موضوع مقاله: فهرست میراث جهانی در مصر | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فهرست میراث جهانی در مصر | مقدمه: میراث جهانی در مصر شامل ۷ میراث فرهنگی می‌باشد که تا سال ۲۰۲۵ در یونسکو به ثبت رسیده‌اند. | ## بخش 1: فهرست میراث جهانی در مصر | مصر که در شمال شرقی قاره آفریقا قرار گرفته، از جمله کشورهایی است که دارای پیشینه تاریخی و فرهنگی کهن است. این کشور در ۷ فوریه ۱۹۷۴، به عنوان دومین کشور پس از ایالات متحده، کنوانسیون میراث جهانی یونسکو را پذیرفت و بدان پیوست که باعث شد مکان‌های تاریخی و طبیعی آن واجد شرایط قرار گرفتن در این فهرست شوند. میراث جهانی نام عهدنامه‌ای بین‌المللی است که در تاریخ ۱۶ نوامبر ۱۹۷۲ میلادی به تصویب کنفرانس عمومی یونسکو رسید. موضوع آن حفظ آثار تاریخی، طبیعی و فرهنگی بشر است که اهمیت جهانی دارند و متعلق به تمام انسان‌های زمین، فارغ از نژاد، مذهب و ملیت خاص، می‌باشند. برپایه این کنوانسیون کشورهای عضو یونسکو، می‌توانند آثار تاریخی، طبیعی و فرهنگی کشور خود را نامزد ثبت به‌عنوان میراث جهانی کنند. حفاظت از این آثار پس از ثبت، در عین باقی‌ماندن در حیطه حاکمیت کشور مربوط، به عهده تمام کشورهای عضو خواهد بود. مکان‌های میراث جهانی ثبت‌شده در سازمان یونسکو، مکان‌هایی مانند جنگل، کوه، آبگیر، صحرا، بقعه، ساختمان، مجموعه یا شهر هستند. نخستین آثار در مصر در سال ۱۹۷۹ در فهرست میراث جهانی ثبت شدند: «ممفیس و نکروپولیس آن – محدوده اهرام از جیزه تا دهشور»، «تبس باستانی و نکروپولیس آن»، «یادمان‌های نوبه از ابوسمبل تا فیله»، «قاهره تاریخی» و «ابو مینا» می‌شد. از سال ۱۹۷۹ تا کنون، تنها دو اثر دیگر یعنی «محوطه سنت کاترین» و «وادی الحیتان» در فهرست میراث ثبت شدند. وادی الحیتان تنها اثر طبیعی در مصر است که ثبت جهانی شده در حالی که مابقی آثار جز میراث فرهنگی به شمار می‌روند. یکی از حوادث کلیدی در شکل‌گیری کنوانسیون حفاظت از میراث جهانی فرهنگی و طبیعی، در مصر رقم خورد. جایی که تلاشی بین‌المللی برای حفظ یادمان‌های نوبه پس از بالا آمدن دریاچه ناصر پس از ساخته شدن سد اسوان در سال ۱۹۵۹ صورت گرفت و منجر به حفظ آثار مزبور پس از انتقال آنها به محوطه‌های جدید و امن شد. این اثر در سال ۲۰۰۱ بخاطر بالا آمدن سطح آب و پایین آمدن استقامت خاک محوطه در این فهرست قرار گرفت. میدان‌های اهرام شامل برخی از مهم‌ترین مجموعه‌های اهرام مصر می‌شود، از جمله مجموعه اهرام جیزه (در تصویر) با هرم بزرگ جیزه (تنها بازمانده از عجایب هفت‌گانه) و ابوالهول بزرگ جیزه، اهرام دهشور، مجموعه سقاره و مجموعه ابو صیر. این شهر، شهر مقدس آمون و پایتخت مذهبی مصر در بیشتر دوره‌های تاریخی آن به‌شمار می‌رفت. | ## بخش 2: فهرست میراث جهانی در مصر | بناهای اصلی آن که از دوره ۱۵۰۰ تا ۱۰۰۰ پیش از میلاد برجای مانده‌اند، شامل معابد عظیم کرنک و اقصر (در تصویر) و