aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: کاوا (شراب اسپانیایی) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کاوا (شراب اسپانیایی) | مقدمه: حدود ۹۵٪ از کل کاوا در منطقه پندس در کاتالونیا، اسپانیا تولید می‌شود و روستای سانت سادورنی د آنیا خانه بسیاری از بزرگ‌ترین خانه‌های تولید کاتالونیا است. | ## بخش 1: کاوا (شراب اسپانیایی) | کاوا همچنین در روستاهای دیگر در استان‌های استان خیرونا، استان ییدا، استان تاراگونا، و بارسلون در کاتالونیا، ساراگوزا در آراگون، استان باداخس در اکسترمادورا، لاریوخا (استان)، استان آلابا در کشور باسک، ناوارا و والنسیا در جامعه والنسیا تولید می‌شود. بازاریابی کاوا به عنوان «شامپاین اسپانیایی» دیگر تحت قوانین اتحادیه اروپا مجاز نیست، زیرا شامپاین دارای وضعیت جغرافیایی محافظت شده (PGS) است. این شراب‌های آشامپانادو معمولاً ارزان‌تر هستند، در بارها یا رستوران‌های متخصص در آن‌ها با بطری سرو می‌شوند و از این رو این موسسات به همین نام، یعنی achampañado نامیده می‌شوند. | ## بخش 2: کاوا (شراب اسپانیایی) | : cavas) به معنای " غار " یا " سرخاب " است، زیرا غارها در روزهای اولیه تولید کاوا برای حفظ یا پیری شراب مورد استفاده قرار می‌گرفتند. شراب سازان اسپانیایی این اصطلاح را در سال ۱۹۷۰ به‌طور رسمی پذیرفتند تا محصول خود را از شامپاین فرانسوی متمایز کنند. تاریخ شراب گازدار کاتالان برای اولین بار در سال ۸۱۵۱ ساخته شد، در حالی که ریشه‌های صنعت کاوا را می‌توان به سفرهای جوزپ راونتوس در اروپا در دهه ۱۸۶۰ جستجو کرد، جایی که او شراب‌های ساکن شراب سازی کودورنیو را تبلیغ می‌کرد. | ## بخش 3: کاوا (شراب اسپانیایی) | بازدیدهای او از منطقه شراب شامپاین باعث علاقه‌مندی به پتانسیل شراب اسپانیایی شد که با استفاده از همان روش سنتی تهیه می‌شود. او اولین بارقه خود را در سال ۱۸۷۲ ایجاد کرد، پس از اینکه تاکستان‌های پندس توسط طاعون فیلوکسرا ویران شدند و تاک‌های عمدتاً قرمز با تعداد زیادی انگور که انگور سفید تولید می‌کردند جایگزین شدند. | ## جمع‌بندی | تولیدکنندگان کاوای کاتالونیایی با اختراع ژیروپالت، یک وسیله مکانیزه بزرگ که جایگزین حلزون دستی شد، پیشگام توسعه فن آوری قابل توجهی در تولید شراب گازدار شدند، که در آن خرچنگ‌ها در گردن بطری قبل از ریزش و چوب پنبه شدن جمع می‌شوند.
موضوع مقاله: ماری بووین | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ماری بووین | مقدمه: ماری-آن ویکتوار ژیلن بووین (; – ) مامای فرانسوی، مخترع و نویسنده در حوزه مامایی بود. | ## بخش 1: ماری بووین | بووین یک لگن‌سنج (پلویمتر) جدید و یک اسپکولوم واژینال اختراع کرد، و کتاب‌های درسی پزشکی‌ای که او نوشت به زبان‌های مختلف ترجمه شدند و تأثیر بسیار زیادی داشتند. او توسط راهبه‌های پرستار در صومعه‌ای در اتامپ تحصیل کرد، جایی که استعدادهای او توجه مادام الیزابت، خواهر لویی شانزدهم پادشاه فرانسه را به خود جلب کرد. زمانی که صومعه در جریان انقلاب فرانسه ویران شد، او سه سال به تحصیل در رشته آناتومی و مامایی پرداخت. تحصیلات پزشکی او زمانی قطع شد که در سال ۱۷۹۷ با لوئی بووین، یک کارمند