موضوع مقاله: سیسیا، کوئینزلند | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سیسیا، کوئینزلند | مقدمه: جامعه جزیره سیسیا در یک منطقه کوچک داگیت (سند اعطای امانی) واقع شده است که در سال ۱۹۸۶ توسط دولت کوئینزلند در رد آیلند پوینت اعطا شد. | ## بخش 1: سیسیا، کوئینزلند | این شهر شمالی‌ترین جامعه سرزمین اصلی در کوئینزلند است و بندری دارد که توسط کشتی‌های تدارکاتی و خدمات کشتیرانی برای مسافران و وسایل نقلیه استفاده می‌شود. اگرچه سیسیا از شهرهای بزرگتر سرزمین اصلی بسیار دور است، اما با خدمات منظم کشتی که ۹۰ دقیقه طول می‌کشد تا یک طرفه طی شود، به جزیره پنجشنبه (بزرگ‌ترین شهر در تنگه تورس) متصل است. تاریخچه تماس با اروپا سیسیا که قبلاً با نام رد آیلند پوینت شناخته می‌شد، در زبان بومی خود با نام ایتانگی نیز شناخته می‌شود. ایتونچی در ابتدا به عنوان یک مکان کمپینگ سنتی قبل از تماس اروپایی‌ها مورد استفاده قرار می‌گرفت.N Sharp, ردپاها در امتداد سواحل شنی کیپ یورک (انتشارات مطالعات استرالیا، کانبرا؛ ۱۹۹۲) ۱۲. ورود بیماری‌ها، طرد از شکارگاه‌های سنتی و وحشیگری پلیس بومی تحت هدایت قضات پلیس سامرست، بومیان سازمان پیمان ملی را به شدت نابود کرد.ن شارپ، ردپاها در امتداد سواحل شنی کیپ یورک (انتشارات مطالعات استرالیا، کانبرا؛ ۱۹۹۲) ۳۵–۴۰، ۵۵–۵۸. تا سال ۱۹۱۵، بقایای بازمانده از جمعیت بومی در رد آیلند پوینت و کوال کریک دوباره گرد هم آمدند. مردم یادهایگانا، ووتاتی، اوندویامو و گودانگ از شمال و شرق، خود را به عنوان یک گروه واحد در رد آیلند پوینت مستقر کرده بودند. دیگر مردم یادهایگانا و ووتاتی گروهی را در اینجینو (که در آن زمان با نام رودخانه کوچک شناخته می‌شد) تشکیل داده بودند. کوال کریک در سال ۱۹۱۵.آرشیو ایالت کوئینزلند، دفتر وزیر کشور، HOM/J129، ۱۹۱۴/۹۰۰۱، «گزارش سرپرست ارشد بومیان در مورد بازرسی سالانه مؤسسات شمالی، ۱۹۱۵»؛ کوئینزلند، «روزنامه دولتی کوئینزلند»، ۲۳ اکتبر ۱۹۱۵، ۱۳۷۴. یک هیئت و مدرسه انگلیکان در سال ۱۹۲۳ اداره این منطقه حفاظت‌شده را به دست گرفت.کوئینزلند، «گزارش عملیات برخی از زیرمجموعه‌های وزارت کشور - وزارت بومیان - اطلاعات موجود در گزارش سال منتهی به ۳۱ دسامبر ۱۹۲۰» (۱۹۲۱) ۹؛ کوئینزلند، «گزارش عملکرد برخی از زیرمجموعه‌های وزارت کشور - دپارتمان بومیان». - اطلاعات موجود در گزارش سال منتهی به 31 دسامبر 1918 (1919)10؛ اسناد پارلمانی کوئینزلند، ۱۹۲۶، ۱۱. تعدادی از اسکادران‌های بمب‌افکن، جنگنده و ترابری نیروی هوایی سلطنتی استرالیا از این باند فرودگاهی عملیات انجام می‌دادند. امروزه هنوز هم به عنوان فرودگاه منطقه شبه جزیره شمالی مورد استفاده قرار می‌گیرد. همچنین در سال ۱۹۴۳ یک ایستگاه رادار در موتی هدز تأسیس شد که بومیان محلی در ساخت و بهره‌برداری از آن کمک کردند. | ## بخش 2: سیسیا، کوئینزلند | اسکله‌ها و اسکله‌های جدید توسط مهندسان ارتش در موتی هدز و رد آیلند پوینت ساخته شدند.