موضوع مقاله: روان‌نژندی رزمی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # روان‌نژندی رزمی | مقدمه: روان‌نژندی رزمی (به انگلیسی: ؛ به اختصار CSR) یا واکنش استرس رزمی یک آشفتگی رفتاری حاد است که به‌طور مستقیم از آسیب روانی ناشی از جنگ پدید می‌آید. | ## بخش 1: روان‌نژندی رزمی | این وضعیت با نام‌های «خستگی رزمی»، «خستگی جنگی» و «فرسودگی عملیاتی» نیز شناخته می‌شود و همپوشانی‌هایی با تشخیص واکنش استرس حاد در روان‌پزشکی غیرنظامی دارد. روان‌نژندی رزمی از نظر پیشینه با موج‌گرفتگی پیوند دارد و گاه پیش‌درآمد اختلال استرس پس‌از سانحه است. روان‌نژندی رزمی واکنشی حاد و معمولاً کوتاه‌مدت است که دامنه‌ای از رفتارها را دربرمی‌گیرد و کارآمدی رزمی جنگ‌جو را کاهش می‌دهد. شایع‌ترین نشانه‌های آن خستگی، کندی زمان واکنش، بی‌تصمیمی، گسستگی از محیط پیرامون و ناتوانی در اولویت‌بندی است. این وضعیت را نباید با اختلال استرس حاد یا اختلال استرس پس‌از سانحه یا دیگر اختلال‌های درازمدت مرتبط با استرس رزمی اشتباه گرفت، هرچند هر یک از آن‌ها ممکن است در آغاز به شکل روان‌نژندی رزمی آغاز شود. در جنگ جهانی اول این وضعیت با عنوان «موج‌گرفتگی» شناخته شد و در جنگ جهانی دوم با عنوان «خستگی رزمی» رواج یافت. پس از جنگ ویتنام برای نخستین‌بار پیامدهای روانی بلندمدت نیز ثبت شد و از ۱۹۸۰ تشخیص اختلال استرس پس‌از سانحه به‌رسمیت شناخته گردید. نشانه‌ها و علائم نشانه‌های مرتبط با خستگی نشانه‌های روان‌نژندی رزمی با نشانه‌های ضربه روانی همخوانی دارد که با اختلال استرس پس‌از سانحه نیز پیوند نزدیکی دارد. شایع‌ترین واکنش‌های استرسی عبارت‌اند از: کندی زمان واکنش کندی اندیشه دشواری در اولویت‌بندی کارها دشواری در آغاز کارهای روزمره اشتغال ذهنی با مسائل فرعی و کارهای آشنا بی‌تصمیمی و نبود تمرکز از دست رفتن ابتکار عمل همراه با خستگی فرسودگی برانگیختگی دستگاه عصبی خودمختار نشانه‌های مرتبط با فعال‌شدن دستگاه عصبی خودمختار عبارت‌اند از: سردرد درد پشت ناتوانی در آرامش لرزش و ترمور تعریق تهوع و استفراغ بی‌اشتهایی ناراحتی شکمی افزایش دفعات ادرار کردن بی‌اختیاری ادرار تپش قلب هیپرونتیلاسیون گیجی بی‌خوابی کابوس خواب بی‌آرام خواب بیش‌ازحد واکنش بیش‌ازحد به صداهای ناگهانی گوش‌به‌زنگی بیش‌ازحد احساس تشدیدشده تهدید اضطراب تحریک‌پذیری افسردگی (حالت) سوءمصرف مواد از دست رفتن سازگاری اقدام به خودکشی رفتار مخرب بی‌اعتمادی به دیگران سردرگمی احساس شدید از دست دادن کنترل نسبت تلفات استرسی به تلفات رزمی نسبت تلفات ناشی از استرس به تلفات رزمی بسته به شدت جنگ متغیر است. در نبردهای شدید این نسبت می‌تواند به ۱ به ۱ برسد و در درگیری‌های کم‌شدت به ۱ به ۱۰ یا کمتر کاهش یابد. جنگ نوین با اصول عملیات پیوسته، انتظار افزایش تلفات استرسی رزمی را به همراه دارد. نرخ تلفات استرسی ارتش اروپایی در جنگ جهانی دوم معادل ۱ از هر ۱۰ نفر (۱۰۱ در ۱۰۰۰) در سال بود که به دلیل نرخ‌های پایین در سال‌های پایانی جنگ، کمتر از میانگین واقعی نشان داده شده‌است. پیشینه ریشه‌های باستانی بر پایه لوح‌های میخی یافت‌شده از بین‌النهرین که به حدود ۳۰۰۰ سال پیش از میلاد بازمی‌گردند، نشانه‌هایی