موضوع مقاله: حروف ایتالیک | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # حروف ایتالیک | مقدمه: حروف ایتالیک (به انگلیسی: Italic type) در تایپوگرافی، نوعی قلم مبتنی بر شکل رسای خوشنویسی است که از دست‌خط کلیگرافیک الهام می‌گیرد. | ## بخش 1: حروف ایتالیک | شکل گلیف‌ها در این سبک غالباً با نوع رومی‌متفاوت است — تأثیری دیگر از خوشنویسی — و حروف بزرگ ممکن است دارای پیچ‌وتاب‌های تزئینی (swash) باشند که از خوشنویسی آراسته الهام گرفته شده‌اند. نام این سبک از آن روست که تایپ‌فیس‌های مبتنی بر خوشنویسی نخست در ایتالیا طراحی شدند تا جایگزین اسناد نگاشته‌شده به سبک دست‌خط دیوانی (chancery hand) شوند. الدوس منوتیوس و لودوویکو آریگی — هر دو در فاصله قرن‌های پانزدهم و شانزدهم — از مهم‌ترین طراحان حروف در این فرایند بودند. از نظر تاریخی، حروف ایتالیک سبکی مستقل بودند که جداگانه از نوع رومی‌به کار می‌رفتند؛ اما امروزه این دو در کنار یکدیگر استفاده می‌شوند. در این کاربرد، ایتالیک روشی است برای تأکید بر نکات کلیدی در متن چاپی، شناسایی انواع آثار خلاقانه، نقل واژه‌ها یا عبارت‌های خارجی، یا نشان دادن تأکید گوینده هنگام نقل‌قول. این کتاب دربردارنده جدولی است که در آن نخستین کلماتی که تاکنون به صورت ایتالیک چاپ شده‌اند ظاهر می‌شوند. منوتیوس در نظر داشت از حروف ایتالیک نه برای تأکید، بلکه برای متن نسخه‌های کوچک و قابل حمل کتاب‌های پرخواننده — اغلب شعر — استفاده کند تا سبک دست‌نوشته‌های خطی آن دوره را بازسازی نماید. انتخاب ایتالیک به جای نوع رومی‌متداول، ظاهراً برای القای حس غیررسمی‌در نسخه‌هایی بود که برای خواندن در اوقات فراغت طراحی شده بودند. این حروف دست‌خط آن دوره را بازنمایی می‌کرد و از سبک نیکولو دِ نیکولی — و احتمالاً از دست‌خط خود منوتیوس — الهام گرفته بود. نخستین استفاده در یک کتاب کامل، نسخه ۱۵۰۱ ویرژیل بود که به ایتالیا تقدیم شده بود؛ هرچند پیش از آن به اختصار در صفحه عنوان نسخه ۱۵۰۰ نامه‌های کاترینای سیه‌نا به کار رفته بود. گریفو برای بازسازی دست‌خط، حداقل شصت‌وپنج حرف پیوسته (لیگاتور) در نسخه دانته و ویرژیل آلدین ۱۵۰۱ تراشید. حروف بزرگ به صورت عمودی و بر اساس الگوی حروف مربعی رومی‌بودند، کوتاه‌تر از حروف کوچک ایتالیک صعودی، و در ابتدای هر سطر پیش از یک فاصله روشن و حروف کوچک به کار می‌رفتند. مورخ هری کارتر بیان می‌کند که ایتالیک منوتیوس تقریباً همان عرض نوع رومی‌را داشت. گسترش ایتالیک حروف ایتالیک به سرعت بسیار محبوب شد و به طور گسترده — و اغلب نادرست — تقلید شد. | ## بخش 2: حروف ایتالیک | مجلس سنای ونیز به آلدوس حق انحصاری استفاده از آن را اعطا کرد، امتیازی که سه پاپ متوالی آن را تأیید کردند؛ اما همین حروف در سال ۱۵۰۲ به شکل گسترده جعل شد. گریفو که در اثر اختلاف تجاری ونیز را ترک کرده بود، نسخه‌ای برای چاپگر گیرولامو «گرشوم» سونچینو تراشید و نسخه‌های دیگری در ایتالیا و لیون ظاهر شدند. ایتالیایی‌ها این حروف را «آلدینو» نامیدند، در حالی که دیگران آن را «ایتالیک» خواندند. برخی چاپگران اروپای شمالی افزوده‌های دست‌ساز را برای اضافه کردن نویسه‌هایی که در ایتالیایی به کار نمی‌رفتند، فراهم کردند یا آن را با حروف بزرگ جایگزین، از جمله گوتیک، جفت کردند. ورولیه این ایتالیک‌ها را مبتنی بر «نوشتاری سنجیده‌تر و رسمی‌تر با اندام‌های بلندتر صعودی و نزولی، گاهی با انتهاهای خمیده یا گرد، و اغلب تنها در اندازه‌های بزرگ‌تر» توصیف می‌کند. ایتالیک‌های دیوانی حدود سال ۱۵۲۴ توسط آریگی — خوشنویس و نویسنده کتاب‌درسی خوشنویسی که حرفه چاپگری را در رم آغاز کرده بود — و نیز توسط جووانی آنتونیو تالیِنته از ونیز معرفی شدند، و تقلیدهایی از آن‌ها تا سال ۱۵۲۸ در فرانسه ظاهر شدند. این سبک در طول قرن شانزدهم به تدریج کمرنگ شد، هرچند از آغاز قرن بیستم احیاهایی از آن صورت گرفت. ایتالیک‌های دیوانی ممکن است دارای سریف‌های رو به عقب یا انتهاهای گرد رو به جلو بر روی اندام‌های صعودی باشند. نخستین