آرامگاه‌های سلطنتی در دره پادشاهان و دره شهبانوان است. این شهر در دوران دوران طلایی اسلام نقش مهمی داشت و محل سکونت یا بازدید دانشمندان، پزشکان، هنرمندان، نویسندگان، و تاجران بود. در قرن نوزدهم، ساخت‌وساز به دیگر بخش‌های شهر منتقل شد و بخش تاریخی آن نسبتاً دست‌نخورده باقی ماند، هرچند که در قرن بیست‌ویکم، این منطقه از فرسایش بافت سنتی، بی‌توجهی، کمبود نگهداری، و ازدحام جمعیت رنج می‌برد. این مکان به‌عنوان یک مرکز زیارتی در اروپای دوران باستان شناخته می‌شد و در قرون بعدی برای کلیسای ارتدکس قبطی اهمیت داشت. سایت باستان‌شناسی شامل کلیسا، تعمیدگاه، بازیلیکاها، بناهای عمومی، خیابان‌ها، صومعه‌ها، خانه‌ها و کارگاه‌ها می‌باشد. بناهای اصلی از سنگ نما و سنگ آهک ساخته شده‌اند، در حالی که خانه‌های ساده از خشت خام ساخته شده‌اند. این صومعه در مکانی ساخته شده که به‌طور سنتی به‌عنوان کوه حُورِب شناخته می‌شود – جایی که طبق عهد عتیق، موسی لوح‌های شریعت را دریافت کرد. حفاری‌ها فسیل‌های متعددی از نخستین انواع نهنگها، کهن‌آب‌بازسانان، که در آخرین مراحل از دست دادن اندام‌های پشتی خود بودند، کشف کرده‌اند. این سایت همچنین سرنخ‌هایی در مورد محیطی که این حیوانات در آن زندگی می‌کردند ارائه می‌دهد. موقعیت جغرافیایی فهرست آزمایشی افزون بر سایت‌های موجود در فهرست میراث جهانی، کشورهای عضو می‌توانند فهرستی از سایت‌های آزمایشی را که ممکن است برای نامزدی در نظر بگیرند، در این فهرست قرار دهند. نامزدها در فهرست میراث جهانی تنها در صورتی پذیرفته می‌شوند که سایت پیش‌تر در فهرست آزمایشی قرار داشته باشد. دومی در سال ۲۰۰۲ به عنوان میراث جهانی ثبت شد.۳ 200pxمحوطه سایت‌های باستان‌شناسی سینای شمالی سینای شمالی ۱۹۹۴ ۱۸۹ پل خشکی میان مصر و کنعان در طول تاریخ مسیر مهمی برای اعزام‌های نظامی در هر دو جهت بوده است. این منطقه مجموعه‌ای از سایت‌های باستانی را شامل می‌شود که میان کانال سوئز و نوار غزه در سواحل دریای مدیترانه قرار دارند.۴ 200px معبد حاثور ساخته‌شده توسط رامسس سوم ۱۹۹۴ ۱۹۰«هیچ اطلاعاتی در مستندات نامزدی ارائه نشده است.»۵200px|alt=A bent pyramidمحوطه باستان‌شناسی دهشورجیزه ۱۹۹۴ ۱۹۱ داهشور بخشی از گورستان ممفیس است که از سال ۱۹۷۹ به عنوان یک سایت میراث جهانی ثبت شده است. این منطقه ابتدا توسط سنفرو از دودمان چهارم مصر مورد استفاده قرار گرفت که هرم خمیده را ساخت. سپس توسط فراعنه پادشاهی میانه مصر مورد استفاده قرار گرفت.۶200px|alt=Ruins in a desertالفیومفیوم ۱۹۹۴ ۱۹۲ این نامزدی شامل هشت سایت است، از جمله کوم آوشیم (کارانیس)، دیمای (سوکنوپایو نسوس، تصویر شده)، قصر قارون (دیونیسیا)، بطن احریت (تئودفیلیا)، و بیاهما-فیوم.۷ 200pxقلعه الجندی سینای جنوبی ۱۹۹۴ ۱۹۳ دژ در سال ۱۱۸۳ تحت فرمان صلاح‌الدین ایوبی روی کوه با ارتفاع ساخته شد. | ## بخش 3: فهرست میراث جهانی در مصر | این دژ دارای چندین برج، دو مسجد و اتاق‌هایی برای سربازان است.