موضوع مقاله: فهرست آزمایش‌های سلاح‌های هسته‌ای | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فهرست آزمایش‌های سلاح‌های هسته‌ای | مقدمه: این کار در سایت‌های آزمایشی در زمین یا آب‌هایی انجام شده است که متعلق به، کنترل‌شده یا اجاره‌شده از مالکان یکی از هشت کشور هسته‌ای: ایالات متحده، اتحاد جماهیر شوروی، بریتانیا، فرانسه، چین، هند، پاکستان و کره شمالی هستند یا در سایت‌های اقیانوسی یا بر فراز آنها و دور از آب‌های سرزمینی انجام شده است. | ## بخش 1: فهرست آزمایش‌های سلاح‌های هسته‌ای | از اولین آزمایش در ژوئیه ۱۹۴۵، ۲٬۱۲۱ آزمایش انجام شده است که شامل ۲٬۴۷۶ بمب هسته‌ای بوده است. تا سال ۱۹۹۳، در سراسر جهان، ۵۲۰ انفجار هسته‌ای جوی (از جمله هشت انفجار زیر آب) با مجموع قدرت ۵۴۵ مگاتن انجام شده است: ۲۱۷ کوه از شکافت خالص و ۳۲۸ از بمب‌هایی که از همجوشی هسته‌ای استفاده می‌کنند، در حالی که تعداد تخمینی آزمایش‌های هسته‌ای زیرزمینی انجام شده در دوره ۱۹۵۷ تا ۱۹۹۲، ۱۳۵۲ انفجار با بازده کلی ۹۰ است. کوه در نتیجه پیمان منع جامع آزمایش هسته‌ای سال ۱۹۹۶، هیچ آزمایش اعلام‌شده‌ای بین چاگای-۲ پاکستان در سال ۱۹۹۸ و آزمایش کره شمالی در سال ۲۰۰۶ وجود نداشت و تا به امروز هیچ آزمایش دیگری در خارج از کره شمالی انجام نشده است. در حال حاضر، تعداد بسیار کمی از آزمایش‌های ناشناخته مشکوک هستند که حادثه ولا برجسته‌ترین آنهاست. اسرائیل تنها کشوری است که مظنون به داشتن سلاح هسته‌ای است اما تاکنون آزمایش هسته‌ای آن تأیید نشده است. موارد زیر آزمایش‌های هسته‌ای محسوب می‌شوند: سلاح‌های هسته‌ای منفرد که در تونل‌های افقی عمیق (رودخانه‌ها) یا در شفت‌های عمودی، در شفت‌های کم‌عمق («دهانه‌ها»)، زیر آب، روی قایق‌ها یا کشتی‌ها روی آب، روی زمین، در برج‌ها شلیک می‌شوند، توسط بالن حمل می‌شوند، از توپ‌ها شلیک می‌شوند، از هواپیما با چتر نجات یا بدون چتر نجات رها می‌شوند و با موشک‌ها در یک مسیر بالستیک به جو بالا یا فضای نزدیک شلیک می‌شوند. از سال ۱۹۶۳، اکثریت قریب به اتفاق آنها به‌دلیل پیمان منع جزئی آزمایش‌های هسته‌ای، زیرزمینی بوده‌اند. آزمایش‌های Salvo که در آن چندین دستگاه به‌طور همزمان شلیک می‌شوند، همان‌طور که در معاهدات بین‌المللی تعریف شده است. اگرچه هدف اصلی این دو انفجار نظامی بود و نه تجربی، مشاهداتی انجام شد و جداول بدون آنها ناقص خواهند بود. آزمایش‌های ایمنی هسته‌ای که در آن‌ها بازده هسته‌ای صفر در نظر گرفته شده بود، و در صورت شناسایی بازده هسته‌ای تا حدی با شکست مواجه می‌شدند. شکست‌هایی وجود داشته است، و بنابراین آنها نیز مانند موفقیت‌ها در این فهرست‌ها گنجانده شده‌اند. آزمایش‌هایی که قرار بود انجام شوند اما به‌دلیل خرابی وسیله نقلیه یا سایر تکیه‌گاه‌ها که باعث تخریب دستگاه شده، تکمیل نشده‌اند. معمولاً این دستگاه‌ها در نهایت توسط انفجارهای متعارف یا هسته‌ای بعدی از بین می‌رفتند. جزو آزمایش‌های هسته‌ای محسوب نمی‌شوند: اشتباهاتی که اصلاح و بعداً طبق برنامه شلیک شدند. آزمایش هیدروهسته‌ای یا زیربحرانی که در آن ماده سوخت معمولی برای یک وسیله هسته‌ای کمتر از مقدار لازم برای حفظ یک واکنش زنجیره‌ای است. مرزبندی در اینجا به دقت مشخص شده است، اما در میان موارد دیگر، آزمایش‌های زیر بحرانی توسط پیمان جامع منع آزمایش‌های هسته‌ای ممنوع نشده است، در حالی که آزمایش‌های ایمنی ممنوع هستند. آزمایش‌ها بر اساس کشور جدول این بخش، خلاصه‌ای از تمام آزمایش‌های هسته‌ای در سراسر جهان (از جمله دو بمبی که در نبرد انداخته شدند و آزمایش نبودند) را نشان می‌دهد. نام کشورها، لینک‌هایی به مقالات خلاصه برای هر کشور هستند که می‌توانند به نوبه خود برای بررسی دقیق‌تر مقالات سری آزمایش که شامل جزئیات مربوط به هر انفجار و آزمایش هسته‌ای شناخته شده هستند، مورد استفاده قرار گیرند. یادداشت‌های پیوست‌شده به خانه‌های مختلف جدول، جزئیات نحوهٔ رسیدن به اعداد موجود در آن‌ها را شرح می‌دهند. (عملیات پلوشیر)۰ تا ۱۵٬۰۰۰اتحاد جماهیر شوروی (انفجارهای هسته‌ای برای اقتصاد ملی)۰ تا ۵۰٬۰۰۰بریتانیا۰ تا ۳٬۰۰۰فرانسه۰ تا ۲٬۶۰۰چین۰ تا ۴٬۰۰۰هند۰ تا ۶۰پاکستان۱ تا ۳۲۱ تا ۲۵۰مجموع۲٬۱۲۱۲٬۴۷۶۲۹۴۱۸۸۶۰۴۰ تا ۵۰۰۰۰۵۴۰٬۸۴۹ آزمایش‌های شناخته‌شده در بخش‌های فرعی بعدی، گزیده‌ای از آزمایش‌های مهم (که به هیچ وجه جامع نیستند) فهرست شده‌اند که نمایانگر تلاش‌های آزمایشی در هر کشور هسته‌ای هستند. ایالات متحده فهرست رسمی و استاندارد آزمایش‌ها برای دستگاه‌های آمریکایی مسلماً سند DoE-209 وزارت انرژی ایالات متحده است. ایالات متحده بین سال‌های ۱۹۴۵ تا ۱۹۹۲ حدود ۱٬۰۵۴ آزمایش هسته‌ای (طبق شمارش رسمی) انجام داد، از جمله ۲۱۶ آزمایش جوی، زیر آب و فضایی. آزمایش ترینیتی در ۱۶ ژوئیه ۱۹۴۵، در نزدیکی سوکورو، نیومکزیکو، اولین آزمایش سلاح هسته‌ای (با قدرت انفجاری حدود ۲۰ کیلوتن) بود. سری عملیات تقاطع‌ها در ژوئیه ۱۹۴۶، در بیکینی آتول در جزایر مارشال، اولین سری آزمایش‌های پس از جنگ و یکی از بزرگ‌ترین عملیات‌های نظامی در تاریخ ایالات متحده بود. ۱۹۴۸سری آزمایش‌های عملیات سندستون که در آوریل و مه ۱۹۴۸ در جزیره مرجانی انیوتوک در جزایر مارشال انجام شد، گامی حیاتی در پیشبرد توسعه سلاح‌های هسته‌ای بود. این عملیات که تحت نظارت نیروی ویژه مشترک ۷ (JTF-7) انجام شد، شامل سه انفجار اتمی به نام‌های X-RAY, YOKE و ZEBRA بود که برای ارزیابی طرح‌های جدید بمب با کارایی افزایش‌یافته و استفاده بهتر از مواد شکافت‌پذیر طراحی شده بودند. این آزمایش بین ۲۷ ژانویه و ۶ فوریه ۱۹۵۱ انجام شد و اولین سری از آزمایش‌هایی بود که در سایت آزمایشی نوادا انجام شد. تمام بمب‌ها توسط بمب‌افکن‌های بی-۵۰ پرتاب شده و در فضای باز بر فراز منطقه فرنچمن فلت (منطقه ۵) منفجر شدند. آزمایش‌های عملیات گلخانه در ماه مه ۱۹۵۱، در جزیره مرجانی انوتک در جزایر مارشال، شامل اولین آزمایش سلاح شکافت هسته‌ای تقویت‌شده (با نام آیتم) و یک آزمایش علمی (با نام جورج) بود که امکان‌سنجی سلاح‌های گرماهسته‌ای را اثبات کرد. شلیک آیوی مایک در اول نوامبر ۱۹۵۲، در جزیره مرجانی انوتاک، اولین آزمایش کامل یک بمب هیدروژنی مرحله‌ای طراحی تلر-اولام با قدرت انفجاری ۱۰ مگاتن بود. شلیک قلعه براوو در اول مارس ۱۹۵۴ در بیکینی آتول، اولین آزمایش یک سلاح گرماهسته‌ای (سوخت جامد) قابل استقرار بود، و همچنین (به‌طور تصادفی) بزرگ‌ترین سلاحی که تاکنون توسط ایالات متحده آزمایش شده است (۱۵ مگاتن). این حادثه همچنین بزرگ‌ترین حادثه رادیولوژیکی ایالات متحده در ارتباط با آزمایش‌های هسته‌ای بود. این انفجار غیرمنتظره و تغییر آب و هوا، منجر به گسترش بارش‌های هسته‌ای به سمت شرق و به جزایر مرجانی مسکونی رونگِلَپ و رونگِریک شد که به زودی تخلیه شدند. بسیاری از بومیان جزایر مارشال از آن زمان تاکنون از نقص‌های مادرزادی رنج برده‌اند و از دولت فدرال ایالات متحده غرامت دریافت کرده‌اند. یک قایق ماهیگیری ژاپنی به نام دایگو فوکوریو مارو نیز با این ذرات رادیواکتیو تماس پیدا کرد که باعث بیماری بسیاری از خدمه شد؛ در نهایت یکی از آنها جان باخت. افشای این خدمه در فیلم گودزیلا به عنوان انتقادی از آزمایش‌های هسته‌ای آمریکا در اقیانوس آرام مورد اشاره قرار گرفت. سری عملیات پلامباب از ماه مه تا اکتبر ۱۹۵۷، بزرگ‌ترین، طولانی‌ترین و بحث‌برانگیزترین سری آزمایش‌هایی است که در داخل ایالات متحده آمریکا رخ داده است. رینیر مسا، فرنچمن فلت و یوکا فلت همگی برای ۲۹ انفجار جوی مختلف مورد استفاده قرار گرفتند. شلیک آرگوس ۱ از عملیات آرگوس، در ۲۷ اوت ۱۹۵۸، اولین انفجار سلاح هسته‌ای در فضا بود که طی آن یک کلاهک ۱٫۷ کیلوتنی در ارتفاع ۲۰۰ کیلومتری بر فراز اقیانوس اطلس جنوبی طی یک سری انفجارهای هسته‌ای در ارتفاع بالا منفجر شد. به‌طور کلی، سیستم‌های موشکی بدون کلاهک‌های جنگی واقعی آزمایش شدند و کلاهک‌ها به دلایل ایمنی جداگانه آزمایش شدند. در اوایل دهه ۱۹۶۰، سوالات فزاینده‌ای در مورد چگونگی رفتار این سیستم‌ها در شرایط جنگی (هنگام جفت شدن، به اصطلاح نظامی) وجود داشت و این آزمایش برای رفع این نگرانی‌ها انجام شد. با این حال، کلاهک قبل از استفاده باید تا حدودی اصلاح می‌شد و موشک فقط یک بالستیک زیردریایی‌پایه (و نه بالستیک قاره‌پیما) بود، بنابراین به خودی خود، همه نگرانی‌ها را برآورده نمی‌کرد. شلیک سدان در عملیات استوراکس در ۶ ژوئیه ۱۹۶۲ (با قدرت انفجار ۱۰۴ کیلوتن)، تلاشی برای نشان دادن امکان استفاده از سلاح‌های هسته‌ای برای اهداف غیرنظامی و صلح‌آمیز به عنوان بخشی از عملیات پلوشیر بود. در این مورد، یک دهانه انفجاری به قطر ۱۲۸۰ فوت و عمق ۳۲۰ فوت، که از نظر ریخت‌شناسی شبیه به یک دهانه برخوردی است، در محل آزمایش نوادا ایجاد شد. جداکننده‌ی گلوله در عملیات جولین در ۲۳ سپتامبر ۱۹۹۲، در سایت آزمایش نوادا، آخرین آزمایش هسته‌ای ایالات متحده بود. این مجموعه که به‌عنوان «آزمایشی برای تضمین ایمنی نیروهای بازدارنده» توصیف شده بود، با آغاز مذاکرات بر سر پیمان جامع منع آزمایش‌های هسته‌ای متوقف شد. پس از سقوط اتحاد جماهیر شوروی، دولت