موضوع مقاله: هنر گوتیک بین‌المللی در ایتالیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # هنر گوتیک بین‌المللی در ایتالیا | مقدمه: هنر گوتیک بین‌المللی (یا گوتیک متاخر) سبکی از هنر تجسمی است که قدمت آن به حدود سال ۱۳۷۰ میلادی و در ایتالیا، نیمه اول قرن پانزدهم میلادی برمی‌گردد. | ## بخش 1: هنر گوتیک بین‌المللی در ایتالیا | همان‌طور که از نامش پیداست، این مرحله سبکی، دامنه‌ای بین‌المللی داشت، با ویژگی‌های مشترک و همچنین متغیرهای محلی فراوان. این سبک از یک مرکز تابش، مانند آنچه مثلاً در مورد هنر گوتیک و ایل-دو-فرانس اتفاق افتاد، گسترش نیافت، بلکه نتیجه گفتگویی بین دربارهای اروپایی بود که توسط تبادلات متقابل متعدد تقویت شده بود.. در میان این دربارها، دربار پاپ نقش برجسته‌ای ایفا کرد، به ویژه دربار آوینیون، که مرکز واقعی گردهمایی و تبادل هنرمندان از سراسر قاره بود.. ایتالیا، که از نظر سیاسی تقسیم شده بود، توسط هنرمندانی که این سبک را گسترش می‌دادند، درنوردیده شد (به ویژه پیزانلو، میکلینو دا بسوزو و جنتیله دا فابریانو) و همچنین گونه‌های منطقه‌ای متعددی را ایجاد کردند. سبک گوتیک «بین‌المللی» به معنای تجدید حیات سنت گوتیک بود (که هنوز در پایان قرن چهاردهم با سبک جوتو مرتبط بود)، اما تنها برخی از مناطق سهم اصلی و «پیشرو» را در صحنه اروپا ارائه دادند، در حالی که برخی دیگر تنها به‌طور جزئی و سطحی‌تر ویژگی‌های سبکی منحصر به فردی را به دست آوردند. در فلورانس، هنر گوتیک بین‌المللی در اوایل با سبک نوظهور رنسانس وارد رقابت شد، اما با این وجود در بین مشتریان ثروتمند و فرهیخته، چه مذهبی و چه خصوصی، مورد توجه قرار گرفت. در سال ۱۳۸۶، ساخت کلیسای جامع میلان آغاز شد و ویسکونتی برای این پروژه از کارگران فرانسوی و آلمانی دعوت کرد، و در سال ۱۳۹۶، همین فرمانروا سنگ‌بنای صومعهٔ چرتوزای پاویا را گذاشت. آتلیهٔ مینیاتوریست‌های ویسکونتی عمدتاً در پاوا فعال بود (شهری که در قلعهٔ آن، دربار جیان گالئازو ویسکونتی مستقر بود) و حدود سال ۱۳۷۰، به‌طور کامل ترکیبی ظریف از کروماتیسم «گیوتسک» و مضامین درباری و شوالیه‌ای را پدیدآورده بود. شخصیت‌های اصلی این دورهٔ اولیه، مینیاتوریست ناشناس بودند که اکنون در کتابخانه ملی فرانسه در پاریس نگهداری می‌شوند، و «جیووانینو دِ گراسی»، که کتاب دعای معروف به «ساعات جیان گالئازو ویسکونتی» را روشن‌نگاری کرد و آثارش از لحاظ خطی بسیار ظریف، دقیق در جزئیات طبیعی و دارای تزئینات گران‌بها بودند.De Vecchi-Cerchiari, Volume 1, pag. نسل بعدی، به‌ویژه در شخصیت میکلینو دا بزوستو، این میراث را به شیوه‌ای آزادتر، خلاقانه‌تر و بین‌المللی‌تر گسترش داد. در اثر او از خطوط