موضوع مقاله: آدلیا سیلوا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آدلیا سیلوا | مقدمه: آدلیا سیلوا (۳ آوریل ۱۹۲۵–۱۰ ژوئیه ۲۰۰۴) یک معلم، نویسنده و فعال اجتماعی اروگوئه‌ای بود. | ## بخش 1: آدلیا سیلوا | او در سال ۱۹۵۶ به مونته ویدئو نقل مکان کرد، اما بارها به دلیل تبعیض نژادی بین مدارس و مناطق مختلف منتقل شد و در نهایت به خانه خود در آرتیگاس بازگشت. او شکایتی را به شورای ملی آموزش ابتدایی ارائه کرد که منجر به پوشش گسترده رسانه‌ها از رفتار صورت گرفته با او شد و آگاهی عمومی نسبت به شکاف‌های نژادی و جنسیتی در جامعه اروگوئه را افزایش داد. در سال ۱۹۶۰، سیلوا در آزمونی شرکت کرد و به نخستین فرد آفریقایی‌تبار در اروگوئه تبدیل شد که به‌عنوان بازرس مدرسه ابتدایی خدمت کرد. او در بخش‌های مختلف به‌عنوان بازرس کار کرد و در دهه ۱۹۷۰ در دبیرستان‌ها و مراکز تربیت معلم نیز تدریس می‌کرد. او همچنین به عنوان معلم داوطلب برای دانش آموزان دارای ناتوانی‌های یادگیری، ساکنان پرورشگاه‌ها و زندانیان محلی فعالیت می‌کرد. سیلوا با آغاز حرفه‌ای تازه به‌عنوان نویسنده، سفرهای زیادی انجام داد، کتاب درسی در زمینه شیمی منتشر کرد و چندین جایزه به عنوان شاعر کسب نمود. او در سال ۲۰۰۴ درگذشت و به خاطر نقش مهمش در تغییر نگرش نسبت به آزادی و برابری در اروگوئه در یادها مانده است. سیلوا هرگز پدرش را نشناخت و مادرش تحت نظام «پاترون» یا همان سیستم حامی که پس از لغو برده‌داری در اروگوئه ایجاد شد، به خانواده بیانچی وابسته بود. مادر سیلوا زمانی که او تنها نه ماه داشت، درگذشت و پس از آن او توسط خانم بیانچی بزرگ شد. در سال ۱۹۴۶ او در مونته ویدئو امتحانات نهایی‌اش را گذراند و تبدیل به اولین اروگوئه‌ای آفریقایی‌تبار شد که موفق به دریافت گواهینامه رسمی تدریس گردید. زندگی حرفه‌ای تدریس (۱۹۴۸–۱۹۷۹) سیلوا به عنوان معلم روستایی در بخش‌های آرتیگاس، کنلونس، کولونیا و فلوریدا کار می‌کرد. در این دوره، او ازدواج کوتاهی با فلیکس سزار سوسا داشت که از او صاحب یک دختر به نام لوس مارینا سوسا شد. | ## بخش 2: آدلیا سیلوا | او دختر دیگری به نام مارتا را به فرزندی قبول کرد و هر دو دختر را به‌تنهایی بزرگ کرد، آن هم در زمانی که اکثر زنان از نظر اقتصادی به همسران خود وابسته بودند. با وجود سختی‌های فراوان برای تأمین مخارج زندگی، سیلوا باور داشت که زنان حق دارند تحصیل‌کرده و مستقل باشند. تا اواسط دهه ۱۹۵۰، با وجود تجربه تبعیض جنسیتی و تبعیض نژادی گسترده، او به عنوان مدیر یک مدرسه روستایی در آرتیگاس منصوب شد. سیلوا که معتقد بود آموزش تنها راه غلبه بر تعصب و بی‌اعتنایی همکارانش است، در سال ۱۹۵۶ در دوره‌های پیشرفته آموزش معلمان در «مؤسسه عالی تربیت معلم مونته‌ویدئو» ثبت نام کرد. حضور او در این دوره‌ها به لطف دریافت بورسیه فدرال ممکن شد؛ این بورسیه نه تنها هزینه تحصیل او را تأمین می‌کرد، بلکه فرصت کارآموزی در حین تحصیل را نیز برایش فراهم