موضوع مقاله: مئیر شفیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مئیر شفیا | مقدمه: این روستا در نزدیکی زیخرون یاکوف قرار دارد و در حوزهٔ اختیارات شورای منطقه‌ای هوف هاکارمل جای می‌گیرد. | ## بخش 1: مئیر شفیا | مئیر شفیا در سال ۱۸۹۱ به‌عنوان یک موشاوا در کنار زیخرون یاکوف بنیان‌گذاری شد و نام آن ترکیبی است از «مئیر» به افتخار امشل مایر روتشیلد، نیای ادموند جیمز دو روتشیلد، و «شفیا» که نام عربی پیشین این محل بود. در سال ۱۹۰۴ نخستین نهاد آموزشی در این روستا پایه‌گذاری شد که یتیمان پوگروم کیشینف را پذیرفت و بدین ترتیب مئیر شفیا نخستین دهکدهٔ جوانان در سرزمین فلسطین شد. این روستا در دوران قیمومت بریتانیا پایگاه آموزشی سازمان هاگانا نیز بود و از سال ۱۹۵۷ به‌صورت مشارکتی میان دولت اسرائیل و سازمان هداسا اداره می‌شود. پیشینه روستای عربی شفیا مئیر شفیا بر جایگاه روستای مسلمان‌نشین شفیا بنا شده که نام آن به معنای «لبه یا حاشیه» بوده‌است. در سال ۱۸۸۲ بررسی صندوق اکتشاف فلسطین این مکان را «روستایی کوچک با چاهی در سمت شمال» توصیف کرد. فهرست جمعیتی حدود سال ۱۸۸۷ نشان می‌دهد که شفیا نزدیک به ۱۳۰ ساکن داشت که همگی مسلمان بودند. بنیان‌گذاری موشاوا در سال ۱۸۸۷ مأموران بارون روتشیلد ۸۵۰۰ دونم زمین را از سلیم خوری، یکی از ثروتمندان حیفا، خریداری کردند و نقشهٔ ساخت یک شهرک کشاورزی را ریختند. در سال ۱۸۸۹ ده جوان از زیخرون یاکوف به این محل آمدند و در خانهٔ مالک پیشین مستقر شدند. در سال ۱۸۹۱ ساخت نخستین خانه‌ها به پایان رسید؛ خانه‌هایی یک‌طبقه که همگی در دو سوی یک خیابان ساخته شده بودند. نام روستا ترکیبی از «مئیر» به افتخار امشل مایر روتشیلد، نیای بارون روتشیلد، و «شفیا» نام عربی پیشین آن مکان بود. موشاوا در اوج خود بیش از ۲۴ خانوار با ۱۱۶ نفر جمعیت نداشت و به هر خانوار ۳۰۰ دونم زمین اختصاص یافت. | ## بخش 2: مئیر شفیا | فراورده‌های کشاورزی اصلی غلات، انگور و سبزیجات بودند و انگورهای شفیا به کارخانهٔ شراب‌سازی زیخرون یاکوف فرستاده می‌شد. پایه‌گذاری نهاد آموزشی در سال ۱۹۰۴ اسرائیل بلکیند، از بنیان‌گذاران جنبش بیلو، نهادی آموزشی به نام «کریات سفر» در این روستا برپا کرد که یتیمان پوگروم کیشینف را پذیرفت. هدف آموزشی این نهاد پرورش نسلی نو بود که هم توانایی کار فکری و هم کار کشاورزی را داشته باشد. در سال ۱۹۱۷ دبیرستان عبری هرتصلیا به دلیل اخراج یهودیان از تل‌آویو و یافا در جریان جنگ جهانی اول به‌طور موقت به مئیر شفیا منتقل شد. مدرسهٔ دخترانه‌ای به نام «مرکز مراقبت عالیزا» با بودجهٔ سازمان زنان صهیونیست هداسا در حیاط یتیم‌خانهٔ دیسکین در اورشلیم تأسیس شد و در سال ۱۹۲۳ به شفیا منتقل گردید. دوران قیمومت بریتانیا در سرشماری ۱۹۲۲ فلسطین جمعیت مئیریا (شفیا) ۸۱ نفر ثبت شد که ۳۸ نفر مسلمان و ۴۳ نفر یهودی بودند. در سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین جمعیت به‌شدت افزایش یافت و به ۲۰۸ نفر رسید؛ ۴۰ مسلمان و ۱۶۸ یهودی در مجموع ۱۸ خانه. در سال ۱۹۲۹ کنوانسیون سالانهٔ هداسای جوان رأی به خرید مزرعه‌ای در ربیعه نزدیک مئیر شفیا داد تا فارغ‌التحصیلان مدرسه به کشاورزی بپردازند و بودجه‌ای ۷۵۰۰ دلاری برای سه سال تخصیص یافت. در ۲۸ اوت ۱۹۲۹ پلیس بریتانیا به دلیل آشوب‌های ۱۹۲۹ فلسطین دستور تخلیهٔ روستا را صادر کرد. پایگاه هاگانا و دوران پس از استقلال به دلیل دورافتادگی روستا و قرار گرفتن آن در منطقه‌ای کوهستانی، سازمان هاگانا از این مکان به‌عنوان پایگاه آموزشی بهره می‌برد. وضعیت امنیتی رو به وخامت و گسترش نهاد آموزشی سبب شد که میان سال‌های ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۵ بیشتر کشاورزان موشاوا خانه‌های خود را ترک کنند و به زیخرون یاکوف بروند و کل زمین موشاوا بخشی از دهکدهٔ جوانان شود. | ## بخش 3: مئیر شفیا | در سال ۱۹۵۷ مشارکتی میان دولت اسرائیل و سازمان هداسا برای ادارهٔ دهکدهٔ جوانان شکل گرفت. در سال ۱۹۷۷ پناهندگان ویتنامی که دولت اسرائیل پذیرفته بود در این دهکده اسکان یافتند. جغرافیا مئیر شفیا بر تپه‌ای به بلندی ۹۶ متر از سطح دریا در مرز جلگهٔ ساحلی و دامنه‌های جنوب غربی رشته‌کوه کرمل واقع شده‌است. این روستا ۵ کیلومتر از ساحل دریای مدیترانه، نزدیک به ۲۵ کیلومتر در جنوب حیفا و ۳ کیلومتر در شمال شرقی زیخرون یاکوف فاصله دارد. همچنین فضاهای ورزشی و اجتماعی در آن ساخته شده‌است و برنامه‌های آموزشی نوینی در حال گسترش است. در این دهکده نزدیک به ۶۰۰ دانش‌آموز درس می‌خوانند که نیمی از آنان در برنامهٔ ویژهٔ سرآمدی شرکت دارند. مئیر شفیا دو بار جایزهٔ وزیر آموزش اسرائیل را برای دستاوردها و سرآمدی دریافت کرده‌است. هرساله اردوی تابستانی بین‌المللی به زبان انگلیسی با نام «BIG IDEA» در این مکان برگزار می‌شود. مئیر شفیا در ادبیات حاییم نحمان بیالیک، شاعر ملی عبری، در نوامبر ۱۹۲۷ هجده روز در شفیا اقامت داشت و در همین دوره اثر «آلوف بتصلوت و آلوف شوم» را به پایان رساند و شعر «لبنوت شفیا» (برای دختران شفیا) را سرود. | ## جمع‌بندی | بیالیک پس از بازدید نامه‌ای سپاسگزاری به مدیران نهاد نوشت و کار آموزشی آنجا را «مقدس و والا» خواند.