aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: تسوانگ ییشی پمبا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # تسوانگ ییشی پمبا | مقدمه: تسوانگ ییشی پمبا (؛ – ) پزشک و نخستین تبتی بود که در پزشکی غربی به درجه دکتری رسید و به عضویت دانشکده سلطنتی جراحان درآمد. | ## بخش 1: تسوانگ ییشی پمبا | همچنین نگارش نخستین اثر داستانی یک تبتی به زبان انگلیسی با عنوان بت‌ها در مسیر که در سال ۱۹۶۶ منتشر شد، به او نسبت داده می‌شود. او همچنین نخستین تبتی به‌شمار می‌رود که کتابی را به زبان انگلیسی منتشر کرده است؛ این کتاب با نام روزهای جوانی در تبت در سال ۱۹۵۷ توسط انتشارات جاناتان کیپ به چاپ رسید. پدر او «رای صاحب پمبا تسرینگ»، از اعضای برجسته دفتر سیاسی بریتانیا بود که به عنوان کارگزار تجاری بریتانیا خدمت می‌کرد. خانواده پمبا همچنین شهر گانتوک را برای سکونت برگزیده بودند و در اقامتگاه زنده‌یاد «تاشی تسرینگ»، رئیس کنگره ایالتی سیکیم، زندگی می‌کردند. تسوانگ «ییشی» پمبا تا سن ۹ سالگی تحصیلات رسمی نداشت، تا اینکه در سال ۱۹۴۱ وارد مدرسه پسرانه ویکتوریا در کورسئونگ شد و تا سال ۱۹۴۸ در آنجا ماند. او در سال ۱۹۴۹ برای تحصیل در رشته پزشکی وارد کالج دانشگاهی و بیمارستان کالج دانشگاهی در دانشگاه لندن شد. | ## بخش 2: تسوانگ ییشی پمبا | در سال ۱۹۵۵، تسوانگ پمبا در مقاطع پزشکی و کارشناسی فارغ‌التحصیل شد و بدین ترتیب، نخستین دانشجوی تبتی بود که مدارک پزشکی بریتانیا را دریافت کرد. سپس او توسط نخست‌وزیر آینده بوتان، جیگمه پالدن دورجی، برای تأسیس اولین بیمارستان آن کشور استخدام شد و از سال ۱۹۵۶ تا ۱۹۵۸ در بوتان فعالیت کرد. در سال ۱۹۵۹، دکتر پمبا به دارجیلینگ نقل مکان کرد و تا سال ۱۹۶۵ در بیمارستان انجمن پزشکی دوآرز و دارجیلینگ (DDMA) وابسته به انجمن چای هند مشغول به کار شد؛ او در همین دوران مسئولیت رسیدگی به مدرسه پناهندگان تبتی و مرکز خودیاری پناهندگان تبتی را نیز بر عهده داشت. در سال ۱۹۵۹، قیام لهاسا در تبت علیه نیروهای اشغالگر چینی باعث سرازیر شدن هزاران پناهنده به هند و بسیاری به دارجیلینگ شد. پمبا برای کار در مدرسه پناهندگان تبتی داوطلب شد و به‌سرودی به چهره‌ای شناخته‌شده در میان بسیاری از لاماهای عالی‌رتبه تبتی بدل گشت؛ از جمله کسانی که او تحت درمان قرار داد می‌توان به رانگجونگ ریگپه دورجه (کارماپای شانزدهم)، دیلگو خینتسه رینپوچه، دودجوم رینپوچه (تجسد سلسله‌ای ۱۰۰۰ ساله از استادان معنوی)، دزونگسار خینتسه چوکی لودرو بزرگ، چاترال رینپوچه، کالو رینپوچه، تای سیتو رینپوچه و شامارپا اشاره کرد. او در سال ۱۹۶۵ برای تخصص در جراحی به بریتانیا بازگشت و در سال ۱۹۶۶ به دلیل کسب رتبه نخست در آزمون‌های اولیه دانشکده سلطنتی جراحان، جایزه «هالِت» را از آن خود کرد؛ او در سال ۱۹۶۷ به عضویت این دانشکده درآمد. | ## بخش 3: تسوانگ ییشی پمبا | وی برای ادامه کار به دارجیلینگ بازگشت و تا اواسط دهه ۱۹۸۰ در آنجا ماند؛ در همین دوران بود که با توماس مرتون پیوند دوستی بست. دکتر پمبا سپس به بوتان بازگشت تا ریاست بیمارستان ارجاع ملی در تیمفو را بر عهده بگیرد. او همچنین به عنوان پزشک معتمد سازمان ملل متحد منصوب شد و در کمیته تدوین دارونامه ملی بوتان عضویت یافت. در سال ۱۹۸۹، او یکی از اعضای هیئت اعزامی بوتان به سازمان جهانی بهداشت در ژنو بود. | ## جمع‌بندی | دکتر پمبا در دوران اقامتش در بوتان، به عنوان پزشک مشاور خانواده سلطنتی بوتان نیز خدمت کرد.
