موضوع مقاله: قلعه راکونیجی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # قلعه راکونیجی | مقدمه: این قلعه محل اقامت رسمی خاندان کارینیانو از خاندان ساووی بود و یکی از اقامتگاه‌های خاندان سلطنتی ساووی است که توسط یونسکو در فهرست میراث جهانی ثبت شده است. | ## بخش 1: قلعه راکونیجی | تاریخچه اولین سوابق مربوط به قلعه به حدود سال ۱۰۰۰ میلادی برمی‌گردد، زمانی که برناردینو از شوش یک عمارت باستانی را بازسازی کرد و آن را به راهبان سیسترسی واگذار کرد. این قلعه از قرن سیزدهم در اختیار مرزبانان سالوتزو و دیگران بود و در قرن شانزدهم توسط خاندان ساووی به دست آمد. در سال ۱۶۳۰، چارلز امانوئل اول، دوک ساووی، آن را به برادرزاده‌اش توماس فرانسیس، شاهزاده کارینیانو، بنیانگذار خاندان ساووی-کارینیانو، اعطا کرد. در این زمان، قلعه یک دژ آجری مرتفع با خندق و نقشه مربعی شکل، چهار برج گوشه‌ای و یک دژ بلند (ماستیو) در یک طرف بود. ریشه‌ها (قرن یازدهم) اولین سوابق مربوط به استحکامات در راکونیجی به قرن یازدهم برمی‌گردد، زمانی که این سرزمین بخشی از مارچ تورین بود و برناردینو از شوش خانه‌ای باستانی و مستحکم را بر روی ویرانه‌های یک صومعه قبلی ساخت یا بازسازی کرد. در سال ۱۰۹۱، پس از مرگ مارکینس آدلاید از شوش، این سرزمین‌ها توسط برادرزاده‌اش بونیفاسیو دل واستو اشغال شد و بدین ترتیب، قلمرو راکونیجی به بخشی از دارایی‌های مارکیزهای سالوتزو تبدیل شد. پس از آن، برادرزاده بونیفاسیو دل واستو، مانفردو دوم از سالوتزو، با ساخت اولین قلعه مربع شکل با حیاط داخلی، که برای دفاع استراتژیک از سرزمین‌های مارکیزات در نظر گرفته شده بود، ساختار موجود را گسترش داد. از قلعه قرون وسطایی تا «ویلای لذت‌ها» (قرن‌های ۱۴ تا ۱۸) در سال ۱۳۷۲، مارکی فدریکو دوم از سالوتزو قلعه را به کنت‌های فالتی سپرد، اما پس از چند سال به مالکیت مارکی‌های سالوتزو بازگشت. سرانجام، در نیمه دوم قرن ۱۴، پسر نامشروع لودوویکو، آخرین شاهزاده ساووی-آچائه، تیول و قلعه راکونیجی را به دست آورد که آغاز سلسله ساووی-راکونیجی را رقم زد، که در سال ۱۶۰۵ از بین رفت. در سال ۱۶۲۰، دوک کارلو امانوئل اول از ساووی آن را به پسرش توماسو فرانچسکو از ساووی، بنیانگذار سلسله ساووی-کارینیانو، اهدا کرد. در آن زمان، این سازه مانند یک قلعه کلاسیک قرون وسطایی به نظر می‌رسید: یک قلعه عظیم مربع شکل از آجر ساده، با چهار برج گوشه‌ای بزرگ، یک خندق، یک پل متحرک و یک برجک جانبی بلند. در ابتدا بیشتر برای دفع هجوم سلاح‌های خصمانه مناسب بود تا یک اقامتگاه دلپذیر، زیرا مجهز به برج‌های محکم در گوشه‌ها، خندق‌های اطراف و سنگرها بود.» طرح سازه، که تا اواسط قرن هفدهم عملاً بدون تغییر باقی ماند، به دستور پسر توماسو، امانوئل فیلیبرتو، که در سال ۱۶۷۶ گوارینو گوارینی را مأمور انجام اولین تبدیل کامل قلعه به یک «لذت» کرد، دستخوش بازسازی اولیه شد. او با بهره‌گیری از فضای داخلی بزرگ حیاط، یک بدنه مرکزی بزرگ با