موضوع مقاله: دوک‌نشین مودنا و رجیو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # دوک‌نشین مودنا و رجیو | مقدمه: از زمان تأسیس، توسط خاندان اشرافی استه و از سال ۱۸۱۴ توسط شاخه اتریش-استه این خانواده اداره می‌شد. | ## بخش 1: دوک‌نشین مودنا و رجیو | سلسله استه حامی بزرگ هنر بود و این دوک‌نشین را به مرجع فرهنگی در دوره‌های رنسانس و باروک تبدیل کرد. خاندان استه در سال ۱۴۵۲، فردریک سوم، امپراتور مقدس روم، دوک‌نشین را به بورسو دِسته، که خانواده‌اش قرن‌ها بر شهر مودنا و رجیو امیلیا در نزدیکی آن حکومت کرده بودند، پیشنهاد داد. بورسو در سال ۱۴۵۰ همچنین جانشین برادرش به عنوان مارگراف در دوک‌نشین پاپ فرارا شد، جایی که در سال ۱۴۷۱ عنوان دوک‌نشینی را دریافت کرد. سرزمین‌های استه در مرز جنوبی امپراتوری مقدس روم با ایالات پاپی، یک ایالت حائل تثبیت‌کننده به نفع هر دو تشکیل دادند. اراضی تحت فرمان خاندان استه، که در مرز جنوبی امپراتوری مقدس روم با ایالات پاپی قرار داشتند، نقشی حیاتی در حفظ تعادل سیاسی منطقه ایفا می‌کردند. این موقعیت ژئوپولیتیکی، نه‌تنها به خاندان استه اعتبار و نفوذ سیاسی می‌بخشید، بلکه آن‌ها را به میانجیانی مؤثر در منازعات منطقه‌ای بدل می‌کرد. در جنگ اتحاد کامبره از سال ۱۵۰۸، سربازان مودنا در خدمت پاپ علیه جمهوری ونیز جنگیدند. با این حال، جانشینی توسط پاپ کلمنت هشتم به رسمیت شناخته نشد و فرارا سرانجام توسط دستگاه پاپی تصرف شد. | ## بخش 2: دوک‌نشین مودنا و رجیو | در جریان جنگ جانشینی مانتوا در سال ۱۶۲۸، دوک‌های مودنا جانب اسپانیای هابسبورگ را گرفتند و در ازای این حمایت، شهر کورجو را از امپراتور فردیناند دوم دریافت کردند—پاداشی سیاسی که جایگاه خاندان استه را در شمال ایتالیا تقویت نمود. این پیوند با امپراتوری، بخشی از سیاست سنتی خاندان استه برای حفظ تعادل میان قدرت‌های بزرگ اروپا بود. در جنگ جانشینی اسپانیا (۱۷۰۱–۱۷۱۴)، دوک رینالدو از سوی نیروهای فرانسوی تحت فرمان لویی ژوزف، دوک واندوم، از قلمرو خود بیرون رانده شد و تا سال ۱۷۰۷ نتوانست بازگردد. با این حال، در سال ۱۷۱۱، دوک‌نشین کوچک میراندولا به قلمرو خاندان استه افزوده شد. اما جانشین رینالدو، فرانچسکو سوم، در جنگ جانشینی اتریش (۱۷۴۰–۱۷۴۸) جانب فرانسه را گرفت، تصمیمی که به تبعید او توسط نیروهای هابسبورگ انجامید. با وجود این شکست، دوک‌نشین او در سال ۱۷۴۸ و به‌موجب پیمان Aix-la-Chapelle بازگردانده شد—نمونه‌ای از دیپلماسی پساجنگ که در آن توازن قدرت و مصالحه میان امپراتوری‌ها، سرنوشت دولت‌های کوچک را رقم می‌زد. این فراز و نشیب‌ها، نشان‌دهندهٔ موقعیت شکننده اما استراتژیک خاندان استه در میان رقابت‌های فرانسه و اتریش