موضوع مقاله: هفت سال در تبت | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # هفت سال در تبت | مقدمه: هفت سال در تبت با نام کامل هفت سال در تبت؛ زندگی من در پیشگاه دالایی لاما یک کتاب سفرنامه‌ای و خودزندگینامه‌ای است که توسط کوهنورد اتریشی و گروهبان اس‌اس نازی، هاینریش هارر، بر پایه تجربیات واقعی او در تبت بین سال‌های ۱۹۴۴ تا ۱۹۵۱ نوشته شده است. | ## بخش 1: هفت سال در تبت | این دوران شامل سال‌های جنگ جهانی دوم و دوره میانیِ پیش از آغاز نبرد چامدو در سال ۱۹۵۰ توسط ارتش آزادی‌بخش خلق حزب کمونیست چین است؛ یعنی زمانی که چینی‌ها برای برقراری مجدد سلطه خود بر تبت تلاش می‌کردند. خلاصه داستان این کتاب ماجرای فرار هارر و هم‌رزمش، پیتر آوف‌شنایتر، از اردوگاه اسیران جنگی بریتانیا در راج بریتانیا را روایت می‌کند. هارر و آوف‌شنایتر پس از فرار، با عبور از سرزمین تبت خود را به لهاسا، پایتخت این کشور، رساندند. آن‌ها چندین سال در آنجا اقامت گزیدند و هارر در کتاب خود، جزئیات فرهنگ معاصر تبت را با دقت شرح می‌دهد. | ## بخش 2: هفت سال در تبت | گفته می‌شود که این کتاب «آخرین تصویر از حیات تبت به عنوان کشوری مستقل، پیش از تهاجم چین را در پیش چشم جهانیان قرار داده است.» نقدها هرچند هاینریش هارر درجه گروهبانی در اس‌اس نازی داشت، اما او کوهنوردی در سطح جهانی بود و هنگامی که با آغاز جنگ جهانی دوم توسط مقامات استعماری بریتانیا بازداشت شد، همراه با گروهش در حال اعزام به کوه‌های هیمالیای هند بود. او با فرار به تبت (که تا سال ۱۹۵۱ در آنجا ماند)، هرگز در هیچ نبرد نظامی شرکت نکرد. پس از آنکه مجله آلمانی اشترن در سال ۱۹۹۷ پرده از وابستگی او به حزب نازی برداشت، هارر از عضویت خود در این حزب ابراز پشیمانی کرد. مایکل پارنتی، دانشمند علوم سیاسی مارکسیست، این کتاب را به دلیل ارائه تصویری تطهیرشده از تبتِ پیش از ورود حزب کمونیست چین، مورد نقد قرار داده است. | ## بخش 3: هفت سال در تبت | پارنتی روایتِ پیراسته و بی‌نقصِ هارر از تبت را رد می‌کند و در مقابل، آن را جامعه‌ای فئودالی توصیف می‌کند که پیش از آزادی به دست ارتش آزادی‌بخش خلق، بر پایه نظام‌هایی چون برده‌داری، خدمت‌کاری مادام‌العمر و بیگاری قراردادی بنا شده بود. فرهنگ عامه دو فیلم بر اساس این کتاب ساخته شده است: نخست، هفت سال در تبت (۱۹۵۶)، مستندی ۷۶ دقیقه‌ای به کارگردانی هانس نیتر که شامل فیلم‌های ضبط‌شده توسط هارر در طول اقامتش در تبت و همچنین بازسازی صحنه‌های مختلفی از ماجراجویی‌های اوست؛ و دوم، فیلم هفت سال در تبت (۱۹۹۷) به کارگردانی ژان-ژاک آنو که در آن برد پیت در نقش هارر و دیوید تیولیس در نقش آوف‌شنایتر به ایفای نقش پرداخته‌اند. | ## جمع‌بندی | همچنین ترانه‌ای از دیوید بویی با عنوان «هفت سال در تبت» در آلبوم زمینی (۱۹۹۷) وجود دارد.
