aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: کسالون | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کسالون | مقدمه: این روستا در نزدیکی شهر بیت شمش واقع شده و از نظر اداری زیر نظر شورای منطقه‌ای ماتیه یهودا قرار دارد. | ## بخش 1: کسالون | نخستین ساکنان آن مهاجران یهودی یمنی بودند که در چارچوب عملیات فرش جادویی به اسرائیل آورده شده بودند. پس از ترک این محل توسط یهودیان یمنی، مهاجران یهودی از رومانی و سپس مراکش و تونس جایگزین آنان شدند. جغرافیا کسالون در ارتفاع ۵۸۴ متری از سطح دریا بر دامنه‌های جنگلی کوه‌های یهودا در دالان اورشلیم قرار دارد. در شمال روستا، زمین به دره عمیق نحال کسالون و شاخه آن نحال رزیئل سقوط می‌کند و در جنوب نیز دره عمیق رود سورک واقع شده‌است. این روستا در حدود ۳۷ کیلومتری ساحل دریای مدیترانه، نزدیک به ۴۲ کیلومتری جنوب‌شرق تل‌آویو و در حدود ۱۷ کیلومتری غرب بخش تاریخی اورشلیم جای گرفته‌است. پیشینه تأسیس نخستین اردوگاه موقت مهاجران (معبره) در سال ۱۹۵۰ بر زمین‌های روستای تخلیه‌شده فلسطینی کسلا برپا شد. روستای عربی کسلا در جریان عملیات دانی به تصرف نیروهای اسرائیلی درآمده بود و ساکنان آن آواره شده بودند. | ## بخش 2: کسالون | در سال ۱۹۳۱ در کسلا ۲۹۸ نفر در ۷۲ خانه زندگی می‌کردند و در آن یک زیارتگاه مسلمانان به نام الشیخ احمد وجود داشت. مهاجران یهودی یمنی که در چارچوب عملیات فرش جادویی (۱۹۴۹–۱۹۵۰) به اسرائیل آورده شده بودند در این اردوگاه اسکان یافتند. در ۹ دسامبر ۱۹۵۲ اردوگاه موقت به موشاو دائمی تبدیل شد و یهودیان یمنی که از موشاو عگور آمده بودند در آنجا ساکن شدند. دوره انتقال و بازسکونت پس از مدت کوتاهی یهودیان یمنی موشاو را ترک کردند و به روش هعاین پیوستند. در پایان مارس ۱۹۵۴ نگهبان موشاو به نام موشه لئون در درگیری با نفوذگرانی که دام‌ها را می‌دزدیدند کشته شد. این رویداد یکی از دلایل عملیات تلافی‌جویانه‌ای بود که در ۲۸ مارس ۱۹۵۴ توسط تیپ چتربازان در نحالین انجام شد و به عملیات اریه معروف است. پس از آن ساکنان روستا را ترک کردند و در سال ۱۹۵۵ موشاو دوباره با مهاجران یهودی از مراکش و تونس آبادانی یافت. | ## بخش 3: کسالون | رویدادهای بعدی در دهه نخست پس از تأسیس، موشاو از طریق یک جاده خاکی به طول نزدیک به ۲٫۵ کیلومتر با کیفیت نامناسب به جاده ۳۹۵ متصل بود به‌طوری که در بخشی از اوقات اتوبوس‌ها به موشاو وارد نمی‌شدند. در ۱۵ اوت ۲۰۲۱ در جریان آتش‌سوزی بزرگ کوه‌های اورشلیم، ساکنان موشاو تخلیه شدند و روز بعد اجازه بازگشت یافتند. اقتصاد به دلیل محیط کوهستانی، واحدهای کشاورزی در کسالون کوچک بودند و هر واحد تنها ۴ دونم (۴۰۰۰ متر مربع) زمین داشت که ادعا می‌شد برای تأمین معاش کافی نبود. منبع اصلی درآمد ساکنان مرغداری بود و سهمیه‌های بزرگی برای این منظور به موشاو اختصاص یافته بود. کمیته‌ای از وزارت کشاورزی در آغاز سال ۱۹۶۱ اعلام کرد که ادامه فعالیت موشاو به‌عنوان یک موشاو کشاورزی توجیه ندارد. اوسبیوس در اثر خود اونوماستیکون اشاره کرده که در زمان او (آغاز سده چهارم میلادی) نیز این سکونتگاه وجود داشته‌است. در آغاز، کمیته نام‌گذاری دولتی قصد داشت نام «کسالون» را به رامات رزیئل بدهد اما پس از مخالفت ساکنان آنجا با حذف نام داوید رزیئل، این نام به موشاو کنونی منتقل شد که پیش‌تر «شوفه» یا «خربت شوفه» نامیده می‌شد. | ## جمع‌بندی | جمعیت + روند جمعیت کسالون سال ۱۹۶۱ ۱۹۷۲ ۱۹۸۳ ۱۹۹۵ ۲۰۰۱ ۲۰۰۶ ۲۰۰۸ ۲۰۱۰ ۲۰۱۴ جمعیت ۱۶۸ ۲۳۱ ۲۴۶ ۲۲۴ ۲۹۲ ۳۱۴ ۳۳۱ ۴۳۲ ۴۴۷ بر پایه آمار سال ۲۰۱۴، اکثریت مطلق ساکنان کسالون را یهودیان تشکیل می‌دادند.
