موضوع مقاله: کمیته پرندگان کمیاب بریتانیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کمیته پرندگان کمیاب بریتانیا | مقدمه: کمیته پرندگان نایاب بریتانیا یا کمیته پرندگان کمیاب بریتانیا که در سال ۱۹۵۹ بنیان‌گذاری شد، یک کمیته ملی پرندگان نایاب در بریتانیا است. | ## بخش 1: کمیته پرندگان کمیاب بریتانیا | این کمیته، مشاهدات ادعایی گونه‌های پرندگانی را که به ندرت در بریتانیا دیده می‌شوند، بر اساس توصیف، عکس و فیلم‌های ضبط‌شده توسط پایشگران ارزیابی می‌کند. کمیتهٔ پرندگان کمیاب بریتانیا (BBRC) حدود ۲۸۰ گونه را پوشش می‌دهد که تعداد مشاهدهٔ سالانهٔ آن‌ها در بریتانیا کمتر از آستانه‌ای است که به معنای نایاب بودن تلقی می‌شود. از زمان تأسیس این کمیته، برخی از گونه‌های ثبت‌شده در گذشته، رایج‌تر شده‌اند - یا حداقل بهتر ثبت شده‌اند؛ این امر سبب حذف آن‌ها از فهرست کمیته و طبقه‌بندی دوباره آن‌ها به عنوان «کوچگران (مهاجران) کمیاب» (scarce migrants) شده است. این کمیته دارای یک رئیس، یک دبیر و ده عضو رأی‌دهنده است و توسط افراد دیگری که در مقام مشاور خدمت می‌کنند، پشتیبانی می‌شود. این کمیته علاوه بر ارزیابی رکوردهای سالانه پرندگان نایاب، بازبینی‌های منظمی از دسته‌های رکوردهای پذیرفته‌شده گذشته را بر اساس گونه به گونه انجام می‌دهد تا اطمینان حاصل شود که تنها آن‌هایی که با پیشرفت‌های دانش شناسایی پرندگان سازگار هستند، حفظ می‌شوند و زیرگونه‌های رکوردهای پذیرفته‌شده را تعیین می‌کند. ارزیابی چندین گونه مشکل‌ساز بوده است و نمونه‌های افراطی آن بیش از ۲۰ سال از مشاهده اولیه تا پذیرش طول کشیده است. این کمیته به دلیل رویکردش در ارزیابی رکوردها که تنها یک پایشگر در آن حضور داشته، عدم انتشار دلایل رد اعتبار رکوردها و اهمیت دادن بیش از حد به جزئیات توصیفی هنگام ارزیابی رکورد ارسالی، مورد انتقاد قرار گرفته است. شناسایی پرندگان دریایی به ویژه دشوار بوده است، و برخی از پایشگران را به این نتیجه رسانده است که کمیته استاندارد بسیار بالایی را تعیین می‌کند. نقش و جایگاه «کمیته رکوردهای نایاب» (همان‌طور که در ابتدا شناخته می‌شد) در سال ۱۹۵۹ توسط ویراستاران مجله پرندگان بریتانیایی (British Birds) بنیان‌گذاری شد. هدف اصلی آن فراهم کردن روشی بود که از طریق آن بتوان استانداردهای ارزیابی یکسانی را برای همه رکوردهای پرندگان نایاب در سراسر بریتانیا اعمال کرد. پیش از بنیان‌گذاری این کمیته، رکوردها توسط سازمان‌های محلی ثبت پرندگان با استفاده از استانداردهای مختلف ارزیابی می‌شدند. جدیدترین بیانیه در مورد نقش کمیته پرندگان نایاب بریتانیا در مقاله برادشاو، هاروی و استیل (۲۰۰۴) آمده است:هدف کمیته پرندگان کمیاب بریتانیا حفظ یک پایگاه داده دقیق از گونه‌های نایاب در بریتانیا است تا افراد یا سازمان‌ها بتوانند وضعیت کنونی و هرگونه تغییر در الگوهای رخداد و پراکنش این گونه‌ها در بریتانیا را ارزیابی کنند.اطلاعات متناقضی دربارهٔ ماهیت دقیق وضعیت این کمیته منتشر شده است. در وبگاه آن، BBRC خود را به عنوان «داور رسمی رکوردهای پرندگان نایاب در بریتانیا» توصیف می‌کند (اگرچه نمی‌گوید که این وضعیت بر چه اساسی است). در کتاب پرنده‌نگرها: داستان‌های یک قبیله، نویسنده، مارک کاکر، به اشتباه این کمیته را به عنوان «نهاد بررسی قانونی» (یعنی نهادی که توسط قانون پارلمان بنیان‌گذاری شده است) توصیف می‌کند. اساسنامه کمیته پرندگان کمیاب بریتانیا بیان می‌کند که «هیچ انتظار خودکار یا قانونی مبنی بر ارائه رکوردها توسط پرنده‌نگرها ندارد». این کمیته رکوردهای پرندگان ایرلند را ارزیابی نمی‌کند؛ این وظیفه توسط کمیته پرندگان نایاب ایرلند انجام می‌شود که تصمیمات خود را در مجله پرندگان ایرلندی منتشر می‌کند. رکوردهای پرندگان نایاب ارزیابی‌شده توسط IRBC سال‌ها در گزارش‌های سالانه کمیته پرندگان کمیاب بریتانیا گنجانده می‌شد، اگرچه این امر در سال ۲۰۰۲ به درخواست IRBC متوقف شد. همچنین کمیته رکوردهای اتحادیه پرنده‌شناسان بریتانیا رکوردهای جزیره من را به عنوان بخشی از فهرست بریتانیایی خود در نظر نمی‌گیرد، کمیته پرندگان کمیاب بریتانیا رکوردهای آنجا را در مجموع خود لحاظ می‌کند. کمیته پرندگان کمیاب بریتانیا از سال ۱۹۸۳ حامی مالی مداومی در شرکت آلمانی تولیدکننده تجهیزات اپتیکی کارل زایس