موضوع مقاله: فرانچسکو دوم اسفورزا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فرانچسکو دوم اسفورزا | مقدمه: فرانچسکو دوم اسفورزا (؛ ۴ فوریه ۱۴۹۵ – ) از سال ۱۵۲۱ تا زمان مرگش دوک میلان بود. | ## بخش 1: فرانچسکو دوم اسفورزا | او پس از آنکه امپراتور کارل پنجم، میلان را از فرانسوی‌ها بازپس گرفت، دوک میلان شد. او در نبرد بیکوکا علیه فرانسوی‌ها جنگید، اما در سال ۱۵۲۶ به اتحادیه کنیاک با فرانسوای یکم فرانسه پیوست. او که از یک مسمومیت جان سالم به در برد، با کریستینا از دانمارک ازدواج کرد، اما بدون فرزند درگذشت. پس از برکناری پدرش از میلان در جریان جنگ‌های ایتالیا، او به دربار امپراتور ماکسیمیلیان اول آورده شد، که با پسرعموی فرانچسکو، بیانکا ماریا اسفورزا، ازدواج کرده بود. فرانچسکو مدت کوتاهی در دربار اینسبروک زندگی کرد، اما بعداً به عنوان معلم خصوصی منصوب شد و به همراه بیست و یک نفر از پیروانش در قلعه استیر زندگی کرد. جاه‌طلبی او برای یک حرفه کلیسایی، به عنوان کشیش در کلن، توسط ماکسیمیلیان حمایت شد. در اوت ۱۵۱۲، فرانچسکو پس از انتخاب برادرش ماسیمیلیانو به عنوان دوک میلان در دیت مانتوا، تحصیلات قضایی خود را به حالت تعلیق درآورد. گفتگوی او با فرستاده مانتوا به این صورت بیان شد: «اسفورتسای جوان‌تر با کاپیلوپی «با کلمات کم» اما خوب صحبت کرد. او شبیه پدرش است، اما کمتر اشرافی است؛ او به اندازه دوک بزرگ نخواهد بود، اما از دوک تنومندتر است، با شانه‌های پر، موهایی شبیه به موهای دوک، و لباس‌های سیاه یک کشیش به سبک آلمانی.». در سال ۱۵۲۱، چارلز پنجم، امپراتور مقدس روم، میلان را از فرانسوی‌ها بازپس گرفت و فرانچسکو به عنوان دوک آن منصوب شد، آخرین نفر از خانواده که این عنوان را داشت. او به ایالت خود بازگشت، در حالی که بیست سال جنگ او را تحلیل برده بود و بهبود فرهنگی و اقتصادی را ترویج می‌کرد. در سال ۱۵۲۶، او جبهه خود را تغییر داد و به همراه فرانسیس اول فرانسه، پاپ کلمنت هفتم و جمهوری فلورانس به اتحادیه کنیاک پیوست و در قلعه اسفورزسکو محاصره شد. در ۴ مه ۱۵۳۴، فرانچسکو با خواهرزاده ۱۲ ساله چارلز پنجم، کریستینا دانمارک، دختر کریستین دوم دانمارک و ایزابلا اتریش ازدواج کرد. در این زمان، فرانچسکو، که از یک سوء قصد با سم جان سالم به در برده بود، برای راه رفتن از عصا استفاده می‌کرد و دستانش فلج شده بود. برادر ناتنی او، جیووانی پائولو، پس از مرگ او، برای مدت کوتاهی دوک‌نشین میلان را پس گرفت، اما در همان سال تحت شرایط مرموزی درگذشت. دوران کودکی فرانچسکو پسر دوم لودوویکو اسفورزا، دوک وقت میلان، و همسرش بئاتریس دِسته بود. او در شب بین ۳ و ۴ فوریه ۱۴۹۵ در قلعه پورتا جیوویا با کمک کومار فراسینا دا فرارا، مامای خانواده، به دنیا آمد. او توسط عمه‌اش ایزابلا دِسته، که برای کمک به خواهرش در زایمان به میلان آمده بود، و توسط آنتونیو ماریا پالاویچینو، غسل تعمید داده شد و حدود پانزده نام به او داده شد، که در میان آنها نام کوچکش اسفورتزا ماریا بود، به افتخار عموی پدری‌اش اسفورتزا ماریا، که در سنین جوانی درگذشته بود و لودوویکو به او بسیار علاقه داشت، یا به گفته دیگران، به یاد جدش فرانچسکو اول، که لقب اسفورتزا از او گرفته شد و به نام خانوادگی