موضوع مقاله: شیمازاکی توسون | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # شیمازاکی توسون | مقدمه: او با نام اصلی شیمازاکی هاروکی (به ژاپنی: Shimazaki Haruki , 島崎 春樹) در روستای ماگومه馬籠 واقع در مسیر ناکاسِن‌دو استان چیکوماتا ۱۲ فوریهٔ ۲۰۰۵، این ناحیه بخشی از روستای یاماگوچی در شهرستان کیسو (استان ناگانو) بود. | ## بخش 1: شیمازاکی توسون | پس از الحاق فرامرزی، این منطقه به ماگوُمه در شهر ناکاتسوگاوا (استان گیفو) منتقل شد. تغییر استان از ناگانو به گیفو باعث شده دربارهٔ این‌که زادگاه شیمازاکی را متعلق به کدام استان بدانند—ناگانو، گیفو یا هر دو—میان پژوهشگران اختلاف نظر وجود داشته باشد. او با عضویت در مجله‌ی بونگاکوکای文学界 فعالیت ادبی خود را آغاز کرد و به عنوان شاعری وابسته به مکتب رمانتیسم، آثاری مانند واکاناشو若菜集 را منتشر کرد. سپس حوزه اصلی فعالیت خود را به رمان‌نویسی/داستان‌نویسی تغییر داد و با انتشار آثاری مانند هاکای破戒 و بهار春، به نویسنده‌ای شاخص در مکتب ناتورالیسم تبدیل شد. از دیگر آثار او می‌توان به خانواده 長谷川天渓 著、複製版 編『自然主義』日本図書センター〈近代文芸評論叢書 21〉、1992年3月。ISBN 978-4820591504。 که آن را اوج تکامل‌ ادبیات ناتورالیستی ژاپن به‌شمار می‌آورند، تولد دوباره新生 که در آن به رابطه‌ی نامشروع خود با برادرزاده‌ش اعتراف کرده است، و رمان تاریخی بلند پیش از سپیده‌دم夜明け前 که شخصیت اصلی‌ آن از پدرش، شیمازاکی ماساکی島崎正樹 الهام گرفته شده است، اشاره کرد. زندگی‌نامه تبار خانوادگی نیاکان خاندان شیمازاکی از تبار خاندان می‌اورا三浦 بودند که خاستگاه آن‌ها منطقه‌ی تسوکوی در شبه‌جزیره‌ی می‌اورا در استان ساگامی در ژاپن قدیم (امروزه شهر یوکوسوکا، استان کاناگاوا) بود. خاندان شیمازاکی در دوران شیمازاکی شیگه‌تسونا島崎重綱 به خدمت کی‌سُو یُوشی‌آری木曽義在 درآمد و به دره‌ی کی‌سُو رفت. پسر بزرگ شیمازاکی شیگه‌تسونا، شیگه‌میچی重通، روستای ماگومه را زمانی که یک سامورایی کشاورز بود، آباد کرد و آن را به یکی از ایستگاه‌های بین‌راهی جاده‌ی ناکاسِن‌دو تبدیل کرد. خاندان شیمازاکی نسل‌ها منصب‌هایی همچون هون‌جین (اقامتگاه بین‌راهی مقامات)本陣، شوویا (کدخدا)庄屋 و تونیا (متصدی حمل و نقل و بازرگانی ایستگاه بین‌راهی)問屋 را بر عهده داشت. پدر شیمازاکی توسون، شیمازاکی ماساکی هفدهمین رئیس خاندان و عضو پژوهشگران کُکوگاکو (مطالعات ادبیات و فرهنگ باستانی ژاپن)国学 در مکتب فکری هیراتا平田 بود. سرگذشت در ۲۵ مارس ۱۸۷۲، در روستای ماگومه، استان چیکوما به‌عنوان چهارمین پسر پدرش ماساکی و مادرش، نوئی زاده شد. در ۱۸۷۸ وارد مدرسه‌ی کامی‌ساکا شد و آثار کلاسیک کنفسیوسی، ‌از جمله کُوکیُو孝経 و ‌رُنگُو論語 را نزد پدرش فرا گرفت. در ۱۸۸۱ به توکیو رفت؛ در مدرسه‌ی