موضوع مقاله: تاریخ آمریکای شمالی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # تاریخ آمریکای شمالی | مقدمه: در حالی که عموماً پذیرفته شده بود که این قاره برای اولین بار توسط انسان‌هایی که بین ۴۰٬۰۰۰ تا ۱۷٬۰۰۰ سال پیش از تنگه برینگ مهاجرت کردند مسکونی شده است، اکتشافات جدیدتر ممکن است این تخمین‌ها را دست‌کم ۹۰٬۰۰۰ سال دیگر به عقب ببرد. | ## بخش 1: تاریخ آمریکای شمالی | انسان‌ها در سراسر این قاره سکونت گزیدند و با گذشت زمان، به جوامع گوناگونی از جمله اینویی‌ها در شمالگان دور تا مایاها و آزتک‌ها در جنوب، تکامل یافتند. این جوامع پیچیده هر کدام فرهنگ‌ها و شیوه‌های زندگی منحصربه‌فرد خود را توسعه دادند. سوابق سفر اروپایی‌ها به آمریکای شمالی با استعمار اسکاندیناویایی در سده دهم میلادی آغاز می‌شود. در سال ۹۸۵، آن‌ها سکونتگاهی در گرینلند تأسیس کردند که تا اوایل دهه ۱۴۰۰ پابرجا بود. آن‌ها همچنین سواحل شرقی کانادا را کاوش کردند، اما سکونتگاه‌هایشان در آنجا بسیار کوچک‌تر و کوتاه‌مدت‌تر بود. با آغاز عصر کاوش و سفرهای کریستف کلمب (از سال ۱۴۹۲)، اروپایی‌ها در تعداد زیاد وارد قاره آمریکا شدند و جاه‌طلبی‌های استعماری خود را برای آمریکای شمالی و جنوبی توسعه دادند. هجوم اروپایی‌ها به دنبال کلمب به سرعت جمعیت بومی را تحت تأثیر قرار داد و آمریکای شمالی به صحنه‌ای برای رقابت‌های مداوم اروپایی تبدیل شد. انقلاب‌هایی مانند انقلاب آمریکا و جنگ استقلال مکزیک، دولت‌های مستقل جدیدی را ایجاد کردند که بر آمریکای شمالی مسلط شدند. کنفدراسیون کانادا در سال ۱۸۶۷ شکل گرفت و چشم‌انداز سیاسی مدرن آمریکای شمالی را پایه‌گذاری کرد. دولت‌های آمریکای شمالی از سده نوزدهم به بعد، ارتباطات عمیق‌تری با یکدیگر برقرار کرده‌اند. اگرچه درگیری‌هایی رخ داده است، اما این قاره از صلح و همکاری عمومی و همچنین تجارت آزاد بین دولت‌های خود برخوردار بوده است. تحولات مدرن شامل آغاز قراردادهای تجارت آزاد در سال ۱۹۹۴ و افزایش نرخ مهاجرت و نگرانی‌ها در مورد قاچاق مواد مخدر در مکزیک و آمریکای لاتین است. برای سال‌ها، نظریه سنتی این بود که این مهاجران اولیه حدود ۴۰٬۰۰۰ تا ۱۷٬۰۰۰ سال پیش، زمانی که سطح آب دریاها به دلیل یخگیری کواترنری به‌طور قابل توجهی پایین‌تر بود، به پل خشکی برینگیا بین سیبری شرقی و آلاسکای امروزی وارد شدند. باور بر این است که این مردم گله‌های کلان‌زیاگان منقرض‌شده پلیستوسن را در امتداد دالان‌های بدون یخ که بین صفحات یخی لارنتی و کوردیلران کشیده شده بود، دنبال می‌کردند. مسیر دیگری که پیشنهاد شده این است که آن‌ها یا پیاده یا با استفاده از قایق‌های