موضوع مقاله: فهرست میراث جهانی در اندونزی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فهرست میراث جهانی در اندونزی | مقدمه: یونسکو مجموعه سایت‌هایی را به عنوان میراث جهانی معرفی کرده است که دارای اهمیت ویژه‌ای از نظر میراث فرهنگی یا میراث طبیعی هستند، مطابق با کنوانسیون میراث جهانی یونسکو که در سال ۱۹۷۲ به تصویب رسید. | ## بخش 1: فهرست میراث جهانی در اندونزی | این کنوانسیون تعیین کرده است که میراث فرهنگی شامل آثار تاریخی و فرهنگی مانند بناهای معماری، مجسمه‌های عظیم و کتیبه‌ها، مجموعه ساختمان‌ها و همچنین سایت‌های باستان‌شناسی می‌باشد. از سوی دیگر، میراث طبیعی شامل ساختارهای فیزیکی و زیستی، شکل‌های زمین‌شناسی و جغرافیایی (از جمله زیستگاه‌های گونه‌های گیاهی و جانوری در خطر انقراض) و سایت‌های طبیعی با ارزش‌های علمی، حفاظتی یا زیبایی‌شناختی است. جمهوری اندونزی این کنوانسیون را در ۶ ژوئن ۱۹۸۹ تصویب کرد و اماکن تاریخی خود را واجد شرایط برای قرار گرفتن در فهرست قرار داد. ، ده مکان میراث جهانی در اندونزی وجود دارد که شش مورد از آنها فرهنگی و چهار مورد طبیعی هستند. این به این معنی است که اندونزی بیشترین تعداد سایت‌ها را در فهرست میراث جهانی در جنوب شرق آسیا دارد. چهار مکان اول که در سال ۱۹۹۱ در این فهرست ثبت شدند، مجموعه معابد بوروبودور، مجموعه معابد پرامبانان، پارک ملی اوجونگ کولون و پارک ملی کومودو بودند. جدیدترین مورد اضافه شده به این فهرست، محور کیهان‌شناسی یوگیاکارتا و بناهای تاریخی آن در سال ۲۰۲۳ بود. در سال ۲۰۱۱، میراث جنگل‌های بارانی استوایی سوماترا به دلیل تهدیدات ناشی از شکار غیرقانونی، قطع غیرقانونی درختان، تجاوز به اراضی کشاورزی و برنامه‌هایی برای ساخت جاده از میان این مکان، در فهرست میراث جهانی در معرض خطر ثبت شد. علاوه بر این، دولت اندونزی ۲۱ مکان را در فهرست اولیه نامزد کرده است، به این معنی که آنها قصد دارند در آینده آنها را برای نامزدی در فهرست میراث جهانی در نظر بگیرند. میراث جهانی یونسکو مکان‌ها را تحت ده معیار فهرست می‌کند؛ هر اثر باید حداقل یکی از معیارها را داشته باشد. از سه بخش تشکیل شده است: پایه‌ای مربع‌شکل و هرمی، بدنه‌ای مخروطی با سه سکوی دایره‌ای، و یک استوپای مرکزی در بالا که در مجموع ۲٬۵۰۰ متر مربع مساحت دارد. بر اساس باورهای جاوه‌ای دربارهٔ کیهان و چرخه زندگی، این محور ۶ کیلومتری (۳٫۷ مایلی) کوه مراپیدر شمال را به اقیانوس هند در جنوب متصل می‌کند و کاخ سلطنتی (در تصویر) و دیگر بناهای واقع در این محور در مرکز آن قرار دارند که با آیین‌های سنتی به یکدیگر پیوند خورده‌اند. این نظام بر پایهٔ فلسفه تری هیتا کارانا، برگرفته از باورهای هندی، شکل گرفته که پیوند میان آسمان، انسان و طبیعت را نمایان می‌سازد. «شیوه‌های کشاورزی دموکراتیک و برابرطلبانه» سوباک به کشاورزان برنج کمک می‌کند تا با تراکم بالای جمعیت بالی سازگار شوند. بزرگ‌ترین و مهم‌ترین معبد آبی بالی، معبد پورا تامان آیون است که در قرن هجدهم بنیان‌گذاری شده است. این جانوران که تنها در این جزایر یافت