آمریکا (به عنوان عضوی از مرکز بین‌المللی علوم و فناوری کنسرسیوم) دانشمندان برتر ساروف (معروف به آرزاماس-۱۶، معادل شوروی لوس آلاموس و به همین دلیل گاهی اوقات لوس آرزاماس نامیده می‌شود) را برای تهیه اسنادی در مورد تاریخچه برنامه اتمی شوروی استخدام کرد. برخلاف آزمایش‌های آمریکایی، اکثر آزمایش‌ها نام کد ندارند، بنابراین با شماره آزمایش‌هایشان که در این سند آمده است، شناخته می‌شوند. برخی از تدوین‌کنندگان فهرست، اختلافاتی را در آن فهرست تشخیص داده‌اند؛ یکی از دستگاه‌ها در تونلی در سمیپالاتینسک، زمانی که شوروی قزاقستان را ترک کرد، رها شد و یک فهرست ۱۳ آزمایش دیگر را فهرست می‌کند که ظاهراً هیچ نتیجه‌ای ارائه نداده‌اند. منبع این مطلب، سایت معتبر نیروهای هسته‌ای استراتژیک روسیه بود که ۱۱ مورد از ۱۳ مورد را تأیید می‌کند؛ آن ۱۱ مورد در فهرست ویکی‌پدیا موجود است. اتحاد جماهیر شوروی (طبق شمارش رسمی) بین سال‌های ۱۹۴۹ تا ۱۹۹۰، ۷۱۵ آزمایش هسته‌ای انجام داد که شامل ۲۱۹ آزمایش جوی، زیر آب و فضایی بود. | ## بخش 2: فهرست آزمایش‌های سلاح‌های هسته‌ای | بیشتر آنها در سایت آزمایشی سمیپالاتینسک در قزاقستان و سایت آزمایشی شمالی در نوایا زملیا انجام شدند. آزمایش‌های صنعتی بیشتری در مکان‌های مختلف روسیه و قزاقستان انجام شد، در حالی که تعداد کمی آزمایش در اوکراین، ازبکستان و ترکمنستان انجام شد. علاوه بر این، این رزمایش نظامی گسترده توسط ارتش شوروی برای بررسی امکان عملیات جنگی دفاعی و تهاجمی در میدان نبرد هسته‌ای انجام شد. این رزمایش در ۱۴ سپتامبر ۱۹۵۴، تحت فرماندهی مارشال گئورگی ژوکوف در شمال روستای توتسکویه در استان اورنبورگ روسیه انجام شد. برخی از آزمایش‌های مهم شوروی عبارتند از: عملیات اولین رعد و برق آردی‌اس-۱ (که در غرب با نام جو ۱ شناخته می‌شود)، ۲۹ اوت ۱۹۴۹: اولین آزمایش هسته‌ای شوروی. موشک‌های RDS-6 (که در غرب با نام جو ۴ شناخته می‌شوند)، ۱۲ اوت ۱۹۵۳: اولین آزمایش گرماهسته‌ای شوروی با استفاده از طرح اسلویکا (کیک لایه‌ای). این طرح برای رسیدن به بازده مگاتنی قابل توسعه نبود، اما قابلیت استقرار در هوا را داشت. آردی‌اس-۳۷ ۲۲ نوامبر ۱۹۵۵: اولین آزمایش بمب هیدروژنی واقعی چند مگاتنی شوروی با استفاده از ایده سوم آندری ساخاروف، که اساساً بازآفرینی تلر-اولام بود. بمب تزار، ۳۰ اکتبر ۱۹۶۱: بزرگ‌ترین سلاح هسته‌ای منفجر شده تاکنون، با بازده طراحی شده ۱۰۰ کوه، به ۵۰ درجه کاهش یافته است کوه برای سقوط آزمایشی. چاگان، ۱۵ ژانویه ۱۹۶۵: آزمایش بزرگ ایجاد دهانه آتشفشان به عنوان بخشی از برنامه انفجارهای هسته‌ای برای اقتصاد ملی، که منجر به ایجاد یک دریاچه مصنوعی شد. پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۲، اوکراین و روسیه ذخایر هسته‌ای اتحاد جماهیر شوروی را به ارث بردند، هرچند اوکراین بعداً ذخایر خود را به روسیه تحویل داد، در حالی که قزاقستان منطقه آزمایش هسته‌ای سمیپالاتینسک و همچنین پایگاه فضایی بایکونور، منطقه آزمایش موشکی/راداری ساری شاگان و سه میدان موشک بالستیک را به ارث برد. سمیپالاتینسک حداقل شامل یک بمب منفجر نشده بود که بعداً توسط یک تیم مشترک آمریکایی-قزاق با مواد منفجره متعارف منفجر شد. از زمان فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی سابق، هیچ آزمایشی در این قلمرو انجام نشده است. بریتانیا بریتانیا ۴۵ آزمایش انجام داده است (۱۲ آزمایش در خاک استرالیا، شامل ۳ آزمایش در جزایر مونته‌بلو در غرب استرالیا و ۹ آزمایش در سرزمین اصلی استرالیای جنوبی (۷ آزمایش در مارالینگا و ۲ آزمایش در امو فیلد)؛ ۹ آزمایش در جزایر لاین در مرکز اقیانوس آرام (۳ آزمایش در جزیره مالدن و ۶ آزمایش در کریتیماتی /جزیره کریسمس)؛ و ۲۴ آزمایش در ایالات متحده به عنوان بخشی از سری آزمایش‌های مشترک). اغلب ۳۱ آزمایش ایمنی عملیات ویکسن در مارالینگا از مجموع داده‌های بریتانیا حذف می‌شوند. سری تست‌های بریتانیایی شامل موارد زیر است: عملیات طوفان، ۳ اکتبر ۱۹۵۲ (اولین بمب اتمی بریتانیا) عملیات طوطم، ۱۹۵۳ عملیات موزاییک، ۱۹۵۶ عملیات بوفالو، ۱۹۵۶ عملیات آنتلر، ۱۹۵۷ عملیات گراپل، ۱۹۵۷–۱۹۵۸ (شامل اولین بمب هیدروژنی بریتانیا، گراپل ایکس/راند سی) آخرین آزمایش: جولین بریستول، ۲۶ نوامبر ۱۹۹۱، شفت عمودی. آزمایش‌های جوی شامل مواد هسته‌ای اما انفجارهای متعارف: عملیات بچه گربه‌ها، ۱۹۵۳–۱۹۶۱ (آزمایش‌های آغازگر با استفاده از مواد منفجره متعارف) عملیات موش‌ها، ۱۹۵۶–۱۹۶۰ (انفجارهای مرسوم برای مطالعه پراکندگی اورانیوم) عملیات تیمز، ۱۹۵۵–۱۹۶۳ (انفجارهای متعارف برای دستکاری، آزمایش‌های فشرده‌سازی پلوتونیوم) عملیات ویکسن، ۱۹۵۹–۱۹۶۳ (اثرات آتش‌سوزی یا انفجار تصادفی در سلاح‌های هسته‌ای) فرانسه فرانسه بین ۱۳ فوریه ۱۹۶۰ و ۲۷ ژانویه ۱۹۹۶، ۲۱۰ آزمایش هسته‌ای انجام داد. چهار مورد در رِگان، الجزایر فرانسوی، ۱۳ مورد در این اِکِر، الجزایر و بقیه در جزایر مرجانی موروروآ و فانگاتاوفا در پلی‌نزی فرانسه آزمایش شدند. عملیات گربواز آبی، ۱۳ فوریه ۱۹۶۰ (اولین بمب اتمی) و سه مورد دیگر: رِگان، الجزایر؛ در جو؛ آزمایش نهایی که گفته می‌شود بیشتر برای جلوگیری از افتادن سلاح به دست ژنرال‌های شورشی علیه حکومت استعماری فرانسه بوده تا اهداف آزمایشی. عملیات آگاته، ۷ نوامبر ۱۹۶۱ و ۱۲ عملیات دیگر: در اِکِر، الجزایر؛ زیرزمینی عملیات آلدباران، ۲ ژوئیه ۱۹۶۶ و ۴۵ عملیات دیگر: موروروآ و فانگاتاوفا؛ در جو؛ اولین بمب هیدروژنی Canopus: ۲۴ اوت ۱۹۶۸ (Fangataufa) عملیات آشیل، ۵ ژوئن ۱۹۷۵ و ۱۴۶ عملیات دیگر: موروروآ و فانگاتائوفا؛ زیرزمینی آخرین آزمایش عملیات Xouthos: 27 ژانویه ۱۹۹۶ (Fangataufa) چین فهرست اصلی آزمایش‌های چینی که توسط فدراسیون دانشمندان آمریکایی گردآوری شده است، دو آزمایش چینی را که توسط دیگران فهرست شده‌اند، نادیده می‌گیرد. جمهوری خلق چین ۴۵ آزمایش (۲۳ آزمایش جوی و ۲۲ آزمایش زیرزمینی، که همگی در پایگاه آزمایش سلاح‌های هسته‌ای لوپ نور، در مالان، سین کیانگ انجام شدند) انجام داد. ۵۹۶ اولین آزمایش – ۱۶ اکتبر ۱۹۶۴ فیلم مربوط به ۱۹۶۶ آزمایش، ساعت ۹:۰۰ و آزمایش دیگری که بعداً در این فیلم آمده است، اکنون در دسترس است. آزمایش شماره ۶، اولین آزمایش بمب هیدروژنی – ۱۷ ژوئن ۱۹۶۷ شیک-۱۶، ۲۰۰ کی تی-۱ آزمایش جوی کوه – ۱۷ ژوئن ۱۹۷۴ #۲۱، بزرگ‌ترین بمب هیدروژنی آزمایش شده توسط چین (۴ مگاتن) - ۱۷ نوامبر ۱۹۷۶ #۲۹، آخرین آزمایش جوی – ۱۶ اکتبر ۱۹۸۰. هند هند اعلام کرد که در سال ۱۹۷۴ آزمایش یک دستگاه را در نزدیکی مرز شرقی پاکستان با نام رمز عملیات بودای خندان انجام داده است. پس از ۲۴ سال، هند رسماً پنج آزمایش هسته‌ای دیگر را در ۱۱ و ۱۳ مه ۱۹۹۸ اعلام کرد. تعداد رسمی آزمایش‌های هسته‌ای هند شش آزمایش است که تحت دو اسم رمز مختلف و در زمان‌های مختلف انجام شده‌اند. یک آزمایش زیرزمینی در یک چاه افقی حدود ۱۰۷ به طول متر، زیر میدان آزمایش موشکی پوخران (IA-PTR) ارتش هند که مدت‌هاست ساخته شده، در صحرای تار، مرز شرقی پاکستان. اداره هواشناسی هند و کمیسیون انرژی اتمی، قدرت انفجاری این سلاح را ۱۲ گره اعلام کردند. ۱۱ مه ۱۹۹۸: عملیات شکتی (نوع: انفجار داخلی، ۳ بمب اورانیومی و ۲ بمب پلوتونیومی، همگی زیرزمینی). کمیسیون انرژی اتمی هند (AEC) و سازمان تحقیق و توسعه دفاعی هند (DRDO) در ۱۱ مه ۱۹۹۸ به‌طور همزمان سه دستگاه هسته‌ای را در میدان آزمایش ارتش هند (IAPTR) در پوخران آزمایش کردند. دو روز بعد، در ۱۳ مه، کمیسیون انرژی اتمی هند و سازمان تحقیقات دفاعی هند (DRDO) آزمایش دو بمب هسته‌ای دیگر را که به‌طور همزمان منفجر شدند، انجام دادند. در طول این عملیات، شرکت AEC هند ادعا کرد که یک دستگاه گرماهسته‌ای (طراحی تلر–اولام) با بازده ۴۵ کیلوتن را آزمایش کرده است؛ مقیاسی کوچک‌تر از مدل ۲۰۰ کیلوتنی. پاکستان پاکستان در هفته پایانی ماه مه ۱۹۹۸، ۶ آزمایش رسمی، تحت دو نام رمز مختلف، انجام داد. از سال ۱۹۸۳ تا ۱۹۹۴، حدود ۲۴ آزمایش هسته‌ای سرد توسط پاکستان انجام شد؛ این آزمایش‌ها تا سال ۲۰۰۰ اعلام نشده و طبقه‌بندی شده باقی ماندند. ۲۴ آزمایش سرد زیرزمینی دستگاه‌های هسته‌ای در نزدیکی پایگاه نیروی هوایی سارگودها انجام شد. و حداکثر بازده یک دستگاه واحد تنها در ۹کیلوتن در مقابل ۳۵ کیلوتن طبق ادعای مقامات پاکستانی طبق بولتن دانشمندان اتمی، حداکثر بازده فقط ۲ تا ۱۰ کیلوتن در مقابل ادعای ۳۵ کیلوتن و بازده کل آزمایش‌ها بیش از ۸ تا ۱۵ کیلوتن نبود. یک آزمایش تونل عمودی زیرزمینی از یک دستگاه شکافت هسته‌ای مینیاتوری با بازده اعلام شده تقریباً ۱۸ تا ۲۰ کیلوتن، که در صحرای خاران در منطقه خاران، استان بلوچستان انجام شد. کره شمالی در ۹ اکتبر ۲۰۰۶، کره شمالی اعلام کرد که ساعت ۱۰:۳۶ صبح (۱۱:۳۰ به وقت استاندارد شرقی) یک آزمایش هسته‌ای در استان هامگیونگ شمالی در ساحل شمال شرقی انجام داده است. زمین لرزه ای به بزرگی ۳٫۵۸ ریشتر در کره جنوبی گزارش شد و لرزشی به بزرگی ۴٫۲ ریشتر نیز در ۳۸۶ ریشتر ثبت شد. تخمین‌های پایین در مورد قدرت انفجاری این آزمایش - که احتمالاً کمتر از یک کیلوتن بوده است - منجر به گمانه‌زنی‌هایی در مورد