سقف «پاگودا» بنا کرد. علاوه بر این، بر اساس دو برج گوشه‌ای نمای شمالی، دو غرفه چهار طبقه ساخت که بر فراز آنها یک سقف گنبدی چهارگوش با فانوس‌های مرمر سفید قرار داشت. با این حال، پروژه باشکوه گوارینی نه تنها شامل خود ساختمان، بلکه شامل همکاری معمار مشهور فرانسوی آندره لو نوتر نیز می‌شد که بر توسعه مجدد پارک وسیع نظارت داشت. پس از اتمام کار، امانوئل فیلیبرتو در ۷ نوامبر ۱۶۸۴ در راکونیجی با ماریا کاترینا دِسته ازدواج کرد. تحول نئوکلاسیک (قرن ۱۸) از سال ۱۷۵۷، لودوویکو لوئیجی ویتوریو دی کارینیانو، معمار جیووانی باتیستا بورا را مأمور کرد تا یک بازسازی قابل توجه به سبک نئوکلاسیک معمول آن دوره انجام دهد. بورا مسئول بازسازی نمای جنوبی با اضافه کردن ایوان چهارگوش با ستون‌های کورینتی که توسط یک سنتوری مثلثی دندانه‌دار الهام گرفته از پالادیو و راه پله یادبود در جلو ساخته شده بود. با این حال، کارهای داخلی شامل تالار هرکول، تالار مجاور دایانا و مبلمان اتاق‌های آپارتمان چینی بود که با کاغذ دیواری‌های نفیس از جنس کاغذ برنج تزئین شده بودند. عصر آلبرتین (قرن نوزدهم) ظاهر فعلی ساختمان تا حد زیادی نتیجه بازسازی‌هایی است که در سال ۱۸۳۲ توسط چارلز آلبرت، آخرین شاهزاده کارینیانو و پادشاه جدید ساردینیا، انجام شد. او گسترش و تزئین بیشتر اقامتگاه را ضروری دانست، اقامتگاهی که از آن لحظه به بعد دیگر متعلق به خانواده ساووی-کارینیانو نبود و به تاج و تخت ساردینیا منتقل شد و بدین ترتیب جایگاه «اقامتگاه سلطنتی» و محل منتخب «تعطیلات سلطنتی» را به خود گرفت. پادشاه این کار را به مهندس ارنستو ملانو سپرد، که سازه چهارگوش باستانی را در اطراف بدنه مرکزی بیشتر ارتقا داد و دو بال جانبی بزرگ نمای جنوبی را توسعه داد و طرح گنبد «پاگودا» را به عنوان سقف دو برجک گوشه احیا کرد. علاوه بر این، بازسازی شامل بازسازی میدان و ساخت ساختمان‌های سی شکل بود که بال‌های جدید نمای جنوبی را به غرفه‌های پشتی نمای شمالی متصل می‌کردند. همزمان با این کار، یک آسیاب و چندین خانه مجاور که قلعه را از دید پنهان کرده بودند نیز تخریب شدند و میدان بزرگی در جلوی ورودی اصلی ایجاد شد که با خیابان طولانی درختکاری شده در جلو همسو بود. فضاهای داخلی برای برآوردن نیازهای زمان، به پلاجیو پالاجی سپرده شد که اتاق‌های جدید را با حفظ سبک نئوکلاسیک منسجم، بازسازی کرد. او همچنین با گابریل کاپلو، کابینت‌ساز متولد آستی، معروف به «ایل مونکالوو» همکاری کرد که آثار متعدد او در قلعه حفظ شده است، از جمله منبت‌کاری‌های گرانبهایی که مبلمان و درهای گابینتو اتروسکو، اتاق مطالعه شخصی شاه چارلز آلبرت، را زینت می‌دهند. از سال ۱۸۳۴، گالری غربی موضوع کار نقاش مارکو آنتونیو ترفوگلی بود که آن را با گروتسک‌های ظریفی که میوه و پرندگان را به تصویر می‌کشیدند، تزئین کرد. ترفوگلی به همراه لوئیجی سیناتی، تزئینات و طرح‌های اسلیمی را نیز برای اتاق پذیرایی و اتاق غذاخوری خلق کرد. برای حمام کارلو