موضوع مقاله: پادشاهی ساردینی (۱۷۲۰–۱۸۶۱) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پادشاهی ساردینی (۱۷۲۰–۱۸۶۱) | مقدمه: از سال ۱۷۲۰ تا ۱۸۴۷، تنها جزیره ساردینیا به‌طور خاص بخشی از پادشاهی ساردینیا بود، در حالی که سایر متصرفات سرزمین اصلی (عمدتاً دوک‌نشین ساووی، شاهزاده‌نشین پیمونت ، شهرستان نیس، دوک‌نشین جنوا و دیگران) به‌طور مستقل در اختیار خاندان ساووی بودند، از این رو یک سلطنت مرکب و یک اتحادیه شخصی تشکیل می‌دادند، که رسماً به عنوان «ایالت‌های اعلیحضرت پادشاه ساردینیا» نامیده می‌شد. | ## بخش 1: پادشاهی ساردینی (۱۷۲۰–۱۸۶۱) | این وضعیت با قانون اتحاد کامل در سال ۱۸۴۷ تغییر کرد و یک پادشاهی واحد ایجاد کرد. با توجه به اینکه پیه‌مونت مرکز قدرت و بخش برجسته‌ای از این نهاد بود، این ایالت همچنین به عنوان ساردینیا-پیه‌مونت یا پیه‌مونت-ساردینیا و گاهی به اشتباه به عنوان پادشاهی پیه‌مونت شناخته می‌شود. با رهبری چهره‌هایی چون کنت کامیللو دی کاوور و پادشاه ویکتور امانوئل دوم، ساردینی–پیمونت توانست به محور اصلی اتحاد ملی تبدیل شود و در سال ۱۸۶۱، با اعلام پادشاهی ایتالیا، این ساختار تاریخی جای خود را به دولت جدید داد. پادشاهی قرون وسطایی ساردینیا پیش از آنکه به مالکیت خاندان ساووی درآید، بخشی از تاج آراگون و سپس امپراتوری رو به رشد اسپانیا بود. با پیمان لاهه (۱۷۲۰)، جزیره ساردینیا و عنوان پادشاهی آن توسط مدعیان تاج و تخت اسپانیا از خاندان هابسبورگ و بوربون به دوک ساووی، ویکتور آمادئوس دوم، واگذار شد. ساوویاری‌ها آن را با متصرفات تاریخی خود در شبه جزیره ایتالیا متحد کردند و این پادشاهی به تدریج با ایالت‌های شبه جزیره شناخته شد که علاوه بر ساووی و آئوستا، شامل متصرفات سلسله‌ای مانند شاهزاده‌نشین پیمونت و شهرستان نیس نیز می‌شد که ساوویاری‌ها از قرن سیزدهم و از سال ۱۳۸۸ میلادی به ترتیب بر هر دوی آنها کنترل داشتند. این توصیف به‌خوبی نشان می‌دهد که چگونه پادشاهی ساردینی، علی‌رغم نامش، در عمل یک دولت شبه‌جزیره‌ای با تمرکز قدرت در پیمونت بود. تحت سلطه خاندان ساووا، ساختار سیاسی و فرهنگی این پادشاهی از همان ابتدا به‌طور کامل در سرزمین‌های اصلی اروپایی آن متمرکز بود، نه در جزیره ساردینی. نکات کلیدی این وضعیت عبارت‌اند از: تمرکز قدرت در پیمونت: شهر تورین، که از قرن شانزدهم پایتخت ساووا بود، به‌صورت دفاکتو مرکز واقعی حکومت، سیاست، و فرهنگ پادشاهی ساردینی محسوب می‌شد. اهمیت ثانویه جزیره ساردینی: هرچند کالیاری به‌طور دژوره پایتخت جزیره و محل استقرار نایب‌السلطنه‌ها بود، اما نقش آن در تصمیم‌گیری‌های کلان بسیار محدود بود. ادغام کامل در سال ۱۸۴۷: با تصویب قانون اتحاد کامل، این ساختار غیررسمی رسمیت یافت و تمامی نهادهای حکومتی در تورین متمرکز شدند. این تمرکز قدرت در تورین، نه‌تنها مسیر وحدت ایتالیا را تسهیل کرد، بلکه باعث شد که پیمونت—با نهادهای مدرن، ارتش منظم، و دیپلماسی فعال—به موتور محرک جنبش ملی‌گرایی