aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: کلاهبردار (فیلم ۱۹۵۵) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کلاهبردار (فیلم ۱۹۵۵) | مقدمه: کلاه‌بردار فیلمی ایتالیایی از سال ۱۹۵۵ است به کارگردانی فدریکو فلینی، که فیلمنامه آن توسط خود کارگردان همراه با انیو فلائیانو و تولیو پینه‌لی نوشته شده است. | ## بخش 1: کلاهبردار (فیلم ۱۹۵۵) | داستان سه کلاه‌بردار آگوستو، پیکاسو و روبرتو در انجام کلاه‌برداری‌ها و فریب دادن کشاورزان ساده‌لوح فقیر تخصص پیدا کرده‌اند. آن‌ها با لباس کشیش به کشاورزان مراجعه می‌کنند و مبالغ زیادی برای برگزاری مراسم مذهبی طلب می‌کنند، در ازای گنج جعلی که در زمین آن‌ها پیدا شده است. یکی دیگر از کلاه‌برداری‌های آن‌ها فریب برخی مستأجران فقیر است، به این صورت که وعده خانه می‌دهند و در ازای پرداخت پیش‌پرداخت‌های قراردادهای جعلی تحویل آپارتمان، آن‌ها را گول‌می‌زنند. دختر برنامه‌های زیادی برای آینده دارد و پدر می‌خواهد به او کمک کند، اما درست جلوی دختر بازداشت می‌شود. پس از دریافت پول، آگوستو از حضور دختر فلج دو کشاورز، که از آن‌ها مبلغ زیادی اخاذی کرده بود، تحت تأثیر قرار می‌گیرد. | ## بخش 2: کلاهبردار (فیلم ۱۹۵۵) | آرامش و ملایمت دختر، مجرم را تحت تأثیر قرار می‌دهد و به نظر می‌رسد که دچار بحران وجدان شده باشد. وقتی زمان تقسیم پول با دیگر اعضای باند فرا می‌رسد، آگوستو اعتراف می‌کند که پول را به کشاورزان بازگردانده است، اما به او اعتماد نمی‌کنند و پس از یک دعوای شدید به سرش ضربه زده می‌شود. در سقوط، شدیداً مجروح می‌شود و پس از بازرسی توسط دیگران، که پول‌های اخاذی را روی او پیدا می‌کنند، در پایین یک شیب رها می‌شود و تنها و دور از همه می‌میرد. تولید بخشی از فیلم در مارینو، در کاستلّی رومانی، طی جشنواره انگور فیلم‌برداری شده است. فیلم قرار بود با هامفری بوگارت به عنوان بازیگر اصلی ساخته شود، اما در زمان فراخواندن او توسط تهیه‌کنندگان، بازیگر از قبل به سرطان مبتلا بود (دو سال بعد، در ۱۹۵۷ درگذشت)، بنابراین فلینی به برودرایک کراوفورد، برنده جایزه اسکار در ۱۹۴۹، روی آورد. | ## بخش 3: کلاهبردار (فیلم ۱۹۵۵) | فیلم‌برداری در تابستان ۱۹۵۵ انجام شد و نسخه نهایی به‌طور شتاب‌زده تنها چند روز قبل از نمایش فیلم در جشنواره فیلم ونیز، که در ۹ سپتامبر برگزار شد، تکمیل گردید. تهیه‌کننده گوفردو لومباردو، که چشم به شیر طلایی داشت، از بارش انتقادات منفی ناامید شد و تصمیم گرفت برخی صحنه‌ها را از تدوین نهایی حذف کند و مدت زمان فیلم را از ۱۲۰ دقیقه به ۱۰۵ دقیقه کاهش دهد، اما این کاهش سرنوشت فیلم را تغییر نداد و فیلم در ایتالیا تنها ۲۳۹ میلیون لیره فروش داشت. در یکی از صحنه‌های فیلم که در یک سالن سینمایی رومی اتفاق می‌افتد، تم موسیقی تیتراژ ابتدایی فیلم دیگری از فلینی، «شیخ سفید»، حضور دارد، موسیقی‌ای که به‌طور ویژه برای فیلم «کلاه‌بردار» بازنواخته شده است. | ## جمع‌بندی | فیلم تقریباً شبیه یک اثر پیش‌ساخته به نظر می‌رسد: در آن همان اجزا، حتی از نظر فرم، آثار قبلی را می‌بینی، سکانس‌های مشابه، گریه کودک یا اسب خیابان، سرگردانی شبانه، جشن.
