موضوع مقاله: جبهه آزادی‌بخش فلسطین | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جبهه آزادی‌بخش فلسطین | مقدمه: این سازمان در سال ۱۹۵۹ به دست احمد جبریل بنیان‌گذاری شد و در طول پیشینه خود عملیات‌های نظامی متعددی از جمله ربایش کشتی آکیله لائورو در سال ۱۹۸۵ انجام داده که در جریان آن غیرنظامیان کشته شدند. | ## بخش 1: جبهه آزادی‌بخش فلسطین | این سازمان از سوی چندین کشور از جمله ایالات متحده آمریکا، کانادا و ژاپن در فهرست سازمان‌های تروریستی قرار گرفته‌است. جبهه آزادی‌بخش فلسطین در انتخابات سال ۱۹۹۶ فلسطین با کسب ۰٫۱۱ درصد آرا و در انتخابات سال ۲۰۰۶ با نام «شهید ابوعباس» با کسب ۰٫۳۰ درصد آرا شرکت کرد اما موفق به کسب کرسی نشد. رهبران این سازمان در طول پیشینه‌اش عبارتند از احمد جبریل، محمد زیدان (ابوعباس)، طلعت یعقوب و رهبر کنونی آن واصل ابویوسف. پیشینه خاستگاه جبهه آزادی‌بخش فلسطین در سال ۱۹۵۹ به دست احمد جبریل بنیان‌گذاری شد و از پشتیبانی نیرومند سوریه بهره‌مند بود. در سال ۱۹۶۷ این جبهه با دو گروه دیگر شامل «قهرمانان بازگشت» (ابطال العوده) وابسته به جنبش ناسیونالیسم عربی و گروه «جوانان سال‌ها» ادغام شد و در نوامبر ۱۹۶۷ جبهه خلق برای آزادی فلسطین را تشکیل دادند. در این بافت، جبهه آزادی‌بخش فلسطین به عنوان «عروسک خیمه‌شب‌بازی سوریه» توصیف شد. جبهه خلق برای آزادی فلسطین به رهبری جورج حبش اداره می‌شد، اما در آوریل ۱۹۶۸ احمد جبریل از این گروه جدا شد و جبهه خلق برای آزادی فلسطین – فرماندهی کل را تأسیس کرد که به مواضع شدیداً طرفدار سوریه بازگشت. سرانجام، پس از آنکه جبهه خلق – فرماندهی کل در سال ۱۹۷۶ به‌دنبال سوریه وارد جنگ علیه سازمان آزادی‌بخش فلسطین در جریان جنگ داخلی لبنان شد، سازمان از هم پاشید و درگیری‌های آشکار میان جناح‌های رقیب آغاز شد. در ۲۴ آوریل ۱۹۷۷ جبهه آزادی‌بخش فلسطین نوین به رهبری محمد زیدان (ابوعباس) و طلعت یعقوب تأسیس شد. درگیری‌های پراکنده میان جبهه خلق – فرماندهی کل و جبهه آزادی‌بخش ادامه یافت و در اوت ۱۹۷۷ بمب‌گذاری در مقر جبهه آزادی‌بخش بیش از ۱۷۵ نفر از جمله ۳۷ عضو سازمان را کشت. در نوامبر ۱۹۷۷، هیلاریون کاپوچی اسقف اعظم کاتولیک یونانی اورشلیم پس از سه سال از بازداشت اسرائیل آزاد شد. وی به دلیل قاچاق سلاح برای فتح زندانی بود و همچنین برای جبهه آزادی‌بخش فلسطین تبلیغ می‌کرد. انشعاب ۱۹۸۲ در سال ۱۹۸۲، تهاجم اسرائیل به لبنان به انشعاب سازمان به سه جناح انجامید. یکی از نقاط اصلی اختلاف، رابطه با سازمان آزادی‌بخش فلسطین و فتح بود؛ برخی اعضا از عرفات پشتیبانی انتقادی می‌کردند و برخی دیگر در شورش علیه او شرکت داشتند. هر سه جناح مدعی نمایندگی سازمان اصلی بودند و نام جبهه آزادی‌بخش فلسطین را حفظ کردند: گروه به رهبری طلعت یعقوب، دبیرکل جبهه، که در درگیری میان سازمان‌ها بی‌طرف ماند و نیروهایش را در لبنان بازسازی کرد. گروه کوچک‌تری به رهبری عبدالفتاح غانم عضو کمیته مرکزی جبهه که شدیداً طرفدار سوریه بود و کنترل جنبش را در دمشق به دست گرفت. این گروه از شورش ابوموسا در فتح پشتیبانی و در حمله به سازمان آزادی‌بخش همکاری کرد و سرانجام با جناح یعقوب ادغام شد. جناح طرفدار عراق به رهبری ابوعباس که معاون دبیرکل بود و بزرگ‌ترین پایگاه هوادار را با نزدیک به ۴۰۰ فعال داشت. مقر این گروه در تونس بود اما پس از ربودن کشتی آکیله لائورو