aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: مگادیم | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مگادیم | مقدمه: این روستا در ساحل دریای مدیترانه در نزدیکی عتلیت و بزرگراه ۴ و در حدود ۱۲ کیلومتری جنوب حیفا واقع شده و در حوزهٔ اداری شورای منطقه‌ای هوف هاکارمل قرار دارد. | ## بخش 1: مگادیم | نام این روستا از واژه‌ای کتاب مقدسی برگرفته شده که در غزل غزل‌های سلیمان (۴:۱۳) آمده‌است. اقتصاد محلی بر کشاورزی و گردشگری استوار است و جمعیت آن بر پایهٔ آمار سال ۲۰۱۴ برابر با ۱۲۷۹ نفر بوده‌است. جغرافیا مگادیم در ارتفاع ۱۵ متری از سطح دریا در جلگهٔ ساحلی پرجمعیت و کشاورزی واقع شده و در نزدیکی دامنه‌های جنگلی کوه کرمل قرار دارد. روستا در حدود ۱ کیلومتری ساحل دریای مدیترانه، نزدیک به ۱۰ کیلومتری جنوب‌جنوب‌غربی مرکز حیفا و ۴ کیلومتری جنوب‌جنوب‌غربی شهر تیرات کرمل جای دارد. از میان روستا وادی نَحَل مگادیم عبور می‌کند که از کوه کرمل سرچشمه گرفته و روستا را از جنوب و غرب دور می‌زند. | ## بخش 2: مگادیم | خط آهن تل‌آویو–حیفا نیز از غرب روستا می‌گذرد اما ایستگاهی در اینجا ندارد و نزدیک‌ترین ایستگاه در عتلیت قرار دارد. این روستا بر روی زمین‌هایی ساخته شد که پیش‌تر به شهرک عربی الطیره (حیفا) تعلق داشت. بنیان‌گذاران آن ۹۶ خانوادهٔ مهاجر بودند که بیشترشان از مراکش و بقیه از الجزایر، مصر، ترکیه و اسپانیا آمده بودند و رهبری آنان را خاخام الیاهو آزولای بر عهده داشت. نام روستا از واژهٔ کتاب مقدسی «مگادیم» (به‌معنی گران‌بها) برگرفته شده که در غزل غزل‌های سلیمان (۴:۱۳) آمده و همچنین در سفر تثنیه (۳۳:۱۳) ذکر شده‌است. در مارس ۱۹۶۰ با آژانس یهود برای کمک به ساکنان روستا که در تأمین معاش خود دچار مشکل بودند توافق شد و از جمله مقرر گردید که آژانس یک باغ مرکبات به مساحت ۲۵۰ دونم برای روستا احداث کند. | ## بخش 3: مگادیم | این محله در سال ۱۹۹۵ بنیان‌گذاری گردید و برای سکونت عمومی طراحی شده بود و ارتباطی با کشاورزی نداشت. بخش‌های اصلی اقتصاد روستا دربرمی‌گیرد: باغ‌های موز، کشت‌های زراعی، مرغداری و دامداری. محوطه‌های باستان‌شناختی در غرب روستا منطقهٔ حفاظت‌شدهٔ طبیعی «ساحل گالیم» قرار دارد که دو تپهٔ باستان‌شناختی در آن وجود دارد. کاوش‌های باستان‌شناختی دههٔ ۱۹۶۰ در این محل بقایای سکونتگاهی از عصر مفرغ را آشکار کرد که ظروف سفالین آن نشان‌دهندهٔ بازرگانی با قبرس بوده‌است. این سکونتگاه چندین بار ویران شد و در دوره‌های هخامنشی، هلنیستی و رومی-بیزانسی دوباره آباد گردید. | ## جمع‌بندی | جمعیت آن در پایان سال ۲۰۱۴ برابر با ۱۲۷۹ نفر بود و در طول آن سال ۲٫۷ درصد افزایش یافت.
