aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: زیارتگاه آلتوتینگ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # زیارتگاه آلتوتینگ | مقدمه: این بنا که هسته اولیه آن به حدود سال ۷۰۰ میلادی بازمی‌گردد، سالانه پذیرای بیش از یک میلیون زائر از سراسر جهان است. | ## بخش 1: زیارتگاه آلتوتینگ | شهرت جهانی این زیارتگاه به دلیل وجود مجسمه «مدونای سیاه» و سنت دیرینه نگهداری قلب پادشاهان خاندان ویتلزباخ در این مکان مقدس است. تاریخچه و معجزه آلت‌اوتینگ بنای اولیه کلیسا یک ساختمان هشت‌ضلعی متعلق به دوره پیش‌رومانسک است که قدیمی‌ترین بخش معماری مذهبی در باواریا به شمار می‌آید. اهمیت این زیارتگاه در سال ۱۴۸۹ میلادی پس از گزارش یک معجزه دوچندان شد؛ طبق روایات، کودکی که غرق شده بود، پس از دعا در برابر مجسمه مریم عذرا دوباره زنده شد. | ## بخش 2: زیارتگاه آلتوتینگ | از آن زمان، این مکان به «لورد آلمان» شهرت یافت و ساختمان‌های جانبی به سبک گوتیک به بنای اصلی هشت‌ضلعی افزوده شد. مدونای سیاه و فضای داخلی در مرکز محراب نقره‌ای کلیسا، مجسمه چوبی مریم عذرا متعلق به قرن چهاردهم قرار دارد که به دلیل دود شمع‌های بی‌شمار در طول قرن‌ها، به رنگ سیاه درآمده و به «مدونای سیاه( به انگلیسی: Black Madonna)» معروف شده است. آرامگاه قلب‌های سلطنتی یکی از منحصربه‌فردترین سنت‌های این زیارتگاه، نگهداری قلب پادشاهان و شاهزادگان باواریا در گلدان‌های نقره‌ای است. | ## بخش 3: زیارتگاه آلتوتینگ | طبق وصیت بسیاری از اعضای خاندان سلطنتی ویتلزباخ، از جمله لودویگ دوم (پادشاه افسانه‌ای باواریا)، قلب آن‌ها پس از مرگ در این مکان و در نزدیکی مجسمه مریم عذرا دفن شده استپیکر لودیگ دوم در کلیسای سن میشائیل (St. | ## جمع‌بندی | این زیارتگاه در طول قرن‌ها مورد تکریم پاپ‌های متعددی از جمله پاپ بندیکت شانزدهم بوده است.
موضوع مقاله: امردیل | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # امردیل | مقدمه: اِمِـردِیل که تا سال ۱۹۸۹ با نام مزرعه اِمِـردِیل شناخته می‌شد، یک مجموعه تلویزیونی عامه‌پسند بریتانیایی است که از شبکه آی‌تی‌وی پخش می‌شود. | ## بخش 1: امردیل | داستان این سریال در امردیل (که تا سال ۱۹۹۴ با نام بکین‌دیل شناخته می‌شد)، دهکده‌ای خیالی در یورکشایر دیلز، جریان دارد. مزرعه امردیل که توسط کوین لافان خلق شده است، نخستین بار در ۱۶ اکتبر ۱۹۷۲ پخش شد. صحنه‌های خارجی ابتدا در آرن‌کلیف در لیتون‌دیل فیلم‌برداری می‌شدند و این سریال احتمالاً نام خود را از امردیل، نام باستانی لیتون‌دیل گرفته است. صحنه‌های خارجی بعدها در اشولت فیلم‌برداری شدند، اما اکنون در مجموعه‌ای که به همین منظور در عمارت هیروود ساخته شده، فیلم‌برداری می‌شوند. | ## بخش 2: امردیل | این سریال در ابتدا در طول بعدازظهر پخش می‌شد و قرار بود یک مجموعه تلویزیونی سه‌ماهه باشد. با این حال، قسمت‌های بیشتری سفارش داده شد و تا سال ۱۹۷۸ در طول روز پخش می‌شد، تا اینکه در بیشتر مناطق به ساعات پربیننده اوایل شب منتقل گردید. در اواخر دهه ۱۹۸۰، یک تیم تولید جدید بر تغییر نام نظارت کرد و خطوط داستانی دراماتیک‌تری را معرفی نمود و همچنین تعداد دفعات پخش قسمت‌ها را افزایش داد. در نتیجه این تغییرات، بینندگان و محبوبیت پیرامون این سریال عامه‌پسند افزایش یافت و امردیل به عنوان یکی از سریال‌های عامه‌پسند اصلی بریتانیا در نظر گرفته شد. | ## بخش 3: امردیل | پخش این برنامه با کیفیت بالا از ۱۰ اکتبر ۲۰۱۱ آغاز شد و در سال ۲۰۱۶، امردیل برای نخستین بار برنده جایزه بهترین اپرای صابونی بریتانیا در جوایز اپرای صابونی بریتانیا شد. از ژانویه ۲۰۱۹، «قسمت‌های کلاسیک» امردیل دو بار در روز از شبکه آی‌تی‌وی۳ پخش شده است. بازیگران این مجموعه تلویزیونی از سال ۱۹۷۲ تاکنون در حال پخش است (بیش از ۵۴ سال) و پخش آن همچنان ادامه دارد. | ## جمع‌بندی | برخی از بازیگران که در حال حاضر (مارس ۲۰۲۶) در حال بازی در سریال هستند عبارتند از: کارل دیویس کریس چیتل پاتریک موئر رزی بنتام ناتالی جی.
