موضوع مقاله: ریاضت جسمانی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ریاضت جسمانی | مقدمه: در مسیحیت، ریاضت جسمانی به‌منظور توبه از گناه و شریک شدن در مصائب عیسی انجام می‌شود. | ## بخش 1: ریاضت جسمانی | اشکال رایج ریاضت مسیحی که تا به امروز نیز رواج دارند عبارتند از روزه، پرهیز از لذت‌ها، و زانو زدن متقدسانه. در گذشته، پوشیدن پلاس و زنجیرزنی به تقلید از رنج‌ها و مرگ عیسی نیز در میان فرقه‌های دینی مسیحی رواج داشت. الهیات مسیحی بر این باور است که روح‌القدس مؤمنان را در «میراندن گناهان جسم» یاری می‌کند. آیاتی از عهد عتیق (کتاب مقدس عبری) که پیش‌درآمد اندیشه‌های مسیحی دربارهٔ خودآزاری به‌شمار می‌آیند، شامل زکریا ۱۳:۶ و اول پادشاهان ۱۸:۲۸–۲۹Cody, A. اگرچه اصطلاح ریاضت جسمانی که از ترجمه شاه جیمز رومیان ۸:۱۳ و کولسیان ۳:۵ گرفته شده، عمدتاً در بافت مسیحی به‌کار می‌رود، فرهنگ‌های دیگر نیز ممکن است مفاهیم مشابهی از خودداری داشته باشند؛ و تمرین‌های سکولار نیز وجود دارند. پشتوانه‌ای برای چنین رفتاری در عهد عتیق نیز یافت می‌شود، از جمله امثال ۲۰:۳۰: «زخم‌های کوبنده شرارت را پاک می‌سازد و ضربات، درون آدمی را». بر اساس تفسیر مسیحی، «اعمال جسم» و «آنچه زمینی است» به «طبیعت زخمی» انسان یا شهوت نفسانی او (تمایلات بد به‌عنوان پیامد هبوط) اشاره دارد؛ و بشریت پیامدهای گناه نخستین را از طریق وسوسه به گناه تجربه می‌کند. واژه «جسم» در یونانی کوینه، زبانی که عهد جدید اصالتاً به آن نوشته شده، است که به عناصر، اجزا و گرایش‌های سقوط‌کرده یا گناه‌آلود بشریت دلالت دارد. این واژه در رومیان ۸:۱۳ در تقابل با واژه «بدن» قرار می‌گیرد که به‌طور دقیق‌تر به جسم فیزیکی انسان اشاره دارد. بدین‌سان، پولس در رومیان ۸:۱۳ میان انسان‌های سقوط‌کرده که گرایشی به گناه بدون امید نجات دارند، و انسان‌های رستگارشده که چنان دگرگون شده‌اند که ریاضت گناهان جسمانی‌شان می‌تواند به حیات جسمانی بینجامد، تمایز قائل می‌شود؛ یعنی از به . اشکال ریاضت در ساده‌ترین شکل خود، ریاضت جسمانی می‌تواند به معنای پرهیز از برخی لذت‌ها باشد؛ مانند خودداری دائمی یا موقت (یعنی روزه) از گوشت، نوشیدنی‌های الکلی، روابط جنسی، یا هر حوزه‌ای از زندگی که حیات معنوی شخص را دشوارتر می‌کند. همچنین می‌توان آن را با برگزیدن سبک زندگی ساده یا حتی فقیرانه انجام داد؛ این یکی از دلایلی است که بسیاری از راهبان نذر فقر می‌بندند. در میان افراد نذرکننده، اشکال سنتی ریاضت جسمانی شامل زنجیرهای تن‌پوش و پیراهن‌های مویین است. در برخی از شدیدترین اشکال آن، ریاضت به استفاده از تازیانه برای خودآزاری و اسفنج برای زدن به خود منجر می‌شود. اهداف ریاضت جسمانی از سوی مسیحیان به‌منظور توبه از گناه و شریک شدن در مصائب عیسی انجام می‌گیرد. در طول قرون، برخی مسیحیان توبه‌های داوطلبانه را به‌عنوان راهی برای تقلید از عیسی انجام داده‌اند که بر اساس عهد جدید، داوطلبانه رنج‌های مصائب و مرگ خود را بر روی صلیب در کالوری برای رستگاری بشریت پذیرفت. برخی مسیحیان یادآور می‌شوند که صلیبی که عیسی حمل کرد، تیر افقی یا پاتیبولوم بود که احتمالاً حدود وزن داشت. | ## بخش 2: ریاضت جسمانی | عیسی همچنین چهل