دولت، ازدواج کرد. در این نقش، او ژان-آنتوان شاپتال را متقاعد کرد که مدرسه‌ای ویژه برای آموزش مامایی تأسیس کند. | ## بخش 2: ماری بووین | به دلیل حسادت حرفه‌ای از سوی همکار و دوستش لاشاپل، بووین در سال ۱۸۱۱ از سمت خود استعفا داد و پس از مرگ لاشاپل در سال ۱۸۲۲، پیشنهاد جانشینی او را رد کرد. در سال‌های بعد، او به عنوان مدیر مشترک یا مدیر در چندین بیمارستان خدمت کرد، از جمله بیمارستان عمومی سن-ا-اواز (۱۸۱۴)، یک بیمارستان نظامی موقت (۱۸۱۵)، بیمارستان زایشگاه، و خانه سلطنتی سلامت. کتاب او با عنوان «یادبود هنر زایمان» در سال ۱۸۱۷ منتشر شد، چندین بار تجدید چاپ شد و به کتاب درسی استانداردی بدل گشت. سهم علمی بووین یک لگن‌سنج جدید و یک اسپکولوم واژینال اختراع کرد که برای گشاد کردن واژن و معاینه دهانه رحم استفاده می‌شد. او یکی از نخستین افرادی بود که از گوشی پزشکی برای شنیدن صدای قلب جنین استفاده کرد. | ## بخش 3: ماری بووین | او برای کشف علت برخی از انواع خونریزی، سقط جنین و بیماری‌های جفت و رحم مورد تقدیر قرار گرفت. رادکلیف بیان کرد که او «در حال انجام درمان‌های جراحی‌ای بود که در کشورهای دیگر مختص مردان بودند.» بووین همچنین یکی از نخستین جراحانی بود که دهانه رحم را به علت توده سرطانی قطع کرد. چون بووین جراحی نوآور و ماهر در حوزه زنان بود، دانشگاه‌های آلمان نسبت به پذیرش ایده مهارت زنان در جراحی زنان و زایمان گشاده‌روتر شدند. | ## جمع‌بندی | بین سال‌های ۱۸۱۲ تا ۱۸۲۳، بووین آثار زیادی از جمله آثار اصلی و ترجمه‌ای منتشر کرده است.
موضوع مقاله: ساندرا رولفس | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ساندرا رولفس | مقدمه: ساندرا الیزابت روئلوفس-ساکاشویلی (همچنین به شکل ساکاشویلی نوشته می‌شود؛ ؛ زادهٔ ۲۳ دسامبر ۱۹۶۸) یک فعال و دیپلمات مردم هلندی-گرجستان است که از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۱۳، زمانی که همسرش میخیل ساکاشویلی رئیس‌جمهور گرجستان بود، بانوی اول گرجستان بود. | ## بخش 1: ساندرا رولفس | در سال ۱۹۹۱، او مدرک خود را در رشته زبان‌های فرانسوی و آلمانی از اراسموس هاگسکول در بروکسل گرفت و در سال ۱۹۹۳ در دوره‌های مؤسسه بین‌المللی حقوق بشر در استراسبورگ شرکت کرد. او در سال ۱۹۹۳ با میخیل ساکاشویلی در استراسبورگ آشنا شد و در همان سال به نیویورک رفت و در آنجا در دانشگاه کلمبیا و یک شرکت حقوقی هلندی مشغول به کار شد. | ## بخش 2: ساندرا رولفس | در سال ۱۹۹۶، این زوج به گرجستان رفتند، جایی که روئلوفس برای کمیته بین‌المللی صلیب سرخ و کنسولگری پادشاهی هلند در تفلیس کار کرد. از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۳، روئلوفس به عنوان مدرس زبان فرانسوی در دانشگاه دولتی تفلیس فعالیت کرد و همچنین به عنوان خبرنگار رادیویی برای رادیو هلند کار می‌کرد. | ## بخش 3: ساندرا رولفس | روئلوفس به جز زبان مادری‌اش زبان هلندی، به زبان‌های فرانسوی، انگلیسی، آلمانی، روسی و زبان گرجی تسلط دارد. | ## جمع‌بندی | روئلوفس در ژانویه ۲۰۰۸ تابعیت گرجی را به دست آورد و هم‌اکنون شهروند دوگانه هلندی-گرجستانی است.رِسِنزیا بر روی کتاب ساندرا روئلوفس "بانوی اول گرجستان.