موضوع مقاله: فلسطینی‌های برزیل | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فلسطینی‌های برزیل | مقدمه: فلسطینی‌های برزیل (به پرتغالی: ؛ ) شهروندان برزیلی با تبار فلسطینی یا مهاجران فلسطینی‌الاصل ساکن برزیل هستند. | ## بخش 1: فلسطینی‌های برزیل | جمعیت آنان بر پایهٔ برآوردهای گوناگون میان ۵۰٬۰۰۰ تا ۶۵٬۰۰۰ تن ارزیابی شده‌است و بیشتر آنان در بخش‌های جنوبی و جنوب‌شرقی کشور به‌ویژه ایالت سائو پائولو زندگی می‌کنند. مهاجرت فلسطینیان به برزیل عمدتاً پس از رویداد نکبت در سال ۱۹۴۸ آغاز شد و در پی درگیری‌های بعدی میان فلسطین و اسرائیل در نیمهٔ دوم سدهٔ بیستم ادامه یافت. این جامعه از نظر دینی دربرگیرندهٔ مسلمانان و مسیحیان کاتولیک است و در شهرهایی چون سائو پائولو، کوریتیبا، آراکاخو و شهرهای ایالت ریو گرانده جنوبی پراکنده‌اند. افزون بر موج نخست مهاجرت پس از ۱۹۴۸، موج‌های دیگری نیز در پی درگیری‌های فلسطین و اسرائیل در نیمهٔ دوم سدهٔ بیستم پدید آمد؛ به‌ویژه پس از جنگ شش‌روزه در ۱۹۶۷، کشتار صبرا و شتیلا در ۱۹۸۲ و انتفاضهٔ نخست در ۱۹۸۷. | ## بخش 2: فلسطینی‌های برزیل | دشواری‌های آماری شمار دقیق مهاجران فلسطینی به برزیل به‌ویژه در موج نخست به‌سختی قابل تعیین است؛ زیرا بسیاری از آنان به شیوه‌های گوناگون وارد برزیل و دیگر کشورهای آمریکای لاتین شدند: برخی با وضعیت پناهندهٔ فلسطینی وارد شدند و برخی دیگر با گذرنامه‌های اسرائیلی یا اردنی مهاجرت کردند. بهره‌گیری از مدارک اسرائیلی یا اردنی به مهاجران استقلال نسبی در سفر و شهروندی می‌بخشید؛ چرا که وضعیت پناهندگی فلسطینی مزایای تعلق به یک دولت ملی را برایشان تضمین نمی‌کرد و شرایط اردوگاه‌های پناهندگان نیز بسیار دشوار بود. بر پایهٔ برآورد فدراسیون عربی-فلسطینی برزیل (فپال)، نزدیک به ۶۰٬۰۰۰ مهاجر و پناهندهٔ فلسطینی به همراه فرزندانشان در برزیل زندگی می‌کنند که اکثریت آنان در ایالت سائو پائولو ساکن هستند؛ پرجمعیت‌ترین و ثروتمندترین ایالت کشور. در ماه اکتبر همان سال انتظار می‌رفت دو گروه دیگر نیز وارد شوند و شمار کل به ۱۱۷ نفر برسد. | ## بخش 3: فلسطینی‌های برزیل | گروهی که به ایالت ریو گرانده جنوبی رفت در شش شهر پراکنده شد: ساپوکایا دو سول، پلوتاس، ریو گرانده، شووی، سانتا ماریا، ونانسیو آیرس و پورتو الگره (مرکز ایالت). ساپوکایا دو سول مرکز اصلی جامعهٔ عربی-فلسطینی در کلان‌شهر پورتو الگره بود و یکی از سازمان‌هایی که با شور و شوق پذیرش و ادغام پناهندگان را پیگیری می‌کرد در آنجا مستقر بود. در سال ۲۰۲۳ بیش از ۳۲۵ درخواست پناهندگی از سوی فلسطینیان و ۶۰ درخواست از سوی عرب‌های اسرائیلی‌تبار به برزیل ارائه شد. | ## جمع‌بندی | این درخواست‌ها همچنان در انتظار تصمیم‌گیری کمیتهٔ ملی پناهندگان برزیل (کوناره) هستند.
