موضوع مقاله: توبا (شراب نخل بستنی) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # توبا (شراب نخل بستنی) | مقدمه: توبا یک شراب نخل سنتی فیلیپینی است که از شیره تخمیر شده طبیعی گونه‌های مختلف درختان نخل تهیه می‌شود. | ## بخش 1: توبا (شراب نخل بستنی) | در طول دوره استعمار اسپانیا، توبا از طریق کشتی‌های مانیل به گوام، جزایر ماریانا و مکزیک معرفی شد. این شراب همچنان در مکزیک، به ویژه در ایالت‌های کولیما، خالیسکو، میچوآکان، نایاریت و گررو، محبوب است. توبا همچنین در اواسط قرن نوزدهم توسط کارگران مهاجر فیلیپینی در صنعت مروارید به جزایر تنگه تورس استرالیا معرفی شد. این نوشیدنی به‌طور گسترده برای تفریح مصرف می‌شد و همچنین در مراسم مذهبی آنیمیستی که توسط بابایلان و دیگر شمن‌ها انجام می‌شد، اهمیت آیینی داشت. مصرف زیاد توبا و سایر نوشیدنی‌های الکلی در فیلیپین توسط استعمارگران اولیه اسپانیایی گزارش شده است. نوشیدن دسته جمعی (اینومان یا تاگایان به زبان‌های تاگالوگ و ویسایایی) جنبه مهمی از تعامل فرهنگی فیلیپینی‌ها بوده و هست. در طول تاگایان، یک نفر (معمولاً صاحب نوشیدنی) نقش تانگرو را بازی می‌کند که یک فنجان را با یک وعده الکل (تاگای) پر می‌کند. سپس یکی از اعضای گروه از فنجان می‌نوشد و آن را برای پر کردن مجدد به تانگرو می‌دهد. تانگرو دوباره فنجان را پر می‌کند و آن را به فرد دیگری می‌دهد و این کار تا زمانی که همه نوشیدنی خود را نوشیده باشند، ادامه می‌یابد. آیین و اصطلاحات تاگایان در کتاب بوکابولاریا تاگالوگ (۱۶۳۰) توسط فری میگل روئیز ثبت شده است و این شیوه‌های نوشیدن اجتماعی امروزه تا حد زیادی بدون تغییر باقی مانده‌اند. | ## بخش 2: توبا (شراب نخل بستنی) | تاگایان همچنین با رسم باستانی فیلیپینی ساندوگو (فشردگی خون) مرتبط است، زیرا هر دو با نوشیدن از یک ظرف، رفاقت و پیوندهای اجتماعی را بین شرکت‌کنندگان تقویت می‌کنند. توبا اولین بار توسط آنتونیو پیگافتا از سفر اکتشافی ماژلان (حدود ۱۵۲۱) در اسناد اروپایی ثبت شد، که آن را اوراکا نامید و به اشتباه فرض کرد که تقطیر شده است. توبا می‌توانست با استفاده از نوع خاصی از تقطیر، به مشروب نخل تبدیل شود که به عنوان لامبانوگ (عرق نخل) و لاکسوی (نیپا) شناخته می‌شود. از حدود سال ۱۵۶۹، لامبانوگ (به عنوان vino de coco) از طریق کشتی‌های مانیل به نوئوا گالیسیا (که اکنون کولیما، خالیسکو و نایاریت نامیده می‌شود) در مکزیک مدرن توسط مهاجران فیلیپینی که مزارع نارگیل را تأسیس کردند، معرفی شد. این نوشیدنی به سرعت در منطقه محبوب شد و با فروش مشروبات الکلی وارداتی از اسپانیا رقابت کرد. این امر باعث شد مقامات استعماری و مخاطبان سلطنتی در اسپانیا تولید شراب کوکو را ممنوع کرده و دستور تخریب مزارع نارگیل را صادر کنند. در اواسط دهه ۱۷۰۰، تولید وینو د کوکو در مکزیک متوقف شد (اگرچه انواع غیرالکلی توبا همچنان ادامه داشت). ممنوعیت وینو د کوکو و فناوری‌های تقطیر معرفی شده از فیلیپین منجر به توسعه مسکال و تکیلا توسط مردم بومی مکزیک شد. تغییرات منطقه‌ای باهال باهال نوعی توبا است که به‌طور مشخص به رنگ نارنجی تا قهوه‌ای است زیرا عصاره (باروک) از پوست خشک شده (مارکا تونگوگ یا تانگال) گونه‌های خاصی از حرا (سریوپس) به آن اضافه شده است. در مناطق ویزایان ویسایاس و میندانائو گسترده است و در میان نام‌های دیگر با نام‌های کینوتر، کوتر یا دوبادو نیز شناخته می‌شود. | ## بخش 3: توبا (شراب نخل بستنی) | توحک توهاک نوعی توبا است که از شیره نخل کائونگ (نخل سیاه‌رشته) که در زبان محلی با نام‌های کائونگ یا کابونگرو شناخته می‌شود، تهیه می‌شود. با این حال، گاهی ممکن است عصاره‌هایی از پوست درختی به نام لامود برای کمک به تخمیر و جلوگیری از ترش شدن شیره به آن اضافه شود. همچنین در آگوسان دل نورته با نام‌های هیدی‌کوپ یا هیدی‌آپ و در آگوسان دل سور با نام سان شناخته می‌شود. معرفی اولیه آنها معمولاً به دستیاران فیلیپینی مبلغ مذهبی اسپانیایی دیگو لوئیس د سن ویتورس در سال ۱۶۶۸ نسبت داده می‌شود. توبا به سرعت به بخشی جدایی‌ناپذیر از فرهنگ این جزایر تبدیل شد، جایی که قبلاً هیچ نوشیدنی الکلی بومی وجود نداشت. مردم چامورو دو مشتق از توبا تهیه کردند: آگوآجنته (همچنین آگوآینت یا آگی، از اسپانیایی آگواردینت)، یک مشروب تقطیری شبیه به لامبانوگ فیلیپینی؛ و آلمیباد، یک شربت شیرین ساخته شده از شیره نارگیل جوشانده که در تهیه آب نبات و کیک برنجی (پوتو) استفاده می‌شد. خود توبا یا به صورت تازه (غیرالکلی) یا تخمیر شده مصرف می‌شد؛ اولی برای زنان و کودکان و دومی برای مردان محبوب بود. اندکی پس از تصاحب گوام توسط ایالات متحده از اسپانیا در سال ۱۸۹۹، دولت آمریکا تولید و فروش توبا را ممنوع کرد. این ممنوعیت برای ۴۰ سال بعدی پابرجا ماند و توبا فقط به انواع غیرالکلی و با الکل ملایم محدود شد. | ## جمع‌بندی | در سال ۱۹۳۹، کمی قبل از شروع جنگ جهانی دوم، مالیات‌هایی نیز بر نخل‌های نارگیل تولیدکننده توبا وضع شد که این صنعت را بیش از پیش فلج کرد.