موضوع مقاله: واژه‌نامه شینتو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # واژه‌نامه شینتو | مقدمه: این واژه‌نامه اصطلاحات کلیدی این آیین را که خواننده تازه‌کار یا علاقه‌مند ممکن است در مطالعه نوشتارهای مربوط به این موضوع با آن‌ها روبه‌رو شود، دربرمی‌گیرد. | ## بخش 1: واژه‌نامه شینتو | واژه‌هایی که با ستاره (*) مشخص شده‌اند، در یکی از نگارخانه‌های تصویری این مقاله با تصویر همراه هستند. آ – در شینتو-بودیسم، آئون آوانویسی ژاپنی دو هجای «آ» و «هوم» است که به دیواناگری به صورت (هجای اُم) نوشته می‌شوند. – یکی از سه جشنواره سالانه اصلی کیوتو (دو جشنواره دیگر عبارتند از جشنواره دوران‌ها، جیدای ماتسوری، و جشن گیئون). این جشنواره متعلق به دو معبد کامو در شمال شهر است: معبد شیموگامو و معبد کامیگامو. – میکویی سیار که در خدمت معبد خاصی نیست و در سراسر کشور دوره می‌زند، خدمات موردنیاز را انجام می‌دهد و از صدقات مردم زندگی می‌کند. – کمانی مقدس که در برخی مراسم شینتو در ژاپن به کار می‌رود؛ همچنین نوعی کمان موسیقی ژاپنی است که از چوب درخت توس گیلاس ژاپنی (Betula grossa) ساخته می‌شود. نواختن آزوسا یومی بخشی از برخی مراسم شینتو را تشکیل می‌دهد؛ در ژاپن این باور فراگیر است که صرفاً صدای لرزش زه کمان، ارواح و اجنه شرور را از خانه می‌راند. – در آیین شینتو، این اصطلاح به سطحی از هستی اطلاق می‌شود که میان تاکاماگاهارا و یومی قرار دارد، یعنی قلمرو زندگان. – اسباب‌بازی گاوی از جنس با سر جنبان به رنگ قرمز؛ نوعی انگیمونو و (سوغاتی منطقه‌ای در ژاپن) که نمادی از آیزو به‌شمار می‌رود. – معنای این واژه به شرّ اخلاقی محدود نمی‌شود و بدبختی، پستی و ناخوشی را نیز دربرمی‌گیرد. – همچنین با نام‌های آکوجین، کیبی‌نوآنانووَتاری‌نوکامی و آناتونوکامی شناخته می‌شود. آکورو کامیِ بدخواهی است که در کیکوکی (روایات دوران امپراتور کیکو)، نیهون‌شوکی (تاریخ ژاپن) و کوجیکی (گزارش رویدادهای باستانی) از او یاد شده‌است. – نوعی بادبزن که بانوان اشراف‌زاده دوران هیان هنگام پوشیدن لباس رسمی در دست می‌گرفتند؛ با رنگ‌های درخشان نقاشی شده و دارای منگوله و روبان‌هایی در انتها است. امروزه در آیین شینتو، میکویی که لباس رسمی جشن‌ها را بر تن دارد این بادبزن را در دست می‌گیرد. آما-نو-ایواتو (به ژاپنی: , ) – در آیین شینتو، آما-نو-ایواتو نام غاری است که آماتراسو پس از آنکه اعمال خشونت‌بار سوسانوئو به مرگ یکی از بافندگانش انجامید، بدان پناه برد. بدین ترتیب زمین از نور محروم شد و مونونوکه‌های دوزخ آزادانه به سرتاسر زمین‌ها تاختند و آشوب به پا کردند. سرانجام دیگر کامی‌ها او را با نیرنگ از غار بیرون کشیدند و خورشید دوباره به جهان بازگشت. آماتراسو اومیکامی (به ژاپنی: , ) – الهه خورشید، کامی سرپرست و نیای امپراتور ژاپن در آیین شینتو که در معبد ایسه پرستش می‌شود. برای نمونه، گناهانی که سوسانوئو-نو-میکوتو در برابر آماتراسو مرتکب شد، از مصادیق آماتسو تسومی به‌شمار می‌آیند. – موجودی اونی‌مانند در فولکلور ژاپنی؛ آمانوجاکو توانایی برانگیختن تاریک‌ترین امیال انسان را داشته و می‌تواند او را به ارتکاب اعمال پلید وادارد. (به ژاپنی: , ) – الهه‌ای که در کوجیکی از او یاد شده؛ بنابر این متن، آمانوزاکو زمانی زاده شد که سوسانوئو آرا-میتامااش را در درون خود انباشته کرد تا اینکه آن را بالا آورد. – نیزه‌ای که ایزاناگی و ایزانامی با آن توده زمین اولیه، یعنی اونوگورو-شیما، را از دریا برآوردند؛ این نیزه اغلب به صورت ناگیناتا تصویر می‌شود. (به ژاپنی: , )، همچنین با نام شناخته می‌شود – در اصل خدایی شینتویی بود که از پیروی از اراده دیگر آماتسوکامی سر باز می‌زد. تحت تأثیر بوداگرایی چینی، این خدا با یکی دانسته شد، یا به عنوان ستاره قطبی یا به عنوان ستاره ناهید، و سپس با خدای همه ستارگان یعنی درآمیخت. در برخی روایات، آماتسو-میکابوشی از خون کاگو-تسوچی زاده شد که ایزاناگی پس از تولد کاگو-تسوچی بر زمین ریخت. آماتسو-میکابوشی در نیهون شوکی به اختصار به عنوان کسی که توسط در جریان فتح سرزمین ایزومو مغلوب شد، ذکر شده‌است. – میز یا سکوی کوچک قابل‌حملی که در مراسم شینتو برای نهادن نذورات بر آن به کار می‌رود. – نوعی اوماموری که به طور خاص برای ایمنی، به‌ویژه ایمنی در محیط کار، درخواست می‌شود و اغلب از یک کامی طلب می‌گردد؛ در واقع شرکت‌ها اغلب یک معبد سرپرست اختصاصی دارند تا موجب رونق کسب‌وکارشان شود. – اصطلاحی فراگیر که ارواح، اشباح، پندارها، پیدایش‌های خیالی و توهمات، دیوان، هیولاها، دیوها، شیاطین و هرگونه موجود و جانور ماورائی؛ چه جسمانی و چه غیرجسمانی؛ چه واقعی و چه خیالی را دربرمی‌گیرد؛ آیاکاشی اصطلاحی خاص‌تر برای یوکای‌هایی است که بر سطح آب پدیدار می‌شوند. ا – همچنین با نام انجمن معابد شینتو شناخته می‌شود؛ گروهی که بیشتر معابد شینتوی ژاپن را دربرمی‌گیرد. – نوعی نور شبح‌گونه جوی در افسانه‌های ژاپن؛ بنا بر فولکلور، می‌توانند از آتش‌های برافروخته‌شده توسط اونی تا روح‌هایی که از جسد انسان‌ها و حیوانات برمی‌خیزند باشند. پیش از دوره هیان، تزییناتی مشابه با طرح‌های گل و گیاه (هاناگاوارا) پیش از اونی‌گاوارا رایج بودند. (به ژاپنی: ، ) – در اصل الهه‌ای ودایی به نام سرسوتی، بنزایتن الهه‌ای آمیخته و از اعضای هفت خدای بخت و اقبال است. – برادر-همسر ایزانامی، ایزاناگی یکی از کامی‌های آفریننده ژاپنی است؛ بر پایه نیهونگی و کوجیکی، او ژاپن را آفرید و پدر آماتراسو، تسوکویومی و سوسانو است. او یکی