aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: نخست‌شهر | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نخست‌شهر | مقدمه: نخست‌شهر (به انگلیسی: Primate city) اصطلاحی در جغرافیای شهری است که به شهری اطلاق می‌شود که از نظر جمعیت، اقتصاد و نفوذ سیاسی ـ فرهنگی به‌طور نامتناسبی بزرگ‌تر و مسلط‌تر از سایر شهرهای کشور یا منطقه است. | ## بخش 1: نخست‌شهر | او نخست‌شهر را شهری تعریف کرد که «حداقل دو برابر بزرگ‌تر از دومین شهر کشور باشد و از نظر اهمیت نیز بیش از دو برابر برتری داشته باشد». تمرکز قدرت و ثروت در یک شهر می‌تواند کشور را در برابر بحران‌های سیاسی و اجتماعی آسیب‌پذیر کند. | ## بخش 2: نخست‌شهر | فهرست کشورها و نسبت نخست‌شهر در جدول زیر نمونه‌هایی از کشورها و نسبت جمعیت نخست‌شهر به دومین شهر بزرگ نشان داده شده است. کشور نخست‌شهر جمعیت (میلیون) دومین شهر جمعیت (میلیون) نسبت ایران تهران 13.6 مشهد 3.1 4.3 فرانسه پاریس 11.0 مارسی 1.6 6.9 تایلند بانکوک 10.5 چیانگ‌مای 1.2 8.7 مصر قاهره 20.4 اسکندریه 5.5 3.7 مکزیک مکزیکو سیتی 21.6 گوادالاخارا 5.0 4.3 ترکیه استانبول 15.9 آنکارا 5.1 3.1 کرهٔ جنوبی سئول 9.7 بوسان 3.4 2.8 نمونه‌های جهانی استانبول در ترکیه مکزیکو سیتی در مکزیک پاریس در فرانسه قاهره در مصر بانکوک در تایلند (که به «نخست‌شهری‌ترین شهر جهان» مشهور است) سئول در کرهٔ جنوبی تهران در ایران (جمعیت ۱۳٫۶ میلیون نفر در برابر مشهد با ۳٫۱ میلیون نفر؛ نسبت ۴٫۳ برابر) نبود نخست‌شهر برخی کشورها نخست‌شهر ندارند. | ## بخش 3: نخست‌شهر | برای نمونه: ایالات متحده آمریکا: نیویورک و لس‌آنجلس اختلاف چندانی در جمعیت و اقتصاد ندارند. چین: هیچ شهری در سطح ملی برتری مطلق ندارد، هرچند در سطح استانی پدیدهٔ نخست‌شهری دیده می‌شود. | ## جمع‌بندی | آسیب‌پذیری سیاسی: تمرکز نهادهای حکومتی در یک شهر، آن را هدفی آسان برای شورش یا کودتا می‌کند.
موضوع مقاله: پارادوکس مدارگان خنک | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پارادوکس مدارگان خنک | مقدمه: شواهد زمین‌شناسی نشان می‌داد که دما به باند قرمز/آبی محدود می‌شود، در حالی که مدل‌ها خط قهوه‌ای را تنها با در نظر گرفتن پیکربندی قاره‌ای تولید کردند، و خط آبی زمانی که افزایش کربن دی‌اکسید اتمسفری را لحاظ می‌کردند. | ## بخش 1: پارادوکس مدارگان خنک | محور عمودی: دما؛ محور افقی: عرض جغرافیایی پارادوکس مدارگان خنک به تفاوت آشکار موجود بین تخمین‌های مدل‌سازی‌شده از دمای مناطق مدارگانی زمین در طول دوره‌های گرم و بدون یخ کرتاسه و ائوسن و دماهای سردتری که بر پایه پروکسی‌ها به‌دست آمده، گفته می‌شود. | ## بخش 2: پارادوکس مدارگان خنک | این پارادوکس دیرینه زمانی حل شد که دماهای به‌دست‌آمده از پروکسی‌های جدید نشان داد که مناطق مدارگانی در طول آب و هوای گلخانه‌ای گذشته گرم‌تر بوده‌اند. | ## بخش 3: پارادوکس مدارگان خنک | ## جمع‌بندی | مشکل گرادیان پایین، یعنی مناطق قطبی بسیار گرم نسبت به امروز، هنوز هم برای مدل‌های اقلیمی پیشرفته یک مسئله است.