در ۱۹۸۵، ابوعباس از تونس اخراج و مقر گروه به بغداد منتقل شد. در حالی که هر جناح نام اصلی را حفظ کرد، تنها گروه ابوعباس مسئول شناخته‌شده‌ترین حملات بود و تنها همین جناح به عنوان تروریستی طبقه‌بندی شده‌است. | ## بخش 2: جبهه آزادی‌بخش فلسطین | تحولات پس از انشعاب در سال ۱۹۹۱ محافل امنیتی گمان می‌بردند که صدام حسین رئیس‌جمهور عراق هم از فتح و هم از جبهه آزادی‌بخش فلسطین پشتیبانی می‌کند. در همین دوره بغداد «مقر پنهانی سازمان آزادی‌بخش فلسطین» خوانده می‌شد و سازمان اول ماه نیز گفته می‌شد از آنجا فعالیت می‌کند. در سال ۱۹۹۳ مهم‌ترین رقبای یاسر عرفات در سازمان آزادی‌بخش فلسطین عبارت بودند از: جورج حبش (جبهه خلق، نزدیک به ۲۰۰۰ رزمنده)، نایف حواتمه (جبهه دموکراتیک، نزدیک به ۱۵۰۰ رزمنده)، احمد جبریل (جبهه خلق – فرماندهی کل، نزدیک به ۳۰۰ رزمنده) و ابوعباس (جبهه آزادی‌بخش فلسطین، نزدیک به ۵۰۰ رزمنده). با وجود این، رهبران جبهه آزادی‌بخش همچنان با سازمان آزادی‌بخش همکاری می‌کردند و ابوعباس به عنوان نماینده جبهه در کمیته اجرایی سازمان حضور داشت. پس از امضای پیمان اسلو در سال ۱۹۹۴ که جبهه آزادی‌بخش آن را رد کرد، ابوعباس از خشونت روی گرداند و حق موجودیت اسرائیل را پذیرفت. سازمان همچنان دفترهایی در سرزمین‌های فلسطینی، لبنان و عراق داشت اما کنش‌های آن کاهش یافت. در کرانه باختری و نوار غزه از پشتیبانی مردمی کمتری برخوردار بود و پایگاه اصلی‌اش در اردوگاه‌های آوارگان لبنان بود. تحولات پس از سال ۲۰۰۰ در نوامبر ۲۰۰۱ پانزده عضو یک هسته جبهه آزادی‌بخش فلسطین توسط مقامات اسرائیلی دستگیر شدند. این هسته برنامه حمله به اورشلیم، تل‌آویو و فرودگاه بن‌گوریون را داشت و پیش‌تر نیز در ربودن و قتل نوجوان اسرائیلی یوری گوشتین دست داشته بود. در جریان جنگ عراق، ابوعباس در آوریل ۲۰۰۳ توسط نیروهای ویژه آمریکا در حومه بغداد دستگیر شد. دولت فلسطین خواستار آزادی او شد و استدلال کرد که دستگیری‌اش ناقض پیمان خاورمیانه ۱۹۹۵ است که مطابق آن اقدامات پیش از پیمان صلح اسلو ۱۹۹۳ نمی‌تواند به پیگرد قضایی بینجامد. نخستین گزارش‌ها علت مرگ را طبیعی اعلام کردند، اما گروه‌های فلسطینی مختلف و بیوه او از قتل سخن گفتند. در سال ۲۰۰۸ بازوی دانشجویی جبهه آزادی‌بخش، «بلوک آزادی‌بخش دانشجویی» ، دو کرسی در انتخابات شورای دانشجویی دانشگاه قدس به دست آورد. تحولات پس از سال ۲۰۱۰ از سال ۲۰۱۴ درگیری‌های مسلحانه میان جبهه آزادی‌بخش فلسطین، فتح، حماس، سازمان ابونضال، جبهه خلق برای آزادی فلسطین، جهاد اسلامی فلسطین و جبهه آزادی‌بخش عرب به عنوان سازمان‌های رقیب تشدید شده‌است. این گروه‌ها در اردوگاه‌های آوارگان فلسطینی در لبنان بر سر نفوذ سیاسی درگیرند و این شکاف وضعیت نابسامان جمعیت غیرنظامی را بدتر کرده‌است. از سال ۲۰۱۶ جبهه آزادی‌بخش فلسطین مسئولیت هیچ حمله‌ای را بر عهده نگرفته‌است، اما همچنان حضور نظامی در اردوگاه‌های آوارگان در سوریه، لبنان و غزه حفظ کرده‌است. عملیات‌های تروریستی (۱۹۷۹–۲۰۰۵) جبهه آزادی‌بخش فلسطین چندین حمله انجام داده که در آن غیرنظامیان کشته شده‌اند. از سال ۱۹۹۷ این سازمان در فهرست سازمان‌های تروریستی خارجی ایالات متحده و از سال ۲۰۰۳ در فهرست کانادا قرار دارد. اتحادیه اروپا نیز تا سال ۲۰۰۹ این سازمان را در فهرست تروریستی خود قرار داده بود اما از ۲۰۱۰ دیگر در آن فهرست نیست. حمله به