aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: سنگ سولووتسکی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سنگ سولووتسکی | مقدمه: این بنا در نزدیکی ساختمان لوبیانکا، مقر اصلی سرویس‌های امنیتی مختلف روسیه از سال ۱۹۱۸، از چکا تا سرویس امنیت فدرال روسیه امروزی، قرار دارد. | ## بخش 1: سنگ سولووتسکی | این بنای یادبود از یک تخته سنگ بزرگ ساخته شده است که از جزایر سولووتسکی در شمال دریای سفید، جایی که اولین اردوگاه دائمی سیستم کیفری شوروی، اردوگاه زندان سولووکی، در سال ۱۹۲۳ برپا شد، آورده شده است. این تخته سنگ بر روی یک پایه گرانیتی قرار دارد که روی آن نوشته شده است «به قربانیان سرکوب سیاسی». این بنای یادبود در سال ۱۹۹۰ برای بزرگداشت قربانیان سرکوب سیاسی در اتحاد جماهیر شوروی ساخته شد. از آن زمان، این بنا مورد توجه گردهمایی‌ها و مراسم سالانه و گاه به گاه بوده است: به ویژه، روز یادبود قربانیان سرکوب سیاسی از سال ۱۹۹۱ به بعد در ۳۰ اکتبر و از سال ۲۰۰۷، «احیای نام‌ها» در روز قبل از آن. | ## بخش 2: سنگ سولووتسکی | از ۱۶ فوریه ۲۰۲۴، زمانی که سرویس فدرال زندان‌ها اعلام کرد الکسی ناوالنی، فعال و رهبر مخالف، در زندان یامالو-ننتس در غرب سیبری درگذشته است، این مکان مورد توجه و بزرگداشت قرار گرفته است. در سال ۱۹۹۱، شورای عالی روسیه رسماً ۳۰ اکتبر را به عنوان روز یادبود قربانیان سرکوب سیاسی تعیین کرد. در ۳۰ اکتبر ۲۰۰۷ بود که ولادیمیر پوتین از میدان تیر بوتوو در نزدیکی مسکو بازدید کرد و ده سال بعد در همان تاریخ، او و پاتریارک کیریل از کلیسای ارتدکس روسیه، دیوار غم و اندوه را در خود شهر افتتاح کردند."N. سن پترزبورگ، ۲۰۰۲ سومین سنگ سولووکی سرانجام در سال ۲۰۰۲ در سن پترزبورگ، در باغ عمومی میدان ترویتسکایا، نصب شد. | ## بخش 3: سنگ سولووتسکی | این بنا که توسط یوگنی اوخنالیوف طراحی شده است، رسماً به عنوان یادبود قربانیان سرکوب سیاسی در پتروگراد-لنینگراد شناخته می‌شود. این سنگ بر روی پایه‌ای از گرانیت صیقل داده شده قرار دارد که دارای چهار کتیبه است: «به زندانیان گولاگ»، «به قربانیان ترور کمونیستی»، «به کسانی که برای آزادی جنگیدند» و یک مصراع معروف از شعر بلند آنا آخماتووا، رکوئیم (۱۹۳۵–۱۹۶۱): «دوست دارم همه آنها را با نام به یاد بیاورم، / اما …» (لیست‌ها برداشته شده‌اند - کسی نیست که بپرسد). | ## جمع‌بندی | طبق دانشنامه سولووکی، معمار اوخنالیوف و نماینده دومای دولتی، یولی ریباکوف، خودشان هزینه‌های ساخت این بنای یادبود، از جمله حمل و نقل را پوشش دادند.
