موضوع مقاله: باغ ایتالیایی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # باغ ایتالیایی | مقدمه: در تاریخ باغ‌سازی، در دوران رنسانس، ایتالیا پیشرفته‌ترین و تحسین‌برانگیزترین باغ‌ها را در اروپا داشت که تأثیر زیادی بر ایجاد یا بهبود سبک دیگر کشورها، به‌ویژه باغ‌های فرانسوی و باغ‌های هلندی و سپس به این واسطه، باغ‌های بریتانیایی داشت. | ## بخش 1: باغ ایتالیایی | باغ‌های ایتالیایی با شکلی رسمی چیده می‌شدند، اما احتمالاً به شیوه‌ای ملایم‌تر از سبک فرانسوی متأخر بودند و با هدف گسترش یا نمایش نظم معماری خانه در طبیعت به کار گرفته می‌شدند. باغی به این سبک و با استفاده از گیاهان مدیترانه‌ای، اغلب در هر کجای دنیا «باغ ایتالیایی» نامیده می‌شود. از اواخر قرن هجدهم، بسیاری از باغ‌های ایتالیایی بزرگ در نسخه‌ای از سبک باغ‌های با منظره انگلیسی بازسازی شدند، و طیف وسیعی از انواع باغ‌هایی که واقعاً در ایتالیا یافت می‌شوند، تا حدی به شرایط آب و هوایی مختلف بستگی دارد. تاریخ و تأثیر باغ ایتالیایی به نوبهٔ خود تحت تأثیر باغ‌های رومی و باغ‌های رنسانس ایتالیا قرار داشت. اصول ایجاد باغ فرانسوی مبتنی بر اصول باغ ایتالیایی است، اما آندره لو نوتر در نهایت با تغییرات عمده‌ای که در آن ایجاد کرد، دو باغ وو-لو-ویکنت و ورسای را در قرن هفدهم طراحی نمود. باغ‌های رسمی اولیه انگلیسی متأثر از فواره‌ها و آبشارهایی بود که از عناصر باغ‌های رنسانس ایتالیا بودند و گرچه این نوع آبشارها باقی بودند، ولی مدل هلندی از سده هفدهم میلادی مورد تقلید بریتانیایی‌ها قرار گرفت. از اوایل قرن هجدهم به بعد، به لطف طراحانی مانند چارلز بریجمن، ویلیام کنت، کاپابیلیتی براؤن و هامفری رپتون، طراحی باغ در انگلستان تغییراتی کاملاً متفاوت، رمانتیک و غیررسمی پیدا کرد. طبقهٔ حاکمه در امپراتوری روم (حدود ۱۰۰ قبل از میلاد - ۵۰۰ پس از میلاد) به‌طور فعال اطلاعاتی در مورد کشاورزی، باغبانی، دامداری، سیستم‌های آبی و گیاه‌شناسی تبدال می‌کردند. باغ‌های لوکولوس (هورتی لوکولانی) در تپه پینسیان در نزدیکی رم، شکل و شمایل باغ ایرانی را در حدود ۶۰ سال قبل از میلاد، به اروپا معرفی کرد. این باغ مکانی برای آرامش و طیب‌خاطر، پناهگاهی در برابر زندگی شهری و مکانی مملو از معانی مذهبی و نمادین بود. همان‌طور که فرهنگ رومی توسعه یافت و به‌طور فزاینده ای از طریق تجارت تحت تأثیر تمدن‌های خارجی قرار گرفت، استفاده از باغ‌ها گسترش یافتند و باغ‌سازی در روم باستان رونق گرفت. پژوهشگرانی که در دوره رنسانس آثار قدیمی را می‌کاویدند، سبک اصلی باغ‌های ایتالیایی را بر اساس کشفیاتشان دربارهٔ مدل‌های رومی ایجاد کردند. یک زندگی خوب و یک زندگی واقعی، که شاد و شرافتمندانه است، بیش از هر «کسب و کاری» ثواب دارد. به گفته پلینی، هدف از باغ، اوتیوم بود که می‌توان آن را به صورت انزوا، آرامش یا طیب‌خاطر ترجمه کرد. باغ مکانی برای تأمل، مطالعه، نوشتن و استراحت کردن بود.Attlee, 2006: 13 پلینی مسیرهایی مسقف را توصیف می‌کند که با پرچین‌ها، رقمه‌های زینتی، فواره‌ها، و درختان و بوته‌هایی که به اشکال هندسی یا خارق‌العاده تزئین شده‌اند، احاطه می‌شدند. باغ‌های قرون وسطایی ایتالیا