موضوع مقاله: جنگل‌های نانتاکت | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جنگل‌های نانتاکت | مقدمه: بادهای مداوم اشباع‌شده با نمک و خاک‌های فقیر از نظر مواد مغذی، محدودیت‌های شدیدی را بر رشد درختان و محصولات چوبی که ممکن است هم توسط مردم بومی و هم توسط مهاجران استعماری قابل دسترسی باشد، اعمال می‌کنند. | ## بخش 1: جنگل‌های نانتاکت | درختان کوتاه و الوارهای کوتاه جزیره نانتاکت در ۴۸ کیلومتری ساحل جنوبی کیپ کاد، ماساچوست واقع شده است. در سال ۱۷۷۵، نانتاکت بزرگ‌ترین بندر صید نهنگ در جهان و سومین بندر بزرگ در ماساچوست بود. با این حال، تسلط بر این ماجراجویانه‌ترین، خطرناک‌ترین و بالقوه پرسودترین تجارت دریایی، توسط یک صنعت کشتی‌سازی گسترده و محلی پشتیبانی نمی‌شد. جنگل‌های اولیه نانتاکت غیرمعمول بودند و دامنه ساخت کشتی‌های چوبی بومی و استعماری را در جزیره نانتاکت تعیین می‌کردند. بازدیدکنندگان از نانتاکت در اواخر قرن ۱۸ و اوایل قرن ۱۹، این جزیره را تقریباً بدون درخت توصیف می‌کنند. آنها در دهه‌های پس از سکونت در سال ۱۶۵۹ برای هیزم، تیرهای حصار و الوارهای کوتاه ساختمانی قطع شدند. گمانه‌زنی‌ها مبنی بر اینکه پس از قطع درختان جزیره، خاک غنی آن در اثر فرسایش شسته شده و از بین رفته است، قابل تأیید نیست. نانتاکت دره‌های خشک و کوچک زیادی دارد که به دریا راه ندارند و خاک لوم غنی در این مناطق یافت نمی‌شود. این عکس از یک دشت امروزی در نانتاکت، منظره‌ای را با درختان کم نشان می‌دهد که هیچ‌کدام خیلی بلند نیستند و تنه‌های صافی هم ندارند که بتوان از آنها الوارهای بلند برای کشتی‌سازی یا ساخت خانه ساخت. جزیره نانتاکت محیطی کم‌ارتفاع و پوشیده از تپه‌های شنی با باتلاق‌های زغال‌سنگ باستانی متعدد و بادهای مداوم اشباع‌شده از نمک است. بلندترین نقاط جزیره نانتاکت، تپه فولگر با ارتفاع ۱۰۹ فوت (۳۲۰ متر) از سطح دریا و صخره آلتار با ارتفاع ۱۰۸ فوت (۴۲۰ متر) هستند. در اواسط قرن بیستم، تنها دو نوار کوچک از خاک رس خوب در جزیره قابل شناسایی بود و هر دو کم‌عمق بودند. شواهد نشان می‌دهد که آخرین درختان بلند جنگلی در نانتاکت حداقل ۲۰۰۰ سال پیش از بین رفته‌اند، بخش‌هایی از تنه‌های آنها در باتلاق‌های باستانی تورب حفظ شده است. اینها بقایای تنه درختانی هستند که حداکثر قطر آنها ۱۲ فوت و ارتفاع تنه آنها تنها چند فوت از سطح زمین بوده است. درختانی با ارتفاع 20 – ۲۵ فوت نشان داده شده‌اند، ارتفاعی که به دلیل قرار گرفتن مداوم در معرض بادهای نمکی، به ندرت می‌توان از آن فراتر رفت. | ## بخش 2: جنگل‌های نانتاکت | بقایای تنه درختان یافت شده در این باتلاق‌های باستانی متعلق به تنها سه گونه درخت است که می‌توانند در چنین محیط‌هایی به مدت طولانی دوام بیاورند: سرو، سرو قرمز و سرو سفید. طوفانی با نمک اشباع شده، بادهایی با سرعت ۶۰ – ۸۰ درجه سانتیگراد سرعتش شاخه‌های بالایی درخت را از جا می‌کند. با این وجود، بادهای بی‌وقفه و اشباع‌شده از نمک، آنها را مجبور به پذیرش الگوی رشدی نامتعادل می‌کند. حداکثر ارتفاع به شدت کاهش یافته است، و نیمرخ آنها همان‌طور که در نقاشی تئودور رابینسون که در سال ۱۸۸۲ کشیده شده است، دیده می‌شود، بسیار متمایز است. یک بلوط سیاه معمولی (Quercus velutina) که به این شکل شکل گرفته است، ممکن است قطر تنه ۲۰ اینچ داشته باشد، اما مورفولوژی آن به شدت توسط «هرس باد» محدود شده و در نتیجه کمتر از یک فوت ارتفاع دارد و شاخه‌های آن در امتداد زمین دفن شده یا رشد می‌کنند؛ یا به‌طور جایگزین، عرض پایه آن در پایه چندین فوت است، اما ارتفاع آن تا شاخه‌های تنه که شاخه‌ها در آن شکل می‌گیرند، کمتر از دو فوت است.» ریشه‌های سدر می‌توانند روی زمین پخش شوند و به هم بپیوندند و توده بزرگی از چوب ایجاد کنند که تقریباً هیچ ارتفاعی ندارد