موضوع مقاله: نبرد آنگیاری (لئوناردو) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نبرد آنگیاری (لئوناردو) | مقدمه: ظاهراً از چپ به راست عبارتند از فرانچسکو پیکینینو، نیکولو پیکینینو، لودویکو ترویسان و جیووانی آنتونیو دل بالزو اورسینی. | ## بخش 1: نبرد آنگیاری (لئوناردو) | نبرد آنگیاری (، ۱۵۰۵) نقاشی‌ای از لئوناردو داوینچی در سالونه دِی چینکوئِچِنتو (تالار پانصد نفر) در پالاتزو وکیو، فلورانس. صحنه مرکزی آن، چهار مرد سوار بر اسب‌های جنگی خشمگین را نشان می‌دهد که در نبرد آنگیاری (۱۴۴۰)، برای تصاحب نشان سلطنتی با هم درگیر شده‌اند. ترکیب‌بندی بخش مرکزی بیشتر از طریق نقاشی‌ای که در قرن شانزدهم کشیده شده و بعدها توسط پیتر پل روبنس که لبه‌های نقاشی را گسترش داد، به دست آمد، شناخته می‌شود. این نقاشی در مجموعه لوور در پاریس قرار دارد، جایی که از آن به عنوان «نبرد پرچم» یاد می‌شود. این نقاشی در به تصویر کشیدن خشم، احساسات شدید و حس قدرتی که احتمالاً در نقاشی اصلی وجود داشته، موفق است. شباهت‌هایی بین این «نبرد آنگیاری» و شکار اسب آبی اثر روبنس در سال ۱۶۱۶ مشاهده شده است. در مارس ۲۰۱۲، تیمی به رهبری مائوریتزیو سراچینی اعلام کرد که شواهدی پیدا کرده‌اند که نشان می‌دهد این نقاشی هنوز روی یک دیوار داخلی پنهان در پشت یک حفره، زیر بخشی از نقاشی دیواری جورجو وازاری در اتاق وجود دارد. جستجو در سپتامبر ۲۰۱۲، بدون هیچ پیشرفت دیگری، به دلیل درگیری بین طرفین درگیر، متوقف شد. در سال ۲۰۲۰، گروهی از مورخان هنر یافته‌های تحقیقات خود را در مورد این اثر ارائه کردند. نتیجه‌گیری آنها این بود که این اثر هرگز آغاز یا اجرا نشده است زیرا لئوناردو نمی‌توانسته این نقاشی را خلق کند، زیرا تکنیک پیشنهادی جسو و رنگ روغن او برای ساخت لایه نقاشی، اجازه اتصال رنگ به دیوار را نمی‌داد. موزه هنرهای زیبا، بوداپست در سال ۱۵۰۴ لئوناردو داوینچی توسط گونفالونیه پیرو سودرینی، قراردادی که توسط نیکولو ماکیاولی امضا شده بود، مأمور شد تا سالونه دِی چینکوئِچِنتو (تالار پانصد نفر) در کاخ وکیو را تزئین کند. در همان زمان، رقیب او میکل آنژ، که به تازگی اثر «تندیس داوود» خود را به پایان رسانده بود، برای دیوار مقابل تعیین شد. نقاشی میکل آنژ، قسمتی از نبرد کاسکینا را به تصویر می‌کشد، زمانی که گروهی از سربازان در حال حمام کردن توسط دشمن غافلگیر شدند. او در سال ۱۵۰۵ توسط پاپ ژولیوس دوم که به تازگی منصوب شده بود، به رم دعوت شد و مأمور شد تا مقبره پاپ را بسازد. او صحنه‌ای از برخورد شدید اسب‌ها و نبرد خشمگین مردانی را که برای پرچم در نبرد آنگیاری می‌جنگیدند، ترسیم کرد. | ## بخش 2: نبرد آنگیاری (لئوناردو) | موزه هنرهای زیبا، بوداپست لئوناردو در تالار پانصد تخته داربستی هوشمندانه ساخت که می‌توانست به شیوه آکوردئون بالا برود یا تا شود. از آنجایی که او او که تجربه بدی با نقاشی فرسکو («شام آخر»؛ سفره‌خانه سانتا ماریا دله گراتزیه، میلان) داشت، می‌خواست رنگ روغن را روی دیوار بمالد. او همچنین شروع به آزمایش با چنان لایه زیرین ضخیمی (احتمالاً مخلوط با موم) کرد که پس از اعمال رنگ‌ها، رنگ شروع به چکه کردن کرد. او که سعی می‌کرد نقاشی را با عجله خشک کند و هر چه می‌توانست را نجات دهد، زغال‌های بزرگ منقل را نزدیک نقاشی آویزان کرد. نقاشی‌های ناتمام میکل‌آنژ و لئوناردو تقریباً به مدت یک دهه (۱۵۰۵-۱۵۱۲) در یک اتاق با هم بودند. کارتون نقاشی میکل‌آنژ توسط بارتولومئو باندینلی از روی حسادت در سال ۱۵۱۲ تکه تکه شد. اثر اصلی «نبرد آنگیاری» بسیار مورد تحسین قرار گرفت و کپی‌های متعددی برای دهه‌ها از آن ساخته شد. بازسازی اتاق در اواسط قرن شانزدهم (۱۵۵۵-۱۵۷۲)، تالار توسط واساری و یارانش به دستور کوزیمو د مدیچی اول بزرگ و بازسازی شد تا دوک بتواند در این تالار مهم کاخ، دربار خود را برگزار کند. در جریان بازسازی‌ها، بقایای آثار هنری معروف (اما ناتمام) از طرح قبلی دکوراسیون تالار، از بین رفت؛ از جمله «نبرد