ایتالیایی تبدیل شود. در واقع، پادشاهی ساردینی بیشتر شبیه به «پادشاهی پیمونت» عمل می‌کرد، حتی اگر نام رسمی‌اش چیز دیگری بود. هنگامی که قلمرو شبه جزیره‌ای خاندان ساووی اشغال و در نهایت توسط فرانسه ناپلئونی ضمیمه شد، پادشاه ساردینیا برای اولین بار در تاریخ ساردینیا تحت حکومت ساووی، به‌طور موقت در این جزیره اقامت گزید. کنگره وین (۱۸۱۴–۱۸۱۵)، که پس از شکست ناپلئون، اروپا را بازسازی کرد، متصرفات شبه جزیره‌ای ساووی را به ساووی بازگرداند و لیگوریا را که از جمهوری جنوا گرفته شده بود، به آن افزود. پس از الحاق ژنو به سوئیس، پیمان تورین (۱۸۱۶) کاروژ و مناطق مجاور آن را به کانتون تازه تأسیس ژنو سوئیس منتقل کرد. در سال‌های ۱۸۴۷–۱۸۴۸، از طریق قانون اتحادی مشابه قانون بین بریتانیای کبیر و ایرلند، ایالت‌های مختلف ساووی تحت یک سیستم حقوقی با پایتخت آنها در تورین متحد شدند و قانون اساسی، اساسنامه آلبرتینو، به آنها اعطا شد. در زمان جنگ کریمه در سال ۱۸۵۳، ساووی‌ها پادشاهی را به یک قدرت قوی تبدیل کرده بودند. پس از آن، لومباردی (۱۸۵۹)، ایالت‌های مرکزی ایتالیا و پادشاهی دو سیسیل (۱۸۶۰)، ونیز (۱۸۶۶) و ایالت‌های پاپ (۱۸۷۰) به آن ملحق شدند. در ۱۷ مارس ۱۸۶۱، برای انعکاس دقیق‌تر وسعت جغرافیایی، فرهنگی و سیاسی جدید خود، پادشاهی ساردینیا نام خود را با اعلام پادشاهی ایتالیا عوض کرد، و پایتخت آن در نهایت ابتدا به فلورانس و سپس به رم منتقل شد؛ بنابراین، پادشاهی ساردینیا به رهبری ساووی ، سلف قانونی پادشاهی ایتالیا بود که به نوبه خود سلف جمهوری ایتالیای امروزی است. اصطلاحات پادشاهی ساردینیا عنوانی با بالاترین رتبه در میان سرزمین‌های تحت تصرف خاندان ساووی بود و از این رو این عنوان اغلب برای اشاره به کل متصرفات آنها استفاده می‌شد و می‌شود. در واقع، ساووی‌ها نه بر یک دولت واحد، بلکه بر مجموعه‌ای پیچیده از نهادها و عناوین مختلف با پیشینه‌های نهادی، فرهنگی و حقوقی متفاوت حکومت می‌کردند. این موارد شامل دوک‌نشین ساووی، دوک‌نشین آئوستا، شاهزاده‌نشین پیدمونت و شهرستان نیس می‌شد که به عنوان مثال بخشی مجزا و نه از نظر حقوقی از پادشاهی ساردینیا بودند که تنها شامل خود جزیره ساردینیا می‌شد. اوضاع با اتحاد کامل سال ۱۸۴۷ تغییر کرد، قانونی از سوی شاه چارلز آلبرت ساردینیا که اختلافات اداری بین ایالت‌های سرزمین اصلی و جزیره ساردینیا را لغو کرد و یک پادشاهی واحد ایجاد کرد. مورخان امروزی از اصطلاح ایالت ساووی برای اشاره به این موجودیت استفاده می‌کنند که نمونه‌ای از سلطنت مرکب است که در آن سرزمین‌های مختلف و متمایز بسیاری با داشتن یک حاکم واحد در یک اتحادیه شخصی متحد می‌شوند. این منطقه که آلوبریجیا و بعدها در لاتین «ساپادیا» نامیده شد، به امپراتوری روم ملحق شد. در قرن پنجم، منطقه ساووی توسط امپراتوری روم غربی به بورگوندی‌ها واگذار شد و بخشی از پادشاهی بورگوندی شد. پیمونت در اوایل دوران تاریخی محل سکونت قبایل سلتو- لیگوریایی مانند تاورینی‌ها و