موضوع مقاله: جنوب غرب چین | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جنوب غرب چین | مقدمه: این ناحیه از پنج منطقهٔ اداری استانی، یعنی چونگ‌چینگ، سی‌چوان، گوی‌ژوو، یون‌نان و تبت تشکیل شده است. | ## بخش 1: جنوب غرب چین | جغرافیا جنوب غرب چین منطقه‌ای ناهموار و کوهستانی است که میان فلات تبت در غرب و تپه‌های ساحلی چین (东南丘陵) و دشت‌های شرق قرار گرفته و ناحیهٔ گذار میان آن‌هاست. ویژگی‌های جغرافیایی کلیدی در این منطقه شامل کوه‌های هنگ‌دوان در غرب، حوضه سیچوآن در شمال شرق، و فلات یون‌نان–گوئیژویِ کارستی در شرق است. آب‌های بخش عمدهٔ این منطقه به یانگ‌تسه می‌ریزد که تنگه‌های یانگ‌تسه را در شمال شرق منطقه شکل می‌دهد. محدودترین تعریف از جنوب غرب چین شامل سی‌چوان، چونگ‌چینگ، یون‌نان و گوی‌ژوو است، در حالی که تعاریف گسترده‌تر اغلب شامل گوانگشی و بخش‌های غربی هونان نیز می‌شود. تعریف رسمی دولت از جنوب غرب چین شامل استان‌های اصلی سی‌چوان، چونگ‌چینگ، یون‌نان و گوی‌ژوو، افزون بر منطقه خودمختار تبت است. محوریت جنوب غرب چین در دوران مینگ با شهرهای چنگدو، کونمینگ و گویانگ (پایین سمت چپ) بود. بخش‌هایی از جنوب غرب چین، شامل سرزمینی که امروزه یون‌نان، گوی‌ژوو و سی‌چوان است، در سال ۲۳۰ پیش از میلاد توسط امپراتور چین شی هوانگ از دودمان چین به خاک چین ضمیمه شد. دولت‌های مستقل همچنان به اعمال نفوذ در منطقه ادامه دادند، که نمونه‌های برجستهٔ آن پادشاهی نان‌ژائو در سده‌های هشتم و نهم میلادی و پادشاهی دالی در سده‌های دهم و یازدهم میلادی بودند. در سدهٔ سیزدهم میلادی، دودمان یوآن به رهبری مغول‌ها، مرزهای خود را گسترش داد تا فلات تبت را دربر گیرد؛ امری که اکنون مرز جنوب غربی فعلی چین را تعیین می‌کند. | ## بخش 2: جنوب غرب چین | در سدهٔ هجدهم میلادی، کنترل منطقهٔ فلات تبت در رویارویی‌های بازی بزرگ میان قدرت‌های امپراتوری روسیه، بریتانیا و چین اهمیت داشت. پس از آنکه دولت‌های جنگ‌سالارِ دوران جمهوری چین جایگزین دودمان چینگ به رهبری منچوها شدند، سیاست دولت در قبال جنوب غرب عمدتاً سیاست عدم مداخله (انفعال) بود. جنگ دوم چین و ژاپن دولت ملی‌گرا را بر آن داشت تا به‌طور فزاینده‌ای بر وظایف دولت‌سازی در جنوب غرب تمرکز کند. شهر چونگ‌چینگ به عنوان پایتخت مقاومت چین در برابر توسعه‌طلبی امپراتوری ژاپن عمل می‌کرد. پس از شکست در جنگ داخلی چین، بخش‌هایی از ارتش ملی‌گرا به سمت جنوب عقب‌نشینی کردند و هم‌زمان با ورود ارتش آزادی‌بخش خلق به یون‌نان، از مرز گذشتند و وارد برمه شدند. در سال ۱۹۶۰، اقدام نظامی مشترک چین و برمه نیروهای ملی‌گرای باقی‌مانده را از برمه بیرون راند، هرچند بقایای آن‌ها در نواحی مرزی برمه و تایلند باقی ماندند. راهبردهای غربی برای مهار چین در سدهٔ بیستم میلادی شامل مداخله در فلات تبت تا تقریباً اواسط دههٔ ۱۹۷۰ بود. پس از شکاف چین و شوروی، زمانی که سربازان شوروی در مرز مغولستان و چین تهدید به بستن راهرو گانسو کردند، تبت به منطقه‌ای با نگرانی فزاینده در جنوب غرب چین تبدیل شد؛ چرا که این امر تبت را به تنها مسیر مطمئن چین به سین‌کیانگ تبدیل می‌کرد. در دوران اصلاحات اقتصادی چین، چین با جدیت بیشتری به یکپارچه‌سازی مناطق جنوب غربی خود روی آورد. | ## بخش 3: جنوب غرب چین | تمرکز فزایندۀ چین بر توسعۀ تجارت‌محور و گذار آن به یک اقتصاد بازار سوسیالیستی، به تغییر جهت‌گیری به سوی جنوب غرب کمک کرد؛ چرا که توسعۀ کُندِ این ناحیه به‌طور فزاینده‌ای به عنوان مانعی برای رشد دیده می‌شد. ابتکارهای توسعۀ جنوب غرب چین بازتاب‌دهندۀ این آگاهی است که تعامل اقتصادی، مقرون‌به‌صرفه‌ترین راه برای کاهش ناآرامی‌های سیاسی و جبران توسعه‌نیافتگی در امتداد این مرزهاست. جمعیت‌شناسی نواحی گوناگون جنوب غرب چین دارای هویت‌های منطقه‌ای نیرومندی هستند و از نظر تاریخی در مقایسه با مناطق توسعه‌یافته‌ترِ شرق چین، روستایی‌تر قلمداد می‌شده‌اند. توسعۀ پرشتاب از اواخر دهۀ ۱۹۷۰ بدین سو، به دگرگونی بسیاری از بخش‌های این منطقه با پیشرفت‌های نوین یاری رسانده است. در اوایل سدۀ بیست و یکم، جنوب غرب چین ۵۰٪ از اقلیت‌های قومی در چین را در خود جای داده بود که این گروه، ۳۷٪ از جمعیت منطقه را تشکیل می‌دادند. مهاجرت مردم هان عمدتاً در مراکز شهری متمرکز بوده است، در حالی که مناطق روستایی همچنان عمدتاً از جمعیت‌های اقلیت، از جمله قوم ژوانگ، مردم میائو، قوم ای و دیگران تشکیل شده است. ساکنان جنوب غرب چین عمدتاً به گویشی از چینی ماندارین سخن می‌گویند که به ماندارین جنوب غربی شهرت دارد. | ## جمع‌بندی | این گونه، از همان زبان نوشتاری ماندارین بهره می‌برد اما تنها حدود ۵۰٪ با چینی معیار دارای فهم متقابل است.