موضوع مقاله: مری بیل | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مری بیل | مقدمه: بیل به‌عنوان تأمین‌کننده اصلی مالی خانواده‌اش از طریق آثار حرفه‌ای خود درآمد کسب کرد – حرفه‌ای که از سال ۱۶۷۰/۷۱ تا دهه ۱۶۹۰ ادامه داشت. | ## بخش 1: مری بیل | بیل همچنین نویسنده بود و نثر او مباحثه‌ای دربارهٔ دوستی در سال ۱۶۶۶، دیدگاه علمی و منحصر به فردی از این موضوع ارائه می‌دهد. دست‌نویس او از سال ۱۶۶۳ تحت عنوان مشاهده‌ها دربارهٔ مواد و تکنیک‌های به‌کار رفته در «نقاشی هلوها» که چاپ نشده است، نخستین متن آموزشی شناخته شده به زبان انگلیسی است که توسط یک نقاش زن نوشته شده است. او ابتدا به‌عنوان یک «هنرمند با فضیلت» در «رنگ‌های روغنی» توسط سر ویلیام سندرسون در کتابش گرافیک: یا استفاده از قلم و مداد؛ در هنر عالی نقاشی در سال ۱۶۵۸ ستایش شد. پس از مرگ بیل، آثار او توسط نقاش دربار پیتر لیلی و نویسنده کتاب «مقاله‌ای دربارهٔ یک مدرسه انگلیسی» که به معرفی برجسته‌ترین هنرمندان هم‌دوره او پرداخته است، ستایش شد.سر ویلیام سندرسون، گرافیک. او در ۲۶ مارس توسط پدرش جان کرادوک در کلیسای «تمام قدیسان» در روستا غسل تعمید شد. به‌علاوه پدرش که کشیش بود، یک نقاش آماتور نیز بود که ممکن است به مری در یادگیری نقاشی کمک کرده باشد. گروهی از نقاشان در بری سنت ادموندز فعالیت می‌کردند که شامل پیتر لیلی و متیو اسنلینگ بودند و ممکن است مری در دوران جوانی خود با آنها ملاقات کرده باشد. در زمان جنگ‌های داخلی انگلستان، جان کرادوک، والتر کرادوک، یکی از اقوام دور خود را به‌عنوان سرپرست فرزندانش جان و مری منصوب کرد. مری کرادوک با چارلز بیل (۱۶۳۲–۱۷۰۵) از والتون، میلتون کینز در شمال باکینگهام‌شایر آشنا شد. پدر مری، جان کرادوک، در آن زمان به‌شدت بیمار بود و چند روز پس از ازدواج مری درگذشت. چارلز بیل در آن زمان یک کارمند خدمت مدنی بود که در سال ۱۶۶۰ به‌عنوان معاون منشی دفتر پتنت‌ها جایگزین پدرش شد. با رشد موفقیت‌های مری به‌گونه‌ای که می‌توانست خانواده را تأمین کند، او به مدیر استودیوی او تبدیل شد. در حدود ۱۶۶۰–۱۶۶۴ خانواده به آلبروک (اکنون آل‌برک)، آتربورن، همپشر نقل مکان کردند تا از طاعون فرار کنند. در طول ازدواجشان، مری و چارلز به‌عنوان شریک تجاری و برابر با یکدیگر کار می‌کردند که در آن زمان امری نادر بود. اطلاعات کمی از مرگ او وجود دارد، جز اینکه در خانه‌ای در پال مال، لندن درگذشت و در زیر میز مراسم مقدس کلیسای سنت جیمز، پیکدیلی به خاک سپرده شد. قبر او در طول جنگ جهانی دوم توسط بمب‌های دشمن ویران شد، اما یک یادبود برای او در کلیسا وجود دارد. پیتر للی، که جانشین آنتونی ون دایک به عنوان نقاش دربار بود، توجه زیادی به پیشرفت‌های مری بیل به عنوان یک هنرمند داشت، به ویژه که او با تقلید از برخی آثار او به تمرین نقاشی می‌پرداخت. مری بیل کار خود را با نقاشی هدایایی برای افرادی که می‌شناخت آغاز کرد و در ازای آن‌ها هدایا یا خدمات کوچکی دریافت می‌کرد. او یادداشت‌هایی در مورد نحوه نقاشی او، معاملات تجاری که انجام می‌شد، افرادی که به دیدن او می‌آمدند و ستایشی که دریافت می‌کرد، می‌نوشت. او در دهه‌های ۱۶۵۰ و ۱۶۶۰ به یک نقاش پرتره نیمه حرفه‌ای تبدیل شد و از خانه‌اش کار می‌کرد، ابتدا در کاونت گاردن و سپس در خیابان فلیت در لندن. در زمانی که در کاونت گاردن زندگی می‌کرد، مری بیل همسایه نزدیک به