چاپگر شناخته‌شده‌ای که از آن‌ها استفاده کرد، یوهان سینگرینر در وین در سال ۱۵۲۴ بود و این رویه به آلمان، فرانسه و بلژیک گسترش یافت. روبر گرانژون، حرف‌ساز فرانسوی پرکار که به ویژه به مهارتش در تراشیدن حروف ایتالیک شهره بود، در گسترش کاربرد حروف بزرگ شیبدار نقش محوری داشت و ورولیه او را «نام اصلی مرتبط با این تغییر» در فرانسه می‌داند. تکامل کاربرد ایتالیک برای نشان دادن تأکید در قرن شانزدهم اتفاق افتاد و تا قرن هفدهم به هنجاری آشکار تبدیل شده بود. حروف ایتالیک در سده‌های بعدی از نظر سبکی تکامل یافتند و تغییرات سلیقه در خوشنویسی و طراحی حروف را دنبال کردند. یکی از تحولات مهم که از پایان قرن هفدهم به تدریج رواج یافت، گذار به شکل باز حرف h بود که با n هماهنگ شد — تحولی که در نوع Romain du roi دهه ۱۶۹۰ دیده می‌شود و جایگزین شکل تاشده و بسته h در ایتالیک‌های قرن‌های شانزدهم و هفدهم شد. ایتالیک واقعی در برابر نوع مایل اشکال واقعی ایتالیک اغلب ماهیتی رسا دارند، در حالی که اشکال مایل (oblique) معمولاً نسخه‌های کج‌شده از قلم رومی‌اند. | ## بخش 3: حروف ایتالیک | تفاوت میان ایتالیک واقعی و نوع مایل در این است که در ایتالیک واقعی برخی شکل‌های حروف با نوع رومی‌متفاوتند، اما در نوع مایل حروف تنها کج می‌شوند بدون آنکه شکل رومی‌آن‌ها تغییر کند. تمایز میان ایتالیک رسا و ایتالیک کج‌شده در الفبای سیریلیک از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است، زیرا شکل‌های متفاوت گلیف‌ها در آن — به ویژه در حروف کوچک — به روشنی قابل تشخیص‌اند. کاربردها قاب|نمای رایج از زمان‌های استفاده از ایتالیک و پررنگ در تایپوگرافی حروف ایتالیک در موارد گوناگونی به کار می‌روند: تأکید: برجسته کردن نکات کلیدی در متن چاپی، که اغلب با تکیه کلامی‌در گفتار تطابق دارد؛ برای نمونه: «اسمیت تنها متهم نبود». عنوان آثار مستقل: عنوان کتاب‌ها، آلبوم‌ها، نقاشی‌ها، نمایشنامه‌ها، برنامه‌های تلویزیونی، فیلم‌ها و نشریه‌های ادواری. آثاری که در درون آثار بزرگ‌تری قرار دارند — مانند داستان‌های کوتاه، اشعار، مقالات روزنامه‌ای، ترانه‌ها و قسمت‌های تلویزیونی — به ایتالیک نوشته نمی‌شوند، بلکه در گیومه قرار می‌گیرند. معرفی یا تعریف اصطلاحات: به ویژه اصطلاحات فنی یا آن‌هایی که به شیوه‌ای غیرمعمول به کار می‌روند؛ مانند «روان‌شناسی فرویدی بر ایگو، سوپرایگو و اید استوار است». جریان فکر شخصیت‌ها در داستان: گاهی در رمان‌ها برای نشان دادن فرایند اندیشه شخصیت‌ها: «این نمی‌تواند واقعی باشد، مری با خود اندیشید». کاربرد در علوم و ریاضیات نمادهای جبری (ثوابت و متغیرها) به طور قراردادی با ایتالیک نوشته می‌شوند تا از متن و نشانه‌های واحد متمایز شوند. نمادهای کمیت‌های فیزیکی و ثوابت ریاضی نیز به همین شیوه نگاشته می‌شوند؛ برای نمونه: «سرعت نور، c، تقریباً برابر ۳٫۰۰×۱۰⁸ متر بر ثانیه است». کاربرد در زیست‌شناسی در زیست‌شناسی، بر اساس هنجار بین‌المللی، نام‌های علمی‌از سطح جنس به پایین‌تر به صورت ایتالیک نوشته می‌شوند. در ویروس‌شناسی، مطابق قوانین کمیته بین‌المللی طبقه‌بندی ویروس‌ها (ICTV)، تمامی‌رده‌های تاکسونومیک به همین شیوه ایتالیک نوشته می‌شوند، به استثنای نام جدایه‌های منفرد، نام‌های عمومی‌ویروس‌ها و مخفف‌ها. ایتالیک در رایانه در ویراستارهای WYSIWYG، معمولاً دکمه‌ای در نوار ابزار وجود دارد که امکان قالب‌بندی متن انتخاب‌شده به صورت ایتالیک را فراهم می‌کند؛ همچنین با نگه‌داشتن هیچ متنی در حالت انتخاب، می‌توان حالت ایتالیک را فعال کرد تا متن تایپ‌شده بعدی با این قالب نوشته شود. در HTML، تگ <i> برای ایتالیک به کار می‌رود؛ اما گاهی تگ <em> که برای نشان دادن تأکید است، ترجیح داده می‌شود، زیرا استانداردهای W3C آن را به صورت پیش‌فرض ایتالیک نمایش می‌دهند و برای عامل‌های کاربری که توانایی نمایش ایتالیک را ندارند معنادارتر است. | ## جمع‌بندی | در ویکی‌متن از '' (دو آپاستروف مستقیم) در دو سوی متن مورد نظر برای ایتالیک استفاده می‌شود.