موضوع مقاله: ویر سینگ (نویسنده) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ویر سینگ (نویسنده) | مقدمه: ویر سینگ (۵ دسامبر ۱۸۷۲–۱۰ ژوئن ۱۹۵۷) شاعر، محقق و یزدان‌شناس جنبش احیای سیک بود که نقش مهمی در تجدید سنت ادبی پنجابی ایفا کرد. | ## بخش 1: ویر سینگ (نویسنده) | مشارکت‌های سینگ آنقدر مهم و تأثیرگذار بود که او ملقب به واژه مقدس بایی (Bhai) شد، افتخاری که اغلب به کسانی داده می‌شود که می‌توان آنها را قدیس مذهب سیک در نظر گرفت. زندگی شخصی و خانواده بایی ویر سینگ در سال ۱۸۷۲ در امریتسار متولد شد، او در بین سه پسر دکتر چارَن سینگ، بزرگ‌ترین آنها بود. اصل و نسب ویر سینگ تا دیوان کائورا مال، معاون فرماندار (مهاراجه بهادر) شهر مولتان قابل ردیابی بود. پدربزرگ او، کان سینگ (۱۷۸۸–۱۸۷۸) بخش زیادی از دوران جوانی خود را صرف تحصیل و یادگیری درس‌های سنتی سیک در خانقاه‌ها کرد. کان سینگ به زبان سانسکریت و برَج مسلط بود، همچنین بر علوم پزشکی شرقی (همچون آیورودا، سیدها و یونانی) اشراف داشت، شخصیت کان سینگ بر روی شخصیت تنها پسرش دکتر چارَن سینگ (۱۸۵۳–۱۹۰۸) تأثیر گذاشت که بعد پدر ویر سینگ شد، او هم به یک عضو فعال جامعه سینگ تبدیل شد که به دفعات شعر، موسیقی و نوشته‌هایی به امید احیاء جامعه سیک بر جای گذاشت. پدر بزرگ مادری ویر سینگ، گیانی هزاره سینگ (۱۸۲۸–۱۹۰۸) یکی از دانشوران برجسته گیانیا بونگا (Giāṇīā Bungā) در امریتسار بود. گیانی هزاره سینگ عالمی در زبان سانسکریت و فارسی بود که آثار کلاسیک فارسی همچون گلستان و بوستان اثر سعدی را به زبان پنجابی برگرداند.Singh, Jvala. تحصیل بایی ویر سینگ جی، هم از یادگیری سنتی بومی و هم از آموزش مدرن انگلیسی بهره برد. او سپس به مدرسه هیئت مبلغان مذهبی کلیسا در امریتسار رفت، در سال ۱۸۹۱ در آزمون ورودی شرکت کرد و در سراسر منطقه رتبه اول را کسب کرد. | ## بخش 2: ویر سینگ (نویسنده) | او مدرک دوره متوسطه خود را از دبیرستان هیئت مبلغان مذهبی کلیسا دریافت کرد و هنگام حضور در این مدرسه برخی از هم کلاسی‌هایش از آیین سیک به مسیحیت گرویدند، در حالی که اعتقادات مذهبی سینگ به آیین سیک مستحکم‌تر شد. بایی ویر سینگ با بهره‌گیری از مهارت‌ها و تکنیک‌ها در قالب‌های ادبی مدرن که به واسطه دوره‌های آموزشی انگلیسی آموخته بود داستان، شعر و آثار حماسی ارائه کرد، تاریخچه و اندیشه فلسفی آیین سیک را نگاشت. بعد از گذراندن آزمون ورودی، او با دوست پدرش، وزیر سینگ به کار مشغول شد و یک دستگاه چاپ لیتوگرافی را بر پا کرد. در سال ۱۸۹۳ در سن ۱۸ سالگی، دانی رام چاتریک (Dhani Ram Chatrik) در چاپخانه وزیر سینگ مشغول به کار شد و با ویر سینگ آشنا گردید و به او توصیه کرد حکاکی لیتوگرافی را یاد بگیرد، این فرد به او انگیزه داد تا به نوشتن شعر به زبان پنجابی بپردازد. انجمن خالصا تراکت، نشریات کم‌هزینه‌ای با عنوان نیرگونیارا (Nirguniara) با مطالبی در ارتباط با تاریخچه، فلسفه، اصلاحات مذهبی سیاسی و الهیات سیک به صورت دوره‌ای در دسترس قرار می‌داد. به واسطه این ژورنال، سینگ با حلقه‌ای از خوانندگان که روز به روز تعداد آنها در حال افزایش بود، ارتباط برقرار کرد. در بخش ادبیات، سینگ شروع به نوشتن رمان‌هایی کرد که از پیشگامان رمان پنجابی در نظر گرفته می‌شود. آثار او در این ژانر، سونداری (۱۸۹۸)، بیجی سینگ (۱۸۹۹)، ساتوانت کائور (در دو بخش منتشر شد، بخش اول در سال ۱۹۰۰ و بخش دوم در ۱۹۲۷) بود که با هدف بازآفرینی دوره حماسی (قرن هجده) تاریخ سیک نوشته شدند. از طریق این رمان‌ها او برای خوانندگان آثارش، الگوهای شجاعت، شهامت و بزرگ‌منشی انسانی را ارائه کرد. | ## بخش 3: ویر سینگ (نویسنده) | سینگ در آثارش به طریقی از هویت سیک دفاع کرد که از ارزش‌های سایر مذاهب کم نمی‌شد. سینگ همچنین تعصبات مذهبی را تضعیف و مورد انتقاد قرار داد و از آنها به عنوان کسانی یاد کرد که قربانی ترس خود به خاطر اعتقاد شدید و وسواس گونه هستند. sikhs.org سینگ این باور را در رمان‌های خود بازتاب داده است، و آنها را به صورت شخصیت‌های زن قوی ارائه کرد. در واقع در اولین رمان او به نام سونداری، سوندر کائور را نشان داد که زنی است از هندوئیسم به آیین سیک تغییر مذهب داد و سپس همراه با گروهی از جنگجویان سیک مبادرت به زندگی ماجراجویانه در جنگل کرد. این کتاب با استقبال خوب جامعه سیک مواجه شد و تقریباً بلا فاصله به محبوبیت دست یافت. از دیگر شخیت‌های زن مهم در آثار او می‌توان به رانی راج کائور، سَتوَنت کائور، سوباجی و سوشیل کائور اشاره کرد. حتی با در نظر گرفتن استانداردهای مدرن امروزی این شخصیت‌های زن در آثار سینگ، هنوز شخصیت‌های کامل محسوب شده و الهام بخش مردان و زنان سیک هستند. | ## جمع‌بندی | افتخار او مفتخر به دریافت جایزه جایزه آکادمی ساهیتیا در سال ۱۹۵۵ و پادما بوشان در سال ۱۹۵۶ گردید.