موضوع مقاله: سیستم فاضلاب لندن | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سیستم فاضلاب لندن | مقدمه: در حال حاضر متعلق به و تحت مدیریت تیمز واتر است و تقریباً به تمام لندن بزرگ خدمات ارائه می‌دهد. | ## بخش 1: سیستم فاضلاب لندن | تاریخچه در اوایل قرن نوزدهم، رودخانه تیمز یک فاضلاب روباز بود که عواقب فاجعه‌باری برای سلامت عمومی در لندن، از جمله همه‌گیری‌های وبا، به همراه داشت. این موارد توسط سویه‌های تولیدکننده انتروتوکسین از باکتری ویبریو کلرا ایجاد شدند. اگرچه آلودگی آب آشامیدنی به درستی توسط جان اسنو (پزشک) در سال ۱۸۴۹ به عنوان روش ارتباطی تشخیص داده شد، اما تا شیوع بیماری در سال ۱۸۶۶ اعتقاد بر این بودCadbury, Deborah (2003). پیشنهادهایی برای نوسازی سیستم فاضلاب در اوایل دهه ۱۷۰۰ ارائه شده بود، اما هزینه‌های چنین پروژه‌ای مانع پیشرفت می‌شد. پیشنهادهای بعدی در سال ۱۸۵۶ ارائه شد، اما به دلیل هزینه‌ها دوباره نادیده گرفته شدند. با این حال، پس از گند بزرگ‌سال ۱۸۵۸، پارلمان به فوریت این مشکل پی برد و تصمیم به ایجاد یک سیستم فاضلاب مدرن گرفت. بی‌بی‌سی اظهار می‌کند: «بازالگت برای تحقق رؤیای زیرزمینی خود، خود را به هر کاری که می‌توانست، واداشت.» او و همکارانش، از جمله ویلیام هیوود، یک سیستم فاضلاب زیرزمینی گسترده طراحی کردند که زباله‌ها را به مصب رودخانه تیمز، در پایین‌دست مرکز اصلی جمعیت، هدایت می‌کرد. شش فاضلاب رهگیر اصلی، در مجموع تقریباً ساخته شدند که برخی از آنها بخش‌هایی از رودخانه‌های «گمشده» لندن را در بر می‌گرفتند. سه تا از این فاضلاب‌ها در شمال رودخانه قرار داشتند که جنوبی‌ترین و کم‌ارتفاع‌ترین آنها در خاکریز تیمز قرار داشت. خاکریز همچنین امکان ساخت جاده‌های جدید، باغ‌های عمومی جدید و خط سیرکل متروی لندن را فراهم کرد. فاضلاب‌های جداکننده که بین سال‌های ۱۸۵۹ تا ۱۸۶۵ ساخته شدند، به طول تغذیه می‌شدند. استفاده نوآورانه از سیمان پرتلند، تونل‌ها را که در وضعیت خوبی بودند، تقویت کرد ۱۵۰ سال‌ها بعد.Cadbury 2003, p. | ## بخش 2: سیستم فاضلاب لندن | نیروی جاذبه اجازه می‌دهد فاضلاب به سمت شرق جریان یابد، اما در مکان‌هایی مانند چلسی، دپتفورد و ابی میلز، ایستگاه‌های پمپاژ برای بالا بردن آب و تأمین جریان کافی ساخته شده‌اند. بسیاری از فاضلاب‌های شمال تیمز به فاضلاب خروجی شمالی می‌ریزند که فاضلاب را به تصفیه‌خانه فاضلاب بکتون منتقل می‌کند. تصفیه‌خانه‌های فاضلاب کوچک‌تر، مناطقی دورتر از مرکز لندن، مانند موگدن و ادمونتون را نیز پوشش می‌دهند. در اواخر قرن نوزدهم، ویلیام دیبدین، شیمیدان ارشد MBW، تصفیه بیولوژیکی فاضلاب را برای اکسید کردن زباله‌ها ابداع کرد. در طول قرن بیستم، پیشرفت‌های عمده‌ای در سیستم فاضلاب و تصفیه فاضلاب صورت گرفت تا آلودگی مصب رودخانه تیمز و دریای شمال به میزان قابل توجهی کاهش یابد. فاضلاب‌هایی که از غرب به شرق در سال‌های ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۳ به رودخانه جزر و مدی تیمز تخلیه