aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: چاپ وارونه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # چاپ وارونه | مقدمه: چاپ وارونه (؛ همچنین: وارون‌چاپی، حذف پس‌زمینه یا نوع معکوس) روشی در چاپ تایپوگرافیک با جوهرهای سیاه یا رنگی است که در آن تمام سطح به جز عناصر متنی چاپ می‌شود. | ## بخش 1: چاپ وارونه | در این شیوه رنگ زمینه و رنگ حروف جابجا می‌شوند؛ زمینه سیاه یا رنگی است و حروف به‌رنگ سفید نمایان می‌شوند. این روش ابزاری مؤثر برای افزودن تأکید و کنتراست به صفحه و ایجاد سلسله‌مراتب بصری در تایپوگرافی است. از همین رو، این شیوه بیشتر برای چاپ عنوان‌ها و برجسته‌سازی قطعه‌های کوچک متنی به‌کار می‌رود و ترجیحاً با قلم سیاه (بولد) همراه می‌شود. | ## بخش 2: چاپ وارونه | الزامات بهداشتی در نشر بر پایهٔ استانداردهای بهداشتی در صنعت چاپ، استفاده از چاپ وارونه برای متن‌هایی که تعداد نشانه‌های آن‌ها در هر صفحه از ۲۰۰۰ کاراکتر بیشتر است مجاز شمرده می‌شود، مشروط بر اینکه اندازهٔ قلم کمتر از ۱۲ پوینت نباشد؛ برای متن‌های تا ۲۰۰۰ کاراکتر حداقل ۱۰ پوینت لازم است و چگالی نوری زمینه نباید از ۰٫۴ کمتر باشد. الزامات سخت‌گیرانه‌تری برای نشریات ویژهٔ کودکان ۱۱ تا ۱۴ سال وجود دارد: برای متن‌های تا ۲۰۰۰ کاراکتر باید از قلم‌های بدون سریف یا کم‌کنتراست با اندازهٔ حداقل ۱۲ پوینت و چگالی نوری زمینه حداقل ۰٫۵ استفاده شود. خارج از صنعت چاپ در رایانه‌ها، چاپ وارونه معمولاً برای نمایش بلوک متن انتخاب‌شده و گزینهٔ فعال منو به‌کار می‌رود. | ## بخش 3: چاپ وارونه | بسیاری از افراد مسن‌تر آستیگماتیسم خفیفی دارند که در زندگی روزمره مشکل‌ساز نیست؛ برای آن‌ها در وضوح بالای نمایشگرهای مدرن خواندن حروف سیاه بر زمینهٔ سفید آسان‌تر از عکس آن است. | ## جمع‌بندی | چاپ وارونه در طراحی انواع تجهیزات نیز کاربرد گسترده‌ای دارد، از دورافزارهای تلویزیون تا کامیون‌های کمپرسی: دکمه یا برچسبی که تا حدی ساییده شده، همچنان قابل خواندن باقی می‌ماند.
موضوع مقاله: سبک دست‌خط | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سبک دست‌خط | مقدمه: سبک دست‌خط یک سبک رسمی‌و عمومی دست‌نویسی (در برابر دست‌خط شخصی) در چارچوب یک سامانه نوشتاری است. | ## بخش 1: سبک دست‌خط | سبک‌های دست‌خط از سبک‌های تاریخی نگارش در اسناد دست‌نویس پدید آمده‌اند و برخی از آن‌ها به حوزهٔ خوشنویسی تعلق دارند، در حالی که برخی دیگر با هدف خوانایی بیشتر، کاربرد عملی یا آموزش نگارش طراحی شده‌اند. تغییرات و ویژگی‌های فردی در شیوهٔ نگارش که از سبک استاندارد فاصله می‌گیرند، می‌توانند برای شناسایی کار یک کاتب خاص در رونویسی یا نگارش یک نسخه خطی به‌کار روند و با اصطلاح دست‌خط توصیف می‌شوند. | ## بخش 2: سبک دست‌خط | این مفهوم با دست‌خط شخصی افراد متفاوت است؛ سبک دست‌خط یک الگوی کلی و قراردادی است، در حالی که دست‌خط به شیوهٔ نگارش منحصربه‌فرد هر شخص اطلاق می‌شود. پیشینهٔ تاریخی در اسناد دست‌نویس تاریخی، تنوع گسترده‌ای از سبک‌های نگارش وجود دارد. | ## بخش 3: سبک دست‌خط | در مقابل، سبک‌های دیگری با اهداف کاربردی مانند افزایش خوانایی، سرعت نگارش یا آموزش خط در مدارس ابداع شده‌اند. | ## جمع‌بندی | نمونه‌های سبک‌های دست‌خط خط عربی کوفی ثلث نسخ خط لاتین خط کورسیو رومی آنسیال خط مرووَنژی مینوسکول کارولنژی بلک‌لتر (خط گوتیک) فراکتور زوترلین کورنت مینوسکول اومانیستی راندهند (خط گرد) خط اسپنسری خط چینی سبک مُهری سبک منظم خط شکسته چینی شناسایی کاتبان تغییرات و ویژگی‌های فردی در شیوهٔ نگارش که از سبک استاندارد فاصله می‌گیرند، می‌توانند به شناسایی کار یک کاتب خاص در رونویسی یا نگارش یک نسخه خطی کمک کنند.