سالاسی‌ها بود. آنها بعدها تسلیم رومی‌ها شدند ، که چندین مستعمره از جمله آگوستا تاورینوروم (تورین) و اپوردیا (ایوریا) را در آنجا تأسیس کرد. پس از سقوط امپراتوری روم غربی، این منطقه بارها مورد حمله بورگوندی‌ها، گوت‌ها (قرن ۵)، بیزانسی‌ها، لومباردها (قرن ۶) و فرانک‌ها (۷۷۳) قرار گرفت. در آن زمان، آنچه که امروزه به عنوان پیمونت شناخته می‌شود، به عنوان بخشی از پادشاهی ایتالیا در امپراتوری مقدس روم، به چندین مارک و شهرستان تقسیم شده بود. این روایت تاریخی، مسیر شکل‌گیری قدرت خاندان ساووا را در شمال غرب ایتالیا و بخش‌هایی از فرانسه امروزی به‌خوبی ترسیم می‌کند—روندی که در نهایت زمینه‌ساز نقش محوری آن‌ها در وحدت ایتالیا شد. در آن زمان، مرکز حکومت در شهر شامبری بود—شهری که امروزه در فرانسه قرار دارد و در قرون وسطی نقش مهمی در سیاست منطقه‌ای ایفا می‌کرد. استقلال مناطق دیگر: با وجود گسترش قلمرو ساووا، برخی مناطق مانند آستی و آلساندریا به‌عنوان کومونه قدرتمند مستقل باقی ماندند. همچنین مارکی‌نشین‌های سالوتسو و مونفرات نیز استقلال خود را حفظ کردند و گاه در رقابت با ساووا قرار داشتند. ارتقاء به دوک‌نشین در ۱۴۱۶: با افزایش قدرت خاندان ساووا، کنت‌نشین ساووا به دوک‌نشین ارتقاء یافت—گامی مهم در تثبیت جایگاه این خاندان در میان اشراف اروپا. انتقال پایتخت به تورین در ۱۵۶۳: دوک امانوئل فیلیبرت، که پس از جنگ‌های ایتالیا به قدرت رسید، تصمیم گرفت مرکز حکومت را از شامبری به تورین منتقل کند. این اقدام نه‌تنها به تمرکز قدرت در پیمونت انجامید، بلکه تورین را به قلب سیاسی و فرهنگی دولت ساووا تبدیل کرد—شهری که بعدها نقش کلیدی در وحدت ایتالیا ایفا کرد. | ## بخش 2: پادشاهی ساردینی (۱۷۲۰–۱۸۶۱) | این تحولات، نشان‌دهنده روند تدریجی تمرکز قدرت، گسترش قلمرو، و شکل‌گیری هویت سیاسی‌ای بود که در قرن نوزدهم به پادشاهی ساردینی–پیمونت و سپس به پادشاهی ایتالیا انجامید. طبق پیمان اوترخت (۱۷۱۳)، امپراتوری اروپایی اسپانیا تقسیم شد: ساووی سیسیل و بخش‌هایی از دوک‌نشین میلان را دریافت کرد، در حالی که چارلز ششم (امپراتور مقدس روم و آرشیدوک اتریش)، هلند اسپانیا، پادشاهی ناپل، ساردینیا و بخش عمده‌ای از دوک‌نشین میلان را دریافت کرد. در جریان جنگ اتحاد چهارگانه، ویکتور آمادئوس دوم، که در آن زمان دوک ساووا، شاهزاده پیمونت و پادشاه سیسیل بود، ناچار شد در توافقی با هابسبورگ‌های اتریش، جزیره سیسیل را واگذار کند و در ازای آن جزیره ساردینی را دریافت نماید. از آن‌جا که پادشاهی ساردینی از قرن چهاردهم وجود داشت، این تبادل به ویکتور آمادئوس اجازه داد تا عنوان سلطنتی خود را حفظ کند، حتی با وجود از دست دادن سیسیل. از سال ۱۷۲۰ تا ۱۷۹۸، زمانی که ناپلئون به ایتالیا حمله کرد، حکومت عملی پادشاهی در تورین مستقر بود، هرچند کالیاری از سال ۱۳۲۴ پایتخت رسمی جزیره ساردینی محسوب می‌شد. با تبعید خاندان ساووا در پی حمله ناپلئون، کالیاری بار دیگر به مرکز عملی حکومت تبدیل شد و این