می‌شدند. در هر ساعت بارندگی در حوزه آبریز، و جمعیت کمتری نسبت به جمعیت امروزی را پشتیبانی می‌کرد. برای مثال، در طول طوفان‌ها، میزان بالای بارندگی (بیش از ۶ میلی‌متر در ساعت) در مدت زمان کوتاهی می‌تواند سیستم را تحت الشعاع قرار دهد. فاضلاب‌ها و تصفیه‌خانه‌ها قادر به مدیریت حجم زیاد آب باران ورودی به سیستم نیستند. آب باران در فاضلاب‌های ترکیبی با فاضلاب مخلوط می‌شود و آب اضافی مخلوط به رودخانه تیمز تخلیه می‌شود. چنین سرریز فاضلاب بهداشتی می‌تواند به معنای پر شدن خیابان‌ها از مخلوطی از آب و فاضلاب باشد که باعث ایجاد خطر برای سلامتی می‌شود. در اواخر دهه ۱۹۸۰ و اوایل دهه ۱۹۹۰، شرکت توسعه داکلندز لندن در بازسازی مناطق جزیره داگز و رویال داکس در شرق لندن، در زیرساخت‌های زهکشی جدید و بزرگی سرمایه‌گذاری کرد تا فاضلاب و رواناب آب‌های سطحی ناشی از توسعه‌های پیشنهادی را در آینده مدیریت کند. | ## بخش 3: سیستم فاضلاب لندن | مهندس مشاور ، سر ویلیام هالکرو و شرکا، سیستمی از تونل‌های با قطر بزرگ را طراحی کرد که توسط ایستگاه‌های پمپاژ جدید تغذیه می‌شدند. در اسکله سلطنتی، تقریباً زهکش‌های فاضلاب و آب‌های سطحی ساخته شد، به علاوه ایستگاه‌های پمپاژ در تایدال بیسین (طراحی شده توسط ریچارد راجرز پارتنرشیپ) و نورث وولیچ (معمار: نیکلاس گریمشاو). این شامل یک تونل ذخیره‌سازی و انتقال با قطر زیاد (۷٫۲ متر) است، ۲۵ کیلومتر طول دارد و در زیر بستر رودخانه تیمز قرار دارد. این تونل بین اکتون در غرب و تونل لی در شرق امتداد دارد که دومی مستقیماً به کارخانه تصفیه فاضلاب بکتون متصل می‌شود. ارجاعات ادبی یا رسانه‌ای این سیستم در رمان «هیچ‌کجا» نوشته نیل گیمن، نویسنده انگلیسی، که در سال ۱۹۹۶ منتشر شد، نقشی ایفا می‌کند. این سیستم در رمان «گمشده» (معروف به مرد غرق‌شده) نوشتهٔ نویسندهٔ استرالیایی مایکل روبوتهام که در سال ۲۰۰۵ منتشر شد، نقشی ایفا می‌کند. این بنا به عنوان یکی از عجایب هفتگانه دنیای صنعتی در سریال تلویزیونی بی‌بی‌سی با همین نام معرفی شد. رمان‌های النور آپدیل با عنوان «مونت‌مورنسی : دزد دروغگو، جنتلمن؟» در پس‌زمینهٔ ساخت سیستم فاضلاب لندن اتفاق می‌افتند. ساخت سیستم فاضلاب لندن، محور اصلی طرح رمان «آدمکش تاریک» نوشته آن پری در سال ۲۰۰۶ است که در آن به بوی گند بزرگ نیز اشاره شده است. شخصیت اصلی فیلم «داگر» اثر تری پرچت، که بر اساس شخصیت «داگر هنرمند» از رمان «الیور تویست» ساخته شده است، بیشتر وقت خود را در فاضلاب‌های لندن در کنار چهره‌های تاریخی برجسته‌ای از جمله بازالگت می‌گذراند. یک مستند بی‌بی‌سی با عنوان «فاضلاب عظیم پنج میلیارد پوندی» بر طرح جزر و مد رودخانه تیمز تمرکز دارد. رمان «کوئینکانکس» اثر چارلز پالیسر، فاضلاب‌های قدیمی لندنِ پیش از بازالگت در اوایل قرن نوزدهم را در یک زیرداستان گسترده به تصویر می‌کشد. | ## جمع‌بندی | این سیستم فاضلاب به عنوان مخفیگاه پروفسور راتیگان در فیلم «کارآگاه موش بزرگ» محصول دیزنی در سال ۱۹۸۶ مورد استفاده قرار گرفت.