موضوع مقاله: دژ یام | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # دژ یام | مقدمه: دژ یام که با نام‌های یاما و یامگورود نیز شناخته می‌شود، یک قلعه و یادمان باستانی است که در کرانهٔ شرقی رودخانهٔ لوگا در کینگیسپ، استان لنینگراد روسیه واقع شده است. | ## بخش 1: دژ یام | این قلعه در سال ۱۳۸۴ میلادی توسط ایوان فئودوروویچ، بویاری از جمهوری نووگورود، برای محافظت از مرزهای غربی جمهوری ساخته شد. این قلعه پس از ادغام جمهوری نووگورود در دوک‌نشین بزرگ مسکو به طور کامل بازسازی شد. بین سال‌های پایانی قرن شانزدهم و آغاز قرن هفدهم، دژ یام دو بار توسط ارتش سوئد تسخیر شد و این قلعه در سال ۱۶۱۲ توسط معاهدهٔ استولبوو به سوئد اعطا گردید. روس‌ها در سال ۱۶۵۸ به قلعه یورش بردند و بیشترِ آن را تصرف کردند، با این حال پادگان سوئدی در دتینتس باقی ماند. پس از آن، ارتش سوئد بیشتر قلعه (به جز دتینتس) را تخریب کرد تا دوباره آن را بسازد. با این حال، از آنجایی که مرز روسیه بیشتر به سمت غرب گسترش یافت، یام از کار افتاد. تاریخ دورهٔ جمهوری نووگورود بنا بر تواریخ، دژ یام در سال ۱۳۸۴ میلادی در محل تقاطع رودخانهٔ لوگا بنا شد. این دژ در ۳۳ روز ساخته شد و به نظر می‌سد ساخت آن برای نووگورود بسیار مهم بوده باشد. ایوان فئودوروویچ، مسئول و اوسیپ زاخارویچ، یوری اونتسیفورویچ، فئودور تیموفیف، استپان بوریسوف و سایر «بویارها و فیلیستین» به او کمک کردند. این قلعه در سمت راست (شرق) گذرگاه رودخانهٔ لوگا که همچنین محل تلاقی مسیرهای زمینی و آبی از نووگورود به اروپا بود، ساخته شد. علاوه بر این، یام از طریق جاده با کوپوری مرتبط بود که امکان جابجایی نیروهای ذخیره را فراهم می کرد. در همان زمان، برخی از شهروندان نووگورود برای اسکان در قلعه با شرایط ترجیحی منتقل شدند و دهقانان روسی در مناطق اطراف آن ساکن شدند. علی‌رغم این واقعیت که سفیران نظم سعی کردند این حمله را به عنوان یک حملهٔ مستقل توسط یک جنگ‌سالار سرخود ارائه کنند، در پاییز ۱۴۴۴، یک ارتش بزرگ و کاملاً مسلح لیوونی قلعه را محاصره کرد. شاهزاده سوزدال، واسیلی یوریویچ، که در آن زمان در نووگورود خدمت می‌کرد، مدافعان یام را رهبری کرد. در نتیجهٔ تبادل آتش و بمباران با توپ، ارتش لیوونی منهدم شد و نیروهای آن با متحمل خسارات سنگین عقب‌نشینی کردند. در سال ۱۴۴۷، یک فرمان لیوونی سعی کرد دوباره یام را با ارتش بسیار بزرگتر تصرف کند. ارتش خود را از ناروا داشت، اما چندین جوخه، توپخانه، سلاح و یک قطار واگن از پروس نیز داشت. در روز آخر، نیروهای کمکی از نووگورود با حمل توپخانه وارد شدند و ارتش لیوونی را مجبور کردند با تلفات سنگین دوباره عقب‌نشینی کنند. لیوونی‌ها روستاهای زیادی را در اطراف یام و حتی در سواحل رودخانه‌های نوا و ایژورا غارت کردند. پیمان صلحی در سال ۱۴۴۸ امضا شد، اما در نتیجهٔ جنگ، یام به شدت آسیب دید و دیگر نمی‌توانست از شهر در برابر آخرین توپ‌ها محافظت کند. بنابراین، به دستور اسقف اعظم نووگورود، اوتیمیوس دوم که در آن زمان یام را بازرسی کرد، قلعهٔ قدیمی در سال ۱۴۴۹ از هم جدا شد. در سال ۱۴۹۲، ایوان سوم دستور ساخت قلعهٔ جدیدی را در نزدیکی یام در جادهٔ لیوونی درست در آن سوی رودخانه از قلعه هرمن ناروا داد. یامگورود سپس به مرکز تجاری اصلی در سواحل رودخانهٔ لوگا و نزدیکترین منطقه تبدیل شد. | ## بخش 2: دژ یام | بر اساس کتاب دیمیتری کیتایف که در سال ۱۵۰۰ در مورد