موضوع مقاله: صهیونیسم لیبرال | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # صهیونیسم لیبرال | مقدمه: صهیونیسم لیبرال (به عبری: ) گونه‌ای از صهیونیسم است که با ارزش‌های لیبرال پیوند دارد و هواداران آن بر پاسداشت اسرائیل به‌مثابه کشوری یهودی و دموکراتیک پای می‌فشارند. | ## بخش 1: صهیونیسم لیبرال | پشتیبانان این اندیشه معمولاً از اصول بازار آزاد، مردم‌سالاری و پایبندی به حقوق بشر هواداری می‌کنند. حزب کادیما که در دهه ۲۰۰۰ میلادی حزب اصلی میانه‌رو بود و از لیکود جدا شد، با بسیاری از سیاست‌های بنیادین صهیونیسم لیبرال همسو بود و از جمله بر ضرورت تشکیل کشور فلسطین (چاره دوکشوری)، بازار آزاد و حقوق برابر شهروندان عرب اسرائیل تأکید می‌کرد. پس از جنگ شش‌روزه ۱۹۶۷، صهیونیست‌های لیبرال منتقد اشغال سرزمین‌های فلسطینی شدند، اما همچنان وجود یک دولت یهودی را ضرورتی تاریخی می‌دانستند. در سال‌های اخیر و به‌ویژه پس از حملات ۷ اکتبر، سازگاری «لیبرالیسم» و «صهیونیسم» بیش از پیش زیر پرسش رفته‌است. پیشینه بیانیه بالفور که در سال ۱۹۱۷ از سوی دولت بریتانیا صادر شد، به‌روشنی از حقوق ساکنان غیریهودی سرزمین فلسطین پاسداری کرد و تصریح نمود «هیچ اقدامی نباید حقوق مدنی و دینی جوامع غیریهودی موجود در فلسطین را خدشه‌دار سازد». | ## بخش 2: صهیونیسم لیبرال | در دهه ۱۹۲۰ و در بحبوحه درگیری‌های بین‌اجتماعی در فلسطین تحت قیمومت، فیلسوف مارتین بوبر دربارهٔ اهمیت سازش با خواسته‌های ملی عرب‌ها نوشت و راه‌حل کشور دوملیتی را پیشنهاد کرد. سیاستمدار بریتانیایی هربرت ساموئل نیز نگرانی خود را از پیامدهای صهیونیسم بر ساکنان عرب ابراز داشت و نوشت که «شرمنده خواهد شد اگر تأسیس دولت یهودی به بی‌عدالتی نسبت به عرب‌ها بینجامد». در دوره بنیان‌گذاری اسرائیل، بسیاری از صهیونیست‌ها بر این باور بودند که صهیونیسم تضمین‌کننده ارزش‌های لیبرال از راه تحقق تعیین سرنوشت یهودیان است. پس از جنگ شش‌روزه ۱۹۶۷، صهیونیست‌های لیبرال به‌تدریج منتقد اشغال سرزمین‌های فلسطینی شدند، اما رویدادهای پیش از ۱۹۶۷ از جمله جنگ ۱۹۴۸ فلسطین و اخراج و فرار ۱۹۴۸ فلسطینیان را ضرورتی ناگزیر و غم‌انگیز تلقی کردند. تحلیل فیلسوف کارلو استرنگر روایتی نوین از صهیونیسم لیبرال ارائه می‌دهد که ریشه در اندیشه‌های تئودور هرتسل و آحاد هعام دارد. | ## بخش 3: صهیونیسم لیبرال | از نگاه او، این جریان با دغدغه ارزش‌های دموکراتیک و حقوق بشر، آزادی انتقاد از سیاست‌های دولت بدون اتهام خیانت و مخالفت با نفوذ بیش‌ازحد دین در زندگی عمومی مشخص می‌شود. صهیونیست‌های لیبرال بر این باورند که «تاریخ یهود نشان می‌دهد یهودیان به یک دولت‌–ملت نیاز دارند و بدان حق دارند؛ اما این دولت باید لیبرال دموکراسی باشد، یعنی برابری در برابر قانون بدون توجه به دین، قومیت یا جنسیت به‌شدت رعایت شود». در اکتبر ۲۰۲۵، دو سال پس از حملات ۷ اکتبر، خاخام شائول مگید توضیح داد که «اجماع صهیونیستی» صهیونیسم لیبرال «چیرگی خود را از دست داده» و «سازگاری لیبرالیسم و صهیونیسم روزبه‌روز ناپذیرفتنی‌تر به نظر می‌رسد». نقدها نویسنده فلسطینی نورالدین مصالحه از روشنفکران صهیونیست لیبرال انتقاد کرده و آنان را «استعمارگر لیبرالی» می‌خواند که «افسانه برخورد دو حق و دو عدالت» را ترویج می‌کنند و «توازن ساختگی و تقارن دروغین میان استعمارشده و استعمارگر، میان بومی و مهاجرنشین اروپایی و میان پاکسازی‌شده قومی و پاکسازی‌کننده قومی» را ایجاد می‌کنند. | ## جمع‌بندی | مصالحه هوادار صهیونیسم لیبرال را «همواره میان خواسته‌های میهن‌دوستی صهیونیستی و نیاز به شرافت انسانی سرگردان» توصیف می‌کند.
