aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: تسافریا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # تسافریا | مقدمه: این روستا در نزدیکی فرودگاه بین‌المللی بن‌گوریون واقع شده و زیر نظر شورای منطقه‌ای سدوت دان قرار دارد. | ## بخش 1: تسافریا | تسافریا در سال ۱۹۴۹ توسط مهاجران یهودی از چکسلواکی و مجارستان بر بخشی از زمین‌های روستای عربی تخلیه‌شدهٔ الصفیریه بنیان‌گذاری شد. این روستا به جنبش صهیونیستی دینی هپوعل همیزراحی وابسته است و در جلگهٔ ساحلی پرجمعیت اسرائیل در جنوب شرقی تل‌آویو قرار دارد. پیشینه در دوران امپراتوری عثمانی سرزمین تسافریا به ناحیهٔ (زیربخش) لد تعلق داشت. موشاو در سال ۱۹۴۹ توسط مهاجران یهودی از چکسلواکی، لهستان و مجارستان تأسیس شد که در میان آنها مهاجران مجاری نقش غالب داشتند. در آغاز گروهی از حسیدیم حبد لوباویچ از اتحاد جماهیر شوروی نیز به آنها پیوستند که بعدها روستای مستقل کفر حبد را بنیان نهادند. نام موشاو از نام روستای عربی پیشین برگرفته شده‌است؛ نخست «صفریا الف» و سپس «کفر تسافریا» نامیده می‌شد تا سرانجام نام کنونی خود را پذیرفت. | ## بخش 2: تسافریا | در جریان جنگ عرب و اسرائیل ۱۹۴۸ در ماه مه ۱۹۴۸ این منطقه به دست نیروهای یهودی افتاد و سکونت عربی در آن پایان یافت. ساختمان‌های روستا ویران شدند به‌جز دو مدرسه و چند خانه که بخشی از آنها همچنان برای سکونت به کار می‌روند. جغرافیا تسافریا در ارتفاع ۳۳ متری از سطح دریا در جلگهٔ ساحلی اسرائیل واقع شده‌است. این روستا در حدود ۱۱ کیلومتری ساحل دریای مدیترانه، نزدیک به ۱۱ کیلومتری جنوب شرق مرکز تل‌آویو و ۶ کیلومتری شمال غرب شهر لد جای دارد. در سال ۱۹۹۴ حدود ۶۴۰ دونم از زمین‌های موشاو برای گسترش فرودگاه بن‌گوریون مصادره شد. جمعیت و اقتصاد ساکنان پیشین موشاو کشاورز بودند و به پرورش تاکستان، دام‌داری و زنبورداری می‌پرداختند. | ## بخش 3: تسافریا | امروزه تقریباً هیچ‌یک از ساکنان به کشاورزی اشتغال ندارند و بیشتر آنها برای کار به بیرون از روستا رفت‌وآمد می‌کنند. پروژهٔ ساختمانی «تسافریا جوان» شامل ۶۰ قطعه زمین نیم‌دونمی برای ساخت خانه‌های خصوصی است که با هدف گسترش روستا طراحی شده‌است. + روند تغییر جمعیت تسافریاسال۱۹۶۱۱۹۷۲۱۹۸۳۱۹۹۵۲۰۰۱۲۰۰۳۲۰۰۴۲۰۰۵۲۰۰۶۲۰۰۷۲۰۰۸۲۰۰۹۲۰۱۰۲۰۱۱۲۰۱۲۲۰۱۳۲۰۱۴جمعیت ۳۲۶ ۳۴۱ ۶۰۳ ۵۹۶ ۶۳۷ ۶۱۳ ۶۲۲ ۶۰۶ ۶۰۰ ۶۳۰ ۶۷۴ ۷۶۵ ۸۴۳ ۸۷۳ ۹۱۰ ۹۳۰ ۹۱۴ آزار صوتی فرودگاه آلودگی صوتی ناشی از فرودگاه بن‌گوریون مهم‌ترین عامل کاهش کیفیت زندگی در موشاو به‌شمار می‌رود. در سال ۲۰۱۸ کمیتهٔ مالی کنست غرامتی به مبلغ ۱٫۲ میلیارد شِکِل برای مقامات محلی که ساکنانشان از سر و صدا و آلودگی رنج می‌برند تصویب کرد. خدمات و امکانات در تسافریا یک مدرسهٔ دینی دخترانه (اولپانا) به نام «اولپانت تسفیرا» فعال است. موشاو دارای چهار کنیسه با آیین‌های گوناگون (اشکنازی، سفاردی-مراکشی و یمنی)، حمام آیینی (میکوه)، فروشگاه مواد غذایی، دفتر پست، زمین ورزشی، زمین بازی کودکان، کتابخانه، جایگاه سوخت و شعبهٔ جنبش جوانان بنی‌عقیبا است. | ## جمع‌بندی | حمل‌ونقل موشاو در نزدیکی بزرگ‌راه شمارهٔ ۱ (تل‌آویو–اورشلیم) و بزرگ‌راه‌های ۴۰، ۴ و ۶ واقع شده‌است.
