موضوع مقاله: توگس-اوچیرین نامنانسورن | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # توگس-اوچیرین نامنانسورن | مقدمه: توگس-اوچیر نامنانسورن (۱۸۷۸ - آوریل ۱۹۱۹)، که با عنوان کامل خود ، ساین نویون خان نامنانسورن، شناخته می‌شود، یک شاهزاده موروثی و رهبر برجسته استقلال مغولستان در اوایل قرن بیستم بود. | ## بخش 1: توگس-اوچیرین نامنانسورن | او از سال ۱۹۱۲ تا ۱۹۱۵، زمانی که مقام نخست‌وزیری لغو شد، به عنوان اولین نخست‌وزیر مغولستان در زمان بوگد خان خدمت کرد. زندگی‌نامه نامنانسورن، که گفته می‌شود تبارش مستقیماً به چنگیز خان می‌رسد، در سال ۱۸۷۸ در شهرستان اویانگای امروزی در استان اوورخانگای متولد شد. در سال ۱۸۹۶ او شاهزاده یا «خان» استان ساین نویون خان، یکی از چهار استان خلخ مغول که توسط سلسله چینگ تأسیس شد، شد. در سال ۱۹۱۱، نامنانسورن، بوگد خان، رهبر مذهبی مغولستان، را متقاعد کرد تا کنگره‌ای از شاهزادگان مغول و لاماهای عالی‌رتبه را در خوری برای آغاز استقلال از چین تشکیل دهد. بوگد خان سپس او را در ژوئیه ۱۹۱۱ به عنوان بخشی از هیئتی برای جلب حمایت روسیه و اروپای غربی برای استقلال مغولستان به سن پترزبورگ اعزام کرد. بوگد خان در ژوئیه ۱۹۱۲، نامنانسورن را به عنوان نخست‌وزیر منصوب کرد و جایگزین دا لام تسرنچیمد شد. دا لام تسرنچیمد، به عنوان وزیر امور داخلی، از زمان انتصاب بوگد خان به عنوان رهبر ملی در دسامبر ۱۹۱۱، عملاً رئیس دولت بود. | ## بخش 2: توگس-اوچیرین نامنانسورن | سایر اعضای دولت بوگد خان شامل دا لام تسرنچیمد (وزیر امور داخلی)، میجیدورجیین خاندورج (وزیر امور خارجه)، دالایی-وان گومبوسورن (وزیر دفاع)، دامبین چاگدارجاو (وزیر دارایی) و اردنه وان نامسرای (وزیر دادگستری) بودند. از نوامبر ۱۹۱۳ تا ژانویه ۱۹۱۴، نامنانسورن رهبری هیئت دیگری را در سن پترزبورگ بر عهده داشت، این بار برای نمایندگی از منافع مغولستان در مذاکرات بین روسیه و چین پیرامون معاهده سه‌جانبه کیاختا که مرز بین سیبری روسیه و سرزمین‌های چینگ مغولستان و منچوری را تعیین می‌کرد. امیدهای مغولستان برای به رسمیت شناخته شدن بین‌المللی استقلال آن و حمایت از اتحاد بین مغولستان داخلی و خارجی در نهایت زمانی که این توافقنامه وضعیت رسمی این کشور را به عنوان یک منطقه خودمختار در داخل چین تأیید کرد، نقش بر آب شد. نامنانسورن در روسیه تلاش کرد تا با سفرای چندین کشور غربی (ایالات متحده، بریتانیای کبیر، فرانسه و آلمان) تماس بگیرد و سفری به اروپای غربی برای جلب حمایت بین‌المللی از استقلال مغولستان ترتیب دهد، اما مقامات روسی مانع از انجام این کار شدند. نامنانسورن که در رسیدن به هیچ‌یک از اهداف خود شکست خورده بود، پس از بازگشت به مغولستان در سال ۱۹۱۴، متوجه شد که نفوذ سیاسی‌اش کاهش یافته است. در سال ۱۹۱۵، بوگد خان مقام نخست‌وزیری را لغو کرد و نامنانسورن به عنوان وزیر جنگ منصوب شد. در ژوئن ۱۹۱۸، در مواجهه با تهدیدهای فزاینده چینی‌ها که از مغولستان می‌خواستند از جاه‌طلبی‌های پان-مغولی خود دست بردارد و فرمانی مبنی بر واگذاری «داوطلبانه» خودمختاری امضا کند، نامنانسورن دوباره به روسیه، این بار به ایرکوتسک، سفر کرد تا از روسیه کمک بخواهد. | ## بخش 3: توگس-اوچیرین نامنانسورن | در آنجا با دو نماینده بلشویک ملاقات کرد که گمان می‌رود اولین ملاقات بین مقامات شوروی و مغولستان خارجی باشد. بلشویک‌ها که درگیر انقلاب و جنگ داخلی مداوم در روسیه بودند، نتوانستند کمک زیادی ارائه دهند. مدت کوتاهی پس از بازگشت به خانه، نامنانسورن به شدت بیمار شد و در آوریل ۱۹۱۹ درگذشت. بسیاری گمان می‌کردند که او به همراه بسیاری دیگر از چهره‌های درگیر در احیای استقلال مغولستان که ظاهراً به مرگ زودرس درگذشتند، با مسمومیت ترور شده‌اند. اندکی پس از آن، جنگ‌سالار چینی، شو شوژنگ، نیسل ال خوری را اشغال کرد و گونچیگجالزنگین بادامدورجِ انعطاف‌پذیرتر را به عنوان نخست‌وزیر منصوب کرد. | ## جمع‌بندی | در سال ۱۹۱۴، نامانسورن مغولی چند فیلم از روسیه برای نمایش در محل اقامت بوگد خان آورد.