روان، رنگ‌های نرم و ریتمی گران‌بها در طراحی اشکال استفاده کرد که مسائل فضایی را نادیده می‌گرفت؛ تمامی آثار با جزئیات طبیعی بسیار تازه و دقیق، گرفته شده از مشاهدهٔ مستقیم، غنی شده بودند. به عنوان مثال، هنوز در سال ۱۴۴۴، نقاشی‌های دیواری در کلیسای جامع تئودولیندا در کلیسای جامع مونزا اثر برادران زاواتاری با رنگ‌های ملایم، شخصیت‌های شگفت‌زده و بی‌وزن برگرفته از دنیای درباری مشخص می‌شوند؛ نمونه‌های دیگری را نیز می‌توان برای نیمه دوم قرن پانزدهم برشمرد. سبک دیگر در کنار سبک ملایم میشلینو، سبک گروتسک بود که آثار فرانکو و فیلیپولو دِ وریس در نقاشی دیواری روز قیامت در کلیسای سانتا ماریا دِ گیرلی در کامپیونه د ایتالیا (۱۴۰۰) یا مینیاتورهای رسای بلبلو دا پاویا گواه آن هستند. به عنوان مثال، در کتاب مقدس نیکولو دِسته، که توسط بلبلو در سال‌های ۱۴۳۱–۱۴۳۴ تذهیب شده است، از خطوط سیال و تغییر شکل‌دهنده، چهره‌های فیزیکی با ابهت، حرکات بیش از حد و رنگ‌های روشن و رنگین‌کمانی استفاده شده است. او در طول دوران طولانی فعالیت هنری خود، تا حدود سال ۱۴۷۰، به این فرهنگ لغت وفادار ماند. در حوزهٔ هنر غیرمذهبی، مهم‌ترین چرخه‌های نقاشی که امروزه حفظ شده‌اند و صحنه‌های ظریف و زیبایی از تفریحات و زندگی دربار را نشان می‌دهند، عبارت‌اند از: چرخهٔ فرسکوی بازی‌های بورومئو در کاخ بورومئو در میلان، تزئینات سالا دلگی اسواگی و سالا دئی ویزی و دله ورتو در قلعهٔ ماسناگو، که هنوز مؤلفان آن‌ها شناسایی نشده‌اند، و فرسکوهایی از بانوان که توسط جیان گالئاچیو در سال ۱۳۹۳ برای اتاق بانوان قلعه ویسکونتی سفارش داده شد و اخیراً به جنتیل د فابریانو نسبت داده شده‌اند. این آثار تصویری، نمونه‌های برجسته‌ای از زندگی دربار ایتالیایی در اواخر قرون وسطی و اوایل رنسانس هستند و هم از نظر سبک هنری و هم از نظر محتوای تاریخی اهمیت دارند. در دو دههٔ نخست قرن پانزدهم، ونیز یک تحول سیاسی مهم را آغاز کرد و تمرکز خود را به سمت سرزمین‌های اصلی قاره‌ای معطوف نمود، حضور خود را در ساختار غربی فعال‌تر کرد و به تدریج از نفوذ بیزانس فاصله گرفت. در زمینهٔ نقاشی، مجسمه‌سازی و معماری، نوعی ترکیب معاصر از موتیف‌های گوتیک دیرهنگام با زمینهٔ بیزانسی رخ داد: ظرافت خطی و رنگ‌آمیزی هنر گوتیک، در واقع شباهت زیادی به انتزاعات پرزرق و برق با تأثیرات شرقی داشت. این بازسازی همچنین با ورود هنرمندان خارجی به ونیز، که در کلیسای جامع سینت مارکو و قصر دوک به کار گرفته شدند، تقویت شد. این باسیلیکا با گنبدهایی تاجگذاری شده بود و در سال ۱۴۲۲ تصمیم گرفته شد که کاخ دوک در کنار میدان تا کلیسای سنت مارک امتداد یابد و سبک بخش قدیمی‌تر، مربوط به قرن ۱۴، ادامه یابد. بدین ترتیب، یک