باغ‌های قرون وسطایی ایتالیا با دیوارهایی محصور شده بودند و در آن‌ها پرورش سبزیجات، میوه‌ها و گیاهان دارویی رواج داشت. همچنین باغ‌های رهبانی ساخته می‌شد که مختص به مراقبه و نیایش طراحی شده بود تا مکانی آرام باشد. به‌طور کلی، انواع باغ‌های صومعه شامل باغ‌های آشپزخانه، باغ‌های درمانگاه، باغ‌های گورستان، باغ‌های دِیر و تاکستان‌ها بودند. صومعه‌های منفرد ممکن بود اشکال مختلفی داشته باشند؛ مثلاً دارای یک «صحن سبز»، قطعه‌ای از فضای سبز و درختان که اسب‌ها بتوانند در آن بچرخند، و همچنین یک باغ سرداب یا باغ‌های خصوصی برای مطیع‌ها، راهبانی که پست‌های خاصی در صومعه داشتند، باشند. باغ‌های رنسانس ایتالیا باغ رنسانس ایتالیایی در اواخر قرن پانزدهم در ویلاهایی در رم و فلورانس با الهام از ایده‌آل‌های کلاسیک نظم و زیبایی پدیدار شد و برای لذت بردن از مناظر باغ و چشم‌اندازهای دورتر و همچنین برای تفکر، دوری از هیاهو و لذت بردن طراحی گردید. در حالی که باغ‌های اولیه رنسانس ایتالیا برای تأمل و لذت با تونل‌های سبز، درختانی برای سایه، باغ مخفی گیاردینو (Giardino Segreto) و زمین‌هایی برای بازی و سرگرمی طراحی شده بودند، خاندان مدیچی‌ها، سلسله حاکم فلورانس، از باغ‌ها برای نشان دادن قدرت و شکوه خانوادگی خود استفاده می‌کردند. «در نیمه اول سده شانزدهم میلادی، شکوه و عظمت به عنوان یک فضیلت شاهزادگان تلقی شد و در سرتاسر شبه جزیره ایتالیا معماران، مجسمه‌سازان، نقاشان، شاعران، مورخان و دانشمندان انسان‌گرا مأمور شدند تا تصویری باشکوه از حامیان مالی قدرتمند خود بسازند.»Attlee, 2006: 28 به‌طور مثال فواره مرکزی ویلا دی کاستلو مجسمه ای از هرکول، نماد کوزیمو مدیچی، حاکم فلورانس، و بزِ دُم ماهی که نماد مدیچی‌هاست نمایش داده شده‌است. | ## بخش 2: باغ ایتالیایی | این باغ نمایانگر قدرت، خرد، نظم، زیبایی و شکوهی بود که مدیچی‌ها به فلورانس آوردند. جووانی د مدیچی (۱۴۲۱–۱۴۶۳) پسر کوزیمو مدیچی، بنیانگذار سلسله مدیچی، این باغ را بین سالهای ۱۴۵۵ و ۱۴۶۱ ساخت. برخلاف سایر ویلاهای خانواده مدیچی که در زمین‌های کشاورزی مسطح قرار داشتند، این ویلا در دامنهٔ تپه‌ای سنگی با چشم‌انداز فلورانس ساخته شد. ویلا مدیچی از دستورالعمل لئون باتیستا آلبرتی پیروی می‌کرد که می‌گفت یک ویلا باید منظره‌ای داشته باشد که «مشرف به شهر، زمین مالک، دریا یا دشت بزرگ و تپه‌ها و کوه‌های آشنا» و پیش‌زمینه‌ای با «ظرافت باغ‌ها» باشد.Cited in Attlee, 2006: 14 باغ دارای دو تراس بزرگ است که یکی در سطح همکف و دیگری در سطح طبقه اول قرار دارد. مهمانان می‌توانستند از اتاق‌های پذیرایی در طبقه اول، به ایوان و از آنجا به باغ بروند، بنابراین ایوان فضای انتقالی بود که فضای داخلی را به بیرون متصل می‌کرد. برخلاف باغ‌های بعدی، ویلای مدیچی دارای پلکان بزرگ یا ویژگی دیگری برای ارتباط این دو سطح نبود. این باغ به برادرزادهٔ جووانی، لورنزو د مدیچی، به ارث رسید که آن را به محلی برای ملاقات شاعران، هنرمندان، نویسندگان و فیلسوفان بدل نمود. در میان سینه‌کش شیب‌دار کوه‌ها نشسته‌ایم، در اینجا آب فراوانی داریم و دائماً با بادهای معتدل روحمان تازه می‌شود، تابش نور خورشید