داشته است. گونه‌های تحت پوشش بیش از ۵۸۰ گونه پرنده در بریتانیا ثبت شده است؛ حدود ۲۵۰ گونه جمعیت زادآوری یا زمستان‌گذرانی منظم دارند یا کوچگر (مهاجر) رایج هستند و ۵۰ گونه دیگر «مهاجر کمیاب» (scarce migrants) هستند. فهرستی از گونه‌هایی که کمیته ارزیابی می‌کند (که به عنوان «گونه‌های نایاب پرندگان بریتانیا» شناخته می‌شوند) در وبگاه آن قرار دارد، اگرچه این فهرست برای در نظر گرفتن جدیدترین تغییرها به‌روزرسانی نشده است. کمیته عموماً تنها رکوردهای گونه‌هایی را که به اندازه کافی نایاب هستند تا معیارهای آن را برای گنجاندن در فهرست گونه‌های نایاب کمیته پرندگان کمیاب بریتانیا، بر اساس یک آستانه عددی، برآورده کنند، در نظر می‌گیرد. علاوه بر در نظر گرفتن گونه‌های کامل، رکوردهای برخی از زیرگونه‌های نایاب نیز در نظر گرفته می‌شود و در چند مورد، کمیته رکوردهای نامشخص (پرندگانی که وابسته به یک جفت یا گروهی از گونه‌های نایاب هستند که جداسازی آنها به ویژه دشوار است، مانند سینه‌بادکنک‌ها) را در نظر می‌گیرد. این تغییرها معمولاً به این دلیل است که گونه‌ها از نظر فراوانی افزایش یافته‌اند و دیگر معیارهای عددی را برای گنجاندن در آن فهرست ندارند. اگر گونه‌ای در ده سال گذشته بیش از ۱۵۰ رکورد داشته باشد، و در حداقل هشت سال از آن سال‌ها ده یا بیشتر رکورد داشته باشد، حذف می‌شود. نخستین مورد، اندکی پس از تشکیل این کمیته، در سال ۱۹۶۳ بود، زمانی که ۱۶ گونه حذف شدند: اردک تاجدار، غاز برفی، تلیلهٔ سینه‌راه‌راه، کاکایی مدیترانه‌ای، کاکایی سابین، سسک درختی لیمویی، سسک خوش‌آهنگ، سسک ابروزرد، شهباز شمالی، عقاب طلایی، کورکور حنایی، سلیم پاسیاه کوچک، چرخ‌ریسک نیزار، چرخ‌ریسک کاکلی، سسک تالابی زیتونی و سسک دارتفورد. رکوردهای هشت گونه آخر فقط در خارج از محدوده «عادی» بریتانیا (به عنوان مثال چرخ‌ریسک کاکلی در بیرون از اسکاتلند و کورکور حنایی در بیرون از ولز) در نظر گرفته شده بود. سلیم پاسیاه کوچک در سال ۲۰۲۰ پس از از دست دادن جمعیت‌های زادآور در بریتانیا و اروپای قاره‌ای مجاور که منجر به کاهش شدید رکوردها شد، دوباره پذیرفته شد. مورد دوم در سال ۱۹۸۲ بود، زمانی که ده گونه دیگر حذف شدند: کبوتردریایی، حواصیل ارغوانی، لک‌لک سفید، آبچلیک سینه‌نخودی، پیپت بزرگ، پیپت خاکی، سسک خوش‌صدا، سسک مردابی، سهره دمگاه‌زرد و سهره گلی معمولی. سسک خوش‌صدا در سال ۱۹۹۸ به دلیل کاهش تعداد حضورش، دوباره در فهرست کمیته پذیرفته شد، و سسک مردابی در سال ۲۰۱۵ دوباره به فهرست افزوده شد سوم اینکه، در سال ۲۰۰۶، ۱۷ گونه دیگر از فهرست حذف شدند: اردک بلوطی، مرغ توفان ویلسون، حواصیل سفید بزرگ، کورکور سیاه، شاهین پاسرخ، سلیم طلایی آمریکایی، آبچلیک دمگاه‌سفید، پرستودریایی سیاه بال سفید، بادخورک کوهی، پرستوی دمگاه‌حنایی اروپایی، پیپت گلوسرخ، سسک زیردارمرز، سسک سبز زیتونی، سسک تیره، سسک راد، زلف‌قرمزی قطبی و زردپره حنایی. انتخاب آنها بر اساس معیارهایی متفاوت از معیارهای پیشین انجام شد: بیش از ۲۰۰ مورد ثبت‌شده در بریتانیا تاکنون، و بیش از ۱۰۰ مورد در دههٔ گذشته. از ۱۷ گونه حذف‌شده در پاکسازی سال ۲۰۰۶، سه گونه دوباره به فهرست بازگشته‌اند - اردک بلوطی در سال ۲۰۱۷، و پیپت گلوسرخ و زردپره حنایی در سال ۲۰۱۵. بسیاری از گونه‌ها و زیرگونه‌های دیگر در طول سال‌ها حذف شده‌اند: سسک دم‌پهن (در سال ۱۹۷۶)؛ اسکوای دم‌دراز (در سال ۱۹۷۹)؛ درنای خاکستری و کاکایی نوک‌حلقه‌ای (در سال ۱۹۸۷)؛ سیاه‌اردک موج‌سوار، اگرت کوچک، زنبورخوار اروپایی، سسک گل (پالاس) و سنگ‌چشم سرحنایی (در سال ۱۹۹۰)؛ خوتکای بال‌سبز (در سال ۱۹۹۲)؛ اردک طوقی، چکاوک پنجه‌کوتاه بزرگ و زردپره کوچک (در سال ۱۹۹۳)؛ عقاب دم‌سفید و کاکایی کاملین (در سال ۱۹۹۸)؛ گیلار آمریکایی، حواصیل شب تاج‌سیاه و سار صورتی (در سال ۲۰۰۱)؛ و غاز شمالی سیاه (در سال ۲۰۰۵). تا سال ۲۰۰۹، سهرهٔ نوک‌قیچی طوطی‌وار یک ناهنجاری بود، زیرا در فهرست گونه‌های کمیته قرار داشت، اگرچه جمعیتی از آن در اسکاتلند وجود داشت که زادآوری می‌کرد. در سال ۲۰۰۹، این گونه به همراه غواص نوک‌زرد و گاوچرانک از فهرست گونه‌ها حذف شدند. موارد حذف اخیر شامل اکراس سیاه و پیپت پشت‌زیتونی در سال ۲۰۱۳، اردک سرسیاه کوچک، دم‌حنبانک لیمویی و سسک تالابی خاوری در سال ۲۰۱۵ (اگرچه اردک سرسیاه کوچک در سال ۲۰۲۰ دوباره به فهرست اضافه شد)، چوب‌پای بال‌سیاه و دم‌آبی پهلوسرخ در سال ۲۰۱۷، و آبچلیک پازرد کوچک و سسک قطبی در سال ۲۰۱۹ بود. در سال ۲۰۲۱، برای نخستین بار، گلوآبی خال‌سفید اولین گونه‌ای بود که به فهرست کمیته پرندگان کمیاب بریتانیا اضافه شد، فهرستی که در گذشته حذف نشده بود (به جز نخست‌های بریتانیایی). ساختار و پرسنل این کمیته ده عضو رأی‌دهنده دارد، یک رئیس (که ممکن است یکی از ده نفر باشد، یا ممکن است فرد دیگری باشد که حق رأی ندارد) و یک دبیر بدون حق رأی. کمیته پرندگان کمیاب بریتانیا از سال ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۶ توسط یک هیئت مشورتی پرندگان دریایی در ارزیابی رکوردهای پرندگان دریایی کمک می‌شد در سال ۱۹۹۹، کمیته پرندگان کمیاب بریتانیا گروه "RIACT" (شناسایی نژادی در میان آرایه‌شناسی در حال تغییر) را برای مشاوره دربارهٔ شیوهٔ برخورد با رکوردهای زیرگونه‌های نایاب بنیان‌گذاری کرد. RIACT نخستین گزارش خود را در سال ۲۰۰۶ منتشر کرد و زیرگونه‌هایی را که به نظرش به اندازه کافی تشخیص‌پذیر بودند و به ندرت اتفاق می‌افتادند تا ارزیابی توسط کمیته کمیابی را توجیه کنند، مشخص کرد. پیش از این، انتخاب جزئی از زیرگونه‌های نادر به‌طور معمول در گزارش‌های کمیته پرندگان کمیاب بریتانیا گنجانده می‌شد. وقتی رکوردی از گونه‌ای ثبت می‌شود که در گذشته در بریتانیا در حالت وحشی ثبت نشده باشد، کمیته پرندگان کمیاب بریتانیا به ارزیابی شناسایی پرنده می‌پردازد، سپس رکورد را به کمیته رکوردهای اتحادیه پرنده‌شناسان بریتانیا ارسال می‌کند، که تصمیم می‌گیرد آیا این گونه باید در فهرست پرندگان بریتانیایی BOU قرار گیرد یا خیر. این کمیته دو پست دائمی دارد، یک رئیس و یک دبیر: آنها توسط هیئت‌مدیرهٔ مجلهٔ پرندگان بریتانیایی منصوب می‌شوند. پیش از سال ۲۰۰۸ هیچ دورهٔ ثابتی برای این انتصاب‌ها وجود نداشت، با این حال، یک دورهٔ ثابت سه‌ساله، با محدودیت ده سال، با تغییر رئیس در آن سال معرفی شد. رئیس کنونی، هفتمین رئیس کمیته، آدام رولندز است؛ شش رئیس پیشین فیلیپ هولوم (۱۹۵۹–۱۹۷۲)، یان والاس (۱۹۷۲–۱۹۷۶)، پیتر جی. گرانت (۱۹۷۶–۱۹۸۶)، پیتر لنسداون (۱۹۸۶–۱۹۹۳)، راب هیوم (۱۹۹۳–۱۹۹۷) و کالین برادشاو (۱۹۹۷–۲۰۰۸) بودند. حداقل یک عضو ارزیاب رکورد (معمولاً باسابقه‌ترین فرد) هر ساله بازنشسته می‌شود تا تجربه را با «خون تازه» متعادل کند. این کمیته معمولاً نامزد جایگزین خود را معرفی می‌کند، اما از دیگران نیز دعوت می‌کند تا نامزد معرفی کنند و در صورت دریافت نامزدی، انتخاباتی را بین ثبت‌کنندگان پرندگان شهرستان و شبکه پایشگاه پرندگان برگزار می‌کند. مجموعه‌ای از معیارها برای عضویت تدوین شده است - در حال حاضر، این معیارها عبارتند از: «تجربه شناخته‌شده در زمینهٔ شناسایی، قابلیت اطمینان اثبات‌شده در این زمینه، رکورد ارائه توصیف با کیفیت بالا از پرندگان کمیاب و نادر به کمیته‌های رکورد شهرستان و کمیته پرندگان کمیاب بریتانیا، تجربه قابل توجه در ارزیابی رکورد، ظرفیت رسیدگی به حجم قابل توجهی از کار مربوط به ارزیابی بیش از ۱۰۰۰ پرونده در سال و ظرفیت کار سریع و کارآمد». ۶۹ نفر زیر در کمیته پرندگان کمیاب بریتانیا در سمت ارزیابی رکورد خدمت کرده‌اند: هوراس الکساندر (۱۹۵۹–۱۹۶۳) کریس بتی (از ۲۰۰۷) دی. برادشاو (از ۲۰۰۶) کالین بردشاو (۱۹۹۰–۹۷) فیل بریستو (۲۰۰۳–۲۰۰۹) دیو بریتون (۱۹۸۰–۹۰) آلن براون (۱۹۸۷–۱۹۹۵) گراهام پی. | ## بخش 2: کمیته پرندگان کمیاب بریتانیا | کتلی (۱۹۹۰–۹۵) پیتر کلمنت (۱۹۹۰–۹۷) پیتر دیویس (۱۹۶۳–۷۵) آلن دین (۱۹۸۴–۹۲) لنس دگنان (از ۲۰۰۴) روی اچ. نیک دایموند (۱۹۷۵–۷۷) پیت الیس (۱۹۹۱–۹۹) جیمز فرگوسن-لیز (۱۹۵۹–۱۹۶۳) پاول فرنچ (از ۲۰۰۸) استیو گانتلت (۱۹۸۷–۱۹۹۴) مارتین گارنر (از ۲۰۰۶) پیتر جی. گرانت (۱۹۶۹–۸۶) دنزیل دین هاربر (۱۹۵۹–۶۶) نیک هالام (از ۲۰۰۹) پاول هاروی (۱۹۹۷–۲۰۰۷) ای. هیزل‌وود (۱۹۵۹–۶۱) کریس هرد (۱۹۸۹–۱۹۹۶) فیلیپ هولوم (۱۹۵۹–۷۲) دیو هولمن (۱۹۷۶–۸۵) راب هیوم (۱۹۸۸–۱۹۹۷) تیم اینسکیپ (۱۹۷۹–۸۹) ران جانز (۱۹۷۲–۷۹) پیتر لنسداون (۱۹۸۳–۹۰) جیمز لیدستر (از ۲۰۰۵) برایان لیتل (۱۹۷۶–۸۲) استیو مدج (۱۹۷۷–۸۸) جان اچ. مارچانت (۱۹۸۶–۱۹۹۳) جان مارتین (۱۹۹۷–۲۰۰۷) جان ماتر (۱۹۷۶–۸۴) جان مک‌لافلین (۱۹۹۶–۲۰۰۶) هاوارد مدهرست (۱۹۵۹) ام.اف.ام.