سبک معماری «ونیزی» که از روندهای اروپایی آن زمان آزاد بود، تقدیس شد که قرن‌ها مورد استفاده مجدد قرار گرفت. از جمله این سبک‌ها می‌توان به پلی‌فوراهای زیبا با طاق‌های تزیین‌شدهٔ ظریف کا فوسکاری، پالازو جیوستینیان و کا دورو اشاره کرد که در آن زمان نما نیز با طلاکاری خیره‌کننده و جلوه‌های چندرنگ تزئین شده بود. این کاخ‌ها با یک رواق در طبقه همکف که برای پهلوگیری کشتی‌ها به آب باز است، مشخص می‌شوند، در حالی که طبقه بالا توسط پلی‌فوراهای بزرگ، معمولاً در تالار مرکزی، روشن می‌شود که توسط یک راه‌پله بزرگ که به اتاق‌های دیگر نیز متصل است، قابل دسترسی است. طاق‌های کوچک، تزئینات متراکم و مدولار ایجاد می‌کنند که دهانه‌ها را چند برابر می‌کنند و ریتم‌هایی از سایه‌روشن مانند ایجاد می‌کنند.. کاخ دوک بین سال‌های ۱۴۰۹ تا ۱۴۱۴ پوشیده از نقاشی‌های دیواری بود که هنرمندان مشهوری مانند پیزانلو، میکلینو دا بسوزو و جنتیله دا فابریانو در آن نقاشی می‌کردند. تأثیر ونیزی در برخی از آثار جنتیله، مانند تاجگذاری مریم مقدس در چندلتی واله رومیتا (۱۴۰۰–۱۴۱۰)، که برای یک صومعه در نزدیکی فابریانو نقاشی شده است، دیده می‌شود. ایستریا در ایستریا، قلمرو ونیز، جان کاستاوی در کلیسای تثلیث مقدس در هراستولیه و وینچنزو دی کاستوا در محراب سانتا ماریا آله لاستر در برم کار می‌کردند. ورونا، اگرچه از سال ۱۴۰۶ تحت سلطه ونیز قرار گرفت، اما مدت‌ها مکتب هنری خود را حفظ کرد، مکتبی که به سبک لومبارد که با سلطه اولیه ویسکونتی و اقامت هنرمندانی مانند میشلینو دا بسوزو (مدونای باغ گل سرخ، حدود ۱۴۳۵) به ارمغان آورده بود، نزدیک‌تر بود.. نقاش برجسته، استفانو دا ورونا، پسر یک نقاش فرانسوی (ژان داربوا، که قبلاً در خدمت فیلیپ دوم بورگوندی و جیان گالئاتزو ویسکونتی بود) بود. او در تابلوی «ستایش مغان» (امضا و تاریخ ۱۴۳۵)، با ضربات نرم و خطوط مارپیچ، یکی از بهترین آثار هنر گوتیک بین‌المللی را ساخت و توجه زیادی به جزئیات، به تصویر کشیدن مواد و پارچه‌های گرانبها و تنظیم ترکیب‌بندی شلوغ، با سبکی عمدتاً خطی، نشان داد. با این حال، مهم‌ترین هنرمند فعال در ورونا، پیزانلو بود که هنر تجسمی شمال ایتالیا را به اوج خود رساند. در کاپلای پلگرینی کلیسای سانتا آناستازیا، مشهورترین اثر او، «سن جورج و شاهزاده» قرار دارد؛ در این اثر، پیزانلو با سبکی کاملاً شخصی، ظرافت جزئیات و تنش روایت را با هم آمیخت و به اوج‌های «واقع‌گرایی ایده‌آل‌شده» رسید. | ## بخش 2: هنر گوتیک بین‌المللی در ایتالیا | امروزه نقاشی‌ها در بهترین وضعیت نگهداری نیستند و بسیاری از قسمت‌های سطح رنگ دچار تغییر شده و کل سمت چپ اثر از بین رفته است. پیزانلو بعدها به دربارهای دیگر ایتالیا (پاوی، فرارا، مانتوا، رم) نقل مکان کرد و دستاوردهای هنری خود را گسترش داد، در حالی که به نوبهٔ خود تحت تأثیر مدارس محلی قرار گرفت، به ویژه در زمینهٔ بازکشف دنیای باستان که پیشتر توسط پترارک ترویج شده بود؛ او به این موضوع با رسم نسخه‌برداری از بسیاری از نقش برجسته‌های رومی پرداخت که برخی از آن‌ها تا امروز باقی مانده‌اند. همچنین تولیدات او در زمینهٔ طراحی و مطالعات از طبیعت شگفت‌انگیز است؛ این آثار از نخستین نمونه‌ها در تاریخ هنر هستند که ارزشی مستقل از نقاشی نهایی روی پنل پیدا کردند.. کل منطقه سرشار از چرخه‌های سکولار است، که در میان آنها، اثر استاد ونسسلاس، با اصالت بوهمیایی، که برج عقاب در قلعه بوئونکونسیگلیو در ترنت را با چرخه ماه‌ها، به سفارش جورج لیختن‌اشتاین، تزئین کرد، به دلیل غنا و کیفیتش برجسته است. صحنه‌ها سرشار از جزئیاتی هستند که از شمایل‌نگاری‌های تاکوینا سانیتاتیس استنباط می‌شوند، با درهم‌آمیختگی متراکم جهان‌های جوانمردانه و روزمره، اما عاری از رنگ‌های گروتسک. یکی دیگر از شواهد جالب در منطقهٔ آلپ، فرسکوی سیبیل است که در کورتی‌نا دامپتسو یافت شده است. این فرسکو به صورت قطعات پراکنده باقی مانده است؛ در صحنهٔ آن احتمالاً شش سیبیل یا بیشتر در قالب جفت‌ها نمایش داده شده بودند که طومارهایی در دست داشتند. از پنج سیبیل باقی‌مانده، از سمت چپ می‌توان شناخت: «سیبیل والوننسیس» که نماد عدالت است. سیبیل دوم که یک درخت نخل در دست دارد، ممکن است «سیبیل نیکائولیا» یا «تیبورتینا» باشد. سیبیل مرکزی با سه شیر، بر اساس طوماری که در دست دارد، «سیبیل پورتوئنسیس» است؛ اما می‌تواند «سیبیل لیبیکا» نیز باشد، به دلیل حضور شیرها. چهارمی که بهترین حفظ‌شده است، احتمالاً «سیبیل اریترائی» است که با دست راست به اشعه‌های خورشید اشاره می‌کند. این فرسکو نمونهٔ ارزشمندی از هنر پیش از رنسانس در مناطق آلپ و کاربرد نمادهای کلاسیک و الهام از طبیعت و نجوم در نقاشی مذهبی و اساطیری است. یوهانس هیندرباخ، اسقف ترنت، در قرن پانزدهم میلادی، با ساخت یک ایوان سرپوشیده ونیزی با سرستون‌های قرنتی به سبک گوتیک، اقامتگاه خود، قلعه بوئونکونسیگلیو در ترنت، را گسترش داد. در تیرول جنوبی، نقاشی‌های دیواری با چرخه‌های شوالیه‌گری و درباری-ناسپاسی در قلعه رونکِلشتاین و قلعه رودنگو مرتبط و ارزشمند هستند، در حالی که در ترنتینو، نقاشی‌های دیواری در قلعه آویو شایان ذکر هستند. کل رشته‌کوه آلپ همیشه توسط سیل‌های مختلف مسافران از طریق گذرگاه‌ها عبور می‌کرده است، به همین دلیل مکانی برای تبادلات فرهنگی روان بوده است. در پیمونت، آمادئوس هشتم از طریق روابط دیپلماتیک نزدیک، دوک‌نشین خود را با بری و بورگوندی مرتبط کرد و تا آنجا