موضوع مقاله: نورما پراتلی پارنتی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نورما پراتلی پارنتی | مقدمه: نورما پراتلی پارنتی (؛ ۱ ژوئن ۱۹۲۱ – ۲۳ ژوئن ۱۹۴۴ (۲۳ سال پارتیزان اهل پادشاهی ایتالیا بود، که توسط نازی‌ها تیرباران شد و جسد تکه‌تکه شده‌اش را روز بعد پیدا کردند. | ## بخش 1: نورما پراتلی پارنتی | از سال ۱۹۴۱ به مدت یک سال، در خلوتگاه معنوی ویلا سانتا رجینا در سیه‌نا اقامت گزید. در واقع در تابستان ۱۹۴۲، پس از نقل مکان به ماسا ماریتیما، با ماریو پراتلی از آگوردو نامزد کرده و در ۳۱ مارس ۱۹۴۳ با او ازدواج کرد و در ۲۹ دسامبر همان سال، آلبرتو ماریو پراتلی تنها پسر نورما و ماریو، به دنیا آمد. | ## بخش 2: نورما پراتلی پارنتی | وی پس از آتش‌بس کاسیبیله به طور فعال در جنگ آزادی‌بخش ایتالیا، در صفوف مقاومت شرکت کرد و برای پارتیزان‌ها پول و کمک جمع‌آوری کرد، از فراریان پذیرایی کرد، از زندانیان سابق متفقین پذیرایی کرد، اسلحه و مهمات تهیه کرد و شخصاً در عملیات‌های مختلف جنگی شرکت داشت. در یک رستوران در ماسا ماریتیما، که توسط مادرش اداره می‌شد، بسیاری از اسرای جنگی خارجی را به فرار از خدمت و پیوستن به گروه‌های پارتیزانی سوق داد. | ## بخش 3: نورما پراتلی پارنتی | یکی از این اسرا، یک سرباز مغولی به نورما خیانت کرد و اجازه داد او و مادرش در شامگاه ۲۲ ژوئن ۱۹۴۴ دستگیر شوند. | ## جمع‌بندی | پس از شکنجه‌های شدید، نورما پراتلی پارنتی همان شب توسط نیروهای آلمانی در حال عقب‌نشینی تیرباران شد.
موضوع مقاله: کلیسای جامع ناپل | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کلیسای جامع ناپل | مقدمه: کلیسای جامع ناپل (، ) یا کلیسای جامع عروج مریم، کلیسای جامع کاتولیک ناپل در جنوب ایتالیا و مقر اسقف اعظم ناپل است. | ## بخش 1: کلیسای جامع ناپل | تاریخچه کلیسای جامع فعلی به سبک معماری گوتیک آنژِوین به دستور شارل یکم ساخته شد. ساخت و ساز در طول سلطنت جانشین او، شارل دوم (۱۲۸۵-۱۳۰۹) ادامه یافت و در اوایل قرن چهاردهم در زمان رابرت ناپل تکمیل شد. این بنا بر روی پایه‌های دو کلیسای مسیحیت اولیه ساخته شده است که آثار آنها هنوز هم به وضوح دیده می‌شود. | ## بخش 2: کلیسای جامع ناپل | فضای داخلی و آثار هنری این کلیسای جامع به بقایای باستان‌شناسی در سردابه کلیسای اصلی و دیرینه مسیحی سانتا رستیتوتا که در همسایگی آن قرار دارد، دسترسی می‌دهد. در زیر محراب، می‌توان ستون‌های پیرامونی یک دوموس امپراتوری متأخر را مشاهده کرد؛ همچنین می‌توان امتدادی از قنات رومی پس از تأسیس شهر و امتدادی از جاده یونانی روی یک سطح شیب‌دار را مشاهده کرد. یکی دیگر از جاذبه‌های داخلی، کلیسای سلطنتی گنجینه سن جنارو است که شامل نقاشی‌های دیواری از دومنیکینو و جووانی لانفرانکو، محراب‌هایی از دومنیکینو، ماسیمو استانزیونه و یوسپه د ریبرا، محراب بلند و باشکوه اثر فرانچسکو سولیمنا، نرده برنزی اثر کوزیمو فانزاگو و سایر آثار هنری از جمله یک محفظه نگهداری اشیاء مقدس از استادان فرانسوی قرن چهاردهم می‌شود. | ## بخش 3: کلیسای جامع ناپل | از دیگر آثار هنری می‌توان به تابلوی عروج مسیح اثر پیترو پروجینو، بوم‌های نقاشی اثر لوکا جوردانو و تعمیدگاه پالئو-مسیحی با موزاییک‌هایی از قرن چهارم اشاره کرد. کلیسای اصلی، بازسازی قرن هجدهم است و دارای یک نقش برجسته باروک اثر پیترو براچی می‌باشد. | ## جمع‌بندی | کلیسای مینوتولو که در دکامرون اثر بوکاچیو به آن اشاره شده است، دارای نقاشی‌های دیواری قرن چهاردهم است.
