موضوع مقاله: رواق لوور | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # رواق لوور | مقدمه: این بنا از زمان ساختش که عمدتاً بین ۱۶۶۷ تا ۱۶۷۴ صورت گرفت، به عنوان برترین شاهکار معماری کلاسیک فرانسوی شناخته‌شده‌است. | ## بخش 1: رواق لوور | این طرح که با دو پیشخان ستون‌دار به صورت سایه‌گذارهایی با نعل‌پایه با ستون‌های دوتایی در شیوه بلندستون غالب شده، توسط کمیته‌ای سه نفره به نام «شورای کوچک»، متشکل از لوئی لو وو، شارل لو برن و کلود پرو خلق شد. این بنا با شیوه‌ای کلاسیک و معتدل باروک ساخته‌شده و قوانین تعیین‌شده توسط ویترویوس، معمار روم باستان، را مورد توجه قرار می‌دهد، که آثارش توسط پرو به فرانسوی ترجمه شده بودند (۱۶۷۳).Neumann 2013, pp. طراحی سقف مسطح آن که پیش از این در ایتالیا رایج بود و سابقه ای در فرانسه نداشت، تأثیر بسیار زیادی داشت. شرح نشانی چندانی از سبک باروک در کلاسیسیسم با وقار این رواق دیده نمی‌شود؛ نگاهی به گذشته و رجعتی به قرن شانزدهم محسوب می‌شود. استفاده از یک غرفه مرکزی و دو غرفه انتهایی شیوه ای معمولاً فرانسوی است، در حالی که ورودی اصلی، یعنی یک پیش‌آمدگی سنتوری شده، شبیه طاق نصرت یا نمای پرستشگاه است. مشخصه ساده زیرزمین همکف، ستون‌های دوتایی به شیوه کورینتی را جلوه می‌دهد که دقیقاً بر اساس شیوه ویترویوس ساخته شده‌اند و بر روی یک حفره نیمه‌تاریک قرار گرفته‌اند. تأثیرگذاری رواق را به معبد رومی تشبیه کرده‌اند که نماهای آن به صورت مسطح درآمده اند.Neumann 2013, p. وجود نرده ایتالیایی بر روی سقف مسطحِ کاملاً غیر فرانسوی، نقطه عزیمتِ تحول آفرینی در معماری فرانسه محسوب می‌شود. تاریخچه طراحی لویی لووو، معمار اول پادشاه در زمان مرگ ژول مازارن در سال ۱۶۶۱، کار ساخت بال جنوبی حیاط مربعCour Carrée کاخ لوور را در سال ۱۶۶۳ به پایان رساند. او از حدود سال ۱۶۵۹ طراحی بال شرقی را شروع کرده بود و تا اواخر سال ۱۶۶۳ شروع کار برای پی‌ریزی آن آغاز شده بود.Berger 1994, pp. او از سایر معماران فرانسوی خواست تا طرح‌هایی ارائه دهند، در واقع نوعی رقابت برگزار کرد. | ## بخش 2: رواق لوور | بعدها این دعوت را به چهار معمار اهل رم، از جمله پیترو دا کورتونا و جیان لورنزو برنینی، نیز گسترش داد و طرح‌های لو وو را به آنها فرستاد. از میان پروژه‌های فرانسوی که در آن زمان ارسال شده بود، دو مورد از اهمیت ویژه‌ای برخوردار بودند: یکی (از دست رفته) که به صورت ناشناس توسط کلود پرو، پزشک و دانشمند، ارائه شد و دیگری توسط فرانسوا لو وو، برادر کوچکتر لویی لو وو، که او نیز یک معمار برجسته بود.Berger 1994, pp. با این وجود، کولبر بر اساس دو پروژه مقدماتی برنینی را انتخاب کرد و او را به پاریس دعوت کرد تا طرح‌های خود را بیشتر بازبینی کند و آنها را تکمیل نماید. او در طول اقامت خود یک سردیس لوئی چهاردهم (برنینی) ساخت که هم‌اکنون در تالار دیانا در کاخ ورسای قرار دارد. طرح برنینی برای لوور بسیار ایتالیایی و بلندپروازانه بود و به جای فقط بال شرقی، کل ساختمان را در بر می‌گرفت. سنگ بنای پی ریزی در طی مراسمی باشکوه با حضور پادشاه و چند روز قبل از ترک برنینی