نهاریا در شب ۲۲ آوریل ۱۹۷۹ چهار عضو جبهه آزادی‌بخش فلسطین از لبنان با قایق بادی به ساحل رسیدند و به‌زور وارد ساختمان آپارتمانی شدند و گروگان‌هایی گرفتند. | ## بخش 3: جبهه آزادی‌بخش فلسطین | سمیر قنطار رزمنده ۱۷ ساله جبهه گفته می‌شود دو گروگان خود را در ساحل هنگام نزدیک شدن نیروهای امنیتی اسرائیل کشت. در سال ۲۰۰۴ تبادل زندانی با سازمان‌دهی سازمان اطلاعات فدرال آلمان صورت گرفت که طی آن ۴۳۰ فلسطینی و ۱۶ عضو حزب‌الله آزاد شدند، اما قنطار در آخرین لحظه از فهرست حذف شد. ربودن آشیل لورو در ۷ اکتبر ۱۹۸۵ هواپیماربایان جبهه آزادی‌بخش کشتی تفریحی ایتالیایی ام‌اس آشیل لورو را ربودند. هدف نخست آنها بهره‌گیری از کشتی برای ورود یواشکی به اسرائیل بود، اما خدمه هنگام تمیز کردن سلاح‌ها آنها را شناسایی کردند و آنگاه مهاجمان کنترل کشتی را به دست گرفتند. رباینده‌ها لئون کلینگهوفر، شهروند یهودی سالخورده و ویلچرنشین نیویورکی را کشتند و جسدش را با ویلچر به دریا انداختند. جنگنده‌های آمریکایی هواپیمای مصری حامل ابوعباس را وادار به فرود در پایگاه هوایی آمریکا در سیسیل کردند. مقامات ایتالیایی ابوعباس را آزاد کردند اما بعداً غیابی او را به پنج بار حبس ابد محکوم نمودند. سازمان‌های اطلاعاتی آمریکا باور داشتند که معمر قذافی رهبر لیبی پشت ربودن آشیل لورو بوده‌است، هرچند صداهایی نیز این «ارتباط لیبیایی» را بسیار تردیدآمیز می‌دانستند. حمله ساحلی نیزانیم ۱۹۹۰ در ماه مه ۱۹۹۰ جبهه آزادی‌بخش فلسطین به ساحل نیزانیم نزدیک تل‌آویو حمله کرد. عراق از این حمله برای تخریب روند مذاکرات صلح میان سازمان آزادی‌بخش و اسرائیل پشتیبانی کرده بود. ناکامی یاسر عرفات در محکوم کردن این حمله موجب شد که ایالات متحده از گفتگوی آمریکایی-فلسطینی که از ۱۹۸۸ آغاز شده بود کناره‌گیری کند. بمب‌گذاری بازار نتانیا در ماه مه ۲۰۰۲ مردی در میدان بازار نتانیا از تاکسی پیاده شد – بنا بر گزارش شاهدان عینی یونیفرم ارتش اسرائیل به تن داشت – و بمبی پر از میخ را منفجر کرد. شبکه تلویزیونی ابوظبی اعلام کرد که جبهه آزادی‌بخش فلسطین مسئولیت این حمله را بر عهده گرفته‌است. انفجار گذرگاه مرزی کارنی در ژانویه ۲۰۰۵ بمبی نزدیک به ۱۳۰ کیلوگرمی در نزدیکی پایگاه نظامی اسرائیل در نوار غزه در گذرگاه کارنی در مرز با اسرائیل منفجر شد. گردان‌های شهدای الاقصی، حماس و جبهه آزادی‌بخش فلسطین مسئولیت حمله را بر عهده گرفتند و آن را «ادامه مقاومت» خواندند. از اصول آن ایمان به رهبری طبقه کارگر در مبارزه آزادی‌بخش ملی، برپایی دولت فلسطینی بر سرزمین‌های ۱۹۶۷ با پایتختی بیت‌المقدس، حق بازگشت آوارگان، دفاع از کثرت‌گرایی و حقوق بشر و برابری جنسیتی است. جبهه آزادی‌بخش بخشی از دفتر سیاسی اقدام مشترک نیروهای انقلابی فلسطینی است که گروه‌های انقلابی فلسطینی از جمله جبهه خلق برای آزادی فلسطین، فتح و جبهه آزادی‌بخش عرب را گرد هم می‌آورد. نمادشناسی نشان جبهه آزادی‌بخش فلسطین دربرگیرنده ستاره پنج‌پر سرخ که بیانگر ریشه‌های سوسیالیستی گروه است، نقشه سبز فلسطین، تفنگ کلاشنیکف نماد مبارزه مسلحانه و هلال سیاه است. | ## جمع‌بندی | عملکرد انتخاباتی شورای قانون‌گذاری انتخابات آرا درصد کرسی‌ها تغییر جایگاه ۱۹۹۶ ۳٬۹۱۹ ۰٫۱۱ ۰ از ۸۸ جدید دوازدهم ۲۰۰۶ ۳٬۰۱۱ ۰٫۳۰ ۰ از ۱۳۲ — — در انتخابات ۲۰۰۶ این سازمان با نام «شهید ابوعباس» شرکت کرد اما موفق به کسب کرسی نشد.