موضوع مقاله: ایبوسه ماسوجی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ایبوسه ماسوجی | مقدمه: یکی از نویسندگان برجسته ژاپن و یکی از چهره‌های مهم ادبیات قرن بیستم این کشور بود. | ## بخش 1: ایبوسه ماسوجی | او نویسنده‌ای بود که توانست به خوبی مسائل اجتماعی، انسانی و فرهنگی دوران خود را در قالب رمان‌ها و داستان‌های کوتاه بیان کند. آثار او اغلب به مشکلات و سختی‌های زندگی مردم عادی، تأثیرات جنگ و تحولات اجتماعی و روان‌شناسی شخصیت‌ها پرداخته است. رمان او به نام «باران سیاه» که دربارهٔ بمباران هیروشیما جایزه نوما و نشان فرهنگی ژاپن را دریافت کرده است. زندگی شخصی ایبوسه در سال ۱۸۹۸ در یک خانواده زمیندار در روستای کامو، که اکنون بخشی از فوکویاما، هیروشیما است، به دنیا آمد. او از کودکی علاقه زیادی به کتاب‌ها و داستان‌ها داشت و این علاقه او را به سمت ادبیات کشاند. پس از تحصیلات ابتدایی و متوسطه در شهر خود، وارد دانشگاه واسه‌دا در توکیو شد و در رشته ادبیات ژاپنی تحصیل کرد. او در دانشگاه با بسیاری از نویسندگان و هنرمندان جوان دیگر آشنا شد و این ارتباطات نقش مهمی در شکل‌گیری سبک و موضوعات آثار او داشت. ماسوجی عاشق مطالعه و پژوهش در زمینه‌های مختلف ادبی و هنری بود و وقت زیادی را به این امور اختصاص می‌داد. او تاثیر بسیاری بر نویسندگان بزرگی از جمله اوسامو دازای، اوئه کنزابورو، هاروکی موراکامی داشته است. او بیشتر عمر خود را در آرامش و دور از هیاهوی عمومی گذراند و بیشتر وقتش را به نوشتن و تحقیق در خانه‌اش صرف کرد. این انزوا و تمرکز بر روی کارهای ادبی به او امکان داد که آثار مهم و تأثیرگذاری خلق کند که همچنان در تاریخ ادبیات ژاپن به‌یادماندنی هستند. سرانجام ایبوسه در ۱۰ ژوئیه ۱۹۹۳ در بیمارستانی در توکیو به دلیل ذات‌الریه درگذشت. تحصیلات اولیه ایبوسه در امتحان ورودی به مدرسه متوسطه هیروشیما ناکام ماند، اما در سال ۱۹۱۱ به مدرسه متوسطه فوکویاما راه یافت. معلمان این مدرسه به این موضوع افتخار می‌کردند، اما ایبوسه علاقه‌ای نشان نمی‌داد. | ## بخش 2: ایبوسه ماسوجی | او این مدرسه را پیرو اصول غربی می‌دانست؛ این مدرسه بر آموزش هلندی و تمرینات نظامی فرانسوی تأکید داشت. در این مدرسه، ایبوسه مورد تمسخر قرار می‌گرفت و برای اجتناب از این تمسخر از زدن عینک خودداری می‌کرد. اگرچه ایبوسه تأثیرات غربی در آموزشش را دوست داشت، پدربزرگش ترتیب داده بود تا یک کلاس خصوصی ادبیات چینی برای او برگزار شود. مدرسه او اغلب از خواندن ادبیات تخیلی توسط دانش‌آموزان جلوگیری می‌کرد، این امر باعث شد ایبوسه نتواند بسیاری از آثار محبوب را در این دوره مطالعه کند. اوگای باور داشت سانسوکه یک دانشمند معروف است و به نامه‌ای که نوشته بود، پاسخ داد و از او تشکر کرد. در دوران مدرسه متوسطه، برادر ایبوسه، فومیو، شعری را به مجله توکیو شوسای بوندان با استفاده از نام ایبوسه ارسال کرد. ایبوسه توسط مدیر مدرسه متوسطه فوکویاما مورد توبیخ قرار گرفت، اما مورد تحسین هم قرار گرفت و دو نامه هواداری دریافت کرد. از کلاس‌ها لذت می‌برد اما