موضوع مقاله: ریزچاپ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ریزچاپ | مقدمه: ریزچاپ تولید الگوها یا نویسه‌های قابل‌تشخیص در یک رسانهٔ چاپی با مقیاسی است که خواندن آن با چشم غیرمسلح معمولاً به بزرگ‌نمایی نیاز دارد. | ## بخش 1: ریزچاپ | تلاش برای بازتولید ریزچاپ با روش‌هایی مانند فتوکپی، پویش تصویر یا پانتوگراف معمولاً به خطوط نقطه‌چین یا ممتد تبدیل می‌شود مگر آنکه روش بازتولید بتواند الگوها را در چنین مقیاسی شناسایی و بازآفرینی کند. ریزچاپ عمدتاً به‌عنوان فنّاوری ضدجعل به کار می‌رود زیرا بازتولید آن با روش‌های رقمی رایج بسیار دشوار است. اگرچه ریزعکاسی پیش از ریزچاپ وجود داشت، آلبرت بونی در سال ۱۹۳۴ نقش مهمی در توسعهٔ ریزچاپ ایفا کرد. او از آزمایش‌های دوست خود مانوئل کمروف در زمینهٔ بزرگ‌نمایی عکس‌ها الهام گرفت و دریافت که اگر بتوان عکس‌ها را به‌جای بزرگ‌نمایی کوچک کرد، شرکت‌های انتشاراتی و کتابخانه‌ها می‌توانند به حجم بسیار بیشتری از داده‌ها با کمترین هزینهٔ مواد و فضای نگهداری دسترسی پیدا کنند. بونی طی دههٔ بعد فرایندی میکرو-کدر را توسعه داد که در آن صفحات با میکروفیلم ۳۵ میلی‌متری عکس‌برداری و سپس با لیتوگرافی افست روی کارت‌ها چاپ می‌شدند. این فرایند کارت‌های نمایه‌ای ۶ در ۹ اینچ تولید می‌کرد که هر یک ۱۰۰ صفحه متن را در خود جای می‌داد. بر پایهٔ منبع آلمانی، ریزچاپ به خطی با ارتفاع کمتر از ۰٫۳ میلی‌متر اطلاق می‌شود که تنها با ذره‌بین خوانا است. این فنّاوری از دههٔ ۱۹۸۰ میلادی برای اوراق بهادار، اسکناس‌ها، اسناد هویتی، تمبرهای پستی و حتی سکه‌ها به کار رفته‌است. کاربردها اسکناس‌ها معمولاً بالاترین کیفیت (کوچک‌ترین اندازه) ریزچاپ را دارند زیرا بیشترین سطح بازدارندگی در برابر جعل را می‌طلبند. به‌عنوان نمونه در اسکناس ۲۰ دلاری سری ۲۰۰۴ ایالات متحده آمریکا، ریزچاپ در حاشیهٔ گوشهٔ پایین سمت چپ روی اسکناس و همچنین در پس‌زمینهٔ عبارت «Twenty USA» پنهان شده‌است. در چک‌های شخصی معمولاً نویسه‌های «MP» (مخفف microprint) در کنار خط امضا درج می‌شود تا نشان دهد خط امضا یا دیگر ویژگی‌های چک در واقع از نویسه‌های ریزچاپ تشکیل شده‌اند. | ## بخش 2: ریزچاپ | این نویسه‌ها هم به‌عنوان ویژگی امنیتی و هم به‌عنوان هشدار آشکار بازدارنده عمل می‌کنند. تمبرهای پستی نخستین تمبر پستی آمریکایی دارای ریزچاپ، مجموعهٔ «گل‌های وحشی آمریکایی» بود که در سال ۱۹۹۲ از سوی خدمات پستی ایالات متحده آمریکا عرضه شد. این مجموعه همچنین نخستین تمبر یادبودی بود که به‌طور کامل با لیتوگرافی افست تولید شد. از آن پس تمبرهای دیگری با ریزچاپ پیچیده‌تر شامل تاریخ‌ها، واژه‌ها و اختصارات و حتی طرح‌های کامل تمبر متشکل از حروف ریزچاپ منتشر شده‌اند. همچنین در برخی سکه‌ها (مانند فرانک سوئیس و لئوی رومانی)، گذرنامه‌ها و گواهینامه‌های رانندگی نیز از ریزچاپ به‌عنوان ویژگی امنیتی استفاده می‌شود. نوارهای پلاستیکی درون گذرنامه‌های برخی کشورها مانند فرانسه و ترکیه نیز با ریزچاپ پوشانده می‌شوند تا امنیت بیشتری در برابر جعل فراهم آید. ذخیره‌سازی کتابخانه‌ای در دههٔ ۱۹۴۰ علاقه‌ای گذرا به استفاده از ریزچاپ برای حل مشکل نگهداری کتاب در کتابخانه‌ها پدید آمد. فریمونت رایدر، کتابدار آمریکایی، از ریزچاپ در برابر ریزفیلم به دلیل هزینهٔ کمتر حمایت می‌کرد. او پیشنهاد داد کتاب‌های کامل را بتوان روی پشت کارت‌های برگه‌دان کتابخانه (که معمولاً خالی‌اند) چاپ کرد و جایگزین نگهداری کتاب‌های تمام‌قطع در قفسه‌ها نمود. تاریخچه آلبرت بونی در سال ۱۹۳۴ با الهام از آزمایش‌های مانوئل کمروف در زمینهٔ بزرگ‌نمایی عکس، به ایدهٔ کوچک‌سازی تصاویر رسید. او طی یک دهه فرایندی توسعه داد که در آن صفحات با میکروفیلم ۳۵ میلی‌متری عکس‌برداری و سپس با لیتوگرافی افست روی کارت‌ها چاپ می‌شدند (ثبت اختراع آمریکایی شمارهٔ 2260551A و 2260552A). | ## بخش 3: ریزچاپ | این فرایند کارت‌هایی ۶ در ۹ اینچ تولید می‌کرد که هریک ۱۰۰ صفحه متن را ذخیره می‌کرد. جوهر مورد استفاده معمولاً ذرات تونر MICR (بازشناسی نویسه با جوهر مغناطیسی) است اما ممکن است تونرهای بر پایهٔ رزین پلی استر یا بر پایهٔ پلیمر اکریلات استایرن نیز به کار رود. جوهر محدود به مقیاس خاکستری نیست و می‌تواند شامل تونرهای رنگی یا تونرهای تخصصی‌تر حاوی رنگ‌دانه‌های حساس به تابش فرابنفش یا فروسرخ باشد که هنگام قرار گرفتن در معرض این تابش‌ها فلورسانس تولید می‌کنند. شرکت زیراکس برای توسعهٔ قلم ریزمتنی شهرت یافت که به ادعای آن‌ها می‌توانست نویسه‌هایی به ارتفاع ۰٫۲۵ میلی‌متر (معادل ۰٫۷۲ پوینت) تولید کند. این چاپگرها از نازلی ۴۰ میکرومتری استفاده می‌کنند که بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ قطره جوهر در ثانیه تولید می‌کند. با وجود سرعت و سهولت بیشتر، این چاپگرها هنوز به اندازهٔ واقعی زیرپیکسلی کمتر از ۱ پوینت دست نیافته‌اند. ریزساختارها با استفاده از جوهرهای نانوذره‌ای طلا بر روی بستر شیشه‌ای، دانشمندان نشان دادند که می‌توانند تولید الگوهای چاپی را تا مقیاس ۲ میکرومتر کنترل کنند. پس از چاپ، معلق جوهر نانوذره‌ای با لیزر گاوسی گرم شد؛ با افزایش دما، شیشه به دلیل رسانش گرمایی نانوجوهر طلا منبسط می‌شد. در آزمایش‌های بعدی، آنان توانستند نانوذرات را در ساختاری فشرده‌تر به‌صورت خط رسانای پیوسته ذوب کنند. | ## جمع‌بندی | این آزمایش‌ها مستقیماً شامل نویسه‌های قلمی نبودند اما می‌توانند به چنین کاربردی تعمیم یابند.