روز و چهل شب روزه گرفت که نمونه‌ای از تسلیم در برابر اقنوم نخست تثلیث، یعنی خدای پدر، و راهی برای آماده‌سازی برای خدمت بود. مسیحیان نخستین از طریق شهادت و آنچه «اعتراف به ایمان» نامیده شده، جسم را ریاضت می‌دادند: پذیرفتن شکنجه با شادمانی. به‌عنوان آزاردیدگان، آنها اغلب سرنوشت رنج‌بارشان را به خاطر عشق به مسیح و دگرگونی‌ای که ادعا می‌کردند از پیروی از او تجربه کرده‌اند، می‌پذیرفتند؛ این افراد شهید می‌شدند. جروم قدیس، پدر کلیسای غربی و عالم کتاب مقدسی که کتاب مقدس را به لاتین (وولگات) ترجمه کرد، به‌خاطر توبه‌های سخت در بیابان و ترویج زهد مسیحی از جمله از پایگاه خود در فلسطین مشهور بود. مسیحیانی که ریاضت جسمانی می‌دهند اغلب از ابزارهای توبه استفاده می‌کنند تا پشیمانی خود را نشان دهند و در رنج عیسی سهیم شوند. شیوه دیگری از ریاضت که در قرون نخست به‌سرعت رشد کرد، تبتل است که سنت کاتولیک آن را به‌عنوان چشم‌پوشی از شادی ازدواج انسانی به‌خاطر عفتی برتر و اهداف ماورایی تفسیر می‌کند (نگاه کنید به اعمال مازاد بر واجب). لوتری‌گری اقرارنامه آوگسبورگ کلیسای لوتری از آموزه ریاضت جسمانی پشتیبانی می‌کند و می‌گوید: در سنت لوتری‌گری، ریاضت جسمانی برای کسب شایستگی انجام نمی‌شود، بلکه هدف آن «نگه داشتن جسم در حالتی است که مانع انجام آنچه به آن فرمان داده شده، بر اساس خوانش شخص ، نشود.» مارتین لوتر در نود و پنج ماده مارتین لوتر بیان کرد که «توبه درونی بی‌ارزش است مگر اینکه انواع مختلفی از ریاضت جسمانی بیرونی را پدیدآورد.» او از طریق روزه و زنجیرزنی ریاضت می‌داد و حتی در سلولی سنگی بدون پتو می‌خوابید. به همین سبب، او نیز نوشت که «تلاش‌ها برای تجلی ایمان راستین با خودآزاری و اطاعت کامل 'تشدید' خواهند شد». افزون بر این، او «در یادداشت‌هایش از 'نمونه‌های داوطلبانه ریاضت' سخن به میان آورد». واعظان سوارکار متدیست به خاطر تمرین نظم معنوی ریاضت جسمانی شناخته می‌شدند؛ آنها «پیش از سپیده‌دم برای نماز خلوت بیدار می‌شدند؛ گاهی ساعت‌ها بدون غذا، نوشیدنی یا آسایش جسمانی بر زانو می‌ماندند». جان کنیک، نخستین واعظ متدیست سیار، روزی نه بار نماز می‌خواند، روزه می‌گرفت و «چون نان خشک را برای چنین گناهکار بزرگی بیش از حد می‌دانست، شروع کرد به خوردن سیب‌زمینی، بلوط، خرچنگ‌ماهی و علف». داعی متدیست جان وزلی چایلدز به «محدود کردن خوراک خود» و «پیاده رفتن در کنار اسبش به جای سواری، برای نشان دادن آمادگی‌اش برای رنج در راه دعوتش» شناخته می‌شد. مجله متدیست وزلی در سال ۱۸۱۳ بیانیه‌ای از متیو هنری برای مؤمنان مسیحی چاپ کرد: ارتدوکسی غربی ولایت آیین غربی کلیسای انطاکیه بیان می‌کند که «ریاضت جسمانی، یا کشتن هوس‌هایی که رسیدن به پادشاهی خدا را بازمی‌دارند، با سه نظم خودداری انجام می‌شود». این نظم‌های معنوی عبارتند از «روزه یا خودداری بی‌ریا؛ نماز بیشتر از طریق حضور در عبادت و اعمال مختلف تقوایی؛ و بخشش قربانی‌گونه صدقه (کمک‌های خیریه)». دیدگاه‌های دیگر مسیحی استفاده از تازیانه برای خودآزاری در میان اعضای جنبش آکسفورد در کلیسای انگلیکان «بسیار رایج» شده بود. کنگره‌گرا نویسنده و رهبر در جنبش مسیحیت انجیلی، سارا اوسبورن، خودآزاری می‌کرد تا «او