موضوع مقاله: حیا (مجسمه کورادینی) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # حیا (مجسمه کورادینی) | مقدمه: حیا یا عفت (به ) یا حقیقت محجوب اثر آنتونیو کورادینی، مجسمه‌ای است که در سال ۱۷۵۲ در دوره روکوکو تکمیل شد. | ## بخش 1: حیا (مجسمه کورادینی) | کورادینی به دستور ریموندو دی سانگرو، مجسمه یادبودی برای مادرش در کلیسای سانسورو در ناپل ساخت، جایی که مجسمه مرمری آن هنوز باقی مانده است. کوررادینی، استاد برجستهٔ مجسمه‌سازی در قرن هجدهم، به‌خاطر مهارت خارق‌العاده‌اش در تراشیدن پارچه‌های نازک از سنگ مرمر شهرت داشت. در این اثر، پیکرهٔ زنانه‌ای به‌تصویر کشیده شده که با حجابی شفاف از سنگ پوشیده شده—حجابی که به‌طرز حیرت‌انگیزی ظرافت، لطافت، و شفافیت پارچه را تداعی می‌کند، در حالی‌که تماماً از سنگ مرمر ساخته شده است. این مجسمه نه‌تنها نمادی از پاکدامنی و حقیقت پنهان‌شده است، بلکه نمایانگر اوج مهارت فنی و زیبایی‌شناسی در هنر روکوکو نیز هست. کوررادینی با این اثر، مرز میان واقعیت و خیال را در سنگ تراشید و اثری خلق کرد که همچنان یکی از شاهکارهای بی‌نظیر مجسمه‌سازی اروپا به‌شمار می‌رود. دربارهٔ کار آنتونیو کوررادینی بیشتر دوران حرفه‌ای خود را در ونیز سپری کرد، اما مدتی نیز در وین و ناپل زندگی و کار کرد. او در سال ۱۷۵۲ درگذشت، همان سالی که آخرین اثر برجسته‌اش، مجسمه «عفاف» را تکمیل کرد. این مجسمه، آخرین نمونه از مجموعه پیکره‌های زنانهٔ پوشیده با حجاب مرمری بود—موضوعی که کوررادینی در طول زندگی هنری‌اش به آن پرداخت و به‌تدریج آن را به اوج ظرافت و مهارت رساند. استادی او در کار با سنگ مرمر در توانایی‌اش برای بازنمایی پارچه‌ای سبک و شفاف بر روی بدن انسان به‌وضوح دیده می‌شود. در آثار سفارشی‌اش، به‌ویژه در «عفاف»، خطوط بدن از زیر حجابی سنگی نمایان می‌شوند، به‌گونه‌ای که بیننده حس می‌کند با پارچه‌ای واقعی و نازک روبه‌روست، نه با سنگی سخت و سرد. با وجود شکوه و ظرافت این اثر، گاهی در میان زیبایی خیره‌کنندهٔ فضای کلیسا و مجسمه‌های اطراف که توسط هنرمندان دیگری چون فرانچسکو کوارِتا، جوزپه سان‌مارتینو، و پائولو پرِتی خلق شده‌اند، از نظرها پنهان می‌ماند. فضای کلیسا با تزئینات باروک، نورپردازی دراماتیک، و تنوع آثار هنری، گاه تمرکز را از این مجسمه خاص دور می‌کند. | ## بخش 2: حیا (مجسمه کورادینی) | رایموندو دی سانگرو، شاهزادهٔ ناپل، این مجسمه را به‌عنوان یادبودی برای مادرش سفارش داد—زنی که درگذشتش زمانی رخ داد که رایموندو هنوز نوزادی بیش نبود. او می‌خواست این اثر، نه‌تنها نمادی از پاکدامنی، بلکه تجسمی از فقدان زودهنگام و اندوهی شخصی باشد که در قالبی هنری و جاودانه به نمایش گذاشته شده است. مجسمه «عفاف» با ترکیب احساس، تکنیک، و نمادگرایی، یکی از درخشان‌ترین نمونه‌های هنر روکوکو و مجسمه‌سازی اروپاست. این حالت ایستادن، به مجسمه کیفیتی انسانی و حس حرکت می‌بخشد، گویی در لحظه‌ای از کنش یا تغییر وضعیت به تصویر کشیده شده است. هنرمندان قرن هجدهم ایتالیا، از جمله کوررادینی، علاقه‌مند به نمایش حرکت در آثارشان بودند و این مجسمه نمونه‌ای بارز از آن گرایش است. این حجاب، با وجود سنگینی