موضوع مقاله: تاریخچه نظامی ایتالیا در طول جنگ جهانی اول | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # تاریخچه نظامی ایتالیا در طول جنگ جهانی اول | مقدمه: تاریخچه نظامی ایتالیا در طول جنگ جهانی اول اگرچه ایتالیا عضوی از اتحاد سه‌گانه بود، اما وقتی جنگ با اعلام جنگ اتریش-مجارستان به صربستان در ۲۸ ژوئیه ۱۹۱۴ آغاز شد، به قدرت‌های مرکزی - آلمان و اتریش-مجارستان - نپیوست. | ## بخش 1: تاریخچه نظامی ایتالیا در طول جنگ جهانی اول | در واقع، دو قدرت مرکزی در حالی که اتحاد مثلث قرار بود یک اتحاد دفاعی باشد، حالت تهاجمی به خود گرفته بودند. علاوه بر این، اتحاد مثلث تشخیص داد که ایتالیا و اتریش-مجارستان هر دو به بالکان علاقه‌مند هستند و از هر دو کشور می‌خواستند قبل از تغییر وضع موجود با یکدیگر مشورت کنند و برای هرگونه مزیتی در آن منطقه غرامت بپردازند: اتریش-مجارستان قبل از صدور اولتیماتوم به صربستان با آلمان مشورت کرد اما با ایتالیا مشورت نکرد و قبل از پایان جنگ از هرگونه غرامتی خودداری کرد. تقریباً یک سال پس از آغاز جنگ، پس از مذاکرات موازی مخفی با هر دو طرف (با متفقین که در آن ایتالیا در صورت پیروزی برای قلمرو مذاکره می‌کرد و با قدرت‌های مرکزی برای به دست آوردن قلمرو در صورت بی‌طرفی) ایتالیا در کنار متفقین وارد جنگ شد. ایتالیا در امتداد مرز شمالی، از جمله ارتفاعات آلپ ایتالیای کنونی با زمستان‌های بسیار سرد و در امتداد رودخانه ایسونزو، شروع به جنگ با اتریش-مجارستان کرد. ارتش ایتالیا بارها حمله کرد و با وجود پیروزی در تعدادی از نبردها، متحمل خسارات سنگینی شد و پیشرفت کمی داشت زیرا زمین به نفع مدافع بود. با این حال، ایتالیا در سال ۱۹۱۷ پس از خروج روسیه از جنگ، توسط یک ضدحمله آلمانی-اتریشی در نبرد کاپورتو مجبور به عقب‌نشینی شد و به قدرت‌های مرکزی اجازه داد تا از جبهه شرقی نیروهای کمکی را به جبهه ایتالیا منتقل کنند. حمله قدرت‌های مرکزی توسط ایتالیا در نبرد مونته گراپا در نوامبر ۱۹۱۷ و نبرد رودخانه پیاوه در مه ۱۹۱۸ متوقف شد. در ۲۴ اکتبر ۱۹۱۸، ایتالیایی‌ها، با وجود تعداد کمتر، خط دفاعی اتریش را در ویتوریو ونتو شکستند؛ در نتیجه، امپراتوری چند صد ساله هابسبورگ فروپاشید. ایتالیا سرزمین‌های از دست رفته پس از نبرد کاپورتو در نوامبر سال قبل را پس گرفت و به ترنتو و تریسته نقل مکان کرد. نیروهای مسلح ایتالیا همچنین در جبهه آفریقا، جبهه بالکان، جبهه خاورمیانه درگیر شدند و سپس در اشغال قسطنطنیه شرکت کردند. در پایان جنگ جهانی اول، ایتالیا به همراه بریتانیا، فرانسه و ژاپن با یک کرسی دائمی در شورای اجرایی جامعه ملل به رسمیت شناخته شد. روی پرایس این تجربه را به شرح زیر خلاصه کرد: از بی‌طرفی تا مداخله ایتالیا عضو اتحاد مثلث با آلمان و اتریش-مجارستان بود. با وجود این، در سال‌های قبل از جنگ، ایتالیا روابط دیپلماتیک خود را با بریتانیا و فرانسه افزایش داده بود. این به این دلیل بود که دولت ایتالیا متقاعد شده بود که حمایت از اتریش (دشمن سنتی ایتالیا در طول ریزورجیمنتو قرن نوزدهم) سرزمین‌های مورد نظر ایتالیا را به دست نخواهد آورد: تریسته، ایستریا، زارا و دالماسی، که همگی متعلق به اتریش بودند. در واقع، یک توافق پنهانی که در سال ۱۹۰۲ با فرانسه امضا شد، به شدت با عضویت ایتالیا در اتحاد مثلث در تضاد بود. چند روز پس از شروع جنگ، در ۳ اوت ۱۹۱۴، دولت به رهبری آنتونیو سالاندرای محافظه‌کار، اعلام کرد که ایتالیا نیروهای خود را اعزام نخواهد کرد و معتقد بود که اتحاد مثلث تنها موضع دفاعی دارد و اتریش-مجارستان متجاوز بوده است. پس از آن، سالاندرا و وزیر امور خارجه، سیدنی سونینو، شروع به بررسی این موضوع کردند که کدام طرف بهترین پاداش را برای ورود ایتالیا به جنگ یا بی‌طرفی آن اعطا می‌کند. اگرچه اکثر اعضای کابینه (از جمله نخست‌وزیر سابق، جیووانی جولیتی) کاملاً مخالف مداخله بودند، اما روشنفکران متعددی، از جمله سوسیالیست‌هایی مانند ایوانوئه بونومی، لئونیدا بیسولاتی و پس از ۱۸ اکتبر ۱۹۱۴، بنیتو موسولینی، طرفدار مداخله بودند که در آن زمان عمدتاً توسط احزاب ملی‌گرا و