موضوع مقاله: تأثیرات زیست‌محیطی جنگ در افغانستان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # تأثیرات زیست‌محیطی جنگ در افغانستان | مقدمه: [ نیاز به توضیح ] تأثیرات زیست‌محیطی شامل اما نه محدود به گودال‌های سوزاندن زباله در فضای باز وزارت دفاع ایالات متحده (DoD) و تخریب سیستم‌های آبیاری سنتی است. | ## بخش 1: تأثیرات زیست‌محیطی جنگ در افغانستان | گودال‌های سوزاندن زباله، گازهای خطرناکی تولید می‌کردند که به‌طور قطعی با ظهور بیماری‌های مزمن و گاهی کشنده در آینده مرتبط نبودند. تأثیرات آبیاری - که به دلیل خشکی زمین قابل توجه هستند - توسط فعالیت‌های نظامی و اثرات اجتماعی درگیری تشدید شده‌اند. گودال‌های سوزاندن زباله در فضای باز سوزاندن زباله در گودال‌های روباز، روش غالب مورد استفاده وزارت دفاع برای دفع زباله از پایگاه‌های نظامی خود در جنگ ایالات متحده در افغانستان تا سال ۲۰۱۳ بود. زباله‌ها در مزارع روباز با استفاده از سوخت جت جی پی-۸ و دیزل به عنوان سوخت، آتش زده می‌شدند. زباله‌ها شامل موادی بودند که وزارت دفاع آنها را خطرناک و ممنوعه می‌دانست، از جمله پلاستیک، قوطی‌های آئروسل، لاستیک، فلزات و باتری. در سال ۲۰۱۰، وزارت دفاع روزانه تقریباً ۱۲۷۰۰ کیلوگرم زباله از پایگاه عملیاتی مقدم سالرنو را در میان ۱۸۴ گودال سوزاندن می‌سوزاند. | ## بخش 2: تأثیرات زیست‌محیطی جنگ در افغانستان | سوزاندن آنها، در نزدیکی جوامع و زمین‌های کشاورزی افغانستان، باعث تولید گازهای سمی حاوی ترکیبات آلی فرار (VOCs)، ذرات معلق (PM)، هیدروکربن‌های آروماتیک چند حلقه‌ای (PAHs)، دیوکسین‌ها و آکرولئین شد که هوا، محصولات غذایی و آبراه‌ها را آلوده کرده و منجر به قرار گرفتن در معرض خارجی، استنشاقی یا خوراکی شد. قرار گرفتن در معرض طولانی مدت با آسیب ریه، اختلالات عصبی، سرطان، بیماری‌های تنفسی، قلبی عروقی و خودایمنی مرتبط بوده است، اگرچه به دلیل داده‌های محدود، پیوندهای سببی هنوز قطعی نیستند. پیامدهای شدید و طولانی مدت سلامتی مرتبط با سوزاندن گودال‌های روباز برای غیرنظامیان افغان و جانبازان ارتش ایالات متحده به اثرات عامل نارنجی در جنگ ویتنام تشبیه شده است. شکست سیستم‌های آبیاری را می‌توان به تخریب فیزیکی و پیامدهای اجتماعی، اقتصادی و سیاسی جنگ‌ها در این دوره نسبت داد. عملیات و نگهداری آبیاری زمانی بخشی از یک سیستم کار جمعی و اشتراکی بود که توسط میرآب، بخشی از حکومت سنتی آبیاری، اداره می‌شد. با این حال، فرسایش روابط اجتماعی به دلیل تنش و بی‌اعتمادی ناشی از درگیری و کنترل مجاهدین و به دنبال آن شورشیان طالبان، سیستم حکومتداری را مختل کرده است. | ## بخش 3: تأثیرات زیست‌محیطی جنگ در افغانستان | فروپاشی نهادی و اقتصادی با توجه به نیروی کار و شدت مالی سیستم‌های آبیاری سنتی مانند کاریز، به ویژه مخرب بوده است. این فروپاشی و خشونت، مهاجرت از سیستم‌های کاریز را که در مناطق روستایی واقع شده‌اند، نیز به دنبال داشته و انتقال دانش آبیاری را کاهش داده است. علاوه بر این، تونل‌های کاریز در اثر انفجار در جنگ‌های زیرزمینی ارتش‌های شوروی و افغانستان، پایگاه‌های نظامی ایالات متحده که بر روی آنها ساخته شده بودند، و تخریب حومه شهر توسط شوروی - جایی که شورش‌ها از آنجا سرچشمه می‌گرفتند - آسیب دیده‌اند. سیستم‌های آبیاری فرسوده بخشی از مجموعه‌ای از عوامل محیطی هستند که تا حدودی باعث رونق تولید تریاک در افغانستان از زمان حمله شوروی شده‌اند. کمبود آبیاری، همراه با تخریب باغ‌ها و زمین‌های کشاورزی توسط شوروی، وابستگی بیش از ۷۰ درصد از محصولات کشاورزی افغانستان به آبیاری به دلیل خشکی منطقه، و خشکسالی شدید و فزاینده، باعث از بین رفتن گندم، غلات و مراتع شده است. بدهی حاصل، همراه با تسلط کشاورزی در اقتصاد افغانستان و نابرابری و بی‌ثباتی اقتصادی ناشی از جنگ، کشاورزان را به تغییر از دامداری به کشت خشخاش ترغیب کرده است. | ## جمع‌بندی | خشخاش مقاوم‌تر است و تقریباً به ۸۰ درصد آب کمتر از محصولات قانونی نیاز دارد و ارزش تضمین‌شده‌ای در بازار جهانی دارد؛ بنابراین، کشاورزان کشت خشخاش را به دلیل توانایی‌اش در حفظ زمین‌های خود معتبر می‌دانند.