موضوع مقاله: تلامیم | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # تلامیم | مقدمه: این روستا در منطقهٔ حِوِل لاخیش واقع شده و در حوزهٔ اداری شورای منطقه‌ای لاخیش قرار دارد و غربی‌ترین شهرک این شورا به‌شمار می‌رود. | ## بخش 1: تلامیم | تلامیم روستایی دینی است و دارای نهادهای آموزشی مذهبی است که ساکنان سراسر منطقه از آنها بهره می‌برند. پیشینه موشاو تلامیم در سال ۱۹۵۰ به عنوان بخشی از طرح یکپارچهٔ شهرک‌سازی در منطقهٔ حِوِل لاخیش پس از تأسیس دولت اسرائیل بنیان‌گذاری شد. نام این شهرک از آیهٔ ۱۱ از مزمور ۶۵ در کتاب مزامیر برگرفته شده‌است: «شیارهایش را سیراب می‌سازی، کلوخ‌هایش را نرم می‌کنی؛ با باران‌های فراوان آن را نرم می‌گردانی و روییدنش را برکت می‌دهی.» نخستین خاخام موشاو، خاخام نیسیم ترابلسی بود که او نیز از جزیرهٔ جربه آمده بود. | ## بخش 2: تلامیم | وی ذبّاح، موهل و رهبر روحانی بود و نزدیک به ۵۰ سال در مقام خاخام موشاو خدمت کرد. جغرافیا تلامیم در جلگهٔ ساحلی جنوبی اسرائیل، در منطقهٔ شفلا و نزدیک به لبهٔ شمالی بیابان نقب واقع شده و ارتفاع آن از سطح دریا ۹۹ متر است. این روستا ۱۶ کیلومتر از ساحل دریای مدیترانه، در حدود ۵۷ کیلومتری جنوب تل‌آویو و نزدیک به ۱۰ کیلومتری جنوب غربی شهر کریات‌گات فاصله دارد و از طریق جادهٔ محلی شمارهٔ ۳۵۲ به شبکهٔ حمل‌ونقل متصل است. | ## بخش 3: تلامیم | بر پایهٔ داده‌های سال ۲۰۱۴، جمعیت آن ۸۹۶ نفر بود و در طول آن سال جمعیت ۲٫۵ درصد رشد کرد. اقتصاد محلی بر کشاورزی استوار است و دربرمی‌گیرد کشت محصولات زراعی، مرکبات، سبزیجات و پرورش طیور. | ## جمع‌بندی | در روستا مهدکودک، مدرسهٔ ابتدایی دینی، مرکز اجتماعی، فروشگاه، چندین کنیسه، میکوه (حوض تطهیر) و درمانگاه وجود دارد.
موضوع مقاله: تیروش | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # تیروش | مقدمه: این روستا میان بیت شمش و کریات ملاخی واقع شده و در حوزه اداری شورای منطقه‌ای ماتیه یهودا قرار دارد. | ## بخش 1: تیروش | واژه «تیروش» اصطلاحی کهن در زبان عبری برای شراب یا آب انگور است که در کتاب مقدس نیز به کار رفته‌است. جغرافیا تیروش در ناحیه تپه‌ماهوری شِفِلا در ارتفاع ۱۵۳ متری از سطح دریا واقع شده‌است. این روستا در نزدیکی دامنه‌های غربی کوه‌های یهودا و در جنوب دره نهر سورِک قرار دارد. | ## بخش 2: تیروش | تیروش در حدود ۲۴ کیلومتری ساحل دریای مدیترانه، نزدیک به ۳۷ کیلومتری جنوب‌شرقی مرکز تل‌آویو و در حدود ۳۲ کیلومتری غرب بخش تاریخی اورشلیم جای گرفته‌است. پیشینه این روستا در ۷ ژوئن ۱۹۵۵ توسط مهاجران و پناهندگان یهودی از شمال آفریقا بنیان‌گذاری شد. بنیان‌گذاران آن گروهی از یهودیان مراکشی بودند که از روستاهای ناحیه آیت بوگمِز در رشته‌کوه اطلس می‌آمدند و به سازمان صهیونیستی مذهبی هپوئل همیزراحی وابسته بودند. | ## بخش 3: تیروش | ساکنان این روستا در جریان جنگ استقلال اسرائیل در سال ۱۹۴۸ آنجا را ترک کردند و اجازه بازگشت نیافتند. تأسیسات نظامی بر پایه گزارش‌های خارجی، پایگاه موشک‌های یریحو (بال ۲) متعلق به اسرائیل که حامل سلاح‌های هسته‌ای هستند در نزدیکی این موشاو قرار دارد. | ## جمع‌بندی | اکثریت ساکنان را یهودیان تشکیل می‌دهند و روند جمعیتی روستا در بلندمدت رشدی اندک و پیوسته را نشان می‌دهد.
