aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: کرم عتصمونا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کرم عتصمونا | مقدمه: کرم عتصمونا یک پاسگاه پیشرو (آوتپست) غیرمجاز اسرائیلی در بلوک شهرک‌نشین گوش قطیف بود که در جنوب غربی نوار غزه قرار داشت. | ## بخش 1: کرم عتصمونا | این شهرک در سال ۲۰۰۱ پایه‌گذاری شد و در سال ۲۰۰۵ در چارچوب طرح خروج یک‌جانبه اسرائیل از نوار غزه تخلیه و ویران گردید. کرم عتصمونا که در زبان عبری به معنای «تاکستان عتصمونا» است، هیچ‌گاه به‌طور رسمی از سوی دولت اسرائیل به رسمیت شناخته نشد و از نظر حقوقی محله‌ای از شهرک بنی عتصمون به‌شمار می‌رفت. این شهرک کوچک در حدود ۲۰ خانواده ساکن داشت که در کاروان‌های پیش‌ساخته زندگی می‌کردند. در ۱۷ اوت ۲۰۰۵ ساکنان آن به‌دست ارتش و پلیس اسرائیل تخلیه شدند و دو روز پس از آن تمامی سازه‌ها تخریب شد. میان شهرک‌های موراگ و بنی عتصمون در بلوک گوش قطیف، چندین هزار دونم زمین بهره‌برداری‌نشده وجود داشت که تا یک دهه پیش‌تر تاکستان‌های وابسته به بنی عتصمون بود. | ## بخش 2: کرم عتصمونا | در تابستان ۲۰۰۰، نسل دوم فرزندان ساکنان بنی عتصمون تصمیم گرفتند در این فلات که نزدیک به ۶۰ متر از سطح دریا ارتفاع داشت، اردوی تابستانی برپا کنند. چند ماه پس از آن در پاییز همان سال و پیش از عید روش هَشانا (و پیش از آشوب‌های اکتبر ۲۰۰۰)، دو خانواده تصمیم گرفتند به این مکان نقل‌مکان کرده و در یک کاروان پیش‌ساخته سکنی گزینند. بهار سال بعد، خانواده‌های بیشتری به این محل آمدند و در کاروان‌های جدیدی که در محل نصب شده بود ساکن شدند. در آغاز، پشتیبانی مالی و تدارکاتی از سوی جامعه بنی عتصمون تأمین می‌شد، اما به‌تدریج ساکنان مستقل شدند و مدیریت اداری این محلهٔ تبدیل‌شده‌به‌شهرک را خود برعهده گرفتند. این شهرک هیچ‌گاه به‌صورت قانونی از سوی دولت اسرائیل به رسمیت شناخته نشد و از نظر رسمی محله‌ای از بنی عتصمون طبقه‌بندی می‌شد. | ## بخش 3: کرم عتصمونا | افزون بر محل‌های سکونت، یک کنیسه، یک میقوه برای مردان و یک زمین بازی کودکان ساخته شد. نقشه‌های ساخت مهدکودک نهایی شده بود و طرح جامعی برای گسترش شهرک همراه با خانه‌های دائمی نیز در هنگام تخلیه در دست تدوین بود. تخلیه و تخریب ۲۰ خانواده ساکن کرم عتصمونا در ۱۷ اوت ۲۰۰۵ به‌دست ارتش و پلیس اسرائیل تخلیه شدند. این تخلیه بخشی از طرح گسترده‌تر خروج یک‌جانبه اسرائیل از نوار غزه بود و منطقه پس از تخلیه به فلسطینیان واگذار شد. از آنجا که این شهرک به‌صورت رسمی به‌عنوان بخشی مستقل شناخته نمی‌شد و ساکنانش از نظر قانونی جزو بنی عتصمون به‌شمار می‌آمدند، آمار دقیق جمعیتی در دسترس نیست. | ## جمع‌بندی | با این حال پایگاه داده شورای یشع تا سال ۲۰۰۳ شمار ۲۴ ساکن دائمی را برای کرم عتصمونا ثبت کرده‌است.
