موضوع مقاله: دره بادا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # دره بادا | مقدمه: سنگ‌نگاره‌ها و سازه‌های مگالیتی در درهٔ بادا نخستین‌بار در سال ۱۹۰۸ میلادی به اروپاییان معرفی شدند. | ## بخش 1: دره بادا | با وجود گذشت بیش از یک قرن از کشف آن‌ها، اطلاعات اندکی دربارهٔ منشأ و زمان ساخت این آثار در دست است. برخی پژوهشگران گمان می‌برند که این سنگ‌ها حدود ۵٬۰۰۰ سال پیش تراشیده شده‌اند، در حالی‌که برخی دیگر قدمت آن‌ها را حدود ۱٬۰۰۰ سال تخمین می‌زنند. در همین حال، برخی دیگر گمان می‌کنند که این سنگ‌ها مربوط به فرهنگ مگالیتیک در لائوس، کامبوج و چندین منطقه در اندونزی از ۲۰۰۰ سال پیش هستند. اگرچه نظریه‌هایی وجود دارد مبنی بر اینکه این سنگ‌ها توسط فرهنگی ساخته شده‌اند که در دیگر نقاط جنوب‌شرقی آسیا نیز آثار مگالیتی از خود به‌جا گذاشته، اما تندیس‌های درهٔ بادا به‌عنوان آثاری منحصربه‌فرد شناخته می‌شوند. این ویژگی‌های خاص، درهٔ بادا را به یکی از اسرارآمیزترین محوطه‌های باستانی اندونزی تبدیل کرده است. با این حال، در یادداشت‌های آلبرت کریستین کرویت، بنیانگذار پوزو، ذکر شده است که قبل از ورود هلندی‌ها به لور در سال ۱۹۰۸، هنوز ساختن مقبره‌های سنگی برای مردم رایج بود. هنوز مکان‌هایی وجود داشت که کالامبا (کوزه‌های سنگی مورد استفاده برای دفن) در آنها ساخته می‌شد؛ بنابراین، ساخت این اشیاء به دوره‌های مختلفی برمی‌گردد، که برخی از آنها به تازگی، مثلاً چند صد سال پیش یا مگالیت‌های جوان هستند. جغرافیا درهٔ بادا در منطقه‌ای نسبتاً هموار واقع شده که از اطراف با تپه‌ها احاطه شده است؛ این موقعیت جغرافیایی مناظری چشم‌نواز و دراماتیک پدیدمی‌آورد، به‌ویژه زمانی که ابرها در نوک تپه‌ها گرفتار می‌شوند و فضای رازآلودی به منطقه می‌بخشند. یکی از جلوه‌های طبیعی رایج در این دره، بارش باران در بخشی از منطقه در حالی‌ست که بخش دیگر در نور خورشید غرق شده و پرتوهای آن از میان ابرها می‌تابد. این تضاد جوی، زیبایی منحصربه‌فردی به درهٔ بادا بخشیده و آن را به مقصدی جذاب برای علاقه‌مندان به طبیعت و باستان‌شناسی تبدیل کرده است. در وسط دره بادا، رودخانه لاریانگ جریان دارد که با رودخانه مالی ادغام می‌شود و جریان رودخانه لاریانگ را قوی‌تر می‌کند. به همین دلیل، رودخانه لاریانگ زمانی برای قایق‌سواری در رودخانه مورد استفاده قرار می‌گرفت. | ## بخش 2: دره بادا | در مرکز دره بادا، جریان رودخانه لاریانگ به دلیل زمین نسبتاً مسطح کاملاً آرام است. در یکی از داستان‌ها از مگالیتی به نام توکالا نام برده شده است که یک متجاوز بوده و نفرین شده تا به سنگ تبدیل شود. مردم می‌گویند تادولاکو زمانی به عنوان نگهبان روستا شناخته می‌شد، اما پس از دزدیدن برنج، نفرین شد که به سنگ تبدیل شود. برخی افراد نیز معتقدند که این سنگ‌ها برای دفع ارواح شیطانی در نظر گرفته شده‌اند، در حالی که برخی دیگر ادعا می‌کنند که این اشیاء قدرت‌های ماوراء طبیعی دارند و می‌توانند ناپدید شوند یا حرکت