موضوع مقاله: فوسکو مارائینی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فوسکو مارائینی | مقدمه: فوسکو مارائینی (؛ ؛ – ) عکاس، انسان‌شناس، قوم‌شناس، نویسنده، کوهنورد و استاد دانشگاه اهل ایتالیا بود. | ## بخش 1: فوسکو مارائینی | پدرش «آنتونیو مارائینی» (۱۸۶۳–۱۸۸۶) مجسمه‌ساز ایتالیایی و مادرش «کورنلیا ادیت یویی کراس» (۱۸۷۷–۱۹۴۴) مشهور به «یویی کراس-پاولوفسکا»، مدل و نویسنده‌ای انگلیسی-لهستانی‌تبار بود که در تالیا، مجارستان متولد شده بود. فوسکو مارائینی در مقام عکاس، بیش از هر چیز برای آثارش در تبت و ژاپن شناخته می‌شود. تصاویر بصری که او از تبت و قوم قوم آینو در هوکایدو ثبت کرد، به عنوان اسناد تاریخی ارزشمندی از دو فرهنگ در حال زوال، اهمیت ویژه‌ای یافته‌اند. آثار او در سال ۲۰۰۲ توسط انجمن عکاسی ژاپن مورد تقدیر قرار گرفت و این انجمن به عکس‌های هنری او، به‌ویژه تصاویر تأثیرگذارش از قوم آینو در هوکایدو اشاره کرد. همچنین این انجمن از ۶۰ سال تلاش او برای تقویت پیوندها میان ژاپن و ایتالیا تجلیل کرد. | ## بخش 2: فوسکو مارائینی | مارائینی عکاسی گسترده‌ای در رشته‌کوه‌های قره‌قروم و هندوکش در آسیای مرکزی، جنوب شرقی آسیا و جنوب زادگاهش ایتالیا انجام داد. مارائینی به عنوان انسان‌شناس و قوم‌شناس، برای مشاهدات و گزارش‌های منتشرشده‌اش از سفرهایی که به همراه تبت‌شناس، «جوزپه توچی»، در دو مأموریت به تبت (نخست در ۱۹۳۷ و بار دیگر در ۱۹۴۸) داشت، شناخته می‌شود.Maraini, Fosco. از سال ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۳، دوران آکادمیک مارائینی در ژاپن سپری شد؛ او ابتدا در هوکایدو (۱۹۳۸–۱۹۴۱) و سپس در کیوتو (۱۹۴۱–۱۹۴۳) تدریس کرد؛ اما آنچه خود او در این سال‌ها مشاهده کرد و آموخت، شاید مهم‌تر از مطالبی باشد که تدریس می‌کرد. داچا مارائینی، دختر بزرگ او، دهه‌ها بعد به یاد آورد که: «نخستین سفر من، روی دریا از بریندیزی به کوبه بود.» دو تن از سه دختر او در ژاپن متولد شدند: یوکی (که در ایتالیا با نام لوئیزا ثبت شد) در سال ۱۹۳۹ در ساپورو، و آنتونلا (تونی) در سال ۱۹۴۱ در توکیو به دنیا آمدند. پس از امضای قرارداد متارکه جنگ میان ایتالیا و متحدین در جنگ جهانی دوم، مقامات ژاپنی از مارائینی و همسرش «توپازیا آلیاتا» خواستند تا پیمان وفاداری به جمهوری سالو (حکومت دست‌نشانده موسولینی) را امضا کنند. | ## بخش 3: فوسکو مارائینی | از هر دوی آن‌ها به‌طور جداگانه این درخواست شد و هر دو جداگانه امتناع کردند؛ در نتیجه آن‌ها به همراه سه دختر شش، چهار و دو ساله‌شان به مدت دو سال در اردوگاه کار اجباری در ناگویا زندانی شدند. خاطرات سال‌های ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۶ در برخی فصول کتاب «دیدار با ژاپن» نوشته فوسکو مارائینی آمده است. این دوره هسته مرکزی کتاب دیگری از داچیا مارائینی شد که به یاد می‌آورد آن‌ها آسیا را «بدون پول یا دارایی، تهی‌دست و با بدنی عریان که تنها لباس‌های اهدایی ارتش آمریکا را بر تن داشتند» ترک کردند.Marcus, James. سال‌های حضور در ایتالیا در کتاب باگریا توصیف شده است؛ نامی برگرفته از شهر سیسیلی در نزدیکی پالرمو که خانواده در آنجا زندگی می‌کردند. فوسکو مارائینی به همراه جولیانا استرامیگیولی و دیگران، از اعضای مؤسس «AISTUGIA» (انجمن ایتالیایی مطالعات ژاپن) بود. | ## جمع‌بندی | فیلم «بهشتِ هتک‌حرمت‌شده» (۱۹۶۳) به کارگردانی ماریون گرینگ بر اساس اثر مارائینی با نام «جزیره زنان ماهیگیر» (۱۹۶۰) ساخته شد.