موضوع مقاله: فرانچسکا دونر | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فرانچسکا دونر | مقدمه: او به عنوان همسر دوم لی سینگمن (رئیس‌جمهور اول کره جنوبی) این سمت را بر عهده داشت. | ## بخش 1: فرانچسکا دونر | دوران اولیه زندگی و تحصیل بر اساس اسناد رسمی تولد، نام اصلی وی فرانزیسکا دونر ثبت شده است. وی در دوره‌های بعدی از املاهای متفاوتی برای نام خود استفاده می‌کرد که شامل فرانزیسکا دونر (حتی در اسناد رسمی) می‌شد. با این حال، رایج‌ترین شکل نوشتاری نام او، به صورت ایتالیایی آن، یعنی فرانچسکا بود. (.) فرانچسکا دونر در منطقه اینزردورف - که اکنون بخشی از شهر وین محسوب می‌شود - در خانواده‌ای از صاحبان صنعت آب گازدار متولد شد. وی پس از اخذ مدرک دکترا از دانشگاه وین و تسلط به چندین زبان، در مقام مترجم و دیپلمات مقدماتی در جامعه ملل ژنو مشغول به کار شد. آشنایی او با لی سینگمن، سیاستمدار کره‌ای، در سال ۱۹۳۳ و در هتلی در ژنو اتفاق افتاد. در آن زمان لی مقیم ایالات متحده بود و به منظور شرکت در جلساتی به ژنو سفر کرده بود. | ## بخش 2: فرانچسکا دونر | فرانچسکا دونر و لی سینگمن ابتدا در نیویورک و واشینگتن دی‌سی سکونت گزیدند و سپس به هاوایی نقل مکان کردند - منطقه‌ای که میزبان جامعه بزرگ و فعال تبعیدیان کرهای بود. [۱] در طول اقامت در ایالات متحده، دونر به عنوان منشی شخصی لی فعالیت می‌کرد و به ویژه در تهیه و تدوین کتاب تأثیرگذار «ژاپن از درون بیرون» (منتشرشده در ۱۹۴۰) نقش کلیدی ایفا نمود. پس از سقوط ژاپن در جنگ جهانی دوم، لی سینگمن در اکتبر ۱۹۴۵ با پشتیبانی دولت آمریکا به کره بازگشت. فرانچسکا دونر چند ماه پس از او، در سال ۱۹۴۶، به کره جنوبی عزیمت کرد تا به همسرش بپیوندد. در مارس ۱۹۴۸، لی سینگمن به عنوان نخستین رئیس‌جمهور کره جنوبی انتخاب شد و این مقام را تا سال ۱۹۶۰ حفظ کرد. فرانچسکا ری در این دوره دوازده ساله (۱۹۴۸–۱۹۶۰) به عنوان اولین بانوی اول کره جنوبی فعالیت می‌کرد. [۱] وی به عنوان همراهی وفادار، در اکثر رویدادهای رسمی و عمومی در کنار همسرش حضور فعال داشت. | ## بخش 3: فرانچسکا دونر | این همراهی مستمر نقش مهمی در شکل‌دهی به تصویر عمومی دولت جدید کره جنوبی ایفا می‌کرد. دونر در این دوران نقش پرستاری دلسوزانه را ایفا کرد و تا لحظه مرگ همسرش در ۱۹ ژوئیه ۱۹۶۵، از او که دچار سکته مغزی شده بود، مراقبت نمود. [۱] پس از درگذشت همسر، دونر به زادگاهش اتریش بازگشت و بقیه عمر خود را در آنجا سپری کرد. بعدها زندگی و مرگ فرانچسکا دونر پس از سه دهه دوری از اتریش و پنج سال اقامت مجدد در این کشور، در سال ۱۹۷۰ به کره جنوبی بازگشت. او از این تاریخ تا زمان درگذشتش در سال ۱۹۹۲ در سئول زندگی کرد، که بیشتر این دوره را در ایهواجانگ - اقامتگاه سابق ری سینگمن - به سر برد. در این سال‌ها، دونر به همراه پسرخوانده‌اش ری این-سو [کو] و خانواده او در این مکان زندگی مشترک داشتند. | ## جمع‌بندی | این دوره ۲۲ ساله آخر عمرش، پیوند دوباره‌ای با کشوری بود که زمانی بانوی اول آن بود.
موضوع مقاله: ماری کولینت | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ماری کولینت | مقدمه: ماری کولینت (زادنام فابری؛ ; ۱۵۶۰–۱۶۴۰) مامای جراح بود که استفاده از گرما برای اتساع و تحریک رحم در هنگام زایمان را معرفی کرد. | ## بخش 1: ماری کولینت | علاوه بر این، او سزارین را با موفقیت انجام داد و همچنین نخستین فردی بود که از آهن‌ربا برای بیرون آوردن یک قطعه فلزی از چشم بیمار استفاده کرد. در ۲۵ ژوئیه ۱۵۸۷، در کلیسای سن ژروه در ژنو، با جراحی به نام ویلهلم فابری (که با نام‌های ویلیام فابری، گیوللموس فابریکیوس هیلدانوس، یا فابریکیوس فون هیلدن نیز