موضوع مقاله: چارلز رابرت جنکینز | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # چارلز رابرت جنکینز | مقدمه: جنکینز که می‌ترسد به جنگ ویتنام اعزا شود، در ژانویهٔ ۱۹۶۵ با درجهٔ گروهبانی گشت خود را رها کرد و از منطقه غیرنظامی کره به سوی کره شمالی رفت. | ## بخش 1: چارلز رابرت جنکینز | او که نقشه داشت از طریق اتحاد جماهیر شوروی به ایالات متحده بازگردانده شود، بیش از ۳۹ سال در کره شمالی زندانی ماند. در دوران اسارت شکنجه شد، به دستور دولت کره شمالی با یک شهروند ژاپنی ربوده‌شده ازدواج کرد و در فیلم‌های تبلیغاتی این کشور بازی کرد. با بهبود روابط ژاپن و کره شمالی، جنکینز در سال ۲۰۰۴ اجازه یافت به ژاپن سفر کند و از کره شمالی بگریزد. پس از حضور داوطلبانه در فرودگاه کمپ زیما در سپتامبر همان سال، در دادگاه نظامی محاکمه و به ۲۵ روز زندان محکوم شد. جنکینز تا پایان عمر در سال ۲۰۱۷ با همسرش هیتومی سوگا و دو دخترشان در سادو، نیگاتا زندگی کرد، کتابی دربارهٔ تجربیاتش نوشت و نزد مردم ژاپن محبوبیت فراوانی یافت. زندگی نخستین چارلز رابرت جنکینز در ۱۸ فوریهٔ ۱۹۴۰ در ریچ اسکویر در ایالت کارولینای شمالی زاده شد. او دست‌کم دو خواهر و برادر داشت: خواهری کوچک‌تر به نام پت و برادری کوچک‌تر به نام استنفورد. بنا بر منبع ژاپنی، جنکینز در کودکی به کارهای مکانیکی، نجاری و برق‌کشی علاقه‌مند بود. با وجود قد کوتاه، نیروی بدنی چشمگیری داشت و به همین دلیل لقب «سوپر» (برگرفته از سوپرمن) به او داده بودند. پس از ترخیص با احترام از گارد ملی، همان سال به خدمت فعال در نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا درآمد به عنوان تفنگدار سلاح سبک پیاده‌نظام. نخست در فورت هود مستقر شد و سپس داوطلب اعزام با لشکر ۷ پیاده (ایالات متحده آمریکا) به کره جنوبی گردید و از اوت ۱۹۶۰ تا سپتامبر ۱۹۶۱ در آنجا خدمت کرد؛ در این دوره به درجهٔ گروهبانی ارتقا یافت. پس از بازگشت کوتاه‌مدت به ایالات متحده، به لشکر ۳ زرهی (ایالات متحده آمریکا) در آلمان غربی منتقل شد و تا ۱۹۶۴ در آنجا ماند. جنکینز بعدها دوران خدمت در آلمان غربی را یکی از بهترین دوره‌های زندگی‌اش توصیف کرد. فرار از خدمت در ۵ ژانویهٔ ۱۹۶۵، گروهبان ۲۴ سالهٔ جنکینز در منطقهٔ غیرنظامی با هنگ ۸ سواره‌نظام مستقر بود. او تصمیم به فرار از خدمت از نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا گرفت؛ زیرا فرمان رهبری گشتی‌های «تهاجمی‌تر و تحریک‌آمیزتر» به او داده شده بود و شایعاتی مبنی بر اعزام یگانش به ویتنام در گردش بود. جنکینز پس از نوشیدن ده قوطی آبجو برای پیدا کردن شجاعت، با جوخهٔ خود به گشت‌زنی رفت. در ساعت ۲:۳۰ بامداد، پس از آنکه به سه سرباز همراهش گفت «صدایی شنیده‌است»، در نزدیک ۱۰ کیلومتری جنوب پانمونجوم ناپدید شد. برای نشان دادن نیت