موضوع مقاله: آموزش در اروگوئه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آموزش در اروگوئه | مقدمه: آموزش در اروگوئه در مجموع چهارده سال اجباری است که شامل دو سال آموزش پیش‌دبستانی، شش سال آموزش ابتدایی و شش سال آموزش متوسطه می‌شود. | ## بخش 1: آموزش در اروگوئه | این آموزش از سطح پیش‌دبستانی آغاز می‌شود و از دوره پیش‌دبستانی تا دانشگاه به‌صورت رایگان ارائه می‌گردد. اروگوئه یکی از بالاترین نرخ‌های باسوادی را در قاره آمریکا دارد و نظام آموزشی آن بر پایه اصول سه‌گانه رایگان‌بودن، اجباری‌بودن و لائیک‌بودن استوار است. نظام آموزشی اروگوئه از دیرباز در میان کشورهای آمریکای لاتین جایگاه ویژه‌ای داشته‌است. این کشور نخستین کشور قاره آمریکا بود که آموزش ابتدایی همگانی، رایگان و اجباری را پیاده‌ساخت. اصلاحات بنیادین در نظام آموزشی اروگوئه در اواخر قرن نوزدهم به همت خوزه پدرو واِرِلا انجام گرفت و پایه‌های یک نظام آموزشی مدرن و متمرکز را بنیان نهاد. امروزه دانشگاه جمهوری به عنوان بزرگ‌ترین دانشگاه دولتی این کشور، محور آموزش عالی را تشکیل می‌دهد. برنامه سیبال (Ceibal) از جمله ابتکارهای برجسته اروگوئه در حوزه آموزش است که این کشور را به نخستین کشور جهان تبدیل کرد که به‌صورت منظم رایانه‌های شخصی را در اختیار تمامی دانش‌آموزان و معلمان مدارس دولتی قرار داد. ویژگی‌ها اروگوئه در سال ۱۹۸۵ با نرخ باسوادی ۹۶ درصد، بالاترین نرخ باسوادی را در آمریکای لاتین داشت."Uruguay" . تفاوت چشمگیری میان نرخ باسوادی زنان و مردان وجود نداشت، اما تفاوت‌هایی میان مناطق شهری و روستایی دیده می‌شد؛ به‌گونه‌ای که نرخ باسوادی در مناطق روستایی به‌طور محسوسی پایین‌تر بود. نظام آموزش سکولار همگانی و رایگان اروگوئه، حضور اجباری در مدرسه را از سن شش تا پانزده سالگی، در مجموع یازده سال، الزامی می‌کرد. نسبت کودکان در سن تحصیل ابتدایی که در مدرسه ثبت‌نام کرده بودند، از دیرباز نزدیک به صد درصد بود. از سال ۱۹۶۵ تا ۱۹۸۵، نسبت کودکان در سن متوسطه که در مدارس متوسطه ثبت‌نام کرده بودند از ۴۴ به ۷۰ درصد رسید که این نیز بالاترین نرخ در آمریکای لاتین بود. آموزش مختلط هنجار رایج بود و دختران و پسران در تمام سطوح با شمار تقریباً برابر در مدارس حضور داشتند. بیشتر معلمان، که در دانشسراها آموزش دیده بودند، دارای صلاحیت کافی به‌شمار می‌رفتند. مناطق روستایی اغلب از کمبود جدی امکانات و تجهیزات رنج می‌بردند و مدارس شهری نیز اغلب بیش از ظرفیت پر بودند و ناچار به برگزاری کلاس در چند نوبت می‌شدند. بر اساس مطالعه یونسکو در سال ۲۰۱۱، نظام آموزشی اروگوئه از ویژگی‌های نهادی‌ای برخوردار است که از کالایی‌شدن آموزش جلوگیری می‌کند و برابری آموزشی را تضمین می‌نماید. اصول بنیادین اصول بنیادین آموزش در اروگوئه — رایگان‌بودن، اجباری‌بودن و لائیک‌بودن — نخستین‌بار توسط خوزه پدرو واِرِلا در اصلاحات سال ۱۸۷۶ اعلام شد. قانون اساسی جمهوری اروگوئه در مواد ۷۰ و ۷۱ اجباری‌بودن آموزش ابتدایی و متوسطه و رایگان‌بودن آموزش از سطح ابتدایی تا آموزش عالی را تصریح کرده‌است. آموزش خصوصی نیز بر اساس ماده ۶۸ قانون اساسی که آزادی آموزش را تضمین می‌کند، مجاز شمرده می‌شود. از سال ۲۰۰۸، قانون آموزش شماره ۱۸٬۴۳۷ لازم‌الاجرا شد که در آن آموزش اجباری شامل آموزش اولیه کودکان ۴ و ۵ ساله، آموزش