ابتدایی تای‌مِی تحصیل کرد و پس از فارغ‌التحصیلی، در خانه‌ی یوشی‌مورا تادامیچی吉村忠道 اقامت داشت و نزد عموی او تاکه‌ای یُوسِتسو武居用拙 دیگر آثار کلاسیک کنفسیوسی همچون شی‌کیُو詩経 را فرا گرفت. سپس در مدارس پیش‌دانشگاهی از جمله، مدرسه‌ی انگلیسی می‌تا و مدرسه‌ی کیوریتسو تحصیل کرد و سپس وارد بخش اصلی کالج مِی‌جی گاکوئین明治学院本科 شد. (که بعدها به دانشگاه مِی‌جی گاکوئین明治学院大学 تبدیل شد.) در دوران دانشجویی با افرادی همچون بابا کُوچُو馬場孤蝶، توگاوا شوکُوتسو戸川秋骨، کیتامورا کی‌سِی北村季晴، ناکاجیما کوماکیچی中島久万吉 روابط دوستانه داشت. سال‌های دانشجویی خود را به مطالعه‌ی ادبیات غرب گذراند و همچنین آثار کلاسیک ژاپن مانند آثار ماتسوئو باشو松尾芭蕉 شاعر ژاپنی یا سای‌گیُو西行 راهب و‌ شاعر ژاپنی را مطالعه کرد. او از نخستین دوره فارغ‌التحصیلان بخش اصلی مؤسسه‌ی مِی‌جی گاکوئین بود و سرود رسمی مؤسسه را نیز سروده است. ماساکی نه تنها الهام‌بخش شخصیت اصلی رمان «پیش از سپیده‌دم»، آئویاما هان‌زُو بود، بلکه تاثیر عمیقی بر شکل‌گیری هویت ادبی توسون گزاشت. در ردیف آخر، نفر‌ دوم از سمت چپ: توسون، همان ردیف نفر چهارم از سمت چپ، توگاوا شوکُوتسو، در ردیف وسط، نفر سوم از سمت راست: بابا کُوچُو. مجله‌ی «بون‌گاکوکای» و شاعران مکتب رمانتیسم پس از فارغ التحصیلی او به ترجمه‌ و نگارش برای مجله‌ی جوگاکوزاشّی女学雑誌 مجله‌ی زنان پرداخت و در سپتامبر ۱۸۹۲، در بیست‌سالگی، به‌عنوان معلم زبان انگلیسی در دبیرستان دخترانه‌ی مِی‌جی مشغول به کار شد. سال بعد، به‌واسطه‌ی ارتباطش با کیتامورا توکُکو北村透谷 و هوشی‌نو‌ تِن‌چی星野天知، به مجله‌ی بون‌گاکوکای پیوست و به‌عنوان یکی از اعضای اصلی، نمایش‌نامه‌های منظوم و جستارهایی را منتشر کرد. در همین دوران، او به شاگردش ساتو سوئه‌کُو佐藤輔子 علاقه‌مند شد، و از آنجایی که به‌عنوان معلم احساس گناه و عذاب وجدان می‌کرد، از مسیحیت دست کشید و از شغلش استعفا داد. سپس مدتی را در منطقه‌ی کانسای گذراند و دوباره به خانه‌ی خاندان یوشی‌مورا (خانه‌ای که در کودکی در آن بزرگ شده بود) بازگشت. سال ۱۸۹۴، بار دیگر به دبیرستان دخترانه مِی‌جی بازگشت، اما در همان سال کیتامورا توکُکو خودکشی کرد. همچنین برادر شیمازاکی، هیده‌ئُو، به‌دلیل اتهامات مالی مرتبط با لوله‌کشی آب بازداشت شد و سال بعد، ساتو سوئه‌کُو بر اثر بیماری درگذشت.横浜山手病院について 29. 2021年8月2日閲覧。 “佐藤スケ / 輔子（1871年8月1日–1895年8月13日） درنتیجه، او دوباره از مدرسه استعفا داد؛ این دوره‌ی زندگی‌اش بعدها در رمان «بهار» بازتاب یافت. در ۸ سپتامبر ۱۸۹۶، در آکادمی توهوکو در سِن‌دای، استان میاگی، مشغول به تدریس شد و حدود یک سال در آنجا اقامت کرد.