موضوع مقاله: کارخانه چینی سازی نیمفنبورگ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کارخانه چینی سازی نیمفنبورگ | مقدمه: پس از به قدرت رسیدن شاهزاده انتخابگر ماکسیمیلیان سوم جوزف در سال ۱۷۴۵، تأسیس کارخانه‌ها را برای بهبود امور مالی دولت ترویج کرد. | ## بخش 1: کارخانه چینی سازی نیمفنبورگ | از سال ۱۷۴۷، سال ازدواج او با ماریا آنا از ساکسونی، تلاش‌هایی برای تولید چینی انجام شد و در پایان سال، کاخ نودیک در منطقه آئو مونیخ در اختیار کارخانه قرار گرفت. با حمایت او، یوهان نیدرمایر، سفالگر مونیخی، سرانجام موفق به تولید یک مجسمه چینی شد. در ۳ نوامبر ۱۷۵۴، فرانتس آنتون بوستلی به عنوان سازنده مجسمه استخدام شد، تقریباً زمانی که تولید چینی سرانجام به نتیجه دلخواه رسید. تاریخچه کارخانه چینی‌سازی نیمفنبورگ در سال ۱۷۵۸ تحت نظر حقوقدان و کارآفرین، زیگموند گراف فون هایمهاوزن، به عنوان یک شرکت تجاری بازسازی شد و در سال ۱۷۶۱ به ساختمان‌هایی که توسط جوزف افنر در ضلع شمالی محوطه کاخ، روبروی کاخ نیمفنبورگ ساخته شده بودند، منتقل شد، جایی که کارخانه تا به امروز آنجا باقی مانده است. کانال نیمفنبورگ-بیدرشتاین که از میان محوطه کارخانه عبور می‌کند، از آن زمان تاکنون، تجهیزات مکانیکی ساختمان‌های پشتی را که بیشتر آنها مربوط به دوره‌های قبلی هستند، به کار گرفته است. پس از بوستلی، هنرمندان بزرگ چینی‌سازی دیگری مانند دومینیک اولیکزک پدر و یوهان پیتر ملکیور نیز به این کار پرداختند. سرویس‌های رومیزی با کپی‌هایی از نقاشی‌های معروف یا با مناظر باواریایی به سبک دوران باستان، به ویژه محبوب بودند. در سال ۱۸۱۰، آنتون آئور مأمور شد تا نقاشی‌هایی را از گالری سلطنتی به یک سرویس چینی نقاشی کند. در سال ۱۸۱۵، کریستین ماتیاس آدلر به عنوان نقاش ارشد جانشین او شد؛ پسر آئور، ماکسیمیلیان جوزف آئور، نیز به عنوان نقاش ظروف چینی کار می‌کرد. در ۲۲ فوریه ۱۸۶۲، پس از سال‌ها فعالیت با ضرر، کارخانه چینی نیمفنبورگ به فردیناند اسکاتزنیوفسکی(۱۸۳۷–۱۸۹۲) و کارل آرنتساجاره داده شد. با تأمین ظروف چینی مقاوم برای هتل‌ها یا صومعه‌ها، که در زمان لودویگ اول دوباره برقرار شده بودند، بازار جدیدی گشوده شد. بیمارستان‌ها، مسافرخانه‌ها، هتل‌ها و واحدهای نظامی نیز این کالاها را سفارش دادند. یکی از مدهای تقریباً فراموش‌شده، چسباندن مدال‌های چینی به سنگ قبرها در قرن نوزدهم بود. | ## بخش 2: کارخانه چینی سازی نیمفنبورگ | این کارخانه طیف گسترده‌ای از محصولات خود را به تمام دنیای آلمانی‌زبان عرضه می‌کرد. ترکیب صحیح یک ماده اولیه ظریف و بی‌عیب و نقص و همچنین یک پالت رنگی منحصر به فرد باید پیدا می‌شد. جستجو و خرید ظروف و مجسمه‌های چینی قدیمی ساخت کارخانه چینی نیمفنبورگ پیش‌نیاز بازسازی مدل‌های منحصر به فرد بود. برخی از پیکره‌ها تنها چند دهه بعد قابل دستیابی بودند: «چهار فصل» اثر دومینیک اولیتچک در سال ۱۹۰۹ و «خواب آشفته» اثر فرانتس آنتون بوستلی تنها در سال ۱۹۱۱. این از افتخارات آلبرت باومل است که سلیقه عمومی اواخر قرن نوزدهم را که به تجمل بیش از حد گرایش داشت، با ظرافت کم‌اهمیت قرن هجدهم مقایسه کرد. اشیاء هنری سبک یوگنداستیل برای جلوگیری از تکیه صرف بر طرح‌های تاریخی، هنرمندان برجسته معاصر استخدام شدند. در آغاز قرن بیستم، این هدف محقق شد و در کنار کپی‌های تاریخی، ظروف غذاخوری مجلل با طرحهای مدرن