موضوع مقاله: پاتریتسیا یانچکووا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پاتریتسیا یانچکووا | مقدمه: پس از فارغ‌التحصیلی از مدرسه ابتدایی، مطالعه آواز را در کنسرواتوار یاناچک در اوستراوا آغاز کرد. | ## بخش 1: پاتریتسیا یانچکووا | دوران حرفه‌ای یانچکووا برای اولین بار به صورت عمومی در تئاتر آنتونین دورژاک، با همراهی ارکستر فیلارمونیک یاناچک به اجرا پرداخت. پس از آن، او در سال ۲۰۱۰ در سن ۱۲ سالگی، با کسب بیش از ۱ میلیون رأی، برنده مسابقه تالنتمانیا شد. در سال ۲۰۱۴، او برنده مسابقه بین‌المللی آواز در «مسابقه بین‌المللی موسیقی مقدس» در رم شد. یانچکووا به دلیل اجراهای پرشور و پراحساسش مورد توجه بود و برای اجرای تم آهنگ انیو موریکونه از فیلم روزی روزگاری در غرب در رودولفینوم پراگ، با تشویق ایستاده تماشاگران روبرو شد. | ## بخش 2: پاتریتسیا یانچکووا | او در حالی که به صورت خصوصی نزد اوا دریژگووا-یاروشووا، سوپرانوی چکی، آموزش می‌دید به اجراهای عمومی خود ادامه داد. در سال ۲۰۱۷، او نقش گالاتئا را در اثر «آسیس و گالاتئا» هندل به همراه کولگیوم ماریانوم به عنوان بخشی از جشنواره موسیقی یاناچک اجرا کرد. یانچکووا اولین آلبوم خود را که هم‌نام خودش بود در سال ۲۰۱۱، در سن ۱۳ سالگی منتشر کرد. او در ادامه در سال ۲۰۲۲ در یک آلبوم کریسمس با ویلم وورکا، نوازنده ابوا اهل چک، همکاری کرد. | ## بخش 3: پاتریتسیا یانچکووا | تشخیص سرطان و مرگ در ۱۰ فوریه ۲۰۲۲، یانچکووا در صفحه اینستاگرام خود اعلام کرد که ابتلای او به سرطان پستان تشخیص داده شده است و برای مدتی نامعلوم از فعالیت حرفه‌ای کناره‌گیری خواهد کرد. در ژانویه ۲۰۲۳، یک کنسرت خیریه توسط «رادیو چاس» برای حمایت از درمان او با حضور هنرمندان سرشناسی چون چخومور، مارتینا و لوکاش ولچک، هانا فیالووا و توماش کرپچ برگزار شد. یانچکووا در ۱۵ دسامبر ۲۰۲۲ با اجرای نقش اسمرالدا در اپرای کمدی نامزد فروخته‌شده اثر بدریخ اسمتانا به صحنه بازگشت. | ## جمع‌بندی | علیرغم نشانه‌های اولیه از درمان موفقیت‌آمیز، یانچکووا در ۱ اکتبر ۲۰۲۳ بر اثر این بیماری درگذشت.
موضوع مقاله: هلنا تسنگل | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # هلنا تسنگل | مقدمه: هلنا تْسِنگل ؛ زادهٔ ۱۰ ژوئن ۲۰۰۸ در برلین بازیگر اهل آلمان است که با ایفای نقش در فیلم سیستم خردکن (۲۰۱۹) به شهرت رسید. | ## بخش 1: هلنا تسنگل | فعالیت تسِنگل فعالیت حرفه‌ای خود را با حضور در فیلم جنایی تلویزیونی گرمای مرگبار در سال ۲۰۱۳ آغاز کرد. پس از آن در آثار مختلفی از جمله فیلم لوپینگ و دو قسمت از مجموعهٔ تلویزیونی متخصصان: به نام قربانیان نقش‌های فرعی ایفا کرد. در سال ۲۰۱۷، او نخستین نقش اصلی خود را در فیلم درام دختر به کارگردانی ماشا شیلینسکی بازی کرد. | ## بخش 2: هلنا تسنگل | نقطهٔ عطف کارنامهٔ او فیلم سیستم خردکن (۲۰۱۹) به کارگردانی نورا فینگشایت بود که در جشنواره بین‌المللی فیلم برلین به نمایش درآمد. بازی او در نقش دختری به نام برنادت (بنی) با مشکلات شدید رفتاری، مورد توجه گسترده قرار گرفت و برای این نقش جایزهٔ فیلم آلمان را به‌عنوان بهترین بازیگر زن دریافت کرد. این فیلم در اوت ۲۰۱۹ به‌عنوان نمایندهٔ آلمان برای بخش «بهترین فیلم بین‌المللی» در جوایز اسکار ۲۰۲۰ انتخاب شد، اما به فهرست نهایی راه نیافت. | ## بخش 3: هلنا تسنگل | پس از موفقیت بین‌المللی این فیلم، تسِنگل در فیلم وسترن اخبار جهان (۲۰۲۰) به کارگردانی پل گرینگرس در کنار تام هنکس نقش دختری آلمانی به نام یوهانا لئونبرگر را بازی کرد. ایفای نقش کودکی آسیب‌دیده که والدینش به قتل رسیده بودند و نزد قبیلهٔ کیووا (Kiowa) بزرگ شده بود، برای او نامزدی جایزهٔ گلدن گلوب ۲۰۲۱ در بخش بهترین بازیگر نقش مکمل زن را به همراه داشت. | ## جمع‌بندی | او در فیلم «ترانس‌آمازونیا» (۲۰۲۴) نقش اصلی دختری به نام ربکا را ایفا کرده است و همچنان به‌عنوان یکی از مهم‌ترین استعدادهای جوان سینمای آلمان شناخته می‌شود و در تولیدات بین‌المللی سینمایی فعالیت دارد.
