موضوع مقاله: کنفدراسیون گرانادا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کنفدراسیون گرانادا | مقدمه: این جمهوری شامل کشورهای امروزی کلمبیا و پاناما و بخش‌هایی از شمال غربی برزیل بود. | ## بخش 1: کنفدراسیون گرانادا | در عوض، کنفدراسیون گرانادین پس از تغییر قانون اساسی دیگری در سال ۱۸۶۳ توسط ایالات متحده کلمبیا جایگزین شد. تاریخچه حیات کوتاه اما پیچیده کنفدراسیون گرانادین با رقابت بین حزب محافظه‌کار و حزب لیبرال مشخص شد که به جنگ داخلی (۱۸۶۰–۱۸۶۲) منجر شد. همچنین این دوره، دوره خصومت علیه کلیسای کاتولیک روم و منطقه‌گرایی تفرقه‌آمیز بود. کنفدراسیون گرانادین بر اساس قانون اساسی ۱۸۵۳ تأسیس شد و به دلیل اعطای خودمختاری بیشتر به استان‌ها، طرفدار فدرالیسم یا فدرالیسم مرکزی تلقی می‌شد. این استان‌ها در دوران حکومت مانوئل ماریا مالارینو (۱۸۵۵–۱۸۵۷) به ۳۵ استان افزایش یافتند که هر کدام قانون اساسی استانی خود را داشتند. موضوعات فدرال نوشتار اصلی: ایالت‌های کلمبیا پس از فروپاشی کلمبیای بزرگ، دولت متمرکز جمهوری گرانادای جدید که توسط قانون اساسی ۱۸۴۳ تصویب شده بود، به زودی توسط احساسات استقلال‌طلبانه مناطق مختلف به چالش کشیده شد؛ به ویژه استان‌های آزوئرو، چیریکی، پاناما و وراگوئاس که خواستار خودمختاری بودند. قانون اساسی ۱۸۵۳ این امر را مجاز دانست، به طوری که در ۲۷ فوریه ۱۸۵۵، ایالت پاناما توانست در جمهوری گرانادای جدید ایجاد شود. خیلی زود کشورهای دیگری هم به این جریان پیوستند، منطقه‌گرایی بیش از حد قوی بود و برای جلوگیری از تقسیمی مانند آنچه کلمبیای بزرگ داشت، با خروج ونزوئلا و اکوادور از اتحادیه، کنگره اجازه ایجاد کشورهای مستقل دیگری را داد: ایالت فدرال آنتیوکیا در ۱۱ ژوئن ۱۸۵۶ از استان آنتیوکیا تشکیل شد. ایالت فدرال سانتاندر، که شامل استان‌های سوکورو و پامپلونا می‌شد، در ۱۳ مه ۱۸۵۷ تأسیس شد. این ملت از اتحاد این ایالت‌های مستقل تشکیل شد که برای همیشه با هم متحد شدند تا یک ملت مستقل، آزاد و مستقل با نام «کنفدراسیون گرانادین» تشکیل دهند. در طول سال ۱۸۵۸، حوزه انتخابیه جدید، با اکثریت محافظه‌کاران، تشکیل جلسه داد و قانون اساسی کنفدراسیون گرانادین ۱۸۵۸ را امضا کرد، که بوگوتا را به عنوان پایتخت فدرال خود تأیید می‌کرد. در ۱۲ ژوئیه ۱۸۶۱، پس از مبارزه با دولت مشروطه رئیس‌جمهور ماریانو اوسپینا رودریگز، ژنرال توماس سیپریانو د موسکرا، دولت مستقل تولیما را که از ایالت کوندینامارکا ایجاد شده بود، ایجاد کرد. این امر توسط سایر ایالت‌های اتحادیه کلمبیا، با استفاده از ماده ۴۱ پیمان اتحادیه در ۲۰ سپتامبر ۱۸۶۱، که قانونی بودن نهادگرایی تولیما را تأیید می‌کرد، تأیید و قانونی شد. قانون اساسی ۱۸۵۸ با حکم محافظه‌کارانه ماریانو اوسپینا رودریگز، کنگره در ۲۲ مه ۱۸۵۸ قانون اساسی جدیدی را برای کشور تصویب و تصویب کرد. با این قانون اساسی، این کشور رسماً به عنوان کنفدراسیون گرانادین نامگذاری شد و توسط هشت ایالت مستقل تأیید شد. قدرت و نمایندگی بیشتری به استان‌ها داده شد، زیرا هر ایالت می‌توانست مجلس قانونگذاری خود را داشته باشد و رئیس‌جمهور خود را انتخاب کند. رئیس‌جمهور و سناتورها می‌توانستند برای یک دوره چهار ساله و نمایندگان مجلس برای دو سال انتخاب شوند. قانون اساسی همچنین اختیارات و تعهدات ایالت‌ها و دولت مرکزی را فهرست کرده و پارامترهایی را برای ایجاد قوانین جدید و اصلاح قانون اساسی تعیین کرده است. قانون اساسی از این جهت مهم بود که آغاز رسمی کنفدراسیون را نشان می‌داد و پارامترهای قانونی را