شناخته می‌شود، زاده ۲۵ ژوئن ۱۵۶۰، درگذشته ۱۵ فوریه ۱۶۳۴، که اغلب «پدر جراحی آلمان» خوانده می‌شود) ازدواج کرد. ویلهلم فابری به برجسته‌ترین جراح آلمان در قرن هفدهم تبدیل شد و آثار پزشکی متعددی نوشت. از سال ۱۶۰۲ تا ۱۶۱۰، خانواده فابری در پایرن، کانتون وو، ساکن بودند و پس از آن در سوئیس، هلند و منطقه راین سفر کردند و سرانجام در سال ۱۶۱۵ در برن مستقر شدند، جایی که هر دو با دریافت شهروندی مورد شناسایی قرار گرفتند. او مادر هشت فرزند بود که تنها یکی از آن‌ها، یوهانس (که بعدها خود جراح شد)، از او بیشتر زیست. | ## بخش 2: ماری کولینت | حرفه کولینت ماما و جراحی ماهر بود که بسیاری از بیماران را در سراسر آلمان درمان کرد. کولینت به عنوان «مشهورترین مامای سوئیس» شناخته می‌شد و نخستین سزارین موفق را در سال ۱۶۰۳ انجام داد. بر پایه آموزش‌هایش، کولینت مامای-جراحی بود که تکنیک‌های زایمان به روش سزارین را در آلمان بهبود داد. همچنین به شوهرش در کار جراحی یاری می‌رساند و در غیاب او، از بیمارانش مراقبت می‌کرد. نقطه اوج حرفه‌ای او زمانی رقم خورد که با بیماری مواجه شد که بینایی‌اش در خطر بود، به دلیل وجود قطعه‌ای فلزی در چشم. | ## بخش 3: ماری کولینت | سهم علمی در سال ۱۶۲۴، پس از آن‌که شوهرش در بیرون آوردن قطعه فلزی از چشم بیماری ناموفق بود، کولینت ایده استفاده از آهن‌ربا را مطرح کرد—روشی که در آن زمان مؤثر بود و امروزه نیز همچنان کاربرد دارد. اگرچه شوهرش به‌طور کامل این نوآوری را به او نسبت داد، اما اغلب خود او برای این تکنیک مورد ستایش قرار می‌گیرد. کولینت از گرما برای گشاد کردن و تحریک رحم در زمان زایمان استفاده می‌کرد، سزارین انجام می‌داد و با موفقیت قطعات فلزی را از چشم خارج می‌کرد. در یک مورد به‌ویژه دشوار از بیماری با دو دنده شکسته، او مجبور شد قفسه سینه بیمار را باز کرده و قطعات استخوان را با سیم به هم متصل کند. پس از بستن مجدد زخم، روی آن ترکیبی از روغن گل سرخ و ضمادی از آرد جو، گل‌های کوبیده‌شده رز و گل‌های انار وحشی، آمیخته با مغز سرو و تخم‌مرغ خام قرار داد. | ## جمع‌بندی | شوهرش در کتاب «قرن» خود، شرح دقیقی از این روش نوشت که در آن مهارت همسرش در جا انداختن استخوان و تهیه پانسمان مؤثر با روغن را ستود.
موضوع مقاله: ماری جی. مرگلر | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ماری جی. مرگلر | مقدمه: مرگلر (؛ ۱۸۱۸ مه ۱۸۵۱ – ۱۸ مه ۱۹۰۱ (۵۰ سالگی) پزشک، جراح و نویسنده پزشکی آلمانی-آمریکایی در قرن نوزدهم بود. | ## بخش 1: ماری جی. مرگلر | او در سال ۱۸۸۱ یک مطب عمومی در شیکاگو افتتاح کرد، و سپس در رشته‌های جراحی زنان و زایمان تخصص یافت. مرگلر به جراح زبردست زنان تبدیل شد و در این زمینه در میان برجسته‌ترین افراد حرفه‌اش در آنچه که آن زمان «شمال‌غربی ایالات متحده» خوانده می‌شد، قرار گرفت. مرگلر از زمان فارغ‌التحصیلی‌اش با کالج پزشکی زنان شیکاگو همکاری داشت و برای سال‌ها به‌عنوان یکی از مدیران اجرایی این مؤسسه خدمت کرد، جایی که کرسی زنان‌پزشکی بالینی و عملی را نیز بر عهده داشت. در نوامبر ۱۸۹۵، او به‌عنوان پزشک و جراح ارشد در بیمارستان ماری تامپسون برای زنان و کودکان انتخاب شد، اما دو سال بعد از این سمت استعفا داد. او برای سال‌ها جراح حاضر در بیمارستان زنان شیکاگو بود، و همچنین در کادر درمانی مدرسه فوق‌لیسانس پزشکی قرار داشت، جایی که یک کلینیک در زمینه جراحی زنان اداره می‌کرد. بزرگ‌ترین دستاورد او در کمک به زنان برای دستیابی به بهترین فرصت‌های ممکن جهت دریافت آموزش پزشکی کامل در کالج پزشکی زنان شیکاگو بود. | ## بخش 2: ماری جی. مرگلر | اوایل زندگی و تحصیلات ماری ژوزفا مرگلر در ۱۸ مه ۱۸۵۱ در