موضوع مقاله: راه‌آهن زیرزمینی معکوس | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # راه‌آهن زیرزمینی معکوس | مقدمه: راه‌آهن زیرزمینی معکوس نامی است که به شکل طعنه آمیز به رویه ای درقبل از جنگ داخلی آمریکا داده می‌شد که به ربودن برده‌های فراری در ایالات آزاد و حتی سیاه‌پوستان آزاد و انتقال آنها به ایالت‌های برده دار، فروش آنها به عنوان برده، یا گهگاه گرفتن پاداش به خاطر بازگشت فراری‌ها اشاره دارد. | ## بخش 1: راه‌آهن زیرزمینی معکوس | کسانی که از این اصطلاح استفاده می‌کردند طرفدار برده داری بودند و از «راه‌آهن زیرزمینی» که به بردگان کمک می‌کرد تا فرار کنند، خشمگین بودند. همچنین «راه‌آهن زیرزمینی معکوس» حوادثی داشت اما به طور شبکه ای نبود و فعالیت‌های آن همیشه به صورت مخفیانه انجام نمی‌شد. سه روش آدم‌ربایی به کار گرفته می‌شد: آدم‌ربایی فیزیکی، اغوا (ربودن از طریق حیله) سیاه پوستان آزاد و دستگیری فراریان.راه‌آهن زیرزمینی معکوس به مدت ۸۵ سال از سال ۱۷۸۰ تا ۱۸۶۵ فعالیت کرد. این نام اشاره‌ای به راه‌آهن زیرزمینی است، شبکه‌ای غیررسمی از ابولیشنیزم در ایالات متحده و کسانی که به برده‌های فراری برای آزادی کمک می‌کردند، عموماً در کانادا و همچنین در مکزیک که برده‌داری در آنجا لغو شده بود. رواج آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار آزاد اغلب از جنوبی‌ترین ایالت‌های آزاد، در امتداد مرزهای ایالت‌های برده دار دلاور، مریلند، کنتاکی و میسوری ربوده می‌شدند، اما آدم‌ربایی در ایالت‌های شمالی تر، مانند نیویورک، پنسیلوانیا و ایلینویز نیز رواج داشت. نیویورک و پنسیلوانیا سیاه پوستان آزاد در نیویورک و فیلادلفیا به ویژه در برابر آدم‌ربایی آسیب‌پذیر بودند. او برای چهار قتل در سال ۱۸۲۹ متهم شد و در حالی که در انتظار محاکمه بود، در زندان درگذشت. ایلینوی جان هارت کرنشاو یک زمین‌دار بزرگ، نمک‌ساز و تاجر برده بود، از دهه ۱۸۲۰ تا ۱۸۵۰، مستقر در جنوب شرقی ایلینویز در شهرستان گالاتین و یکی از همکاران تجاری قانون‌گذار کنتاکی و قانون‌شکن، جیمز فورد بود. گفته می‌شود کرنشاو و فورد سیاه‌پوستان آزاد را در جنوب شرقی ایلینوی می‌دزدیدند و در ایالت کنتاکی می‌فروختند. اگرچه ایلینویز یک ایالت آزاد بود، کرنشاو حوزچه تبخیر نمک را در نزدیکی ایکوالیتی، ایلینویز از دولت ایالات متحده اجاره کرد، که استفاده از بردگان را برای کار طاقت فرسای کشیدن و جوشاندن آب نمک از چشمه‌های نمک محلی برای تولید نمک مجاز می‌دانست. بعدها به دلیل نگهداری و «پرورش» بردگان توسط کرنشاو و ربودن سیاه پوستان آزاد تحت فشار قرار گرفتند، خانه او به عنوان خانه برده قدیمی شناخته شد. موارد دیگر راه‌آهن زیرزمینی معکوس در ایلینویز در بخش‌های جنوب غربی و غربی این ایالت، در امتداد رودخانه می‌سی‌سی‌پی در مرز ایالت برده‌داری میزوری رخ داد. در سال ۱۸۶۰، جان و نانسی کورتیس به دلیل تلاش برای ربودن بردگان آزاد شده خود در شهرستان جانسون، ایلینویز برای فروش مجدد به برده داری در میزوری دستگیر شدند. سیاه پوستان آزاد نیز در جرسی کانتی، ایلینوی ربوده شدند و به عنوان برده در میزوری فروخته شدند. ایالات جنوبی ملوانان سیاه‌پوستی که به ایالت‌های جنوبی سفر می‌کردند با خطر آدم‌ربایی مواجه شدند. | ## بخش 2: راه‌آهن زیرزمینی معکوس | کارولینای جنوبی قانون دریانوردان سیاه‌پوست را در سال ۱۸۲۲ به دلیل ترس از اینکه ملوانان سیاه‌پوست آزاد الهام‌بخش شورش‌های برده‌ها شوند، تصویب کرد که بر اساس آن تا زمانی که کشتی‌شان لنگر انداخته بود، زندانی بودند. این امر می‌تواند منجر به فروخته شدن ملوان‌های سیاه‌پوست به بردگی شود، اگر کاپیتان‌هایشان هزینه‌های ناشی از زندانی شدن آن‌ها را پرداخت نکنند، یا اگر اسناد آزادی‌شان گم شود. روش او این بود که بردگان را از مزارعشان ربوده، به آنها وعده آزادی می‌داد ولی آنها را به دیگر صاحبان برده می‌فروخت. اگر مورل در خطر گرفتار شدن با بردگان ربوده شده قرار می‌گرفت، بردگان را می‌کشت تا از دستگیری با اموال مسروقه که جرم بزرگی در جنوب ایالات متحده تلقی می‌شد فرار کند. در سال ۱۸۳۴، مورل دستگیر و به ده سال زندان در زندان ایالتی تنسی در نشویل به جرم دزدی برده محکوم شد. روزنامه دیده‌بان آفریقایی در سال ۱۸۲۷ توضیح داد که چگونه چندین کودک فیلادلفیا را با وعده هلو، پرتقال و هندوانه در یک شیب کوچک، در لنگرگاه رودخانه دلاور، فریب دادند، سپس بلافاصله درزنجیر به کشتی انداختند، و یک سفر طولانی با کشتی طی کردند. هنگامی که فرود آمدند، آنها از میان نیزار، باتلاق و مزارع ذرت به خانه جو جانسون و جسی و پتی کانن، در خط مرزی بین دلاور و مریلند، راهپیمایی کردند، جایی که آنها را برای مدت قابل توجهی در قل و زنجیر نگه داشتند. از آنجا، آنها را دوباره به مدت یک هفته یا بیشتر سوار کشتی دیگری کردند، یکی از بچه‌ها شنید که کسی در مورد خلیج چساپیک در مریلند صحبت می‌کند. پس از پیاده شدن از کشتی، آنها دوباره صدها مایل در آلاباما راهپیمایی کردند تا اینکه به راکی اسپرینگز، می‌سی‌سی‌پی رسیدند. برای جلوگیری از فرار مردان آنها به هم زنجیر شده بودند، در حالی که زنان و کودکان کمتر محدود بودند. پیشگیری و نجات در اوایل سال ۱۷۷۵،آنتونی بنزت و دیگران در فیلادلفیا با یکدیگر ملاقات کردند و انجمنی برای امداد سیاه‌پوستان آزاد که به‌طور غیرقانونی در باندج نگهداری می‌شدند، تشکیل دادند تا بر مداخله در پرونده‌های سیاه‌پوستان و سرخپوستانی که ادعا می‌کردند به‌طور غیرقانونی برده شده‌اند، تمرکز کنند. دیوید ای راگلز، سردبیر روزنامه سیاه‌پوست و خزانه دار سازمان، در مقاله خود از تلاش‌های بیهوده خود برای متقاعد کردن دو قاضی نیویورکی برای جلوگیری از آدم‌ربایی