موضوع مقاله: ماتئو اول ویسکونتی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ماتئو اول ویسکونتی | مقدمه: ماتئو اول ویسکونتی (; ۱۲۵۰ – ) دومین نفر از خانواده ویسکونتی میلان بود که بر میلان حکومت می‌کرد. | ## بخش 1: ماتئو اول ویسکونتی | در سال ۱۲۸۷، عموی ماتئو، اوتون ویسکونتی، اسقف اعظم و اولین لرد میلان، او را به عنوان کاپیتان مردمی میلان معرفی کرد. ماتئو بارها به عنوان جانشین امپراتوری بر کل لومباردی منصوب شد، در حالی که با کمک پسرانش، حوزه نفوذ خود را به پیمونت، امیلیا، بولونیا و جنوا گسترش داد. ماتئو که بین مبارزه قدرت پاپ و امپراتوری بر سر شمال ایتالیا گرفتار شده بود، عنوان امپراتوری خود را به عنوان «لرد عمومی مردم میلان» کنار گذاشت. ماتئو که به اتهام جادوگری مجرم شناخته شد، تکفیر شد و با یک جنگ صلیبی روبرو شد، از سمت خود استعفا داد و ماه‌ها بعد درگذشت. زندگی ماتئو پسر تئوبالدو ویسکونتی و برادرزاده بزرگ اولین ارباب (یعنی فرماندار) میلان، اوتونه ویسکونتی بود. عموی بزرگش اوتونه پس از پیروزی در نبرد دسیو، او را به عنوان کاپیتان مردم میلان منصوب کرد. در سال‌های ۱۲۸۹ و ۱۲۹۴، شهروندان میلان او را دوباره به عنوان کاپیتان مردم انتخاب کردند. سال‌های اولیه ماتئو پسر تئوبالدو (یا تیبالدو) ویسکونتی بود که در سال ۱۲۷۶ در گالاراته گردن زده شد. او نیز به نوبه خود پسر برادر اوتونه ویسکونتی، اوبیزو، لرد ماسینو، آلبیزات و بسناته، و آناستازیا پیرووانو، احتمالاً خواهرزاده کاردینال اوبرتو پیرووانو، اسقف اعظم میلان، بود. در اوت ۱۲۶۹، ماتئو با بوناکوسا بوری، دختر کاپیتان اسکوارچینو بوری، ازدواج کرد که از او ده فرزند به دنیا آورد. در سال ۱۲۸۷، ماتئو به عنوان داور بین شورشیان کامونی به رهبری خانواده فدریچی و شهرداری برشا به رهبری اسقف براردو مگی عمل کرد. در دسامبر ۱۲۸۷، زمانی که ماتئو ۳۷ ساله بود، عموی بزرگش اوتونه او را به عنوان کاپیتان مردم ماتئو منصوب کرد. در همان ماه، برناردینو دا پولنتا از راونا به عنوان پودستا منصوب شد، اما او در مودنا ماند؛ بنابراین، پس از جلسه شورای عمومی، ماتئو نیز برای نیمه اول سال ۱۲۸۸ مقام پودستا را بر عهده گرفت. در سال ۱۲۹۰، او به مدت یک سال به مقام کاپیتان مردم بازگشت و حتی قدرت تأیید یا عزل پودستای فعلی را نیز داشت. جنگ علیه ویلیام هفتم مونتفرات در ماه مه ۱۲۸۹، اختلافاتی بین فرماندار مانفردی بکاریا و مردم پاویا درگرفت که منجر به اخراج او شد. این دو به درخواست مارکی ویلیام هفتم مونتفرات، به همراه برخی از شوالیه‌های پاویا به باسینانا پناه بردند. ماتئو ویسکونتی، اوبرتو سالواتیکو را به همراه برخی از شوالیه‌های فرانسوی به پاویا فرستاد. سالواتیکو سپس به گارلاسکو نقل مکان کرد و به ارتشی متشکل از شش هزار میلانی در لوملو پیوست. سرانجام، مارکی مونفراتو و لانگوسکو تصمیم به جنگ گرفتند و با ارتش خود تا فاصله کوتاهی از لوملو پیشروی کردند، تا اینکه به لطف میانجیگری گوگلیلمو پردا و برخی از راهبان فرانسیسکن محلی، صلح برقرار شد. برخی از آنها که متوجه فریب خود شده بودند، خشمگین شدند و برگشتند و لوملو را غارت کردند. وقتی در جاده میلان بودند، مردم میلان با این باور که آنها سربازان مونفراتو هستند، خود را