آلبرتو، او نقوش گلدار را به همراه گروتسک‌ها، آمفوراها، صدف‌ها، قوها و گریفین‌ها در نوارهای تزئینی نقاشی کرد، در حالی که حاشیه بالای قرنیز، چهره‌هایی از اژدها را به صورت متناوب با مارپیچ‌ها نشان می‌داد. با این حال، طراحی منظره پارک به هنرمند منظره آلمانی، خاویر کورتن، سپرده شد که آثار قبلی لو نوتر را به فضایی رمانتیک تبدیل کرد. همچنین طراحی و ساخت مارگاریا، مزرعه نئوگوتیک واقع در انتهای پارک، که بار دیگر نتیجه همکاری ارنستو ملانو و پلاجیو پالاجی بود، به همین سال‌ها برمی‌گردد. درست در خیابان‌های این پارک بود که اولین ملاقات در ۱۹ آگوست ۱۸۴۰، که توسط خانواده‌های مربوطه ترتیب داده شده بود، بین شاهزاده ویتوریو امانوئل، اولین پادشاه آینده ایتالیا، و همسر اول و پسر عمویش، ماریا آدلاید از هابسبورگ-لورن، برگزار شد. این دو دو سال بعد (۱۸۴۲) در شکارگاه استوپینیگی ازدواج کردند و حاصل این ازدواج، در کنار فرزندان دیگر، ولیعهد اومبرتو اول بود. قرن بیستم: از بازگشت تعطیلات سلطنتی تا متروکه شدن در سال‌های بعد، جانشینان چارلز آلبرت کمتر به این اقامتگاه رفت و آمد می‌کردند. با این حال، با به تخت نشستن ویکتور امانوئل سوم در ژوئیه ۱۹۰۰، این اقامتگاه بار دیگر در ماه‌های تابستان و پاییز به محل «تعطیلات سلطنتی» تبدیل شد. در سال ۱۹۰۱، قلعه به لوله‌کشی و برق مجهز شد و یک سیستم روشنایی جدید در امتداد کل دیوار پارک نصب شد. ویکتور امانوئل سوم همچنین دیوارهای داخلی راه‌پله بزرگ را تزئین کرد که یکی از آنها یکی از کامل‌ترین تصاویر شجره‌نامه‌ای خانواده سلطنتی را نشان می‌دهد، اثر آدولفو دالبزیو، که چهار بوم بزرگ دیگر را نیز خلق کرده است که نشان‌های خاندان ساووی را به تصویر می‌کشند. برای برآوردن نیازهای جدید خانواده سلطنتی، بسیاری از اتاق‌های قلعه، از جمله آپارتمان پادشاه در طبقه دوم، نوسازی شدند. در اینجا، ساعت ۱۱:۱۵ شب ۱۵ سپتامبر ۱۹۰۴، آخرین پادشاه ایتالیا، اومبرتو دوم، متولد شد و پس از آن مجموعه‌ای از رویدادهای مهم رخ داد: در سال ۱۹۰۹، این اقامتگاه میزبان سفر تزار نیکلاس دوم برای امضای پیمان راکونیجی بود، در حالی که در سال ۱۹۲۵، عروسی پرنسس مافالدا برگزار شد. | ## بخش 2: قلعه راکونیجی | در سال ۱۹۳۰، شاهزاده اومبرتو این اقامتگاه را به عنوان هدیه‌ای به مناسبت عروسی‌اش با پرنسس ماری-خوزه بلژیکی که در رم جشن گرفته شد، دریافت کرد. او مسئول جمع‌آوری دقیق نقاشی‌های خانوادگی متعدد از دیگر اقامتگاه‌های ساووی بود که اکنون در گالری‌ها و راهروهای مختلف نگهداری می‌شوند، و مجموعه‌ای از اسناد مربوط به کفن تورین. برخی از بلوک‌های آپارتمان در طبقه دوم نیز بازسازی شدند، از جمله حمام‌های شاهزاده‌های پیدمونت و اتاق موسیقی، با سقف‌ها و دیوارهایی که به سبک فوتوریستی توسط فیوره مارتلی، شاگرد جیو پونتیِ برجسته، تزئین شده بودند. پس از نتایج همه‌پرسی نهادی در ۲ ژوئن ۱۹۴۶، قلعه بسته و به دولت ایتالیا منتقل شد. پرنسس‌های یولاندا، جیووانا