موضوع مقاله: نیکیتی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نیکیتی | مقدمه: نیکیتی ( به یونانی : Νικήτη ) روستایی است که در ۱۰۰ کیلومتری جنوب شرقی سالونیک در شبه جزیره خالکیدیکه در مقدونیه، یونان واقع شده است . | ## بخش 1: نیکیتی | بخش جدیدتر شهر در ساحل دریا واقع شده است، جایی که ساحل و اسکله تازه ساخته شده قرار دارند. تاریخچه شهر یونان باستان گالیپسوس در جنوب نیکیتی، نزدیک ساحل کاستری واقع شده بود. بقایای یک کلیسای یونانیان بیزانس اولیه مربوط به قرن پنجم در نزدیکی ساحل آگیوس گئورگوس در ساحل نیکیتی وجود دارد. بخش قدیمی روستای نیکیتی به اوایل قرن چهاردهم میلادی برمی‌گردد، زمانی که ساکنان برای جلوگیری از حملات دزدان دریایی به داخل کشور نقل مکان کردند. | ## بخش 2: نیکیتی | روستای قدیمی در منطقه‌ای تپه‌ای و در چند صد متری دریا واقع شده است و کلیسای سنت نیکیتاس در بالاترین نقطه روستا قرار دارد. نیکیتی از قرن پانزدهم تا زمان آزادی در جنگ‌های بالکان در سال ۱۹۱۲ تحت حکومت ترکیه عثمانی بود . در دهه ۱۹۷۰، دشت ساحلی در برنامه‌های توسعه روستا گنجانده شد و ساختمان‌های جدید زیادی در آنجا ساخته شد. گردشگری در دهه ۱۹۸۰ رونق گرفت، زمانی که سواحل نیکیتی مانند آی یانیس، کالوگریا و لاگوماندرا محبوب شدند. | ## بخش 3: نیکیتی | از دیگر فعالیت‌های اقتصادی مهم در نیکیتی می‌توان به زنبورداری و پرورش زیتون اشاره کرد. گردشگری خالکیدیکه از اواخر دهه ۱۹۵۰، زمانی که مردم سالونیکی تعطیلات تابستانی خود را در روستاهای ساحلی مانند نیکیتی می‌گذراندند، یک مقصد گردشگری تابستانی محبوب بوده است. پس از سال ۲۰۱۰، بسیاری از گردشگران از کشورهای همسایه مانند صربستان و بلغارستان غالب شدند. | ## جمع‌بندی | گشت و گذار در نیکیتی شامل معماری و کلیساهای قدیمی شهر قدیمی، کافه‌ها و بارهای کنار ساحل که در تابستان شلوغ هستند و سواحل جنوب نیکیتی از جمله ساحل کالوگریا، ساحل آگیوس ایوانیس و ساحل لاگوماندرا می‌شود.
موضوع مقاله: کاخ آلدوبراندسکی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کاخ آلدوبراندسکی | مقدمه: کاخ آلدوبراندسکی یا کاخ دلا پرووینچیا مقر استان گروستو در ایتالیا است و در میدان دانته، میدان اصلی شهر واقع شده است. | ## بخش 1: کاخ آلدوبراندسکی | این بنا به سبک احیای معماری گوتیک توسط معمار لورنتزو پورچاتی طراحی و در سال ۱۹۰۳ تکمیل شد. نام آن از خاندان باستانی آلدوبراندسکی گرفته شده است، زیرا به‌اشتباه تصور می‌شد که در قرون وسطی قلعهٔ این خاندان در همین مکان قرار داشته است. تاریخچه در ابتدای سال ۱۸۹۸، پانصد شهروند گروستو دادخواستی به شورای استان برای خرید و مرمت پالاتزو پره‌توریو ارسال کردند تا آن را به عنوان دفتر اداری استان مورد استفاده قرار دهند. کمیته داوری به ریاست معمار گوگلیلمو کالدرینی از پروجا، طرح پورچاتی را با توجه به هزینه و جنبهٔ زیبایی‌شناسی انتخاب کرد.Celuzza, Papa (2013): 117–118. طرح نهایی، که با طرح اولیه متفاوت بود، بر اساس توصیه‌های کالدرینی بازنگری و اصلاح شد. | ## بخش 2: کاخ آلدوبراندسکی | عملیات تخریب در پاییز ۱۸۹۹ آغاز گردید و ساخت بنا توسط شرکت پیه‌رو چیاباتی از گروستو، با هزینهٔ کل ۶۸٬۴۰۸ لیره، در ۵ آوریل ۱۹۰۰ شروع شد. این بنا دارای نقشهٔ چندضلعی و حجمی پیچیده با دو، سه و چهار طبقه به‌همراه میان‌طبقه است. نمای احیای گوتیک آن نامتقارن و در چهار بخش تقسیم شده: دو برج بلند و دو بخش کوتاه‌تر. طبقه اشرافی دارای پنجره‌های سه‌بخشی متقارن و بالکنی مرکزی با پایه‌های مرمرین رنسانسی است. طبقهٔ سوم دارای پنجره‌های دوتایی و چهارتایی بوده و نما با دندانه‌داری بام پایان می‌یابد. | ## بخش 3: کاخ آلدوبراندسکی | سمت غربی دارای نمای آجری و یک لوجیا تراورتنی و سمت شرقی دارای نمای آجری ساده است. در سمت راست دهلیز سالن بزرگ جلسات و بخش‌های خدماتی قرار دارد و در سمت چپ، دفتر سرایداری، پلهٔ خدماتی و آسانسور واقع است. طبقهٔ اشرافی شامل دفاتر مدیریت و تالار شورای استان است که به سبک احیای گوتیک تزئین شده و دارای مبلمان چوبی طراحی‌شده توسط معمار