موضوع مقاله: دژهای اسماعیلیه نزاری | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # دژهای اسماعیلیه نزاری | مقدمه: دژهای اسماعیلیه مجموعه‌ای از استحکامات و دژهای کوهستانی هستند که در دوره حکومت اسماعیلیان نزاری (قرون پنجم تا هفتم هجری قمری) در بخش‌هایی از ایران، سوریه و آسیای مرکزی به‌ویژه در رشته‌کوه‌های البرز، ساخته یا تقویت شده‌اند. | ## بخش 1: دژهای اسماعیلیه نزاری | این دژها معمولاً در موقعیت‌های صعب‌العبور و استراتژیک قرار داشته و به‌عنوان مراکز نظامی، اداری و گاه اقامتی مورد استفاده قرار می‌گرفتند. از جمله مهم‌ترین این استحکامات می‌توان به دژ الموت و دیگر دژهای پراکنده در نواحی کوهستانی شمال ایران و دژ مصیاف در سوریه اشاره کرد که نقش مهمی در ساختار دفاعی و سیاسی اسماعیلیان داشته‌اند.توفیق، سامان (۱۴۰۵). مقدمه تعریف اسماعیلیه نزاری اهمیت نظامی و سیاسی دژها گستره جغرافیایی (ایران، شام، عراق) ۲. پیشینه تاریخی شکل‌گیری نزاریان نقش حسن صباح و جانشینان شرایط سیاسی جهان اسلام در قرون ۵ تا ۷ هجری ۳. ویژگی‌های معماری انتخاب موقعیت‌های مرتفع و صعب‌العبور استفاده از سنگ، ساروج و معماری صخره‌ای سیستم دفاعی چندلایه مخازن آب و فضاهای زیرزمینی پیوستگی بصری و ارتباطی بین قلعه‌ها ۵. کارکرد نظامی و اداری مراکز فرماندهی محلی شبکه ارتباطی و پیام‌رسانی پناهگاه‌های استراتژیک نقش در مقاومت سیاسی نزاریان ۶. | ## بخش 2: دژهای اسماعیلیه نزاری | شبکه و ارتباط بین دژها ساختار شبکه‌ای در البرز ارتباط بین دژهای شام و ایران فرضیه‌های پژوهشی درباره هماهنگی دفاعی ۷. مطالعات تاریخی، پژوهش‌های باستان‌شناسی و مطالعات جدید تاریخ نگارانی که دربارۀ دژهای اسماعیلیه نوشته‌اند: عطاملک جوینی، جهانگشای جوینی. آثار تاریخ‌نگاری اسلامی (ابن‌اثیر، یاقوت حموی، ابن اسفندیار، حمدالله مستوفی و...). مستندنگاری قلعه‌های کوهستانی تحلیل‌های معماری و جغرافیایی دیدگاه‌های جدید درباره کارکرد شبکه‌ای دژها میمون دژ مکان میمون دژ که پیشتر با دژ صخره‌ای شمس کلایه همسان دانسته شده بود، اکنون بنا بر پژوهشی بالای شاتان کوه قرار دارد.میمون دژ الموت، تألیف عنایت الله مجیدی تپه سرقلعه/شاه دز لواسان شاه‌دژ که به‌عنوان یکی از دژهای مهم اسماعیلی در رشته‌کوه‌های البرز است جایگاهش تا سالها گم شده بود. با بررسی و پژوهش میدانی در منطقۀ لواسان شناسایی شد و با کاوش باستان‌شناسی بر تپه سرقلعه، از زیر خاک بیرون آورده شد. در پژوش های تازه جایگاه برخی از زنجیرۀ دژهای اسماعیلیه شناسایی و بازنگری شده است.توفیق، سامان (۱۴۰۵). | ## بخش 3: دژهای اسماعیلیه نزاری | فهرست دژهای مهم ایران دژ الموت دژ لمبسر میمون دژ دژ نویرزشاه دژ شمس کلایه دژ شیرکوه دژ بیدلان دژ قُسطین لار دژ امامه دژ شاه‌دز لواسان دژ میناوند دژ منصوریه دژ فالیس دژ اَستوناوند دژ اَردهن دژ گردکوه دژ منصورکوه دژ مهرین دژ پیروزکوه دژ ارجان دژ قلعه دختر بیدستان دژ شاهنشاه در نِه دژ مومن آباد(قلعه حسن صباح) دژ حوض غلام کش شام(سوریه) قلعه مصیاف قلعه القدموس قلعه القلع قلعه شیخ الجبال ۹. اهمیت تاریخی نقش در تاریخ اسماعیلیه نزاری تأثیر بر معماری دفاعی ایران و شام جایگاه در تاریخ نظامی قرون میانه ۱۰. قلعه الموت (بلده اقبال)، در نشریه «فرهنگ ایران‌زمین» (جلد ۳، شماره ۱، صفحه ۵ تا ۲۱)،۱۳۳۴. «شاه‌دژ؛ دژ گمشده اسماعیلی در البرز»، فصلنامه علمی-پژوهشی پژوهش‌های باستان‌شناسی ایران، ۱۴۰۲. | ## جمع‌بندی | «کاوش‌های قلعه الموت»،مجموعه گزارش‌های باستان‌شناسی گردهمایی سالانه پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری،(منتشر نشده).