مسلح کردند، شهر را ترک کردند و آماده مقابله با آنها شدند و تا کاسینو اسکاناسیو پیش رفتند، اما پس از فهمیدن حقیقت عقب‌نشینی کردند. ویلیام هفتم مونفراتو به عنوان ارباب دائمی پاویا منصوب شد، مانفردو پاراویچینی به عنوان پودستا و گوگلیلمو پردا به عنوان کاپیتان مردم منصوب شدند. در ۲۹ ژوئن، برخی از مردان مزدور ویسکونتی، لانفرانکو موتا را که به توطئه با بونیفاسیو پوسترلا، راهب بزرگ سن سلسو و مارکی مونفراتو اعتراف کرده بود، دستگیر و شکنجه کردند. ظاهراً راهب بزرگ در زمان مناسب، در ازای پرداخت ۴۰۰۰ لیره در سال به ترزولی، و همچنین انتصاب به عنوان کاپیتان مردم، و ۶۶۰۰۰ لیره اضافی پس از بازگشت مارکی به میلان به عنوان ارباب - آرزویی که پس از اخراج توسط اوتون ویسکونتی هرگز از آن دست نکشیده بود - پورتا تیچینسه را افتتاح کرد. در ماه ژوئیه، بالدووینو دگلی اوگونی، رئیس برسکی میلان، با سوءاستفاده از این واقعیت که مارکی مونتفرات در نووارا، شهری که او را به عنوان ارباب خود انتخاب کرده بود، بود، تلاش ناموفقی برای حمله به پاویا انجام داد. مانفردو بکاریا متعاقباً پاویا را ترک کرد تا با اوبرتو بکاریا و روگرو کاتاسیو در نزدیکی کوربتا مذاکره کند و سرانجام تصمیم گرفت به میلان فرار کند و مارکیز را رها کرد. این امر واکنش مردم پاویا را برانگیخت و آنها بکاریا و متحدانشان را از شهر بیرون راندند. آنها همچنین شروع به محاصره مونتاکوتو، که متعلق به آن خانواده بود، کردند، اما توسط مردم پیاچنزا بیرون رانده شدند. در پاییز همان سال، ماتئو ویسکونتی، پس از جمع‌آوری ارتش، به لاکیارلا و سپس به دیوارهای پاویا پیشروی کرد. با این حال، دروازه‌ای که قرار بود به روی مانفردو بکاریا باز شده باشد، بسته ماند و این اقدام را به شکست کشاند. متعاقباً، مارکیز مونتفرات وارد پاویا شد و پادگانی متشکل از هزار پیاده‌نظام و دویست سواره نظام را مستقر کرد. در ۱۵ مه ۱۲۹۰، پودستا بالدووینو دگلی اوگونی با عبور از پل کاستلتو به منطقه نووارا حمله کرد و توانست بورگونوو را تصرف کند، جایی که او قبل از بازگشت به میلان در ۲ ژوئن، یک پادگان کوچک در آنجا مستقر کرد. نیروهای کرمونی و پیاچنزا با حمله به منطقه پاویا از میلانی‌ها حمایت کردند، اما هنگامی که ویلیام هفتم مونتفرات لشکرکشی خود را در منطقه آستِی برای دفاع از شهر رها کرد، مجبور به عقب‌نشینی شدند. در ۱۷ ژوئن، در حالی که مارکی مشغول دفاع از آستِی در برابر آمادئوس پنجم ساووی بود، میلانی‌ها دوباره مسلح از شهر خارج شدند و پس از اتحاد مجدد با متحدان خود در روساته، با ۲۰۰۰۰ پیاده‌نظام و ۲۲۰۰ سواره نظام به سمت لاکیارلا حرکت کردند. در ۲۳ ژوئن، آنها به سیزیانو رسیدند و در ۲۶ ژوئن، پس از عبور از ویدیگولفو، در فاصله نیم مایلی از دیوارهای پاویا. با این حال، بار دیگر، این اقدام ناموفق بود، زیرا ارتش پاویا از پذیرش نبرد تن به تن خودداری کرد و طوفانی اردوگاه میلانی‌ها را ویران کرد. در ۲۶ آگوست، مارکی مونفراتو ارتشی را گرد هم آورد، به همراه ارکو و موسکا دلا توره از پاویا خارج شد و در موریموندو اردو زد. سپس مارکی‌ها برای حمله به آستی بازگشتند، که آماده دفاع از خود بود، اوتورینو ماندلی میلانی را به عنوان پودستا انتخاب کرد، ۵۰۰ شوالیه جمع کرد و