ماین‌اشتاکهایم، بایرن، متولد شد. زمانی که تقریباً یک ساله بود، والدینش به ایالات متحده مهاجرت کردند و در ویلینگ، ایلی‌نوی، ساکن شدند، جایی که پدرش حرفه پزشکی خود را ادامه داد. مدتی بعد، آن‌ها به پالَتین، ایلی‌نوی، نقل مکان کردند، جایی که او تا زمان مرگش به طبابت پرداخت. به‌دلیل محدود بودن امکانات مدرسه ناحیه‌ای، فرانسیس مرگلر شخصاً آموزش ابتدایی فرزندانش را بر عهده گرفت، و زمانی که به‌خاطر مسئولیت‌های شغلی دیگر قادر به ادامه این کار نبود، معلمین خصوصی جایگزین شدند. در سن هفده سالگی، مرگلر از مدرسه نرمال کوک کانتی (که اکنون دانشگاه ایالتی شیکاگو است) فارغ‌التحصیل شد و یک سال بعد وارد مدرسه نرمال ایالتی اوزویگو در نیویورک (اکنون دانشگاه ایالتی نیویورک در اوزویگو) شد، جایی که در سال ۱۸۷۱ از رشته کلاسیک فارغ‌التحصیل شد. سپس مرگلر به‌عنوان معاون دبیرستان انگلوود منصوب شد، سمتی که برای چهار سال در اختیار داشت. | ## بخش 3: ماری جی. مرگلر | با این حال، با توجه به اینکه حرفه تدریس برایش محدود بود، تصمیم گرفت حرفه پزشکی را دنبال کند؛ چرا که به این موضوع علاقه‌مند شده بود و گه‌گاه به پدرش در طبابت کمک می‌کرد. مرگلر بلافاصله به‌عنوان مدرس داروشناسی منصوب شد، اما برای یک سال به او مرخصی مطالعاتی داده شد. او نخستین زن فارغ‌التحصیل بود که توانست با فارغ‌التحصیلان دیگر کالج‌های پزشکی شیکاگو برای پذیرش به‌عنوان کارورز در بیمارستان شهرستان کوک در دانینگ رقابت کند، و در آزمون رقابتی، رتبه دوم را کسب کرد. مرگلر سپس به سوئیس سفر کرد، جایی که برای یک سال در دانشگاه زوریخ، به تحصیل آسیب‌شناسی و پزشکی بالینی پرداخت. | ## جمع‌بندی | در کالج پزشکی زنان، او سمت‌های مختلفی را عهده‌دار شد، از جمله مدرس داروشناسی، مدرس بافت‌شناسی، مدرس داروشناسی و درمان‌شناسی، مربی بالینی در زنان‌پزشکی، و استاد یار زنان‌پزشکی.
موضوع مقاله: حمله به اتوبوس فجه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # حمله به اتوبوس فجه | مقدمه: در ۳۰ نوامبر ۱۹۴۷، یک اتوبوس اسرائیلی ایگد که از نتانیا به سمت اورشلیم در حرکت بود، مورد حمله شبه‌نظامیان عرب قرار گرفت و به دنبال آن به اتوبوس دیگری حمله شد که به کشته شدن هفت یهودی انجامید. | ## بخش 1: حمله به اتوبوس فجه | این اولین حمله پس از تصویب طرح تقسیم سازمان ملل برای فلسطین توسط سازمان ملل بود که یک روز قبل انجام شده بود. رویدادها اولین اتوبوس، اتوبوس ایگد شماره ۲۰۹۴ به اورشلیم بود که حدود ساعت ۷:۳۰ صبح با ۲۱ مسافر از نتانیا خارج شده بود. اتوبوس در حال عبور از روستای خالی از سکنه فجه بود که توسط سه عرب که راننده اتوبوس تصور می‌کرد هیچ‌هایکر هستند، با دست تکان دادن آن را متوقف کردند. هنگامی که او سرعت خودرو را کاهش داد، با شلیک گلوله مواجه و اتوبوس از جاده خارج شد. | ## بخش 2: حمله به اتوبوس فجه | مردخای اولمرت، پدر نخست‌وزیر آینده ایهود اولمرت یکی از افرادی بود که از حمله دوم جان سالم به در برد. پیامدها و زمینه تاریخی این حمله یک روز پس از رای سازمان ملل به ایجاد طرح تقسیم فلسطین رخ داد که شامل تقسیم منطقه تحت مدیریت بریتانیا به دو کشور بود: یک کشور عربی و یک کشور یهودی یک اعتصاب عمومی عربی آغاز شد و به بحران دامن زد. آژانس خبری تلگراف یهودی این حملات را در بحبوحه خشونت اعراب علیه یهودیان در ۳۰ نوامبر، مانند قتل موشه گلدمن در تظاهرات ضد تقسیم در حیفا، تحت عنوان «کشته شدن شش یهودی در واکنش اعراب به تقسیم؛ کمیته عالی فراخوان اعتصاب عمومی داد» گزارش کرد. با این حال، بنی موریس، مورخ نوین، این روایت را به چالش کشید و استدلال کرد که دلایل آن نامشخص است و این نظریه را به‌طور بالقوه