موضوع مقاله: مسجد حنبلی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مسجد حنبلی | مقدمه: مسجد حنبلی (به عربی: ) یکی از مسجدهای تاریخی شهر نابلس در کرانه باختری، فلسطین است. | ## بخش 1: مسجد حنبلی | این مسجد در کنار خیابان جامع کبیر، در جنوب میدان شهدا و در باختر مسجد جامع نابلس جای دارد. مسجد حنبلی در آغاز سده شانزدهم میلادی به دست خاندان حنبلی نابلس بنیاد نهاده شد و نام خود را از همین خاندان گرفته‌است. بر پایه سنت مسلمانان محلی، در صندوق چوبی درون مسجد سه تار موی پیامبر اسلام نگهداری می‌شود که هر سال در بیست‌وهفتمین روز رمضان برای دیدار و تبرک نمازگزاران به نمایش گذاشته می‌شود. پیشینه مسجد حنبلی میان سال‌های ۱۵۲۶ و ۱۵۲۷ میلادی در دوران فرمانروایی عثمانیان بنا شد. | ## بخش 2: مسجد حنبلی | خاندان حنبلی نابلس بنیان‌گذار مسجد بود و نام آن نیز از همین خاندان برگرفته شده‌است. بر پایه منبع عربی، مسجد پیش‌تر «جامع غربی» نامیده می‌شد و از سده هفدهم میلادی نام حنبلی بر آن غلبه یافت؛ زیرا حنبلیان امامت آن را بر عهده داشتند. در ساخت مسجد از ستون‌های سنگی کهن با سرستون‌های تراشیده بهره گرفته شده که احتمالاً به دوران بیزانس یا روم تعلق دارند. بر پایه باور مسلمانان محلی، صندوق چوبی درون مسجد دربردارندهٔ سه تار موی پیامبر اسلام است. | ## بخش 3: مسجد حنبلی | این صندوق هر سال در بیست‌وهفتمین روز ماه رمضان برای نمازگزاران گشوده می‌شود تا آن را ببینند و تبرک جویند. بر پایه منبع عربی، این مویها از استانبول آورده شده و بر منبر مسجد چنین نوشته شده‌است: «تجدد بنای این مسجد و تشرف آن به مویهای محمدی به فرمان خلیفه سلطان محمد رشاد خان پنجم در سال ۱۳۳۰ هجری قمری». مسجد در طول تاریخ چندین بار نوسازی شده و آخرین بازسازی آن در سال ۲۰۱۱ انجام گرفت. نقش اجتماعی و سیاسی در دهه ۱۹۳۰ میلادی، امام مسجد به نام شیخ محمد راضی الحنبلی با رهبر شورشی عزالدین قسام پیوند داشت. | ## جمع‌بندی | در دوران فرمانروایی اردن بر کرانه باختری پس از جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل، مسجد حنبلی یکی از معدود مسجدهایی بود که کمیتهٔ زکات مستقل خود را حفظ کرد.
موضوع مقاله: مسجد سیدنا عمر | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مسجد سیدنا عمر | مقدمه: مسجد سیدنا عمر (به عربی: ، به معنای «مسجد سرورمان عمر») یک مسجد از دورهٔ مملوکی در محلهٔ یهودی شهر قدیم اورشلیم است. | ## بخش 1: مسجد سیدنا عمر | این مسجد در کنار کنیسای خوربا و کنیسای رامبان جای دارد و یکی از دو مسجد موجود در محلهٔ یهودی به‌شمار می‌رود. پس از آنکه نیروهای دفاعی اسرائیل در جنگ شش‌روزه اورشلیم شرقی و از جمله شهر قدیم را تصرف کردند، مقامات اسرائیلی به‌تدریج دسترسی مسلمانان به مسجد را محدود کردند تا سرانجام مسجد به‌طور کامل بسته شد. پیشینه بنیاد و دورهٔ مملوکی کهن‌ترین اشارهٔ شناخته‌شده به این مسجد از سوی مورخ مجیر الدین الحنبلی (زادهٔ ۱۴۹۶ میلادی) است که یادآور شده مسجد در سال ۱۳۹۷ میلادی بازسازی شد و از اموال گردآوری‌شده و زمین‌های اهداشده برای نگهداری آن بهره گرفته