موضوع مقاله: حروف‌نگاری فنی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # حروف‌نگاری فنی | مقدمه: با توجه به اهمیت خوانایی و یکنواختی، سبک‌های نگارش در نقشه‌های فنی استانداردسازی شده‌اند و مهارت حروف‌نگاری فنی ارتباط چندانی با توانایی دست‌نویسی معمولی ندارد. | ## بخش 1: حروف‌نگاری فنی | در نقشه‌های مهندسی معمولاً از قلم گوتیک بدون سریف استفاده می‌شود که از مجموعه‌ای ضربه‌های کوتاه تشکیل شده است. در روش دست‌آزاد بدون ابزار کمکی و تنها با کمک خطوط راهنما نوشته می‌شود؛ در روش مکانیکی از ابزارهایی مانند شابلون و پانتوگراف بهره گرفته می‌شود؛ و در روش نوین از نرم‌افزارهای طراحی رایانه‌ای استفاده می‌شود. استاندارد بین‌المللی ISO 3098 ویژگی‌های حروف‌نگاری در مستندات فنی را تعریف می‌کند. این استاندارد دو نوع حروف‌نگاری A و B را با نسبت‌های مختلف ضخامت خط به ارتفاع حرف مشخص کرده است. حروف‌نگاری مکانیکی: با استفاده از ابزارهایی مانند شابلون حروف، راهنمای حروف‌نگاری یا پانتوگراف کوچک انجام می‌شود. حروف‌نگاری رایانه‌ای: در نقشه‌های نوین با نرم‌افزارهای طراحی رایانه‌ای صورت می‌گیرد. در برخی موارد مانند حروف P و F پایداری بصری به‌طور ذاتی ممکن نیست زیرا بخش بالایی آن‌ها سنگین‌تر است. | ## بخش 2: حروف‌نگاری فنی | برای حروفی مانند B و E پایداری با عریض‌تر کشیدن بخش پایینی یا قرار دادن خط افقی میانی اندکی بالاتر از محور هندسی حاصل می‌شود. گوتیک مایل: ضربه‌های عمودی با زاویهٔ تقریبی ۷۵ درجه نسبت به خط افقی ترسیم می‌شوند. یک سر دستگاه روی الگوی حرف حرکت می‌کند و سر دیگر شکل دقیق حرف را روی کاغذ ترسیم می‌کند. این ابزار از یک قطعهٔ پلاستیکی لایه‌دار با حروف حکاکی‌شده به صورت شیار تشکیل شده بود و قلم جوهری روی شیارها حرکت می‌کرد تا نویسه‌های یکنواخت و استاندارد تولید شود. این استاندارد از بخش‌های زیر تشکیل شده است: بخش ۱: الزامات عمومی بخش ۲: الفبای لاتین، اعداد و نشانه‌ها بخش ۳: الفبای یونانی بخش ۴: نشانه‌های تشدیدی و ویژهٔ الفبای لاتین بخش ۵: حروف‌نگاری طراحی رایانه‌ای الفبای لاتین، اعداد و نشانه‌ها بخش ۶: الفبای سیریلیک در آلمان از نوامبر ۲۰۰۰ این استاندارد جایگزین استاندارد قدیمی‌تر DIN 6776-1 شد. خط مرکزی: خط فرضی در میانهٔ هر عنصر خطی که بخش سازندهٔ مجموعهٔ نویسه‌های گرافیکی است. گسترهٔ اندازه‌های اسمی: اندازه‌ها معمولاً از دنبالهٔ ۲٫۵، ۳٫۵، ۵، ۷، ۱۰، ۱۴ و ۲۰ میلی‌متر انتخاب می‌شوند. | ## بخش 3: حروف‌نگاری فنی | اعضای متوالی این دنباله تقریباً نسبت ریشه دوم ۲ دارند، مشابه سری اندازه‌های کاغذ ISO 216. زاویهٔ حروف‌نگاری: حروف می‌توانند عمودی (ایستاده) یا مایل به سمت راست با زاویهٔ ۷۵ درجه نسبت به افق باشند. سه اندازهٔ متداول ضخامت خط عبارت‌اند از: ضخامت ۰٫۲۵ میلی‌متر با ارتفاع حروف ۲٫۵ میلی‌متر ضخامت ۰٫۵ میلی‌متر با ارتفاع حروف ۵ میلی‌متر ضخامت ۰٫۷ میلی‌متر با ارتفاع حروف ۷ میلی‌متر در هر نقشهٔ فنی تنها سه اندازهٔ متوالی از قلم به کار می‌رود. اهمیت در دوران معاصر با گسترش استفاده از رایانه در تهیهٔ نقشه‌های فنی، تسلط بر حروف‌نگاری دستی دیگر الزامی‌نیست. با این حال آشنایی با اصول آن برای ترسیم طرح‌های اولیهٔ دستی و حفظ کیفیت بصری نوشته‌ها همچنان ضروری است. | ## جمع‌بندی | آموزش حروف‌نگاری فنی با استفاده از شابلون‌هایی انجام می‌شود که دارای بریدگی‌هایی به شکل حروف و ارقام هستند.