「若き日の藤村 －仙台時代を中心に－」（藤一也 著、本の森 1998年11月23日 発行、ISBN 4-938965-11-9） pp.18-20、pp.263-264 「仙台雑詩」（島崎藤村）در ۲۵ اکتبر همان سال، مادرش درگذشت و او در خانه‌ای در محله‌ی هاسه‌کورا که بالای صخره‌ای و مشرف به رودخانه‌ی هیروسه قرار داشت، آغاز به سرودن شعر کرد. سپس به مهمان‌خانه‌ی می‌اورا، نزدیک ایستگاه سِن‌دای نقل مکان کرد و نخستین مجموعه‌ی شعر خود، واکاناشو، را در آنجا نوشت و با انتشار آن به جامعه‌ی ادبی وارد شد. سه مجموعه‌ی شعر دیگر او یعنی، «قایق تک برگ»一葉舟، «علف‌های تابستان»夏草 و مجموعه «شکوفه‌های آلو فروریخته»落梅集، رمانتیسم دوره‌ی مِی‌جی را به اوج شکوفایی رساندند و او با نویسنده‌ی همشهری، دُوی بان‌سوی Doi Bansui , 土井 晩翠 (اهل سِن‌دای، استان میاگی)، دوره‌ای را پدید آورد که عصر «تُوبان»藤晩 یا عصر «بان‌تُو»晩藤 نامیده شد. بعضی از اشعار شیمازاکی، به‌ویژه از مجموعه شکوفه‌های آلو فروریخته، به‌عنوان ترانه نیز محبوبیت پیدا کرده‌اند. یکی از اشعار معروف این مجموعه، «نارگیل»椰子の実 است که بر اساس داستانی از یاناگی‌تا کونیُو ساخته شده است. این داستان به مشاهده‌ی یک نارگیل که در سواحل ای‌راگا (استان آیچی) در ژاپن پیدا شده بود، اشاره دارد. این اثر در سال ۱۹۳۶ به عنوان یکی از ترانه‌های ملی ژاپن با آهنگ‌سازی اُناکا تُوراجیرو از شاگردان یامادا کُوساکو منتشر شد و از آن زمان تا امروز همچنان به‌عنوان یک ترانه محبوب در ژاپن شنیده می‌شود. همچنین، شعری دیگر از همین مجموعه به نام «آواز ساحل»海辺の曲 وجود دارد که اشعار آن از مجموعه‌ی آواز قو اثر شوبرت گرفته شده است. | ## بخش 2: شیمازاکی توسون | علاوه بر این، ترانه ملی دیگری به‌نام «صبح»朝 که آهنگ‌سازی آن توسط اُدا شین‌گُو در همان سال انجام شده، و همچنین ترانه معروف «آواز سفر بر ‌کرانه‌ی رود چی‌کوما»千曲川旅情の歌 که در سال ۱۹۲۵ توسط هیرُوتا ریوتارُو ساخته شده است، از دیگر اشعار این مجموعه به شمار می‌آیند. ( به این دوران، دوران کُومورُو گفته می‌شود.) در این دوران با هاتا فویوکُو که اهل هاکوداته در هوکایدو بود ازدواج کرد半澤孝平 (2017年7月22日). در این دوران، توجه او به مسائل اجتماعی و دنیوی افزایش یافت و به همین دلیل شیوه‌ی خلق آثار خود را به نثر تغییر داد. او به توصیف دقیق رود چی‌کوما و منطقه‌ی اطراف آن پرداخت و نوشته‌‌های توصیفی (نوعی از نوشتار که به توصیف دقیق از یک مکان می‌پردازد) با عنوان «طرح‌هایی از رود چی‌کوما»千曲川のスケッチ را نوشت که در آن به ‌نوعی از شعر دست کشید. 2017年7月12日時点のオリジナルよりアーカイブ。2017年7月28日閲覧 و شخصیت‌های این رمان، از جمله ایچی‌مورا که در رمان نماینده مجلس است، از فردی به‌نام تاتسو‌کاوا اون‌پِی立川雲平 نماینده مجلس و سیاستمدار، اهل ایواموراتا، الهام گرفته شده است.コトバンク 立川 雲平とは（20世紀日本人名事典）”. 