موضوع مقاله: خانه ولکونسکی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # خانه ولکونسکی | مقدمه: این ساختمان در قرن‌های ۱۸ و ۱۹ ساخته شده است، اما در سال ۲۰۱۳ به‌طور کامل بازسازی شد و ارتفاع آن از دو طبقه به چهار طبقه افزایش یافت. | ## بخش 1: خانه ولکونسکی | تاریخچه واسیلی ولادیمیروویچ گروشِتسکی (۱۷۴۳–۱۸۱۳) این زمین را در سال ۱۷۷۴ خریداری کرد و بخش زیادی از خانه را طی چند سال بعد ساخت. او خویشاوند و زیردست شاهزاده واسیلی دولگوروکوف بود که به خاطر فتح کریمه مشهور است. موراوِوا-آپوستول تعلق گرفت که خانه را در سال ۱۸۱۶ به شاهزاده نیکولای سرگئیویچ ولکونسکی فروخت. | ## بخش 2: خانه ولکونسکی | ولکونسکی پدربزرگ مادری لئو تولستوی بود و اعتقاد بر این است که نمونه اولیه شاهزاده بولکونسکی در رمان جنگ و صلح است. در اوایل قرن بیستم، این عمارت متعلق به شمسی اسدالله‌اف، یک نفتگر اهل باکو، آذربایجان بود. در دوران شوروی، این ساختمان توسط چندین سازمان از جمله کمیساریای خلق برای امور دریایی، دفاتر تحریریه «روزنامه دهقان» و «تاریخ جنگ داخلی» و دیگران اشغال شده بود. | ## بخش 3: خانه ولکونسکی | مالکیت فعلی به گزارش رویترز، این ساختمان متعلق به مرکز توسعه ارتباطات بین فردی (CDIC) است که توسط لیودمیلا پوتینا، همسر سابق ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه، کنترل می‌شود. دفاتر CDIC در این ساختمان قرار دارند، اما عمدتاً توسط مستاجران تجاری، از جمله وی‌تی‌بی بانک، اسبربانک , گروه سورستروی - یک شرکت ساختمانی، یک رستوران سوشی و یک برگر کینگ اشغال شده است. | ## جمع‌بندی | مستاجران اجاره خود را به شرکتی به نام مریدین پرداخت می‌کنند که به نوبه خود متعلق به شرکتی به نام اینترسرویس است که کاملاً متعلق به لیودمیلا الکساندرونا شکربنیووا، نام خانوادگی قبل از ازدواج پوتینا، است.
موضوع مقاله: سینما گلوری (مسکو) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سینما گلوری (مسکو) | مقدمه: طرح‌های پیشنهادی سینما توسط معماران شوروی - ایوان ژولتوفسکی، نیکولای سوکویان، وی. | ## بخش 1: سینما گلوری (مسکو) | در سال ۲۰۰۷، افراد ناشناس سینما را آتش زدند و ناپدید شدند - و آن را با خاک یکسان کردند. علت این امر، تصرف توسط مهاجمان بود که باعث شد مقامات شهر علیه مستاجران اقدام کنند. در فوریه ۲۰۰۷، افراد ناشناس سینما را آتش زدند و ناپدید شدند - و آن را با خاک یکسان کردند. توصیف بیرونی سینما قسمت مرکزی نمای سینما «گلوری» بیشتر یادآور نمای اصلی ساختمان انجمن راسینگ، واقع در مسکو، خیابان بگوویا، ساخته شده در سال‌های ۱۹۰۳–۱۹۰۵ است. بازسازی بازسازی سینما گلوری که در سال ۲۰۰۷ سوخته بود، به شکل تاریخی خود در سال ۲۰۰۸ برنامه‌ریزی شده بود. | ## بخش 2: سینما گلوری (مسکو) | در سال ۲۰۰۹، فرمانی از سوی دولت مسکو صادر شد که به مدیریت عملیاتی وزارت میراث فرهنگی واگذار شد. در سال ۲۰۱۳، شرکت «World invest» مناقصه اجاره ساختمان را برای مدت ۴۹ سال تحت برنامه «یک روبل برای یک متر» برنده شد، اما به دلیل تعهدات قرارداد بازسازی فسخ شد. در اکتبر ۲۰۱۷، سینما به حراج گذاشته شد در نوامبر ۲۰۱۷ - در حراج به قیمت ۳۲٫۳ میلیون روبل فروخته شد. مرمت ساختمان‌ها و چیدمان این مرکز فرهنگی و تفریحی توسط شرکت با مسئولیت محدود «کاملیا» انجام می‌شود که سرمایه‌گذار این پروژه شد. طبق این توافق‌نامه، سرمایه‌گذار موظف است ساختمان را مرمت کرده و آن را برای حفاظت، از جمله به عنوان یک مرکز فرهنگی و تفریحی، تطبیق دهد. | ## بخش 3: سینما گلوری (مسکو) | در نوامبر ۲۰۱۷، آندری اسماگین، چهره سرشناس مسکو، درخواستی خطاب به الکساندر اسمتانوف، نماینده دومای شهر مسکو، در مورد بازسازی سینما گلوری نوشت و پس از مدتی پاسخی دریافت کرد: آندری ماکسیموویچ عزیز! درخواست شما برای رسیدگی به من تنظیم و برای رئیس اداره میراث فرهنگی مسکو ارسال شده است. در ۷ نوامبر ۲۰۱۷، پاسخی از وزارت میراث فرهنگی مسکو در مورد مرمت تئاتر دریافت کردم. | ## جمع‌بندی | در ۴ دسامبر ۲۰۱۷، شورای منطقه پروو جلسه‌ای برگزار کرد که در آن افراد زیر حضور داشتند: الکساندر اسمتانوف، رئیس شورا دیمیتری پلاخیخ، رئیس آموزش شهرداری آندری تیورین و سرمایه‌گذار سینما که قرار بود آن را بازسازی کند.
