aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: محمدحسن میرحسینی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # محمدحسن میرحسینی | مقدمه: محمدحسن میرحسینی (۲ اردیبهشت ۱۳۳۴ – ۲۶ فروردین ۱۴۰۴) استاد تاریخ، پژوهشگر و یزدشناس برجستهٔ ایرانی و عضو هیئت علمی دانشگاه یزد بود. | ## بخش 1: محمدحسن میرحسینی | سپس کارشناسی تاریخ را از دانشسرای عالی یزد و کارشناسی ارشد تاریخ را از دانشگاه تهران گذراند و نهایتاً دکترای تاریخ را در دانشگاه تهران دریافت کرد. او تحصیلات عالی خود را زیر نظر استادانی چون عبدالحسین زرین‌کوب و شیرین بیانی گذراند. وی پایان‌نامهٔ کارشناسی ارشد خود را با عنوان آل مظفر به چاپ رساند و پایان‌نامهٔ دکتری او با عنوان اقتصاد یزد در عهد ناصری پس از درگذشت وی در حال چاپ توسط اداره بازرگانی یزد است. فعالیت‌های علمی و پژوهشی محمدحسن میرحسینی به عنوان استاد تاریخ و پژوهشگر، در حوزهٔ تاریخ یزد و تحولات اجتماعی و اقتصادی این شهر شناخته می‌شد. | ## بخش 2: محمدحسن میرحسینی | تصحیح و مقدمهٔ کتاب تاریخ‌نامهٔ هرات از عبدالرحمن فامی هروی بر اساس کشف نسخه‌های خطی تازه‌یاب و با همکاری ایرج افشار انجام شد. همچنین، او خاطرات سعیدی فیروزآبادی را بر اساس دست‌نوشته‌های فیروزآبادی که از رجال دربار پهلوی دوم بود تصحیح کرد. در کتاب آل مظفر، او به تاریخچهٔ آل مظفر و قدرت گرفتن آنها در میبد و گسترش حکومت‌شان به یزد، کرمان و شیراز می‌پردازد. از جمله دیگر آثار او انقلاب اسلامی در یزد است که به بررسی تحولات سیاسی یزد در این دوره می‌پردازد. | ## بخش 3: محمدحسن میرحسینی | پس از تحولات سال ۱۳۸۸ در ایران، از تدریس در دانشگاه محروم شد اما همچنان تا پایان عمر راهنمایی پایان‌نامه‌های متعددی را بر عهده داشت. آثار تاریخ آل مظفر انقلاب اسلامی در یزد (با همکاری عابدی اردکانی) تاریخ شهر و شهرنشینی در یزد از خوانین تا پهلوی اول (با همکاری تشکری بافقی) اسناد امین‌الضرب (با همکاری ایرج افشار و اصغر مهدوی) تصحیح و پیشگفتار کتاب تاریخ‌نامه هرات اثر عبدالرحمن فامی هروی (با همکاری دکتر ابویی مهریزی) تصحیح خاطرات سعیدی فیروزآبادی اقتصاد یزد در دورهٔ ناصری (پس از درگذشت وی در حال چاپ توسط اداره بازرگانی یزد) جایگاه و اهمیت محمدحسن میرحسینی به عنوان یکی از برجسته‌ترین یزدشناسان معاصر، سهم مهمی در ثبت و تحلیل تاریخ این منطقه داشت. | ## جمع‌بندی | او به عنوان چهرهٔ ماندگار فرهنگی توسط شورای شهر یزد تقدیر شد و موفق به دریافت جایزهٔ کتاب سال استان یزد گردید.