می‌ساخت. این انتقال هیچ ارتباطی به عملکرد او نداشت و در نتیجه، دوباره به مدرسه دولتی شماره ۱۲۵ منتقل شد اما در آنجا مدیر مدرسه، اوفلیا فررتخانس د اوگارتمندیا، او را تحت فشار گذاشت تا به دلیل "رنگ پوستش" درخواست انتقال بدهد. سیلوا که از این رفتارها دل‌شکسته و دلسرد شده‌بود، در همان سال ۱۹۵۶ از بورسیه خود انصراف داد و به آرتیگاس بازگشت. این پرونده توجه رسانه‌های ملی را به خود جلب کرد و بحث‌هایی دربارهٔ رفتار نابرابر با سیاه‌پوستان در کشور به راه انداخت. گروه‌های مدنی و اتحادیه‌های معلمان از سیلوا خواستند که به مونته‌ویدئو بازگردد و دوباره تدریس را در آن‌جا ادامه دهد، اما او ترجیح داد در آرتیگاس بماند و به سمت مدیر مدرسه روستایی خود بازگشت. در سال ۱۹۵۷، شورای ملی آموزش ابتدایی، اوگارتمندیا را به تبعیض نژادی گناهکار شناخت، او را از سمتش برکنار کرد و به پرداخت جریمه‌ای معادل نیمی از حقوقش به مدت شش ماه محکوم نمود. با این حال، شورا شواهد کافی برای اثبات تبعیض از سوی ماندادو نیافت و به او اجازه داد که در سمتش باقی بماند. در سال ۱۹۶۰، سیلوا در آزمونی شرکت کرد که به او اجازه داد به عنوان اولین فرد با تبار آفریقایی در اروگوئه، به سمت بازرس مدارس ابتدایی منصوب شود. | ## بخش 3: آدلیا سیلوا | در سال ۱۹۶۲، او به عنوان بازرس منطقه‌ای مدارس در بخش‌های آرتیگاس، فلوریدا و سالتو منصوب شد. همچنین، در «مؤسسه تربیت معلم آرتیگاس» دروس تاریخ آموزش، پداگوژی، روان‌شناسی و جامعه‌شناسی را آموزش می‌داد. نویسندگی (۱۹۸۱–۲۰۰۱) پس از سال‌ها رفت‌وآمد میان آرتیگاس و مونته‌ویدئو، سیلوا در سال ۱۹۸۱ تحصیلات خود را به پایان رساند و موفق به دریافت دیپلم روزنامه‌نگاری شد. او سه بار به اروپا سفر کرد و از کشورهای فرانسه، موناکو، اسپانیا، سوئیس و واتیکان بازدید نمود. در هر سفری یادداشت‌های مفصلی برای تأملات بعدی‌اش برمی‌داشت و به سرودن شعر به زبان‌های اسپانیایی و ایتالیایی می‌پرداخت. مهارت زبانی‌اش خودآموخته بود؛ او با استفاده از فرهنگ لغت و بررسی بافت کلمات، خواندن زبان‌های انگلیسی، فرانسوی و ایتالیایی را یادگرفت. در سال ۱۹۸۷، همکاران سیلوا در دبیرستان محلی هزینه انتشار کتابی را تأمین کردند که او با همکاری معلمی دیگر به نام مری سوارس د سیمون نوشته بود. در سال ۲۰۰۰، به عنوان نماینده اروگوئه در کنفرانس ویدئویی شاعران آمریکای لاتین انتخاب شد. در سال ۲۰۰۱، از سوی «انجمن ایتالیایی سان خوزه»، برای یکی از اشعارش که به زبان ایتالیایی سروده شده بود، موفق به دریافت جایزه "روکو چرتو" از اتاق بازرگانی سیسیل شد. او در طول دوران تدریس خود بر زندگی صدها دانش‌آموز تأثیر گذاشت و به آن‌ها آموخت که نه‌تنها به این فکر کنند که می‌خواهند چه کسی باشند، بلکه به تأثیری که بر دیگران می‌گذارند نیز بیندیشند. | ## جمع‌بندی | تلاش او برای برتری و غلبه بر مشکلات تبعیض جنسیتی و نژادپرستی، به تغییر نگرش نسبت به آزادی و برابری در اروگوئه کمک کرد.