م. میکلجان (۱۹۵۹–۶۹) ریچارد میلینگتون (از ۲۰۰۹) فناوری اطلاعات و ارتباطات نیسبت (۱۹۵۹–۱۹۶۳) داگ پیج (۱۹۹۵–۲۰۰۵) مایک پنینگتون (از ۲۰۰۷) ریچارد پورتر (۱۹۸۱–۸۴) جی.ای. وینیکامب (۱۹۸۲–۹۱) رجینالد واگستاف (۱۹۶۲–۷۰) گراهام والبریج (۱۹۹۲–۲۰۰۳) ایان والاس (۱۹۶۳–۶۸، ۱۹۷۱–۷۵) جی.ای. ویلیامز (۱۹۷۵–۸۰) کنت ویلیامسون (۱۹۵۹–۱۹۶۳) چند نفر دیگر به عنوان آمارشناسان کمیته، مشاوران موزه، بایگانی‌کنندگان و مشاوران پرورش پرندگان، یا در هیئت مشورتی پرندگان دریایی یا RIACT خدمت کرده‌اند. این کمیته اعلام کرده است که تمایل دارد از اعضایی از «همهٔ رده‌های سنی و هر دو جنس» تشکیل شود؛ با این حال، همهٔ اعضای کمیته پرندگان کمیاب بریتانیا تا به امروز مرد بوده‌اند، واقعیتی که در لقب «ده مرد کمیاب» منعکس شده است. اقداماتی وجود دارد تا اطمینان حاصل شود که کمیته از نظر جغرافیایی بین اعضای خود تعادل دارد - اساسنامه کمیته پرندگان کمیاب بریتانیا بیان می‌کند که «باید تلاش کند تا پراکندگی جغرافیایی معقولی را با اعضایی که دانش دقیقی از هر یک از مناطق زیر دارند، فراهم کند: ولز، اسکاتلند، شمال انگلستان، میدلندز، جنوب غربی و جنوب شرقی انگلستان». مستندات رکورد، از جمله مذاکرات اعضا، در بایگانی کمیته نگهداری می‌شود که به بنیاد پرنده‌شناسی بریتانیا سپرده شده است. برخی از داده‌های قدیمی‌تر از دست رفته‌اند، زیرا پرونده‌های کمیته در ابتدا توسط سردبیران مجله پرندگان بریتانیا نگهداری می‌شدند و هنگام فروش مجله در دهه ۱۹۶۰ به صاحبان جدید آن منتقل نشدند. این گزارش معمولاً در شماره نوامبر سال بعد منتشر شده است، اگرچه گزارش سال ۲۰۰۷ در شماره اکتبر ۲۰۰۸ منتشر شد و کمیته گفته است که قصد دارد در سال‌های آینده نیز این مقیاس زمانی جدید را رعایت کند. گزارش معمولاً با مقدمه‌ای آغاز می‌شود که چکیده‌ای از مهم‌ترین پرندگانی که در طول سال رخ می‌دهند را ارائه می‌دهد و هرگونه مسئله جاری مربوط به کار کمیته را مورد بحث قرار می‌دهد. رکوردهای هر آرایه بر اساس شهرستان فهرست شده‌اند و پس از آن دیدگاه‌هایی دربارهٔ وقوع آن در طول سال ارائه می‌شود. رکوردهای پذیرفته‌شده دیرهنگام و تصمیمات مربوط به رد رکوردی که در گذشته شناسایی شده است، نیز گنجانده شده است. گزارش، رکوردهایی را که پذیرفته نشده‌اند، فهرست می‌کند و اغلب به مهم‌ترین رکوردهایی که هنوز در دست بررسی هستند، اشاره می‌کند. این کمیته همچنین مرتباً «اخبار کمیته کمیاب‌ها» (که در گذشته «اخبار و اطلاعیه‌های کمیته کمیاب‌ها» نامیده می‌شد) را در مجلهٔ پرندگان بریتانیایی (British Birds) منتشر می‌کند. از این تعداد، تقریباً ۸۵٪ پذیرفته می‌شوند: این میزان پذیرش برای سال‌های زیادی ثابت مانده است. گونه‌هایی که مشکلات خاصی ایجاد کرده‌اند، به نام‌های کورکور سیاه، پاشلک بزرگ، شنقار، پرستودریایی نوک‌کاکایی و کبوتردریایی کوچک اقیانوس اطلس شمالی هستند. پیتر گرانت برآورد کرد که در طول دوران ریاست او، تقریباً ۲٪ از رکوردهای پذیرفته‌شده به اشتباه پذیرفته می‌شوند و ۵٪ به اشتباه رد می‌شوند. والاس (۱۹۷۳) به تعدادی از انتقادها به کمیته، از جمله اینکه اطلاعات بسیار کمی دربارهٔ دلایل رد نادر بودن ارائه می‌دهد، پرداخت. آلن ویتری و سارا مک‌ماهون هر دو استدلال کرده‌اند که کمیته باید پایشگرانی را که رکوردشان رد می‌شود، از دلایل کمیته برای انجام این کار آگاه کند. این دیدگاه همچنین از حمایت سردبیر Birdwatch، دومینیک میچل، برخوردار است که این موضوع را در چندین مورد به عنوان موضوع سرمقاله‌ها مطرح کرده است. کمیتۀ پرندگان کمیاب بریتانیا، هر از گاهی مطالبی را منتشر کرده است که فرایند ارزیابی خود را نشان می‌دهد تا تلاش کند نحوه تصمیم‌گیری‌های خود را برای مخاطبان گسترده‌تر توضیح دهد. مجموعهٔ کوتاه دیگری در مجله Birdwatch با عنوان «شما: هیئت منصفه» منتشر شد که شامل شش روایت ساختگی از کمیابی بود و در شماره بعدی، روایت‌هایی از دو عضو کمیته کمیابی که نحوه رأی دادن خود را بیان می‌کردند، ارائه شد. بازبینی دوباره هر از گاهی، کمیته پرندگان کمیاب بریتانیا رکوردهایی را که در گذشته پذیرفته بود، دوباره بررسی می‌کند تا از قابل قبول بودن آنها با توجه به دانش بهبودیافته دربارهٔ گونه مورد نظر اطمینان حاصل کند. هدف از این بررسی، تعیین این بود که آیا رکوردها، به‌ویژه آنهایی که در