موضوع مقاله: جنگ ماهواره‌ها | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جنگ ماهواره‌ها | مقدمه: جنگ ماهواره‌ها یک فیلم مستقل آمریکایی در سبک سیاه‌وسفید، علمی تخیلی و درام محصول سال ۱۹۵۸ به تهیه‌کنندگی و کارگردانی راجر کورمن است. | ## بخش 1: جنگ ماهواره‌ها | در این فیلم، یک «نیروی ناشناخته» علیه زمین اعلام جنگ می‌کند، زیرا سازمان ملل متحد از هشدارهای آن مبنی بر عدم تجمیع و پرتاب اولین ماهواره به فضا سرپیچی می‌کند. داستان ده ماهواره سرنشین‌دار در «پروژه سیگما» متعلق به برنامه فضایی سازمان ملل، پس از برخورد با یک مانع فضایی مرموز نابود می‌شوند. مدتی بعد، یک شیء کوچک موشک‌مانند روی زمین فرود می‌آید و به مقامات تحویل داده می‌شود. پس از بررسی کپسول، سازمان ملل جلسه‌ای تشکیل می‌دهد و پیامی را از داخل کپسول با صدای بلند می‌خواند که اعلام می‌کند از سوی «اربابان سحابی مارپیچی غنا» فرستاده شده است؛ بیگانگانی که از تلاش‌های مکرر زمین برای کاوش در فضا ناخشنود هستند. بیگانگان با «بیماری» خواندن انسان‌ها، اعلام می‌کنند که برای محافظت از جهان، یک قرنطینه ایجاد خواهند کرد. یک شب، دکتر ون پاندر، رئیس پروژه سیگما، در حالی که برای شرکت در جلسه سازمان ملل رانندگی می‌کرد، مورد حمله یک گوی نوری مرموز قرار می‌گیرد. بدون اطلاع شورا، بیگانگان ظاهر ون پاندر را به خود گرفته‌اند تا در پروژه نفوذ کنند. ون پاندر در نهایت به دو کپی مشابه از خود تقسیم می‌شود تا توانایی‌اش در مختل کردن پروژه سیگما را گسترش دهد. این گمانه زنی به وجود می‌آید که این بلایا ممکن است بخشی از هشدار بیگانگان از فضای بیرونی باشد. سرانجام دیوید بویرِ منجم متوجه می‌شود که ون پاندر نشانه‌های یکسانی روی هر دو بازوی خود دارد. بعداً، ون پاندر در حالی که با مهندس نجوم، جان کامپو، در آزمایشگاه ملاقات می‌کند، متوجه نمی‌شود که دستش توسط یک مشعل در حال سوختن است. در حالی که جان برای آوردن دکتر هاوارد لازار می‌دود، ون پاندر زخم را التیام می‌بخشد. دیوید خودروی تخریب شده ون پاندر را بررسی می‌کند و متوجه می‌شود که هیچ‌کس نمی‌توانسته از آن تصادف جان سالم به در ببرد. دیوید بعداً متوجه می‌شود که پرتاب سیگما به جلو افتاده و قرار است تا چند ساعت دیگر انجام شود. | ## بخش 2: جنگ ماهواره‌ها | دیوید در حالی که به سمت پست خود عجله می‌کند، می‌بیند که ون پاندر از خود یک نسخه کپی تولید می‌کند. پس از پرتاب موفقیت‌آمیز ماهواره، ون پاندر جان را فلج کرده و فاش می‌کند که یک بیگانه است. هشدار فضایی از سوی موجودات قدرتمندی صادر شده که توانایی تبدیل انرژی به ماده و بالعکس را دارند. زمانی که سیبیل کارینگتونِ محقق وارد اتاق کنترل می‌شود و آن‌ها را پیدا می‌کند، ون پاندر توضیح می‌دهد که جان از فرایند شتاب سریع فضاپیما جان سالم به در نبرده است. وقتی دیوید از هاوارد دربارهٔ مرگ جان می‌پرسد، دکتر تأکید می‌کند که جان کاملاً سالم بوده است. پس از اینکه دیوید می‌گوید ون پاندر جان را به قتل رسانده چون او چیزی را کشف کرده بود که ون پاندر سعی در پنهان کردنش داشت، هاوارد موافقت می‌کند که ون پاندر را معاینه کند. پیش از ملاقات با هاوارد، ون پاندر برای خود ضربان قلب ایجاد می‌کند، اما ناگهان از غلیان احساسات خود نسبت به سیبیل شوکه می‌شود. در حالی که سیبیل با دیوید ملاقات می‌کند تا رفتار غیرعادی ون پاندر را گزارش دهد، ون پاندر هاوارد را به قتل می‌رساند و سپس دیوید را به کشتن جان متهم