هنرمند جوآن کارلایل بود. آموزش مری بیل هیچ‌گونه آموزش رسمی از یک آکادمی دریافت نکرده بود، هیچ ارتباطی با انجمن هنرمندان نداشت و هیچ‌گونه حمایت سلطنتی یا درباری نداشت. | ## بخش 2: مری بیل | او از پدرش آموزش انسانی دریافت کرد، در دوران کودکی در سافوک، پدرش با هنرمندان بریتانیایی معاصری چون سر ناتانیل بیکن، رابرت واکر و سر پیتر للی دوست بود که باعث شد هر دو، یعنی رابرت واکر و پیتر للی، «مربی‌های احتمالی طراحی برای مری جوان» باشند. زمان دقیق آشنایی مری با للی بحث‌برانگیز است و یکی از نظریه‌ها این است که آن‌ها پیش از ازدواج مری با چارلز یکدیگر را ملاقات کرده‌اند، زمانی که مری در سافوک زندگی می‌کرد. نظریه دیگر این است که آن‌ها در حدود سال‌های ۱۶۵۵ یا ۱۶۵۶ که مری و چارلز به کاونت گاردن در لندن نقل‌مکان کردند و همسایه للی شدند، یکدیگر را ملاقات کردند. در اسناد دقیقی که چارلز بیل از تمرینات همسرش نگه می‌داشت، ذکر شده که للی گاهی به خانه بیل‌ها می‌آمد تا کارهای مری را مشاهده کرده و آن‌ها را تحسین کند. دوستی آن‌ها باعث شد که للی برخی از آثار استادان قدیمی خود را به بیل و خانواده‌اش قرض بدهد تا از آن‌ها کپی کنند. هم‌دوره نزدیک او جورج ورتو (۱۶۸۴–۱۷۵۶) گزارش داده که پرتره‌های للی از مری و خانواده‌اش در سال ۱۶۶۱ در خانه آن‌ها در هند کورت به نمایش گذاشته شده بود. این اثر یکی از نخستین نوشته‌ها در زمینه آموزش نقاشی روغن در انگلستان توسط یک هنرمند از هر دو جنسیت به‌شمار می‌آید. این اثر هرگز به‌طور مستقل چاپ نشد، اما محققان معتقدند که نسخه‌های دستی آن توزیع شده است. این اثر در دفتری که نوشته‌های چارلز بیل در آن جمع‌آوری شده بود پیدا شد، ولی به‌طور کامل توسط مری نوشته شده بود، که هِلن دراپر آن را «نمونه‌ای منحصربه‌فرد از همکاری زن و شوهر در تاریخ ادبیات فنی نقاشی» می‌داند. تجارت نقاشی پدر مری، که یک هنرمند آماتور بود، هزینه‌های آموزش عمومی او را تأمین کرد که احتمالاً شامل دوره‌های نقاشی و طراحی نیز بوده است. ممکن است این‌طور تصور شود که افرادی که به خانه یک زن وارد می‌شوند برای معاملات تجاری، تصویری ناپاک از او به نمایش می‌گذارند. زمانی که مری در دهه ۱۶۷۰ شروع به نقاشی برای پول کرد، با دقت انتخاب می‌کرد که چه کسانی را نقاشی کند و از ستایش دوستان خود برای ساختن شهرتی خوب به‌عنوان یک نقاش استفاده می‌کرد. برخی از این افراد شامل هنریتا ماریا و جان تیلتسون، کشیشی از کلیسای سنت جیمز، دوست نزدیک مری بیل بودند که در نهایت به اسقف اعظم کانتربری تبدیل شد. ممکن است ارتباط مری با پدرش، جان، که کشیش بود یا ارتباط نزدیک او با تیلتسون، کشیش‌های کلیسای سنت جیمز را به‌عنوان مشتریان ثابت حفظ کرده باشد. ارتباط مری با تیلتسون و همچنین ازدواج پیوریتنی او با چارلز به نفع او در ساختن شهرت خوبش بود. مری بیل معمولاً پنج پوند برای نقاشی یک چهره و ده پوند برای نیم‌تنه نقاشی‌های روغنی دریافت می‌کرد. واسل و جفری معتقدند که واقعاً شگفت‌انگیز است که مری بیل مسئول تأمین معاش خانواده بوده است. در سال ۱۶۸۱، مری بیل دو دانش‌آموز به نام‌های کیتی تریوش و آقای مور را به کار گرفت که در استودیوی او کار می‌کردند. تیلتسون با خانواده کرامول ارتباط داشت، زیرا در سال ۱۶۶۴ با خواهرزاده الیور کرامول، الیزابت، ازدواج کرد. الیزابت دوست نزدیک مری بود و یکی از افرادی بود که نوشتار «گفتار در دوستی» او