موضوع مقاله: ذخیره‌گاه جنگلی حوزه آبخیز آنگات | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ذخیره‌گاه جنگلی حوزه آبخیز آنگات | مقدمه: ذخیره‌گاه جنگلی حوزه آبخیز آنگات، منطقه‌ای حفاظت‌شده است که از حوضه زهکشی در رشته‌کوه‌های جنوبی سیرا مادره در شمال مترو مانیل در فیلیپین، جایی که آب‌های سطحی به رودخانه آنگات و انشعابات آن می‌ریزند، محافظت می‌کند. | ## بخش 1: ذخیره‌گاه جنگلی حوزه آبخیز آنگات | این منطقه در منطقه‌ای به مساحت در بخش شرقی بولاکان و شمال استان ریزال در ارتفاع بین گسترده شده است. این منطقه حفاظت‌شده همچنین تا استان‌های نوئوا اِسیجا و کِزون امتداد دارد و در مرکز دریاچه مصنوعی ایجاد شده توسط سد آنگات قرار دارد که به همراه سد ایپو واقع شده‌اند. در پایین‌دست، ۹۷ درصد از نیاز آبی کلان‌شهر مانیل را از طریق یک سیستم قنات به سد و مخزن لا مسا و کارخانه تصفیه بالارا در شهر کزون تأمین می‌کند. سد و مخزن آنگات همچنین منبع اصلی برق آبی کلان‌شهر مانیل و استان‌های اطراف است و حدود ۲۰۰ مگاوات به شبکه برق لوزون کمک می‌کند. این حوزه آبخیز یک مکان محبوب برای تماشای پرندگان است و یک کانون تنوع زیستی است که شامل بیشتر جنگل‌های پوشیده از درختان در لوزون مرکزی می‌شود. تاریخچه حوزه آبخیز آنگات اولین بار در ۲۶ ژوئیه ۱۹۰۴، به عنوان منطقه حفاظت‌شده رودخانه آنگات، از طریق فرمان اجرایی شماره ۳۳ که توسط فرماندار مدنی، لوک ادوارد رایت، امضا شد، منتشر شد. این فرمان، رودخانه آنگات را در شهرداری نورزاگارای، هم‌مرز با کوه‌های سالاکوت، بالوگان و سولیپ در رشته‌کوه سیرا مادره و شامل نهرهای بولاگائو و بیت‌بیت، برای اهداف توسعه نیروگاه آبی از رودخانه، کنار گذاشت. در ۱۰ مارس ۱۹۲۷، از طریق اعلامیه شماره ۷۱ که توسط فرماندار کل لئونارد وود امضا شد، منطقه حفاظت شده جنگلی حوضه آبخیز آنگات به ایجاد شد که بخش‌هایی از شهرداری‌های مونتالبان، مونتالگا، سان‌جوس، مونتالگا، آن را تحت پوشش قرار می‌دهد. تقریباً در همین زمان، منطقه آب کلان‌شهری (که اکنون سیستم آب و فاضلاب کلان‌شهری نام دارد) ساخت سیستم آب آنگات-نووالیشس، شامل سد ایپو واقع در محدوده منطقه حفاظت‌شده را آغاز کرد که در سال ۱۹۳۹ تکمیل و در سال ۱۹۴۰ افتتاح شد. در ۴ دسامبر ۱۹۶۵، با ساخت سد برق‌آبی آنگات در منطقه حفاظت‌شده، رئیس‌جمهور دیوسدادو ماکاپاگال اعلامیه شماره ۵۰۵ را امضا کرد که اداره کل منطقه حفاظت‌شده را به شرکت ملی برق واگذار می‌کرد. در ۳۰ آوریل ۱۹۶۸، از زمین‌های اطراف سد ایپو، از طریق اعلامیه شماره ۳۹۱ صادر شده توسط رئیس‌جمهور فردیناند مارکوس، به عنوان یک منطقه حفاظت‌شده آزمایشی برای مدیریت حوزه آبخیز و مراتع جنگلی جداگانه اعلام شد. | ## بخش 2: ذخیره‌گاه جنگلی حوزه آبخیز آنگات | این منطقه شامل سرچشمه‌های رودخانه آنگات، شاخه‌ای از ریو گراند د پامپانگا، است و در امتداد رودخانه آنگات علیا از سن خوزه دل مونته و رودریگز تا دونا رمدیوس ترینیداد امتداد دارد و تا ژنرال تینیو و ژنرال ناکار امتداد می‌یابد. این ذخیره‌گاه جنگلی به دو حوزه زیرحوضه تقسیم می‌شود: رشته‌کوه جنگلی و منطقه آبی مترو. حوزه آبخیز و رشته‌کوه جنگلی آنگات، که به عنوان ذخیره‌گاه پروژه آزمایشی مدیریت حوزه آبخیز آنگات نیز شناخته می‌شود، در سن خوزه دل مونته، نورزاگارای و رودریگز پوشش می‌دهد و از سد ایپو پشتیبانی می‌کند که ظرفیت را دارد. منطقه