موضوع مقاله: کادیم | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کادیم | مقدمه: کادیم در سال ۱۹۸۱ تأسیس شد و خانواده‌های جوان غیرمذهبی اسرائیلی را که به دنبال مسکن ارزان و زندگی آرام بودند به خود جذب می‌کرد. | ## بخش 1: کادیم | در جریان انتفاضه دوم این شهرک هدف تیراندازی تک‌تیراندازهای فلسطینی قرار گرفت و بسیاری از ساکنان آن را ترک کردند. سرانجام در سپتامبر ۲۰۰۵ در چارچوب طرح جدایی یک‌جانبه آریل شارون، ساکنان باقی‌مانده تخلیه شدند و شهرک برچیده شد. در دسامبر ۲۰۲۵ کابینه امنیتی اسرائیل بازسازی کادیم را به همراه ۱۸ شهرک دیگر تصویب کرد. | ## بخش 2: کادیم | پیشینه کادیم در سال ۱۹۸۱ بر زمین‌هایی که «اموال دولتی» طبقه‌بندی شده بودند در اراضی شهرهای جنین و قباطیه تأسیس شد و ۱۶۶ دونم زمین را دربرمی‌گرفت. این شهرک که در نزدیکی جنین قرار داشت، خانواده‌های جوان سکولار اسرائیلی را که خواهان مسکن کم‌هزینه و شیوه زندگی آرام بودند به خود جذب می‌کرد. در جریان انتفاضه دوم، تک‌تیراندازهای فلسطینی از تپه‌ای بیرون از حصار امنیتی شهرک برای هدف قرار دادن پنجره‌های خانه‌های کادیم بهره می‌بردند. | ## بخش 3: کادیم | مذاکرات و تخلیه در طول هفت سال مذاکره که در سال ۲۰۰۱ پایان یافت، امکان برچیدن کادیم به عنوان بخشی از یک توافق صلح مورد بحث قرار گرفت. در سپتامبر ۲۰۰۵، طرح آریل شارون برای جدایی یک‌جانبه اجرا شد و ساکنان باقی‌مانده کادیم از شهرک اخراج شدند. بازتأسیس در ۱۱ دسامبر ۲۰۲۵، کابینه امنیتی اسرائیل بازسازی کادیم را به عنوان بخشی از تصمیم برای ایجاد ۱۹ شهرک جدید تصویب کرد. | ## جمع‌بندی | جایگاه حقوقی جامعه بین‌المللی شهرک‌های اسرائیلی در کرانه باختری را بر پایه حقوق بین‌الملل غیرقانونی می‌داند، اما دولت اسرائیل این دیدگاه را رد می‌کند.
موضوع مقاله: هزورعیم | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # هزورعیم | مقدمه: این روستا در سه کیلومتری جنوب غربی طبریه واقع شده و در حوزه اداری شورای منطقه‌ای جلیل سفلی قرار دارد. | ## بخش 1: هزورعیم | بنیان‌گذاران آن مهاجران یهودی از اروپا بودند که بیشتر از آلمان و هلند آمده بودند. اقتصاد روستا بر پایه کشاورزی، گردشگری و اشتغال بیرونی ساکنان استوار است و یک مدرسه دینی (یشیوا) به نام «اوروت هزورعیم» در آن دایر است. این شهرک بر زمین‌هایی ساخته شد که پیش از آن «انجمن استعمار یهود» آن‌ها را خریداری کرده بود. بنیان‌گذاران آن مهاجران یهودی از اروپا بودند که بیشترشان از آلمان و هلند آمده بودند و به اتحادیه پیشگامان دینی، جنبش جوانان عزرا و سازمان جوانان میزراحی وابسته بودند. این گروه از مهاجران هلندی پیش از بنیان‌گذاری هزورعیم مدتی در نقاط دیگر فلسطین تحت قیمومت بریتانیا از جمله روستای میتصپه کار کرده بودند. تأسیس هزورعیم واکنشی اعتراضی به صدور «کتاب سفید مک‌دانلد» بود که مهاجرت یهودیان به فلسطین را محدود می‌کرد؛ در همان روز هفت شهرک حصاردار یهودی به‌طور هم‌زمان بنیان‌گذاری شدند. | ## بخش 2: هزورعیم | این روستا در آغاز «مخنه لوبیا» نامیده می‌شد زیرا در نزدیک به ۷ کیلومتری جنوب شرقی روستای عربی لوبیا قرار داشت که تا جنگ ۱۹۴۸ پابرجا بود. پس از تأسیس دولت اسرائیل مهاجران تازه‌ای به روستا پیوستند: از یک سو یهودیان اروپایی بازمانده از هولوکاست و از سوی دیگر مهاجران یهودی از شمال آفریقا. در سال ۱۹۴۹ جمعیت روستا (که در آن زمان «سرگونیا» نیز نامیده می‌شد) ۱۳۰ نفر و مساحت آن ۲۶۰۰ دونم (۲٫۶ کیلومتر مربع) بود. جغرافیا هزورعیم در ارتفاع ۵۲ متر پایین‌تر از سطح دریا در منطقه جلیل سفلی واقع شده‌است. روستا در دره بقعت یاونئل جای گرفته که از جنوب غربی به بلندی‌های هار یاونئل و هار آدامی و از شمال شرقی به شیب‌های تند تل ماعون، هار منور و رامات پوریا محدود می‌شود. خود روستا در کف دره و در کنار آبراهه اصلی آن یعنی نحل یاونئل قرار دارد که وادی‌های نحل زورعیم و نحل سیرگونا از شمال شرقی به آن می‌ریزند. | ## بخش 3: هزورعیم | روستا در حدود ۵ کیلومتری جنوب غربی طبریه، نزدیک به ۱۰۰ کیلومتری شمال شرقی تل‌آویو و حدود ۴۸ کیلومتری شرق حیفا واقع است. جمعیت ساکنان هزورعیم یهودیان دین‌دار و پیرو جریان صهیونیسم دینی (ها-داتی ها-لئومی) هستند. در پایان سال ۲۰۱۴ جمعیت آن ۸۹۰ نفر بود که نسبت به سال پیش از آن ۳٫۲ درصد رشد داشت. + روند دگرگونی جمعیت هزورعیم سال ۱۹۴۸ ۱۹۶۱ ۱۹۷۲ ۱۹۸۳ ۱۹۹۵ ۲۰۰۱ ۲۰۰۳ ۲۰۰۴ ۲۰۰۵ ۲۰۰۶ ۲۰۰۷ ۲۰۰۸ ۲۰۰۹ ۲۰۱۰ ۲۰۱۱ ۲۰۱۲ ۲۰۱۳ ۲۰۱۴ جمعیت ۱۱۵ ۲۷۶ ۳۰۵ ۳۷۱ ۴۱۷ ۴۲۱ ۴۱۷ ۴۲۴ ۴۵۴ ۴۷۴ ۴۹۸ ۵۳۳ ۶۸۴ ۶۹۲ ۷۵۱ ۸۳۴ ۸۶۲ ۸۹۰ اقتصاد و زیرساخت‌ها اقتصاد هزورعیم تنها بخش اندکی بر کشاورزی استوار است؛ از ۱۰۵ خانوار روستا تنها ۱۰ خانوار به کشاورزی می‌پردازند. بخشی از ساکنان برای کار به بیرون از روستا رفت‌وآمد می‌کنند و شماری دیگر در صنعت گردشگری فعالیت دارند. | ## جمع‌بندی | همچنین مرکز پیش‌دبستانی، کنیسه، کتابخانه، مجموعه ورزشی و مطب بهداشتی در هزورعیم فعال هستند.
موضوع مقاله: تل اور | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # تل اور | مقدمه: این شهرک به‌عنوان محل سکونت کارگران نیروگاه و خانواده‌هایشان ساخته شد و تنها شهرک یهودی‌نشین در شرق رود اردن به‌شمار می‌رفت. | ## بخش 1: تل اور | تل اور یک «شهرک صنعتی» بود که با دقت و بر پایه اصول شهرسازی شهرک‌های کارخانه‌ای جهان، همچون پولمن در نزدیکی شیکاگو، طراحی شده بود. این شهرک تا جنگ ۱۹۴۸ دایر بود و پس از تصرف به دست نیروهای اردنی ویران و غارت شد. امروزه بقایای تل اور در خاک اردن قرار دارد و به نام «قریه جسر المجامع» شناخته می‌شود. پیشینه در سال ۱۹۲۸ مهندس پینحاس روتنبرگ ساخت نیروگاه برق نهراییم را در قلمرو پادشاهی اردن آغاز کرد. | ## بخش 2: تل اور | این نیروگاه در نقطه‌ای که رود یرموک به رود اردن می‌پیوندد ساخته شد و هدف آن بهره‌گیری از جریان آب برای تولید برق برای شهرک‌های فلسطین بود. شهرک تل اور در کنار نیروگاه نهراییم، شهرک تل اور بنا شد که تنها شهرک یهودی‌نشین آن زمان در فراسوی اردن شرقی بود. تل اور برای سکونت کارگران دائمی نیروگاه و خانواده‌هایشان ساخته شده بود و آرمان بنیان‌گذاران آن بود که این شهرک به یک شهرک کشاورزی نیز تبدیل شود و نشانگر مرز شرقی سرزمین اسرائیل باشد. با وجود انزوای شهرک و شمار اندک خانواده‌های ساکن در آن، درمانگاه، کودکستان و حتی مدرسه‌ای برای فرزندان کارگران در آنجا برپا شد. | ## بخش 3: تل اور | اهمیت بزرگ تل اور در جایگاه آن به‌عنوان تنها شهرک یهودی در شرق رود اردن و جنوب رود یرموک بود. سقوط و ویرانی در جریان جنگ ۱۹۴۸ و به دلیل وخامت اوضاع امنیتی، نیروگاه نهراییم پس از بیش از ۱۵ سال کار متوقف شد. بیشتر ساختمان‌ها در جای خود باقی ماندند، اما بخشی از آن‌ها در دهه ۱۹۷۰ میلادی در جریان یکی از عملیات‌های نظامی اسرائیل در منطقه ویران شد. | ## جمع‌بندی | امروزه هم نیروگاه نهراییم و هم بقایای ویران تل اور در آن سوی مرز اسرائیل و در خاک اردن قرار دارند.