موضوع مقاله: زویی وینترز | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # زویی وینترز | مقدمه: او بیشتر به خاطر ایفای نقش در مجموعه جانشینی (۲۰۱۸–۲۰۲۳) شناخته می‌شود؛ نقشی که به خاطر آن، برندهٔ جایزه انجمن بازیگران فیلم برای بهترین اجرای گروه بازیگران در مجموعه درام شد. | ## بخش 1: زویی وینترز | او سابقهٔ بازی در چندین تئاتر آف برادوی را نیز دارد، از جمله نمایش قهرمانان چرخش چهارم که برای آن نامزد دریافت جایزهٔ لوسیل لورتل شد و همچنین جایزه اوبی را دریافت کرد. اوایل زندگی زویی وینترز در ۲۰ فوریهٔ ۱۹۸۵ در سانتا کروز، کالیفرنیا، ایالات متحده به دنیا آمد. | ## بخش 2: زویی وینترز | او در دانشگاه ایالتی نیویورک در پرچیس تحصیل کرد و در سال ۲۰۰۷ از این دانشگاه فارغ‌التحصیل شد. حرفه وینترز بیش از همه به‌واسطهٔ ایفای نقش کری کاستلاباته در مجموعه تحسین‌شدهٔ وراثت جانشینی شناخته می‌شود؛ نقشی که برای آن، همراه با سایر بازیگران، برندهٔ جایزه انجمن بازیگران فیلم برای بهترین اجرای گروه بازیگران در مجموعه درام شد. | ## بخش 3: زویی وینترز | وینترز در تئاترهای متعدد آف برادوی به روی صحنه رفته است، از جمله نمایش قهرمانان چرخش چهارم که برای آن نامزد دریافت جایزهٔ لوسیل لورتل شد و همچنین جایزه اوبی را دریافت کرد. | ## جمع‌بندی | از دیگر آثار نمایشی او می‌توان به یک اکترون، والدن و صداهای دهان کوچک اشاره کرد.
موضوع مقاله: لوییزا جیکوبسن | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لوییزا جیکوبسن | مقدمه: او کوچک‌ترین فرزند بازیگر مریل استریپ است و مدرک کارشناسی ارشد در بازیگری را از مدرسه درام ییل دریافت کرده است. | ## بخش 1: لوییزا جیکوبسن | جیکوبسن بیشتر برای ایفای نقش در مجموعهٔ عصر طلایی محصول شبکهٔ اچ‌بی‌او شناخته می‌شود. اوایل زندگی لوییزا جیکوبسن در ۱۲ ژوئن ۱۹۹۱ در لس آنجلس، کالیفرنیا، ایالات متحده به دنیا آمد. | ## بخش 2: لوییزا جیکوبسن | او تحصیلات دبیرستانی خود را در مدرسهٔ پالی پرپ کانتری دی گذراند و در سال ۲۰۱۳ با مدرک روان‌شناسی از کالج واسر فارغ‌التحصیل شد. جیکوبسن همچنین در دورهٔ تابستانی سه هفته‌ای آکادمی درام بریتانیا و آمریکا در آکسفورد شرکت کرد و سپس از مدرسهٔ درام ییل با مدرک کارشناسی ارشد هنرهای زیبا در رشتهٔ بازیگری فارغ‌التحصیل شد. | ## بخش 3: لوییزا جیکوبسن | زندگی شخصی در روز شنبه، ۲۲ ژوئن ۲۰۲۴، لوییزا جیکوبسن هم‌زمان با ماه افتخار به صورت علنی خود را کوئیر معرفی کرد و رابطه‌اش با شریک زندگی‌اش، آنا بلاندل را علنی ساخت. | ## جمع‌بندی | او در حساب کاربری اینستاگرام خود نوشت: «خوشبختم که وارد دوران نوین و سرشار از شادی شده‌ام، عزیزم» و این پیام را با ایموجی‌های پرچم رنگین‌کمان همراه کرد.