2017年7月28日閲覧 در سال ۱۹۰۵، از مدرسه‌ی کُومورُو گی‌جوکو استعفا داده و به توکیو رفت. در سال ۱۹۰۶، رمان هاکای را به‌عنوان اولین کتاب از مجموعه‌ آثار سایه‌‌های سبز را緑蔭叢書، با هزینه شخصی منتشر کرد. این کتاب به سرعت به ‌فروش رفت و ‌در دنیای ادبیات به‌عنوان یک رمان ناتورالیستی در محافل ادبی تحسین شد. در همین دوران، سه دختر او به‌دلیل سوء تغذیه درگذشتند که بعدها این موضوع در رمان «خانواده» به تصویر کشیده شد. در سال۱۹۰۷، داستان کوتاه «نامی‌کی»並木 را در مجله‌ی بون‌گِی کورابو文藝倶楽部 منتشر کرد و باعث جنجال در مورد انتخاب شیوه‌های روایت داستانی شد. درسال ۱۹۱۰، رمان «خانواده» را در روزنامه‌ی یومی‌اوری‌شین‌بون به‌صورت سریالی منتشر کرد. ( که در سال بعد در مجله‌ی چوئو کُورُون中央公論 ادامه یافت.) پس از پایان این سری، در آگوست همان سال، همسرش فویوکُو پس از تولد دختر چهارمش درگذشت. ازین‌رو، برادرزاده‌ش، کوماکو، برای کمک به‌کارهای خانه به خانه‌ی او آمد و از حدود سال ۱۹۱۲ به طور غیررسمی با او وارد رابطه‌ی عاشقانه شد، که درنهایت به بارداری کوماکو منجر شد. در ماه می ۱۹۱۳، از بندر کوبه به مقصد فرانسه سفر کرد و پس از ۳۷ روز به شهر مارسی رسید. به‌واسطه‌ی آشنایی با ای‌کوما آری‌شیما، در یک خانه‌ی اجاره‌ای در پاریس زندگی کرد. با شروع جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۴، به همراه نقاش ماسامونه توکوسابورو به شهر لیموژ پناه برد. او‌ دومین مجموعه از یادداشت‌های خود را با عنوان «یادداشت‌های فرانسه»仏蘭西だより در روزنامه‌ آساهی شین‌بون منتشر کرد. در ژوئیه ۱۹۱۶، از طریق کشتی آتسوتامارو به لندن سفر کرد و سپس از آنجا به کوبه بازگشت. در سال ۱۹۱۷، به‌عنوان استاد در دپارتمان ادبیات دانشگاه کِی‌ئُو慶應義塾大学 مشغول به تدریس شد. در سال ۱۹۱۸، رمان «تولد دوباره» را منتشر کرد و پس از بازگشت به ژاپن تلاش کرد رابطه‌‌ی خود را با کوماکو خاتمه دهد. به همین دلیل، به واسطه‌ی رسیدگی خویشاوندان، کوماکو نزد دایی خود در تایوان فرستاده شد. کوماکو بعدها به ژاپن بازگشت و در ژوئن ۱۹۷۸ در سن ۸۵ سالگی در یکی از بیمارستان‌های توکیو درگذشت. همچنین در این دوره، چند داستان کودکانه، از جمله «داستان‌هایی برای کودکان»幼きものに، «زادگاه»ふるさと و «خوشبختی»幸福 از شیمازاکی منتشر شد. درسال ۱۹۲۷ داستان «طوفان»嵐 را منتشر کرد و از سال بعد، نگارش رمان تاریخی «پیش از سپیده‌دم» را که از زندگی پدرش الهام گرفته شده بود را آغاز کرد. از آوریل ۱۹۲۹ تا اکتبر ۱۹۳۵، رمان پیش از سپیده‌دم را در مجله‌ی چوئو کُورُون به صورت سریالی منتشر می‌کرد. پس از پایان انتشار، آثار خود را گردآوری و ویرایش کرد و آن‌‌ها را در مجموعه‌ای با عنوان «توسون بونکُو»藤村文庫 منتشر کرد. همچنین به دعوت یاناگی ساوا تاکِشی در