موضوع مقاله: قانون تابعیت اروگوئه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # قانون تابعیت اروگوئه | مقدمه: این ساکنان در ماده ۷۳ قانون اساسی به‌عنوان «شهروندان طبیعی» و «شهروندان قانونی» توصیف شده‌اند. | ## بخش 1: قانون تابعیت اروگوئه | طبق ماده ۷۴، شهروندان طبیعی در قلمرو اروگوئه متولد می‌شوند و فرزندان شهروندان طبیعی، هر کجا که آن فرزندان متولد شوند، شهروند محسوب می‌شوند. ماده ۸۱ بیان می‌کند که «تابعیت با کسب تابعیت در کشور دیگر از بین نمی‌رود، برای بازیابی حقوق شهروندی، کافی است به جمهوری (avecinarse) مراجعه کرده و در اداره ثبت احوال ثبت نام کنید.» علاوه بر این، بند دوم در ماده ۸۱ مقرر می‌دارد: «تابعیت قانونی با هر شکل دیگری از تابعیت بعدی از بین می‌رود.» ماده ۸۱ اغلب به عنوان دلیلی ذکر می‌شود که برخی از محققان ادعا می‌کنند قانون اساسی اروگوئه تابعیت را فقط به شهروندان حقیقی و نه شهروندان حقوقی اعطا می‌کند. متن موجود در ماده ۸۱، الحاقیه‌ای جدید به قانون اساسی است که در سال ۱۹۳۴ به قانون اساسی اضافه شده است. پیش از آن تاریخ، قانون اساسی اروگوئه به جای کلمه «ملیت» از اصطلاح «شهروندی» برای مفهوم وضعیتی که یک اروگوئه‌ای هنگام تابعیت در ایالت دیگری از دست می‌داد، استفاده می‌کرد. به‌طور خاص، قانون اساسی ۱۹۱۸، در ماده ۱۳، مقرر داشت: «تابعیت با کسب تابعیت در کشور دیگری از بین می‌رود… و برای بازیابی آن، کافی است که در جمهوری اقامت داشته باشید و در اداره ثبت احوال ثبت نام کنید.» قانون اساسی اولیه، مصوب ۱۸۳۰، نیز به جای کلمه ملیت که امروزه در آن آمده است، فقط از کلمه شهروندی استفاده می‌کرد. ماده ۱۲٫۳ سند تأسیس مقرر می‌داشت: «تابعیت با کسب تابعیت در کشور دیگر از بین می‌رود.» با توجه به ابهامات موجود در قانون اساسی، تابعیت در اروگوئه در حال حاضر توسط یک قانون مثبت تنظیم می‌شود که برخی از محققان ادعا می‌کنند قانون اساسی اصلاح‌شده ۱۹۶۷ را تفسیر می‌کند. قانون ۱۶٫۰۲۱، مصوب ۱۹۸۹، مقرر می‌دارد:ماده ۱ مردان و زنانی که در هر کجای قلمرو جمهوری متولد شوند، تبعه جمهوری شرقی اروگوئه محسوب می‌شوند. | ## بخش 2: قانون تابعیت اروگوئه | ماده ۲ فرزندان هر یک از اشخاص مذکور در ماده قبل نیز، صرف نظر از محل تولدشان، دارای تابعیت مذکور خواهند بود. ماده ۳ فرزندان افرادی که ماده ۲ این قانون به آنها تابعیت می‌دهد و در خارج از قلمرو ملی متولد شده‌اند، از تابعیت طبیعی برخوردارند. ماده ۴ ماده ۷۴ قانون اساسی جمهوری به این معنا تفسیر می‌شود که منظور از «avecinamiento» انجام اعمالی است که به‌طور واضح اراده شخص را به آن معنا نشان می‌دهد، مانند، به عنوان مثال: الف. ماده ۵ توجیه نکات مورد نیاز در ماده ۴ فوق باید در دادگاه انتخابات ارائه شود که پس از تأیید رعایت حداقل دو مورد از الزامات (بندهای الف، ب، ج، د، هـ یا و)، بدون تشریفات بیشتر نسبت به ثبت در دفتر ثبت مربوطه اقدام خواهد کرد.