را دریافت کرد. بیل‌ها در سال ۱۶۷۲ یک پرتره از تیلتسون را توسط سر پیتر للی برای خود سفارش دادند. سرهنگ سلطنت‌طلب گایلز استرانگویز (۱۶۱۵–۱۶۷۵) از طرفداران نقاشی‌های مری بیل بود و یکی از حامیان مهم او به‌شمار می‌آمد. | ## بخش 3: مری بیل | استرانگویز در جنگ داخلی انگلیس برای چارلز یکم جنگید و همچنین در فرار مخفیانه چارلز دوم به تبعید در سال ۱۶۵۱ و بازگشت او در ۱۶۶۰ نقش داشت. مری به درخواست استرانگویز پرتره‌ای از او و همچنین از همسرش، پسرش و دخترش در دهه ۱۶۷۰ نقاشی کرد. نجیب‌زاده هنری کاوندیش (۱۶۳۰–۱۶۹۱) دیگر شخصیت مهمی بود که برای مری بیل به عنوان مدل کار کرد. او در سال ۱۶۷۶ به دوک دوم نیو کسل تبدیل شد و او و دوشس‌اش فرانسیس (متولد پیربونت) مشتریان ثابت مری بودند و در سال ۱۶۷۷ پرتره‌های خود را از او سفارش دادند. دوک و دوشس از طریق پدر فرانسیس، ویلیام پیربونت (۱۶۰۷–۱۶۷۸) با آثار مری آشنا شدند که خود پرتره‌ای از ویلیام پیربونت نیز در حدود ۱۶۷۰ توسط مری کشیده شد. ویلیام پیربونت حامی اولیور کرامول در جنگ داخلی انگلستان بود و همچنان مخالف بازگشت دودمان استوارت باقی ماند. چارلز بیل جوان، که به نام پدرش نام‌گذاری شده بود، استعداد زیادی در نقاشی نشان داد و در ۵ مارس ۱۶۷۷ به تحصیل نقاشی مینیاتور پرداخت. او از سال ۱۶۷۹ تا ۱۶۸۸ به نقاشی مینیاتور مجسمه‌ها پرداخت، تا اینکه بینایی‌اش شروع به ضعیف شدن کرد. بارثولومیو بیل، پسر دوم، ابتدا به نقاشی پرداخته بود اما بعدها به پزشکی روی آورد. در سال ۱۶۸۰، او در کلیر هال، کمبریج تحصیل کرد و در سال ۱۶۸۲ مدرک MB خود را دریافت کرد. بارثولومیو سپس مطب پزشکی خود را در یک ملک کوچک در کاونتری که پدرش مالک آن بود راه‌اندازی کرد. هنر باروک سبکی در مجسمه‌سازی، نقاشی، موسیقی و معماری بود که از اوایل قرن ۱۷ تا اواسط قرن ۱۸ در اروپا رواج داشت. هنر باروک با استفاده از نور و سایه، نمایش حرکت و استفاده از رنگ‌های غنی مشخص می‌شود، که همگی به‌منظور ایجاد احساس عظمت و شگفتی به کار می‌روند. به‌ویژه پرتره‌های باروک برای رنگ‌های غنی، کنتراست‌های نوری و توجه به جزئیات پارچه معروف هستند. (اینکه یک زن را به دلیل آثارش مردانه خطاب کنند، معمول بود) رنگ‌ها به‌عنوان خالص، شیرین، طبیعی، شفاف و تازه توصیف می‌شوند، اگرچه برخی از منتقدان رنگ‌آمیزی او را سنگین و خشک می‌بینند. به‌دلیل کپی‌برداری از آثار ایتالیایی به‌عنوان تمرین، گفته می‌شود که مری بیل حسی ایتالیایی و سبک به دست آورده است. پیتر لیلی از آثار مری بیل تحسین کرد و گفت که او با بدنی شگفت‌انگیز از رنگ‌ها کار می‌کرد و بسیار پرکار بود. چهل سال پس از مرگ او، زمانی که برای تحقیق تاریخ هنر بریتانیا به آثار او پرداخته شد، ورتو از کار او تمجید کرد و گفت خانم مری بیل بسیار خوب در رنگ روغن نقاشی می‌کرد و . نمایش مدرن برخی از آثار او در موزه خانه در لندن به نمایش گذاشته شده است، هرچند بزرگ‌ترین مجموعه عمومی آثار او در بری سنت ادموندز، در سافولک قرار دارد. بیل در سال ۱۹۷۵ موضوع یک نمایشگاه انفرادی در (آن زمان) موزه گفری (که اکنون به موزه خانه تغییر نام داده است) قرار گرفت که در سال بعد به گالری هنر تاونر در ایست‌بورن منتقل شد. | ## جمع‌بندی | اخیراً (تابستان ۲۰۲۴)، آثار او در نمایشگاه میوه‌های دوستی در گالری فیلیپ مود در پال مال به نمایش درآمد، خیابانی که او در آن زندگی کرده و در آنجا درگذشت.