موضوع مقاله: معماری هرودی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # معماری هرودی | مقدمه: معماری هرودی سبکی از معماری کلاسیک است که مشخصهٔ پروژه‌های ساختمانی متعدد انجام‌شده در دوران حکومت (۳۷ تا ۴ پیش از میلاد) هرود بزرگ است که یهودیه را به‌عنوان یک پادشاهی تابع امپراتوری روم اداره می‌کرد. | ## بخش 1: معماری هرودی | هرود پروژه‌های ساختمانی عظیم بسیاری را اجرا کرد که مشهورترین آن‌ها بازسازی معبد دوم در اورشلیم (حدود ۱۹ پیش از میلاد) بود. بسیاری از سازه‌های او بر روی بناهای مشابه و پیشینِ حَسمونی ساخته شدند و بیشتر آن‌ها نیز به نوبهٔ خود از میان رفته‌اند. تلاش‌های معماری هرود با جای‌گذاری راهبردی برای به حداکثر رساندن چشم‌اندازهای دراماتیک متمایز می‌شوند، که در مکان‌هایی مانند کاخ شمالی در مسادا، کاخ سوم در اریحا، کاخ ساحلی در قیصریه، و هیرودیوم در نزدیکی لبهٔ بیابان مشهود است. بسیاری از پروژه‌های او اغلب چندین کارکرد را ترکیب می‌کردند و فضاهای آیینی و اداری، انبارها، تأسیسات آبی، حمام‌ها، استخرها و استحکامات را در بر می‌گرفتند. همچنین بر ادغام عناصر آبی و فضای سبز تأکید می‌شد و از مصالح محلی مانند کورکار در قیصریه و سنگ آهک در مناطق بیابانی استفاده می‌گردید. نوآوری‌ها هرود نوآوری‌ها و تکنیک‌های ساختمانی متعددی را در بناهای خود معرفی کرد، مانند گنبدها درون دروازهٔ دوگانهٔ کوه معبد. او میقوه—یک حمام آیینی یهودی—را برای استفاده به‌عنوان فریجیداریوم در حمام‌های به سبک رومی در کاخ‌های متعدد خود تطبیق داد. به‌طور مشخص، این بناها دارای یک برج بلندتر و قوی‌تر از سایر برج‌ها بودند یا هستند. همسو با آداب و رسوم یهودی معاصر، هرود عموماً از نمایش تصاویر انسان و حیوان اجتناب می‌کرد، حتی در بخش‌های بسته و خصوصی کاخ‌هایش، اما چند استثناء وجود داشت. گفته می‌شود کاخ هرود دارای مجسمه‌های برنزی (احتمالاً حیوانات) بود که از آن‌ها آب جریان می‌یافت.Levine, p. 17.6) معبد هرود در هجدهمین سال سلطنتش (۲۰–۱۹ پیش از میلاد)، هرود معبد دوم در اورشلیم را «با مقیاسی باشکوه‌تر» بازسازی کرد. | ## بخش 2: معماری هرودی | معبد جدید در یک سال و نیم به اتمام رسید، اگرچه کار بر روی ساختمان‌های فرعی و صحن‌ها هشتاد سال دیگر ادامه یافت. برای رعایت قوانین یهودی دربارهٔ پاکیزگی، هرود هزار کاهن را به‌عنوان بنا و نجار برای بازسازی به کار گرفت. معبد تکمیل‌شده که تا حد زیادی توسط رومیان در سال ۷۰ میلادی ویران شد، اغلب به‌عنوان معبد هرود شناخته می‌شود. دیوار ندبه (دیوار غربی) در اورشلیم برای سال‌ها تنها بخشی بود که از چهار دیوار نگهدارنده‌ای که ساخت آن‌ها توسط هرود برای ایجاد سکویی صاف (در صحن معبد) آغاز شده بود، قابل دسترسی بود. یافته‌های اخیر نشان می‌دهد که دیوارهای صحن معبد و طاق رابینسون ممکن است حداقل تا ۲۰ سال پس از مرگ او در دوران حکومت هرود آگریپا دوم تکمیل نشده باشند. این سکو و دیوارهای نگهدارنده هنوز بنیان‌های فعلی حرم شریف با مسجد الاقصی و گنبد سنگ هستند. سنگ‌کاری هرودی پروژه‌های عظیم ساختمانی هرود دارای سبک متمایزی از سنگ‌تراشی بودند. این روش سنگ‌تراشی—که معمولاً شامل سنگ آهک محلی روشن ملکه (Meleke) بود—به‌قدری در دوران هرود رایج بود که اصطلاحاتی مانند «بلوک‌های هرودی»، «سنگ‌کاری هرودی»، «تراش هرودی» و مشابه آن به‌وجود آمدند. این سبک، سنگ‌های هرودی را به‌راحتی از ردیف‌های