موضوع مقاله: کوممیوت | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کوممیوت | مقدمه: این روستا در بخش جنوبی منطقهٔ شفله و در نزدیکی شهر کریات گت واقع شده و زیر نظر شورای منطقه‌ای شفیر اداره می‌شود. | ## بخش 1: کوممیوت | کوممیوت در سال ۱۹۵۰ بنیان‌گذاری شد و از نخستین موشاوهای حریدی (فراارتدکس) در اسرائیل به‌شمار می‌رود. نام روستا از آیه‌ای در سفر لاویان (۲۶:۱۳) برگرفته شده که به معنای «سرافرازی» و «حاکمیت» است. بیشتر اعضای این گروه سربازان پیشین یک گردان مذهبی بودند که در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل در آن منطقه جنگیده بودند. نام روستا از آیهٔ ۱۳ از فصل ۲۶ سفر لاویان برگرفته شده‌است: «یوغ شما را شکستم و شما را سرافراز گردانیدم.» گروه بنیان‌گذار نخست در نحلات یهودا دورهٔ آموزشی گذراند و سپس در سال ۱۹۵۰ بر روی زمینی که صندوق ملی یهود در اختیارشان گذاشته بود، موشاو را تأسیس کرد. پیش از نخستین سال شمیتا پس از تأسیس موشاو، ساکنان به دنبال خاخامی برای رهبری مذهبی روستا بودند. به پیشنهاد خاخام آبراهام یشعیاهو کارلیتص، خاخام بنیامین مندلسون که خاخام کریات آتا بود به این سمت برگزیده شد. | ## بخش 2: کوممیوت | پس از درگذشت وی، پسرش خاخام مناحم مندل مندلسون ۳۲ سال جانشین او بود و پس از درگذشت او نیز پسرش خاخام موشه یوسف مئیر مندلسون عهده‌دار رهبری مذهبی روستا شد. اقتصاد و صنعت موشاو کوممیوت به‌عنوان یک روستای کشاورزی ساخته شد، اما برای تأمین معاش ساکنان در سال شمیتا (که بر پایهٔ شریعت یهود کار کشاورزی ممنوع است) صنایعی نیز در آن برپا شد. در روستا دو نانوایی از جمله یک نانوایی مَصا (نان فطیر)، یک لبنیاتی، یک کارخانهٔ سفال و کاشی، یک کارخانهٔ سنگ مرمر و یک کارگاه ساخت تفیلین فعالیت دارند. نهادهای آموزشی و مذهبی در کوممیوت یک کولل (حوزهٔ علمیهٔ یهودی برای مردان متأهل) فعالیت دارد که طلاب شش روز هفته در آن به تحصیل می‌پردازند و تنها برای شبات به خانه‌هایشان بازمی‌گردند. همچنین یک مدرسهٔ تلمود تورا برای کودکان، دو یشیوا برای نوجوانان و جوانان و یک مدرسهٔ ابتدایی دخترانهٔ بیت یعقوب در این روستا دایر است. رعایت شمیتا از آنجا که بنیان‌گذاران کوممیوت یهودیان شریعت‌مدار بودند، این روستا از معدود روستاهایی بود که در نخستین سال شمیتا پس از استقلال اسرائیل (۱۹۵۱–۱۹۵۲) از کار کشاورزی بر زمین خودداری کرد. | ## بخش 3: کوممیوت | ماجرای یوسله شوخماخر در مه ۱۹۶۲ خاخام بنیامین مندلسون، خاخام روستای کوممیوت، به اتهام مشارکت در ربودن یوسله شوخماخر دستگیر شد. شوخماخر پسربچه‌ای بود که مایهٔ کشمکش شدید میان یهودیان فراارتدکس و سکولار در اسرائیل شده بود. جغرافیا کوممیوت در ارتفاع ۷۶ متری از سطح دریا در جلگهٔ ساحلی و در منطقهٔ شفله واقع شده‌است. این روستا ۱۴ کیلومتر از ساحل دریای مدیترانه و نزدیک به ۴۶ کیلومتر جنوب تل‌آویو قرار دارد. جمعیت بر پایهٔ سرشماری‌های گوناگون، جمعیت کوممیوت در طول دهه‌ها نوسان داشته‌است. | ## جمع‌بندی | جمعیت روستا در سال ۱۹۶۱ برابر با ۴۲۱ نفر بود که تا سال ۱۹۹۵ به ۱۹۸ نفر کاهش یافت و سپس دوباره افزایش پیدا کرد و در سال ۲۰۱۴ به ۵۱۱ نفر و در سال ۲۰۱۷ به ۵۳۷ نفر رسید.