موضوع مقاله: آبجو در ژاپن | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آبجو در ژاپن | مقدمه: در کنار پیلزنرهای سبک که رایج‌ترین سبک‌های آبجو در ژاپن هستند، نوشیدنی‌های مشابه آبجو که دارای میزان کمتری از مالت (خوراکی) هستند و با نام یا نوشیدنی‌های بدون مالت شناخته می‌شوند، بخش بزرگی از بازار را در اختیار گرفته‌اند، زیرا مالیات بر این محصولات به‌طور قابل‌توجهی کمتر است. | ## بخش 1: آبجو در ژاپن | آبجوی دست‌ساز نیز از زمان آزادسازی قوانین در سال ۱۹۹۴ محبوبیت فزاینده‌ای یافته است. این نوع آبجوها طعم‌های متمایز و متنوعی را ارائه می‌دهند و سعی دارند بر مهارت، کیفیت و اصالت مواد اولیه که اغلب با آشپزی ژاپنی مرتبط است، تأکید کنند. میخانه‌ها و بارهای مخصوص آبجوی دست‌ساز نیز در شهرهای بزرگ ژاپن محبوب هستند؛ توکیو و اوساکا دارای صحنه‌های پررونق آبجوی دست‌سازند که معمولاً بر آبجوهای تولید محلی و همچنین وارداتی از آمریکا و اروپا تمرکز دارند. در سال ۲۰۱۴، شرکت «کیرین» با تأسیس شرکت تابعهٔ کاملاً مستقل «اسپرینگ ولی بروئینگ» وارد بازار آبجوی دست‌ساز شد و دو آبجوخانه در دایکانیاما (توکیو) و ناماموگی (یوکوهاما) افتتاح کرد که در سال ۲۰۱۵ آغاز به کار کردند. | ## بخش 2: آبجو در ژاپن | تاریخچه اگرچه سنت ساکی‌سازی در ژاپن بسیار قدیمی‌تر از تماس با اروپایی‌هاست، اما تصور می‌شود که آبجو نخستین‌بار در قرن هفدهم و در دوره ادو توسط تاجران هلندی به ژاپن معرفی شد. با این حال، آبجو تا پایان قرن نوزدهم و پس از امضای عهدنامه کاناگاوا در سال ۱۸۵۴ و باز شدن ژاپن به روی تجارت خارجی، به‌طور گسترده در دسترس قرار نگرفت. با این وجود، آبجوی سبک اروپایی در ابتدا چندان محبوب نبود؛ یکی از مقامات ژاپنی آبجوی اهدایی «کمودور ماتیو پری» در کاناگاوا را چنین توصیف کرد که «طعمش مانند ادرار اسب تلخ است». با بازگشایی ژاپن به تجارت خارجی در دوره میجی، آبجوهای وارداتی مانند بَس پیل ایل و «بس استاوت» در مقادیر محدود در شهرک خارجی‌نشین عرضه می‌شدند، اما هم‌زمان آبجوسازان آموزش‌دیده از اروپا و سایر کشورها نیز به ژاپن آمدند و به رشد صنعت داخلی کمک کردند. | ## بخش 3: آبجو در ژاپن | آبجوسازی‌ای که بعدها به کیرین تبدیل شد، در اواخر سال ۱۸۶۹ در یوکوهاما با نام «اسپرینگ ولی بروئری» توسط ویلیام کوپلند، آبجوساز نروژی-آمریکایی، تأسیس شد. آبجوسازی ساپورو در سال ۱۸۷۶ به‌عنوان بخشی از برنامهٔ توسعهٔ دولتی برای هوکایدو بنیان‌گذاری شد. آبجوسازی آساهی نیز ریشه‌های خود را به آغاز «شرکت آبجوسازی اوساکا» در سال ۱۸۸۹ و راه‌اندازی برند «آساهی» در سال ۱۸۹۲ بازمی‌گرداند. محدودیت‌های دوران جنگ جهانی دوم که استفاده از برنج برای ساخت ساکی را محدود کرده بود، باعث افزایش مصرف آبجو شد؛ تا دههٔ ۱۹۵۰، آبجو محبوب‌ترین نوشیدنی الکلی ژاپن بود. | ## جمع‌بندی | در دههٔ ۱۹۸۰، ژاپن با آبجوهای «خشک» خود که توسط شرکت‌هایی مانند «آساهی» پیشگام شدند، شهرت جهانی یافت.