موضوع مقاله: ابزار پردازش نوشتار DEC | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ابزار پردازش نوشتار DEC | مقدمه: ابزار پردازش متن DEC (یا DECTPU) یک زبان برنامه‌نویسی اختصاصی است که توسط شرکت تجهیزات دیجیتال (DEC) برای ایجاد آسان ویرایشگرهای نوشتار چند منظوره توسعه داده شده است. | ## بخش 1: ابزار پردازش نوشتار DEC | کنشکرد TPU رابط‌های برنامه‌نویسی کاربردی (API) مدیریت بافر متن را به همراه رابط‌های برنامه‌نویسی کاربردی مدیریت پنجره که برای خط پایانه‌های VT100 هدف قرار گرفته‌اند، ارائه می‌دهد. [ نیازمند منبع ] این امکان را فراهم می‌کرد که پنجره‌ها به گونه‌ی تقسیم برگه‌ی نمایش داده شوند و قابلیت اسکرول کردن داشته باشند و در نتیجه بتوان چندین بار از یک محتوای بافر یکسان دیدن کرد. | ## بخش 2: ابزار پردازش نوشتار DEC | [ نیازمند منبع ] همچنین APIهای نگاشت کلید ارائه شده‌اند که طیف گسترده‌ای از قابلیت‌ها را برای ویرایش نوشتار فراهم می‌کنند. کاربران می‌توانند ویرایشگر ویژه‌ی خود را بنویسند، مثلاً نوشتار یا پیام‌های کوتاه (خطا) را به چندین زبان طبیعی در یک پنجره نوشتاری کوچک هماهنگ ترجمه کنند. | ## بخش 3: ابزار پردازش نوشتار DEC | ویرایشگر نوشتار قابل فراخوانی است، بنابراین می‌توانید ویرایشگرهای نوشتار کوچکی را در برنامه‌های ویژه، برای نمونه یک سرویس گیرنده ایمیل ساده، تعبیه کنید. می‌توانید با کاربری از پیوستار میان فرآیندی، خروجی برنامه‌ها را به یک پنجره متنی هدایت کنید. | ## جمع‌بندی | بنابراین می‌توان سرویس‌های وب را برای بازگرداندن نتایج خود به یک بافر نوشتاری فراخوانی کرد.
موضوع مقاله: میریام اسپیتری دبونو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # میریام اسپیتری دبونو | مقدمه: میریام اسپیتری دبونو (متولد ۲۵ اکتبر ۱۹۵۲) سیاستمدار مالتی است که یازدهمین و رئیس‌جمهور فعلی مالت است. | ## بخش 1: میریام اسپیتری دبونو | او همچنین از سال ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۸ رئیس مجلس نمایندگان مالت بود و اولین زنی بود که این سمت را بر عهده داشت. اوایل زندگی و حرفه اسپیتری دبونو با نام میریام زامیت در ویکتوریا، گوزو، از پاولو زامیت و همسرش متولد شد. او تحصیلات رسمی دوران کودکی خود را در گوزو گذراند و بعداً در دانشگاه مالت تحصیل کرد و در آنجا ادبیات انگلیسی و زبانشناسی خواند و در سال ۱۹۷۳ فارغ‌التحصیل شد و اتحادیه دانشجویان سوسیالیست را تأسیس کرد. او همچنین در رشته حقوق تحصیل کرد و در سال ۱۹۸۰ به عنوان سردفتر اسناد رسمی فارغ‌التحصیل شد. اولین سمت‌های دولتی او شامل ریاست هیئت مدیره تعاونی‌ها و عضویت در هیئت مؤسس کمیسیون برابری جنسیتی بود. او در پنج انتخابات عمومی (۱۹۸۱، ۱۹۸۷، ۱۹۹۲، ۱۹۹۶، ۲۰۰۳) نامزد حزب کارگر مالت بود، اما هرگز به عنوان عضو پارلمان انتخاب نشد. | ## بخش 2: میریام اسپیتری دبونو | با این حال، او در سال ۱۹۸۲ به عنوان عضو اجرایی ملی حزب انتخاب شد و به عنوان دبیر تبلیغات حزب خدمت کرد. اسپیتری دبونو بین سال‌های ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۶ به عنوان رئیس بخش زنان حزب کارگر مالت خدمت کرد. در سپتامبر ۱۹۹۶، او توسط نخست‌وزیر آلفرد سانت به عنوان رئیس مجلس نمایندگان مالت منصوب شد. او اولین زنی بود که در این نقش در مالت خدمت کرد و در اکتبر ۱۹۹۸ جای خود را به آنتون تابون داد. در ژانویه ۲۰۲۳، حزب ملی‌گرا او را برای سمت کمیسر استانداردها پیشنهاد کرد، اما او رسماً از پذیرش این سمت خودداری کرد و مدعی شد که برای این سمت مناسب نیست و علاقه‌ای به پذیرش آن ندارد. ریاست جمهوری در ۲۱ مارس ۲۰۲۴، گزارش شد که او نامزد پیشتاز برای انتصاب به عنوان رئیس‌جمهور جمهوری مالت است. | ## بخش 3: میریام اسپیتری دبونو | هفته بعد، این موضوع در بیانیه مشترکی که از دفاتر نخست‌وزیر و رهبر اپوزیسیون صادر شد، تأیید شد. مجلس نمایندگان مالت در ۲۷ مارس ۲۰۲۴ به اتفاق آرا به انتخاب اسپیتری دبونو به عنوان یازدهمین رئیس‌جمهور مالت رأی داد و او اولین رئیس‌جمهوری شد که با استفاده از اصلاحات جدید قانون اساسی سال ۲۰۲۰، از جمله الزام جدید دو سوم رأی موافق پارلمان برای نامزد ریاست جمهوری، انتخاب شد. اسپیتری دبونو سومین زنی است که پس از آگاتا باربارا و ماری-لوئیز کولیرو پرکا به عنوان رئیس‌جمهور مالت خدمت می‌کند. او همچنین سومین فرد از گوزو است که پس از آنتون بوتیگیگ و چنسو تابونه به این سمت منصوب می‌شود. در زمان انتصابش، او اعتراف کرد که از فناوری می‌ترسد؛ یک تلفن تاشو داشت و ترجیح می‌داد نامه‌ها و سایر مکاتبات خود را به یک دستیار دیکته کند و ایمیل‌ها را به آدرس ایمیلی به نام شوهرش می‌فرستاد. زندگی شخصی اسپیتری دبونو بیشتر دوران بزرگسالی خود را در بیرکیرکارا، مالت گذراند. | ## جمع‌بندی | او با آنتونی اسپیتری دبونو، سردفتر اسناد رسمی، ازدواج کرد که در ۲۴ ژوئیه ۲۰۲۵، در سن ۷۸ سالگی درگذشت.