تاسیس انجمن قلم ژاپن日本ペンクラブ مشارکت کرد و نخستین رئیس آن شد. در ۸ ژانویه ۱۹۴۱ در تدوین پیش‌نویس آیین‌نامه‌ی نظامی معروف به سِن‌جین‌کون، همکاری داشت؛ این آیین‌نامه توسط وزیر جنگ وقت، توجُو هیده‌کی صادر شد. در سال ۱۹۴۲ به ‌عنوان عضو افتخاری انجمن ملی ادبیات ژاپن日本文学報国会 انجمن نویسندگان ژاپن در دوران جنگ برای تبلیغات سیاسی جهت خدمت به کشور برگزیده شد. در سال ۱۹۴۳ انتشار سریالی رمان «درواز‌ه‌ی شرق»東方の門 را آغاز کرد، اما در ۲۲ اوت همان سال در اثر خونریزی مغزی در خانه‌‌ی خود درگذشت. آخرین سخنان او این بود: «نسیم خنکی است، نه؟» اندوه ناشی از والدین شیمازاکی در برخی از آثار خود احساس غم و اندوه عمیقی را که پدر و مادرش موجب آن شده بودند را به‌گونه‌های مختلف بیان کرده است. منشا این احساس را می‌توان در چند واقعه‌ی خانوادگی پیدا کرد: پدر و خواهر بزرگ‌ترش دچار اختلالات روانی شدند و در آن وضعیت درگذشتند. برادر بزرگ‌ترش به سبب رابطه‌ی نامشروع مادر به دنیا آمده بود و از این جهت زندگی دشوار و غمگینی داشت. بعدها میان او و خواهرزاده‌اش روابط نامشروع شکل گرفت اما این مسئله به واسطه‌ی پدر کوماکو پنهان نگهداشته شد. | ## بخش 3: شیمازاکی توسون | سپس برادر بزرگ‌تر او هیده‌ئو افشا کرد که پدرشان نیز پیش‌تر با یکی از دختران خانواده رابطه‌ی مشابهی داشته است. گاه‌شمار زندگی دهه ۱۸۷۰ ۲۵ مارس ۱۸۷۲ – در روستای ماگومه، استان چیکوما به دنیا آمد. ژانویه‌ی ۱۸۹۳ – همراه با کیتامورا توکوکو و هوشی‌نو تن‌چی مجله‌ی «بون‌گاکوکای» را بنیان گذاشت. ۱۸۹۳ – به دلیل دلبستگی به شاگردش، ساتو سوئه‌کو، از مدرسه دخترانه‌ی مِی‌جی استعفا داد و مسیحیت را ترک کرد. ۲۵ اکتبر ۱۸۹۶ – مادرش درگذشت؛ از همین دوره شعر گفتن را آغاز کرد و مجموعه‌ی «واکاناشو» را به پایان رساند. آوریل ۱۹۰۸ – رمان «بهار» را در روزنامه‌‌ی آساهی شین‌بون به صورت سریالی منتشر کرد. ژانویه‌ی ۱۹۱۰ – رمان «خانواده» را در روزنامه‌ی یومی‌اوری شین‌بون به صورت سریالی منتشر کرد. دهه ۱۹۱۰ ۱۹۱۲ – مجموعه‌ی «طرح‌هایی از رود چیکوما» با طراحی جلد آری‌شیما ای‌کوما در انتشارات ساکورا شوبو منتشر شد.秀選 名著複刻全集 近代文学館1 復刻版 千曲川のスケッチ. (1984)初版佐久良書房刊の複製である旨が明示されている آوریل ۱۹۱۳ – با خواهرزاده‌اش که برای کمک در خانه حضور داشت، رابطه برقرار کرد و کوماکو باردار شد؛ برای قطع رابطه به فرانسه رفت. می ۱۹۱۸ – رمان «تولد دوباره» را در روزنامه‌ی آساهی شین‌بون به صورت سریالی منتشر کرد. فوریه‌ی ۱۹۴۱ – برای دوری از پایتخت درگیر جنگ، به اوئیسو در استان کاناگاوا نقل مکان کرد و در نزدیکی شاگردش، تن‌مِی آی‌کیچی، ساکن شد. ۲۲ اوت ۱۹۴۳ – در خانه‌اش در اوئیسو درگذشت (۷۱ ساله) و در معبد جی‌فوکو‌جی به خاک سپرده