وضعیت تا سال ۱۸۱۴ ادامه یافت. پس از شکست ناپلئون و بازگشت خاندان ساووا، حکومت دوباره به تورین منتقل شد، اما این شهر تا سال ۱۸۴۷ به‌طور رسمی پایتخت پادشاهی ساردینی محسوب نمی‌شد. در آن سال، با تصویب قانون ادغام کامل، تورین به‌عنوان پایتخت رسمی و دائمی پادشاهی ساردینی تثبیت شد و ساختار مرکب دولت به یک نظام واحد تبدیل گردید. ویکتور آمادئوس در ابتدا در سال ۱۷۲۰ در برابر تبادل ساردینیا با سیسیل مقاومت کرد. این دولت عنوان رسمی پادشاهی ساردینیا، قبرس و اورشلیم را به خود گرفت، زیرا خاندان ساووی هنوز مدعی تاج و تخت قبرس و اورشلیم بودند، اگرچه هر دو مدت‌ها تحت حکومت عثمانی بودند. در سال‌های ۱۷۶۷–۱۷۶۹، چارلز امانوئل سوم مجمع‌الجزایر مادالنا در تنگه بونیفاچیو را از جمهوری جنوا ضمیمه کرد و آن را به عنوان بخشی از ساردینیا اعلام کرد که از آن زمان به بعد بخشی از منطقه ساردینیا شد. در دوره ساوویارد به عنوان یک کشور مرکب، زبان ایتالیایی که در کنار زبان فرانسوی از قرن شانزدهم از طریق فرمان ریوولی در شبه جزیره رسمی شده بود، در سال ۱۷۶۰ به ساردینیا معرفی شد. با فرمان ریجو بیگلیتو در ۲۵ ژوئیه ۱۷۶۰، زبان ایتالیایی در پیدمونت بر زبان فرانسوی اولویت پیدا کرد. تلاش پادشاهی ساردینیا برای ترویج یک زبان واحد، قاطع بود، و همچنین جایگزینی اسپانیایی با ایتالیایی به عنوان «انقلاب ایده‌ها» توصیف شده است. از آنجایی که زبان فرانسوی هنوز در برخی از استان‌ها استفاده می‌شد، اساسنامه آلبرتینو (۱۸۴۸) استفاده از زبان فرانسوی را مجاز اعلام کرد. جنگ‌های ناپلئونی و کنگره وین در سال ۱۷۹۲، پادشاهی ساردینیا و دیگر ایالت‌های تاج ساووی به جنگ ائتلاف اول علیه جمهوری اول فرانسه پیوستند، اما در سال ۱۷۹۶ توسط ناپلئون شکست خوردند و مجبور به انعقاد پیمان زیان‌بار پاریس (۱۷۹۶) شدند که به ارتش فرانسه اجازه عبور آزاد از پیمونت را می‌داد. در ۶ دسامبر ۱۷۹۸، ژنرال ژوبرت تورین را اشغال کرد و چارلز امانوئل چهارم را مجبور به کناره‌گیری و عزیمت به جزیره ساردینیا کرد. در سال ۱۷۹۹، روس‌های اتریشی برای مدت کوتاهی شهر را اشغال کردند، اما با نبرد مارنگو (۱۸۰۰)، فرانسوی‌ها دوباره کنترل را به دست گرفتند. جزیره ساردینیا، که ارتش‌های اعزامی فرانسه به ساردینیا را بدون کمک ارتش سلطنتی شکست داده بود، تا پایان جنگ از دسترس فرانسوی‌ها دور ماند. این امر توسط کنگره وین تأیید شد که منطقه ساووی را پس از الحاق به فرانسه در سال ۱۷۹۲، به مرزهای خود بازگرداندWells, H. 753 با پیمان استوپینیجی (۱۸۱۷)، پادشاهی ساردینیا تحت الحمایه خود را بر شاهزاده‌نشین موناکو گسترش داد. در واکنش پس از ناپلئون، کشور توسط پادشاهان محافظه‌کار ویکتور امانوئل اول (۱۸۰۲–۱۸۲۱)، چارلز فلیکس (۱۸۲۱–۱۸۳۱) و شارل آلبرت (۱۸۳۱–۱۸۴۹) اداره می‌شد که در رأس گروهی از نیروهای خود در نبرد تروکادرو جنگیدند و فردیناند هفتم مرتجع را به تخت سلطنت اسپانیا بازگرداندند. ویکتور امانوئل اول کل کد ناپلئونی را منحل کرد و