می‌شوند، توجه دانشمندانِ مطالعات فرگشت را به خود جلب کرده‌اند. این منطقه شامل تپه‌های ساوانایی، گیاهان تیغ‌دار گوناگون، سواحل شنی و آب‌هایی با صخره‌های مرجانی در زیر سطح است. این منطقه که محل اتصال دو زمین‌ساخت صفحه‌ای است، شامل رشته‌کوه‌ها و یخچال‌های طبیعی می‌شود. افزون بر آن، فلورس محل کشف فسیل‌هایی است که شواهدی از فرگشت در گینه نو ارائه می‌دهند و به‌عنوان متنوع‌ترین زیست‌بوم منطقه شناخته می‌شود. نیروی کار این معدن شامل مردم محلی و زندانیان بود و سیستم آن فرایند خطی استخراج، پردازش، حمل و نقل و بارگیری زغال‌سنگ را تسهیل می‌کرد. این میراث شامل منطقه معدن، بندر تلوق بایور (برای انبار زغال‌سنگ)، راه‌آهن متصل‌کننده این دو و شهرک شرکت است. این کشف باعث یافتن نیمی از فسیل‌های شناخته‌شده هومینید شد، از جمله ۵۰ نمونه مگانتروپوس پالئوجاوانیکوس و هومو ارکتوس (نمونه بازسازی‌شده فرانسوی در تصویر). | ## بخش 2: فهرست میراث جهانی در اندونزی | سانگیران که یک و نیم میلیون سال پیش نخستین سکونت انسان در آن ثبت شده، منطقه‌ای کلیدی در مطالعه فرگشت انسان به‌شمار می‌رود و به‌عنوان میراث جهانی یونسکو ثبت شده است.۹میراث جنگل‌های بارانی استوایی سوماتراجایگزین=Birds at a forested lake|179x179پیکسلآچه، جامبی، لامپونگ۱۱۶۷ (x),(ix),(vii)۲۰۰۴این منطقه شامل سه پارک ملی — پارک ملی کوه لوسر، پارک ملی کرینچی سلبات و پارک ملی بوکیت بریسان — با وسعت ۲٬۵۰۰٬۰۰۰ هکتار (۶٬۲۰۰٬۰۰۰ جریب فرنگی) است و میزبان بیش از ۱۰٬۰۰۰ گونه گیاهی از جمله ۱۷ گونه بوم‌زادی می‌باشد. همچنین بیش از ۲۰۰ گونه پستاندار در اینجا زندگی می‌کنند که ۲۲ گونه آسیایی خاص این منطقه اندونزی هستند و ۱۵ گونه از آن‌ها فقط در اینجا یافت می‌شوند، مانند اورانگوتان سوماترایی. این سایت نقش مهمی در حفاظت از تنوع زیستی سوماترا و تحقیقات زیست‌جغرافیایی دربارهٔ فرگشت جزیره دارد. در سال ۲۰۱۱، این منطقه به دلیل شکار غیرمجاز، قطع غیرقانونی درختان، تجاوز به زمین‌های کشاورزی و برنامه‌های ساخت جاده در فهرست میراث جهانی در معرض خطر قرار گرفت.۱۰پارک ملی اوجونگ کولونجایگزین=A savanna with animals|188x188پیکسلبانتن ولامپونگ۶۰۸ (x),(vii)۱۹۹۱این منطقه که در جنوب‌غربی جزیره جاوه واقع شده، شبه‌جزیره اوجونگ کولون و کالدرا کراکاتوآ را دربرمی‌گیرد. این سایت که در مطالعه آتشفشان‌های درون‌سرزمینی اهمیت دارد، یکی از بزرگ‌ترین جنگل‌های بارانی جلگه‌ای جاوه را حفظ کرده و زیستگاه گونه‌های متعددی است که گونه کرگدن جاوه‌ای در میان آن‌ها به‌شدت در خطر قرار دارد. فهرست آزمایشی علاوه بر سایت‌های ثبت‌شده در فهرست میراث جهانی، کشورهای عضو می‌توانند فهرستی از سایت‌های پیشنهادی را که ممکن است برای ثبت نامزد کنند، نگه دارند. نامزدی برای فهرست میراث جهانی تنها در صورتی پذیرفته می‌شود که سایت پیش‌تر در فهرست پیشنهادی قرار داشته باشد. در این مجموعه دو ردیف خانه با فاصله ۴ متر (۱۳ فوت) وجود دارد که در وسط آن یک مونولیت سنگی آیینی قرار دارد. این مجموعه شامل حدود ۵۰۰ خانه (یکی از آن‌ها در تصویر دیده می‌شود) و جمعیتی بالغ بر ۷٬۰۰۰ نفر است که وارثان نسل چهارم خاندان لاوو به‌شمار می‌روند.