از کامی‌های آفریننده ژاپنی است که بر پایه نیهونگی و کوجیکی ژاپن را آفرید و سپس هنگام زایش فرزند آخرش، کاگو-تسوچی، که او را زنده سوزاند درگذشت و به دنیای زیرین رفت؛ بدین ترتیب ایزانامی به کامی مرگ تبدیل شد. – کامی فراوانی و رونق که هم در معابد بودایی و هم در پرستشگاه‌های شینتو یافت می‌شود. کانوشی آن را به عنوان لباس رسمی در مناسبتی چون جشنواره‌ها و مراسم ازدواج بر سر می‌گذارند. – تخته‌های چوبی کوچکی که زائران پرستشگاه‌های شینتو و معابد بودایی دعاها و آرزوهای خود را بر آن‌ها می‌نویسند. – نوعی نفرین از ؛ این نفرین نوعی ایکیریو است — روحی از شخصی که هنوز زنده است و بدن را ترک می‌کند تا قربانی خود را آزار دهد. – دیدگاهی در شینتو که بر پایه آن روح آدمی از یک روح کامل به نام تشکیل شده که با آسمان پیوند دارد و با «شیکون» — یعنی آرا-میتاما، کوشی-میتاما، نیگی-میتاما و ساکی-میتاما — در ارتباط است. این لوح روح که ریشه در فرهنگ سنتی چینی دارد در بسیاری از کشورهای آسیای شرقی که نیاپرستی در آن‌ها رایج است دیده می‌شود. – در باور عامیانه، و داستان‌های ژاپنی، روحی بی‌جسم است که بدن شخص زنده را ترک می‌کند و سپس دیگران یا مکان‌ها را آزار می‌دهد، گاهی از فاصله‌ای بسیار دور. – جشنواره‌ای برای یادبود و آرام‌بخشی به روح‌های کشته‌شدگان جنگ که در معبد یاسوکونی و دیگر معابد ساخته‌شده برای این منظور برگزار می‌شود. – زن نابینا از شمال غرب هونشو که به‌مثابه پیوند میان انسان‌ها و کامی عمل می‌کنند و بازتابی از نقش پیشین احتمالی میکو در شینتو هستند. – هنگامی که نوزاد به صد روزگی می‌رسد، خانواده‌های ژاپنی مراسم از شیر گرفتن را جشن می‌گیرند که «اوکوییزومه» نام دارد. – رشته‌ای از مهره‌های نیایش که به‌طور رایج در هندوئیسم، جینیسم، سیک‌گرایی، بودیسم و شینتو برای کنش معنوی موسوم به جاپا در سانسکریت به کار می‌رود. – هنگامی که نوزاد به هفت روزگی می‌رسد، خانواده‌ها رسماً نام نوزاد را تعیین می‌کنند. اوماگاتوکی زمانی است که چیمیموریو، ارواح پلید کوه‌ها و رودخانه‌ها، می‌کوشند در جهان زندگان ظاهر شوند. – تعویذها و طلسم‌هایی که در معابد و پرستشگاه‌ها برای اهداف خاص — مانند سلامت یا موفقیت در کسب‌وکار — در دسترس هستند. – فال‌هایی که روی نوارهای کاغذی نوشته می‌شوند و اغلب در معابد، پیچیده دور شاخه‌های درختان یافت می‌شوند. – در یک تفسیر، اونی نوعی یوکای است، در حالی که تفسیری دیگر آن را موجودی کاملاً جدا از یوکای می‌داند (هرچند هر دو هیولاهایی ماورایی هستند). – اصطلاحی مشابه کامی‌کاکوشی و تنگوکاکوشی (زیر)، که به ناپدیدشدن یا مرگ مرموز فردی بدون هشدار یا بدون رد و نشان اشاره دارد. – ورد یا مانترایی برای راندن ارواح پلید، اهریمنان یا دیوانی که بدبیاری می‌آورند تا بخت نیک بتواند بی‌مانع کار کند. – که به نام اوسچی‌ریوری (御節料理 یا お節料理) نیز شناخته می‌شود؛ اوسچی سفره سنتی غذاهای سال نوی ژاپنی است. – پیش از شینبوتسو بونری، هنگامی که قانون دوره میجی آمیختن شینتو و بودیسم را ممنوع ساخت، بتو راهبی بود که مراسم بودایی را در زیارتگاه‌های شینتویی برگزار می‌کرد. – زیارتگاهی وابسته در کنار هوندن، که ممکن است کامی به‌همان اندازه مهم را در خود جای دهد. – واژه‌ای دیگر برای کاگوراِدن، یعنی آلاچیقی یا سکویی که به اجرای کاگورا اختصاص دارد. اصطلاحی بودایی که اغلب برای ایزدانی با ریشه آمیخته بودایی/شینتویی مانند بنزایتن و جیزو، کامی‌هایی مانند هاچیمان، و انسان‌های ایزدانگاری‌شده مانند توکوگاوا ایهیاسو به کار می‌رود. از نظر نظری جشنواره‌ای بودایی است، اما در عمل جشنواره‌ای نیاکانی و خانوادگی در آیین شینتو به‌شمار می‌رود. – فرایند تقسیم یک کامی که دو نسخه کامل از اصل پدیدمی‌آورد و یکی از آنها از طریق فرایندی به نام به زیارتگاهی جدید منتقل می‌شود. – زیارتگاهی که بخشی از شبکه‌ای به سرپرستی زیارتگاهی مشهورتر است و کامی آن از طریق کانجو از آنجا منتقل شده‌است. – زنگ‌های بزرگی که در معابد بودایی سراسر ژاپن یافت می‌شوند و برای فراخواندن راهبان به نماز و مشخص کردن دوره‌های زمانی به کار می‌روند. بونشو به جای آنکه دارای دق‌الباب درونی باشند، از بیرون با چکش دستی یا تیری معلق بر طناب‌ها کوبیده می‌شوند. – آفریده‌ای افسانه‌ای که نماد قدرت بزرگ، دانش، رهبری و کامیابی شمرده می‌شود و گفته می‌شود نیرو، بخت و اقبال می‌آورد. – سپر، که گاه به معابد تقدیم می‌شود و نشانگر توانایی یک «کامی» در دفع و پاسداری از تأثیرات منفی است. – کشتی افسانه‌ای که هفت خدای بخت و اقبال در سه روز نخست سال نو با آن در آسمان‌ها سیر می‌کنند. – نوعی پیشکش ساخته‌شده از شاخه درخت «ساکاکی» و نوارهایی از کاغذ، ابریشم یا پنبه. – محرابی که در پرستش نیاکان به سبک شینتو بهره‌گرفته می‌شود و به یاد و خاطره درگذشتگان اختصاص دارد. این محراب معمولاً آینه‌ای نمادین برای روح‌های درگذشتگان یا لوحی با نام‌های آنان دارد و نه‌تنها برای خویشاوندان خونی، بلکه برای بزرگ‌داشت اعضای ارزشمند غیرخانوادگی نیز بهره‌گرفته می‌شود. – نوار کوچکی از کاغذ که آرزوها بر آن نوشته می‌شود و در جشن تاناباتا به بامبو یا درختان دیگر آویزان می‌شود. – پستانداری بومی ژاپن (و آسیا، به‌عنوان زیرگونه‌ای از سگ راکونی آسیایی) که از روزگار باستان بخشی از فرهنگ و فولکلور ژاپنی بوده‌است. همچنین به‌عنوان حیوانی هنری در ژاپن شناخته می‌شود و در اشکال گوناگون هنر مدرن و سنتی جلوه‌گر می‌شود. – اصطلاحی که معمولاً به‌عنوان بخشی از نام رسمی یک معبد