موضوع مقاله: نقل‌قول برکشیده | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نقل‌قول برکشیده | مقدمه: نقل‌قول برکشیده در طراحی گرافیک عبارت کلیدی، نقل قول یا گزیده‌ای است که از متن یک مقاله «برکشیده» (بیرون کشیده) شده و به‌عنوان عنصر گرافیکی در صفحه‌آرایی به کار می‌رود. | ## بخش 1: نقل‌قول برکشیده | این شگرد به‌طور گسترده در مقالات مجلات و روزنامه‌ها، گزارش‌های سالانه، بروشورها و همچنین در وب استفاده می‌شود و می‌تواند به صفحات پرمتنی که تصویر یا مصورسازی اندکی دارند جذابیت بصری ببخشد. جایگذاری نقل‌قول برکشیده در صفحه ممکن است در شیوه‌نامهٔ نشریه یا وب‌گاه تعریف شده باشد. از آنجا که نقل‌قول برکشیده خواننده را به خواندن مطلب برجسته‌شده دعوت می‌کند، بهتر است پیش از متن اصلی و نزدیک به آن قرار گیرد. همچنین لازم نیست نقل‌قول برکشیده رونوشت عین‌به‌عین متن باشد و بسته به سبک نشریه ممکن است برای صرفه‌جویی در فضا خلاصه یا برای روشنی بازنویسی شود. یکی از کاستی‌های نقل‌قول برکشیده آن است که می‌تواند فرایند خواندن پیوستهٔ متن را مختل کند؛ اما در عین حال هنگامی که متن بلند و یکدست باشد، این عنصر می‌تواند به‌عنوان نشانهٔ بصری به خواننده کمک کند تا حس ترتیب و جایگاه خود در متن را حفظ نماید. تعریف و کاربرد نقل‌قول برکشیده عبارتی است که از بدنهٔ اصلی یک نوشتار استخراج و با ظاهری متمایز در همان صفحه بازنمایی می‌شود تا توجه خواننده را جلب کند. | ## بخش 2: نقل‌قول برکشیده | این روش در رسانه‌های چاپی مانند مجلات، روزنامه‌ها، گزارش‌های سالانه و بروشورها و نیز در طراحی وب کاربرد فراوان دارد. جایگذاری در صفحه محل قرارگیری نقل‌قول برکشیده معمولاً در شیوه‌نامهٔ نشریه یا وب‌گاه مشخص می‌شود. برخی طراحان آن را با ستون‌های صفحه هم‌تراز می‌کنند و برخی دیگر ترجیح می‌دهند نقل‌قول در دو یا چند ستون گسترده شود. از آنجا که هدف نقل‌قول برکشیده ترغیب خواننده به مطالعهٔ مطلب برجسته‌شده‌است، باید پیش از متنی که از آن نقل شده و به‌طور کلی نزدیک به آن قرار بگیرد. بسته به سبک خانگی نشریه ممکن است برای صرفه‌جویی در فضا خلاصه شود یا برای وضوح بیشتر بازنویسی (نقل‌به‌مضمون) گردد؛ این تغییرات گاه با نشانه‌گذاری مشخص می‌شوند و گاه بدون آن. مزایا نقل‌قول برکشیده می‌تواند به صفحاتی که عمدتاً از متن تشکیل شده‌اند و تصاویر اندکی دارند جذابیت بصری بیفزاید. | ## بخش 3: نقل‌قول برکشیده | همچنین هنگامی که متن بلند و بدون عنصر بصری باشد، نقل‌قول برکشیده به‌مثابهٔ نشانهٔ بصری عمل می‌کند و به خواننده کمک می‌کند تا حس ترتیب و موقعیت خود را در متن حفظ کند. معایب یکی از کاستی‌های نقل‌قول برکشیده آن است که ممکن است خوانندگانی را که متن را به‌صورت پیوسته و ترتیبی می‌خوانند دچار وقفه کند؛ زیرا توجه آنان را به پاره‌متن‌هایی خارج از بافت اصلی جلب می‌نماید. نقل‌قول بلوکی بخشی طولانی از یک منبع خارجی است که عیناً نقل می‌شود، در حالی که نقل‌قول برکشیده از متن خود مقاله استخراج شده و هدف آن جلب توجه بصری است نه ارجاع‌دهی. کاربرد در وب در طراحی وب نیز از نقل‌قول برکشیده برای شکستن متن‌های بلند و افزایش خوانایی صفحات استفاده می‌شود. | ## جمع‌بندی | قالب‌بندی آن معمولاً با استفاده از سبک‌های «سی‌اس‌اس» (CSS) انجام می‌گیرد و جایگذاری آن مطابق شیوه‌نامهٔ وب‌گاه تعیین می‌شود.