و ماریا و وارثان مرحوم مافالدا، در مورد نامشروع بودن اهدای سال ۱۹۳۰ به اومبرتو دوم، دادخواستی ارائه دادند. در سال ۱۹۷۲، دادگاه تجدیدنظر حکم داد که فقط یک پنجم کاخ می‌تواند مصادره شود، یعنی اموال اومبرتو دوم، اما در صورت فروش به یک شخص خصوصی، حق تقدم برای دولت ایتالیا تضمین می‌شود. در سال ۱۹۸۰، پس از سی و چهار سال تبعید، اومبرتو دوم تصمیم گرفت کل ملک را به دولت بفروشد و یک بند واحد تعیین کرد: اینکه محل سکونت و تمام املاک ضمیمه شده به آن مربوط به موضوع «دانش» باشد و بنابراین، این امر کاربری را برای فعالیت‌های فرهنگی با ماهیت آموزنده تعیین کند. ۱۹۹۳: بازگشایی و تولد دوباره به عنوان یک موزه این اقامتگاه که در ۲۳ مه ۱۹۹۳ به ابتکار عضو شورا، پینو پرونه، از طریق توافق با سرپرست میراث زیست‌محیطی، صلیب سرخ راکونیجی و آتش‌نشانی داوطلب بازگشایی شد، عمدتاً برای بازدیدکنندگان باز است و در حال انجام کارهای مرمت محافظه‌کارانه مداوم با هدف حفظ سازه و بازگرداندن طبقات اصلی ساختمان به شکوه سابق خود است. این قلعه یکی از بهترین اقامتگاه‌های ساووی است که به خوبی حفظ شده است و دارای مجموعه‌ای چشمگیر از مبلمان، نقاشی‌ها و زیورآلات است و مکانی منظم برای رویدادها و فعالیت‌های فرهنگی است. معماری امانوئل فیلیبرت، شاهزاده کارینیانو، پسر توماسو، در اواخر قرن هفدهم، گوارینو گوارینی را مأمور کرد تا قلعه را به یک اقامتگاه تفریحی تبدیل کند. معمار بخش مرکزی فعلی را که محل دادگاه بود، بنا کرد و یک سقف بتکده مانند به آن اضافه کرد. دو برج شمالی با غرفه‌هایی با سقف گنبدی و نقشه‌های مربعی، مجهز به فانوس‌های مرمر سفید، جایگزین شدند. در اواخر قرن هجدهم، لویی ویکتور، شاهزاده کارینیانو، دستور بازسازی فضای داخلی را داد و دو برج جنوبی را بزرگتر کرد، گچبری و سایر تزئینات نئوکلاسیک را به آن اضافه کرد. او همچنین یک ورودی جدید با ۴ ستون کورینتی و یک نمای مثلثی و یک راه پله بزرگ سفارش داد. چارلز آلبرت، یک کارینیانو که سرانجام پادشاه ساردینیا شد، قلعه را بزرگتر و تزئین کرد تا نمایانگر شکوه سلطنت تازه به دست آمده باشد. معمار دربار او، ارنستو ملانو، سازه مربعی باستانی را در اطراف بخش مرکزی گسترش داد و دو ساختمان جانبی متصل به غرفه‌های نما و همچنین یک راه پله دیگر در ضلع جنوبی اضافه کرد. او که این قلعه را به عنوان هدیه عروسی در سال ۱۹۳۰ دریافت کرده بود، اقدام به نصب گالری خانوادگی حدود ۳۰۰۰ نقاشی و اسناد تاریخی مربوط به کفن تورین در آن کرد. محوطه‌سازی پارک امانوئل فیلیبر یک پارک وسیع به سبک باغ فرانسوی ایجاد کرد که به سمت شمال قلعه باز می‌شود. این پارک توسط معمار منظر مشهور فرانسوی قرن هفدهم، آندره لو نوتر، که به خاطر طراحی باغ‌های ورسای شناخته می‌شود، طراحی شده است. در اواخر قرن هجدهم، سبک باغ‌سازی انگلیسی معرفی شد و پلاجیو پالاجی مجموعه‌ای از سازه‌های کوچک را در امتداد دریاچه بنا کرد؛ مانند تمپیتوی دوریک، کلیسای کوچک به سبک گوتیک