موضوع مقاله: کفار بیالیک | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کفار بیالیک | مقدمه: این روستا در نزدیکی کریات بیالیک واقع شده و از نظر اداری زیر نظر شورای منطقه‌ای زولون قرار دارد. | ## بخش 1: کفار بیالیک | کفار بیالیک در سال ۱۹۳۴ میلادی توسط مهاجران یهودی از آلمان بر روی زمین‌های متعلق به صندوق ملی یهود بنیان‌گذاری شد. نام این روستا از شاعر یهودی حاییم نحمان بیالیک گرفته شده که نزدیک به یک ماه پیش از تأسیس موشاو درگذشت. از آغاز تأسیس، این روستا به‌عنوان تعاونی کشاورزی فعالیت داشته و در طول دهه‌ها با چالش‌هایی مانند اختلافات ارضی و طرح‌های گسترش شهری روبه‌رو بوده‌است. پیشینه این روستا در سال ۱۹۳۴ میلادی بر روی زمین‌های صندوق ملی یهود توسط مهاجران یهودی از آلمان پایه‌گذاری شد و به نام شاعر حاییم نحمان بیالیک نام‌گذاری گردید که نزدیک به یک ماه پیش از تأسیس موشاو درگذشته بود.Hareouveni, Emanouel (1974). 175 تأسیس این روستا به‌عنوان تعاونی کشاورزی و با سازمان‌دهی وزارت اسکان یهودیان آلمانی انجام شد. در سال ۱۹۶۲ میان موشاوهای کفار بیالیک و اوشا اختلافی بر سر زمینی به وسعت ۶۷ دونم درگرفت. | ## بخش 2: کفار بیالیک | مدیریت موشاو بر پایه مصوبه‌های ۷۲۷ و ۷۳۷ سازمان زمین اسرائیل تلاش کرد تا روستا را با نزدیک به ۹۰ واحد مسکونی گسترش دهد و پروژه ساخت‌وسازی مشترکی را با گادی زئوی کارآفرین و سازنده پیش ببرد. با این حال، به دلیل مخالفت یکی از مالکان زمین، اختلاف با شهرداری کریات بیالیک دربارهٔ زمین فوتبالی که در محدوده گسترش قرار داشت و نیز کشمکش‌های درونی میان اعضای موشاو، طرح گسترش اجرا نشد. سرانجام، دادگاه عالی با لغو مصوبه ۷۳۷ سازمان زمین اسرائیل، این برنامه‌ها را متوقف کرد. از آغاز سکونت در این مکان که نزدیک به مراکز شهری بود، پرسش واگذاری زمین‌های کشاورزی برای توسعه شهری مطرح بود. از اوایل دهه ۱۹۴۰ صندوق ملی یهود در قراردادهای اجاره زمین‌های کشاورزی شرط کرده بود که در صورت نیاز، کشاورزان زمین‌ها را برای ساخت‌وساز شهری آزاد کنند. در سال ۲۰۱۶ دادگاه بخش اعتراض ساکنان کفار بیالیک به گسترش محله گیوات هارکافوت در کریات بیالیک را رد کرد و استدلال کمیته برنامه‌ریزی را پذیرفت مبنی بر اینکه زمین‌ها به‌طور موقت به کفار بیالیک واگذار شده بودند و دولت حق بازپس‌گیری آن‌ها را دارد. | ## بخش 3: کفار بیالیک | در سال ۲۰۱۹ طرح جامع ملی تصویب شد که بر اساس آن کریات آتا با نزدیک به ۱۱٬۰۰۰ واحد مسکونی گسترش می‌یابد. بر پایه این طرح، کفار بیالیک باید نزدیک به ۱٫۴ کیلومتر مربع دیگر از زمین‌های خود را به دولت بازگرداند؛ از مجموع ۲ کیلومتر مربع زمین واگذارشده، ۱ کیلومتر مربع به پارک و باقی به ساخت‌وساز اختصاص می‌یافت. در سال ۲۰۲۳ دادگاه عالی، شورای ملی برنامه‌ریزی و ساخت‌وساز را ملزم کرد حجم سلب مالکیت زمین‌های کفار بیالیک را با توجه به آسیب جدی وارد شده به ویژگی کشاورزی آن بازنگری کند. نهادها و مراکز در دهه‌های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ مرکزی به نام «آهاوا» (عشق) برای کودکان و نوجوانان در کفار بیالیک فعال بود. | ## جمع‌بندی | همچنین نهالستان کشاورزی «میشتلت شفر» که بزرگ‌ترین نهالستان کشاورزی در اسرائیل به‌شمار می‌رود در این روستا واقع است.