می‌کند. ون پاندر او را تعقیب می‌کند، اما وقتی اعلانی می‌شنود مبنی بر اینکه دیوید از دست نگهبانان فرار کرده است، در مقابل چشمان سیبیل از خود یک نسخه کپی می‌سازد. در حالی که یکی از نسخه‌ها به دنبال دیوید می‌رود، دیگری سعی می‌کند سیبیل را اغوا کند. با نزدیک شدن ماهواره به مانع فضایی، ون پاندر به خلبانان دستور می‌دهد به سمت آن بروند. پس از یک نزاع، دیوید ون پاندر را می‌کشد و پس از آن، نسخه‌ای که نزد سیبیل بود نیز می‌میرد. دیوید دستور می‌دهد که ماهواره یک انفجار تشعشعی ایجاد کند که باید آن‌ها را از میان مانع به بیرون پرتاب کند. نقشه دیوید موفق می‌شود و ماهواره سیگما با سرعت نور از میان کهکشان آندرومدا عبور می‌کند. | ## بخش 3: جنگ ماهواره‌ها | بازیگران دیک میلر در نقش دیو بویر سوزان کابوت در نقش سیبیل کارینگتون ریچارد دوون در نقش دکتر پل ون پاندر اریک سینکلر در نقش دکتر هاوارد لازار مایکل فاکس در نقش جیسون بن آکاد رابرت شاین در نقش کول هاچکیس جرد بارکلی در نقش جان کامپو جان برینکلی در نقش عضو خدمه تولید توسعه جک رابین، از خبرگان جلوه‌های ویژه، ایده ساخت این فیلم را در زمانی که موضوع ماهواره‌های فضایی هنوز در سرخط خبرها داغ بود، به راجر کورمن پیشنهاد داد. کورمن در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۱۹، دیدارش با استیو بروییدی از مونوگرام پیکچرز را چنین به یاد آورد: «گفتم: استیو، اگر بتوانی ۸۰٬۰۰۰ دلار به من بدهی، من فیلمی دربارهٔ ماهواره‌ها خواهم داشت که تا ۹۰ روز دیگر آماده اکران در سینماها باشد. و پول را به من داد.» بروییدی در مصاحبه‌هایی ادعا کرد که وقتی کورمن محصول نهایی را به موقع تحویل داد، «او ۵۰۰ دلار به کورمن داد تا یک جشن برای بازیگران و عوامل بگیرد. دانیل هالر مدیر هنری کورمن در این فیلم بود و در مصاحبه‌ای فاش کرد که دکور داخلی سفینه چقدر کم‌هزینه بوده است؛ دکور تنها از «چهار طاق برای ساخت راهروهای سفینه… و دو صندلی راحتی تشکیل شده بود. Page 2 دیک میلر با قد ۱۶۵ سانتی‌متر، کمی تحت تأثیر قد ۱۹۰ سانتی‌متری ریچارد دوون قرار گرفته بود. در آن زمان، او احساس می‌کرد که نقش او باید به بازیگری با ظاهر قدرتمندتر مانند «ویلیام لوندیگان یا ریچارد کارلسن» می‌رسید. او گفت: «من به دیک دوون نگاه کردم… و گفتم خدای من، من باید او را کتک بزنم؟» میلر اضافه کرد که این نقش «خیلی به من نمی‌نشست. این یک نقش کاملاً کلیشه‌ای از تیپِ بازیگر نقش اول بود و قد من برای آن نقش ۳۰ سانتی‌متر کوتاه بود.» میلر گفت که فیلم‌برداری طی ۱۰ روز و با «فراغ بال» انجام شد. ما دو تا از بهترین صندلی‌های راحتی را که می‌شد با پول خرید، برای پرتاب به سمت ماه داشتیم. از همان نوعی که وقتی به کناره‌هایش ضربه می‌زنی، صندلی به حالت خوابیده در می‌آید. در آن زمان، آن‌ها خیلی خوب به نظر می‌رسیدند، جز اینکه واقعاً شبیه صندلی‌های راحتی (خانگی) بودند. می‌توانستی آن‌ها را نزدیک به هم بگذاری تا یک راهروی کوتاه بسازی یا آن‌ها را دورتر بگذاری و یک راهروی بلند درست کنی. در انتهای راهرو یک دیوار کاذب بود که باید می‌پیچیدی؛ بنابراین در سفینه فضایی ما، شما همیشه تا انتهای راهرو می‌دویدید و می‌پیچیدید. سوزان کابوت به یاد می‌آورد که مجذوب لباس‌ها شده بود و آرزو می‌کرد کورمن می‌توانست داستان را گسترش دهد. | ## جمع‌بندی | ریچارد دوون گفت که این فیلم یکی از معدود فیلم‌هایی بود که به دلیل کیفیت نقشش، از ساختن آن با کورمن لذت برد.