موضوع مقاله: آتش‌بس ترویزو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آتش‌بس ترویزو | مقدمه: آتش‌بس ترویزو، آتش‌بس امضا شده در ۱۶ ژانویه ۱۸۰۱ در ترویزو، ایتالیا، بین ژنرال فرانسوی گیوم برون و اتریشی‌ها در طول جنگ ائتلاف دوم بود. | ## بخش 1: آتش‌بس ترویزو | برون ژنرال اتریشی هاینریش فون بلگارد را در نبرد پوتزولو در ۲۵ دسامبر ۱۸۰۰ شکست داده و ژنرال‌های جوزف فیلیپ ووکاسوویج و یوهان لودویگ الکسیوس فون لودون را از چندین موضع دفاعی در کوهستان بیرون رانده بود. بلگارد به ترویزو عقب‌نشینی کرد و برای دفاع از خود آماده شد، اما با آتش‌بس موافقت کرد. طبق شرایط، اتریشی‌ها بسیاری از شهرها را در شمال ایتالیا واگذار کردند، اما مانتوا را حفظ کردند. ناپلئون این شهر را که در فاصله قابل توجهی از یک نیروی فرانسوی قرار داشت، می‌خواست و در نتیجه از برون که قول داده بود مانتوا بخشی از هرگونه توافق آتش‌بس باشد، ناراضی بود. با این حال، پس از پیروزی‌های فرانسه در توسکانی و آلمان، فرانسوی‌ها توانستند به عنوان بخشی از پیمان لونویل در ۹ فوریه ۱۸۰۱، در مورد واگذاری مانتوا مذاکره کنند. ژنرال فرانسوی، گیوم برون، در نبرد پوتزولو در روز کریسمس ۱۸۰۰، پیروزی سختی بر اتریشی‌ها، به فرماندهی ژنرال هاینریش فون بلگارد، به دست آورد. ژنرال گیوم برون توانست بدون مقاومت از رود آدیجه عبور کند، زیرا ژنرال اتریشی، بلگارده، عقب‌نشینی کرده بود. هدف بلگارده این بود که به نیروهای ژوزف فیلیپ ووکاسوویچ و یوهان لودویگ الکسیوس فون لودون بپیوندد—دو فرمانده‌ای که با ۲۰ هزار سرباز در حال حرکت به‌سوی دشت باسانو در امتداد رود برنتا بودند. بلگارده نیروهای خود را در کالدیرو مستقر کرد تا زمان لازم برای گردهمایی نیروهای ووکاسوویچ و لودون را فراهم کند. اما این موضع‌گیری دفاعی نیز دوام نیاورد؛ زیرا برون با حمله‌ای مؤثر، بلگارده را از موقعیتش در کالدیرو بیرون راند. این پیشروی، بخشی از فشار مستمر فرانسه بر ارتش اتریش در اواخر سال ۱۸۰۰ بود و نشان‌دهندهٔ توانایی فرماندهان فرانسوی در بهره‌برداری از ضعف‌های تاکتیکی دشمن و حفظ ابتکار عمل در جبههٔ ایتالیا محسوب می‌شد. نیروهای فرانسوی تحت فرماندهی بون-آدریان ژونو دو مونسه، ژنرال اتریشی لودون را تعقیب کردند و او را از مواضع متوالی در آلتا، سن مارکو و رووره‌دو عقب راندند تا اینکه لودون در لا پیِترا به دام افتاد. این انزوا نتیجهٔ تصرف شهر ترنت توسط ژنرال فرانسوی ژاک مک‌دونالد با نیرویی ۹ هزار نفره بود که ووکاسوویچ را شکست داده بود. تنها مسیر عقب‌نشینی لودون، راهی کوهستانی به سوی لِویکو بود که تنها یک نفر در هر لحظه می‌توانست از آن عبور کند. | ## بخش 2: آتش‌بس ترویزو | مونسه، که در موقعیتی برتر قرار داشت و می‌توانست به‌سرعت توسط مک‌دونالد تقویت شود، تهدیدی جدی برای لودون محسوب می‌شد. در این شرایط، لودون با ارسال فرستاده‌ای به مونسه، به‌دروغ ادعا کرد که بلگارده با ژنرال برون توافق آتش‌بس کرده است. مونسه بدون آن‌که به فریب شک کند، اجازه داد لودون از مسیر کوهستانی به لِویکو عقب‌نشینی کند. در مقابل، لودون به مونسه اجازه داد بدون مقاومت، کنترل گذرگاه منتهی به ترنت را در اختیار بگیرد—بی‌آن‌که مونسه بداند ترنت پیش‌تر توسط مک‌دونالد تصرف شده بود. این رخداد نمونه‌ای از پیچیدگی‌های جنگ‌های ناپلئونی است، جایی که اطلاعات نادرست، تصمیمات تاکتیکی، و تعاملات انسانی نقش تعیین‌کننده‌ای در سرنوشت عملیات‌ها ایفا می‌کردند. در آلمان، پیروزی فرانسه در نبرد هوهن‌لیندن در ۳ دسامبر و متعاقباً تصرف استیر، نیروهای ژان ویکتور ماری مورو را تنها پیش روی خود باقی گذاشت. در ۱۸ دسامبر، یوهان آمادئوس فون توگوت، وزیر امور خارجه هابسبورگ، دستورالعمل‌های جدیدی را