موضوع مقاله: سگولا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سگولا | مقدمه: سگولا در سال ۱۹۵۳ میلادی بر روی زمین‌های روستای فلسطینی سومیل تأسیس شد که در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل تخلیه شده بود. | ## بخش 1: سگولا | نام این روستا برگرفته از آیه‌ای در سفر خروج است که در آن واژه «سگولا» به معنای «گنج ویژه» به کار رفته‌است. جغرافیا سگولا در ارتفاع ۱۰۰ متری از سطح دریا در جلگه ساحلی اسرائیل و در منطقه شفلا قرار دارد. این روستا در فاصله نزدیک به ۱۹ کیلومتری از ساحل دریای مدیترانه، در حدود ۴۵ کیلومتری جنوب تل‌آویو، نزدیک به ۴۵ کیلومتری جنوب‌غربی اورشلیم و ۶ کیلومتری شمال شهر کریات گت واقع شده‌است. سگولا از راه جاده محلی شماره ۳۵۵۳ به شبکه حمل‌ونقل متصل است که در غرب روستا به بزرگراه شماره ۴۰ می‌پیوندد. | ## بخش 2: سگولا | خط آهن تل‌آویو به بئرشبع نیز از شرق روستا عبور می‌کند اما ایستگاهی در آنجا ندارد. این روستا بر روی زمین‌هایی ساخته شد که پیش‌تر به روستای فلسطینی سومیل تعلق داشت و در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل در ژوئیه ۱۹۴۸ تخلیه شده بود. نام روستا را زئو ویلنای پیشنهاد کرد و برگرفته از آیه ۵ باب ۱۹ سفر خروج است: «اکنون اگر به‌راستی سخن مرا بشنوید و پیمان مرا نگاه دارید، از میان همه قوم‌ها گنج ویژه (سگولا) من خواهید بود». در سال‌های نخست، موشاو با بحران اقتصادی روبه‌رو بود و بسیاری از ساکنان ناگزیر بودند در بیرون از روستا کار کنند و به کشاورزی نمی‌پرداختند. | ## بخش 3: سگولا | در سال ۱۹۷۰ حدود ۵۰ خانوار در موشاو زندگی می‌کردند که از میان آن‌ها ۳۵ خانوار از کشاورزی امرار معاش می‌کردند؛ با این حال بیشتر زمین‌ها اجاره داده شده بود. در دهه ۱۹۹۰ میلادی جمعیت موشاو رشد یافت زیرا خانواده‌هایی از شهرهای پیرامون برای بهبود شرایط سکونت خود به این روستا نقل مکان کردند و زمین‌های کشاورزی خریداری نمودند. اقتصاد و امکانات بیشتر ساکنان سگولا برای کار به بیرون از روستا رفت‌وآمد می‌کنند و بخشی از آنان در داخل روستا کسب‌وکار دارند، از جمله کارگاه فلزکاری، نجاری، مزرعه پرورش دام، استودیوی هنری و مراکز درمان جایگزین. کشاورزان روستا به پرورش گل، میوه، محصولات زراعی و انگور (برای شراب‌سازی و خوراک) می‌پردازند. | ## جمع‌بندی | در روستا امکاناتی مانند استخر شنا، مهدکودک، مرکز اجتماعی، کنیسه، فروشگاه، رستوران و کتابخانه وجود دارد.
موضوع مقاله: مازور (موشاو اسرائیلی) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مازور (موشاو اسرائیلی) | مقدمه: این روستا در گوشه جنوب‌شرقی دشت شارون و در نزدیک به سه کیلومتری جنوب‌شرقی پتخ تیکوا واقع شده و مساحتی برابر ۲٬۳۰۰ دونوم دارد. | ## بخش 1: مازور (موشاو اسرائیلی) | این موشاو در سال ۱۹۴۹ به‌دست مهاجران یهودی از چکسلواکی و مجارستان و شماری از اسرائیلی‌های بومی بنیان‌گذاری شد. در شرق موشاو یک محوطه باستان‌شناسی شامل آرامگاه رومی سده سوم میلادی واقع شده که تنها ساختمان دوره رومی در اسرائیل است که از پی تا سقف پابرجا مانده‌است. پیشینه موشاو مازور در ژوئن ۱۹۴۹ به‌دست مهاجران یهودی (عولیم) از چکسلواکی و مجارستان و شماری از اسرائیلی‌های بومی‌زاد پایه‌گذاری شد. نام نخستین موشاو میزرا هار (، به معنای «کشتزار بر کوه») بود که از نام روستای عربی خالی‌شده «ام‌زرع» یا المزیرعه گرفته شده بود. در سال ۱۹۵۱ نام موشاو به «مازور» (به عبری به معنای «درمان» یا «شفا») تغییر یافت. | ## بخش 2: مازور (موشاو اسرائیلی) | این نام‌گذاری به پاس نهالستان و کارخانه گیاهان دارویی بود که گیاه‌شناس مُردخای کلاین در آنجا بنیان نهاده بود. مازور بر زمین‌های متعلق به روستای فلسطینی