پایان پاییز و زمستان، از سسک‌های خاکستری تیره (Phylloscopus)، که در گذشته به عنوان سسک سبز پذیرفته شده بودند، در واقع این گونه بودند یا از گونه‌های سسک چیف‌چاف معمولی از نژاد سیبری tristis بودند. بررسی رکوردهای سسک قطبی در سال ۱۹۹۱ آغاز شد، با هدف تعیین اینکه آیا سسک‌های سبز به اشتباه به عنوان سسک‌های قطبی پذیرفته شده‌اند یا خیر. این بررسی سبب حذف این گونه از فهرست بریتانیا شد؛ از سه گزارش پذیرفته‌شده، یکی، در اسپورن، یورکشایر در سال ۱۹۶۸، به عنوان یک سسک ماده سال اولی از گونهٔ زیردارمرز دوباره شناسایی شد، در حالی که توصیف دو مورد دیگر، در پورتگوارا، کورنوال در اکتبر ۱۹۶۹ و در فیر آیل در ژوئن ۱۹۷۹، به اندازه کافی دقیق در نظر گرفته نشد تا امکان پذیرش مداوم آنها فراهم شود. 190 در پایان دههٔ ۱۹۹۰، کمیته پرندگان کمیاب بریتانیا برخی از رکوردهای پذیرفته‌شده سسک ابروسفید را بررسی کرد و نتیجه گرفت که یکی از آنها، از ساسکس در سال ۱۹۷۹، پذیرفتنی نیست، اما دیگری، از باکینگهام‌شایر در سال ۱۹۶۵، باید پابرجا بماند. دو رکورد دیگر، از همپشایر در سال ۱۹۵۱ و کنت در سال ۱۹۵۲، به عنوان بخشی از بررسی ۱۹۵۰–۱۹۵۷ (به پایین مراجعه کنید) بررسی شدند و ناپذیرفتنی تشخیص داده شدند. پس از این رد صلاحیت‌ها، رکوردهای باکینگهام‌شایر و رکورده باقی‌مانده، یک جفت در حال جفت‌گیری در کمبریج‌شایر در سال ۱۹۴۶، که در گذشته به عنوان نخستین رکورد بریتانیا پذیرفته شده بود، توسط BOURC بررسی و ناپذیرفتنی تشخیص داده شدند، که منجر به حذف سسک ابروسفید از فهرست بریتانیا شد. نتایج این بررسی در سال ۱۹۹۹ منتشر شد: شش مورد از رکوردهای پذیرفته‌شده پیشین به دلیل عدم رعایت استانداردهای شناسایی نوین رد شدند. در سال ۲۰۰۳، پس از تقسیم سسک زیتونی به دو گونه، رکوردهای پذیرفته‌شده دوباره بررسی شدند تا مشخص شود کدام یک از این دو هستند — هر نه مورد سسک درختی زیتونی شرقی بودند. پس از تقسیم سسک بونلی به دو گونه، کمیته همهٔ ۱۲۱ رکورد پذیرفته‌شده را بررسی کرد و نتیجه گرفت که ۵۱ مورد غربی و دو مورد شرقی هستند. کمیته پیش از این اعلام کرده بود که همه سسک‌های بونلی غربی را به جز سسک‌های بونلی شرقی که وجودشان ثابت شده بود، به عنوان سسک بونلی غربی در نظر می‌گیرد، با این حال، این اعلامیه آن تصمیم را لغو کرد. در سال‌های ۲۰۰۳–۲۰۰۴، همهٔ رکوردهای مربوط به سسک‌های بیابانی بررسی شد و نتیجه گرفته شد که همه آنها به سسک بیابانی آسیایی که به تازگی از هم جدا شده بود، نسبت داده می‌شوند، نه سسک بیابانی آفریقایی. نتایج (کاهش اندک در تعداد سلیم‌های طلایی آمریکایی پذیرفته شده و افزایش اندک در تعداد سلیم‌های طلایی خاوری پذیرفته شده) در گزارش کمیته برای سال ۱۹۹۶ منتشر شد، با این توضیح که مقاله مفصلی دربارهٔ این موضوع در حال تهیه است، اگرچه تا سال ۲۰۰۹، این مقاله منتشر نشده است. این بررسی که نتایج آن در سال ۱۹۸۹ منتشر شد، شناسایی نژادی تعدادی از سنگ‌چشم‌های ایزابلین بالغ را که در گذشته در سطح گونه پذیرفته شده بودند، تعیین کرد. مجموعه‌ای اولیه از نتایج این بررسی در سال ۲۰۰۳ منتشر شد؛ چهار فرد در گذشته پذیرفته شده، از جمله یکی، در کمبریج‌شایر در سال ۱۹۷۸ رد شدند، که اکنون تصور می‌شود دورگه‌ای با سنگ‌چشم پشت‌سرخ بوده است. نتایج کامل این بررسی دوم در سال ۲۰۰۷ منتشر شد؛ برخی از انتساب‌های نژادی پیشین نیز لغو شد، اما کمیته احساس کرد که می‌تواند با اطمینان نژادی را برای تعدادی از افراد جدیدتر تعیین کند، اگرچه تأکید کرد که این کار تنها با پرندگان بالغ قابل انجام است (گزارش کمیته در سال ۲۰۰۵ اشاره می‌کند که مقاله دیگری در حال آماده‌سازی است). بازبینی رکوردهای آبچلیک نیمه‌پرده‌پا در دههٔ ۱۹۷۰ انجام شد که سبب رد هفت مورد از دوازده مورد شد. نتایج در سال‌های ۱۹۹۴ و ۱۹۹۵ منتشر شد و نه مورد از رکوردهای پذیرفته‌شده پیشین به دلیل احتمال اشتباه با دم‌جنبانک سرخاکستری، نامناسب تشخیص داده شدند. بررسی رکوردهای قمری خاوری در سال ۱۹۹۴ انجام شد و نتیجه گرفته شد که سه مورد از هشت مورد پذیرفته‌شده دیگر نباید معتبر باشند. بررسی رکوردهای دلیجه کوچک، که در سال ۱۹۹۴ آغاز شد، و در سال ۱۹۹۵ تکمیل شد، نتیجه گرفت که شش مورد از رکوردهای پذیرفته‌شده این گونه دیگر نباید قابل قبول تلقی شوند. پنج مورد از شش مورد مربوط