موضوع مقاله: هایم واتزمن | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # هایم واتزمن | مقدمه: هایم واتزمن (؛ زادهٔ ۱۹۵۶ در کلیولند، اوهایو) نویسنده، روزنامه‌نگار و مترجم آمریکایی‌تبار ساکن اورشلیم است. | ## بخش 1: هایم واتزمن | او از سال ۱۹۷۸ در اسرائیل زندگی می‌کند و به‌عنوان مترجم آزاد و روزنامه‌نگار کار می‌کند. واتزمن به ترجمه‌های انگلیسی آثار نویسندگان عبری‌زبان برجسته‌ای چون تام سگف، دیوید گراسمن و یووال نوح هراری شناخته شده‌است. او همچنین نویسندهٔ چندین کتاب غیرداستانی است و به مدت ۲۵ سال خبرنگار اسرائیل برای نشریهٔ «کرونیکل آو هایر اجوکیشن» بود. زندگی‌نامه هایم واتزمن در سال ۱۹۵۶ در کلیولند، اوهایو زاده شد و در سیلور اسپرینگ، مریلند بزرگ شد. | ## بخش 2: هایم واتزمن | پس از دریافت مدرک کارشناسی از دانشگاه دوک، واتزمن علیا کرد و از سال ۱۹۷۸ در اسرائیل ساکن شد. کارنامهٔ ادبی آثار تألیفی واتزمن نویسندهٔ کتاب «گروهان سی: زندگی یک آمریکایی به‌عنوان سرباز شهروند در اسرائیل» است که در سال ۲۰۰۵ از سوی انتشارات فرار (اشتراوس و ژیرو) منتشر شد. این کتاب خاطره‌نامه‌ای است دربارهٔ خدمت او در یک یگان پیاده‌نظام ذخیره در نیروهای دفاعی اسرائیل. کتاب دوم او «شکافی در زمین: سفری در درهٔ شکافت اسرائیل» در سال ۲۰۰۷ توسط همان انتشارات منتشر شد. | ## بخش 3: هایم واتزمن | سومین کتاب او «داستان‌های ناگزیر» در سال ۲۰۱۷ از سوی انتشارات وست ۲۶ استریت پرس منتشر شد. فعالیت روزنامه‌نگاری واتزمن به مدت ۲۵ سال خبرنگار اسرائیل برای نشریهٔ «کرونیکل آو هایر اجوکیشن» بود و همچنین خبرنگار اسرائیل برای مجلهٔ علمی بریتانیایی نیچر بود. | ## جمع‌بندی | واتزمن ستون ماهانهٔ «داستان‌های ناگزیر» را در نشریهٔ جروسلم ریپورت می‌نویسد و وبلاگ پرخوانندهٔ «ساوت جروسلم» را به همراه گرشوم گورنبرگ می‌نویسد.
موضوع مقاله: صوفا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # صوفا | مقدمه: این شهرک در سال ۱۹۷۴ به‌عنوان یک پایگاه ناحال تأسیس شد و نام آن از توفان‌های شن شدیدی گرفته شده بود که در آن منطقه رخ می‌داد. | ## بخش 1: صوفا | صوفا در سال ۱۹۸۲ در پی اجرای پیمان صلح مصر و اسرائیل تخلیه شد و ساکنان پیشین آن کیبوتصی تازه با همان نام در شمال باختری بیابان نقب نزدیک مرز نوار غزه بنیان نهادند. پیشینه صوفا در سال ۱۹۷۴ به‌عنوان یک شهرک ناحال (شهرک نظامی-غیرنظامی) در ناحیه پِتحَت رفیح در شبه‌جزیره سینا پایه‌گذاری شد. نام نخست آن «ناحال سوکوت» بود که از نام شهر کتاب مقدسی سوکوت گرفته شده بود؛ جایی که بنا بر روایت تورات، بنی‌اسرائیل هنگام خروج از مصر در آن اردو زدند. در گزارشی که برای سنای آمریکا تهیه شده بود، جمعیت این شهرک در سال ۱۹۷۷ حدود ۳۰ نفر برآورد شده و نام جایگزین «سوکوت» نیز برای آن ذکر شده بود. | ## بخش 2: صوفا | در ۱۷ ژانویه ۱۹۷۷ این شهرک رسماً به کیبوتص تبدیل شد و وزیر آموزش وقت، آهارون یادلین، در مراسم آن شرکت کرد. صوفا یکی از دو کیبوتص در مجموعه حِوِل یامیت بود که بقیه شهرک‌های آن از نوع موشاو بودند. ساکنان کیبوتص از دو هسته جنبش جوانان کارگر (هَنوعَر هَعووِد) تشکیل شده بودند و شمار آن‌ها حدود ۲۵ نفر بود. به دلیل شرایط دشوار خاک و آب‌وهوا برای کشاورزی سنتی، کیبوتص به‌جای