موضوع مقاله: امیل بادوت | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # امیل بادوت | مقدمه: او یک سیستم تلگراف چاپی تسهیم‌شده اختراع کرد که از کد او استفاده می‌کرد و امکان انتقال چندین پیام را بر روی یک خط فراهم می‌آورد. | ## بخش 1: امیل بادوت | تنها تحصیلات رسمی او در دبستان محلی‌اش بود و پس از آن در مزرعه پدرش به کارهای کشاورزی پرداخت تا اینکه در سال ۱۸۶۹ به عنوان اپراتور کارآموز به اداره پست و تلگراف فرانسه پیوست. خدمات تلگراف به او کد مورس را آموزش داد و همچنین او را به یک دوره آموزشی چهار ماهه در مورد سیستم تلگراف چاپی دیوید ادوارد هیوز فرستاد که بعدها الهام‌بخش سیستم خود او شد. پس از خدمت کوتاهی در طول جنگ فرانسه و پروس، او در سال ۱۸۷۲ به وظایف غیرنظامی خود در پاریس بازگشت. تلگراف اداره تلگراف، بادو را تشویق کرد تا در اوقات فراغت خود، سیستمی برای تسهیم‌سازی زمانی چندین پیام تلگرافی با استفاده از تله‌پرینترهای هیوز توسعه دهد. او دریافت که در بیشتر تلگراف‌های چاپی آن دوره، خط در بیشتر مواقع بیکار است، به جز در فواصل کوتاهی که یک کاراکتر منتقل می‌شود. او با استفاده از سوئیچ‌های همگام‌شده که با مکانیزم ساعت کار می‌کردند، در دو انتهای فرستنده و گیرنده، توانست پنج پیام را به طور همزمان ارسال کند؛ این سیستم پنج سال بعد به طور رسمی توسط اداره پست و تلگراف فرانسه به کار گرفته شد. این یک کد ۵ بیتی با فواصل روشن و خاموش برابر بود که امکان انتقال تلگرافی الفبای لاتین، علائم نگارشی و سیگنال‌های کنترلی را فراهم می‌کرد. اختراعات او بر اساس مکانیزم چاپ دستگاه هیوز، یک توزیع‌کننده که توسط برنار مایر در سال ۱۸۷۱ اختراع شده بود، و کد پنج واحدی ابداع‌شده توسط کارل فریدریش گاوس و ویلهلم ادوارد وبر بود. بادو این‌ها را با ایده‌های اصیل خود ترکیب کرد تا یک سیستم تسهیم‌شده کامل تولید کند. صفحه‌کلید فقط پنج کلید شبیه پیانو داشت که با دو انگشت دست چپ و سه انگشت دست راست کار می‌کرد. پس از فشار دادن کلیدها، آن‌ها قفل می‌شدند تا زمانی که کنتاکت‌ها دوباره از روی بخشی که به آن صفحه‌کلید متصل بود عبور می‌کردند؛ در آن زمان صفحه‌کلید برای وارد کردن کاراکتر بعدی باز می‌شد و یک کلیک قابل شنیدن (معروف به «سیگنال کادانس») به اپراتور هشدار می‌داد. اپراتورها باید ریتم ثابتی را حفظ می‌کردند و سرعت معمول کار ۳۰ کلمه در دقیقه بود. سیگنال‌های خط تلگراف به طور موقت بر روی مجموعه‌ای از پنج آهنربای الکتریکی ذخیره می‌شدند و سپس برای چاپ کاراکتر مربوطه بر روی نوار کاغذی رمزگشایی می‌شدند. عملکرد دقیق این سیستم به هماهنگی توزیع‌کننده در انتهای فرستنده با توزیع‌کننده در انتهای گیرنده و همچنین به