موضوع مقاله: حروف رکورد | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # حروف رکورد | مقدمه: حروف رکورد (به انگلیسی: Record type) خانواده‌ای از تایپ‌فیس‌ها است که برای انتشار نسخه‌های نزدیک به چاپ عکسی از دست‌نوشته‌های قرون‌وسطایی (به‌ویژه دست‌نوشته‌های انگلستان) طراحی شده‌اند. | ## بخش 1: حروف رکورد | این تایپ‌فیس‌ها شامل نویسه‌های ویژهٔ فراوانی هستند که برای بازتولید اختصارات کاتبان و دیگر گلیف‌های غیرمعمول موجود در چنین دست‌نوشته‌هایی به کار می‌روند. حروف رکورد در انتشار متون آرشیوی میان سال‌های ۱۷۷۴ تا ۱۹۰۰ میلادی کاربرد داشتند. این حروف نخستین بار در دههٔ ۱۷۷۰ میلادی و در جریان تدارک انتشار کتاب دومزدی توسعه یافتند. طراح اصلی آن جان نیکولز، چاپگر انگلیسی، بود که حروفچینی را یکی از بزرگ‌ترین دستاوردهای حرفه‌ای خود می‌دانست. با گذشت زمان و پیشرفت فنون چاپ عکسی، استفاده از حروف رکورد به‌تدریج کنار گذاشته شد؛ زیرا هزینه‌های بالای حروفچینی و دشواری خوانش متن برای خوانندگان، مزایای آن را تحت‌الشعاع قرار می‌داد. | ## بخش 2: حروف رکورد | آزمایش‌های اولیه برای به‌کارگیری تایپ‌فیس‌های ویژه موفقیت‌آمیز نبود، اما در سال ۱۷۷۳ چاپگر جان نیکولز حروف رکوردی را برای گزیده‌ای از دومزدی طراحی کرد که قرار بود در کتاب «تاریخ و آثار باستانی شهرستان دورست» اثر جان هاچینز (منتشرشده در ۱۷۷۴) گنجانده شود. نیکولز از نتیجهٔ کار چنان خرسند بود که به همراه ابراهام فارلی، هم‌ویراستار دومزدی، خزانه اعلی‌حضرت را متقاعد ساخت که این تایپ‌فیس برای پروژهٔ اصلی دومزدی به کار گرفته شود. در نتیجه، این حروف در ویرایش فارلی از کتاب دومزدی که در ۱۷۸۳ منتشر شد استفاده گردید. نیکولز طراحی این حروف را از بزرگ‌ترین دستاوردهای خود می‌شمرد و اعلام کرده بود: «اعتبار حروفچینی‌ام را بر صحت و زیبایی این اثر مهم گرو می‌گذارم». این آزمایش تکرار نشد و در نشست عمومی سال ۱۹۰۳ انجمن طومار پایپ تصمیم گرفت حروف رکورد را کنار بگذارد و متون خود را به‌صورت کامل و با بسط تمام اختصارات منتشر کند. | ## بخش 3: حروف رکورد | دلایل افول حروف رکورد از آن رو از رواج افتاد که مزیت اصلی آن — ارائهٔ بازنمایی وفادار از متن دست‌نوشته به خواننده — به‌تدریج در برابر معایبش کم‌رنگ شد. هزینه‌های بالای حروفچینی و نمونه‌خوانی و نیز دشواری خوانش متنی که با حداقل مداخلهٔ ویراستاری تهیه شده بود از جملهٔ این معایب بودند. افزون بر این، پیشرفت‌های فنی در اواخر سدهٔ نوزدهم به معنای آن بود که در مواردی که واقعاً نیاز به انتشار چاپ عکسی وجود داشت، فنون فوتوزینکوگرافی (photozincography) و دیگر روش‌های چاپ عکسی می‌توانستند نتیجه‌ای رضایت‌بخش‌تر، ارزان‌تر و دقیق‌تر به دست دهند. ارزیابی و میراث پل هاروی حروف رکورد را «بد میان دو صندلی» توصیف می‌کند؛ به این معنا که نه چاپ عکسی کامل به دست می‌دهد و نه متن بسط‌یافتهٔ کامل. هکتور استدلال کرده‌است که مقدار اندک یکسان‌سازی و استانداردسازی لازم برای حروفچینی یک دست‌نوشته با حروف رکورد «مرحله‌ای میانی به‌سوی تفسیر اختصارات» ایجاد می‌کند که همچنان ابزاری سودمند برای کمک به تازه‌کاران در کتیبه‌شناسی دست‌نوشته‌های قرون‌وسطایی است. | ## جمع‌بندی | کاربردهای جدیدتر نمونه‌ای جدیدتر از متن چاپ‌شده با شیوهٔ حروف رکورد — که در عمل با ترکیب نویسه‌های موجود حروفچینی بداهه‌سازی شده — ویرایشی از «کتاب جشن» (Jubilee Book) اواخر سدهٔ چهاردهم سیتی لندن است که از نسخه‌ای متعلق به سدهٔ پانزدهم در سال ۲۰۲۱ توسط انجمن اسناد لندن منتشر شد.