ابتدایی، از سواحل اقیانوس آرام به سمت آمریکای جنوبی مهاجرت کرده‌اند. شواهد مربوط به مسیر دوم از آن زمان تاکنون به دلیل افزایش سطح آب دریاها به میزان صدها متر پس از آخرین عصر یخبندان، پوشیده شده است. صفحه ۲ این بازه زمانی منبع بحث‌های داغی است و انتظار می‌رود که در سال‌های آینده نیز چنین باقی بماند. توافقات اندکی که تاکنون حاصل شده، شامل منشأ از آسیای مرکزی و سکونت گسترده در قاره آمریکا در پایان آخرین عصر یخبندان، یا به‌طور خاص‌تر، آنچه به عنوان بیشینه یخبندان اخیر شناخته می‌شود، در حدود ۱۶٬۰۰۰ تا ۱۳٬۰۰۰ سال پیش است. با این حال، ارتباطات پیشاکلمبی اقیانوس‌سوی و نظریه‌های جایگزین قدیمی‌تری نیز وجود دارد، از جمله مهاجرت از اروپا. ابزارهای تراشه سنگی ساخته شده توسط باستان‌شناسان و انسان‌شناسان برای طبقه‌بندی دوره‌های فرهنگی استفاده می‌شوند. شواهد علمی، بومیان آمریکا را به مردمان آسیایی، به‌ویژه جمعیت‌های سیبری شرقی مرتبط می‌سازد. بومیان قاره آمریکا از طریق گویش‌های زبانی، توزیع گروه‌های خونی و ترکیب ژنتیکی که در داده‌های مولکولی مانند دی‌ان‌ای منعکس شده است، با جمعیت‌های شمال آسیا مرتبط شده‌اند. در حدود ۸٬۰۰۰–۷٬۰۰۰ سال پیش از میلاد (۱۰٬۰۰۰–۹٬۰۰۰ سال پیش)، اقلیم پایدار شد که منجر به افزایش جمعیت و پیشرفت‌های فناوری سنگ و در نتیجه، سبک زندگی یکجانشینانه‌تر گردید. آن‌ها در حوزه‌های فرهنگی متعددی زندگی می‌کردند که تقریباً با مناطق جغرافیایی و زیستی مطابقت داشت. جوامع، راهبردهای معیشتی خود را با سرزمین مادری‌شان تطبیق می‌دادند و برخی از جوامع شکارچی-گردآورنده، برخی باغدار، برخی کشاورز و بسیاری ترکیبی از این‌ها بودند. گروه‌های بومی را می‌توان بر اساس خانواده زبانی آن‌ها (مانند آتاباسکی یا یوتو-آزتک) نیز طبقه‌بندی کرد. مردمی که زبان‌های مشابه داشتند، همیشه فرهنگ مادی یکسانی نداشتند و همیشه متحد یکدیگر نبودند. دوره باستانی در قاره آمریکا شاهد محیطی در حال تغییر بود که ویژگی آن آب‌وهوایی گرم‌تر و خشک‌تر و ناپدید شدن آخرین کلان‌زیاگان بود. به این ترتیب، با گذشت زمان، الگویی از تخصص‌گرایی منطقه‌ای فزاینده به وجود آمد، به عنوان مثال سنت‌های جنوب‌غربی، شمالگان، فرهنگ پوانتی، دشت‌های شمالگان، دالتون و پلانو. این نوع سازگاری منطقه‌ای به یک هنجار تبدیل شد و بسیاری از فرهنگ‌ها با اتکای کمتر به شکار و گردآوری، به سمت اقتصاد ترکیبی‌تری از حیوانات کوچک، ماهی، سبزیجات وحشی فصلی و گیاهان خوراکی برداشت‌شده حرکت کردند. بسیاری از گروه‌ها به عنوان شکارچیان حیوانات بزرگ به زندگی خود ادامه دادند، اما سنت‌های شکار آن‌ها متنوع‌تر و روش‌های تأمین