و سایر عناصر محوطه‌سازی. یک خانه ویلایی روسی نیز که به افتخار سفر تزار نیکلاس دوم روسیه به پیمونت برای امضای قرارداد راکونیجی ساخته شده بود، در پارک محوطه‌سازی ایجاد شد. صد و هفتاد هکتار از این پارک توسط خاویر کورتن آلمانی طراحی شده است که به این محیط حال و هوایی رمانتیک بخشیده است: دریاچه‌ها، کانال‌ها، پل‌ها، غارها، ساختمان‌های زیبا و درختان قدیمی که محل زندگی چندین گونه از پرندگان، از جمله یک کلونی بزرگ از لک‌لک‌ها هستند. در انتهای پارک، ساختمان‌های «مارگری» قرار دارند، که به این دلیل به این نام خوانده می‌شوند که در ابتدا برای تولید شیر و پنیر و به عنوان محل سکونت چوپانان مورد استفاده قرار می‌گرفتند. در واقع، در قرن نوزدهم، همان‌طور که مفهوم جدید سکونت در روستا ایجاب می‌کرد، راکونیجی قصد داشت یک مزرعه نمونه باشد و نه فقط یک قلعه سلطنتی و پارک؛ بنابراین، برای ایجاد یک ساختمان کاربردی و از نظر زیبایی‌شناختی جذاب، به مصالحه‌ای دست یافت. این اتاق‌ها که با دقت بازسازی شده‌اند، تزئینات و مبلمان اصلی خود را که در طول قرن‌ها حفظ شده‌اند، حفظ کرده‌اند. مهم‌ترین این اتاق‌ها، به ترتیب زمانی، عبارتند از: تالار هرکول، تالار دیانا، آپارتمان چینی، اتاق غذاخوری، اتاق پذیرایی، کابینت اتروسک، کتابخانه چارلز آلبرت، کابینت آپولو، و کلیسای سلطنتی، اختصاص داده شده به مدونا دلا نو. در همین حال، در دومین اتاق پیانو نوبیل، آپارتمان‌هایی قرار دارند که در سه دهه اول قرن بیستم مدرن شده‌اند، از جمله اتاق خواب ملکه النا، حمام امبرتو دوم و اتاق موسیقی ماریا خوزه. تالار هرکول این اتاق که به اسطوره هرکول اختصاص داده شده است، نتیجه بازسازی سال ۱۷۵۷ توسط معمار جیووانی باتیستا بورا است. این تالار نئوکلاسیک با حیاط داخلی باستانی سازه قرون وسطایی قبلی مطابقت دارد و به عنوان دهلیزی برای استقبال از مهمانان استفاده می‌شد. با این حال، با توجه به ظرفیت و آکوستیک عالی آن، به عنوان سالن رقص نیز مورد استفاده قرار می‌گرفت و ارکستر در «کلبه موسیقی‌دانان» قرار داشت که بر فراز سه جفت ستون ایونیک و دسترسی به تالار مجاور دیانا قرار داشت. در بخش پایین، دیوارها شش طاقچه با سنگفرش دارند که هر کدام شامل مجسمه‌هایی از جوزپه بولینا هستند که زحمات هرکول را به تصویر می‌کشند. بخش بالایی دارای گچبری‌های بیشتری از بولینا و لومباردی است که صحنه‌های شکار با حیوانات و سلاح‌ها را به تصویر می‌کشند. با این حال، طاق گنبد به صورت ترومپ-لوئی نقاشی شده و دارای یک سقف طاق‌دار واقع‌گرایانه است. تالار دیانا این تالار به همراه تالار هرکول و آپارتمان چینی، مجموعه‌ای از بازسازی‌های قرن هجدهم توسط معمار جیووانی باتیستا بورا را نشان می‌دهد. تالار دیانا که به عنوان سالن ورودی اقامتگاه استفاده می‌شود، با چهار مدال بزرگ که اسطوره الهه شکار را به تصویر می‌کشند، مشخص می‌شود. پنجره‌های بزرگ، منظره‌ای از پارک وسیع را ارائه می‌دهند که مشرف به تراس و راه پله در