موضوع مقاله: آبجو در چین | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آبجو در چین | مقدمه: آبجوسازی مدرن در اواخر قرن نوزدهم، به‌واسطهٔ اروپاییانی که لاگرهای روشنی مانند تسینگتاو تولید می‌کردند، وارد چین شد. | ## بخش 1: آبجو در چین | در قرن بیست و یکم، چین به بزرگ‌ترین مصرف‌کنندهٔ آبجو در جهان تبدیل شد، آبجوسازی در مقیاس تجاری گسترش یافت، و آبجوی دست‌ساز نیز فراتر از جوامع مهاجران رشد کرد و در میان مردم چین جای خود را باز کرد. تاریخچه تولید و مصرف آبجو در چین حدود نه هزار سال قدمت دارد، و یافته‌های باستان‌شناسی اخیر نشان می‌دهد که روستاییان چینی حدود ۷۰۰۰ سال پیش از میلاد، نوشیدنی‌های الکلی مشابه آبجو را در مقیاس‌های کوچک و شخصی تولید می‌کردند. این آبجوی اولیه که از برنج، عسل، انگور و میوه‌های زالزالک ساخته می‌شد، به‌نظر می‌رسد به‌روشی مشابه با آبجوی مصر و بین‌النهرین باستان تولید می‌شده است. آبجوی چین باستان در آیین‌های نیاپرستی، خاک‌سپاری و دیگر مناسک دوران دودمان شیا، دودمان شانگ و دودمان ژو اهمیت داشت و با نام «لائو لی» (醪醴 در خط استخوان غیب‌گویی) شناخته می‌شد. | ## بخش 2: آبجو در چین | با این حال، پس از دودمان هان، آبجوی چینی جایگاه خود را از دست داد و هوانگ‌جیو به نوشیدنی اصلی تبدیل شد، روندی که دو هزار سال ادامه یافت. باستان‌شناسی ابزارهای باستانی آبجوسازی را در اتاقی زیرزمینی که بین سال‌های ۳۴۰۰ تا ۲۹۰۰ پیش از میلاد در چین ساخته شده بود، کشف کرده است. گزارشی پژوهشی منتشرشده در مقالات آکادمی ملی علوم ایالات متحده آمریکا اعلام کرد که محوطه «میجیایا» کهن‌ترین شواهد آبجوسازی در چین را فراهم کرده است، و نشان می‌دهد که مردم در حدود ۵۰۰۰ سال پیش به فناوری تولید آبجو دست یافته بودند. لاگر روشن آبجوسازی مدرن تا اواخر قرن نوزدهم وارد چین نشد، زمانی که مردم لهستانی کارخانه‌ای در هاربین تأسیس کردند و سه کارخانهٔ دیگر نیز در همان شهر توسط آلمان، چکسلواکی و مردم لهستانی برپا شد. | ## بخش 3: آبجو در چین | آبجوی دست‌ساز ظهور آبجوی دست‌ساز در چین از کلان‌شهرهایی مانند پکن، شانگهای و گوانگ‌ژو آغاز شد. در ابتدا این نوع آبجو بیشتر مورد توجه خارج‌نشینان بود، اما اکنون علاقهٔ مصرف‌کنندگان داخلی به برندهای ممتاز و آبجوهای دست‌ساز محلی و وارداتی رو به افزایش است. | ## جمع‌بندی | با این حال، مقررات دولتی چین به‌عنوان مانعی برای کارخانه‌های جدید یا آن‌هایی که قصد گسترش توزیع بطری را دارند، شناخته می‌شود.
موضوع مقاله: آبجو در ترکیه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آبجو در ترکیه | مقدمه: آبجو در ترکیه از هزاران سال پیش، از زمان ورود آن به غرب آسیا، وجود داشته و یکی از نوشیدنی‌های الکلی محبوب به‌شمار می‌رود که عمدتاً از نوع لاگر (نوشیدنی) است. | ## بخش 1: آبجو در ترکیه | یافته‌های باستان‌شناسی نشان داده‌اند که مردم سومر با فرایند تخمیر آبجو آشنا بوده‌اند. ترک‌های اولیه در آناتولی نوشیدنی‌ای به نام بوزا را تخمیر می‌کردند که شباهت زیادی به کواس داشت. در برخی دوره‌های این امپراتوری، نوشیدن نوشیدنی‌های الکلی در بعضی شهرها ممنوع بود، اما بسیاری از تولیدکنندگان کوچک در استانبول، بوزاهایی با درصد الکل بالا می‌ساختند که شبیه به آبجو بود. | ## بخش 2: آبجو در ترکیه | نخستین تولید و سرو آبجو در ارزروم توسط چند تولیدکنندهٔ ارمنی در «باغ‌های آبجو» انجام شد. نخستین تولید صنعتی آبجو در ترکیه در سال ۱۸۹۴ با تأسیس کارخانه آبجوسازی بومونتی در استانبول توسط برادران سوئیسی بومونتی آغاز گردید. میزان تولید آبجو در امپراتوری عثمانی در سال ۱۸۹۴ حدود ۱٫۲ میلیارد لیتر بود که در سال‌های ۱۹۱۳ تا ۱۹۱۴ به ۹٫۹ میلیارد لیتر افزایش یافت.آبجو در عثمانی , BirayaDair.com مصطفی کمال آتاتورک، نخستین رئیس‌جمهور جمهوری ترکیه، کارخانه‌ای برای تولید ایل (نوشیدنی) در آنکارا تأسیس کرد. | ## بخش 3: آبجو در ترکیه | محصول اصلی آن با نام افس (۵٪ درصد الکل) شناخته می‌شود که از نام ترکی شهر باستانی افسوس (شهر) در نزدیکی کارخانه ازمیر گرفته شده است. از مارس ۲۰۰۵، فاسترز لاگر نیز توسط گروه نوشیدنی افس در ترکیه تولید، بازاریابی و توزیع می‌شود. افس به بازارهای اروپا، ایالات متحده آمریکا، روسیه، قفقاز، خاورمیانه، آفریقا و جنوب شرق آسیا صادر می‌کند. | ## جمع‌بندی | Türk Tuborg، که پیش‌تر زیرمجموعه‌ای از گروه دانمارکی کارلزبرگ/توبورگ بود، همچنان با نام توبورگ در ترکیه آبجو تولید می‌کند، اما اکنون در مالکیت شرکت اسرائیلی (CBC) است.
