موضوع مقاله: وایت لاین | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # وایت لاین | مقدمه: وایت لاین (به انگلیسی: White Lion) یک گروه گلم متال دانمارکی-آمریکایی بود که در سال ۱۹۸۳ توسط خواننده/گیتاریست دانمارکی مایک ترمپ و گیتاریست ایتالیایی-آمریکایی ویتو براتا در شهر نیویورک تشکیل شد. | ## بخش 1: وایت لاین | آنها که عمدتاً در دههٔ ۱۹۸۰ و اوایل دههٔ ۱۹۹۰ فعال بودند، اولین آلبوم خود را با نام مبارزه برای زنده ماندن در سال ۱۹۸۵ منتشر کردند. این گروه با آهنگ شمارهٔ ۸ خود «صبر کن» و آهنگ شمارهٔ ۳ «وقتی بچه‌ها گریه می‌کنند» از آلبوم دوم خود، دوبل پلاتین فروش غرور، به موفقیت دست یافتند. گروه موفقیت خود را با سومین آلبوم خود، بازی بزرگ که به مقام طلا دست یافت و چهارمین آلبوم جاذبۀ یال که شامل یک تور حمایتی بود، ادامه داد. وایت لاین در سال ۱۹۹۲ منحل شد و اندکی بعد، اولین آلبوم گردآوری‌شده آنها به نام بهترین‌های وایت لاین منتشر شد. مایک ترمپ در سال ۱۹۹۹ و دوباره در سال ۲۰۰۴، وایت لاین را با تمام نوازندگان جدید پس از یک تلاش ناموفق برای اصلاح خط اصلی گروه، اصلاح کرد. در ابتدا آنها برای یافتن یک بخش ریتم ثابت مشکل داشتند و چندین قطعهٔ مختلف را با کسانی از جمله مایکل کلیتون روی درامز (که بعداً در گروه Tyketto نواخت) امتحان کردند. پس از مدتی، آنها درامر نیکی کاپوزی و نوازندهٔ بیس فلیکس رابینسون (سابق گروه Angel) را به خدمت گرفتند و نام گروه را وایت لاین گذاشتند. وایت لاین در سال ۱۹۸۴ توسط الکترا رکوردز امضاء شد و اولین آلبوم خود را مبارزه برای زنده ماندن ضبط کرد. الکترا از ضبط نهایی ناراضی بود و پس از امتناع از انتشار آلبوم، قرارداد گروه را فسخ کرد. گرند اسلم رکوردز مستقر در فیلادلفیا این آلبوم را از الکترا خرید و سال بعد آن را در آمریکا با مجوز الکنرا/اسایلم رکوردز منتشر کرد. مبارزه برای زنده ماندن در جدول بیلبورد ۲۰۰ رتبهٔ ۱۵۱ را به خود اختصاص داد و اولین تک آهنگ و موزیک ویدیوی گروه، «قلب شکسته» را به نمایش گذاشت. فلیکس رابینسون پس از اینکه در سال ۱۹۸۴ توسط الکترا کنار گذاشته شد، گروه را ترک کرد. با ترکیب ترمپ، براتا، کاپوزی، اسپیتز، گروه یک دور دمو را برای آلبوم دوم خود ضبط کرد و در حالی که برای خرید یک قرارداد جدید در نیویورک ضبط می‌کرد، به اجرای برنامه‌های خود در نیویورک ادامه داد. این تجسم وایت لاین برای بازی در یک گروه داستانی در فیلم تام هنکس/شلی لانگ، گودال پول استخدام شد که یک سال بعد اکران شد. موسیقی متن فیلم هرگز به‌طور رسمی منتشر نشد، اگرچه این آهنگ در هر دو صحنهٔ گروه در فیلم پخش می‌شود. نیکی کاپوزی متعاقباً به دلیل مشکلات سلامتی اخراج شد و در سپتامبر ۱۹۸۵ با درامر سابق گروه انترکس، گرگ دی آنجلو جایگزین شد. دیو اسپیتز در ابتدای سال ۱۹۸۶ گروه را برای پیوستن به بلک سبث ترک کرد و برای مدت کوتاهی برونو راول جایگزین او شد، که او نیز گروه را ترک کرد