آر مارکس، «فرودگاه‌های کوئینزلند، جنگ جهانی دوم، ۵۰ سال بعد» (آر اند جی. در پایان جنگ جهانی دوم، دولت کوئینزلند اقداماتی را با هدف جبران خسارت ساکنان جزایر تنگه تورس به دلیل مشارکتشان در تلاش‌های جنگی انجام داد. این‌ها همچنین برای اسکان جمعیت در شمال به عنوان یک مکانیسم دفاعی در برابر تهاجم خارجی در نظر گرفته شده بودند. حدود سال ۱۹۴۵، مدیر امور بومیان، کورنلیوس اولیری، به همراه یک دامدار محلی به نام دیک هالند، منطقه شبه جزیره شمالی را بررسی کرد تا مکان‌های مناسب برای یک سکونتگاه جدید را شناسایی کند. اولیری در سخنرانی افتتاحیه خود در کنفرانس شورای جزیره در سال ۱۹۴۷ که در بادو برگزار شد، از «آرزوی دولت برای گسترش نژاد تنگه تورس به عنوان یک واحد صنعتی سالم در شمال کوئینزلند» سخن گفت.دی اوبر، جی اسپروتس و آر میچل، «سایبای به باماگا، مهاجرت از سایبای به باماگا در شبه جزیره کیپ یورک»، (شورای جزیره باماگا، جو اسپروتس و همکاران، تاونزویل؛ ۲۰۰۰) ۱۴بایگانی ایالت کوئینزلند، دفتر مدیر امور بومیان، SRS 505/1، پرونده‌های مکاتبات، پرونده ۹M/10، بخش ۱، مدیریت شبه جزیره کیپ یورک، توسعه منطقه شبه جزیره شمالی. در طول سال‌های جنگ، سربازان جزیره‌نشین تنگه تورس از سایبای، داوان و بویگو همچنین در مورد امکان توسعه یک جامعه جزیره‌نشین در سرزمین اصلی استرالیا بحث کردند. در سال ۱۹۴۷، مجموعه‌ای از جزر و مدهای بزرگ در طول فصل بارندگی باعث «خسارات جدی و در برخی موارد جبران‌ناپذیری به املاک و باغ‌ها» در سایبای شد. پس از بحث‌های فراوان، تعدادی از خانواده‌های سایبای تصمیم به ترک جزیره و نقل مکان به سرزمین اصلی گرفتند.دی اوبر، جی اسپروتس و آر میچل، «سایبای به باماگا، مهاجرت از سایبای به باماگا در شبه جزیره کیپ یورک»، (شورای جزیره باماگا، جو اسپروتس و همکاران، تاونزویل؛ ۲۰۰۰) ۶–۸کوئینزلند، «امور بومیان - اطلاعات موجود در گزارش مدیر امور بومیان برای دوازده ماه منتهی به ۳۰ ژوئن ۱۹۴۸» (۱۹۴۸) ۲۲. اولین گروه از خانواده‌های سایبای در ماه مه ۱۹۴۷ با کشتی‌های صید مروارید «میلارد» و «ماکوی» جزیره را ترک کردند. تازه واردان یک مکان موقت در موتی هدز را برای سکونت جدید خود انتخاب کردند.دی اوبر، جی اسپروتس و آر میچل، «سایبای به باماگا، مهاجرت از سایبای به باماگا در شبه جزیره کیپ یورک»، (شورای جزیره باماگا، جو اسپروتس و همکاران، تاونزویل؛ ۲۰۰۰) ۱۶–۱۷. دولت کوئینزلند، در ژوئیه ۱۹۴۸، منطقه‌ای به مساحت ۴۴۵۰۰ هکتار را که از رد آیلند پوینت تا خلیج کندی، از جنوب تا مرز سکونتگاه مأموریت کوال کریک امتداد داشت، به عنوان منطقه حفاظت شده برای «استفاده ساکنان جزایر تنگه تورس» اعلام کرد.کوئینزلند، «امور بومیان - اطلاعات موجود در گزارش مدیر امور بومیان برای دوازده نفر» ماه‌های منتهی به ۳۰ ژوئن ۱۹۴۹ (۱۹۴۹) ۲۵؛ کوئینزلند، «روزنامه دولتی کوئینزلند»، ۲۴ ژوئیه ۱۹۴۸، ۶۷۵. در سال ۱۹۴۸، موگای الو و تومنا ساگاوکاز به همراه خانواده‌هایشان سایبای را ترک کردند و به رد آیلند پوینت نقل مکان کردند. این خانواده‌ها در کلبه‌های قدیمی ارتش که توسط استن هالند به آنها اهدا شده بود، زندگی می‌کردند. خانواده‌های بیشتری از سایبای در سال‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۵۱ در رد آیلند پوینت ساکن شدند. | ## بخش 3: سیسیا، کوئینزلند | نمایندگان این جامعه کوچک در سال ۱۹۵۵ برای ساخت مسکن جدید در رد آیلند پوینت به اداره امور بومیان مراجعه کردند.