موضوع مقاله: حروف رومن | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # حروف رومن | مقدمه: حروف رومن در تایپوگرافی خط لاتین یکی از سه گونهٔ اصلی حروف چاپی تاریخی است که در کنار حروف سیاه‌نویس (blackletter) و حروف ایتالیک قرار می‌گیرد. | ## بخش 1: حروف رومن | این شیوهٔ حروف‌چینی گاه «عادی» یا «معمولی» نیز خوانده می‌شود و به دلیل ایستاده بودن (در برابر حالت مایل ایتالیک) و سادگی شکل (در برابر پیچیدگی سیاه‌نویس) از آن دو متمایز است. در دوران آغازین رنسانس حروف رومن (به شکل آنتیکوا) و حروف ایتالیک جداگانه به کار می‌رفتند؛ اما امروزه این دو شیوه در کنار هم استفاده می‌شوند و بیشتر قلم‌ها هم نسخهٔ ایستادهٔ رومن و هم نسخهٔ ایتالیک یا مایل دارند. حروف رومن از سبک‌دست‌نویس کاتبان اروپایی سدهٔ پانزدهم میلادی الگو گرفته و ترکیبی از حروف بزرگ کتیبه‌ای روم باستان با خط ریز کارولنژی است. تاریخچه ریشه‌های خوش‌نویسانه حروف رومن بر پایهٔ سبک‌دست‌نویس اروپایی سدهٔ پانزدهم شکل گرفت. این سبک خود ترکیبی بود از حروف بزرگ مربعی کتیبه‌های روم باستان و مینوسکول کارولنژی. خاستگاه خط انسان‌گرایانه را به‌طور کلی در مینوسکول کارولنژی می‌دانند که از محیط دانشگاهی بولونیا گذشت و به دست‌خوش‌نویس ایتالیایی پوجو براچولینی به اوج خود رسید. ورود به صنعت چاپ حروف‌نگاری رومن از حدود سال ۱۴۶۵ و با رسیدن صنعت چاپ به ایتالیا آغاز شد. | ## بخش 2: حروف رومن | ایتالیایی‌ها که از حروف گوتیک استفاده نمی‌کردند قلم‌هایی بر پایهٔ خط دست‌نویس انسان‌گرایانهٔ خود ساختند. نخستین حروف در صومعهٔ سوبیاکو در نزدیکی رم ریخته شد و نام «رومن» نیز از همین شهر برگرفته شده‌است. نمونه‌های اولیهٔ حروف رومن تنوع طراحی گسترده‌ای داشتند و برخی از آن‌ها ظاهری شبیه به حروف سیاه‌نویس (گوتیک) داشتند. تثبیت ویژگی‌های مدرن چاپگران و حروف‌ریزانی مانند نیکلاس ینسون و الدوس منوتیوس در ونیز و سپس روبر اتین در فرانسه ویژگی‌های مدرن حروف رومن را تا دههٔ ۱۵۳۰ تثبیت کردند. از جمله این ویژگی‌ها می‌توان به پایهٔ تقریباً مستقیم در حرف «h»، سریف‌های بیرونی در حروف بزرگ «M» و «N» و خط افقی صاف در حرف «e» اشاره کرد. طراحی برجستهٔ حروف‌ریزان فرانسوی در دو سدهٔ بعد به استاندارد حروف رومن بدل شد و از دههٔ ۱۵۴۰ به بعد حروف رومن و ایتالیک فرانسوی از راه لیون به تایپوگرافی کشورهای همسایه راه یافت. ایتالیا، فرانسه و دیگر کشورها در ایتالیا و سپس فرانسه حروف رومن به‌سرعت جایگزین حروف گوتیک شد؛ اما در اسپانیا و آلمان استفاده از حروف گوتیک مدت بیشتری ادامه یافت. | ## بخش 3: حروف رومن | حذف سریف‌ها در