موضوع مقاله: گاز حفاری | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # گاز حفاری | مقدمه: گاز حفاری در صنعت نفت و گاز به گازهایی گفته می‌شود که هنگام حفاری چاه‌های نفت و گاز از لایه‌های زیرزمینی به داخل چاه وارد می‌شوند. | ## بخش 1: گاز حفاری | این گازها می‌توانند ترکیبات مختلفی داشته باشند و شناخت و کنترل آن‌ها برای ایمنی عملیات حفاری بسیار مهم است. مهم‌ترین انواع گازهای حفاری گاز متان (CH₄) فراوان‌ترین گاز در مخازن هیدروکربنی قابل اشتعال و انفجاری در صورت تجمع در فضای بسته خطر خفگی ایجاد می‌کند. | ## بخش 2: گاز حفاری | گاز سولفید هیدروژن (H₂S) به نام گاز ترش (Sour Gas) شناخته می‌شود بسیار سمی، خورنده و قابل اشتعال حتی در غلظت‌های کم می‌تواند کشنده باشد. دی‌اکسید کربن (CO₂) گاز خفه‌کننده خورنده برای تجهیزات حفاری در ترکیب با آب باعث اسیدی شدن می‌شود. | ## بخش 3: گاز حفاری | ## جمع‌بندی | نیتروژن (N₂) به صورت طبیعی در برخی مخازن وجود دارد غیر قابل اشتعال اما در غلظت زیاد باعث کاهش اکسیژن و خفگی می‌شود.
موضوع مقاله: ستایشگر مقدس آمون | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ستایشگر مقدس آمون | مقدمه: در هزاره اول پیش از میلاد، زمانی که دارنده این مقام بیشترین نفوذ خود را اعمال می‌کرد، مقام پرستشگر مقدس آمون، زمانی که دختر فرعون توسط کاهنهٔ ارشد خدای آمون فعلی (ستایشگر مقدس آمون) به فرزندخواندگی پذیرفته می‌شد، به جایگاه مهمی تبدیل می‌شد که شرایط انتقال قدرت از یک فرعون به فرعون بعدی را آسان می‌کرد. | ## بخش 1: ستایشگر مقدس آمون | «ستایشگر مقدس آمون» بر وظایف و امور گسترده معابد سرپرستی می‌کرد و بخش قابل توجهی از اقتصاد مصر باستان را نیز در دست داشت. بعدها، عنوان افزوده شدهٔ «ستایشگر مقدس آمون» را می‌توان همراه با احیای عنوان «همسر خدای آمون» دانست که منسوخ شده بود. این جایگاه جدید در اواخر دوره سوم میانی مصر، زمانی که شپنوپت یکم، دختر اوسورکن سوم، برای اولین بار در تبس به این سمت منصوب شد، به اوج قدرت سیاسی خود رسید. کاشتا-پادشاه نوبیایی- دخترش، آمانیریدیس یکم، را به وسیله فرزندخوانده بودن دخترش توسط شپنوپت یکم، به مقام ستایشگر مقدس آمون منصوب کرد. | ## بخش 2: ستایشگر مقدس آمون | شپنوپت اول، همسر خدای آمون، متقاعد شد که آمانیریدیس، دختر فرعون کاشتا را به عنوان وارث مقام خود به فرزندی بپذیرد. این ترتیب در طول سلسله بیست و پنجم دنبال شد تا اینکه مصر پسامتیک یکم فتح شد و او دودمان بیست و ششم را پایه‌گذاری کرد. سنگ یادبود فرزندخواندگی نیتوکریس، مراسم مربوط به این رویداد را نشان می‌دهد.من (=پسامتیک یکم) دخترم (=نیتوکریس یکم) را به او (=آمانیریدیس دوم) داده‌ام تا همسر خدا (آمون) باشد و او بهتر از کسانی که پیش از او(=نیتوکریس یکم) بودند را بخشیده‌ام. مطمئناً او (آمون) از پرستش او خشنود خواهد شد و از سرزمینی که به او داده است، محافظت خواهد کرد.J. | ## بخش 3: ستایشگر مقدس آمون | به دلیل قدرت و اعتبار این جایگاه مذهبی-سیاسی، مراسم پذیرش فرزندخواندگی دختر فرعون توسط متصدی فعلی این مقام، راهی برای پادشاهان منطقه دلتا بود تا قدرت خود را به جنوب مصر نیز گسترش دهند. به همین ترتیب، پادشاهان نپته نیز از این جایگاه برای گسترش قدرت خود به سمت شمال مصر استفاده می‌کردند. | ## جمع‌بندی | قدرت پرستشگر مقدس آمون به منطقه اطراف تبس در مصر علیا، که مرکز این فرقه بود، محدود می‌شد.