این قانون مثبت که قانون اساسی را تفسیر می‌کند، در قانون فوق، در سال ۲۰۱۵ اصلاح شد تا به اصطلاح «نوه‌های» شهروندان طبیعی را نیز در نظر بگیرد. تقسیم شهروندان اروگوئه به «شهروندان حقیقی» که تبعه این کشور هستند و «شهروندان حقوقی» که تبعه این کشور نیستند، از قانون موضوعه شماره ۱۶٫۰۲۱ ناشی می‌شود. اعمال این تقسیم شهروندی به کسانی که تبعه هستند و کسانی که فقط شهروند غیر تبعه هستند، توسط DNIC اروگوئه در یک بیانیه اداری در سال ۲۰۱۸ اجرا می‌شود. گذرنامه اروگوئه‌ای شهروندان قانونی اکنون در زمینه ملیت نشان می‌دهد که یک شهروند قانونی به‌طور خودکار تابعیت کشوری را که در آن متولد شده است، دارد، صرف نظر از اینکه آیا این تابعیت تعیین شده توسط اروگوئه از نظر قانونی دقیق است یا خیر. | ## بخش 3: قانون تابعیت اروگوئه | راهنمای DNIC راهنمایی‌های زیر را ارائه می‌دهد و «ملیت» را به عنوان یک ویژگی ذاتی انسان تعریف می‌کند و اعلام می‌کند که نمی‌توان آن را تغییر داد یا اصلاح کرد.در حقوق ما، مفاهیم ملیت و شهروندی از هم متمایز شده‌اند که اولی ماهیت واقعی یا جامعه‌شناختی و دومی ماهیت حقوقی دارد. این تمایز، مفهوم سنتیِ مطرح‌شده توسط محقق حقوق اساسی، جاستینو خیمنز د آرِشاگا، را تشکیل می‌دهد. دومی معتقد بود که ملیت و شهروندی دو وضعیت فردی کاملاً متفاوت هستند؛ ملیت یک وضعیت دائمی افراد است که در هر نقطه از زمین که ساکن باشند، هیچ تغییری نمی‌کند، و شهروندی، برعکس، متغیر است و با توجه به اقامتگاه‌های مختلفی که انسان‌ها در جوامع مختلفی که بشریت به آنها تقسیم شده است، به دست می‌آورند، تغییر می‌کند. به همین دلیل است که او می‌گوید: «هر دولتی می‌داند که اتباعش چه کسانی هستند و این را طبق قانون خود اعلام می‌کند؛ از سوی دیگر، هر دولتی تصمیم می‌گیرد که شهروندانش چه کسانی هستند و طبق قانون خود آنها را تعیین تکلیف می‌کند، زیرا ملیت با یک واقعیت جامعه‌شناختی یا روان‌شناختی خاص مطابقت دارد» (خیمنز د آرِشاگا). با تصریح ماده ۸۱ قانون اساسی ما مبنی بر اینکه تابعیت حتی با کسب تابعیت در کشور دیگر از بین نمی‌رود و شهروندی با هر شکل دیگری از کسب تابعیت بعدی از بین می‌رود، قانون اساسی بر غیرقابل برگشت بودن تابعیت تأکید می‌کند، زیرا این امر ناشی از پیوند طبیعی ناشی از تولد شخص است، واقعیتی که اراده شخص در آن دخالتی ندارد. پیامدهای یک واقعیت واحد - کسب تابعیت در کشور دیگر - بر ملیت و شهروندی قانونی متفاوت است: اولی از دست نمی‌رود، دومی از دست می‌رود. در نتیجه، گذرنامه اروگوئه‌ای این الزام را منعکس می‌کند، به طوری که محلی که به ملیت دارنده آن اختصاص داده شده است، نشان‌دهنده محل جغرافیایی تولد است.اروگوئه تنها ملتی در جهان است که هرگونه مسیر تابعیت را از مهاجران سلب می‌کند. | ## جمع‌بندی | این مفهوم محلی و غیرمعمول، همان‌طور که در مورد گذرنامه‌های شهروندان قانونی اروگوئه اعمال می‌شود، باعث سردرگمی بین‌المللی می‌شود و سفر به آن سوی مرزها را برای این شهروندان غیرقابل اعتماد یا گاهی غیرممکن می‌کند.