موضوع مقاله: کشاورزی در میانمار | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کشاورزی در میانمار | مقدمه: برمه زمانی بزرگ‌ترین صادرکننده برنج در آسیا بود، و برنج همچنان مهم‌ترین کالای کشاورزی این کشور است. | ## بخش 1: کشاورزی در میانمار | دیگر محصولات اصلی شامل حبوبات، لوبیا، کنجد، بادام‌زمینی، نیشکر، چوب و ماهی هستند. علاوه بر این، دام‌ها هم به‌عنوان منبعی برای تأمین غذا و هم برای نیروی کار پرورش داده می‌شوند. پس از توافق اسلو در سال ۱۹۹۳، زمانی که به نظر می‌رسید صلح با فلسطینی‌ها نزدیک است، تعداد این گردهمایی‌ها به‌طور چشمگیری کاهش یافت، اما با بروز دوباره خشونت‌ها و آشکار شدن زودهنگام بودن آن امید، فعالیت‌ها از سر گرفته شد. گاهی اوقات، این زمین‌های زراعی به شالیزارهای برنج تبدیل می‌شوند، که یک تکنیک کشاورزی رایج در جنوب و شرق آسیا است. در برمه، شالیزارها فقط گاهی اوقات توسط رودخانه‌ها غرقاب می‌شوند، در حالی که اکثر اوقات کشاورزان برای آب لازم به فصل بارندگی‌های موسمی متکی هستند. شالیزارها دارای یک «خاک زیرین نفوذناپذیر» هستند که روی آن یک لایه اشباع از گل و لای قرار دارد و در نهایت حدود ۴ تا ۶ … اینچ آب. گاو نر و گاومیش آبی به عنوان حیوانات بارکش در سراسر کشور استفاده می‌شوند، در حالی که بیشتر گاوها در مناطق خشک‌تر شمالی پرورش داده می‌شوند. کشاورزان برمه تحت تأثیر شیوع آنفولانزای مرغی ویروس آنفلوانزای نوع A زیرگروه H5N1 در آسیا قرار گرفتند. در ابتدا، مناطق ماندالای و ساگاینگ برمه تحت تأثیر قرار گرفتند و این منجر به معدوم‌سازی چندین هزار مرغ، بلدرچین و تخم‌های آنها شد. با این حال، از سال ۲۰۰۶، مقامات دامداری این کشور طرحی را برای تأمین مالی بازسازی ذخایر پرندگان و خوراک برای مزارع طیور آسیب‌دیده اعلام کردند. حداقل تا سال ۲۰۲۴، میانمار بیشترین میزان دامداری را در جنوب شرقی آسیا داشته است. مصرف گوشت گاو داخلی میانمار به دلایل مذهبی و به دلیل کاربرد گاو به عنوان حیوان مزرعه زیاد نیست. | ## بخش 2: کشاورزی در میانمار | قانون کالاها و خدمات عمده مصوب سال ۲۰۱۲، صادرات گاو زنده را ممنوع کرد، اگرچه عدم اجرای آن در میانمار به معنای قاچاق قابل توجه آن به خارج از کشور بود. در سال ۲۰۱۷، دولت آنگ سان سوچی این ممنوعیت را لغو کرد و به عنوان اقدامی برای افزایش درآمد، شروع به تنظیم صادرات گاو کرد. ماهیگیری هم در آب شور و هم در آب شیرین انجام می‌شود و تخمین زده می‌شود که تا ۳۰۰ گونه ماهی در آب‌های شیرین برمه وجود داشته باشد. علاوه بر این، ماهی خشک و نمک سود شده بخش جدایی ناپذیری از غذاهای این کشور و منبع اصلی پروتئین در رژیم غذایی برمه است. در برمه، انواع مختلفی از ماهیگیری وجود دارد، از جمله ماهیگیری ساحلی یا درون ساحلی، و ماهیگیری دریایی یا اعماق دریا. اکثر این ماهی‌ها به روش‌های تجاری صید می‌شوند، که شامل استفاده از تورهای ترال، تورهای کیسه‌ای، تورهای شناور و تورهای گوشگیر می‌شود. تعداد کمی هنوز از تکنیک‌های سنتی مانند قلاب و نخ، تور پرتابی، تور کیسه‌ای، تور گوشگیر ترامل، تور بالابر و تله‌ها استفاده می‌کنند. در دهه ۱۹۸۰، دولت