موضوع مقاله: لورنا مانداکاوان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لورنا مانداکاوان | مقدمه: لورنا مانداکاوان یک فعال ماتیگسالو مانوبو و سخنگوی انجمن اولیا و مربیان مدارس سالوگپونگان است. | ## بخش 1: لورنا مانداکاوان | او همچنین به عنوان داوطلب سلامت بارانگی (BHW) خدمت می‌کند و رئیس سابوکاهان (اتحاد زنان لوماد) است. او علیه تلاش‌ها برای تعطیلی مدارس سالوگپونگان، علیه آزار و اذیت جنسی و تهدیدهای ارتش و علیه نگرش‌های جنسیت‌زده‌ای که توسط رئیس‌جمهور دوترته تبلیغ می‌شود، صحبت کرده است. محیط زیست‌گرایی و دفاع از زنان مانداکاوان، به عنوان رئیس سابوکاهان، از زنان جهان خواست تا در مقاومت در برابر «غارت امپریالیستی» محیط زیست متحد شوند. او نیروهای دولتی را به اعمال خشونت فیزیکی و جنسی علیه زنان لوماد در مناطق داخلی متهم کرد. در همین حال، جامعه او علیه تجاوز به قلمرو اجدادی خود از طریق استخراج معدن و قطع درختان اعتراض کردند. (به تأثیر زیست‌محیطی استخراج معدن، جنگل‌زدایی در فیلیپین و مسائل زیست‌محیطی در فیلیپین مراجعه کنید) پرواز پناهندگان مانوبو مانداکاوان و خانواده‌اش بخشی از مهاجرت مانوبو از تالاینگود به کلیسای متحد مسیح در فیلیپین (UCCP) مرکز تخلیه هاران در شهر داوائو بودند که به دلیل تهدیدهای آلامارا، یک سازمان شبه‌نظامی که خانواده او را به حمایت از ارتش خلق جدید (NPA) متهم می‌کرد، فرار کردند. جامعه و مدارس آنها نیز مورد حمله ارتش قرار گرفته بودند و از تالیناگود و کاپولنگ در داوائو شمالی و از آراکان، کوتاباتو در شمال کوتاباتو به آنجا گریختند.Cortez, Kath M. | ## بخش 2: لورنا مانداکاوان | بیش از ۵۰۰ پناهنده آواره داخلی اهل لوماد در زمانی که مجتمع کلیسای متحد مسیح در فیلیپین مشمول دستور تعطیلی توسط شورای منطقه‌ای صلح و نظم منطقه ۱۲ بود، به دنبال پناهگاه بودند. برادرزاده او، اوبلا بای-ائو، در سال ۲۰۱۷ توسط اعضای آلامارا به اتهام عضویت در ارتش نوین خلق مورد اصابت گلوله قرار گرفته و کشته شده بود. او رهبری گروهی از زنان داوطلب سلامت بارانگی را بر عهده دارد که در مرکز تخلیه به جامعه خدمت می‌کنند و به عنوان سخنگوی این گروه فعالیت می‌کند. در سال ۲۰۲۰ در طول همه‌گیری کووید-۱۹، در حالی که کمیته بهداشت داخل پناهگاه را که حدود ۳۵۰ کودک و نوجوان در آن ساکن بودند، رهبری می‌کرد، اقدامات ضدعفونی و قرنطینه را سازماندهی کرد. جامعه همچنین با گرسنگی دست و پنجه نرم می‌کرد، زیرا قرنطینه شدید، تأمین مواد غذایی آنها را تهدید می‌کرد، که آنها از طریق باغبانی در حیاط خلوت خود آن را تأمین می‌کردند. تعطیلی مدارس سالوگپونگان پس از آنکه ظاهراً ۱۹ دانش‌آموز لوماد در ۱۵ فوریه ۲۰۲۱ از یک مدرسه «باکویت» در دانشگاه سن کارلوس (USC) در بالامبان، شهر سبو، نجات یافتند، مانداکاوان به عنوان یکی از والدین تأیید کرد که فرزندانشان با رضایت خودشان پس از تعطیلی مدرسه سالوگپونگان توسط دولت در زادگاهشان، برای تحصیل به سبو فرستاده شده‌اند. ژنرال دبولد سیناس، رئیس پلیس ملی فیلیپین، در بیانیه‌ای رسمی، این انتقال را بدون اطلاع والدین توصیف کرد و گفت که این کودکان «تحت نوعی رادیکالیزاسیون و تلقین جنگ انقلابی قرار گرفته‌اند». | ## بخش 3: لورنا مانداکاوان | مؤسسات آموزشی لوماد، از جمله مدارس سالوگپونگان که توسط جامعه و بدون حمایت دولت ساخته شده‌اند، توسط ارتش متهم به خدمت به عنوان جبهه‌های استخدام برای ارتش نوین خلق شده‌اند. کمیسیون حقوق بشر سازمان ملل متحد اظهار داشت که هیچ مدرکی مبنی بر شستشوی مغزی کمونیستی در محوطه دانشگاه دانشگاه سن کارلوس پیدا نکرده است و در پاسخ به پلیس، مانداکاوان ارتباط با ارتش نوین خلق را انکار کرد و اقدامات دولت را برچسب‌گذاری قرمز توصیف کرد. (به رضایت آزادانه، قبلی و آگاهانه مراجعه کنید) این مدارس توسط جامعه ساخته شده بودند، از سال ۲۰۰۳، زمانی که سالوگپونگان‌ها به دنبال مبلغان کاتولیک روستایی فیلیپین در روستای پالما گیل بودند. این سازمان به ساخت ۵۴ پردیس مدرسه ادامه داد که از تالاینگود تا شهرداری‌های دوردست جنوب میندانائو گسترش یافته بودند. وزارت آموزش و پرورش در سال ۲۰۱۴، مدارس بومی، از جمله مرکز یادگیری اجتماعی سالوگپونگان را تحت عنوان «دستورالعمل‌های وزارتخانه در مورد به رسمیت شناختن مؤسسات آموزشی خصوصی که به یادگیرندگان مردم بومی خدمت می‌کنند» که مؤسسات غیردولتی و تحت رهبری جامعه را به رسمیت می‌شناخت، به رسمیت شناخت. | ## جمع‌بندی | سازمانی که پشت این ۵۴ مدرسه بود، «مدرسه یادگیری اجتماعی سالوگپونگان»، به نام سازمان روسای قبایل تالاینگود، سالوگپونگان تا تانو ایگکانوگون (اتحاد در دفاع از قلمرو اجدادی) نامگذاری شد.