موضوع مقاله: کارین کنیسل | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کارین کنیسل | مقدمه: کارین کنیسل (زادهٔ ۱۸ ژانویهٔ ۱۹۶۵) یک دیپلمات، روزنامه‌نگار و سیاستمدار اتریشی است. | ## بخش 1: کارین کنیسل | کنیسل از طرفداران گسترش روابط نزدیک‌تر با روسیه بوده و با رئیس‌جمهور روسیه ولادیمیر پوتین رابطه‌ای نزدیک دارد. اوایل زندگی و تحصیلات کنیسل در وین به دنیا آمد و بخشی از دوران کودکی خود را در امان گذراند، جایی که پدرش به عنوان خلبان برای ملک حسین کار می‌کرد و همچنین در توسعهٔ هواپیمایی پادشاهی اردن نقش داشت. در دوران جوانی و دانشجویی، کنیسل در عفو بین‌الملل فعال بود و از سازمان‌های محیط‌زیستی و حقوق بشری در سراسر جهان حمایت می‌کرد. پس از فارغ‌التحصیلی، در دانشگاه عبری اورشلیم و دانشگاه اردن در امان به تحصیل روابط بین‌الملل پرداخت. سپس یک سال به عنوان بورسیه فولبرایت در مرکز مطالعات عربی معاصر در دانشگاه جرج‌تاون گذراند. کنیسل علاوه بر آلمانی، مدعی است که به زبان‌های عربی، انگلیسی، فرانسوی و اسپانیایی نیز تسلط کاری دارد. از ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۸ در دفتر وزیر امور خارجه از حزب خلق اتریش، آلویس موک، و در دفتر حقوق بین‌الملل فعالیت داشت و همچنین در پست‌های دیپلماتیک در پاریس و مادرید خدمت کرد. کنیسل همچنین به عنوان روزنامه‌نگار آزاد برای رسانه‌های آلمانی‌زبان و انگلیسی‌زبان و به عنوان تحلیل‌گر سیاسی برای رادیو و تلویزیون اتریش فعالیت داشت. به‌عنوان کارشناس حقوق بین‌الملل، تاریخ خاورمیانه و بازار انرژی، کنیسل در آکادمی دیپلماتیک وین، دانشگاه کسب‌وکار اروپا در راینگاو تدریس کرده و مدرس میهمان در آکادمی ملی دفاع، آکادمی نظامی در وینر نویشتات و دانشگاه‌هایی در لبنان از جمله دانشگاه سن ژوزف در بیروت بوده است. در نوشته‌ها و سخنرانی‌های عمومی‌اش، کنیسل بارها از اتحادیه اروپا به شدت انتقاد کرده و با اظهارنظرهایی دربارهٔ مهاجرت انسان جنجال‌برانگیز بوده است. در ژوئیهٔ ۲۰۱۶، پس از همه‌پرسی عضویت بریتانیا در اتحادیه اروپا (۲۰۱۶), او رئیس کمیسیون اروپا، ژان-کلود یونکر را «سیاست‌مداری بدبین»، «قلدر» و «متکبر» خواند که «مانند سزاری در بروکسل رفتار می‌کند که هدفش زیر پا گذاشتن توافقات است، اگر این کار برایش سودمند باشد.»نوشته‌ای در نسخهٔ یکشنبه روزنامه "کرونن سایتونگ" نقل‌قولی از کتاب او با عنوان «خاورمیانهٔ من» نیز بحث‌برانگیز شد. او صهیونیسم، که توسط روزنامه‌نگار اهل اتریش-مجارستان تئودور هرتسل بنیان‌گذاری شده بود، را به‌عنوان «ایدئولوژی خون و خاک» مبتنی بر ناسیونالیسم آلمانی در قرن نوزدهم مورد انتقاد قرار داد. در موضوع پناهندگان، مهاجرت و ادغام، از او به‌دلیل تداوم کلیشه‌ها انتقاد شده است. | ## بخش 2: کارین کنیسل | در اوج بحران ۲۰۱۵ مهاجران اروپا، کنیسل ادعا کرد که بیشتر آن‌ها مهاجر هستند و پناه‌جویان «۸۰ درصد» مردان جوان بین ۲۰ تا ۳۰ سال هستند. او در سپتامبر ۲۰۱۵ در تلویزیون عمومی گفت که یکی از دلایل بهار عربی، «این همه مرد جوان» است، «تحت کنترل تستوسترون»، «که دیگر امروز نمی‌توانند همسری پیدا کنند» چرا که نه شغلی دارند و نه خانه‌ای، و در نتیجه نمی‌توانند «در یک جامعه سنتی به موقعیت مردانه دست یابند». او همچنین صدراعظم آلمان آنگلا مرکل را به‌خاطر گرفتن سلفی با پناهندگان «به‌شدت سهل‌انگار» توصیف کرد و بعداً بیانیه اتحادیه اروپا–ترکیه در ۱۸ مارس ۲۰۱۶ را «چرند» خواند. چنین اظهاراتی باعث انتقاد و تردید در مورد تعریف او از خود به‌عنوان «آزاداندیش محافظه‌کار» شد، اما همچنین تحسین و همدلی حزب آزادی اتریش، حزب پوپولیست ضد مهاجرت، را نیز برای او به ارمغان آورد؛ حزبی که به‌طور فزاینده‌ای از او برای شرکت در