ۸۰۰ – ۷۴۴) او از حدود سال ۷۳۵ به همراه عمویش، لیوتپراند، پادشاه لمباردها بود. | ## بخش 1: هیلدپراند | پس از مرگ لیوتپراند در سال ۷۴۴، هیلدپراند به نام خود حکومت کرد تا اینکه در اواخر همان سال توسط راچیس، دوک فریولی، سرنگون شد. هیلدپراند، پسر زیگیپراند، دوک آست، قبل از رسیدن به تخت سلطنت نیز دوک (دوکس) بود. اشراف برجسته لمبارد هیلدپراند را به عنوان پادشاه انتخاب کردند، اما لیوتپراند بهبود یافت. اگرچه از این انتخاب ناراضی بود، اما احساس می‌کرد که باید هیلدپراند را به عنوان فرمانروای مشترک بپذیرد. تا سال ۷۳۵، دیپلماسی پاپ گرگوری دوم اتحادی بین اسقف بیزانس، اوتیچیوس، دوک اورسوس ونیزی و پاتریارک آنتونینوس گرادو ایجاد کرد. طبق کرونیکون ونتوم، در این محاصره دوم، هیلدپراند و دوک پردیو از ویچنزا توسط ونیزی‌ها اسیر شدند. | ## بخش 2: هیلدپراند | در سال ۷۳۹، در حالی که لیوتپراند در حال لشکرکشی علیه کلیسا در دوک‌نشین رم بود، هیلدپراند در حال ویران کردن سرزمین‌های کلیسایی اطراف راونا بود. تا سال ۷۴۳، سلامتی لیوتپراند دوباره رو به وخامت گذاشت و ممکن است یک حزب طرفدار پاپ در پادشاهی به رهبری دوک راچیس ظهور کرده باشد. سال بعد، لیوتپراند درگذشت و هیلدپراند بدون هیچ رقیبی جانشین او شد و در پاویا، نزدیک کلیسای سانتا ماریا دله پرتیچه، در حضور ارتش لومبارد انتخاب شد. او خود را به عنوان مخالف بیزانسی‌ها و پاپ ثابت کرده بود و ظرف چند ماه توسط شورشی به رهبری راچیس سرنگون شد، که بلافاصله با پاپ زاخاری صلح کرد. زندگی‌نامه پسر دوک آستی، سیگیپراند، و نوه لیوتپراند، حدود سال ۷۳۲، او به همراه پردئو، دوک ویچنزا، موفق به فتح راونا شد. این فتح که به نظر می‌رسید نویدبخش اتحاد تمام ایتالیا تحت سلطنت لومبارد باشد، زودگذر بود: اندکی پس از آن، ناوگان ونیزی، که توسط اگزارش اوتیچیوس و پاپ گرگوری سوم درخواست کمک کرده بود، پایتخت اگزارشات را دوباره تحت سلطه بیزانس درآورد. | ## بخش 3: هیلدپراند | پردئو سقوط کرد و هیلدبراند به اسارت درآمد و بیزانسی‌ها را دوباره احیا کرد، تا جایی که آگاتو، دوک بیزانسی پروجا، تلاش کرد بولونیا را دوباره فتح کند، اما به شدت توسط ارتش لومبارد شکست خورد. در سال ۷۳۷، او به ابتکار اشراف لومبارد، پس از بیماری جدی سلف خود، به تخت سلطنت پیوست. به گفتهٔ پاول شماس، لیوتپراند، پس از بهبودی، در ابتدا با خشم واکنش نشان داد، اما سپس ضرورت این اقدام را برای تضمین جانشینی مسالمت‌آمیز تشخیص داد (او فرزند پسری نداشت و برادرزاده‌اش را به عنوان وارث پذیرفت). پس از مرگ لیوتپراند، در سال ۷۴۴، او در پاویا، در کلیسای سانتا ماریا آله پرتیچه در مقابل ارتش مسلح به عنوان پادشاه انتخاب شد. با این حال، او به مدت هشت ماه (از ژانویه تا اوت) سلطنت کرد و سپس توسط دوک‌هایی که به دنبال خودمختاری برای قلمرو خود و سیاست صلح با روم و بیزانس بودند، برکنار شد. | ## جمع‌بندی | عزل هیلدبراند، که در غیر این صورت چهره‌ای معمولی بود، نقطه عطفی در سیاست لومبارد بود که در دوران سلطنت طولانی لیوتپراند با توسعه‌طلبی جنگجویانه و تمرکز قدرت هدایت می‌شد.
موضوع مقاله: لوتار دوم ایتالیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لوتار دوم ایتالیا | مقدمه: لوتار دوم ایتالیا (؛ ۹۲۶/۸ – ۲۲ نوامبر ۹۵۰) از سال ۹۴۷ تا زمان مرگش پادشاه ایتالیا بود. | ## بخش 1: لوتار دوم ایتالیا | پدر و سلف او هوگ پرووانس، نوه لوتار دوم، پادشاه لوتارینگیا، و مادرش یک شاهزاده خانم آلمانی به نام آلدا (یا هیلدا) بود. او در ۱۲ دسامبر ۹۴۷ با آدلاید پانزده ساله، دختر با روحیه و باهوش رودولف دوم بورگوندی و برتا سوابیا، ازدواج کرد. ازدواج آنها بخشی از یک توافق سیاسی بود که برای انعقاد صلح بین پدر و پدرش طراحی شده بود. | ## بخش 2: لوتار دوم ایتالیا | در سال ۹۳۳، هوگ از آرل پادشاهی خود (پرووانس) را به دشمن دیرینه‌اش رودولف دوم واگذار کرد، که دو پادشاهی را در پادشاهی جدید بورگوندی ادغام کرد، اما در سال ۹۳۷ درگذشت. این زوج دختری به نام اما داشتند که در اوایل سال ۹۴۸ به دنیا آمد و در سال ۹۶۶ با لوتار کارولینجیایی فرانسه ازدواج کرد. از زمان قیام موفقیت‌آمیز اشراف در سال ۹۴۵، زمانی که هوگ مجبور به تبعید شد، برنگار از ایوریا تمام قدرت و حمایت واقعی را در دست داشت. | ## بخش 3: لوتار دوم ایتالیا | در سال ۹۵۰، لوتار در تورین درگذشت، شاید توسط برنگار مسموم شده باشد، که سعی داشت قدرت سیاسی غصب شده خود را در لمباردی با مجبور کردن بیوه لوتار به ازدواج با پسرش آدالبرت تثبیت کند. | ## جمع‌بندی | لوتار به‌طور خلاصه در بخش مربوط به آدلاید در گشتا اوتونیس، شعری حماسی دربارهٔ اتو اول آلمان، شعری حماسی دربارهٔ سروده شده در حدود ۹۶۰ توسط هروشویتا از گاندرشیم، حضور دارد.