گوشت پیچیده‌تر شد. جایگاه مصنوعات و مواد در یک محوطه تدفین باستانی، نشان‌دهنده تمایز اجتماعی بر اساس جایگاه در برخی گروه‌ها بود. گروه‌های فرهنگی جنوبی‌تر آمریکای شمالی مسئول اهلی کردن بسیاری از محصولات رایج امروزی در سراسر جهان، مانند گوجه‌فرنگی و کدو بودند. شاید مهم‌تر از همه، آن‌ها یکی از اصلی‌ترین مواد غذایی جهان، یعنی ذرت را اهلی کردند. در طول دوره دهکده‌های دشتی، کشاورزی و شکار گاومیش آمریکایی برای قبایل دشت‌های بزرگ اهمیت داشت. در نتیجه توسعه کشاورزی در جنوب، بسیاری از پیشرفت‌های فرهنگی مهم در آنجا به دست آمد. به عنوان مثال، تمدن مایا یک سیستم نوشتاری توسعه داد، هرم‌های عظیم ساخت، تقویمی پیچیده داشت و مفهوم صفر را ۵۰۰ سال پیش از هر کسی در جهان قدیم توسعه داد. فرهنگ مایا زمانی که اسپانیایی‌ها به آمریکای مرکزی رسیدند هنوز وجود داشت، اما سلطه سیاسی در این منطقه به امپراتوری آزتک در شمال منتقل شده بود. 4 با ورود اروپایی‌ها به «دنیای جدید»، مردمان بومی با تغییرات شدیدی در فرهنگ خود مواجه شدند. به همین ترتیب، وابستگی آن‌ها به گروه‌های سیاسی و فرهنگی نیز تغییر کرد، چندین گروه زبانی منقرض شدند و برخی دیگر به سرعت تغییر کردند. نام‌ها و فرهنگ‌هایی که اروپایی‌ها برای بومیان ثبت کردند، لزوماً همان‌هایی نبود که آن‌ها چند نسل قبل استفاده می‌کردند یا امروزه در حال استفاده هستند. تخمین جمعیت بر اساس پروژه مدیسون در دانشگاه خرونینگن در هلند، تخمین جمعیت آمریکای شمالی به شرح زیر است. برای سال ۱۵۰۰ میلادی، انگس مدیسون جمعیت مکزیک پیشا-اسپانیایی را ۷٫۵ میلیون نفر تخمین می‌زند. | ## بخش 2: تاریخ آمریکای شمالی | او تخمین می‌زند که جمعیت آنچه کانادا نام گرفت احتمالاً نزدیک به ۲۵۰٬۰۰۰ نفر و برای آنچه ایالات متحده نام گرفت ۲ میلیون نفر بوده است؛ بنابراین، کل جمعیت آمریکای شمالی پیش از تماس اروپاییان از نظر مدیسون، ۹٫۷۵ میلیون نفر است. در سال ۲۰۲۰، تعداد مردمان بومی ۳۴ میلیون نفر (۲۵٫۷ میلیون در مکزیک، ۶٫۷ میلیون در ایالات متحده و ۱٫۶ میلیون در کانادا) بود که تقریباً ۷ درصد از کل جمعیت ۴۹۳٫۴ میلیون نفری آمریکای شمالی را تشکیل می‌دهد. چندین تماس نظری پیشنهاد شده است، اما اولین شواهد فیزیکی از نورس‌ها یا وایکینگ‌ها به دست آمده است. اعتقاد بر این است که پسر اریک، لیف اریکسون، حدود سال ۱۰۰۰ میلادی به جزیره نیوفاندلند رسید و این کشف را وینلند نامید. تنها محوطه نورس کشف شده در آمریکای شمالی خارج از گرینلند، در لانس او میدوز، نیوفاندلند و لابرادور در کانادا قرار دارد. حتی سکونتگاه دائمی در گرینلند که تا اوایل دهه ۱۴۰۰ پابرجا بود، توجه