موضوع مقاله: بهنام شکیبایی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # بهنام شکیبایی | مقدمه: بهنام شکیبایی (زادهٔ ۱۳۵۱ در اهواز) دندان‌پزشک و پژوهشگر ایرانی-آلمانی است که در زمینهٔ جراحی دهان، فک و صورت و همچنین ایمپلنتولوژی و پریودنتولوژی (جراحی‌های لثه) فعالیت دارد. | ## بخش 1: بهنام شکیبایی | او از پیشگامان معرفی و توسعهٔ روش‌های درمانی مبتنی بر فناوری میکروسکوپی در دندان‌پزشکی به‌شمار می‌رود و پژوهش‌های او نقش قابل توجهی در گسترش استفاده از میکروسکوپ‌های جراحی در ایمپلنت و درمان‌های بازسازی بافتی داشته‌است. شکیبایی تحصیلات خود را در رشتهٔ دندان‌پزشکی و جراحی فک در آلمان گذرانده و سال‌ها در مراکز آموزشی و پژوهشی این کشور به فعالیت علمی پرداخته‌است. او در طول فعالیت حرفه‌ای خود، در طراحی ابزارهای ویژهٔ جراحی میکروسکوپی و تدوین پروتکل‌های نوین درمانی در ایمپلنتولوژی مشارکت داشته و یافته‌های او در مجلات علمی بین‌المللی منتشر شده‌است. تمرکز اصلی پژوهش‌های وی بر بهبود دقت درمان، کاهش تهاجم جراحی و ارتقای کیفیت نتایج درمان‌های ایمپلنت و بازسازی دهان و فک است. شکیبایی علاوه بر فعالیت‌های پژوهشی و بالینی، در آموزش و انتقال دانش دندان‌پزشکی میکروسکوپی نیز نقش دارد و در دوره‌ها و همایش‌های بین‌المللی به عنوان سخنران و مدرس حضور یافته‌است. دستاوردهای او در حوزهٔ ابزارسازی و روش‌های درمانی نوین، به عنوان بخشی از روند تحول در دندان‌پزشکی کم‌تهاجمی و دیجیتال مورد توجه محافل علمی قرار گرفته‌است. دوران کودکی و تحصیل شکیبایی در سال ۱۳۶۴ و در چهارده‌سالگی به آلمان مهاجرت کرد و تحصیلات متوسطهٔ خود را در شهر برلین به پایان رساند. او در سال ۱۳۶۹ از دبیرستانی در این شهر فارغ‌التحصیل شد و پس از آن وارد رشتهٔ دندان‌پزشکی در دانشگاه شاریته برلین شد؛ دانشگاهی که یکی از معتبرترین مراکز آموزش علوم پزشکی در آلمان به‌شمار می‌رود. وی در سال ۱۳۷۶ (۱۹۹۷ میلادی) مدرک دکترای دندان‌پزشکی خود را از این دانشگاه دریافت کرد. پس از فراغت از تحصیل، شکیبایی به ادامهٔ آموزش تخصصی در حوزهٔ جراحی دهان و فک پرداخت و در چند مرکز دانشگاهی از جمله دانشگاه شاریته برلین و دانشگاه بن دوره‌های تخصصی خود را گذراند. او در سال ۱۳۸۱ (۲۰۰۲ میلادی) موفق به اخذ گواهینامهٔ تخصص جراحی دهان و فک از مراجع علمی آلمان شد. در طول این دوره‌ها، وی علاوه بر آموزش‌های بالینی، در پروژه‌های پژوهشی مرتبط با بازسازی بافت‌های فک و دهان نیز مشارکت داشت که زمینه‌ساز گرایش او به روش‌های دقیق و کم‌تهاجمی در درمان‌های دندان‌پزشکی شد. وی پس از پایان دورهٔ تخصصی جراحی دهان و فک، تحصیلات خود را در شاخه‌های فوق‌تخصصی دندان‌پزشکی ادامه داد. شکیبایی در انجمن ایمپلنتولوژی آلمان (DGI) دورهٔ فوق‌تخصصی ایمپلنتولوژی را گذراند و با مبانی علمی و روش‌های پیشرفتهٔ کاشت دندان و بازسازی استخوان فک آشنا شد. او همچنین در انجمن پریودنتولوژی آلمان (DGP) دورهٔ فوق‌تخصصی پریودنتولوژی را به پایان رساند که تمرکز آن بر تشخیص و درمان بیماری‌های بافت‌های نگهدارندهٔ دندان، از جمله لثه و استخوان فک، بود. | ## بخش 2: بهنام شکیبایی | در ادامه، وی در آکادمی دندان‌پزشکی زایس در سوییس، آموزش‌های