رویدادهای خود دعوت می‌کرد. در سال ۲۰۱۶، رهبر حزب FPÖ هاینتس-کریستیان اشتراخه به نامزدی کنیسل برای انتخابات ریاست‌جمهوری فکر می‌کرد، اما نهایتاً تصمیم گرفت از نوربرت هوفر حمایت کند. پس از شکست هوفر در برابر الکساندر فن در بلن، کنیسل در جریان بحث دربارهٔ ممنوعیت حجاب، از فن در بلن انتقاد کرد و نسبت به هوش، شخصیت و شایستگی او ابراز تردید نمود. او گفت: «نه تنها دونالد ترامپ، دیگران هم تحریک می‌کنند»، و از فن در بلن و پاپ فرانسیس انتقاد کرد؛ کسی که اردوگاه پناهندگان را با اردوگاه کار اجباری مقایسه کرده بود. وزیر امور خارجه کارین کنیسل به عنوان یک شخصیت غیرحزبی از سوی حزب آزادی اتریش (FPÖ) برای تصدی پست وزیر امور خارجه اتریش در دولت زباستیان کورتس معرفی شد. گفته می‌شود معرفی وی به دلیل تردیدهایی بود که رئیس‌جمهور الکساندر فن در بلن نسبت به سایر نامزدهای پیشنهادی FPÖ ابراز کرده بود. کنیسل توسط رهبر حزب آزادی، هاینتس-کریستین اشتراخه، مورد ستایش قرار گرفت و وی او را «شخصیتی بزرگ، شاید یک برونو کرایسکی زن در آینده، در زمینه میانجی‌گری، پذیرش و تبلیغ برای اتریش در خارج» توصیف کرد. در اوت ۲۰۱۸، او با کارآفرینی به نام ولفگانگ میلینگر، ۵۴ ساله، در مراسمی در شهر کوچک گاملیتس نزدیک مرز اسلوونی ازدواج کرد. در این مراسم، او با رئیس‌جمهور روسیه ولادیمیر پوتین که در مراسم حضور داشت، رقصید و سپس یک تعظیم عمیق انجام داد. تصاویر این حرکت به‌طور گسترده در رسانه‌های روسی و بین‌المللی منتشر شد و به دلیل تصور ساده‌لوحی وی، واکنش‌های منفی و انتقادهای زیادی را برانگیخت. | ## بخش 3: کارین کنیسل | در تاریخ ۳ ژوئن ۲۰۱۹، پس از رای عدم اعتماد که منجر به پایان یافتن دولت کورتس شد، او از مقام سیاسی خود کناره‌گیری کرد. فعالیت‌های بعدی در سال ۲۰۲۰، کنیسل شروع به نوشتن مقالات تحلیلی برای رسانه دولتی روسیه، آرتی، کرد. در مارس ۲۰۲۱، در حالی که کنیسل در ابتدای دنیاگیری کووید-۱۹ مشکلات مالی خود را افشا کرده بود، گزارش شد که از سوی دولت روسیه برای عضویت در هیئت مدیره شرکت گاز دولتی روس‌نفت منصوب شده است. مدتی پیش از آغاز حمله روسیه به اوکراین در فوریه ۲۰۲۲، کنیسل گزارش‌های اطلاعاتی دربارهٔ حمله قریب‌الوقوع را رد کرده و آن را «هیستری جنگی» غرب خوانده بود که توسط رسانه‌ها دامن زده می‌شود. بر اساس پیامک‌هایی که به خبرنگار واشینگتن پست ارسال کرده بود، کنیسل گفته بود که به دلیل «تهدید به مرگ» از اتریش مهاجرت کرده است. در تاریخ ۵ سپتامبر ۲۰۲۲، کنیسل در همایش اقتصادی شرق در ولادی‌وستوک شرکت کرد، جایی که در مصاحبه‌ای با ریانووستی اعلام کرد که به لبنان مهاجرت کرده است. در سپتامبر ۲۰۲۳، رسانه‌های روسی گزارش دادند که کنیسل همراه با دو اسب پونی خود به سنت پترزبورگ نقل مکان کرده است. قرار بود او ریاست مرکز مطالعاتی «رصدخانه ژئوپلیتیک مسائل کلیدی روسیه» (GORKI) در دانشگاه دولتی سنت پترزبورگ را بر عهده گیرد؛ مرکزی تحقیقاتی که در مارس ۲۰۲۳ تأسیس شد و هدف آن تقویت سیاست خارجی روسیه است. گفته می‌شود اسب‌های او از شش کشور عبور کرده و در مقطعی با استفاده از یک هواپیمای ایلیوشین ایل-۷۶ متعلق به نیروی هوایی روسیه از سوریه منتقل شده‌اند. این هواپیما پیش‌تر از سوی ایالات متحده و اوکراین به دلیل انتقال نیروهای گروه واگنر تحریم شده بود. در جولای ۲۰۲۵ کنیسل با اشاره به رویکرد سیاست زده رافائل گروسی مدیرکل آژانس بین‌المللی انرژی اتمی تأکید کرد: «مدیرکل کنونی آژانس به این نهاد بین‌المللی آسیب زده است». | ## جمع‌بندی | هانس بلیکس در سال‌های ۲۰۰۲ و ۲۰۰۳، زمانی که آمریکا به دنبال حمله به عراق بود، او همه تلاش خود را کرد تا نشان دهد عراق سلاح کشتار جمعی ندارد و هیچ سندی برای این ادعا وجود ندارد.