بود. آن‌ها با تغییر اتحادها، بهره‌گیری از دیپلماسی، و جذب سرزمین‌های کوچک، توانستند بقای سیاسی خود را در قرن هفدهم و هجدهم حفظ کنند. | ## بخش 3: دوک‌نشین مودنا و رجیو | طبق پیمان لونویل در سال ۱۸۰۱، آخرین دوک استه با منطقه بریسگاو از سرزمین‌های سابق اتریش بیشتر در جنوب غربی آلمان غرامت دریافت کرد و در سال ۱۸۰۳ درگذشت. پس از مرگ او، ادعاهای مربوط به تاج و تخت دوک‌نشین مودنا که دیگر وجود نداشت، به دامادش، آرشیدوک فردیناند از اتریش، عموی امپراتور فرانسیس دوم، به ارث رسید. خاندان اتریش-استه با انحلال پادشاهی ناپلئونی ایتالیا در سال ۱۸۱۴، پس از سقوط نهایی امپراتور ناپلئون اول پس از نبرد واترلو، پسر فردیناند، فرانسیس چهارم، دوباره به عنوان دوک مودنا حکومت را به دست گرفت. در دسامبر ۱۸۱۵، او از مادرش ماریا بئاتریس دِسته، انتقال تیول‌های امپراتوری سابق در لونیجیانا را که توسط کنگره وین بازسازی و به او اعطا نشده بود، به دست آورد و پس از مرگ او در سال ۱۸۲۹، سرزمین‌های دوک‌نشین ماسا و کارارا را که متعلق به او بود، نیز به ارث برد. در طول دوره وحدت ایتالیا در دهه‌های ۱۸۳۰ تا ۱۸۶۰، دوک‌های «استرالیا-استه» برای مدت کوتاهی در انقلاب‌های ۱۸۳۱ و ۱۸۴۸ برکنار شدند، اما خیلی زود بازگشتند. در طول دومین جنگ استقلال ایتالیا (آوریل تا ژوئیه ۱۸۵۹) پس از نبرد مگنتا، آخرین دوک فرانسیس پنجم دوباره مجبور به فرار شد، این بار برای همیشه. در ماه دسامبر، مودنا به همراه توسکانی و پارما «استان‌های متحد ایتالیای مرکزی» را تشکیل دادند که در مارس ۱۸۶۰ به پادشاهی رو به رشد ساردینیا ضمیمه شدند، که رهبری جنبش اتحاد ایتالیا را بر عهده داشت و در نهایت منجر به اعلام پادشاهی ایتالیا در سال ۱۸۶۱ شد. | ## جمع‌بندی | استان‌های دوک‌نشین قبل از انحلال مودنا (دوک‌نشین مودنا) رجیو (دوک‌نشین رجیو) گواستالا فریگنانو گارفانانا لونیجیانا ماسا و کارارا (دوک‌نشین ماسا و کارارا) عناوین سنتی دوک مودنا: دوک مودنا (لرد ۱۲۸۸، دوک ۱۴۵۲) و رجیو (نل امیلیا) (لرد ۱۲۸۹، دوک ۱۴۵۲) دوک فرارا (لرد ۱۲۶۴، دوک ۱۴۷۱–۱۵۹۷) دوک لا میراندولا (۱۷۱۰)، ماسا (۱۸۲۹) و گواستالا (۱۸۴۷) شاهزاده امپراتوری مقدس روم، شاهزاده کارپی (کنت ۱۵۳۰، پرایس ۱۵۳۵)، کورجو (۱۶۳۵)، سن مارتینو در ریو (۱۷۵۲) و کارارا (۱۸۲۹)، مارکیز مونتکیو (۱۵۹۷، خیمه شب بازی در ۱۵۶۹)، اسکاندیانو (۱۶۴۵) و لا کونکوردیا (۱۷۱۰) کنت پالاتین نوولارا (۱۷۳۷) و باگنولو (۱۷۳۷) کنت ینو اد آواد (مجارستان، ۱۷۲۶) ارباب ساسولو (۱۳۷۳)، سن مارتینو در اسپینو (۱۷۱۰)، کامپوگالیانو (۱۷۵۲)، کاستلارانو (۱۷۵۲)، رودگلیا (۱۷۵۲)، اینو و سن کاسیانو نشان‌های شوالیه دوک مودنا، از زمان فرانسیس پنجم، استاد اعظم بود.