موضوع مقاله: کورازیم | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کورازیم | مقدمه: این شهرک بر روی فلات کورازیم در شمال دریاچه طبریه جای دارد و زیر نظر شورای منطقه‌ای مووئوت هاحرمون اداره می‌شود. | ## بخش 1: کورازیم | کورازیم در سال ۱۹۸۳ به‌عنوان یک موشاو بنیان‌گذاری شد، اما پس از ادغام با ماعوف به شهرک اجتماعی تبدیل شد. اکنون در محل خورزین باستانی یک پارک باستان‌شناسی پربازدید قرار دارد که در حدود ۱ کیلومتری شرق روستای کنونی واقع است. | ## بخش 2: کورازیم | پیشینه این روستا در سال ۱۹۸۳ به‌عنوان یک موشاو بنیان‌گذاری شد، اما پس از ادغام با ماعوف به شهرک اجتماعی تبدیل شد. کورازیم درست در شمال دریاچه طبریه قرار دارد و نام خود را از شهر باستانی خورزین گرفته‌است که در عهد جدید (متی ۱۱:۲۱) از آن یاد شده‌است. | ## بخش 3: کورازیم | در محل خورزین باستانی اکنون یک پارک باستان‌شناسی پربازدید وجود دارد که در حدود ۱ کیلومتری شرق روستای کنونی واقع است. میانگین دمای سالانه ۲۲ درجهٔ سلسیوس است؛ گرم‌ترین ماه اوت با میانگین ۳۱ درجه و سردترین ماه ژانویه با میانگین ۱۲ درجهٔ سلسیوس است. | ## جمع‌بندی | میانگین بارش سالانه ۴۱۹ میلی‌متر است که بیشترین بارش در ژانویه با ۱۲۰ میلی‌متر و کمترین بارش در ژوئیه با ۱ میلی‌متر رخ می‌دهد.
موضوع مقاله: خربة الزبابدة | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # خربة الزبابدة | مقدمه: خربة الزبابدة (، به معنای ویرانه مردم کفر زباد) روستایی عرب فلسطینی در قضای طولکرم بود که در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل در ۱۵ مه ۱۹۴۸ از سکنه تخلیه شد. | ## بخش 1: خربة الزبابدة | این روستا در نزدیک به ۲۰ کیلومتری جنوب غربی طولکرم و در جنوب وادی الفالق قرار داشت. این روستا بر فراز تپه‌ای کم‌ارتفاع و به فاصله حدود یک کیلومتر از ساحل دریا برپا شده بود. از سمت شمال بر حوض وادی الفالق مشرف بود و از غرب تپه‌های ماسه‌ای آن را محدود می‌کرد. پیشینه دوره عثمانی در دهه ۱۸۶۰ میلادی، مقامات عثمانی به روستای کفر زباد قطعه زمین کشاورزی‌ای به نام «غابت کفر زباد» در محدوده پیشین جنگل ارسوف (به عربی: الغابه) در دشت ساحلی و در غرب روستا واگذار کردند. در سال ۱۸۷۰، ویکتور گرن آن را دهکده‌ای کهن و تقریباً ویران با نام «خربت البلاکیه» توصیف کرد. | ## بخش 2: خربة الزبابدة | این دهکده بر تپه‌ای کوچک قرار داشت و راهی از آن به بندرگاهی می‌رسید که از آنجا هندوانه بارگیری و صادر می‌شد. ساکنان این روستا از قبیله نصیرات بودند که در اواخر سده نوزدهم میلادی در این منطقه ساکن شدند. 75 از بخش عربی، ۳۴۴ دونم به کشت مرکبات و موز، ۳٬۸۳۹ دونم به غلات و ۲۱۵ دونم به باغ‌های آبیاری‌شده اختصاص داشت. ۱۹۴۸ و پیامدها روستا در نواری ساحلی در شمال تل‌آویو قرار داشت که مستعمره‌نشینان یهودی در آن تمرکز بالایی داشتند. از همین رو «پاکسازی» این منطقه از ساکنان عرب پیش از ۱۵ مه ۱۹۴۸ از اولویت‌های نیروهای صهیونیستی بود. | ## بخش 3: خربة الزبابدة | به احتمال زیاد سرنوشت خربة الزبابدة همانند روستای همسایه تبصُر بود که هاگانا ساکنان باقی‌مانده آن را در ۳ آوریل ۱۹۴۸ بیرون راند. شهرک اسرائیلی یاکوم در سال ۱۹۴۷ بر زمین‌های روستا بنا شد و شهرک گاعَش نیز در سال ۱۹۵۱ بر همین زمین‌ها پایه‌گذاری گردید. وضعیت کنونی روستا در سال ۱۹۹۲ وضعیت روستا چنین توصیف شد: محل روستا متروک است و پوشش گیاهی وحشی و درختان بر آن چیره شده‌اند. | ## جمع‌بندی | این چهار خانه هنوز سقف سالم دارند؛ سه خانه از آجر سیمانی و یکی از سنگ آذرین سخت ساخته شده‌است.