این بستگی داشت که اپراتورها کاراکترها را فقط زمانی ارسال کنند که کنتاکت‌ها از بخش اختصاص‌داده‌شده به آن‌ها عبور می‌کردند. این امر با سرعت ۳۰ کلمه در دقیقه و با رعایت دقیق «کادانس» یا ریتم سیستم، زمانی که توزیع‌کننده خط را در اختیار اپراتور قرار می‌داد، قابل دستیابی بود. | ## بخش 2: امیل بادوت | اولین استفاده سیستم بادو در سال ۱۸۷۵ توسط اداره تلگراف فرانسه پذیرفته شد و اولین آزمایش‌های آنلاین سیستم او در ۱۲ نوامبر ۱۸۷۷ بین پاریس و بوردو انجام شد. در پایان سال ۱۸۷۷، خط پاریس-رم که حدود طول داشت، با یک سیستم دوبلکس بادو شروع به کار کرد. دستگاه بادو در نمایشگاه جهانی (۱۸۷۸) پاریس به نمایش گذاشته شد و مدال طلای نمایشگاه را برای او به ارمغان آورد و همچنین سیستم او را در سراسر جهان به شهرت رساند. اواخر فعالیت حرفه‌ای پس از موفقیت اولیه سیستمش، بادو در سال ۱۸۸۰ به سمت کنترل‌کننده و در سال ۱۸۸۲ به عنوان مهندس-بازرس منصوب شد. در ژوئیه ۱۸۸۷، او آزمایش‌های موفقی را بر روی کابل تلگراف اقیانوس اطلس بین وستون-سوپر-مار و واترویل، نوا اسکوشیا که توسط شرکت کامرشیال اداره می‌شد، با یک سیستم بادویی دوطرفه دوبلکس انجام داد. در ۸ اوت ۱۸۹۰، او ارتباطاتی را بین پاریس، وان و لوریان بر روی یک سیم واحد برقرار کرد. در ۳ ژانویه ۱۸۹۴، او یک دستگاه سه‌طرفه را بر روی خط تلگراف بین پاریس و بوردو نصب کرد که قبلاً با سیستم تلگراف هیوز با مشکلاتی کار می‌کرد. در ۲۷ آوریل ۱۸۹۴، او با استفاده از اختراع جدید خود، یعنی بازفرستنده (retransmitter)، ارتباطاتی را بین بورس اوراق بهادار پاریس و بورس اوراق بهادار میلان، باز هم بر روی یک سیم واحد، برقرار کرد. در سال ۱۸۹۷، سیستم بودو با تغییر به نوار پانچ‌شده که مانند نوار مورس مورد استفاده در سیستم‌های چارلز ویتستون و فردریک جورج کرید به صورت آفلاین آماده می‌شد، بهبود یافت. نوار دارای پنج ردیف سوراخ برای کد و یک ردیف ششم از سوراخ‌های کوچکتر برای حرکت دادن نوار در مکانیزم نوارخوان بود. بودو کمک چندانی از اداره تلگراف فرانسه برای سیستم خود دریافت نکرد و اغلب مجبور بود تحقیقات خود را با هزینه شخصی تأمین کند، حتی تا جایی که مجبور شد مدال طلایی را که در نمایشگاه جهانی ۱۸۷۸ برنده شده بود، در سال ۱۸۸۰ بفروشد. سیستم تلگراف بودو به تدریج در فرانسه به کار گرفته شد و سپس در کشورهای دیگر نیز مورد استفاده قرار گرفت. هلند در سال ۱۸۹۵، سوئیس در سال ۱۸۹۶ و اتریش و برزیل در سال ۱۸۹۷ از آن پیروی کردند. اداره پست بریتانیا در سال ۱۸۹۷ آن را برای یک مدار یک‌طرفه بین لندن و پاریس به کار گرفت و از سال ۱۸۹۸ برای مقاصد عمومی‌تر از آن استفاده کرد. در سال ۱۹۰۰ آلمان، در سال ۱۹۰۴ روسیه، در