۲پارک ملی بتونگ کریهون (میراث جنگل بارانی فرامرزی بورنئو)پیوند= of an orangutan amid a forest.|وسط|بی‌قاب|150x150پیکسلکالیمانتان غربی۱۸۷۱ (ix),(viii),(x)۲۰۰۴پارک ملی بتونگ کریهون در سرچشمه رودخانه کاپواس واقع شده و ۲٫۷۶ درصد از منطقه کاپواس هولو را تشکیل می‌دهد. این منطقه ۸۰٬۰۰۰ هکتاری (۲۰۰٬۰۰۰ جریب) با بارش بالای باران، شامل ۱۷۹ قله و صدها رودخانه است و با منطقه حفاظت‌شده حیات‌وحش لانجاک انتیمائو در ایالت ساراواک مالزی هم‌مرز است، که این دو منطقه را به عنوان زیست‌بوم حفاظت از اورانگوتان تعریف می‌کند. بیش از ۱٬۲۵۴ گونه گیاهی و ۶۵۲ گونه جانوری در این منطقه وجود دارد که به‌ترتیب ۶۷ و ۸۱ گونه از آن‌ها در فهرست سرخ آی‌یوسی‌ان سال ۲۰۰۰ قرار دارند، از جمله گونه (اورانگوتان بورنئویی) که در تصویر دیده می‌شود و یکی از دو گونه اورانگوتان اندونزی است. جزیره بوناکن، بلندترین جزیره منطقه با ارتفاعی بیش از ۶۰۰ متر از سطح دریا، میزبان گونه‌های مختلف مرجان فسیل‌شده است. این سایت همچنین شامل آتشفشان غیرفعال مانادو توآ، یک فلات صاف بدون نام، جزیره گنبدی‌شکل ناین، جزیره مانتههه که کمی صاف و ظاهراً در حال فرورفتن است، جزیره شنی مرجانی سیلادن و مناطق آراکان-واوونتولاپ و مولاس-وری در خشکی سولاوسی می‌شود. این منطقه به طول ۱۰۰ مایل در امتداد ساحل کالیمانتان شرقی گسترده شده و زیستگاه فراوانی از گیاهان و جانوران است.۵چشم‌انداز تاریخی و دریایی جزایر بانداپیوند= maritime shore, with a hill bordering.|150x150پیکسلملوک۶۰۶۵ (vi),(iv), (x)۲۰۱۵این زنجیره جزایر که به‌خاطر تولید انحصاری جوز هندی و ماخ در دوران هلندی‌ها، انگلیسی‌ها و پرتغالی‌ها به «جزایر ادویه» معروف است، شامل یازده جزیره آتشفشانی به نام‌های نایرا، گونونگ آپی، باندای بسار، رون، آی، هاتا، شهرر، کاراکا، مانوکان، نیلاکایا و باتو کاپال می‌شود و مساحتی حدود ۸۱۵۰ هکتار (۲۰۱۰۰ جریب) را در بر می‌گیرد.۶منطقه غارهای پیشاتاریخی و منظرهٔ کارستی ماروس پانگکپپیوند= at an aging wall.|150x150پیکسلسولاوسی جنوبی۶۴۲ (i),(iv)۱۹۹۱بر فراز پایه مربع‌شکل پرامبانان، سه معبد قرار دارند که نقش‌برجسته‌های آن‌ها برگرفته از حماسهٔ باستانی رامایانا هستند و به سه ایزد هندوئیسم، شیوا، ویشنو و برهما، اختصاص دارند. بیشتر جنگل‌های حفاظت‌شده در محدوده کارست قرار دارند که بخشی از پارک ملی بانتیمورونگ-بولوسارائونگ به مساحت ۴۳٬۷۵۰ هکتار است. علاوه بر اینکه زیستگاه گونه‌های بومی مختلفی از جانوران است، صدها غار در این منطقه وجود دارد که شامل هنر سنگ‌نگاری، ابزارهای سنگی و صدف‌های نرم‌تنان می‌شود؛ همچنین این منطقه مهد انواع رقص‌های سنتی است.