تخصصی در زمینهٔ دندان‌پزشکی میکروسکوپی و جراحی میکروسکوپی دهان را طی کرد. این دوره شامل آموزش کار با میکروسکوپ‌های جراحی، تکنیک‌های بزرگنمایی دقیق در درمان‌های دندانی، و به‌کارگیری فناوری‌های تصویربرداری پیشرفته در جراحی‌های ظریف دهان و فک بود. مجموعهٔ این آموزش‌ها، پایهٔ علمی و عملی فعالیت‌های بعدی شکیبایی را در زمینهٔ توسعهٔ روش‌های میکروسکوپی در دندان‌پزشکی فراهم کرد و جهت‌گیری پژوهشی او را به سوی طراحی ابزارها و تکنیک‌های کم‌تهاجمی در درمان‌های ایمپلنت و جراحی‌های بازسازی هدایت نمود. فعالیت حرفه‌ای پس از پایان تحصیلات دانشگاهی و دوره‌های تخصصی، شکیبایی فعالیت حرفه‌ای خود را به عنوان جراح دهان و فک در چند کشور اروپایی و خاورمیانه آغاز کرد. او در مراکز درمانی شهرهای لندن، زوریخ و دبی به ارائه خدمات تخصصی در زمینهٔ جراحی‌های دهان، فک و ایمپلنت پرداخت و هم‌زمان در برنامه‌های آموزشی و کارگاه‌های تخصصی مرتبط با دندان‌پزشکی پیشرفته مشارکت داشت. در ادامهٔ فعالیت‌های حرفه‌ای خود، شکیبایی کلینیک اختصاصی خود را در شهر رِدا-ویدِنبروک در ایالت نوردراین-وستفالن آلمان تأسیس کرد. این مرکز به عنوان یک کلینیک تخصصی در حوزهٔ ایمپلنتولوژی، پریودنتولوژی و جراحی‌های میکروسکوپی دهان فعالیت دارد و محل انجام بخش عمده‌ای از پژوهش‌ها و آموزش‌های بالینی او بوده‌است. شکیبایی در این مرکز علاوه بر فعالیت درمانی، به آموزش عملی دندان‌پزشکان در زمینهٔ تکنیک‌های میکروسکوپی و روش‌های کم‌تهاجمی جراحی دهان و فک نیز می‌پردازد. شکیبایی از سال ۱۳۸۳ پژوهش‌های خود را در زمینهٔ توسعهٔ فناوری‌های میکروسکوپی در دندان‌پزشکی آغاز کرد و به طراحی ابزارها و روش‌های دقیق جراحی برای ایمپلنت و بازسازی استخوان فک پرداخت. او در فاصلهٔ سال‌های ۱۳۸۶ تا ۱۳۸۸ ، نخستین مطالعات نظام‌مند دربارهٔ کاربرد میکروسکوپ جراحی در ایمپلنتولوژی و جراحی‌های فک و لثه را انجام داد و نتایج آن را به‌صورت علمی منتشر کرد. این پژوهش‌ها از نخستین مستندات جهانی در زمینهٔ استفاده ساختارمند از میکروسکوپ در جراحی‌های دهان و فک به‌شمار می‌رود و پایه‌گذار گسترش دندان‌پزشکی میکروسکوپی در درمان‌های پیشرفته شد. در سال ۱۳۹۰ ، یکی از روش‌های نوین شکیبایی در زمینهٔ جراحی میکروسکوپی ایمپلنت در کنگرهٔ جهانی انجمن دندان‌پزشکی میکروسکوپی اروپا (ESMD) در شهر برلین به‌صورت سه‌بعدی معرفی و ارائه شد.این نمایش علمی، نخستین ارائهٔ رسمی یک جراحی ایمپلنت تحت بزرگنمایی میکروسکوپی به‌صورت زنده و سه‌بعدی در سطح بین‌المللی بود و به‌عنوان نمونه‌ای از کاربرد فناوری‌های تصویربرداری پیشرفته در آموزش و اجرای درمان‌های دقیق دندان‌پزشکی مورد توجه شرکت‌کنندگان قرار گرفت. در این پژوهش، شکیبایی یک پروتکل درمانی جامع معرفی کرده‌است که در آن رویکردی تازه با عنوان «ایمپلنتولوژی میکروسکوپی و دیجیتال» تعریف می‌شود. این پروتکل تلفیقی از فناوری‌های بزرگنمایی میکروسکوپی و سیستم‌های طراحی و ساخت دیجیتال است و تمامی مراحل درمان ایمپلنت، از جراحی تا ترمیم پروتزی را دربر می‌گیرد. هدف این روش، ارتقای دقت در جای‌گذاری ایمپلنت، حفظ بافت‌های سخت و نرم اطراف دندان و بهبود نتیجهٔ زیبایی درمان است. | ## بخش 3: بهنام شکیبایی | در