پیش رفت که با ماری بورگوندی، دختر دوک بورگوندی فیلیپ جسور، ازدواج کرد. هنر تولید شده در دربار او، با هنرمندانی مانند جیاکومو ژاکوئریو، منعکس کننده این فضای جهان‌وطنی بود. او مجسمه‌سازی بورگوندی را به عنوان الگوی خود برگزید، اما خیلی زود سبکی شخصی‌تر را توسعه داد که در آن بهترین ظرافت‌های سبکی و تیزترین تصاویر بیانگر در کنار هم وجود داشتند، مانند نقاشی دیواری متحرک «صعود به کالواری» که در محراب سابق کلیسای سنت آنتونی در رانورسو (حدود ۱۴۳۰) کشیده شده است. در تنوع زیاد انواع انسانی در صفوف گرداگرد مسیح، به دلیل خط سیاه مشخص حاشیه‌ها، حس خطی غالب است، با این حال هر سوژه به‌طور بیانگرانه‌ای از پس‌زمینه و گروه خنثی جدا می‌شود و تصویری دراماتیک و عاری از احساسات‌گرایی خلق می‌کند. استاد قلعهٔ مانتا، که پیش‌تر به عنوان ژاکریو شناخته می‌شد و اکنون به عنوان یک هنرمند مستقل در نظر گرفته می‌شود، حدود سال ۱۴۲۰ یک چرخهٔ فرسکوی نفیس در قلعه‌ای نزدیک سالوتسو خلق کرد. این آثار از نظر عناصر درباری بسیار غنی هستند و بر زمینه‌ای روشن و صاف سفید اجرا شده‌اند. در صحنه‌هایی مانند چشمهٔ جوانی، جهان افسانه‌ای با خطوط سیال که از مینیاتورهای خصوصی الهام گرفته شده، به مقیاس عظیم منتقل می‌شود؛ توجه زیادی به جزئیات و صحنه‌های متعدد ژانری وجود دارد: حرکت سنگین سالمندان، مردان در حال درآوردن لباس، زن سالخورده‌ای که به عنوان نردبان برای همسال خود عمل می‌کند، و صحنه‌های عشق و شادی درون چشمهٔ معجزه‌آسای گوتیک پرجزئیات.. این آثار نمونه‌ای برجسته از ترکیب هنر درباری، سبک گوتیک و زندگی روزمره در نقاشی اوایل رنسانس ایتالیا به‌شمار می‌روند. در واله دئوستا، نقاشی‌های دیواری در قلعه فِنیس و قلعه ایسونیه متعلق به گوتیک بین‌المللی هستند. در مارکه‌ها، به دلیل ظهور روابط سیاسی و تجاری گسترده و خاص، دوره‌ای از شکوفایی هنری ناگهانی وجود داشت. اربابان محلی کوچک، مبادلات بسیار فعالی را با منطقه امیلیان، ونیز و لومبارد انجام دادند، مانند دوران اربابی پاندولفو دوم مالاتستا، ارباب فانو، و همچنین برگامو و برشیا، یا در طول اتحاد بسیاری از اربابان محلی کوچک با جیان گالئاتزو ویسکونتی با دیدگاهی ضد فلورانسی. آنکونا، که همزمان دشمن و ستایشگر جمهوری ونیز بود، از اواسط قرن پانزدهم میلادی، بازسازی بلندپروازانه بناهای تاریخی خود را مطابق با آخرین روندهای آن زمان و با پیروی از سبک ونیزی آغاز کرد. معمار جورجو دی ماتئو، که ابتدا توسط خانواده کشتی‌دار بنینکاسا به شهر فراخوانده شد و به او مأموریت ساخت کاخ خانوادگی جدید را دادند، معمار این تغییر اساسی بود. بعدها، شورای جمهوری به ترتیب ساخت ایوان سرپوشیده مرکانتی در سال ۱۴۵۱، کلیسای