بخش‌های مرسوم مانند مرغداری و دامداری بر کشت محصولاتی چون گوجه‌فرنگی، فلفل و بادمجان در گلخانه‌ها و سایه‌بان‌های توری تمرکز کرد که فرآورده‌های آن در ماه‌های سرد زمستان به اروپا صادر می‌شد. | ## بخش 3: صوفا | تخلیه و جابه‌جایی پس از امضای پیمان صلح مصر و اسرائیل در سال ۱۹۷۹، کیبوتص بیانیه‌ای صادر کرد و در آن ضمن خوشامدگویی به پیمان صلح، مخالفت خود را با تخلیه شهرک‌ها و واگذاری حِوِل یامیت به مصر اعلام کرد. اعضای کیبوتص سرانجام زیر فشار جنبش مادر خود، «اتحادیه گروه‌ها و کیبوتص‌ها» (ایحود هَکووتصوت وِهَکیبوتصیم)، پذیرفتند که از حِوِل یامیت به حِوِل شالوم در داخل اسرائیل نقل مکان کنند. خانه‌های جدید در پِتحَت شالوم در سال ۱۹۸۱ ساخته شد، اما اعضای کیبوتص تصمیم گرفتند تنها درست پیش از تخلیه نهایی سینا در سال ۱۹۸۲ جابه‌جا شوند و در این میان، همزمان با سکونت در سینا، زمین‌های پِتحَت شالوم را نیز کشت می‌کردند. در ژانویه ۱۹۸۲ مراسم پنجمین سالگرد کیبوتص و وداع با پِتحَت رفیح برگزار شد و در مارس همان سال کیبوتص با یاری ده‌ها عضو کیبوتص‌های دیگر به جایگاه نوین خود منتقل شد. | ## جمع‌بندی | غرامت‌های دریافتی از دولت به صندوق مالی کیبوتص واریز شد و ساختمان‌های کیبوتص پیشین، مانند بیشتر شهرک‌های حِوِل یامیت، پیش از واگذاری به مصر ویران شدند.
موضوع مقاله: گئولیم | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # گئولیم | مقدمه: این روستا در دشت شارون و نزدیک شهر نتانیا قرار دارد و زیر نظر شورای منطقه‌ای لو هشارون اداره می‌شود. | ## بخش 1: گئولیم | گئولیم در ۱۷ نوامبر ۱۹۳۸ به‌عنوان یک شهرک از نوع «برج و حصار» به دست پناهندگان یهودی آلمان نازی بنیان‌گذاری شد. این روستا در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل به‌طور موقت به اشغال نیروهای عرب درآمد. اقتصاد محلی گئولیم بر پایه کشاورزی، از جمله پرورش مرکبات و گل و نیز مرغداری استوار است. این جنگل یک درختزار باز با غلبه گونه بلوط تابور بود که از کفار یونا در شمال تا رعانانا در جنوب گسترش داشت. | ## بخش 2: گئولیم | ساکنان عرب منطقه به‌طور سنتی از این زمین‌ها برای چرای دام، هیزم و کشاورزی فصلی بهره می‌بردند. شدت یافتن سکونت‌گزینی و کشاورزی در دشت ساحلی اسرائیل طی سده نوزدهم به جنگل‌زدایی و در پی آن تخریب محیط زیست انجامید. گئولیم در ۱۷ نوامبر ۱۹۳۸ به‌عنوان یک شهرک حصاری از نوع «برج و حصار» به دست پناهندگان یهودی از آلمان نازی بنیان‌گذاری شد و نخست «بنی‌گئولیم» (به معنای «فرزندان رهایی‌یافتگان») نام داشت. در سال ۱۹۴۵ ساکنان نخستین به کفار یدیدیا نقل مکان کردند و اعضای سازمان تلمون متشکل از مهاجران یمنی در این منطقه مستقر شدند. | ## بخش 3: گئولیم | در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل، گئولیم به‌طور موقت به اشغال نیروهای عرب درآمد. جغرافیا گئولیم در ارتفاع ۵۷ متری از سطح دریا در دشت شارون واقع شده و مساحت اداری آن ۲٬۶۸۰ دونام (۲٫۶۸ کیلومتر مربع) است. این روستا نزدیک به ۱۰ کیلومتر از ساحل دریای مدیترانه، حدود ۳۰ کیلومتر شمال شرقی تل‌آویو و ۱۱ کیلومتر شرق نتانیا فاصله دارد. | ## جمع‌بندی | اقتصاد اقتصاد محلی گئولیم بر پایه کشاورزی استوار است و دربرمی‌گیرد پرورش مرکبات، پرورش گل و مرغداری.