صلح‌آمیز، فشنگ‌های تفنگ ام۱۴ خود را خارج کرد و یک زیرپوش سفید را به لولهٔ تفنگ بست و ساعت‌ها در سرمای شب به سوی کره شمالی پیاده رفت. نقشهٔ او این بود که نزد اتحاد جماهیر شوروی درخواست پناهندگی کند و سپس از راه تبادل زندانی به ایالات متحده بازگردانده شود. ارتش ایالات متحده جنکینز را بر پایهٔ چهار نامه‌ای که در سربازخانه‌اش بر جای گذاشته بود، «منحرف از وفاداری» اعلام کرد. در یکی از این نامه‌ها که خطاب به مادرش نوشته شده بود آمده بود: «مرا ببخش زیرا می‌دانم چه باید بکنم. به خانواده‌ام بگو دوستشان دارم.» خانوادهٔ جنکینز این تشخیص را زیر سؤال بردند؛ زیرا او «همیشه نامه‌هایش را با رابرت یا لقبش سوپر امضا می‌کرد.» در ۱۹۹۶ ارتش ایالات متحده طبقه‌بندی او را به «فراری از خدمت» تغییر داد. | ## بخش 2: چارلز رابرت جنکینز | برادرزادهٔ جنکینز، جیمز هایمن، سال‌ها مدافع سرسخت نظریهٔ ربوده‌شدن عمویش به دست کره شمالی بود. جنکینز بعدها به پروفسور رابرت بوینتون از دانشگاه نیویورک گفت که «مأمور دوجانبه بوده و از سوی ایالات متحده برای جاسوسی به کره شمالی فرستاده شده‌است.» بوینتون این ادعا را باور نکرد و آن را «تلاش او برای حفظ شأنش و اثبات اینکه صرفاً بدبختی نبوده که اشتباهی سرنوشت‌ساز مرتکب شده» خواند. زندگی در کره شمالی جنکینز در آغاز همراه با سه فراری دیگر آمریکایی یعنی جیمز جوزف درزناک، لری آلن ابشیر و جری وین پریش در یک خانه جای داده شد. مردان آمریکایی با یکدیگر درگیری داشتند و جنکینز بعدها درزناک را با قد ۱۹۳ سانتی‌متر، قلدری توصیف کرد که بر دیگران به نفع زندانبانان جاسوسی می‌کرد و خود جنکینز را نیز کتک می‌زد. در ۲۶ ژانویهٔ ۱۹۶۵ رادیوی کره شمالی اعلام کرد که جنکینز «به دلیل بیزاری از اوضاع کره جنوبی و اعتقاد به برتری زندگی در نظام کمونیستی» به آنجا پناهنده شده‌است. در ۱۹۶۶ چهار آمریکایی با مراجعه به سفارت شوروی در پیونگ‌یانگ درخواست پناهندگی کردند اما ناکام ماندند. در ۱۹۷۲ به هر چهار نفر خانهٔ جداگانه و تابعیت کره شمالی داده شد، هرچند «نظارت مداوم، ضرب و شتم و شکنجه» همچنان ادامه داشت. در دوران زندانی‌بودن در کره شمالی، جنکینز مجبور به حفظ‌کردن نوشته‌های کیم ایل سونگ شد و به عنوان آموزگار زبان انگلیسی و مترجم برای دولت کمونیستی کار کرد. آموزش انگلیسی آمریکایی او تا ۱۹۸۵ ادامه یافت؛ زمانی که تصمیم گرفته شد لهجهٔ غلیظ جنوبی او بیش از آنکه سودمند باشد مانع است. به فرمان دولت کره شمالی، سوگای ۲۱ ساله در ۱۹۸۰ به جنکینز سپرده شد و هفته‌ها بعد در ۸ اوت ازدواج کردند. یکی از مصاحبه‌کنندگان با جنکینز بعدها به ژاپن تایمز گفت که رابطهٔ جنکینز با سوگا شگفت‌انگیز بود: جنکینز «بارها گفت که او بهترین اتفاق زندگی‌اش بوده [...] او جانم را نجات داد.» پس از آزادی از کره شمالی، جنکینز پیشنهاد فسخ ازدواج