انتقامی برای ترور خانواده شوبکی، کشتن پنج عرب فلسطینی توسط لیحی در نزدیکی هرزلیا، ده روز قبل از حادثه (که به نوبه خود انتقام می‌گرفتند، به خاطر اینکه یکی از اعضای خانواده انگلیسی‌ها را در جریان فعالیت‌های لیحی قرار داده بود) بود. | ## بخش 3: حمله به اتوبوس فجه | به گفته موریس، نظر اکثریت سرویس اطلاعاتی هاگانا این بود که انگیزه اصلی مهاجمان، انتقام از قتل شوباکی بوده است. به گفته صالح عبدالجواد مورخ فلسطینی، مورخان جنگ ۱۹۴۸ از جمله بسیاری از مورخان عرب قبول دارند که جنگ در ۳۰ نوامبر آغاز شد. با این حال، او همچنین بیان می‌کند که گویاست که اسرائیلی‌ها و شبکه همدستان عرب آنها اطلاعاتی در مورد هویت یا انگیزه باند فلسطینی که ظاهراً مسئول این حمله هستند ارائه نمی‌دهند. | ## جمع‌بندی | به گفته رونن برگمان، روزنامه‌نگار تحقیقی اسرائیلی، این حمله توسط نیروهای وفادار به شورشیان فلسطینی حسن سلامه انجام شد.
موضوع مقاله: مری هریس تامپسون | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مری هریس تامپسون | مقدمه: مری هریس تامپسون (; – ) بنیان‌گذار، پزشک ارشد و جراح بیمارستان زنان و کودکان شیکاگو بود که پس از مرگ او در سال ۱۸۹۵ به نام بیمارستان مری هریس تامپسون تغییر نام داد. | ## بخش 1: مری هریس تامپسون | او یکی از نخستین زنانی بود که در شیکاگو به طبابت پرداخت و در ارتقای سلامت خانواده‌های کهنه‌سربازان جنگ داخلی نقش داشت. در طول زندگی خود، او مشارکت‌های بی‌شماری در زمینه علم و آموزش انجام داد که اثراتی ماندگار برجای گذاشت. اوایل زندگی و تحصیلات تامپسون در ۱۵ آوریل ۱۸۲۹ در فورت آن، شهرستان واشینگتن، نیویورک به دنیا آمد. تحصیلات ابتدایی خود را در مدرسه‌ای محلی آغاز کرد و سپس به مؤسسه فورت ادوارد در نیویورک منتقل شد که کلاس‌های آمادگی دانشگاهی و سایر دوره‌ها را ارائه می‌داد. 20 در این زمان، او یک سال کارآموزی در درمانگاه نیویورک برای زنان و کودکان گذراند؛ این درمانگاه توسط پزشکان امیلی و الیزابت بلک‌ول تأسیس شده بود. | ## بخش 2: مری هریس تامپسون | الیزابت بلک‌ول افتخار داشت که نخستین زنی باشد که در آمریکا وارد مدرسه پزشکی شد و راه را برای نسل‌های بعدی زنان در پزشکی، از جمله تامپسون، هموار کرد. تامپسون در سال ۱۸۶۳ از اولین مدرسه پزشکی مختص زنان، مدرک پزشکی خود را دریافت کرد. او در ابتدا در شعبه شیکاگو کمیسیون بهداشتی شمال‌غرب (یکی از شاخه‌های کمیسیون بهداشتی ایالات متحده) برای ویلیام جی. دیاس و میراندا دیاس کار می‌کرد و به خانواده‌های کهنه‌سربازان جنگ داخلی در شیکاگو خدمات درمانی ارائه می‌داد. در این مرحله از حرفه‌اش، تامپسون در توانایی مراقبت از بیماران با محدودیت مواجه بود؛ زنان هنوز اجازه عضویت در کادر درمانی بیمارستان‌های شیکاگو را نداشتند و دست‌کم یک بیمارستان منطقه‌ای حتی از پذیرش بیماران زن نیز امتناع می‌کرد. | ## بخش 3: مری هریس تامپسون | در ماه مه ۱۸۶۵، بیمارستان زنان و کودکان شیکاگو افتتاح شد و تامپسون به‌عنوان جراح ارشد، پزشک و رئیس کادر درمانی منصوب شد – سمَت‌هایی که تا پایان عمر در اختیار داشت. در کنار جراح و پزشک بودن، تامپسون در عرصه پزشکی مشارکت‌های دیگری نیز داشت؛ از جمله اختراع ابزارهای جراحی مانند سوزن شکمی، که مورد استفاده بسیاری از متخصصان پزشکی دیگر قرار گرفت. او به‌سرعت یکی از نه عضو اولیه هیئت علمی این کالج شد و تا سال ۱۸۷۹، زمانی که کالج از بیمارستان جدا شد، در این نقش خدمت کرد. | ## جمع‌بندی | در سال ۱۸۷۴، او هدایت یک مدرسه پرستاری در داخل بیمارستان را آغاز کرد و در سال ۱۸۹۲، به‌عنوان استاد بالینی زنان‌پزشکی به هیئت علمی مدرسه پزشکی زنان دانشگاه نورث‌وسترن پیوست.