۸ 200pxصومعه ریثو سینای جنوبی ۱۹۹۴ ۱۹۴ صومعه روتو در قرن ۶ میلادی ساخته شد. این مجموعه شامل دو کلیسای بازالیک، یک دستگاه پرس روغن و اتاق‌هایی برای راهبان بود. این منطقه دارای آب‌وهوای بسیار خشک و تنوع چشمگیری از زیستگاه‌های دریایی، ساحلی و زمینی است که از گوناگونی زیستی پشتیبانی می‌کنند. برجسته‌ترین ویژگی‌های آن، اکوسیستم صخره‌های مرجانی سایر زیست‌بوم‌های حیاتی، همراه با سایت‌های زمین‌شناسی جالبی از جمله فسیل‌های مرجانی، سکوهای مرتفع و یک گسل باشکوه است.۱۵ 200px|alt=View at a lake surfaceمحوطه جبل قطرانی، ذخیرگاه طبیعی دریاچه قارون فیوم ۲۰۰۳ ۱۷۹۷ معدن‌های معدن سنگ اطراف دریاچه قارون (در محل دریاچه باستانی موریس) از دوران مصر پیش از تاریخ (هزاره چهارم پیش از میلاد) مورد استفاده قرار می‌گرفتند و سنگ‌های استخراج‌شده از این منطقه در معابد پادشاهی کهن مصر به کار رفته‌اند. آن‌ها به دلیل بقایای تاریخی که از دوران پیشاتاریخ تا دوره مصر (استان رومی) امتداد دارند، همچنین به دلیل تنوع زیستی، نامزد شده‌اند. از جمله سازه‌های مشهور آن می‌توان به فانوس اسکندریه و کتابخانه اسکندریه اشاره کرد. آثار باقی‌مانده شامل ستون السواری (در تصویر)، سراپئوم اسکندریه، چندین مقبره و بقایای زیرآبی هستند. به دلیل اهمیت آن به‌عنوان یک مکان مذهبی، فراعنه بسیاری از این شهر بازدید کرده و در آن معابد ساختند، از جمله ستی یکم و رامسس دوم (معبد در تصویر). نیلومتر واقع در جزیره روضه به اوایل قرن هشتم میلادی بازمی‌گردد و چندین بار مرمت شده است. کهن‌ترین آن‌ها صومعه سنت آنتونی است که با راهب آنتونی بزرگ، یکی از بنیان‌گذاران رهبانیت مسیحی در اواخر سدهٔ سوم میلادی، پیوند دارد. این دژها در دوران جنگ‌های صلیبی نقش استراتژیک داشتند اما پس از سال ۱۲۹۱ اهمیت خود را از دست دادند. در رشید، چندین بنای تاریخی وجود دارد، از جمله قلعه جولیان (دیوارهای آن در تصویر)، که در سال ۱۴۷۹ توسط قایتبای ساخته شد و محل کشف سنگ روزتا در سال ۱۷۹۹ بود.۳۱ 200px|alt=Desert rock formation دبابیه قنا ۲۰۰۸۵۳۸۹(viii) دبابیه یک محوطه زمین‌شناسی است که دوره زمانی از پالئوسن بالایی تا ائوسن پایینی، از جمله دوره مربوط به بیشینه گرمایی پالئوسن-ائوسن را در بر می‌گیرد. این محوطه شامل لایه‌هایی از رسوبات دریایی است که گونه‌های مختلف روزن‌داران را در خود جای داده‌اند. این مناطق از دوران پیشاتاریخ سکونت‌گاه بوده‌اند، اما اکثر محوطه‌های باستان‌شناسی متعلق به دوره امپراتوری روم متأخر هستند. بقایای برجای‌مانده شامل دژها، قبرستان مسیحی باگوات، و سیستم‌های آبیاری با قنات‌های زیرزمینی است. | ## جمع‌بندی | این ساختمان به سبک معماری هنرهای زیبا، نخستین موزه‌ای بود که به‌طور ویژه برای این منظور در منطقه ساخته شد و طراحی آن بر سایر موزه‌ها نیز تأثیر گذاشت.