زیرا او اجازه نداشت ایده‌های خود را ارائه دهد. در مارس ۱۹۸۶، از جیمز لومنزو خواسته شد که به آنها بپیوندد و سرانجام گروه کامل شد. ضبط ال پی جدید شش هفته به طول انجامید و در ۲۱ ژوئن ۱۹۸۷ آلبوم غرور آنها منتشر شد. اولین تک آهنگ «صبر کن» در ۱ ژوئن ۱۹۸۷ منتشر شد، اما نزدیک به هفت ماه به نمودارها نرسید. یک سال و نیم بعد برای آنها، پر از تورهای دائمی بود که برای گروه‌هایی مانند ایروسمیث، Stryper و کیس افتتاح شدند. در ژانویه ۱۹۸۸، وایت لاین در تور آمریکایی آلبوم خود، ویدیوی خود را منفجر کنید، جایگاه افتتاحیهٔ گروه ای‌سی/دی‌سی را دریافت کرد. در حالی که گروه با ای‌سی/دی‌سی تور برگزار می‌کرد، آلبوم غرور و تک‌آهنگ «صبر کن» در نهایت به چارت رسیدند، دلیل آن این بود که ام‌تی‌وی تقریباً هفت ماه پس از انتشار، موزیک ویدیوی تک‌آهنگ «صبر کن» را در چرخش منظم پخش کرد. «صبر کن» رتبهٔ ۸ را در جدول تک نفره زد، در حالی که غرور رتبهٔ ۱۱ را در نمودار آلبوم‌ها کسب کرد. غرور برای یک سال کامل در بالای جدول ۲۰۰ آلبوم برتر بیلبورد باقی ماند و تنها در ایالات متحده دو میلیون نسخه فروخت و به جایگاه دو برابر پلاتینیوم دست یافت. در حوالی زمانی که این تک آهنگ منتشر شد، وایت لاین در کلاب ریتز در شهر نیویورک می‌نواخت. | ## بخش 2: وایت لاین | سومین تک‌آهنگ آلبوم غرور، تصنیف قدرتمندی با عنوان «وقتی بچه‌ها گریه می‌کنند»، به رتبهٔ ۳ در نمودارهای ایالات متحده با پخش سنگین ام تی وی رسید. موفقیت «وقتی بچه‌ها گریه می‌کنند» در نهایت فروش غرور را از مرز دو میلیون عبور داد. آلبوم‌های بازی بزرگ و جاذبهٔ یال در اوت ۱۹۸۹، وایت لاین سومین آلبوم خود را با نام بازی بزرگ منتشر کرد که از نظر موسیقی دنباله‌ای از غرور بود که شامل تک آهنگ «جنگجوی کوچک» (که به شمارهٔ ۵۲ بیلبورد هات ۱۰۰ رسید) در یادبود رینبو واریر، یک قایق صلح سبز بود که توسط فرانسوی‌ها منفجر شد. کاوری از آهنگ «رادار عشق» از گروه Golden Earring (که در رتبهٔ ۵۹ قرار گرفت) به عنوان دومین تک‌آهنگ منتشر شد و «برای آزادی گریه کن»، یک آهنگ سیاسی دربارهٔ آپارتاید در آفریقای جنوبی به عنوان سومین تک‌آهنگ منتشر شد. آنها یک تور اروپایی انجام دادند، از جمله مجموعه‌ای از نمایش‌های عرصهٔ بریتانیا که از ماتلی کرو با اسکید رو حمایت می‌کردند، و همچنین با آزی آزبورن و سیندرلا هم اجرا کردند. پس از کنسرت‌های کمتر موفق در انگلستان و بررسی‌های متفاوت دربارهٔ آلبوم جدید، گروه تصمیم گرفت چند ماه بعد از شروع سال استراحت کند تا روی نوشتن یک آلبوم جدید تمرکز کند. درست به موقع برای اواخر پاییز ۱۹۹۰، آنها با یک تهیه‌کنندهٔ جدید وارد استودیوهای کلاسیک A&M شدند. «بیرون با پسرها» و «تو تمام چیزی که من نیاز دارم» به عنوان تک‌آهنگ‌های تبلیغاتی منتشر شد و از «خداحافظ با تو» یک موزیک ویدئو مونتاژ شد. این آلبوم همچنین حاوی تنها آهنگ ابزاری وایت لاین به نام «دوشنبهٔ آبی» بود که ادای احترامی