را از گناه مستمر، تباهی و پستی خود در چشمان خدا یادآور شود». بر اساس دیدگاه برخی مفسران مسیحی انجیلی دیگر، استفاده از نوشته‌های پولس و دیگر متون عهد جدید برای توجیه ریاضت جسمانی، تفسیری کاملاً نادرست است. | ## بخش 3: ریاضت جسمانی | آنها استدلال می‌کنند که پولس در آیات پیش از کولسیان ۱:۲۴ دیدگاه بسیار بلندمرتبه‌ای نسبت به کار رستگاری‌بخش مسیح دارد. این رنجی که پولس از آن سخن می‌گوید در پی پذیرفتن مأموریت انتشار انجیل پدید می‌آید. آزار و رنج مشابه آنچه مسیح تجربه کرد دنبال خواهد آمد و مسیحیان باید این رنج را ضرورتی الهی بدانند. در فصل ۹، «پولس سبک زندگی انجیلی مؤمنان را به ورزشکارانی تشبیه می‌کند که برای تمرین سخت و برتری رقابتی، دنبال کردن فعالیت‌های عادی را قربانی می‌کنند». در کلیسای قرنتس مناطق خاکستری‌رنگی در سبک زندگی و رفتارهانگاه کنید به وجود داشت که به‌طور خاص در شریعت موسی پوشش داده نشده بودند و پولس آنها را تشویق می‌کرد که برای جلب دیگران به مسیح، خود را به پرهیز از آن رفتارها و اعمال عادت دهند. مفاهیم مشابه غیرمسیحی آداب بومی و شمنیسم برخی شمن‌های فرهنگ‌های بومی بر این باورند که تحمل درد یا پرهیز از خواسته‌ها موجب افزایش قدرت معنوی می‌شود. در بسیاری از فرهنگ‌های بومی، مناسک دردناک برای نشانه‌گذاری بلوغ جنسی، ازدواج، زاد و ولد یا دیگر مراحل مهم زندگی به‌کار می‌روند. در آفریقا و استرالیا، مردم بومی گاهی بر پسران و دختران عمل تناسلی دردناکی انجام می‌دهند که شامل ختنه، برش زیرین، کلیتوریدکتومی، سوراخ‌کاری اندام جنسی یا آلت‌دوزی می‌شود. در برخی قبایل سرخ‌پوستان آمریکا، تحمل زخم‌آرایی یا گزش مورچه مناسک رایجی برای نشانه‌گذاری گذار پسر به بزرگسالی است. سازمان‌های حقوق بشر در مناطق مختلف جهان با برخی از این روش‌ها که می‌توانند بر شرکت‌کنندگان تحمیل شوند مخالفت کرده‌اند، اگرچه برخی از آنها داوطلبانه‌اند و منبع افتخار و منزلت به‌شمار می‌روند. Glucklich, 2003 تمرین‌های سکولار گمان می‌رود که اشکال افراطی ریاضت جسمانی می‌توانند برای دستیابی به حالت تغییریافته هوشیاری و کسب تجارب معنوی یا رؤیاها به‌کار روند. در روزگار معاصر، اعضای کلیسای تغییر شکل بدن بر این باورند که با دستکاری و تغییر بدن‌هایشان (از طریق فرآیندهای دردناک) می‌توانند پیوند میان جسم و روح خود را تقویت کرده و از نظر معنوی آگاه‌تر شوند. این گروه از مناسک گذار بسیاری از سنت‌ها از جمله هندوئیسم، بودیسم و شمنیسم برای رسیدن به اهداف خود بهره می‌برد. در برخی زمینه‌ها، تمرین‌های مدرن تغییر شکل بدن و جراحی پلاستیک با ریاضت همپوشانی دارند. اغلب، افراد سکولار تجارب دردناکی را تجربه می‌کنند تا بیشتر از خود آگاه شوند، کنترل بدنشان را به دست گیرند یا آن را بیشتر «از آنِ خود» سازند، با گروهی که از نظر معنوی هدفمند است پیوند برقرار کنند، یا محدودیت‌های جسم را بدون ارجاع به هیچ قدرت برتری پشت سر بگذارند. بسیاری از اوقات این مناسک قرار است به شرکت‌کننده توانمندی بخشند، نه اینکه او را فروتن سازند. | ## جمع‌بندی | Thompson, 1999 فقیر مسافر استفاده از این مناسک را راهی برای بیدار کردن روح نسبت به محدودیت‌های جسم و در کنترل گرفتن آنها توصیف کرد.