باغ گیاه‌شناسی بوگورپیوند= array of yellow flowers|197x197پیکسلجاوه غربی۶۳۵۳ (ii),(iv)۲۰۱۸این منطقه که با نام باغ گیاه‌شناسی بوگور نیز شناخته می‌شود، یک منطقه حفاظت برون‌جا با مساحت ۷۵٫۴ هکتار (۱۸۶ جریب) است و محل فعالیت بیش از ۲۴ مؤسسه تحقیقاتی علوم طبیعی می‌باشد. هدف اولیه آن، وفق دادن گیاهان خارجی با پتانسیل اقتصادی بالا بود که پس از آن دامنه فعالیت خود را به گیاهان بومی نادر و اندمیک گسترش داد. مجموعه گیاهان در بلوک‌هایی سازمان‌دهی شده و بر اساس طبقه‌بندی علمی و موضوعات گروه‌بندی شده‌اند. سرچشمه این رودخانه در باتلاقی در جنوب‌شرقی موآرا تاکوس قرار دارد و به رودخانه کامپار کانان می‌ریزد، که دهانه آن دقیقاً در شمالی‌ترین پیچ رودخانه کامپار کانان واقع شده است. در قسمت داخلی و شمالی پیچ رودخانه کامپار کانان سکونتی وجود داشت، اما به دلیل پروژه احداث نیروگاه برق آبی، تمامی ساکنان به مکانی حدود ۱٫۵ کیلومتر (۰٫۹۳ مایل) جنوب منتقل شدند. تصویر، استوپای اصلی را نشان می‌دهد.۱۰مجتمع معابد موآراجامبیپیوند= to a brown, squared temple.|150x150پیکسلجامبی۶۸۲۷ (ii),(iv)۲۰۲۵مجتمع موآراجامبی که در قرون ۷ تا ۱۴ میلادی مرکز بودیسم در پادشاهی ملائو بود، در امتداد ۷٫۵ کیلومتر (۴٫۷ مایل) از کرانه رودخانه باتانگ‌هاری گسترده شده است و کانال‌های باستانی به این سایت منتهی می‌شوند. این مجموعه با مساحتی حدود ۲٬۰۶۲ هکتار (۵٬۱۰۰ جریب) شامل تقریباً ۸۲ ویرانه از ساختمان‌های آجری باستانی است. | ## بخش 3: فهرست میراث جهانی در اندونزی | هفت معبد در این مجموعه وجود دارد: گامپونگ (در تصویر)، تینگی I، تینگی II، کمبار باتو، آستانو، گدونگ I، گدونگ II و کداتون. این معابد به‌طور گسترده‌ای بازسازی شده‌اند و ویرانه‌های باقی‌مانده توسط کشت‌زار گیاهان بومی که توسط مردم محلی مناپو ایجاد شده، احاطه شده‌اند. چندین کانال و برکه نیز از گیاهان آبزی پاک‌سازی شده‌اند.۱۱شهر قدیمی جاکارتا (که پیش‌تر باتاویا نام داشت) و چهار جزیره پیرامونی (اونروست، کلور، چیپیر و بیداداری)پیوند= of a colonial area.|150x150پیکسلجاکارتا۶۰۱۰ (ii),(iv), (iii),(v)۲۰۱۵باتاویا که در دهانه رودخانه چیلیوونگ واقع شده، در سال ۱۶۱۹ توسط کمپانی هند شرقی هلند (VOC) به‌عنوان یک مرکز بازرگانی بنیان‌گذاری شد و سپس در سال ۱۶۵۰ بازسازی گردید. این محوطه شامل شهر سال ۱۶۵۰ به وسعت ۱٫۵ در ۱ کیلومتر (۰٫۹۳ در ۰٫۶۲ مایل) است و بخش‌هایی مانند منطقه پیشین جایاکارتا، دو خانه متعلق به قرن هجدهم، سه انبار، بقایای دیوار قدیمی شهر، یک کارگاه کشتی‌سازی VOC، مسجد لوآر باتانگ، میدان فتح‌الله، موزه تاریخ جاکارتا، محله چینی‌ها، کانال کالی‌بسار و همچنین جزایر اونروست، کلور، چیپیر و بیداداری را در بر می‌گیرد.۱۲جزایر راجا آمپاتپیوند= twilight view of several islands and a sea.|177x177پیکسلپاپوآی غربی۲۰۰۳ (x),(vii)۲۰۰۵راجا آمپات زنجیره‌ای متشکل از ۱۵۰۰ جزیره است (در تصویر، جزیره کری دیده می‌شود)؛ بزرگ‌ترین جزایر آن شامل وایگیو، باتانتا، سالاواتی و میسول هستند. این منطقه با وسعتی حدود ۴٬۶۰۰٬۰۰۰ هکتار (۱۱٬۰۰۰٬۰۰۰ جریب)، در مرز غربی اقیانوس آرام و در مرز شمال‌شرقی جریان میان‌گذر اندونزی قرار دارد و بیشتر جزایر آن روی فلات ساحول واقع شده‌اند. در میان خشکی‌ها و آب‌ها، خلیج‌های پناه‌گرفته، رسوبات توربیدیتی و سازه‌های آهکی کارستی متنوعی به چشم می‌خورد. در سال ۲۰۰۳، راجا آمپات به‌عنوان یک شهرستان (ریجِنسی) اعلام شد.