موضوع مقاله: ذکرین | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ذکرین | مقدمه: ذکرین که دخرین نیز تلفظ می‌شود، روستایی عربی فلسطینی در بخش الخلیل بود که در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل از سکنه تخلیه شد. | ## بخش 1: ذکرین | این روستا در نزدیک به ۶ کیلومتری شمال غربی بیت جبرین و در ارتفاع میانگین ۲۱۲ متری از سطح دریا قرار داشت. دسترسی به آن تا حدی با پرچین‌هایی از اَنجیرتیغی هندی و بوته‌های خاردار دشوار بود. در دوره عثمانی روستایی با جمعیت مسلمان بود و در دوره قیمومت بریتانیا دارای مدرسه ابتدایی و چند مغازه بود. روستا در ۲۲ تا ۲۳ اکتبر ۱۹۴۸ در مرحله سوم عملیات یوآو به فرماندهی ایگال آلون از سکنه تخلیه شد و پس از جنگ به خاک اسرائیل الحاق گردید. 228 جغرافی‌دان آدولف نویباور از نام «کِفار ذکرین» در چندین منبع خاخامی از جمله تلمود بابلی یاد کرده‌است.Neubauer, 1868, p. 119 در سال ۱۸۶۳، ویکتور گِرَن از این روستا دیدن کرد و جمعیت آن را در حدود ۶۰۰ نفر برآورد نمود. گِرَن به همراه شیخ روستا از آنجا بازدید کرد و او را مردی «بلندبالا، جوان و هوشمند» توصیف نمود که پدرش شیخ بیت جبرین و عموهایش شیخ‌های تل صافی و عجور بودند.Guérin, 1869, pp. | ## بخش 2: ذکرین | 107-108 آلبرت سوسین بر پایه فهرست روستاهای عثمانی از نزدیک به سال ۱۸۷۰ دریافت که ذکرین ۳۸ خانه و جمعیت مردانه ۱۰۱ نفر داشت.Socin, 1879, p. 143 در سال ۱۸۸۳، بررسی فلسطین غربی متعلق به صندوق اکتشاف فلسطین ذکرین را روستایی سنگی با باغ‌ها و چاه‌های آب «فراوان» توصیف کرد. 10 در سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین جمعیت به ۷۲۶ نفر افزایش یافت که همه مسلمان بودند و در ۱۸۱ خانه زندگی می‌کردند.Mills, 1932, p. بر پایه آمار سال ۱۹۴۵، جمعیت ذکرین به ۹۶۰ نفر رسیده بود که همگی مسلمان بودند و مساحت کل زمین‌های آن ۱۷٬۱۹۵ دونم بود. 144 جنگ ۱۹۴۸ و پیامدهای آن در ۶ اوت ۱۹۴۸، در میانه آتش‌بس دوم رسمی، دو جوخه از گردان ۵۳ تیپ ۸۴ گیواتی به ذکرین حمله بردند و با پرتاب نارنجک و آتش زدن سه یا چهار خانه، در حدود ده مرد بزرگسال، دو کودک و یک زن را کشتند. بر پایه گزارش نیروهای دفاعی اسرائیل، سه نفر آخر به‌صورت تصادفی کشته شدند و یک سرباز اسرائیلی «به‌طور خفیف زخمی» شد.Morris, 2004, p. 461 ذکرین سرانجام در ۲۲ تا ۲۳ اکتبر ۱۹۴۸ در مرحله سوم عملیات یوآو به فرماندهی ایگال آلون از سکنه تخلیه شد. | ## بخش 3: ذکرین | به گفته بنی موریس، بیشتر ساکنان پیش از رسیدن نیروها گریختند و کسانی که مانده بودند به‌سوی شرق رانده شدند.Morris, 2004, p. 466 موریس می‌نویسد ایگال آلون چنان در بیرون راندن کامل ساکنان بومی در جریان عملیات یوآو کامیاب بود که روستاییان عملاً نتوانستند دوباره به روستاهای پیشین خود بازگردند؛ زیرا جمعیت عرب محلی‌ای نمانده بود تا به آنان یاری رساند. در یک گشت‌زنی نظامی در آغاز سال ۱۹۴۹ بیشتر روستاها خالی یافت شدند و در ذکرین گزارش شد که «دو عرب» پیدا شدند که «توانستند بگریزند».Morris, 2004, pp. 518-9 پس از جنگ، این منطقه به خاک اسرائیل الحاق شد و زمین‌های روستا بدون بهره‌برداری رها گردید. مورخ فلسطینی ولید خالدی در سال ۱۹۹۲ محل روستا را چنین توصیف کرد: «پوشیده از علف‌های بلند، بوته‌ها و رستنی‌های خودرو که دربرگیرنده درختان زیتون و خرنوب است. | ## جمع‌بندی | تراس‌های سنگی بریده‌شده که بخشی از آن‌ها را کاکتوس فراگرفته، همچنان نشانه‌های محل را مشخص می‌کند.