است. طبقهٔ سوم دارای دفاتر اداری است و طبقهٔ چهارم شامل یک اتاق در برج غربی و یک تراس چندسطحی است. کوآتروکی (۲۰۰۶) می‌نویسد: «در پیروزی پنجره‌های سه‌بخشی، کنگره‌ها و کنسول‌ها، کاخ استانی یک صحنه‌پردازی زنده و ماهرانهٔ قرون وسطایی است» و «یک پس‌زمینهٔ شهری باشکوه که با تأکید صحنه‌آرایانه، یکی از فضاهای محوری مرکز تاریخی را به‌خوبی تعریف می‌کند». | ## جمع‌بندی | لونگو (۲۰۰۶) نیز در توصیف فضای داخلی تأکید می‌کند که «دیوارهای مزین به فرسکوها، تزئینات تیرها و حکاکی‌های صندلی‌ها و نیمکت‌ها—که همگی توسط معمار طراحی شده‌اند—نشان‌دهندهٔ تلاش برای بازآفرینی سبک کاخ‌های قرون وسطایی است، شاید حتی بازتابی از فضای کارگاه ساختمانی که در آن مرزی میان طراح و صنعتگر وجود نداشت».Crispolti, Mazzanti, Quattrocchi (2006): 115.
موضوع مقاله: میدان دانته، گروستو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # میدان دانته، گروستو | مقدمه: میدان دانته (که با نام میدان زنجیرها، نیز شناخته می‌شود) میدان اصلی شهر گروسستو در منطقه توسکانی ایتالیا است. | ## بخش 1: میدان دانته، گروستو | این میدان در مرکز تاریخی شهر قرار دارد و در محدوده دیوارهای سده شانزدهمی شهر جای گرفته است. برخی از مهم‌ترین ساختمان‌های شهر در این میدان قرار دارند، از جمله کلیسای جامع سن لورنتسو و کاخ الدوبراندسکی، که مقر استان گروسستو است. میدان اولیه کوچک‌تر از میدان کنونی بود و میان کلیسای پاریشی سانتا ماریا (که در ۱۱۳۸ به کلیسای جامع ارتقا یافت) و تالار شهر اولیه قرار داشت. در اواخر سده ۱۳ و آغاز سده ۱۴ بازسازی‌های شهری عمده‌ای به الهام از میدان دل کامپوی سینا انجام شد و ساختمان‌های عمومی مهم رو به میدان ساخته شدند. این کلیسا در قرن سیزدهم در محل احتمالی کلیسای سانتا ماریا در اوایل قرون وسطی ساخته شده است. در سال ۲۰۱۳، یک رمپ مرمری در سمت راست اضافه شد تا دسترسی افراد دارای معلولیت را فراهم کند. | ## بخش 2: میدان دانته، گروستو | کاخ الدوبراندسکی کاخ آلدوبراندسکی، که معمولاً با نام کاخ پرووینسیا شناخته می‌شود، از شرق با میدان دانته هم‌مرز است. این بنا که توسط معمار لورنزو پورچیاتی طراحی شده و در طول ساخت توسط گوگلیلمو کالدرینی تغییراتی در آن ایجاد شده است، به سبک گوتیک احیا شده و یادآور معماری قرون وسطایی سیه‌نا است. این بنا در ۳۱ مه ۱۹۰۳ افتتاح شد و از آن زمان به عنوان مرکز استان گروستو فعالیت داشته است. کاناپونه مجسمه لئوپولد دوم توسکانی که معمولاً با نام کاناپونه شناخته می‌شود، یک بنای یادبود مرمر سفید است که در مرکز میدان واقع شده است. در سال ۱۸۴۶، این مجسمه لئوپولد دوم، دوک بزرگ توسکانی را به تصویر می‌کشد که به سبک رومی‌های باستان لباس پوشیده است. دوک بزرگ در حالی نشان داده شده است که با دست چپ خود از زنی که کودک فوت شده‌ای را در آغوش گرفته است، حمایت می‌کند، در حالی که دست راستش را برای کمک به پسری خندان دراز کرده است. | ## بخش 3: میدان دانته، گروستو | در زیر پای راستش، سر ماری را که مورد حمله یک گریفین نیز قرار گرفته است، له می‌کند. این ترکیب عمیقاً تمثیلی است: لئوپولد دوم، که به عنوان یک حکیم رومی به تصویر کشیده شده است، نماد ناجی مارمما (زن) است که نسل‌ها رنج کشیده است (کودک مرده). پسر خندان نماینده نسل‌های آینده است و از دوک بزرگ به خاطر احیا و اصلاحات ارضی‌اش که بلای مالاریا (مار) را از بین برد، قدردانی می‌کند. گریفین، نماد گروستو، مظهر قدرت و پشتکار مردم آن است که در تحول سرزمین خود نقش داشته‌اند. ستون اعلان‌ها کولونا دی باندی یک ستون رومی باستانی است که در ضلع شمالی میدان، در سمت راست کلیسای جامع واقع شده است. وجود آن در میدان به سال ۱۶۱۷ میلادی برمی‌گردد و در اسناد بعدی تا سال ۱۸۳۲ تأیید شده است و به عنوان مکانی عمومی برای نصب اعلان‌های شهرداری (باندی) مورد استفاده قرار می‌گرفت. | ## جمع‌بندی | بنای یادبود فعلی - ستونی مربوط به قرن دوم میلادی که در سال ۱۸۶۳ در روسلایی پیدا شد - در سال ۱۹۶۶، در جشن دویستمین سالگرد تأسیس استان گروستو، در همان مکان قرار داده شد.