نمای شمالی است. در میان چهار لوستر بزرگ مورانو که از سقف آویزان هستند، می‌توان نقش برجسته‌ای را که آپولو را بر روی ارابه خورشید نشان می‌دهد، نیز تحسین کرد. آپارتمان چینی اتاق‌های آپارتمان چینی که در حدود اواسط قرن هجدهم به دستور لودوویکو لوئیجی ویتوریو دی کارینیانو ساخته شد، بخشی از یک فضای بزرگتر به نام مهمانخانه سلطنتی بودند که شامل حداقل شش اتاق دیگر به سبک شرقی، مطابق با مد رایج آن زمان، بود. پنج اتاق باقی‌مانده با کاغذ دیواری‌های گرانبهای نقاشی‌شده با دست روی کاغذ برنجی مشخص می‌شوند، که توسط پرنس لودوویکو در لندن خریداری شده است و به لطف قاب‌های چوبی مخصوص کاملاً حفظ شده‌اند. | ## بخش 3: قلعه راکونیجی | اتاق‌ها با مبلمان، گلدان‌های کلوئیزونه، ظروف چینی باستانی، دو پرده با تزئینات چینی اثر نقاش کارلو کوستی و یک صندلی راحتی ژاپنی تکمیل می‌شوند. این اتاق‌ها که به مهمانان برجسته اختصاص داده شده‌اند، میزبان ویتوریو امانوئل دوم و اومبرتو اول در طول تعطیلات کوتاهشان بوده‌اند، اما همچنین مهمانان برجسته‌ای مانند تزار نیکلاس دوم که در سال ۱۹۰۹ برای بازدید از راکونیجی آمده بود، در این اتاق‌ها اقامت داشته‌اند. این بنا در کنار اتاق پذیرایی، کابینت آپولو و کتابخانه آلبرتینا، هسته اصلی اتاق‌هایی بود که پادشاه در طول اقامت سلطنتی خود وظایف اداری و سیاسی را در آنجا انجام می‌داد. کابینت اتروسکایی، واقع در طبقه دوم، یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های این اقامتگاه است که آثاری از پلاجیو پالاگی و کابینت‌ساز گابریل کاپلو، معروف به «مونکالوو»، در آن به چشم می‌خورد. جذابیت اکتشافات باستان‌شناسی معاصر به وفور در سراسر مجموعه غنی تزئینی این بنا منعکس شده است که عناصر سبکی معمول نقاشی گلدان‌های اتروسکایی و یونانی را بازتولید می‌کند. این اثر که در دهه ۱۸۳۰ خلق شده است، شامل نقاشی‌های دیواری تقسیم شده به پنل‌های بزرگ و یک کتیبه پیوسته در ردیف بالایی است. کف آن از موزاییک ساخته شده است، در حالی که طاق شیاردار، نقاشی‌های دیواری مقبره بارون، واقع در گورستان اتروسکایی مونتروزی (نزدیک تارکوینیا)، کشف شده در سال ۱۸۲۷ را بازتولید می‌کند. درهای دو در ورودی، صندلی‌های راحتی، میز وسط و پایه‌های چوبی که گلدان‌های اتروسک روی آنها قرار دارند، دارای یک منبت‌کاری پیچیده با تصویر دوازده خدای المپ هستند که اثر گابریل کاپلو، کابینت‌ساز، بر اساس طرحی از پلاجیو پالاجی است. در سال ۱۸۵۱، میز وسط، یک پایه ستون‌دار و یک پنل از در سمت راست در نمایشگاه بزرگ که در کاخ کریستال لندن برگزار شد، ارائه شدند. علاوه بر جایزه «مبلمان»، در کاتالوگ نمایشگاه نیز از آنها به عنوان «اشیایی که شایسته اشغال مکانی در کاخ هر فرمانروایی هستند» یاد شده است. اتاق پذیرایی یکی از نقاشی‌های گالری پرتره، ماریا آدلاید اتریشی، همسر شاه ویکتور امانوئل دوم، را به تصویر می‌کشد که مجلل‌ترین اتاق قلعه است، جایی که وفور طلاکاری، اعتبار و قدرت