موضوع مقاله: هنگ ۱۴ تفنگداران دریایی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # هنگ ۱۴ تفنگداران دریایی | مقدمه: هنگ ۱۴ تفنگداران دریایی (به انگلیسی: ) یک هنگ ذخیره توپخانه‌ای متعلق به سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا است که از سه گردان توپخانه و یک آتشبار ستاد تشکیل شده‌است. | ## بخش 1: هنگ ۱۴ تفنگداران دریایی | مقر این هنگ در فورت ورث، تگزاس واقع است؛ اما یگان‌های آن در ۱۵ مکان گوناگون در ۱۲ ایالت پراکنده‌اند. جنگ‌افزار اصلی این هنگ هویتزر ام۷۷۷اِی۲ (M777A2) با برد مؤثر بیشینه ۳۰ کیلومتر است، هرچند یکی از گردان‌های آن به سامانه موشکی پرتاب چندگانه هایمارس (HIMARS) مجهز شده‌است. هنگ ۱۴ تفنگداران دریایی نخستین بار در ۲۶ نوامبر ۱۹۱۸ در پایان جنگ جهانی اول فعال شد و پس از مدت کوتاهی غیرفعال گردید. این هنگ در جنگ جهانی دوم بار دیگر فعال شد و در نبردهای کواجالین، سایپن، تینیان و ایوو جیما شرکت کرد. هنگ ۱۴ همچنین در جنگ خلیج فارس و جنگ عراق نقش ایفا کرده‌است و هم‌اکنون زیرمجموعه لشکر ۴ تفنگداران دریایی و نیروی ذخیره تفنگداران دریایی است. مأموریت هنگ ۱۴ تفنگداران دریایی به نیروی وظیفه هوا-زمینی تفنگداران دریایی (MAGTF) یک ستاد فرماندهی توپخانه نیرو ارائه می‌دهد تا آتش‌های توپخانه‌ای نیرو را فرماندهی، کنترل و هماهنگ کند. بر حسب دستور، هنگ ۱۴ مأموریت عملیات نظامی-مدنی نیروی وظیفه هوا-زمینی را بر عهده می‌گیرد و بر هماهنگ‌سازی و دستیابی به وحدت تلاش میان تمامی نیروها و سازمان‌های غیرنظامی شرکت‌کننده در عملیات تثبیت در گستره نبرد تمرکز دارد. سازمان آتشبار ستاد – فورت ورث، تگزاس گردان ۲ هنگ ۱۴ تفنگداران دریایی (۲/۱۴) – گرند پریری (تگزاس) گردان ۳ هنگ ۱۴ تفنگداران دریایی (۳/۱۴) – بریستول، پنسیلوانیا گردان ۵ هنگ ۱۴ تفنگداران دریایی (۵/۱۴) – سیل بیچ، کالیفرنیا گروهان مخابرات هنگ ۱۴ – سینسیناتی، اوهایو جداگان گروهان مخابرات هنگ ۱۴ – فورت بنجامین هریسون، ایندیاناپلیس پیشینه جنگ جهانی اول هنگ ۱۴ تفنگداران دریایی در ۲۶ نوامبر ۱۹۱۸ در پایگاه سپاه تفنگداران دریایی کوانتیکو، ویرجینیا فعال شد. این هنگ برای جایگزینی هنگ ۱۰ تفنگداران دریایی که یک یگان توپخانه‌ای بود و به میدان آزمایش ایندین‌هد در مریلند اعزام می‌شد تا با توپ‌های دریایی ۷ اینچی (۱۷۸ میلی‌متری) تراکتورسوار جدید کار کند، تشکیل گردید.Brown (1990), ص۱–۳. نزدیک به یک‌سوم نیرو از توپچیان آموزش‌دیده‌ای تشکیل می‌شد که هنگ ۱۰ به‌جا گذاشته بود و بقیه تفنگداران تازه‌کار بودند. در طول این دوره آغازین، هنگ در پایگاه کوانتیکو باقی ماند و به توپ‌های تفنگی ۳ اینچی (۷۶ میلی‌متری) ناوگان مجهز بود. این توپ‌ها و مهمات آن‌ها با توپ‌های صحرایی نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا سازگاری نداشتند. آموزش روزانه سه بخش داشت: بامدادها به وظایف نظامی عادی و تمرین پیاده‌نظام، پس‌ازظهرها به تمرین‌های توپخانه‌ای و فنی و شامگاهان به نگهداری بیش از یکصد اسب و قاطر هنگ اختصاص می‌یافت. در پی خلع سلاح گسترده نیروهای مسلح آمریکا پس از پایان جنگ جهانی اول، هنگ ۱۴ تفنگداران دریایی در ژوئن ۱۹۱۹ غیرفعال شد و تا جنگ جهانی دوم غیرفعال باقی ماند. | ## بخش 2: هنگ ۱۴ تفنگداران دریایی | جنگ جهانی دوم هنگ ۱۴ تفنگداران دریایی در ۱ ژوئن ۱۹۴۳ زیر فرماندهی سرهنگ‌دوم رندال ام. هنگ برای آموزش پایه به دو رده تقسیم گردید: رده نخست شامل گردان‌های ۱ و ۳ در کمپ لژون، کارولینای شمالی و رده دوم شامل گردان‌های ۲ و ۴ در کمپ پندلتون، سن دیگو مستقر بودند. دیهیون فرماندهی هنگ را از سرهنگ‌دوم ویکتوری بر عهده گرفت و ویکتوری به سِمَت جانشین فرماندهی هنگ منصوب شد. هنگ در ۳۰ ژانویه ۱۹۴۴ به صحنه نبرد اقیانوس آرام رسید و پس از آن در نبرد کواجالین شرکت کرد. جنگ خلیج فارس: عملیات سپر صحرا و طوفان صحرا در نوامبر ۱۹۹۰، آتشبار اِچ به فرماندهی سروان پل دبلیو. بریر و آتشبار آی دو تا از چهار آتشبار توپخانه ذخیره‌ای بودند که برای تقویت یگان‌های فعال در جریان جنگ خلیج فارس بسیج شدند. آتشبار اِچ به گردان ۱ هنگ ۱۱ تفنگداران دریایی (لشکر ۱ تفنگداران دریایی) و آتشبار آی به هنگ ۱۰ تفنگداران دریایی (لشکر ۲ تفنگداران دریایی) ملحق شدند و به‌ترتیب بخشی از نیروی وظیفه پاپا بِر و نیروی وظیفه ریپر برای حمله زمینی ۲۴ فوریه شدند. در ۲۵ فوریه، آتشبار اِچ یک سامانه پرتاب موشکی جنبشی عراقی را در فاصله ۸۰۰ متری با آتش مستقیم هویتزر درگیر و منهدم کرد؛ پس از آن مشخص شد که این سامانه در مرکز یک تیپ عراقی مجهز به هویتزرهای ۱۵۲ میلی‌متری دی۲۰ قرار داشت. آتشبار اِچ تازه یک آرایش آتش در جلو اشغال کرده بود و زیر گلوله‌باران‌های مکرر بود که در آن یک توپچی به نام گروهبان کریس لاسیویتا به‌شدت زخمی شد. مواضع آتشبار هشت‌قبضه‌ای به ابعاد ۱۰۰۰ در ۷۰۰ متر در آن‌سوی خط دوم موانع و بسیار جلوتر از یگان‌های زرهی و پیاده‌ای بود که پشتیبانی می‌کرد، با میدان نفتی در حال سوختن برقان در بخش شرقی آن. این جایگاه‌گزینی متهورانه برای حفظ شتاب پیشروی رو به شمال لشکر ۱ تفنگداران دریایی و تداوم حمله سریع نیروی وظیفه پاپا بِر به سوی شهر کویت انتخاب شده بود. آتشبار در جهت آتش رو به شمال آرایش داشت که مأموریت آتش دسته‌جمعی گردانی بر روی هدفی در ۳۰ کیلومتری جنوب دریافت کرد. بدون آگاهی تفنگداران آتشبار، یک تیپ عراقی از میان میدان نفتی در حال سوختن پاتک می‌زد و به ستاد فرماندهی لشکر ۱ تفنگداران دریایی حمله می‌کرد. توپچی گروهبان شان تونی و فرمانده قطعه گروهبان توماس استارک چهارم در توپ شماره ۱ در جناح شرقی