نیز در حال توسعه بودند. بیشتر آنها در جنگ جهانی دوم نابود شدند، اما نقش برجسته‌های رنگارنگ ماجولیکا بر اساس طرحی از یوزف واکرل از سال ۱۹۰۹ هنوز هم در کاخ آرکو-زینبرگ سابق در میدان ویتلزباخر یافت می‌شوند. محصولات ماجولیکا مقاوم در برابر سرما برای استفاده در فضای باز، مانند آنهایی که برای آلاچیق پارک نمایشگاه مونیخ، حیاط تزئینی باغ گیاه‌شناسی مونیخ و ورودی اصلی باغ وحش مونیخ استفاده می‌شوند، از مجسمه‌های باغ قرن هجدهم الهام گرفته و طیف محصولات را گسترش دادند. از سال ۱۹۳۲ به بعد، ولفگانگ فون ورسین الگوهای ظروف غذاخوری آدونیس، هلیوس و لوتوس را طراحی کرد. پس از مرگ آلبرت باومل در سال ۱۹۲۹، سه پسرش، فریتز باومل (۱۸۸۷–۱۹۶۹)، آلفرد باومل (۱۸۹۲–۱۹۷۱) و کورت باومل (۱۸۹۹–۱۹۷۹)، مدیریت کارخانه را به دست گرفتند. دوران نازی‌ها پاول لودویگ تروست تا زمان مرگش در سال ۱۹۳۴، معمار مورد علاقه آدولف هیتلر بود. به عنوان مثال، کابین‌های درجه یک کشتی‌های اقیانوس‌پیما آلمان شمالی لوید با چینی نیمفنبورگ مبله شده بودند. | ## بخش 3: کارخانه چینی سازی نیمفنبورگ | در سال ۱۹۲۹، تروست سالن‌های فروش کارخانه چینی نیمفنبورگ در مرکز شهر در اودئونزپلاتز را بازسازی کرد. از سال ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۷، او مجموعه‌های گسترده‌ای از ظروف غذاخوری را از این کارخانه برای اقامتگاه‌های مختلف هیتلر، از جمله برگهوف در اوبرسالزبرگ، سفارش داد. ظروف غذاخوری واگن غذاخوری قطار ویژه پیشوا، دفتر صدراعظم رایش جدید و ساختمان پیشوا در مونیخ نیز از نیمفنبورگ می‌آمد. دیگر نازی‌های عالی‌رتبه، مانند سازمان گاولایتر، آدولف واگنر، نیز از این کارخانه کالا خریداری می‌کردند و بدین ترتیب، این کارخانه به تأمین‌کنندهٔ نیازهای نخبگان سیاسی رایش سوم تبدیل شد. ویرانی‌های جنگ در جنگ جهانی دوم پس از شروع جنگ، این کارخانه اقلامی را برای صنعت لاستیک تولید می‌کرد، از جمله سرهای کلاه غواصی، قالب‌های دستی برای دستکش‌های لاستیکی، مدل‌هایی برای تولید کاندوم و موارد دیگر. تا پایان سال ۱۹۴۱، تقریباً ۸۰ درصد از تولید شامل این اقلام بود که به عنوان اقلام ضروری برای تلاش‌های جنگی طبقه‌بندی می‌شدند. تخریب اصلی در شب ۹ و ۱۰ مارس ۱۹۴۳ رخ داد و بمباران‌های بعدی در سال‌های بعد خسارات بیشتری به بار آورد. آغازهای جدید در سال ۱۹۴۵ باارزش‌ترین مدل‌ها، قالب‌ها و ظروف چینی عتیقه در انبار بادنبرگ در پارک کاخ نیمفنبورگ نگهداری می‌شدند. بخش‌های تراشکاری، نقاشی، پخت و طلاکاری عمدتاً توسط کارمندانی با آموزش هنری که سه سال آموزش داخلی را پشت سر گذاشته‌اند، اداره می‌شوند. این کارخانه تقریباً تمام الگوهای بایگانی تاریخی را در اختیار دارد و بر اساس این الگوها، مجموعه‌های کامل یا قطعات گمشده را به صورت سفارشی تولید می‌کند. علاوه بر این، ظروف غذاخوری و اشیاء تزئینی مدرن تا اشیا هنری با طرح‌هایی از طراحان و هنرمندان معاصر تولید می‌شوند. در قرن بیست و یکم، این افراد شامل کنستانتین گرچیچ، هلا جونگریوس، کیکی اسمیت، یوپ ون لیشوت، اولاف نیکولای و کارستن هولر بودند. مجسمه‌های کلاسیک کمدیا دلارته با لباس‌های باروک خود با همکاری طراحان مد مانند کریستین لاکروا و ویوین وست‌وود به سبک مد روز بازطراحی شدند. | ## جمع‌بندی | افراد مشهوری مانند کیت ماس و دیمین هرست نیز مجسمه‌هایی از خود یا آثار هنری خود را سفارش دادند.