تعیین می‌کرد. | ## بخش 2: کنفدراسیون گرانادا | جنگ داخلی نوشتار اصلی: جنگ داخلی کلمبیا (۱۸۶۰–۱۸۶۲) اگرچه قانون اساسی ۱۸۵۸ فدرالیسم را قانونی کرده بود، سیاست‌های رئیس‌جمهور ماریانو اوسپینا رودریگز به سمت تمرکزگرایی گرایش داشت. این محافظه‌کاری با خواسته‌های ایالت‌هایی که خواهان قدرت و خودمختاری بیشتری بودند، در تضاد بود. این امر باعث شد برخی از رهبران، پایگاه اداری فدراسیون را به عنوان تصوری برای دست کم گرفتن اقتدار ایالت‌ها در نظر بگیرند و دولت ملی را به این سمت سوق داد که آرمان‌های مستقل ایالت‌ها را تهدیدی برای کل ملت ببیند. تنش سیاسی در سال ۱۸۵۹ به اوج خود رسید، زمانی که کنگره دو قانون بحث‌برانگیز را تصویب کرد. در ۸ آوریل ۱۸۵۹، کنگره قانونی را تصویب کرد که به رئیس‌جمهور حق می‌داد فرمانداران منصوب شده ایالت‌ها را برکنار و یکی را به انتخاب خود منصوب کند. این قوانین بسیاری از رهبران لیبرال، به ویژه ژنرال توماس سیپریانو دِ موسکورا، رئیس‌جمهور سابق نیو گرانادا و سیاستمداری قدرتمند و بانفوذ در کشور را خشمگین کرد. او این قوانین را خلاف قانون اساسی دانست و با دیگر رهبران لیبرال در ایالت‌های دیگر تماس گرفت و آنها از او برای شورش علیه رئیس‌جمهور حمایت کردند. اگرچه همه با ایده‌های او موافق نبودند، اما از او حمایت کردند و پذیرفتند که به او اجازه دهند فرمانده عالی جنگ شود، زیرا آنها راه دیگری برای بازپس‌گیری خودمختاری خود جز شورش علیه دولت نمی‌دیدند. با فرمانی در ۸ مه ۱۸۶۰، موسکرا روابط خود را با دولت ملی قطع کرد، خود را فرمانده عالی جنگ اعلام کرد و یک ایالت جداگانه، یعنی ایالت مستقل کائوکا، را اعلام نمود. در تلافی، دولت اوسپینا رودریگز شورش‌هایی را علیه دولت‌های لیبرال در برخی ایالت‌ها تأیید کرد که اولین مورد از این درگیری‌های مسلحانه در سانتاندر، علیه دولت اوستورجیو سالگار در سال ۱۸۵۹ بود؛ کنفدراسیون گرانادین به ایالت سانتاندر اعلام جنگ کرد و ارتش خود را برای سرکوب اوستورجیو سالگار فرستاد که به همراه دیگر چهره‌های مهم، از جمله آکویلئو پارا، دستگیر شد. جنگ داخلی سپس به ایالت‌های دیگر، از جمله بولیوار، آنتیوکیا، ماگدالنا و کائوکا، گسترش یافت. در اقدامی غیرمنتظره، موسکرا در ۱۸ ژوئن ۱۸۶۱ بوگوتا را تصرف کرد، خود را رئیس‌جمهور دولت موقت اعلام کرد و اوسپینا رودریگز، برادرش پاستور اوسپینا و بارتولومه کالوو، رئیس‌جمهور تازه انتخاب شده کنفدراسیون، را دستگیر کرد. جنگ در سال ۱۸۶۲، زمانی که آخرین رهبران اپوزیسیون محافظه‌کار درگذشتند یا تسلیم شدند، پایان یافت. جغرافیا مرزها طبق قانون اساسی ۱۸۵۸، مرزهای قلمرو کنفدراسیون گرانادا همان مرزهای سال ۱۸۱۰ بود که قلمرو نایب‌السلطنه گرانادای جدید را از کاپیتانی کل ونزوئلا، کاپیتانی کل گواتمالا و متصرفات پرتغال در برزیل جدا می‌کرد. در غرب، مرزها همان‌هایی بودند که به‌طور موقت توسط معاهده با دولت اکوادور در ۹ ژوئیه ۱۸۵۶ و تمام معاهدات با آن جمهوری مشخص شده بودند. مناطق کنفدراسیون گرانادین منطقه وسیعی را در بر می‌گرفت که به شدت به دلیل جغرافیای خود تقسیم شده بود. این کشور توسط سه رشته‌کوه آند، رودخانه ماگدالنا که شریان اصلی ناوبری در کشور بود و تنگه پاناما که در منطقه خود منزوی بود، تقسیم شده بود. مرزهای نامشخص هرگز به‌طور قطعی مشخص نشدند و زمین، ساکنان آن، که اکثراً بومی بودند، را از بقیه کشور جدا می‌کرد. چهار منطقهٔ مجزا، کشور را تقسیم می‌کردند؛ منطقهٔ شرقی شامل کوندینامارکا، تولیما، بویاکا و سانتاندر بود؛ منطقهٔ کائوکا که شامل چوکو می‌شد و تا