موضوع مقاله: استاندارد اینترنت | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # استاندارد اینترنت | مقدمه: در مهندسی شبکه های کامپیوتری ، استاندارد اینترنت یک مشخصه هنجاری از یک فناوری یا متدولوژی قابل اجرا در اینترنت است. | ## بخش 1: استاندارد اینترنت | مشارکت‌های مهندسی در IETF به‌عنوان یک پیش‌نویس اینترنتی شروع می‌شود، ممکن است به یک درخواست برای نظرات ارتقا یابد و در نهایت به استاندارد اینترنت تبدیل شود. IETF همچنین یک استاندارد پیشنهادی را به عنوان یک مشخصات کمتر بالغ اما با ثبات و به خوبی بررسی شده تعریف می کند. یک پیش نویس استاندارد یک مرحله واسطه ای بود که بعد از یک استاندارد پیشنهادی اما قبل از استاندارد اینترنت اتفاق افتاد. همانطور که در [rfc:2026 RFC 2026 آمده] است:به طور کلی، استاندارد اینترنت مشخصه ای است که پایدار و به خوبی درک شده، از نظر فنی صلاحیت داشته باشد، دارای پیاده سازی های متعدد، مستقل و قابل تعامل با تجربه عملیاتی قابل توجه باشد، از حمایت عمومی قابل توجهی برخوردار باشد و به طور قابل تشخیصی در برخی یا همه بخش های اینترنت مفید باشد. بررسی اجمالی یک استاندارد اینترنت توسط یک درخواست برای نظرات (RFC) یا مجموعه ای از RFC ها مستند می شود. مشخصاتی که قرار است به یک استاندارد یا بخشی از یک استاندارد تبدیل شود، به عنوان یک پیش نویس اینترنتی شروع می شود و بعداً، معمولاً پس از چندین بازنگری، توسط ویرایشگر RFC به عنوان یک RFC پذیرفته و منتشر می شود و به عنوان استاندارد پیشنهادی برچسب گذاری می شود. سپس، زمانی که بلوغ به سطح قابل قبولی رسید، یک RFC به عنوان استاندارد اینترنت با یک شماره توالی اضافی افزایش می‌یابد. در مجموع، این مراحل به عنوان مسیر استاندارد شناخته می شوند و در RFC 2026 و RFC 6410 تعریف شده اند. فهرست قطعی استانداردهای اینترنت در استانداردهای رسمی پروتکل اینترنت نگهداری می شود. از آنجایی که این فناوری تکامل یافته است، قوانین تعامل بین رایانه‌ها باید با آن تکامل می یافت. بیشتر اینها مدتها قبل از عصر اینترنت توسعه یافتند و به دهه ۱۹۷۰ کمی پس از خلق رایانه های شخصی، باز می گردند. TCP/IP تاریخ رسمی برای زمانی که اولین اینترنت راه‌اندازی شد ژانویه ۱۹۸۳ است و پروتکل کنترل انتقال/پروتکل اینترنت (TCP/IP) وارد عمل شد. ARPANET (شبکه آژانس پروژه های تحقیقاتی پیشرفته) و شبکه داده دفاعی شبکه هایی بودند که پروتکل ها را پیاده سازی کردند. این پروتکل‌ها بخش حیاتی از چگونگی کارکرد اینترنت در نظر گرفته می‌شوند؛ زیرا قوانینی را تعریف می‌کنند که توسط آن اتصالات بین سرورها کار می‌کنند. آنها هنوز هم امروزه با پیاده سازی روش های مختلف ارسال داده ها از طریق شبکه های جهانی استفاده می شوند. IPsec امنیت پروتکل اینترنت مجموعه ای از پروتکل ها است که یکپارچگی رمزگذاری را در ارتباط بین چندین دستگاه تضمین می کند. نیم سال بعد این گروه ایجاد و اندکی بعد در اواسط سال ۱۹۹۳ اولین پیش نویس منتشر شد. HTTP پروتکل انتقال ابرمتن یکی از رایج ترین پروتکل های امروزی در زمینه شبکه جهانی وب است. این پروتکل که توسط تیم توسعه دهندگان به رهبری تیم برنرز لی ایجاد شد، ستون فقرات وب است که به کل سیستم فرامتنی امکان وجود عملی را می دهد. ۶ آگوست ۱۹۹۱، تاریخی است که او اولین نسخه کامل HTTP را در یک انجمن عمومی منتشر کرد. HPPS از زمان ایجاد خود به طور مداوم در حال تکامل بوده است و با گذشت زمان و پیشرفت فناوری شبکه پیچیده تر شده است. واضح بود که یک روش رایج برای رمزگذاری داده ها مورد نیاز است، بنابراین IETF TLS 1.0 را در RFC 2246 