موضوع مقاله: ماری عجمی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ماری عجمی | مقدمه: ماری عَبدُه عجمی (۲۵ مهٔ ۱۸۸۸ – ۲۵ دسامبر ۱۹۶۵) روزنامه‌نگار، آموزگار و شاعر سوری بود. | ## بخش 1: ماری عجمی | پدربزرگش یوسف میان دمشق و سرزمین فارس تجارت می‌کرد، از این رو او را عَجَمی می‌نامیدند. به مدت یک سال در زحله، سپس در پورت سعید، سپس در مدرسۀ روسی در دمشق و مؤسسه فرانسوی فرنسیسکان در آنجا تدریس کرد. مجلهٔ «العروس» را در سال ۱۹۱۰ در دمشق تأسیس کرد که تا سال ۱۹۱۴ منتشر شد، سپس از ۱۹۱۸ تا ۱۹۲۵ ادامه یافت. این مجله، نخستین مجلهٔ زنان در منطقهٔ عربی بود که خواهان رهایی و توانمندسازی زنان بود و در مسائل آنان تخصص داشت. عجمی برای شماری از روزنامه‌ها و ایستگاه‌های رادیویی در کشورهای عربی و عرب‌های خارج‌نشین نوشت. ماری عجمی نماد برجستهٔ رنسانس فرهنگی و اجتماعی فمینیستی در سوریه در قرن بیستم شمرده می‌شود. او کسی بود که در ابتدای پیدایش مطبوعات سوریه، اولین مجلهٔ فرهنگی و اجتماعی زنان را که آن را «العروس» نامید، بیرون داد. او پیشگام اولین پروژهٔ رنسانس فمینیستی سوری بود و او را یکی از بنیانگذاران مطبوعات فمینیستی سوریه می‌دانند. زندگی و پیشه ماری عجمی در خانه‌ای در محلهٔ جوّانیه کوچهٔ طالع الفضة در شهر قدیمی دمشق، پشت کلیسای ارتدکس سنت‌جان دمشقی، در ۲۵ مهٔ ۱۸۸۸ به دنیا آمد. او از همسر دوم یک پدر سالخورده با اصل حمایی، عبده یوسف‌العجمی، نایب کلیسای جامع که در بافندگی و تجارت ابریشم کار می‌کرد، به دنیا آمد.پدربزرگش الیان الحماوی به دمشق نقل مکان کرد و در آنجا خانواده‌اش به دلیل تجارت جواهرات به سرزمین عجم (فارس) نام عجمی را به دست آوردند. او دورهٔ ابتدایی را در مدرسهٔ ایرلندی خواند و سپس تحصیلات راهنمایی را در مدرسهٔ روسی ادامه داد. پس از اینکه زبان عربی و ادبیات آن را فراگرفت، به یادگیری زبان انگلیسی پرداخت تا اینکه در آن تسلط یافت. | ## بخش 2: ماری عجمی | در سال ۱۹۰۵ در دانشگاه آمریکایی بیروت در رشته پرستاری تحصیل کرد، اما به دلیل ضعف سلامتی تحصیلات خود را به پایان نرساند. او ابتدا به آموزش روی آورد و در سال ۱۹۰۶ به عنوان معلم ارشد در مدرسه روسی در دمشق منصوب شد. پس از آن تاریخ، به مدت دو سال با روزنامه‌ها و مجلات مهمی مانند المقتبس در دمشق، المهذّب در زحله، الإخاء در حما، و الحسناء و لسان الحال در بیروت مکاتبه کرد. سپس در سال ۱۹۰۹ به اسکندریه نقل مکان کرد و در آنجا به عنوان مدیر مدرسه قبطی منصوب شد. او یک سال در آنجا ماند، سپس به دمشق بازگشت و در دسامبر ۱۹۱۰ مجله العروس را تأسیس کرد. با سی و دو صفحه شروع شد و بعداً به چهل صفحه افزایش یافت تا اینکه در سال ۱۹۱۴ به دلیل شروع جنگ جهانی اول