موضوع مقاله: آمی آیالون | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آمی آیالون | مقدمه: آمیچای «آمی» آیالون (، زاده ۲۷ ژوئن ۱۹۴۵) یک سیاستمدار اسرائیلی و عضو سابق کنست در حزب کار اسرائیل بوده است. | ## بخش 1: آمی آیالون | او پیش از این رئیس شاباک، سرویس مخفی اسرائیل و فرمانده کل نیروی دریایی اسرائیل بود. او در انتخابات رهبری حزب کارگر در ژوئن ۲۰۰۷ پس از ایهود باراک در مقام دوم قرار گرفت و در سپتامبر ۲۰۰۷ به عنوان وزیر سیار منصوب شد. آیالون در سال ۱۹۶۳ برای یگان تکاوری نیروی دریایی شایتت ۱۳ نام‌نویسی کرد و داوطلب این کار شد. در سال ۱۹۶۹، او در عملیات Bulmus 6 - حمله به جزیره سبز در مصر - (به‌طور مشترک با یگان سایرت متکل) شرکت کرد. او در حین این عملیات یک نارنجک را به یکی از مواضع رادار پرتاب کرد و با این اقدام سایر سربازان را از یک خطر جدی نجات داد. هنگام بالا رفتن از یک تپه، تیری کمانه کرد و به پیشانی او اصابت کرد، اما به درگیری ادامه داد. او به موضعی حمله کرد که از آنجا مورد تیراندازی قرار گرفته بود و در نتیجه مجروح شد ولی دو سرباز مصری را کشت و آن موضع را تصرف کرد. پس از آن او به همراه یک سرباز دیگر به مبارزه ادامه داد و توانست کنترل حداقل دو موقعیت کلیدی دیگر را در جزیره به دست گیرد. هنگام تلاش برای تصاحب موقعیت سوم، با نارنجک از ناحیه پا مجروح شد و باز هم به مبارزه ادامه داد، اما نارنجک دیگری از ناحیه گردن و بازو او را مجروح کرد. با این حال، او به تیراندازی ادامه داد، تنها زمانی که جزیره تحت کنترل کامل درآمد، جراحات خود را گزارش کرد و توانست خود را به داخل قایق نجات برساند و در آنجا مورفین به خود تزریق کرد. برای این اقدامات، آیالون مدال شجاعت، بالاترین نشان اسرائیل را دریافت کرد.BaMachane, 20-July-2007 در سال ۱۹۷۹، آیالون به فرماندهی شایتت ۱۳ منصوب شد و به دلیل انجام لیست بلندبالایی از عملیاتهای بدون تلفات، باز هم جوایزی دریافت کرد. | ## بخش 2: آمی آیالون | فعالیت‌های صلح آمیز در ۲۵ ژوئن ۲۰۰۳، آیالون به همراه پروفسور فلسطینی سری نسیبه، یک طرح صلح آمیز به نام «صدای مردم» را به راه انداخت. هدف این طرح ابتکاری، جمع‌آوری هر چه بیشتر امضاهای اسرائیلی‌ها و فلسطینی‌ها برای پیاده کردن طرحی بود که به عنوان راه حلی برای صلح بین دو کشور اسرائیل و فلسطین بدون حق بازگشت برای آوارگان فلسطینی تهیه شده بود. در ۱۴ نوامبر ۲۰۰۳، آمی آیالون به همراه سه رئیس سابق آژانس امنیت اسرائیل (ISA), آبراهام شالوم، یاکوف پری و کارمی گیلون با روزنامه یدیعوت اخرونوت (یکی از روزنامه‌های برجسته اسراییل) بر اساس مقاله‌ای که توسط خود آمی آیالون و سری نسیبه تهیه شده بود، مصاحبه کردند. در این مصاحبه، روسای سابق امنیت نسبت به یک «فاجعه» قریب‌الوقوع برای اسرائیل هشدار دادند و از مردم خواستند که سندی که اصول توافق بین دو دولت اسرائیل و فلسطین را مشخص می‌کند را حمایت کنند. زبان صریح و اظهارات نگران کننده و به ویژه قابل توجه