بهره‌گرفته می‌شود؛ نظیر ایزومو-تایشا. طبل تایکو در طول سده‌ها بخشی جدایی‌ناپذیر از آیین‌های دینی شینتو و و فولکلور ژاپنی بوده‌است. – عروسک سنتی دست‌ساز کوچکی از کاغذ یا پارچه سفید که کشاورزان ژاپنی آن را با نخ از پنجره آویزان می‌کردند. این طلسم گمان می‌رود نیروی جادویی برای آوردن آب‌وهوای خوب و پیشگیری از باران دارد. – نوعی آیین جن‌گیری که به‌ویژه هنگام تشییع جنازه توسط «هوسوشی» انجام می‌شود تا «یوکای» های گوشت‌خوار و دزد جنازه را از پیکر مدفون دور کند. – رشته‌هایی از عروسک‌های آویزان و انواع نمادهای (درناها، لاک‌پشت‌ها و غیره) که آرایه‌ای سنتی همچون آویزه متحرک برای جشن هیناماتسوری هستند. بر پایه «ایسه مونوگاتاری شو»، نظریه‌ای برگرفته از «اونمیوکی» (陰陽記) وجود دارد که بر اساس آن روباه‌ها و تانوکی‌ها و دیگر موجوداتی که صد سال زیسته و هیئت دگرگون کرده‌اند، تسوکوموگامی شمرده می‌شوند. – «کامی» ماه، پسر ایزاناگی، برادر کوچک‌تر آماتراسو اوکامی و برادر بزرگ‌تر سوسانو-نو-میکوتو. جشن ماه کامل معمولاً در پانزدهمین روز از ماه هشتم تقویم سنتی ژاپنی برگزار می‌شود؛ ماه در حال کمال در سیزدهمین روز از ماه نهم جشن گرفته می‌شود. – سبکی از ساخت‌وساز که در آن ورودی اصلی ساختمان در سمتی قرار دارد که عمود بر لبه بام (سمت شیروانی) است. – آب‌نمایی نزدیک ورودی معبد شینتو یا معبد بودایی که نمازگزاران پیش از عبادت دست‌ها و دهانشان را با آن می‌شویند. تِنجین در آغاز به‌عنوان «کامی» آب‌وهوا پرستش می‌شد و سپس به خدای حامی علم، دانش‌پژوهی، یادگیری، آموزش و روشنفکران بدل شد. همچنین شاهزاده‌خانم‌های امپراتوری در دوره هی‌آن آن را می‌پوشیدند و اکنون «میکو» در مناسبت‌های رسمی مانند جشن‌واره‌ها آن را بر سر می‌گذارند. – نوعی آفریده افسانه‌ای در دین عامیانه ژاپنی که از گونه «یوکای» یا «کامی» شمرده می‌شود. در آغاز گمان می‌رفت تِنگوها هیئت پرندگان شکاری داشته باشند و به‌طور سنتی با ویژگی‌های انسانی و پرنده‌وار تصویر می‌شوند. – اصطلاحی برای اشاره به ناپدید شدن یا مرگ مرموز کسی که یک «تِنگوی» خشمگین او را ربوده‌است. – موجوداتی الهی در آیین شینتو و بوداگرایی ژاپنی که به فرشتگان، پریان یا پری‌های غربی شباهت دارند. – محرابی که ویژه سال نو است و برای بزرگ‌داشت «توشیگامی» (در پایین) بهره‌گرفته می‌شود. پیشکش‌ها شامل کیک‌های گرد برنج کوبیده، بطری‌های «ساکی»، خرمالو، نارنگی و غیره است. – نخستین و کم‌عمق‌ترین لایه «جیگوکو» که گناهکارانِ مرتکب قتل به آن فرستاده می‌شوند. ج – موجودی شبیه به اونی در فولکلور ژاپنی که گفته می‌شود می‌تواند تاریک‌ترین امیال درونی انسان را برانگیزاند. – دیو یا شیطان تباهی، مانعی در برابر تمرین پاکی در شینتو و دستیابی به روشن‌بینی در بودیسم. – یکی از سه جشنواره سالانه اصلی برگزارشده در کیوتوی ژاپن (دو جشنواره دیگر عبارتند از آئویی ماتسوری و جشن جیدای). جشن گیئون یکی از بزرگ‌ترین جشنواره‌های ژاپن برای پاکیزگی و آرام‌سازی موجوداتی است که پدیدآورنده بیماری به‌شمار می‌روند. – «کانجو» و «مانجو»؛ دو گوهر جادویی که «کامی» دریا، واتاتسومی یا ریوجین، با آن‌ها کشند دریا را مهار می‌کرد. – رسم بازدید از یک رشته ثابت از ۳۳ یا ۸۸ معبد شینتو، معبد بودایی، یا ترکیبی از هر دو. – اصطلاحی که بیشتر برای یکی از دو نوع عمده سفر زیارتی در ژاپن بهره‌گیری می‌شود؛ این سفرها بر پایه آیین بودا یا شینتو انجام می‌گیرند. این زیارت‌ها می‌توانند به شکل بازدید از گروهی از معابد بودایی، معابد شینتو، یا دیگر مکان‌های مقدس، به ترتیبی مشخص و اغلب در مسیری دایره‌ای شامل ۳۳ یا ۸۸ مکان، انجام پذیرند. – مراسمی که کاهن شینتو پیش از آغاز ساخت‌وساز، به نمایندگی از صاحبان ملک و کارگران، در محل برگزار می‌کند تا ارواح محلی را آرام و راضی سازد. | ## بخش 2: واژه‌نامه شینتو | – یکی از سه جشن سالانه اصلی در ژاپن (دو جشن دیگر آئویی ماتسوری و جشن گیئون هستند). – در بودیسم ژاپنی، جیکینینکی‌ها ارواح افراد آزمند، خودپرست یا بی‌تقوا هستند که پس از مرگ نفرین شده‌اند تا جسد انسان‌ها را بیابند و بخورند. – معابد شینتو و بودایی، به‌ویژه مجموعه‌ای که معبد شینتو و بودایی در آن ادغام شده‌اند. – در اصل مترادف شینتوی دولتی (کوکا شینتو، در پایین) بود؛ امروزه اصطلاحی است که متخصصان آن را مسئله‌دار می‌دانند. در کاربرد برای شینتوی پس از جنگ، به باورها و آداب مرتبط با معابد، به‌ویژه معابد وابسته به انجمن معابد شینتو، اطلاق می‌شود. – ساختمانی شبیه به هتل در درون معابد بزرگ که برای مراسم ازدواج بهره‌گیری می‌شود. – سیاستی که در اوایل دهه ۱۹۰۰ میلادی آغاز شد و طی آن نیمی از معابد با بقیه ادغام شده و از میان رفتند. – معبدی که یکی از اعضای خاندان امپراتوری را به خود اختصاص داده‌است؛ مانند (میجی جینگو) که ارواح ایزدشده امپراتور میجی و امپراتریس شوکن را در بر می‌گیرد. – معبدی بودایی که وجودش قرار است به روح کامی‌ای که معبد شینتو در کنارش قرار دارد یاری رساند. – نوعی ردای تشریفاتی با دامن بلند سفید که در برخی مراسم شینتو می‌پوشد؛ مشابه ردای رویین «جوئه» که کانوشی‌ها بر تن می‌کنند. – معبد کوچکی که به کامی نگهبان یک منطقه یا ساختمان اختصاص دارد (همچنین نگاه کنید به «چینجو»). – آیینی شینتویی که برای تبدیل «آرامیتاما» به «نیگیمیتاما»، فرونشاندن ارواح بدخواه، پیشگیری از بدبختی و کاهش هراس از رویدادها و شرایطی که به شکل دیگری قابل توضیح نیستند، برگزار می‌شود؛ یعنی «آرامیتاما» هایی که به دلیل