موضوع مقاله: ارتباط درون‌فردی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ارتباط درون‌فردی | مقدمه: نمونه‌هایی از آن می‌تواند شامل فکر کردن به این جمله باشد که «دفعه بعد بهتر عمل می‌کنم» یا تصور یک مکالمه با رئیس در راستای آمادگی برای زودتر ترک محل کار باشد. | ## بخش 1: ارتباط درون‌فردی | برخی نظریه‌پردازان این فرایند را تنها به تبادل پیام محدود نمی‌دانند بلکه آن را شامل معناپردازی و تلاش برای درک جهان پیرامون می‌دانند. ارتباط درون‌فردی می‌تواند در خلوت شخصی یا در موقعیت‌های اجتماعی رخ دهد و ممکن است با محرک‌های بیرونی یا درونی تحریک شود. این نوع ارتباط دامنه‌ای گسترده از پدیده‌ها را در برمی‌گیرد، از جمله: برنامه‌ریزی، حل مسئله، ادراک، استدلال، اقناع درونی، درون‌نگری و حتی رویا دیدن. این شامل فرایند ایجاد، پردازش و ارزیابی پیام‌هایی است که فرد برای خودش می‌فرستد. تفاوت آن با ارتباط بین‌فردی در این است که در ارتباط درون‌فردی، فرستنده و گیرنده یک نفرند. برخی پژوهشگران مانند «جیمز واتسون» و «آن هیل» این مفهوم را محدود به آنچه «در ذهن ما» می‌گذرد می‌دانند، اما تعریف گسترده‌تری نیز وجود دارد که نوشتن دفترچه خاطرات، تهیه فهرست خرید یا صحبت کردن با خود را نیز شامل می‌شود. حتی می‌توان مکالمات خیالی با دیگران (مثلاً یک دوست، مربی یا شخصی مشهور) را در این قالب گنجاند. انواع ارتباط درون‌فردی ارتباط درون‌فردی به دو دستهٔ عمده تقسیم می‌شود: درونی: مانند فکر کردن، رویاپردازی و تجسم ذهنی بیرونی: مانند نوشتن دفترچه خاطرات، صحبت کردن با خود یا فهرست‌برداری همچنین این ارتباط به دو دسته کلامی و غیرکلامی تقسیم می‌شود. | ## بخش 2: ارتباط درون‌فردی | در حالت کلامی، پیام‌ها با استفاده از زبان منتقل می‌شوند (مانند گفت‌وگوی درونی یا مونولوگ ذهنی). در گفت‌وگوی درونی، تنها یک صدا در ذهن شنیده می‌شود؛ اما در گفت‌وگوی درونی چندصدایی، صداهای متفاوتی نماینده دیدگاه‌های مختلف در ذهن ظاهر می‌شوند (مثلاً هنگام تصمیم‌گیری دشوار). برای نمونه: مدل بارکر و وایزمن (۱۹۶۶): در این مدل، ارتباط درون‌فردی با دریافت محرک‌های داخلی و خارجی آغاز می‌شود، سپس فرد آن‌ها را تفسیر، معناگذاری، و سرانجام به صورت پیام درونی کدگذاری می‌کند. مدل استاینبرگ: شامل پنج عنصر است: رمزگشایی، ادغام، حافظه، مجموعه‌های ادراکی و رمزگذاری مجدد. برخی نظریه‌پردازان مانند «لین دا کاستیگان لدرمن» معتقدند که ارتباط درون‌فردی بر پایه گفت‌وگوی میان بخش‌های مختلف «خود» بنا شده است (مثلاً خود عقلانی، خود هیجانی و...). رابطه با ارتباط بین‌فردی ارتباط درون‌فردی با ارتباط بین‌فردی رابطه‌ای تنگاتنگ دارد. بازخوردهای مثبت یا منفی از سوی دیگران می‌تواند بر گفت‌وگوی درونی فرد تأثیر بگذارد و بالعکس. همچنین افراد پیش از صحبت با دیگران، به‌طور ناخودآگاه در ذهن خود پاسخ‌هایی را بررسی می‌کنند. | ## بخش 3: ارتباط درون‌فردی | برخی پژوهشگران مانند جیمز هانیکات و «شایلا استاینبرگ» بر این باورند که ارتباط درون‌فردی پایهٔ همه ارتباطات دیگر است. کارکردها و اهمیت ارتباط درون‌فردی در بسیاری از کارکردهای روان‌شناختی نقش دارد: خودتنظیمی درون‌سازی فرهنگ و هنجارها حل مسئله و برنامه‌ریزی تصمیم‌گیری کنترل رفتار آرام‌سازی در موقعیت‌های پراسترس همچنین در زمینه یادگیری زبان دوم و انجام وظایف خلاقانه مانند موسیقی، نقاشی یا رقص به کار می‌آید. گفت‌وگوی منفی: تمرکز بر نقاط ضعف، انتقاد شدید از خود و جمله‌هایی مانند «من همیشه خراب می‌کنم». چنین گفت‌وگویی ممکن است از دوران کودکی شکل گرفته باشد و به افسردگی، اضطراب و کاهش اعتماد به نفس منجر شود. گفت‌وگوی مثبت: تأکید بر نقاط قوت و پتانسیل‌ها، مانند «می‌توانم این کار را انجام دهم»، که با بهبود روحیه و کاهش استرس مرتبط است. برای بهبود این گفت‌وگو، درمان شناختی-رفتاری روش‌هایی ارائه می‌دهد مانند آگاهی از الگوهای منفی، به چالش کشیدن آن‌ها، و جایگزینی با افکار مثبت. در این تکنیک، افکار، احساسات و ادراکات شخصیت مستقیماً و بدون فیلتر راوی روایت می‌شوند. | ## جمع‌بندی | آثاری چون «اولیسه» اثر جیمز جویس و «خانم دالووی» اثر ویرجینیا وولف از نمونه‌های برجسته در این سبک هستند.