آتشبار، دو دستگاه پرتابگر چندگانه موشکی دشمن را شناسایی کردند و آن‌ها را با سلاح‌های خودکار سنگین و آتش مستقیم هویتزر ام۱۹۸ منهدم کردند، در حالی‌که بقیه آتشبار به مأموریت آتش رو به جنوب و دفاع از مواضع ادامه می‌داد. | ## بخش 3: هنگ ۱۴ تفنگداران دریایی | در شب ۲۵ فوریه، ستاد گردان مواضع جدیدی را برای پشتیبانی از نیروی وظیفه پاپا بِر اشغال کرد. با وجود تخلیه سریع به بیمارستان نیروی دریایی، روز بعد و تنها چند روز پیش از بیست‌ویکمین سالگرد تولدش درگذشت. وی پس از مرگ نشان قلب بنفش و نوار نبرد دریافت کرد و در بخش ۶۰ گورستان ملی آرلینگتون به خاک سپرده شد. آخرین مواضع آتشبار اِچ درست در جنوب فرودگاه بین‌المللی کویت بود که آتش‌بس اعلام شد. آتشبار سپس به منطقه پشتیبانی لشکر ۱ تفنگداران دریایی در عربستان سعودی عقب‌نشینی کرد و در آوریل به ایالات متحده بازگشت و از خدمت فعال مرخص شد. در سال ۲۰۰۴، آتشبار مایک از چاتانوگا (تنسی) به فلوجه، عراق اعزام شد و در عملیات خشم شبح برای بازپس‌گیری شهر از شورشیان شرکت کرد. این یگان بار دیگر در سال ۲۰۰۷ اعزام شد و بخشی از نیروی چندملیتی-غرب به رهبری تفنگداران دریایی گردید. در این اعزام دوم، به گردان ۲ شناسایی زرهی سبک ملحق شده و در تیم رزمی هنگ ۵ زیر نشانه تماس «اکسکالیبر» در نزدیکی رطبه فعالیت می‌کرد. تیراندازی چاتانوگا ۲۰۱۵ در ۱۶ ژوئیه ۲۰۱۵، چهار تفنگدار دریایی از کادر آموزشی-بازرسی آتشبار مایک توسط مردی مسلح که به تأسیسات نظامی حمله می‌کرد کشته شدند. بنا بر گزارش‌ها، برخی از تفنگداران کشته‌شده هنگ ۳/۱۴ هنگام تیراندازی متقابل به مهاجم و فراهم کردن پوشش برای گروه بزرگ‌تری از قربانیان بالقوه که از روی حصار فرار می‌کردند جان باختند. وایت ۳۷ راسلویل (آرکانزاس) تفنگداران دریایی استوارسوم افزون بر این، گروهبان دیمونته چیلی از ناحیه پا تیر خورد. فرمانده آتشبار در زمان تیراندازی، سرگرد مایک آبرامز، در مراسم یادبود اعلام کرد: «تفنگداران من در تلاش‌هایشان برای مراقبت از یکدیگر فداکار بودند و با شجاعت غیرقابل تردید عمل کردند.» سرلشکر پل دبلیو. بریر، فرمانده لشکر ۴ تفنگداران دریایی، در کنفرانس خبری که به‌طور سراسری از چاتانوگا در ۲۲ ژوئیه ۲۰۱۵ پخش شد از تفنگداران و ملوانانی که جان خود را برای کمک به دیگران و متوقف کردن مهاجم به خطر انداختند تقدیر کرد و گفت: «میراث آن روز میراث دلاوری است.» وی افزود: «می‌توانم بگویم که تفنگداران ما همان‌گونه که انتظار می‌رفت واکنش نشان دادند. پس از رسیدن به جای امن، برخی از آن‌ها داوطلبانه به صحنه نبرد بازگشتند.» اعضای سرشناس پیشین سرتیپ لوییس جی. | ## جمع‌بندی | کارچ – افسر عملیات هنگ با درجه سرگردی در جنگ جهانی دوم سرلشکر کارول آلبرت یانگدال – فرمانده گردان ۴ در جنگ جهانی دوم سرلشکر پل دبلیو.