موضوع مقاله: تیمرات | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # تیمرات | مقدمه: این شهرک در جلیل سفلا و در نزدیکی نحلل واقع شده و از نظر اداری زیر نظر شورای منطقه‌ای دره یزرعیل قرار دارد. | ## بخش 1: تیمرات | ساکنان این شهرک بیش از ۴۰۰ خانوار و بالغ بر ۲۰۰۰ نفر هستند که بیشتر آن‌ها در خارج از شهرک کار می‌کنند. جغرافیا تیمرات در بخش غربی ارتفاعات ناصره جای گرفته که به سمت شرق تا قله گیوعات تیمرات بالا می‌رود. این شهرک در حدود ۷ کیلومتری غرب ناصره، نزدیک به ۸۲ کیلومتری شمال شرقی تل‌آویو و در حدود ۲۵ کیلومتری جنوب شرقی حیفا واقع شده‌است. آب‌وهوای منطقه مدیترانه‌ای است و میانگین دمای سالانه آن ۲۳ درجه سانتی‌گراد و میانگین بارش سالانه ۵۵۳ میلی‌متر است. ابتکار تأسیس این شهرک در سال ۱۹۷۶ از سوی معماران وَردیت و شلومو بار-ایلان و دنی کتص مطرح شد. آن‌ها هسته‌ای از مهاجران محلی را گرد آوردند و فرایند تأیید و برنامه‌ریزی را آغاز کردند. طرح جامع شهرک در نوامبر ۱۹۸۰ به تأیید کمیسیون منطقه‌ای برنامه‌ریزی و ساخت‌وساز رسید، با وجود مخالفت شهرداری میگدال هاعمق که نگران جذب جمعیت مرفه شهر به این شهرک جدید بود. | ## بخش 2: تیمرات | پیش از بنیان‌گذاری تیمرات، میان سال‌های ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۴ کیبوتس تیموریم در همین محل برپا بود. ساکنان آن سپس به دلیل کمبود زمین به مرکز کشور نزدیک شهر کریات گات نقل مکان کردند. کیبوتس تیموریم بر زمین‌های روستای عربی معلول که در سال ۱۹۴۸ تخلیه شده بود بنا شده بود. نام کنونی شهرک برگرفته از «تمرتا» (و «کفار تمرته») نام یک شهرک یهودی از دوره تلمود در این ناحیه است. در سال ۱۹۵۶ مزرعه تیمرات برای آموزش سربازان بازنشسته در زمینه کشاورزی در این مکان تأسیس شد. در مرحله نخست ساخت شهرک، قطعه‌های بزرگ ۱٫۱ تا ۱٫۳ دونم به ساکنان اختصاص یافت و در مراحل بعدی قطعه‌های کوچک‌تر ۳۸۰ تا ۸۸۰ مترمربعی واگذار شد. ساکنان خانه‌های بزرگ ۲۰۰ تا ۳۰۰ مترمربعی ساختند و شهرک به‌زودی به یکی از ثروتمندترین شهرک‌های شمال اسرائیل تبدیل شد. | ## بخش 3: تیمرات | باستان‌شناسی کتیبه‌ای عبری با واژه شبات در غرب تیمرات توسط یک پیاده‌روی‌کننده کشف شد. این یافته احتمالاً نشان‌دهنده علامت‌گذاری مرز شبات (عروو) برای شهری نزدیک بوده‌است. ساکنان و امکانات تیمرات بیش از ۴۰۰ خانوار دارد و جمعیت آن از ۲۰۰۰ نفر فراتر می‌رود. بیشتر ساکنان در خارج از شهرک به کار مشغول‌اند و برخی به کسب‌وکار خصوصی یا بخش خدمات می‌پردازند. در شهرک مهدکودک، سالن ورزشی، باشگاه جوانان، استخر شنا، زمین تنیس، زمین والیبال ساحلی، زمین بسکتبال، کتابخانه، درمانگاه و کنیسه‌ای به نام گیلعاد شتوکلمن (سرباز کشته‌شده در جنگ دوم لبنان) وجود دارد. | ## جمع‌بندی | دبستان شهرک تا سال ۲۰۰۵ فعال بود و اکنون کودکان تیمرات در دبستان نحلل و دبیرستان ویتسو کانادا در نحلل درس می‌خوانند.