حدود سال ۱۸۲۰ در محیط حروف‌ریزی ویلیام کسلون در انگلستان برای نخستین بار حروفی بدون سریف (بی‌سریف یا سن‌سریف) در یک فهرست نمونه‌حروف ظاهر شد. از آن پس اصطلاح «حروف رومن» برای حروف ایستادهٔ معمولی باقی ماند بدون آن‌که الزاماً دارای سریف باشد. ویژگی‌ها مهم‌ترین ویژگی حروف رومن ایستاده بودن ساقه‌های عمودی و گرد بودن حروف کوتاه است. این سبک حالت «عادی» یک خانوادهٔ حروف به‌شمار می‌رود و در برابر حروف ایتالیک (مایل و خوش‌نویسانه‌تر) و حروف سیاه (بولد) قرار می‌گیرد. واژهٔ «رومن» در رسم‌الخط انگلیسی معمولاً با حرف کوچک (roman) نوشته می‌شود تا بر پیوند آن با حروف‌چینی نخستین ایتالیایی دوران رنسانس تأکید شود. | ## جمع‌بندی | امروزه حروف رومن و ایتالیک در کنار هم به کار می‌روند و اکثر خانواده‌های حروف شامل هر دو حالت ایستاده (رومن) و مایل (ایتالیک یا اُبلیک) هستند.
موضوع مقاله: فقط برای جایگذاری | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فقط برای جایگذاری | مقدمه: «فقط برای جایگذاری» (به انگلیسی: For Position Only) یا به‌اختصار FPO اصطلاحی در طراحی گرافیک و چاپ است که به موادی اشاره دارد که به‌عنوان جانشین موقت (نگهدارنده جا) در صفحه‌آرایی پیش از نهایی شدن و آماده‌سازی برای انتشار به کار می‌روند. | ## بخش 1: فقط برای جایگذاری | این جانشین‌ها معمولاً کادرهای خالی یا تصاویر آرشیوی هستند که نشان می‌دهند تصاویر یا تصویرسازی‌های نهایی در آینده جایگزین آن‌ها خواهند شد. استفاده از FPO به طراحان امکان می‌دهد بدون نگرانی از تغییر صفحه‌بندی یا سایر عناصر چیدمان، کار طراحی را ادامه دهند. همین کاربرد در طراحی وب نیز وجود دارد؛ توسعه‌دهندگان می‌توانند بدون انتظار برای دریافت پرونده‌های تصویری نهایی، کدنویسی و آزمایش وب‌سایت را به پایان برسانند. | ## بخش 2: فقط برای جایگذاری | این روش مشابه کاربرد متن‌های پرکننده مانند «لورم ایپسوم» در حروف‌چینی است که نمایی تقریبی از شکل نهایی متن در صفحه‌آرایی ارائه می‌دهند. کاربرد جانشین‌های FPO به‌طور گسترده در فرایند طراحی و صفحه‌آرایی به کار می‌روند. هدف اصلی آن‌ها حفظ ساختار بصری صفحه در مراحل اولیه طراحی است تا با در دسترس قرار گرفتن تصاویر نهایی، نیازی به بازطراحی کلی چیدمان نباشد. | ## بخش 3: فقط برای جایگذاری | همچنین از این جانشین‌ها برای تولید نسخه‌های نمونه (پروف) از صفحه‌آرایی استفاده می‌شود تا ظاهر کلی طرح ارزیابی شود. نشانه‌گذاری از آنجا که همواره خطر انتشار تصادفی مواد جانشین وجود دارد، این مواد به‌وضوح با نشانگر FPO علامت‌گذاری می‌شوند. این نشانگر معمولاً به‌صورت نوعی واترمارک شبیه‌سازی‌شده، مُهر یا چاپ رویی بر تصویر اعمال می‌شود تا حضور جانشین برای طراحان هنگام کار بر روی صفحه‌آرایی، بررسی نسخه‌های نمونه یا در آخرین مرحله بازبینی نشریه نهایی آشکار باشد. | ## جمع‌بندی | اهمیت از نظر حق تکثیر جلوگیری از انتشار تصادفی مواد FPO به‌ویژه زمانی اهمیت می‌یابد که جانشین مورد استفاده یک عکس آرشیوی یا اثر دارای حق تکثیر باشد که ناشر مجوز استفاده عمومی از آن را ندارد.