حاکم را تداعی می‌کرد. در اینجا، چارلز آلبرت و جانشینانش میزبان چهره‌های مهمی مانند سفیران، مشاوران و مقامات بودند. سقف، که به‌طور متراکم با نقوش نئوکلاسیک با ورق طلا تزئین شده است، مونوگرام چارلز آلبرت را به نمایش می‌گذارد که در مبلمان و دیوارهای دمشقی نیز تکرار شده است. مبل‌ها و صندلی‌های راحتی با شیرهای تک‌پایه به رنگ آبی ساووی معمولی روکش شده‌اند. در نهایت، لوستر کریستالی بزرگ بوهمی و مجموعه شمعدان‌های نئوگوتیک در کنار ساعت دیواری که کلیسای جامع ریمز را به تصویر می‌کشد، از ارزش قابل توجهی برخوردارند. این آپارتمان‌ها که از بخش اول راهروی F، که اکنون بیشتر با نام «گالری پرتره» شناخته می‌شود، قابل دسترسی هستند، در اوایل دهه ۱۹۰۰ نوسازی شدند. این آپارتمان‌ها شامل مجموعه‌ای از اتاق‌های کوچک هستند که پنج اتاق از آنها توسط یک پیش‌سالن با حمام‌های مجاور و یک راه‌پله که به طبقه همکف بالا منتهی می‌شود، احاطه شده‌اند. استدلال شده است که پس از سال ۱۹۰۱، فرزندان ویتوریو امانوئل سوم، یعنی ولیعهد اومبرتو و خواهرانش یولاندا، مافالدا، جیووانا و ماریا، در آنها ساکن بوده‌اند. جالب اینجاست که این نمایشگاه شامل بازسازی اتاق پرنسس ماریا نبود، اگرچه کوچک‌ترین دختر ویتوریو امانوئل سوم، متولد رم در سال ۱۹۱۴، با این وجود چندین بار فرصت اقامت در راکونیجی را داشت. تحقیقات اخیر به ما این امکان را داده است که فرضیه‌های جدیدی را در مورد محل واقعی آپارتمان شاهزاده‌های جوان ساووی در دهه‌های اول قرن بیستم تدوین کنیم. در واقع، آپارتمان آنها در طبقه اول قرار نداشت (همان‌طور که به اشتباه در برخی از راهنماهای اخیراً منتشر شده ادعا شده است)، بلکه در طبقه دوم، نزدیک اتاق‌های ملکه النا، به‌طور دقیق‌تر در غرفه گوارینی شرقی (که در حال حاضر به عنوان آپارتمان امبرتو دوم شناخته می‌شود) قرار داشت. همچنین می‌توان مطمئن شد که اتاق‌های واقع در امتداد گالری پرتره در واقع برای اعضای مختلف دربار، از جمله ندیمه ملکه النا و نجیب‌زاده دربار، در نظر گرفته شده بودند. هر آپارتمان، که به راحتی قابل دسترسی بود، از طریق یک راه پله باریک چاه مانند از اتاق‌های مخصوص خدمتکاران دربار، که در فهرست‌های وزارت دربار سلطنتی به عنوان «خانه خصوصی» از آنها یاد می‌شد، قابل دسترسی بود. در طول دهه ۱۵۳۰، این آپارتمان‌ها مطمئناً محل سکونت فرزندان امبرتو دوم و ماریا خوزه بلژیکی بودند، در حالی که طبقه بالا محل اسکان کارکنان آنها بود. گالری پرتره یا «راهروی اف» راهروی طولانی که به آپارتمان‌های مختلف منتهی می‌شود، که عمدتاً برای مهمانان یا اعضای دربار در نظر گرفته شده است، نام خود را از مجموعه شمایل‌نگاری گرفته است که با زحمت فراوان توسط ولیعهد اومبرتو دوم از دهه ۱۹۲۰ جمع‌آوری شده است. پرتره‌های متعدد نمایش داده شده در اینجا که از ارزش تاریخی و هنری بالایی برخوردارند، یک سفر سلسله‌ای نسبتاً کامل را تشکیل می‌دهند، همچنین شامل نقاشی‌هایی از اعضای سایر