از متحدان خود در میلان، پیاچنزا، کرمونا و برشیا درخواست کمک کرد که هر کدام ۱۰۰۰ شوالیه به علاوه ۵۰۰ شوالیه دیگر از کنت ساووی اعزام کردند. مردم آستی به مونفراتو حمله کردند و آن را ویران کردند و در نهایت مارکی‌ها را مجبور به توافق با ساووی کردند. سرانجام، آنها با مردم آلساندریا به توافق رسیدند تا با ویلیام هفتم جنگ کنند، که برای سرکوب خائنین به آلساندریا رفته بود، دستگیر و در قفس آهنی زندانی شد و در ۶ فوریه ۱۲۹۲ در آنجا درگذشت. عزیمت ویلیام هفتم به میلانی‌ها اجازه داد تا کنترل ویگوانو و مورتارا را به دست گیرند. نووارا و ورچلی ماتئو را به مدت پنج سال به عنوان کاپیتان خود به رسمیت شناختند و روابط خود را با مردم آلساندریا و تورتونا بهبود بخشیدند. در اوایل سال ۱۲۹۲، لوتاریو روسکا، که بر کومو حکومت می‌کرد، درگذشت و ویتانی‌ها از این موقعیت استفاده کردند و ویکو، حومه شهر را تصرف کردند. ماتئو ویسکونتی بدون اتلاف وقت به کومو لشکرکشی کرد، از کانتو عبور کرد و هر دو جناح شهر را متقاعد کرد که او را به عنوان کاپیتان مردم برای یک دوره پنج ساله انتخاب کنند. او برادر همسرش اوتورینو بوری را به عنوان پودستای جدید منصوب کرد و اسقف تبعیدی در لگنانو را دوباره به کار گمارد. در ۱۷ ژوئیه، ماتئو ویسکونتی به مردم کومو اجازه داد تا فرانچسکو دا کارکانو را به عنوان پودستای جدید خود انتخاب کنند. در ماه نوامبر، پس از ناآرامی‌های مجدد، ویسکونتی با ارتش خود به کومو لشکرکشی کرد و برادرش اوبرتو را به عنوان پودستا منصوب کرد و خود را دوباره به عنوان کاپیتان مردم منصوب کرد. در ۵ مه، ماتئو با سوءاستفاده از مرگ ویلیام هفتم و این واقعیت که وارث قانونی، جیووانی، در دربار پادشاه ناپل بود، دستور داد ارتش جمع شود و آنتونیو گالیزی را به فرماندهی منصوب کرد. برخی از قلعه‌ها از به رسمیت شناختن او به عنوان کاپیتان خودداری کردند و به آلرامیچی‌ها وفادار ماندند و به دنبال توافق صلحی بودند که توسط ویسکونتی‌ها رد شد. سپس ماتئو از آلساندریا عبور کرد که او را به مدت پنج سال به عنوان کاپیتان مردم منصوب کرد، سپس به میلان بازگشت. در ۱۵ مه ۱۲۹۳، برخی از سفیران مونفراتو به میلان رسیدند، عنوان اعطا شده به ویسکونتی‌ها را تأیید کردند و توافق صلحی را برقرار کردند که به موجب آن ارباب میلان می‌توانست جانشینی برای مونفراتو منصوب کند و جیووانی در ازای حمایت ویسکونتی‌ها از تمام ادعاهای خود نسبت به میلان صرف نظر می‌کرد. حاکم، ماتئو ویسکونتی را به عنوان جانشین امپراتوری در لومباردی منصوب کرد و سال بعد امتیازات اعطا شده به شهر را تأیید کرد. | ## بخش 2: ماتئو اول ویسکونتی | ماتئو در ابتدا وانمود کرد که از این عنوان امتناع می‌کند و می‌خواست که نهادهای شهری این مقام را به او واگذار کنند. او همچنین موفق شد خود را برای یک دوره پنج ساله دیگر به عنوان کاپیتان مردم منصوب کند. در همان سال، شهرهای لودی و کرما، که از جاه‌طلبی‌های توسعه‌طلبانه ماتئو ویسکونتی خشمگین بودند، مخفیانه توطئه کردند تا خانواده توریانی را به درون دیوارهای خود بیاورند و آنها را به مقام اربابان میلان بازگردانند. ماتئو یک شورای عمومی از رعایای میلان و شهرهای متحد تشکیل داد: برشیا، پاویا، کرمونا، پیاچنزا، تورتونا، نووارا، کازاله، ورچلی، آلساندریا، آستیا و جنوا. در اول سپتامبر، پودستا زاناسیو سالیمبنه با ارتش خود شهر را ترک کرد و به سمت ملگنانو لشکرکشی کرد، جایی که روز بعد ماتئو و بقیه سربازانش به او پیوستند. میلانی‌ها از رودخانه موزا در نزدیکی ایزولا بالبیانا عبور کردند و وارد قلمرو لودی شدند که آن را ویران و غارت کردند. در ۲۵ سپتامبر، مردم لودی با انجام همین کار در لشکرکشی میلان انتقام گرفتند، اما در نزدیکی پانتیلیات متوقف و شکست خوردند. حدود دویست نفر از آنها اسیر شدند و به قلعه‌های ترتزو و سیزیانو، از جمله ایمبرالدو دلا توره، برده شدند. در اول ژوئن ۱۲۹۵، پودستا انریکو تانژانتینو از برشیا با ارتش بزرگی متشکل از تقریباً ۳۳۰۰۰ نفر از میلان خارج شد. ارتش شامل یک پیشقراول ۶۰۰ کماندار و کماندار، و پس از آن چند صد شوالیه نخبه، ۴۰۰۰ پیاده‌نظام، تقریباً ۲۵۰۰۰ سرباز استخدام شده از شهروندان، هزار نفر از شهرهای متحد و در نهایت یک عقب‌نشین متشکل از ۲۰۰۰ نیزه‌دار بود. ماتئو در لودی وکیو به او پیوست، که در آن زمان در دست میلانی‌هایی بود که آن را تقویت کرده بودند. سپس میلانی‌ها ناگهان موقعیت خود را رها کردند و در ۲۴ ژوئن، در یک و نیم مایلی دیوارهای لودی، اردوگاه برپا کردند و روستاهای آن را غارت کردند. مردم لودی برای دفاع از دیوارها باقی ماندند و ظاهراً با شرایط معقولی موافقت کردند، زیرا ارتش ویسکونتی ابتدا به لاوانیا عقب‌نشینی کرد و سپس، در ۲۹ ژوئن، به سمت میلان حرکت کرد. در ۸ آگوست، اوتون ویسکونتی، اولین ارباب میلان از سلسله خود، در سن هشتاد و هشت سالگی درگذشت. او در مقبره‌ای از جنس مرمر قرمز رنگ به خاک سپرده شد و بعداً به کلیسای جامع منتقل شد، جایی که امروز نیز در آنجا باقی مانده است. در ۱۱ سپتامبر، پیمان صلحی بین اربابان میلان و لودی اعلام شد که شامل اخراج توریانی‌ها از شهر می‌شد. در ۲۱ اکتبر، بونیفاس هشتم، رافینو دا فریستو از لوکا را به عنوان اسقف اعظم جدید میلان منصوب کرد و امتیازی را که به افراد عادی میلان برای انتخاب جانشین داده شده بود، از بین برد. در ۲۱ ژوئیه ۱۲۹۶، اسقف اعظم درگذشت و پاپ فرانچسکو فونتانا را از پارما به جای او انتخاب کرد. در ژوئیه ۱۲۹۶، شهردار زاناسیو سالیمبنه به مراته رفت و در آنجا شروع به استخدام ارتش جدید کرد. او با رسیدن به دیوارهای لکو، خواستار تسلیم ۱۵۰ گروگان شد و ساکنان را مجبور به نقل مکان به والمادررا کرد. مشخص نیست که چرا شهر تحت چنین مجازات سختی قرار گرفت، اما احتمالاً با توریانی‌ها که والساسینای مجاور را به عنوان تیول خود در اختیار داشتند، متحد شده بود. به این ترتیب، آداها می‌توانستند سرزمین‌های تحت سلطه دو خانواده رقیب را از هم جدا کنند و ویسکونتی‌ها می‌توانستند یک پایگاه مرزی (قلعه لکو) در قلمرو توریانی داشته باشند. لشکرکشی علیه ژان اول مونتفرات و متحدانش در سال ۱۲۹۸، ژان اول مونتفرات، پس از بررسی تمایل شهرهای همسایه نسبت به ویسکونتی‌ها، مخفیانه با پاویا، کرمونا، برگامو، تورتونا، ورچلی، کاساله، با مارکی مانفردو چهارم سالوتزو، آزو هشتم دِسته، دوک فرارا، و با برخی از شهروندان نووارا پیمان اتحاد بست. احتمالاً ماتئو از این موضوع مطلع شد و با ازدواج دخترش کاترینا با آلبوینو، پسر آلبرتو اول