موضوع مقاله: کاخ لوجا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کاخ لوجا | مقدمه: این کاخ از اواخر سدهٔ پانزدهم تا نیمهٔ سدهٔ شانزدهم به عنوان تالار اصلی شهر ساخته شد و تا امروز مقر شورای شهر برشا باقی مانده‌است. | ## بخش 1: کاخ لوجا | کاخ با نمای مرمرین سفید و سقف مسی گنبدی‌شکل خود، یکی از نمونه‌های مهم معماری رنسانس شمال ایتالیا به‌شمار می‌رود. مجموعه در قلب میدان لوجا قرار دارد و از مهم‌ترین نشانه‌های شهری برشا محسوب می‌شود. تاریخچه ساخت کاخ لوجا در سال ۱۴۹۲ آغاز شد؛ زمانی که مقامات شهر برشا تصمیم گرفتند ساختمانی شایسته برای جلسات شورای شهر ایجاد کنند. این پروژه بخشی از تلاش بزرگ‌تر جمهوری ونیز برای نوسازی شهری در قلمروهای تحت کنترلش بود؛ چرا که از ۱۴۲۶ برشا تحت سلطهٔ ونیزی‌ها درآمده بود. انتخاب سبک رنسانس نیز نشان‌دهندهٔ گرایش فرهنگی و سیاسی به تجلیل از ارزش‌های مدنی اومانیستی بود. در نیمهٔ سدهٔ شانزدهم، کار ساخت با حضور معماران برجسته‌ای چون جاکومو سان‌سووینو، لئوناردو تاسینی و فیلیپو برونیول ادامه یافت. در همین زمان بود که طراحی نما با ستون‌های مرمرین، قوس‌های کلاسیک و تندیس‌های متعدد شکل گرفت. در این دوره، پیشنهادهایی نیز از سوی آندره‌آ پالاتادیو برای اصلاح پلان ارائه شد، اما به دلیل هزینه‌های سنگین و شرایط سیاسی عملی نشد. در سده‌های هفدهم و هجدهم کاخ علاوه بر کاربری سیاسی، برای برگزاری جشن‌ها، نمایش‌های عمومی و حتی نمایشگاه‌های هنری مورد استفاده قرار می‌گرفت. اسناد نشان می‌دهد که در این دوره، تالار اصلی با پرده‌های نفیس، فرش‌ها و مبلمان چوبی تزئین می‌شد تا شأن شورای شهر حفظ گردد. در سدهٔ نوزدهم، کاخ لوجا نقش نمادین در جنبش‌های استقلال‌طلبانهٔ ایتالیا ایفا کرد. گردهمایی‌های مردمی در میدان لوجا بارها به درگیری میان شهروندان و نیروهای اتریشی انجامید. در جریان جنگ جهانی دوم، سقف کاخ در بمباران ۱۳ مارس ۱۹۴۵ به شدت آسیب دید و به‌طور کامل فرو ریخت. بازسازی در دههٔ ۱۹۵۰ انجام شد و با نصب گنبد مسی جدید، کاخ بار دیگر به مرکز سیاسی شهر بازگشت. از سال ۱۹۵۴ تاکنون کاخ به عنوان تالار اصلی جلسات شورای شهر برشا مورد استفاده قرار می‌گیرد. یکی از وقایع تلخ در تاریخ معاصر این مکان، انفجار میدان لوجا در ۲۸ مه ۱۹۷۴ بود که طی آن هشت نفر در جریان یک حملهٔ تروریستی کشته شدند. طبقهٔ همکف شامل تالار بزرگ برای جلسات و طبقهٔ بالا شامل فضاهای اداری و نمایشگاهی است. ورودی‌های اصلی در جبههٔ شمالی و غربی قرار دارند و با پله‌های سنگی و ایوان‌های کوچک به میدان لوجا گشوده می‌شوند. نماها نمای اصلی از سنگ مرمر سفید تراورتن ساخته شده و با ردیفی از ستون‌های کلاسیک، قوس‌های نیم‌دایره و تندیس‌های تزئینی آراسته شده‌است. طبقهٔ همکف دارای قوس‌های بزرگ است که با طاق‌های نیم‌دایره پوشیده شده و نور طبیعی را به فضای داخلی می‌رساند. | ## بخش 2: کاخ لوجا | نمای شرقی ساده‌تر است اما با تزئینات هندسی آجر و مرمر هماهنگی کلی بنا را حفظ می‌کند. نمای غربی که رو به خیابان باریک دارد، بیشتر کارکردی بوده و ورودی‌های خدماتی و ارتباط با بافت اطراف شهر را فراهم می‌کرده‌است. نمای جنوبی نیز با میدان لوجا پیوند می‌خورد و اغلب در نقاشی‌ها و تصاویر تاریخی به نمایش درآمده‌است. در بازسازی دههٔ ۱۹۵۰، یک گنبد مسی جدید با طراحی مدرن اما هماهنگ با بدنهٔ تاریخی بنا ساخته شد. این گنبد امروز از نمادهای معماری برشا به شمار می‌رود و تضاد زیبایی میان مرمر سفید نما و فلز سبز شدهٔ سقف ایجاد می‌کند. تزئینات داخلی تزئینات داخلی کاخ شامل سقف‌های چوبی نقاشی‌شده، نقاشی‌های دیواری رنسانسی و تندیس‌های سنگی است. برخی از نقاشی‌ها صحنه‌های اساطیری و برخی دیگر نمادهای شهری و وقایع تاریخی را به تصویر می‌کشند. این تندیس‌ها به سفارش شورای شهر ساخته شده و هدفشان تأکید بر ارزش‌های مدنی ونیزی و هویت برشا بود. افزون بر این، ساعت مکانیکی بزرگی در بخش شرقی بنا نصب شده که از سدهٔ هفدهم تاکنون کار می‌کند و یکی از جاذبه‌های گردشگری کاخ به‌شمار می‌رود. حیاط داخلی کاخ دارای یک حیاط مرکزی کوچک است که با رواق‌های ستون‌دار احاطه شده‌است. سنگ‌فرش آجری و چاه آب قدیمی در مرکز آن، یادگاری از سازه‌های رنسانسی اصیل در شمال ایتالیا است. مرمت‌ها و بازسازی‌ها کاخ لوجا در طول پنج قرن گذشته بارها مرمت و بازسازی شده‌است. این مداخلات نه‌تنها به دلیل فرسایش طبیعی، بلکه به دلیل آسیب‌های ناشی از جنگ‌ها، تغییرات کاربری و گذر زمان ضرورت پیدا کرده‌اند. در سدهٔ نوزدهم و هم‌زمان با اوج جنبش‌های وحدت‌طلبانهٔ ایتالیا، مرمت‌های گسترده‌ای برای تقویت وجه نمادین کاخ اجرا گردید. بازسازی پس از جنگ جهانی دوم در ۱۳ مارس ۱۹۴۵ طی بمباران متفقین، سقف کاخ به‌کلی فرو ریخت و بخش‌های داخلی دچار آتش‌سوزی شد. معماران ایتالیایی راه‌حلی میانه ارائه کردند: بازسازی کامل نمای بیرونی به شکل اصیل رنسانسی، اما طراحی سقفی جدید از جنس مس که با معماری مدرن هماهنگ باشد. این پروژه در سال ۱۹۵۴ به پایان رسید و از آن زمان به یکی از شاخصه‌های معماری شهر تبدیل شد. مرمت‌های معاصر در اواخر قرن بیستم، با افزایش آلودگی شهری، بخش‌هایی از نمای مرمرین سیاه شد. پروژهٔ پاک‌سازی شیمیایی و لیزری در دههٔ ۱۹۹۰ اجرا شد تا سطح نما به حالت اولیه بازگردد. هم‌چنین، سیستم تهویهٔ مکانیکی در سالن اصلی نصب گردید تا از تراکم رطوبت و آسیب به آثار هنری جلوگیری شود. | ## بخش 3: کاخ لوجا | این اقدامات شامل تثبیت سازه‌ای ستون‌ها، تعویض شیشه‌های قدیمی با نمونه‌های ضد اشعهٔ فرابنفش و نصب سامانهٔ پایش دیجیتال رطوبت بود. این اقدامات به کاخ امکان داد تا هم‌زمان نقش اداری و فرهنگی خود را حفظ کند و در عین حال با استانداردهای میراث جهانی یونسکو سازگار باشد. نقش اداری و شهری کاخ لوجا از آغاز ساخت در سدهٔ پانزدهم تا امروز، قلب اداری و سیاسی برشا بوده‌است. این بنا مقر اصلی شورای شهر برشا است و تصمیمات مهم حکومتی، اقتصادی و اجتماعی در همین مکان اتخاذ می‌شود. نقش در زندگی مدنی میدان لوجا که کاخ در کنار آن قرار دارد، از دیرباز محل گردهمایی‌های سیاسی و اجتماعی مردم شهر بوده‌است. جشن‌های عمومی، بازارها و مراسم مذهبی در این میدان برگزار می‌شد و کاخ لوجا همچون صحنه‌ای برای نمایش زندگی جمعی عمل می‌کرد. این فضا در سدهٔ نوزدهم به ویژه در جریان ریسورجیمنتو (جنبش وحدت‌طلبی ایتالیا) بارها شاهد تظاهرات مردمی علیه سلطهٔ اتریش بود. در ۲۸ مه ۱۹۷۴، انفجار میدان لوجا در جریان یک گردهمایی ضد فاشیستی رخ داد که به کشته‌شدن هشت نفر و زخمی‌شدن بیش از صد نفر انجامید. این واقعه کاخ لوجا و میدان مقابل آن را به نمادی از مبارزه با افراط‌گرایی بدل کرد. کاربری فرهنگی علاوه بر کاربری اداری، کاخ لوجا به‌طور فزاینده‌ای کارکرد فرهنگی نیز پیدا کرده‌است. نمایشگاه‌های هنری، نشست‌های علمی، و رویدادهای بین‌المللی در تالارهای این بنا برگزار می‌شود. فضای تاریخی و معماری رنسانسی کاخ محیطی منحصر به‌فرد برای چنین فعالیت‌هایی فراهم می‌آورد. کاخ لوجا به این ترتیب نه‌تنها ساختمان اداری شهر، بلکه یکی از مهم‌ترین نمادهای هویت جمعی و فرهنگی برشا محسوب می‌شود. کاخ لوجا در هنر و ادبیات کاخ لوجا به دلیل موقعیت نمادین خود در مرکز شهر برشا، بارها در آثار هنری و ادبی ایتالیا بازتاب یافته‌است. در نقاشی‌های سدهٔ شانزدهم، به‌ویژه در آثار نقاشان محلی، نما و میدان لوجا به‌عنوان صحنهٔ اصلی رویدادهای شهری ترسیم شده‌است. در سفرنامه‌های سدهٔ هفدهم و هجدهم نیز از کاخ به عنوان «زیباترین تالار شهر در قلمرو ونیز» یاد شده‌است. در سدهٔ نوزدهم، نویسندگان ریسورجیمنتو، کاخ لوجا را نمادی از مقاومت و ارادهٔ مردم برشا معرفی کردند. در ادبیات معاصر نیز کاخ به عنوان نمادی از هویت مدنی و حافظهٔ تاریخی شهر دیده می‌شود. میراث جهانی و حفاظت کاخ لوجا بخشی از هویت تاریخی و معماری برشا است و در ثبت جهانی یونسکو به عنوان بخشی از «برشا، مجموعه‌های تاریخی و صومعهٔ سن سالواتوره–سانتا جولیا» معرفی شده‌است. به دلیل این جایگاه، کاخ تحت نظارت دقیق نهادهای ملی و محلی حفاظت از میراث فرهنگی قرار دارد. | ## جمع‌بندی | اقدامات حفاظتی اخیر شامل نصب حسگرهای محیطی برای پایش دما و رطوبت، استفاده از فناوری‌های نوین پاک‌سازی نما و محدودیت در برگزاری رویدادهای پرجمعیت در فضای داخلی است.