خالی‌شده رنتیه و نیز زمین‌های غربی المزیرعه بنیان شده‌است. روزهای نخست زندگی در مازور در کتاب داستانی‌ـتاریخی «کفار بَسفار» («روستایی در مرز») نوشته گرشون اریش اشتاینر، از بنیان‌گذاران موشاو، به تصویر کشیده شده‌است. جغرافیا مازور در ارتفاع ۵۶ متری از سطح دریا در جلگه ساحلی پرجمعیت و کشاورزی اسرائیل و نزدیک به لبه جنوبی دشت شارون واقع شده‌است. این موشاو در نزدیک به ۱۵ کیلومتری شرق مرکز تل‌آویو قرار دارد و در بخش شرقی مجموعه شهری تل‌آویو جای گرفته‌است. | ## بخش 3: مازور (موشاو اسرائیلی) | مازور از راه بزرگراه شماره ۴۰ به شبکه حمل‌ونقل متصل است و بزرگراه شماره ۶ (بزرگراه ترانس‌اسرائیل) نیز از شرق موشاو می‌گذرد. روستاهای همسایه مازور شامل نحالیم، نوفخ، رینَتیا و بئروت یتسحاق هستند که در مجموع یک خوشه کشاورزی بزرگ را شکل می‌دهند. این آرامگاه یکی از معدود ساختمان‌های دوره رومی در اسرائیل (در غرب رود اردن) است که از پی تا بام به‌طور کامل پابرجا مانده‌است. بنا احتمالاً به این دلیل بر جای مانده که مدت‌ها به‌عنوان مکان نیایش اسلامی (مقام النبی یحیی) به کار می‌رفته‌است. مازور روستایی کوچک با جمعیت رو به رشد است؛ در پایان سال ۲۰۱۴ شمار ساکنان آن ۱٬۳۴۹ نفر بود و جمعیت طی آن سال ۲٫۳ درصد افزایش یافت. | ## جمع‌بندی | ساکنان سرشناس گیلی شاریر (زاده ۱۹۹۹)، جودوکار اسرائیلی و برنده مدال برنز المپیک.
موضوع مقاله: عملیات بن‌عامی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # عملیات بن‌عامی | مقدمه: عملیات بن‌عامی یکی از واپسین عملیات‌های نظامی هاگانا پیش از پایان دوران قیمومت بریتانیا بر فلسطین بود. | ## بخش 1: عملیات بن‌عامی | این عملیات در ماه مه ۱۹۴۸ در غرب جلیل انجام شد و هدف آن تصرف شهر عکا و روستاهای اطراف آن بود. مرحلهٔ نخست عملیات با تصرف عکا به پایان رسید و یک هفته پس از آن چندین روستای عربی در شرق و شمال عکا به تصرف نیروهای اسرائیلی درآمد. عملیات بن‌عامی در سرزمین‌هایی صورت گرفت که بر پایهٔ طرح سازمان ملل برای تقسیم فلسطین به دولت عربی اختصاص یافته بود. پیش‌زمینه پس از سقوط یافا و حیفا به دست نیروهای هاگانا، تنها شهرهای عربی مهمی که همچنان به دریای مدیترانه دسترسی داشتند غزه و عکا بودند. جمعیت عکا بر اثر سرازیر شدن آوارگان حیفا که سه هفته پیش‌تر تصرف شده بود به‌شدت افزایش یافته بود. اسناد بریتانیایی، عربی و صلیب سرخ حکایت از آن دارد که نیروهای هاگانا آب چاه‌های عکا را آلوده کردند و این امر به بیماری شدید ده‌ها تن از ساکنان محلی انجامید. به گفتهٔ مورخ اسرائیلی بنی موریس، «تیپ از سوی ستاد فرماندهی هاگانا یا فرمانده‌اش فرمان اخراج مردم غیرنظامی را دریافت نکرد؛ اما محتمل است که موشه کارمل می‌خواست عملیات با تصرف منطقه و تخلیهٔ اعراب از آن پایان یابد». | ## بخش 2: عملیات بن‌عامی | این عملیات در سرزمین‌هایی انجام شد که بر پایهٔ طرح سازمان ملل برای تقسیم فلسطین (۱۹۴۷) به دولت عربی اختصاص داده شده بود. رهبران و دولت‌های عربی این طرح را رد کردند و ناخرسندی خود را از هرگونه تقسیم سرزمینی نشان دادند. مرحلهٔ نخست عملیات در ۱۳ مه ۱۹۴۸ با تصرف روستاهای شرق عکا آغاز شد و شهر از مناطق داخلی بریده شد. دستور عملیاتی موشه کارمل در ۱۹ مه چنین بود: «حمله برای تصرف، کشتن مردان، ویران‌سازی و سوزاندن روستاها…». یکی از روستاهای تصرف‌شده، الکابری، به‌دلیل دخالت روستاییان در نابودی کاروانی دو ماه پیش‌تر، با خشونت ویژه‌ای مواجه شد. تصرف البروه تیپ ۲ کارملی در ۱۱ ژوئن عملیات دیگری در منطقه انجام داد و روستای البروه را تصرف کرد. ده روز پس از آن گروهی در حدود ۲۰۰ تن از روستاییان، روستا را بازپس گرفتند و دو روز در آنجا ماندند تا اینکه به توصیهٔ ارتش آزادی‌بخش عرب عقب‌نشینی کردند و روستا دوباره به دست نیروهای دفاعی اسرائیل که تازه تأسیس شده بود افتاد. | ## بخش 3: عملیات بن‌عامی | ارتش سوریه در دگانیا متوقف شده بود و واحدهای اردنی در منطقهٔ جنین و طولکرم به حالت تدافعی درآمده بودند. از این رو مقاومت عربی در غرب جلیل عمدتاً توسط شبه‌نظامیان محلی و نیروهای پلیسی صورت می‌گرفت که بریتانیایی‌ها سازمان‌دهی کرده بودند. در سوی دیگر نیز نیروهای یهودی عمدتاً از واحدهای خودگردان دفاعی شهرک‌ها و گروه‌های مسلح مانند هاگانا، لحی و آرگون تشکیل شده بودند؛ چرا که ارتش اسرائیل هنوز رسماً تشکیل نشده بود. با این حال یهودیان برتری چشمگیری داشتند زیرا بسیاری از مردان آن‌ها تجربهٔ جنگ جهانی دوم را داشتند و دروزیان نیز از آن‌ها پشتیبانی می‌کردند. پیامدها در حدود ۵٬۰۰۰ تا ۶٬۰۰۰ فلسطینی پس از تصرف عکا در شهر باقی ماندند؛ شمار آنان بیش از کسانی بود که در حیفا یا یافا مانده بودند. | ## جمع‌بندی | ساکنان باقی‌مانده در روستاها که بیشتر سالخوردگان و مسیحیان بودند در مزرعه گرد آورده شدند.
موضوع مقاله: عملیات دکل | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # عملیات دکل | مقدمه: عملیات دکل (، به معنای «عملیات درخت خرما») بزرگ‌ترین حمله نیروهای اسرائیلی در شمال سرزمین فلسطین پس از نخستین آتش‌بس جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل بود. | ## بخش 1: عملیات دکل | این عملیات را تیپ ۷ زرهی هاتیفا شیوا به فرماندهی داوطلب کانادایی بن دانکلمن (که در اسرائیل بنیامین بن‌داوید خوانده می‌شد)، یک گردان از تیپ ۲ کارملی و بخش‌هایی از تیپ ۱ گولانی در بازه ۸ تا ۱۸ ژوئیه ۱۹۴۸ انجام دادند. عملیات در دو مرحله انجام شد: در مرحله نخست از ۸ ژوئیه نیروهای اسرائیلی از سمت عکا به سوی شرق به حرکت درآمدند و ناصره را در ۱۶ ژوئیه تصرف کردند. در مرحله دوم از ۱۵ تا ۱۸ ژوئیه بیش از بیست روستای پیرامون ناصره به دست نیروهای اسرائیلی افتاد. در ۱۸ ژوئیه با اعلام دومین آتش‌بس، اسرائیل جنوب جلیل را از خلیج حیفا تا دریاچه طبریه در اختیار داشت. در جریان تصرف ناصره، بن دانکلمن که به فرمانداری نظامی شهر گمارده شده بود، از اجرای فرمان حاییم لاسکوف برای اخراج ساکنان عرب سر باز زد. در نتیجه ساکنان ناصره که بیشترشان مسیحی بودند در شهر ماندند و پایه جامعه عرب‌های اسرائیلی را شکل دادند. | ## بخش 2: عملیات دکل | زمینه و فرماندهی عملیات دکل زیر نظر حاییم لاسکوف و با فرماندهی میدانی بن دانکلمن انجام شد. نیروهای شرکت‌کننده دربرمی‌گرفت تیپ ۷ زرهی هاتیفا شیوا، گردان ۲۱ از تیپ ۲ کارملی و گردان ۱۳ از تیپ ۱ گولانی. در سوی مقابل، نیروهای ارتش آزادی‌بخش عرب به فرماندهی فوزی القاوقجی در منطقه مستقر بودند. روند عملیات مرحله نخست: پیشروی به سوی ناصره از ۸ ژوئیه نیروهای اسرائیلی از غرب به سوی شرق پیشروی کردند. نخستین روستایی که مورد حمله قرار گرفت عمقا بود که پیشینه‌اش به سده ششم میلادی بازمی‌گشت و جمعیتی مختلط از مسلمانان و دروزیان داشت؛ مسلمانان اخراج شدند و به دروزیان اجازه داده شد به روستاهای دروزنشین دیگر بروند. در ۱۵ ژوئیه هواپیماهای اسرائیلی روستای صفوریه را بمباران کردند و هراس گسترده‌ای در میان ساکنان پدیدآوردند؛ بسیاری از روستاییان به سوی شمال و لبنان گریختند، شماری در ناصره پناه جستند و نزدیک به ۱۰۰ سالمند در روستا ماندند. | ## بخش 3: عملیات دکل | تصرف ناصره شامگاه ۱۶ ژوئیه، ناصره پس از درگیری کوتاهی که یک کشته و یک زخمی اسرائیلی برجای گذاشت تسلیم شد. نیروهای ارتش آزادی‌بخش عرب زیر فرماندهی فوزی القاوقجی به کوه‌های شمالی عقب‌نشینی کردند. بن دانکلمن که فرماندار نظامی شهر شده بود، از اجرای فرمان حاییم لاسکوف برای اخراج