موضوع مقاله: بهروز احسانی اسلاملو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # بهروز احسانی اسلاملو | مقدمه: بهروز احسانی اسلاملو (۱۳۳۴ – ۵ مرداد ۱۴۰۴) فعال سیاسی و زندانی سیاسی بود که به اتهام همکاری با سازمان مجاهدین خلق ایران و فعالیت‌هایش علیه جمهوری اسلامی ایران، در آبان ۱۴۰۱ در منزلش دستگیر و محکوم به اعدام شده بود. | ## بخش 1: بهروز احسانی اسلاملو | در ۷ بهمن ۱۴۰۳ به‌طور ناگهانی او را از بند ۴ زندان اوین خارج کردند و به زندان قزل‌حصار منتقل کردند. بهروز احسانی به همراه مهدی حسنی در یک پرونده مشترک در شهریور ۱۴۰۳، توسط شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران به ریاست ایمان افشاری به اعدام محکوم شد. سرانجام بهروز احسانی به همراه مهدی حسنی سحرگاه ۵ مرداد ۱۴۰۴ بدون اطلاع به خانواده و وکلای آنها اعدام شدند. بازداشت، زندان و شکنجه بهروز احسانی در آبان ۱۴۰۱ و در بحبوحه خیزش سراسری ۱۴۰۱، توسط مأموران حکومت، در منزل خود بازداشت و به بند ۲۰۹ زندان اوین منتقل شد. در بند ۲۰۹ تحت شکنجه و بازجویی قرار گرفت و پس از ۳ ماه به بند ۴ زندان اوین منتقل شد. وی مدتی را در انفرادی گذرانده بود و برای اعتراف و ندامت تلویزیونی تحت فشار بود، اما هرگز تن به اعتراف نداد. حکم اعدام بهروز احسانی به‌دلیل عضویت در سازمان مجاهدین و فعالیت‌هایش علیه جمهوری اسلامی ایران، به اتهام‌هایی چون بغی، محاربه، افساد فی‌الارض متهم شد. وی به همراه مهدی حسنی در یک پرونده مشترک در اواخر شهریور ۱۴۰۳ توسط ایمان افشاری ریاست شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب به اعدام محکوم شد. این حکم در حالی صادر شد که بهروز احسانی ۲۲ ماه را بدون اعلام جرم در بندهای مختلف زندان اوین به سر برده بود. چندی پس از صدور حکم اعدام، در ۱۸ دی ۱۴۰۳ حکم در دیوان عالی کشور تأیید و به وکیل او اعلام شد. به دنبال اعتراضات گسترده بین‌المللی و داخلی حکم آنها برای اعاده دادرسی متوقف شد و از بند امن واحد ۳ زندان قزل‌حصار به واحد ۴ بند زندانیان سیاسی زندان قزل‌حصار منتقل شدند. طی گذراندن دوران محکومیت، بهروز احسانی اسلاملو در زندان با اعتصاب غذای زندانیان همراهی کرد و در کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام شرکت داشت. واکنش‌ها به حکم اعدام صدور و تأیید حکم اعدام این زندانی سیاسی در ایران و جهان به‌شدت مورد اعتراض قرار گرفت. | ## بخش 2: بهروز احسانی اسلاملو | همچنین زندانیان سیاسی زندان اوین در واکنش به انتقال این دو زندانی سیاسی در جلوی نگهبانی زندان دست به اعتراض زده‌اند. سازمان عفو بین‌الملل در روزهای ۲۶ دی و ۳ بهمن ۱۴۰۳ با صدور درخواست‌های فوری، خواستار لغو فوری احکام اعدام این دو زندانی شد و اعلام کرد که این زندانیان، پس از دستگیری تحت شکنجه و سایر بدرفتاری‌ها از جمله سلول انفرادی طولانی مدت قرار گرفته‌اند تا اقرار کنند و محاکمه آنها به شدت ناعادلانه بوده است. در ۷ بهمن ۱۴۰۳ گروهی متشکل از ۲۲۲ کارشناس برجسته بین‌المللی و سازمان‌های غیردولتی با ارسال نامه‌ای فوری به فولکر تورک، کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل، خواستار مداخله فوری او برای جلوگیری از اعدام این دو زندانی سیاسی شدند. در ۲ آوریل ۲۰۲۵ پارلمان اروپا طی قطعنامه‌ای