موضوع مقاله: پیلوت (مجله) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پیلوت (مجله) | مقدمه: این مجله با نمایش آثار اکثر استعدادهای بزرگ کامیکس فرانسوی-بلژیکی در زمان خود، مجموعه‌های برجسته‌ای نظیر ماجراهای آستریکس، ریش‌قرمز، بلوبری، آشیل تالون و والریان و لورلین را معرفی کرد. | ## بخش 1: پیلوت (مجله) | نویسندگان بزرگ کمیک همچون رنه گوسینی، ژان-میشل شارلیه، گرگ، پیر کریستین و ژاک لوب در این مجله حضور داشتند، و همچنین طراحانی مانند ژیژه، موریس، آلبر اودرزو، ژان ژیرو، انکی بیلال، ژان-کلود مِزی‌یر، ژاک تاردی، فیلیپ درویه، مارسل گوتلیب، الکسی و آنی گوتزینگر آثار خود را در آن منتشر می‌کردند. پیلوت همچنین آثار چندین استعداد بین‌المللی مانند هوگو پرات، فرانک بلامی و رابرت کرام را منتشر کرد. تاریخچه به دنبال انتشار یک نسخه پیش‌نمایش (شماره صفر) در اول ژوئن، مجله پیلوت رسماً در ۲۹ اکتبر ۱۹۵۹ راه‌اندازی شد. این مجله توسط نویسندگان باسابقه کمیک، گوسینی و شارلیه، و طراحان، آلبر اودرزو و ژان ابرار تأسیس شد. این تیم پیش از این در چندین پروژه دیگر با یکدیگر همکاری کرده بودند؛ از جمله ایجاد «ضمیمه مصور» (یک ضمیمه کارتونی برای روزنامه‌ها) و تهیه کارتون برای «رادیو-تله» (مجله‌ای که توسط رادیو لوکزامبورگ منتشر می‌شد). پیلوت توسط رادیو لوکزامبورگ تبلیغ می‌شد و سرمقاله‌های آن توسط شخصیت‌های مشهور آن دوران نوشته می‌شد. اولین شماره پیلوت با تقاضای خیره‌کننده‌ای مواجه شد و تمام ۳۰۰٬۰۰۰ نسخه آن در یک روز به فروش رفت. | ## بخش 2: پیلوت (مجله) | برخلاف مجلات رقیب بلژیکی مانند تن‌تن و اسپیرو، این مجله از زمان راه‌اندازی، مخاطبان نوجوان را هدف قرار داده بود. اگرچه شارلیه دو مجموعه محبوب یعنی «تنگی و لاوردور» (با همکاری آلبر اودرزو) و ریش‌قرمز (با همکاری ویکتور هوبینون) را خلق کرد، اما این مجموعه «آستریکس گال» اثر گوسینی و اودرزو بود که به بزرگ‌ترین موفقیت و تکیه‌گاه اصلی مجله در آغاز کار تبدیل شد. دشواری‌ها مشکلات مالی در سال ۱۹۶۰ پدیدار شد، اما با خریداری شدن مجله توسط انتشارات دارگو برطرف گشت. دارگو مجله را با چندین مجموعه جدید گسترش داد، از جمله بلوبری اثر شارلیه و ژیرو، و آشیل تالون اثر گرگ در سال ۱۹۶۳. در سال ۱۹۶۷ مجموعه محبوب علمی-تخیلی والریان و لورلین آغاز به کار کرد و در سال ۱۹۶۸ مجموعه کمدی وسترنِ پرطرفدار لوک خوش‌شانس (اثر موریس) از مجله اسپیرو به پیلوت منتقل شد. از دیگر موارد قابل توجه، حضور مجموعه‌هایی از مجله کمیک بریتانیایی «ایگل» مانند فریزر آفریقایی و وینستون چرچیل اثر فرانک بلامی بود. در دهه ۱۹۷۰ تلاش‌هایی صورت گرفت تا مجله با مطالب مورد پسند بزرگسالان به‌روزرسانی شود، اما بسیاری از هنرمندان مانند درویه و ژیرو احساس کردند که پیلوت دیگر بستر مناسبی برای آمال و اهداف آن‌ها نیست و آنجا را ترک کردند تا مجلات جدیدی مانند «متال اورلان» (نسخه اصلی فرانسوی که الهام‌بخش Heavy Metal شد) را تأسیس کنند. | ## بخش 3: پیلوت (مجله) | تا حدودی در نتیجه این اتفاقات، دارگو در سال ۱۹۷۴ برنامه انتشار پیلوت را از هفته‌نامه به ماهنامه کاهش داد و رنه گوسینی از سمت سردبیری کنار رفت. در این زمان، نسل جدیدی از هنرمندان از جمله کازا، ژرار لوزیه و اف‌مور نیز انتشار آثارشان را در پیلوت آغاز کردند. فروش مجله در ابتدا بهبود یافت، اما در طول دهه ۱۹۸۰ با کاهش علاقه به این مدیوم، با افت مستمری مواجه شد. پیلوت در سال ۱۹۸۶ با مجله کمیک «شارلی مِنسوئل» ادغام شد و تا سال ۱۹۸۸ با نام «پیلوت و شارلی» به فعالیت ادامه داد؛ در آن سال نام مجله دوباره به پیلوت تغییر یافت. با این حال، کاهش فروش باعث شد دارگو انتشار مجله را پس از شماره‌ای که در ۱ اکتبر ۱۹۸۹ به آخرین شماره آن تبدیل شد، متوقف کند. | ## جمع‌بندی | پس از سال ۱۹۸۹، هیچ انتشار منظمی برای این مجله وجود نداشته است، اگرچه از نام آن برای ویژه‌نامه‌های گاه‌به‌گاه در قطع بزرگ استفاده شده است.