و تنه درخت نیست. تپه‌های کم ارتفاع در بخش شمال شرقی جزیره در گذشته از هرس شدید باد محافظت می‌کردند، اما فرسایش شدید از سال ۱۸۹۶ ارتفاع این تپه‌ها را به میزان زیادی کاهش داده است. در برخی از مناطق حفاظت‌شده، درختان بلوط و راش تا ارتفاع ۲۰ – ۲۵ فوت رشد می‌کردند و اغلب در حدود ۵۰ سالگی برای تیرهای حصار و هیزم بریده می‌شدند. این گیاه در محیطی تقریباً مشابه با نانتاکت تکامل یافته و در اواخر قرن نوزدهم معرفی شده است. کاج پیچ نیز در خاک‌های بسیار اسیدی به ارتفاع مشخصی می‌رسد، اما احتمالاً قبل از سال ۱۸۴۷ که برای استفاده در بادشکن‌ها معرفی شد، در نانتاکت وجود نداشت. «قطعات کوچکی از خاک‌های خشک مرتفع در این جنگل‌ها حاوی نمونه‌های زیبا و قدیمی از راش آمریکایی، بلوط سیاه، بلوط سفید و خاس آمریکایی است. این گونه‌های درختی اکنون در نانتاکت نسبتاً کمیاب هستند.» عکس‌های این مقاله، مجموعه‌ای از باتلاق‌ها و مرداب‌ها را به تصویر می‌کشند که ویژگی‌هایشان شبیه به تصاویر بازسازی‌شده از مرداب‌های باستانی نانتاکت است. آنها بهترین تلاش برای به تصویر کشیدن باتلاق‌ها، مرداب‌ها و درختان جنگلی مجاور باستانی در نانتاکت بیش از ۲۰۰۰ سال پیش هستند. وامپانواگ - قایق، خانه بلند، جنگل احتمالاً مردم بومی تا زمان شروع عقب‌نشینی یخبندان ویسکانسین در حدود ۱۶۰۰۰ سال قبل از میلاد، به نیوانگلند دسترسی نداشتند. در حداکثر پیشروی خود، صفحات یخی عظیم به جزایر نانتاکت و مارتا وینیارد رسیده بودند. شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد سرخپوستان پالئو در نانتاکت ساکن شدند، همان مردمی که در پایان آخرین عصر یخبندان در سراسر آمریکای شمالی حضور داشتند. | ## بخش 3: جنگل‌های نانتاکت | تاریخ‌گذاری رادیوکربن نشان می‌دهد که اولین ظهور آن در نیوانگلند، حدود ۱۰۰۰۰ سال قبل از میلاد مسیح بوده است. در نانتاکت، قبایل بومی تا حدود سال ۰ میلادی، همان‌طور که در بالا ذکر شد، به درختان جنگلی به اندازه کافی بلند دسترسی داشتند تا تنه‌های بلند درختان را برای قایق‌ها و اقامتگاه فراهم کنند. حدود ۱۲۰۰۰ نفر از مردم وامپانواگ در جنوب شرقی ماساچوست و رود آیلند، مارتا وینیارد، نانتاکت و جزیره الیزابت زندگی می‌کردند. قایق‌های آنها کوچک بود و مطمئناً اغلب در آب‌های ساحلی، رودخانه‌ها و نهرها، زمانی که مردم وامپانوگ ماهیگیری و شکار می‌کردند، مورد استفاده قرار می‌گرفتند. قایق‌ها همچنین برای سفرهای تجاری گاه به گاه به جزایر دیگر و سرزمین اصلی مورد استفاده قرار می‌گرفتند. درختان کوتاه نانتاکت می‌توانستند الوارهایی را فراهم کنند که از آنها یک قایق کوچک ساخته شود. درخت توس، اگر اصلاً وجود داشت، بسیار نادر بود، و اگر قایق‌های ساخته شده از پوست درخت توس در نانتاکت بودند، وارداتی بودند. بزرگ‌ترین ساختمان در معماری روستای وامپانواگ، خانه‌ای طویل بود که در زمستان چندین خانواده را در دره‌های سرپوشیده اسکان می‌داد. ساخت خانه‌های طویل به الوارهای ساختمانی بزرگ که برای ساخت خانه‌ها و ساختمان‌های شهری به سبک انگلیسی ضروری بودند، نیازی نداشت. جنگل‌های بسیار باستانی نانتاکت که درختان بلندی داشتند، به دلایلی که هیچ ارتباطی با استفاده اجداد وامپانواگ از جنگل نداشت، ناپدید شدند. «آیا نانتاکت تا به حال جنگلی بوده است؟» در ابتدا در مجله تاریخی نانتاکت، جلد ۱۴، شماره ۴ (آوریل ۱۹۶۷)، صفحه … منتشر شد. وامپانواگ، فرهنگ و کاربری زمین، تاریخ وامپانواگ، برنامه آموزش سرخپوستان، ناحیه آموزشی انکوریج، اکتبر ۱۹۹۳. گذرگاه قایق‌رانی وامپانواگ، سازمان رودخانه تاونتون، داکوتای شمالی - قایق‌های شاه بلوط محکم ساخته شده توسط پکوت، نوشته بیل آدامسن، ۱۰ فوریه ۲۰۰۹. | ## جمع‌بندی | پکوت‌ها مردمی از نژاد آلگونکویا بودند و بنابراین ارتباط نزدیکی با وامپانواگ‌های نانتاکت داشتند.