موضوع مقاله: لاخیش (ماشاو اسرائیلی) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لاخیش (ماشاو اسرائیلی) | مقدمه: این روستا در جنوب شرقی کریات گت واقع شده و زیر نظر شورای منطقه‌ای لاخیش قرار دارد. | ## بخش 1: لاخیش (ماشاو اسرائیلی) | نام موشاو از تل لاچیش گرفته شده که بقایای شهر باستانی لاخیش در آن قرار دارد و درست در شمال موشاو واقع است. بخش بزرگی از اقتصاد لاخیش بر کشت و بازاریابی انگور خوراکی استوار است و این موشاو یکی از سه مکان دارای بیشترین تاکستان در اسرائیل به‌شمار می‌رود. لاخیش در سال ۱۹۵۵ به‌عنوان یک پایگاه ناحال بنیان‌گذاری شد و بعدها به موشاو تبدیل گردید. این مکان از دوران نوسنگی (حدود ۷۵۰۰ تا ۴۰۰۰ پیش از میلاد) سکونتگاه انسانی بوده و آثار فراوانی از عصر برنز در آن کشف شده‌است. در دوران برنز، لاخیش شهری تحت حمایت مصر بود و نام آن در متون گوناگون مصر باستان از جمله نامه‌های العمارنه (سدهٔ چهاردهم پیش از میلاد) آمده‌است. در عصر آهن، لاخیش به شهری مستحکم و از مهم‌ترین شهرهای پادشاهی یهودا تبدیل شد و پس از اورشلیم دومین شهر این پادشاهی از نظر اهمیت به‌شمار می‌رفت. لاخیش شهرت جهانی خود را مدیون کشف نقش‌برجسته‌های بزرگی است که در کاخ سناخریب در نینوا یافت شدند. | ## بخش 2: لاخیش (ماشاو اسرائیلی) | این نقش‌برجسته‌ها صحنهٔ محاصره و فتح لاخیش به دست ارتش آشور را به تصویر می‌کشند. شواهد تاریخی و باستان‌شناختی نشان می‌دهد که ساکنان کهن یهودی لاخیش به کشت انگور می‌پرداختند؛ سنتی که تا امروز ادامه دارد. موشاو در سال ۱۹۵۵ نخست به‌عنوان یک پایگاه ناحال بر زمین‌های روستای فلسطینی تخلیه‌شدهٔ القبیبه بنیان‌گذاری شد و سپس به موشاو تبدیل گردید. هستهٔ بنیان‌گذار موشاو از فرزندان موشاوها و کیبوتص‌های منطقهٔ مرزی تشکیل شده بود. تا سال ۱۹۶۷ لاخیش یک روستای مرزی بود که هدف آن تقویت سکونتگاه‌های یهودی در نزدیکی خط سبز و جلوگیری از نفوذ بود. جغرافیا لاخیش در ارتفاع ۲۵۲ متری از سطح دریا در بخش جنگلی تپه‌ماهورهای شِفِلا و نزدیک لبهٔ غربی کوه‌های یهودیه واقع شده‌است. لاخیش در حدود ۳۰ کیلومتری ساحل دریای مدیترانه، نزدیک به ۵۷ کیلومتری جنوب‌جنوب‌شرقی تل‌آویو و حدود ۴۴ کیلومتری جنوب‌غربی اورشلیم قرار دارد. | ## بخش 3: لاخیش (ماشاو اسرائیلی) | اقتصاد اقتصاد لاخیش بر پایهٔ کشاورزی و به‌ویژه کشت و فروش انگور خوراکی استوار است. در سال ۲۰۰۶ آبگیری بزرگی با گنجایش ۱٫۲۵ میلیون مترمکعب برای آبیاری ۶٬۰۰۰ دونم تاکستان ساخته شد. در مجموع نزدیک به ۵٬۰۰۰ دونم باغ در لاخیش وجود دارد که بخش عمدهٔ آن تاکستان است. افزون بر آن حدود ۸۰۰ دونم گل‌های صحرایی به‌ویژه «گل مومی» برای صادرات کشت می‌شود و دامداری شامل گاوداری شیری، پرورش گاو گوشتی و زنبورداری نیز در موشاو رواج دارد. در لاخیش ۶۶ واحد کشاورزی فعال وجود دارد و افزون بر آن نزدیک به ۷۰ خانوادهٔ دیگر از فرزندان کشاورزان در محله‌ای ویژه سکونت دارند. | ## جمع‌بندی | + روند دگرگونی جمعیت لاخیشسال۱۹۶۱۱۹۷۲۱۹۸۳۱۹۹۵۲۰۰۱۲۰۰۳۲۰۰۵۲۰۰۸۲۰۱۰۲۰۱۴جمعیت ۸۹ ۲۶۸ ۳۱۳ ۳۳۶ ۴۳۶ ۴۷۳ ۵۱۷ ۶۱۰ ۶۸۸ ۷۰۴ زندگی اجتماعی در لاخیش انجمن اجتماعی‌ای فعال است که مسئول سازمان‌دهی آموزش، فرهنگ و زیرساخت‌ها است.