لیبرال حمایت می‌شد. سوسیالیست‌های طرفدار مداخله معتقد بودند که پس از توزیع سلاح بین مردم، می‌توانستند جنگ را به یک انقلاب تبدیل کنند. مذاکره با قدرت‌های مرکزی برای بی‌طرف نگه داشتن ایتالیا شکست خورد: قرار بود پس از پیروزی، ایتالیا ترنتینو را به دست آورد اما نه تیرول جنوبی، بخشی از ساحل اتریش را نه تریسته، شاید تونس را، اما تنها پس از پایان جنگ و در حالی که ایتالیا فوراً آنها را می‌خواست. مذاکره با متفقین منجر به پیمان لندن (۲۶ آوریل ۱۹۱۵) شد که توسط سونینو بدون تصویب پارلمان ایتالیا امضا شد. طبق این پیمان، پس از پیروزی، ایتالیا قرار بود ترنتینو و تیرول جنوبی را تا گذرگاه برنر، کل ساحل اتریش (به همراه تریسته)، گوریزیا و گرادیسکا (فریولی شرقی) و ایستریا (اما بدون فیومه)، بخش‌هایی از کارنیولای غربی (ایدریجا و ایلیرسکا بیستریکا) و دالماتیای شمال غربی را به همراه زارا و بیشتر جزایر، اما بدون اسپلیت، به دست آورد. سایر توافقات مربوط به حاکمیت بندر والونا، استان آنتالیا در ترکیه و بخشی از مستعمرات آلمان در آفریقا بود. در روزهای بعد، جولیتی و اکثریت بی‌طرف پارلمان با اعلام جنگ مخالفت کردند، در حالی که جمعیت ملی‌گرا در اماکن عمومی به نفع آن تظاهرات کردند. جولیتی از حمایت اکثریت پارلمان ایتالیا برخوردار بود، بنابراین در ۱۳ مه، سالاندرا استعفای خود را به پادشاه ویکتور امانوئل سوم ارائه داد، اما سپس جولیتی فهمید که پیمان لندن قبلاً امضا شده است: جولیتی از ترس درگیری بین تاج و پارلمان و پیامدهای آن بر ثبات داخلی و روابط خارجی، عمل انجام شده را پذیرفت، از نخست‌وزیری امتناع ورزید و استعفای سالاندرا پذیرفته نشد. پس از آن، اعلان جنگ به امپراتوری عثمانی (۲۱ اوت ۱۹۱۵، پس از اولتیماتوم ۳ اوت)، بلغارستان (۱۹ اکتبر ۱۹۱۵) و امپراتوری آلمان (۲۸ اوت ۱۹۱۶) صورت گرفت. ایتالیا همچنین با هدف تکمیل وحدت ملی با الحاق ترنتینو-آلتو آدیجه و جولیان مارس وارد جنگ جهانی اول شد: به همین دلیل، مداخله ایتالیا در جنگ جهانی اول، چهارمین جنگ استقلال ایتالیا نیز محسوب می‌شود، در یک دیدگاه تاریخ‌نگاری که در دومی، پایان اتحاد ایتالیا را مشخص می‌کند، که اقدامات نظامی آن در طول انقلاب‌های ۱۸۴۸ با اولین جنگ استقلال ایتالیا آغاز شد. جبهه ایتالیا توپوگرافی جبهه ایتالیا از گذرگاه استلویو (در مثلث مرزی بین ایتالیا، اتریش-مجارستان و سوئیس) در امتداد مرزهای تیرول، کارینتی و ساحلی تا ایزونزو امتداد داشت. طول کل آن حدود ۶۵۰ کیلومتر (۴۰۰ مایل) بود که ۴۰۰ کیلومتر (۲۵۰ مایل) آن در زمین‌های مرتفع آلپی قرار داشت. با در نظر گرفتن زمین طبیعی، گردنه‌ها، قله‌ها و پشته‌های متعدد با اختلاف ارتفاع ناشی از آن، طول مؤثر چندین هزار کیلومتر بود. این جبهه مناطق جغرافیایی بسیار متفاوتی را در بر می‌گرفت: در سه بخش اول - از گذرگاه استلویو تا آلپ‌های جولیان در منطقه تارویزیو، از میان سرزمین‌های کوهستانی عبور می‌کرد، جایی که میانگین ارتفاع پشته‌ها به ۲۷۰۰ تا ۳۲۰۰ متر می‌رسید. چشم‌انداز بایر و فقدان زمین‌های زراعی کافی منجر به توسعه اندک این ارتفاعات بلند شد؛ سکونتگاه‌ها عمدتاً به مناطق پست‌تر محدود می‌شدند. از رشته‌کوه‌های آلپ جولیان تا دریای آدریاتیک، کوه‌ها دائماً در حال کاهش ارتفاع هستند و تنها به ندرت به ۱۰۰۰ متر می‌رسند، مانند منطقه اطراف گوریزیا. این منطقه همچنین کم جمعیت است و با آب و هوای خشن با زمستان‌های سرد و تابستان‌های بسیار گرم و خشک مشخص می‌شود. یک چشم‌انداز کارستی ناهموار در اطراف دره ایسونزو، که در مجاورت دامنه‌های ایتالیایی آلپ در جنوب غربی قرار دارد، گسترده شده است. به عنوان مثال، زمین سنگی حفر سنگر را دشوار می‌کرد و علاوه بر این، سنگ کارست در دره ایسونزو به یک خطر اضافی برای سربازان تبدیل شد. اگر نارنجک‌ها روی سطح متخلخل منفجر می‌شدند، قطعات سنگ منفجر شده به عنوان ترکش اضافی عمل می‌کردند. بسیج آرشیدوک اوگن، که پیش از این فرماندهی نیروهای بالکان را بر عهده داشت، در ۲۲ مه ۱۹۱۵ به درجه ژنرالی ارتقا یافت و فرماندهی عالی جبهه جدید جنوب غربی به او واگذار شد. ارتش پنجم به همراه رئیس