ابتدایی، دوره پایه متوسطه و دوره عالی متوسطه تعریف شده‌است. نهادهای مدیریتی وزارت آموزش و فرهنگ وزارت آموزش و فرهنگ از طریق اداره آموزش، مسئول تعیین اصول کلی آموزش و هماهنگی سیاست‌های آموزشی در سطح ملی است. | ## بخش 2: آموزش در اروگوئه | همچنین مسئول صدور مجوز برای مراکز آموزش خصوصی پیش‌دبستانی و نگهداری آمار ملی آموزش می‌باشد. اداره ملی آموزش عمومی (ANEP) اداره ملی آموزش عمومی (به اسپانیایی: ) نهاد دولتی مسئول مدیریت نظام آموزش عمومی در سطوح آموزش اولیه، ابتدایی، متوسطه، فنی‌حرفه‌ای و تربیت معلم است. این نهاد همچنین بر آموزش خصوصی در تمام سطوح نظارت دارد و به‌عنوان یک نهاد خودمختار با شورایی دارای اختیارات کامل مدیریت می‌شود. شورای مرکزی مدیریت (CODICEN) بالاترین ارگان این نهاد است که آموزش عمومی را از سطح اولیه تا آموزش عالی غیردانشگاهی اداره می‌کند. زیرمجموعه‌های آن عبارتند از: شورای آموزش اولیه و ابتدایی، شورای آموزش متوسطه، شورای آموزش فنی‌حرفه‌ای و شورای تربیت معلم. دانشگاه جمهوری دانشگاه جمهوری مسئول مدیریت آموزش عالی دولتی در تمام حوزه‌ها است. این دانشگاه یک نهاد خودمختار است و توسط استادان، دانشجویان و فارغ‌التحصیلان به‌صورت مشترک اداره می‌شود. تعداد مدارس ابتدایی در سال ۱۹۸۷ برابر با ۲٬۳۸۲ مدرسه بود که از این میان ۲۴۰ مدرسه خصوصی بودند. در این سال ۱۶٬۵۶۸ معلم ابتدایی و ۳۵۴٬۱۷۹ دانش‌آموز ابتدایی وجود داشتند که را به تقریباً بیست‌ویک به یک رساند، در مقایسه با حدود سی به یک در سال ۱۹۷۰. از ۳۰ ژوئیه ۲۰۲۰ (۹ مرداد ۱۳۹۹)، دو سال آموزش پیش‌دبستانی همراه با شش سال آموزش ابتدایی و سه سال دوره پایه متوسطه، اجباری اعلام شده‌است.قانون آموزش اجباری پیش‌دبستانی . در سال ۱۹۹۶، نرخ ناخالص ثبت‌نام در آموزش ابتدایی اروگوئه ۱۱۱٫۷ درصد و نرخ خالص ثبت‌نام ۹۲٫۹ درصد بود. آموزش متوسطه آموزش عمومی در مدارس متوسطه شش سال بود که به دو دوره سه‌ساله تقسیم می‌شد. علاوه بر مسیر آکادمیک، مدارس آموزش فنی دولتی نیز آموزش متوسطه با ماهیت فنی و حرفه‌ای ارائه می‌دادند. تمام قشرها جامعه به‌طور سنتی آموزش آکادمیک را که معتبرتر تلقی می‌شد ترجیح می‌دادند. در نتیجه، آموزش متوسطه آکادمیک در نیمه دوم قرن بیستم سریع‌تر از آموزش فنی گسترش یافت. در سال ۱۹۸۷، ۲۷۶ مدرسه متوسطه عمومی در اروگوئه وجود داشت که ۱۱۸ مدرسه خصوصی را دربرمی‌گرفت. مدارس دولتی به‌مراتب بزرگ‌تر بودند، به‌طوری که در سال ۱۹۸۷، از مجموع ۱۷۵٬۷۱۰ دانش‌آموز متوسطه (در هر دو نوبت روز و شب)، ۱۴۵٬۰۸۳ نفر در مدارس دولتی تحصیل می‌کردند. ثبت‌نام دختران و پسران در سطح متوسطه تقریباً برابر بود، اما دختران در مجموع اندکی بیشتر بودند (برای نمونه، ۵۳ درصد از دانش‌آموزان متوسطه در سال ۱۹۸۲ دختر بودند). دختران در دوره پایه اکثریت داشتند، اما در دوره آمادگی دانشگاهی، پسران اندکی از دختران پیشی می‌گرفتند. چهار دانشگاه خصوصی نیز وجود دارند: ، دانشگاه اوآرتی اروگوئه، ، و دانشگاه د مونته‌ویدئو. آموزش در دانشگاه جمهوری رایگان بود و به‌طور کلی برای همه دارندگان مدرک پایان دوره آموزش متوسطه (باچیلراتو) آزاد بود. | ## بخش 3: آموزش در اروگوئه | با وجود رایگان‌بودن شهریه، دسترسی به آموزش دانشگاهی عملاً برای فرزندان خانواده‌های طبقه متوسط و مرفه محدود می‌شد؛ زیرا نیاز به کمک به درآمد