احساس نمی‌کرد که می‌خواهد تمام عمرش را یک هنرمند باشد. بعد از آن او می‌خواست فعالیت‌های هنری خود را تحت نظر نقاش برجسته، هاشیموتو کانستو ادامه دهد، اما کانستو این فرصت را به او نداد. تحصیلات تکمیلی ایبوسه سال ۱۹۱۷، درسن نوزده سالگی، به تحصیل در دانشگاه واسدا توکیو پرداخت. ابتدا به شعر و نقاشی علاقه داشت اما به او پیشنهاد شد تا به مطالعه داستان بپردازد و در نهایت در ادبیات فرانسه تخصص یافت. او این تجربه را در «افکار یک نهم فوریه» توصیف کرده است: «گاهی احساس می‌کنم که نیمه‌ای از من می‌خواهد به زادگاه بازگردد، در حالی که نیمهٔ دیگر می‌خواهد تا پایان به توکیو بچسبد.» توکیو برای ایبوسه سوررئال به نظر می‌رسید. او اغلب جابجا می‌شد اما همیشه نزدیک واسدا می‌ماند و به ندرت به فوکویاما سر می‌زد. در دوران اقامت خود در دانشگاه واسدا، ایبوسه شاهد ناآرامی‌های سیاسی و رادیکالیسم دانشجویان بود. | ## بخش 3: ایبوسه ماسوجی | در توکیو، ایبوسه با مردان جوان و ادبیات‌جویان غیرعادی دوست شد اما اغلب در تنهایی خود و از برخورد با گیشاها الهام می‌گرفت. آثار هوومی برای ایبوسه جذاب بود و بعدها برخی از آثار ادبی او را تحت تأثیر قرار داد. تأثیر آئوکی را می‌توان در «ماهی کپور» یافت، جایی که ایبوسه دوستی آئوکی را ایدئال می‌خواند و احساسات خود نسبت به این دوستی را به عنوان یک کپور نمایش می‌دهد. اولین آثار ادبی ایبوسه در قالب نثر بود و پس از مرگ آئوکی، اولین مقالات خود را در سال ۱۹۲۲ نوشت. ایبوسه یکی از استادان خود، نوبورو کاتاگامی، که مبتلا به صرع بود، را در حال تشنج دید. پس از نزاع با دو تن از استادان و حادثه کاتاگامی، ایبوسه از دانشگاه واسدا و مدرسه هنر کناره‌گیری کرد. او در اواخر دهه ۱۹۲۰، زمانی که از آثارش توسط برخی از برترین منتقدان ژاپن به خوبی استقبال قرار گرفت، به‌طور گسترده‌ای شناخته شد. با انتشار «سمندر» در سال ۱۹۲۹، او شروع به نوشتن سبکی منحصر به فرد از ترکیب شوخ‌طبعی و تلخی شد. او جایزه نائوکی را برای «جان مانجیرو، رانده‌شده: زندگی و ماجراجویی‌هایش» دریافت کرد و به نوشتن آثاری پر از گرما و مهربانی ادامه داد، در حالی که در همان زمان قدرت مشاهدهٔ دقیق خود را نیز نشان می‌داد. موضوعاتی که او به کار می‌گرفت، عموماً تخیلات فکری بودند که از تمثیل‌های حیوانی، داستان‌های تاریخی و زندگی روستایی استفاده می‌کردند. ایبوسه بیشتر عمر خود را مورد قدردانی قرار گرفت، هرچند تا پس از جنگ به شهرت نرسید. در سال ۱۹۶۶، رمان «باران سیاه» را منتشر کرد که برای او شهرت بین‌المللی و چندین جایزه از جمله جایزه نوما و نشان فرهنگی، بالاترین افتخاری که به یک نویسنده ژاپنی اعطا می‌شود، را به ارمغان آورد. این رمان از بمباران هیروشیما الهام گرفته شده و عنوان آن به سقوط مواد رادیواکتیو اشاره دارد. ایبوسه در زمان بمباران حضور نداشت، اما از دفترچه‌های خاطرات بازماندگان برای ساختن داستان خود استفاده کرد. | ## جمع‌بندی | داستان دیگری از او به نام «ایریس دیوانه» که برای اولین بار در سال ۱۹۵۱ منتشر شد، به موضوعات مشابهی می‌پردازد.