ساکنان خودداری کرد و خواستار دستور از مقام‌های بالاتر شد. موضوع به دیوید بن‌گوریون رسید و او اخراج را ممنوع کرد و مسئولیت صدور فرمان نخستین را بر عهده موشه کارمل، فرمانده کل جبهه شمال، گذاشت. مرحله دوم: تصرف روستاهای پیرامونی از ۱۵ تا ۱۸ ژوئیه نیروهای اسرائیلی بیش از بیست روستای پیرامون ناصره را تصرف کردند. برخی روستاهای مختلط مسیحی، مسلمان و دروزی مانند کفریاسیف، اعبلین و شفاعمرو دست‌نخورده باقی ماندند. | ## جمع‌بندی | در ۱۸ ژوئیه ساعت ۱۹:۰۰ دومین آتش‌بس اعلام شد و اسرائیل جنوب جلیل را از خلیج حیفا تا دریاچه طبریه در دست داشت.
موضوع مقاله: البیره (روستای ویران‌شده فلسطینی) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # البیره (روستای ویران‌شده فلسطینی) | مقدمه: این روستا در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل و در چارچوب عملیات گدعون توسط تیپ ۱ گولانی اشغال شد و ساکنان آن در ۱۶ مه ۱۹۴۸ آواره شدند. | ## بخش 1: البیره (روستای ویران‌شده فلسطینی) | البیره بر فراز پایه‌های بلندی‌های جلیل سفلی و مشرف بر غور بیسان بنا شده بود و در حدود ۱۶۰ متر از سطح دریا ارتفاع داشت. وادی البیره از شمال روستا جریان داشت و از بلندی‌های جلیل سرچشمه می‌گرفت و سرانجام به رود اردن می‌ریخت. بیشتر خانه‌های روستا از سنگ ساخته شده بود و ساکنان آن همگی مسلمان بودند که به کشاورزی و دامداری می‌پرداختند. پیشینه پیشنهاد شده‌است که البیره همان جایگاهی باشد که در گزارش‌های لشکرکشی نظامی تحوتموس سوم به فلسطین در ۱۴۶۸ پیش از میلاد یاد شده‌است.J. 44 دوره عثمانی البیره در سال ۱۵۱۷ همراه با سراسر فلسطین به امپراتوری عثمانی پیوست. در سده‌های شانزدهم و هفدهم میلادی، روستا به امیرنشین طورابای (۱۵۱۷–۱۶۸۳) تعلق داشت که مرج ابن عامر، حیفا، جنین، دره بیت شیان و بخش‌های دیگری از فلسطین را دربرمی‌گرفت. | ## بخش 2: البیره (روستای ویران‌شده فلسطینی) | بر پایه دفتر مالیاتی سال ۱۵۹۶، البیره روستایی در ناحیه شفا از لوای لجون بود و ۵۴ خانوار مسلمان با جمعیت برآوردشده ۲۹۷ نفر داشت. ویکتور گرن گزارش داد: «ویرانه‌ها متعلق به روستای بزرگ عربی است که خانه‌هایش بیشتر از سنگ بازالت ساخته شده بودند. این روستا جانشین شهرکی باستانی شده بود که بنایی کاملاً ویران‌شده با چندین ستون بازالتی و سرستونی شکسته از آن به‌جا مانده‌است.»Guérin, 1880, p. 31 در سرشماری ۱۹۳۱، جمعیت آن به ۲۲۰ نفر رسید که همگی مسلمان بودند و در ۵۳ خانه زندگی می‌کردند.Mills, 1932, p. 77 بر پایه آمار سال ۱۹۴۵، جمعیت روستا ۲۶۰ مسلمان بود و مساحت کل زمین‌های آن ۶٬۸۶۶ دونم. ساکنان به کشت غلات، سبزیجات و درختان میوه به‌ویژه زیتون می‌پرداختند و کشاورزی بر آب باران و چشمه‌های پرآب و شیرین تکیه داشت. | ## بخش 3: البیره (روستای ویران‌شده فلسطینی) | قطعنامه ۱۸۱ مجمع عمومی سازمان ملل متحد (مصوب ۲۹ نوامبر ۱۹۴۷) این منطقه را به دولت یهودی اختصاص داده بود. پس از اعلام استقلال اسرائیل، نیروهای عراقی کوشیدند دره بیت‌شیان را تصرف کنند و در نبرد گشر (۱۵–۱۷ مه ۱۹۴۸) درگیر شدند. البیره در غرب کیبوتص گشر قرار داشت و از بیم بهره‌گیری نیروهای عرب از آن تصمیم به تخریبش گرفته شد. بنا بر گزارش بنی موریس، کیبوتص‌نشینان خواستار ویرانی روستاهای همجوار شدند تا بازگشت ساکنان عرب ناممکن شود. ناحوم هوروویتس از کفار گلعادی در نامه‌ای در سپتامبر ۱۹۴۸ درخواست اجازه تخریب البیره، جبول، کوکب الهوا و الحمیدیه را داد و نوشت که هدف «تصرف زمین‌های روستا» است، «زیرا عرب‌ها دیگر نخواهند توانست به آنجا بازگردند».Morris, 2004, p. | ## جمع‌بندی | ولید خالدی، مورخ فلسطینی، در سال ۱۹۹۲ نوشت: «تنها بازمانده‌های روستا دیوارهای خانه‌ها هستند.