دلا اسکالا، حمایت خانواده دلا اسکالا را جلب کرد. او همچنین اختلافات در پارما را فرونشاند و توانست روی حمایت بولونیا، جایی که هم پودستا اوتورینو ماندلی و هم کاپیتان پوپولو یاکوپو پیرووانو میلانی بودند، حساب کند. در ۱۸ مارس ۱۲۹۹، مانفردو بکاریا و متحدانش به سمت مورتارا پیشروی کردند، جایی که جیووانی دل مونفراتو، فیلیپو کنت لانگوسکو و مردم سالوتزو به آنها پیوستند. وقتی به نووارا رسیدند، یکی از دروازه‌ها باز شد و به آنها اجازه داد تا کنترل شهر را به دست بگیرند. ارتش ضد ویسکونتی از رودخانه تیچینو عبور کرد، حومه غرب میلان را غارت کرد و سپس عقب‌نشینی کرد و پل برناته را ویران کرد. پودستا بیساچیا ریکاردی استحکامات پل آبیاتگراسو را تقویت کرد و پادگان ویگوانو را افزایش داد. هنگامی که کازاله به دست مارکی مونفراتو افتاد، ماتئو ویسکونتی شورای عمومی را تشکیل داد و به خیانت چندین شهر حمله کرد. پس از مشورت، شورا او را برای یک دوره پنج ساله دیگر به عنوان کاپیتان مردم انتخاب کرد. از یک سو، ویسکونتی مذاکرات صلح را با دشمنان خود آغاز کرد، در حالی که از سوی دیگر، خود را برای یک لشکرکشی نظامی جدید آماده می‌کرد. سیصد مرد انتخاب شدند (پنجاه نفر برای هر دروازه) و با نیزه‌های بلندی به نام مانر مسلح شدند و با کمربند و کلاه آهنی محافظت می‌شدند. ۲۴۰۰ مرد دیگر (چهارصد نفر برای هر دروازه) نیز به همین ترتیب مسلح بودند: ۳۰۰۰ نیزه‌دار و ۱۰۰۰ سواره نظام از پیاچنزا، ۲۰۰ نفر از پارما و به همین تعداد از بولونیا، ۱۵۰ پیاده‌نظام و ۵۰ کماندار از ورونا، به علاوه مزدوران خارجی که توسط شهرداری حقوق می‌گرفتند. دشمنان نیز واکنش متفاوتی نشان ندادند و در اول ماه مه، شورایی را در پاویا تشکیل دادند که تمام شهرهای متحد در آن شرکت داشتند و اتحاد ضد ویسکونتی را تجدید کردند. در ۹ مه، ارتش میلان بین روزاته و آبیاتگراسو اردو زد و در هر دروازه هفده پرچم توزیع شد. روز بعد، ماتئو و گالئاتزو ویسکونتی به همراه زاناسیو سالیمبنه به دیوارهای شهر حمله کردند و سپس ساکنان پاویا را مورد تمسخر قرار دادند و آنها را مجبور به ترک شهر کردند. در ۱۲ مه، ارتش، شامل ۱۰۰۰۰ پیاده‌نظام و ۴۰۰۰ سواره نظام، به رهبری پیترو و گالئاتزو ویسکونتی، از رودخانه تیچینو عبور کردند، به مورتارا حمله کردند و آن را به آتش کشیدند و سپس حومه آن را غارت کردند. نووارا و ورچلی با پیشروی به سمت بورگولاوزارو و ساکنان پاویا به سمت گارلاسکو پاسخ دادند. در ۲۰ مه، آنها در مقابل ویگِوانو اردو زدند، جایی که ساکنان مونفراتو و سالوتزو به آنها پیوستند. در ۲۸ مه، میلانی‌ها به اوتزرو بازگشتند، جایی که ۵۰۰ نفر از کومو و ۱۵۰ نفر از پارما به آنها تقویت شدند. در ۲ ژوئن، آنها دوباره از تیچینو عبور کردند و دشمن را مجبور به عقب‌نشینی به گارلاسکو کردند. ویسکونتی‌ها موفق شدند گامبولو را تصرف و نابود کنند و مردم نووارا، ورچلی و پاویا را مجبور به فرار کردند. در ۵ ژوئن، آنها سپس به گارلاسکو حمله کردند که پادگان آن با شجاعت از خود دفاع کرد و آنها را دفع کرد. در ۶ ژوئن، پیمان صلحی بین دو طرف منعقد شد زیرا فراری‌ها در همین حال با ۴۰۰۰ پیاده‌نظام و ۷۰۰ سواره نظام وارد گرا دادا شده و کرما را از انریکو دا مونزا تصرف کرده بودند. آنها