قالب این رویکرد، چندین تکنیک جراحی و ترمیمی به‌صورت هماهنگ و مرحله‌به‌مرحله طراحی شده‌اند تا کل فرایند درمان با حداقل تهاجم و بیشترین دقت انجام شود. این پروتکل یکی از نخستین چارچوب‌های علمی است که به شکل نظام‌مند، فناوری میکروسکوپی را با فرآیندهای دیجیتال در دندان‌پزشکی ایمپلنت ترکیب می‌کند. در پی این انتشار، در سال ۱۴۰۱ (۲۰۲۲ میلادی) این پروتکل درمانی که بر پایهٔ ترکیب فناوری‌های میکروسکوپی و دیجیتال در تمام مراحل درمان طراحی شده بود، به‌عنوان استاندارد نوین دندان‌پزشکی در ایالات متحده معرفی شد. این تصمیم بازتابی از پذیرش علمی گستردهٔ روش پیشنهادی شکیبایی و تأیید کارایی آن در بهبود دقت، کاهش تهاجم و افزایش کیفیت نتایج درمان‌های ایمپلنت بود. سوابق پژوهشی شکیبایی در حال حاضر سرپرستی یک گروه پژوهشی بین‌المللی را بر عهده دارد که با دانشگاه‌های پنسیلوانیا و میشیگان در ایالات متحده همکاری می‌کند. محور اصلی تحقیقات او توسعه و بهینه‌سازی روش‌های نوین برای به‌کارگیری نظام‌مند میکروسکوپ‌های جراحی در دندان‌پزشکی است. تمرکز این پژوهش‌ها به‌ویژه بر کاربرد میکروسکوپ در ایمپلنتولوژی، بازسازی بافت‌های دهان و فک، و نیز در حوزهٔ دندان‌پزشکی زیبایی قرار دارد. هدف از این مطالعات، ارتقای دقت درمان، کاهش تهاجم جراحی و بهبود کیفیت نتایج بالینی از طریق ادغام فناوری‌های تصویربرداری میکروسکوپی و دیجیتال در روندهای درمانی دندان‌پزشکی است. انتشارات منتخب مقایسهٔ اثربخشی دو نوع مادهٔ جایگزین استخوان برای حفظ حفرهٔ دندانی پس از کشیدن دندان: یک مطالعهٔ بالینی کنترل‌شده این پژوهش با هدف بررسی کارایی دو مادهٔ متفاوت در بازسازی استخوان و حفظ بافت پس از کشیدن دندان انجام شده و از نخستین مطالعات بالینی شکیبایی در زمینهٔ مواد جایگزین استخوان به‌شمار می‌رود. ارزیابی اثربخشی دو نوع زنوگرفت مشتق از استخوان گاوی با فرآیندهای متفاوت برای حفظ تیغهٔ استخوان آلوئولار با استفاده از روش کم‌تهاجمی کشیدن دندان این مطالعهٔ بالینی به بررسی مقایسه‌ای دو نوع مادهٔ جایگزین استخوان با منشأ گاوی پرداخته‌است که به روش‌های متفاوتی فرآوری شده‌اند. هدف پژوهش، ارزیابی کارایی این مواد در حفظ بافت استخوانی فک پس از کشیدن دندان با حداقل تهاجم جراحی بوده‌است. کشیدن کم‌تهاجمی دندان تا ساخت نهایی ترمیم در مطب: فرایند کامل درمان تک‌ ایمپلنت با هدایت میکروسکوپی و دیجیتال این مقاله به معرفی یک پروتکل درمانی جامع می‌پردازد که تمامی مراحل درمان ایمپلنت (از کشیدن دندان تا ساخت و نصب روکش ) را با ترکیب فناوری‌های میکروسکوپی و دیجیتال در محیط بالینی توصیف می‌کند. این پژوهش یکی از مطالعات شاخص شکیبایی در زمینهٔ دندان‌پزشکی دیجیتال و کم‌تهاجمی است. مقایسهٔ تکنیک فلپ پوششی غلتان کم‌تهاجمی با روش بخیهٔ نگهدارنده در جراحی ایمپلنت این پژوهش به مقایسهٔ دو روش جراحی در کاشت ایمپلنت می‌پردازد: تکنیک «فلپ غلتان» که رویکردی کم‌تهاجمی دارد و روش سنتی «بخیهٔ نگهدارنده». هدف مطالعه، ارزیابی تفاوت در دقت جراحی، ترمیم بافت نرم و نتایج بالینی بین این دو روش بوده‌است. | ## جمع‌بندی | نتایج نشان داد استفاده از روش کم‌تهاجمی می‌تواند به بهبود روند ترمیم و کاهش عوارض پس از جراحی کمک کند.