موضوع مقاله: روابط اروگوئه و ایتالیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # روابط اروگوئه و ایتالیا | مقدمه: هر دو کشور از روابط گرم و دوستانه‌ای برخوردارند که اهمیت آن در تاریخ مهاجرت ایتالیایی‌ها به اروگوئه نهفته است. | ## بخش 1: روابط اروگوئه و ایتالیا | از آنجایی که ۴۰ درصد از جمعیت اروگوئه تبار ایتالیایی دارند، روابط بین دو ملت، چه از نظر سیاسی و چه از نظر فرهنگی، نزدیک باقی مانده است. تاریخچه در سال ۱۸۳۴، پادشاهی ساردنی یک نمایندگی کنسولی در مونته‌ویدئو افتتاح کرد و پس از آن، دوک‌نشین بزرگ توسکانی و ایالات پاپی نیز این کار را انجام دادند. ژنرال ایتالیایی جوزپه گاریبالدی - یکی از چهره‌های کلیدی در وحدت ایتالیا و ایجاد پادشاهی ایتالیا - نقش برجسته‌ای در جنگ داخلی اروگوئه ایفا کرد و در حمایت از گوبیرنو د لا دِفِنسا جنگید. در دهه ۱۸۵۰، موج قابل توجهی از مهاجرت ایتالیایی‌ها به اروگوئه آغاز شد و به ستون فقرات فرهنگ اروگوئه تبدیل شد. جامعه ایتالیایی-اروگوئه‌ای به بزرگ‌ترین جامعه در میان گروه‌های مهاجر تبدیل شد و تا سال ۱۹۰۸، ۳۴٫۳٪ از کل ساکنان خارجی در اروگوئه اصالتاً ایتالیایی بودند. | ## بخش 2: روابط اروگوئه و ایتالیا | در سال ۱۹۲۰، بیست و شش انجمن ایتالیایی در مونته‌ویدئو وجود داشت، از جمله بیمارستان ایتالیایی اومبرتو اول، بانک ایتالیایی اروگوئه و همچنین مؤسسات آموزشی مختلف. در سال ۱۹۲۴، اومبرتوی دوم - که در آن زمان شاهزاده پیدمونت و پادشاه آینده اومبرتو دوم بود - به عنوان بخشی از یک استراتژی سیاسی که توسط ایتالیای فاشیستی تحت رهبری بنیتو موسولینی ترویج می‌شد، با هدف تقویت روابط بین مهاجران ایتالیایی و سرزمین مادری‌شان، از اروگوئه بازدید کرد. سفارت ایتالیا در مونته‌ویدئو تلاش‌هایی را برای تأثیرگذاری بر سیاست‌های محلی و ترویج فاشیسم در میان فرزندان ایتالیایی‌ها در این کشور، عمدتاً از طریق ایجاد انجمن‌های اجتماعی و فرهنگی، انجام داد. سرافینو مازولینی، فرستاده ایتالیا به اروگوئه، اظهار داشت که موسولینی اروگوئه را به دلیل جمعیت قابل توجه ایتالیایی‌تبار آن، «ایتالیایی‌ترین» کشور در قاره آمریکا می‌دانست. در دوران حکومت گابریل ترا (۱۹۳۱–۱۹۳۸)، اروگوئه روابط نزدیک‌تری با ایتالیای فاشیست برقرار کرد، که عمدتاً توسط عناصر سنت‌گرا و صنفیِ حزبی ترا هدایت می‌شد. | ## بخش 3: روابط اروگوئه و ایتالیا | در طول جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی، دولت اروگوئه تهاجم ایتالیا را محکوم نکرد و گروهی از داوطلبان اروگوئه‌ای برای جنگیدن در کنار نیروهای ایتالیایی به آنجا سفر کردند. در ژانویه ۱۹۴۲، در طول جنگ جهانی دوم، اروگوئه علیه قدرت‌های محور (که شامل ایتالیا نیز می‌شد) اعلام جنگ کرد. در آوریل ۱۹۴۶، هر دو کشور روابط دیپلماتیک خود را از سر گرفتند و در سال ۱۹۵۲، آنها یک توافقنامه مهاجرتی با هدف «افزایش و تنظیم» مهاجرت، با در نظر گرفتن تقاضای اروگوئه برای کارگران و عرضه نیروی کار موجود در ایتالیا، امضا کردند. در سال ۲۰۱۹، ۱۲۵۰۰۰ اروگوئه‌ای (تقریباً ۳٫۵٪ از کل جمعیت این کشور) گذرنامه ایتالیایی داشتند که بسیاری از آنها تابعیت دوگانه ایتالیایی و اروگوئه‌ای داشتند. | ## جمع‌بندی | توافق‌نامه‌های دوجانبه هر دو کشور چندین توافق‌نامه امضا کرده‌اند، از جمله پیمان دوستی، تجارت و دریانوردی (۱۸۴۳)؛ پیمان استرداد مجرمان (۱۸۸۱)؛ توافق‌نامه حمل و نقل دام بین دو کشور (۱۹۷۶)؛ توافق‌نامه تأمین اجتماعی (۱۹۸۵)؛ توافق‌نامه همکاری فنی (۱۹۸۸)؛ توافق‌نامه ترویج و حمایت از سرمایه‌گذاری (۱۹۹۰)؛ توافق‌نامه تولید مشترک سینمایی (۲۰۰۴)؛ توافق‌نامه همکاری دفاعی (۲۰۱۷)؛ توافق‌نامه در امور قضایی (۲۰۱۹)؛ توافق‌نامه حذف مالیات مضاعف در رابطه با مالیات بر درآمد و جلوگیری از فرار و اجتناب مالیاتی (۲۰۱۹) و توافق‌نامه همکاری فرهنگی و علمی (۲۰۱۹).