موضوع مقاله: المویلح | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # المویلح | مقدمه: المویلح روستایی فلسطینی در زیربخش یافا در دوران قیمومت بریتانیا بر فلسطین بود که در جریان جنگ ۱۹۴۸ فلسطین تخلیه و ویران شد. | ## بخش 1: المویلح | این روستا در دشت ساحلی میانی و در فاصلهٔ نزدیک به ۱٫۵ کیلومتری شمال رود عوجا و حدود یک کیلومتری شرق جادهٔ اصلی منتهی به تل‌آویو و یافا قرار داشت. بر پایهٔ آمار سال ۱۹۴۵ جمعیت المویلح ۳۶۰ تن بود و مساحت اراضی آن ۳٬۳۴۲ دونم بود. روستا را بدویانی از طایفهٔ عرب‌الملحه بنیاد نهادند که پس از دوره‌ای کوچ‌نشینی در منطقه ساکن شده و نخست پیرامون چشمه‌ای خانه‌های خود را ساختند. پس از تخلیهٔ روستا در هفته‌های نخست سال ۱۹۴۸، شهرک نوه یاراک در سال ۱۹۵۱ بخشی بر زمین‌های المویلح و بخشی بر زمین‌های جلجولیه ساخته شد. پیشینه دورهٔ قیمومت بریتانیا بنیان‌گذاران روستا بدویانی از طایفهٔ عرب‌الملحه بودند که زندگی کوچ‌نشینی را رها کرده و در این منطقه اسکان یافتند. | ## بخش 2: المویلح | آنان نخست پیرامون چشمه‌ای آب خانه‌هایشان را برپا کردند و سپس در کنار جاده‌ای که به رأس‌العین می‌رسید گسترش یافتند. در سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین که از سوی مقامات قیمومت بریتانیا بر فلسطین انجام شد، روستا با نام «ملالحه» ثبت گردید و ۳۷ ساکن مسلمان داشت. بر پایهٔ آمار روستایی سال ۱۹۴۵ جمعیت روستا به ۳۶۰ تن مسلمان رسیده بود و مساحت کل زمین‌های آن ۳٬۳۴۲ دونم بود. از این مساحت ۹۴۹ دونم به باغ‌های مرکبات و موز، ۲۷ دونم به زمین‌های آبی و باغ‌ها، ۱٬۷۹۶ دونم به کشت غلات اختصاص داشت و ۱۹۴ دونم زمین غیرقابل‌کشت بود. در دورهٔ قیمومت بریتانیا، زمین‌داران بزرگ عمارت‌هایی در میان باغ‌های مرکبات و موز در بیرون روستا ساختند. | ## بخش 3: المویلح | جنگ ۱۹۴۸ و تخلیه زمان دقیق تخلیهٔ المویلح دشوار است؛ اما به احتمال زیاد روستا نسبتاً زود و احتمالاً در هفته‌های نخست سال ۱۹۴۸ اشغال شد. المویلح به دلیل جایگاهش در منطقه‌ای در شمال‌شرق تل‌آویو که مملو از مستعمره‌های صهیونیستی بود هدف آسانی برای حملات هاگانا و ایرگون به‌شمار می‌رفت. در بازهٔ زمانی اواخر دسامبر ۱۹۴۷ تا اواخر مارس ۱۹۴۸ بسیاری از روستاهای این منطقه بر اثر حملات مستقیم تخلیه شدند. وضعیت کنونی شهرک نوه یاراک در سال ۱۹۵۱ بخشی بر زمین‌های المویلح و بخشی بر زمین‌های روستای جلجولیه (که هنوز پابرجاست) بنا شد. تا سال ۱۹۹۲ وضعیت محل چنین توصیف شده بود: «شناسایی دقیق موقعیت روستا بسیار دشوار است. | ## جمع‌بندی | این ساختمان بتنی دوطبقه‌ای است با درها و پنجره‌های مستطیلی و پلکانی در جلو که به طبقهٔ دوم می‌رسد.