کمی ناراحت‌کننده است. مانند ویلا مدیچی، یکی از ویژگی‌های اصلی این خانه، منظره‌اش بود که از لُژیا تا فراز درهٔ وال د اورچا و تا دامنه‌های مونت آمیاتا را در بر می‌گرفت. مدل او بر اساس پناهگاه باستانی فرتونا پریمیگنیا در شهر باستانی پالسرتینا بود و او از ایده‌های کلاسیک تناسب، تقارن و پرسپکتیو در طراحی خود استفاده نمود. او یک محور مرکزی برای اتصال این دو ساختمان ایجاد کرد و یک سری تراس‌ها که با رمپ‌های دوتایی به هم متصل می‌شدند، شبیه به آنچه در پالسترینا بود، ساخت. تراس‌ها توسط مسیرها و تخت‌های گل به مربع و مستطیل تقسیم می‌شدند و به عنوان محیطی در فضای باز برای مجموعه خارق‌العاده مجسمه‌های کلاسیک پاپ ژولیوس، که شامل لائوکوئون معروف و آپولو بلودر بود، استفاده می‌شد. قلب باغ حیاطی بود که دور تا دور آن را یک ایوان سه طبقه احاطه کرده بود که به عنوان سالن نمایش برای سرگرمی‌ها عمل می‌کرد. در سال ۱۵۱۶ میلادی لئو دهم این مأموریت را به رافائل سپرد که در آن زمان مشهورترین هنرمند رم بود. ویلای او یک حیاط دایره ای بزرگ داشت و به یک آپارتمان زمستانی و یک آپارتمان تابستانی تقسیم شده بود. گذرگاه‌هایی از حیاط به ایوان بزرگ منتهی می‌شدند که از آنجا می‌شد هم باغ و هم نمای شهر رم را دید. یک برج گرد در ضلع شرقی به عنوان اتاقی برای زمستان در نظر گرفته شد که خورشیدی از پنجره‌های لعاب‌دار آن می‌تابید و فضا را گرم می‌نمود. تراس بالا قرار بود با درختان شاه بلوط و صنوبر تزئین گردد در حالی که تراس پایینی برای بسترهای گیاهی در نظر گرفته شده بود.Attlee, 2006: 26 پس از مرگ رافائل کار بر روی ویلا ماداما در سال ۱۵۲۰ میلادی متوقف ماند، اما پس از مدتی هنرمندان دیگر تا سال ۱۵۳۴ طرح او را ادامه دادند. آنها نیمی از ویلا، شامل نیمی از حیاط مدور و ایوان شمال غربی را به پایان رساندند. در این نیمه، نقاشی‌های دیواری گروتسک اثر جولیو رومانو و گچ‌کاری جیووانی دا اودینه قرار داشت. از ویژگی‌های باقی‌مانده می‌توان به فواره‌ای با سر فیل اثر جیووانی دا اودینه و دو پیکرهٔ غول‌پیکر گچ‌بری اثر باچیو باندینلی در ورودی باغ مخفی (جیاردینو سگرتو) اشاره کرد.Attlee, 2006: 27 این ویلا در حال حاضر یک مهمانخانه دولتی برای دولت ایتالیا است. این باغ را نیکولو تریبولو طراحی کرد که دو باغ دیگر از طراحی‌هایش موجود است: باغ‌های سمپلیکی (۱۵۴۵) و باغ‌های بوبولی (۱۵۵۰) که هر دو برای کوزیمو ساخته شدند. | ## بخش 3: باغ ایتالیایی | تریبولو ابتدا دیواری در دامنه‌های شیب ساخت و آن را به باغ بالایی پر از درختان پرتقال و باغ پایینی تقسیم کرد که به اتاق‌های باغ با دیوارهای پرچین، ردیف درختان و تونل‌هایی از درختان مرکبات و سرو تقسیم می‌گردید. یک محور مرکزی، که با مجموعه‌ای از فواره‌ها جدا می‌شود، از ویلا تا پایه کوه‌های مونته مورلو ادامه می‌یابد. در این چیدمان، هم باغ چشم‌اندازهای بزرگی داشت و هم فضاهای محصور و خصوصی پوشانده می‌ماند. این مکان که به عنوان میراث جهانی یونسکو فهرست شده و نمونه ای عالی از معماری رنسانس و باغ رنسانس ایتالیایی است. طرح باغ بر روی یک محور مرکزی است و با محورهای متقابل فرعی با ویژگی‌های بسیار متنوع، توسط حدود