در ژانویه 1999 مشخص کرد و از آن زمان ارتقا یافته است. در نهایت در سال 1995 مدل OSI مجدداً تجدید نظر شد تا نیازهای فوری توسعه قیام در زمینه شبکه های کامپیوتری را برآورده کند. | ## بخش 2: استاندارد اینترنت | UDP هدف از پروتکل دیتاگرام کاربر یافتن راهی برای برقراری ارتباط بین دو کامپیوتر با بیشترین سرعت و کارآمدی ممکن بود. ثابت شد که این یک راه امن برای انتقال اطلاعات است و علیرغم اشکال از دست دادن کیفیت داده ها، UDP هنوز در حال استفاده است. فرآیند استانداردسازی استاندارد شدن یک فرآیند دو مرحله ای در فرآیند استانداردهای اینترنت است: استاندارد پیشنهادی و استاندارد اینترنت . اگر RFC بخشی از یک پیشنهاد است که در مسیر استاندارد قرار دارد، در مرحله اول، استاندارد پیشنهاد می شود و متعاقباً سازمان ها تصمیم می گیرند که آیا این استاندارد پیشنهادی را اجرا کنند یا خیر. پس از برآورده شدن معیارهای RFC 6410 (دو پیاده سازی جداگانه، استفاده گسترده، بدون اشتباه و غیره)، RFC می تواند به استاندارد اینترنت ارتقا یابد. فرآیند استانداردهای اینترنت در چندین سند "بهترین روش فعلی"، به ویژه BCP 9 ( تعریف شده است. قبلاً سه سطح بلوغ استاندارد وجود داشت: استاندارد پیشنهادی ، پیش نویس استاندارد و استاندارد اینترنت . استاندارد پیشنهادی RFC 2026 در ابتدا استانداردهای پیشنهادی را به عنوان مشخصات نابالغ توصیف کرد، اما این موضع توسط RFC 7127 لغو شد. مشخصات استاندارد پیشنهادی پایدار است، انتخاب های طراحی شناخته شده را حل کرده است، بازبینی قابل توجهی از جامعه دریافت کرده است، و به نظر می رسد از علاقه کافی جامعه برخوردار است تا با ارزش تلقی شود. معمولاً برای تعیین مشخصات به عنوان یک استاندارد پیشنهادی، نه اجرا و نه تجربه عملیاتی لازم نیست. استانداردهای پیشنهادی از چنان کیفیتی برخوردار هستند که پیاده سازی ها را می توان در اینترنت مستقر کرد. با این حال، مانند تمام مشخصات فنی، استانداردهای پیشنهادی ممکن است در صورت یافتن مشکلات یا شناسایی راه‌حل‌های بهتر، زمانی که تجربیات مربوط به پیاده‌سازی چنین فناوری‌هایی در مقیاس جمع‌آوری می‌شود، بازنگری شوند. بسیاری از استانداردهای پیشنهادی در واقع در اینترنت مستقر شده اند و به طور گسترده به عنوان پروتکل های پایدار استفاده می شوند. رویه واقعی این بوده است که پیشرفت کامل از طریق توالی سطوح استانداردها معمولاً بسیار نادر است و اکثر پروتکل های محبوب IETF در استاندارد پیشنهادی باقی می مانند. پیش نویس استاندارد در اکتبر 2011، RFC 6410 سطح سررسید دوم و سوم را در یک استاندارد پیش نویس ادغام کرد. IESG می تواند پس از دو سال (اکتبر 2013) یک پیش نویس استاندارد قدیمی را به عنوان استاندارد پیشنهادی مجدداً طبقه بندی کند. استاندارد اینترنت یک استاندارد اینترنت با درجه بالایی از بلوغ فنی و با این باور عمومی مشخص می شود که پروتکل یا سرویس مشخص شده مزایای قابل توجهی را برای جامعه اینترنتی فراهم می کند. به طور کلی استانداردهای اینترنت قابلیت همکاری سیستم ها را در اینترنت از طریق تعریف پروتکل ها، قالب های پیام، طرحواره ها و زبان ها پوشش می دهند. اساسی ترین استانداردهای اینترنت آنهایی هستند که پروتکل اینترنت را تعریف می کنند. استاندارد اینترنت تضمین می کند که سخت افزار و نرم افزار تولید شده توسط فروشندگان مختلف می توانند با هم کار کنند. داشتن یک استاندارد توسعه نرم افزار و سخت افزاری را که شبکه های مختلف را به هم مرتبط می کند بسیار آسان تر می کند زیرا نرم افزار و سخت افزار را می توان در یک لایه در یک زمان توسعه داد. به طور معمول