موضوع مقاله: کلودیو ترتزانی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کلودیو ترتزانی | مقدمه: کلودیو ترتزانی (; – ) ژنرال نیروی زمینی ایتالیا بود، که در فاصله سال‌های ۱۹۴۵ تا ۱۹۵۰ به‌عنوان پنجمین رئیس ستاد دفاع ایتالیا فعالیت می‌کرد. | ## بخش 1: کلودیو ترتزانی | زندگی‌نامه ترتزانی در ساویلیانو، پیمونت زاده شد و در جوانی به ارتش سلطنتی ایتالیا پیوست و در سپاه آلپینی ثبت نام کرد. او در جنگ ایتالیا و ترکیه و در جنگ جهانی اول شرکت کرد و در اواخر جنگ به عنوان افسر ستاد خدمت کرد و به خاطر رفتارش در طول عقب‌نشینی پس از نبرد کاپورتو و به خاطر نقشش در نبرد ویتوریو ونتو، مدال نقره شجاعت نظامی و نشان صلیب شوالیه از نشان نظامی ساووی را دریافت کرد. پس از پایان جنگ، او معلم مدرسه جنگ ارتش ایتالیا در تورین شد و بعداً به سپاه ارتش اودین منتقل شد. در سال ۱۹۳۷، فرماندهی لشکر دوم سواره نظام امانوئل فیلیبرتو تستا دی فرو و بعداً فرماندهی سپاه ارتش پادوا به او سپرده شد. | ## بخش 2: کلودیو ترتزانی | در سال ۱۹۳۸ به دلیل شایستگی‌های استثنایی به درجه سپهبدی ارتقا یافت و در همان سال به شرق آفریقا، تحت فرماندهی ایتالیا، اعزام شد و در آنجا سمت رئیس ستاد نیروهای مسلح در مستعمره و همچنین معاون فرماندار تحت فرماندهی پیترو بادولیو را بر عهده گرفت. او هنوز در این سمت، که اکنون تحت فرماندهی دوک آئوستا بود، خدمت می‌کرد که جنگ جهانی دوم آغاز شد و فرماندهی نیروهای ایتالیایی را در طول لشکرکشی شرق آفریقا بر عهده داشت. در ماه مه ۱۹۴۱، در پایان محاصره آمبا آلاگی، او به همراه دوک و ژنرال‌های لوئیجی فروسی، پیترو پینا پارپاگلیا و مارینو والتی-بورگنینی تسلیم بریتانیایی‌ها شد. سپس او به عنوان اسیر جنگی به بریتانیای کبیر فرستاده شد و بعداً به ایالات متحده منتقل شد، ابتدا در کمپ کراسویل و بعداً در کمپ مونتیچلو. | ## بخش 3: کلودیو ترتزانی | پس از آتش‌بس کاسیبیل، ترتزانی آزاد شد و به ستاد واحدهای خدمات ایتالیا در واشینگتن پیوست. در دسامبر ۱۹۴۴ او به وطن بازگردانده شد و به خدمت فعال در ارتش هم‌پیمان ایتالیا بازگشت. | ## جمع‌بندی | در ۲ مه ۱۹۴۵ او به عنوان رئیس ستاد کل منصوب شد، پستی که حتی پس از تأسیس جمهوری ایتالیا نیز در آن باقی ماند.
