موضوع مقاله: آموزش در پاکستان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آموزش در پاکستان | مقدمه: آموزش در پاکستان تحت نظارت وزارت آموزش فدرال و دولت‌های ایالتی است، در حالی که دولت فدرال عمدتاً در تدوین برنامه درسی، اعتباربخشی و تأمین مالی تحقیق و توسعه کمک می‌کند. | ## بخش 1: آموزش در پاکستان | ماده ۲۵-الف قانون اساسی پاکستان، دولت را موظف می‌کند که آموزش رایگان و اجباری با کیفیت را برای کودکان گروه سنی ۵ تا ۱۶ سال فراهم کند. «دولت باید آموزش رایگان و اجباری را برای همه کودکان ۵ تا ۱۶ سال به روشی که قانون تعیین می‌کند، فراهم کند.» سیستم آموزشی در پاکستان به‌طور کلی به شش سطح تقسیم می‌شود: پیش‌دبستانی (از سن ۳ تا ۵ سال)، ابتدایی (سال‌های اول تا پنجم)، متوسطه پایین (سال‌های ششم تا هشتم)، متوسطه بالاتر (سال‌های نهم و دهم که به گواهی‌نامه مدرسه متوسطه یا SSC منجر می‌شود)، متوسطه تکمیلی (سال‌های یازدهم و دوازدهم که به گواهی‌نامه مدرسه عالی یا HSSC منجر می‌شود) و برنامه‌های دانشگاهی که به مدرک کارشناسی و تحصیلات تکمیلی ختم می‌شوند. جمعیت کودکانی که در مدرسه شرکت نمی‌کنند (۲۲٫۸ میلیون کودک) پس از نیجریه، دومین جمعیت بزرگ در جهان است. طبق داده‌ها، پاکستان با چالش بیکاری قابل توجهی، به ویژه در میان جوانان تحصیل‌کرده خود، روبرو است و بیش از ۳۱٪ از آنها بیکار هستند. علاوه بر این، زنان ۵۱٪ از کل جمعیت بیکار را تشکیل می‌دهند که نشان‌دهنده نابرابری جنسیتی در فرصت‌های شغلی است. پاکستان حدود ۴۴۵۰۰۰ فارغ‌التحصیل دانشگاه و ۲۵۰۰۰ تا ۳۰۰۰۰ فارغ‌التحصیل علوم کامپیوتر در سال دارد. آموزش پیش‌دبستانی برای سنین ۳ تا ۵ سال طراحی شده است و معمولاً شامل سه مرحله است: گروه بازی، مهد کودک و کودکستان (که به آن "KG" یا "Prep" نیز گفته می‌شود). پس از آموزش پیش‌دبستانی، دانش‌آموزان از سال اول تا پنجم به مدرسه راهنمایی می‌روند. در مدرسه راهنمایی، آموزش تک جنسیتی معمولاً توسط جامعه پاکستانی ترجیح داده می‌شود، اما آموزش مختلط در شهرها وجود دارد. هشت رشته تحصیلی رایج عبارتند از: هنرها مطالعات کامپیوتر و فناوری اطلاعات و ارتباطات علوم عمومی (شامل فیزیک، شیمی و زیست‌شناسی) زبان‌ها و ادبیات مدرن یعنی اردو و انگلیسی ریاضیات آموزش دینی یعنی مطالعات اسلامی مطالعات اجتماعی (شامل تعلیمات مدنی، جغرافیا، تاریخ، اقتصاد، جامعه‌شناسی و گاهی اوقات بخش‌هایی از حقوق، سیاست و علوم اجتماعی) مطالعات پاکستان (شامل علوم مدنی، جغرافیا، تاریخ، اقتصاد، جامعه‌شناسی و گاهی اوقات عناصری از حقوق، سیاست و علوم اجتماعی پاکستان) مدارس همچنین ممکن است مطالعات نمایشی، موسیقی و تربیت بدنی ارائه دهند، اما این دروس معمولاً امتحان یا نمره ندارند. اقتصاد خانه گاهی به دانش‌آموزان دختر تدریس می‌شود، در حالی که مباحث مربوط به نجوم، مدیریت محیط زیست و روان‌شناسی اغلب در کتاب‌های درسی علوم عمومی گنجانده شده است. گاهی اوقات باستان‌شناسی و انسان‌شناسی در کتاب‌های درسی مطالعات اجتماعی تدریس