نداشتن نیایش کافی به مقام ایزدی نرسیدند یا پس از کاهش پرستندگان مقام خود را از دست دادند، به «یوکای» تبدیل شدند. – ماتسوری (جشنواره‌ای) شینتویی که برای تبدیل «آرامیتاما» به «نیگیمیتاما»، فرونشاندن ارواح بدخواه، پیشگیری از بدبختی و کاهش هراس از رویدادها و شرایط غیرقابل توضیح برگزار می‌شود. – چوب‌های بلند و باریک آب‌نباتی سفید و قرمز که نماد رشد سالم و درازعمری هستند و در جشن‌های کودکان، به‌ویژه در ، فروخته می‌شوند. آب‌نبات چیتوسه آمه در کیسه‌ای با نقش درنا و لاک‌پشت — که در ژاپن نماد عمر طولانی هستند — عرضه می‌شود. این آب‌نبات در کاغذ برنجی نازک، شفاف و خوراکی پیچیده می‌شود که شبیه پلاستیک به نظر می‌رسد. پروانه نشانه‌ای خوش‌یمن به‌شمار می‌رود، به‌ویژه اگر به‌صورت جفت دیده شود؛ اگر نمادی دو پروانه را در حال رقص پیرامون هم نشان دهد، نماد خوشبختی زناشویی است. – معمولاً از سنگ ساخته می‌شود؛ ظرفی آب‌دار است که در معابد، مقدسگاه‌ها و باغ‌های ژاپنی برای شستشوی دست‌ها به کار می‌رود؛ همچنین نگاه کنید به «چوزویا». د – دانشگاهی واقع در نزدیکی معبد ایسه که یکی از دو دانشگاه مجاز به آموزش کاهنان شینتو است. – آیینی که آغاز دوره فرمانروایی یک امپراتور را نشان می‌دهد و در آن امپراتور نخستین میوه‌های فصل را به نیاکان خود از جمله آماتراسو تقدیم می‌کند. گناهکارانی که مرتکب قتل (حتی کشتن موجودات کوچکی همچون حشرات)، دزدی، انحطاط، مستی، دروغ، کفرگویی و تجاوز شده‌اند به اینجا فرستاده می‌شوند. دایکوکوتن (به ژاپنی: , ) – خدایی تلفیقی که بخشی از است و از درهم‌آمیختگی ماهاکالا و اوکونینوشی پدید آمده‌است. – پنجمین طبقه از جیگوکو؛ گناهکارانی که مرتکب قتل (حتی کشتن موجودات کوچکی همچون حشرات)، دزدی، انحطاط، مستی و دروغ شده‌اند به اینجا فرستاده می‌شوند. – زنگ‌های بزرگ برنزی ژاپنی که از برنز نسبتاً نازک ریخته‌گری شده و آراستگی فراوانی دارند. – گروهی از کامی و خدایان بودایی که نگهبان جاده‌ها، مرزها، سرحدات و دیگر مکان‌های گذار هستند. ر – کامی آذرخش و برق که برادر فوجین است؛ گفته می‌شود هر دو از فرزندان ایزاناگی و ایزانامی هستند. – توانایی حس‌کردن حضور ارواح و پدیده‌های ماورای طبیعی؛ اصطلاح ژاپنی برای افراد دارای قدرت روحانی است. – مفهوم ؛ چرخه بی‌آغاز تولد دوباره از درون شش حوزه تناسخ، هستی دنیوی و مردن دوباره. (همچنین ببینید: .) – همچنین «شینگون شینتو» نیز نامیده می‌شود؛ در دین ژاپنی، مکتب التقاطی‌ای که شینتو را با آموزه‌های فرقه شینگون بودیسم درمی‌آمیخت. پایه باورهای این مکتب بر این اندیشه ژاپنی استوار بود که کامی‌ها تجلی الهیات بودایی هستند. – سوپی ژاپنی حاوی کیک‌های برنجی که با سال نوی ژاپن و سنت غذاهای مراسمی آن پیوند دارد. – برچسب‌ها، استیکرها یا پلاکاردهای نذری (و اوفودا) که بر دروازه‌ها یا ساختمان‌های معابد شینتو و معابد بودایی در ژاپن نصب می‌شوند. این استیکرها نام نیایشگر را دارند و می‌توان آنها را با نام‌های رایج از پیش چاپ‌شده در معابد و همچنین در نوشت‌افزارفروشی‌ها و مراکز بازی‌های ویدئویی خریداری کرد. سنجافودا در اصل از تخته‌های چوبی ساخته می‌شدند، اما از دوره ادو به این سو از کاغذ ساخته می‌شوند. – زنگ گرد و توخالی شینتو که حاوی گلوله‌هایی است که هنگام تکان‌خوردن صدا تولید می‌کنند. – کامی چندوجهی طوفان‌ها، دریا، دشت‌های باز، برداشت محصول، ازدواج و عشق، پسر ایزاناگی و برادر کوچک‌تر آماتراسو و . سوهئی‌ها همچنین با نام شوگنجا (بالا) و یامابوشی (پایین) شناخته می‌شوند؛ گونه‌ای کوهستانی. – ابزارهای بهره‌گرفته‌شده در مراسم دینی، از جمله سانبو، اوشیکی، هاسوکو-آن و تاکاتسوکی. – یک جفت گلدان کوچک سفید که برای نمایش قلمه‌های ساکاکی در دو طرف کامی‌دانا به عنوان پیشکش و در مراسم بهره می‌برند. قلمه‌های ساکاکی که تاماگوشی نامیده می‌شوند، اغلب به عنوان پیشکش در معابد و مراسم تقدیم می‌گردند. – پایه‌ای برای نگه داشتن پیشکش‌های غذایی که معمولاً از چوب سرو ژاپنی بی‌رنگ ساخته می‌شود. – اصطلاحی که هم به عنوانی برای گونه‌ای از کامی و هم به روح مقدسی که از یک کوه الهی محافظت می‌کند اشاره دارد. – شیوه‌ای که ژاپنی‌ها در معابد نیایش می‌کنند: دو بار تعظیم، دو بار کف زدن، سپس یک بار تعظیم آخر. این جشن برای تبریک و تشویق همه کسانی برگزار می‌شود که از ۲ آوریل سال پیش تا ۱ آوریل سال جاری به سن بلوغ رسیده‌اند یا خواهند رسید. – ستاره پنج‌پر که مهر شخصی آبه نو سیمی است و بعدها نماد اونمیوریو (اداره دولتی برای اجرای اونمیودو، یا دفتر ژئومانسی تائویستی) و خود اونمیو-دو شد، به دلیل پیوندش با پنج عنصر. – جهانی معنوی و غیرمادی که همزمان با جهان مادی که انسان‌ها در آن زندگی می‌کنند وجود دارد، اما در بُعدی متفاوت. – معبد کوچک‌تری که کامیِ دارای پیوند نزدیک با هونشا (معبد اصلی) را در خود جای می‌دهد. – لباسی غیررسمی، مانند تونیک، که مردان طبقه اشراف ژاپنی در دوره هیان به عنوان لباس رویی می‌پوشیدند. ش – چوب دستی صاف که اغلب در تصاویر اشراف و سامورایی دیده می‌شود، اما کانوشی نیز از آن بهره می‌برند. – ششمین سطح جیگوکو که گناهکارانی که مرتکب قتل، دزدی، انحطاط، مستی، دروغ‌گویی و کفر شده‌اند به آنجا فرستاده می‌شوند. – سومین سطح جیگوکو که گناهکارانی که مرتکب قتل، دزدی و انحطاط شده‌اند به آنجا فرستاده می‌شوند. – مهر یادبود تقدیم‌شده به نیایشگران و بازدیدکنندگان معابد شینتو و معابد بودایی در ژاپن. – روبان کاغذی زیگزاگ‌شکل که اغلب به شیمه‌ناوا و تاماگوشی