به پاییز بودند، در حالی که اکثریت قریب به اتفاق رکوردهایی که کمیته همچنان می‌پذیرفت، مربوط به دوره بهار/تابستان بودند. با توجه به اطلاعات جدید دربارهٔ تنوع ظاهری چک‌های اروپایی در بهار، همهٔ ۲۴ رکورد بهاری چک سیبری در سال‌های ۲۰۰۲–۲۰۰۴ مورد بررسی دوباره قرار گرفتند؛ کمیته تصمیم گرفت که همه به جز پنج مورد باید پذیرفته شوند. در سال ۲۰۰۳، کمیته معیارهای ارزیابی خود را برای زردپره‌های گونه‌سفید نر اصلاح کرد و برخی از پرندگانی را که در گذشته دورگه‌ها را پذیرفتنی می‌دانستند، اما نیاز به سطح کلی بالاتری از دقت در توصیف داشتند، دوباره تعریف کرد و رکوردهای گذشته را با توجه به این تغییرها بررسی کرد. از سال ۲۰۱۷، بررسی‌های زیر در حال انجام است: بررسی رکوردهای گذشتهٔ کبوتردریایی مکارونزیایی، بررسی همهٔ رکوردهای ادعاشدهٔ غازهای قهقهه‌زن نوشمالگان، بررسی حواصیل‌های سفید بزرگ برای تعیین اینکه آیا هیچ‌کدام از نژاد نوشمالگان هستند یا خیر، بررسی سلیم‌های شنی، بررسی رکوردهای نژاد شرقی دم‌سرخ معمولی، بررسی رکوردهای سسک‌های چشم‌سفید با هدف تعیین نژاد هر یک، و بررسی سسک‌های زیردارمرز برای تعیین اینکه کدام افراد به نژاد albistriata نسبت داده می‌شوند. همچنین پیشنهاد شده است که بررسی‌هایی در مورد رکوردهای پاشلک بزرگ انجام شود، زیرا رکوردهای قدیمی‌تر الگوی وقوع زمانی بسیار متفاوتی نسبت به پرندگان جدیدتر نشان می‌دهند، تعداد زیادی از رکوردهای پرستودریایی نوک‌کاکایی از ساحل جنوبی انگلستان از دهه ۱۹۶۰، و چکچک‌های بیابانی، برای تعیین هویت‌های نژادی. | ## بخش 3: کمیته پرندگان کمیاب بریتانیا | برخی از رکوردها مشکل‌ساز هستند و برای برخی از گونه‌ها، سال‌ها طول می‌کشد تا کمیته به تصمیمی برسد. این امر به ویژه در مواردی که گونه یا زیرگونه موردنظر برای بریتانیا جدید بوده است، صادق بوده است - به عنوان مثال می‌توان به سنقر شمالی (نخستین در بریتانیا، در سیلی در سال ۱۹۸۲، پذیرفته شده در سال ۲۰۰۷)، تلیلهٔ انگشت‌دراز (نخستین در بریتانیا، در کورنوال در سال ۱۹۷۰، پذیرفته شده در سال ۱۹۹۴)، پرستودریایی کمینه (نخستین و تا به امروز تنها رکورد بریتانیا، پذیرفته شده در سال ۲۰۰۵، پس از نخستین رخداد در سال ۱۹۸۳)، چکاوک سیاه (نخستین در بریتانیا، از اسپورن، یورکشایر در سال ۱۹۸۴، پذیرفته شده در سال ۲۰۰۴ پس از انتشار دومین مجموعه یادداشت‌ها)، سسک درختی هندی (سه رکورد نخست از ۱۹۵۹، ۱۹۷۷ و ۱۹۹۳، پذیرفته شده در سال ۲۰۰۳)، سسک چیف‌چاف ایبریایی (دو رکورد نخست از ۱۹۷۲ و ۱۹۹۲، پذیرفته شده در ۲۰۰۰)، و سسک برگی هیوم (۲۷ رکورد نخست، قدیمی‌ترین آنها از سال ۱۹۶۶، پذیرفته شده در ۱۹۹۸). گاهی، تصمیم‌گیری‌ها به دلیل عوامل غیرپرنده‌شناسی به تأخیر افتاده است، مانند گم شدن پرونده‌ای دربارهٔ نخستین چکاوک پنجه‌کوتاه کوچک بریتانیا توسط پست سلطنتی. سه رکورد میدانی نخست از پیپت خاوری، از جمله یک فرد رنگ‌پریده نامعمول در جزایر سیلی، دشوار بود، اما پس از رخداد افراد به دام افتاده، در فیر آیل در سال ۱۹۹۳ و سافولک در سال ۱۹۹۴، این رکوردها پذیرفته شدند. برخی از رکوردهای دم‌جنبانک لیمویی و دارخزک انگشت‌کوتاه تنها پس از بررسی طولانی پذیرفته شدند. پیش از انتشار مقاله شناسایی تلیله‌ها جانسون و گرانت در سال ۱۹۸۴، ارزیابی تعدادی از تلیله‌ها (سردهٔ کالیدریس) دشوار بود؛ مقاله‌ای که چهار مورد از این موارد را پوشش می‌داد، در سال ۱۹۸۶ منتشر شد. این مقاله شامل گزارش‌هایی از یک پرنده در فیر آیل بود که در ابتدا تصور می‌شد اولین تلیلهٔ گردن‌سرخ بریتانیا است که آشکار شد یک تلیلهٔ سفید است. و پرنده‌ای در سافک، به نام «فلیکستو استینت»، که اکثر پایشگران در آن زمان معتقد بودند که یک آبچلیک غربی است، اما در واقع یک آبچلیک نیم‌پرده‌پا بود. مقالهٔ پیشین چهار ادعای اولیه مبنی بر وجود تلیلهٔ گردن‌سرخ را شرح می‌دهد که هیچ‌کدام قابل قبول نبودند. تا سال ۲۰۰۷، رکوردهای مربوط به پاشلک ویلسون (از سال ۱۹۸۵ و ۱۹۹۸)، پرستودریایی برازنده (از سال ۲۰۰۲)، تعدادی سسک گلوسفید شرقی و سسک گلوسفید کوچک، و گویا چندین گونه از سهره‌های جنگلی شمال آفریقا، هنوز در دست بررسی هستند. رکوردهای مشکل‌ساز پرندگان دریایی کمیته پرندگان کمیاب بریتانیا مشکلات خاصی با تعدادی از پرندگان دریایی نادر داشته است. «کبوتردریایی چالیس»، یک مرغ توفان با دم تیره که در سال ۱۹۸۸ در جنوب غربی آپروچز دیده و عکس‌برداری شد و پایشگران آن را مرغ توفان ماتسودایرا می‌دانستند، در نهایت رد شد، زیرا دیگر گونه‌های مشابه را نمی‌توانستند رد کنند. مارتین گارنر و کیلیان مولارنی متعاقباً نقدی انتقادی بر این تصمیم نوشتند و استدلال کردند که شواهد نشان می‌دهد که این پرنده یک مرغ توفان سوئینهو بوده است، تنها گونه مرغ توفان با دم تیره که در غیر این صورت در اقیانوس اطلس شمالی ثبت شده است. آنها استدلال کردند که ارزیابی هیئت مشورتی پرندگان دریایی از این رکورد اشتباه بوده است و ارزیابی مجدد انتقادی شواهد باید با کشف (که در آن زمان نسبتاً جدید بود) مرغ توفان سوئینهو در اقیانوس اطلس شمالی انجام می‌شد، و اینکه کمیته بیش از حد تحت تأثیر دیدگاه‌های یک متخصص تک‌نفره قرار گرفته است. یک مرغ باران که از دانجنس، کنت دیده شده بود و پایشگران آن را نخستین مرغ باران هرالد بریتانیا می‌دانستند، رد شد، اگرچه کمیته خاطرنشان کرد که این پرنده به وضوح «یک پرنده دریایی شگفت‌انگیز» است. این تصمیم باعث ارسال نامه‌های متعددی به انجمن پرندگان بریتانیا شد که در آنها این سؤال مطرح شده بود که آیا موضع کمیته بیش از حد سختگیرانه است یا خیر. مرغ باران فئا اکنون به‌طور رسمی به عنوان یک مرغ توفان فئا/ زینو / مرغ باران نرم‌پر پذیرفته شده بود و پس از آن دوره‌ای بود که آنها به عنوان مرغ باران فئا یا زینو شناخته می‌شدند. با این حال، پس از پذیرش دو پرنده در آب‌های سیلی توسط BOURC به عنوان مرغ باران فئا، کمیته پرندگان کمیاب بریتانیا مقاله‌ای منتشر کرد و استدلال کرد که احتمالاً همه پرندگان، مرغ باران فئا بوده‌اند. مجموعه‌ای از گزارش‌ها از اسکواهای قطب جنوبی، از سال ۱۹۸۲ تا ۱۹۹۳، پس از چندین سال ارزیابی، در نهایت همگی رد شدند. دو پرنده دیگر (از مجمع‌الجزایر سیلی در سال ۲۰۰۱ و گلامورگان در سال ۲۰۰۲) توسط BOURC به عنوان وابسته به یکی از این دو گونه پذیرفته شده‌اند، در حالی که یک پرنده از دورست در سال ۱۹۹۶ همچنان در دست بررسی است. انتقادها مربوط به سطح جزئیات مورد نیاز و رویکرد به رکوردهای تک‌پایشگر در سال ۱۹۹۶، آلن ویتری این پرسش را مطرح کرد که آیا سطح جزئیات مورد نیاز کمیته برای قابل قبول بودن یک توصیف بیش از حد بالا است یا خیر. با توجه به رد رکورد سسک تالابی خاوری در شتلند در سال ۱۹۹۷، وینیکامب و پنینگتون به مجلهٔ پرندگان بریتانیایی نامه نوشتند تا این تصمیم را زیر سؤال ببرند. آنها اظهار داشتند که کمیته در ارزیابی توصیف پرندگان بیش از حد بر جزئیات تمرکز می‌کند و شواهد واضح‌تر را نادیده می‌گیرد. وینیکامب گفت که "کمیته تا جایی طفره رفته است که "نمی‌تواند جنگل را به خاطر درختان ببیند". دیوید واکر و اوون لیشون، دیوید فرگوسن و اندرو داف به دلایل مشابه از کمیته در رابطه با رویکردش به ارزیابی پرندگان دریایی نادر انتقاد کردند و به عنوان مثال به ادعای مرغ توفان هرالد دانگنس اشاره کرده‌اند. ویتری و ماس تیلور هر دو ابراز نگرانی کردند که کمیته پرندگان کمیاب بریتانیا رویکردی بسیار سختگیرانه برای ثبت پرندگانی که فقط توسط یابنده آنها دیده می‌شوند، اتخاذ کرده است. در سال ۱۹۹۸، کمیته پرندگان کمیاب بریتانیا رویکرد خود را دربارهٔ ارزیابی رکوردهای تک‌پایشگر توضیح داد. این کمیته توضیح داد که اگرچه درک می‌کند که شرایط جغرافیایی و اجتماعی باعث می‌شود تا برخی افراد احتمال بیشتری داشته باشند که پرندگان نادر را به تنهایی پیدا کنند، اما «در مورد پایشگرانی که نسبت بالایی از رکوردهای تک‌پایشگر دارند، بسیار محتاط است» و سیاست آن این است که الگوها را از نزدیک زیر نظر داشته باشد و رکوردهای گذشته آن پایشگران را به‌طور منظم بررسی کند. والاس معتقد است که این کمیته فهرست سیاهی از پایشگران دارد که به‌طور خودکار رکوردهای آنها را رد می‌کند، مگر اینکه پایشگران دیگری وجود داشته باشند که بتوانند آن مشاهده را تأیید کنند. او از دو پایشگر خاص نام می‌بَرَد که هر دو در مناطق دورافتاده شمال اسکاتلند زندگی می‌کنند. کن شاو، عضو پیشین کمیته پرندگان کمیاب بریتانیا، ادعا کرده است که کمیته پرندگان کمیاب بریتانیا رکوردهای تک‌پایشگری از گونه‌های جدید در بریتانیا را بدون شواهد عکاسی، صرف نظر از رکورد پایشگر، نمی‌پذیرد. گراهام بل، یکی دیگر از اعضای پیشین، در