در کورت پالاسیو اردو زده بودند و سرزمین‌های ویسکونتی را از شرق تهدید می‌کردند. برگاماسکی به اوسیو سوتو رسیده بود و کرمونی‌ها به کرانه شرقی آدا در نزدیکی کاسانو پیشروی کرده بودند. در ۱۲ ژوئن، بیساچیا ریکاردی به سرعت به سمت کاسانو حرکت کرد و کرمونی‌ها را مجبور به فرار آشفته به کرما کرد. در همان روز، مارکی موروئلو مالاسپینا به میلان رسید و به عنوان کاپیتان کل ارتش ویسکونتی منصوب شد. روز بعد، ریکاردی از آدا عبور کرد و مردم کرما و فرارا مذاکرات صلح را آغاز کردند که با انتشار آنها در ۲۰ ژوئن به پایان رسید. در ماه ژوئیه، ماتئو ویسکونتی خود را به عنوان یک میانجی خردمند برای صلح بین جنوایی‌ها و ونیزی‌ها ثابت کرد و ونیزی‌ها با برقراری صلح جدید بین میلانی‌ها از یک طرف و مردم پاویا و متحدانشان از طرف دیگر به او کمک کردند. جیووانی دل مونفراتو که بدون متحد مانده بود، در ۴ سپتامبر با میلانی‌ها صلح امضا کرد. | ## بخش 3: ماتئو اول ویسکونتی | ناآرامی‌های بیشتر در پاویا، برگامو، نووارا و ورچلی پس از چند ماه صلح، خانواده تورنیلی از نووارا اخراج شدند و از ویسکونتی درخواست کمک کردند. در ۱۶ سپتامبر، ماتئو ارتش خود را مجدداً گرد هم آورد و به همراه پسرش گالئاتزو، ابتدا به نووارا و سپس به ورچلی لشکرکشی کرد و از آبیاتگراسو و ویگِوانو عبور کرد. این دو شهر با او مخالفتی نکردند و او ترینزانو کاوازیو و فلوریو دا کاستلتو را به عنوان پودستاهای خود منصوب کرد. اندکی پس از آن، مردم لودی سن کلمبانو را تصرف کردند و قلعه‌دار یاکوپو لاندریانی را اخراج کردند. در همین حال، در پاویا، اختلافات بین مانفردو بکاریا و فیلیپو دی لانگوسکو، که از شهر لوملو اخراج شده بود و خود را مایل به خدمت به میلانی‌ها اعلام کرده بود، تشدید شد. در ۱۱ مه ۱۳۰۰، او از هر کدام از آنها بیست گروگان خواست و پس از آشتی دادن آنها، برادر همسرش اوتورینو بوری و گاسپار دا گارباناته را به عنوان پودستا و کاپیتان مردم شهر منصوب کرد. لانگوسکو سپس از ویسکونتی اجازه ورود به پاویا با ۹۰۰ سرباز را درخواست کرد و به محض اینکه اجازه گرفت، جنگ با بکاریا را از سر گرفت. ماتئو ویسکونتی به هر دو مدعی دستور داد که به شهر برگردند و صلح کنند، اما بکاریاها که نیروهای ضعیف‌تری داشتند، جرات نکردند و بنابراین کنترل پاویا را از دست دادند. در همان ماه، ویسکونتی اتحادهای جدیدی برقرار کرد و دخترش زاکارینا را به ازدواج کنت لانگوسکو و مهم‌تر از آن، پسرش گالئاتزو را به ازدواج بئاتریس دِسته، دختر اوبیزو دوم، درآورد. در ماه دسامبر، شورای عمومی به درخواست ماتئو، پسرش گالئاتزو را به عنوان فرمانده مردم منصوب کرد. در سال ۱۳۰۱، جیووانی دل مونفراتو بار دیگر اختلافات داخلی بین خانواده نووارا، که با خانواده‌های بروساتی و کاوالاتزی به ضرر تورنیلی‌ها متحد شده بودند، و خانواده ورچلی، که با خانواده آووگادرو به ضرر تیزونی‌ها متحد شده بودند و از شهر اخراج شدند، را دامن زد. در ۲۹ مه، خانواده‌های سواردی و کولئونی از ماتئو دعوت کردند تا برگامو را تصرف کند. ارباب میلان ارتش کوچکی به رهبری پسرش گالئاتزو فرستاد که با عبور از آدا در واپریو به برگامو رسیدند. ماتئو به مدت پنج سال به عنوان فرمانده مردم اعلام شد و یاکوپو پیرووانو