موضوع مقاله: کانال مسکو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کانال مسکو | مقدمه: این کانال به رودخانه مسکو در توشینو (منطقه‌ای در شمال غربی مسکو) متصل می‌شود و از آنجا تقریباً به سمت شمال امتداد می‌یابد تا در شهر دوبنا، درست در بالادست سد مخزن ایوانکوو، به رودخانه ولگا بپیوندد. | ## بخش 1: کانال مسکو | این بنا بین سال‌های ۱۹۳۲ تا ۱۹۳۷ توسط ۲۰۰۰۰۰ زندانی گولاگ، تحت نظارت پلیس مخفی شوروی و ماتوی برمن ساخته شد. ساخت و ساز در اوایل دهه ۱۹۳۰، مسکو به دلیل رشد جمعیت، کمبود آب آشامیدنی و صنعتی را تجربه کرد و ظرفیت خط لوله آب روبلوسکویه پاسخگوی نیازهای آبی پایتخت نبود. Archived November 26, 2020 در ۱ ژوئن ۱۹۳۲، با قطعنامه شماره ۸۵۹ شورای کمیسرهای خلق اتحاد جماهیر شوروی، مسیر کانال از طریق دیمیتروف با دستور «آغاز فوری ساخت کانال آبی ولگا-مسکو» تصویب شد؛ کار فقط برای دو سال تا نوامبر ۱۹۳۴ اختصاص داده شد. | ## بخش 2: کانال مسکو | 338–342 در ۱۴ سپتامبر ۱۹۳۲، به دستور شماره او جی پی یو ۸۸۹، اردوگاه کار اصلاحی دمیتروسکی به ریاست تأمین‌کننده اصلی سابق گولاگ سازماندهی شد. ایگور کوویرکوف از موزه تاریخی و هنری دولگوپرودنی تخمین زد که بیش از ۶۰۰۰۰۰ زندانی از محل ساخت کانال عبور کرده‌اند. ساخت و ساز در ۱ ژوئیه به پایان رسید و کانال در مراسمی در ۱۴ ژوئیه ۱۹۳۷ افتتاح شد. | ## بخش 3: کانال مسکو | با این کانال، مسکو به سیستم یکپارچه آب‌های عمیق روسیه متصل می‌شود، سیستمی بزرگ از کانال‌ها و رودخانه‌ها در روسیه اروپایی که دسترسی به پنج دریا را فراهم می‌کند: دریای سفید، دریای بالتیک، دریای خزر، دریای آزوف و دریای سیاه. این کانال علاوه بر حمل و نقل، حدود نیمی از مصرف آب مسکو را نیز تأمین می‌کند و سواحل مخازن متعدد آن به عنوان مناطق تفریحی مورد استفاده قرار می‌گیرد.Benua, Sofʹi︠a︡; Бенуа, Софья (2015). یکی از بلندترین مجسمه‌های ولادیمیر لنین در جهان، مجسمه که در سال ۱۹۳۷ ساخته شده، در دوبنا، در محل تلاقی رودخانه ولگا و کانال مسکو واقع شده است. | ## جمع‌بندی | جنگ جهانی دوم در طول جنگ جهانی دوم و نبرد مسکو، این کانال نقش مهمی در دفاع از مسکو ایفا کرد.
موضوع مقاله: اتوبوس گمشده | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # اتوبوس گمشده | مقدمه: اتوبوس گمشده یک فیلم درام بقای آمریکایی است که توسط پل گرینگرس کارگردانی شده و فیلم‌نامهٔ آن را نیز با همکاری برد اینگلزبی نوشته است. | ## بخش 1: اتوبوس گمشده | این فیلم بر اساس کتاب بهشت: تلاش یک شهر برای بقا در برابر آتش‌سوزی جنگل آمریکایی نوشتهٔ لیزی جانسون، منتشرشده در سال ۲۰۲۱، ساخته شده است. در این فیلم متیو مک‌کانهی، آمریکا فررا، یول وازکوئز و اشلی اتکینسن ایفای نقش کردند. این فیلم قرار است برای نخستین بار در جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو ۲۰۲۵ در اوایل سپتامبر همان سال به نمایش درآید. داستان یک رانندهٔ اتوبوس باید در میان کمپ فایر ۲۰۱۸، مرگ‌بارترین آتش‌سوزی جنگل تاریخ کالیفرنیا، اتوبوسی حامل کودکان و معلم آن‌ها را به منطقه‌ای امن هدایت کند. | ## بخش 2: اتوبوس گمشده | بازیگران متیو مک‌کانهی در نقش کوین مک‌کی، رانندهٔ اتوبوس آمریکا فررا در نقش مری لودویگ، معلم مدرسه یول وازکوئز در نقش ری مارتینز اشلی