خانواده تبدیل شد. در سال‌های اولیه، و حداقل تا سال ۱۴۹۹، او رسماً اسفورتزا نامیده می‌شد، اما بعداً نام فرانچسکو پذیرفته شد. با وجود بیماری که از آوریل تا اوت ۱۴۹۵ او را رنج می‌داد و محاصره تقریباً همزمان نووارا که والدینش را از خانه دور نگه می‌داشت، سال‌های اولیه فرانچسکو بدون دغدغه، بین درس خواندن و بازی کردن در کنار برادرانش گذشت. از همان ماه‌های اول زندگی‌اش، او دلبستگی زیادی به خواهر ناتنی‌اش، بیانکا جیووانا، دختر نامشروع پدرش و دوست بئاتریس، نشان داد، به طوری که یک بار، وقتی بیمار شد، به نظر می‌رسید فقط با دیدن او دوباره زنده می‌شود. با این حال، دختر جوان در سن چهارده سالگی، در نوامبر ۱۴۹۶ درگذشت و کمی بیش از یک ماه بعد، مادرش، بئاتریس، نیز درگذشت؛ بنابراین، کودک هر دو چهره مهم زن خود را در سنین بسیار کم از دست داد و از آن لحظه به بعد، پدرش نیز شروع به گذراندن وقت کمتر و کمتری با فرزندانش کرد. | ## بخش 2: فرانچسکو دوم اسفورزا | در همان سال ۱۴۹۷، پس از مرگ همسرش، پدرش لودوویکو از دارایی‌های خود در جنوب ایتالیا به نفع فرانچسکو چشم‌پوشی کرد و بدین ترتیب دوک‌نشین باری (شامل باری، مودوگنو و پالو دل کوله)، شاهزاده‌نشین روسانو و شهرستان‌های کالابریایی بورلو، لونگوبوکو و روزارنو به او واگذار شد. با این حال، پس از یک مانور گیج‌کننده و بی‌ثمر از سوی پدرش لودوویکو، از سال ۱۴۹۹ دوک‌نشین باری توسط ایزابلا آراگون اشغال شد، اگرچه فرانچسکو همچنان مالک آن بود. در سال ۱۴۹۹، دوک‌نشین میلان مورد حمله فرانسوی‌ها قرار گرفت و لودوویکو فرزندانش را به دربار امپراتوری در اینسبروک برد و کمی بعد در راه به آنها پیوست. او در ژانویه بعد، زمانی که تصمیم گرفت شانس خود را در ایتالیا برای بازپس‌گیری دوک‌نشین بیازماید، از آنها جدا شد و دیگر هرگز آنها را ندید. این جدایی قطعاً برای فرانچسکوی پنج ساله و برادر بزرگترش بسیار دردناک بود، همان‌طور که مورخ میلانی، برناردینو کوریو، می‌نویسد: «این کودکان، در حالی که با پدر محبوب خود خداحافظی می‌کردند و او را می‌بوسیدند، صورت او را با اشک‌های ترحم‌آمیز شستشو می‌دادند، عملی واقعاً باورنکردنی از غم و اندوه.» او از مصادره دارایی‌هایش توسط امپراتور رنج برد، که تنها کمک هزینه ناچیزی برای پناهندگان میلانی باقی گذاشت. این وضعیت غم‌انگیز تنها تا حدی با مداخله پسر عمویش، ملکه بیانکا ماریا اسفورتزا، که سرپرستی دو کودک به او سپرده شده بود، کاهش یافت. احتمالاً این دو برادر پس از رژیم کنستانس از هم جدا شدند، زمانی که ماکسیمیلیان به دنبال امپراتور به اینسبروک رفت، در حالی که فرانسیس به اسقف برناردو کلسیو سپرده شد، که احتمالاً آموزش اومانیستی بهتری نسبت به برادرش به او داد، اما او را به لباس پوشیدن به سبک «کشیشان سیاه و آلمانی» عادت داد. او به مدت ۲۱ سال در تبعید ماند، در شرایط اقتصادی بدون شک پایین‌تر از شرایطی که در دربار میلان در دوران سلطنت باشکوه پدرش از آن برخوردار بود. در طول سال‌های حکومت برادرش ارکوله ماسیمیلیانو، که بین سال‌های ۱۵۱۲ تا ۱۵۱۵ به عنوان دوک احیا شد، فرانسیس نتوانست به میلان بازگردد. وقتی در سال ۱۵۱۵، پس از بازگشت فرانسوی‌ها، دوباره اخراج شد، فرانسیس (که در ترنتو بود) بلافاصله برای