پانصد فواره، استخر و حوضچه‌های آب محصور شده‌است. آب فراوان از طریق رود آنینه (Aniene) تأمین می‌شود که بخشی از آن از طریق شهر به فاصله یک کیلومتری منحرف می‌شود و چشمه ریولس یک آب انبار را زیر حیاط ویلا تأمین می‌کند. ویلا دلا توره (۱۵۵۹) ویلا دلا توره، ساخته شده برای جولیو دلا توره (۱۴۸۰–۱۵۶۳)، استاد حقوق و محقق انسان‌گرا در ورونا، تقلیدی است از قوانین کلاسیک ویترویوس. این بنا از طرح کلاسیک مذکور الهام گرفته لیکن تغییرات در آن ایجاد شد که مناظر نازیبایی را به وجود آورد.Attlee, 2006: 79. این باغ یک پارودی و نقیضهٔ شوخ‌طبعانه بود و تمام قوانین باغ‌های رنسانس را زیر پا می‌گذاشت: هیچ تقارن، نظم و نقطه کانونی ندارد. کتیبه ای در باغ می‌گوید: «شما که در جستجوی شگفتی‌های بزرگ و شگفت‌انگیز جهان را سفر کرده‌اید، به اینجا بیایید، جایی که چهره‌های وحشتناک، فیل‌ها، شیرها، اورکوس‌ها و اژدهایان وجود دارد.»Cited by Attlee, 2006: 85 باغ مملو از مجسمه‌های عظیم است که مسیرهای سرگردان به آن‌ها می‌رسند. این شامل خانه‌ای که به نظر می‌رسید در حال سقوط است و دهانه مرگ نام دارد، هم می‌شود. حیوانات و مجسمه‌های خارق‌العاده، که بسیاری از آن‌ها از سنگ‌های آتشفشانی خشن در جای خود در باغ تراشیده شده‌اند، در آنجا وجود دارد. 140 با باغ‌های معروف بومارزو در قرن شانزدهم یکی از معروف‌ترین باغ‌های شگفت‌انگیز مانریست در ایتالیا بود. برای بازدیدکننده‌ای که تازه از ویلا فارنزه در کاپرارولا بیرون آمده، تفاوت این دو ویلا که در یک منطقه، در یک دوره و با یک سبک معماری و احتمالاً توسط همان معمار ساخته شده‌اند، تعجب‌برانگیز و خارق‌العاده است. باغ‌ها، پشت کاخ پیتی، مقر اصلی دوک‌های بزرگ مدیچی توسکانی در فلورانس قرار داشتند و برخی از آنان، از اولین و آشناترین باغ‌های رسمی ایتالیایی قرن شانزدهم هستند. سبک باغ متعلق به اواسط قرن شانزدهم است و شامل توسعه‌های محوری طولانی‌تر، خیابان‌های سنگ‌ریزه‌ای وسیع، عناصر «ساخته‌شده» قابل‌توجهی از سنگ، استفاده مجلل از مجسمه‌ها و فواره‌ها، و تکثر جزئیات است. ویلا آلدوبراندینی این یک ویلا در فراسکاتی ایتالیاست که متعلق به خانواده آلدوبراندینی بوده. این بنا مشرف به کل دره تا رم است و به دستور کاردینال پیترو آلدوبراندینی، برادرزاده پاپ کلمنت هشتم، بر روی عمارتی که از قبل توسط الساندرو روفینی، پیشوای واتیکان در سال ۱۵۵۰ ساخته شده بود، احداث گردید. این باغ، نمونه ای معمولی از گسترش چشم‌انداز رسمی به سبک باروک، به وسعت ۱۲۰ هکتار، تا حدی در زمین‌های تپه ای امتداد دارد. این باغ از باغ‌های ورسای الهام گرفته شده‌است، اما معمولاً از نظر زیبایی برتر در نظر گرفته می‌شود. پارک از نمای پشتی کاخ شروع می‌شود و در کنار کوچه ای طولانی با فواره‌های مصنوعی و آبشارها قرار می‌گیرد. یک باغ انگلیسی در قسمت بالایی وجود دارد که در دهه ۱۷۸۰ توسط کارلو وانویتلی و جان گرایفر، گیاه‌کار-طراح آموزش دیده در لندن طراحی شده‌است که سر جوزف بنکس آن را به ویلیام همیلتون توصیه کرد.Alice M. | ## جمع‌بندی | ایزولا بلا ۳۲۰ متر طول و ۴۰۰ متر عرض دارد و به‌طور کامل توسط پلازو بورومئو و باغ ایتالیایی آن احاطه شده‌است.