دربارهٔ موج اعدام‌ها در ایران و تأیید احکام اعدام فعالان بهروز احسانی و مهدی حسنی تصمیم دیوان عالی حکومت ایران را برای شرایط غیرانسانی بازداشت و محاکمات ناعادلانه محکوم کرد. نامه فوری بیش از ۱۵۰ شخصیت سیاسی و بین‌المللی به ولکر تورک، کمیسر عالی حقوق‌بشر سازمان ملل: «ما به‌طور فوری خواستار مداخله شما برای نجات بهروز احسانی، ۶۹ساله، و مهدی حسنی، ۴۸ساله، زندانیان سیاسی ایرانی که با خطر اعدام قریب‌الوقوع مواجه هستند، می‌باشیم. تأیید احکام آن‌ها توسط دیوان عالی ایران، پس از محاکمه‌ای ناعادلانه صادر شد.» شورای ملی مقاومت ایران ۸ بهمن ۱۴۰۳ طی بیانیه‌ای گفت، بهروز احسانی و مهدی حسنی بدون اطلاع قبلی روز یکشنبه از زندان اوین در تهران به زندان قزل‌حصار کرج منتقل شدند. به گفته این شورا و عفو بین‌الملل، شش زندانی سیاسی دیگر که به عضویت مجاهدین خلق محکوم شده‌اند نیز در معرض خطر اعدام هستند. پیام‌های بهروز احسانی بهروز احسانی پس از صدور حکم اعدام از زندان اوین پیامی فرستاد و گفت: «در دوره بازجویی گفته بودم… بر سر جانم آن هم در سن ۷۰ سالگی با کسی چانه نمی‌زنم… آماده‌ام تا جان ناچیزم فدیه راه رهایی مردم ایران باشد.» بهروز در سالگرد دوم خیزش سراسری ۱۴۰۱ در پیامی یاد کشته شدگان را گرامی داشت و نوشت: بهروز نوشته بود: «به هموطنان ایرانی‌ام، به سازمان‌های بین‌المللی، و به نهادهای حقوق بشری: امروز علیه اعدام‌ها در ایران اقدام کنید، زیرا فردا دیر خواهد بود. مردمی که به دنبال آزادی و یک جمهوری دموکراتیک هستند، سزاوار اعدام نیستند.» اعدام در سحرگاه ۵ مرداد ۱۴۰۴ بهروز احسانی به همراه مهدی حسنی اعدام شدند. احکام آنها پس از محاکمه‌ای پنج دقیقه‌ای صادر شده بود که در طول آن اجازه دفاع از خود را نداشتند. تنها سه هفته پیش از این اعدام‌ها خبرگزاری فارس، وابسته به سپاه پاسداران، اعدام‌های دسته‌جمعی سال ۱۳۶۷ در ایران را تجربه‌ای موفق توصیف کرد و با صراحت خواستار تکرار آن برای مقابله با مخالفان کنونی حکومت جمهوری اسلامی شده بود. واکنش‌ها به اعدام مریم رجوی، رئیس‌جمهور منتخب شورای ملی مقاومت ایران، اعدام بهروز احسانی و مهدی حسنی را محکوم کرد و سخنان پایانی بهروز احسانی را نقل کرد: «ما هرگز - تحت هیچ شرایطی - تسلیم این رژیم خونخوار و جنایتکار نخواهیم شد. هرگز تسلیم تحقیر نخواهیم شد.» رجوی گفت: این وحشیگری تنها خشم و نفرت مردم ایران را شعله‌ورتر می‌کند و عزم جوانان شجاع ایران را برای پایان دادن به استبداد مذهبی دوچندان می‌کند. | ## بخش 3: بهروز احسانی اسلاملو | رجوی از سازمان ملل و تمامی کشورهای عضو آن خواست تا «اقدامات قاطعی علیه این جنایت وحشیانه انجام دهند و افزود: «زمان آن فرا رسیده که تصمیمات ملموس و مؤثری علیه این رژیم اعدام و شکنجه اتخاذ شود.» سازمان مجاهدین خلق ایران، اعدام بهروز احسانی و مهدی حسنی را «جنایتی وحشیانه» خواند و محکوم کرد. کمیسیون بین‌المللی مبارزه با مجازات اعدام یا کمیسیون (ICDP) در ۲۹ ژوئیه ۲۰۲۵ طی بیانیه‌ای از تشدید استفاده از مجازات اعدام در ایران، از جمله با اتهامات با انگیزه سیاسی اظهار نگرانی کرد. ناوی پیلای، رئیس این کمیسیون با اشاره به اعدام بهروز احسانی و مهدی حسنی گفت: «در ۲۷ ژوئیه، گزارش‌های رسیده به این کمیسیون حاکی از آن است که اعدام دو