سال ۱۹۰۵ هند غربی بریتانیا، در سال ۱۹۰۶ اسپانیا، در سال ۱۹۰۹ بلژیک، در سال ۱۹۱۲ آرژانتین و در سال ۱۹۱۳ رومانی این سیستم را به کار گرفتند. | ## بخش 3: امیل بادوت | سال‌های پایانی بودو در ۱۵ ژانویه ۱۸۹۰ با ماری ژوزفین آدلاید لانگروگنه ازدواج کرد. کمی پس از شروع کار در خدمات تلگراف، بودو دچار ناراحتی جسمی شد و به همین دلیل اغلب از کار غیبت می‌کرد، گاهی حتی تا یک ماه. این وضعیت تا پایان عمر او را تحت تأثیر قرار داد، تا اینکه در ۲۸ مارس ۱۹۰۳ در سن ۵۷ سالگی در سو، او-دو-سن، نزدیک پاریس، درگذشت. شکایت ثبت اختراع میمو در سال ۱۸۷۴، اپراتور تلگراف فرانسوی، لویی ویکتور میمو، یک سیستم تلگراف را با استفاده از پنج خط جداگانه برای انتقال به ثبت رساند. پس از اینکه اختراع او توسط اداره تلگراف رد شد، میمو دستگاه خود را اصلاح کرد تا ویژگی‌هایی از تلگراف مایر را در آن بگنجاند و اختراع جدیدی ثبت کرد که آن هم رد شد. میمو ادعای اولویت اختراع بر بودو را مطرح کرد و در سال ۱۸۷۷ شکایتی علیه او تنظیم کرد. دادگاه مدنی سن که شهادت سه کارشناس غیرمرتبط با اداره تلگراف را بررسی کرد، به نفع میمو رأی داد و اولویت اختراع کد بودو را به او اعطا کرد و حکم داد که اختراعات بودو صرفاً بهبودهایی بر اختراع میمو بوده‌اند. هیچ‌کدام از مخترعان از این حکم راضی نبودند و در نهایت این حکم لغو شد و میمو به پرداخت تمام هزینه‌های قانونی محکوم شد. میمو به دلیل این تصمیم دچار پریشانی شد و پس از حادثه‌ای که در آن به دو دانشجوی اکول پلی‌تکنیک شلیک و آن‌ها را زخمی کرد (اتهاماتی که بعداً پس گرفته شد)، خواستار یک قانون ویژه برای تمدید مدت اختراعات خود، ۱۰۰٬۰۰۰ فرانک و عضویت در لژیون دونور شد. میمو پس از شنیدن این تصمیم، رنو را با شلیک گلوله به قتل رساند و به ۱۰ سال کار اجباری و ۲۰ سال تبعید محکوم شد. ۱۸۸۲ - مدال طلا از انجمن تشویق صنعت ملی (SEIN) ۱۸۸۹ - مدال آمپر از SEIN ۱۸۷۸ - نشان شوالیه لژیون دونور ۱۸۸۲ - شوالیه نشان لئوپولد ۱۸۸۴ - شوالیه نشان فرانتس یوزف اتریش. ۱۸۹۱ - صلیب نشان تاج ایتالیا ۱۸۹۸ - ترفیع به مقام افسر لژیون دونور ۱۹۰۰ - شوالیه نشان موریس و لازاروس مقدس (ایتالیا) ۱۹۰۱ - شوالیه نشان تاج ایتالیا خیابانی در منطقه ۱۷ پاریس به نام بودو نام‌گذاری شد، اما دیگر وجود ندارد. در سال ۱۹۲۶، کمیته مشورتی ارتباطات تلگراف بین‌المللی اتحادیه بین‌المللی مخابرات در برلین گرد هم آمد و با نام‌گذاری باود - که از نام او گرفته شده - به عنوان واحد سرعت انتقال تلگراف، نام بودو را جاودانه کرد. | ## جمع‌بندی | با این حال، تمبرهای اشتباهی هنوز در میان تمبرشناسان دست به دست می‌شوند و ارزش بیشتری نسبت به تمبرهای تصحیح‌شده دارند.