ستادش، آلفرد کراوس، سازماندهی مجدد شد و تحت فرماندهی ژنرال دی. گروهبان لندِس‌وِرتِیدیگونگز در تیرول برای محافظت از مرزهای تیرول به ژنرال ویکتور دانکل تحویل داده شد. این گروه شامل سپاه آلپن آلمان بود که برای عملیات در کوه‌های مرتفع مناسب بود، اولین لشکرها در ۲۶ مه رسیدند. اندکی بعد، سپاه آلپن در عملیات جنگی علیه واحدهای ایتالیایی شرکت کرد، اگرچه امپراتوری آلمان تا ۲۸ اوت ۱۹۱۶ رسماً با ایتالیا در جنگ نبود. «گروه ارتش روهر» تحت فرماندهی فرانتس روهر فون دنتا قرار داشت و قرار بود جبهه کارینتی را تأمین کند. انتقال ارتش پنجم و نیروهای اضافی از شرق به راحتی انجام شد؛ ظرف چند هفته، آرشیدوک اوژن حدود ۲۲۵۰۰۰ سرباز را تحت فرماندهی خود داشت. در ژوئن، لشکر ۴۸ (تئودور گابریل) و سرانجام، در ژوئیه، چهار هنگ کایزریگر و سه هنگ لندشوتزن از گالیسیا اضافه شدند. ایتالیا در ۲۲ مه ۱۹۱۵ دستور بسیج عمومی را صادر کرد و تا پایان ژوئن، چهار ارتش به منطقه مرزی شمال شرقی پیشروی کرده بودند. در طرح استقرار ستاد کل ایتالیا (کماندو سوپرمو) تحت فرماندهی وزیر امور خارجه لوئیجی کادورنا، سه نکته اصلی تعیین شده بود: قرار بود ارتش اول جبهه تیرول را از غرب و جنوب محاصره کند. از سوی دیگر، ارتش دوم و ارتش سوم در آلپ‌های جولیان و ایزونزو در مقابل ارتش پنجم کوک قرار داشتند. اگرچه نیروهای مسلح ایتالیا از نظر عددی برتر بودند، اما در ابتدا اوضاع در جبهه جنوب غربی به طرز شگفت‌آوری آرام بود. هیچ تلاشی برای نفوذ در جبهه تیرول انجام نشد و هیچ حمله بزرگی نیز در ایزونزو صورت نگرفت. به دلیل اجرای مردد نقشه‌های حمله کادورنا، فرصت برای زدن ضربه سرنوشت‌ساز درست در همان ابتدا از دست رفت. فرمانده کلتوس پیچلر، رئیس ستاد ال‌وی‌کی تیرول، نوشت: اینکه از فرصت دستیابی به یک نفوذ سریع استفاده نشد، تا حدودی به دلیل بسیج کند ارتش ایتالیا بود. به دلیل شبکه حمل و نقل ضعیف، تأمین نیروها و تجهیزات جنگی تنها در اواسط ژوئن، یعنی یک ماه دیرتر از آنچه رهبری نظامی تخمین زده بود، امکان‌پذیر شد. در اوت ۱۹۱۴، ارتش ایتالیا فقط ۷۵۰۰۰۰ تفنگ از مدل استاندارد کارکانو ۱۸۹۱ در اختیار داشت و اصلاً نارنجک دستی در دسترس نداشت. این کمبود تجهیزات، به ویژه دامنه و کارایی آموزش را در طول سال‌های ۱۹۱۴ و ۱۹۱۵ محدود کرد. مهمات نیز به شدت مورد نیاز بود: در ژوئیه ۱۹۱۴، تنها حدود ۷۰۰ گلوله برای هر تفنگ موجود بود، با وجود درخواست کادورنا مبنی بر اینکه برای آماده‌سازی جنگ، هر کدام ۲۰۰۰ گلوله داشته باشند، تا مه ۱۹۱۵ ارتش تنها موفق به تهیه ۹۰۰ گلوله برای هر تفنگ شده بود. در همین حال، امیلیو دی بونو می‌نویسد که «در طول سال ۱۹۱۵، نارنجک‌های دستی در سنگرها ناشناخته باقی ماندند.». اولین مسلسل‌های ایتالیا، نمونه‌های اولیه بودند، مانند مسلسل‌های پرینو مدل ۱۹۰۸ یا ماکسیم که در سال ۱۹۱۳ از تولیدکننده بریتانیایی ویکرز خریداری شدند. تا اوت ۱۹۱۴ تنها ۱۵۰ دستگاه از این مسلسل‌ها ایجاد شده بود، به این معنی که در هر هنگ فقط یک دسته مسلسل وجود داشت، برخلاف یک دسته برای هر گردان، همان‌طور که در برنامه‌ها پیش‌بینی شده بود. تا مه ۱۹۱۵، فیات-ریولی مدل ۱۹۱۴ به مسلسل استاندارد ارتش ایتالیا تبدیل شد و در مجموع ۳۰۹ دسته با ۶۱۸ توپ ایجاد شد؛ اگرچه این یک پیشرفت بود، اما هنوز نیمی از تعداد برنامه‌ریزی شده بود و بسیاری از گردان‌ها را بدون آن رها می‌کرد. کی چهار دسته مسلسل داشت، ام‌جی ۰۷/۱۲، یکی برای هر گردان، در حالی که یک هنگ استاندارد بریتانیا تا فوریه ۱۹۱۵ چهار دسته مسلسل برای هر گردان داشت. در طول جنگ ایتالیا و ترکیه در لیبی (۱۹۱۱–۱۹۱۲)، ارتش ایتالیا از کمبود تجهیزات و مهمات رنج می‌برد که قبل از ورود ایتالیا به جنگ جهانی اول هنوز برطرف نشده بود. | ## بخش 2: تاریخچه نظامی ایتالیا در طول جنگ جهانی اول | در آغاز این لشکرکشی، نیروهای اتریش-مجارستان ارتفاعات آلپ جولیان و فلات کارست را اشغال و در آنها استحکامات دفاعی ایجاد کردند، اما ایتالیایی‌ها در ابتدا با نسبت سه به یک از حریفان خود پیشی گرفتند. نبردهای ایسونزو در سال ۱۹۱۵ اولین گلوله‌ها در