اینکه آیا این یک آزمایش ناموفق بوده یا اصلاً یک آزمایش هسته‌ای واقعی نبوده، شده است. در ۲۵ مه ۲۰۰۹، کره شمالی اعلام کرد که دومین آزمایش هسته‌ای خود را انجام داده است. کیلومتر (۲۳۳ مایل) در شمال شرقی پیونگ یانگ و در فاصله چند کیلومتری محل آزمایش هسته‌ای سال ۲۰۰۶. اگرچه تخمین‌ها در مورد قدرت انفجار هنوز قطعی نیست و گزارش‌ها از ۳ تا ۲۰ کیلوتن متغیر است، اما لرزش قوی‌تر نشان دهنده قدرت انفجاری بسیار بیشتری نسبت به آزمایش سال ۲۰۰۶ است. در ۱۲ فوریه ۲۰۱۳، رسانه‌های دولتی کره شمالی اعلام کردند که یک آزمایش هسته‌ای زیرزمینی انجام داده‌اند که سومین آزمایش هسته‌ای آنها در هفت سال گذشته بود. لرزشی که نشانه‌ای از بمب هسته‌ای با بزرگی اولیه ۴٫۹ (که بعداً به ۵٫۱ اصلاح شد) را نشان می‌داد، توسط کمیسیون مقدماتی سازمان پیمان جامع منع آزمایش هسته‌ای و سازمان زمین‌شناسی ایالات متحده شناسایی شد. این زلزله ساعت ۱۱:۵۷ به وقت محلی (۲:۵۷ به وقت جهانی) رخ داد و سازمان زمین‌شناسی آمریکا اعلام کرد که کانون این زلزله تنها یک کیلومتر عمق داشته است. وزارت دفاع کره جنوبی اعلام کرد که اطلاعات ثبت شده نشان دهنده انفجاری با قدرت شش تا هفت کیلوتن است. با این حال، برخی از کارشناسان تخمین می‌زنند که بازده تا ۱۵ کیلوتن، زیرا زمین‌شناسی محل آزمایش به خوبی شناخته نشده است. در مقایسه، بمب‌های اتمی (شکافتی) که توسط انولا گی بر روی هیروشیما (پسر کوچک، یک بمب اتمی از نوع تفنگی) و بر روی ناگازاکی توسط باکسکار (مرد چاق، یک بمب اتمی از نوع انفجار داخلی) انداخته شدند، به ترتیب قدرت انفجاری معادل ۱۵ و ۲۱ کیلوتن تی‌ان‌تی داشتند. در ۶ ژانویه ۲۰۱۶، کره شمالی اعلام کرد که آزمایش بمب هیدروژنی خود را با موفقیت انجام داده است. این رویداد لرزه‌ای با بزرگی ۵٫۱ ریشتر، در ۱۹ کیلومتری (۱۲ مایلی) شرق-شمال شرقی سونگجیباگام رخ داد. | ## بخش 3: فهرست آزمایش‌های سلاح‌های هسته‌ای | در ۹ سپتامبر ۲۰۱۶، کره شمالی از آزمایش موفقیت‌آمیز سلاح هسته‌ای دیگری در سایت آزمایش هسته‌ای پونگی-ری خبر داد. این اولین کلاهکی است که این کشور ادعا می‌کند می‌تواند آن را روی موشک یا راکت دوربردی که قبلاً در ژوئن ۲۰۱۶ آزمایش شده بود، نصب کند تخمین‌ها برای قدرت انفجار از ۲۰ تا ۳۰ گره دریایی متغیر است و همزمان با زلزله‌ای به بزرگی ۵٫۳ ریشتر در منطقه رخ داده است. در ۳ سپتامبر ۲۰۱۷، کره شمالی با موفقیت اولین سلاح خود را که خود آن را بمب هیدروژنی نامیده بود، منفجر کرد. گزارش‌ها نشان می‌دهد که انفجار آزمایشی باعث زلزله‌ای به بزرگی ۶٫۳ ریشتر شده است، و احتمالاً منجر به ریزش در محل آزمایش شده است. آزمایش‌های ادعایی تعدادی گزارش ادعایی، مورد مناقشه یا تأیید نشده مهم از آزمایش مواد منفجره هسته‌ای توسط کشورها وجود دارد. وضعیت آنها یا قطعی نیست یا توسط اکثر کارشناسان جریان اصلی کاملاً مورد اختلاف است. چین در ۱۵ آوریل ۲۰۲۰، وال استریت ژورنال جزئیاتی از گزارش وزارت امور خارجه ایالات متحده در مورد فعالیت‌ها در طول سال ۲۰۱۹ در سایت آزمایشی لوپ نور چین منتشر کرد که در آن ادعا شده بود آزمایش‌های فوق بحرانی ممکن است در غیاب نظارت مؤثر رخ داده باشند. در ۶ فوریه ۲۰۲۶، توماس دی‌ناننو، معاون وزیر امور خارجه در امور کنترل تسلیحات و امنیت بین‌الملل، اظهار داشت که دولت ایالات متحده از انجام آزمایش‌های مخفیانه زیرزمینی توسط چین مطلع بوده و یکی از این آزمایش‌ها در ۲۲ ژوئن ۲۰۲۰ با قدرت هسته‌ای «صدها تُن» انجام شده است. ادعا می‌شد که این آزمایش‌ها با استفاده از روش جداسازی (decoupling) پنهان شده‌اند، که شامل انجام انفجارهای هسته‌ای در حفره‌های بزرگ زیرزمینی برای کاهش فعالیت لرزه‌ای آنها می‌شود. اسرائیل طبق گزارش ارتش آلمان، اسرائیل در سال ۱۹۶۳ یک آزمایش زیرزمینی انجام داده است. دانشمندان اسرائیلی در اولین آزمایش‌های هسته‌ای فرانسه شرکت داشتند، پیش از آنکه دوگل همکاری بیشتر را قطع کند. کره شمالی در ۹ سپتامبر ۲۰۰۴، رسانه‌های کره جنوبی گزارش دادند که انفجار بزرگی در مرز چین و کره شمالی رخ داده است. این انفجار دهانه‌ای را که توسط ماهواره قابل مشاهده بود، به جا گذاشت و ابر قارچی بزرگی (به قطر ۳ کیلومتر) را ایجاد کرد. ایالات متحده و کره جنوبی به سرعت این موضوع را کم‌اهمیت جلوه دادند و آن را آتش‌سوزی جنگلی دانستند که هیچ ارتباطی با برنامه تسلیحات هسته‌ای کره شمالی ندارد. پاکستان از آنجا که برنامه هسته‌ای پاکستان تحت محرمانه‌ترین حالت ممکن انجام می‌شد، نگرانی‌هایی را در اتحاد جماهیر شوروی و هند برانگیخت که گمان می‌کردند از زمان آزمایش هسته‌ای هند در سال ۱۹۷۴، توسعه بیشتر برنامه هسته‌ای پاکستان اجتناب‌ناپذیر است. روزنامه طرفدار شوروی، پاتریوت، گزارش داد که «پاکستان در سال ۱۹۸۳ یک وسیله هسته‌ای با قدرت ۲۰ تا ۵۰ کیلوتن منفجر کرده است.» اما این ادعا به‌طور گسترده توسط دیپلمات‌های غربی رد شد، چرا که اشاره شد که پاتریوت پیش از این نیز در چندین مورد اقدام به انتشار اطلاعات نادرست کرده بود. در سال ۱۹۸۳، هند و اتحاد جماهیر شوروی هر دو آزمایش‌های مخفی را بررسی کردند، اما به دلیل فقدان هرگونه داده‌های علمی، این اظهارات به‌طور گسترده رد شد.