موضوع مقاله: مری پونن لوکوز | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مری پونن لوکوز | مقدمه: مری پونن لوکوز (; – ) یک متخصص زنان و زایمان هندی و نخستین زن «جراح کل» در هند بود. | ## بخش 1: مری پونن لوکوز | او بنیان‌گذار آسایشگاه سل در ناگارکویل و مؤسسه اشعه ایکس و رادیوم در تریواندروم بود، ریاست اداره بهداشت در ایالت شاهزاده‌نشین تراوانکور را بر عهده داشت و نخستین زن قانون‌گذار در این ایالت به‌شمار می‌رفت. دولت هند در سال ۱۹۷۵، چهارمین نشان عالی غیرنظامی کشور، پادما شری، را به او اعطا کرد. اوایل زندگی و تحصیلات مری پونن در ۲ اوت ۱۸۸۶ در خانواده‌ای ثروتمند و مسیحی سریانی انگلیکانی به دنیا آمد. او تنها فرزند خانواده بود و در آیمنام – دهکده‌ای کوچک که بعدها به دلیل قرار گرفتن در مرکز داستان رمان «خدای چیزهای کوچک» شهرت یافت – در ایالت شاهزاده‌نشین تراوانکور (واقع در کرالای امروزی در هند تحت استعمار بریتانیا) زاده شد. پونن، پزشک بود؛ نخستین فارغ‌التحصیل پزشکی در تراوانکور و پزشک سلطنتی در این ایالت. مادرش به دلیل مشکلات جسمی قادر به نگهداری از مری نبود و به همین دلیل او توسط پرستاران انگلیسی بزرگ شد. | ## بخش 2: مری پونن لوکوز | مری تحصیلات ابتدایی خود را در دبیرستان صومعه فرشتگان مقدس در تیرووانانتاپورام به پایان رساند و در آزمون پایان‌دبیرستان رتبه نخست را کسب کرد. با این حال، از پذیرش او در رشته‌های علوم در کالج مهاراجه (اکنون دانشگاه تیرووانانتاپورام) به‌دلیل زن بودن جلوگیری شد و ناچار به تحصیل در رشته تاریخ پرداخت و در سال ۱۹۰۹ مدرک کارشناسی (BA) دریافت کرد. از آنجا که دانشگاه‌های هندی در آن زمان پذیرش زنان در رشته پزشکی را نمی‌پذیرفتند، او به لندن رفت و مدرک خود را از دانشگاه لندن اخذ کرد. او در بریتانیا ماند و موفق به دریافت مدرک (در زمینه زنان و زایمان) از بیمارستان روتوندا در دوبلین شد و دوره‌های پیشرفته‌ای در رشته کودکان را در بیمارستان گریت اورمند استریت گذراند. او سپس در بیمارستان‌های مختلف بریتانیا کار کرد و به‌طور هم‌زمان مطالعات موسیقی خود را دنبال کرد تا در آزمون موسیقی لندن نیز پذیرفته شود. او در بیمارستان زنان و کودکان در تایکاود در تریواندروم به‌عنوان متخصص زنان و زایمان مشغول به کار شد و همچنین جانشین یک پزشک غربی (که پس از ازدواج به کشور خود بازگشته بود) به‌عنوان سرپرست بیمارستان گردید. | ## بخش 3: مری پونن لوکوز | انتصاب اولیه پونن به‌دلیل آنکه این موقعیت سنتاً در اختیار کارکنان اروپایی بود، با مخالفت روبه‌رو شد، اما این مانع برطرف شد و او با همان حقوقی که برای کارکنان اروپایی در نظر گرفته می‌شد، مشغول به کار گردید. در دوران خدمتش در بیمارستان تایکاود، او یک برنامه آموزشی مامایی برای فرزندان قابله‌های محلی راه‌اندازی کرد تا حمایت آن‌ها را جلب کند و فرزند نخست خود، گریس، را در همین بیمارستان در سال ۱۹۱۸ به دنیا آورد. او پیش از سال ۱۹۲۰ نخستین عمل سزارین در تراوانکور را انجام داد و اغلب تحت نور چراغ‌های نفتی جراحی می‌کرد. در سال ۱۹۲۲، او به مجلس قانون‌گذاری ایالت تراوانکور (شورای ایالتی سری چیترا) منصوب شد و نخستین زن قانون‌گذار این ایالت گردید. دو سال بعد، او به‌عنوان جراح کل موقت ایالت تراوانکور ارتقاء یافت و بدین ترتیب نخستین زنی شد که در هند به این سمت منصوب شد. او تا سال ۱۹۳۸ در بیمارستان باقی ماند و در تمام این مدت، تا سال ۱۹۳۷، به‌طور پیوسته به مجلس ایالتی منصوب می‌شد. | ## جمع‌بندی | در سال ۱۹۳۸، او به‌عنوان جراح کل منصوب شد و مسئولیت ۳۲ بیمارستان دولتی، ۴۰ درمانگاه دولتی و ۲۰ مؤسسه خصوصی را بر عهده گرفت.
