موضوع مقاله: طرح موریسون-گریدی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # طرح موریسون-گریدی | مقدمه: این طرح در عمل چندین دولت نیمه‌خودمختار ایجاد می‌کرد که همه زیر سلطه بریتانیا باقی می‌ماندند. | ## بخش 1: طرح موریسون-گریدی | بریتانیایی‌ها از این طرح حمایت می‌کردند زیرا می‌خواستند حضور خود را در خاورمیانه از طریق فلسطین حفظ کنند. مراحل اولیه پس از انتشار گزارش کمیته تحقیق انگلیسی-آمریکایی در ۲۰ آوریل ۱۹۴۶، کمیته‌ای جدید برای تعیین چگونگی اجرای پیشنهادهای انگلیسی-آمریکایی تشکیل شد. این کمیته به ریاست معاون نخست‌وزیر بریتانیا هربرت موریسون و دیپلمات آمریکایی هنری گریدی تشکیل گردید. ترومن در ۱۱ ژوئن اعلام کرد که یک کمیته کابینه‌ای برای فلسطین و مسائل مرتبط تشکیل می‌دهد. هنری گریدی، یک دیپلمات حرفه‌ای، به عنوان جانشین بیرنز برای ریاست هیئت آمریکایی اعزامی به لندن منصوب شد تا جزئیات را با بریتانیایی‌ها مورد بحث قرار دهد.Cohen, Michael J. مهاجرت در جلسه کابینه مورخ ۱ اوت ۱۹۴۶ اعلام شد که بیش از ۲٬۰۰۰ مهاجر غیرقانونی در راه فلسطین هستند و احتمال بازداشت ۸٬۰۰۰ تا ۹٬۰۰۰ یهودی در قبرس وجود دارد. در بیانیه یوم کیپور خود در اکتبر ۱۹۴۶، ترومن راه‌حلی میانه میان خواسته‌های صهیونیستی و بریتانیایی پیشنهاد داد. | ## بخش 2: طرح موریسون-گریدی | صهیونیست‌ها از تلاش او برای «پر کردن شکاف» میان طرح‌های مختلف خودمختاری ناراضی بودند و این اقدام را تلاشی ناشیانه برای جلب آرای یهودیان می‌دانستند.Cohen, Michael J. فشار صهیونیست‌های آمریکایی سرانجام باعث شد رئیس‌جمهور ترومن طرح را رد کند، با وجود اینکه این طرح توسط یکی از منصوبان خود ترومن پیشنهاد شده بود. این ساختار متشکل از چهار بخش مجزا بود: استان یهودی، استان عربی، منطقه اورشلیم/بیت‌المقدس، و منطقه نگب که همگی زیر کنترل کلی بریتانیا قرار می‌گرفتند. این موضوع ابهامی جدی دربارهٔ میزان واقعی قدرت مناطق محلی ایجاد کرد که صهیونیست‌ها و دولت آمریکا را از مذاکره بر این اساس منصرف نمود. استان یهودی طبق این طرح شامل شرق گالیله، بیشتر دشت‌های یزرعیل و اسدرلون، منطقه بیسان، حیفا، دشت‌های شارون (به استثنای شهر یافا) و بخشی از دشت‌های ساحلی جنوبی می‌شد. منطقه نگب شامل مثلث خالی از سکنه در جنوب فلسطین، فراتر از مرز کشت فعلی، می‌گردید. واکنش‌ها موضع آمریکا دیپلمات آمریکایی گریدی اصرار داشت که یهودیان «بهترین زمین‌های فلسطین» را دریافت خواهند کرد، که پذیرش حدود ۱۰۰٬۰۰۰ نفر از اروپا را تحت قیمومت بریطانیا در نظر می‌گرفت. | ## بخش 3: طرح موریسون-گریدی | اما بر اساس گزارش نیویورک تایمز، طبق طرح موریسون-گریدی، یهودیان به ۱٬۵۰۰ مایل مربع (حدود ۳٬۸۸۵ کیلومتر مربع) محدود می‌شدند که عدد بسیار محافظه‌کارانه‌تری نسبت به ۲٬۶۰۰ مایل مربعی بود که کمیسیون پیل در ابتدا در سال ۱۹۳۶ توصیه کرده بود. به همین دلیل، گمانه‌زنی‌هایی مطرح شد که بریتانیایی‌ها در تلاشند یک محله یهودی (گتو) در فلسطین ایجاد کنند. بیرنز، او را پس از دیدار با کلمنت اتلی و بوین در پاریس تشویق کرد تا بیانیه‌ای عمومی در حمایت از طرح موریسون-گریدی صادر کند. رد طرح موریسون-گریدی توسط ترومن، ایالات متحده را بدون هیچ سیاست فلسطینی‌ای رها کرد. موضع اعراب کشورهای عربی طرح را با بریطانیایی‌ها در مورد بحث قرار دادند، اما آن را به این دلیل رد کردند که به تقسیم منجر می‌شود و در عوض یک دولت مستقل واحد پیشنهاد دادند.Spiegel, Steven L. موضع یهودیان یهودیان از شرکت در کنفرانس خودداری کردند زیرا در یک کنفرانس جداگانه صهیونیستی، طرح خودمختاری موقت را رد کرده بودند. | ## جمع‌بندی | رجوع به سازمان ملل در نهایت به تصویب طرح سازمان ملل برای تقسیم فلسطین در نوامبر ۱۹۴۷ منجر شد، که خود آغازگر فصل جدیدی در مناقشه فلسطین گردید.