پاسخ به مقاله شاو، کمیته را به اتخاذ سوءظن‌های بی‌اساس متهم کرد و استدلال کرده است که صرفاً به این دلیل که یک پایشگر شایسته به منطقه‌ای کم‌پایش از کشور نقل مکان می‌کند، توانایی‌های او تغییر نمی‌کند. آلن ویتری، یکی از پایشگرانی که والاس ادعا می‌کرد در فهرست سیاه قرار گرفته است، نیز در این بحث مشارکت کرد و اظهار داشت که توسط کمیته باخبر شده است که آنها هیچ رکورد تک‌پایشگری را که او ارائه دهد، در نظر نمی‌گیرند، مگراینکه با عکسی پشتیبانی شود. ویتری نگرش بی‌بی‌سی‌آی را با دیگر کمیته‌های ملی پرندگان کمیاب مقایسه کرد و استدلال کرد که نتیجه این رویکرد، تحریف آمار کمیابی است. گیلانشاه خلیج دروریج کمیته پرندگان کمیاب بریتانیا (BBRC) بررسی دقیقی دربارهٔ شناسایی بحث‌برانگیز یک گیلانشاه نوک‌خمیده که در سال ۱۹۹۸ در خلیج درریج در نورث‌آمبرلند دیده شده بود، انجام داد و به این نتیجه رسید که همان‌طور که بسیاری از پایشگران معتقد بودند، این پرنده، نخستین گیلانشاه خالدار (نوک باریک) تابستانی است. این شناسایی توسط کمیتهٔ ثبت اتحادیهٔ پرنده‌شناسان بریتانیا هم پذیرفته شده بود و سبب شد تا این گونه به فهرست بریتانیا افزوده شود. این گزارش در سال ۲۰۱۴ دوباره بررسی شد و پس از تصمیم‌گیری مشترک BBRC و BOURC، این گزارش تأیید نشد و سپس از فهرست بریتانیا حذف شد. بازبینی رکوردهای سال‌های ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۷، از جمله مشاهده سینه‌بادکنک اسنشن در سال ۱۹۹۷، یک زیرکمیته برای بررسی رکوردهای پرندگان نایاب از سال‌های پیش از تأسیس BBCRC تشکیل شد. هدف از این بررسی، اطمینان از این بود که همهٔ رکوردهای پس از سال ۱۹۵۰ (تاریخ پایان رده‌بندی A در فهرست پرندگان بریتانیا BOU) تحت بررسی مشابهی قرار گرفته باشند. همهٔ ۱۱۰۰ رکورد گونه‌هایی که در آن زمان نادر تلقی می‌شدند، ارزیابی نشدند، بلکه تنها آن‌هایی که مربوط به گونه‌هایی بودند که تا سال ۱۹۹۷ بیش از ۱۰۰ بار ثبت نشده بودند، و همچنین چند رکورد از گونه‌های کمتر نادر تحت شرایط بسیار نامعمول، که به آن‌ها «دست‌نوشته‌های بی‌ارزش» گفته می‌شد، مورد بررسی قرار گرفتند. بخش زیادی از اسناد اصلی برای بررسی در دسترس نبود، زیرا از بین رفته بودند، و بنابراین برای بسیاری از سوابق، بررسی صرفاً بر اساس گزارش‌های منتشرشده از پرندگان بود. چشمگیرترین نتیجه این بررسی، شناسایی دوباره یک رکورد از سینه‌بادکنک از تایری در سال ۱۹۵۳ بود که پیش از این به عنوان یک سینه‌بادکنک باشکوه شناخته می‌شد، بررسی کمیته پرندگان کمیاب بریتانیا به این نتیجه رسید که این پرنده در واقع یک سینه‌بادکنک اسنشن بود و تنها فردی از این گونه است که تاکنون در اروپا شناسایی شده است (Walbridge, Small & McGowan 2003). این موارد شامل یک عقاب دم‌سفید ادعا شده بود که وارد یک مرغدانی در باغی شد و یک مرغ را دزدید، سه یلوهٔ کوچک، سه مرغ حق اوراسیایی، تنها رکورد پایان دسامبر از پیپت خاکی، سه چکچک گوش‌سیاه، رکورد دو توکای طلایی با هم در ماه آوریل، یک سسک نیزه‌وار بهاری، دو سسک ابروسفید و یک نوک‌بزرگ کاج‌نشین بود. افزون بر این، مشکلاتی در شناسایی نخستین آبچلیک غربی بریتانیا، در جزیره فیر در سال ۱۹۵۶، یافت شد و این مشکلات باعث شد که BOURC این رکورد را رد کند. با این حال، آبچلیک غربی متعاقباً چندین بار در بریتانیا ثبت شده است و همچنان در فهرست ملی برجای مانده است. گزارش نهایی این زیرکمیته همچنین به این احتمال اشاره دارد که برخی از رکوردهای مربوط به بلافاصله پیش از سال ۱۹۵۰ ممکن است نادرست باشند؛ زیرا این رکوردها بیرون از بازه‌های زمانی بررسی قرار گرفتند و دوباره ارزیابی نشدند. رسوایی رکورد توکای گوشه‌گیر در باغ چیپینگ اونگار تنها یک مورد از این کلاهبرداری‌های شناخته‌شده که مربوط به یک رکورد ارسالی به کمیته پرندگان کمیاب بریتانیا بوده، علنی شده است. در پاییز ۱۹۹۴، نایجل پپر، پرنده‌نگر اهل اسکس، ادعا کرد که یک توکای گوشه‌گیر را در باغی در چیپینگ اونگار ثبت کرده است. تردیدهایی دربارهٔ این رکورد در Birdwatch مطرح شد و کمیته پرندگان کمیاب بریتانیا در سال ۲۰۰۲ رکورد را بررسی کرد، اما تصمیم گرفت که باید پابرجا بماند. | ## جمع‌بندی | او فاش کرد که توکای گوشه‌گیر مورد بحث، در واقع در یک سفر اخیر پرنده‌نگری در کانادا عکاسی شده است.