اتکینسن در نقش روبی اسپنسر واتسون در نقش هاپکینز دنی مک‌کارتی در نقش مک‌کنزی تولید در ژوئن ۲۰۲۲ اعلام شد که جیمی لی کرتیس از کامت فیلمز و جیسون بلام از بلوم‌هاوس پروداکشنز در حال توسعهٔ این فیلم به‌عنوان تهیه‌کننده هستند. این پروژه اقتباسی از کتاب بهشت: تلاش یک شهر برای بقا در برابر آتش‌سوزی جنگل آمریکایی نوشتهٔ لیزی جانسون است. در ژانویه ۲۰۲۴، حضور پل گرینگرس به‌عنوان کارگردان قطعی شد، متیو مک‌کانهی برای ایفای نقش اصلی انتخاب شد و شرکت اپل نیز وارد مذاکره برای توزیع فیلم شد. در فوریه ۲۰۲۴، آمریکا فررا به گروه بازیگران فیلم پیوست و همچنین تأیید شد که اپل مسئولیت پخش فیلم را بر عهده خواهد داشت. | ## بخش 3: اتوبوس گمشده | در مه ۲۰۲۴، یول وازکوئز، اشلی اتکینسن و اسپنسر واتسون نیز به جمع بازیگران پیوستند. انتشار اتوبوس گمشده قرار است برای نخستین بار در جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو ۲۰۲۵ که در اوایل سپتامبر ۲۰۲۵ برگزار می‌شود، به نمایش درآید. | ## جمع‌بندی | اکران محدود فیلم از ۱۹ سپتامبر ۲۰۲۵ در برخی سالن‌های سینما آغاز خواهد شد و پس از آن، در ۳ اکتبر ۲۰۲۵ از طریق سرویس اپل تی‌وی پلاس منتشر می‌شود.
موضوع مقاله: پدر مادر خواهر برادر | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پدر مادر خواهر برادر | مقدمه: پدر مادر خواهر برادر فیلم آمریکایی محصول ۲۰۲۵ در ژانر کمدی درام آنتولوژی به نویسندگی و کارگردانی جیم جارموش است. | ## بخش 1: پدر مادر خواهر برادر | در این فیلم تام ویتس، آدام درایور، ماییم بیالیک، شارلوت رمپلینگ، کیت بلانشت، ویکی کریپس، سارا گرین، ایندیا مور و لوکا سابات ایفای نقش کردند. این فیلم سه رابطهٔ خانوادگیِ از هم پاشیده را در سه کشور مختلف در سراسر جهان دنبال می‌کند. این فیلم برای نخستین بار در بخش رقابت اصلی هشتاد و دومین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم ونیز به نمایش درآمد و در این رویداد، برنده شیر طلایی شد. | ## بخش 2: پدر مادر خواهر برادر | بازیگران کیت بلانشت در نقش لیلِث ویکی کریپس در نقش تیموتیا آدام درایور در نقش جف ماییم بیالیک در نقش امیلی تام ویتس شارلوت رمپلینگ ایندیا مور در نقش اسکای لوکا سبت در نقش بیلی تولید توسعه جیم جارموش در آوریل ۲۰۲۳، در جریان جشنواره اوت‌لوک اعلام کرد که در حال کار روی فیلم جدیدی است که آن را «فیلمی بسیار لطیف و آرام… خنده‌دار و غم‌انگیز» توصیف کرد. تولید فیلم بر عهدهٔ اکسوسکلتن است و با همکاری انیمال کینگدام و سی‌جی سینما ساخته می‌شود. انتخاب بازیگران در دسامبر ۲۰۲۳ گزارش شد که کیت بلانشت به عنوان یکی از بازیگران فیلم انتخاب شده است. | ## بخش 3: پدر مادر خواهر برادر | در ژانویه ۲۰۲۴، تصاویری از صحنهٔ فیلم‌برداری منتشر شد که ویکی کریپس را با لباس شخصیتش نشان می‌داد. در مه ۲۰۲۴، حضور آدام درایور، ماییم بیالیک، تام ویتس، شارلوت رمپلینگ، ایندیا مور و لوکا سبت به عنوان اعضای اصلی گروه بازیگران اعلام شد. | ## جمع‌بندی | انتشار در جریان یک جلسهٔ پرسش و پاسخ در جشنواره جنوب از جنوب غربی لندن در ژوئن ۲۰۲۵، افه چاکارل، مدیرعامل پلتفرم استریم و توزیع‌کنندهٔ موبی اعلام کرد که فیلم پدر مادر خواهر برادر در بخش رقابت اصلی جشنواره ونیز ۲۰۲۵ برای کسب جایزهٔ شیر طلایی به نمایش درخواهد آمد.