موضوع مقاله: کووتصات شیلر | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کووتصات شیلر | مقدمه: کووتصات شیلر که با نام گان شلومو نیز شناخته می‌شود، یک کیبوتص در مرکز اسرائیل است. | ## بخش 1: کووتصات شیلر | این کیبوتص در دشت شفله و در نزدیکی شهر رخووت جای دارد و زیر نظر شورای منطقه‌ای برنر اداره می‌شود. کووتصات شیلر در اکتبر ۱۹۲۷ به دست گروهی از دانشگاهیان یهودی مهاجر از لویو و گالیسیا پایه‌گذاری شد. با وجود آنکه مقام‌های رسمی نام عبری «گان شلومو» را برای آن تصویب کردند، ساکنان همچنان از نام نخستین آن یعنی کووتصات شیلر بهره می‌گیرند. پیشینه کیبوتص کووتصات شیلر در اکتبر ۱۹۲۷ به‌صورت یک «کووتصا» (گروه تعاونی کشاورزی) به دست ۱۲ دانشگاهی از لویو و گالیسیا همراه با شش فرزندشان بنیان نهاده شد. | ## بخش 2: کووتصات شیلر | اعضای این گروه پیش از مهاجرت دو سال آموزش کشاورزی در کیبوتص کریات عنابیم گذرانده بودند. در آغاز سال ۱۹۲۷ صندوق ملی یهود زمینی به مساحت نزدیک به ۳۲۰ دونم در نزدیکی رخووت برای آنان خریداری کرد و گروه در همان سال به آنجا نقل مکان کرد. شیلر فعال صهیونیست در لویو و آموزگار بنیان‌گذاران کیبوتص در دوران زندگی‌شان در لهستان بود که بعدها مدیر دبیرستان یهودی رحاویا در اورشلیم شد. در آغاز دهه ۱۹۳۰ ساکنان کیبوتص از مقام‌ها درخواست زمین بیشتر برای گسترش شهرک کردند. | ## بخش 3: کووتصات شیلر | بر پایه تصمیم کمیته دولتی نام‌گذاری که با کاربرد نام‌های خارجی مخالف بود، نام «گان شلومو» برای این مکان تعیین شد. با این حال ساکنان کیبوتص این نام را نپذیرفتند و همچنان از نام «کووتصات شیلر» بهره می‌گیرند. هرچند نام گان شلومو هنوز در برخی نقشه‌ها و اسناد رسمی به کار می‌رود، نام رایج در میان مردم همان نام نخستین است. چهره‌های سرشناس خاخام شموئل آویدور هاکوهن، چهره برجسته یهودیت محافظه‌کار که خواستار نزدیکی یهودیان دین‌دار و سکولار در اسرائیل بود، بیست‌وپنج سال پایانی زندگی خود را در کووتصات شیلر گذراند و در سال ۲۰۰۵ در همین کیبوتص درگذشت. | ## جمع‌بندی | جغرافیا کووتصات شیلر در دشت شفله در مرکز اسرائیل و در نزدیکی شهر رخووت واقع شده‌است.