خانواده، هزینه کتاب و سایر هزینه‌ها، آموزش دانشگاهی را از دسترس بسیاری خارج می‌کرد. علاوه بر این، قرار داشتن تنها دانشگاه دولتی در مونته‌ویدئو توانایی ساکنان مناطق داخلی کشور را برای ادامه تحصیل به شدت محدود می‌کرد. شمار دانشجویان دانشگاهی به‌سرعت رو به افزایش بود: از نزدیک به ۲۲٬۰۰۰ نفر در سال ۱۹۷۰ به بیش از ۶۱٬۰۰۰ نفر در سال ۱۹۸۸. بیشتر دوره‌های تحصیلی چهار تا شش ساله بودند، اما میانگین واقعی زمان سپری‌شده در دانشگاه توسط دانشجویان موفق معمولاً بیشتر بود. در سال ۱۹۸۶، تنها ۳٬۶۵۴ دانشجو (۲٬۱۸۸ زن و ۱٬۴۵۵ مرد) از دانشگاه فارغ‌التحصیل شدند، در حالی که ۱۶٬۸۷۸ نفر در همان سال وارد دانشگاه شدند. اروگوئه‌ای‌ها تمایل آشکاری به رشته‌ها و حرفه‌های پرمنزلت مانند حقوق، علوم اجتماعی، مهندسی، پزشکی، اقتصاد و مدیریت داشتند. ناهماهنگی میان آموزش دانشگاهی و فرصت‌های شغلی، به‌ویژه در رشته‌های پرمنزلت، همچنان مورد توجه پژوهشگران بود. آموزش عالی غیردانشگاهی آموزش عالی غیردانشگاهی دولتی توسط نهادهای متعددی ارائه می‌شود، از جمله مدرسه نظامی، و مدرسه نظامی هوانوردی (زیر نظر وزارت دفاع)، مدرسه شهری هنرهای دراماتیک (زیر نظر شهرداری مونته‌ویدئو) و شورای آموزش فنی‌حرفه‌ای (زیر نظر ANEP). تربیت معلم برای آماده‌سازی معلمان ابتدایی، اساتید متوسطه، معلمان تربیت‌بدنی و مربیان اجتماعی در مؤسسات تربیت معلم با ماهیت غیردانشگاهی انجام می‌شود. این برنامه‌ها چهارساله هستند و منجر به اخذ مدرک معلمی ابتدایی، استادی متوسطه، معلم فنی یا مربی اجتماعی می‌شوند. پیشینه اصلاحات دوره حکومت نظامی، ۱۹۷۳–۱۹۸۵ در سال ۱۹۷۳، سالی که اروگوئه به حاکمیت اقتدارگرایانه فرو غلتید، دگرگونی‌های بزرگی در نظام آموزشی فرمان داده شد. با این حال، کل هزینه‌های آموزشی از ۱۲٫۲ درصد بودجه دولت مرکزی در سال ۱۹۷۴ به ۷٫۳ درصد در سال ۱۹۸۲ کاهش یافت. از ۱۹۶۸ تا ۱۹۸۲، ثبت‌نام در متوسطه شش درصد رشد کرد؛ اما حدود نیمی از دانش‌آموزان متوسطه در مونته‌ویدئو (و ۷۰ درصد در مناطق داخلی) پیش از دریافت هرگونه گواهینامه‌ای ترک تحصیل می‌کردند. در همان دوره، ثبت‌نام در مدارس فنی جهش چشمگیری داشت؛ ۶۶ درصد در مناطق داخلی و ۲۷ درصد در مونته‌ویدئو. مهم‌ترین دلیل این افزایش، دوره پایه جدید (سیکلو باسیکو) بود که سه سال آموزش متوسطه اجباری را به شش سال آموزش ابتدایی اجباری افزود. ثبت‌نام در دانشگاه جمهوری از ۱۹۶۸ تا ۱۹۸۲ دو برابر شد، اما نسبت دانشجویان فارغ‌التحصیل به ۸ درصد کاهش یافت. در سال ۱۹۸۴، دولت نظامی اروگوئه به‌طور رسمی به یک دانشکده کاتولیک که طی دهه قبل در حال گسترش بود، مقام دانشگاه اعطا کرد. این اقدام به انحصار دانشگاه جمهوری پایان داد که از زمان تأسیس آن در سال ۱۸۴۹ ادامه داشت. سال‌های اخیر اروگوئه، به ابتکار رئیس‌جمهور ، برنامه‌ای موسوم به پروژه سیبال را تصویب و اجرا کرد که در آن تمام دانش‌آموزان ابتدایی رایانه‌ای به نام «سیبالیتا» دریافت کردند. در سال ۲۰۱۰، با دولت جدید خوزه موخیکا، این برنامه ادامه یافت و قرار شد به تمام دانش‌آموزان متوسطه نیز گسترش یابد. | ## جمع‌بندی | اروگوئه نخستین کشور جهان بود که متعهد شد و طرحی را برای توزیع رایانه‌های شخصی به تمامی دانش‌آموزان و معلمان در نظام آموزش عمومی پیاده کرد؛ هدف راهبردی این طرح بهبود کیفیت آموزش در چارچوب عدالت آموزشی بود.