موضوع مقاله: بوستان هگلیل | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # بوستان هگلیل | مقدمه: بوستان هگلیل (، به معنای «باغ گالیل») یک موشاو در جلیل غربی در شمال اسرائیل است. | ## بخش 1: بوستان هگلیل | این روستا در نزدیکی شهر عکا واقع شده و زیر نظر شورای منطقه‌ای مته آشر اداره می‌شود. بوستان هگلیل در سال ۱۹۴۸ توسط بازماندگان هولوکاست یهودی از رومانی و مجارستان بنیان‌گذاری شد. نخستین ساکنان از ساختمان‌های پادگان سیدنی اسمیت بهره بردند؛ پادگانی که آتش‌بس سن ژان داکر در آن به امضا رسیده بود و به نبردهای سوریه و لبنان در جنگ جهانی دوم پایان داده بود. جغرافیا بوستان هگلیل در ارتفاع ۳ متری از سطح دریا در جلیل غربی و در نزدیکی ساحل دریای مدیترانه واقع شده‌است. این روستا در حدود ۲ کیلومتری شمال شهر عکا، نزدیک به ۱۰۰ کیلومتری شمال‌شمال‌شرقی تل‌آویو و در حدود ۱۷ کیلومتری شمال‌شرقی حیفا جای دارد. بوستان هگلیل از راه بزرگراه شماره ۴ (مسیر شمالی-جنوبی) به شبکه حمل‌ونقل متصل است. خط آهن حیفا به نهاریا از میان موشاو می‌گذرد، اما ایستگاهی در آن ندارد و نزدیک‌ترین ایستگاه در عکا قرار دارد. در ۱ دسامبر ۱۹۴۸ گروه مهاجرنشینی به نام «پدوییم» متشکل از مهاجران یهودی رومانی و مجارستان که از هولوکاست جان سالم به در برده بودند، در این مکان مستقر شدند. | ## بخش 2: بوستان هگلیل | در آغاز، مهاجران در ساختمانی تمپلری متروکه به نام «بیت آرمن» در محوطه «مزرعه اشتول» بر فراز تپه‌ای در زمین‌های کیبوتص شومرات اقامت گزیدند. در سال ۱۹۵۰ هسته استقراری کیبوتص شومرات از رامات یوحانان به زمین اختصاص‌یافته خود نقل مکان کرد و از اعضای گروه پدوییم خواسته شد ساختمان تمپلری و پیرامون آن را تخلیه کنند. برای آنها خانه‌هایی در محوطه باغ ساخته شد و شهرک شکل‌گرفته نام «بوستان هگلیل» را به خود گرفت که برگرفته از باغی بود که در آن ساخته شده بود. پس از جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل، شش خانواده آواره از موشاو بیت یوسف در دره اردن که موشاوشان بر اثر جنگ ترک شده بود، به بوستان هگلیل پیوستند و در ساختمان‌های متروکه کنار جاده عکا-نهاریا ساکن شدند. در همان دوره خانواده‌های دیگری از جمله مهاجرانی از مجارستان و شماری از یهودیان آلمانی‌تبار (یکه‌ها) از نهاریا که خواستار کار کشاورزی بودند نیز به آنها پیوستند. این پادگان به نام دریاسالار ویلیام سیدنی اسمیت نام‌گذاری شده بود که نقش مهمی در شکست محاصره ناپلئون بر عکا در سال ۱۷۹۹ ایفا کرد. این پادگان به عنوان اقامتگاه افسران ارشد و مرکز اداری کارمندان عالی‌رتبه (غیرنظامی و نظامی) حکومت قیمومت در شمال سرزمین به کار می‌رفت. در ۱۴ ژوئیه ۱۹۴۱ پس از پایان نبردهای سنگین در سوریه و لبنان در جریان جنگ جهانی دوم، قرارداد تسلیم نیروهای فرانسه ویشی در سوریه و لبنان به نیروهای بریتانیا و متحدانش در این پادگان به امضا رسید. | ## بخش 3: بوستان هگلیل | بر روی زمین پادگان نظامی بریتانیایی، موشاو بوستان هگلیل و یک نهاد آموزشی وابسته به «عالیات هنوعار» (مهاجرت جوانان) به نام «دهکده جوانان فیلادلفیا» بنیان‌گذاری شد که به نام اهداکنندگانش — زنان شهر فیلادلفیا در ایالات متحده — نام‌گذاری شده بود. رویدادهای پس از ۲۰۰۵ پس از سال ۲۰۰۵ و در پی اجرای طرح خروج یک‌جانبه از نوار غزه، بوستان هگلیل شماری از خانواده‌های یهودی تخلیه‌شده از شهرک‌های نوار غزه را پذیرفت. در حدود ۳۰ خانواده از روستاهای الی سینای و نیسانیت در این موشاو ساکن شدند، هرچند تا اواخر سال ۲۰۰۶ بسیاری از آنها همچنان در شرایط موقت و اغلب بدون شغل ثابت زندگی می‌کردند. بر پایه داده‌های سال ۲۰۱۴، اکثریت مطلق ساکنان بوستان هگلیل را یهودیان تشکیل می‌دادند. + روند تغییرات جمعیت بوستان هگلیل سال ۱۹۶۱ ۱۹۷۲ ۱۹۸۳ ۱۹۹۵ ۲۰۰۱ ۲۰۰۵ ۲۰۰۹ ۲۰۱۴ جمعیت ۳۳۷ ۳۱۶ ۳۷۳ ۴۳۹ ۴۴۱ ۴۵۵ ۷۷۲ ۸۸۷ اقتصاد اقتصاد بوستان هگلیل بر پایه کشاورزی و گردشگری استوار است. در بوستان هگلیل مراکز پیش‌دبستانی فعال است و دبستان منطقه در موشاو رگبا قرار دارد. گرم‌ترین ماه اوت با میانگین ۳۰ درجه و سردترین ماه ژانویه با میانگین ۱۲ درجه سلسیوس است. | ## جمع‌بندی | میانگین بارش سالانه ۵۵۳ میلی‌متر است که بیشترین بارش در ژانویه (۱۶۵ میلی‌متر) و کمترین در ژوئیه (۱ میلی‌متر) ثبت می‌شود.