ظاهری، حالتی نیمه‌شفاف دارد و به‌گونه‌ای بر سینه افتاده که برجستگی‌های بدن را نمایان می‌سازد، اما ناحیه تناسلی را نیز می‌پوشاند تا اثر جنسی آشکار نداشته باشد. این ویژگی‌های ایده‌آل، احساسی از الوهیت و فراانسانی بودن را القا می‌کنند، به‌طوری‌که بیننده او را نه صرفاً یک زن، بلکه نمادی از حقیقت، پاکی، و زیبایی متعالی می‌بیند. مجسمه، با ترکیب مهارت فنی و بار معنایی، تصویری از زنی خلق می‌کند که هم زمینی است و هم آسمانی، هم ملموس و هم رازآلود. کلیسای کوچک سنسوِرو مجسمه «عفاف» یکی از دو اثری است که آنتونیو کوررادینی برای کلیسای سانسِوِرو در ناپل خلق کرد. پیکرهٔ زنانهٔ پوشیده با حجاب، نماد عفاف است، اما در عین حال می‌توان آن را تجسمی از خرد نیز دانست. در طراحی این اثر، ارجاعی آشکار به مجسمهٔ باستانی «ایزیس» در شهر «سایس» مصر دیده می‌شود—مجسمه‌ای که گفته می‌شود بر آن نوشته شده بود: «من گذشته، حال و آینده‌ام…»Ferber,"Veil," 234 این تمثیل، جنبهٔ خردمندانهٔ مجسمه را تقویت می‌کند و به همین دلیل، «عفاف» اغلب با عنوان «حقیقت پوشیده» نیز شناخته می‌شود. نمادهایی مانند لوح شکسته در کنار مجسمه، نشان‌دهندهٔ زندگی کوتاه‌مدت مادری است که این اثر به یاد او ساخته شده—زنی که در دوران نوزادی فرزندش، رایموندو دی سانگرو، درگذشت. | ## بخش 3: حیا (مجسمه کورادینی) | بر پایه‌ای که مجسمه بر آن قرار دارد، نقش‌برجسته‌ای از صحنه‌ای کتاب مقدسی دیده می‌شود: ظهور مسیح به مریم مجدلیه در قالب باغبان—نمادی از اهمیت ایمان مسیحی برای خانوادهٔ سانگرو. اثر دیگر کوررادینی در این مجموعه، «وقار» نام دارد که پیکرهٔ مردی جوان و برهنه را با پوششی از پوست شیر به تصویر می‌کشد. کوررادینی همچنین مأمور ساخت مجسمهٔ «مسیح مستور» برای همین کلیسا شده بود، اما پیش از تکمیل آن، به‌طور ناگهانی درگذشت و این اثر توسط جوزپه سانمارتینو به پایان رسید. دو مجسمهٔ کوررادینی در کنار هشت اثر دیگر، دیوار کلیسای سانسِوِرو را زینت می‌دهند. مجسمهٔ «عفاف» همچنان در مکان اصلی خود قرار دارد، و این امکان را به بازدیدکنندگان می‌دهد تا آن را در همان ترکیب و چیدمانی که هنرمند در نظر داشته، مشاهده کنند—در فضایی که زیبایی، نمادگرایی، و ایمان در هم تنیده‌اند. حمایت این مجموعه از فضایل به سفارش ریموندو دی سانگرو، هفتمین شاهزاده سانسورو، ساخته شده است. حمایت در دنیای هنر امری ضروری است و به معنای انتقال دیدگاه‌های شخصی است که هزینه آثار هنری را پرداخت می‌کند. او در مورد ایده‌های خود برای مقبره بسیار دقیق بود و کسانی را که فکر می‌کرد بهترین هنرمندان هستند برای کار روی آن استخدام کرد. تم بصری جنبش روکوکو در ساختمان مزین با سقف نقاشی شده، مقبره‌های مرمری و مجسمه‌های برجسته دیده می‌شود. در اوایل دوران حرفه‌ای‌اش، آثار او چهره‌های به شدت پوشیده را به شیوه‌ای کلاسیک به تصویر می‌کشید و سپس با تکمیل هنر خود، به لایه‌ای نازک و شفاف از مرمر که به عنوان حجاب عمل می‌کرد، روی آورد. | ## جمع‌بندی | [ نیازمند منبع ] نمونه‌ای از مورد اخیر و اثری که کورادینی اثر «عفت» را بر اساس آن ساخته است، مجسمه «توچیا باکره وستال» اوست که در سال ۱۷۴۳ در رم ساخته شده است.