شد. عوبدیا بارتنورا، خاخام ایتالیایی که در سال ۱۴۸۸ میلادی نامه‌ای دربارهٔ اورشلیم نوشت، آورده‌است که مسجد را فردی یهودی که به اسلام گرویده بود بنا کرد و مادرش خانهٔ خود را در حیاط کنیسا وقف ساختن مسجد کرد تا از یهودیان انتقام گیرد. | ## بخش 2: مسجد سیدنا عمر | مسجد در کنار کنیسای رامبان ساخته شد و مناره و مسجد در کنار کنیسا همزیستی داشتند. بر پایهٔ گزارش‌ها، فروریختن بخشی از کنیسای همجوار در پی توفان سنگین سال ۱۴۷۴ میلادی به درگیری میان مسلمانان و یهودیان انجامید و کنیسا ویران شد. دورهٔ پس از ۱۹۶۷ در جریان جنگ شش‌روزه در سال ۱۹۶۷ میلادی، مناره بر اثر آتش تک‌تیراندازان آسیب دید و در سال ۱۹۷۴ میلادی بازسازی شد. پس از تصرف اورشلیم شرقی از سوی اسرائیل، مسجد همچنان باز بود؛ اما از سال ۱۹۷۲ میلادی مقامات اسرائیلی محدودیت‌هایی بر نماز در مسجد اعمال کردند. | ## بخش 3: مسجد سیدنا عمر | نخست نماز صبح به بهانهٔ مزاحمت برای شهرک‌نشینان اطراف ممنوع شد و در سال ۱۹۸۲ نمازهای مغرب و عشا نیز ممنوع گردید. نمازگزاران تنها اجازهٔ برگزاری نمازهای ظهر و عصر را داشتند تا آنکه در سال ۲۰۰۰ میلادی مسجد به‌طور کامل بسته شد و حتی اذان‌گویی در آن ممنوع گردید. بازسازی ۲۰۱۹ در سال ۲۰۱۹ میلادی بازسازی‌های تازه‌ای در ساختمان مسجد با هزینهٔ دولت اردن انجام شد. باستان‌شناسی برخی ستون‌های یافت‌شده در درون مسجد سبب شد که در اواخر سدهٔ نوزدهم میلادی این بنا را با کلیسای صلیبی سنت مارتین مرتبط بدانند. | ## جمع‌بندی | با این حال، به گفتهٔ برگوین چون این ستون‌ها در کاربرد ثانویه هستند، «این پیوند سست میان مسجد و کلیسا قابل حفظ نیست».
موضوع مقاله: مسجد سلطان ابراهیم بن ادهم | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مسجد سلطان ابراهیم بن ادهم | مقدمه: مسجد سلطان ابراهیم بن ادهم بزرگ‌ترین مسجد در شهر کهن بیت حنینا در فلسطین است که در شمال شرقی اورشلیم در کرانه باختری جای دارد. | ## بخش 1: مسجد سلطان ابراهیم بن ادهم | این مسجد به نام ابراهیم ادهم، عارف نامدار مسلمان نام‌گذاری شده‌است که پادشاهی را رها کرد و خود را وقف خداوند ساخت. مسجد سلطان ابراهیم بن ادهم بر پایهٔ کتیبه‌ای که بر سنگی در پیشگاه آن نقش شده در سال ۳۳۶ هجری قمری ساخته شده‌است. | ## بخش 2: مسجد سلطان ابراهیم بن ادهم | این بنا در سال ۱۹۳۸ میلادی به دست ساکنان بیت حنینا گسترش یافت و در سال ۱۹۹۳ یک دبستان پسرانه در کنار آن بنا شد. افزون بر این مسجد، دست‌کم دو مسجد دیگر با همین نام در جبله (سوریه) و جبیل (لبنان) وجود دارد. | ## بخش 3: مسجد سلطان ابراهیم بن ادهم | پیشینه و ساخت بر پایهٔ کتیبه‌ای که بر سنگی در جلوی مسجد حک شده، این بنا را شخصی به نام سوید ابوالحمایل در سال ۳۳۶ پس از هجرت (برابر با حدود ۹۴۷–۹۴۸ میلادی) بنا کرده‌است. نام مسجد برگرفته از نام مردی مسلمان است که در بیت حنینا زندگی می‌کرد و به گردآوری فرآورده‌های زیتون اشتغال داشت. | ## جمع‌بندی | مسجدهای هم‌نام دست‌کم دو مسجد دیگر با نام سلطان ابراهیم بن ادهم در منطقه وجود دارد: یکی در جبله در سوریه و دیگری در جبیل (لبنان).