موضوع مقاله: اتحادیه نویسندگان شوروی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # اتحادیه نویسندگان شوروی | مقدمه: اتحادیهٔ نویسندگان شوروی اتحادیه‌ای آفرینش‌گرانه از نویسندگان حرفه‌ای در اتحاد جماهیر شوروی بود. | ## بخش 1: اتحادیه نویسندگان شوروی | پس از پایان اتحاد جماهیر شوروی، اتحادیه به سازمان‌های جداگانه‌ای برای هر یک از کشورهای پس از شوروی تقسیم شد. تاریخ اتحادیهٔ نویسندگان شوروی، به عنوان یک اتحادیه‌ای حرفه‌ای که نویسندگان شوروی را دربر گیرد، به‌شرط آن‌که برخی شرایط ادبی و نشر را دارا باشند، در سال ۱۹۳۲ بنیان‌گذاری شد. اتحادیه، زندگی مادی مناسبی برایشان فراهم می‌آورد تا بتوانند با آزادی کامل خود را وقف تولید ادبی کنند.این اتحادیه را ماکسیم گورکی در ۲۳ آوریل ۱۹۳۲ بنیان نهاد و بدین وسیله جایگزین انجمن‌های ادبی شد که در آن زمان در اتحاد جماهیر شوروی شناخته‌شده بودند، به‌ویژه «انجمن نویسندگان پرولتری روسیه» که بر پایهٔ درکی تنگ‌نظرانه از پرولتاریا عمل می‌کرد و نوعی دیکتاتوری بر زندگی ادبی شوروی اعمال می‌نمود. اتحاد نویسندگان شوروی نیز به نوبهٔ خود از تأثیر قدرت سیاسی در دورهٔ استالینی در امان نماند و این امر باعث شد که غربی‌ها آن را صرفاً ابزاری در دستان مقامات سیاسی بدانند. اتحادیه نخستین کنگرهٔ خود را در سال ۱۹۳۴ برگزار کرد، از جمله چهره‌های برجستهٔ حاضر در آن می‌توان به بوریس پاسترناک، ایساک بابل، نیکلای بوخارین، کارل رادک و آندری ژدانف اشاره کرد. | ## بخش 2: اتحادیه نویسندگان شوروی | ژدانوف اصول اولیهٔ واقع‌گرایی سوسیالیستی را بنیان گذاشت و از نویسندگان خواست تا به «مهندسان روح» بدل شوند. ژدانوف سخنرانی افتتاحیهٔ نخستین کنگرهٔ نویسندگان شوروی را در اوت ۱۹۳۴ ایراد کرد و در آن، هدف «جهت‌دار» ادبیات را در شکل‌دهی به ایدئولوژی مارکسیستی در ذهن شهروندان شوروی بیان نمود و بر نقش محوری ادبیات ایدئولوژیک در پروژهٔ شوروی و استالینیستی تأکید کرد: «ادبیات شوروی ما از اتهام جهت‌دار بودن هراسی ندارد. بله، ادبیات شوروی جهت‌دار است، چرا که در دوران نبرد طبقاتی، ادبیاتی وجود ندارد و نمی‌تواند وجود داشته باشد که طبقاتی نباشد، جهت‌دار نباشد، و به‌اصطلاح، غیرسیاسی باشد.» نخستین موج پاکسازی، شماری از اعضای اتحادیه را دربر گرفت. داوطلب عضویت در آن می‌بایست دست‌کم دو کتاب پیش از ارائهٔ درخواست خود منتشر کرده باشد و به اهداف سوسیالیستی اتحاد جماهیر شوروی پایبند باشد. در دورهٔ حاکمیت استالین، آزادی نویسندگان در بیان دیدگاه‌هایشان محدود شد، هرچند اساسنامهٔ اتحادیه خلاف آن را تصریح می‌کرد. | ## بخش 3: اتحادیه نویسندگان شوروی | این موضوع واکنش‌هایی در مطبوعات غربی برانگیخت؛ برخی رسانه‌ها اتحادیه را به محدود کردن آزادی‌ها متهم کردند و مخالفت‌های غیررسمی را مورد توجه قرار دادند. این انتقادها در دوران جنگ سرد و در چارچوب مباحث مرتبط با حقوق بشر در کشورهای سوسیالیستی مطرح شد. پس از سال ۱۹۶۷، اتحادیه عضویت شماری از نویسندگانی را که به حمایت از اسرائیل شهرت داشتند و با برخی رسانه‌های غربی در ارتباط بودند، لغو کرد. | ## جمع‌بندی | این رسانه‌ها از سیاست‌های شوروی در قبال یهودیان انتقاد می‌کردند و به گفتهٔ عبدالوهاب الکیالی «در تحلیل‌هایشان میان صهیونیسم‌ستیزی و یهودستیزی تمایز قائل نمی‌شدند.» این تنش‌ها در دسامبر ۱۹۶۹ و با اخراج الکساندر سولژنیتسین از اتحادیه و مهاجرت او به آمریکا به نقطهٔ اوج رسید.
