موضوع مقاله: مراسم تشییع جنازه ژاپنی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مراسم تشییع جنازه ژاپنی | مقدمه: از دیگر رسوم در ژاپن می‌توان به مراسم خاکسپاری شینتو و فرهنگ تدفین بومی مردم ریوکیوآن اشاره کرد. | ## بخش 1: مراسم تشییع جنازه ژاپنی | مراسم خاکسپاری مدرن پس از مرگ اگرچه جامعه ژاپن به سمت سکولار شدن حرکت کرده است (نگاه کنید به دین در ژاپن)، اما تا سال ۲۰۰۷، ۹۰٪ مراسم خاکسپاری به صورت آئین بودایی برگزار می‌شد. بلافاصله پس از مرگ (یا در گذشته، درست قبل از مرگ مورد انتظار)، بستگان لب‌های فرد در حال مرگ یا فوت‌شده را با آب مرطوب می‌کنند، عملی که به آن «آب آخرین لحظه» (末期の水, matsugo-no-mizu) گفته می‌شود. بیشتر خانه‌های ژاپنی دارای محراب بودایی یا بوتسودان (仏壇) هستند که برای مراسم بودایی استفاده می‌شود؛ بسیاری همچنین دارای معابد شینتو یا کامی‌دانا (神棚) هستند. هنگام وقوع مرگ، معبد بسته شده و با کاغذ سفید پوشانده می‌شود تا از ورود ارواح ناپاک مردگان جلوگیری کند، آدابی که به آن «کامی‌دانا-فوجی» (神棚封じ) گفته می‌شود. معمولاً ترتیب مراسم خاکسپاری بر عهدهٔ پسر بزرگ خانواده است و کار خود را با تماس با یک معبد برای تعیین زمان مراسم آغاز می‌کند. برخی روزها نسبت به دیگر روزها خوش‌یمن‌تر هستند، که این بر اساس یک چرخه شش‌روزه قمری قدیمی چینی است؛ به‌ویژه روز دوم که «توموبیکی» (友引) نام دارد، به‌طور خرافی به معنی «همراه بردن دوستان با خود» (tomo = دوستان؛ hiku = کشیدن، اگرچه معنای اصلی متفاوت بود) تعبیر می‌شود و بنابراین روز بسیار بدی برای خاکسپاری، اما خوش‌یمن برای برگزاری عروسی محسوب می‌شود. گاهی مراسم «کفن‌پوشی» (nōkan) انجام می‌شود، که در آن حرفه‌ای‌های nōkansha (納棺者) بدن را به‌صورت آیینی می‌پوشانند و آماده کرده و سپس در تابوت قرار می‌دهند، همان‌طور که در فیلم ۲۰۰۸ «عزیمت‌ها» نشان داده شده است. این مراسم امروزه به ندرت انجام می‌شود و ممکن است محدود به مناطق روستایی باشد که سنت‌های قدیمی‌تر حفظ شده‌اند. چه مراسم کفن‌پوشی انجام شود چه نشود، زن متوفی در کیمونو سفید و مرد متوفی در کت و شلوار یا کیمونو پوشانده می‌شود. آیتم‌هایی مانند کیمونو سفید، سربند مثلثی سفید به نام تنکان (天冠)، یک جفت صندل، شش سکه برای عبور از «رودخانه سه گذرگاه»، و وسایلی که متوفی دوست داشته است (مانند سیگار و شیرینی) در تابوت گذاشته می‌شوند که سپس روی محراب برای شب‌زنده‌داری قرار می‌گیرد. جسد طوری قرار داده می‌شود که سر به سمت شمال باشد یا به عنوان گزینه دوم، به سمت غرب. در بودیسم، این جهت غربی نشان‌دهنده موقعیت غربی «سوکهاواتی»، سرزمین پاک آمیتابه بودا است. در طول زندگی، هم مردان و هم زنان ، کیمونو یا یوکاتا را طوری از جلو رد می‌کنند که سمت چپ آن روی سمت راست آن قرار گیرد. همه مهمانان مراسم تشییع جنازه لباس مشکی می‌پوشند: مردان کت و شلوار مشکی با پیراهن سفید و کراوات مشکی می‌پوشند و زنان یا لباس مشکی یا کیمونوی مشکی می‌پوشند. اگر متوفی پیرو آیین بودا بوده باشد، مهمانان می‌توانند مجموعه‌ای از جاپ مالا را