موضوع مقاله: مینسترونه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مینسترونه | مقدمه: این سوپ معمولاً شامل پیاز، هویج، کرفس، سیب‌زمینی، کلم، گوجه‌فرنگی و اغلب حبوبات، مانند لوبیا، نخود یا باقلا، و گاهی پاستا یا برنج است، و به خاطر ترکیب مختلف سبزیجات و تکه‌های نه چندان ریز آن مشخص می‌شود (در غیر این صورت به آن گفته می‌شود). | ## بخش 1: مینسترونه | مینسترونه به‌طور سنتی بدون گوشت تهیه می‌شود، اما دستور خاصی ندارد و می‌توان آن را با مواد مختلف زیادی تهیه کرد. ریشه‌شناسی مینسترونه، به معنای یک سوپ سبزیجات غلیظ، از سال ۱۸۷۱ در زبان انگلیسی ثبت شده است. به دلیل ریشه‌های منحصر به فرد آن و عدم وجود یک دستور ثابت، مینسترونه در سراسر ایتالیا بسته به زمان‌های پخت سنتی، مواد اولیه و فصل، به‌طور گسترده‌ای متفاوت است. این سوپ می‌تواند از یک بافت غلیظ و متراکم با سبزیجات کاملاً پخته شده تا یک سوپ آبکی‌تر با مقادیر زیادی سبزیجات خرد شده و به آرامی پخته شده متغیر باشد؛ همچنین ممکن است شامل انواع گوشت‌ها نیز باشد. در زبان ایتالیایی مدرن، سه واژه وجود دارد که به واژه انگلیسی soup مربوط می‌شود: zuppa، که در معنای سوپ گوجه‌فرنگی یا سوپ ماهیبه کار می‌رود؛ minestra، که در معنای یک سوپ غلیظ‌تر مانند سوپ سبزیجات و همچنین برای سوپ‌های «خشک»، یعنی غذاهای پاستا، استفاده می‌شود؛ و minestrone، که به معنای یک سوپ یا خورشت بسیار غلیظ یا بزرگ است، هرچند که اکنون این معنی به این غذا خاص مرتبط شده است. | ## بخش 2: مینسترونه | تاریخچه مینسترونه یکی از قدیمی‌ترین ریشه‌های خود را قبل از گسترش قبایل لاتین رم به آنچه که به پادشاهی روم (بعداً جمهوری روم و امپراتوری روم) تبدیل شد، دارد، زمانی که رژیم غذایی محلی «به ضرورت گیاه‌خواری» بود و عمدتاً شامل سبزیجاتی مانند پیاز، عدس، کلم، سیر، باقلا، قارچ، هویج، مارچوبه و شلغم می‌شد. در این زمان، غذای اصلی یک وعده غذایی پولته بود، که یک فرنی ساده اما سیرکننده از آرد گندم اسپلت پخته شده در آب نمک بود، که به آن هر نوع سبزی که در دسترس بود اضافه می‌شد. تا قرن دوم پیش از میلاد، زمانی که رم، ایتالیا را فتح کرده و شبکه‌های تجاری و جاده‌ای را در انحصار خود درآورده بود، تنوع زیادی از محصولات به پایتخت سرازیر شد و شروع به تغییر رژیم غذایی آنها و به تبع آن، رژیم غذایی ایتالیا کرد، به‌ویژه با گنجاندن بیشتر گوشت‌ها، که به عنوان یک عصاره برای سوپ‌ها مورد استفاده قرار گرفت. آرد گندم اسپلت نیز از سوپ‌ها حذف شد، زیرا نان توسط یونانی‌ها به رژیم غذایی رومی‌ها توسط یونانی‌ها معرفی شده بود و پولته به غذایی عمدتاً برای فقرا تبدیل شد. رومی‌های باستان فواید سلامتی یک رژیم غذایی ساده یا «صرفه‌جو» (از لاتین fruges، نام عمومی داده شده به غلات، سبزیجات و حبوبات) را شناسایی کردند و سوپ‌های غلیظ سبزیجات و سبزیجات همچنان یک غذای اصلی باقی ماندند. | ## بخش 3: مینسترونه | کتاب آشپزی باستانی مارکوس آپیشیوس De Re Coquinaria سوپی به نام پولوس را توصیف می‌کند که به سال ۳۰ میلادی برمی‌گردد و از فاررو، نخود و باقلا، با پیاز، سیر، چربی و سبزیجات تهیه می‌شد. آپیشیوس پولت‌ها و پولتیکولاها را با تزئینات مجلل مانند مغزهای پخته و شراب به‌روز کرد. پس از معرفی گوجه‌فرنگی به ایتالیا از جهان جدید در قرن پانزدهم، این گیاه به عنوان یکی از مواد اولیه در مینسترونه گنجانده شد. سنت عدم از دست دادن ریشه‌های روستایی تا به امروز ادامه دارد و مینسترونه اکنون در ایتالیا به سبک پختی که به آن غذاهای دهقانی ('آشپزی فقرا') گفته می‌شود، تعلق دارد، به معنای غذاهایی که ریشه‌های روستایی و محلی دارند، در مقابل cucina nobile ('آشپزی اشرافی')، یا سبک پخت اشراف و نجبا قرار می‌گیرد. تغییرات منطقه‌ای مینسترونه آلا جنووسی نوعی از پاستای مخصوص لیگوریا است که در آن از گیاهان دارویی، از جمله پستو، بیشتر استفاده می‌شود. | ## جمع‌بندی | امباکباکا یا مباکباکا نوعی خورش در لیبی است که با پاستا، نخود، ادویه بازار و گوشت تهیه می‌شود.