کمی دریافت کرد و اروپایی‌ها تا سال ۱۴۹۲ تا حد زیادی از وجود قاره آمریکا بی‌اطلاع بودند. به عنوان بخشی از عصر کاوش عمومی، دریانورد ایتالیایی کریستف کلمب سفری به غرب از اروپا برای یافتن مسیری کوتاه‌تر به آسیا پیشنهاد داد. او سرانجام حمایت ایزابل یکم و فرناندوی دوم، ملکه و پادشاه اسپانیای تازه متحد شده را به دست آورد. تقریباً ۵۰۰ سال پس از نورس‌ها، جان کابوت در سال ۱۴۹۷ سواحل شرقی منطقه‌ای را که بعدها کانادا نام گرفت، کاوش کرد. جووانی دا وراتزانو در سال ۱۵۲۴ سواحل شرقی آمریکای شمالی را از فلوریدا تا احتمالاً نیوفاندلند کاوش کرد. ژاک کارتیه در سال ۱۵۳۴ به نمایندگی از پادشاهی فرانسه مجموعه‌ای از سفرها را انجام داد و رودخانه سن‌لوران را کاوش کرد. هنگامی که استعمار تحت حمایت ساختارهای سیاسی آشکارا استعماری صورت می‌گیرد، می‌توان آن را به راحتی استعمار مهاجرنشین نامید. این امر اغلب شامل سلب مالکیت کامل ساکنان قبلی توسط مهاجران، یا ایجاد ساختارهای قانونی و غیره است که به‌طور سیستماتیک آن‌ها را در وضعیت نامساعدی قرار می‌دهد. سه قدرت استعماری اصلی در آمریکای شمالی عبارت بودند از اسپانیا، انگلستان و فرانسه، اگرچه در نهایت قدرت‌های دیگری مانند هلند و سوئد نیز در این قاره صاحب سرزمین‌هایی شدند. سکونت توسط اسپانیایی‌ها، استعمار قاره آمریکا توسط اروپاییان را آغاز کرد.Kane 1999, pp. 97–132 آن‌ها کنترل بیشتر جزایر بزرگ در دریای کارائیب را به دست آوردند و امپراتوری آزتک را فتح کردند و کنترل مکزیک امروزی و آمریکای مرکزی را به دست گرفتند. اولین سکونتگاه موفق اسپانیایی در قاره آمریکای شمالی، وراکروس بود که توسط ارنان کورتس در سال ۱۵۱۹ تأسیس شد و پس از آن سکونتگاه‌های بسیار دیگری در اسپانیای نو استعماری، از جمله فلوریدای اسپانیا، آمریکای مرکزی، نیومکزیکو و بعدها کالیفرنیا ایجاد شد. اسپانیایی‌ها ادعای مالکیت تمام آمریکای شمالی و جنوبی (به استثنای برزیل) را داشتند و هیچ قدرت اروپایی دیگری تا بیش از یک قرن پس از اولین سکونتگاه‌های اسپانیا، این ادعاها را با ایجاد مستعمرات به چالش نکشید. اولین سکونتگاه‌های فرانسوی پورت رویال (۱۶۰۴) و شهر کبک (۱۶۰۸) در جایی بودند که اکنون نوا اسکوشیا و کبک نامیده می‌شود. تجارت خز به زودی به کسب‌وکار اصلی در این قاره تبدیل شد و در نتیجه، شیوه زندگی بومیان آمریکای شمالی را تغییر داد. اولین سکونتگاه‌های دائمی انگلیسی در جیمزتاون (۱۶۰۷) (همراه با مستعمره وابسته به آن، برمودا در ۱۶۰۹) و پلیموت (۱۶۲۰)، در ایالت‌های امروزی ویرجینیا و ماساچوست بودند. در مناطق جنوبی‌تر، برده‌داری در مزارع به صنعت اصلی هند غربی تبدیل