موضوع مقاله: کیدرون | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کیدرون | مقدمه: این روستا در منطقه شفله و در شرق شهر گدرا و نزدیک پایگاه هوایی تل نوف واقع شده و از نظر اداری زیر نظر شورای منطقه‌ای برنر قرار دارد. | ## بخش 1: کیدرون | کیدرون در سال ۱۹۴۹ توسط گروهی از مهاجران یهودی یوگسلاوی بنیان‌گذاری شد و نام آن برگرفته از دره قدرون در اورشلیم است. این موشاو بر زمین‌های روستای عربی قطره که در جریان جنگ ۱۹۴۸ تخلیه شده بود بنا گردید. جغرافیا کیدرون در ارتفاع ۵۱ متری از سطح دریا در منطقه شفله و در جلگه ساحلی پرجمعیت اسرائیل واقع شده‌است. این روستا در حدود ۱۴ کیلومتری ساحل دریای مدیترانه، نزدیک به ۲۹ کیلومتری جنوب‌شرقی مرکز تل‌آویو و نزدیک به ۴۱ کیلومتری غرب اورشلیم قرار دارد. رودخانه نحال سورک از کنار شمالی روستا می‌گذرد و پایگاه هوایی تل نوف در شمال آن واقع است. نام این روستا از دره قدرون گرفته شده که در کتاب مقابیان اول نیز به آن اشاره شده‌است. | ## بخش 2: کیدرون | سپس مهاجران یهودی از رومانی و همچنین مجارستان به آنها پیوستند و بیشتر آنان تا سال ۱۹۵۵ به موشاو رسیدند. این موشاو بر زمین‌های کشاورزی روستای فلسطینی قطره بنا شد که در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل تخلیه شده بود. نخستین مهاجران یهودی در ماه مه ۱۹۴۹ مستقیماً در خانه‌های خالی روستای عربی ساکن شدند. همزمان ساخت روستای جدید در نزدیکی آنجا آغاز شد و ساکنان از ماه مه ۱۹۵۰ به مکان دائمی نقل‌مکان کردند. در ابتدا قرار بود دو روستا به نام‌های «کیدرون الف» و «کیدرون بت» ایجاد شود اما سرانجام آژانس یهودی تصمیم گرفت یک واحد اداری واحد تشکیل دهد. نام اولیه موشاو «بیت اور» بود که در نوامبر ۱۹۴۹ توسط کمیته نام‌گذاری صندوق ملی یهود به «کیدرون» تغییر یافت. | ## بخش 3: کیدرون | نخستین بخش‌های تولیدی کیدرون شامل مرغداری و گاوداری کوچک (در حدود پنج رأس گاو) و کشاورزی سبزیجات بود. در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ باغ‌های مرکبات به اوج خود رسید و درختان میوه‌های ریزان مانند هلو، سیب، گلابی و آلو نیز کشت می‌شد. امروزه بیشتر ساکنان کیدرون در خارج از روستا کار می‌کنند و شمار کشاورزان کاهش یافته‌است. کشاورزی کنونی دربرمی‌گیرد باغ‌ها، تاکستان‌ها، یک گاوداری، مرغداری‌ها و کشت‌های مزرعه‌ای و همه زمین‌های موشاو زیر کشت هستند. از سال ۱۹۹۶ سه فاز گسترش مسکونی در محدوده موشاو اجرا شد که جمعیت آن را تقریباً دو برابر کرد. + روند جمعیت کیدرون سال ۱۹۶۱ ۱۹۷۲ ۱۹۸۳ ۱۹۹۵ ۲۰۰۱ ۲۰۰۳ ۲۰۰۵ ۲۰۰۸ ۲۰۱۰ ۲۰۱۴ جمعیت ۵۸۳ ۶۰۱ ۶۸۸ ۷۴۵ ۹۳۹ ۹۸۵ ۱٬۱۷۲ ۱٬۳۷۸ ۱٬۴۷۲ ۱٬۵۶۸ آموزش در کیدرون مهدکودک‌هایی وجود دارد که به ساکنان منطقه خدمات می‌دهند. | ## جمع‌بندی | همچنین یک دبستان به نام «بیت اور» در این موشاو فعال است که دانش‌آموزان شورای منطقه‌ای برنر را پوشش می‌دهد و در حدود ۷۲۰ دانش‌آموز در پایه‌های اول تا هشتم در آن تحصیل می‌کنند (تا سال ۲۰۲۲).