شد. بخشی از مو و ناخن‌های او نیز در مقبره‌ای در ای‌شوجی، آرامگاه خانوادگی خاندان شیمازاکی در روستای ماگومه، نگهداری می‌شود. خویشاوندان پدر شیمازاکی ماساکی (۱۸۸۶–۱۸۳۱) – پژوهشگر کُکوگاکو (مطالعات ادبیات و فرهنگ باستانی ژاپن). او به عنوان هفدهمین نسل از خاندان شیمازاکی در ماگومه جوکو، منصب‌هایی همچون هون‌جین (اقامتگاه بین‌راهی مقامات)، شوویا (کدخدا)، و تونیا (متصدی حمل‌ونقل و بازرگانی ایستگاه بین‌راهی) را بر عهده داشت. پس از آموختن ادبیات و فرهنگ باستانی ژاپن و پیوستن به پیروان هیراتا آتسوتانه، از جریان اصلاحات مِی‌جی ناامید شد. سپس در جنبش بازگردانی حق بهره‌برداری از جنگل‌های کیسُو مشارکت کرد؛ اقدامی که به برکناری از مقام کُوچُو (سرپرست اداری منطقه) و از دست رفتن بخش بزرگی از دارایی خانواده انجامید. مدتی در توکیو، در وزارت امور دینی و آموزش، در بخش پژوهش‌های دینی و تاریخی فعالیت کرد و سپس در استان گیفو به عنوان میاجی (روحانی ارشد) معبد هی‌دا ایچی‌نومیا میناشی خدمت نمود؛ اما از این سمت نیز مأیوس شد و به زادگاهش بازگشت. در یکی از سفرهای امپراتور مِی‌جی، بادبزنی را که بر آن شعری میهن‌دوستانه نوشته بود، به سوی امپراتور پرتاب کرد؛ حرکتی که بی‌احترامی تعبیر شد. پس از ناکامی‌های پیاپی، دچار فروپاشی روانی شد و در نهایت در دوران حبس خانگی درگذشت.島崎正樹 しまざき まさきコトバンク شخصیت آئویاما هان‌زُو در رمان پیش از سپیده‌دم بر اساس زندگی او شکل گرفته است. اسناد فروش زمین، که نشان‌دهنده‌ی فقر او در سال‌های پایانی زندگی است، هنوز در خانه‌های قدیمی بازرگانان ناکاتسوگاوا نگهداری می‌شود.「藤村実家 困窮の記録／父が田地売却 証明書見つかる」『読売新聞』夕刊2018年10月6日（社会面） مادر نوئیぬい (؟–۱۸۹۶) – پس از مهاجرت پسر ارشدش به توکیو، در زادگاهش باقی ماند و در اثر وبا درگذشت. خانواده‌ی همسرش، تاکائه کائورو高瀬薫، که الگوی رمان خانه شده بودند، نسل‌ها در خدمت خاندان محلی در منطقه‌ی کیسُو بوده و کی‌ئوگان奇応丸 (داروی سنتی شین‌تُو) را تولید می‌کردند. برادر بزرگ هیده‌ئُو秀雄 (۱۹۲۴–۱۸۵۸) – پس از درگیری با مسائل مربوط به جنگل‌های امپراطوری کیسُو و محکومیت به جعل اسناد، مدتی زندانی شد و سپس به تایوان رفت. از نسل آنان، دخترشان هیرُوکو که نام هنری‌اش شیزوئِن است، نقاش ژاپنی شد و نوه‌ی او، نیشی‌مارو یوکو، بازیگر است. برادر دوم کُوسکه広助 (۱۹۲۸–۱۸۶۱) – به عنوان فرزند خوانده وارد خاندان مادری در شوکوبا هون‌جین شد و بدین ترتیب پانزدهمین نسل خاندان شیمازاکی را ادامه داد. برادر سوم تومویا友弥 (۱۹۱۱–۱۸۶۸) – بنا بر روایت‌ها، او فرزند نامشروع حاصل رابطه‌ی مادر و صاحب یکی از مغازه‌های محلی بود.