موضوع مقاله: النعانی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # النعانی | مقدمه: این روستا در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل در ۱۴ مه ۱۹۴۸ به دست تیپ ۸۴ گیواتی و در چارچوب عملیات باراک از ساکنانش تخلیه شد. | ## بخش 1: النعانی | النعانی در ۶ کیلومتری جنوب رمله و در زمینی هموار در بخش میانی جلگه ساحلی قرار داشت. روستا دو مسجد، بازارچه‌ای کوچک و مدرسه‌ای ابتدایی داشت که در سال ۱۹۲۳ بنیان‌گذاری شده بود. ساکنان روستا عمدتاً مسلمان بودند و شمار اندکی مسیحی نیز در میان آنان زندگی می‌کرد. پیشینه النعانی احتمالاً پیش از سده نوزدهم میلادی دوره‌ای افول و شاید حتی متروک‌شدن را تجربه کرده و سپس با مهاجرت مصریان در سده نوزدهم دوباره آباد شده‌است. برخی از ساکنانش از الخلیل و قزازه مهاجرت کرده بودند و روستا در سراسر سده نوزدهم آبادی کوچکی باقی ماند.Grossman, D. 379 در سال ۱۸۳۸ از النعانی به عنوان روستایی مسلمان‌نشین در ناحیه رمله یاد شده‌است. | ## بخش 2: النعانی | فهرست روستاهای عثمانی در حدود ۱۸۷۰ میلادی ۹۲ خانه و ۲۶۵ نفر جمعیت (تنها مردان) را ثبت کرده‌است.Socin, 1879, p. 46 در سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین این رقم به ۱٬۱۴۲ نفر (۱٬۱۳۳ مسلمان و ۹ مسیحی) در ۳۰۰ خانه رسید.Mills, 1932, p. 166 ساکنان النعانی عمدتاً به کشاورزی می‌پرداختند و غلات، هندوانه و مرکبات می‌کاشتند. مدرسه ابتدایی روستا در سال ۱۹۲۳ بنیان‌گذاری شد و تا سال ۱۹۴۷ شمار ۲۰۸ دانش‌آموز داشت. کیبوتص یهودی نعان در سال ۱۹۳۰ بر زمینی خریداری‌شده از النعانی بنا شد و ساختمان‌های آن اکنون بر زمین‌های پیشین روستا قرار دارند. سال ۱۹۴۸ و پس از آن در سال ۱۹۴۹ شهرک راموت مئیر بر زمین‌های روستا و در غرب محل روستا بنیان‌گذاری شد. | ## بخش 3: النعانی | در سال ۱۹۹۲ محل روستا چنین توصیف شده‌است: «محوطه پوشیده از درختان کنار و اکالیپتوس و گونه‌های گوناگون گیاهان خودرو است. خط راه‌آهن خود هم‌اکنون در بهره‌برداری اسرائیل است و به سمت جنوب تا بئرشبع ادامه یافته‌است. دو خانه متروک (از جمله خانه احمد جبیل) هنوز برپاست و بخش‌هایی از خانه‌های دیگر عمدتاً برای انبار کردن تجهیزات کشاورزی به کار می‌روند. زمین‌های اطراف محوطه زیر کشت هستند.» باستان‌شناسی روستا بر فراز محوطه باستانی رومی تل نعنع قرار داشت. | ## جمع‌بندی | تل مالات که پژوهشگران آن را بازمانده شهر کنعانی گِبِّتون (اول پادشاهان ۱۵:۲۷) دانسته‌اند، در نزدیک به یک‌ونیم کیلومتری جنوب‌شرقی روستا جای داشت.
موضوع مقاله: الناعمه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # الناعمه | مقدمه: الناعمه روستایی فلسطینی عرب‌نشین در بخش صفد از قیمومت بریتانیا بر فلسطین بود که در فاصلهٔ نزدیک به ۲۶ کیلومتری شمال شرقی شهر صفد و در کنار دشت حوله قرار داشت. | ## بخش 1: الناعمه | این روستا در بخش شمال غربی سهل حوله بر زمینی هموار به بلندای نزدیک به ۸۰ متر از سطح دریا بنا شده بود. الناعمه در جریان جنگ داخلی ۱۹۴۷–۱۹۴۸ فلسطین در ۱۴ مه ۱۹۴۸ به دست گردان نخست پالماخ اسرائیل و در چارچوب عملیات یفتاح تخلیه و ویران شد. پیشینه در سال ۱۸۸۱ میلادی، در دورهٔ پایانی امپراتوری عثمانی، نقشه‌برداران صندوق اکتشاف فلسطین در بررسی فلسطین غربی روستا را چنین توصیف کردند: «روستایی سنگی و خشتی در دشت حوله که نزدیک به ۱۰۰ مسلمان در آن ساکن‌اند».Conder and Kitchener, 1881, p. | ## بخش 2: الناعمه | 89 دورهٔ قیمومت بریتانیا در روستا یک مدرسهٔ ابتدایی پسرانه (تا پایهٔ چهارم) وجود داشت. آرامگاهی منسوب به حکیم محلی «الشیخ الویزی» در فاصلهٔ نزدیک به نیم کیلومتری روستا قرار داشت و معدن سنگی نیز در همین حوالی بود. بر پایهٔ سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین که دستگاه قیمومت بریتانیا انجام داد، جمعیت روستا ۸۵۸ نفر بود که همگی مسلمان بودند و در ۱۷۴ خانه زندگی می‌کردند.Mills, 1932, p. | ## بخش 3: الناعمه | جنگ ۱۹۴۸ و پیامدهای آن الناعمه در جریان عملیات یفتاح که هدف آن تصرف صفد و ناحیهٔ پیرامون بود، تخلیه شد. پس از حملهٔ نهایی به شهر صفد میان ۱۰ تا ۱۱ مه ۱۹۴۸ روحیهٔ ساکنان روستا فرو افتاد؛ بر پایهٔ گزارش اطلاعاتی اسرائیل بسیاری از مردم در ۱۴ مه ۱۹۴۸ اندکی پیش از ورود نیروهای اسرائیلی گریختند. | ## جمع‌بندی | شهرک نئوت مردخای در سال ۱۹۴۶ در جنوب روستا ساخته شد؛ شهرک بیت هیلل در سال ۱۹۴۰ در شمال آن بنا گردید و کفار بلوم نیز در سال ۱۹۴۳ در فاصلهٔ نزدیک به ۲ کیلومتری جنوب شرقی روستا پدید آمد.