بازپس‌گیری دوک‌نشین میلان، که از نظر او به حق متعلق به او بود، اقدام کرد. او سرانجام موفق شد به دنبال سربازان پاپ لئو دهم و امپراتور چارلز پنجم در سال ۱۵۲۱ (که در اتحادیه‌ای موسوم به اتحادیه مقدس تشکیل شده بود) به میلان بازگردد، و در این امر جمعیت لومبارد که احساس می‌کردند به شدت توسط سلطه‌ای که آن را خارجی می‌دانستند، تحت ستم هستند، به او کمک کردند. در شرایطی که خانواده استه، خویشاوندان مادری او، طرف پادشاه فرانسه را گرفته بودند، یاد مادرش بئاتریس ناراحت‌کننده شده بود. با این وجود، در سال ۱۵۲۲، طی مذاکراتی که با هدف جلب نظر دوک آلفونسو اول استه به سمت امپراتوری انجام می‌شد، فرانچسکو به عمه‌اش، واسطه مارکینس ایزابلا، نوشت: «من پدر و مادرم را به یاد دارم و به همان اندازه که خیر خاندان اسفورتسا را می‌خواهم، خیر خاندان استه را نیز می‌خواهم. از جمله محرکان اصلی این شورش‌ها، بونیفاسیو ویسکونتی، وارث و خویشاوند دور خانواده ویسکونتی بود که زمانی بر میلان حکومت می‌کردند، خانواده‌ای که اسفورزاها را غاصب قدرتی می‌دانستند که خودشان ایجاد کرده بودند؛ بنابراین، بونیفاسیو ویسکونتی تلاش کرد تا فرانسیس دوم را بکشد تا دوک‌نشین را به دست آورد و از وضعیت سیاسی ناپایدار سوءاستفاده کرد، اما تنها موفق شد دوک را از ناحیه گردن و شانه زخمی کند. با این حال، فرانچسکو دوم اسفورزا، که به دلیل نفوذ سنگین هابسبورگ و حضور نیروهای امپراتوری در سرزمین‌هایش، در حکومت خود احساس بی‌ثباتی می‌کرد، به ابتکار وزیرش، جیرولامو مورونه، اتحاد خود را لغو کرد و به اتحادیه کنیاک علیه امپراتور پیوست: به همراه او، جمهوری ونیز، جمهوری فلورانس، پاپ کلمنت هفتم و پادشاهی فرانسه؛ بنابراین، او درگیر یک توطئه شد و خود را فریب داد و فکر کرد که از حمایت فرناندو فرانچسکو داوالوس، مارکی پسکارا، فرمانده شبه‌نظامیان امپراتوری در ایتالیا برخوردار است. با این حال، در سال ۱۵۲۵ آوالوس به توطئه‌گران خیانت کرد، نقشه را فاش کرد و باعث آغاز جنگ شد. دوک فرانسیس دوم به سرعت توسط نیروهای امپراتوری مغلوب شد، اما توانست کنترل برخی از شهرها و دژهای دوک‌نشین را حفظ کند. به لطف کمک ونیزی‌ها، که نمی‌خواستند از غرب با هابسبورگ‌ها هم‌مرز شوند، او به اتحادیه کنیاک پیوست و پس از یک لشکرکشی نظامی موفق، در سال ۱۵۲۹ متصرفات خود را پس گرفت. سپس اسفورتسا در حکومت او دوباره به قدرت رسید و موفق شد با چارلز پنجم صلح کند، البته با پرداخت غرامت بسیار سنگین، که باعث فقر بیشتر دولت میلان شد. در سال ۱۵۳۰، او از پاپ، تأسیس اسقف‌نشین جدید ویگِوانو را به دست آورد و حمایت آن را برای خود و جانشینانش در دوک‌نشین تضمین کرد تا شهری را که از اواخر قرن پانزدهم محل دربار بود، ارتقا دهد. ازدواج و مرگ برای تثبیت اتحاد جدید با امپراتور، در سال ۱۵۳۴ فرانسیس با کریستینا دانمارکی، دختر کریستین دوم دانمارک و ایزابلا، خواهر امپراتور چارلز پنجم، دختری تنها سیزده ساله، ازدواج کرد. فرانسیس از این ازدواج راضی نبود؛ در واقع، او در ابتدا معتقد بود که باید با خواهر بزرگترش ازدواج کند، در حالی که کریستینا را هنوز خیلی جوان می‌دانست و نگران به سرانجام رسیدن این ازدواج بود. | ## بخش 3: فرانچسکو دوم اسفورزا | کریستینا پس از مرگ فرانسیس دوم، که به بیماری‌ای مبتلا شده بود که تقریباً او را نابینا کرده بود، در قلعه ویگِوانو در سال ۱۵۳۵، تورتونا را به عنوان شهر جهیزیه دریافت کرد. با مرگ او، سلسله اصلی و مشروع اسفورزاهای میلان منقرض شد، زیرا او هیچ وارثی نداشت؛ بنابراین، برای جلوگیری از ادعاهای بیشتر، چارلز پنجم تصمیم گرفت که مستقیماً دوک‌نشین میلان را به قلمرو خود ضمیمه کند و متعاقباً آن را به پسرش فیلیپ، که پادشاه اسپانیا شد و بدین ترتیب حکومت میلان را به عنوان جهیزیه به آن ایالت آورد، واگذار کند. فرانچسکو اسفورزا، پسر دوم لودوویکو ایل مورو، در سه سالگی از کشور پدرش تبعید شد و ۲۱ سال را در تبعید، اغلب در فقر، بین امید و ترس، گریه و انتظار مجازات گناهان دیگران گذراند. پس از تبعید برادرش ماکسیمیلیان از کشور پدرش، پنج سال بعد خود را در ترنت یافت و توسط پاپ لئو دهم و شارل پنجم به میلان بازگردانده شد. میلانی‌ها نیز با محبت او را به یاد می‌آوردند، کسانی که از حکومت متکبرانه فرانسوی‌ها متنفر بودند، حکومت ارباب طبیعی خود را بسیار بیشتر دوست داشتند و بنابراین با خشم، مونسینور دی لوترک، فرماندار پادشاه فرانسه، را به همراه تمام پیروانش، به دلیل نادرستی و گستاخی‌شان اخراج کردند. اما دوک اغلب از انجام این کار پشیمان بود، زیرا توسط ارتش فرانسه سرکوب می‌شد و خود را با کمبود پول می‌دید و بنابراین مالیات‌های مکرر او را مجبور به اخاذی از مردم می‌کرد. بدین ترتیب، او نفرت رعایای خود را برانگیخت و تقریباً مورد کفرگویی همه قرار گرفت، زیرا می‌دیدند که ولخرجی‌های جمع‌آوری پول بی‌پایان است؛ بنابراین، برخی تصمیم گرفتند از شر او خلاص شوند و بونیفاسیو ویسکونتی با او روبرو شد و با خنجری بین گردن و شانه‌اش، او را به آرامی زخمی کرد. او با کمک امپراتوری‌ها به سه جنگ پایان داد، زیرا مونسینور دو لوترک را در بیکوکا و دریاسالار گوفریو و سوئیسی‌ها را در رودخانه سسیا شکست داد؛ و سرانجام جنوا را تصرف کرد و جنوایی‌ها را مطیع خود ساخت. اما در جنگ چهارم، هنگامی که خود شاه فرانسیس در نزدیکی پاویا اسیر شد، توسط مارکی پسکارا و آنتونیو دا لوا، که ادعا می‌کردند ایالت میلان توسط امپراتور به دست آمده است و نه توسط اسفورزا، به خیانت متهم شد. اما پاپ کلمنت و ونیزی‌ها نتوانستند این توهین را تحمل کنند و با فرانسوی‌ها متحد شدند و جنگ‌های زیادی را علیه امپراتور به راه انداختند. سرانجام، وقتی اوضاع آرام شد و امپراتور در بولونیا توسط پاپ تاجگذاری شد، سفورتسا را به آنجا فراخواند و او را به قدرت بازگرداند و خواهرزاده‌اش کریستیرنا، دختر خواهرش و کریستیرنو، پادشاه دازیا، را به همسری او درآورد. با این حال، او مدت زیادی از این خوشبختی لذت نبرد، زیرا بینایی‌اش بهبود یافت و بیماری‌اش بدتر شد و در ۲۴ اکتبر ۱۵۳۵ درگذشت. پس از مرگ شوهرش، عروس به پدرش بازگردانده شد و حکومت میلان در دست چارلز پنجم باقی ماند که با انقراض دوک‌های ویسکونتی و سفورتسا، از او به فیلیپ کاتولیک، پادشاه اسپانیا، منتقل شد. گفته می‌شود که از نظر فیزیکی به پدرش شباهت داشت، اگرچه شکوه کمتری داشت، اما چهره‌اش به‌طور مبهم مادرش را به یاد می‌آورد. بندتو کاپیلوپی در سال ۱۵۱۳، در سن هجده سالگی، او را اینگونه توصیف کرد: «او ظاهری