موضوع مقاله: تلمون (شهر اسرائیلی در کرانه باختری) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # تلمون (شهر اسرائیلی در کرانه باختری) | مقدمه: تلمون یک شهرک اسرائیلی در کرانه باختری است که در فاصلهٔ ۸ کیلومتری رام‌الله و ۱۸ کیلومتری شرق مودیعین قرار دارد. | ## بخش 1: تلمون (شهر اسرائیلی در کرانه باختری) | این شهرک در کنار روستاهای فلسطینی الجانیه، الاتحاد و الزیتونه ساخته شده و بخشی از زمین‌های این روستاها برای احداث آن مصادره شده‌است. جامعهٔ بین‌المللی شهرک‌های اسرائیلی در کرانه باختری را بر پایهٔ حقوق بین‌الملل غیرقانونی می‌داند، اما دولت اسرائیل این دیدگاه را نمی‌پذیرد. تلمون در ارتفاع نزدیک به ۶۰۰ متر از سطح دریا واقع شده و به‌صورت شهرک اجتماعی سازمان‌دهی شده‌است. تلمون در سال ۱۹۸۹ بنیان‌گذاری شد و نام آن از نام خاندانی از لاویان دربانان پرستش‌گاه اورشلیم گرفته شده که در دورهٔ نحمیا برای بازسازی اورشلیم بازگشتند. پیشینه اسرائیل برای ساخت تلمون، زمین‌هایی را از چندین روستای فلسطینی مصادره کرد: زمین‌های خصوصی شهروندان فلسطینی روستای الجانیه؛ زمین‌های مصادره‌شده از شهرک الاتحاد؛ ۲۸۹ دونم زمین مصادره‌شده از الزیتونه. تلمون بر پایهٔ تصمیم دولت اسرائیل و در چارچوب توافق ائتلافی بنیان‌گذاری شد که ایجاد شش شهرک را در دورهٔ دومین دولت وحدت ملی به رهبری ایتسحاق شامیر پیش‌بینی می‌کرد. | ## بخش 2: تلمون (شهر اسرائیلی در کرانه باختری) | بر پایهٔ روایت‌های محلی، در روز بنیان‌گذاری شهرک باران شدیدی می‌بارید و تریلر نخست در ۲ کیلومتری مقصد در گل فرورفت؛ از همین رو تلمون نه در نقطهٔ نخست برنامه‌ریزی‌شده بلکه بر تپهٔ مجاور بنا شد. نام‌گذاری نام تلمون از نام خاندانی از لاویان دربانان پرستش‌گاه اورشلیم برگرفته شده که در کتاب نحمیا (فصل ۱۲) از آنان نام برده شده‌است. در گذشته پیش از آنکه نام‌های مستقل برای شهرک‌های پیرامون تلمون تثبیت شود، هر یک از آنها با عنوان «تلمون + حرف الفبای عبری» شناخته می‌شدند؛ برای نمونه تلمون-آلف خود تلمون بود، تلمون-بت نریا و تلمون-دالت نوه‌تلمون نام داشت. جغرافیا تلمون در جنوب غربی بلندی‌های سامره و در ارتفاع ۵۳۰ تا ۶۵۰ متری از سطح دریا قرار دارد. تلمون بخشی از بلوک شهرکی تلمون–دولِو است که دربرگیرندهٔ تلمون، دولو، نریا، نحلیئل، حوراشا و حورش‌یارون می‌شود. جنبهٔ حقوقی جامعهٔ بین‌المللی شهرک‌های اسرائیلی در کرانه باختری را بر پایهٔ حقوق بین‌الملل غیرقانونی می‌داند، اما دولت اسرائیل با این دیدگاه مخالف است. | ## بخش 3: تلمون (شهر اسرائیلی در کرانه باختری) | مراکز آموزشی و مذهبی در تلمون یک مدرسهٔ ابتدایی و راهنمایی دولتی-مذهبی پسرانه به نام «آریئل» وجود دارد که مدرسه‌ای منطقه‌ای است. ساکنان سرشناس گیلعاد شاعر، نوجوان ۱۶ ساله‌ای که در رویداد ربوده‌شدن و قتل سه نوجوان اسرائیلی