موضوع مقاله: النهر | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # النهر | مقدمه: ساکنان این روستا در مه ۱۹۴۸ پس از حمله نظامی تیپ ۲ کارملی در چارچوب عملیات بن‌عامی از سوی نیروهای دفاعی اسرائیل آواره شدند و بلافاصله پس از حمله، روستا با خاک یکسان شد. | ## بخش 1: النهر | روستاهای دوقلوی النهر و التل هر دو بر فراز تپه باستانی تل کبری جای داشتند و کاوش‌های باستان‌شناختی نشان می‌دهد که سکونت در این مکان به هزاره ششم پیش از میلاد بازمی‌گردد. در ۱۹۴۵ جمعیت آن ۶۱۰ نفر بود که همگی مسلمان بودند و از ۵٬۲۶۱ دونوم زمین بهره‌مند بودند. پیشینه روستاهای دوقلوی النهر و التل هر دو در محل سکونتگاه‌های باستانی بر فراز تل کبری قرار داشتند. کاوش‌های باستان‌شناسی اخیر نشان‌دهنده سکونت انسان در این مکان از هزاره ششم پیش از میلاد است. در ۱۸۷۵ کاوشگر فرانسوی ویکتور گرن از این روستا دیدن کرد و آن را «الکاهوئه» نامید. | ## بخش 2: النهر | در ۱۸۸۱ گزارش «پیمایش فلسطین غربی» از سوی صندوق اکتشاف فلسطین این روستا را با نام «الکهوه» چنین توصیف کرد: «روستایی سنگی با نزدیک به ۲۵۰ مسلمان، واقع در دشت و احاطه‌شده با درختان انجیر، زیتون، توت و انار؛ در این روستا چشمه و جویباری روان وجود دارد.» فهرست جمعیتی نزدیک به سال ۱۸۸۷ جمعیت «الکهوه» را ۳۷۰ نفر نشان می‌داد که همگی مسلمان بودند. دوره قیمومت بریتانیا بر پایه سرشماری ۱۹۲۲ فلسطین که از سوی مقامات قیمومت بریتانیا بر فلسطین انجام شد، جمعیت «النهر و التل» ۴۲۲ نفر بود که ۳ نفر بهایی و بقیه مسلمان بودند. بر اساس آمار سال ۱۹۴۵ جمعیت روستا ۶۱۰ نفر مسلمان بود و مساحت زمین‌های آن ۵٬۲۶۱ دونوم بود. از این میزان، ۲٬۰۶۶ دونوم برای کشت مرکبات و موز، ۱٬۰۹۴ دونوم برای غلات و ۱٬۹۳۷ دونوم آبیاری‌شده یا باغی بود که ۳۰ دونوم آن درختان زیتون را شامل می‌شد. جنگ ۱۹۴۸ در ۲۷ مارس ۱۹۴۸ صدها روستایی مسلح و واحدهایی از ارتش آزادی‌بخش عرب به کاروانی یهودی نزدیک کبری حمله کردند و ۴۹ یهودی را کشتند. | ## بخش 3: النهر | دو ماه بعد فرمانده عملیات بن‌عامی دستور عملیاتی صادر کرد مبنی بر «حمله با هدف تصرف روستاهای کبری، ام‌الفرج و النهر؛ کشتن مردان؛ و تخریب و آتش زدن روستاها». بنوینیستی بیان می‌کند که «دستورها مو به مو اجرا شدند» و موریس می‌نویسد که شماری از روستاییان ظاهراً اعدام شدند. کیبوتص کبری سال بعد تأسیس شد و از زمین‌هایی بهره می‌برد که پیش‌تر به النهر تعلق داشت. موشاو بن‌عامی نیز که به نام فرمانده کشته‌شده در حمله به نهاریا نام‌گذاری شد، بر زمین‌های این روستا بنا شد. در ۱۹۹۲ ولید خالدی وضعیت محل روستا را چنین توصیف کرد: «تنها دو خانه باقی مانده که یکی از آن‌ها تا حدی ویران شده‌است. | ## جمع‌بندی | نخل بلندی در محل روستا روییده که پوشیده از علف‌های هرز، چند بوته کاکتوس و درختان انجیر است.