می‌شوند. SRE در اکثر مدارس پاکستان تدریس نمی‌شود، اگرچه این روند توسط برخی از مدارس شهری مورد انتقاد قرار گرفته است. زبان‌های استانی و منطقه‌ای مانند پنجابی، سندی، پشتو و سایر زبان‌ها ممکن است در استان‌های مربوطه، به ویژه در مدارس منطقه‌ای با زبان‌های مختلف، تدریس شوند. برخی از مؤسسات به زبان‌های خارجی مانند آلمانی، ترکی، عربی، فارسی، فرانسوی و چینی آموزش می‌دهند. زبان آموزش به ماهیت خود مؤسسه بستگی دارد، چه یک مدرسه با زبان انگلیسی باشد یا یک مدرسه با زبان اردو. تا سال ۲۰۰۷، هزینه عمومی برای آموزش و پرورش ۲٫۲ درصد از تولید ناخالص ملی بود که نسبت به ۲ درصد قبل از سال‌های ۱۹۸۴–۸۵ افزایش جزئی داشت. سهم کمی از کل بودجه ملی تخصیص‌یافته به آموزش و پرورش، حدود ۱۲ درصد، به آموزش عالی اختصاص می‌یابد و تقریباً ۸۸ درصد صرف آموزش در سطوح پایین‌تر می‌شود. مؤسسات آموزشی پایین‌رتبه مانند مدارس ابتدایی تحت این شرایط آسیب می‌بینند، زیرا طبقات کم‌درآمد قادر به بهره‌مندی از یارانه‌ها و آموزش با کیفیت نیستند. آموزش متوسطه آموزش متوسطه در پاکستان از سال نهم آغاز می‌شود و چهار سال طول می‌کشد. پس از پایان هر سال تحصیلی، دانش‌آموزان ملزم به گذراندن آزمون سراسری هستند که توسط هیئت منطقه‌ای آموزش متوسطه و راهنمایی (BISE) برگزار می‌شود. پس از اتمام سال نهم، از دانش‌آموزان انتظار می‌رود که در هر یک از بخش‌های اول دروس تحصیلی خود (SSC-I) یک آزمون استاندارد بدهند. آن‌ها در پایان سال دهم (SSC-II) در آزمون‌های بخش‌های دوم همان دروس شرکت می‌کنند. | ## بخش 2: آموزش در پاکستان | پس از اتمام موفقیت‌آمیز این امتحانات، به آن‌ها گواهی پایان دوره متوسطه (یا SSC) اعطا می‌شود. برنامه درسی معمولاً شامل ترکیبی از هشت درس از جمله دروس اختیاری (مانند زیست‌شناسی، شیمی، کامپیوتر و فیزیک) و همچنین دروس اجباری (مانند ریاضیات، انگلیسی، اردو، مطالعات اسلامی و مطالعات پاکستان) است. نمرات در هر سال به شرح زیر تقسیم می‌شوند: ۷۵ نمره برای ریاضی، انگلیسی و اردو، ۵۰ نمره برای مطالعات اسلامی (یا اخلاق برای دانش‌آموزان غیرمسلمان) و مطالعات پاکستان، ۶۵ نمره برای علوم (زیست‌شناسی، شیمی، فیزیک). سپس دانش‌آموزان وارد یک کالج متوسطه می‌شوند و سال‌های ۱۱ و ۱۲ را به پایان می‌رسانند. پس از اتمام موفقیت‌آمیز این امتحانات، به دانش‌آموزان گواهینامه دبیرستان (یا HSSC) اعطا می‌شود. رشته‌های زیادی وجود دارد که دانش‌آموزان می‌توانند برای سال‌های ۱۱ و ۱۲ انتخاب کنند، مانند پیش‌پزشکی، پیش‌مهندسی، علوم انسانی (یا علوم اجتماعی)، علوم کامپیوتر و تجارت. هر رشته شامل سه درس اختیاری و سه درس اجباری انگلیسی، اردو، اسلامی (فقط سال ۱۱) و مطالعات پاکستان (فقط سال ۱۲) است. نوع دیگری از آموزش در پاکستان «آموزش فنی» نام دارد و آموزش فنی و حرفه‌ای را با هم ترکیب می‌کند. برنامه درسی حرفه‌ای از سال پنجم شروع می‌شود و با سال دهم به پایان می‌رسد سه هیئت، هیئت آموزش فنی پنجاب (PBTE)، هیئت آموزش فنی KPK (KPKBTE) و هیئت آموزش