موضوع مقاله: ویلای استالین | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ویلای استالین | مقدمه: ویلای استالین، داچای کونتسوو یا داچای استالین محل اقامت شخصی جوزف استالین بین مسکو و داویدکووو (در جاده منتهی به شهر سابق کونتسوو) (که در آن زمان در استان مسکو، اکنون بخشی از منطقه فیلی مسکو قرار داشت) بود، جایی که او دو دهه آخر عمر خود را در آنجا گذراند و در ۵ مارس ۱۹۵۳ درگذشت. | ## بخش 1: ویلای استالین | استالین همچنین زمان زیادی را در کرملین گذراند، جایی که در کنار دفاتر، شامل اقامتگاه‌هایی برای زندگی بود. استالین در طول جنگ جهانی دوم در این بنا (که شامل سرپناه و یک پناهگاه ضد بمب بود) زندگی می‌کرد. در آنجا، او میزبان مهمانان برجسته‌ای مانند وینستون چرچیل (در اوت ۱۹۴۲) و مائو تسه‌تونگ (در دسامبر ۱۹۴۹) بود. توصیف این داچا در قلب یک جنگل انبوه از درخت توس واقع شده است؛ استحکامات آن شامل یک حصار دوجداره، توپ‌های ضدهوایی ۳۰ میلی‌متری استتارشده و یک نیروی امنیتی متشکل از سیصد نیروی ویژه کمیساریای خلق در امور داخلی یا NKVD (پس از سال ۱۹۴۶، MGB) بود. محوطه شامل یک برکه کوچک، درختان سیب و لیمو، یک باغ گل رز و یک قطعه زمین هندوانه بود که استالین دوست داشت در آن کشت کند. در سمت چپ، دری به اتاق مطالعه شخصی استالین باز می‌شد، جایی که او بیشتر روز را در آنجا می‌گذراند. | ## بخش 2: ویلای استالین | درست در روبرو، دری به اتاق غذاخوری بزرگ باز می‌شد، در حالی که در سمت راست یک راهروی بلند و باریک وجود داشت. اتاق غذاخوری مستطیل شکل، میز بلند و براقی داشت که با فرش‌های رز رنگ پوشیده شده بود. در این اتاق بود که استالین از اعضای دفتر سیاسی شوروی برای جلسات و شام‌های آخر شب پذیرایی می‌کرد و اغلب تصمیمات مهم در آنجا گرفته می‌شد. یک در «تقریباً نامرئی» در یک طرف اتاق غذاخوری به آشپزخانه و اتاق خواب استالین منتهی می‌شد. در سمت چپ ویلا، اتاق مطالعه شخصی استالین (جایی که او بیشتر روز را در کونتسوو می‌گذراند) با میز تحریر بزرگ زمان جنگش، رادیویی که هدیه‌ای از وینستون چرچیل بود (که در اولین سفر چرچیل به مسکو، در اوت ۱۹۴۲ اهدا شده بود) و یک کاناپه قرار داشت؛ استالین معمولاً به جای اتاق خوابش، روی این کاناپه می‌خوابید. در سمت راست، راهروی باریک و طولانی ابتدا به دو اتاق خواب (که بیشتر برای پذیرایی از مهمانان گاه‌به‌گاه استفاده می‌شد) و در نهایت به یک ایوان بزرگ و باز منتهی می‌شد. | ## بخش 3: ویلای استالین | استالین زمان زیادی را در این ایوان می‌گذراند؛ حتی در هوای بسیار سرد زمستان، او اغلب روی صندلی می‌نشست، یک کت پوست گوسفند گرم و یک کلاه خز می‌پوشید. استالین به ندرت از طبقه دوم ویلا بازدید می‌کرد، اگرچه به دستور او آسانسوری نصب شده بود. در ابتدا قرار بود تمام طبقه بالا برای اسکان دخترش سوتلانا آلیلویوا در نظر گرفته شده باشد، اما او به ندرت بیش از چند روز در سال در آنجا می‌ماند. نیکیتا خروشچف این ایده را رد کرد و برای چندین دهه، این خانه ویلایی خالی از سکنه ماند. دختر