غیرقانونی و همچنین نجات فیزیکی موفق دختر جوانی به نام چاریتی واکر از خانه نیویورک ربایندگانش می‌نویسد.Hutton, p. 152 قدرتهای ایالتی و شهری در جلوگیری از آدم‌ربایی، حتی قبل از قانون برده فراری در سال ۱۸۵۰، با مشکل مواجه بودند. انجمن لغو پنسیلوانیا سوابق سیاه‌پوستان دستگیر شده را برای آزادی افرادی که به اشتباه بازداشت شده‌اند مقایسه کرد، فهرستی از افراد ناپدید شده را که ربوده‌شدگان احتمالی بودند، نگه داشت و کمیته آدم‌ربایی را تشکیل داد. با این حال مشخص شد که این تلاش‌ها پرهزینه هستند و به دلیل عدم پایداری، کارایی خوبی ندارند. | ## بخش 3: راه‌آهن زیرزمینی معکوس | شهروندان، به‌ویژه شهروندان سیاه‌پوست آزاد، در لابی کردن دولت‌های محلی برای اتخاذ تدابیر قوی‌تر علیه آدم‌ربایی فعال بودند. در سال ۱۸۰۰، ریچارد آلن و ابسالوم جونز طوماری را از۷۳ شهروند سیاه‌پوست آزاد به کنگره فرستادند و خواستار توقف آدم‌ربایی شدند، نادیده گرفته شد. به دلیل عدم کارایی نهادهای دولتی، سیاه پوستان آزاد اغلب مجبور به استفاده از روش‌های خاص خود برای محافظت از خود و خانواده خود شدند. چنین روش‌هایی شامل نگه داشتن مدارک آزادی خود در هر زمان و اجتناب از تماس با غریبه‌ها وهمچنین مناطق خاص بود. گروه‌های هوشیار نیز برای حمله به آدم ربایان، از جمله آدم ربایان سیاهپوست، تشکیل شدند که بعدها جهانی شدند، توسط جامعه آزاد آفریقایی-آمریکایی محکوم شدند.Bell, Richard. در فیلادلفیا، پاسبان ساموئل پارکر گاریگز چند سفر به ایالت‌های جنوبی به دستور شهردار جوزف واتسون انجام داد تا کودکان و بزرگسالانی را که از خیابان‌های شهر ربوده شده بودند، نجات دهد. یکی از این موارد چارلز بیلی بود که درچهارده سالگی در سال ۱۸۲۵ربوده شد و سرانجام توسط گاریگز پس از جستجوی سه ساله نجات یافت. متأسفانه، این جوان کتک خورده و لاغر چند روز پس از بازگرداندن به فیلادلفیا درگذشت. گاریگز توانست رباینده بیلی، کاپیتان جان اسمیت، با نام مستعار توماس کالینز، رئیس باند جانسون را پیدا کند و دستگیر کند.Hutton p. در یک مورد، یک پسر۱۵ساله سیاه‌پوست شجاع به نام سام اسکامپ دربارهٔ ربوده شدن خود در هنگام تلاش برای فروش به یک کشاورز سفیدپوست جنوبی به نام جان همیلتون صحبت کرد. خود کارخانه‌دار با شهردار واتسون تماس گرفت تا پسر و یک جوان ربوده شده دیگر را نجات دهند. در فرهنگ عامه در سال ۱۸۵۳،سالومون نورثاپ کتاب دوازده سال بردگی را منتشر کرد، خاطراتی از ربوده شدن خود از نیویورک و دوازده سالی که به عنوان برده در لوئیزیانا گذرانده بود. نشریات ابلیشینست، اغلب برای نشریات خود از گزارش‌های افرادی که به بردگی ربوده شده بودند استفاده می‌کردند. | ## جمع‌بندی | 39, 1827 قابل توجه ربایندگان غیرقانونی برده و پرورش دهندگان غیرقانونی برده پتی کانن و کانن جانسون گنگ جان هارت کرنشاو جان آ.