زمین‌ها و قدرت را به اشراف و کلیسا بازگرداند. این سیاست ارتجاعی تا آنجا پیش رفت که استفاده از جاده‌های ساخته شده توسط فرانسوی‌ها را منع کرد. پیش از این در سال ۱۸۴۷، جزیره ساردینیا، که بیش از یک قرن تابع پیدمونت بود، از طریق اتحاد کامل صادر شده توسط چارلز آلبرت، خودمختاری باقیمانده خود را در شبه جزیره از دست داد. در نتیجه، نهادهای اساسی پادشاهی عمیقاً دگرگون شدند و به شکل یک سلطنت مشروطه و متمرکز به سبک فرانسوی درآمدند. پس از موفقیت اولیه، جنگ رو به وخامت گذاشت و چارلز آلبرت در نبرد کاستوزا (۱۸۴۸) از مارشال رادتزکی شکست خورد. مانند تمام دوک‌نشین‌ها و دولت‌شهرهای مختلف در شبه‌جزیره آپنین و جزایر مرتبط، پادشاهی ساردینیا تحت حکومت‌های متناوب با بی‌ثباتی سیاسی مواجه بود. پس از تجدید جنگ کوتاه و فاجعه‌بار با اتریش در سال ۱۸۴۹، چارلز آلبرت در ۲۳ مارس ۱۸۴۹ به نفع پسرش ویکتور امانوئل دوم کناره‌گیری کرد. در سال ۱۸۵۲، یک وزارتخانه لیبرال به رهبری کنت کامیلو بنسو دی کاوور منصوب شد و پادشاهی ساردینیا به موتور محرکه اتحاد ایتالیا تبدیل شد. پادشاهی ساردینیا در جنگ کریمه شرکت کرد و با امپراتوری عثمانی، بریتانیا و فرانسه متحد شد و علیه روسیه جنگید. در سال ۱۸۵۹، فرانسه در جنگ علیه اتریش، جنگ اتریش-ساردینیا، در کنار پادشاهی ساردینیا قرار گرفت. ناپلئون سوم به وعده‌های خود به کاوور مبنی بر جنگیدن تا فتح کامل پادشاهی لومباردی-ونیز عمل نکرد. پس از نبردهای خونین مگنتا و سولفرینو، که هر دو پیروزی فرانسه بودند، ناپلئون ادامه جنگ را بسیار پرهزینه دانست و با پشت سر گذاشتن کاوور، صلح جداگانه‌ای منعقد کرد که در آن فقط لومباردی واگذار می‌شد. به دلیل امتناع دولت اتریش از واگذاری هرگونه زمینی به پادشاهی ساردینیا، آنها موافقت کردند که لومباردی را به ناپلئون واگذار کنند، که او نیز به نوبه خود این قلمرو را به پادشاهی ساردینیا واگذار کرد تا از «شرمسار» شدن اتریشی‌های شکست خورده جلوگیری کند. کاوور وقتی مشخص شد که ویکتور امانوئل این توافق را می‌پذیرد، با عصبانیت از سمت خود استعفا داد. گاریبالدی و هزار در ۵ مارس ۱۸۶۰، پارما، پیاچنزا، توسکانی، مودنا و رومانیا در همه‌پرسی به پیوستن به پادشاهی ساردینیا رأی دادند. این موضوع ناپلئون را نگران کرد، زیرا او از یک دولت قدرتمند ساووی در مرز جنوب شرقی خود بیم داشت و اصرار داشت که اگر پادشاهی ساردینیا بخواهد تصرفات جدید را حفظ کند، باید ساووی و نیس را به فرانسه واگذار کند. | ## بخش 3: پادشاهی ساردینی (۱۷۲۰–۱۸۶۱) | این کار از طریق پیمان تورین انجام شد که در آن نیز همه‌پرسی برای تأیید الحاق پیش‌بینی شده بود. 599 در سال ۱۸۶۰، جوزپه گاریبالدی لشکرکشی خود را برای فتح جنوب ایتالیا به نام پادشاهی ساردینیا آغاز کرد. هزار نفر به سرعت پادشاهی دو سیسیل را که بزرگ‌ترین ایالت منطقه بود و از آبروتزو و ناپل در شبه جزیره تا مسینا و پالرمو در سیسیل امتداد داشت، سرنگون کردند. کاوور از اتحاد راضی بود، در حالی