موضوع مقاله: عقب‌نشینی (معماری) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # عقب‌نشینی (معماری) | مقدمه: عقب‌نشینی به صورت حداقل یک فرورفتگی در تمام طبقات، دهانه یا فرورفتگی توکار نامیده می‌شود و رایج‌ترین شکل بیرونی یک شاه‌نشین است. | ## بخش 1: عقب‌نشینی (معماری) | طبقات بالایی که یک پله به عقب تشکیل می‌دهند، ممکن است یک کوشک (یا آلاچیق) تشکیل دهند – و در کاربری مسکونی، پنت هاوس در نظر گرفته می‌شوند. تاریخچه مردم از عقب‌نشینی‌ها برای افزایش ارتفاع سازه‌های بنایی با توزیع بارهای ثقلی تولید شده توسط مصالح ساختمانی مانند خاک رس، سنگ یا آجر استفاده می‌کردند. این امر با کاهش منظم سطح اشغال هر طبقه که به ترتیب از زمین دورتر می‌شد، محقق می‌شد. عقب‌نشینی‌ها همچنین باعث فرسایش طبیعی بدون به خطر انداختن یکپارچگی سازه ساختمان می‌شدند. برجسته‌ترین نمونه تکنیک عقب‌نشینی، اهرام پلکانی بین‌النهرین و مصر باستان ، مانند زیگورات تپه سیلک یا هرم جوسر است. همچنان که معماران یاد می‌گرفتند چگونه عقب‌نشینی‌ها را به یک ویژگی معماری تبدیل کنند، بیشتر عقب‌نشینی‌ها نسبت به هرم‌های پلکانی کمتر به چشم می‌آمدند و اغلب به طرز ماهرانه‌ای با تزئینات غنی پوشانده می‌شدند. استفاده از فناوری ساخت اسکلت فولادی همراه با امکاناتی مانند آسانسور و پمپ‌های آب موتوری، بر رشد فیزیکی و تراکم ساختمان‌ها در شهرهای بزرگ تأثیر گذاشت. | ## بخش 2: عقب‌نشینی (معماری) | برخی از توسعه‌دهندگان با تمایل به حداکثر رساندن مساحت قابل استفاده کف، از استفاده از عقب‌نشینی اجتناب کردند و در بسیاری از موارد طیف وسیعی از خطرات ایمنی در برابر آتش و سلامتی را ایجاد کردند. بنابراین، ساختمان ۳۸ طبقه اکویتبل که در سال ۱۹۱۵ در نیویورک ساخته شد، سایه عظیمی ایجاد کرد که گفته می‌شود سایه‌ای به طول چهار بلوک در ظهر ایجاد می‌کرد، که عملاً املاک همسایه را از نور خورشید محروم می‌کرد. این امر منجر به قطعنامه منطقه‌بندی ۱۹۱۶ شد که به آسمان‌خراش‌های شهر نیویورک، عقب‌نشینی‌های معمول و طرح‌های بلندمرتبه‌شان را داد. عقب‌نشینی و برنامه‌ریزی شهری امروزه بسیاری از حوزه‌های قضایی به مقررات برنامه‌ریزی شهری، مانند آیین‌نامه‌های پهنه‌بندی متکی هستند که از عقب‌نشینی‌ها برای اطمینان از فراهم شدن فضای باز بیشتر و نور و هوای کافی برای خیابان‌ها و حیاط‌ها استفاده می‌کنند. به عنوان مثال، در مناطق با تراکم بالا، مانند منهتن در نیویورک، دیوارهای جلویی ساختمان‌ها در خط خیابان ممکن است به ارتفاع یا تعداد طبقات مشخصی محدود شوند. بالاتر از آن ارتفاع، ساختمان‌ها ملزم به عقب‌نشینی در پشت یک صفحه شیب‌دار فرضی، به نام صفحه نمایش آسمان هستند که دیوار بیرونی ساختمان نمی‌تواند به آن نفوذ کند. به همین دلیل، عقب‌نشینی‌ها همچنین ممکن است در مناطق با تراکم کمتر برای محدود کردن ارتفاع دیوارهای پیرامونی که بالای آنها یک ساختمان باید سقف شیب‌دار داشته باشد یا قبل از رسیدن به ارتفاع مجاز عقب‌نشینی شود، استفاده شوند. | ## بخش 3: عقب‌نشینی (معماری) | در بسیاری از شهرها، عقب‌نشینی ساختمان‌ها با ایجاد فضاهای بیرونی قابل استفاده، به ارزش املاک داخلی مجاور عقب‌نشینی می‌افزاید. این تراس‌های عقب‌نشینی به دلیل دسترسی به هوای تازه، چشم‌اندازهای دورنمای شهری و کاربردهای تفریحی مانند باغبانی و غذاخوری در فضای باز، ارزشمند هستند. علاوه بر این، عقب‌نشینی‌ها با فاصله دادن ساختمان‌ها و قسمت‌های بیرون‌زده آنها از یکدیگر، ایمنی در برابر آتش‌سوزی را افزایش می‌دهند و امکان عبور وسایل آتش‌نشانی بین ساختمان‌ها را فراهم می‌کنند. به عنوان مثال، عدم وجود مقررات مربوط به نمای ساختمان در آیین‌نامه منطقه‌بندی شیکاگو، معماری شیکاگو را کاملاً متفاوت از معماری نیویورک می‌کند، در نیویورک ساخت ساختمان‌های بلند از سال ۱۹۱۶ توسط آیین‌نامه منطقه‌بندی هدایت می‌شد. آیین‌نامه منطقه‌بندی شهر نیویورک همچنین نوع دیگری از دستورالعمل عقب‌نشینی را ارائه داد، دستورالعملی که هدف آن افزایش میزان فضای عمومی در شهر بود. | ## جمع‌بندی | این امر با افزایش حداقل عقب‌نشینی در سطح خیابان و ایجاد یک فضای باز، که اغلب به عنوان میدان شناخته می‌شود، در جلوی ساختمان محقق شد.