شد و این امر منجر به آغاز تجارت برده در اقیانوس اطلس گردید. در نسخه SVG تعاملی در مرورگر سازگار، برای مشاهده مراحل زمانی، نشانگر را روی خط زمان حرکت دهید. تا سال ۱۶۶۳، تاج و تخت فرانسه کنترل فرانسه نو را از شرکت‌های تجارت خز تحویل گرفته بود و مستعمرات تحت منشور انگلیس جای خود را به کنترل بیشتر از سوی پایتخت دادند. رقابت بین قدرت‌های اروپایی مجموعه‌ای از جنگ‌ها را در سرزمین آمریکای شمالی به وجود آورد که تأثیر زیادی بر توسعه مستعمرات داشت. صلح تا زمانی که نیروهای فرانسوی در آمریکای شمالی در نبرد دشت‌های آبراهام در شهر کبک شکست خوردند و فرانسه بیشتر ادعاهای خود را در خارج از کارائیب واگذار کرد، به دست نیامد. پایان حضور فرانسه در آمریکای شمالی برای اکثر ملل بومی در شرق آمریکای شمالی یک فاجعه بود، زیرا آن‌ها متحد اصلی خود را در برابر گسترش سکونتگاه‌های انگلیسی-آمریکایی از دست دادند. در طول شورش پونتیاک از ۱۷۶۳ تا ۱۷۶۶، کنفدراسیونی از قبایل منطقه دریاچه‌های بزرگ، کارزار نسبتاً موفقی را برای دفاع از حقوق خود بر سرزمین‌هایشان در غرب کوه‌های آپالیشین به راه انداختند؛ سرزمین‌هایی که تحت اعلامیه سلطنتی ۱۷۶۳ برای آن‌ها «رزرو» شده بود. نایب‌السلطنه‌نشین اسپانیای نو (مکزیک امروزی) نام قلمروهای تحت حاکمیت نایب‌السلطنه در امپراتوری اسپانیا در آسیا، آمریکای شمالی و حواشی آن از سال ۱۵۳۵ تا ۱۸۲۱ بود. با این حال، جنگ انقلاب آمریکا جنگ مهمی بود که تمام گوشه‌های منطقه را تحت تأثیر قرار داد. فرار وفاداران به امپراتوری متحده منجر به ایجاد کانادای انگلیسی‌زبان به عنوان یک جامعه جداگانه شد. استقلال در سال ۱۸۱۰ توسط میگل ایدالگو وای کوستیا اعلام شد و جنگ استقلال مکزیک آغاز گردید. در سال ۱۸۱۳، خوزه ماریا مورلوس و کنگره آناهواک سند رسمی اعلامیه استقلال آمریکای شمالی را امضا کردند که اولین سند قانونی بود که در آن جدایی اسپانیای نو از اسپانیا اعلام شد. از زمان استقلال ایالات متحده، این کشور به سرعت به سمت غرب گسترش یافت و در سال ۱۸۰۳ سرزمین پهناور لوئیزیانا را به دست آورد. بین سال‌های ۱۸۱۰ و ۱۸۱۱، یک کنفدراسیون بومی تحت رهبری تکامسه در جنگی ناموفق تلاش کرد تا مانع از بیرون راندن آن‌ها از منطقه دریاچه‌های بزرگ توسط آمریکایی‌ها شود. پیروان تکامسه سپس به شمال و به کانادا رفتند و در آنجا به بریتانیایی‌ها کمک کردند تا تلاش آمریکا برای تصرف کانادا در طول جنگ ۱۸۱۲ را ناکام بگذارند. گسترش ایالات متحده با تقسیم بین ایالت‌های «آزاد» و «برده‌دار» پیچیده شد که به مصالحه میسوری در سال ۱۸۲۰ منجر گردید. به همین ترتیب، کانادا با شکاف بین جوامع فرانسوی و