موضوع مقاله: مسجد القیمری | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مسجد القیمری | مقدمه: مسجد القیمری که با نام مسجد الست قمره نیز شناخته می‌شود، یکی از کهن‌ترین مسجدهای اورشلیم است که در محله مسیحیان در شهر قدیم این شهر جای دارد. | ## بخش 1: مسجد القیمری | این مسجد پس از آسیب‌های گسترده در سال ۱۹۴۸ میلادی بارها بازسازی شده و امروزه همچنان فعال است. در بخش غربی حیاط، نمازخانه‌ای چهارگوش قرار دارد که گنبدی کم‌عمق به بلندای نزدیک به ۵۰ متر بر فراز آن ساخته شده‌است. این گنبد بر پایه‌ای هشت‌ضلعی استوار است که از چهار گوشه اصلی نمازخانه و چهار گوشه طاق‌دار تشکیل شده و هر یک از گوشه‌های طاق‌دار بر دیواری بنا شده‌است. در میانه نمای جنوبی نمازخانه، محرابی به شکل طاقچه‌ای گودال در درون دیوار تعبیه شده‌است. پیشینه بر پایه گزارشی که شبکه تلویزیونی الغد پخش کرد، ساخت بنا به سده سیزدهم میلادی بازمی‌گردد و ساختار درونی مسجد متعلق به دوره مملوکی است؛ زیرا بر شیوه چهار ستون مملوکی ساخته شده که گنبدی را بر فراز خود نگه می‌دارند. | ## بخش 2: مسجد القیمری | در اسناد بنیاد احیای میراث و پژوهش‌های اسلامی، اشاره‌هایی دربارهٔ امور و کارکنان مسجد و بهره‌گیری از آن به‌عنوان نمازخانه تا سال ۱۹۴۸ میلادی آمده‌است. در آن سال، شبه‌نظامیان صهیونیست در جریان نکبت آسیب‌های گسترده‌ای به مسجد وارد کردند. در سال ۱۹۵۰ میلادی، شهرداری اورشلیم با هماهنگی اداره اوقاف اورشلیم بازسازی بخش‌های ویران‌شده را آغاز کرد. روند بازسازی پس از جنگ ژوئن ۱۹۶۷ نیز ادامه یافت و استحکامات نظامی روبه‌روی مسجد برداشته شد. سپس شهرداری مسجد را به اوقاف اورشلیم واگذار کرد و این نهاد در سال ۱۹۷۳ خواستار اتصال دوباره برق به مسجد شد. | ## بخش 3: مسجد القیمری | همچنین زمینی به مساحت ۸۰ مترمربع در مجاورت مسجد بازپس گرفته شد و در سال ۱۹۸۷ به مسجد ضمیمه گردید. در سال ۱۹۹۲ میلادی، انجمن خیریه مسجدالاقصی درخواست بهره‌گیری از زمین و ضمیمه‌های مسجد را برای برپایی مدرسه، کتابخانه و برگزاری کلاس‌های دینی ارائه کرد. در پی این درخواست، مدرسه الهدی برای آموزش کودکان تا دوازده سال (پایه ششم) تأسیس شد. ریشه‌شناسی نام نام مسجد از امیران مجاهدی گرفته شده که در اورشلیم درگذشتند و در قبه قیمریه به خاک سپرده شدند. این امیران عبارتند از: امیر حسام‌الدین ابوالحسن بن ابی‌الفوارس القیمری، درگذشته در سال ۶۴۸ هجری قمری (۱۲۵۰ میلادی) امیر ضیاءالدین موسی بن ابی‌الفوارس، درگذشته در سال ۶۶۱ هجری قمری (۱۲۶۲ میلادی) امیر ناصرالدین بن حسن القیمری، درگذشته در سال ۶۶۵ هجری قمری (۱۲۶۶ میلادی) امیر ناصرالدین محمد جابر بک، از امیران طبلخانه در شام و ناظر حرمین شریفین در اورشلیم و الخلیل، درگذشته در سال ۷۷۶ هجری قمری (۱۳۷۴ میلادی) باستان‌شناس احمد طه بر این باور است که مسجد با قبه قیمریه پیوند دارد؛ قبه‌ای که نزدیک مقام عکاشه در غرب دیوارهای اورشلیم جای دارد. | ## جمع‌بندی | وی همچنین بر آن است که خاستگاه مسجد شاید زاویه‌ای بوده که مسجد و آرامگاه بنیان‌گذار آن را دربرمی‌گرفته‌است.