موضوع مقاله: آبجو در ارمنستان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آبجو در ارمنستان | مقدمه: در قرن پنجم پیش از میلاد، زمانی که گزنفون به یکی از روستاهای پیشاتاریخ ارمنستان رسید، در کتاب آناباسیس نوشت: «درون دیگ‌های سفالی (ظروف سفالی) گندم، جو، سبزیجات و شراب جو ذخیره شده بود. | ## بخش 1: آبجو در ارمنستان | در سطح بالایی ظروف، دانه‌های جو در شراب شناور بود و نی‌هایی، بزرگ و کوچک، در آن فرورفته بود؛ هر کس می‌خواست بنوشد، باید نی را در دهان می‌گذاشت و از طریق آن می‌نوشید. دریاچه قو در پارک نزدیک تالار آکادمی ملی اپرا و باله آلکساندر اسپنداریان، محل دائمی برگزاری این جشنواره است.جشنواره آبجوی ایروان ۲۰۱۸ - جشنواره‌های ارمنستان بیش از ۱۰٬۰۰۰ نفر در پنجمین دورهٔ جشنواره آبجوی ایروان در اوت ۲۰۱۸ شرکت کردند که در آن تمامی کارخانه‌ها و آبجوسازی‌های کوچک ارمنستان حضور داشتند. کارخانه‌های آبجوسازی نخستین کارخانه آبجوسازی در تاریخ مدرن ارمنستان در سال ۱۸۹۲ در ایروان افتتاح شد. | ## بخش 2: آبجو در ارمنستان | محصولات آن با برند Bok-Beer عرضه می‌شدند.برچسب کارخانه آبجوی «زانگا» ایروان از اوایل دهه ۱۹۱۰ با این حال، کارخانه در دههٔ ۱۹۲۰ تعطیل شد. آبجوی کرافت دارگت: از سال ۲۰۱۶ در ایروان فعالیت دارد و آبجوی دست‌ساز دارگت را تولید می‌کند. کارخانه آبجوسازی دیلیجان: از سال ۲۰۱۶ در دیلیجان، استان تاووش فعالیت دارد و آبجوی دیلیجان را تولید می‌کند. | ## بخش 3: آبجو در ارمنستان | گروه هایاسی: از سال ۲۰۰۷ در روستای ووسکواز، استان آراگاتسوتن فعالیت دارد و آبجوی هایاسی را تولید می‌کند. | ## جمع‌بندی | کارخانه آبجوسازی کوتایک: از سال ۱۹۷۴ در آبوویان، استان کوتایک فعالیت دارد و آبجوهایی با برندهای کوتایک (برند اصلی)، Erebuni و Urartu تولید می‌کند.Kotayk کارخانه آبجوسازی لیهیتیس سوان: از سال ۲۰۰۷ در سوان, استان گغارکونیک فعال است و آبجوی کلرز را تولید می‌نماید.
موضوع مقاله: آبجو در سوریه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آبجو در سوریه | مقدمه: این الواح نشان می‌دهند که شهر ابلا انواع مختلفی از آبجو را تولید می‌کرده است، از جمله نوعی که به نظر می‌رسد به نام خود شهر، یعنی «ابلا»، نام‌گذاری شده بود. | ## بخش 1: آبجو در سوریه | تولید دو برند محلی کشور، الشرق (از حلب) و برادا (از دمشق) در سال ۲۰۱۱ به دلیل آغاز جنگ داخلی سوریه متوقف شد. تا پایان سال ۲۰۱۷ نیز کارخانه آبجوسازی «آرادوس» در شهر صافیتا در استان طرطوس راه‌اندازی گردید. | ## بخش 2: آبجو در سوریه | آبجوهای وارداتی از لبنان چندان متداول نیستند، هرچند برندهایی مانند Almaza، توبورگ، بیروت و افِس محبوب‌اند. این آبجو از نوع پیل لاگر بوده، دارای درصد الکل نسبتاً بالاتر (۳٫۷٪) و امتیاز کیفی بالاتری نسبت به برادا بود و بدنه‌ای با مالت متوسط داشت. | ## بخش 3: آبجو در سوریه | آبجوی آرادوس، در سال ۲۰۱۷ توسط کارخانه آبجوسازی «آرادوس» در صافیتا، استان طرطوس، با همکاری کارشناسان جمهوری چک راه‌اندازی شد. این شرکت جدیدترین تولیدکننده آبجو در سوریه است که با سرمایه‌گذاری ۱۶ میلیون دلار آمریکا و برنامه تولید سالانه ۱۵ میلیون لیتر آغاز به کار کرد. | ## جمع‌بندی | کارخانه آرادوس در صافیتا نخستین تولید انبوه آبجوی داخلی از زمان توقف تولید الشرق و برادا پس از آغاز جنگ داخلی سوریه محسوب می‌شود.