به عنوان پودستا منصوب شد. در ماه ژوئیه، بونگی و ریوولی به همراه متحدانشان از لودی، کرما و کرمونزه، تلاش کردند تا کنترل شهر را دوباره به دست گیرند، اما شکست خوردند. گالئاتزو سپس به منطقه نووارا نقل مکان کرد، جایی که وارالو پومبیا، اولجیو و گالیاته را تصرف کرد. ازدواج وعده داده شده بین زاکارینا ویسکونتی و فیلیپو، کنت لانگوسکو، هرگز محقق نشد. فیلیپو لانگوسکو خشمگین شد و بار دیگر مردم پاویا، نووارا، ورچلی، لودی، کرما و کرمونزه را فراخواند تا علیه ویسکونتی متحد شوند. او با ارتشی متشکل از ۳۰۰۰ پیاده‌نظام و ۱۰۰۰ سواره نظام در گارلاسکو اردو زد، در حالی که گالئاتزو از ویگِوانو دفاع کرد و سپس بدون نبرد به میلان بازگشت. در ماه نوامبر، پدر ماتئو که از این وضعیت آزرده خاطر شده بود، شخصاً با ۲۵۰۰ پیاده‌نظام کومو و ۵۰۰ سواره نظام مداخله کرد، منطقه لوملینا را ویران کرد و لوملو را تصرف نمود. در نهایت، او گارلاسکو را تصرف کرد، اما به دلیل کمبود ادوات محاصره، پادگان بزرگ آن و نزدیک شدن فصل زمستان، قلعه را نه. نفوذ در امپراتوری پس از مرگ ویلیام هفتم، مارکی مونتفرات در سال ۱۲۹۲، ماتئو نفوذ خود را به سمت غرب گسترش داد و کازاله را تصرف کرد، اربابی نووارا و ورچلی را به دست آورد و کاپیتانی آلساندریا را به دست آورد. گسترش قلمرو او موقتی بود، زیرا پسر ویلیام، جان مونفرات، آلساندریا را بازپس گرفت و گیبلین‌ها را از نووارا و ورچلی بیرون راند. با وجود این شکست، ماتئو در سال ۱۲۹۴ توسط آدولف ناسائو به عنوان جانشین امپراتوری لومباردی منصوب شد. سال بعد، پس از مرگ اوتون، دوره‌ای از مبارزه برای تسلط بر میلان بین گیبلین‌ها (طرفداران پادشاهان رومی‌ها و امپراتوران مقدس روم و بنابراین همچنین ماتئو به عنوان جانشین امپراتوری) و گوئلف‌ها، هواداران پاپ به رهبری دشمنان سنتی ویسکونتی، خانواده دلا توره، از نو آغاز شد. ماتئو توانست تا ژوئن ۱۳۰۲ در رأس شهر باقی بماند، زمانی که گویدو دلا توره دوباره از طریق اتحادیه‌ای که توسط توریانی‌ها و خانواده‌های ضد ویسکونتی شهرهای کرمونا، پاویا، پیاچنزا، نووارا، ورچلی، لودی، کرما و مونفراتو به رهبری آلبرتو اسکاتی و گیبرتو دا کورجو تشکیل شده بود، فرمانروایی میلان را به دست گرفت. ماتئو که مجبور به تبعید شد، چندین سال مهمان خانواده اسکالیگر در نوگارولا (موتجیانا) ماند. در سال ۱۳۱۱، ماتئو با پادشاه آلمان هنری هفتم در آستیا ملاقات کرد و از این طریق، مأموریت یافت تا به توافق صلح در لومباردی دست یابد. در ۴ دسامبر همان سال، ماتئو و اسقف اعظم کاسونه دلا توره توافق‌نامه‌ای را امضا کردند. بین دسامبر ۱۳۱۰ و فوریه ۱۳۱۱، پادشاه آلمان که در ۶ ژانویه توسط کاسونه دلا توره به عنوان پادشاه ایتالیا تاجگذاری شده بود، سعی کرد بین توریانی‌ها و ویسکونتی‌ها وجه مشترکی پیدا کند. با این حال، در ۱۲ فوریه، سربازان آلمانی هنری هفتم با یک نیروی مسلح توریانی به رهبری گویدو دلا توره روبرو شدند که پیمان بین پسرعمویش کاسونه و ماتئو را نپذیرفت. به دلیل مشکوک بودن به دست داشتن او در سقوط دلا توره، ماتئو برای مدتی تبعید شد، اما در ۱۳ ژوئیه ۱۳۱۱، پادشاه هنری عنوان جانشین امپراتوری میلان را به ماتئو فروخت. سپس آنها اتحادیه‌ای را ترتیب دادند که شامل