موضوع مقاله: راه اورشلیم | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # راه اورشلیم | مقدمه: راه اورشلیم (به انگلیسی: Jerusalem Way) طولانی‌ترین مسیر زیارتی و صلح در جهان است که از شهر فینیسترای در اسپانیا آغاز شده و پس از عبور از ۱۵ کشور و طی مسافتی حدود ۷۵۰۰ کیلومتر، به شهر اورشلیم ختم می‌شود. | ## بخش 1: راه اورشلیم | این مسیر در سال ۲۰۱۰ توسط «یوهانس اشتاینگر» و تیمی از زائران اتریشی با هدف ایجاد پیوند میان فرهنگ‌ها و مذاهب مختلف و ترویج صلح جهانی بنیان‌گذاری شد. برخلاف مسیرهای زیارتی سنتی که معمولاً بر یک مذهب خاص تمرکز دارند، راه اورشلیم به عنوان یک مسیر بین‌المللی طراحی شده است تا پیروان ادیان ابراهیمی (مسیحیت، اسلام و یهودیت) و حتی افراد غیرمذهبی را در یک مسیر مشترک به سوی صلح جهانی متحد کند. نماد این مسیر، یک کبوتر صلح بر روی ستاره هشت‌پر است که در طول تمام ایستگاه‌ها بر روی تابلوهای راهنما دیده می‌شود. | ## بخش 2: راه اورشلیم | مسیر عبور در آلمان و باواریا در بخش آلمان، این مسیر از مناطق مهمی همچون پاسائو، رگنسبورگ و صومعه والدزاسن عبور می‌کند. والدزاسن به عنوان یکی از ایستگاه‌های کلیدی در مرز آلمان و چک، نقش «پل صلح» را در این مسیر ایفا می‌کند. زائران در این بخش از مسیر با میراث غنی معماری باروک و سیسترسی آشنا می‌شوند که پیوندی میان تاریخ مذهبی اروپا و حرکت به سمت شرق ایجاد می‌کند. | ## بخش 3: راه اورشلیم | ایستگاه‌ها و کشورهای مسیر این مسیر از کشورهای اسپانیا، فرانسه، سوئیس، اتریش، آلمان، جمهوری چک، مجارستان، صربستان، کوزوو، مقدونیه شمالی، یونان، ترکیه، سوریه، اردن و در نهایت اسرائیل و سرزمین‌های فلسطینی عبور می‌کند. | ## جمع‌بندی | به دلیل شرایط سیاسی در برخی مناطق خاورمیانه، زائران معمولاً مسیرهای جایگزین یا گذرگاه‌های امنی را که توسط انجمن بین‌المللی راه اورشلیم پیشنهاد می‌شود، دنبال می‌کنند.
موضوع مقاله: مسجد حیات | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مسجد حیات | مقدمه: مسجد حیات (به عربی: ) یک مسجد کوچک تاریخی در محله مسیحیان درون دیوارهای شهر قدیم اورشلیم است. | ## بخش 1: مسجد حیات | این مسجد از مساجد کهن شهر به‌شمار می‌رود و به خلیفه عمر بن خطاب نسبت داده می‌شود. مسجد حیات در مجاورت کلیسای مقبره مقدس از سوی شرق جای گرفته و مغازه‌های بازاری آن را دربرگرفته‌اند. ابعاد این مسجد ۴ در ۴ متر است و نام «حیات» که جمع عربی واژهٔ «حیّه» به معنای مار است، از باور عامیانه‌ای سرچشمه می‌گیرد مبنی بر اینکه در این مسجد طلسمی وجود دارد که زهر مارهای اورشلیم را خنثی می‌کند. مسجد حیات با وجود اندازهٔ بسیار کوچک خود، به دلیل قدمت و جایگاه دینی‌اش اهمیت ویژه‌ای در میان بناهای اسلامی شهر قدیم دارد. جایگاه و معماری مسجد حیات در میانهٔ محله مسیحیان، میان پلکان منتهی به کلیسای مقبره مقدس و راهی که به خانقاه صلاحیه می‌رسد قرار گرفته‌است. از سوی شرق، کلیسای مقبره مقدس در کنار آن است و مسجد در میان مجموعه‌ای از مغازه‌ها در ردیف شرقی روبه‌روی کلیسا واقع شده‌است. | ## بخش 2: مسجد حیات | مسجد مناره ندارد و بلندگویی در آن به کار نمی‌رود؛ روشنایی آن تنها با برق تأمین می‌شود. اداره اوقاف اسلامی بر این مسجد نظارت دارد و صاحبان مغازه‌ها و مشتریانشان از آن برای نماز بهره می‌گیرند. بر پایهٔ روایت نخست، سنگی نزدیک مسجد وجود داشته که بر آن طلسم‌هایی نقش بسته بوده و باور عامه بر آن بوده که اگر جامه‌های فرد مارگزیده را بر آن سنگ بگذارند، شفا خواهد یافت. روایت دیگری که بر تابلوی معرفی مسجد آمده، حاکی از آن است که ماری همواره بر یکی از ستون‌های مسجد پیچیده بود و از همین رو این نام بر مسجد نهاده شد. پیشینه بنیاد برخی روایات بنیاد مسجد را به سال ۳۰ هجری قمری بازمی‌گردانند؛ با این حال سندی مستند برای اثبات این ادعا در دست نیست. بازسازی‌ها و کاربردهای گوناگون مسجد حیات در دوره‌های مختلف بازسازی و دگرگونی کاربری را تجربه کرده‌است. | ## بخش 3: مسجد حیات | در سال ۱۹۳۸ میلادی مسجد ویران و رها شده بود و پس از بازسازی دوباره برای نماز گشوده شد. در سال ۱۹۴۶ میلادی از آن به عنوان مقر انجمنی برای نابینایان بهره گرفته شد که در آنجا صندلی‌سازی آموزش داده می‌شد. اهمیت دینی و فرهنگی مسجد حیات با وجود کوچکی، اهمیت دینی و فرهنگی چشمگیری دارد؛ زیرا از مساجد عمری اورشلیم به‌شمار می‌رود که به خلیفه عمر بن خطاب نسبت داده می‌شوند. این مسجد بخشی از میراث اسلامی شهر قدیم است و نمادی از همزیستی دینی و فرهنگی در این بخش از اورشلیم محسوب می‌شود. چالش‌ها و تهدیدها مسجد حیات مانند دیگر بناهای اسلامی اورشلیم با چالش‌هایی در زمینهٔ حفاظت و نگهداری در برابر دگرگونی‌های شهری و فشارهای سیاسی روبه‌روست. | ## جمع‌بندی | اداره اوقاف اسلامی و جامعهٔ محلی برای پاسداری از این بنای تاریخی و تداوم نقش دینی و فرهنگی آن تلاش می‌کنند.