موضوع مقاله: خربت التنور | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # خربت التنور | مقدمه: خربت التنور که با نام علار السفلی (علار پایین) نیز شناخته می‌شود، دهکده‌ای عرب فلسطینی در قضای اورشلیم در دوره قیمومت بریتانیا بر فلسطین بود. | ## بخش 1: خربت التنور | ساکنان خربت التنور در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل و در چارچوب عملیات هاهار در ۲۱ اکتبر ۱۹۴۸ آواره شدند. عین تنور (چشمه تنور) چشمه‌ای طبیعی در شمال شرقی محل روستا بود که با حفر تونلی باستانی در اعماق زمین آب آن از سرچشمه گردآوری و جریان آن افزایش یافته بود. آثار باستانی مهم این محل شامل بقایای صومعه‌ای روستایی از دوره جنگ‌های صلیبی و کلیسایی بزرگ و ویران از سده دوازدهم میلادی است که بخش‌هایی از آن تا امروز پابرجاست. پیشینه دوره صلیبیان در سده دوازدهم میلادی و در دوران جنگ‌های صلیبی، صومعه‌ای روستایی در این مکان بنا شد که دربرمی‌گرفت چندین ساختمان طاق‌ضربی بشکه‌ای، دیوار حصار و یک نمازخانه. 47–51 در سده سیزدهم میلادی، در دو سند ثبت شده که درآمد این روستا صرف مدرسه المعظمیه در شمال حرم شریف در اورشلیم می‌شد.Hawari, 2007, p. 147 دوره عثمانی خربت التنور در سال ۱۵۱۷ همراه با سراسر سرزمین فلسطین به امپراتوری عثمانی ملحق شد. | ## بخش 2: خربت التنور | در سال ۱۵۹۶ در دفاتر مالیاتی عثمانی با نام «علار السفلی» در ناحیه قدس از لوای قدس ثبت شد و جمعیت آن ۷ خانوار مسلمان بود. 112 در سال ۱۸۳۸، ادوارد رابینسون دربارهٔ این مکان نوشت: «به روستایی به نام علار السفلی (پایینی) رسیدیم تا آن را از روستایی به نام علار الفوقا (بالایی) که بر زمین بلندتری کمی به سمت چپ قرار دارد متمایز کنند. کمی بالاتر در دره چشمه‌ای زیبا وجود دارد که باغ‌ها و درختان میوه را در کف دره آبیاری می‌کند. 340 ویکتور گِرَن که در سال ۱۸۶۳ از این مکان دیدن کرد، حضور کلیسایی بزرگ، کهن و ویران را گزارش داد.Guérin, 1869, pp. 379-380 در سال ۱۸۷۳، گروه پیمایش صندوق اکتشاف فلسطین از ویرانه‌های علار السفلی بازدید کرد و آن را چنین توصیف کرد: «ظاهراً محوطه‌ای باستانی با آرامگاه‌های کنده‌شده در صخره. قرنیزی در پیرامون فضای درونی و دو تکیه‌گاه بر دیوار شمالی میان پنجره‌ها قرار دارد که احتمالاً روزگاری طاق‌های سقف را نگه می‌داشتند. | ## بخش 3: خربت التنور | 455-459 بازدیدکننده‌ای در سال ۱۸۷۵ جمعیت آن را ۴۰۰ نفر نوشت، اما اندکی پس از آن روستا ظاهراً تا سده بیستم متروک ماند.Khalidi, 1992, p. شش خانواده عرب از بیت عطاب که در میان ویرانه‌های صلیبی ساکن شده بودند، درگیر کشمکشی دیرینه با روستاییان علار بر سر بهره‌گیری از آب، مالکیت زمین و مسیرهای چرا بودند. ۱۹۴۸ و پس از آن روستا در ۲۱ اکتبر ۱۹۴۸ در جریان عملیات هاهار (بخشی از عملیات یوآو) به دست تیپ هارئل تصرف و تخلیه شد. هنگامی که این محل در سال ۱۹۹۲ بازرسی شد، ده خانه وجود داشت که شش تای آنها ویران شده بود. زمین‌های روستا با اراضی علار ادغام شد و نزدیک‌ترین شهرک به خربت التنور، موشاو ماتا بود. | ## جمع‌بندی | بنا بر روایتی که مختار علار نقل کرده، تنور نوح پیش از توفان در همین‌جا قرار داشته‌است: «هنگامی که خداوند از آفریدگانش نومید شد و جهان را نابود کرد، تنور نوحِ پارسا آب فوران کرد و بدین‌سان تعهد بزرگ نوح به خدا ثابت شد.