استالین، سوتلانا، گزارش داد که یک نسخه از نقاشی معروف «پاسخ قزاق‌های زاپوروژی» جایی در طبقه همکف خانه ویلایی آویزان بوده است، اما محل دقیق آن را مشخص نکرد. مهمانان برجسته دیوید رینالدز تاریخ‌دان بریتانیایی بازدید چرچیل را اینگونه توصیف می‌کند: داچا امروز این ساختمان همچنان در هاله‌ای از رمز و راز پوشیده شده است: محوطه حصارکشی شده و به روی عموم بسته است. | ## جمع‌بندی | با این حال، این داچا به همراه تمام وسایل شخصی استالین، از جمله اتاق مطالعه او با میز تحریر زمان جنگ و مبلی که روی آن می‌خوابید، هنوز در شرایط خوبی نگهداری می‌شود.
موضوع مقاله: گریگوری سوکولنیکوف | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # گریگوری سوکولنیکوف | مقدمه: گریگوری یاکُوْلیویچ سوکولْنیکوف (با نام اصلی هیرش یانْکِلِویچ بریلیانت؛ ۱۵ اوت ۱۸۸۸ – ۲۱ مۀ ۱۹۳۹) انقلابی روسی، اقتصاددان و سیاستمدار شوروی بود. | ## بخش 1: گریگوری سوکولنیکوف | در سال ۱۹۰۵ به حزب سوسیال دموکرات کارگری روسیه پیوست و در جریان انقلاب ۱۹۰۵ به‌عنوان یک بلشویک فعال بود؛ هرچند دستگیر شد و در سال‌های ۱۹۰۷ تا ۱۹۰۹ به سیبری تبعید شد، او توانست بگریزد و از مرز عبور کند و به اروپای غربی برود. در دوران جنگ جهانی اول به سوئیس رفت، در روزنامۀ ناشه سلوو که به سردبیری تروتسکی منتشر می‌شد، همکاری کرد. پس از فروکش کردن انقلاب فوریه، همراه با لنین به مسکو بازگشت و در آوریل ۱۹۱۷ به حزب بلشویک پیوست. او به جناح «آشتی‌جوی» بلشویک‌ها پیوست که در پی جلوگیری از انشعاب کامل با منشویک‌ها بودند. | ## بخش 2: گریگوری سوکولنیکوف | همان سال، پس از عضویت در کمیتۀ اجرایی شورای مسکو، به عضویت کمیتۀ مرکزی انتخاب شد و همراه با استالین سردبیری روزنامۀ پراودا را بر عهده گرفت و یکی از چهره‌های رهبری حزب بلشویک گردید. او در هیئت صلح اعزامی به برست-لیتوفسک که خود عضوی از آن بود، از مواضع لنین حمایت کرد و در کنگرۀ هشتم حزب، از سیاست نظامی تروتسکی دفاع نمود. در آن زمان، به‌طور متوالی عضو کمیته‌های نظامی-انقلابی ارتش دوم، نهم، سیزدهم و هشتم بود. او در مقام کمیسر خلق در وزارت دارایی (۱۹۲۲) با انحصار کامل دولت بر تجارت خارجی مخالفت کرد و از سیاست تقویت جایگاه دهقانان پشتیبانی نمود. | ## بخش 3: گریگوری سوکولنیکوف | مدتی در اپوزیسیون متحد شرکت کرد (امری که با توجه به مواضع پیشین او شگفت‌انگیز می‌نمود)، حال آنکه بار دیگر در سال ۱۹۲۲ به کمیتۀ مرکزی و در ۱۹۲۴ به دفتر سیاسی راه یافته بود. همین امر سبب برکناری او از کمیساریای خلق و دفتر سیاسی شد و او به سمت معاون رئیس گاسپلن منصوب گردید. پس از کناره‌گیری از اپوزیسیون، دوباره به کمیتۀ مرکزی راه یافت و در سال ۱۹۲۹ به‌عنوان نمایندۀ تام‌الاختیار در بریتانیا منصوب شد و تا سال ۱۹۳۴ در آنجا ماند. | ## جمع‌بندی | او در سال ۱۹۳۷ در جریان پاکسازی بزرگ دستگیر شد و در دومین محاکمات بزرگ مسکو، معروف به محاکمۀ هفده نفره، محاکمه گردید؛ دادگاهی که در آن برای همۀ متهمان جز سه نفر (از جمله سوکولنیکوف) حکم اعدام صادر شد.