استانداردهایی که در ارتباطات داده استفاده می شود پروتکل نامیده می شوند. اگر سند باید تغییر کند، دوباره ارسال می شود و یک شماره RFC جدید به آن اختصاص می یابد. | ## بخش 3: استاندارد اینترنت | هنگامی که یک استاندارد اینترنت به روز می شود، تعداد آن بدون تغییر است اما به یک RFC یا مجموعه ای از RFC های متفاوت اشاره دارد. فهرست استانداردهای اینترنت در ابتدا به عنوان STD 1 منتشر شد، اما این عمل به نفع یک لیست آنلاین که توسط ویرایشگر RFC نگهداری می شود، کنار گذاشته شده است. سازمان های استاندارد اینترنت فرآیند استانداردسازی به سه مرحله تقسیم می شود: استانداردهای پیشنهادی استانداردهایی هستند که باید اجرا شوند و در هر زمان قابل تغییر هستند پیش نویس استاندارد در آماده سازی برای کنار رودخانه برای تشکیل استاندارد اینترنت آینده به دقت مورد آزمایش قرار گرفت استانداردهای اینترنت استانداردهای بالغی هستند. همه سازمان ها ملزم به استفاده و بیان زبان اینترنت هستند تا بتوانند در مرحله فعلی اینترنت رقابتی باقی بمانند. برخی از اهداف اساسی فرآیند استانداردهای اینترنت عبارتند از: اطمینان از برتری فنی؛ پیاده سازی و آزمایش قبلی؛ سوابق کامل، مختصر و همچنین به راحتی قابل درک است. ایجاد و بهبود استانداردهای اینترنت یک تلاش مستمر است و کارگروه مهندسی اینترنت نقش بسزایی در این زمینه ایفا می کند. این انجمن استانداردهای اینترنتی پیشرو است که از رویه های مستند برای ایجاد این استانداردها استفاده می کند. این یک سازمان از پایین به بالا است که هیچ نیاز رسمی برای وابستگی ندارد و همچنین روند عضویت رسمی ندارد. این سازمان با دقت با کنسرسیوم وب جهانی (W3C) و سایر سازمان های توسعه استاندارد کار می کند. علاوه بر این، به شدت به گروه های کاری که تشکیل شده و به یک مدیر منطقه پیشنهاد می شود، متکی است. به همین ترتیب، گروه کاری اسنادی را در ترتیب RFC ها تهیه می کند که یادداشت هایی شامل رویکردها، اقدامات، بررسی و همچنین نوآوری های مناسب برای عملکرد اینترنت و ترتیبات مرتبط با اینترنت است. به عبارت دیگر، درخواست برای نظرات (RFC) در درجه اول برای بلوغ یک پروتکل شبکه استاندارد که با عبارات شبکه مرتبط است استفاده می شود. هدف برخی از RFC ها تولید اطلاعات است در حالی که برخی دیگر ملزم به انتشار استانداردهای اینترنتی هستند. این فرآیند در هر زمینه ای دنبال می شود تا دیدگاه های متفقی در مورد یک مشکل مرتبط با اینترنت ایجاد شود و استانداردهای اینترنت به عنوان راه حلی برای اشکالات مختلف توسعه یابد. هشت حوزه مشترک وجود دارد که IETF بر روی آنها تمرکز دارد و از گروه های کاری مختلف همراه با یک مدیر منطقه استفاده می کند. در بخش "برنامه" روی برنامه های کاربردی اینترنتی مانند پروتکل های مرتبط با وب تمرکز می کند. IETF همچنین اصول و توضیحاتی را برای فرآیندهای شبکه مانند مشاهده شبکه از راه دور ایجاد می کند. IETF سازمان استانداردسازی است که بر تولید مقررات "استاندارد" تخصص و استفاده از آنها تمرکز دارد. این گروه به گروه‌های کاری متعددی (WG) تقسیم می‌شود، که هر یک از آنها مسئول توسعه استانداردها و مهارت‌ها در یک منطقه خاص هستند، به عنوان مثال مسیریابی یا امنیت. افراد در گروه های کاری داوطلب هستند و در زمینه هایی مانند فروشندگان تجهیزات، اپراتورهای شبکه و موسسات تحقیقاتی مختلف فعالیت می کنند. اولاً، این کار بر روی دستیابی به ملاحظات مشترک از ضروریاتی است که تلاش باید گفتمان کند. | ## جمع‌بندی | نیروی ضربت مهندسی اینترنت کارگروه مهندسی اینترنت (IETF) برترین سازمان استانداردهای اینترنت است.