موضوع مقاله: شعله‌افکن رانسون | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # شعله‌افکن رانسون | مقدمه: این شعله‌افکن در سال ۱۹۴۰ توسط اداره جنگ‌افزارهای نفتی (به انگلیسی: ) بریتانیا طراحی شد. | ## بخش 1: شعله‌افکن رانسون | با وجود آنکه برد آن برای نیازهای ارتش بریتانیا کافی نبود، کانادایی‌ها پروژه را برای توسعه بیشتر در اختیار گرفتند. سرانجام رانسون به ارتش ایالات متحده نیز راه یافت و نقش مهمی در چندین نبرد بزرگ اقیانوس آرام ایفا کرد. اهمیت اصلی رانسون در آن بود که هم در بریتانیا و هم در ایالات متحده به‌عنوان الگوی پایه برای ساخت شعله‌افکن‌های پیشرفته‌تر به‌کار رفت. فریزر و به سفارش اداره جنگ‌افزارهای نفتی بریتانیا و با پشتیبانی شرکت لاگوندا ساخته شد. این سلاح در یونیورسال کریر (به انگلیسی: ) نصب شد و بردی در حدود ۴۰ یارد (۳۶ متر) داشت که از دید دفتر جنگ بریتانیا ناکافی بود و پروژه در آستانه توقف قرار گرفت. با این حال نیروهای کانادایی و به‌ویژه ژنرال اندرو مک‌ناتون به این سلاح علاقه نشان دادند و توسعه آن را ادامه دادند. شعله‌افکن در اواخر ۱۹۴۲ به مرحله آمادگی تولید رسید و ساخت آن منحصراً در کانادا انجام شد. ساختار فنی سامانه رانسون از اجزای زیر تشکیل می‌شد: دو مخزن سوخت با گنجایش ۶۰ گالن (۲۷۲ لیتر) که در عقب یونیورسال کریر نصب می‌شدند، کپسول‌های فشار دی‌اکسید کربن در جلوی خودرو به‌عنوان نیروی رانش و نازل شعله‌افکن در جلو که از طریق لوله‌هایی در بیرون بدنه خودرو به مخازن متصل بود. | ## بخش 2: شعله‌افکن رانسون | برد بهبودیافته به ۵۰ یارد (۴۶ متر) رسید که همچنان اندک بود، اما قرار بود تحرک خودرو این کاستی را جبران کند. یک واحد آزمایشی با نام غیررسمی «سواره‌نظام رانسون» (به انگلیسی: ) تشکیل شد که سلاح را در محل آزمایش بریتانیایی مودی داون به نمایش گذاشت. تولید و سرنوشت نهایی با وجود آنکه ۱۳۰۰ سفارش برای شعله‌افکن رانسون ثبت شد (از جمله ۳۰۰ سفارش برای ارتش کانادا)، تولید انبوه برنامه‌ریزی‌شده با شکست مواجه شد. دلیل اصلی آن بود که فریزر طرح اولیه رانسون را توسعه داده و با ساخت شعله‌افکن واسپ (به انگلیسی: ) یک خودروی شعله‌افکن بسیار برتر ایجاد کرده بود. کاربرد بریتانیایی بریتانیایی‌ها سامانه رانسون را در خودروی آبی‌خاکی آزمایشی دراگون‌فلای (یک یونیورسال کریر شناور مجهز به رانسون) و همچنین در تانک شعله‌افکن چرچیل اوک به‌کار بردند، هرچند هر دو در شمار بسیار اندکی ساخته شدند. از اکتبر ۱۹۴۳ حدود ۸۰۰ دستگاه از آن تولید شد و در سه هنگ زرهی در اروپا پس از عملیات نرماندی و سپس در جنگ کره به‌کار رفت. کاربرد آمریکایی سپاه پنجم آبی‌خاکی (به انگلیسی: ) سفارش ۲۰ دستگاه و سپس ۱۰ دستگاه دیگر را ثبت کرد. این دستگاه‌ها به سرهنگ آنماخت از سرویس جنگ شیمیایی در شوفیلد (باراکس) در هاوایی تحویل داده شد. | ## بخش 3: شعله‌افکن رانسون | مهندسان نیروی دریایی (سی‌بی‌ها) تحت فرمان وی، رانسون را در ۲۴ دستگاه تانک سبک ام۳ استوارت نصب کردند. گروه شعله‌افکن سرهنگ آنماخت با بهره‌گیری از رانسون، شعله‌افکن نیروی دریایی مارک ۱ (به انگلیسی: ) را توسعه داد و آن را بر روی تانک‌های ام۴ شرمن نصب کرد. برد این شعله‌افکن با مخلوط روغن و بنزین نزدیک به ۷۰ متر و با ناپالم حدود ۱۴۰ متر بود. همچنین رانسون در خودروهای آبی‌خاکی ال‌وی‌تی-۴ نصب شد که در نبرد پلیلیو توسط لشکر یکم تفنگداران دریایی به‌کار گرفته شدند. گروه آنماخت همچنین رانسون را در نخستین نسل تانک‌های شعله‌افکن هم‌محور با نام CWS-POA-H5 نصب کرد. تانک‌های شرمن شعله‌افکن سرانجام بین سال‌های ۱۹۵۵ تا ۱۹۷۴ با تانک ام۶۷ جایگزین شدند. | ## جمع‌بندی | نکته زبانی لقب تحقیرآمیز «رانسون» که سربازان بریتانیایی به تانک شرمن می‌دادند ارتباطی با این شعله‌افکن نداشت، بلکه اشاره‌ای به آتش‌گیری آسان و خطر انفجار شرمن بود (با استعاره از فندک رانسون).