موضوع مقاله: میز جلسات ولادیمیر پوتین | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # میز جلسات ولادیمیر پوتین | مقدمه: میز جلسه ولادیمیر پوتین، یک میز بیضی شکل از جنس چوب راش با رویه سفید است که در اواخر دهه ۱۹۹۰، در دوران رئیس‌جمهور روسیه بوریس یلتسین، در کرملین مسکو نصب شد. | ## بخش 1: میز جلسات ولادیمیر پوتین | گزارش شده است که این میز ۶ متر (۲۰ فوت) طول دارد، از یک ورق راش (درخت) ساخته شده و بر روی سه‌پایه چوبی توخالی قرار گرفته است. در حالی که این میز در زمان ریاست جمهوری یلتسین سفارش داده شده بود، به دلیل استفاده ولادیمیر پوتین در جلسات با رهبران جهان، مورد توجه رسانه‌های جهانی قرار گرفته است. منشأ ادعای ساخت این میز توسط دو گروه مطرح شده است: تولیدکننده ایتالیایی اوک فرنیچر و ویسنته ساراگوسا اسپانیایی. شرکت اوک فرنیچر، یک کسب و کار خانوادگی از کانتو، ایتالیا، ادعا کرد که این میز را ساخته و سفارش آن را در سال ۱۹۹۵ تکمیل کرده است. اوک همچنین لوازمی برای دیگر رهبران جهان، از جمله معمر قذافی، صدام حسین و کاخ‌های سلطنتی در برونئی و تایلند تولید کرده است. | ## بخش 2: میز جلسات ولادیمیر پوتین | مبلمان به سبک کرملین قبل از ۱۹۱۷ طراحی شده بود: پس از انقلاب روسیه، جوزف استالین، رهبر اتحاد جماهیر شوروی، بسیاری از مبلمان قبلی اتاق‌ها را حذف کرد. این شرکت ادعا می‌کند که رویه میز از یک تکه چوب راش ساخته شده و به رنگ سفید لاکی است. به گفته رناتو پولونیا از اوک، مبلمان این معامله در ایتالیا مونتاژ و با هواپیما به روسیه منتقل شد: پس از ورود، برای جلوگیری از شنود، اسکن شد. شرکت اوک گواهی امضا شده توسط یلتسین و عکسی از میز در کتابی که در سال ۱۹۹۹ در مورد کرملین منتشر شده بود را برای پشتیبانی از ادعای خود ارائه داد. ویسنته زاراگوزا، کابینت‌ساز اسپانیایی، در مصاحبه‌ای با ایستگاه رادیویی COPE ادعا کرد که این میز را ساخته است. | ## بخش 3: میز جلسات ولادیمیر پوتین | زاراگوزا مالک یک شرکت مبلمان با همین نام واقع در آلکاسر، جامعه والنسیا است که در سال ۲۰۲۰ تعطیل شد. این شرکت در سال‌های ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۶ چندین سفارش مبلمان برای کرملین و همچنین برای سایر جمهوری‌های شوروی سابق، مانند ریاست جمهوری ازبکستان، انجام داد. پوتین در حالی که در یک انتهای یک میز سفید بسیار بلند نشسته بود، تصویر شد و سایر شرکت‌کنندگان در انتهای دیگر میز، دور از او نشسته بودند. همچنین پوتین در جلساتی با فاصله مشابه با مقامات خود در میزهای بلند دیگر نیز حضور داشته است. گمانه‌زنی‌هایی وجود دارد مبنی بر اینکه پوتین از این میز طویل برای ارعاب و نمایش چهره‌ای قدرتمند یا ترس از ابتلا به کووید-۱۹ استفاده می‌کند. | ## جمع‌بندی | در همان دوره، تصاویری از پوتین در حال شرکت در جلساتی در نزدیکی شی جین‌پینگ ، دبیرکل حزب کمونیست چین، و الکساندر لوکاشنکو ، رئیس‌جمهور بلاروس، منتشر شده است.