وودسکایا پیاتینا نوشته شده است، ۶۷ روستا با ۳۹۳ خانوار در این منطقه زندگی می‌کردند. دورهٔ پادشاهی سوئد در سال ۱۵۸۰، زمانی که روسیه در جنگ لیوونی مشغول جنگ بود، یوهان سوم سوئد تصمیم گرفت خط ساحلی روسیه در دریای بالتیک را تصرف کند. کوپریه، کورلا، ایوانگورود و ناروا قبل از تسخیر یام در ۲۸ سپتامبر ۱۵۸۱ شکست خوردند. نیروهای سوئدی یام را تا سال ۱۵۹۰ نگه داشتند، تا زمانی که روسیه پس از یک محاصرهٔ سه‌روزه آن را بازپس گرفت. در ۲۵ می ۱۵۹۵ یک معاهدهٔ صلح امضا شده در روستای Tyavzino نشان داد که یام به عنوان بخشی از روسیه باقی می‌ماند. در دورهٔ مشکلات در سال ۱۶۱۲، سوئد دوباره یام را تصرف کرد و در سال ۱۶۱۷ معاهدهٔ جدیدی که در روستای استولبوو امضا شد، این زمین‌ها را برای سوئد تضمین کرد. در سال ۱۶۳۳، یک سفیر هلشتاین از یامبورگ (نام سوئدی این روستا) عبور کرد و آن را به عنوان یک قلعهٔ متوسط با هشت برج و دیوارهای بلند سنگی توصیف کرد. در طول جنگ روسیه و سوئد در سال ۱۶۵۸، نیروهای روسی به یام یورش بردند و وارد قلعه شدند، اما سوئدی‌ها در دتینتس پنهان شدند و همهٔ حملات را دفع کردند. در سال ۱۶۸۱، اریک دالبرگ این قلعه را بررسی کرد و آن را در وضعیت وحشتناکی یافت، اما به کیفیت بالای ساخت آن اشاره کرد. او اشاره کرد که نه یام و نه کوپوری هرگز پس از تصرف آنها توسط سوئد تعمیر نشدند، بنابراین تخریب هر دو قلعه برای جلوگیری از استفادهٔ دشمن از آنها ارزان‌تر است. یک دژ جدید در همان مکان بنا شد، اما قبل از آغاز جنگ بزرگ شمالی در سال ۱۷۰۰ تکمیل نشده بود. دورهٔ امپراتوری روسیه در سال ۱۷۰۰، یامبورگ بدون جنگ تسلیم نیروهای پیتر کبیر شد اما شکست آنها در ناروا، روس‌ها را مجبور به ترک قلعه کرد. در ۱۳ می ۱۷۰۳ یک جوخهٔ روسی به فرماندهی سرلشکر نیکولای وردن به یامبورگ آمد و شروع به گلوله‌باران آن با توپ کرد. روسها همچنین اجازه دادند پادگان به ناروا حرکت کند و به کسانی که تصمیم به ماندن داشتند آسیبی نرساندند. دژ سنگر تا پاییز همان سال پس از فرمان تزار روسیه و تحت فرماندهی فیلد مارشال بوریس شرمتف به پایان نرسید. این دژ با استفاده از سنگ بازسازی نشد، زیرا پس از تصرف ناروا و تارتو، مرز به سمت غرب حرکت کرد و تنها کاربرد یام، نگه داشتن یک پادگان کوچک در صورت حملهٔ آبی-خاکی سوئدی بود. این قلعه تحت کنترل نظامی باقی ماند و دارای برخی ادارات نظامی (انبارها و غیره) بود، اما مناطق باستانی که بدون هیچ‌گونه سرویس یا تعمیری رها شده بودند، شروع به فروپاشی کردند. در سال ۱۷۶۰، با فرمان کاترین دوم ، یامبورگ به یک شهر تبدیل شد، بنابراین بیشتر ساختمان‌های آن تخریب گردیدند تا شهر جدید با یک نقشهٔ منظم ساخته شود. دتینتس ویران شد و آنتونیو رینالدی از برخی از قسمت‌های دیوارهای سنگی آن برای ساختن کلیسای سنت کاترین در سال ۱۷۶۲ استفاده کرد. در سال ۱۷۸۱، کاترین دوم، در سفر از پترزبورگ به ریول، نگاهی به ویرانه‌های دژ یام انداخت و دستور داد که این دژ به دلیل وضعیت بد آن به طور کامل تخریب شود. سنگرها حفظ شده بودند، اما در پایان قرن هجدهم به طور کامل تخریب شدند تا به جای این یک کارخانه ساخته شود. در ابتدا توسط هنگ پیاده‌نظام ۹۳ ایرکوتسکی اداره می‌شد، اما در سال ۱۸۸۱ به فنلاند منتقل شد و هنگ پیاده‌نظام ۹۱ دوینسکی در سال ۱۸۸۳ به یامبورگ منتقل شد. آنها این پارک را در قلمرو قلعهٔ یام برپا کردند بنابراین آن را باغ هنگ ۱۴۶ تزاریتسینسکی نامیدند و