سپیده دم ۲۴ مه ۱۹۱۵ به سمت مواضع دشمن در سروینیانو دل فریولی شلیک شدند که چند ساعت بعد تصرف شد. در همان روز، ناوگان اتریش-مجارستان ایستگاه‌های راه‌آهن مانفردونیا و آنکونا را بمباران کرد. تلاش اصلی قرار بود در دره‌های ایسونزو و ویپاوا و در فلات کارست، در جهت لیوبلیانا، متمرکز شود. نیروهای ایتالیایی در ابتدا موفقیت‌هایی داشتند، اما مانند جبهه غربی، این لشکرکشی به زودی به جنگ سنگر تبدیل شد. تفاوت اصلی این بود که سنگرها باید به جای گل و لای، در صخره‌ها و یخچال‌های آلپ و اغلب تا ارتفاع ۳۰۰۰ متری (۹۸۰۰ فوت) حفر می‌شدند. در آغاز نبرد اول ایزونزو در ۲۳ ژوئن ۱۹۱۵، نیروهای ایتالیایی سه برابر بیشتر از اتریشی‌ها بودند، اما نتوانستند به خطوط دفاعی قوی اتریش-مجارستان در ارتفاعات شمال غربی گوریزیا و گرادیسکا نفوذ کنند. از آنجا که نیروهای اتریشی زمین‌های مرتفع‌تری را اشغال کرده بودند، ایتالیایی‌ها در حین صعود، حملات دشواری را انجام دادند؛ بنابراین، نیروهای ایتالیایی نتوانستند خیلی از رودخانه فراتر بروند و نبرد در ۷ ژوئیه ۱۹۱۵ پایان یافت. با وجود یک سپاه افسر حرفه‌ای، واحدهای ایتالیایی که به شدت از تجهیزات کافی برخوردار نبودند، روحیه کافی نداشتند. همچنین بسیاری از سربازان از فرمانده تازه منصوب شده ایتالیایی، ژنرال لوئیجی کادورنا، عمیقاً بیزار بودند. علاوه بر این، کمبود تجهیزات و مهمات از پیش موجود، پیشرفت را کند کرد و تمام انتظارات برای یک پیروزی «به سبک ناپلئونی» را نقش بر آب کرد. مانند اکثر ارتش‌های معاصر، ارتش ایتالیا در درجه اول از اسب‌ها برای حمل و نقل استفاده می‌کرد، اما در زمین‌های ناهموار برای تأمین کافی نیروها با مشکل مواجه می‌شد و گاهی اوقات در تأمین آنها شکست می‌خورد. دو هفته بعد، در ۱۸ ژوئیه ۱۹۱۵، ایتالیایی‌ها در نبرد دوم ایزونزو، با توپخانه بیشتر، حمله جبهه‌ای دیگری را علیه خطوط سنگر اتریش-مجارستان انجام دادند. در بخش شمالی جبهه، ایتالیایی‌ها موفق شدند کوه باتونیکا را بر فراز کبارید (کاپورتو) فتح کنند، که ارزش استراتژیک مهمی در نبردهای آینده داشت. ایتالیایی‌ها تجدید قوا کردند، با ۱۲۰۰ توپ سنگین دوباره مسلح شدند و سپس در ۱۸ اکتبر ۱۹۱۵، سومین نبرد ایزونزو، حمله دیگری را آغاز کردند. نیروهای اتریش-مجارستان این حمله ایتالیایی‌ها را دفع کردند که در ۴ نوامبر بدون هیچ دستاوردی به پایان رسید. هر دو طرف تلفات بیشتری متحمل شدند، اما ایتالیایی‌ها سنگرهای مهمی را فتح کردند و نبرد در ۲ دسامبر به دلیل خستگی تسلیحات پایان یافت، اما درگیری‌های گاه به گاه ادامه داشت. در حالی که اتریش-مجارستان نیروهای زیادی را در ترنتینو گرد هم آورده بود، فرماندهی ایتالیا پنجمین نبرد ایسونزو را آغاز کرد که از ۱۱ مارس ۱۹۱۶ به مدت هشت روز ادامه داشت. پس از بن‌بست ایتالیا، نیروهای اتریش-مجارستان شروع به برنامه‌ریزی یک ضدحمله (نبرد آسیاگو) در ترنتینو کردند و آن را بر فراز فلات آلتوپیانو دی آسیاگو هدایت کردند، با هدف نفوذ به دشت رودخانه پو و در نتیجه قطع ارتباط ارتش‌های دوم، سوم و چهارم ایتالیا در شمال شرقی کشور. این حمله در ۱۵ مه ۱۹۱۶ با ۱۵ لشکر آغاز شد و منجر به دستاوردهای اولیه شد، اما سپس ایتالیایی‌ها ضدحمله کردند و اتریش-مجارستان را به تیرول عقب راندند. ششمین نبرد ایسونزو، که توسط ایتالیایی‌ها در ماه اوت آغاز شد، به موفقیتی بزرگتر از حملات قبلی منجر شد. این حمله هیچ ارزش استراتژیکی به همراه نداشت، اما گوریزیا را تصرف کرد که روحیه ایتالیایی‌ها را تقویت کرد. نبردهای هفتم، هشتم و نهم ایسونزو (۱۴ سپتامبر - ۴ نوامبر) به جز فرسایش ارتش‌های از قبل خسته هر دو کشور، دستاورد چندانی نداشتند. بهای این نبرد، ۳۷۰۰۰ کشته و ۸۸۰۰۰ زخمی دیگر برای ایتالیایی‌ها بود، باز هم بدون هیچ فتح قابل توجهی. در اواخر سال ۱۹۱۶، ارتش ایتالیا چند کیلومتر در ترنتینو پیشروی کرد، در حالی که در تمام زمستان ۱۹۱۶–۱۹۱۷، وضعیت در جبهه ایسونزو ثابت ماند. تعداد حملاتی که سربازان ایتالیایی بین ماه مه ۱۹۱۵ و اوت ۱۹۱۷، هر سه ماه یک بار، در آن شرکت کردند، بیشتر از حد انتظار ارتش‌های جبهه غرب بود. انضباط