موضوع مقاله: آبجو در کره جنوبی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آبجو در کره جنوبی | مقدمه: سومین کارخانه آبجوسازی کره، «جینرو کورس»، در دهه ۱۹۹۰ بنیان گذاشته شد و بعدها توسط شرکت «اورینتال بروئریز» (OB) خریداری گردید. | ## بخش 1: آبجو در کره جنوبی | نام پیشین کارخانه آبجوسازی «هایته» (Hite)، شرکت «چوسان بروئریز» بود که در سال ۱۹۳۳ تأسیس شد و در سال ۱۹۹۸ نام خود را به «هایته بروئریز» تغییر داد. شرکت OB نیز در سال ۱۹۳۳ با نام «شوا کیرین بروئریز» تأسیس شد و در سال ۱۹۹۵ به «OB بروئریز» تغییر نام داد. بازار آبجوی کره جنوبی در حال حاضر تحت سلطه دو تولیدکننده بزرگ یعنی هایته-جینرو و اورینتال بروئری (OB) است، که چندین برند را در بازار داخلی عرضه می‌کنند. | ## بخش 2: آبجو در کره جنوبی | در بیشتر رستوران‌ها و بارهای کره تنها یکی از این دو برند (هایته یا کس از OB) به صورت بشکه‌ای سرو می‌شود، چراکه از نظر طعم و قیمت شباهت زیادی دارند (زیرا عمدتاً از برنج تولید می‌شوند).آبجوهای وارداتی در کره به‌طور گسترده در دسترس‌اند، اما قیمت بالایی دارند؛ به‌گونه‌ای که معمولاً بهای هر پینت گینس در بارهای مرکز سئول بین ۸٬۰۰۰ تا ۱۵٬۰۰۰ وون کرهٔ جنوبی است، در حالی که برندهای محلی حدود ۳٬۰۰۰ وون قیمت دارند. از اوایل دههٔ ۲۰۱۰ میلادی، آبجوسازی‌های کوچک (میکروبری‌ها) در سراسر کشور گسترش یافته‌اند و نشان‌دهندهٔ رشد و پیچیدگی روزافزون این صنعت هستند. در میان آبجوهای تولید انبوه کرهٔ جنوبی، تنها دو نمونه به‌طور کامل از ۱۰۰٪ مالت جو تهیه می‌شوند: «مکس» (هایته) و «OB گلدن لاگر». | ## بخش 3: آبجو در کره جنوبی | این محدودیت‌ها باعث شده بود که تولیدکنندگان کوچک نتوانند محصولات خود را در مکان‌های متعلق به خود عرضه کنند. این قوانین در ژوئن ۲۰۱۱ تسهیل شد و به چند تولیدکننده کوچک اجازه داده شد تا سهمی از بازار محلی آبجو به دست آورند. با وجود آنکه مواد اولیه و تجهیزات همچنان محدود هستند، بسیاری از خانواده‌ها به تولید آبجو در خانه روی آورده‌اند. | ## جمع‌بندی | همچنین باشگاه‌های گوناگونی برای راهنمایی و پشتیبانی علاقه‌مندان و تازه‌واردان این حوزه در کره فعالیت می‌کنند که «هوم‌برو کره» یکی از آن‌هاست.