تا انقلاب اکتبر این نام را حفظ کرد. | ## بخش 3: دژ یام | در سال ۱۹۰۹ در حین ساخت ساختمان مدرسهٔ تجاری، قسمت جنوبی دژ یام برای ساخت زیرزمین حفاری شد. کارگران ساختمانی بقایایی از برج دژ جنوبی را پیدا کردند و تصمیم گرفتند تمام کارهای ساختمانی را به شمال و دورتر از سواحل لوگا منتقل کنند. در قسمت جنوبی قلمرو، تمام استحکامات زمینی تخریب شده‌اند؛ استحکامات سنگی در طول ساخت پل در سال ۱۹۲۶ به طور کامل از بین رفتند همچنین جادهٔ سنت پترزبورگ - ناروا در محل دتینتس قرار داشت. در ضلع شمالی آن، ساختمان مدرسهٔ تجاری قرار دارد، اما اکنون به موزهٔ تاریخ محلی تبدیل شده است. در دوران اتحاد جماهیر شوروی، این پارک دارای یک غرفهٔ سینما با زمین رقص بود، اما آتش آن را نابود کرد و دیگر بازسازی نشد در سال ۱۹۵۸، بنای یادبود پارتیزان‌های جنگ جهانی دوم در گوشهٔ جنوب شرقی پارک قرار گرفت. در ژوئن ۲۰۲۲، این موارد به پارک افزوده شدند: موزهٔ تاریخ محلی با حمایت مالی بنیاد کمک‌های مالی ریاست جمهوری، چند تختهٔ شیشه‌ای با نقاشی‌هایی از قلعه که در حال ادغام با نقش‌برجستهٔ فعلی هستند. علاوه بر این، یک استیل با اشاره به اشیاء مختلف در پارک ساخته شده است و یک راهنمای صوتی در پلتفرم «سفر آسان» منتشر شده. دژ از هر طرف با آب احاطه شده بود: در سمت غربی آن رودخانهٔ لوگا و از طرف دیگر خندق داشت. خودِ دژ به شکل ذوزنقه رو به رودخانه با پایهٔ بلندی ساخته شده بود که کمی هم مقعر بود. در گوشه‌ها، قلعه دارای ۴ برج مدور بود که برج‌های مربع‌شکل در وسط دیوارهای غربی، شمالی و شرقی تکمیل می‌شدند. دروازه‌ای به سمت غرب در دو نیم‌برج مربعی مرتبط ساخته شده از بلوک‌های سنگ آهک درشت متصل‌شده با ملات قرار داده شد. گذرگاه به عرض ۲ متر و طول ۱۷٫۵ متر دارای ۳ دروازه و یک گودال در جلوی در ورودی با یک پل متحرک بود. سنگر دژ با همان نقشهٔ قدیم ساخته شده بود و در گوشه و کنار آن ۴ سنگر داشت که با پرده‌هایی به هم وصل شده بودند. دیوار غربی و برج دروازهٔ دتینتس در پرده تعبیه شده و به عنوان ورودی استفاده می‌شده‌است. در سال ۱۹۵۰، ولادیمیر کوستوچکین ادعا کرد که برج جنوبی در ابتدای قرن شانزدهم بر اساس ویژگی‌های طراحی آن بنا شده‌است. در سال ۱۹۷۱، اولین تحقیقات عمدهٔ باستان‌شناسی توسط شعبهٔ لنینگراد مؤسسهٔ باستان‌شناسی آکادمی علوم اتحاد جماهیر شوروی به سرپرستی آناتولی کرپیچنیکوف در محوطهٔ قلعه انجام شد. حفاری ضلع شرقی، در سکونتگاه باستانی دیواری را نشان داد عریض و درست در زیر چمنزار، مربوط به پایان قرن پانزدهم و آغاز قرن شانزدهم. آنها هم به جمعیت روسی قرن ۱۵ و ۱۶ و هم به سربازان سوئدی قرن هفدهم نسبت داده می‌شدند. بقایای یک محراب کلیسا با چهار ستون در دتینتس کشف شد که قدمت آن به قرن ۱۴ می‌رسد. تمام تحقیقات، صحت نقشه‌های ۱۶۸۰ سوئدی قلعه را که در آرشیو نظامی سلطنتی در استکهلم نگهداری می‌شد ثابت کرد. در نتیجهٔ این تحقیقات، در سال ۱۹۷۴، محوطهٔ باستانی دژ یام به عنوان یک سایت میراث فرهنگی در روسیه مشخص شد. کاوش‌های انجام‌شده در سال ۲۰۰۸ با هدف مطالعهٔ ساختار جان‌پناه دژ قرن هفدهم انجام شد و در نتیجهٔ آن، یک لولهٔ آب کشف گردید که در هنگام پر کردن خندق شمالی در کف خندق شمالی قرار می‌گرفت و از سمت حوض که قبلاً خندق شرقی بود با سیل‌بند پوشانده می‌شد. | ## جمع‌بندی | برخی از آثار کشف‌شده در حفاری‌های باستان‌شناسی به موزهٔ تاریخ محلی کینگیسپ ارائه شد.