به استیوی ری وان بود که در زمان نوشتن آلبوم درگذشت. دو تصنیف این آلبوم «تو تمام چیزی که من نیاز دارم» و «تا مرگ ما را جدا کند» در اندونزی و فیلیپین پخش شد. گرگ دی‌ انجلو و جیمز لومنزو در ژوئن ۱۹۹۱ هنگامی که از تور اروپا بازگشتند، گروه را ترک کردند و دلیل آن را «اختلاف‌های موسیقی» مطرح کردند، اما وایت لاین با نوازندهٔ بیس تامی تی-بون کارادونا و درامر جیمی دی‌گراسو (یک عضو سایدمن گروه‌های مگادث، آلیس کوپر، سویسایدال تندنسیز، Y&T و فیونا) ادامه داد. جدایی پس از تور کوتاهی برای حمایت از جاذبهٔ یال، ترمپ و براتا تصمیم گرفتند گروه را منحل کنند، آخرین نمایش آنها در بوستون در کلوپ شبانهٔ the Channel در سپتامبر ۱۹۹۱ برگزار شد. درست یک سال بعد، در سپتامبر ۱۹۹۲، اولین آلبوم تلفیقی گروه با عنوان بهترین‌های وایت لاین منتشر شد. ترمپ در مصاحبه‌های بعدی گفته است که گروه به دلیل عدم علاقه به شرکت ضبط، مشکلات مدیریت گروه و مهم‌تر از همه ورود موسیقی گرانج از هم جدا شد. یک آلبوم ویدیویی/دی‌وی‌دی حاوی فیلم‌های کنسرت، مصاحبه‌های پشت صحنه و تمام موزیک ویدیوهای گروه نیز با عنوان فرار از بروکلین منتشر شد. وقتی از ترمپ پرسیده شد که اگر او و ویتو براتا آلبوم دیگری پس از جاذبهٔ یال منتشر می‌کردند، آلبوم چگونه بود، ترمپ گفت که این آلبوم به رشد و تکامل آنها اشاره می‌کرد و آنها را از صدای دههٔ ۸۰ دورتر می‌کرد. ویتو براتا مدت کوتاهی در آتلانتیک رکوردز ماند تا به تولید آلبومی برای CPR کمک کند و بعداً سعی کرد یک گروه موسیقی جدید تشکیل دهد که هرگز موفق نشد. ویتو علیرغم پیروی اختصاصی از طرفداران گیتار در سراسر جهان، از سال ۱۹۹۲ تا زمان مصاحبهٔ زنده‌اش با ادی ترانک در ۱۶ فوریه ۲۰۰۷ از دید عموم ناپدید شد. ویتو تنها مالک کاتالوگ موسیقی وایت لاین است و حقوق قانونی و توزیع هر چهار آلبوم اصلی را حفظ می‌کند. این گروه به‌طور قابل توجهی سنگین‌تر و تیره‌تر از وایت لاین بود که شامل دو نوازندهٔ گیتار و آهنگ‌های سرشتی با پایه‌های ریتمیک قوی بود. ترمپ اغلب فریک آو نیچر را بهترین گروهی که در آن عضویت داشته نام می‌برد و همچنین گفته است که می‌خواهد از صدای دههٔ ۸۰ دور شود. حرفهٔ انفرادی مایک ترمپ به دنبال فریک آو نیچر، ترمپ یک حرفهٔ انفرادی را آغاز کرد و اولین آلبوم خود را به عنوان یک هنرمند انفرادی در سال ۱۹۹۸ با نام Capricorn منتشر کرد. در این آلبوم، هم گروه‌های سابق فریک آو نیچر، گیتاریست کنی کوراد و نوازندهٔ بیس جری بست حضور داشتند. پنج سال قبل از بازگشت ترمپ به استودیو برای ضبط آلبوم بعدی خود به نام «بازیابی سال‌های هدر رفته» می‌گذشت، در این مدت او به استرالیا نقل مکان کرد تا پسرش را به دور از سختی‌های زندگی شهری بزرگ کند و برای حرکت شغلی بعدی خود برنامه‌ریزی کند. در سال ۲۰۰۳، ترمپ آلبوم سوم خود را با نام بیشتر از این به زندگی دنبال کرد، که ترمپ بار دیگر آن را خودش تولید کرد، اما با تکیه بر