موضوع مقاله: اسکوئر دی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # اسکوئر دی | مقدمه: اسکوئر دی یک تولیدکننده آمریکایی تجهیزات الکتریکی است که دفتر مرکزی آن در اندوور، ماساچوست قرار دارد. | ## بخش 1: اسکوئر دی | اسکوئر دی یکی از برندهای اصلی شرکت اشنایدر الکتریک است که این شرکت را در سال ۱۹۹۱ خریداری کرد. این شرکت به مدت ۵۵ سال قبل از خریداری شدن در بورس نیویورک فهرست شده بود، بدون اینکه در هیچ فصل مالی ضرر گزارش کند و در این مدت ۲۲۰ دوره متوالی سود سهام به سهامداران پرداخت کرد. تاریخچه لوگوی کلاسیک «Square D» که حدود سال ۱۹۱۰ پذیرفته شد، روی محصولات آن دیده می‌شود. هورتون، فارغ‌التحصیل مهندسی برق از دانشگاه میشیگان در سال ۱۸۹۵، به‌خاطر اختراع کلید ایمنی که کلیدهای ولتاژ بالا را در محفظه قرار می‌داد و زمینه اصلی کسب‌وکار شرکت در تولید کلیدهای حفاظتی و تابلوهای کنترل محصور را آغاز کرد، شناخته شد. ترکیب یک لوگوی ساده و به‌یادماندنی با محبوبیت زیاد باعث شد مشتریان محصولات را «Square D» بنامند. در نتیجه، شرکت این لوگو را به‌عنوان علامت تجاری ثبت کرد و در سال ۱۹۱۷ نام شرکت به Square D تغییر یافت. | ## بخش 2: اسکوئر دی | در اوایل دهه ۱۹۲۰، اسکوئر دی بیشتر کسب‌وکار فیوز خود را فروخت تا تمرکز بیشتری بر کلیدهای ایمنی و محصولات حفاظتی داشته باشد؛ تبلیغاتی با شعار «Jones is Dead!» توجه عمومی را به خطر مرگبار کلیدهای برهنه در کارخانه‌ها جلب کرد. اسکوئر دی امیدوار بود از نگرانی فزاینده دربارهٔ ایمنی و بهداشت حرفه‌ای کارخانه‌ها بهره‌برداری کند. تا سال ۱۹۲۹، اسکوئر دی با یک شرکت کنترل صنعتی مستقر در میلواکی ادغام شد و شروع به تولید کلیدهای حفاظتی تحت لیسانس وستینگهاوس الکتریک کرد. در سال ۱۹۳۵، اسکوئر دی تولید طیف خود از کلیدهای حفاظتی برای مصارف تجاری و خانگی را آغاز کرد. در دهه ۱۹۴۰، اسکوئر دی به تلاش‌های جنگی پیوست و در نهایت نیمی از کلیدهای حفاظتی مورد استفاده در هواپیمایی نظامی را تولید کرد. در سال ۱۹۵۵، اسکوئر دی کلید حفاظتی سه‌چهارم اینچی را معرفی کرد که نیاز به فیوزهای قابل‌جداشدن قبلی را از بین برد. | ## بخش 3: اسکوئر دی | کلیدهای حفاظتی با امکان قطع جریان با یک کلید در پاسخ به نوسانات برق، هم ایمنی و هم راحتی را افزایش دادند. تا سال ۲۰۰۰، این فناوری‌ها در اکثر خانه‌ها و کسب‌وکارها مورد استفاده قرار گرفتند. در سال ۱۹۶۰، اسکوئر دی دفتر مرکزی خود را از دیترویت به پارک ریج، ایلینوی منتقل کرد؛ سپس در سال ۱۹۷۹ دفتر مرکزی جدید و گسترده‌ای در پالاتین، ایلینوی افتتاح شد. در سال ۱۹۹۱، شرکت خریداری شد و به یک زیرمجموعه از شرکت فرانسوی اشنایدر الکتریک تبدیل شد. در سال ۲۰۰۳، اسکوئر دی و اشنایدر الکتریک صدمین سالگرد خود را جشن گرفتند، از جمله با اهدای یک کلید ایمنی محصور اصلی سال ۱۹۲۲ به موزه مؤسسه اسمیتسونین؛ این کلید هنوز کار می‌کند. | ## جمع‌بندی | امروزه این شرکت چندین خط تولید کلیدهای حفاظتی برای کاربردهای خانگی، تجاری و صنعتی تولید می‌کند.