خانواده‌های اشرافی ایتالیایی و اروپایی هستند. برای مرمت اتاق‌ها، لازم بود قبل و بعد از اقامت بیماران چندین لایه آهک استفاده شود که به تزئینات از پیش موجود آسیب می‌رساند. با این حال، شایان ذکر است که تا همین اواخر، یعنی سال‌های ۱۹۰۱ و ۱۹۰۲، به مرمتگران برای مرمت نقاشی‌های موجود گالری پول پرداخت می‌شد و تنها در سال ۱۹۰۳ تصمیمی مبنی بر جایگزینی «تزئینات دیواری نقاشی شده با گچ‌بری و قاب‌هایی برای نصب پرتره‌های خانوادگی» گرفته شد. آپارتمان‌های طبقه دوم طبقه دوم اقامتگاه که پیش از این در قرن نوزدهم توسط شاه چارلز آلبرت و ملکه ماریا ترزا، دوک‌های ساووی (ویکتور امانوئل دوم و ماریا آدلاید هابسبورگ آینده)، فرزندانشان و شوالیه افتخار ملکه ماریا ترزا اشغال شده بود، از اوایل قرن بیستم به‌طور کامل بازسازی شد. سبک آرت دکو در این دوره به شدت اتاق‌ها را متمایز می‌کرد و به آنها متانت و ظرافتی می‌داد که بیشتر شبیه زندگی بورژوایی بود تا شکوه و جلال متظاهرانه معمول یک اقامتگاه سلطنتی. اتاق خواب ماریا خوزه ملکه النا طرحی مدرن برای اتاق خواب خود انتخاب کرد که با تخت دو نفره زیبا به سبک آرت دکو که با همسرش به اشتراک گذاشته بود، برجسته می‌شود، چیزی که تا آن زمان در مکان‌های مشابه غیرمعمول بود. این اتاق همچنین دارای مبلمان سفید لاکی به سبک ادواردی است که توسط شرکت مشهور انگلیسی وارینگز و گیلو ساخته شده است و به نظر می‌رسد یادآور مبلمان دریایی اتاق خواب قایق تفریحی سلطنتی است که میزبان پادشاهان آینده در طول ماه عسلشان در جزیره مونت کریستو بود. در این اتاق، در ۱۵ سپتامبر ۱۹۰۴، النا از مونته‌نگرو آخرین پادشاه ایتالیا، اومبرتو دوم، را به دنیا آورد. حمام اومبرتو دوم این حمام که در فضایی ساخته شده است که قبلاً اتاق پیش‌سالن آپارتمان ویتوریو امانوئل دوم را در خود جای داده بود، در سال ۱۹۳۰ به درخواست شاهزاده اومبرتو دوم ساخته شد و به فیوره مارتلی، دانشجوی در مونزا، مأموریت داده شد تا کاغذ دیواری را بسازد؛ مبلمان و وسایل حمام به سبک آرت دکو توسط مربی او جیو پونتی طراحی شده است. همانند حمام ملکه النا، نوآوری‌های اصلی فناوری آن زمان در اینجا نیز وجود دارد، مانند آب لوله‌کشی، گرمایش و کفپوش مشمع کف اتاق. اتاق موسیقی ماریا خوزه آپارتمان پرنسس ماریا خوزه در محل اتاق‌های قرن نوزدهمی که برای بانوی کاخ رزرو شده بود، ساخته شد. در میان اتاق‌ها، «اتاق موسیقی» برجسته است، جایی که او دوست داشت مهمانان خود را سرگرم کند و به موسیقی گوش دهد. این اتاق که در تابستان ۱۹۳۱ تکمیل شد، دارای سقفی است که توسط فیوره مارتلی با نقوش سبک‌دار از آلات موسیقی تزئین شده است. | ## جمع‌بندی | در میان اثاثیه، یک صندلی راحتی Frau، یک گرامافون، یک لوستر شیشه‌ای و یک نقاشی از شاهزاده خانم جوان اثر گرگوریو کالوی دی برگولو، بخشی از مجموعه خصوصی او، که شامل نقاشی‌هایی از کازوراتی و سورینی نیز می‌شود، وجود دارد که می‌توان آنها را در اتاق نشیمن مجاور تحسین کرد.