کنند. پالیندو، تورومپانا، تارائه رو و لوگا برخی از نام‌هایی هستند که مردم محلی به مجسمه‌های باستانی دره بادا داده‌اند. علاوه بر مجسمه‌های سنگی و مزارع سبز برنج، بازدیدکنندگان خانه‌های سنتی لور را نیز در کنار هم خواهند دید. این خانه‌های چوبی با سقف‌های ایجوک (الیاف نخل قندی) و دیوارهای بامبو اغلب به عنوان اقامتگاه بازدیدکنندگان استفاده می‌شوند. بزرگان روستای سپه معتقدند که مجسمه پالیندو، که در زبان محلی به معنای «سرگرم‌کننده» است، نمایانگر اجداد آنها، قبیله توسالوگه، است. طبق افسانه‌ها، پادشاه لووک ۱۸۰۰ مجسمه از سپه تا پالوپو سفارش داد تا نشان سلطنت خود بر بادا را نشان دهد. قرار بود این مجسمه‌ها رو به جنوب باشند، اما این مأموریت شکست خورد زیرا مردم بادا آنها را رو به غرب قرار دادند. وقتی پادشاه درخواست تغییر موقعیت آنها را کرد، مجسمه‌ها بر روی سربازان پادشاه افتادند و حدود ۲۰۰ نفر کشته شدند. مردم بادا در گذشته قبل از انجام کارهای بزرگ، مانند افتتاح زمین‌های کشاورزی جدید، برای این مجسمه‌ها قربانی می‌کردند. | ## بخش 3: دره بادا | مجسمه‌های مگالیتیک ویژگی‌ها تندیس‌های مگالیتی در درهٔ بادا چهره‌های انسانی را به‌صورت انتزاعی و سبک‌پردازی‌شده به تصویر می‌کشند؛ به‌گونه‌ای که ابروها و بینی به‌صورت یکپارچه تراشیده شده‌اند و دهان به‌کلی حذف شده است. در تندیس‌های «پالین‌دو» و «متورو»، اندام تناسلی مردانه حجاری شده، در حالی‌که در تندیس «لانگه بولاوا» اندام تناسلی زنانه به تصویر کشیده شده است. تفاوت‌های جنسیتی همچنین در ویژگی‌های چهره نیز نمایان است؛ به‌طوری‌که تندیس‌های زنانه دارای چهره‌هایی با چتری بر روی پیشانی هستند. این پیکره‌ها معمولاً با سرهای بزرگ، بدن‌های بدون انحنا و بدون پا به تصویر کشیده شده‌اند. صورت‌ها معمولاً با چشمان گرد و یک خط واحد که نمایانگر ابروها، گونه‌ها و چانه است، نشان داده می‌شوند. به نظر می‌رسد بیشتر مجسمه‌ها به تنهایی ایستاده‌اند، اما برخی به صورت گروهی قرار گرفته‌اند. علاوه بر مجسمه‌های انسان بالغ، مجسمه اوبا وجود دارد که ۷۰ سانتی‌متر ارتفاع دارد و صورتی طنزآلود و نشانه‌های جنسیتی نامشخصی دارد. مردم محلی از آن به عنوان یک میمون یاد می‌کنند، اما می‌توان آن را به عنوان نمادی از کودکان نیز تعبیر کرد. کالامبا کالامباها آثاری باستانی هستند به‌شکل خمره‌های بزرگ با درپوش، به قطر ۱٫۵ تا ۲ متر، که در درهٔ بادا کشف شده‌اند و برای تدفین مورد استفاده قرار می‌گرفته‌اند. در اطراف آن‌ها، سنگ‌های کوچکتری نیز دیده می‌شود که احتمال می‌رود به‌عنوان کالامبای کوچک برای دفن نوزادان یا کودکان به‌کار رفته باشند. همچنین، سنگ‌های دایره‌ای‌شکل دیگری شبیه میزهای کوچک یا هاون‌های سنگی نیز در اطراف کالامباها کشف شده‌اند که به‌نظر می‌رسد بخشی از آیین‌های تدفینی یا فرهنگی مرتبط با این سازه‌ها بوده‌اند. | ## جمع‌بندی | این گمان بر اساس وجود سنگ‌های کوچک کالامبا و هاون‌مانند است که اغلب در نزدیکی مجسمه‌های انسانی یافت می‌شوند.