—S.G. نویسندگان توماس رید و دنی استیلمن در کتاب خود با عنوان «هسته سریع» همچنین ادعا می‌کنند که جمهوری خلق چین در سال ۱۹۹۰، هشت سال قبل از اولین آزمایش رسمی تسلیحاتی پاکستان، به پاکستان اجازه داد تا یک سلاح هسته‌ای را در سایت آزمایش لوپ نور خود منفجر کند. با این حال، عبدالقدیر خان، دانشمند ارشد، این ادعا را در ماه مه ۱۹۹۸ به شدت رد کرد. به گفته خان، به‌دلیل حساسیت موضوع، هیچ کشوری به کشور دیگری اجازه نمی‌دهد از سایت آزمایش آنها برای انفجار دستگاه‌ها استفاده کند. چنین توافقی تنها از زمان توافق دفاعی متقابل ایالات متحده و بریتانیا در سال ۱۹۵۸ بین ایالات متحده و بریتانیا وجود داشته است که از جمله موارد دیگر به بریتانیا اجازه دسترسی به سایت امنیت ملی نوادای آمریکا برای آزمایش را می‌دهد. دکتر سمر مبارکمند، یکی دیگر از دانشمندان ارشد، نیز اظهارات دکتر خان را تأیید کرد و اذعان داشت که آزمایش‌های سرد با نام رمز کیرانا-۱، در یک سایت آزمایشی که توسط سپاه مهندسان تحت هدایت کمیسیون انرژی اتمی پاکستان ساخته شده بود، انجام شد.علاوه بر این، بریتانیا در دهه ۱۹۵۰ آزمایش‌های هسته‌ای را در استرالیا انجام داد. این گلوله آتشین چند روز قبل از کنفرانسی در یکاترینبورگ با موضوع دفاع هوایی/موشکی رخ داد. با این حال، این تأیید مورد مناقشه است زیرا وزارت موقعیت‌های اضطراری روسیه ادعا کرد که این یک انفجار «روی زمین» بوده است. حادثه ولا حادثه ولا، یک درخشش دوگانه نور ناشناس بود که توسط یک ماهواره آمریکایی ولا که تا حدودی کاربردی و از رده خارج بود، در ۲۲ سپتامبر ۱۹۷۹ در اقیانوس هند (نزدیک جزایر پرنس ادوارد در نزدیکی قطب جنوب) شناسایی شد. حسگرهایی که می‌توانستند شواهد آزمایش هسته‌ای را ثبت کنند، روی این ماهواره کار نمی‌کردند. اگر این تشخیص برق‌آسا واقعاً یک آزمایش هسته‌ای بوده باشد، یک نظریه رایج که در دفتر خاطرات جیمی کارتر، رئیس‌جمهور وقت آمریکا، مورد توجه قرار گرفته است، این است که این امر ناشی از یک آزمایش هسته‌ای مشترک و مخفیانه آفریقای جنوبی و اسرائیل از یک دستگاه پیشرفته بسیار کوچک به اندازه گلوله توپخانه اسرائیلی بوده است که به دلیل شکستگی در پوشش ابر ناشی از طوفان، به‌طور غیرعمدی توسط حسگر نوری ماهواره قابل تشخیص بوده است. تجزیه و تحلیل برنامه هسته‌ای آفریقای جنوبی بعداً نشان داد که تنها شش مورد از خام‌ترین و سنگین‌ترین طرح‌ها با وزن بیش از ۳۴۰ کیلوگرم ساخته شده بود که آنها سرانجام زرادخانه هسته‌ای خود را اعلام و خلع سلاح کردند. افشاگری‌های وانونو در سال ۱۹۸۶ که توسط تد تیلور، پیشگام کوچک‌سازی سلاح‌های هسته‌ای، مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت، طرح‌های بسیار پیچیده کوچک‌سازی شده اسرائیلی را در میان شواهد ارائه شده آشکار کرد. انجام یک آزمایش جوی ممنوعه توسط اتحاد جماهیر شوروی، و همچنین انجام آزمایش‌های اولیه اثبات مفهومی بمب‌های هسته‌ای تسلیحاتی اولیه توسط هند یا پاکستان. موشک‌ها و کلاهک‌های هسته‌ای معمولاً به‌طور جداگانه آزمایش شده‌اند، زیرا آزمایش آنها با هم بسیار خطرناک تلقی می‌شود؛ آنها قطعاً شدیدترین نوع تمرین تیراندازی واقعی هستند. تنها آزمایش زنده موشک عملیاتی ایالات متحده به شرح زیر بود: فریگیت برد: در ۶ مه ۱۹۶۲، یک موشک UGM-27 Polaris ای-۲ با ۶۰۰ هدف زنده کلاهک جنگی kt W47 از ناو جنگی یواس‌اس ایثن الن (اس‌اس‌بی‌ان-۶۰۸) پرتاب شد و پرواز کرد. سایر آزمایش‌های عملی با مواد منفجره هسته‌ای که توسط موشک توسط ایالات متحده انجام شده است عبارتند از: در آزمایش ۱۹ ژوئیه ۱۹۵۷، عملیات پلامباب یک سلاح هسته‌ای با قدرت انفجاری کم را با موشک هوا به هوای ایر-۲ جینی از یک جنگنده جت شلیک کرد. در اول اوت ۱۹۵۸، موشک رداستون، آزمایش هسته‌ای ساج را انجام داد که در ارتفاع منفجر شد. در ۱۲ اوت ۱۹۵۸، موشک ردستون #CC51 آزمایش هسته‌ای نارنجی را تا ارتفاع انفجار