میلان، کومو، نووارا، ورچلی، برگامو، برشیا، لودی، کرمونا و پیاچنزا بود که همگی به شهرهای گیبلین وفادار به امپراتور تبدیل شده بودند. در سال ۱۳۱۴، ماتئو با ادعای نسب از کنت‌های خیالی آنگرا، قلعه آنگرا، متعلق به اسقف اعظم میلان را اشغال کرد. او دستور داد تا یک نقاشی دیواری در تالار اصلی قلعه کشیده شود که پیروزی خانواده ویسکونتی بر ناپلئون دلا توره را در نبرد دسیو نشان می‌داد. سرکوب گوئلف‌ها ماتئو، علیرغم فقدان استعداد نظامی، پسران جنگجو داشت که مستقیماً در جنگ علیه گوئلف‌ها درگیر بودند. در اکتبر ۱۳۱۵، پسران ماتئو، مارکو ویسکونتی و لوچینو ویسکونتی، گوئلف‌های توسکانی را در رودخانه اسکریویا در نزدیکی ووگرا شکست دادند که به دنبال آن پاویا تصرف شد. برای امنیت، ماتئو قلعه‌ای با یک پادگان میلانی در شهر ساخت که فرماندهی آن را پسرش لوچینو بر عهده داشت. درگیری با کلیسا در تلاش برای متوقف کردن نفوذ امپراتوری بر شمال ایتالیا، پاپ ژان بیست و دوم در فرمان خود در سال ۱۳۱۷ اعلام کرد که هر کسی که بدون رضایت پاپ عنوان «جانشین امپراتوری» را ادعا کند، تکفیر خواهد شد. این فرمان به‌طور خاص خطاب به ماتئو از میلان، کانگراندا دلا اسکالا در ورونا و استه در فرارا بود. پاپ دو فرستاده به نام‌های برنارد گی و برتراند دو لا تور را برای بررسی مناطق گیبلین میلان، لومباردی و رومانیا منصوب کرد. هنگامی که تلاش‌های صلح آنها شکست خورد، پاپ به اسقف‌های آستی و کومو مأموریت داد تا با تهدید به تکفیر و ممنوعیت، توافق‌نامه‌های صلح را اجرا کنند. در ماه سپتامبر، پاپ، آیکاردو کامودیا، یک فرانسیسکن، را به عنوان اسقف اعظم میلان منصوب کرد. در این مدت، نماینده پاپ، کاردینال برتراند دو پوژه، از آستی یک جنگ صلیبی مقدس علیه ویسکونتی‌ها اعلام کرد. تکفیر در سال ۱۳۲۲ در آوینیون، پاپ ژان بیست و دوم اتهام احضار ارواح را علیه ماتئو مطرح کرد. ماتئو با استناد به سن و وضعیت نامناسب سلامتی خود، از حضور در دادگاه شهر پاپ خودداری کرد. در ماه دسامبر، پاپ از منصوب خود، اسقف اعظم میلان، آیکاردو دا کامودیا، خواست تا پرونده جدیدی از ارتداد علیه ماتئو و پسرش، گالئاتزو، باز کند. اسقف اعظم کامودیا آنها را به عنوان مرتد محکوم کرد، ماتئو را محکوم کرد و دستور مصادره اموال و تخلیه تمام مناصب او را داد. در پایان ماه مه ۱۳۲۲، ماتئو قدرت را به پسرش گالئاتزو واگذار کرد و به کرشنزاگو رفت. گالئاتزو اول (متولد ۱۲۷۷)، لرد میلان، که با بئاتریس دِسته، دختر اوبیتسو دوم دسته و بیوه نینو ویسکونتی ازدواج کرد. بئاتریس (حدود ۱۲۸۰) که با اسپینتتا مالاسپینا، مارکیز وروکولا (فیویزانو) ازدواج کرد. کاترین (متولد حدود ۱۲۸۲) که با آلبوینو اول دلا اسکالا ازدواج کرد لوچینو (متولد حدود ۱۲۸۵)، لرد میلان، سه بار ازدواج کرد: با ویولانته سالوزو، دختر توماس اول سالوزو، سپس با کاترینا اسپینولا، دختر اوبیزو اسپینولا، و در سال ۱۳۴۹، با ایزابلا فیچی، خواهرزاده پاپ آدریان پنجم؛ استفانو (متولد حدود ۱۲۸۷)، کنت آرونا، با والنتینا دوریا، دختر برنابو دوریا و الیانا فیشی ازدواج کرد. | ## جمع‌بندی | مارکو (متولد حدود ۱۲۸۹) جیووانی (متولد حدود ۱۲۹۱)، اسقف اعظم میلان؛ زاکارینا (متولد در حدود ۱۲۹۵) که با اتو روسکونی ازدواج کرد.