۱۳کارست سانگکولیرانگ – مانگکهیلات: منطقه هنر صخره‌ای ماقبل تاریخپیوند= of a bull in Lubang Jeriji Saléh.|150x150پیکسلکالیمانتان شرقی۶۰۰۹ (iii)۲۰۱۵شبه‌جزیره سانگکولیرانگ–مانگکهیلات میزبان هزاران نقاشی صخره‌ای با نقش‌های قرمز است که در ۳۵ مکان مختلف و در هفت ناحیه کوهستانی کارستی قرار دارند: مرابو، باتو رایا، باتو گرگاجی، باتو نیِره، باتو توتونامبو، باتو پنگادان و باتو تابالار. این منطقه بیشترین آثار هنری صخره‌ای را در جنوب شرق آسیا در خود جای داده که قدمت آن‌ها به ۵۰۰۰ سال پیش از ثبت در فهرست میراث جهانی بازمی‌گردد. در منطقه شهر قدیمی آن، مجموعه‌ای از ساختمان‌ها با سبک‌های معماری گوناگون مانند قرون وسطایی، باروک و مدرن حفظ شده‌اند که گواهی تصویری بر پیشرفت این شهر در دوران انقلاب صنعتی به‌شمار می‌رود. دولت این منطقه را که شامل ساختمان‌های اداری، انبارها، فروشگاه‌ها، بانک‌ها و کنسولگری‌های خارجی است، به دلیل تهدیدات جدی ناشی از سیل و فرونشست زمین، شایسته حفاظت می‌داند.۱۵پارک ملی تاکا بنراتپیوند= of coral reefs in the park.|199x199پیکسلسولاوسی جنوبی۲۰۰۵ (viii), (vii), (x),(ix)۲۰۰۵با مساحتی برابر با ۵۳۰٬۷۶۵ هکتار، پارک ملی تاکا بنرات سومین آتول بزرگ جهان را در خود جای داده است، پس از کواجالین در جزایر مارشال و هوادهو در مالدیو. این آتول ۲۲۰٬۰۰۰ هکتار (۵۴۰٬۰۰۰ جریب) وسعت دارد و صخره‌های مرجانی آن (در تصویر) بیش از ۵۰۰ کیلومتر مربع گسترده شده‌اند. این سکونت‌گاه‌ها در مساحتی حدود ۳٫۲۰۵ کیلومتر مربع قرار گرفته‌اند و در فلات‌هایی با ارتفاع ۳۰۰ تا ۲۰۰۰ متر از سطح دریا واقع شده‌اند. این سکونت‌گاه‌ها عبارت‌اند از: پالاوَا، بوری پاریندینگ، کانده آپی، نانگالا، بونتو پونه و رانته کاراسیک، کِتِه کسو، پالَا توکِه، لوندا، لمو و تومَکّه. بونتو پونه و رانته کاراسیک پیش‌تر با هم ترکیب شده بودند و از همین رو به‌صورت مشترک فهرست شده‌اند. در مجموع، این روستاها دارای ۷۶ خانه بزرگ به نام «رومه گادانگ» هستند که توسط نه قوم مینانگ‌کابائو که نظام اجتماعی آن‌ها مادرسالاری است، سکونت یافته‌اند؛ این نظام مادرتباری در طراحی‌های سنتی این خانه‌ها نیز نمادین شده است. این منطقه همچنین شامل شالیزارها، زمین‌های زراعی، قبرستان‌ها، مساجد، مدارس دینی (مدرسه (اسلام ، بازار و مرکز اجتماعات محلی می‌باشد. این شهر بر روی زمین‌های هموار در پای کوه‌های پننگگونگان، ولی‌رانگ و آنجاسمرا ساخته شده است. تروولان به دلیل سطح صاف زمین و آب‌های زیرزمینی کم‌عمق، برای سکونت انسان بسیار مناسب بود. از سال ۱۸۱۵، باستان‌شناسان به کاوش در این محل پرداختند و اسنادی از زندگی روزمره در آن زمان را کشف کردند. عمیق‌ترین بستر دریا در این منطقه ۱۰۴۴ متر (۳۴۲۵ فوت) زیر سطح قرار دارد که با شن و مرجان پوشیده شده است. | ## جمع‌بندی | این پارک دارای ۲۵ زنجیره صخره‌های مرجانی با محیطی به طول ۶۰۰ کیلومتر (۳۷۰ مایل) است و مساحت کل آن ۱٬۳۹۰٬۰۰۰ هکتار (۳٬۴۰۰٬۰۰۰ جریب) می‌باشد.