با مقصد رم، گذاشته شد.Berger 1994, p. این سند با توصیفی از نارضایتی کولبر از پروژه‌های فرانسوی و ایتالیایی و تصمیم او برای ایجاد یک کمیته «برای همفکری و تبادل نظر» آغاز می‌شود. لو وو، لو برن و پرو موظف شدند «با اتفاق نظر و به طور مشترک روی تمام طرح‌های ساخت کاخ دو لوور کار کنند، تا تمامی طرح‌ها به طور برابر اثر این سه نفر در نظر گرفته شوند. برای حفظ همکاری، هیچ یک نباید مدعی شود که به تنهایی و با ایجاد خدشه در کار دیگران، طراح یک پروژه خاص بوده‌است.»Petzet 2000, p. بعد از چند جلسه، شورای کوچک دو طرح را ترسیم کرد و طبق «ثبت وقایع»، «یکی دارای ستون‌های منظم تشکیل دهنده یک رواق یا گالری در بالای طبقه اول [یعنی طبقه همکف]، و دیگری ساده تر و یکدست تر و بدون ستون‌ها [در بالای طبقه همکف] بود».Berger 1993 p. Burchard می‌نویسد: "می توان فرض کرد که لو برن به نفع خویش از این روش استفاده کرده‌است." از پیشنهادات به لویی چهاردهم نشان داده شد، که او طرح دارای رده‌ی ستون‌ها (رواق) را انتخاب کرد. | ## بخش 3: رواق لوور | کار روی نمای جدید در همان تابستان آغاز شد و بخش اعظمی از آن تا سال ۱۶۷۴ کامل شد، زمانی که سنگ‌های سرستون مرکزی در جای خود نصب شدند.Berger 1993, p. ممکن است طرح ستون‌های رواق کار لو وو بوده باشد، احتمالاً بر اساس طرحی از برادرش فرانسوا در سال ۱۶۶۴، که در آن از ستون‌های دوتایی و آزاد استفاده شده بود.Neumann 2013, p. این امر منجر به گسترش و طراحی مجدد هر دو پاویون جنوبی و شمالی نمای شرقی شد.Berger 1993, p. پرو احتمالاً در سال ۱۶۶۸ به عنوان طراح اصلی معرفی شد و مسئول طراحی نهایی بود.Berger 1994, p. مجسمه‌های سرستون «مینروا احاطه شده توسط موزهای پیروزی که نیم‌تنه ناپلئون را تاج‌گذاری می‌کنند» اثر فرانسوا-فردریک لموت (۱۸۱۰–۱۸۰۸) است. بعدها مجسمه ناپلئون با مجسمه لویی چهاردهم جایگزین شد، گرچه صورت آن مجسمه حفظ شد. فضای داخلی بین سال‌های ۱۸۰۷ و ۱۸۱۱، پرسیه و فونتن، در دو انتهای جنوبی و شمالی بال (پشت ستون رواق‌ها) پلکان‌هایی باشکوه خلق کردند و مجموعه‌ای از اتاق‌های مجلل را بین این دو پلکان در طبقه اول طراحی کردند. خندق، که از ویژگی‌های معماری پیش از کلاسیک فرانسه است، در تقریباً تمام طرح‌ها و نقاشی‌های اولیه نمای شرقی نشان داده شده‌است. احتمالاً برای تسهیل ساخت و ساز، خندق در حدود سال ۱۶۷۴ پر شده بود (نگاه کنید به حکاکی اثر سباستین لوکلر) و به دلیل کمبود بودجه برای ساخت «کنترسکارپ» (contrescarpe) پس از اینکه توجه لویی چهاردهم به کاخ ورسای معطوف شد، بازسازی نشد. با این حال، در سال ۱۹۸۱، ژرمن بازین استدلال کرد که بازسازی خندق گمراه کننده بوده‌است، زیرا لویی چهاردهم به دلایل زیبایی‌شناسی هرگز خواهان آن نبوده‌است.Berger 1993, p. | ## جمع‌بندی | تأثیر رواق به مدت چندین قرن به عنوان الگویی برای بسیاری از بناهای باشکوه در اروپا و آمریکا بوده‌است: در پاریس، ساختمان‌های آنژ-ژاک گابریل در میدان کنکورد (۱۷۵۵–۱۷۷۵) و نمای اصلی کاخ گارنیه اثر شارل گارنیه (۱۸۶۰–۱۸۷۵) قسمت مرکزی نمای شرقی و غربی کاخ کنگره آمریکا (۱۷۹۲–۱۸۱۱) در واشینگتن، دی.سی.