سانتیگراد انجام داد. عملیات آرگوس: سه آزمایش بر فراز اقیانوس اطلس جنوبی، ۲۷ اوت، ۳۰ اوت و ۶ سپتامبر ۱۹۵۸ در ۹ ژوئیه ۱۹۶۲، موشک ثور یک موشک بازگشت‌پذیر Mk4 حاوی کلاهک حرارتی هسته‌ای W49 را تا ارتفاع ۲۴۸ مایلی (۴۰۰ کیلومتری) پرتاب کرد). این رویداد استارفیش پرایم از عملیات آزمایش هسته‌ای دومینیک-فیشبول بود در مجموعه دومینیک-فیشبول در سال ۱۹۶۲: چک‌میت، بلوگیل، کینگ‌فیش و تایت‌رپ ایالات متحده همچنین دو آزمایش سلاح واقعی شامل توپخانه هسته‌ای انجام داد، از جمله: آزمایش توپ اتمی M65 با استفاده از گلوله توپخانه W9 در طول آزمایش Upshot-Knothole Grable در ۲۵ مه ۱۹۵۳. ایالات متحده همچنین یک آزمایش سلاح واقعی انجام داد که شامل یک بمب هسته‌ای پرتاب شده از موشک بود: آزمایش سامانه موشکی ضدهوایی آریوآر-۵ در جریان آزمایش دومینیک-سوردفیش در ۱۱ مه ۱۹۶۲. اتحاد جماهیر شوروی در دهه ۱۹۶۰ میلادی، به عنوان بخشی از توسعه سیستم موشکی ضد بالستیک محلی، مواد منفجره هسته‌ای را روی موشک‌ها آزمایش کرد. برخی از آزمایش‌های هسته‌ای شوروی با کلاهک‌های پرتاب‌شده توسط موشک عبارتند از: بایکال (آزمایش شماره ۲۵ اتحاد جماهیر شوروی، ۲ فوریه ۱۹۵۶، در آرالسک) - یک آزمایش، با پرتاب موشک آر-۵ام از کاپوستین یار. زور-۲۱۵ (شماره ۳۴، ۱۹ ژانویه ۱۹۵۷، در کاپوستین یار) - یک آزمایش، با پرتاب موشک از کاپوستین یار. (شماره‌های ۸۲ و ۸۳، اوایل نوامبر ۱۹۵۸) دو آزمایش، که پس از اعلام آتش‌بس برای مذاکرات توقف آزمایش‌ها، از کاپوستین یار انجام شد. گروزا (شماره ۸۸، ۶ سپتامبر ۱۹۶۱، در کاپوستین یار) - یک آزمایش، با پرتاب موشک از کاپوستین یار. گروم (شماره ۱۱۵، ۶ اکتبر ۱۹۶۱، در کاپوستین یار) - یک آزمایش، با پرتاب موشک از کاپوستین یار. ولگا (شماره‌های ۱۰۶ و ۱۰۸، ۲۰ تا ۲۲ سپتامبر ۱۹۶۱، در نوایا زملیا) - دو آزمایش، با پرتاب موشک‌های آر-۱۱ام از پایگاه هوایی روگاچفو. رُزا (شماره‌های ۹۴ و ۹۹، ۱۲ تا ۱۶ سپتامبر ۱۹۶۱، در نوایا زملیا) - دو آزمایش، با پرتاب موشک‌های آر-۱۲ از ورکوتا. تیولپان (شماره ۱۶۴، ۸ سپتامبر ۱۹۶۲، در نوایا زملیا) - یک آزمایش، با پرتاب موشک‌های آر-۱۴ از چیتا. عملیات کِی (۱۹۶۱ و ۱۹۶۲، در ساری-شاگان) - پنج آزمایش، در ارتفاع بالا، با موشک‌هایی که از کاپوستین یار پرتاب شدند. اتحاد جماهیر شوروی همچنین سه آزمایش اژدر هسته‌ای زنده انجام داد، از جمله: آزمایش اژدر تی-۵ در ۲۱ سپتامبر ۱۹۵۵ در نوایا زلمیا. قوی‌ترین تست‌ها در ادامه فهرستی از قدرتمندترین آزمایش‌های سلاح‌های هسته‌ای آمده است. | ## جمع‌بندی | +آزمایش هسته‌ای جهانی با قدرت انفجاری ۱٫۴ معادل مگاتن تی‌ان‌تی و موارد دیگرتاریخ (به وقت گرینویچ)بازده (مگاتن)استقرارکشورسایت تستنام یا شماره۳۰ اکتبر ۱۹۶۱۵۰سقوط چتر نجات از هوااتحاد جماهیر شوروینوایا زملیابمب تزار، آزمایش شماره ۱۳۰۲۴ دسامبر ۱۹۶۲۲۴٫۲کلاهک موشکیاتحاد جماهیر شوروینوایا زملیاتست شماره ۲۱۹۵ اوت ۱۹۶۲۲۱٫۱پرتاب از هواییاتحاد جماهیر شوروینوایا زملیاآزمون شماره ۱۴۷۲۷ سپتامبر ۱۹۶۲۲۰٫۰پرتاب از هوااتحاد جماهیر شوروینوایا زملیاآزمون شماره ۱۷۴۲۵ سپتامبر ۱۹۶۲۱۹٫۱پرتاب از هوااتحاد جماهیر شوروینوایا زملیاآزمون شماره ۱۷۳۱ مارس ۱۹۵۴۱۵زمینایالات متحده آمریکابیکینی آتولقلعه براوو۵ مه ۱۹۵۴۱۳٫۵شناور بارجایالات متحده آمریکابیکینی آتولقلعه یانکی۲۳ اکتبر ۱۹۶۱۱۲٫۵پرتاب از هوااتحاد جماهیر شوروینوایا زملیاآزمون شماره ۱۲۳۲۶ مارس ۱۹۵۴۱۱٫۰شناور بارجایالات متحده آمریکابیکینی آتولقلعه رومئو۳۱ اکتبر ۱۹۵۲۱۰٫۴زمینایالات متحده آمریکاجزیره مرجانی انوتاکآیوی مایک۲۵ اوت ۱۹۶۲۱۰٫۰پرتاب از هوااتحاد جماهیر شوروینوایا زملیاآزمون شماره ۱۵۸۱۹ سپتامبر ۱۹۶۲۱۰٫۰پرتاب از هوااتحاد جماهیر شوروینوایا زملیاآزمون شماره ۱۶۸۳۰ اکتبر ۱۹۶۲۹٫۹۶پرتاب از هواایالات متحده آمریکاآب‌سنگ جانستونهوساتونیک۱۱ ژوئیه ۱۹۵۸۹٫۳شناور بارجایالات متحده آمریکابیکینی آتولصنوبر۲۸ ژوئن ۱۹۵۸۸٫۹شناور بارجایالات متحده آمریکاجزیره مرجانی انوتاکبلوط۲۲ اکتبر ۱۹۶۲۸٫۲پرتاب از هوااتحاد جماهیر شوروینوایا زملیاآزمون شماره ۱۸۳۲۷ ژوئن ۱۹۶۲۷٫۷پرتاب از هواایالات متحده آمریکاکریتیماتیشاخ بزرگ۲۵ آوریل ۱۹۵۴۶٫۹شناور بارجایالات متحده آمریکابیکینی آتولقلعه اتحاد۲۰ ژوئیه ۱۹۵۶۵٫۰شناور بارجایالات متحده آمریکابیکینی آتولتیوا۳۱ اکتبر ۱۹۶۱۵٫۰پرتاب از هوااتحاد جماهیر شوروینوایا زملیاآزمون شماره ۱۳۱۶ نوامبر ۱۹۷۱۴٫۸چاه زیرزمینیایالات متحده آمریکاآمچیتکاکانیکین۱۰ ژوئیه ۱۹۵۶۴٫۵شناور بارجایالات متحده آمریکابیکینی آتولناواهو۲۷ اوت ۱۹۶۲۴٫۲پرتاب