آب شهری، که با نام حوزه آبخیز رودخانه آنگات-ماسیم نیز شناخته می‌شود، باقی مانده را پوشش می‌دهد و سد برق آبی آنگات را در بر می‌گیرد که ظرفیت مخزن آن است. این حوزه آبخیز یکی از معدود حوزه‌های آبخیز باقی‌مانده با جنگل‌های خوب و مدیریت‌شده در کشور محسوب می‌شود. بلندترین قله در بولاکان، کوه اوریو، با ارتفاع در مرز دو حوزه فرعی آبریز در نورزاگارای. همچنین کوه مارانات، یک مقصد محبوب برای کوهنوردان، در این منطقه قرار دارد و به خاطر آبشارهایش نیز مورد بازدید قرار می‌گیرد. این کوه‌ها در رشته‌کوه‌های جنوبی سیرا مادره، منبع آب رودخانه آنگات را از سه شاخه اصلی آن تغذیه می‌کنند: رودخانه‌های تالاگویو، کاتمون و ماتولیید. این رودخانه از پایین‌دست حوضه آبریز به چندین شهرداری امتداد می‌یابد و بیش از از زمین‌های کشاورزی مرغوب را قبل از تخلیه به رودخانه پامپانگا در کالومپیت و در نهایت خروج به خلیج مانیل، آبیاری می‌کند. آب اضافی از طریق تونل ترانس-حوضه آنگات-امیرای که به طول امتداد دارد، به مخزن آنگات تغذیه می‌شود. این منطقه حفاظت‌شده محل سکونت جمعیتی بومی به نام قبیله دوماگات است که در دوازده منطقه در روستاهای سن ماتئو، سن لورنزو و سن ایسیدرو در نورزاگارای و کابایونان در دونا رمدیوس ترینیداد زندگی می‌کنند. | ## بخش 3: ذخیره‌گاه جنگلی حوزه آبخیز آنگات | در دسامبر ۲۰۱۴، شرکت ملی برق، پارک جنگلی و زیست‌محیطی آنگات را در منطقه حفاظت‌شده در سیتیو بیت‌بیت، سن لورنزو، نورزاگارای افتتاح کرد. این پارک فرصت‌های مختلفی را برای علاقه‌مندان به طبیعت و فعالیت‌های خارج از منزل ارائه می‌دهد، از جمله عرشه تماشای تپه، مرکز زیست‌محیطی و مسیر تفریحی تاریکتیک. چشم‌انداز حفاظت‌شده حوضه رودخانه ماریکینا در جنوب با حوضه آبخیز آنگات هم‌مرز است، در حالی که در شمال، با ذخیره‌گاه جنگلی حوضه آبخیز دونا رمدیوس- جنرال تینیو همسایه است. همچنین با پارک ملی بیاک-نا-باتو و پارک ملی مینالونگائو در غرب و شمال غربی همسایه است. از مانیل از طریق بزرگراه کویرینو، جاده دل مونته-نورزاگارای و جاده بیگته-سان ماتئو (جاده ای پو) در نورزاگارای قابل دسترسی است. این منطقه حفاظت‌شده توسط انجمن جهانی پرندگان به عنوان منطقه مهم پرندگان (IBA) تعیین شده است، زیرا جمعیت قابل توجهی از گونه‌های مختلف پرندگان را در خود جای داده است. این منطقه که منطقه‌ای مناسب برای تماشای پرندگان است، ۴۳ گونه مختلف پرنده را به خود جذب می‌کند که بسیاری از آنها در معرض خطر انقراض یا محدود هستند. علاوه بر دو پرنده قابل مشاهده در این منطقه، یعنی نوک شاخ لوزون (که در زبان محلی به آن کالائو می‌گویند) و نوک شاخ روفوس، این منطقه حفاظت‌شده همچنین گله‌های بزرگی از کبوتر خالدار امپراتوری، مالکوهای پرپولک‌دار، مالکوهای کاکل‌خشن، مرغ خیاطی پشت خاکستری و جغد عقابی فیلیپینی را به خود جذب می‌کند. این گونه‌های پرنده همگی بومی فیلیپین هستند و نوک شاخ لوزون و جغد عقابی فیلیپینی به عنوان گونه‌های نزدیک به تهدید و آسیب‌پذیر طبقه‌بندی می‌شوند. دو پستاندار در معرض خطر انقراض، میمون خرچنگ‌خوار و خوک زگیل‌دار فیلیپینی، در جنگل حوزه آبخیز آنگات پرسه می‌زنند. | ## جمع‌بندی | از دیگر گونه‌های نادر قابل توجه در این منطقه حفاظت‌شده می‌توان به موش صحرایی شعله‌ور لوزون و ۶۶ گونه مهره‌دار، از جمله قورباغه گلوله‌ای بومی ژاپنی و بزمجه آبی مرمری اشاره کرد.