سنگی پیشین در پایین و ردیف‌های بعدی در بالا در دیوارهای باقی‌مانده در بسیاری از سایت‌ها متمایز می‌کند. شناخته‌شده‌ترین نمونه، دیوارهای نگهدارندهٔ باشکوه صحن معبد است که در دیوار غربی به وضوح قابل مشاهده است. مقادیر عظیمی از سنگ برای این سازه‌ها لازم بود و بقایای معادن متعدد مورد استفاده هنوز قابل مشاهده هستند، به‌ویژه در اطراف شهر قدیم اورشلیم، به‌ویژه معادنی در شمال که به معادن سلیمان معروف‌اند. | ## بخش 3: معماری هرودی | آزادسازی سنگ‌ها از سنگ‌بستر فرآیندی پیچیده بود: شیارهای وسیعی با ابزار فلزی اطراف بلوک سنگی مورد نظر تراشیده می‌شد. (بزرگ‌ترین بلوک پیدا شده در تونل دیوار غربی حدود ۱۲.۸ متر طول، ۳.۴ متر ارتفاع و ۴.۳ متر عمق دارد و حدود ۶۶۰ تن وزن دارد.) پس از انتقال به محل ساختمان، تراش‌های ظریف‌تر انجام می‌شد و بلوک‌ها با استفاده از رمپ، جرثقیل و اهرم‌ها در جای خود قرار داده می‌شدند. سنگ‌ها در ردیف‌های خشک، معمولاً حدود ۱ متر ارتفاع، بدون استفاده از ملات چیده می‌شدند. بلوک‌های مستطیلی عظیم، که در ردیف‌های افقی چیده می‌شوند، دارای بخش‌های مرکزی صاف و برجسته (بوس‌ها) هستند که توسط حاشیه‌های باریک و کم‌عمق تراشیده شده («حاشیه‌های دور») احاطه شده‌اند و اثر قاب‌بندی ظریف ایجاد می‌کنند. «قاب» فرو رفته حدود ۲ سانتی‌متر پایین‌تر از سطح صاف سنگ است و عرض متوسط آن حدود ۸ سانتی‌متر است. ریشه‌های این سبک برش حاشیه قبل از هرود وجود داشت، همان‌طور که در معماری هلنیستی اسکندریه، آسیای صغیر و خود یونان، و همچنین نمونه‌هایی در شام (مثلاً کاخ پسران توویای در عراق، الامیر در اردن نزدیک عمان) که حداقل به قرن سوم پیش از میلاد بازمی‌گردند، دیده می‌شود. نمونه‌های برش حاشیه پیش از هرود در خود اورشلیم نیز وجود دارد: در «برج داوود» (برج پازائل)، «دیوار نخستین شهر» و برج هسمونی کشف شده در محله یهودیان. «سنگ‌کاری هرودی» اصیل شامل نمونه‌هایی در سایت‌های حبرون (الونی مامره، غار مخپلا)، در آگوستئوم سبسطیه و احتمالاً در سکوی هرودی در قیصریهٔ دریایی است. مشاهده شده است که این سبک متمایز سنگ‌تراشی به‌عنوان یک تم تزئینی در استخوان‌دان‌های دوره معبد دوم در منطقه اورشلیم به‌کار رفته است. | ## جمع‌بندی | فهرست پروژه‌های ساختمانی عمده هرود کاخ هرود در اورشلیم (ربع آخر قرن اول پیش از میلاد) صحن معبد، اورشلیم (حدود ۱۹ پیش از میلاد) معبد هرود دیوار غربی تونل دیوار غربی سنگ غربی طاق رابینسون قلعهٔ آنتونیا رستای سلطنتی (اورشلیم) تأسیسات عمومی رومی، اورشلیم (قرن اول پیش از میلاد) تئاتر، آمفی‌تئاتر، هیپودروم (بقایا یافت شده اما اطلاعات کمی موجود است بازسازی استخر شلوام کانال آب اورشلیم جادهٔ زائران اورشلیم مجموعهٔ سلطنتی در هیرودیوم (ربع آخر قرن اول پیش از میلاد) کاخ‌قلعه مجموعهٔ پایین هیرودیوم آرامگاه هرود کاخ‌قلعه در مسعده (۳۷–۱۵ پیش از میلاد) ماخاروس، قلعهٔ حسمونی بازسازی‌شده توسط هرود در ۳۰ پیش از میلاد آنتیپاتریس، نام‌گذاری شده توسط هرود به یاد پدرش، آنتیپارتر کاخ سیپروس نزدیک اریحا، نام‌گذاری شده توسط هرود به یاد مادرش، سیپروس الکساندریوم، کاخ حسمونی که هرود به‌طور باشکوه بازسازی کرد قیصریهٔ دریایی با کاخ و بندرش (۲۵–۱۳ پیش از میلاد) غار پدران سباسته، اکنون سباستیا در شخم، که هرود بازسازی و گسترش داد سه کاخ زمستانی، اریحا (شروع ۳۶ پیش از میلاد) سه معبد اختصاص یافته به آگوستوسLevine, p.