برمه به دنبال تشویق ماهیگیری در آب‌های عمیق بود و از آن زمان تاکنون، افزایش مداومی در میزان صید سالانه مشاهده شده است. در سال ۱۹۸۹، به شرکت‌های تایلندی اجازه داده شد تا در آب‌های ساحلی برمه ماهیگیری کنند و با استفاده از کشتی‌های ماهیگیری ترال، ماهی صید کنند. این کشور تأمین‌کننده اصلی ساج در بازار بین‌المللی است و تأمین‌کننده قابل توجهی از بامبو است. اهمیت اقتصادی کشاورزی و فرآوری محصولات کشاورزی بخش عمده‌ای از اشتغال و درآمد در برمه را تشکیل می‌دهد و حدود ۶۰ درصد از تولید ناخالص داخلی ملی را تولید می‌کند و تا ۶۵ درصد از جمعیت را به کار می‌گیرد. در حالی که برمه بیش از حد کافی غذا برای تغذیه کل جمعیت خود تولید می‌کند، بسیاری هنوز به دلیل کمبود قدرت خرید گرسنه هستند. | ## بخش 3: کشاورزی در میانمار | از سال ۲۰۰۷، کشورهای اصلی صادرکننده برمه تایلند (با ۴۴٪ دریافت)، هند (۱۴٫۵٪)، چین (۷٪) و ژاپن (۶٪) بودند. تا سال ۲۰۱۰، چین به یک شریک صادراتی کلیدی تبدیل شده بود و ۹۷٪ از ذرت و ۹٪ از لوبیا و حبوبات تولید شده در برمه را دریافت می‌کرد. از سال ۲۰۰۱، کل صادرات کشاورزی کاهش یافته است: در سال‌های ۲۰۰۱–۲۰۰۲، برمه ۹۳۹۰۰۰ تن برنج و ۱۰۳۵۰۰۰ تن حبوبات صادر کرد، در حالی که در سال‌های ۲۰۱۰–۲۰۱۱، ۵۳۶۰۰۰ تن برنج و ۹۲۰۰۰۰ تن حبوبات صادر شد. این می‌تواند نتیجه افزایش تقاضا برای این محصولات در داخل کشور باشد، نه پاسخی به کاهش تولید. کاهش تأکید بر صادرات کالاهای کشاورزی می‌تواند منعکس کننده پاسخی به نوسان ارزش کیات برمه در مقایسه با ارزهای سایر کشورها باشد. در عوض، توجه به سمت ایجاد «خدمات غیرتجاری» مانند ساخت و ساز یا تولید کالاهایی با «نسبت قیمت به هزینه» بالا مانند جواهرات، یشم و گاز طبیعی معطوف شد. تأثیر محیطی در حال حاضر، بحث‌هایی در مورد تأثیر زیست‌محیطی روش‌های مختلف کشاورزی مورد استفاده در برمه وجود دارد. برخی روش‌های کشاورزی «قطع درختان و سوزاندن» را با «نابودی جنگل‌های کشور، فرسایش خاک و کاهش حاصلخیزی» مرتبط می‌دانند، و آن را جنگل‌زدایی بی‌ملاحظه می‌دانند. اخیراً، دولت برمه تلاش‌های خود را برای تنظیم شیوه‌های کشاورزی افزایش داده است و این شامل ممنوعیت تاکتیک‌های قطع درختان و سوزاندن در برخی روستاها می‌شود. با این حال، برخی تغییر اجباری از روش‌های قطع درختان و سوزاندن آنها به روش‌های تجاری‌تر کشاورزی «دائمی» را برای محیط زیست حتی بدتر می‌دانند. آنها ادعا می‌کنند که روش قطع درختان و سوزاندن بخشی از چرخه جنگل‌کاری را تکمیل می‌کند که در آن پس از کشت زمین، به یک جنگل ثانویه جدید اجازه رشد داده می‌شود؛ بنابراین، اختصاص کامل یک منطقه به یک محصول خاص، این الگو را مختل می‌کند و زمین را پس از مدتی کاملاً غیرقابل استفاده می‌کند. از آنجا که کشاورزان در برمه به فصل باران‌های موسمی به عنوان منبع اصلی آب خود متکی هستند، در معرض نوسانات اخیر الگوهای آب و هوایی قرار دارند. | ## جمع‌بندی | به عنوان مثال، محصول برنج برمه تحت تأثیر منفی بارندگی‌های بی‌سابقه در طول فصل طولانی باران‌های موسمی سال ۲۰۱۱ قرار گرفت که منجر به کاهش پیش‌بینی‌شده ۱۰ درصدی تولید شد.