موضوع مقاله: مسجد سنیریا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مسجد سنیریا | مقدمه: مسجد سنیریا (به عربی: ) یک مسجد تاریخی است که در مرکز روستای سنیریا در استان قلقیلیه در کرانه باختری فلسطین جای دارد. | ## بخش 1: مسجد سنیریا | بنای مسجد از دو طبقه تشکیل شده‌است: طبقهٔ نخست به دورهٔ مملوکی تعلق دارد و طبقهٔ دوم سازه‌ای نوتر است که در دورهٔ امپراتوری عثمانی افزوده شده‌است. مسجد بر فراز تپه‌ای بلند ساخته شده و خانه‌های بخش قدیمی روستا آن را دربر گرفته‌اند. پیشینه ساخت مسجد سنیریا به سال ۱۳۷۵ میلادی بازمی‌گردد که با دوران فرمانروایی دولت مملوکی همزمان بوده‌است. | ## بخش 2: مسجد سنیریا | این مسجد از دیرباز یکی از مهم‌ترین بناهای باستانی و دینی استان قلقیلیه به‌شمار می‌رود. مسجد بر روی تپه‌ای بلند جای گرفته و خانه‌های بخش کهن روستا پیرامون آن قرار دارند. ساختار مسجد سنیریا دارای دو طبقه است: طبقهٔ نخست به دورهٔ مملوکی تعلق دارد و طبقهٔ دوم سازه‌ای نوساخته است که در دورهٔ امپراتوری عثمانی بنا شده‌است. | ## بخش 3: مسجد سنیریا | معماری مسجد تاریخی سنیریا بر پایهٔ سبک و اصول معماری اسلامی ساخته شده و دارای طاق‌ها، گوشه‌بندی‌ها، گنبدها و تاق‌نماهاست. بر روی ورودی اصلی مسجد کهن، سنگ‌هایی با نقش ستارهٔ هشت‌پر و نشان دولت مملوکی حکاکی شده‌است. | ## جمع‌بندی | در سمت جنوبی مسجد پنجرهٔ کوچکی وجود دارد که به گورها و بازمانده‌های آثار باستانی راه می‌برد.
موضوع مقاله: سنجاق حما | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سنجاق حما | مقدمه: سنجاق حما (، حما سنجاغی؛ ) یک واحد تقسیماتی سطح دومِ دولت علیهٔ عثمانیه در منطقهٔ بلاد شام تحت حاکمیت دمشق (ولایت سوریه) بود. | ## بخش 1: سنجاق حما | این سنجاق، به شکلِ امروزیِ خویش، در سال ۱۸۶۵ میلادی و با ادغام دو سنجاق «حمص» و «حما» تشکیل شد. این دو سنجاق، در ابتدا و پس از فتح بلاد شام توسط عثمانی در سال ۱۵۱۷ میلادی تحت ایالت شام (دمشق) تأسسی شدند. | ## بخش 2: سنجاق حما | بعد از ۵ سال و در سال ۱۵۲۲ میلادی، این دو سنجاق ادغام شده و «سنجاق حما و حمص» تأسیس شد. اما این ادغام تنها کمتر از سی سال پایدار بود و مجددا این دو سنجاق تفکیک شدند؛‌ و همزمان با این تفکیک، هر دو به ایالت حلب پیوستند. | ## بخش 3: سنجاق حما | این وضعیت حدود سی سال دیگر دوام داشت تا اینکه در سال ۱۵۷۹ میلادی، این دو سنجاق ضمیمهٔ ایالت طرابلس شام شدند. نهایتا در سال ۱۸۶۵ میلادی، با قانون تحول واحدهای تقسیماتی عثمانی، که به تبع آن ایالات منحل شده، و اراضی سه ایالت منحل شدهٔ ایالت شام (دمشق)، ایالت صیدا، و ایالت طرابلس شام با هم ولایت سوریه (تحت حاکمیت دمشق (شهرِ شام را تشکیل دادند. | ## جمع‌بندی | پس از انحلال دولت عثمانی در سال ۱۹۱۸ میلادی، اراضیِ این سنجاق ضمیمهٔ دولت دمشق (تحت قومیت فرانسه) شدند، و نهایتا بخشی از کشور سوریه را تشکیل دادند.