موضوع مقاله: شواباخر | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # شواباخر | مقدمه: شواباخر از حدود ۱۴۸۰ تا ۱۵۳۰ میلادی رایج‌ترین تایپ‌فیس در آلمان بود و سپس جای خود را به فراکتور داد. | ## بخش 1: شواباخر | با این حال کاربرد آن به‌عنوان قلم ثانویه برای تأکید در متون فراکتور تا اواسط سدهٔ بیستم ادامه یافت. شواباخر در مقایسه با تکستورا گِردتر و به دست‌نوشته نزدیک‌تر بود و در عین حال لبه‌های تیزی نیز داشت. در ژانویهٔ ۱۹۴۱ حکومت آلمان نازی رسماً استفاده از خطوط شکسته را ممنوع و خط آنتیکوا را جایگزین آن کرد و در این فرمان از شواباخر با عنوان توهین‌آمیز «حروف یهودی شواباخ» یاد شد. با این حال در زمان پیدایش این قلم هیچ چاپخانه‌ای در شهر شواباخ وجود نداشت و هیچ حکاک حروفی با این نام شناخته نیست. حرف کوچک «o» در شواباخر از هر دو سو گِرد است، حال آنکه در تکستورا از هر دو سو گوشه‌دار و در فراکتور نیمی گِرد و نیمی گوشه‌دار است. | ## بخش 2: شواباخر | تاریخچه نخستین کاربردها در حالی که کتاب مقدس گوتنبرگ لاتین هنوز با قلم تکستوآلیس حروف‌چینی شده بود، قدیمی‌ترین چاپ اولیهٔ شناخته‌شده به خط شواباخر به سال ۱۴۷۲ بازمی‌گردد و در آوکسبورک به چاپ رسیده‌است. قلم شواباخر از حدود ۱۴۸۵ در شهر آزاد امپراتوری نورنبرگ ظاهر شد: آنتون کوبرگر (حدود ۱۴۴۰–۱۵۱۳) آن را برای انتشار تاریخ‌نامهٔ نورنبرگ (به لاتین و آلمانی) در ۱۴۹۳ به کار برد و آلبرشت دورر (۱۴۷۱–۱۵۲۸) مجموعهٔ مکاشفه خود را در ۱۴۹۸ با همین قلم چاپ کرد. رواج با کتاب مقدس لوتر شواباخر با انتشار ترجمه‌های کتاب مقدس لوتر از ۱۵۲۲ به‌طور گسترده شناخته شد و در سراسر سرزمین‌های آلمانی‌زبان برای سده‌ها آشنا بود. جایگزینی با فراکتور از حدود ۱۵۳۰ فراکتور جای شواباخر را به‌عنوان قلم غالب متون آلمانی گرفت، اما شواباخر همچنان به‌عنوان قلم ثانویه برای تأکید (مشابه کاربرد حروف ایتالیک) رواج داشت. این شیوهٔ برجسته‌سازی چنان متداول بود که حتی فعل «شواباخرن» (schwabachern) در زبان آلمانی به معنای برجسته‌سازی در دست‌نوشته (مثلاً زیرخط‌کشیدن) به کار می‌رفت. | ## بخش 3: شواباخر | این بخشنامه مقرر می‌داشت که خط آنتیکوا (Antiqua) از آن پس «خط عادی» خوانده شود و همهٔ نشریات، تابلوهای خیابانی، احکام انتصاب و کتاب‌های درسی باید به تدریج به این خط تغییر یابند. ادعای نازی‌ها مبنی بر یهودی بودن خاستگاه شواباخر هیچ پایهٔ تاریخی نداشت؛ شواباخر از خطوط شکستهٔ پیشین روتوندا و باتارد سده‌های میانه تکامل یافته بود و در زمان پیدایش این قلم مالکیت چاپخانه‌ها منحصراً در اختیار شهروندان مسیحی بود. از سوی دیگر برخی پژوهشگران بر آن‌اند که انگیزهٔ اصلی این تصمیم ناخوانا بودن خطوط شکسته برای غیرآلمانی‌ها و ناکارآمدی آن در عرصهٔ بین‌المللی بود که در جریان جنگ جهانی دوم اهمیت ویژه‌ای یافته بود. | ## جمع‌بندی | این جمله شامل هر ۲۶ حرف الفبای لاتین به‌علاوهٔ اوملاوت‌های آلمانی است و نمونه‌ای از پانگرام به‌شمار می‌رود.