حمل کنند. افرادی که در مراسم سوگواری یا تشییع جنازه شرکت می‌کنند، در پاکت‌های مخصوص سیاه و نقره‌ای به میزبان پول تسلیت می‌دهند. بسته به نسبت با متوفی و ثروت مهمان، مبلغ داده شده ممکن است بین ۳۰۰۰ تا ۳۰۰۰۰ ین باشد. اعضای خانواده هر کدام سه بار در کوزه عود که در مقابل متوفی قرار دارد، عود پخش می‌کنند. همزمان، مهمانان حاضر در جایگاه دیگری در پشت صندلی‌های اعضای خانواده، همین مراسم را انجام می‌دهند. به هر مهمان در حال رفتن، هدیه‌ای داده می‌شود که ارزش آن تقریباً نصف یا یک چهارم مبلغ تسلیت دریافتی از همان مهمان است. نزدیکترین بستگان نیز می‌توانند در همان اتاق بمانند و شب را در کنار متوفی بگذرانند. مراسم تشییع جنازه مراسم تشییع جنازه مناسب، که نامیده می‌شود، معمولاً روز بعد از مراسم شب زنده‌داری برگزار می‌شود. این مراسم مشابه مراسم شب زنده‌داری است و در حالی که یک کاهن سوترا می‌خواند، دوباره بخور داده می‌شود. این مراسم کمی متفاوت است زیرا متوفی یک نام بودایی جدید (戒名، کای‌میو؛ به معنای تحت‌اللفظی "نام مقدس") که به زبان کانجی نوشته شده است، دریافت می‌کند. | ## بخش 2: مراسم تشییع جنازه ژاپنی | طول نام همچنین به طول عمر فرد یا معمولاً به میزان کمک مالی فرد داغدار به معبد بستگی دارد که منجر به نام‌هایی از نام‌های رایج تا پیچیده‌ترین آنها با هزینه ۱ میلیون ین یا بیشتر می‌شود. قیمت‌های بالای معابد برای کای‌میو در ژاپن یک مسئله بحث‌برانگیز است، به خصوص از آنجایی که برخی از معابد به خانواده‌ها فشار می‌آورند تا نام گران‌تری بخرند. در پایان مراسم تشییع جنازه، مهمانان و خانواده ممکن است قبل از اینکه تابوت مهر و موم شده و برای انتقال به کوره جسدسوزی به یک نعش‌کش مجلل منتقل شود، گل‌هایی را دور سر و شانه‌های متوفی قرار دهند. سوزاندن جسد تابوت روی سینی در کوره جسدسوزی قرار می‌گیرد و خانواده شاهد ورود جسد به داخل محفظه سوزاندن جسد هستند. سوزاندن جسد معمولاً حدود دو ساعت طول می‌کشد و خانواده در زمان مقرر پس از اتمام سوزاندن جسد، برمی‌گردند. سپس اقوام پاکسازی مردار انجام داده و با استفاده از چوب‌های غذاخوری بزرگ یا چوب‌های غذاخوری فلزی به کوزه منتقل می‌کنند، به طوری که دو نفر از اقوام همزمان یک استخوان را با چوب‌های غذاخوری خود نگه می‌دارند. (JJRS website) این کار که به عنوان شناخته می‌شود، تنها زمانی در ژاپن است که مناسب است دو نفر همزمان یک شیء را با چوب‌های غذاخوری نگه دارند. در سایر مواقع، نگه داشتن هر چیزی با چوب‌های غذاخوری توسط دو نفر به‌طور همزمان، یا انتقال یک شیء از چوب‌های غذاخوری به چوب‌های غذاخوری، یک خطای اجتماعی بزرگ محسوب می‌شود؛ زیرا این کار دیگران را به یاد مراسم تشییع جنازه می‌اندازد. استخوانی است که در گردن، به ویژه مهره آسه قرار دارد، و مهم‌ترین استخوانی است که در کوزه قرار می‌گیرد. برای مثال، برخی از خاکسترها به قبر خانوادگی و برخی دیگر به معبد، قبر گروهی یا به محل دفن در فضا می‌روند. بسته به رسم محلی، کوزه ممکن است برای مدتی در خانه خانواده بماند یا مستقیماً به قبرستان برده