برای سفیر خود در پاریس، فیلیپ فون کوبنزل، تدوین کرد.L. به کوبنزل دستور داد تا برای دستیابی به آتش‌بس، به دنبال یک توافق اولیه صلح باشد. زمانی که دستورالعمل‌های هجدهم در ۲۶ دسامبر به کوبنزل رسید، آتش‌بس استیر روز قبل امضا شده بود. نبرد در ایتالیا ادامه یافت در حالی که کوبنزل در پاریس و ژنرال‌های حاضر در میدان هر کدام به دنبال آتش‌بس بودند. توافق‌نامه بلگارد با عقب‌نشینی زیردستان خود منزوی شد و ۳۵۰۰۰ نفر از نیروهایش از ۴۵۰۰۰ نفر تحت فرماندهی برون کمتر بودند. او به نقطه‌ای در مقابل ترویزو عقب‌نشینی کرد و شروع به آماده‌سازی یک موقعیت دفاعی کرد. در ۲۳ دی ۱۱۷۸ (۱۳ ژانویه ۱۸۰۱)، ژنرال گیوم برون به ناپلئون قول داده بود که هیچ آتش‌بسی را با اتریش امضا نکند مگر آن‌که شهر مانتوا—هدف کلیدی ناپلئون—به فرانسه واگذار شود. با این حال، شرایط دشوار ارتش فرانسه، از جمله عبورهای طاقت‌فرسا از کوهستان، تلفات جنگی، و پراکندگی نیروها برای محاصرهٔ شهرهای پشت جبهه، موجب شد برون برخلاف وعده‌اش، پیمانی را بپذیرد که مانتوا را شامل نمی‌شد. | ## بخش 3: آتش‌بس ترویزو | برون نگران بود که در صورت ادامهٔ درگیری، ارتش اتریش با نیروهای تازه‌نفس از تیرول تقویت شود و با سواره‌نظام جدید، حمله‌ای گسترده در دشت‌های باز اطراف ترویزو ترتیب دهد. در نتیجه، آتش‌بس ترویزو امضا شد که شهرهای پشکیرا، ورونا، لِنیانو، آنکونا و فرارا را به فرانسه واگذار کرد. با این حال، مانتوا در کنترل اتریش باقی ماند—شهری که امپراتور فرانسیس دوم آن را «سنگر امپراتوری» می‌نامید. طبق مفاد آتش‌بس، محاصرهٔ مانتوا توسط فرانسه ادامه یافت، اما شهر اجازه داشت هر بار به‌مدت ده روز ذخایر دریافت کند. این توافق، اگرچه دستاوردهایی برای فرانسه داشت، اما از نظر ناپلئون ناکافی بود و نشان‌دهندهٔ پیچیدگی‌های دیپلماتیک و نظامی در پایان جنگ‌های ائتلاف دوم بود. برون با این تصمیم، سعی کرد از یک درگیری گسترده‌تر جلوگیری کند، هرچند که در برابر خواستهٔ صریح ناپلئون عقب‌نشینی کرده بود. پیامدها کوبنزل از آتش‌بس ترویزو مطلع نشده بود، اما حوالی ظهر ۲۵ ژانویه، او جلسه طولانی مذاکرات را برای تمدید آتش‌بس استیر، که قرار بود روز بعد منقضی شود، و همچنین برای ایجاد آتش‌بس برای ایتالیا آغاز کرد. doi:10.2307/3678081 این توافق‌نامه این احتمال را در نظر گرفت که فرماندهان در ایتالیا قبلاً آتش‌بس را امضا کرده باشند و به چنین توافقی با یک استثنا اولویت داد: در صورتی که ژنرال‌های کل ارتش‌های مربوطه در ایتالیا قبل از اطلاع از این توافق، توافق آتش‌بس منعقد کرده باشند، تنها توافقی که توسط ژنرال‌های مذکور منعقد شده باشد، اجرا خواهد شد، با این فرض که تخلیه پنج مکان مندرج در ماده ۱ در همه موارد انجام خواهد شد. پنج قلعه‌ای که باید تسلیم می‌شدند عبارت بودند از مانتوا، پشیرا، لگنانو، فرارا و آنکونا. این خواستهٔ دیرینهٔ کنسول اول ناپلئون بناپارت بود که تا آخرین لحظه توسط کوبنزل رد شد. با توجه به اخبار ترویزو، واگذاری مانتوا یک «اشتباه جبران‌ناپذیر» ناشی از ارتباطات ضعیف هابسبورگ بود. کشور دوم با مداخله تزار روسیه طرفدار فرانسه از اشغال نجات یافت، اما در آتش‌بس بعدی فولگانو مجبور به خروج از ائتلاف و بستن بنادر خود به روی کشتی‌های بریتانیایی شد؛ بنابراین اتریش منزوی شد و تحت فشار زیادی در ۹ فوریه ۱۸۰۱ پیمان لونویل را با فرانسه منعقد کرد این شامل واگذاری مانتوا به فرانسه و خروج اتریش از جنگ ائتلاف دوم بود. این امر باعث شد بریتانیایی‌ها به تنهایی جنگ را ادامه دهند تا اینکه خودشان در پیمان آمین در سال ۱۸۰۲ صلح را به پایان رساندند. | ## جمع‌بندی | نیروهای مورات در زمان انعقاد آتش‌بس تقریباً در فاصله قابل توجهی از مانتوا قرار داشتند.