سن فرانچسکو آله اسکال، جایی که او در سال ۱۴۵۴ سردر، یکی از والاترین شاهکارهای خود، و کلیسای سنت آگوستینو، جایی که در سال ۱۴۶۰ سردر قابل توجه دیگری را ساخت، را به او سپرد. در سان سورینو مارکه، خانواده اسمدوچی دوره‌ای از رونق اقتصادی قابل توجه را با تجارت در خارج از منطقه سپری کردند. این گشودگی اقتصادی و فرهنگی در آثاری مانند ازدواج عرفانی سنت کاترین اثر لورنزو سالیمبنی منعکس شده است که با حرکت چرخشی خطوط پارچه، رنگ‌های غیرواقعی و واقع‌گرایی دقیق، با پیروی از جدیدترین مدل‌های لومباردی-امیلینی و فرانسوی، مشخص می‌شود. یکی از شاهکارهای برادران سالیمبنی، که در وضعیت عالی نگهداری می‌شود، نقاشی‌های دیواری در محراب سنت جان باپتیست در اوربینو است. برادر پیترو آلمانو، بر روی نمای قدیمی کلیسای دانشگاهی سانتا ماریا آسونتا اعمال شد و بدین ترتیب آن را به تنها نمونه گوتیک بین‌المللی، دقیقاً گوتیک گلدار، در منطقه مارکه تبدیل کرد. | ## بخش 3: هنر گوتیک بین‌المللی در ایتالیا | جنتیله دا فابریانو، اهل شهر مارکه در نزدیکی اومبریا، یکی از بزرگ‌ترین نمایندگان سبک گوتیک متاخر در سراسر شبه جزیره بود. او که از پیشینه اومبریا-مارکه و تأثیرات لومبارد که در نتیجه سفرهای مکرر به دست آورده بود، تغذیه می‌کرد، در ابتدا سبک گوتیک متاخر را نه چندان دور از سرزمین مادری خود شکوفا کرد (نقاشی‌های دیواری الهام‌بخش اومانیستی در داخل کاخ ترینچی در فولینو گویای این موضوع هستند)، و بعدها حتی در مناطق دورتر نیز به شهرت رسید: تا به امروز در فلورانس، «پرستش مغان»، بزرگ‌ترین اثر او، در گالری اوفیتزی به نمایش گذاشته شده است. در فلورانس، گوتیک بین‌المللی با ویژگی‌های بسیار خاصی (همان‌طور که در نقاشی گوتیک اتفاق افتاده بود) نفوذ کرد و به عنوان یک سنت، پیوند محکمی با کلاسیسیسم داشت. این شهر در آغاز قرن پانزدهم، پس از آشفتگی‌های جدی قرن قبل، با پایان تهدید ویسکونتی، ارضی (تسخیر پیزا در سال ۱۴۰۶، کورتونا در سال ۱۴۱۱، لیورنو در سال ۱۴۲۱) و رشد اقتصادی تحت سلطه بورژوازی، دوره‌ای از ثبات ظاهری را آغاز می‌کرد. با این حال، هزینه‌های این دستاوردها، طبقه سیاسی را از درون تضعیف کرد و راه را برای ظهور الیگارشی هموار کرد که در سال ۱۴۳۴ با سلطه عملی مدیچی‌ها به ثمر نشست. با این حال، این شکنندگی توسط معاصران احساس نشد، بلکه آنها بر اساس اومانیسم «مدنی» صدراعظم‌های جمهوری فلورانس مانند کولوچیو سالوتاتی، تأیید مجدد اعتبار را ستودند. قدردانی از سنت‌های محلی و ریشه‌های رومی شهر، دوباره منجر به رد مدل‌های درباری شد که قبلاً، برای مثال، در شهر سینا در نزدیکی آن در قرن چهاردهم، امتحان شده بودند. در معماری، طراحی کلاسیک با ساخت لوجیا دلا