موضوع مقاله: بی‌اشتهایی معجزه‌آسا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # بی‌اشتهایی معجزه‌آسا | مقدمه: گرسنگی دادن به خود در میان زنان مذهبی امری رایج بود و به‌منزلهٔ تلاشی برای تقلید از رنج و مصائب عیسی تلقی می‌شد. | ## بخش 1: بی‌اشتهایی معجزه‌آسا | از آن‌جا که زنان در آن زمان عمدتاً تنها از طریق روزه‌داری می‌توانستند درد داوطلبانه را تجربه کنند، این عمل برای آنان راهی مشروع برای ابراز تقوا و رنج معنوی بود، در حالی که مردان مقدس، رنج را از طریق تنبیهات بدنی متحمل می‌شدند. توضیحات بی‌اشتهایی معجزه‌آسا در اصل با امتناع از خوردن غذا مشخص می‌شود که در نهایت به گرسنگی شدید، سوءتغذیه و در بسیاری موارد مرگ منجر می‌گردد. این اختلال از بی‌اشتهایی عصبی متمایز است، زیرا انگیزهٔ اصلی آن مذهبی است، نه زیبایی‌شناختی یا نگرانی از ظاهر جسمانی. با این حال، رفتار یادشده معمولاً از سوی مقامات مذهبی به‌عنوان عملی مقدس یا مورد تأیید تلقی نمی‌شد. هرچند بی‌اشتهایی معجزه‌آسا ذاتاً با مذهب — به‌ویژه آیین کلیسای کاتولیک— مرتبط است، گزارش‌هایی وجود دارد که نشان می‌دهد برخی از افراد مبتلا به این وضعیت، از فرمان مافوق مذهبی خود برای پایان دادن به روزه‌داری سرپیچی می‌کردند، و در مواردی حتی پیش از ورود رسمی به فعالیت‌های مذهبی نیز از خوردن امتناع می‌ورزیدند. افراد مبتلا به بی‌اشتهایی معجزه‌آسا گاه به رفتارهای نگران‌کننده و غیرعادی دست می‌زدند که هدف از آن‌ها ایجاد درد در بدن بود تا از این طریق رنج و عذاب عیسی مسیح را به یاد آورند. همچنین، بسیاری از آنان می‌کوشیدند با ظاهری نامطلوب جلوه کنند تا از ازدواج و روابط جنسی پرهیز نمایند. واژهٔ بی‌خوراکی (Inedia) به توانایی ادعایی برخی افراد برای ادامهٔ حیات بدون مصرف غذا اشاره دارد. روزه‌داری افراطی و گرسنگی دادن به خود در بی‌اشتهایی معجزه‌آسا، رفتاری بود که منحصراً در میان زنان رواج داشت، به‌ویژه در دوران قرون وسطی. این عمل نوعی تلاش برای تقلید از رنج و عذاب عیسی مسیح در دوران مصائبش به‌شمار می‌رفت، چراکه زنان ترجیح می‌دادند درد و رنج داوطلبانه را از طریق روزه‌داری تجربه کنند، در حالی که مردان مقدس بیشتر با تنبیهات بدنی به این هدف می‌رسیدند. به همین سبب، در زبان محاوره از این زنان با عنوان «دختران روزه‌دار» یاد می‌شد، زیرا معادل مردانه‌ای برای آن‌ها وجود نداشت و اصطلاح «پسران روزه‌دار» رایج نبود. | ## بخش 2: بی‌اشتهایی معجزه‌آسا | اسنادی در مورد حدود دو سوم از زنان مقدس که رسماً توسط کلیسای کاتولیک روم به عنوان قدیسان، متبرکان، ارجمندان یا بندگان خدا در نظر گرفته می‌شوند و پس از سال ۱۲۰۰ میلادی زندگی می‌کردند، وجود دارد که نشان می‌دهد بیش از نیمی از این افراد علائم واضحی از بی‌اشتهایی عصبی نشان داده‌اند و اسناد گسترده و بسیار معتبری برای حدود دو دوجین از آنها در دسترس است. تاریخچه اولین مورد گزارش‌شده از بی‌اشتهایی میرابیلیس، سنت ویلگفورتیس، یک شاهزاده خانم کاتولیک افسانه‌ای و غیرمقدس است که گفته می‌شود بین قرن هشتم و دهم در گالیسیا زندگی می‌کرده است. خواستگارش به دلیل ظاهرش او را رد کرد و بنابراین، به عنوان مجازاتی برای خرابکاری در این