انتشار آن متوقف شد. این مجله پس از پایان جنگ در سال ۱۹۱۸ با شصت صفحه منتشر شد و مشهورترین چهره‌های ادبیات و روزنامه‌نگاری سوریه و جهان عرب در آن زمان برای آن می‌نوشتند، امثال: جبران خلیل جبران، میخائیل نعیمه، ایلیا ابوماضی، معروف الرصافی، عباس محمود العقاد. انتشار این مجله ادامه یافت تا اینکه در سال ۱۹۲۵، سال وقوع انقلاب کبیر سوریه، انتشار آن متوقف شد. علاوه بر مطالب مربوط به کودکان و خانواده، مطالب ادبی، تاریخی و محیطی را منتشر کرد. همچنین رمان‌ها و بحث‌های ادبی منتشر می‌کرد و مکانی منحصر به فرد برای ترویج بسیاری از ایده‌های رهایی‌بخش بود. عجمی به دلیل مقاومت در برابر مقامات عثمانی و بعداً مقامات اشغالگر فرانسه و انگلیس شناخته شده بود.در دنیای سیاست، مبارزات ماری عجمی با قربانیان ۶ ایار ۱۹۱۶ مرتبط شروع شد. شرایط بدی را که در معرض آن قرار می‌گرفتند و انواع شکنجه‌ها و آزارهایی که متحمل شدند را دید. | ## بخش 3: ماری عجمی | عجمی از کشاورزان و کارگران سوری حمایت کرد و آنان را به جای تکیه بر واردات به سمت حمایت و تکیه بر اقتصاد محلی تشویق می‌کرد. سپس انجمن نور الفیحاء و باشگاه آن، و مدرسهٔ دخترانه شهدا، با مشارکت نازک العابد، در سال ۱۹۲۰ تأسیس کرد.در ابتدای همان سال با مشارکت العابد، باشگاه بانوان شام را تأسیس کرد. در سال ۱۹۲۱ به عضویت کمیتهٔ نقد ادبی انجمن ادبی انتخاب شد و در سردبیری مجلهٔ آن انجمن که بیش از یک سال دوام نداشت، مشارکت داشت. محافل ادبی از او تجلیل کردند و در سال ۱۹۲۶ به مناسبت ۲۵ سالگی فعالیت او در عرصه‌های سخنوری، نویسندگی و روزنامه‌نگاری، جشن نقره‌ای برای او در بیروت برگزار شد. او در دو جشنی که در سال ۱۹۲۸ در حیفا و یافا برای او برگزار شد، تجلیل مشابهی دریافت کرد. در اوایل دهه ۱۹۳۰ به مدت چهار سال در مدرسه فرانسیسکن (دارالسلام) به تدریس ادبیات عرب پرداخت. در سال ۱۹۴۰ مجدداً برای تدریس به بغداد سفر کرد، اما بیش از یک سال در آنجا نماند. درگذشت ماری عجمی در سال‌های پایانی زندگی، بیماری‌اش تشدید شد و او از زندگی عمومی کناره‌گیری کرد. وی در کلیسای جامع مریمیّه، در آرامستان ارتدکس یونانی سنت جرج در محلهٔ باب الشرقی به خاک سپرده شد. تنها ۱۶ نفر از نزدیکانش پیکرش را تا آرامستان همراهی کردند و از میان ادیبان، فقط فؤاد الشایب حضور داشت. فدراسیون انجمن‌های زنان در سوریه در ۲۵ آوریل ۱۹۶۶ مراسم یادبودی را برای او در دانشگاه دمشق برگزار کرد که در آن افرادی سخنرانی کردند، مانند: فؤاد الشایب، رئیف خوری، جان کمید، وداد سکاکینی، کاظم الداغستانی، عفیفه صعب، امین نخله و دیگران. | ## جمع‌بندی | در سال ۱۹۶۹ وزارت فرهنگ و ارشاد ملی، گزیده‌ای از شعر و نثر او را با عنوان «دوحهٔ خاطره» منتشر کرد.