سینیوریا (۱۳۷۶–۱۳۸۲)، با طاق‌های گرد پهن آن در اواسط دوران گوتیک، خود را نشان داد؛ در مجسمه‌سازی، پایبندی بیشتر به انعطاف‌پذیری کلاسیک مورد توجه قرار گرفت، مانند تزئینات پورتا دلا ماندورلا (۱۳۹۱–۱۳۹۷، سپس ۱۴۰۴–۱۴۰۶ و بعد از آن) کلیسای جامع، توسط نانی دی بانکو و دیگران؛ در نقاشی، پایبندی به سبک جوتو با کمی توسعه بیشتر، همچنان قوی باقی ماند. در اواخر قرن چهاردهم، مردم از مدل‌های قدیمی خسته شدند و دو مسیر اصلی برای نوسازی ظاهر شد: پذیرش سبک بین‌المللی یا توسعه ریشه‌های کلاسیک با دقت بیشتر. دو تابلوی باقی‌مانده از مسابقه سال ۱۴۰۱ برای درب شمالی تعمیدگاه فلورانس، که به ترتیب توسط لورنزو گیبرتی و فیلیپو برونلسکی از برنز ریخته‌گری شده و اکنون در موزه ملی بارجلو قرار دارند، ترکیبی خارق‌العاده از دو مکتب فکری ارائه می‌دهند. هدف، به تصویر کشیدن صحنه به بند کشیدن اسحاق در یک چهاربرگه، مانند همان‌هایی بود که قبلاً توسط آندره‌آ پیزانو در دروازه قدیمی‌تر استفاده شده بود، که این دو هنرمند آن را بسیار متفاوت حل کردند. گیبرتی صحنه را به دو نوار عمودی تقسیم کرد که با چاشنی سنگیِ کهن، با روایتی متعادل، فیگورهای متناسب و ریتم‌های به‌روز شده گوتیک، هماهنگ شده بودند. او همچنین نقل قول‌های عمومی از «دوران باستان» را با چاشنی هلنیستی، مانند برهنگی قدرتمند اسحاق، گنجاند و بدین ترتیب واسطه‌ای بین محرک‌های موجود در آن زمان ایجاد کرد. استفاده از پس‌زمینه سنگی همچنین یک سایه روشن زیبا ایجاد کرد که فیگورها را بدون وقفه‌های شدید «در بر می‌گرفت» (که بر استیاچیاتوی دوناتلو نیز تأثیر گذاشت). او صحنه را به دو نوار افقی تقسیم کرد که سطوح روی هم افتاده، ترکیبی هرمی ایجاد می‌کردند. در رأس، پشت یک پس‌زمینه صاف که در آن چهره‌ها با خشونت ظاهر می‌شوند، اوج اپیزود قربانی قرار دارد، جایی که خطوط عمود، برخورد بین سه اراده مختلف (ابراهیم، اسحاق و فرشته‌ای که بازوی مسلح ابراهیم را گرفته تا او را متوقف کند) را ایجاد می‌کنند. صحنه با چنان بیانی ارائه شده است که کاشی گیبرتی در مقایسه با آن، مانند یک تلاوت آرام به نظر می‌رسد. این سبک از تأمل در آثار جیووانی پیزانو (مانند ذبح بی‌گناهان در منبر سنت اندرو) و هنر باستانی، همان‌طور که با اشاره به اسپیناریو در گوشه سمت چپ نیز مشهود است، ناشی می‌شود. پیروزی از آن گیبرتی شد، نشانه‌ای از اینکه فلورانس هنوز برای کلاسیک‌گرایی نوآورانه‌ای که در آغاز رنسانس بود، دقیقاً در مجسمه‌سازی قبل از نقاشی، آماده نبود. در سال ۱۴۱۴، هنگام کار بر روی دروازه برنزی، او مجسمه سنت جان باپتیست را با شنل افتاده و گام‌های بلند و ریتمیک خلق کرد و فرم‌های بدن را محو کرد، درست همان‌طور که استادان