『島崎藤村の秘密』西丸四方、有信堂、1966 همراه با برادرش به توکیو رفت و در یک پارچه‌فروشی در کیوباشی کار کرد اما موفق نشد. کُکوگاکو (مطالعات ادبیات و فرهنگ باستانی ژاپن) و شعر کلاسیک ژاپنی آموخت و الهام‌بخش یکی از شخصیت‌های رمان خانواده شد. همسران و فرزندان همسر اول هاتا فویوکو秦冬子 (۱۹۱۰–۱۸۷۸) – دختر سوم یک بازرگان تور و ماهیگیری در هاکوداته و از فارغ‌التحصیلان مدرسه‌ی دخترانه‌ی مِی‌جی. کوسوئو楠雄 (۱۹۰۵–۱۹۸۱) – پس از ترک مدرسه به کشاورزی پرداخت و بعدها نخستین مدیر موزه‌ی یادبود شیمازاکی شد. آثار برجسته مجموعه آثار شیمازاکی藤村全集 چندین‌ بار توسط انتشارات چیکوما منتشر شده است. مجموعه‌های شعر واکاناشو若菜集 (اوت ۱۸۹۷، انتشارات شون‌یودُو) قایق تک‌برگ一葉舟 (ژوئن ۱۸۹۸، انتشارات شون‌یودُو) علف‌های تابستان夏草 (دسامبر ۱۸۹۸، انتشارات شون‌یودُو) شکوفه‌های آلو فروریخته落梅集 ( اوت ۱۹۰۱، انتشارات شون‌یودُو) مجموعه‌ی شعر توسون藤村詩集 (سپتامبر ۱۹۰۴، انتشارات شون‌یودُو) – چهار مجموعه‌ی بالا را در یک جلد گرد آورده است. هاکای (مارس ۱۹۰۶، انتشار با هزینه‌ی شخصی) بهار (اکتبر ۱۹۰۸، انتشار با هزینه‌ی شخصی) خانواده家 (نوامبر ۱۹۱۱، انتشار با هزینه‌ی شخصی) زمانی که میوه‌ ساکورا می‌رسد桜の実の塾する時 (ژانویه ۱۹۱۹، انتشارات شون‌یودُو) تولد دوباره (ژانویه و دسامبر ۱۹۱۹، انتشارات شون‌یودُو) سرگذشت یک زنある女の生涯 (ژوئیه ۱۹۲۱، مجله‌ی شین‌چو) طوفان嵐 (سپتامبر ۱۹۲۶، مجله‌ی کای‌زُو) پیش از سپیده‌دم (ژانویه ۱۹۲۹ - نوامبر ۱۹۳۵، انتشارات شین‌چو) نوشته‌های توصیفی طرح‌هایی از رود چی‌کوما (دسامبر ۱۹۱۲) داستان‌های شاهکار جهان世界名作物語 (انتشارات بون‌کیُوشُوئین) ترک زادگاه出郷 کانال آب سوئزスエズ運河 پیش از طلوع خورشید太陽の出る前 داستان مرد نادان馬鹿者の話 سفرنامه‌ها به‌سوی دریا海へ (۱۹۱۸، انتشارات جیتسوگیُو نی‌هون‌شا) داستان‌های کودکانه عینک眼鏡 (فوریه ۱۹۱۳، انتشارات جیتسوگیُو نی‌هون‌شا) زادگاهふるさと (دسامبر ۱۹۲۰، انتشارات جیتسوگیُو نی‌هون‌شا) داستان‌هایی برای کودکانおさなのものがたり (ژانویه ۱۹۲۴، انتشارات کِن‌کیوشا) خوشبختی幸福 (می ۱۹۲۴، انتشارات کُوبون‌کان) پس از مرگ پس از درگذشتش، در سال ۱۹۵۲ «موزه‌ی یادبود توسون» در زادگاه او، ماگُومه تاسیس شد. در سال ۱۹۵۸ نیز «موزه‌ی یادبود توسون» با نظارت شهرداری کُومورُو در محوطه‌ی پارک کای‌کُوئِن در شهر کُومورُو تاسیس شد. همچنین، آخرین محل سکونت او در اواخر عمرش در شهر اُوئیسو با عنوان «خانه‌ی پیشین شیمازاکی توسون (کلبه‌ی شیزوکو)» برای بازدید عموم گشوده شده است.大磯の邸園めぐり歩き：4．旧島崎藤村邸、鴫立庵 در سال ۱۹۶۳، نشریه‌ی رِکی‌تِی، به یاد شیمازاکی، جایزه‌ی ادبی یادبود توسون (رِکی‌تِی‌شُو) را بنیان گذاشت. | ## جمع‌بندی | در محله‌ی کابوکی‌چُو در منطقه‌ی شین‌جوکو در توکیو، سنگ‌بنای یادبود «محل خانه‌ی پیشین شیمازاکی توسون» برپا شده است.島崎藤村旧居跡”.