از آسیب‌های روانی جنگی شرح داده شده‌است و جنگ‌جویان آسیب‌دیده را ارواح نفرین‌شده می‌دانستند. هرودوت نیز از جنگ‌جویی آتنی گزارش می‌دهد که پس از شاهد بودن نبرد ماراتن در ۴۹۰ پیش از میلاد نابینا شد. جنگ جهانی اول در جنگ جهانی اول «موج‌گرفتگی» بیماری روان‌پزشکی ناشی از آسیب اعصاب در میدان نبرد تلقی می‌شد. ماهیت جنگ خندق‌ها به گونه‌ای بود که نزدیک به ۱۰ درصد سربازان جنگ‌جو کشته می‌شدند (در مقایسه با ۴٫۵ درصد در جنگ جهانی دوم) و نسبت کل تلفات (کشته و زخمی) نزدیک به ۵۷ درصد بود. بالا بودن نسبت کهنه‌سربازان جنگ جهانی اول در جمعیت اروپا سبب شد نشانه‌های این وضعیت در فرهنگ عمومی شایع شود. در ۱۹۱۵ به ارتش بریتانیا در فرانسه دستور داده شد که اگر موج‌گرفتگی سربازی به دشمن نسبت داده شود، بیمار «زخمی» تلقی می‌شود و اگر نه، صرفاً «بیمار» شمرده شده و از مزایای مربوط محروم می‌ماند. در اوت ۱۹۱۶، چارلز مایرز به‌عنوان مشاور روان‌پزشکی ارتش بریتانیا منصوب شد و بر تأسیس مراکز درمانی نزدیک خط جبهه تأکید کرد. در طول جنگ، ۳۰۶ سرباز بریتانیایی به اتهام بزدلی اعدام شدند که بسیاری از آنان قربانیان موج‌گرفتگی بودند؛ در ۷ نوامبر ۲۰۰۶ دولت بریتانیا به همه آنان عفو پس از مرگ اعطا کرد. اصول PIE توماس دبلیو سالمون، افسر پزشکی ارتش ایالات متحده، اغلب به‌عنوان پایه‌گذار اصول سه‌گانه PIE شناخته می‌شود. این اصول عبارت بودند از: نزدیکی (به انگلیسی: ) – درمان تلفات نزدیک خط مقدم و در محدوده شنیداری نبرد فوریت (به انگلیسی: ) – درمان بدون تأخیر انتظار (به انگلیسی: ) – اطمینان از اینکه همه انتظار بازگشت پس از استراحت را دارند سالمون با سفر به اروپا و آموختن از متحدان، سامانه‌ای کامل از واحدها و رویه‌ها پایه‌گذاری کرد که در آن زمان بهترین شیوه جهانی تلقی می‌شد. | ## بخش 2: روان‌نژندی رزمی | با این حال، بررسی‌ها اثربخشی رویکرد PIE را در پیشگیری از اختلال استرس پس‌از سانحه تأیید نکرده‌اند. میان دو جنگ دولت بریتانیا در ۱۹۲۲ گزارشی از «کمیته پژوهش دفتر جنگ دربارهٔ موج‌گرفتگی» منتشر کرد. این گزارش توصیه‌هایی دربرگیرنده درمان در مناطق جلوی جبهه، مراکز عصبی و بیمارستان‌های پشت جبهه ارائه داد و تأکید کرد که فضای درمانی و شخصیت پزشک اهمیت حیاتی دارد. گزارش بهره‌گیری از روش‌های ساده روان‌درمانی مانند توضیح، متقاعدسازی و القا را همراه با روش‌های فیزیکی مانند حمام، الکتریسیته و ماساژ توصیه می‌کرد و روان‌کاوی به شیوه فرویدی را توصیه نمی‌کرد. بخشی از نگرانی‌ها به این دلیل بود که بسیاری از کهنه‌سربازان بریتانیایی حقوق بازنشستگی دریافت می‌کردند و ناتوانی‌های درازمدت داشتند. تا ۱۹۳۹ نزدیک به ۱۲۰٬۰۰۰ کهنه‌سرباز بریتانیایی تعویض نهایی برای ناتوانی‌های روان‌پزشکی دریافت کرده بودند یا همچنان مستمری می‌گرفتند (نزدیک به ۱۵ درصد همه مستمری‌بگیران ناتوان) و ۴۴٬۰۰۰ نفر دیگر برای «قلب سربازی» یا نشانگان تلاش مستمری دریافت می‌کردند. آن‌ها دوباره لباس‌های غیرنظامی پوشیدند و در نظر مادران و همسرانشان بسیار شبیه جوانانی بودند که پیش از اوت ۱۹۱۴ سر کار می‌رفتند. چیزی در آن‌ها دگرگون شده بود.» جنگ جهانی دوم ایالات متحده در آغاز جنگ جهانی دوم بیشتر نظامیان آمریکایی درس‌های درمانی جنگ جهانی اول را فراموش کرده بودند. ایالات متحده در دسامبر ۱۹۴۱ وارد جنگ شد، اما تا نوامبر ۱۹۴۳ روان‌پزشکی به جدول سازمانی هر لشکر افزوده نشد. در ۱۹۴۳ ارتش آمریکا اصطلاح «فرسودگی» را به‌عنوان تشخیص نخستین برای حالات روان‌پزشکی به‌کار می‌برد. رسوایی سیلی‌زدن ژنرال پاتون بخشی از انگیزه برقراری درمان پیشرو برای حمله به ایتالیا در سپتامبر ۱۹۴۳ شد. جان اپل دریافت که پیاده‌نظام آمریکایی در ایتالیا پس از ۲۰۰ تا ۲۴۰ روز «فرسوده» می‌شود و نتیجه گرفت که سرباز آمریکایی «برای هم‌رزمانش می‌جنگد یا چون عزت نفسش اجازه کناره‌گیری نمی‌دهد». خلبانان در جنوب غربی اقیانوس آرام بسیار بیشتر از اروپا پرواز می‌کردند و هیچ شمار ثابتی از مأموریت‌ها برای انتقال از رزم وجود نداشت. همراه با محیط یکنواخت، گرم و بیماری‌زا، نتیجه روحیه ضعیفی بود که کهنه‌کارهای خسته به‌سرعت به تازه‌واردان منتقل می‌کردند. بریتانیا برخلاف آمریکایی‌ها، فرماندهان بریتانیایی درس‌های جنگ جهانی اول را به‌خوبی به یاد داشتند. برآورد شده بود که بمباران هوایی روزانه تا ۳۵٬۰۰۰ کشته خواهد داشت، اما بلیتز در مجموع تنها ۴۰٬۰۰۰ نفر را کشت. در نیروی زمینی بریتانیا چون بیشتر پزشکان جنگ جهانی اول برای کار پیر بودند، روان‌پزشکان جوان تحلیل‌گر به‌کار گرفته شدند. با آغاز عملیات روز دی، در ماه نخست سیاست نگهداری تلفات تنها به مدت ۴۸ ساعت و سپس بازگرداندن آنان از کانال مانش اتخاذ شد که به‌شدت با اصل «انتظار» در PIE مغایرت داشت. اپل بر این باور بود که سربازان بریتانیایی تقریباً دو برابر همتایان آمریکایی خود توانایی ادامه نبرد را داشتند، زیرا بریتانیایی‌ها برنامه‌های چرخش بهتری داشتند و برخلاف آمریکایی‌ها «برای بقا» می‌جنگیدند، چراکه تهدید نیروهای محور برای بریتانیا به‌سبب نزدیکی به اروپای قاره‌ای بسیار واقعی‌تر بود. کانادا ارتش کانادا روان‌نژندی رزمی را با عنوان «فرسودگی نبرد» به‌رسمیت شناخت و آن را نوع جداگانه‌ای از زخم رزمی طبقه‌بندی کرد. در نورماندی، یگان‌های پیاده‌نظام درگیر افزایش سریع شمار حالات فرسودگی نبرد را تجربه کردند و صدها سرباز به دلیل فشار رزم تخلیه شدند. آلمان دکتر رودولف بریکنشتاین در مصاحبه‌ای اظهار داشت که به باور او مشکلات مهمی ناشی از فروپاشی استرسی وجود نداشت، زیرا کیفیت بالای فرماندهی از آن پیشگیری می‌کرد. | ## بخش 3: روان‌نژندی رزمی | با این حال، با پیشرفت جنگ، افزایش چشمگیری در تلفات استرسی از ۱ درصد بستری‌ها در ۱۹۳۵ به ۶ درصد در ۱۹۴۲ رخ داد. روان‌پزشک آلمانی دیگری گزارش داد که در دو سال پایانی جنگ حدود یک‌سوم بستری‌های بیمارستان انسن به‌سبب روان‌نژندی جنگی بود. روان‌پزشک هری فدرلی که ریاست پزشکی نظامی را بر عهده داشت، موج‌گرفتگی را نشانه ضعف منش و کمبود اخلاقیات می‌دانست و درمانش ساده بود: آزار و اذیت بیماران تا بازگشت به خط مقدم. پیش‌تر در جنگ زمستان چندین مسلسل‌چی فنلاندی پس از دفع حمله‌های یورش موج انسانی شوروی بر مواضع مستحکم فنلاندی دچار بی‌ثباتی روانی شدند. تحولات پس از جنگ جهانی دوم اسرائیلی‌ها اصل «سادگی» را به اصول PIE افزودند: به باور آنان درمان باید