موضوع مقاله: متن‌پیچی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # متن‌پیچی | مقدمه: متن‌پیچی (در تایپوگرافی) به شیوه‌ای از چیدمان متن گفته می‌شود که در آن انتهای سطرهای متن به‌جای پیروی از یک حاشیهٔ عمودی ساده، با شکل یک کادر یا شیء نامنظم هماهنگ می‌شود. | ## بخش 1: متن‌پیچی | این روش زمانی به کار می‌رود که تصویر یا محتوای دیگری (که «عنصر مزاحم» نامیده می‌شود) بخشی از ستون را اشغال کرده باشد و متن باید پیرامون آن شکل بگیرد. متن‌پیچی یکی از فنون رایج در صفحه‌آرایی روزنامه‌ها، مجلات و صفحات وب است و امکان استفادهٔ بهینه‌تر از فضای صفحه و ایجاد طرح‌بندی بصری جذاب‌تر را فراهم می‌کند. | ## بخش 2: متن‌پیچی | در این روش به‌جای آنکه متن در یک ستون مستطیلی ساده قرار گیرد، شکل ظاهری ستون متن بر اساس هندسهٔ شیء مجاور تغییر می‌کند. عنصر مزاحم شیئی که بخشی از فضای ستون متن را اشغال می‌کند و باعث تغییر مسیر سطرهای متن می‌شود «عنصر مزاحم» (intrusion) نامیده می‌شود. | ## بخش 3: متن‌پیچی | کاربرد متن‌پیچی در طراحی نشریات چاپی مانند روزنامه‌ها و مجلات کاربرد گسترده‌ای دارد. | ## جمع‌بندی | همچنین در طراحی صفحات وب با استفاده از ویژگی‌های سبک‌نامه (CSS) می‌توان متن را پیرامون اشکال مختلف جریان داد.
موضوع مقاله: تلهٔ جوهر | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # تلهٔ جوهر | مقدمه: تلهٔ جوهر ویژگی‌ای در طراحی برخی تایپ‌فیس‌ها است که برای چاپ در اندازه‌های کوچک طراحی شده‌اند. | ## بخش 1: تلهٔ جوهر | بدون تلهٔ جوهر، مرکب اضافی به بیرون نشت کرده و لبه‌های تمیز حروف را از بین می‌برد. تله‌های جوهر تنها برای اندازه‌های کوچک حروف ضروری هستند و معمولاً فقط در تایپ‌فیس‌هایی یافت می‌شوند که برای چاپ روی کاغذ روزنامه طراحی شده‌اند. قلم‌هایی از این نوع برای چاپ نیازمندی‌ها یا دفترچه‌های راهنمای تلفن کاربرد دارند. تایپ‌فیس‌های دارای تلهٔ جوهر ممکن است در نسخه‌هایی بدون این ویژگی نیز عرضه شوند که برای نمایش روی صفحه‌نمایش یا در اندازه‌های بزرگ‌تر مناسب‌اند. | ## بخش 2: تلهٔ جوهر | سازوکار در تلهٔ جوهر، طراح قلم بخش‌هایی از گوشه‌ها و نقاط اتصال حروف را عمداً حذف می‌کند. هنگامی که حروف در اندازه‌های کوچک چاپ می‌شوند، مرکب چاپ به‌طور طبیعی در فرایند جذب توسط کاغذ گسترش می‌یابد. این گسترش طبیعی مرکب دقیقاً فضاهای خالی ایجادشده توسط تله‌های جوهر را پر می‌کند و در نتیجه حروف چاپ‌شده ظاهری تمیز و خوانا پیدا می‌کنند. کاربردها تله‌های جوهر عمدتاً در تایپ‌فیس‌هایی به کار می‌روند که برای چاپ متن در اندازه‌های کوچک روی کاغذ روزنامه طراحی شده‌اند. | ## بخش 3: تلهٔ جوهر | از مهم‌ترین کاربردهای این فناوری می‌توان به چاپ آگهی‌های نیازمندی و دفترچه‌های راهنمای تلفن اشاره کرد که در آن‌ها متن در اندازه‌های بسیار ریز چاپ می‌شود. تله‌های نور در اواخر دههٔ ۱۹۶۰ میلادی تحت نظارت رودی باس در بخش هنرهای گرافیک سی‌بی‌اس نیوز توسعه یافتند. | ## جمع‌بندی | برای بهبود خوانایی متن در گرافیک‌های روی صفحه‌نمایش سی‌بی‌اس، این بخش قلمی به نام «سی‌بی‌اس نیوز ۳۶» (CBS News 36) تولید کرد که دارای حفره‌هایی در گوشه‌های حروف بود تا نور بتواند به درون آن‌ها نفوذ کند.