ایتالیایی‌ها نیز شدیدتر بود و مجازات‌هایی برای تخطی از وظیفه در نظر گرفته می‌شد که در ارتش‌های آلمان، فرانسه و بریتانیا سابقه نداشت. آتش‌سوزی در زمین‌های صخره‌ای، ۷۰ درصد تلفات بیشتری در هر گلوله نسبت به زمین‌های نرم در بلژیک و فرانسه ایجاد می‌کرد. تا پاییز ۱۹۱۷، ارتش ایتالیا بیشتر تلفاتی را که قرار بود در طول جنگ متحمل شود، متحمل شده بود، اما به نظر می‌رسید که پایان جنگ هنوز یک ابدیت دور است. در ۲۵ اوت، امپراتور چارلز به قیصر نوشت: «تجربه‌ای که در نبرد یازدهم به دست آورده‌ایم، مرا به این باور رسانده است که در نبرد دوازدهم باید بسیار بدتر عمل کنیم. فرماندهان و سربازان شجاع من تصمیم گرفته‌اند که چنین وضعیت ناگواری ممکن است با یک حمله پیش‌بینی شود. ما ابزار لازم را در مورد نیروها نداریم.» جنگ تونلی در کوهستان از سال ۱۹۱۵، قله‌های مرتفع رشته‌کوه دولومیت، منطقه‌ای برای جنگ‌های شدید کوهستانی بود. مهندسان نظامی اتریش-مجارستان و ایتالیا برای محافظت از سربازان خود در برابر آتش دشمن و محیط خصمانه آلپ، تونل‌های جنگی ساختند که تا حدی پوشش ایجاد می‌کرد و امکان پشتیبانی لجستیکی بهتری را فراهم می‌کرد. کار در ارتفاعات بالا در سنگ‌های کربناتی سخت دولومیت، اغلب در مناطق در معرض دید نزدیک قله‌های کوه و حتی در یخ‌های یخچالی، مهارت فوق‌العاده‌ای از معدنچیان اتریش-مجارستان و ایتالیا را می‌طلبید. از سیزدهم دسامبر ۱۹۱۶ که بعداً به عنوان جمعه سفید شناخته شد، ۱۰۰۰۰ سرباز از هر دو طرف بر اثر بهمن در دولومیت‌ها کشته شدند. بهمن‌های متعددی توسط ایتالیایی‌ها و اتریش-مجارستانی‌ها ایجاد شد که عمداً گلوله‌های توپخانه را به دامنه کوه شلیک می‌کردند، در حالی که برخی دیگر به‌طور طبیعی ایجاد می‌شدند. علاوه بر ساخت پناهگاه‌های زیرزمینی و مسیرهای تدارکاتی سرپوشیده برای سربازان خود مانند جاده ۵۲ تونل ایتالیایی، هر دو طرف همچنین تلاش کردند تا با حفر تونل در زیر زمین‌های بی‌صاحب و قرار دادن مواد منفجره در زیر مواضع دشمن، بن‌بست جنگ خندقی را بشکنند. بین ۱ ژانویه ۱۹۱۶ و ۱۳ مارس ۱۹۱۸، واحدهای اتریش-مجارستان و ایتالیا در مجموع ۳۴ مین در این صحنه جنگ شلیک کردند. نقاط کانونی نبرد زیرزمینی، پاسوبیو با ۱۰ مین، لاگازوی با ۵ مین، کل دی لانا/مونته سیف نیز با ۵ مین و مارمولادا با ۴ مین بودند. مواد منفجره از ۱۱۰ تا ۵۰۰۰۰ کیلوگرم (۲۴۰ تا ۱۱۰۲۳۰ پوند) ژلاتین انفجاری متغیر بود. در آوریل ۱۹۱۶، ایتالیایی‌ها مواد منفجره را در زیر قله‌های کل دی لانا منفجر کردند و تعداد زیادی از اتریش-مجارستانی‌ها را کشتند. ۱۹۱۷: آلمان به جبهه می‌رسد ایتالیایی‌ها حمله‌ای دو جانبه علیه خطوط اتریشی‌ها در شمال و شرق گوریزیا انجام دادند. اتریشی‌ها پیشروی به سمت شرق را متوقف کردند، اما نیروهای ایتالیایی به رهبری لوئیجی کاپلو موفق شدند خطوط اتریشی‌ها را بشکنند و فلات بانجیس را تصرف کنند. ایتالیایی‌ها، که تقریباً در هر صحنه دیگری از جنگ مشخص بود، خود را در آستانه پیروزی یافتند، اما نتوانستند آن را تضمین کنند زیرا خطوط تدارکاتی آنها نمی‌توانست با نیروهای خط مقدم همگام باشد و مجبور به عقب‌نشینی شدند. با این حال، ایتالیایی‌ها با وجود تلفات سنگین، تقریباً ارتش اتریش-مجارستان را در جبهه خسته و شکست داده بودند و آنها را مجبور کردند برای حمله بسیار مورد انتظار کاپورتو از آلمان کمک بخواهند. اگرچه آخرین حمله ایتالیا بی‌نتیجه بود، اما اتریش-مجارستانی‌ها به شدت به تقویت نیرو نیاز داشتند. این نیروها زمانی در دسترس قرار گرفتند که روسیه فروپاشید و نیروهای جبهه شرقی، جبهه ترنتینو و فلاندر مخفیانه در جبهه ایسونزو متمرکز شدند. این بار پیشروی ایتالیا در ابتدا موفقیت‌آمیز بود، زیرا فلات باینسیزا در جنوب شرقی تولمینو تصرف شد، اما ارتش ایتالیا از توپخانه و خطوط تدارکاتی خود پیشی گرفت و بدین ترتیب مانع از پیشروی بیشتر شد که می‌توانست در نهایت منجر به شکست ارتش اتریش-مجارستان شود. اتریش-مجارستانی‌ها پس از یازدهمین نبرد ایزونزو، از سربازان ارتش آلمان که پس از شکست حمله روسیه به دستور کرنسکی در ژوئیه ۱۹۱۷ به آنجا هجوم آورده