موضوع مقاله: خروشچفکا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # خروشچفکا | مقدمه: نام این ساختمان‌ها از هم‌نامشان نیکیتا خروشچف گرفته شده است که در این دوره رهبر شوروی بود. | ## بخش 1: خروشچفکا | در مقایسه با «استالینکاها»، که معمولاً از آجر ساخته می‌شدند، خروشچفکاها آپارتمان‌های کوچک‌تری داشتند و معماری سبک کارکردگرایانه آنها بسیار ساده بود. با این حال، ساختمان‌های نسل اول از بسیاری جهات از ساختمان‌های آپارتمانی چوبی دو طبقه معمولی دوران استالین پیشی گرفتند و کمبود حاد مسکن را به میزان قابل توجهی کاهش دادند. هر دو این بناها همچنان در میان رایج‌ترین انواع مسکن در اتحاد جماهیر شوروی سابق و نمادی از دوران «روزهای بهاری خروشچف» باقی مانده‌اند. یک نسخه بلندمرتبه و به‌روز شده از آن، به نام برژنفکا، در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ ساخته شد و شامل بسیاری از به‌روزرسانی‌ها از جمله آپارتمان‌های بزرگ‌تر (به‌ویژه آشپزخانه‌های بزرگ‌تر)، آسانسورها و سامانهٔ دفع زباله بود. در دهه ۱۹۲۰، یک هیئت شوروی، ساخت مسکن اجتماعی آلمان را تحت نظر ارنست می، با استفاده از پانل‌ها، مورد مطالعه قرار داد. ساختمان‌سازی شوروی در آن زمان فاقد اندازه‌های استاندارد، سازماندهی کاری شفاف و توزیع کارآمد وظایف بود و به روش‌های نیمه‌دستی متکی بود که باعث کاهش اثربخشی هزینه‌ها می‌شد. | ## بخش 2: خروشچفکا | در سال ۱۹۳۶، فرمانی از شورای کمیسرهای خلق و کمیته مرکزی حزب کمونیست با عنوان «در مورد بهبود ساخت و ساز و کاهش هزینه‌ها»، صنعتی‌سازی و استانداردسازی در ساختمان‌سازی شوروی را آغاز کرد. قبل از جنگ، پله‌ها و دال‌های بتنی مسلح به صورت پراکنده ظاهر می‌شدند، خانه‌های بلوکی بزرگ در شهرهای بزرگ ساخته می‌شدند و روش‌های سریع خط مونتاژ در خیابان بولشایا کالوژسکایا مسکو آزمایش می‌شدند. «خانه روباز» اثر آندری بوروف و بوریس بلوخین در سال ۱۹۴۰ نشان داد که ساخت‌وساز صنعتی می‌تواند با معماری با کیفیت بالا و متنوع همزیستی داشته باشد. در اتحاد جماهیر شوروی، یک رویکرد طراحی استاندارد — توسعه مجموعه‌ای از پروژه‌های معمول با سبک‌های معماری یکسان — در اواخر دهه ۱۹۴۰ در سراسر کشور گسترش یافت و سطوح مسکن قبل از جنگ را با خانه‌های آجری کم ارتفاع و مصالح محلی احیا کرد.Шпаков И. تا دهه ۱۹۵۰، ساخت‌وسازهای شوروی شامل آپارتمان‌های کوچک با حمام‌های مشترک، دسترسی به آشپزخانه از طریق اتاق‌های نشیمن، نورپردازی ثانویه آشپزخانه و سقف‌های کوتاه‌تر بود. با این حال، شیوه‌های سکونت در اتاق‌های مجاور مانع از گسترش گسترده این طرح‌ها می‌شد.Костанди М. | ## بخش 3: خروشچفکا | اولین خانه‌های با پنل‌های بزرگ در اتحاد جماهیر شوروی بر اساس پروژه‌های مشابه ساخته شدند. ساخته شده در سال ۱۹۴۹ اولین خانه‌های پنل-بزرگ شوروی در سال ۱۹۳۱، تحت نظر مهندس آ.اس. واتسنکو، خارکوف ساخت یک نمونه اولیه از خانه پانلی با پوسته‌های نازک بتن مسلح که توسط دنده‌های محیطی به هم متصل شده و با سرباره پر شده بودند را آغاز کرد. در سال ۱۹۳۷، شرکت اورالمش نمونه‌هایی از پنل دیواری را برای یک خانه آزمایشی تولید کرد، اما طرح‌های پیچیده ساخت و ساز را متوقف کرد. | ## جمع‌بندی | در سال ۱۹۴۵، کارخانه‌ای در نزدیکی سوردلوفسک (که اکنون یکاترینبورگ نام دارد) یکی از اولین خانه‌های بزرگ پانلی اتحاد جماهیر شوروی را در بریوزوفسکی ساخت که با پانل‌های ۳×۳ متر طراحی شده بود.