را داد زیرا ازدواجشان تحمیلی بوده بود؛ اما سوگا نپذیرفت. قحطی و شرایط زندگی در جریان قحطی کره شمالی در دههٔ ۱۹۹۰ که میلیون‌ها نفر را کشت، جنکینز و خانواده‌اش به عنوان ابزار تبلیغاتی همچنان سهمیهٔ لباس، برنج آلوده به حشره و صابون دریافت می‌کردند. در شهادت ۲۰۰۴ خود نزد ارتش ایالات متحده، جنکینز و سوگا از وضعیت زندگی‌شان در کره شمالی سخن گفتند: گرمایش، آب گرم و غذا کمیاب بود، در حالی که دولت فراگیر خانه‌شان را با سیم خاردار، میکروفون‌های پنهان و «ناظران سیاسی» احاطه کرده بود. هنگام خروج از کره شمالی، جنکینز درآمد ماهانهٔ از دولت کره شمالی دریافت می‌کرد و دخترانش در دانشگاه زبان‌های خارجی پیونگ‌یانگ ثبت‌نام شده بودند که احتمالاً برای آموزش نفوذ به کره جنوبی بود. بازیگری در ۱۹۷۸ ساخت مجموعه‌فیلم ۲۰ قسمتی «قهرمانان گمنام» آغاز شد که روایت کره شمالی از جنگ کره را بازگو می‌کرد. جنکینز مجبور به ایفای نقش دکتر کلتون شد، جنگ‌طلبی سرمایه‌دار که می‌کوشید جنگ را به سود صنایع جنگ‌افزاری ایالات متحده تداوم بخشد. این فیلم‌ها جنکینز را مشهور کرد؛ مردم در خیابان او را «دکتر کلتون!» (به کره‌ای: ) صدا می‌زدند و از او امضا می‌خواستند. یکی از این فیلم‌ها در ۱۹۹۷ به خانوادهٔ جنکینز در آمریکا رسید و نخستین تصویر آن‌ها از جنکینز پس از فرارش بود. آخرین فیلم کره‌شمالی جنکینز در سال ۲۰۰۰ دربارهٔ تصرف کشتی بود که در آن نقش فرماندهٔ یک ناو هواپیمابر آمریکایی را بازی کرد. شهرت او به عنوان ستارهٔ سینما همچنین امکان دیدار با هیئت‌های شوروی و دیپلمات‌هایی را فراهم آورد که دزدانه به او داده‌ها و اخباری از بیرون کره شمالی می‌رساندند. خروج از کره شمالی در پی بیانیهٔ مشترک پیونگ‌یانگ میان ژاپن و کره شمالی در ۲۰۰۲، سوگا در ۱۵ اکتبر اجازهٔ سفر ده‌روزه به ژاپن را یافت؛ اما به کره شمالی بازنگشت. دولت ژاپن از ایالات متحده خواست جنکینز را ببخشد تا نخست‌وزیر ژاپن جونیچیرو کویزومی بتواند او و دخترانش را به ژاپن بیاورد. | ## بخش 3: چارلز رابرت جنکینز | اما جنکینز و دخترانش از رفتن خودداری کردند؛ بر اساس قرارداد وضعیت نیروها میان ایالات متحده و ژاپن، او همچنان در صورت سفر به ژاپن با دادگاه نظامی و احتمالاً اعدام روبه‌رو بود، زیرا قانون مرور زمان برای فرار از خدمت ۴۰ سال بود (تا ۵ ژانویهٔ ۲۰۰۵). سرانجام، پیونگ‌یانگ به جنکینز و دخترانش اجازهٔ پرواز به فرودگاه بین‌المللی سوئکارنو-هتا در اندونزی را داد و آن‌ها در آنجا با سوگا دیدار کردند. پس از آزادی از کره شمالی، جنکینز ۱۶۵ سانتی‌متر قد و تنها ۴۵ کیلوگرم وزن داشت و آپاندیس، یک بیضه و بخشی از خالکوبی ارتشی‌اش (که بدون بی‌حسی بریده شده بود) را در کره شمالی از دست داده بود. از میان چهار فراری دههٔ ۱۹۶۰ به کره شمالی، او تنها کسی بود که هرگز آن کشور را ترک کرد. پس