موضوع مقاله: نگارستان ملی افغانستان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نگارستان ملی افغانستان | مقدمه: این نگارستان به عنوان یکی از نهادهای مهم در حفظ و معرفی هنرهای تجسمی افغانستان فعالیت می‌کند. | ## بخش 1: نگارستان ملی افغانستان | یکی از مهم‌ترین مراکز هنری ملی کشور می باشد که در آن آثار هنری تاریخی و معاصر هنرمندان افغان به نمایش گذاشته می شود. در همین سال تعداد آثار به ۴۲۰ عدد می‌رسید که شماری از این آثار مربوط به هنرمندان خارجی بوده و تعداد از این آثار از قصرجمهوری و موزیم ملی افغانستان انتقال یافته است. در سال‌های خونین(۱۳۷۰-۱۳۷۵ش) تعدادی از آثار هنرمندان از بین رفت و یا به غارت برده شد. آثار گوناگونی هنرمندان از قبیل نقاشی، گرافیک، میناتوری، سوزن‌دوزی، خطاطی، کندن‌کاری و معرق‌کاری در آن نگهداری می‌شود. | ## بخش 2: نگارستان ملی افغانستان | سبک‌هایی که در این آثار کار گرفته شده است، ریالیزم، کلاسیک امپرسونیزم، اکسویونیزم و مدرنیزم می‌باشد. در این نگارستان آثاری از غلام محمدمیمنگی، عبدالغفور بریشنا، استاد قربان علی عزیزی، استاد کریم شاه‌خان و استاد خیرمحمد یاری می‌باشد. مجموعه‌ها در این نگارستان آثار متنوعی از جمله نقاشی، خطاطی، کندنکاری، مینیاتور و معرق کاری نگهداری می‌شود. این آثار نمایانگر تاریخ، فرهنگ و زندگی اجتماعی مردم افغانستان در دوره‌های مختلف می‌باشند. | ## بخش 3: نگارستان ملی افغانستان | تعداد آثار نگارستان ملی به ۸۰۰ قاب می رسد که تعداد زیاد آن در مخزن های این نگارستان نگهداری شده و تعدادی هم به نمایندگی های این نگارستان در ولایات کشور منتقل شده است. Gallery هنرمندان برجسته از جمله هنرمندانی که آثارشان در نگارستان ملی افغانستان نگهداری می‌شود، می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: استاد غلام‌محمد میمنگی عبدالغفور برشنا کریم‌شاه‌خان محمد یوسف کهزاد قربان‌علی عزیزی غوث‌الدین‌خان محمد یوسف آصفی خیر محمد یاری اهمیت نگارستان ملی افغانستان نقش مهمی در حفظ میراث فرهنگی کشور، ترویج هنر و آشنایی نسل جوان با ارزش‌های هنری دارد. این مرکز همچنین یکی از جاذبه‌های فرهنگی مهم برای بازدیدکنندگان داخلی و خارجی محسوب می‌شود. فعالیت‌ها این نگارستان میزبان نمایشگاه‌های هنری، برنامه‌های فرهنگی و آموزشی است. | ## جمع‌بندی | همچنان برای بازدیدکنندگان بروشورها و معلومات لازم درباره آثار هنری ارائه می‌شود.
موضوع مقاله: عفونت هانتاویروس | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # عفونت هانتاویروس | مقدمه: عفونت هانتاویروس می‌تواند باعث چندین شکل بیماری از جمله تب خونروی با سندرم کلیوی و سندرم ریوی هانتاویروس شود. | ## بخش 1: عفونت هانتاویروس | علائم تب خونروی با سندرم کلیوی معمولاً شامل سردرد، درد شکم، تب، تهوع، خونریزی و نارسایی کلیه است. تب خونروی با سندرم کلیوی ناشی از هانتاویروس‌های دنیای قدیم است، در حالی که سندرم ریوی هانتاویروس ناشی از هانتاویروس‌های دنیای جدید است. این بیماری معمولاً هنگامی منتقل می‌شود که افراد هوای آلوده به فضولات جوندگان را تنفس کنند. این درمان ممکن است شامل اکسیژن‌درمانی، تنفس مکانیکی، دیالیز یا انتقال پلاکت باشد. ریباویرین اگر در مراحل اولیهٔ تب خونروی با سندرم کلیوی داده شود، ممکن است مفید باشد. | ## بخش 2: عفونت هانتاویروس | خطر مرگ حدود ۱۲٪ در تب خونروی با سندرم کلیوی و حدود ۴۰٪ در سندرم ریوی هانتاویروس است. سالانه حدود ۱۰۰٬۰۰۰ مورد تب خونروی با سندرم کلیوی رخ می‌دهد، در حالی که از زمان نخستین شناسایی سندرم ریوی هانتاویروس در ۱۹۹۳، حدود ۱٬۰۰۰ مورد آن شناسایی شده است. توصیف‌هایی از آنچه احتمالاً عفونت هانتاویروس بوده‌اند به حدود ۱۰۰۰ میلادی بازمی‌گردد. با این حال، ویروسی که باعث این بیماری می‌شود در سال ۱۹۷۶ در منطقهٔ رود هانتان در کره جنوبی کشف شد. نشانه‌ها و علائم علائم اولیه پس از یک دورهٔ نهفتگی ۲ تا ۴ هفته‌ای، بیماری ناشی از همهٔ هانتاویروس‌ها با علائم غیراختصاصی آغاز می‌شود؛ از جمله تب بالا، لرز، سردرد، کمردرد، دردهای شکمی، تهوع و استفراغ. | ## بخش 3: عفونت هانتاویروس | تب خونریزی‌دهنده با سندرم کلیوی تب خونریزی‌دهنده با سندرم کلیوی (HFRS) عمدتاً توسط هانتاویروس‌های آسیا و اروپا ایجاد می‌شود. سپس خونریزی زیرپوستی آغاز می‌شود که معمولاً با افت فشار خون همراه است و در ادامه خونریزی‌های داخلی گسترده رخ می‌دهد. پس از آن اختلال عملکرد کلیه شروع می‌شود که می‌تواند به مشکلات جدی‌تر و حتی مرگ منجر شود. سندرم ریوی هانتاویروس سندرم ریوی هانتاویروس (HPS) که با نام سندرم قلبی–ریوی هانتاویروس (HCPS) نیز شناخته می‌شود، معمولاً توسط هانتاویروس‌های قارهٔ آمریکا ایجاد می‌شود. پس از چند روز علائم مشابه HFRS، ناگهان سرفهٔ پیشرونده یا مولد، تنگی نفس و افزایش ضربان قلب به‌دلیل تجمع مایع در ریه‌ها ظاهر می‌شود. | ## جمع‌بندی | اگرچه HCPS معمولاً با هانتاویروس‌های دنیای جدید مرتبط است، ویروس پومالا در اروپا نیز به‌ندرت می‌تواند این سندرم را ایجاد کند.
موضوع مقاله: کاسایا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کاسایا | مقدمه: در زبان‌های سانسکریت و پالی، برای این رداها از اصطلاح عام‌تر چیوارا نیز استفاده می‌شود که بدون در نظر گرفتن رنگ، به خودِ ردا اشاره دارد. | ## بخش 1: کاسایا | گفته می‌شود کاشایاهای بودایی در هند باستان به عنوان مجموعه‌ای از رداها برای راهبانی که از آموزه‌های گوتاما بودا پیروی می‌کردند، منشأ گرفته است. این پارچه‌ها به هم دوخته می‌شدند تا سه قطعه پارچه مستطیل‌شکل را تشکیل دهند که سپس به شیوه خاصی روی بدن قرار می‌گرفتند. | ## بخش 2: کاسایا | در تصویرگری‌های مربوط به بودا، بخش پایینی آنتارواسا معمولاً بیرون زده و به شکل تقریبی یک مثلث ظاهر می‌شود. در تصویرگری‌های بودا، اوتاراسانگا به ندرت به عنوان بیرونی‌ترین جامه ظاهر می‌شود، زیرا اغلب توسط ردای خارجی یا سامهاتی پوشانده شده است؛ یا اینکه می‌تواند همراه با یک کت یا ژاکت پشمی پوشیده شود. | ## بخش 3: کاسایا | سامهاتی سامهاتی یک ردای دو لایه برای بیکوها (راهبان مرد) یا بیکونی‌ها (راهبان زن) است که به عنوان یک شنل خارجی در مناسبت‌های مختلف استفاده می‌شود. در تصویرگری‌های بودا، سامهاتی معمولاً نمایان‌ترین جامه است که لباس زیرین یا اوتاراسانگا از زیر آن بیرون زده است. | ## جمع‌بندی | این جامه از نظر شکل کاملاً شبیه به هیماتیون یونانی است و شکل و چین‌خوردگی‌های آن در هنر یونانی و بودایی منطقه گنداره به سبک یونانی اجرا شده است.