موضوع مقاله: لوئیجی افیسیو ماراس | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لوئیجی افیسیو ماراس | مقدمه: لوئیجی افیسیو ماراس (; – ) سپهبد نیروی زمینی ایتالیا بود که از ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۰ فرماندهی نیروی زمینی ترکیه را برعهده داشت و در فاصله سال‌های ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۴ به‌عنوان ششمین رئیس ستاد دفاع ایتالیا فعالیت می‌کرد. | ## بخش 1: لوئیجی افیسیو ماراس | زندگی‌نامه لوئیجی افیسیو ماراس، متولد و بزرگ شده در ساردینیا، کار خود را در سال ۱۹۰۶، زمانی که آموزش خود را در آکادمی نظامی تورین آغاز کرد، آغاز کرد. در طول جنگ جهانی اول، او در بالکان علیه نیروهای قدرت‌های مرکزی جنگید و پس از جنگ، به خانه بازگشت تا در بخش عملیات ستاد کل ایتالیا کار کند. از سال ۱۹۲۶، او در یک هنگ توپخانه صحرایی مستقر در لیورنو خدمت می‌کرد و همزمان معلم آکادمی نظامی محلی بود. | ## بخش 2: لوئیجی افیسیو ماراس | در سال ۱۹۳۱ به درجه سرهنگی ارتقا یافت و از سال ۱۹۳۶ فرماندهی یک هنگ توپخانه سنگین به او سپرده شد. ماراس که به زودی به خاطر اخلاق و ادبش شناخته شد، گزارش‌های متعددی نیز در مورد وضعیت تسلیحات آلمان نوشت و توجه ویژه‌ای به ورماخت و آموزش پرسنل در آکادمی‌های جنگ داشت. او تصویری فوق‌العاده دقیق از تلاش‌های جنگی آلمان از نظر آموزش عملی و کاربردی، و همچنین در مورد جنبه‌ها و نقاط ضعف انسانی مانند غرور و تکبر ارائه داد. | ## بخش 3: لوئیجی افیسیو ماراس | پس از ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، به درجه سپهبدی ارتقا یافت و سپس در آلمان به کارآموز فرستاده شد. در ۳۱ مارس ۱۹۴۴، مقامات آلمانی او را به فاشیست‌های جمهوری سالو در شمال ایتالیا تحویل دادند و از آن زمان او در ورونا، سپس در گاوی و سرانجام در اسکندریه زندانی شد، اما در اوت همان سال، موفق به فرار به سوئیس شد. | ## جمع‌بندی | از ماه مه ۱۹۴۵، او در رأس فرماندهی نظامی منطقه‌ای میلان قرار داشت و از ۱ دسامبر ۱۹۴۷ رئیس ستاد و از ۲ دسامبر ۱۹۵۰ رئیس ستاد دفاع شد و سهم قابل توجهی در بازسازی ارتش ایتالیا پس از جنگ داشت.
موضوع مقاله: اسب‌های سن مارکو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # اسب‌های سن مارکو | مقدمه: این اسب‌ها پس از غارت قسطنطنیه در سال ۱۲۰۴، بر روی نمای جلویی و لوژیای بالای ایوان باسیلیکای سن مارکو در ونیز، شمال ایتالیا قرار گرفتند. | ## بخش 1: اسب‌های سن مارکو | آن‌ها تا سال ۱۷۹۷ در همان‌جا باقی ماندند، تا اینکه ناپلئون آن‌ها را غارت کرد، اما در ۱۸۱۵ بازگردانده شدند. امروزه مجسمه‌های اصلی به دلایل حفاظتی به داخل کلیسا منتقل شده‌اند و نسخه‌های کپی در جای قبلی روی لوژیا نصب شده‌اند. 95, Phaidon, 1983, اما برخی دیگر معتقدند که مهارت فنی آشکار و بازنمایی طبیعی حیوانات نشان می‌دهد که آن‌ها در یونان کلاسیک سدهٔ پنجم یا چهارم پیش از میلاد ساخته شده‌اند. با توجه به کمر کوتاه و پاهای بلندشان، گفته شده که در اصل بالاتر از خط دید نصب شده بودند، احتمالاً برای قرار گرفتن بر فراز یک طاق نصرت یا ساختمانی باشکوه. شاید به فرمان سپتیمیوس سوروس ساخته شده باشند و ممکن است در اصل برای پایتخت شرقی یعنی قسطنطنیه ساخته شده باشند، جایی که مدتی طولانی به نمایش گذاشته می‌شدند. مقدار کم قلع، دمای ذوب‌ریزی را به ۱۲۰۰ تا ۱۳۰۰ درجه سانتی‌گراد افزایش داده بود.Anon 1979, p. | ## بخش 2: اسب‌های سن مارکو | تاریخچه این اسب‌ها همراه با کوادریگایی که در آن به تصویر کشیده شده بودند، مدت‌ها در هیپودروم قسطنطنیه به نمایش درآمدند. 