موضوع مقاله: میلدرد فی جفرسون | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # میلدرد فی جفرسون | مقدمه: جفرسون به‌خاطر مخالفتش با قانونی‌سازی سقط جنین و فعالیت‌هایش به‌عنوان رئیس «کمیته ملی حق زندگی» شناخته می‌شود. | ## بخش 1: میلدرد فی جفرسون | او تنها فرزند میلارد و گاتری جفرسون بود؛ پدرش کشیش متدیست و مادرش معلم مدرسه بود. والدین او پیش از سال ۱۹۷۶ از یکدیگر جدا شدند و پس از طلاق، در روکسبری زندگی می‌کردند. از سنین پایین، «میلی» به دنبال پزشک شهر می‌رفت که با درشکه اسبی به خانه‌ها سر می‌زد؛ همین تجربه، الهام‌بخش او برای تبدیل‌شدن به پزشک شد. جفرسون در سال ۱۹۶۳ با شین کانینگهام، که در یک سفر اسکی با او آشنا شده بود، ازدواج کرد. سپس با درجه عالی و در مدت سه سال، مدرک کارشناسی خود را از کالج تگزاس دریافت کرد. | ## بخش 2: میلدرد فی جفرسون | از آنجا که او برای ورود به دانشکده پزشکی بسیار جوان تلقی می‌شد، به دانشگاه تافتس رفت و مدرک کارشناسی ارشد زیست‌شناسی دریافت کرد. سپس به دانشکده پزشکی هاروارد راه یافت و در سال ۱۹۵۱ فارغ‌التحصیل شد و بدین ترتیب نخستین زن سیاه‌پوستی شد که از این دانشگاه فارغ‌التحصیل می‌شود. دانشکده پزشکی هاروارد میلدرد فی جفرسون نخستین زن آفریقایی‌تبار بود که در سال ۱۹۵۱ از دانشکده پزشکی هاروارد فارغ‌التحصیل شد. علایق او بر حوزه‌هایی همچون حقوق پزشکی، اخلاق پزشکی و به‌ویژه تأثیرات اجتماعی و سیاست‌گذاری‌های عمومی در هم‌پیوندی حقوق و پزشکی متمرکز بود. او در سال‌های ابتدایی تحصیل در هاروارد، به جراحی روی آورد و مطالعات بالینی را آغاز کرد و تکنیک‌های عملی و جراحی را آموخت. | ## بخش 3: میلدرد فی جفرسون | دو تن از استادان راهنمای او – کارل والتر (رئیس بخش جراحی) و دیوید هیوم (یکی از استادان و رئیس رزیدنتی وقت) – فرصت‌هایی برای یادگیری بیشتر در اختیار او گذاشتند. جفرسون، که سخت‌کوشی را سرلوحه خود قرار داده بود، از این زمان‌های اضافه برای پیشرفت مهارت‌های خود بهره برد و هنگام ورود به دوره کارآموزی، کاملاً آماده بود. پس از فارغ‌التحصیلی از دانشکده پزشکی، دوره کارآموزی جراحی را در بیمارستان شهر بوستون گذراند و نخستین زنی شد که چنین دوره‌ای را در آن مرکز می‌گذراند. تا سال ۱۹۸۴، جفرسون جراح عمومی در آن مرکز و استاد جراحی در دانشکده پزشکی دانشگاه بوستون بود. به گفته جفرسون، یکی از ریشه‌های مخالفتش با سقط جنین، تعهد او به سوگندنامه بقراط بود که از نظر اخلاقی او را به حفظ جان انسان‌ها موظف می‌کرد. | ## جمع‌بندی | علاقه‌مندی او به موضوع سقط جنین زمانی آغاز شد که از او خواسته شد طوماری را امضا کند که با طرح پیشنهادی انجمن پزشکی آمریکا مبنی بر تسهیل قوانین مربوط به سقط مخالفت می‌کرد.