موضوع مقاله: گانتا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # گانتا | مقدمه: معابد هندو عموماً یک زنگ فلزی دارند که در ورودی آویزان است و زائران هنگام ورود به معبد آن را به صدا در می‌آورند که بخشی ضروری در آماده‌سازی برای تجربه درشن (دیدار ایزد) است. | ## بخش 1: گانتا | همچنین توسط پوجاری (کاهن) در حین مراسم پوجا یا یجنه نیز زنگی نواخته می‌شود؛ یعنی در زمان گرداندن نور، سوزاندن عود در برابر ایزد، هنگام شستشوی پیکره ایزد و زمان تقدیم غذا یا گل. زنگ‌هایی نیز وجود دارند که به طور ویژه برای تولید طنین طولانی صدای «اُم» ساخته شده‌اند. ویژگی‌ها این زنگ از پنج تا هفت فلز گران‌بها ساخته می‌شود که با سیارات در پیوند هستند: سرب (کیوان)، قلع (مشتری)، آهن (بهرام)، مس (ناهید)، جیوه (تیر)، نقره (ماه) و طلا (خورشید). | ## بخش 2: گانتا | یک زبانه به بخش داخلی متصل شده است و زنگ هنگام نواخته شدن، صدایی با زیروبمی بالا تولید می‌کند. بالای دسته زنگ معمولاً با یک تندیس برنجی تزئین می‌شود؛ زنگ‌هایی که برای استفاده در عبادت شیوا در نظر گرفته شده‌اند، تندیسی از گاو او، ناندی، خواهند داشت، در حالی که زنگ‌های مورد استفاده در عبادت ویشنو یا تجسدهای او مانند راما، ناراسیما یا کریشنا، دارای تندیسی از گارودا، یا صدف پانچاجانیا یا چرخ سودارشان هستند. کاربرد در آیین هندو، زنگ‌ها عموماً از گنبد معبد در مقابل گارباگریها (محراب اصلی) آویزان می‌شوند. | ## بخش 3: گانتا | دیدگاه یوگی از منظر کندالینی یوگا، صدای زنگ به چاکراها نیرو می‌بخشد و توزیع انرژی را در بدن متعادل می‌کند. همچنین، تعداد دفعات نواختن زنگ به تعداد حروف موجود در مانترا بستگی دارد؛ بر این اساس، زنگ باید ۸، ۱۶، ۲۴ یا ۳۲ بار به صدا درآید. | ## جمع‌بندی | در متون «شیلپا شاسترا» ذکر شده است که زنگ باید از «پانچاداتو» ساخته شود؛ یعنی از پنج فلزِ مس، نقره، طلا، روی و آهن.
موضوع مقاله: رینپوچه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # رینپوچه | مقدمه: صفت رینپوچه در لغت به معنای «گرانبها» یا «شخص ارزشمند» است و ممکن است به یک شخص، مکان یا شیء اشاره داشته باشد — مانند واژه‌های «گوهر» یا «جواهر» (در زبان سانسکریت: Ratna). | ## بخش 1: رینپوچه | این عنوان به این واقعیت اشاره دارد که آن لاما به عنوان «بسیار گرانبها» شناخته شده است. این اصطلاح همچنین معمولاً به لاماهای بسیار مورد احترام، بدون آنکه الزاماً استادان بازپیداشده (تولکو) باشند، داده می‌شود. | ## بخش 2: رینپوچه | این واژه در بافت بودیسم تبتی به عنوان روشی برای نشان دادن احترام هنگام خطاب قرار دادن کسانی به کار می‌رود که به عنوان باززایی، مسن‌تر، مورد احترام، برجسته، دانشمند و/یا لاماها یا آموزگاران متبحر دهرم شناخته می‌شوند. این واژه همچنین به عنوان عنوانی احترامی برای راهبان ارشد صومعه‌های بودایی استفاده می‌شود. | ## بخش 3: رینپوچه | از آنجایی که این موضوع گاهی درباره باززایی یک استاد بزرگ است و اصطلاح رینپوچه نمی‌تواند برای یک شیء فیزیکی به کار رود، بهتر است گفته شود که برای یک غربی، اصطلاح رینپوچه بیش از هر چیز به معنای «استاد گرانبها» است، یا همان‌طور که در سنت‌های بازی شطرنج غربی سنت استاد و استاد بزرگ وجود دارد، به‌کار بردن رینپوچه به‌عنوان صفتی برای یک غربی، به معنای «استاد بزرگ گرانبها» یا «استاد بسیار گرانبها» است., فرهنگ لغت آکسفورد «جواهرات گرانبها» را به عنوان معنایی پیشنهاد می‌دهد که در آن رینپوچه یک آموزگار است. این شیوه درک و توصیف یک شخص در فرهنگ‌های دیگر نیز وجود دارد، مانند ژاپن که در آن عبارت «گنجینه ملی زنده ژاپن» وجود دارد. | ## جمع‌بندی | عبارت «گیالوا رینپوچه»، که به معنای «فاتح گرانبها» است، به دالایی لاماها اشاره دارد که نام‌های همگی آن‌ها دارای صفت گیاتسو است.