بودند، به شدت به نیروی کمکی نیاز داشتند. آلمانی‌ها تاکتیک‌های نفوذ را به جبهه اتریش-مجارستان معرفی کردند و به کار بر روی یک حمله جدید کمک کردند. سربازان در شرایط بدی زندگی می‌کردند و درگیر حملات پشت حملاتی بودند که اغلب دستاورد نظامی ناچیزی داشت یا هیچ دستاوردی نداشت. در ۲۴ اکتبر ۱۹۱۷، اتریش-مجارستانی‌ها و آلمانی‌ها نبرد کاپورتو (نام ایتالیایی برای کوبارید یا کارفریت در آلمانی) را آغاز کردند. گلوله‌های گاز کلر-آرسنیک و دی‌فسژن به عنوان بخشی از یک آتش توپخانه عظیم شلیک شدند و به دنبال آن پیاده‌نظام با استفاده از تاکتیک‌های نفوذ، نقاط قوت دشمن را دور زد و به عقبه ایتالیایی‌ها حمله کرد. در پایان روز اول، اتریش-مجارستانی‌ها از کاپورتو ۱۵۰ کیلومتر (۹۳ مایل) به سمت جنوب غربی پیشروی کردند و تنها پس از چهار روز به اودین رسیدند. با تشکیل یک خط ایست در رودخانه‌های تالیامنتو و سپس در رودخانه‌های پیاوه، وضعیت دوباره برقرار شد، اما به قیمت ۱۰۰۰۰ کشته، ۳۰۰۰۰ زخمی، ۲۶۵۰۰۰ اسیر، ۳۰۰۰۰۰ سرباز فراری، ۵۰۰۰۰ سرباز فراری، بیش از ۳۰۰۰ قبضه توپ، ۳۰۰۰ مسلسل و ۱۷۰۰ خمپاره. کادورنا که سعی کرده بود علل این فجایع را به روحیه پایین و بزدلی در میان سربازان نسبت دهد، از خدمت برکنار شد. هنگامی که حمله اتریش-مجارستان ایتالیایی‌ها را شکست داد، آرماندو دیاز، رئیس ستاد جدید ایتالیا، دستور داد که عقب‌نشینی آنها را متوقف کرده و از استحکامات مستحکم اطراف قله مونته گراپا بین کوه‌های رونکونه و توماتیکو دفاع کنند. اگرچه از نظر عددی کمتر بود (۵۱۰۰۰ نفر در مقابل ۱۲۰۰۰۰ نفر)، ارتش ایتالیا موفق شد ارتش‌های اتریش-مجارستان و آلمان را در نبرد اول مونته گراپا متوقف کند. قدرت‌های مرکزی سال ۱۹۱۷ را با یک حمله عمومی به پیاوه، آلتوپیانوی آسیاگو و مونته گراپا به پایان رساندند که شکست خورد و جبهه ایتالیا به جنگ فرسایشی سنگر بازگشت. ارتش ایتالیا مجبور شد درخواست مالیات ۱۸۹۹ را بدهد، در حالی که مالیات سال ۱۹۰۰ برای یک تلاش نهایی فرضی برای سال ۱۹۱۹ باقی ماند. قدرت‌های مرکزی حملات خود را در سال ۱۹۱۷ متوقف کردند زیرا در حالی که نیروهای اتریش-مجارستان خسته بودند و خطوط لجستیکی بسیار طولانی‌تری داشتند، به نیروهای آلمانی در جبهه غرب نیاز بود. این حمله در ۱۵ ژوئن ۱۹۱۸ با نیروهای اتریش-مجارستانی فقط در نبرد پیاوه از سر گرفته شد. | ## بخش 3: تاریخچه نظامی ایتالیا در طول جنگ جهانی اول | قدرت‌های مرکزی سرانجام نتوانستند تلاش‌های جنگی بیشتری را ادامه دهند، در حالی که واحدهای چند قومی امپراتوری اتریش-مجارستان در آستانه شورش بودند. ایتالیایی‌ها برای بهره‌برداری از بحران اتریش-مجارستان، ضدحمله برنامه‌ریزی شده خود برای سال ۱۹۱۹ را به اکتبر ۱۹۱۸ موکول کردند. ۱۹۱۸: پایان جنگ نبرد دوم رودخانه پیاوه (ژوئن ۱۹۱۸) اتریش-مجارستانی‌ها با پیشروی عمیق و سریع، از خطوط تدارکاتی خود پیشی گرفتند که آنها را مجبور به توقف و تجدید قوا کرد. ایتالیایی‌ها که تا خطوط دفاعی نزدیک ونیز در رودخانه پیاوه عقب رانده شده بودند، تا این مرحله از جنگ ۶۰۰۰۰۰ تلفات متحمل شده بودند. به دلیل این تلفات، دولت ایتالیا به اصطلاح ۹۹ پسر را به خدمت فراخواند؛ طبقه جدیدی از سربازان وظیفه متولد ۱۸۹۹ که در سال ۱۹۱۷ به ۱۸ سالگی می‌رسیدند. در نوامبر ۱۹۱۷، نیروهای بریتانیایی و فرانسوی شروع به تقویت خط مقدم کردند، از لشکرهای ۵ و ۶ که به ترتیب ارائه شده بودند. کمک اقتصادی متفقین با ارائه مواد استراتژیک (فولاد، زغال سنگ و محصولات کشاورزی - که توسط بریتانیایی‌ها تهیه می‌شد اما از آرژانتین وارد می‌شد - و غیره) که ایتالیا همیشه به شدت فاقد آن بود، برای تلاش‌های جنگی بسیار تعیین‌کننده‌تر از نیروهای آنها بود. در بهار ۱۹۱۸، آلمان نیروهای خود را برای استفاده در حمله بهاری آینده خود در جبهه غرب بیرون کشید. در نتیجه حمله بهاری، بریتانیا و فرانسه نیز نیمی از لشکرهای خود را به جبهه غربی عقب راندند. اتریش-مجارستان اکنون شروع به بحث در مورد چگونگی پایان دادن به جنگ در ایتالیا کردند. آرشیدوک جوزف آگوست اتریش تصمیم به حمله‌ای دو جانبه گرفت، جایی که ارتباط