موضوع مقاله: رایانش فضایی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # رایانش فضایی | مقدمه: این مفهوم رویکرد مرسوم آموزش انسان‌ها برای تعامل با کامپیوترها در محیط‌های دیجیتال را وارونه می‌کند و به‌جای آن، تلاش می‌کند کامپیوترها را برای درک بهتر و تعامل طبیعی‌تر با انسان‌ها در دنیای واقعی آموزش دهد. | ## بخش 1: رایانش فضایی | کامپیوترهای فضایی معمولاً شامل حسگرهایی مانند دوربین‌های مدل رنگی آرجی‌بی، دوربین‌های عمقی، ردیاب‌های سه‌بعدی، دستگاه سنجش لختی (IMU) یا ابزارهای دیگر هستند که برای حس و ردیابی بدن انسان (شامل دست‌ها، بازوها، چشم‌ها، پاها، و دهان) در تعاملات معمول با انسان و کامپیوتر در فضای سه‌بعدی به کار می‌روند. این کامپیوترها همچنین از بینایی رایانه‌ای برای درک صحنه‌های دنیای واقعی، مانند اتاق‌ها، خیابان‌ها یا فروشگاه‌ها استفاده می‌کنند و توانایی خواندن برچسب‌ها، شناسایی اشیا، ایجاد نقشه‌های سه‌بعدی و موارد دیگر را دارند. اغلب، این فناوری از واقعیت تعمیم‌یافته (XR) و واقعیت ترکیبی (MR) برای ایجاد گرافیک سه‌بعدی مجازی و صداهای سه‌بعدی مجازی استفاده می‌کند تا اطلاعات را به‌صورت طبیعی‌تر و متنی‌تر نسبت به نمایشگرهای دوبعدی سنتی ارائه دهد. برای مثال، یک جفت هدفون پیشرفته که از دستگاه سنجش لختی و نشانه‌های متنی دیگر استفاده می‌کند، می‌تواند به‌عنوان یک دستگاه رایانش فضایی محسوب شود، اگر دستگاه اطلاعات صوتی متنی را به‌گونه‌ای ارائه دهد که به نظر برسد صداها به‌صورت فضایی در اطراف کاربر وجود دارند. دستگاه‌های کوچک‌تر اینترنت اشیا، مانند یک جاروبرقی روباتیک، معمولاً به‌عنوان دستگاه رایانش فضایی شناخته نمی‌شوند، زیرا فاقد تعاملات پیشرفته انسان و کامپیوتر هستند. رایانش فضایی معمولاً به دستگاه‌های شخصی مانند هدست‌ها و هدفون‌ها اشاره دارد، اما تعاملات انسان و کامپیوتر دیگری که از موقعیت‌یابی فضایی در زمان واقعی برای نمایش‌ها استفاده می‌کنند، مانند نماتابی (Projection Mapping) یا نمایش‌های محیط مجازی خودکار (CAVE)، نیز می‌توانند در صورت استفاده از ورودی انسانی در چارچوب رایانش فضایی قرار گیرند. تاریخچه اصطلاح رایانش فضایی ظاهراً در حدود سال ۱۹۸۵ یا پیش‌تر در سامانه اطلاعات جغرافیایی (GIS) ابداع شد تا به رایانش مربوط به اطلاعات جغرافیایی بزرگ‌مقیاس اشاره کند. | ## بخش 2: رایانش فضایی | این کاربرد اولیه تا حدودی با معنای مدرن آن مرتبط است، اما در مقیاس قاره‌ها، شهرها و محله‌ها استفاده می‌شد. در مقابل، رایانش فضایی مدرن بیشتر بر مقیاس تعاملات انسانی متمرکز است، مانند فضاهایی در اندازه یک اتاق نشیمن یا کوچک‌تر، هرچند که به این مقیاس محدود نمی‌شود و ممکن است در مقیاس‌های بزرگ‌تر نیز استفاده شود. این رویکرد بیشتر بر مقیاس انسانی تمرکز داشت، برخلاف مثال‌های قبلی GIS که مقیاس‌های بزرگ‌تر را در نظر می‌گرفتند. این شرکت محیطی شبیه به یک سیستم نمایش CAVE ایجاد کرد که آن را تئاتر محیط مجازی نامید. تجربه سه‌بعدی این سیستم شامل یک پرواز مجازی بر فراز فلات جیزه در حدود سال 3000 قبل از میلاد بود. جیکوبسون پیش از راه‌اندازی این استارتاپ اولیه VR، یکی از بنیان‌گذاران این آزمایشگاه بود. Bunke با عنوان "رایانش فضایی: مسائل مربوط به بینایی، چندرسانه‌ای و فناوری‌های تجسم" این اصطلاح را به مخاطبان علمی معرفی کرد. | ## بخش 3: رایانش فضایی | اصطلاح خاص "رایانش فضایی" در سال 2003 مجدداً توسط سایمون گرین‌ولد مورد اشاره قرار گرفت و به‌عنوان "تعامل انسان با ماشینی که به شناسایی و دستکاری ارجاعات به اشیاء و فضاهای واقعی می‌پردازد" تعریف شد. محصولات در تاریخ ۵ ژوئن ۲۰۲۳، شرکت اپل از دستگاهی به نام اپل ویژن پرو رونمایی کرد که آن را به‌عنوان یک "کامپیوتر فضایی" معرفی می‌کند. هنگام معرفی این پلتفرم، اپل به تاریخچه خود در محبوب‌سازی رابط‌های کاربری گرافیکی دوبعدی (2D GUI) اشاره کرد، رابط‌هایی که جایگزین روش‌های قبلی تعامل انسان و کامپیوتر، نظیر خطوط فرمان (Command Line)، شدند. اپل ادعا می‌کند که معرفی رایانش فضایی یک دسته جدید از دستگاه‌های تعاملی را به ارمغان می‌آورد که از نظر اهمیت در سطح معرفی رابط کاربری گرافیکی دوبعدی قرار دارد. مجیک لیپ نیز پیش‌تر از "رایانش فضایی" برای توصیف دستگاه‌های خود استفاده کرده بود، که این روند از دستگاه Magic Leap 1 آغاز شد. | ## جمع‌بندی | به نظر می‌رسد استفاده این شرکت از این اصطلاح با رویکرد اپل سازگار باشد، هرچند که Magic Leap این اصطلاح را در بلندمدت ادامه نداد.