موضوع مقاله: کاستیو، چیچن ایتزا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کاستیو، چیچن ایتزا | مقدمه: کاستیو، چیچن ایتزا که با نام معبد کوکولکان نیز شناخته می‌شود، یک هرم پله‌ای مربوط به دوران میان‌آمریکایی است که بر مرکز سایت باستانی چیچن ایتزا در ایالت یوکاتان مکزیک مسلط است. | ## بخش 1: کاستیو، چیچن ایتزا | باستان‌شناسان ساختمان این معبد را به صورت رسمی‌تر با عنوان «سازه ۵بی۱۸ چیچن ایتزا» نام‌گذاری کرده‌اند. ساختار بنا این بنا که توسط تمدن مایا در دوران پیشاکلمبی، زمانی بین سده‌های ۸ و ۱۲ میلادی ساخته شده است، به عنوان معبدی برای ایزد کوکولکان خدمت می‌کرد؛ ایزد مارِ پَردار در میان مایاهای یوکاتک که نزدیکی بسیاری با کتزالکواتل، ایزد شناخته‌شده نزد آزتک‌ها و سایر فرهنگ‌های مرکز مکزیک در دوره پساکلاسیک دارد. این بنا دارای زیرساختی است که احتمالاً چندین سده پیش از آن با هدفی مشابه ساخته شده بود.[نیاز به ذکر منبع] این معبد از مجموعه‌ای از تراس‌های مربعی تشکیل شده که در هر چهار طرف آن پلکانی به سمت معبدِ واقع در بالا وجود دارد. تندیس‌های مارهای پردار از کناره‌های نرده‌های شمالی به سمت پایین امتداد یافته‌اند. در نزدیکی اعتدال بهاری و پاییزی، خورشیدِ اواخر بعدازظهر به گوشه شمال غربی معبد می‌تابد و مجموعه‌ای از سایه‌های مثلثی را بر نرده‌های شمال غربی می‌اندازد که توهم «خزیدن» مار پردار به سمت پایین معبد را ایجاد می‌کند. این رویداد برای بازدیدکنندگان امروزی بسیار محبوب است و هزاران نفر در اعتدال بهاری شاهد آن هستند، اما مشخص نیست که آیا این پدیده نتیجه طراحی هدفمند بوده است یا خیر، زیرا اثر نور و سایه را می‌توان بدون تغییرات عمده در طول چندین هفته پیرامون اعتدالین مشاهده کرد. | ## بخش 2: کاستیو، چیچن ایتزا | تحقیقات علمی که از سال ۱۹۹۸ انجام شده است، نشان می‌دهد که این معبد هنگام دست زدنِ انسان‌ها در اطراف آن، صدای جیک‌جیک پرنده «کوتزال» را تقلید می‌کند. محققان استدلال می‌کنند که این پدیده تصادفی نیست و سازندگان این معبد از اثر پژواک این سازه، پاداشی الهی احساس می‌کردند. این عدد با تعداد روزهای سال «هاب» (Haabʼ) برابر است و احتمالاً به‌طور معناداری با آیین‌ها در ارتباط است.Milbrath 1989: 66 ارتفاع این سازه ۲۴ متر (۷۹ فوت) است که ۶ متر (۲۰ فوت) اضافی برای معبد در قسمت بالایی به آن افزوده می‌شود. ساخت و ساز ساخت معبد کوکولکان («ال کاستیو»)، مانند دیگر معابد میان‌آمریکایی، احتمالاً بازتاب‌دهنده شیوهٔ رایج مایاها در اجرای چندین فاز ساخت‌وساز برای معابدشان بوده است. آخرین مرحلهٔ ساخت احتمالاً بین سال‌های ۹۰۰ تا ۱۰۰۰ میلادی انجام شده، در حالی که زیرساخت (بنای داخلی) ممکن است پیش‌تر، بین سال‌های ۶۰۰ تا ۸۰۰ میلادی ساخته شده باشد. بر اساس پژوهش‌های باستان‌شناسی، ساخت معبد کوکولکان بر پایهٔ مفهوم «محور جهان» (Axis Mundi) استوار بوده است.[۵] انسان‌شناسان بر این باورند که این مکان، صرف‌نظر از چگونگی قرارگیری سازه در آن محل، مقدس باقی مانده است. | ## بخش 3: کاستیو، چیچن ایتزا | در جریان عملیات بازسازی در دهه ۱۹۳۰، ورودی‌ای در نردهٔ پلکان بیرونیِ شمال شرقی ایجاد شد تا دسترسی باستان‌شناسان و بعدها در ادامه سده بیستم، دسترسی گردشگران را فراهم کند. تراز موقعیت این معبد در سایت باستانی دقیقاً بالای یک «سِنوته» یا غار آبی قرار گرفته و در محل تقاطع میان چهار سنوته دیگر تراز شده است: سنوته مقدس (شمال مقدس)، ختولوک (جنوب)، کانیویوم (شرق) و اولتول (غرب). با این حال، انطباق تقریبی با موقعیت‌های خورشید در گذرهای سرسو و پاصور احتمالاً تصادفی است؛ چرا که جهت‌گیری‌های بسیار کمی در معماری میان‌آمریکایی با این رویدادها مطابقت دارند و حتی برای چنین مواردی، توضیحات متفاوت دیگری بسیار محتمل‌تر هستند. از آنجایی که تاریخ‌های طلوع و غروب ثبت‌شده توسط جهت‌گیری‌های خورشیدی که در معماری میان‌آمریکایی غالب هستند، تمایل دارند با مضاربی از ۱۳ و ۲۰ روز (یعنی دوره‌های پایه در سیستم تقویمی) از هم جدا شوند و با توجه به تجمع آن‌ها در فصول خاصی از سال، استدلال شده است که این جهت‌گیری‌ها امکان استفاده از تقویم‌های رصدی را فراهم می‌کردند تا برنامه‌ریزی مناسب برای فعالیت‌های کشاورزی و آیین‌های مرتبط را تسهیل کنند. | ## جمع‌بندی | همسو با این الگو که هم در سرزمین‌های پَست و هموار مایا و هم در سایر نقاط میان‌آمریکا شناسایی شده است، جبههٔ شمالی (و اصلی) معبد کوکولکان در چیچن ایتزا دارای سمتی (آزیموت) برابر با ۱۱۱٫۷۲ درجه است که با غروب‌های خورشید در ۲۰ مه و ۲۴ ژوئیه مطابقت دارد؛ این دو تاریخ با فاصله‌های ۶۵ و ۳۰۰ روزه (مضاربی از ۱۳ و ۲۰) از هم جدا شده‌اند.