موضوع مقاله: شودائو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # شودائو | مقدمه: ویژگی فنی برجسته آن جاده‌های معلق بودند که از تخته‌های چوبی تشکیل می‌شدند و بر روی تیرهای سنگی یا چوبی که در حفره‌های کنده‌شده در دیواره صخره‌ها نصب می‌شدند، قرار داشتند. | ## بخش 1: شودائو | جغرافیا این جاده‌ها سه حوضه مجاور را که با کوه‌های مرتفع از هم جدا و احاطه شده‌اند، به هم پیوند می‌دهند. در دوران باستان، این منطقه قلب ایالت چین (دودمان ژو) بود و امروزه بخش مرکزی استان شان‌شی را تشکیل می‌دهد. در آن سوی این رشته‌کوه، حوضه هانژونگ واقع شده که توسط رود هان، یکی از شاخه‌های یانگ‌تسه، زهکشی می‌شود. حوضه هانژونگ با حوضه سیچوان به‌وسیله رشته‌کوه‌هایی به نام می‌تسانگ‌شان (米倉山/米仓山، Mǐcāng Shān، به‌معنی «کوه‌های انبار برنج») در غرب و کوهستان دابا در شرق از هم جدا شده‌اند. دربارهٔ جاده «گاو زرین» (Jinniudao) داستانی وجود دارد که می‌گوید فرمانروای شو آن را برای ارسال یک گاو طلایی به فرمانروای چین ساخت.برخی روایت‌ها می‌گویند آن گاوان مدفوعی از طلا داشتند. | ## بخش 2: شودائو | بنابراین ممکن است بخش جنوبی این جاده توسط شو ساخته شده و دیگر مسیرها توسط دولت چین احداث شده باشند. در دوران دودمان تانگ، لی‌پو در اشعار خود از «راه سخت شو» و «نردبان‌هایی به آسمان ساخته‌شده از چوب و سنگ» یاد کرده است. در آن زمان، جاده تانگ‌لو مسیر رسمی پستی بود و جاده بایِه به‌طور مداوم مورد استفاده قرار می‌گرفت. در دوران جنگ و درگیری، بخش‌هایی از جاده‌های چوبی گاه به‌عنوان یک نیرنگ نظامی سوزانده می‌شدند. یکی از این نمونه‌ها پس از سقوط دودمان چین در سال ۲۰۶ پیش از میلاد روی داد، زمانی که رهبر پیروزمند شورش، شیانگ یو، رقیب نیرومند خود امپراتور گائوزو هان را به فرمانروایی پادشاهی‌های دورافتاده هان، شو و با تبعید کرد. | ## بخش 3: شودائو | در هنگام عقب‌نشینی به سوی هانژونگ، به پیشنهاد مشاورش ژانگ لیانگ، لیو بَنگ پس از عبور خود، جاده‌های چوبی را ویران کرد تا از تعقیب دشمن جلوگیری کند.سیما چیان (۱۲۰ پیش از میلاد). کتاب ۸، «سال‌نامه‌های امپراتور گائوزو».[汉]司马迁، 史记，传8，高祖本纪。 سپس، برای فریب شیانگ یو و پنهان کردن قصد خود برای حمله به سه پادشاهی تابع چین، گفته می‌شود که وانمود کرد در حال تعمیر جاده‌های چوبی است، در حالی که سردار کل او هان شین از مسیر دیگری که امروز به نام «جاده چن‌تسانگ» شناخته می‌شود، به چن‌تسانگ حمله کرد. حتی امروزه نیز چینی‌ها عبارت «به‌ظاهر جاده‌های چوبی را تعمیر کن، در نهان از چن‌تسانگ بگذر» را برای توصیف این نیرنگ به‌کار می‌برند. در دوران صلح، لیو بَنگ که بعدها دودمان هان را بنیان گذاشت، این جاده‌های کوهستانی را دوباره بازسازی کرد. بنیان‌گذار دودمان شو، لیو بی، مشاور و نخست‌وزیری نامدار به نام ژوگه لیانگ (که با نام ادبی خود «کونگ‌مینگ» نیز شناخته می‌شود) داشت که از جاده‌های شو برای لشکرکشی‌های شمالی ژوگه لیانگ علیه دولت رقیب سائو وی بهره می‌برد. | ## جمع‌بندی | پس از مرگ کونگ‌مینگ، جاده‌های چوبی دست‌کم در دو نوبت برای دفاع از هانژونگ سوزانده شدند؛ یک بار توسط وی یان و بار دیگر به‌دست جیانگ وی.