بسته می‌شود و در آیین‌ها بهره می‌رود. این اصطلاحات در تضاد با ایکیریو بهره می‌روند که به روحی جداشده از بدن انسانی که هنوز زنده است اشاره دارد و گاه از فواصل بسیار دور انسان‌ها یا مکان‌ها را آزار می‌دهد. – پیرزنان زشتی که ایزانامی برای تعقیب ایزاناگی فرستاد زیرا او او را شرمنده کرده بود. – طناب‌هایی از کاه برنج یا کنف تابیده/بافته‌شده که برای پاکی آیینی بهره می‌روند. – هم‌آمیزی بودیسم و باورهای دینی بومی که پیش از شینبوتسو بونری حالت معمول امور بود. – گرایش ژاپن قرون وسطا و اوایل دوران جدید به جدا نگه داشتن کامی‌های خاص از هر شکل یا جلوه‌ای از بودیسم. – شیء مقدس، اما همچنین اشیاء طبیعی مانند درختان و کوه‌ها که کامی را برای پرستش بازنمایی می‌کنند. – اصطلاحی که نخستین بار پس از جنگ جهانی دوم بهره رفت تا آرمان‌ها، آیین‌ها و نهادهای شینتویی ساخته‌شده توسط دولت پیش از جنگ برای ترویج الوهیت امپراتور و منحصربه‌فرد بودن ژاپن را به‌طور کلی دسته‌بندی کند. – شخصی که به خدمت خدایی معین مشغول است یا به عنوان مأمور دولتی در مکانی که خدا در آن پرستش می‌شود کار می‌کند. شینکان همچنین به عنوان اصطلاحی برای کاهن شینتو (شخصی که در خدمات دینی و کارهای اداری معبد مشغول است) نیز بهره می‌رود. – آیین گذار و روز جشن سنتی در ژاپن برای دختران سه و هفت ساله و پسران پنج ساله که هر سال در ۱۵ نوامبر برگزار می‌شود. در اصل توسط کودکان و زنان جوان طبقه اشرافی پوشیده می‌شد و اکنون (یا دست‌کم پیش از این) توسط میکو در آیین‌های شینتو پوشیده می‌شود. – تزئینی مانند تاج که از طناب بافته‌شده شیمه‌ناوا با افزودنی‌های فرخنده درهم‌تنیده ساخته می‌شود. – همانند کومااینو، شینکو یک جفت مجسمه دوتایی روباه است که معمولاً با خز سفید به تصویر کشیده می‌شوند و به عنوان پیک به خدمت اینری اوکامی مشغولند. – آینه‌ای که اغلب در قربانگاه‌های معبد و قربانگاه‌های خانگی گنجانده می‌شود؛ باور بر این است که خود کامی را بازنمایی می‌کند. – اصطلاحی شینتو-بودایی به معنای «همه چیزهای موجود در جهان هستی»: بر پایه شینتو، کامی در درون شینرا بانشو وجود دارد. – مکانی که کامی در آن حضور دارد یا مکانی که شیء مقدس معبد را نگه می‌دارد، مانند . – در شینتو، نمک برای پاکی آیینی مکان‌ها و افراد (هاراه، به‌ویژه شوباتسو (修祓 بهره می‌رود و مقادیر کمی نمک در ظرف‌هایی نزدیک ورودی مؤسسات قرار می‌گیرد تا هم بدی را دفع کنند و هم مشتری جذب نمایند. – در شینتو، نمک برای پیشکش در معابد شینتو و کامی‌دانا خانگی، پاکی آیینی مکان‌ها و افراد بهره می‌رود و مقادیر کمی نمک در ظرف‌هایی نزدیک ورودی مؤسسات قرار می‌گیرد تا هم بدی را دفع کنند و هم مشتری جذب نمایند. – مراسمی با بهره‌گیری از نمک که بلافاصله پیش از آیین‌ها برگزار می‌شود تا شرکت‌کنندگان، پیشکش‌های غذایی و تاماگوشی را از گناهان و آلودگی پاک کند. ص – صندوقی فراطبیعی که برای نگهداری لوازم آیینی شینتو به‌کار می‌رود و ویژه یک جینجا معین است؛ محتویات آن شامل عروسک‌ها، جمجمه‌های جانوران و انسان‌ها و تسبیح‌های شینتویی می‌شود. ف – سامانه‌ای سنتی در آیین شینتو برای که شباهت‌هایی به روش چینی دارد و از استخوان گوزن بهره می‌گیرد. – کامیِ بادها که برادر رایجین است؛ گفته می‌شود هر دو از فرزندان متعدد ایزاناگی و ایزانامی هستند. ک – عروسک سنتی ژاپنی ساخته‌شده از مواد مانند کاغذ یا کاه که در برخی آیین‌های پاکی‌بخشی بهره می‌رود و به‌عنوان جایگزینی برای شخص، به‌عنوان هدف یک دعا یا نفرین علیه او بهره می‌رود. – شمشیری که گاه (همراه با دیگر سلاح‌ها مانند ناگیناتا و نیزه) به معابد تقدیم می‌شود و نشانه توانایی کامی در دفع تأثیرات منفی است. – سبکی از میله‌های تزئینی کوتاه بر روی بام معبد که در زاویه‌ای قائم به تیرک پشت‌بام تنظیم شده‌اند. – آرایه‌های سال نو که به‌صورت جفت در برابر خانه‌ها قرار می‌گیرند تا کامیِ برداشت را خوشامد گویند. – سبکی از ردا که در آغاز لباس اشراف دوره هِیان بود که به هنگام شکار می‌پوشیدند و سپس به لباس روزمره غیررسمی اشراف تبدیل شد. امروزه در آیین شینتو توسط کانوشی در لباس رسمی برای آیین‌ها، مراسم و جشنواره‌ها پوشیده می‌شود. اکنون توسط کانوشی به‌عنوان لباس رسمی در مناسبتی چون جشنواره‌ها و مراسم عروسی پوشیده می‌شود. برای سوزاندن شمع‌های سفید کوچکی طراحی شده‌اند که هر بار برای نیایش به کامی‌دانا روشن می‌شوند. – در پرستش شینتویی فراوان بهره می‌رود؛ در آغاز از چینی بهره می‌گرفتند (نگاه کنید به شین‌کیو) که از چین به ژاپن رسیده بودند؛ مشهورترین نمونه آینه در شینتو، یاتا نو کاگامی است. – نوعی رقص شینتویی با پیوندهای ریشه‌دار با امپراتور و خانواده‌اش که با سازها همراهی می‌شود و میکاگورا (御神楽) نیز نامیده می‌شود. همچنین نوعی رقص شینتویی است که در معابد در هنگام آیین‌های دینی اجرا می‌شود و ساتوکاگورا (里神楽) نیز خوانده می‌شود. : جشنواره‌ای زمستانی در استان آکیتا، در اواسط ژانویه/فوریه، که در آن کودکان در کلبه‌های برفی شبیه بازی می‌کنند. کلبه‌های برفی شبیه کینژی که در جشنواره زمستانی همین نام، در اواسط ژانویه/فوریه، در استان آکیتا برای کودکان ساخته می‌شوند. – اصطلاحی با معنای گسترده «روح» یا «ایزد»، اما دارای چندین معنای جداگانه: ایزدانی که در اسطوره‌شناسی ژاپنی ذکر شده‌اند و ایزدان محلی که از مناطق، روستاها و خانواده‌ها محافظت می‌کنند.Smyers (1999:219) ارواح بی‌نام و غیرانسان‌وار یافت‌شده در پدیده‌های طبیعی. بنا بر نظر موتوئوری نوریناگا، کامی «هر چیز یا پدیده‌ای است که احساسات ترس و شگفتی برمی‌انگیزد، بدون تمایز میان خیر و شر». چون گمان می‌رود که در آن ماه همه کامی‌ها به ایزومو تایشا می‌روند، در ایزومو «ماه همراه با خدایان» نامیده می‌شود. – دو طوفان بزرگی که در سال ۱۲۷۴ ناوگان‌های مغول-گوریویی را که زیر فرمان قوبلای خان به ژاپن حمله کرده بودند، پراکنده‌ساختند. (神隠し) – اصطلاحی برای ناپدید شدن یا مرگ اسرارآمیز شخصی که هنگام خشم خدایی رخ می‌دهد و خدا آن شخص را با خود می‌برد. فولکلور ژاپنی داستان‌های فراوانی از انسان‌هایی دارد که کامی آنان را به جهان روح ربوده‌است. – یکی از دو جواهر جادویی که ریوجین برای کنترل جزر و مد بهره می‌برد؛ همتایش مانجو است. – کلاه‌پوش رسمی سنتی که امپراتور ژاپن و مردان اشراف دوره هِیان در لباس رسمی می‌پوشیدند. امروزه در آیین شینتو توسط کانوشی در لباس رسمی برای مراسم و جشنواره‌های رسمی پوشیده می‌شود. – محدودیت در دسترسی به منطقه‌ای خاص که اغلب برای اهداف آموزش و/یا پاکی‌بخشی در بودیسم باطنی (و آیین هندو) بسته می‌شود. – گروهی از پرستش‌کنندگان عادی که بر کامی یا مکان مقدس خاصی متمرکزند و می‌توانند زیارت و دیگر آیین‌ها را انجام دهند. – کامی شینتویی دانش محلی و کشاورزی که در اسطوره‌شناسی ژاپنی به شکل مترسک تصویر می‌شود؛ نمی‌تواند راه برود اما خودآگاهی جامع و دانایی مطلق دارد. در روزگار مدرن، به‌عنوان انگیمونو از معابد شینتو فروخته می‌شوند، یا دست کم، نسخه‌های مقواییِ ورق‌طلایی به جای شمش‌های طلای ناب ارائه می‌شوند که به‌ویژه به‌عنوان تزئین کوماده، که برای بخت نیک در کسب‌وکار از معابد شینتو به دست می‌آید، بهره می‌رود. | ## بخش 3: واژه‌نامه شینتو | – دستگاهی از مودراها و مانتراهای مرتبط که از نه هجا تشکیل شده‌اند و بر پایه کوجی-این است. – سالنامه کهن مکتوب ژاپنی از اسطوره‌ها، افسانه‌ها، سرودها، نسب‌نامه‌ها، سنت‌های شفاهی و روایت‌های نیمه‌تاریخی تا سال‌های ۷۱۱ تا ۷۱۲ میلادی. – برخاسته از فرهنگ کهن ژاپن، کوسوداماها برای بخور و بهره می‌رفتند؛ شاید در آغاز دسته‌های واقعی گل یا گیاه بودند. – ترجمه ژاپنی اصطلاح انگلیسی «شینتوی دولتی» که در سال ۱۹۴۵ توسط نیروهای اشغالگر آمریکا برای تعریف نظام دینی پس از میجی در ژاپن ابداع شد. – شانه باغبانی؛ نسخه کوچک‌تر، دستی و تزئین‌شده‌ای از آن به‌عنوان انگیمونو فروخته می‌شود و گمان می‌رود که می‌تواند به‌معنای واقعی کلمه بخت نیک را برای کاربر جمع کند یا بخت بد را از او دور سازد. – مترادف بهشت؛ در صورتی که کامی‌دانای خانوار نتواند در بالاترین نقطه خانه نصب شود، کانجی «ابر» بر تکه‌ای کاغذ نوشته و بالای کامی‌دانا الصاق می‌شود؛ این کار به کامی می‌فهماند که اگرچه باید در بالاترین نقطه جای گیرد، شرایط این امر را ناممکن ساخته‌است. – برگرفته از تائوئیسم، کون بخشی از روح است که به آسمان می‌رود و می‌تواند جسم را ترک کند و ظاهری جسمانی با خود ببرد؛ نفس ناهشیار. کونجین با جهات قطب‌نما مرتبط است و گفته می‌شود که با سال، ماه قمری و فصل جابه‌جا می‌شود. – کامی‌ای که یوشیدا کانتومو آن را مهم‌ترین می‌دانست و شینتوی واتارای نیز آن را مهم تلقی می‌کرد. – سبک معماری در استان اوکایاما که با هوندنی بزرگ که به سه بخش تقسیم شده و داخلی رنگ‌آمیزی‌شده با شنگرف، سیاه و طلایی مشخص می‌شود. – کیتسونه نو یومئیری می‌تواند به چند چیز اشاره داشته باشد: ؛ باران آفتابی؛ و دسته‌های عروسی عجیبی که در کایدان‌ها، مقالات و افسانه‌های کلاسیک ژاپنی دیده می‌شوند. معابد اینارِی همیشه با مجسمه‌های روباه محافظت می‌شوند که گاهی پیشبندهای قرمز نذری می‌پوشند. – موجودی افسانه‌ای در اسطوره‌شناسی آسیایی؛ در آیین شینتو، کیرین‌ها پیام‌آوران کامی به‌شمار می‌روند. گاهی کیشوتن به‌عنوان یکی از هفت خدای بخت و اقبال نام برده می‌شود و جایگزین جوروجین یا فوکوروکوجو می‌شود. – آیینی (مانند در هنگام شیهوبارای) برای راندن ارواح پلید و دیگر تأثیرات منفی که می‌توان با زه زدن کمان‌هایی مانند هاما یومی و آزوسا یومی آن را انجام داد. – بر پایه نسبت دادن دوازده حیوان دایره البروج به جهات اصلی، جهت شمال شرق که به‌عنوان جهت شناخته می‌شود، کیمون نیز نامیده می‌شود؛ یک نظریه این است که شاخ‌های گاووار و پیش‌بند پوست ببر اونی به‌عنوان تصویرسازی بصری این اصطلاح پدیدار شدند. بنا بر آیین تائوئیسم و اونمیو-دوی باطنی، جهت شمال شرقی جهتی نامبارک است که ارواح پلید از آن می‌گذرند و از این رو کیمون نامیده می‌شود؛ مسافرت در این جهت نشانه بدی برای سفر تلقی می‌شد. – چهارمین طبقه جیگوکو که گنهکاران مرتکب قتل، دزدی، انحطاط اخلاقی و مستی به آنجا فرستاده می‌شوند. – مفهوم پاکیزگی در آیین شینتو؛ حالتی که همه موجودات در بدو تولد در آن هستند و می‌توانند با انجام اعمال هارائه مانند میسوگی دوباره به آن بازگردند. – در آیین شینتو، صدایی که کابورا-یا در حین پرواز ایجاد می‌کند، گمان می‌رود که است؛ مانند هاماِیا، از کابورا-یا در آیین‌های پاکی‌بخشی شینتویی برای مکان‌ها، محوطه معابد و پارک‌ها بهره می‌برند. – کلاه‌خودی که گاه همراه با به معابد تقدیم می‌شود و نشانه توانایی کامی در دفع و حفاظت از تأثیرات منفی است. – موسیقی باستانی دربار که همراه با بودیسم از شبه‌جزیره کره و چین به ژاپن راه یافت؛ اکنون در مراسم و آیین‌های شینتو و بودایی نواخته می‌شود. – پسوندی در نام برخی معابد که نشان می‌دهد آن معبد به یکی از اعضای خاندان امپراتوری تقدیس شده‌است. – عصایی چوبی که با دو شیده