موضوع مقاله: یبلی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # یبلی | مقدمه: یبلی (، در دوران صلیبی‌ها با نام هوبلث شناخته می‌شد) روستایی فلسطینی بود که در ۹ کیلومتری شمال شمال‌غربی شهر بیسان (بیت‌شئان کنونی) در سرزمین‌های قیمومت بریتانیا بر فلسطین قرار داشت. | ## بخش 1: یبلی | روستا در بخش جنوبی دره‌ای طبیعی و کم‌عمق واقع بود که وادی الطیبه از میان آن جاری بود. بر پایه آمار سال ۱۹۴۵ جمعیت روستا ۲۱۰ نفر و مساحت کل زمین‌های آن ۵٬۱۶۵ دونوم بود. موقعیت جغرافیایی روستای یبلی در ۹ کیلومتری شمال شمال‌غربی بیسان در بخش جنوبی دره‌ای طبیعی و کم‌ژرفا جای داشت که وادی الطیبه از آن می‌گذشت. در شمال روستا و میان وادی و بافت مسکونی، چشمه عین یبلی جریان داشت که ساکنان بیشتر نیاز خود به آب آشامیدنی را از آن تأمین می‌کردند. بیشتر زمین‌های شمال و شمال‌غربی محل روستا را باتلاق‌ها پوشانده بود و راهی فرعی از میان چند روستا می‌گذشت و یبلی را به جادّه اصلی منتهی به بیسان پیوند می‌داد. پیشینه دوران صلیبی و پیش‌تر محل روستا در دوران جنگ‌های صلیبی با نام «هوبلث» شناخته می‌شد. | ## بخش 2: یبلی | خربه اُم السعود که در حدود ۱٫۵ کیلومتری جنوب‌شرقی روستا جای داشت دربرگیرنده حصارهایی از سنگ‌تراش‌نخورده و بازمانده‌های دیوار بود. دوران عثمانی در سال ۱۸۸۲ بررسی غرب فلسطین که از سوی صندوق اکتشاف فلسطین انجام شد، در محل «خربه یبلا» تنها «توده‌های سنگ بدون نشانه‌ای از تاریخ» را گزارش کرد. دوران قیمومت بریتانیا در دوره قیمومت بریتانیا بر فلسطین، روستا در «فهرست جغرافیایی فلسطین» به‌عنوان «آبادی» طبقه‌بندی شده بود. خانه‌های روستا در امتداد جاده‌ها به‌ویژه راهی که به چشمه عین یبلی در شمال روستا منتهی می‌شد ساخته شده بودند. این رقم در سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین به ۸۸ نفر رسید که همچنان تماماً مسلمان بودند و در ۲۳ خانه زندگی می‌کردند. بر پایه آمار سال ۱۹۴۵ جمعیت روستا ۲۱۰ نفر مسلمان و مساحت کل زمین‌ها ۵٬۱۶۵ دونوم بود. | ## بخش 3: یبلی | 135 جنگ ۱۹۴۸ و پس از آن هنگامی که نیروهای تیپ زرهی باراک اسرائیل در ۷ ژوئن ۱۹۴۸ وارد روستا شدند و خانه‌به‌خانه بازرسی کردند، روستا را کاملاً خالی از سکنه یافتند. تاریخ رسمی تخلیه روستا ۱۶ مه ۱۹۴۸ ثبت شده و علت آن تأثیر سقوط شهر مجاور (بیسان) اعلام شده‌است. مرکز کشاورزی هیستادروت در ژوئیه و اکتبر ۱۹۴۸ هزاران دونوم از زمین‌های یبلی و روستاهای همجوار المرصص، کفره، قومیه و زرعین را به کیبوتص بیت‌هشیتا و روستاهای گوش نوریس واگذار کرد. شهرک مولدت در سال ۱۹۳۷ (نخست با نام بنی‌بریت) در ۲ کیلومتری شمال‌غربی محل روستا بر روی زمین‌هایی متعلق به روستای طیبه بنا شد و در سال ۱۹۵۲ نام آن به مولدت تغییر یافت. روستا در زمان کنونی ولید خالدی در سال ۱۹۹۲ دربارهٔ وضعیت محل روستا نوشت: «محل روستا و بخشی از زمین‌هایش با سیم خاردار حصارکشی شده و اسرائیلی‌ها از آن به‌عنوان چراگاه گاو بهره می‌گیرند. چند نخل بلند، شماری درخت بادام و بوته‌های صبر (کاکتوس) نزدیک چشمه روستا می‌رویند.» بر پایه برآوردها شمار آوارگان این روستا در سال ۱۹۹۸ به نزدیک ۱٬۴۹۶ نفر رسیده بود. | ## جمع‌بندی | بیشتر بازماندگان ساکنان یبلی امروزه در شرق اردن به‌ویژه در اغوار شمالی (بلده مشارع) و همچنین در اربد، مخیم حصن، عمّان و رصیفه زندگی می‌کنند.