انگلیسی روبرو بود که منجر به وقوع درگیری‌های داخلی در سال ۱۸۳۷ شد. مکزیک با تنش‌های سیاسی مداوم بین لیبرال‌ها و محافظه‌کاران و همچنین شورش منطقه انگلیسی‌زبان تگزاس روبرو بود که در سال ۱۸۳۶ خود را جمهوری تگزاس اعلام کرد. در سال ۱۸۴۵ تگزاس به ایالات متحده پیوست که بعدها به جنگ آمریکا و مکزیک در سال ۱۸۴۶ منجر شد و امپریالیسم آمریکا را آغاز کرد. در نتیجه درگیری با مکزیک، ایالات متحده دستاوردهای سرزمینی بیشتری در کالیفرنیا و جنوب غربی به دست آورد. این امر در نهایت به پایان برده‌داری در ایالات متحده، تخریب و سپس بازسازی بیشتر مناطق جنوب و تلفات جانی عظیمی منجر شد. تا حدی در پاسخ به تهدید قدرت آمریکا، چهار مستعمره کانادا در سال ۱۸۶۷ با تشکیل فدراسیون موافقت کردند و دومینیون کانادا را ایجاد نمودند. | ## بخش 3: تاریخ آمریکای شمالی | این کشور جدید کاملاً مستقل نبود، اما از استقلال قابل توجهی از بریتانیا برخوردار بود. با اضافه شدن بریتیش کلمبیا، کانادا تا سال ۱۸۷۱ به اقیانوس آرام گسترش یافت و تا سال ۱۸۸۵ یک راه‌آهن بین‌قاره‌ای، یعنی راه‌آهن کانادا پسیفیک را تأسیس کرد. در مکزیک، درگیری‌هایی مانند جنگ اصلاحات، دولت را ضعیف و در برابر نفوذ خارجی آسیب‌پذیر کرد. اواخر سده نوزدهم هم در ایالات متحده و هم در کانادا، نیمه دوم سده نوزدهم شاهد هجوم گسترده مهاجران برای سکونت در غرب بود. با این حال، این سرزمین‌ها خالی از سکنه نبودند: در ایالات متحده دولت جنگ‌های سرخ‌پوستان متعددی را علیه ساکنان بومی به راه انداخت. در کانادا، به دلیل معاهدات شماره‌دار، روابط صلح‌آمیزتر بود، اما دو شورش در سال‌های ۱۸۷۰ و ۱۸۸۵ در دشت‌های پریری رخ داد. کانادا متحمل بار سنگین چندین نبرد بزرگ در مراحل اولیه جنگ شد، از جمله استفاده از حملات گاز سمی در نبرد دوم ایپر. تلفات سنگین شد و دولت سرانجام سربازی اجباری را به اجرا گذاشت، علی‌رغم اینکه این امر برخلاف خواست اکثریت کانادایی‌های فرانسوی‌زبان بود. در نیوفاندلند همسایه، این دومینیون جدید در ۱ ژوئیه ۱۹۱۶، روز اول نبرد سم، متحمل تلفات ویرانگری شد. ایالات متحده سپس توانست نقش مهمی در کنفرانس صلح پاریس در سال ۱۹۱۹ ایفا کند که اروپای دوران میان‌دو جنگ را شکل داد. سال‌های میان‌دو جنگ دهه ۱۹۲۰ دوره‌ای از رفاه بزرگ را در ایالات متحده و به میزان کمتری در کانادا به ارمغان آورد. اما سقوط وال استریت در ۱۹۲۹ همراه با خشکسالی، دوره‌ای از سختی‌های اقتصادی را در ایالات متحده و کانادا آغاز کرد. از سال ۱۹۳۷ تا ۱۹۴۹، قیامی مردمی علیه دولت ضد کاتولیک مکزیک در آن زمان شکل گرفت که به‌طور خاص توسط مفاد ضد روحانیتی قانون اساسی مکزیک