تهیه‌کننده/مهندس فلمینگ راسموسن (متالیکا) جلسات را در استودیو Sweet Silence خود، مهندسی و میکس کرد. آهنگ عنوان آلبوم، «بیشتر از این به زندگی»، و «نمی‌خواهم شب بخیر بگویم» هر دو به عنوان تک آهنگ منتشر شدند. | ## بخش 3: وایت لاین | وایت لاین جدید و مسائل حقوقی در سال ۱۹۹۹، پس از شروع کار انفرادی خود، مایک ترمپ، همراه با تمام نوازندگان جدید، یادبود وایت لاین را نیز منتشر کرد، که نسخه‌های جدیدی از برخی از آهنگ‌های کلاسیک وایت لاین را به نمایش گذاشت و نبردی طولانی را برای بازسازی وایت لاین آغاز کرد. در اکتبر ۲۰۰۳، ترمپ بدون تأیید اینکه چه کسی در ترکیب خواهد بود، یک اتحاد مجدد وایت لاین را اعلام کرد. در حالی که فستیوال‌های تابستانی در اروپا از قبل رزرو شده بودند، ترمپ تلاش کرد یک «وایت لاین جدید» را با اعضای سابق، جیمز لومنزو و جیمی دی‌گراسو، همراه با وارن دی‌مارتینی از گروه رت جمع کند. ترمپ بعداً اظهار داشت که علیرغم تمایل او، «هیچ وقت یک تجدید دیدار اصلی وایت لاین وجود نخواهد داشت». در سال ۲۰۰۴ به دلیل مشکلات حقوقی، آلبوم یادبود وایت لاین با عنوان جدید Last Roar با نام گروه وایت لاین ترمپ دوباره منتشر شد. در اواخر سال ۲۰۰۴، مایک ترمپ گروه دیگری از نوازندگان ناشناس را سازماندهی کرد و با وایت لاین جدید تحت عنوان وایت لاین ترمپ (به انگلیسی: TWL) ادامه داد. گروه در اواخر سال ۲۰۰۵ کنسرت‌های متعددی را لغو کرد، زیرا همکاران ترمپ به دلیل تهدید احتمالی پیگرد قانونی کنار کشیدند و تا پایان سال ترمپ تقریباً به‌طور کامل از وایت لاین منصرف شد، اما شش ماه بعد تصمیم گرفت که به رزرو کردن ادامه دهد. وایت لاین ترمپ در چندین تاریخ در اروپا از جمله سوئد، نروژ، اسپانیا، ایتالیا، یونان، ترکیه، آلمان، هلند، بلژیک و دانمارک اجرا کرد. در سال ۲۰۰۵، یک دی‌وی‌دی گلچین کنسرت منتشر شد و پس از آن آلبوم گلچین ۱۹۸۹-۱۹۸۳ در سال ۲۰۰۶ منتشر شد که در آن آهنگ‌های هرگز منتشر نشده و نسخه‌های نمایشی آهنگ‌های کلاسیک وایت لاین از آلبوم‌های قبلی بود. در ۱۶ فوریه ۲۰۰۷، ویتو براتا در برنامهٔ رادیویی ادی ترانک در نیویورک ظاهر شد و اظهار داشت که علیرغم گفته‌های مایک ترمپ، او هرگز از دیدار مجدد وایت لاین خودداری نکرده است و تنها دلیلی که نتوانسته در آن شرکت کند به دلیل بیماری پدرش بوده، او افزود که همچنان به روی این ایده باز خواهد بود و در را برای بازگشت دوباره به صنعت موسیقی نبسته است. ترانک تصریح کرد که مشارکت براتا در نمایش چیزی بود که او از زمانی که وایت لاین برای اولین بار در سال ۱۹۹۱ جدا شد، می‌خواست اتفاق بیفتد. سه هفته بعد، مایک ترمپ با همان برنامه از استرالیا تماس گرفت و در مورد براتا و آلبوم جدید گروه، از جمله تاریخ‌های تور که اخیراً وایت لاین ترمپ تأیید کرده بود، صحبت کرد. ترمپ گفت که از اینکه براتا بالاخره به سوالات طرفداران پاسخ داد، سپاسگزارم، همان سوالاتی که از خود او بارها در ۱۵ سال گذشته پرسیده