موضوع مقاله: النقیب | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # النقیب | مقدمه: النقیب روستایی عربی فلسطینی در ناحیه طبریه بود که در جریان جنگ ۱۹۴۸ فلسطین در ۱۵ مه ۱۹۴۸ از سکنه تخلیه شد. | ## بخش 1: النقیب | این روستا در ۱۰ کیلومتری شرق طبریه، در ساحل شرقی دریاچه طبریه، قرار داشت و در مجاورت وادی المظفر و وادی سمخ واقع بود. النقیب در ارتفاع حدود ۲۰۰ متر زیر سطح دریا قرار داشت و بلندی‌های جولان از شرق آن را احاطه می‌کرد. پس از تخلیه روستا، بیشتر ساکنان به سوریه مهاجرت کردند و شماری نیز به شعب نقل مکان کردند. موقعیت جغرافیایی روستای النقیب در ساحل شرقی دریاچه طبریه واقع بود و دژ باستانی قلعة الحصن در شرق آن قرار داشت. ۵۳۶ روستا به‌صورت کلی از شمال به جنوب در امتداد ساحل دریاچه و لبه غربی بلندی‌های جولان گسترش یافته بود. | ## بخش 2: النقیب | ریشه نام روستا به نام «النقیب» خوانده می‌شد که برگرفته از زادگاه اصلی ساکنانش بود؛ آنان از منطقه نقب آمده بودند. پیشینه در دهه ۱۸۸۰ میلادی بیشتر زمین‌های روستا توسط بهاءالله خریداری شد، در حالی که روستاییان همچنان به‌عنوان کشاورزان اجاره‌دار به کشت زمین ادامه دادند. دوره قیمومت بریتانیا در دهه ۱۹۲۰ زمین‌هایی که بهاءالله خریداری کرده بود به صندوق ملی یهود فروخته شد. بر پایه سرشماری ۱۹۲۲ فلسطین که از سوی مقامات قیمومت بریتانیا بر فلسطین انجام شد، جمعیت النقیب ۱۰۳ نفر مسلمان بود. ۷۲ از این میان، ۱۳۱ دونم آبیاری یا برای درختکاری به کار می‌رفت، ۷۹۷ دونم برای کشت غلات بود ص. | ## بخش 3: النقیب | ۱۷۲ جنگ ۱۹۴۸ و پیامدهای آن پس از جنگ ۱۹۴۸ فلسطین، بر اساس قرارداد آتش‌بس ۱۹۴۹ میان اسرائیل و سوریه، مقرر شد که رشته‌ای از روستاها از جمله النقیب، الحمه، السمرا در ناحیه طبریه و کراد البقاره و کراد الغنامه در ناحیه صفد، در منطقه غیرنظامی میان اسرائیل و سوریه قرار گیرند. ساکنان و دارایی‌هایشان رسماً تحت حفاظت ماده پنجم قرارداد اسرائیل و سوریه مورخ ۲۰ ژوئیه همان سال بودند. دژ قلعة الحصن (هیپوس) در شرق روستا قرار داشت که در دوران یونانی شهر هیپوس بر آن بنا شده بود. همچنین روستای باستانی جرجوسا (کرس) در نزدیکی آن واقع بود که بر پایه روایات، مسیح در آنجا با حواریونش دیدار کرده بود. افزون بر اینها، مجموعه‌ای از خرابه‌ها شامل بقایای شهر کهن، طاق‌ها، آب‌انبارها، کلیسا و گورستان‌ها در منطقه وجود داشت. | ## جمع‌بندی | وضعیت کنونی در سال ۱۹۹۲ وضعیت محل روستا چنین توصیف شده‌است: «محوطه حصارکشی شده و پوشیده از علف‌های خاردار و انواع درختان مانند درخت سدر است.