کاسینا» اثر میکل‌آنژ و «نبرد آنگیاری» اثر لئوناردو داوینچی. واساری خودش نقاشی‌های دیواری جدیدی را روی دیوارهایی که اکنون گسترش یافته‌اند، نقاشی کرد. در قسمت بالایی نقاشی دیواری وازاری، ۱۲ متر بالاتر از سطح زمین، یک سرباز فلورانسی پرچم سبزی را با کلمات «Cerca trova» («کسی که می‌جوید، می‌یابد») تکان می‌دهد. گفته می‌شود این کلمات مبهم اشاره‌ای از وازاری است که «نبرد آنگیاری» را در نوشته‌های خود، با وجود ناقص و آسیب‌دیده بودنش، بسیار ستوده است. سراچینی معتقد است بعید است که وازاری با میل خود اثر لئوناردو را نابود کرده باشد. پنهان کردن و حفظ نقاشی دیگری به نام مازاتچو اثر وازاری، در طول یک پروژه بازسازی بعدی که آن هم توسط کوزیمو اول به او محول شده بود، به عنوان سابقه ذکر شده است. سراچینی با استفاده از تکنیک‌های غیرتهاجمی، مانند رادار با فرکانس بالا و نفوذ سطحی و یک دوربین ترموگرافی، از سالن بازدید کرد. | ## بخش 3: نبرد آنگیاری (لئوناردو) | در میان یافته‌های دیگر، او کشف کرد که واساری یک دیوار حائل در مقابل دیوار شرقی اصلی ساخته و نقاشی دیواری خود را روی دیوار جدید کشیده است. سراچینی معتقد است که نقاشی دیواری اصلی لئوناردو داوینچی روی دیوار قدیمی‌تر، در زیر آن قرار دارد. حسگرها شکافی به اندازه ۱ تا ۳ سانتی‌متر بین دو دیوار پیدا کردند که برای حفظ نقاشی دیواری قدیمی‌تر کافی بود. پس از تلاش‌های ناموفق برای تأمین بودجه توسعه یک سیستم اسکن غیرتهاجمی پیشرفته‌تر، در دسامبر ۲۰۱۱، سراچینی و همکارانش سوراخ‌های کوچکی را در قسمت‌هایی از نقاشی دیواری واساری که گمان می‌رفت قبلاً آسیب دیده و مرمت شده است، ایجاد کردند، بنابراین دیگر شامل "رنگ اصلی" از اثر واساری نیست. یک کاوشگر آندوسکوپی با دوربین به داخل حفره پشت دیوار پرده کشیده شد و تیم قطعاتی از رنگدانه و نشانه‌هایی از سطح نقاشی دیواری را روی گچ دیوار داخلی کشف کرد. در آن زمان نمونه‌برداری‌هایی انجام شد و نتایج آن در ۱۲ مارس ۲۰۱۲ به طور عمومی اعلام شد. تحقیقات سراچینی بسیار بحث‌برانگیز است و انتقادات شدیدی به دلیل ایجاد سوراخ‌ها علیه او مطرح شده است. در مارس ۲۰۱۲ محققان گفتند: «مواد یافت شده در پشت دیوار واساری، ترکیب شیمیایی مشابه رنگدانه سیاه موجود در لعاب‌های قهوه‌ای روی «مون» لئوناردو را نشان می‌دهد.» یک لیزا» و «سنت. «یوحنای تعمیددهنده» که در یک مقاله علمی که اخیراً توسط موزه لوور منتشر شده و تمام نقاشی‌های داوینچی در مجموعه آن را تجزیه و تحلیل کرده، شناسایی شده است. در اواسط سال ۲۰۱۲، تلاش‌ها برای بررسی حفره پشت نقاشی دیواری واساری به دلیل دیدگاه‌های متناقض طرفین ذینفع در مورد اینکه آیا و چگونه باید ادامه یابد، متوقف شد. آلفونسو موسکی و الساندرو ساورلی در دسامبر ۲۰۱۲ مقاله‌ای را در مجله موسسه مطالعات رنسانس ایتالیا در کاخ استروتسی منتشر کردند و تفسیر سراچینی از شعار روی پرچم سبز در نقاشی دیواری واساری را به چالش کشیدند. این بنرها توسط هانری دوم به سربازان تبعیدی فلورانس، که توسط بانکدار جمهوری‌خواه بیندو آلتوویتی مسلح شده و توسط پیرو استروزی و جیامباتیستا آلتوویتی رهبری می‌شدند. پس از شکست جمهوری‌خواهان و سربازان فرانسوی، این پرچم‌های سبز به غنیمت برندگان تبدیل شده و به دوک بزرگ کوزیمو اول تحویل داده می‌شدند. با پیروی از مضمون شانس و نفرین قدیمی‌ترین «استما»ی فلورانسی (لیبرتاس) در مجموعه نقاشی‌های کوزیمو اول و وینچنزو بورگینی در سالن پنج‌چنتو، موسی و ساورلی معتقدند که شعار «سرکا ترووا» کنایه‌ای به شعر دانته و سرنوشت بوده است. از جمهوری‌خواهان ("جستجوی آزادی و یافتن مرگ")، و بدین ترتیب تفسیر سراچینی از پرچم سبز را به عنوان اشاره‌ای که واساری به جا گذاشته است، مورد بحث قرار می‌دهند. | ## جمع‌بندی | در اکتبر ۲۰۲۰، گروهی از مورخان هنر به این نتیجه رسیدند که این نقاشی هرگز اجرا نشده است، بر این اساس که لئوناردو نتوانسته تکنیکی برای آن ابداع کند که شامل لایه‌ای از جسو و روغن باشد.