مارماتو امتداد داشت؛ منطقهٔ آنتیوکویا که تا رودخانهٔ چینچینا در نزدیکی مانیزالس امتداد داشت؛ و منطقهٔ آتلانتیک. | ## بخش 3: کنفدراسیون گرانادا | هر یک از این مناطق مانند یک کشور جداگانه و بدون ارتباط با یکدیگر رفتار می‌کردند. این انزوا و فقدان جاده‌ها، محدودیت شدیدی بر اقتصاد بود، زیرا هسته‌های از قبل دور آن، برای رشد تجارت و انجام سرمایه‌گذاری، بسیار از یکدیگر فاصله داشتند. دین در طول حیات کوتاه کنفدراسیون گرانادین، کلیسای کاتولیک رومی هدف دائمی دولت بود. اگرچه جمعیت آن هنوز بسیار کاتولیک رومی بودند و دین بخش اساسی زندگی را تشکیل می‌داد، دولت در این مدت تعدادی قانون را برای کنترل روحانیون و اموال کلیسا تصویب کرد. در طول اولین دوره ریاست جمهوری ژنرال توماس سیپریانو د موسکرا در سال ۱۸۴۹، موسکرا موضعی رادیکال در قبال کلیسا اتخاذ کرد و قوانینی را تصویب کرد که اموال مذهبی را مصادره می‌کرد و روحانیون را تابع قوانین دولتی می‌کرد. او انجمن عیسی را از جمهوری نیو گرانادا تبعید کرد و اسقف اعظم بوگوتا را اخراج نمود. تعطیلی صومعه‌ها و دیرها، راهبه‌ها را به فقر کشاند، اگرچه بسیاری از آنها توسط شهروندان به خانه‌ها برده شدند. همه اینها انتقاد مستقیم واتیکان را به دنبال داشت، حتی باعث شد پاپ پیوس نهم دولت کلمبیا را به خاطر اقداماتش محکوم کند. پس از ایجاد کنفدراسیون گرانادین، در زمان دولت ماریانو اوسپینا رودریگز، یسوعیان بار دیگر در کشور مورد استقبال قرار گرفتند و تنش‌های مذهبی کاهش یافت. این دوره کوتاه آرامش مذهبی زمانی پایان یافت که موسکورا، که برای بار دوم ریاست جمهوری را به دست گرفت، به نگرش ضد روحانی خود ادامه داد و بار دیگر یسوعیان را از کنفدراسیون بیرون راند و تنها هفتاد و دو ساعت به آنها فرصت داد تا کشور را ترک کنند یا در غیر این صورت با خطر زندانی شدن روبرو شوند، زیرا آنها را به حمایت از شورش متهم می‌کرد. یکی از این قوانین، قانون شهریه فرقه‌ها بود، قانونی که مقامات مذهبی را از انجام وظایف خود بدون مجوز دولت منع می‌کرد و بنابراین برای موعظه نیاز به مجوزهای ویژه داشت. او از طریق قانون دیگری، اموال جوامع و سازمان‌های مذهبی مانند مدارس، بیمارستان‌ها، صومعه‌ها، کلیساها، زمین، خانه‌ها و سایر املاک قابل فروش را مصادره کرد. این قوانین به عنوان حمله مستقیم به کلیسا تصویب نشدند، اما وانمود شد که برای بهبود وضعیت خزانه ملی که به دلیل جنگ داخلی در حال وقوع، تهی شده بود، تصویب شده‌اند. دارایی‌های کلیسا به بهترین خریدار فروخته شد و صنعت و سرمایه‌گذاری بهبود یافت و در عین حال پول در دست دولت قرار گرفت. با این حال، این قوانین کمک چندانی به کشاورزانی نکرد که در نهایت صاحب مقدار کمی از زمین‌ها شدند، همان‌طور که موسکورا با شعار «زمین برای کسانی که روی آن کار می‌کنند» در نظر داشت. کنوانسیون ریونگرو کنفدراسیون گرانادین در ۸ مه ۱۸۶۳ با امضای قانون اساسی ۱۸۶۳ توسط کنوانسیون ریونگرو، که رسماً نام کشور را به ایالات متحده کلمبیا، متشکل از نه ایالت مستقل، تغییر داد و در آن قوانین و اختیارات جدیدی به ایالت‌ها و روسای جمهور داده شد، پایان یافت. لیبرال‌ها از قدرت بزرگ موسکرا ترسیده بودند و قانون اساسی جدیدی را برای محدود کردن قدرت او تدوین کردند. | ## جمع‌بندی | لیبرال‌های رادیکال از یک دولت فدرال مبتنی بر سیاست لسه‌فر دفاع می‌کردند که در آن خودمختاری منطقه‌ای و محلی حفظ می‌شد، جایی که هیچ ارتش ملی وجود نداشت، جامعه‌ای با حقوق و آزادی‌های اساسی، مبتنی بر آموزش و ارزش‌های بازار آزاد، بدون دخالت کلیسا.