شده است. تور تنها پس از تهدید ویتو براتا، گیتاریست سابق وایت لاین، توسط اسپانسر تور کنار گذاشته شد. در پاسخ به شایعات پیرامون تور تابستانی وایت لاین و پویزن/رت، ترمپ بیانیه‌ای صادر کرد که در آن توضیح داد که تصمیم برگزارکنندگان تور Live Nation بر اساس هیچ بحثی در مورد اینکه آیا مایک ترمپ حق قانونی اجرای به عنوان وایت لاین را دارد یا خیر، نیست. اگرچه Live Nation معتقد بود که شکایت براتا بیهوده است و تأیید کرده بود که مایک ترمپ حق قانونی اجرای نقش وایت لاین را دارد، آنها نمی‌خواستند «یک دلار» را برای دعوا خرج کنند. در مواجهه با لغو توری که قرار بود ظرف چند هفته آغاز شود، وکلای گروه با ویتو براتا معامله کردند تا از شکایت تهدید شده او صرفنظر کنند. ترمپ که از این تصمیم بسیار ناراحت شده بود، از طرفداران زیادی که در سراسر ایالات متحده که از تصمیم Live Nation نیز ناامید شده بودند، قدردانی کرد. آلبوم جدید استودیویی با عنوان بازگشت غرور در ۱۴ مارس ۲۰۰۸ منتشر شد و گروه اکنون بار دیگر به سادگی با نام وایت لاین شناخته می‌شود. وایت لاین به هند سفر کرد و با ۴۲۰۰۰ نفر در شیلونگ، مگالایا و ۳۰۰۰۰ تماشاگر در ورزشگاه دیماپور در ناگالند اجرا کرد. وایت لاین: فعالیت‌های نهایی پس از انتشار آلبوم بازگشت غرور، ترمپ با زمان پرفراز و نشیبی از بلاتکلیفی حرفه‌ای مواجه شد، زیرا سعی می‌کرد بین ادامه کار انفرادی خود یا ریختن انرژی خود به وایت لاین تصمیم بگیرد. با توقف دوبارهٔ وایت لاین، ترمپ به حرفهٔ انفرادی خود ادامه داد و در سال ۲۰۱۳ در چندین مصاحبه اعلام کرد که دیگر وایت لاین از هر نوع، از جمله وایت لاین جدید یا هر گونه دیدار مجدد احتمالی وجود نخواهد داشت. اعضای گروه اعضای سابق مایک ترمپ – خوانندهٔ اصلی، گیتار ریتم (۱۹۹۲ – ۱۹۸۳، ۲۰۰۹ – ۱۹۹۹) ویتو براتا – گیتار لید، همخوان (۱۹۹۲ – ۱۹۸۳) نیکی کاپوزی – درام (۱۹۸۴ – ۱۹۸۳) فلیکس رابینسون - گیتار بیس (۱۹۸۴ – ۱۹۸۳) جو هاسلواندر – درام (۱۹۸۳) برونو راول – بیس (۱۹۸۴) دیو اسپیتز – بیس (۱۹۸۵) جیمز لومنزو – بیس، همخوان (۱۹۹۱ – ۱۹۸۵) گرگ دی آنجلو – درام (۱۹۹۱ – ۱۹۸۵) جیمی دی‌گراسو – درامز (۱۹۹۲ – ۱۹۹۱) تامی تی–بون کارادونا – بیس (۱۹۹۲ – ۱۹۹۱) کسپر دامگارد – گیتار لید (۲۰۰۳ – ۱۹۹۹) نیلز کرویر – بیس (۲۰۰۳ – ۱۹۹۹) بیارن تی. هولم – درام (۲۰۰۳ – ۱۹۹۹) دن همر – کیبورد (۲۰۰۳ – ۱۹۹۹) جیمی لا – گیتار لید (۲۰۰۹ – ۲۰۰۴) تروی پاتریک فارل – درامز (۲۰۰۹ – ۲۰۰۴) کلاوس لانگسکوف – بیس (۲۰۰۹ – ۲۰۰۴) هنینگ وانر – کیبورد (۲۰۰۹ – ۲۰۰۴) معضلات اجتماعی وایت لاین آهنگ‌هایی گاه به گاه را ضبط کرد که به موضوعات اجتماعی یا سیاسی مانند آپارتاید («فریاد برای آزادی»)، جنگ در السالوادور («السالوادور») و تأثیر طلاق بر کودکان («خانهٔ شکسته») می‌پرداخت. | ## جمع‌بندی | آهنگ «جنگجوی کوچولو» در مورد رینبو واریر بود، کشتی متعلق به گروه محیط زیست صلح سبز که توسط دولت فرانسه منهدم شد.