آراسته شده و در آیین‌های شینتو به‌عنوان یوریشیرو به‌کار می‌رود. – روحی که به‌دلیل مرگ خشونت‌بار یا ناخرسندی، خشمگین است و باید از طریق آیین‌های بودایی یا تقدیس در معبد آرام شود، مانند سوگاوارا نو میچیزانه; ارواح انتقام‌جوی ژاپنی از طبقات اشرافی، به‌ویژه کسانی که به شهادت رسیده‌اند. (به ژاپنی: ، ) – در شینتو-بودیسم، گوزو و مزو نام‌های ژاپنی نیوتو و مامیان هستند، دو نگهبان جهان زیرین در اسطوره‌شناسی چینی و شینتو-بودایی. آن‌ها نخستین موجوداتی هستند که روح مرده پس از ورود به جیگوکو با آن‌ها روبه‌رو می‌شود؛ در بسیاری از داستان‌ها، آن‌ها مستقیماً مردگان تازه را به جهان زیرین می‌برند. – پنج جشن فرهنگی سالانه‌ای که به‌طور سنتی در دربار امپراتوری در کیوتو برگزار می‌شدند. جشن‌های گوسکو در اصل از آداب چینی اقتباس شده و نخستین‌بار در دوره نارا در سده‌های هشتم تا دهم میلادی در ژاپن جشن گرفته شدند. – شیئی مرتبط با رهبری و اهمیت آیینی در ژاپن باستان که در دست شاهان، اشراف، دایمیو، فرماندهان نظامی و کانوشی بود؛ امروزه داوران سومو از آن بهره می‌برند. – خدایی بودایی که برمی‌گزیند تا به‌صورت یک کامی ژاپنی ظاهر شود تا ژاپنی‌ها را به رستگاری معنوی برساند؛ همچنین نامی است که پیش از شینبوتسو بونری گاهی برای معابد به‌کار می‌رفت (مانند «توکوسو گونگن»). – سبکی از بنای معبد که در آن هایدن، هایدن و زیر یک سقف به شکل حرف H به هم متصل می‌شوند. م – مفهومی دربارهٔ موجودی روحانی یا الهی که در زمان‌های معین از «جهان دیگر» (تاکای، اصطلاحی برای آخرت ژاپنی) دیدار می‌کند و از این‌رو باید با کمال مهمان‌نوازی پذیرفته شود. – یکی از دو گوهر جادویی که ریوجین برای کنترل جزر و مد دریا از آن‌ها بهره می‌برد؛ همتای آن کانجو است. معبد – واژه فارسی که چندین واژه تخصصی‌تر ژاپنی را ترجمه می‌کند (رجوع شود به مقاله ). معبد ایسه (به ژاپنی: , ) – معبدی در که یکی از مقدس‌ترین جایگاه‌های شینتو به‌شمار می‌رود. – آیین سنتی برای مناسبت‌هایی چون سال نوی ژاپنی؛ در این آیین برنج را می‌کوبند تا موچی بسازند و آن را به امید بهره‌مندی از اقبال نیک در سال پیش‌رو می‌خورند. این آیین با ماه، جاسپر یا خرگوش طلایی پیوند دارد که بنابر فولکلور شرق آسیا، به فرمان کامی در هاون خود برنج (یا اکسیر حیات) می‌کوبد. – هشتمین و عمیق‌ترین طبقه جیگوکو که گناهکارانی را که مرتکب قتل، دزدی، انحطاط اخلاقی، مستی، دروغ، کفر، تجاوز جنسی، پدرکشی و ترور مردان مقدس شده‌اند به آنجا می‌فرستند. – جشنواره سنتی و رسم ژاپنی برخورداری از زیبایی گذرای برگ‌هایی که در پاییز رنگ عوض می‌کنند؛ سنت ژاپنی رفتن به مناطق زیبا برای تماشای برگ‌های پاییزی، به‌ویژه برگ‌های درختان افرا. این ماهی همچنین در میان اِنگیمونو (بخش بالا) جای دارد، زیرا رنگ قرمز آن به‌شمار می‌رود. مادای را اغلب در کنار می‌بینند، چراکه او کامی حامی ماهیگیران و یکی از هفت خدای بخت و اقبال است. – زنی که در کارهای کانّوشی یاری می‌رساند، یا زنی که دارای توانایی‌های جادویی است و می‌تواند فال و پیشگویی کند. – اصطلاحی که اغلب زیارتگاهی را تعریف می‌کند که به کامی خاصی یا به عضوی از خاندان امپراتوری، مانند یک امپراتریس، اختصاص دارد. – ظرف کوچک به شکل قطره که برای نگهداری پیشکش‌های آب تازه روی کامی‌دانا به کار می‌رود و باید روزانه تعویض شود؛ از اجزای شینگو برای نگهداری پیشکش‌هاست. – روح یا جان متوفایی که در میان زندگان هیچ پیوندی ندارد؛ مردگانی که هیچ بستگان زنده‌ای ندارند؛ مانند گاکی و جیکینینکی، یک موئِن‌بوتوکه را می‌توان با ساگاکی آرام کرد. – یکی از کامی‌های شینتو در آفرینش؛ همچنین به عنوان کامی وصلت، عشق و ازدواج شناخته می‌شود. – اصطلاحی در شینتو برای تأثیرات روحانی که همه چیزهای جهان هستی را پدیدمی‌آورد و به رشد و تکامل آن‌ها کمک می‌کند. – اصطلاحی که به عنوانی اشاره دارد که در گذشته به کامی‌ها و زیارتگاه‌های آن‌ها اطلاق می‌شد. – آیین‌های پالایش و تطهیر که در آن‌ها شرکت‌کنندگان عروسک‌هایی از مواد گوناگون مانند کاغذ یا کاه می‌سازند و آن‌ها را بر قایقی در رودخانه روانه می‌کنند تا ناپاکی‌ها و گناهان را با خود ببرند. – نوعی که گاه به معابد تقدیم می‌شود (همراه با دیگر سلاح‌ها مانند کاتانا و نیزه) و نمادی از توان کامی برای دور کردن تأثیرات منفی است. – در سنتی، موجودی دیوسان است که مردان با پوشیدن نقاب‌های سنگین اونی و ردای سنتی کاهی در آیین سال نو، آن را به تصویر می‌کشند. – هفت کوهی که در شینتو و بودیسم مقدس و متبرک شمرده می‌شوند؛ این کوه‌ها عبارتند از: کوه فوجی، کوه هاکو، کوه تاته، کوه اومینه، ، کوه دایزن و کوه ایشیزوچی. نشان کاگومه (به ژاپنی: ، ) – نشانی به شکل و که در معابد شینتو از جمله معبد ایسه برای دفع تأثیرات منفی، بدخواهانه و ارواح پلید بهره می‌رود. – متون نیایشی یا ادعیه آیینی در شینتو که معمولاً خطاب به یک کامی مشخص ادا می‌شوند. – به اونوسا مراجعه شود؛ عصای چوبی که در آیین‌های شینتو به کار می‌رود و با شیدههای فراوان آذین‌بندی می‌شود. – تکه‌های مراسمی از کاغذ که در یک ورق کاغذ رنگی به شکل شش‌ضلعی کشیده پیچیده می‌شوند و در مناسبت‌های جشن به هدایا و پیشکش‌ها پیوست می‌گردند. – اصطلاحی که به جهان زیرین یا برزخ در اسطوره‌شناسی ژاپنی اشاره دارد، همانند رود سانزو. گاه با یومی یکی دانسته می‌شود، اما تاریک‌تر از آن، و همچنین با توکویو-نو-کونی یکسان انگاشته می‌شود. – در شینتو-بودیسم، نیو نام ژاپنی کونگوریکیشی است؛ دو نگهبان خشمگین و