سران ISA که مرکز مهم غیرسیاسی اطلاعات اسرائیل و سازمانی مسئول جمع‌آوری اطلاعات و جلوگیری از حملات تروریستی بود - از جمله با پیش کشیده شدن بحثهای جنجالی مانند قتل‌های هدفمند و اقدامات پیشگیرانه و غیره، موضوع را به انحراف کشاند. او همچنین ایده‌هایی مانند کمپ صلح اسرائیل را رد می‌کند چون باور دارد این نوع اقدامات خصومت عوام با مردم اسرائیل و به‌ویژه با شهرک نشینان اسراییلی را زیاد می‌کند. آیالون وقتی گفت که فقط آریل شارون و لیکود می‌توانند صلح پایداری را به ارمغان بیاورند، توانست خشم بسیاری از فعالان چپ‌گرای اسراییل را برانگیزاند. آیالون در تظاهرات «ماته هاروف» در حمایت از خروج از نوار غزه شرکت کرد و سخنرانی بسیار انتقادی علیه اردوگاه صلح اسرائیل ایراد کرد. او گفت: ما که در اینجا اعتراض می‌کنیم، موفق نشدیم که موافقت اکثریت مردم را بدست بیاوریم. آنها اینجا نیستند زیرا ما نتوانستیم در قلب این اکثریت واقعی جا بیفتیم [عبری: להתנחל בלבות، در اصل این عبارتی است که توسط شهرک نشینان ابداع شده بود]، اکثریتی که تفاوت را ایجاد می‌کند. ما تنها زمانی موفق می‌شویم که غم و اندوه اخراج شدگان بر فریاد شادی‌آور اخراج کنندگان غلبه کند. | ## بخش 3: آمی آیالون | اکثریت در خانه می‌نشینند و ساکت هستند، اگرچه مانند ما می‌خواهند از غزه خارج شوند. اکثریت اهمیتی نمی‌دهد و برایشان مهم نیست که کدام شخص برای پایان دادن به مناقشه [اسرائیل-فلسطین] توافقنامه را امضا می‌کند. برای خروج از غزه، اکثریت مردم نباید ساکت باشند.הפגנת ה-150 אלף: פרץ הלהיב, איילון מתח ביקורת Ynet, 16 May 2004 فعالیت سیاسی در سال ۲۰۰۶، آیالون از میان نامزدهای حزب کارگر اسرائیل برای جایگاه کنست انتخاب شد، اما زمانی که حزب کارگر وارد ائتلاف با کادیما شد، در کابینه به او سمتی داده نشد. در اواخر ماه می ۲۰۰۷، آیالون یکی از دو نامزد رهبری حزب کارگر در انتخابات مقدماتی حزب بود. با این حال، آیالون در دور اول رأی‌گیری در ۲۸ می ۲۰۰۷ با ۳۰٫۶ درصد در مقابل باراک با ۳۵٫۶ درصد، دوم شد و امیر پرتز در رتبه سوم قرار گرفت. در حالی که نه آیالون و نه باراک حد نصاب ۴۰ درصد آرا را کسب نکرده بودند، دو نفرشان در دور دوم در ۱۲ ژوئن ۲۰۰۷ با یکدیگر روبرو شدند که باراک با کسب ۵۱٫۳ درصد آرا پیروز شد. در سپتامبر ۲۰۰۷، آیالون به عنوان وزیر سیار در کابینه اسرائیل منصوب شد و بعدها به عضویت هیئت وزرای امنیت درآمد. در مصاحبه‌ای با چارلی رز، آیالون موافقت کرد که «اشغال احتمالی» و فقدان یک «توافق دو دولتی» می‌تواند منجر به «نوعی … آپارتاید» شود و گفت: «کاملاً درست است. من فکر می‌کنم که ما مستقیماً به سمت این سرنوشت می‌رویم.» در سال ۲۰۱۲، آیالون در یک فیلم مستند به نام دروازه‌بانان به کارگردانی درور موره حضور یافت و در مورد رویدادهای اصلی دوران تصدی خود در شین بت صحبت کرد. | ## جمع‌بندی | مادرش که در کلوژ-نپوکا، ترانسیلوانی رومانی به دنیا آمده بود، به عنوان یک دختر جوان برای تحصیل به اورشلیم آمد.