از ورود به ژاپن، جنکینز یک ماه در بیمارستان دانشگاه پزشکی زنان توکیو بستری شد تا از عوارض جراحی پروستات (که پیش از خروجش در کره شمالی انجام شده بود) بهبود یابد. دادگاه نظامی در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۴، جنکینز خود را به سرهنگ‌دوم پل نیگارا در فرودگاه کمپ زیما معرفی کرد و با ادای احترام نظامی گفت: «قربان، من گروهبان جنکینز هستم و گزارش حضور می‌دهم.» او طولانی‌ترین فراری از خدمتی بود که به ارتش ایالات متحده بازگشته بود. کالپ، دادگاه نظامی یک‌روزهٔ جنکینز (پروندهٔ «ایالات متحده علیه جنکینز») در ۳ نوامبر ۲۰۰۴ توسط نیروی زمینی ایالات متحده در ژاپن برگزار شد. بر اساس توافق پیش از محاکمه، جنکینز به فرار از خدمت و یاری‌رساندن به دشمن (آموزش زبان انگلیسی در کره شمالی) اقرار کرد. وول او را به «شش ماه حبس، مصادرهٔ کامل حقوق و مزایا، تنزل به پایین‌ترین درجهٔ سربازی و اخراج بی‌آبرو» محکوم کرد. جنکینز تنها ۲۵ روز در زندان نظامی پایگاه دریایی یوکوسوکا گذراند و به دلیل رفتار نیک زودتر آزاد شد. بی‌بی‌سی نیوز گزارش داد که جنکینز احتمالاً به دلیل داده‌های اطلاعاتی ارزشمندی که در اختیار ارتش گذاشته بود حکم سبکی دریافت کرده‌است. در ۲۰۰۹ جنکینز به مجلهٔ وایس گفت که علاوه بر دریافت حقوق گروهبانی در زندان، وقتش را صرف همکاری با اطلاعات نظامی کرده و حکم صادره «همه‌اش یک نمایش برای دنیای بیرون بود تا به نظر برسد عدالت اجرا شده‌است.» زندگی غیرنظامی پس از آزادی از زندان، جنکینز با خانواده‌اش در خانهٔ دوران کودکی سوگا در سادو زندگی کرد. در ژوئن ۲۰۰۵ همراه همسر و فرزندانش به ایالات متحده سفر کرد و به زادگاهش ریچ اسکویر رفت و پس از چهار دهه با مادر ۹۱ ساله‌اش دیدار کرد. هنگامی که مادرش در ۹۴ سالگی درگذشت، جنکینز بار دیگر برای خاکسپاری به ریچ اسکویر بازگشت. جنکینز همچنان از مأموران کیم جونگ ایل در ژاپن می‌ترسید؛ نمی‌توانست ساشی‌می بخورد زیرا خاطرات دردناکی را زنده می‌کرد و به زبان کره‌ای روان‌تر از زبان انگلیسی سخن می‌گفت. برای ثبت خاطراتش، در ۲۰۰۸ خاطراتش را با عنوان «کمونیست ناخواسته» (به انگلیسی: ) منتشر کرد. در ژاپن به موتورسواری علاقه‌مند شد و عکسش روی جلد مجلهٔ ژاپنی «مستر بایک» چاپ شد. وزارت دادگستری (ژاپن) درخواست اقامت دائمی جنکینز را به‌سرعت بررسی کرد و در ۱۵ ژوئیهٔ ۲۰۰۸ به او اقامت دائم اعطا شد. جنکینز در سادو در یک موزهٔ محلی سنبی می‌فروخت و همچون یک شخصیت مشهور با بازدیدکنندگان ژاپنی عکس می‌گرفت که گاه تا ۳۰۰ عکس در ساعت می‌رسید. در ژاپن او را به خاطر کمک به جلب توجه جهانی به مسئلهٔ ربوده شدن شهروندان ژاپنی توسط کره شمالی ستودند. | ## جمع‌بندی | درگذشت در ۱۱ دسامبر ۲۰۱۷، جنکینز جلوی خانه‌اش در سادو از پای درآمد و بر پیامد بیماری قلبی-عروقی درگذشت.