در سال ۱۹۱۷ برانگیخته شد. در ۱۹ اوت ۱۹۴۲، نیرویی متشکل از حدود ۶۰۰۰ پیاده‌نظام که عمدتاً کانادایی بودند، در نزدیکی بندر فرانسوی دیئپ در کانال مانش پیاده شدند. درس‌های آموخته شده در این یورش نافرجام، ۲ سال بعد در تهاجم موفقیت‌آمیز نرماندی به خوبی مورد استفاده قرار گرفت. دو نفت‌کش مکزیکی که در حال انتقال نفت به ایالات متحده بودند، در سال ۱۹۴۲ توسط آلمانی‌ها در آب‌های خلیج مکزیک مورد حمله قرار گرفته و غرق شدند. ویرانی اروپا که توسط جنگ به بار آمد، تمام کشورهای آمریکای شمالی را به نقش‌های مهم‌تری در امور جهانی سوق داد. کارائیب شاهد آغاز استعمارزدایی بود، در حالی که در بزرگ‌ترین جزیره آن، انقلاب کوبا رقابت‌های جنگ سرد را به آمریکای لاتین وارد کرد. در سال ۱۹۵۹، سرزمین‌های غیرهم‌جوار ایالات متحده، آلاسکا و هاوایی، به ایالت تبدیل شدند. این جنگ بعدها در جامعه آمریکا بسیار تفرقه‌انگیز شد و نیروهای آمریکایی در سال ۱۹۷۵ با تصرف پنوم‌پن توسط خمرهای سرخ در ۱۷ آوریل، تصرف سایگون توسط ارتش خلق ویتنام در ۳۰ آوریل، و تصرف وینتیان توسط پاتت لائو در ۲ دسامبر، از هندوچین خارج شدند. هم ایالات متحده و هم کانادا رکود تورمی را تجربه کردند که در نهایت به احیای سیاست‌های دولت کوچک منجر شد. بوش با دبیرکل شوروی میخائیل گورباچف در نیویورک، ۱۹۸۸ رؤسای جمهور مکزیک، میگل د لا مادرید در اوایل دهه ۱۹۸۰ و کارلوس سالیناس د گورتاری در اواخر دهه ۱۹۸۰، شروع به اجرای استراتژی‌های اقتصادی لیبرال کردند که به عنوان یک حرکت خوب تلقی می‌شد. با این حال، مکزیک در سال ۱۹۸۲ رکود اقتصادی شدیدی را تجربه کرد و پزوی مکزیک دچار کاهش ارزش شد. پیش‌بینی می‌شد که انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۹۸۸ بسیار رقابتی باشد و همین‌طور هم شد. نامزد چپ‌گرا کواوتموک کاردناس، پسر لازارو کاردناس یکی از محبوب‌ترین رؤسای جمهور مکزیک، کمپین موفقی را ایجاد کرد و در چندین نظرسنجی به عنوان پیشتاز گزارش شد. در ۶ ژوئیه ۱۹۸۸، روز انتخابات، سیستم آی‌بی‌ام AS/400 که دولت برای شمارش آرا از آن استفاده می‌کرد، دچار قطعی شد که ظاهراً تصادفی بود. هنگامی که سیستم سرانجام بازیابی شد، نامزد حزب PRI، کارلوس سالیناس، به عنوان برنده رسمی اعلام شد. این اولین بار از زمان انقلاب بود که یک نامزد غیر از PRI تا این حد به پیروزی در انتخابات ریاست جمهوری نزدیک می‌شد. در ایالات متحده، رئیس‌جمهور رونالد ریگان تلاش کرد تا ایالات متحده را به یک خط مشی سختگیرانه ضد کمونیستی در امور خارجی بازگرداند، در آنچه حامیانش آن را تلاشی برای اعمال رهبری اخلاقی (در مقایسه با اتحاد جماهیر شوروی) در جامعه