از هوااتحاد جماهیر شوروینوایا زملیاتست شماره ۱۶۰۶ اکتبر ۱۹۶۱۴٫۰پرتاب از هوااتحاد جماهیر شوروینوایا زملیاآزمون شماره ۱۱۴۲۷ اکتبر ۱۹۷۳۴٫۰چاه زیرزمینیاتحاد جماهیر شوروینوایا زملیاآزمون شماره ۳۹۲۱۷ نوامبر ۱۹۷۶۴٫۰پرتاب از هواچینلوپ نورتست (۲۱)۱۱ ژوئیه ۱۹۶۲۳٫۹چتر نجاتایالات متحده آمریکاکریتیماتیپاملیکو۲۰ مه ۱۹۵۶۳٫۸پرتاب آزاد از هواایالات متحده آمریکابیکینی آتولچروکی۱ اوت ۱۹۵۸۳٫۸موشک ارتفاع بالاایالات متحده آمریکاجانستون آتولساج۱۲ اوت ۱۹۵۸۳٫۸موشک ارتفاع بالاایالات متحده آمریکاجانستون آتولپرتقال۱۲ سپتامبر ۱۹۷۳۳٫۸تونلاتحاد جماهیر شوروینوایا زملیاآزمون شماره ۳۸۵–۱۲۷ مه ۱۹۵۶۳٫۵سطح خشکایالات متحده آمریکابیکینی آتولزونی۱۴ اکتبر ۱۹۷۰۳٫۴پرتاب از هواچینلوپ نورشیک-۱۱۱۶ سپتامبر ۱۹۶۲۳٫۳پرتاب از هوااتحاد جماهیر شوروینوایا زملیاآزمون شماره ۱۶۶۱۷ ژوئن ۱۹۶۷۳٫۳چتر نجاتچینلوپ نورشیک-۶۱۵ سپتامبر ۱۹۶۲۳٫۱پرتاب از هوااتحاد جماهیر شوروینوایا زملیاتست شماره ۱۶۵۲۵ دسامبر ۱۹۶۲۳٫۱پرتاب از هوااتحاد جماهیر شوروینوایا زملیاتست شماره ۲۲۰۲۸ آوریل ۱۹۵۸۳٫۰پرتاب از هوابریتانیاکریتیماتیگرپل Y۴ اکتبر ۱۹۶۱۳٫۰پرتاب از هوااتحاد جماهیر شوروینوایا زملیاآزمون شماره ۱۱۳۱۰ ژوئن ۱۹۶۲۳٫۰پرتاب آزاد از هواایالات متحده آمریکاکریتیماتییسو۲۷ دسامبر ۱۹۶۸۳٫۰پرتاب از هواچینلوپ نورشیک-۸۲۹ سپتامبر ۱۹۶۹۳٫۰پرتاب از هواچینلوپ نورشیک-۱۰۲۷ ژوئن ۱۹۷۳۳٫۰پرتاب از هواچینلوپ نورآزمون (۱۵)۶ اکتبر ۱۹۵۷۲٫۹پرتاب از هوااتحاد جماهیر شوروینوایا زملیاآزمون شماره ۴۷۱۸ اکتبر ۱۹۵۸۲٫۹پرتاب از هوااتحاد جماهیر شوروینوایا زملیاآزمون شماره ۷۳۲۲ اکتبر ۱۹۵۸۲٫۸پرتاب از هوااتحاد جماهیر شوروینوایا زملیاآزمون شماره ۷۸۲۰ اوت ۱۹۶۲۲٫۸پرتاب از هوااتحاد جماهیر شوروینوایا زملیاآزمون شماره ۱۵۲۱۰ سپتامبر ۱۹۶۱۲٫۷پرتاب از هوااتحاد جماهیر شوروینوایا زملیا۹۰ وزدوج۲۴ اوت ۱۹۶۸۲٫۶بالونفرانسهفانگاتوفاکانوپوس۲۷ سپتامبر ۱۹۷۱۲٫۵تونلاتحاد جماهیر شوروینوایا زملیاآزمون شماره ۳۴۵–۱۲۱ سپتامبر ۱۹۶۲۲٫۴پرتاب از هوااتحاد جماهیر شوروینوایا زملیاآزمون شماره ۱۶۹۲ نوامبر ۱۹۷۴۲٫۳چاه زیرزمینیاتحاد جماهیر شوروینوایا زملیاآزمون شماره ۴۱۱۱۴ اکتبر ۱۹۷۰۲٫۲تونلاتحاد جماهیر شوروینوایا زملیاآزمون شماره ۳۲۷–۱۲۶ ژوئیه ۱۹۵۸۲٫۰شناور بارجایالات متحده آمریکاجزیره مرجانی انوتاککاج۸ ژوئیه ۱۹۵۶۱٫۹شناور بارجایالات متحده آمریکاجزیره مرجانی انوتاکآپاچی۸ سپتامبر ۱۹۶۲۱٫۹موشک ارتفاع بالااتحاد جماهیر شوروینوایا زملیا۱۶۴ تیولپان۲۶ مارس ۱۹۷۰۱٫۹چاه زیرزمینیایالات متحده آمریکانواداهندلی۸ نوامبر ۱۹۵۷۱٫۸پرتاب از هوابریتانیاکریتیماتیگراپل ایکس۱۳ مه ۱۹۵۴۱٫۷شناور بارجایالات متحده آمریکاجزیره مرجانی انوتاکشهد۲۲ نوامبر ۱۹۵۵۱٫۶پرتاب از هوااتحاد جماهیر شورویسمیپالاتینسک۲۴ بینارنیا۲۴ سپتامبر ۱۹۵۷۱٫۶پرتاب از هوااتحاد جماهیر شوروینوایا زملیاآزمون شماره ۴۵۲۲ اوت ۱۹۶۲۱٫۶پرتاب از هوااتحاد جماهیر شوروینوایا زملیاآزمون شماره ۱۵۴۱۸ اکتبر ۱۹۶۲۱٫۶چتر نجاتایالات متحده آمریکاجانستون آتولچاما۲۷ فوریه ۱۹۵۸۱٫۵پرتاب از هوااتحاد جماهیر شوروینوایا زملیاآزمون شماره ۵۴۱۴ ژوئن ۱۹۵۸۱٫۵شناور بارجایالات متحده آمریکاجزیره مرجانی انوتاکگردو۱۲ اکتبر ۱۹۵۸۱٫۵پرتاب از هوااتحاد جماهیر شوروینوایا زملیاآزمون شماره ۷۱۱۵ اکتبر ۱۹۵۸۱٫۵پرتاب از هوااتحاد جماهیر شوروینوایا زملیاآزمون شماره ۷۲۲۰ سپتامبر ۱۹۶۱۱٫۵موشک ارتفاع بالااتحاد جماهیر شوروینوایا زملیا۱۰۶ ولگا۱۲۰ اکتبر ۱۹۶۱۱٫۵موشک ارتفاع بالااتحاد جماهیر شوروینوایا زملیا۱۲۱ رادوگا۴ نوامبر ۱۹۶۱۱٫۵پرتاب از هوااتحاد جماهیر شوروینوایا زملیاتست شماره ۱۴۰۱۱ مه ۱۹۵۸۱٫۴شناور بارجایالات متحده آمریکابیکینی آتولصنوبر۱۲ مه ۱۹۵۸۱٫۴سطح خشکایالات متحده آمریکاجزیره مرجانی انوتاککوا۹ ژوئیه ۱۹۶۲۱٫۴موشک فضاییایالات متحده آمریکاجانستون آتولستاره دریایی نخست۱۸ سپتامبر ۱۹۶۲۱٫۴پرتاب از هوااتحاد جماهیر شوروینوایا زملیاآزمون شماره ۱۶۷۲۶ آوریل ۱۹۶۸۱٫۳چاه زیرزمینیایالات متحده آمریکاسایت آزمایشی نواداباکسکار۲۱ اکتبر ۱۹۷۵۱٫۳تونلاتحاد جماهیر شوروینوایا زملیاآزمون شماره ۴۳۲–۱۸ سپتامبر ۱۹۶۸۱٫۳بالونفرانسهموروروآپروسیون۳۰ ژوئن ۱۹۶۲۱٫۲۷چتر نجاتایالات متحده آمریکاکریتیماتیبلواستون۱۲ ژوئن ۱۹۶۲۱٫۲چتر نجاتایالات متحده آمریکاکریتیماتیهارلم۱۲ سپتامبر ۱۹۶۱۱٫۲موشک فضاییاتحاد جماهیر شوروینوایا زملیاآزمون شماره ۹۴ رزا۱۱۴ سپتامبر ۱۹۶۱۱٫۲موشک فضاییاتحاد جماهیر شوروینوایا زملیاآزمون شماره ۹۸۲۹ اوت ۱۹۷۴۱٫۲تونلاتحاد جماهیر شوروینوایا زملیاآزمون شماره ۴۰۷–۱۱۹ دسامبر.