موضوع مقاله: بدهی خارجی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # بدهی خارجی | مقدمه: بدهی خارجی، بدهی ناخالص یک کشور است که ساکنان آن کشور به افراد غیر مقیم آن کشور بدهکار هستند. | ## بخش 1: بدهی خارجی | بدهی خارجی می‌تواند به شکل ارز داخلی یا خارجی یا هردو باشد که شامل مبالغ بدهی به بانک‌های تجاری خصوصی، دولت‌های خارجی، یا مؤسسات مالی بین‌المللی مانند صندوق بین‌المللی پول و بانک جهانی هستند. بدهی خارجی تعهدات اقتصاد برای پرداخت‌های آتی را اندازه‌گیری می‌کند، بنابراین شاخصی از آسیب‌پذیری کشور در برابر مشکلات پرداخت بدهی و نقدینگی است. این شاخص برابر با بدهی ناخالص خارجی منهای دارایی‌های خارجی، در قالب ابزار بدهی است. در سال ۲۰۲۲ کشور آمریکا بیش‌ترین بدهی خارجی را بین کشورها داشت و بعد از آن، کشورهای انگلستان، نروژ، فرانسه، آلمان و هلند به ترتیب بیشترین بدهی خارجی را داشتند. تعریف بر اساس آمار بدهی خارجی صندوق بین‌المللی پول، راهنمای تدوین‌کنندگان و کاربران، «بدهی خارجی ناخالص»، در هر زمان معین، مبلغ معوقه آن بدهی‌های واقعی جاری و نه احتمالی است که نیاز به پرداخت‌های اصل یا بهره توسط بدهکار در مقطعی در آینده و آن‌هایی که ساکنان یک اقتصاد به افراد غیر مقیم بدهکار هستند."International Monetary Fund. صندوق بین‌المللی پول، عناصر مهم را به صورت زیر تعریف می‌کند: بدهی‌های جاری معوق و واقعی بدهی‌های بدهی شامل معوقه‌های اصلی و بهره است. اصل و بهره هنگامی که هزینه وام به صورت دوره‌ای پرداخت می‌شود، همان‌طور که معمولاً اتفاق می‌افتد، به عنوان پرداخت بهره شناخته می‌شود. | ## بخش 2: بدهی خارجی | تمام پرداخت‌های دیگر با ارزش اقتصادی توسط بدهکار به طلبکار که باعث کاهش اصل مبلغ معوقه می‌شود به‌عنوان پرداخت اصلی شناخته می‌شود. با این حال، تعریف بدهی خارجی بین پرداخت‌های اصلی، پرداخت بهره یا پرداخت برای هر دو تفاوتی قائل نمی‌شود. همچنین، این تعریف مشخص نمی‌کند که زمان پرداخت‌های آتی اصل یا بهره برای طبقه‌بندی بدهی به عنوان بدهی باید مشخص باشد. اقامتگاه برای واجد شرایط شدن به عنوان بدهی خارجی، بدهی‌های بدهی باید به وسیله یک مقیم به غیر مقیم بدهکار باشد. محل سکونت بر اساس جایی که بدهکار و طلبکار مراکز منافع اقتصادی خود را دارند — معمولاً، جایی که در آن قرار دارند — و نه تابعیت آن‌ها تعیین می‌شود. این‌ها به عنوان ترتیباتی تعریف می‌شوند که تحت آن یک یا چند شرط قبل از انجام یک معامله مالی باید برآورده شوند. با این حال، از دیدگاه درک آسیب‌پذیری، علاقهٔ تحلیلی به تأثیر بالقوهٔ بدهی‌های احتمالی بر اقتصاد و بخش‌های نهادی خاص، مانند دولت، وجود دارد. | ## بخش 3: بدهی خارجی | به‌طور کلی بدهی‌های خارجی به چهار دستهٔ زیر تقسیم می‌شود: (۱) بدهی عمومی و تضمین شده عمومی. بدهی پایدار سطحی از بدهی است که به یک کشور بدهکار اجازه می‌دهد تا تعهدات خدمات بدهی فعلی و آتی خود را بدون توسل به کاهش بیشتر بدهی یا زمان‌بندی مجدد، اجتناب از انباشت بدهی‌های معوقه به‌طور کامل انجام دهد، در حالی که سطح قابل قبولی از رشد اقتصادی را فراهم می‌کند.UNCTAD/UNDP, 1996 بانک جهانی و صندوق بین‌المللی پول معتقدند که «می‌توان گفت که کشوری به پایداری بدهی خارجی دست می‌یابد که بتواند تعهدات بدهی خارجی فعلی و آتی خود را به‌طور کامل، بدون توسل به زمان‌بندی مجدد بدهی یا انباشت بدهی‌های معوقه و بدون به خطر انداختن رشد، برآورده کند». در حالی که هر کدام مزیت و ویژگی خاص خود را برای مقابله با موقعیت‌های خاص دارند، در میان اقتصاددانان نظر واحدی در مورد یک شاخص وجود ندارد. این شاخص‌ها در درجه اول ماهیت نسبت‌ها دارند - یعنی مقایسه بین دو سر و رابطه با آن‌ها و بنابراین سیاست‌گذاران را در مدیریت بدهی خارجی‌شان تسهیل می‌کند. نمونه‌هایی از شاخص‌های بار بدهی عبارتند از؛ (الف) نسبت بدهی به تولید ناخالص داخلی، (ب) نسبت بدهی خارجی به صادرات، (ج) نسبت بدهی دولت به درآمد مالی جاری و غیره. شاخص‌های نهایی آینده‌نگر تر هستند، زیرا نشان می‌دهند که با توجه به موجودی فعلی داده‌ها و متوسط نرخ بهره، بار بدهی چگونه در طول زمان تغییر می‌کند. نسبت‌های پویا نشان می‌دهند که چگونه نسبت بدهی به بار در صورت عدم بازپرداخت یا پرداخت‌های جدید تغییر می‌کند، که این نشان‌دهنده ثبات بار بدهی است. | ## جمع‌بندی | نمونه ای از نسبت پویا، نسبت متوسط نرخ بهره بدهی‌های معوق به نرخ رشد تولید ناخالص داخلی اسمی است."Part III.