موضوع مقاله: شبکه ارتباطات داده | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # شبکه ارتباطات داده | مقدمه: شبکه ارتباطات داده شبکه NPL یا شبکه ارتباطات داده NPL، یک شبکه کامپیوتری محلی بود که توسط تیمی از آزمایشگاه ملی فیزیکی (NPL) در لندن اداره می‌شد که مفهوم سوئیچینگ بسته را برای اولین بار مطرح کرد. | ## بخش 1: شبکه ارتباطات داده | بر طبق طرح هایی که برای اولین بار توسط فردی به نام دونالد دیویس در سال 1965 طراحی شد، کار توسعه در سال 1968 شروع شد. عناصر اولین نسخه از شبکه که Mark I نام داشت در سال 1969 عملیاتی شد و سپس در ژانویه 1970 به طور کامل عملیاتی شد و نسخه Mark II از سال 1973 تا 1986 عملیاتی شد. ریشه ها(منشاء) در طی یک سال بین سال‌های 1965-1966، دونالد دیویس، که بعداً به عنوان رئیس بخش علوم کامپیوتر NPL (شبکه ارتباطات داده ) منصوب شد، یک شبکه داده ملی تجاری مبتنی بر سوئیچینگ بسته را در پروپوزال توسعه یک سرویس ارتباطات ملی برای پردازش داده‌های آنلاین پیشنهاد کرد. پس از اینکه این پروپوزال در سطح ملی مطرح نشد و قبول نشد، او سرپرستی تیمی را بر عهده گرفت که آن تیم طراحی یک شبکه محلی را برای پاسخگویی به نیازهای NPL و اثبات امکان سوئیچینگ بسته به وجود آورد. نسخه مکتوب پروپوزال تحت عنوان شبکه ارتباطات دیجیتال برای کامپیوترهایی که پاسخ سریع در پایانه های راه دور می دهد توسط راجر اسکنتلبری در سمپوزیوم اصول سیستم های عامل در سال 1967 ارائه شد. پیشنهاد شد که «شبکه‌های محلی» با رایانه‌های واسط ساخته شوند که مسئولیت چندگانه‌سازی بین تعدادی از سیستم‌های کاربر (رایانه‌های اشتراک‌گذاری زمان و سایر کاربران) و ارتباط با «شبکه سطح بالا» را دارند. دومی با "گره های سوئیچینگ" متصل به مدارهای نرخ مگابیت (پیوندهای T1، که با نرخ خط 1.544 مگابیت بر ثانیه اجرا می شوند) ساخته می شود. | ## بخش 2: شبکه ارتباطات داده | او پس از مشورت با یک زبانشناس NPL، اصطلاح «بسته» را انتخاب کرد، زیرا می‌توانست به زبان‌هایی غیر از انگلیسی بدون مصالحه ترجمه شود. تحت تأثیر این، سرعت خط برنامه ریزی شده برای ARPANET از 2.4 کیلوبیت بر ثانیه به 50 کیلوبیت بر ثانیه ارتقا یافت و قالب بسته مشابهی اتخاذ شد. شبکه محلی NPL و به دنبال آن ARPANET گسترده در ایالات متحده اولین دو شبکه کامپیوتری بودند که سوئیچینگ بسته را پیاده سازی کردند. این شبکه بعداً از پیوندهای پرسرعت استفاده کرد، اولین شبکه کامپیوتری که این کار را انجام داد. تیم NPL همچنین کار شبیه‌سازی را بر روی عملکرد شبکه‌های بسته پهناور، مطالعه دیتاگرام و تراکم شبکه انجام داد. به همراه دونالد دیویس، تیم NPL شامل درک باربر، راجر اسکنتلبری، پیتر ویلکینسون، کیت بارتلت و برایان آلدوس بود. وینت سرف و باب کاندیویس و اسکنتلبری را تأیید کردند در مقاله خود در سال 1974 به نام پروتکلی برای ارتباطات شبکه بسته‌ای که Darpa در پروتکل اینترنت استفاده کرد که در اینترنت مدرن استفاده میشود. | ## بخش 3: شبکه ارتباطات داده | پروتکل EIN به راه اندازی کار INWG کمک کرد، که پروتکل پایان به پایان بین المللی را در سال 1975 پیشنهاد کرد، اگرچه این به طور گسترده مورد پذیرش قرار نگرفت. شبکه ارتباطات داده «معضل اساسی» درمورد کار اینترنتی تحقیق کرد که این یعنی اگر شبکه‌های موجود برای استفاده از پروتکل مشابه طراحی نشده باشند، یک پروتکل میزبان مشترک نیاز به بازسازی ساختار دارد. NPL به وسیله ترجمه بین دو پروتکل میزبان مختلف به شبکه انفورماتیک اروپایی متصل شد. این کار تأیید کرد که ایجاد یک پروتکل میزبان مشترک قابل اعتمادتر و کارآمدتر خواهد بود. دیویس و باربر شبکه های ارتباطی برای کامپیوترها را در سال 1973 و شبکه های کامپیوتری به علاوه پروتکل های آنها را در سال 1979 منتشر کردند. برای مدت طولانی، جامعه مهندسی شبکه بر سر اجرای مجموعه‌های پروتکل رقیب، که معمولاً به عنوان جنگ پروتکل شناخته می‌شود، دو قطبی شده بود. امنیت شبکه تحقیقات های بعدی دیویس در شبکه ارتباطات داده (NPL ) بر امنیت داده برای شبکه های کامپیوتری متمرکز شد. | ## جمع‌بندی | میراث مفهوم سوئیچینگ بسته توسعه یافته در NPL به ابزار اصلی ارتباط داده در شبکه های کامپیوتری مدرن از جمله اینترنت تبدیل شد.