موضوع مقاله: پیتر دوم سیسیل | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پیتر دوم سیسیل | مقدمه: پیتر دوم سیسیل (; ۱۳۰۴ – ) از سال ۱۳۳۷ تا زمان مرگش پادشاه سیسیل بود، اگرچه از سال ۱۳۲۱ به عنوان فرمانروای مشترک با پدرش در ارتباط بود. | ## بخش 1: پیتر دوم سیسیل | دوران سلطنت او با نزاع بین تاج و تخت و اشراف، به ویژه خانواده‌های قدیمی ونتیمیگلیا، پالیزی و کیارامونته، و جنگ بین سیسیل و ناپل مشخص می‌شد. جیووانی ویلانی در کتاب «تصورات جدید» خود، او را «تقریباً یک ابله» می‌نامد و نیکولا اسپشیاله در کتاب «تاریخ سیکولا» خود، او را «خالص و ساده» می‌نامد. در زمان پتر، ناپلی‌ها جزایر لیپاری را فتح کردند و شهرهای میلاتزو و ترمینی را در خود سیسیل تصرف کردند. او پس از یک بیماری کوتاه در ۸ اوت ۱۳۴۲ در کالاشیبتا درگذشت و در کلیسای جامع پالرمو به خاک سپرده شد. زندگی‌نامه طبق وقایع‌نامه پینیاتنس، پیتر بزرگ‌ترین پسر از سه پسر بازمانده (دو پسر دیگر جان و ویلیام) از فردریک سوم و النور بود. در زمان سقوط امپراتور هنری هفتم به ایتالیا (۱۳۱۰–۱۳۱۲)، پدرش مذاکراتی را با امپراتور برای نامزدی پیتر با کوچک‌ترین دختر هنری، بئاتریس، آغاز کرد؛ اما مذاکرات در سال ۱۳۱۲ به دلیل انتخاب هنری برای ازدواج با خاندان آنژوین به نتیجه نرسید. | ## بخش 2: پیتر دوم سیسیل | پارلمان سیسیل، در ۱۲ ژوئن ۱۳۱۴، با نادیده گرفتن توافق‌نامه امضا شده با صلح کالتابلوتا، فردریک را به عنوان پادشاه سیسیل تأیید کرد و پیتر را پس از مرگش به عنوان وارث تاج و تخت و بنابراین جانشین فردریک به رسمیت شناخت. بدیهی است که از همان سال به بعد، جنگ بین آنژوین‌ها و آراگونی‌ها برای تصرف سیسیل، که با شورش وسپرها آغاز شده بود، از سر گرفته شد و در سال ۱۳۲۱، پدرش فردریک، با تصویب پارلمان سیسیل، او را به تخت سلطنت پیوند داد و تاج پادشاهی سیسیل را به او واگذار کرد و با این اقدام تأیید کرد که توافق کالتابلوتا، که بازگرداندن تاج به آنژوین‌ها را پیش‌بینی می‌کرد، قطعاً از بین رفته است. پس از این اقدام، جنگ از سر گرفته شد (ناوگان دو طرف در محاصره جنوا با یکدیگر روبرو شدند) و پاپ ژان بیست و دوم حکم منع سیسیل را صادر کرد (ژان بیست و دوم تنها در سال ۱۳۳۴، اندکی قبل از مرگش، آن را لغو کرد). در ۲۳ آوریل ۱۳۲۲، در کاتانیا، پتر با الیزابت کارینتیا، دختر اتو سوم تیرول و یوفمیا سیلزیا-لیگنیتز، ازدواج کرد. با این حال، پتر، در واقع، تنها پس از مرگ پدرش در ۲۵ ژوئن ۱۳۳۷، عملاً بر سیسیل سلطنت کرد. دوران سلطنت پتر دوم با درگیری‌های شدیدی بین سلطنت و اشراف مشخص شد: در میان آنها، خانواده‌های قدرتمند ونتیمیگلیا، پالیزی، کیارامونته و آنتیوکیا حضور داشتند. | ## بخش 3: پیتر دوم سیسیل | در برخی موارد، پادشاه قادر به مقابله با این خانواده‌ها نبود و مجبور شد به آنها اختیارات بیشتری و برخی از املاک دولتی اعطا کند. پیترو در ۱۵ آگوست ۱۳۴۲، در کالاشیبتا به‌طور ناگهانی درگذشت و در کلیسای جامع پالرمو به خاک سپرده شد. پسر ارشدش، لودوویکو، که هنوز کودکی حدوداً شش ساله بود، تحت سرپرستی مادرش، الیزابت کارینتیا، و عمویش، جیووانی، که نایب‌السلطنه شد، جانشین او شد. طبق «نووآ کرونیکا دی ویلانی» (کتاب دوازدهم، فصل سی و هشتم)، پادشاه قبل از ۱۵ سپتامبر ۱۳۴۱، در جریان یک لشکرکشی نظامی برای آزادسازی شهر میلاتزو، که توسط پادشاه ناپل محاصره شده بود، درگذشت: هنگامی که شهر به دلیل محاصره طولانی و دشواری خصومت مذکور نتوانست آذوقه فراهم کند، دون پیرو، که خود را پادشاه سیسیل می‌دانست، بیمار شد و درگذشت. به همین دلیل، ملاتزو در پانزدهم سپتامبر ۱۳۴۱ تسلیم دریاسالار پادشاه، روبرتو، شد. ازدواج و فرزندان او با الیزابت کارینتیا ازدواج کرد، که از او نه فرزند داشت: کنستانس (۱۳۲۴ - اکتبر ۱۳۵۵)، نایب‌السلطنه سیسیل از ۱۳۵۲ تا ۱۳۵۴، مجرد الئانور (۱۳۲۵–۱۳۷۵)، با پیتر چهارم آراگون، مادر مارتین دوم سیسیل ازدواج کرد. | ## جمع‌بندی | اوفمیا (۱۳۳۰–۱۳۵۹)، نایب‌السلطنه از ۱۳۵۵ تا ۱۳۵۷، مجرد لویی سیسیلی (۱۳۳۸–۱۳۵۵)، جانشین پدرش شد فردریک چهارم (۱۳۴۱–۱۳۷۷)، جانشین لویی ویولانته (متولد ۱۳۳۴)، در جوانی درگذشت جان (۱۳۴۲–۲۲ ژوئن ۱۳۵۳)، در جوانی درگذشت بلانش (۱۳۴۲–۱۳۷۳)، با کنت جان اول امپوریس ازدواج کرد، اما فرزندی نداشت.