که گاریبالدی که برای پادشاه و نخست وزیرش بیش از حد انقلابی بود، می‌خواست رم را نیز فتح کند. ناامیدی جوزپه گاریبالدی از تحولات پس از اتحاد ایتالیا، بازتابی از شکاف میان آرمان‌گرایی انقلابی و واقع‌گرایی سیاسی بود. نخست، واگذاری زادگاهش، شهر نیس، به فرانسه در سال ۱۸۶۰، ضربه‌ای شخصی و نمادین برای او بود. گاریبالدی، که خود را ایتالیایی تمام‌عیار می‌دانست، از این تصمیم دیپلماتیک به‌شدت ناراضی بود و آن را خیانت به آرمان وحدت ملی تلقی کرد. دوم، وعده‌هایی که به مردم سیسیل داده بود—از جمله تبدیل کشور جدید به جمهوری و بهبود چشمگیر وضعیت اقتصادی جنوب—تحقق نیافت. ایتالیا به‌جای جمهوری، به پادشاهی متحد تحت سلطه خاندان ساووا تبدیل شد، و جنوب کشور، به‌ویژه سیسیل، با مشکلات اقتصادی، نابرابری و بی‌توجهی سیاسی مواجه شد. جمهوری‌خواهی گاریبالدی، که در قلب جنبش‌های مردمی جای داشت، تا سال ۱۹۴۶ تحقق نیافت—زمانی که پس از سقوط فاشیسم و پایان جنگ جهانی دوم، مردم ایتالیا در همه‌پرسی به لغو سلطنت رأی دادند و جمهوری ایتالیا شکل گرفت. در نهایت، گاریبالدی به نماد آرمان‌گرایی و فداکاری در تاریخ ایتالیا تبدیل شد، حتی اگر بسیاری از آرزوهایش در زمان حیاتش محقق نشدند. او بیش از آن‌که یک سیاست‌مدار باشد، یک قهرمان مردمی بود—با قلبی پر از امید و دستانی آغشته به خاک نبرد. به سوی پادشاهی ایتالیا در ۱۷ مارس ۱۸۶۱، قانون شماره ۴۶۷۱ پارلمان پادشاهی ساردینیا، پادشاهی ایتالیا را اعلام کرد و بدین ترتیب الحاق تمام ایالت‌های آپنین به علاوه سیسیل به پادشاهی ساردینیا را تصویب نمود. نهادها و قوانین پادشاهی به سرعت به تمام ایتالیا گسترش یافت و ادارات سایر مناطق را لغو کرد. پیمونت به مسلط‌ترین و ثروتمندترین منطقه در ایتالیا تبدیل شد و پایتخت پیمونت، تورین، تا سال ۱۸۶۵، زمانی که پایتخت به فلورانس منتقل شد، پایتخت ایتالیا باقی ماند. به عنوان بخشی از راهزنی در دو سیسیل، شورش‌های بسیاری در سراسر شبه جزیره، به ویژه در جنوب ایتالیا و در جزیره سیسیل، به دلیل رفتار ناعادلانه طبقه حاکم پیمونت با جنوب، رخ داد. خاندان ساووی تا سال ۱۹۴۶ بر پادشاهی ایتالیا حکومت کردند، تا اینکه ایتالیا از طریق همه‌پرسی به جمهوری اعلام شد. اقتصاد پیشرفت‌های عمده‌ای در اقتصاد در دوران حکومت کامیلو بنسو، کنت کاوور، حاصل شد. کاوور معتقد بود که پیشرفت اقتصادی باید مقدم بر تغییر سیاسی باشد و بر مزایای ساخت راه‌آهن در شبه جزیره تأکید می‌کرد. او از حامیان قوی حمل و نقل با موتور بخار بود و از ساخت بسیاری از راه‌آهن‌ها و کانال‌ها حمایت مالی کرد. بین سال‌های ۱۸۳۸ تا ۱۸۴۲، کاوور ابتکارات متعددی را در تلاش برای حل مشکلات اقتصادی در منطقه خود آغاز کرد. در سال ۱۸۱۶، پس از بازپس‌گیری قلمرو شبه‌جزیره‌ای خود، اسکودو جای خود را به لیره ساردینیا داد که در سال ۱۸۲۱ نیز جایگزین اسکودوی ساردینیا، سکه‌هایی که در طول این دوره در جزیره مورد استفاده بودند، شد. دولت قبل از سال ۱۸۴۷، تنها جزیره ساردینیا