موضوع مقاله: دست (کمیک) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # دست (کمیک) | مقدمه: دست یا The Hand یک سازمان جنایتکار و فرقهٔ نینجا در کمیک‌های منتشر شده توسط مارول کامیکس است. | ## بخش 1: دست (کمیک) | این گروه برای اعمال جنایی، قتل، و نفوذ در جهان زیرزمینی و سیاست‌های جهانی شناخته شده و با تکنیک‌های نینجوتسو و قدرت‌های ماورایی عمل می‌کند. بنیان‌گذار آن کاگنوبو یوشیوکا است که این گروه را برای پیگیری اهداف مرگبار، آموزش نینجوتسو و خدمت به نیروهای تاریک ایجاد کرد. دست به‌مرور شاخه‌های مختلفی در ژاپن، آمریکای جنوبی، اوراسیا و دیگر مناطق جهان ایجاد کرد و با فرقه‌های دیگر و گروه‌های جنایتکار همکاری داشته‌است. | ## بخش 2: دست (کمیک) | اعضای شناخته شده کراهلاک – معروف به «هیولای دست»، موجودی شیطانی که بسیاری از قدرت‌های ماورایی دست از جمله باززنده‌سازی را فراهم می‌کند. بتسی برادوک – عضو ایکس‌من که توسط دست شست‌وشوی مغزی شد و با کوانن تبادل بدن انجام داد. بلک تارانتولا بلینک برادران بازارد – بویید و بوفورد بازارد، دوتایی آدمخوار که با ولورین برخورد داشته‌اند. | ## بخش 3: دست (کمیک) | ارتش ابرانسان دست – ابرانسانانی که توسط دست کشته و باززنده شده‌اند تا به عنوان آدمکش‌های ابرانسان خدمت کنند؛ مانند نورث‌استار و پویزِن. آیرون مانک – استاد دست که نه دست مرسوم و نه تیغ قادر به آسیب رساندن به او نیست.Wolverine #108 جونزو موتو – رهبر سابق دست و یکی از خطرناک‌ترین رزمی‌کاران جهان مارول. | ## جمع‌بندی | بلک لوتوس چری بلوسوم – نینجای ۱۷ ساله که بعد از شکست بلک لوتوس با کلین وینگ شاخه را ترک می‌کند.
موضوع مقاله: برژنفکا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # برژنفکا | مقدمه: برژنفکا نوعی ساختمان آپارتمانی بتنی است که از سال ۱۹۶۴ تا ۱۹۸۰ در اتحاد جماهیر شوروی تحت رهبری لئونید برژنف ساخته شد و به نام او نامگذاری شده است. | ## بخش 1: برژنفکا | منظره از هواپیما با شروع ساخت مسکن استاندارد انبوه و با توجه به اینکه در اوایل دهه ۱۹۶۰، صدور وام برای ساخت مسکن منفرد در شهرها لغو شد، سهم ساخت‌وسازهای منفرد شروع به افول کرد: در سال‌های ۱۹۸۱–۱۹۸۶، مسکن منفرد تنها ۶٫۲٪ از سهام مسکن جدید یا ۱۹٫۲ میلیون متر مربع از ۳۰۸٫۷ میلیون متر مربع ساخته شده را تشکیل می‌داد.Власов Сергей Александрович, Жанбосов Ануарбек Толеувич, Бисенгалиев Марат Кабдушевич. خانه‌هایی با پول شهروندان عادی که حق عضویت در تعاونی‌های مسکن را داشتند، ساخته می‌شد. پرداخت اولیه ۱۵ تا ۳۰ درصد از هزینه مسکن بود و مابقی پس از نقل مکان با نرخ ۰٫۵ درصد در سال پرداخت می‌شد. | ## بخش 2: برژنفکا | جفری هاسکینگ در کتاب «تاریخ اتحاد جماهیر شوروی» می‌نویسد که داشتن یک آپارتمان در یک خانه تعاونی برای یک شهروند شوروی، به نوعی، به نمادی از یک جایگاه اجتماعی متوسط - بین نخبگان ممتاز و کارگران عادی که برای مسکن به کارفرمایان و شوراهای محلی وابسته بودند - تبدیل شد. با این حال، برای خرید یک آپارتمان تعاونی، فرد باید برای بهبود شرایط مسکن نیز در صف می‌ایستاد، اما این روند سریع‌تر پیش می‌رفت و چنین محدودیت‌هایی در مورد مساحت وجود نداشت: با پول، فرد می‌توانست فضای زندگی بیشتری را تأمین کند. به عنوان مثال، فرد می‌توانست به دلیل شایستگی در کار یا شرکت در پروژه‌های مهم دولتی، سریع‌تر آپارتمان تهیه کند.Григорьева А. | ## بخش 3: برژنفکا | طراحی نمای بیرونی برخلاف خروشچفکای پنج طبقه‌ای که پیش از آن ساخته شده بود، برژنفکا شامل نه تا هفده طبقه است. | ## جمع‌بندی | ساختمان‌های چهارده طبقه علاوه بر آسانسورهای مسافربری، آسانسورهای باری نیز داشتند.