دبیرستان ایالتی باماگا، «شمال جاردین، نگاهی به پنج جامعه NPA» (دبیرستان ایالتی باماگا، باماگا؛ ۱۹۹۷) در ۱۴ اکتبر ۱۹۷۲، کلیسای انگلیکان سنت فرانسیس آسیزی رسماً در رد آیلند پوینت افتتاح شد. نام سیسیا از حروف اول نام پدران و برادران موگای الو - سونای، الو، ایبوای، ساگاوکاز، ایسوا و آکن - گرفته شده است. دولت محلی و سند اعطای کمک مالی در جامعه امانی در ۳۰ مارس ۱۹۸۵، جامعه سیسیا ۳ عضو شورا را برای تشکیل شورای خودمختار جزیره سیسیا که تحت «قانون خدمات اجتماعی (تنگه تورس) ۱۹۸۴» تأسیس شده بود، انتخاب کرد. این قانون برای اولین بار اختیارات و مسئولیت‌هایی از نوع دولت محلی را به شوراهای جزیره‌نشینان تنگه تورس اعطا کرد. اوماجیکو، باماگا، نیو ماپون و کووال کریک نیز در این زمان نمایندگان شورا را انتخاب کردند. در ۲۹ اکتبر ۱۹۸۷، منطقه شورا، که قبلاً ذخیره بومیان تحت کنترل دولت کوئینزلند بود، تحت یک سند اعطای امانت به امانتداری شورا منتقل شد.کوئینزلند، «گزارش سالانه وزارت خدمات اجتماعی برای سال ۱۹۸۶» (۱۹۸۷) ۳؛ کوئینزلند، «گزارش سالانه وزارت خدمات اجتماعی برای سال ۱۹۸۷» (۱۹۸۸). قرن بیست و یکم در سال ۲۰۰۷، کمیسیون اصلاحات دولت محلی توصیه کرد که ۳ شورای بومیان ایالت منطقه شبه جزیره شمالی و ۲ شورای جزیره‌نشینان تنگه تورس منطقه شبه جزیره شمالی منحل شده و یک شورای منطقه‌ای منطقه شبه‌جزیره شمالی به جای آنها تأسیس شود. اولین شورای منطقه‌ای شبه‌جزیره شمالی در ۱۵ مارس ۲۰۰۸ در انتخاباتی که تحت «قانون دولت محلی ۱۹۹۳» برگزار شد، انتخاب شد. نزدیکترین مدرسه دولتی، کالج ایالتی منطقه شبه جزیره شمالی در نزدیکی باماگا است که دارای یک پردیس نوجوانان (مهدکودک تا سال ششم) و یک پردیس سالمندان (سال هفتم تا دوازدهم) است. امکانات رفاهی مرکز مراقبت‌های بهداشتی اولیه سیسیا توسط کارکنان بهداشتی بومی به همراه متخصصان مهمان اداره می‌شود؛ این مرکز در خیابان موگای قرار دارد. اردوگاه سیسیا توسط حدود ۵۰ درصد از مسافرانی که برای کمپینگ به شبه جزیره یورک در کیپ شمالی سفر می‌کنند، مورد استفاده قرار می‌گیرد. اکثر خدمات گردشگری در منطقه شبه جزیره شمالی تحت قراردادهای اجاره با شورای جزیره سیسیا ارائه می‌شود. سیسیا به‌طور فزاینده‌ای به عنوان «دروازه تنگه تورس» و به عنوان پایگاهی در سرزمین اصلی برای آموزش و اطلاع‌رسانی به بازدیدکنندگان در مورد فرهنگ جزیره‌نشین تنگه تورس شناخته می‌شود. تورهایی که سیسیا را به تعدادی از جزایر تنگه تورس (از جمله روزهای بازار در سایبای) متصل می‌کنند، آغاز شده‌اند و از فرصت‌ها برای آموزش بازدیدکنندگان در مورد پیوندهای تاریخی بین سیسیا و تنگه تورس بهره می‌برند. | ## جمع‌بندی | از طریق اردوگاه روستای سیسیا می‌توان با تعدادی از راهنمایان ماهیگیری تفریحی تماس گرفت.