به‌طور کامل بخشی از پادشاهی ساردینیا بود. سایر متصرفات سرزمین اصلی، که در درجه اول شامل دوک‌نشین ساووی، شاهزاده‌نشین پیدمونت ، شهرستان نیس و دوک‌نشین جنوا و غیره می‌شد، به‌طور مستقل در اختیار ساووی‌ها بود. این اتحادیه شخصی رسماً به عنوان «ایالت‌های اعلیحضرت پادشاه ساردینیا» نامیده می‌شد، همان‌طور که در اسناد کنگره وین آمده است. اتحاد کامل (ایتالیایی: Fusione perfetta) قانون سال ۱۸۴۷ چارلز آلبرت، پادشاه ساوویارد ساردینیا بود که اختلافات اداری بین ایالت‌های سرزمین اصلی و جزیره ساردینیا را لغو کرد، به روشی مشابه با احکام نوئوا پلانتا بین تاج کاستیا و قلمروهای تاج آراگون بین سال‌های ۱۷۰۷ تا ۱۷۱۶ و قوانین اتحاد بین بریتانیای کبیر و ایرلند در سال ۱۸۰۰. در سال ۱۸۴۸، پادشاه چارلز آلبرت، اساسنامه آلبرتینو را اعطا کرد که به عنوان قانون اساسی کشور عمل می‌کرد. این اساسنامه تنها به دلیل نگرانی از شورش انقلابی که ایتالیا را در سال ۱۸۴۸ به آشوب کشاند، اعلام شد. در آن زمان، چارلز آلبرت تنها از الگوی سایر حاکمان ایتالیایی پیروی می‌کرد، اما اساسنامه او تنها قانون اساسی بود که از سرکوبی که پس از جنگ اول استقلال (۱۸۴۸–۴۹) رخ داد، جان سالم به در برد. این اساسنامه پس از اتحاد ایتالیا در سال ۱۸۶۰ و تبدیل پادشاهی ساردینیا به پادشاهی ایتالیا، همچنان اساس نظام حقوقی باقی ماند. اگرچه این اساسنامه، به ویژه در دوران دولت فاشیستی بنیتو موسولینی (که با تأیید ضمنی پادشاه ویکتور امانوئل سوم حکومت می‌کرد) دچار اصلاحات عمیقی شد، اما این اساسنامه تا زمان اجرای قانون اساسی جمهوری در سال ۱۹۴۸، که چندین ویژگی اصلی سند را، به ویژه ویژگی‌های سلطنتی، جایگزین کرد، عمدتاً بدون تغییر در ساختار خود باقی ماند. رئیس کشور پادشاه ساردینیا بود، در حالی که رئیس دولت نخست‌وزیر پادشاهی ساردینیا بود. نظامی ارتش سلطنتی ساردینیا و نیروی دریایی سلطنتی ساردینیا به عنوان ارتش پادشاهی ساردینیا فعالیت می‌کردند تا اینکه در ۴ مه ۱۸۶۱ به ارتش سلطنتی ایتالیا و در ۱۷ مارس ۱۸۶۱ به رجیا مارینا تبدیل شدند. پرچم‌ها، نشان‌های سلطنتی و نشان‌های ملی هنگامی که دوک‌نشین ساووی در سال ۱۷۱۳ پادشاهی سیسیل و در سال ۱۷۲۳ پادشاهی ساردینیا را به دست آورد، پرچم ساووی به پرچم یک قدرت دریایی تبدیل شد. این مسئله این مشکل را ایجاد کرد که همان پرچم قبلاً توسط شوالیه‌های مالت استفاده می‌شد. به همین دلیل، ساووی‌ها پرچم خود را برای استفاده به عنوان پرچم دریایی به روش‌های مختلف تغییر دادند، حروف FERT را در چهار کانتون اضافه کردند، یا یک حاشیه آبی اضافه کردند، یا از یک پرچم آبی با صلیب ساووی در یک کانتون استفاده کردند. در نهایت، شاه چارلز آلبرت ساووی از فرانسه انقلابی، پرچم سه رنگ ایتالیایی را که توسط سپر ساووی بر فراز آن قرار گرفته بود، به عنوان پرچم خود پذیرفت. | ## جمع‌بندی | این پرچم بعداً به پرچم پادشاهی ایتالیا تبدیل شد و پرچم سه رنگ بدون سپر ساووی، پرچم ایتالیا باقی ماند.