موضوع مقاله: کوه جینگ‌گانگ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کوه جینگ‌گانگ | مقدمه: این رشته‌کوه در محل تلاقی چهار شهرستان نینگانگ، شهرستان یونگشینگ، شهرستان سویچوان و لین‌شیانگ قرار دارد. | ## بخش 1: کوه جینگ‌گانگ | در ارتفاعات زمین کشاورزی اندکی وجود دارد و بیشتر سکونتگاه‌ها در پای کوه‌ها واقع‌اند. نام این روستاها به‌ترتیب به‌معنی «چاه بزرگ»، «چاه کوچک»، «چاه میانه»، «چاه پایین» و «چاه بالا» هستند. از همین نام‌ها، نام کوه نیز گرفته شده و معنای تحت‌اللفظی آن «کوه‌های خط‌الرأس چاه» است. کوه‌های جینگ‌گانگ دارای ذخایر غنی از خاک چینی و کانی‌های عناصر نادر خاکی هستند که دو منبع معدنی اصلی این ناحیه به‌شمار می‌روند. پایگاه ارتش سرخ کوه‌های جینگ‌گانگ به‌عنوان زادگاه ارتش سرخ چین، نیای ارتش آزادی‌بخش خلق و «گهواره انقلاب چین» شناخته می‌شوند. | ## بخش 2: کوه جینگ‌گانگ | پس از آن‌که کومینتانگ (KMT) در جریان رویداد ۱۲ آوریل علیه حزب کمونیست چین اقدام کرد، بسیاری از کمونیست‌ها یا مخفی شدند یا به روستاها گریختند. پس از شکست قیام برداشت پاییزی در چانگشا، مائو تسه‌تونگ با حدود هزار نفر از نیروهای باقیمانده‌اش به این کوه‌ها پناه برد و نخستین شورای دهقانی خود را بنیان گذاشت. مائو نیروهایش را در روستای کوهستانی سان‌وان در شهرستان یونگشین بازسازماندهی کرد و آن‌ها را در قالب یک هنگ واحد، یعنی «نخستین هنگ از لشکر اول ارتش انقلابی کارگران و دهقانان» متحد ساخت. او سپس با دو رئیس راهزن محلی، وانگ زو و یوان ون‌کای، که پیش‌تر ارتباطی با کمونیست‌ها نداشتند، پیمان همکاری بست. برای نخستین سال، او مقر فرماندهی خود را در ماوپینگ، شهری کوچک و بازارمحور در میان جنگل‌ها، مستقر کرد که مسیر اصلی غربی منتهی به کوه‌ها را محافظت می‌کرد. | ## بخش 3: کوه جینگ‌گانگ | در نوامبر، ارتش او چالینگ، در حدود غرب‌تر، را تصرف کرد، هرچند نیروهای کومینتانگ به‌سرعت آن را بازپس گرفتند. وقتی فشار نیروهای کومینتانگ افزایش یافت، مائو ماوپینگ را ترک کرد و به دژ وانگ زو در داجینگ («چاه بزرگ») عقب‌نشینی کرد، جایی که می‌توانست گذرگاه‌های کوهستانی را کنترل کند. آن زمستان، کمونیست‌ها همراه با نیروهای محلی آموزش دیدند و سال بعد آنان را در ارتش منظم ادغام کردند. در فوریه، یک گردان از ارتش جیانگ‌شی کومینتانگ شین‌چنگ، شهری در شمال ماوپینگ، را اشغال کرد. | ## جمع‌بندی | در شب ۱۷ فوریه، مائو با سه گردان از نیروهای خود آنان را محاصره کرد و روز بعد شکست‌شان داد.
موضوع مقاله: رشته‌کوه تای‌هانگ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # رشته‌کوه تای‌هانگ | مقدمه: کوه‌های تای‌هانگ رشته‌کوهی در چین هستند که در امتداد لبه شرقی فلات لوس در استان‌های شان‌شی، هه‌نان و هه‌بئی امتداد دارند. | ## بخش 1: رشته‌کوه تای‌هانگ | بلندترین قله شرقی این رشته، کوه تسانگیان در استان هه‌بئی است و کوه بایشی در شمالی‌ترین نقطه آن قرار دارد. تاریخ در جریان شورش دستار زرد، ۱۸۵ تن از شورشیان به دست ارتش امپراتوری شکست خوردند، اما تنها دو ماه بعد قیام دوباره آغاز شد و به کوه‌های تای‌هانگ در مرز غربی هه‌بئی گسترش یافت. در طول جنگ دوم چین و ژاپن، کوه‌های تای‌هانگ صحنه کمینی موفقیت‌آمیز علیه نیروهای ژاپنی به‌دست ارتش مسیر هشتم در منطقه هوانگ‌تولینگ بودند. | ## بخش 2: رشته‌کوه تای‌هانگ | نام استان شان‌شی، به معنای «غرب کوه‌ها»، از موقعیت آن در غرب کوه‌های تای‌هانگ گرفته شده است. نام شاندونگ به‌معنای «شرق کوه‌ها» در ابتدا به ناحیه شرقی کوه‌های شیاو اطلاق می‌شد، اما در دوران دودمان تانگ برای اشاره به منطقه شرق کوه‌های تای‌هانگ به‌کار رفت. این ناحیه بعدها به استان شاندونگ کنونی تبدیل شد، هرچند مرزهای آن در طول زمان به‌سمت شرق جابه‌جا شده است. | ## بخش 3: رشته‌کوه تای‌هانگ | راه‌آهن پرسرعت شیجیاژوانگ–تای‌یوان از طریق تونل تای‌هانگ – سومین تونل بلند ریلی در چین – از زیر این کوه‌ها عبور می‌کند. | ## جمع‌بندی | در کتاب Fanshen نوشته ویلیام هینتون نیز بارها از این رشته‌کوه یاد شده و نقش آن در انقلاب سوسیالیستی چین مورد اشاره قرار گرفته است.