معاصر بوهمی انجام می‌دادند. جنتیله دا فابریانو نیز مدتی در فلورانس زندگی کرد و شاهکار خود، «پرستش مغان» (۱۴۲۳)، را که به سفارش ثروتمندترین شهروند، پالا استروزی، برای کلیسای کوچکش ساخته شده بود، از خود به جا گذاشت. چندلتی کواراتسی که بعدها ساخته شد، از قبل تأثیری مرتبط با بنای یادبود منزوی مازاتچو را نشان می‌دهد. از جمله مهم‌ترین آنها می‌توان به خایمه باکو کاتالان، پیزانلو ورونی و ژان فوکه فرانسوی اشاره کرد. اتحاد سنتی بین پادشاهان آنژوین و پسرعموهای فرانسوی آنها، ساخت بسیاری از بناهای مذهبی و مدنی با سبک گوتیک-فرانسوی را برای تقریباً دو قرن ممکن ساخت. پس از اواسط قرن پانزدهم، با حضور رنه آنژو، آثار استادان فلاندری به این شهر رسید و با حضور هنرمندانی مانند آنتونلو دا مسینا در شهر، پایبندی به رنسانس الهام گرفته از شمال به بلوغ رسید. رنه آنژو همچنین سفارش‌دهندهٔ یک نسخه خطی مصور به نام «کتاب عشق» بود که احتمالاً در ناپل آغاز و پس از تبعید او در تاراسکون تکمیل شد. در آراگونی‌ها، حمایت‌ها معمولاً به سبک گوتیک باقی ماند و گوتیک کاتالان با گوتیک فرانسوی و سبک نوظهور رنسانس درآمیخت. در سیسیل، با استقرار فردیناند اول (۱۴۱۲) و آلفونسو پنجم آراگون (که در سال ۱۴۱۶ آن را پایگاه خود برای فتح پادشاهی ناپل قرار داد)، شکوفایی هنری سریعی رخ داد که در درجه اول مورد حمایت ثروتمندان و سختگیران سلطنتی و سیستم مبادلات تجاری و فرهنگی با کاتالونیا، والنسیا، پرووانس، شمال فرانسه و هلند بود. بهترین اثر این دوران، نقاشی دیواری پیروزی مرگ برای حیاط کاخ اسکلافانی (که اکنون جدا شده و در گالری منطقه‌ای پالرمو نگهداری می‌شود) بود که احتمالاً مستقیماً به سفارش حاکم ساخته شده و با کیفیتی والا و بی‌سابقه در منطقه مشخص می‌شود. در باغی، مرگ سوار بر اسبی اسکلتی و شبح‌وار وارد می‌شود و تیرهایی شلیک می‌کند که به مردم از هر قشر و مذهبی اصابت می‌کند و آنها را می‌کشد. شمایل‌نگاری چیز جدیدی نیست و توجه به عجیب‌ترین و ترسناک‌ترین جزئیات، دستی از فراز آلپ را آشکار می‌کند. بیان اثر خارق‌العاده است، با بسیاری از صحنه‌های فرعی با ارزش قابل توجه: نوازندگان و شکارچیانی که بی‌باک به فعالیت‌های خود ادامه می‌دهند، شخصیت‌هایی که به سختی از مرگ غافلگیر می‌شوند، و شخصیت‌های غمگین و فروتن که مرگ را فرا می‌خوانند اما توسط آن نادیده گرفته می‌شوند. | ## جمع‌بندی | با اتحاد شخصی پادشاهی سیسیل و ناپل، این جزیره انگیزه یک مرکز سیاسی برای تحریک فعالیت هنری خود را از دست داد؛ بنابراین سنت محلی به تکرار خود ادامه داد، به خصوص در معماری و مجسمه‌سازی، خود را به صورت سطحی تجدید کرد و برخی از عناصر سبک‌های جدید را به صورت جداگانه پذیرفت.