ازدواج، پدرش، پادشاه پرتغال، دستور داد او را مصلوب کنند. به دلیل رنجی که متحمل شده بود، کاتولیک‌ها به‌طور غیررسمی او را مورد احترام قرار دادند. در سال ۲۰۱۴، محققان پزشکی مقاله‌ای در مورد یک زن ناشناس شصت و چند ساله، متولد شیکاگو، ایلینوی، منتشر کردند که بی‌اشتهایی عصبی را تجربه کرده بود. این زن در سن ۱۳ سالگی وارد صومعه شد و به امید رسیدن به مقام قدیسی، شروع به محدود کردن خوردن خود کرد. موارد قابل توجه پلاجیا اهل انطاکیه، قدیس و زاهد مسیحی در قرن چهارم یا پنجم میلادی بود که در اثر ریاضت شدید درگذشت، ریاضتی که او را آنقدر لاغر کرده بود که دیگر قابل شناسایی نبود. ماری اوینیس (۱۱۷۷–۱۲۱۳) برای ایجاد درد جسمی برای خود، به شدت تلاش می‌کرد و می‌خواست مانند عیسی مسیح رنج بکشد. وقتی غذا می‌خورد، که بسیار کم بود، نان را آنقدر بیات ترجیح می‌داد که باعث خونریزی لثه‌هایش می‌شد. او با وجود اینکه از خانواده‌ای ثروتمند بود، تصمیم گرفت در فقر زندگی کند و با وجود متأهل بودن، از رابطه جنسی خودداری کرد. مانند سایر موارد بی‌اشتهایی میرابیلیس، او سرانجام از خوردن هر غذایی غیر از میزبانان مقدس خودداری کرد و در سن ۳۶ سالگی درگذشت. | ## بخش 3: بی‌اشتهایی معجزه‌آسا | <b id="mwiQ">ویلگفورتیس پرتغالی،</b> یک نوزاد افسانه‌ای پرتغالی بود که نذر بکارت کرد و برای جلوگیری از ازدواج، شروع به گرسنگی دادن به خود کرد. طبق گزارش‌ها، او دعا می‌کرد که زشت شود، که در نتیجه چهره‌ای ناخوشایند پیدا کرد، که احتمالاً مردم آن را کار خدا می‌دانستند. در اواخر عمرش، زمانی که وضعیتش در بدترین حالت خود بود، تنها غذایی که مصرف می‌کرد، یک ظرف مقدس بود که به عنوان بخشی از مراسم عشای ربانی روزانه به او داده می‌شد. او از دستورات مافوق‌های مذهبی خود برای غذا خوردن سرپیچی کرد و ادعا کرد که برای انجام این کار خیلی بیمار است. یک ماه قبل از مرگش، در سن ۳۳ سالگی، او توانایی حرکت پاها و بلعیدن خود را از دست داد. کاترین علاوه بر محدود کردن مصرف غذا، از چوب‌هایی در گلویش استفاده می‌کرد تا رفلکس حلقی خود را فعال کرده و باعث استفراغ شود، همان‌طور که فرد مبتلا به پرخوری عصبی این کار را انجام می‌دهد. کلمبای ریتی (۱۴۶۷–۱۵۰۱) شباهت‌های زیادی به کاترین سینا دارد، از جمله کوتاه کردن موهایش برای جلوگیری از ازدواج سنتی و امتناع از غذا خوردن قبل از مشارکت در کارهای مذهبی. کلمبا نیز مانند کاترین، در اواخر عمرش، مصرف غذای خود را فقط به آنچه به عنوان بخشی از عشای ربانی روزانه به او داده می‌شد، محدود کرد و در سن ۳۴ سالگی درگذشت. ترزا نویمان (۱۸۹۸–۱۹۶۲) از سال ۱۹۲۶ تا زمان مرگش، با وجود «هیکل تنومندش»، هیچ آبی ننوشید و هیچ غذایی جز عشای ربانی نخورد.Vogl, p. 17 جین (متولد حدود ۱۹۴۸) زنی اهل شیکاگو، ایالات متحده بود که از ۱۳ سالگی به امید راهبه شدن و بعدها قدیس شدن، شروع به محدود کردن غذا خوردن خود کرد. وزن او باعث نگرانی افراد حاضر در صومعه شد و به دلیل نگرانی در مورد سلامتی‌اش از آموزش مذهبی خود اخراج شد. | ## جمع‌بندی | سوء تغذیه او باعث آمنوره شد و احتمالاً بر رشد او تأثیر گذاشت، زیرا او تنها ۴ فوت و ۱۰ اینچ قد داشت، اما هیچ نوع کوتاه‌قامتی را تجربه نکرد.