در سال ۲۰۱۴ کشته شد. رامی رحامیم برخیاهو، خاخام ارشد پلیس اسرائیل و نویسندهٔ مجموعه‌پاسخ‌های شرعی «تل براخا». تلمون در ادبیات نویسندهٔ روس‌زبان اسرائیلی الکس تارن تلمون را یکی از مکان‌های اصلی داستان رمان «پروتکل‌های فرزانگان صهیون» قرار داده‌است. همچنین در رمان «ژالوزی» نوشتهٔ امیلی امروسی، نویسنده و ساکن تلمون، شهرکی به نام «الروم» توصیف شده که الگوی آن تلمون است. | ## جمع‌بندی | میان تلمون و حوراشا محوطهٔ باستانی تپهٔ شراب‌سازی‌ها/شیخ عیسی قرار دارد که آثاری از دورهٔ معبد اول، دورهٔ رومی (شورش بارکوخبا) و دورهٔ بیزانسی در آن یافت شده‌است.
موضوع مقاله: اودم (شهرک اسرائیلی در بلندی‌های جولان) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # اودم (شهرک اسرائیلی در بلندی‌های جولان) | مقدمه: این شهرک بر فراز کوه اودم در ارتفاع حدود ۱۰۹۰ متری از سطح دریا جای گرفته و دومین شهرک مرتفع در اسرائیل و سرزمین‌های تحت اشغال اسرائیل به‌شمار می‌رود. | ## بخش 1: اودم (شهرک اسرائیلی در بلندی‌های جولان) | جامعهٔ بین‌المللی شهرک‌های اسرائیلی در بلندی‌های جولان را بر پایهٔ حقوق بین‌الملل غیرقانونی می‌داند، اما دولت اسرائیل با این دیدگاه مخالف است. نام «اودم» به معنای «یاقوت» است و به رنگ سرخ سنگ‌های کوه اودم که یک آتشفشان خاموش است اشاره دارد. ریشه‌شناسی واژهٔ «اودم» در زبان عبری به معنای «یاقوت» است و به رنگ سرخ اشاره دارد. نام عربی این کوه «تل الاحمر» یا «رأس الاحمر» است که هر دو به رنگ سرخ اشاره دارند. جغرافیا اودم در نزدیک به ۵۰ کیلومتری شمال‌شرق شهر طبریه و حدود ۸۲ کیلومتری شمال‌شرق حیفا واقع شده‌است. | ## بخش 2: اودم (شهرک اسرائیلی در بلندی‌های جولان) | این شهرک بر روی فلاتی در بخش شمالی بلندی‌های جولان و در جنوب رشته‌کوه حرمون قرار دارد. منطقهٔ پیرامونی آن دارای جمعیت قابل‌توجهی از عرب‌ها و به‌ویژه دروزی‌ها است و شهر دروزی‌نشین بقعاثا در ۲ کیلومتری شمال‌شرق اودم جای دارد. گروهی از جوانان وابسته به جنبش «هَعوود هَتصیونی» در دسامبر ۱۹۷۵ در یک پایگاه نظامی متروک سوری در دامنهٔ شرقی کوه اودم مستقر شدند. در ماه مه ۱۹۸۱ گروه تازه‌ای به ساکنان باقی‌مانده پیوستند و شهرک دائمی کنونی در محل فعلی، در غرب کوه اودم، بنیان‌گذاری شد. در دههٔ ۱۹۹۰ میلادی، موشاو شیتوفی (موشاو مشارکتی) اودم فرایند خصوصی‌سازی را پشت سر گذاشت و ساکنان به‌جای درآمد اشتراکی، بر پایهٔ کار انجام‌شده حقوق دریافت کردند. | ## بخش 3: اودم (شهرک اسرائیلی در بلندی‌های جولان) | در ژانویهٔ ۲۰۱۳ طبقه‌بندی شهرک رسماً از «موشاو شیتوفی» به «موشاو عوودیم» (موشاو کارگری) تغییر یافت تا رشد جمعیتی در مناطق پیرامونی تشویق شود و این فرایند در سال ۲۰۱۴ به پایان رسید. اقتصاد صنایع اصلی اودم شامل کارخانهٔ «اودم پلاست» برای ساخت فراورده‌های پلاستیکی مبلمان و یک