موضوع مقاله: جوعره | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جوعره | مقدمه: جوعره (؛ ) تپه‌ای در بلندی‌های منشه در شمال اسرائیل است که در گذشته روستایی کوچک فلسطینی عرب بر فراز آن قرار داشت. | ## بخش 1: جوعره | این مکان میان سال‌های ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۸ به مدرسه نظامی اصلی فرماندهان سازمان هاگانا و پالماخ تبدیل شد و پس از تأسیس اسرائیل به‌عنوان پایگاه نظامی و مدرسه افسری به کار گرفته شد. میان سال‌های ۱۹۷۰ تا ۲۰۱۶ پایگاه در اختیار برنامه پیش‌نظامی گردان‌های جوانان (گدنا) قرار داشت و سرانجام در سال‌های ۲۰۱۶–۲۰۱۷ پایگاه و موزه آن تعطیل شدند. از قورس‌های فرماندهی که در جوعره برگزار می‌شد چهار رئیس ستاد کل نیروهای دفاعی اسرائیل بیرون آمدند: موشه دایان، اسحاق رابین، حاییم بارلیف و تزوی تزور. همچنین ده‌ها ژنرال و صدها افسر ارشد ارتش اسرائیل دوره‌های آموزشی خود را در این مکان گذراندند. سکونتگاه تاریخی دوره بیزانس در کاوش‌های باستان‌شناختی این محل، گوری حفاری شده که سکه‌هایی از دوره آرکادیوس (۳۹۵–۴۰۸ میلادی) و تئودئوس دوم (۴۰۸–۴۵۰ میلادی) از آن به دست آمده‌است. دوره عثمانی در دوران امپراتوری عثمانی، روستایی مسلمان‌نشین به نام جاره (، به معنای «کفتار») در این منطقه وجود داشت. در سال ۱۵۹۶ میلادی نام این روستا به صورت «جَعَره» در دفترهای مالیاتی عثمانی ثبت شده و بخشی از ناحیه ساحل عتلیت در سنجاق لجون بوده‌است. آنها مالیاتی با نرخ ثابت ۲۵ درصد بر فراورده‌های کشاورزی شامل گندم، جو، محصولات تابستانی، بز و کندوهای عسل و نیز درآمدهای متفرقه می‌پرداختند که مجموع آن ۲۰۰۰ آقچه بود. در سده نوزدهم و نیمه نخست سده بیستم، جعره یکی از سکونتگاه‌های به‌اصطلاح «اتحادیه فحماوی» بود که طایفه‌هایی از کوه الخلیل وابسته به ام‌الفحم آن را بنیان نهاده بودند. این اتحادیه شبکه‌ای از جوامع درهم‌تنیده بود که با پیوندهای خویشاوندی به هم متصل بودند و از نظر اجتماعی، اقتصادی و سیاسی به ام‌الفحم وابسته بودند. در سال ۱۸۸۲ میلادی، پیمایش فلسطین غربی که از سوی صندوق اکتشاف فلسطین انجام شد، جاره را چنین توصیف کرد: «روستایی کوچک در سمت شرقی آبخیز با چهار چشمه در پایین آن. گورهای کنده‌شده در سنگ وجود دارد که نشان می‌دهد این مکان محوطه‌ای باستانی است.» همچنین اشاره شد که گورها مسدود شده‌اند. فهرست جمعیتی نزدیک به سال ۱۸۸۷ نشان می‌دهد که جعره در حدود ۱۳۵ نفر جمعیت داشت که همگی مسلمان بودند. | ## بخش 2: جوعره | دوره قیمومت بریتانیا در سرشماری ۱۹۲۲ فلسطین که از سوی مقامات قیمومت بریتانیا بر فلسطین انجام شد، جمعیت جاعره ۹۴ نفر و همگی مسلمان بودند. در سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین این رقم به ۶۲ نفر در ۱۴ خانه کاهش یافت که همچنان همگی مسلمان بودند. در دهه ۱۹۳۰، صندوق ملی یهود تپه و زمین‌های اطراف آن را از خاندان صالح که در حیفا می‌زیستند و مالک روستای کشاورزی بودند، خریداری کرد. اراضی از خاندان صالح و نیز از اجاره‌داران محلی که با دریافت غرامت داوطلبانه منطقه را ترک کردند خریداری شد. در ۵ ژوئیه ۱۹۳۷ نخستین مهاجران یهودی که اعضای جنبش جوانان «هاشومر هاتصعیر» بودند به این منطقه رسیدند تا در چارچوب جنبش «حصار و برج» کیبوتصی تأسیس کنند. آنها از ساختمان سنگی دوطبقه‌ای که در بالای تپه وجود داشت بهره بردند و پیرامون آن بناهای چوبی و دیدبانی ساختند. پس از بیش از یک سال سکونت، اعضای گروه به دلیل تنگی فضا تپه را ترک کردند و کیبوتص عین هاشوفیت را در نزدیکی آن بنیان نهادند. موقعیت راهبردی تپه که بر اطراف مسلط بود و دوری و انزوای آن که حضور نیروهای بریتانیایی را به حداقل می‌رساند، آن را برای این منظور مناسب ساخته بود. یوسف اویدار، از فرماندهان برجسته هاگانا، مأمور سازمان‌دهی نخستین دوره‌های آموزشی شد. از سال ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۸ جوعره به‌عنوان پایگاه مرکزی و مدرسه دائمی آموزش فرماندهان و مربیان هاگانا به کار گرفته شد. در این مکان دوره‌های گوناگونی برگزار می‌شد، از جمله دوره فرماندهان جوخه، دوره فرماندهان منطقه‌ای، دوره مخابرات و دوره کاربرد سلاح‌های سنگین. بیش از هزار افسر در این دوره‌ها آموزش دیدند که بعدها هسته فرماندهی ارتش اسرائیل را تشکیل دادند. از فارغ‌التحصیلان برجسته دوره‌های فرماندهی جوعره می‌توان به یاکوف دوری، ایگائیل یادین، موشه دایان، حاییم لاسکوف، تزوی تزور، اسحاق رابین و حاییم بارلیف اشاره کرد که چندین تن از آنها بعدها رئیس ستاد کل نیروهای دفاعی اسرائیل شدند. | ## بخش 3: جوعره | همچنین فرماندهانی چون رحبعام زئوی، عوزی نرکیس، تزوی زمیر، ییگال آلون و مئیر عمیت از همین دوره‌ها بیرون آمدند. جنگ ۱۹۴۸ در جریان جنگ ۱۹۴۸، تپه جوعره به‌عنوان پایگاه خروجی نیروهای هاگانا برای حملات متقابل در نبرد مشمار هاعمق به کار رفت. در ۴ آوریل نیروهای ارتش رهایی‌بخش عرب به کیبوتص مشمار هاعمق حمله کردند و یهودیان پس از دفع حمله از پایگاه جوعره ضدحمله را آغاز کردند. پایگاه آموزشی و مدرسه افسری (۱۹۴۸–۱۹۶۷) پس از جنگ، جوعره به‌عنوان پایگاه آموزشی برنامه «ناحال» که خدمت سربازی را با تأسیس سکونتگاه‌های کشاورزی ترکیب می‌کرد، به کار رفت. میان سال‌های ۱۹۵۰ تا ۱۹۶۷، جوعره به‌عنوان مدرسه فرماندهان جوخه تیپ گولانی به کار گرفته شد. پایگاه گردان‌های جوانان (۱۹۷۰–۲۰۱۶) به مدت ۴۵ سال، از ۱۹۷۰ تا ۲۰۱۶، تپه جوعره میزبان برنامه یک‌هفته‌ای آشناسازی گردان‌های جوانان (گدنا) ارتش اسرائیل بود که هدف آن آماده‌سازی جوانان اسرائیلی برای خدمت سربازی بود. دانش‌آموزان دبیرستانی از سراسر اسرائیل برای یک هفته آموزش نظامی به جوعره می‌آمدند. برنامه شامل آموزش‌های صحرایی و سلاح و نیز درس‌های تاریخی و اخلاقی در شرایط و انضباط پادگانی بود. جوعره به دلیل دشت‌ها، جنگل‌ها و تپه‌های اطراف که برای تمرینات نظامی مناسب بودند، برای پایگاه گدنا انتخاب شد. در سال ۱۹۹۱، هنگامی که فرماندهی گدنا منحل و به سپاه آموزش و جوانان اسرائیل منتقل شد، پایگاه نیز زیر فرماندهی افسر ارشد آموزش قرار گرفت. افزون بر دانش‌آموزان اسرائیلی، گروه‌هایی از جوانان یهودی سراسر جهان نیز به این پایگاه اعزام می‌شدند که معمولاً از سوی آژانس یهود تأمین مالی می‌شد. موزه شامل صحنه‌سازی از مراسم آغاز دوره‌های فرماندهی، فیلمی دربارهٔ دوره قیمومت بریتانیا، بازسازی یک روز معمولی در دوره فرماندهان جوعره و شرح نبرد مشمار هاعمق بود. در نوامبر ۲۰۲۰ سنگ بنای مؤسسه آموزشی جدیدی بر پایه ساختمان‌های جوعره گذاشته شد که قرار بود مرکز رهبری و آموزش جوانان، موزه نوسازی‌شده و مرکز بازدیدکنندگان باشد، اما در ژوئن ۲۰۲۳ مکان همچنان متروک توصیف شد. | ## جمع‌بندی | نام‌گذاری نام عبری تپه «گیوعات نوح» (تپه نوح) است که به یاد نوح (نوروین) لیندهایم (۱۹۰۸–۱۹۳۹)، پسر ایرما لیندهایم، نام‌گذاری شده‌است.