فنی سند (SBTE) دوره‌هایی مانند گواهینامه مدرسه فنی (TSC) (معادل کلاس دهم) و دیپلم مهندسی کاردانی (DAE) را در رشته‌های مهندسی مانند عمران، شیمی، معماری، مکانیک، برق، الکترونیک و کامپیوتر ارائه می‌دهند. آنها می‌توانند یا به رشته مربوطه خود بپیوندند یا پس از DAE، مدرک کارشناسی فناوری و کارشناسی ارشد را در رشته مرتبط خود دنبال کنند. علاوه بر این، مدرک سطح A که از سیستم آموزشی بریتانیا به ارث رسیده است، در مدارس خصوصی پاکستان محبوب است. این مدرک معمولاً به ترکیبی از دروس مشابه در یک دسته، مانند تجارت، هنر و علوم، تقسیم می‌شود. شما باید پس از اتمام دبیرستان، پذیرش در چنین مؤسسه‌ای را تضمین کنید، یعنی معادل سیستم بریتانیایی آن O-levels است. آموزش عالی طبق گزارش جهانی آموزش یونسکو در سال ۲۰۰۹، ۶٪ از پاکستانی‌ها (۹٪ از مردان و ۳٫۵٪ از زنان) تا سال ۲۰۰۷ فارغ‌التحصیل دانشگاه بودند. پاکستان قصد دارد این رقم را تا سال ۲۰۱۵ به ۱۰٪ و متعاقباً تا سال ۲۰۲۰ به ۱۵٪ افزایش دهد همچنین تنوع زیادی بین گروه‌های سنی وجود دارد. کمتر از ۶٪ از افراد در گروه سنی ۵۵ تا ۶۴ سال دارای مدرک تحصیلی هستند، در حالی که این رقم در گروه سنی ۴۵ تا ۵۴ سال ۸٪، در گروه سنی ۳۵ تا ۴۴ سال ۱۱٪ و در گروه سنی ۲۵ تا ۳۴ سال ۱۶٪ است. همچنین دانش‌آموزان می‌توانند در دانشگاه‌ها برای دوره‌های کارشناسی هنر (BA)، کارشناسی علوم (BSc)، کارشناسی بازرگانی (BCom) یا کارشناسی مدیریت کسب‌وکار (BBA) تحصیل کنند. مدرک قبولی نیاز به دو سال تحصیل دارد و دانشجویان معمولاً علاوه بر تقریباً تعداد مساوی از دروس اجباری (مانند زبان انگلیسی، اسلامیت و مطالعات پاکستان)، سه درس اختیاری (مانند شیمی یا اقتصاد [آموزش را نیز می‌گذرانند. مدرک افتخاری نیاز به چهار سال تحصیل دارد و دانشجویان معمولاً در یک رشته تحصیلی انتخاب شده، مانند بیوشیمی (BSc Hons. مدرک لیسانس قبولی (Post) اکنون به آرامی در سراسر کشور در حال حذف شدن از دوره‌های افتخاری است. در مورد برنامه‌های تربیت معلم، مسیرهای متعددی وجود دارد که یک معلم پیش از خدمت می‌تواند از آنها استفاده کند. در نهایت، آنها برای دو سال دیگر مدرک لیسانس آموزش دریافت می‌کنند تا معلم ابتدایی شوند. گزینه دوم موجود شامل ۱۲ سال تحصیل و چهار سال تحصیل برای دریافت لیسانس آموزش برای مربیان ابتدایی یا متوسطه است. | ## بخش 3: آموزش در پاکستان | در نهایت، فرد می‌تواند مدرک کارشناسی ارشد یا دکترای خود را در رشته آموزش دریافت کند. خمیس در مقاله خود با عنوان «تربیت معلم در پاکستان» اطلاعات زیر را ارائه می‌دهد: مؤسسات تربیت معلم زیادی در سراسر پاکستان وجود دارد. تمرکز و علاقه بیشتری به حفظیات برای واجد شرایط شدن و قبولی در امتحانات وجود دارد. در نهایت، این مربیان هیچ صلاحیت اضافی ندارند و از همان ابتدا صلاحیت بالایی ندارند. کارشناسی ارشد فلسفه (MPhil) در بیشتر رشته‌ها موجود است و می‌توان آن را پس از کارشناسی ارشد گذراند. دانشجویانی که مدرک MPhil یا PhD را دنبال می‌کنند باید یک