دو نیرو در کوهستان غیرممکن بود. نبرد دوم رودخانه پیاوه با یک حمله انحرافی در نزدیکی گذرگاه توناله به نام لاوین آغاز شد که ایتالیایی‌ها پس از دو روز جنگ آن را دفع کردند. فراریان اتریشی به اهداف حمله پیش رو خیانت کردند، که به ایتالیایی‌ها اجازه داد دو ارتش را مستقیماً در مسیر شاخه‌های اتریشی حرکت دهند. شاخه دیگر، به رهبری ژنرال اسوتوزار بوروویچ فون بوینا، در ابتدا موفقیت‌هایی را تجربه کرد تا اینکه هواپیماها خطوط تدارکاتی آنها را بمباران کردند و نیروهای کمکی ایتالیایی از راه رسیدند. نبرد سرنوشت‌ساز ویتوریو ونتو (اکتبر-نوامبر ۱۹۱۸) با ناامیدی متحدان ایتالیا، هیچ ضدحمله‌ای پس از نبرد پیاوه انجام نشد. ارتش ایتالیا در این نبرد متحمل خسارات زیادی شده بود و این حمله را خطرناک می‌دانست. چکسلواکی، کرواسی و اسلوونی استقلال خود را اعلام کردند و بخش‌هایی از نیروهای آنها شروع به فرار، سرپیچی از دستورات و عقب‌نشینی کردند. در واقع، بسیاری از نیروهای چکسلواکی شروع به کار برای آرمان متفقین کردند و در سپتامبر ۱۹۱۸، پنج هنگ چکسلواکی در ارتش ایتالیا تشکیل شد. حمله ایتالیا با ۵۲ لشکر ایتالیایی، با کمک ۳ لشکر بریتانیایی، ۲ لشکر فرانسوی و ۱ هنگ آمریکایی، در مجموع ۶۵۰۰۰ چکسلواکی (به نیروهای بریتانیایی و فرانسوی در ایتالیا در طول جنگ جهانی اول مراجعه کنید)، در ۲۴ اکتبر از ویتوریو ونتو آغاز شد. اتریش-مجارستانی‌ها به مدت چهار روز سرسختانه جنگیدند، اما سپس ایتالیایی‌ها موفق شدند از پیاوه عبور کرده و یک سرپل ایجاد کنند. اتریش-مجارستانی‌ها پس از شنیدن انقلاب‌ها و اعلامیه‌های استقلال در سرزمین‌های سلطنت دوگانه، شروع به عقب‌نشینی و سپس تجزیه کردند. در ۳۱ اکتبر، ارتش ایتالیا حمله‌ای تمام‌عیار را آغاز کرد و کل جبهه شروع به فروپاشی کرد. در ۳ نوامبر، ۳۰۰۰۰۰ سرباز اتریش-مجارستانی تسلیم شدند، در همان روز ایتالیایی‌ها وارد ترنتو و تریسته شدند. پیروزی ایتالیا که توسط بولتینو دلا ویتوریا و بولتینو دلا ویتوریا ناواله اعلام شد. سربازان ایتالیایی وارد ترنتو شدند در حالی که برسالیری از دریا در تریسته پیاده شد و مورد استقبال مردم قرار گرفت. روز بعد، شهرهای ایستریا، رووینیو و پارنتزو، جزیره دالماتیایی لیسا، و شهرهای زارا و فیومه اشغال شدند: دومی در سرزمین‌هایی که متفقین در ابتدا مخفیانه به ایتالیا در صورت پیروزی وعده داده بودند، گنجانده نشده بود، اما ایتالیایی‌ها تصمیم گرفتند در پاسخ به یک شورای ملی محلی که پس از فرار مجارها تشکیل شده بود و اتحاد با پادشاهی ایتالیا را اعلام کرده بود، مداخله کنند. فرمانداری دالماتیا هدف موقت خود را انتقال این سرزمین به سمت ادغام کامل در پادشاهی ایتالیا و اعمال تدریجی قوانین ملی به جای قانون قبلی قرار داد. فرمانداری دالماتیا پس از توافقات ایتالیا-یوگسلاوی که منجر به پیمان راپالو (۱۹۲۰) شد، تخلیه شد. ایتالیا همچنین اینسبروک و تمام تیرول را توسط سپاه سوم ارتش اول با ۲۰ تا ۲۲ هزار سرباز اشغال کرد. نیروهای ایتالیایی نقش مهمی در دفاع از آلبانی در برابر اتریش-مجارستان ایفا کردند. از سال ۱۹۱۶، لشکر ۳۵ ایتالیا به عنوان بخشی از ارتش متفقین شرق در جبهه سالونیک جنگید. سپاه شانزدهم ایتالیا (یک نهاد مستقل از ارتش شرق) در عملیات علیه نیروهای اتریش-مجارستان در آلبانی شرکت کرد. جبهه غربی برخی از لشکرهای ایتالیایی نیز برای حمایت از اتحاد در جبهه غربی اعزام شدند. در سال ۱۹۱۸، نیروهای ایتالیایی در طول حمله بهاری آلمان، نبردهای شدیدی را تجربه کردند. برجسته‌ترین حضور آنها در این جبهه، نقش آنها در نبرد دوم مارن و حمله ۱۰۰ روزه بود. خاورمیانه ایتالیا نقش نمادینی در نبرد سینا و فلسطین ایفا کرد و در سال ۱۹۱۷، گروهی متشکل از پانصد سرباز را برای کمک به بریتانیایی‌ها به آنجا فرستاد. آفریقا در آفریقا، ایتالیا با جنبش‌های محلی مورد حمایت عثمانی‌ها و آلمانی‌ها روبرو شد که برای حفظ حضور استعماری خود در لیبی و سومالی، در نبردهای دفاعی می‌جنگیدند. لیبی در نتیجه جنگ ایتالیا و ترکیه در سال‌های ۱۹۱۱–۱۹۱۲، ایتالیایی‌ها لیبی را از امپراتوری عثمانی به دست آوردند و