موضوع مقاله: خربة المجدل | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # خربة المجدل | مقدمه: خربة المجدل روستایی عرب‌نشین فلسطینی در قضای طولکرم بود که در ۱۰ کیلومتری شمال غربی شهر طولکرم قرار داشت. | ## بخش 1: خربة المجدل | این روستا در جریان جنگ داخلی ۱۹۴۷–۱۹۴۸ در فلسطین تحت قیمومت، در ۱ مارس ۱۹۴۸ در چارچوب عملیات پاکسازی ساحلی از سکنه تخلیه شد. این روستا در بخشی از دشت ساحلی فلسطین و در ارتفاع نزدیک به ۳۲ متر از سطح دریا جای داشت. در این محل چاه آبی وجود داشت که به‌تدریج بادیه‌نشینان در پیرامون آن ساکن شدند و روستا شکل گرفت. | ## بخش 2: خربة المجدل | در روستا آرامگاهی برای حکیمی محلی به نام الشیخ عبدالله وجود داشت که ساکنان روستا به زیارت آن می‌رفتند. جغرافیا روستا در شمال غربی طولکرم و در شمال روستای قاقون قرار داشت و در غرب خط آهن حیفا–لُد و در فاصلهٔ نزدیک به یک کیلومتر از آن واقع بود. کشاورزی در خربة المجدل بر پایهٔ آب باران بود و ساکنان آن غلات و درختان میوه می‌کاشتند. | ## بخش 3: خربة المجدل | وادی المالح، یکی از شاخه‌های رودخانهٔ خضیره، از سوی شرقی روستا می‌گذشت و مسیر آن به سمت شمال غربی شیب داشت. خانه‌های روستا از خشت ساخته شده بودند و مساحت کوچکی داشتند و به‌هم چسبیده بودند و میان آن‌ها تنها کوچه‌های تنگی وجود داشت. تخلیه و تهجیر در ۱ مارس ۱۹۴۸، نیروهای هاگانا روستا را در چارچوب عملیات پاکسازی ساحلی تخلیه کردند و ساکنان آن از روستای خود رانده شدند. | ## جمع‌بندی | روستا در زمان حاضر امروزه شهرک سده ییتسحاق بر روی زمین‌های نزدیک به خربة المجدل بنا شده‌است، هرچند بر زمین‌هایی متعلق به روستای رمل زیتا.
موضوع مقاله: خربة المنصورة | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # خربة المنصورة | مقدمه: خربة المنصورة روستایی فلسطینی در بخش حیفا از سرزمین‌های قیمومت بریتانیا بر فلسطین بود. | ## بخش 1: خربة المنصورة | این روستا در ۱۸٫۵ کیلومتری جنوب شرقی حیفا و بر فراز تپه‌ای گرد در شمال شرقی کوه کرمل قرار داشت و بر مرج ابن عامر از شرق و شمال مشرف بود. خربة المنصورة به احتمال زیاد در جریان حملهٔ تیپ ۲ کارملی در اواخر آوریل ۱۹۴۸ تخلیه شد. در محوطهٔ روستا بقایای پی ساختمان‌ها و گورهای کنده‌شده در صخره دیده می‌شد که نشان‌دهندهٔ قدمت کهن آن بود. پیشینه در سال ۱۸۶۳ میلادی، ویکتور گِرَن ، پژوهشگر فرانسوی، المنصوره را روستایی کوچک و درزی‌نشین توصیف کرد. | ## بخش 2: خربة المنصورة | در سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین، جمعیت خربة المنصورة به همراه دیر المحرقه زیرمجموعهٔ دلیات الکرمل شمارش شد. روستا پیش از ۱۹۴۸ روستا بر بالای تپه‌ای مدوّر جای گرفته بود و تل قامون در فاصلهٔ نزدیک به یک کیلومتری جنوب غربی آن واقع بود. در «معجم فلسطین الجغرافی المفهرس» خربة المنصورة به‌عنوان مزرعه طبقه‌بندی شده بود. اشغال و تخلیه بیشتر روستاهای این منطقه پس از سقوط حیفا اشغال شدند و خربة المنصورة نیز احتمالاً همین سرنوشت را داشت. | ## بخش 3: خربة المنصورة | بر پایهٔ روایت‌های موجود، این روستا در چارچوب عملیات «بیعور حَمِتس» (پاکسازی در عید پسح) که بخشی از عملیات گسترده‌تر «میسپارایم» (قیچی) بود سقوط کرد. حمله در ۲۴ آوریل ۱۹۴۸، دو روز پس از سقوط حیفا، آغاز شد و با عملیات تهاجمی علیه روستای بلد الشیخ که در ۱۰ کیلومتری شمال غربی خربة المنصورة قرار داشت همراه بود. افسران ارتش بریتانیا در گزارشی در اواخر آوریل اعلام کردند که هاگانا به بمباران خمپاره‌ای پیرامون حیفا ادامه خواهد داد تا ساکنان عرب را به ترک شهر وادار کند. | ## جمع‌بندی | زمین‌های خربة المنصورة با زمین‌های شهرک دلیات الکرمل ادغام شده و انبارهای غلّه در فاصلهٔ نزدیک به ۲۰۰ متری جنوب محوطهٔ روستا ساخته شده‌اند.