کوتاه، حمایتی و قابل ارائه از سوی افرادی بدون آموزش پیچیده باشد. پس از جنگ ویتنام برای نخستین‌بار پیامدهای روان‌شناختی نه تنها در طول خدمت بلکه اغلب پس از پایان دوره خدمت نیز ثبت شد. با امکان تشخیص اختلال استرس پس‌از سانحه به‌زودی مشخص شد که نشانه‌های سربازان و کهنه‌سربازان با این تشخیص قابل توصیف است و از ۱۹۸۰ این تشخیص در ایالات متحده به‌عنوان بیماری شغلی سربازان به‌رسمیت شناخته شد. تنش‌های صلح‌بانی صلح‌بانی تنش‌های ویژه خود را به همراه دارد، زیرا تأکید بر قوانین درگیری نقش‌هایی را که سربازان برایشان آموزش دیده‌اند محدود می‌سازد. این پاسخ شامل تخلیه عمومی دستگاه عصبی سمپاتیک در واکنش به یک استرس‌زا درک‌شده‌است و بدن را برای جنگیدن یا گریختن آماده می‌کند. هورمون‌های کاتکول‌آمینی مانند آدرنالین و نورآدرنالین واکنش‌های فیزیکی فوری مرتبط با آمادگی برای کنش عضلانی شدید را تسهیل می‌کنند. تشخیص و اصول درمانی ارتش‌های ایالات متحده اکنون از اصول توسعه‌یافته‌تر BICEPS بهره می‌گیرند: کوتاهی (به انگلیسی: ) فوریت (به انگلیسی: ) مرکزیت یا تماس (به انگلیسی: ) انتظار (به انگلیسی: ) نزدیکی (به انگلیسی: ) سادگی (به انگلیسی: ) درمان درمان در محیط نظامی با پیشگیری از راه آموزش، بالابردن روحیه و پشتیبانی آغاز می‌شود. اگر وضعیت بدتر شود، سربازان معمولاً از خدمت معاف شده و پشتیبانی، غذا و استراحت دریافت می‌کنند. در شرایط مناسب مشاوره ارائه می‌شود و برخی بیماران داروهای روان‌گردان تجویز می‌شوند. پیامدهای درمان آمارهای جنگ لبنان ۱۹۸۲ نشان داد که ۹۰ درصد مبتلایان به روان‌نژندی رزمی که نزدیک خط مقدم درمان شدند ظرف ۷۲ ساعت به یگان‌هایشان بازگشتند، در حالی‌که از میان درمان‌شدگان در پشت جبهه تنها ۴۰ درصد بازگشتند. در جنگ کره نزدیک به ۸۵ درصد تلفات استرسی آمریکایی ظرف سه روز به یگان‌هایشان بازگشتند و ۱۰ درصد پس از چند هفته توانستند وظایف محدودی انجام دهند. هرچند اصول PIE در جنگ ویتنام به‌کار رفت، نرخ ابتلای مادام‌العمر کهنه‌سربازان ویتنام به اختلال استرس پس‌از سانحه در بررسی آمریکایی ۱۹۸۹ معادل ۳۰ درصد و در بررسی استرالیایی ۱۹۹۶ معادل ۲۱ درصد گزارش شد. فرضیه‌های تبیینی منبع فرانسوی دو تبیین مکمل برای این اختلال مطرح می‌کند:مقاله ویکی‌پدیای فرانسوی فرسودگی جسمانی: خستگی بدنی، کمبود خواب، آشفتگی چرخه خواب و بیداری، راهپیمایی‌های اجباری و درد فیزیکی فراتر از تحمل عادی فرد. در برخی موارد قرار گرفتن در معرض سموم جنگی (سلاح‌های شیمیایی، سمّیت مهمات) نیز افزوده می‌شود. فرسودگی اخلاقی: رویارویی با خطر مرگ، دیدن مردن دیگران، عمل کشتن، شکنجه و اقداماتی که با اخلاق سرباز در تعارض است و الزام به اطاعت از دستورهای نامفهوم (ناهمخوانی شناختی). انتقال بین‌نسلی آسیب‌های روانی جنگ تنها به سربازان و غیرنظامیان درگیر محدود نمی‌شود. پژوهش‌ها نشان داده‌اند که این آسیب‌ها از راه انتقال بین‌نسلی به نسل‌های پسین نیز منتقل می‌شوند و به این ترتیب برای مدت‌ها در جامعه اثرگذار باقی می‌مانند. | ## جمع‌بندی | در میان کهنه‌سربازان نرخ خودکشی بالاتر از دیگر گروه‌های جمعیتی است؛ این روند پس از هر دو جنگ عراق و جنگ افغانستان مشاهده شد.