رشته خاص و دانشگاهی را انتخاب کنند که در آن زمینه کار تحقیقاتی انجام می‌دهد. دانشگاه‌های مختلف پاکستان برنامه‌های دو ساله کارشناسی ارشد یا دکترا در رشته‌های هنر، علوم و فناوری را برای فارغ التحصیلانی که ۱۶ سال تحصیل (کارشناسی یا کارشناسی ارشد) را در رشته مربوطه خود گذرانده‌اند، ارائه می‌دهند. آموزش‌های غیررسمی خارج از سیستم رسمی، بخش‌های دولتی مدارس و مراکز آموزشی متعددی را اداره می‌کنند که بیشتر آنها با گرایش حرفه‌ای هستند. در میان این مؤسسات می‌توان مدارس حرفه‌ای، مراکز آموزش فنی و مراکز آموزش کشاورزی و حرفه‌ای را یافت. آموزش غیررسمی نیز در پاکستان اهمیت دارد و عمدتاً افراد ترک تحصیل کرده و کم مهارت را که تحت نظارت یک صنعتگر ارشد آموزش می‌بینند، دوباره گرد هم می‌آورد. تعداد کمی از مؤسسات توسط شرکت‌ها اداره می‌شوند تا دانشجویان دانشگاه واجد شرایط برای شغل را آموزش دهند و در طول تحصیل تجربه کسب کنند و شکاف بین دانشگاه و صنعت را پر کنند، به عنوان مثال: شرکت خصوصی Appxone در حال آموزش مهندسان با توسعه حرفه‌ای در موضوعات اصلی الکترونیک و علوم کامپیوتر و سایر زمینه‌ها است. اکثر مدرسه‌ها عمدتاً دروس اسلامی مانند تفسیر (تفسیر قرآن)، حدیث (سخنان محمد)، فقه (قانون اسلامی)، زبان عربی را تدریس می‌کنند و شامل برخی دروس غیراسلامی مانند منطق، فلسفه، ریاضیات نیز می‌شوند تا دانش‌آموزان بتوانند دروس دینی را درک کنند. تعداد مدارس در بین فقیرترین خانواده‌های پاکستان تا حدی به این دلیل محبوب است که آنها دانش‌آموزان خود را تغذیه و اسکان می‌دهند. در واقع، طبق گزارش جهانی شکاف جنسیتی در سال ۲۰۱۶، پاکستان از نظر نابرابری جنسیتی در رتبه دوم بدترین کشورهای جهان قرار گرفت. از جمله انتقادات دیگری که سیستم آموزشی پاکستان با آن مواجه است، نابرابری جنسیتی در سطوح ثبت‌نام است. در سال‌های 1990-1991، نسبت ثبت‌نام زنان به مردان (نسبت زن به مرد) برای سطح ابتدایی 0.47 بود. این نسبت در سال‌های 1999-2000 به 0.74 رسید که نشان می‌دهد نسبت زن به مرد در طول دهه 57.44 درصد بهبود یافته است. برای سطح متوسط آموزش، این نسبت در ابتدای دهه 0.42 بود و تا پایان دهه به 0.68 افزایش یافت، بنابراین تقریباً 62 درصد بهبود یافته است. در هر دو مورد، نابرابری جنسیتی کاهش یافته است، اما در سطح متوسط نسبتاً سریع‌تر بوده است. علاوه بر این، پاکستان از سال 2006 در زمینه سوادآموزی و پیشرفت تحصیلی زنان پیشرفت قابل توجهی داشته است (معین و همکاران، 2018). یکی از نمونه‌های این پیشرفت که اخیراً در سال 2010 حاصل شد، این بود که آموزش ابتدایی یک حق قانونی برای کودکان پنج تا شانزده ساله است. نابرابری جنسیتی در ثبت‌نام در سطح متوسطه در سال‌های 1990-1991، 0.4 و در سال‌های 1999-2000، 0.67 بود که نشان می‌دهد این نابرابری در طول دهه 67.5 درصد کاهش یافته است. | ## جمع‌بندی | در سطح دانشگاه، در سال‌های 1990-1991، 0.50 بود و در سال‌های 1999-2000 به 0.81 رسید که نشان می‌دهد این نابرابری 64 درصد کاهش یافته است.