جهانی می‌دیدند. در داخل، ریگان تلاش کرد تا بسته‌ای از خصوصی‌سازی و اقتصاد نشت‌پایین را برای تحریک اقتصاد به اجرا بگذارد. برایان مالرونی در کانادا بر اساس پلتفرم مشابهی با ریگان به قدرت رسید و همچنین از روابط تجاری نزدیک‌تر با ایالات متحده حمایت کرد. در ۱ ژانویه ۱۹۹۴، کانادا، مکزیک و ایالات متحده قرارداد تجارت آزاد آمریکای شمالی (نفتا) را امضا کردند و بزرگ‌ترین منطقه تجارت آزاد جهان را ایجاد نمودند. کبک در سال ۱۹۹۵ همه‌پرسی برای حاکمیت ملی برگزار کرد که در آن ۵۱٪ به «نه» در برابر ۴۹٪ به «آری» رأی دادند. در سال ۲۰۰۰، ویسنته فاکس اولین نامزد غیر از PRI شد که پس از بیش از ۷۰ سال در انتخابات ریاست جمهوری مکزیک پیروز شد. خوش‌بینی دهه ۱۹۹۰ با حملات ۱۱ سپتامبر در سال ۲۰۰۱ به ایالات متحده در هم شکست، که باعث آغاز دوره ۲۰ ساله مداخله نظامی در افغانستان شد که کانادا نیز در آن شرکت کرد. در همین حال، کانادا و مکزیک هر دو از اقدامات بعدی ایالات متحده برای تهاجم به عراق حمایت نکردند. از ژانویه ۲۰۰۷، جنگ مواد مخدر در مکزیک به یک درگیری نظامی واقعی تبدیل شد که هر سال مرگبارتر از سال قبل بود. از اوایل سال ۲۰۰۸، رکود بزرگ در سه کشور آمریکای شمالی آغاز شد که در نهایت در پاییز ۲۰۰۸ باعث رکود جهانی گردید و تا سال ۲۰۰۹ بهبود نیافت. در سال ۲۰۰۹، باراک اوباما به عنوان اولین آفریقایی-آمریکایی به عنوان رئیس‌جمهور ایالات متحده سوگند یاد کرد. در انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۱۶ ایالات متحده، دونالد ترامپ با شکست دادن هیلاری کلینتون به عنوان چهل و پنجمین رئیس‌جمهور ایالات متحده انتخاب شد و در سال ۲۰۱۷ به عنوان رئیس‌جمهور سوگند یاد کرد. بین ژانویه ۲۰۲۰ و مه ۲۰۲۲، سه کشور آمریکای شمالی تحت تأثیر همه‌گیری کووید-۱۹ و سویه ترکیبی دلتا-امیکرون قرار گرفتند که تا مه ۲۰۲۲ جان ۱٫۳ میلیون نفر را گرفت. در سال ۲۰۲۰، جو بایدن به عنوان چهل و ششمین رئیس‌جمهور ایالات متحده انتخاب شد و دونالد ترامپ را در انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۰ شکست داد، اگرچه ترامپ از پذیرش نتیجه انتخابات خودداری کرد و در ۶ ژانویه ۲۰۲۱، گروهی از حامیان او در تلاشی ناموفق برای اخلال در شمارش آرای کالج الکترال ریاست‌جمهوری، به کنگره ایالات متحده یورش بردند. نخست‌وزیر کانادا جاستین ترودو در سال ۲۰۲۱ یک انتخابات زودهنگام برگزار کرد تا سهم کرسی‌های لیبرال‌ها را افزایش داده و به دولت اکثریت دست یابد. | ## جمع‌بندی | نتایج انتخابات فدرال ۲۰۲۱ تقریباً بدون تغییر نسبت به انتخابات فدرال ۲۰۱۹ بود و لیبرال‌ها دولت اقلیت دیگری را تشکیل دادند.