موضوع مقاله: صومعه چودوف | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # صومعه چودوف | مقدمه: صومعه چودوف ( صومعه میکائیل، که بیشتر با نام رسمی صومعه فرشته مقرب الکسیوس شناخته می‌شود، در سال ۱۳۵۸ میلادی توسط متروپولیتن الکسیوس مسکو در کرملین مسکو تأسیس شد. | ## بخش 1: صومعه چودوف | این صومعه به معجزه (به روسی چودو) فرشته مقرب میکائیل در چونه (روز جشن: اختصاص داده شده بود. تاریخچه ساخت صومعه به همراه کاتولیکون (کلیسای جامع) آن در سال ۱۳۶۵ به پایان رسید. کاتولیکون در سال ۱۴۳۱ و سپس یک بار دیگر در سال‌های ۱۵۰۱–۱۵۰۳ با کلیسای جدیدی جایگزین شد. این مکان به‌طور سنتی برای غسل تعمید فرزندان سلطنتی، از جمله تزارهای آینده فئودور اول، الکسی اول و پتر کبیر، مورد استفاده قرار می‌گرفت. هگومن (ابوت) صومعه تا سال ۱۵۶۱ اولین هگومن در بین تمام صومعه‌های روسیه محسوب می‌شد. در کنار صومعه سیمونوف و لاورای ترینیتی-سنت سرگیوس، صومعه چودوف بزرگ‌ترین مرکز فرهنگ و آموزش کتاب مسکو بود. راهبان برجسته این صومعه که زندگی خود را وقف ترجمه و تصحیح کتب کلیسایی کردند، عبارتند از ماکسیموس یونانی، یپیفانی اسلاوینتسکی و کاریون ایستومین. | ## بخش 2: صومعه چودوف | گنادی، که به عنوان اسقف اعظم نووگورود، اولین نسخه کامل کتاب مقدس به زبان اسلاوی را در سال ۱۴۹۹ تهیه کرد، پیش از اسقف اعظمی خود، هگومن صومعه بود. پاتریارک هرموژن در سال ۱۶۱۲ توسط لهستانی‌ها در سردابه‌های صومعه از گرسنگی جان باخت. پس از پایان دوران آشوب‌ها، آنها با حمایت پاتریارک فیلارت، مدرسه یونانی-لاتین را افتتاح کردند. این کلیساها شامل کلیسای سنت الکسیوس متروپولیتن و کلیسای بشارت (هر دو ساخته شده در سال ۱۶۸۰) و کلیسای سنت اندرو (۱۸۸۷) بودند. در طول حمله فرانسه به روسیه (۱۸۱۲)، مارشال فرانسوی لویی-نیکلاس داووت، صومعه را برای استفاده شخصی خود مصادره کرد. نقاشی‌ای از واسیلی ورشچاگین، داووت را در حال هتک حرمت به کلیسای جامع نشان می‌دهد و از خود محراب به عنوان دفتر کار خود استفاده می‌کند. تمام سازه‌های آن در سال ۱۹۲۹، به عنوان بخشی از سیاست مداوم الحاد دولتی اتحاد جماهیر شوروی، تخریب شد. | ## بخش 3: صومعه چودوف | دولت شوروی در محل صومعه تخریب‌شده چودوف و صومعه معراج در نزدیکی آن، مدرسه فرماندهان سرخ را ساخت. تمام نسخه‌های خطی صومعه مربوط به قرن‌های ۱۱ تا ۱۸ به موزه تاریخی دولتی منتقل شدند. یادگارهای متروپولیتن الکسیوس ابتدا از کلیسای سنت الکسیوس (که خود او ساخته بود) به کلیسای جامع دورمیشن و سپس به کلیسای دیگری در مسکو منتقل شد. از حدود صد تدفین دیگر در صومعه (از جمله اسقف اعظم گنادی)، بقایای آنها گم شده و محل نگهداری آنها هنوز مشخص نیست. در سال ۲۰۰۷، ویتالی ولادیمیروویچ آوریانوف، چهره عمومی ارتدکس، در مصاحبه‌ای با مجله اینترنتی جوانان دانشگاه دولتی مسکو، روز تاتیانا، دربارهٔ احتمال مرمت صومعه چودوف و صومعه پشن توضیح داد. در ۳۱ ژوئیه ۲۰۱۴، رئیس‌جمهور ولادیمیر پوتین پیشنهاد بازسازی صومعه چودوف و صومعه عروج را داد: «همان‌طور که می‌دانید، ساختمانی که در این مکان [ساختمان ۱۴] قرار دارد در دهه ۱۹۳۰ ساخته شده است، اما پیش از آن دو صومعه و یک کلیسا در اینجا وجود داشت… به همین دلیل این ایده به وجود آمد که به جای بازسازی ساختمان دهه ۱۹۳۰، ظاهر تاریخی این مکان به همراه دو صومعه و کلیسا بازگردانده شود. | ## جمع‌بندی | البته در شرایط امروز، آنها فقط به عنوان بناهای میراث فرهنگی بازسازی خواهند شد.» با این حال، هیچ برنامه‌ای برای بازسازی صومعه‌ها تا وجود ندارد.