موضوع مقاله: پروتئین ۱ مرتبط با مقاومت چنددارویی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پروتئین ۱ مرتبط با مقاومت چنددارویی | مقدمه: پروتئین ۱ مرتبط با مقاومت چنددارویی پروتئینی است که در انسان توسط ژن ABCC1 کدگذاری می‌شود. | ## بخش 1: پروتئین ۱ مرتبط با مقاومت چنددارویی | عملکرد پروتئین کدگذاری شده توسط این ژن، عضوی از ابرخانواده ناقل‌های کاستِ متصل‌شونده به آت‌پ است. پروتئین‌های این خانواده، مولکول‌های گوناگونی را از عرض غشاهای درون‌سلولی و برون‌سلولی جابه‌جا می‌کنند. این پروتئین به عنوان یک ناقل آنیون آلی چنداختصاصی عمل می‌کند و سوبستراهای آن شامل گلوتاتیون اکسیدشده، لکوترین‌های سیستئینیل و آفلاتوکسین بی۱ فعال‌شده است. این پروتئین همچنین گلوکورونیدها و مشتقات سولفاته هورمون‌های استروئیدی و نمک‌های صفراوی را منتقل می‌کند. پیرایش جایگزین از طریق حذف اگزون منجر به ایجاد چندین واریانت پیرایشی می‌شود، اما چارچوب خوانش باز اصلی در تمام اشکال حفظ می‌گردد. اهمیت بالینی تأثیر پلی‌مورفیسم‌ها ثابت شده است که برخی پلی‌مورفیسم‌ها در ژن اِی‌بی‌سی‌سی۱ (ABCC1) با افزایش استعداد ابتلا به انواع خاصی از سرطان مرتبط هستند. نشان داده شده است که پلی‌مورفیسم جی۲۱۶۸ای و پلی‌مورفیسم‌های موجود در ناحیه 3'-UTR این ژن، با افزایش استعداد ابتلا به سرطان ریه، به ویژه در جمعیت‌های چینی، ارتباط دارند. حاملان پلی‌مورفیسم جی۲۱۶۸ای با نرخی نزدیک به چهار برابر بیشتر از افرادی که این جهش ژنی را ندارند، به سرطان ریه مبتلا می‌شوند. | ## بخش 2: پروتئین ۱ مرتبط با مقاومت چنددارویی | همچنین پلی‌مورفیسم‌های درون ژن اِی‌بی‌سی‌سی۱ تمایل دارند تأثیر قابل‌توجهی بر شدت بیماری داشته باشند. نمونه‌هایی از این بیماری‌ها شامل فیبروز سیستیک و بیماری بیماری مزمن انسدادی ریه است. در رابطه با فیبروز سیستیک، افرادی با پلی‌مورفیسم جی-۲۶۰سی در ناحیه 5'-UTR ژن اِی‌بی‌سی‌سی۱، تمایل به داشتن مورد بسیار شدیدتری از فیبروز سیستیک نسبت به افراد دارای ژن وحشی داشتند. افراد مبتلا به اختلال انسدادی مزمن ریوی تحت تأثیر دو پلی‌مورفیسم در ژن اِی‌بی‌سی‌سی۱ قرار گرفتند. اگر فردی دارای پلی‌مورفیسم تی۸۶۶ای در ناحیه 3'-UTR بود، عموماً مورد کم‌شدت‌تری از بیماری انسدادی مزمن ریوی داشت که با التهاب کمتر در مجاری هوایی مشخص می‌شد. از سوی دیگر، فردی با پلی‌مورفیسم جی۳۳۶۱ای در ناحیه 3'-UTR، عموماً مورد شدیدتری از بیماری انسدادی مزمن ریوی داشت که با مقدار بیشتری از التهاب در مجاری هوایی همراه بود. بیماری آلزایمر پروتئین کاستِ متصل‌شونده به آت‌پ (اِی‌بی‌سی‌سی۱) در دهه گذشته به دلیل ارتباط احتمالی‌اش با بیماری آلزایمر مورد توجه قرار گرفته است. یکی از نشانه‌های بارزتر بیماری آلزایمر، تجمع پروتئین‌های بتا-آمیلوئید در مغز است. | ## بخش 3: پروتئین ۱ مرتبط با مقاومت چنددارویی | با تجمع این پروتئین‌ها، آن‌ها شروع به تشکیل پلاک‌هایی می‌کنند که در سیگنال‌دهی بین سلول‌های سیستم عصبی موجود در مغز اختلال ایجاد می‌کنند. به دلیل حضور آن در شبکه کوروئید و سد خونی-مغزی و توانایی‌اش در انتقال انواع متعددی از مولکول‌ها به خارج از سلول‌ها، اِی‌بی‌سی‌سی۱ نقطه تمرکز بسیاری از مطالعات بیماری آلزایمر بوده است. نشان داده شده است که این پروتئین ناقل در صورت فعال شدن، تجمع بتا-آمیلوئید را تا نزدیک به ۸۰ درصد کاهش می‌دهد؛ امری که محققان را به بررسی بیشتر در مورد استفاده از آن در درمان‌های آینده آلزایمر و سایر اختلالات عصبی سوق داده است. نقش در سرطان اِی‌بی‌سی‌سی۱ به دلیل توانایی‌اش در انتقال بسیاری از داروهای شیمی‌درمانی به خارج از سلول‌ها، در مقاومت چنددارویی سلول‌های تومور سرطانی نقش ایفا می‌کند. پروتئین ناقل اِی‌بی‌سی‌سی۱ به ویژه در نوروبلاستوما و سلول‌های سرطانی موجود در ریه، پستان و پروستات شایع است. در کارسینوم ریه سلول غیر کوچک و کارسینوم ریه سلول کوچک، بیان بالاتر اِی‌بی‌سی‌سی۱ نشان‌دهنده کاهش پاسخ به داروهای شیمی‌درمانی و نرخ بقای پایین‌تر بود. نتایج مشابهی در مراحل اولیه سرطان پستان یافت شد که در آن، افزایش بیان ژن ناقل با زمان کوتاه‌تر تا وقوع عود بیماری و نرخ بقای پایین‌تر همبستگی داشت. | ## جمع‌بندی | در سرطان پروستات، مشاهده شد که بیان اِی‌بی‌سی‌سی۱ با مرحله بیماری افزایش می‌یابد و همزمان اجازه مقاومت در برابر داروهای شیمی‌درمانی را می‌دهد.