نیروهایشان سواحل لیبی را کنترل کردند. سپس ایتالیا شروع به گسترش به داخل کشور کرد، اما با آماده شدن برای ورود به جنگ جهانی اول، نیروی اشغالگر خود را کاهش داد و پس از برخی عقب‌نشینی‌ها (در نزدیکی مزده و قصر بو هادی) و قیام‌ها، مجبور به عقب‌نشینی به ساحل شد. پس از ورود ایتالیا به جنگ، سلطان عثمانی سید احمد را مأمور بازپس‌گیری لیبی کرد و (به همراه آلمانی‌ها) از سنوسی‌ها و سایر گروه‌ها علیه ایتالیایی‌ها حمایت کرد. عملیات عثمانی-آلمانی در طرابلس در مصراته مستقر بود، جایی که هر دو هفته یک بار یک زیردریایی برای تحویل سلاح و مهمات به آنجا می‌رفت. ایتالیایی‌ها در ماه مه ۱۹۱۶ زواره و در سال ۱۹۱۷، عجیلات، سیدی بلال، سعید و جنزور را دوباره اشغال کردند. دومی حملات به ایتالیایی‌ها را متوقف کرد و به وفاداری خود به عثمانی‌ها پایان داد. آتش‌بس با امپراتوری عثمانی و کنفرانس صلح پاریس که منجر به معاهدات ۱۹۲۰ و ۱۹۲۲ شد، مالکیت ایتالیا بر لیبی را تأیید کرد و سلطان را از هرگونه حق و نقش مذهبی که پس از ۱۹۱۲ در این منطقه حفظ کرده بود، محروم کرد. سومالی در طول جنگ جهانی اول، درویش‌ها (با حمایت عثمانی‌ها) به سرزمین‌های تحت کنترل ایتالیا حمله کردند، اما توسط پادگان‌های بولو بورتی و تیگلو متوقف شدند. در ۲۷ مارس ۱۹۱۶، به لطف خیانت برخی از نیروهای نامنظم سومالی که به خدمت ایتالیایی‌ها درآمده بودند، درویش‌ها قلعه بولو بورتی را غارت کردند. پس از بازپس‌گیری بولو بورتی، یک ستون ایتالیایی به فرماندهی کاپیتان سیلوستری، درویش‌ها را در نبرد بلدوین (۱۶ ژانویه ۱۹۱۷) که پایگاه اصلی عملیات علیه سومالی‌لند ایتالیا بود، شکست داد و پراکنده کرد. ستون ایتالیایی تلفات سبکی (۶ کشته و ۴ زخمی) داشت، در حالی که درویش‌ها ۵۰ کشته و تعداد زیادی زخمی داشتند؛ علاوه بر این، ایتالیایی‌ها ۲۰۰ شتر را به غنیمت گرفتند و درویش‌ها را از تحرک محروم کردند. درویش‌ها در ادامه جنگ جهانی اول حملات قابل توجهی به سومالی‌لند ایتالیا انجام ندادند. پیامدها با پایان جنگ، نخست‌وزیر ایتالیا، ویتوریو امانوئل اورلاندو، با نخست‌وزیر بریتانیا، دیوید لوید جورج، نخست‌وزیر فرانسه، ژرژ کلمانسو و رئیس‌جمهور ایالات متحده، وودرو ویلسون، در ورسای دیدار کرد تا در مورد چگونگی تعریف مجدد مرزهای اروپا برای جلوگیری از جنگ آینده اروپا بحث کنند. این مذاکرات دستاورد ارضی کمی برای ایتالیا به همراه داشت، زیرا ویلسون به همه ملیت‌های اروپایی قول آزادی برای تشکیل دولت-ملت‌های خود را داد. در نتیجه، پیمان ورسای، دالماتیا و آلبانی را آنطور که وعده داده شده بود، به ایتالیا واگذار نکرد. علاوه بر این، بریتانیا و فرانسه تصمیم گرفتند مستعمرات فرامرزی آلمان را به قیمومت‌های خود تقسیم کنند و ایتالیا هیچ قیمومتی دریافت نکرد. با وجود این، اورلاندو با امضای پیمان ورسای موافقت کرد که باعث جنجال علیه دولت او شد. معاهده سن ژرمن-آن-له (۱۹۱۹) و معاهده راپالو (۱۹۲۰) اجازه الحاق ترنتینو آلتو-آدیجه، جولیان مارچ، ایستریا، کوارنر و همچنین شهر دالماتیایی زارا را داد. گابریل دانونزیو، شاعر ملی‌گرای ایتالیایی (که به خاطر پرواز بر فراز وین در ۹ اوت ۱۹۱۸ نیز مشهور است) که از توافق صلح خشمگین بود، جانبازان و ملی‌گرایان ناراضی را در سپتامبر ۱۹۱۹ به تشکیل دولت آزاد فیومه هدایت کرد. محبوبیت او در بین ملی‌گرایان باعث شد که او را ایل دوچه ("رهبر") بنامند و او در حمله خود به فیومه از شبه‌نظامیان با پیراهن سیاه استفاده کرد. عنوان رهبری دوچه و لباس شبه‌نظامیان با پیراهن سیاه بعداً توسط جنبش فاشیستی بنیتو موسولینی به کار گرفته شد. عدم دستیابی ایتالیا به قلمرو بیشتر منجر به این شد که این نتیجه به عنوان یک پیروزی ناقص محکوم شود. لفاظی پیروزی ناقص توسط موسولینی اتخاذ شد و منجر به ظهور فاشیسم ایتالیایی شد و به نکته‌ای کلیدی در تبلیغات ایتالیای فاشیست تبدیل شد. | ## جمع‌بندی | مورخان، پیروزی ناقص را یک «افسانه سیاسی» می‌دانند که توسط فاشیست‌ها برای دامن زدن به امپریالیسم ایتالیا و پنهان کردن موفقیت‌های ایتالیای لیبرال پس از جنگ جهانی اول مورد استفاده قرار می‌گرفت.