شبیه پدرش دارد، اما نه چندان نجیب؛ از نظر هیکل درشت نیست، اما از دوک بزرگتر است، شانه‌هایش پر است، موهایش شبیه موهای دوک است و لباس‌های مشکی می‌پوشد، مانند یک کشیش آلمانی.» و ماریو اکوئیکولا نوشت: «دوک باری بسیار جدی است و در ملاء عام به مقام کشیشی و روحانی خود به خوبی خدمت می‌کند.» سال‌ها او از ضعف شدید و کمر بدشکل و همچنین نقرس رنج می‌برد. جورجیو واساری او را اینگونه توصیف کرد: «فرانچسکو اولتیمو گوژپشت بود، اما با صورتی محترم، گوشت سفید و ریش سیاه، همان‌طور که در پرتره‌اش که توسط وچلیو نقاشی شده، نشان داده شده است.» خزهای سیاه‌گوش حجیم باید برای پنهان کردن بدشکلی او استفاده شده باشند، همان‌طور که در پرتره تیتیان دیده می‌شود، که سفتی خاصی را در دستانش نیز نشان می‌دهد. سلامت ضعیف او همچنین توسط مارین سانودو در سال ۱۵۳۰ تأیید شده است: «این دوک بد راه می‌رود و طاغوت او در اینجا مدام دستش را به او می‌داد تا به او کمک کند»؛ و سپس: «این دوک پیر است… بسیار ضعیف، و به سختی می‌تواند با دستانش به خودش کمک کند، و بد راه می‌رود.» با این حال، به نظر می‌رسد که در کودکی کاملاً طبیعی و سالم بوده است، همان‌طور که از نامه‌های مختلف می‌توان استنباط کرد: در مارس ۱۴۹۵، فرانچسکینو دل ماینو به پدرش نوشت که نوزاد، کودکش را شکسته است و «پاها و بازوهایش آنقدر می‌لرزند که انگار یک ساله است»؛ و در جای دیگر: «او در حال رشد و زیباتر شدن است». در ماه آوریل، او «در مورد قفسه سینه، خواب و سایر عملکردهای بدنش در سلامت کامل است». او «همیشه شاد بود، با پاهای کوچکش راه می‌رفت و دستان کوچکش را به سمت مدونا بیانچا حرکت می‌داد که به نظر می‌رسید می‌خواهد نوازش‌های زیادی به او بدهد». سرپرست کل برشا، مارکو فوسکاری، او را اینگونه توصیف کرد: «به نظر می‌رسد دوک چهره‌ای مالیخولیایی دارد و از نظر جسمی ناتوان است، قادر به استفاده از پاهایش نیست و چهره‌ای بسیار قرمز دارد؛ به نظر می‌رسد بسیار ترسو و مشکوک است و ذهنی دارد که شر را پیش‌بینی می‌کند، آنقدر که همیشه شر را پیش‌بینی می‌کند.» مانند برادر بزرگترش، او مستعد «مالیخولیا و افسردگی بود، طبق معمول، مراحلی از انرژی سرخوشی را با مراحلی از اضطراب، کناره‌گیری، اگر نگوییم وحشت» جایگزین می‌کرد، نه چندان متفاوت از پدرش، اما افسردگی فرانچسکو قطعاً با از دست دادن غم‌انگیز والدینش، تبعیدهایش و مشکلات مداوم تشدید می‌شد. | ## جمع‌بندی | کارلو کونتارینی، در گزارشی در سال ۱۵۲۷، او را «بسیار تندخو و بی‌میل به تحمل هرگونه مخالفتی» توصیف می‌کند، همان‌طور که مادرش نیز مانند پدرش «وقتی اتفاق غیرمنتظره‌ای رخ می‌دهد، بسیار گیج و سردرگم می‌شود و سریع‌تر از حالت عادی از کوره در می‌رود.» پیترو آرتینو، که پیوسته او را به خاطر حکم اعدام فریبنده‌ای که برای آلبرتو ماراویگلیا صادر شده بود، سرزنش می‌کرد و بیش از هر کس دیگری او را با تیرهای گزنده‌اش عذاب می‌داد، او را «شهید اولیه اسفورزا»، «دوک مومیایی»، ریاکار و رذل می‌نامد، مرگی دردناک به دست مردم را پیش‌بینی می‌کند و حتی او را به نوعی «ناتوانی جنسی» متهم می‌کند که به موجب آن امیدوار بود «گانیمد» او، ماسیمیلیانو استامپا، محبوب و همکارش در قلمرو دوک، «معاون» او در ازدواج نیز باشد.