مرد، بهروز احسانی و مهدی حسنی، به‌طور مخفیانه و با چوبه دار انجام شده است… گزارش شده است که آنها شکنجه شده و برای مدت طولانی در بازداشت انفرادی به سر برده‌اند، تقریباً دو سال از دسترسی به وکلای خود محروم بودند… در یک محاکمه کوتاه با عدم اجازه دفاع از خود مواجه بودند. اعدام آنها بدون اطلاع قبلی انجام شد و خانواده‌هایشان را از آخرین ملاقات محروم کرد… گزارش شده است که آقای احسانی و آقای حسنی، از داخل زندان، به مدت ۱۸ ماه هر سه‌شنبه در چارچوب کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام با اعتصاب غذا به مجازات اعدام اعتراض کرده بودند.» یک روز پس از اعدام بهروز احسانی و مهدی حسنی، سازمان ملل متحد از ایران خواست به مجازات اعدام پایان دهد و دربارهٔ «افزایش نگران‌کننده اعدام‌ها» هشدار داد. کریستین بکرل، معاون مدیر منطقه‌ای خاورمیانه و شمال آفریقا در سازمان عفو بین‌الملل، در واکنش به اعدام‌های خودسرانه مخالفان سیاسی شکنجه‌شده، بهروز احسانی، ۶۹ ساله و مهدی حسنی، ۴۸ ساله گفت: «بهروز احسانی و مهدی حسنی در بحبوحه بحران وحشتناک اعدام در ایران که منجر به اعدام نزدیک به ۷۰۰ نفر در سال جاری شده است، خودسرانه اعدام شدند. بهروز احسانی و مهدی حسنی به مدت ۱۸ ماه، هر سه‌شنبه در اعتراض به مجازات اعدام، در چارچوب کمپین «سه‌شنبه‌های نه به اعدام»، دست به اعتصاب غذا زده بودند. اعدام آنها نشان‌دهنده استفادهٔ بی‌رحمانهٔ مقامات از مجازات اعدام به عنوان ابزاری برای سرکوب سیاسی در مواقع بحران ملی برای سرکوب مخالفان و گسترش ترس در میان مردم است.» پیام‌ها پس از اعدام تأثیرات مقاومت و اعدام این دو زندانی سیاسی در پیام‌ها و نامه‌های برخی از زندانیان بازگو شده است. وحید بنی‌عامریان در نامه‌ای پس از انتقال بهروز احسانی به زندان قزلحصار برای اعدام، نوشت: حال که ولی‌فقیه جنایتکار در وحشت از قیام‌های آتشین خلق، کمر به اعدام کانون‌های شورشی بسته است، خطاب به مأموران کثیف اطلاعات و دژخیمان جنایتکار که در تمام دوران بازجویی و در بیدادگاه، در حسرت اعلام برائت من از سازمان و راه و رسم پرافتخار مجاهدین بودند و ماندند، هم‌صدا با بهروز و مهدی و مثل همه سربه‌داران ۶۷ اعلام می‌کنم: «اگر بهای زنده ماندن، دست شستن از نام مجاهد خلق است، پس ننگ بر این زندگی! این از آن شما باد!» روزنامه سان: اکبر دانشورکار در یادداشتی دست‌نویس که سال گذشته از زندان به بیرون قاچاق شد، به دو زندانی دیگر مجاهدین خلق، بهروز احسانی و مهدی حسنی، که در ماه ژوئیه ۲۰۲۵ اعدام شدند، ادای احترام کرد. دوستان ارجمندم، بهروز و مهدی، شما خوب می‌دانید و می‌توانید مطمئن باشید که تا آخرین نفس، من در موضع خود ثابت قدم خواهم ماند. من آماده‌ام جانم را فدای میهن و مردم کنم، رهرویی استوار و مصمم در راه حقیقت و واقعیت، بدون ذره‌ای انحراف.»... جدایی ما دیری نخواهد پایید؛ به زودی به شما خواهم پیوست و آنگاه هیچ نیرویی قدرت جدا کردن ما را نخواهد داشت.» گاردین: «بابک علی‌پور که سه سال در صف اعدام بود در حالی‌که از سلول خود در زندان رجایی‌شهر می‌نوشت، می‌خواست به دوستانش دربارهٔ کسانی بگوید که پیش از این به اعدام رفته بودند. | ## جمع‌بندی | (بهروز احسانی و مهدی حسنی… بهروز احسانی، نفر بزرگتر گروه بود که «هرگز عصبانی» نمی‌شد.