موضوع مقاله: الراس الاحمر | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # الراس الاحمر | مقدمه: الراس الاحمر روستایی فلسطینی عرب‌نشین در بخش صفد بود که در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل در ۳۰ اکتبر ۱۹۴۸ از سکنه تهی شد. | ## بخش 1: الراس الاحمر | الراس الاحمر در ۸٫۵ کیلومتری شمال شهر صفد و در بلندی‌های جلیل بالا، نزدیک مرز لبنان قرار داشت. روستا بر فراز تپه‌ای هموار با ارتفاع نزدیک به ۸۴۴ متر از سطح دریا بنا شده بود و جمعیت آن در سال ۱۹۴۵ میلادی ۶۲۰ نفر بود که همگی مسلمان بودند. پیشینه بازمانده‌های باستان‌شناختی یافت‌شده در روستا از جمله موزاییک‌ها و کارگاه‌های فشردن انگور با کف موزاییکی نشان می‌دهد که این مکان در دورهٔ بیزانسی آباد بوده‌است. دورهٔ عثمانی الراس الاحمر در سال ۱۵۱۷ میلادی همراه با سراسر فلسطین به امپراتوری عثمانی پیوست. 175 جمعیت روستا در آن زمان شامل ۵۴ خانوار و ۲۲ مرد مجرد بود که برآورد آن نزدیک به ۴۱۸ نفر می‌شد. همگی ساکنان مسلمان بودند و مالیات بر فراورده‌های کشاورزی شامل گندم، جو، تاکستان‌ها، بز و کندوهای عسل و نیز معصرهٔ روغن زیتون یا شیرهٔ انگور می‌پرداختند. 370 پیروان الجزایری عبدالقادر الجزایری که از فرانسویان شکست خورده بودند، در بخش‌های گوناگون سوریه عثمانی اسکان داده شدند و الراس الاحمر یکی از این مکان‌ها بود.Abbasi, 2007 (Hebrew). | ## بخش 2: الراس الاحمر | در سال ۱۸۷۵ ویکتور گرن دریافت که روستا در ارتفاع ۸۴۴ متری قرار داشته و ۱۵۰ مسلمان در آن زندگی می‌کردند.Guérin, 1880, pp. 444-5 در سال ۱۸۸۱ بررسی صندوق اکتشاف فلسطین روستا را چنین توصیف کرد: «خانه‌های سنگی خوش‌ساخت که ۳۵۰ مسلمان الجزایری در آن ساکن‌اند؛ بر فراز تپه‌ای بلند با باغ‌هایی در دامنه‌ها. 41 در سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین این رقم به ۴۴۷ نفر (۶ مسیحی و ۴۴۱ مسلمان) در ۹۲ خانه رسید.Mills, 1932, p. 109 بر اساس آمار سال ۱۹۴۵ جمعیت روستا ۶۲۰ نفر بود که همگی مسلمان بودند و مساحت زمین‌های آن ۷٬۹۳۴ دونوم بود. سال ۱۹۴۸ و پیامدها الراس الاحمر بر مرز میان سرزمین‌هایی قرار داشت که بر اساس طرح تقسیم ۱۹۴۷ سازمان ملل به دولت عربی و دولت یهودی تخصیص یافته بود. در مارس ۱۹۴۸ یک افسر پزشکی بریتانیایی گزارش داد که روستای الراس الاحمر به‌هیچ‌وجه آمادگی جنگ ندارد.Morris, 2004, p. 30 سقوط صفد و اخراج ساکنان عرب آن در ماه مه ۱۹۴۸ روحیهٔ روستاهای پیرامون از جمله الراس الاحمر را «به‌شدت تضعیف کرد». | ## بخش 3: الراس الاحمر | در ۳۰ اکتبر ۱۹۴۸ گردان ۷۱ از تیپ ۷ زرهی هاتیفا شیوا الراس الاحمر را همراه با ریحانیه، علما و دیشوم تصرف کرد.Morris, 2004, pp. 473-474 خبر کشتار صفصاف و کشتار الجش ظاهراً به الراس الاحمر رسیده بود، زیرا هنگام ورود تیپ هفتم روستا تقریباً خالی بود.Morris, 2004, pp. 482-483 تا اواسط ژوئن ۱۹۴۹ زمین‌های الراس الاحمر به‌دست مهاجران یهودی (عولیم) آباد شد و این روند بخشی از سیاست یهودی‌سازی شمال اسرائیل بود.Morris, 2004, pp. 381-382 وضعیت کنونی در سال ۱۹۴۹ شهرک کرم بن زمرا بر زمین‌های روستا و در شرق بی‌درنگ محل آن بنیان‌گذاری شد. در سال ۱۹۹۲ گزارش شد که برخی خانه‌ها هنوز پابرجاست؛ یکی از آن‌ها پلکان جلویی و یک گاراژ سرپوشیده دارد که ظاهراً اسرائیلی‌های ساکن افزوده‌اند. آوار سنگی خانه‌های ویران‌شده و چند درخت انجیر و بوته‌های کاکتوس در محوطه دیده می‌شود. | ## جمع‌بندی | ساکنان شهرک مجاور بخشی از زمین‌های اطراف را کشت و بقیه را برای چرای دام به‌کار می‌برند.