موضوع مقاله: فیودور کنستانتینوف | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فیودور کنستانتینوف | مقدمه: فیودور واسیلیویچ کنستانتینوف (۲۱ فوریه ۱۹۰۱ – ۸ دسامبر ۱۹۹۱) فیلسوف مارکسیست–لنینیست و آکادمیسین شوروی بود. | ## بخش 1: فیودور کنستانتینوف | او که یکی از برجسته‌ترین فیلسوفان و نظریه‌پردازان شوروی بود، به خاطر دانش و تجربهٔ گسترده‌اش در زمینه‌های ماتریالیسم تاریخی، نظریهٔ مارکسیستی و توسعهٔ اجتماعی شهرت داشت. او آکادمیسین آکادمی علوم اتحاد شوروی بود (از ۲۶ ژوئن ۱۹۶۴؛ عضو وابسته از ۲۳ اکتبر ۱۹۵۳) و به عنوان عضو هیئت‌رئیسه آکادمی علوم اتحاد شوروی نیز انتخاب شده بود. زندگی و پیشه فیودور واسیلیویچ کنستانتینوف در ۲۱ فوریه ۱۹۰۱ در خانواده‌ای دهقانی در نووسیولکی، آرزاماسکی آویزد، فرمانداری نیژنی نووگورود، امپراتوری روسیه به دنیا آمد. در سال ۱۹۱۸ به بلشویک‌ها (حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی) پیوست و سپس در مؤسسهٔ استادان سرخ تحصیل کرد و در سال ۱۹۳۲ از آن فارغ‌التحصیل شد. | ## بخش 2: فیودور کنستانتینوف | او سردبیر نشریهٔ مسائل فلسفه در سال‌های ۱۹۵۲ تا ۱۹۵۴ و نشریهٔ کمونیست در سال‌های ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۲ بود. همچنین ریاست بخش تبلیغات و اطلاع‌رسانی کمیته مرکزی حزب کمونیست اتحاد شوروی را در سال‌های ۱۹۵۵ تا ۱۹۵۸ بر عهده داشت. کنستانتینوف از نویسندگان اصلی کتاب «مادی‌گرایی تاریخی» (۱۹۵۱) و «اصول فلسفهٔ مارکسیستی» (۱۹۵۸) بود و همچنین سردبیر ارشد «دایرةالمعارف فلسفی» (جلدهای ۱–۳، ۱۹۶۰–۱۹۶۴) به‌شمار می‌رفت. او از سال ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۷ مدیر مؤسسه فلسفه آکادمی علوم اتحاد شوروی بود و در سال ۱۹۷۱ مؤسس و رئیس انجمن فلسفی اتحاد شوروی شد. | ## بخش 3: فیودور کنستانتینوف | او همچنین ریاست انجمن کمک به سازمان ملل متحد در اتحاد جماهیر شوروی را بر عهده داشت. از جمله مبتکران ایجاد مجلۀ احزاب برادری کمونیست و کارگری مسائل صلح و سوسیالیسم و یکی از نویسندگان زندگینامۀ علمی ولادیمیر لنین بود. | ## جمع‌بندی | کولبانوفسکی، پژوهشگر ارشد مؤسسه جامعه‌شناسی آکادمی علوم روسیه، فیودور کنستانتینوف را این‌گونه توصیف می‌کند: او در ۸ دسامبر ۱۹۹۱ در مسکو در سن ۹۱ سالگی درگذشت و در قبرستان ترویکوروفسکوی به خاک سپرده شد.