84.Th در جریان غارت پایتخت امپراتوری بیزانس طی جنگ‌های صلیبی چهارم در سال ۱۲۰۴، این اسب‌ها به‌دست نیروهای جمهوری ونیز غارت شدند. در همان سال، برای پنهان کردن محل جدا شدن سرها برای انتقال از قسطنطنیه به ونیز، یقه‌هایی به چهار اسب اضافه شد. اندکی پس از جنگ صلیبی چهارم، دوک انریکو داندولو اسب‌ها را به ونیز فرستاد و در سال ۱۲۵۴ بر روی تراس نمای جلویی باسیلیکای سن مارکو نصب شدند. در ۱۷۹۷، ناپلئون دستور داد که این اسب‌ها از کلیسا برداشته و به پاریس منتقل شوند، جایی که در طراحی طاق پیروزی کاروسل همراه با یک کوادریگا به‌کار رفتند. در سال ۱۸۱۵، پس از شکست نهایی ناپلئون، اسب‌ها توسط کاپیتان دو مارِسک به ونیز بازگردانده شدند. | ## بخش 3: اسب‌های سن مارکو | او در نبرد واترلو جنگیده بود و همراه نیروهای ائتلاف در پاریس حضور داشت، جایی که فرانتس دوم، امپراتور مقدس روم او را برگزید تا اسب‌ها را از طاق پیروزی کاروسل پایین بیاورد و به سن مارکو در ونیز بازگرداند. این چهار اسب برنزی که پیشینه‌ای پر رمز و راز دارند، قرن‌ها در برابر باد، باران و تابش مستقیم خورشید ایستادند و به یکی از شناخته‌شده‌ترین تصاویر این شهر بدل شدند. با این حال، در اوایل دههٔ ۱۹۸۰، نگرانی‌های فزاینده دربارهٔ فرسایش و آسیب‌دیدگی آن‌ها به دلیل آلودگی شدید هوا و شرایط نامساعد جوی، مسئولان را بر آن داشت تا برای حفظ و نگهداری بهتر این آثار ارزشمند، تصمیمی مهم اتخاذ کنند. در نتیجه، اسب‌ها از جایگاه تاریخی خود پایین آورده شدند و به درون فضای حفاظت‌شدهٔ کلیسا منتقل گردیدند، جایی که بازدیدکنندگان می‌توانند آن‌ها را در شرایطی امن‌تر و با جزئیات بیشتری مشاهده کنند. امروزه در محل اصلی آن‌ها بر فراز ایوان کلیسا، نسخه‌های کپی با دقت و مهارت بسیار ساخته و نصب شده‌اند. این کپی‌ها به‌گونه‌ای طراحی شده‌اند که نمای بیرونی کلیسا همچنان همان شکوه همیشگی را حفظ کند، در حالی که اصل مجسمه‌ها دور از خطرات محیطی نگهداری می‌شوند. | ## جمع‌بندی | بدین ترتیب، هم هویت تاریخی سن مارکو همچنان زنده مانده و هم میراث هنری گران‌بهای آن برای نسل‌های آینده صیانت می‌شود.
موضوع مقاله: اوجنیو هنکه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # اوجنیو هنکه | مقدمه: اوجنیو هنکه (; – ) دریاسالار نیروهای مسلح ایتالیا بود که از ژوئیه ۱۹۶۶ تا اکتبر ۱۹۷۰ ریاست اداره اطلاعات نظامی ایتالیا را برعهده داشت و در فاصله سال‌های ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۵ به‌عنوان دوازدهمین رئیس ستاد دفاع ایتالیا فعالیت می‌کرد. | ## بخش 1: اوجنیو هنکه | او نخستین افسر دریایی (از نیروی دریایی ایتالیا) بود که این سمت را در ایتالیا بر عهده داشت. او در دوره‌های عادی در آکادمی سلطنتی نیروی دریایی لیورنو ثبت نام کرد و در سال ۱۹۳۱ فارغ‌التحصیل شد. او در طول وقوع جنگ جهانی دوم به درجه ستوانی رسید و تا سال ۱۹۴۱ معاون فرمانده ناوشکن وینچنزو جیوبرتی بود. اوجنیو هنکه در بیش از ۴۰ جنگ و مأموریت، ۱۶ مأموریت اسکورت کاروان، از جمله نبرد کاپو ماتاپان، پونتا استیلو و کاپو تئولاده، شرکت کرده بود. او در مارس ۱۹۴۲، در لا اسپزیا، فرمانده قایق اسکورت اژدرافکن اورسا بود و در سال ۱۹۴۳ فرماندهی ناوچه وی‌ای‌اس ۲۳۵ را برعهده داشت. | ## بخش 2: اوجنیو هنکه | زندگی‌نامه او در مارس ۱۹۴۲ در طول ارتقاء به درجه ستوانی، فرمانده قایق اسکورت اژدر اورسا در لا اسپزیا بود. در طول حضور نیروهای آلمانی در لا اسپزیا، بین سپتامبر ۱۹۴۳، او متقاعد شد که با واس ۲۳۴ بندر لا اسپزیا را ترک کند، اگرچه نیروهای آلمانی برای اشغال غافلگیرانه ایتالیا اعزام شده بودند. او در نوامبر ۱۹۴۳ فرمانده زیردریایی جنگنده سنت آلفونسو بود و تا سال ۱۹۴۷ فرماندهی ارشد اژدر را در خدمت آموزشی آن بر عهده داشت و سپس به سمت معاون رئیس ستاد نیروی دریایی ارتقا یافت. بعدها در ژانویه ۱۹۴۸ کاپیتان ناوچه شد تا اینکه در دسامبر ۱۹۵۱ فرمانده مدرسه اسکادران اول کوروت فرماندهی نیروی دریایی رم شد. او در سال ۱۹۵۳ به وزارت دفاع منتقل شد و تا سال ۱۹۵۴ به کاپیتانی کشتی ارتقا یافت. | ## بخش 3: اوجنیو هنکه | او به سمت معاون رئیس نیروی دریایی ارتقا یافت و به عنوان رئیس دبیرکل نیروی دریایی و فرمانده نیروی دریایی رم خدمت کرد. او در سال ۱۹۶۰ به درجه دریاسالاری ارتقا یافت و در دسامبر ۱۹۶۴ فرمانده لشکر چهارم نیروی دریایی ایتالیا بود، پیش از آنکه در سال ۱۹۶۵ به مقام ریاست سرویس اطلاعات دفاعی با درجه دریاسالاری ارتقا یابد، که استراتژی بزرگی از تنش و قتل‌عام را تجربه می‌کرد، اگرچه او از ژانویه ۱۹۶۸ دریاسالار شده بود. او به عنوان مدیر اس‌آی‌دی، در انجام تحقیقات مربوط به این حادثه مشارکت داشت، اما پس از آنکه وزارت کشور در سال ۱۹۷۰ گزارش داد که اس‌آی‌دی از حادثه‌ای در گورین سراک گزارش داده است، همه این موارد را تکذیب کرد. در اکتبر ۱۹۷۰، او دفتر خود را ترک کرد و به فرماندهی مدیترانه مرکزی ناتو و همزمان معاون رئیس بخش دریایی شورای عالی نیروهای مسلح منصوب شد. | ## جمع‌بندی | او همچنین فرمانده کل نیروی دریایی بین سال‌های ۱۹۷۰ تا زمانی که در اوت ۱۹۷۲ توسط شورای وزیران به عنوان رئیس ستاد دفاع منصوب شد، بود.
موضوع مقاله: سالامی فلینو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سالامی فلینو | مقدمه: سالامی فلینو نوعی ایتالیایی است که به‌طور تاریخی در فلینو و برخی های همجوار، مانند سالا باگانزا و لانگیراانو، همه در استان پارما تولید می‌شد. | ## بخش 1: سالامی فلینو | این محصول به‌عنوان یک محصول با نشان جغرافیایی محافظت‌شده (PGI) به رسمیت شناخته شده است. ترکیب شامل گوشت شانه خوک به صورت چرخ شده است، تقریباً شامل ۷۰٪ گوشت بدون چربی و ۳۰٪ چربی انتخاب‌شده. معمولاً نمک، فلفل دانه‌ای و نیترات پتاسیم اضافه می‌شود و گاهی اسکوربات‌ها (آنتی‌اکسیدان‌ها و تنظیم‌کننده‌های اسیدیته) و قندها نیز اضافه می‌گردند. | ## بخش 2: سالامی فلینو | به‌طور سنتی از استفاده می‌شود که صاف و ضخیم است و باعث می‌شود گوشت حتی پس از مدت طولانی خشک شدن نرم باقی بماند. مدت زمان ایده‌آل برای خشک شدن سوسیس فلینو حداقل ۶۰ روز است و این فرایند تحت تأثیر ریزاقلیم منطقه پارما انجام می‌شود. امروزه اکثر تولیدکنندگان از اتاق‌های کنترل‌شده برای خشک شدن محصول استفاده می‌کنند. | ## بخش 3: سالامی فلینو | ویژگی‌های ارگانولپتیک هنگام برش، سالامی فلینو رنگ قرمز شدید دارد، با لکه‌های سفید چربی. مصرف سالامی فلینو یکی از رایج‌ترین پیش‌غذاهای منطقه پارما است، به ویژه همراه با پارماهام که در همان منطقه تولید می‌شود. | ## جمع‌بندی | به‌طور سنتی به صورت مورب برش داده می‌شود تا برش‌هایی بیضی شکل ایجاد شود، تقریباً دو برابر قطر سالامه طول داشته و به اندازه یک دانه فلفل ضخامت دارند.