شود. به جای سوزاندن، جسد به‌طور موقت در مقبره خانوادگی (یک طاق دفن بزرگ، اغلب از نوع پشت لاک‌پشتی) دفن می‌شد؛ پس از چند سال، هنگامی که گوشت تجزیه می‌شد، استخوان‌ها شسته شده و در کوزه تدفین قرار می‌گرفتند تا به‌طور دائم در جای دیگری از مقبره نگهداری شوند. تاریخ نصب قبر و نام شخصی که آن را خریداری کرده است، ممکن است در کنار بنای یادبود حک شود. وقتی فرد متأهلی قبل از همسرش فوت می‌کند، نام همسر نیز ممکن است روی سنگ با حروف قرمز رنگ حک شود. این کار معمولاً به دلایل مالی انجام می‌شود، زیرا حکاکی دو نام به‌طور همزمان ارزان‌تر از حکاکی نام دوم هنگام فوت همسر دوم است. همچنین می‌تواند به عنوان نشانه‌ای از انتظار آنها برای همراهی با همسرشان در قبر تلقی شود. اغلب، نام روی یک سوتوبا، یک تخته چوبی جداگانه روی پایه‌ای در پشت یا کنار قبر نیز نوشته می‌شود. این سوتوباها ممکن است اندکی پس از مرگ نصب شوند و در برخی مراسم یادبود، نام‌های جدیدی اضافه شوند. برخی از قبرها ممکن است جعبه‌ای برای کارت ویزیت نیز داشته باشند، جایی که دوستان و اقوامی که از قبر بازدید می‌کنند می‌توانند کارت ویزیت خود را بیندازند و به متولیان قبر اطلاع دهند که بازدیدکنندگان به متوفی احترام گذاشته‌اند. قیمت بالای قطعات خاکسپاری که به‌طور متوسط ۲ میلیون ین قیمت دارند، منجر به ایجاد سرویس جدیدی به نام شده است که در آن می‌توان یک قبر به اندازه یک کمد قفل‌دار را با حدود ۴۰۰۰۰۰ ین خریداری کرد. برخی از این قبرها حتی ممکن است شامل یک صفحه لمسی باشند که تصویر متوفی، پیام‌ها، شجره‌نامه و سایر اطلاعات را نشان می‌دهد. با توجه به هزینه زمین، اخیراً یک قبرستان در توکیو… توسط معبدی در طبقات ۳ تا ۸ یک ساختمان نه طبقه افتتاح شده است، جایی که طبقات پایین برای مراسم تشییع جنازه هستند. [ نیازمند منبع ] موارد متعددی وجود دارد که خاکستر افراد متوفی از قبرها دزدیده شده است. خاکستر کاریکاتوریست مشهور ماچیکو هاسگاوا و همسر رئیس املاک و مستغلات، تاکیچی هایاساکا، برای باج‌گیری به سرقت رفتند. | ## بخش 3: مراسم تشییع جنازه ژاپنی | خاکستر رمان‌نویس مشهور یوکیو میشیما (۱۹۲۵–۱۹۷۰) در سال ۱۹۷۱ و خاکستر رمان‌نویس نائویا شیگا در سال ۱۹۸۰ به سرقت رفتند. معمولاً پس از مرگ تعدادی مراسم یادبود برگزار می‌شود - به عنوان مثال، روزانه در هفت روز اول، یا تعدادی مراسم در ۴۹ روز اول، یا در روزهای هفتم، چهل و نهم و صدم، بسته به رسم محلی. در بسیاری از سنت‌ها، کوزه حاوی خاکستر در روز چهل و نهم در مراسمی به نام دفن می‌شود و خانواده تا این روز در سوگ می‌مانند. این جشنواره ممکن است در سال اول، گاهی در سال‌های سوم و پنجم، هفتم و سیزدهم و چندین بار پس از آن تا سال سی و نهم یا پنجاهم برگزار شود. همچنین، در سال اول پس از مرگ، هیچ کارت پستال سنتی سال نو ارسال یا دریافت نمی‌شود. صنعت تشییع جنازه ژاپن طبق مطالعه‌ای که در سال ۲۰۰۸ توسط انجمن مصرف‌کنندگان ژاپن انجام شد، میانگین هزینه یک مراسم تشییع جنازه در ژاپن حدود ۲٫۳۱ میلیون ین (۲۵۰۰۰ دلار آمریکا) است. این هزینه شامل خدماتی مانند ۴۰۱۰۰۰ ین برای پذیرایی از حضار و ۵۴۹۰۰۰ ین برای خدمات کشیش است. به‌طور کلی، این صنعت با حدود ۴۵۰۰۰ خانه تشییع جنازه، درآمدی حدود ۱٫۵ تریلیون ین دارد. در سال ۲۰۰۴، ۱٫۱ میلیون ژاپنی فوت کردند (۲۰۰۳: ۱٫۰ میلیون)، عددی که انتظار می‌رود در آینده به دلیل افزایش میانگین سنی در ژاپن افزایش یابد؛ به آمار جمعیتی ژاپن مراجعه کنید. اخیراً تغییراتی در صنعت تشییع جنازه رخ داده است و برخی خانه‌های تشییع جنازه، قیمت‌های رقابتی‌تر و شفاف‌تری نسبت به یک ارائه‌دهنده خدمات تشییع جنازه استاندارد ارائه می‌دهند. این خانه‌ها خدمات تشییع جنازه را از حدود ۲۰۰۰۰۰ ین، که کسری از خدمات گران‌قیمت معمول است، ارائه می‌دهند و گزینه‌ها و قیمت‌های مختلفی را برای انتخاب از بین منو ارائه می‌دهند. همچنین، اخیراً هتل‌هایی که به دلیل کاهش عروسی‌ها درآمدشان رو به کاهش است، شروع به ارائه خدمات تشییع جنازه کرده‌اند. برای حفظ رقابت، قیمت خانه‌های تشییع جنازه معمولی نیز به مرور زمان در حال کاهش است. یکی دیگر از معرفی‌های اخیر، خدماتی است که در آن فرد می‌تواند خدمات تشییع جنازه خود را قبل از مرگ انتخاب کند و هزینه ماهانه (مثلاً ۱۰۰۰۰ ین) را برای پوشش تمام هزینه‌های تشییع جنازه پرداخت کند. قدیمی‌ترین اتاق دفن شناخته شده بین سال‌های ۲۲۰ تا ۲۳۰ میلادی در ساکورای، استان نارا ساخته شده و مقبره هوکنویاما نامیده می‌شود. این مقبره ۸۰ متر طول دارد و اتاق ۷ متر طول و ۲٫۷ متر عرض دارد و شامل تابوتی به طول ۵ متر و عرض ۱ متر است. دقیقاً مشخص نیست چه کسی در آنجا دفن شده است، اما فرض بر این است که یک رهبر قدرتمند محلی باشد. ژاپن تپه‌های تدفین منحصر به فرد خود را که به شکل سوراخ کلید بودند، توسعه داد که کوفون (古墳 - این کلمه برای تپه‌های تدفین با هر شکلی استفاده می‌شود) نامیده می‌شوند و دوره ۲۵۰ تا ۵۳۸ میلادی دوره کوفون نامیده می‌شود. اگرچه ۵۰ سال پیش اعتقاد بر این بود که این تپه‌ها در ابتدا از طریق شبه جزیره کره تحت تأثیر تپه‌های تدفین در چین قرار گرفته‌اند، اما تپه‌های دوره یایویی عموماً به عنوان اسلاف آنها در نظر گرفته می‌شوند. بزرگ‌ترین آنها مقبره امپراتور نینتوکو در ساکای نزدیک اوساکا است که ۴۸۶ متر طول و ۳۰۰۰۰۰ متر مربع مساحت دارد. اعتقاد بر این است که استفاده از تپه‌های تدفین به تدریج یا با معرفی بودیسم در ژاپن در قرن ششم میلادی یا با تأسیس پایتخت در نارا توسط ملکه گِمِئی در سال ۷۱۰ متوقف شده است. در عوض، مقبره‌های خانوادگی با گذرگاه‌هایی ساخته می‌شدند که امکان دفن اضافی بستگان را فراهم می‌کرد. به‌طور سنتی، جابجایی مردگان کاری ناپاک محسوب می‌شد و معمولاً توسط بوراکومین انجام می‌شد. [ نیازمند منبع ] فیلم‌ها فیلم «مراسم خاکسپاری» ساخته جوزو ایتامی، خانواده‌ای ژاپنی را به تصویر می‌کشد که پس از مرگ یکی از بستگانشان، مراسم سنتی خاکسپاری را انجام می‌دهند. | ## جمع‌بندی | «عزیمت‌ها»، فیلمی محصول سال ۲۰۰۸ به کارگردانی یوجیرو تاکیتا، داستان یک نوازنده ویولنسل بیکار را روایت می‌کند که به یک آگهی استخدام برای یک خانه تشییع جنازه پاسخ می‌دهد.