عضلانی بودا که در ورودی بسیاری از معابد بودایی ایستاده‌اند. نیوئی‌هوجو معمولاً در دستان کیشوتن و نیز در دستان بوداسف در هنر بودایی به تصویر کشیده می‌شود. – یکی از نخستین گاهنامه‌های مکتوب ژاپن که دربردارنده اسطوره‌ها، افسانه‌ها، سرودها، شجره‌نامه‌ها، روایات شفاهی و گزارش‌های نیمه‌تاریخی تا سال ۷۲۰ میلادی است. و – (واراه‌نینگیو) بسته به کاربرد موردنظر، می‌تواند برای پاک‌سازی شخص از گناهان و ناپاکی‌ها، افکندن طلسم برای محافظت یا توان‌بخشی، یا آسیب رساندن به دیگری از طریق میخ‌کوبی آیینی بهره گرفته شود. این عروسک‌ها که ریشه در آیین‌های تائویی دارند، در جریان به درختان میخ کوبیده می‌شوند تا نفرین فرستاده شود. در شینتو، بر این باورند که موضوع‌های نخستین رویاهای سال نشانه‌ای از آن چیزی است که در سال پیش رو رخ خواهد داد. – تیرهای تزئینی که در سال نو از معابد شینتو خریداری و در طول سال در خانه نگهداری می‌شوند. – نوعی یوکای زن در فولکلور ژاپنی (و در و تئاتر نو)، که بیشتر به شکل اونیای ترسناک با ظاهر زنانه توصیف می‌شود. هانیا در اصل زنی معمولی بوده که آنچنان حسادت بر او چیره شده که مجازاً او را بلعیده و سرانجام به معنای واقعی دگرگونش کرده‌است. – اصطلاحی منسوخ برای نقش راندن دیوها در یک مراسم دینی یا راننده گاری حامل تابوت امپراتور درگذشته در ژاپن باستان؛ آیینی که نقشی در مراسم تدفین به نام تسوینا (ببینید پایین‌تر) ایفا می‌کرد. – عروسکی نرم‌تن که در ژاپن به زنان جوان در سن باروری و زنان باردار داده می‌شود تا هم مادر و هم کودک متولد نشده را در پناه خود بگیرد. – نظریه‌ای که قرن‌ها در ژاپن مسلط بود و بر پایه آن های ژاپنی جلوه‌های محلی خدایان هندی هستند. – که شیندن (神殿) («تالار الهی») نیز نامیده می‌شود، هوندن مقدس‌ترین ساختمان یک معبد است و تنها برای مستقر در آن است. (独神، ) – هایی در شینتو که تنها پدید آمده‌اند، در برابر آن دسته که به‌صورت جفت‌های نر-ماده پدیدار شده‌اند. – سبکی از ساخت‌وساز که در آن ورودی اصلی ساختمان در سمتی قرار دارد که موازی با کنگره سقف (سمت غیرشیبه) است. سبک‌های شینمی‌زوکوری، ناگاره‌زوکوری، هاچیمان‌زوکوری و هیه‌زوکوری به این نوع تعلق دارند. نخستین بار در پرستیده شد و از سه شخصیت جداگانه تشکیل شده‌است: ، مادرش و همسرش هیمه‌گامی. – ساختمانی در معبد که به نیایش اختصاص دارد و تنها بخشی از معبد است که به روی گشوده‌است. – نوعی پوشاک سنتی ژاپنی که در اصل از «کو» یعنی شلواری که دربار امپراتوری چین در دوره‌های سویی و تانگ به‌کار می‌برد، الهام گرفته‌است. – هاکو که ریشه در آیین تائو دارد، مکملِ کون است و همان نیروی حیات است که به تن پیوند دارد و پس از مرگ به خاک بازمی‌گردد. – نظریه‌ای که یوشیدا کانه‌تومو آن را مطرح کرد و نظریه استاندارد هونجی سویجاکو را وارون ساخت؛ بر پایه این نظریه، خدایان بودایی های ژاپنی هستند. در میان هایی که هنگام انجام میسوگی ایزاناگی — برای پاک‌شدن از آلودگی جهان مردگان پس از بازگشت ناکامش برای آوردن همسر درگذشته‌اش ایزانامی — پدید آمدند. – بطری‌های کوچکی که برای نگهداری نذرها مانند ساکی به‌کار می‌روند و در شمار شینگو برای نگهداری نذرها هستند. – آیینی که در ۳ مارس برگزار می‌شود و زنان ژاپن را گرامی می‌دارد و آرزوی سلامت پایدارشان را بیان می‌کند. در اصل با نام «جشن هلو» شناخته می‌شد و در زمان پادشاهی امپراتریس میشو به هینا-ماتسوری معروف شد. – بادبزنی که در اصل اشراف دوره هیان از آن بهره می‌بردند و امروزه کاهنان شینتو در مراسم رسمی از آن استفاده می‌کنند. – در شمار شینگو (ابزارهای به‌کاررفته در قربانگاه‌های معبد و خانه) برای نگهداری نذرهاست؛ یکی برای برنج و یکی برای نمک. – قربانی انسانی که زنده زیر یا کنار ساختمان‌های بزرگ مانند سدها، پل‌ها و قلعه‌ها دفن می‌شود. هیتوباشیرا همچنین می‌تواند به کارگرانی اشاره داشته باشد که در شرایط غیرانسانی زنده به‌گور شدند. – نذرهایی که به تقدیم می‌شود و معمولاً از هئیهاکو تشکیل شده، اما گاهی از جواهر، پول، سلاح یا اشیاء دیگر نیز تشکیل می‌شود. – شبیه به کاگورا سوزو، هوکوساکی سوزو مجموعه‌ای از چند زنگ روی یک چوب‌دستی کوتاه است. – که تنها در جینگو یافت می‌شود، معبد اصلی است که اصلی در آن جای دارد، در برابر بتسوگو، سشا یا ماشا. – گاهی به‌عنوان نقطه مرجعی برای هیاکودومائیری نزدیک ورودی یک معبد یا پرستشگاه بودایی یافت می‌شود. پس از هر نیایش باید دست‌کم به ورودی بازگردد یا دور هیاکودوایشی بگردد تا بازدید بعدی جداگانه به‌حساب آید. (به ژاپنی: ، ) – سرزمین مردگان؛ آخرت و جهانِ پسین: بر پایه اساطیر شینتو، چنان‌که در کوجیکی آمده‌است، جایی است که مردگان پس از مرگ بدان می‌روند. – دوره‌ای از زمان که فرد «سال بلا» خود را تجربه می‌کند و دچار مصیبت‌های گوناگون می‌شود. – یک مؤنث که در فولکلور ژاپنی و نو یافت می‌شود و بیشتر به صورت پیرزنی هیولاوش توصیف می‌گردد. – نیزه‌ای که گاه (در کنار سلاح‌های دیگری مانند کاتانا و ناگیناتا) به معابد تقدیم می‌شود و نشانه توانِ کامی در دور کردن تأثیرات منفی است. – واژه‌ای فراگیر که موجودات ماوراء طبیعی بسیاری را دربرمی‌گیرد؛ «یوکای» را می‌توان برای انسان‌ها، جانوران، اشیا و حتی کامی‌ها نیز به کار برد. – یوریشیرویی انسانی، به‌ویژه کودک یا زن، که یک شفادهنده آیینی برای گرفتن فال و پیشگویی از آن بهره می‌گیرد. | ## جمع‌بندی | – جوشنی که گاه به معابد تقدیم می‌شود و نشانه توانِ کامی در محافظت در برابر تأثیرات منفی است.