کارخانهٔ نورشناختی برای تولید عدسی‌های محافظ و عینک‌های ایمنی است. در گذشته پارک گوزن‌های خال‌دار نیز در این شهرک وجود داشت که پس از محکومیت صاحب آن به کشتار غیرقانونی گوزن‌ها تعطیل شد. | ## جمع‌بندی | + روند تغییرات جمعیت اودمسال۱۹۸۳۱۹۹۵۲۰۰۰۲۰۰۱۲۰۰۳۲۰۰۴۲۰۰۵۲۰۰۶۲۰۰۷۲۰۰۸۲۰۰۹۲۰۱۰۲۰۱۱۲۰۱۲۲۰۱۳۲۰۱۴جمعیت ۵۲ ۹۹ ۹۳ ۹۳ ۹۶ ۹۳ ۹۵ ۱۰۳ ۱۰۳ ۱۰۳ ۸۵ ۸۴ ۹۲ ۹۳ ۱۰۴ ۱۰۹ وضعیت حقوقی جامعهٔ بین‌المللی شهرک‌های اسرائیلی در بلندی‌های جولان را بر پایهٔ حقوق بین‌الملل غیرقانونی می‌داند، اما دولت اسرائیل با این دیدگاه مخالفت می‌کند.
موضوع مقاله: البستان (تفرجگاه ساحلی در غزه) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # البستان (تفرجگاه ساحلی در غزه) | مقدمه: این مجموعه در سال ۲۰۱۰ میلادی در زمینی به مساحت نزدیک به ۱۵ دونوم در شمال شهر غزه و در کرانه دریای مدیترانه ساخته شد. | ## بخش 1: البستان (تفرجگاه ساحلی در غزه) | امکانات آن دربرمی‌گیرد رستوران، اسکله مصنوعی، زمین بازی، پیاده‌رو ساحلی، مزرعه پرورش ماهی، نمازخانه و استخر شنای بزرگ. البستان روزانه میان ۸۰۰ تا ۱۰۰۰ بازدیدکننده دارد و این شمار در پایان هفته‌ها به نزدیک ۲۰۰۰ نفر می‌رسد. بر پایه گزارش الجزیره، این تفرجگاه ۶۰ کارمند دارد و سالانه بیش از ۵۰ تن ماهی تولید می‌کند. فضای حاکم بر مجموعه «اسلامی» توصیف شده‌است؛ زنان پوشش کامل دارند و تنها موسیقی اسلامی پخش می‌شود. بر پایه گزارش‌های خبرگزاری رویترز و الجزیره، این تفرجگاه توسط نهادی خیریه وابسته به حماس ساخته شده و بخشی از موج گسترده ساخت‌وساز مراکز تفریحی در نوار غزه به‌شمار می‌رود. | ## بخش 2: البستان (تفرجگاه ساحلی در غزه) | ویژگی‌ها و امکانات البستان دارای رستوران، کافه، استخر شنای بزرگ، اسکله مصنوعی، زمین‌های بازی کودکان، پیاده‌رو ساحلی، مزرعه پرورش ماهی و نمازخانه است. بر پایه گزارش الجزیره، این مجموعه ۶۰ نفر را به کار گرفته و سالانه بیش از ۵۰ تن ماهی تولید می‌کند. فضای فرهنگی فضای حاکم بر تفرجگاه «اسلامی» توصیف شده‌است؛ زنان نقاب و پوشش کامل بدن دارند و تنها موسیقی اسلامی پخش می‌شود. یکی از بازدیدکنندگان به خبرنگار رویترز گفت: «فضا اسلامی است و در آن احساس آرامش می‌کنی.» پیوند با حماس بر پایه گزارش رویترز، این تفرجگاه توسط «نهادی خیریه وابسته به حماس» ساخته شده‌است. الجزیره نیز اعلام کرد که مجموعه توسط «انجمنی اسلامی نزدیک به جنبش حماس» اداره می‌شود. | ## بخش 3: البستان (تفرجگاه ساحلی در غزه) | بر پایه گزارش ایندیپندنت، «باور گسترده‌ای در غزه وجود دارد که حماس… یا دست‌کم بازرگانان نزدیک به این جریان اسلامی پشت این پروژه هستند.» طاهر النونو، سخنگوی حماس، از تأیید هرگونه ارتباط رسمی یا تأمین مالی برای تفرجگاه‌هایی غیر از دهکده گردشگری بیسان سیتی خودداری کرد. بسیاری از این مراکز میان بازدید او از غزه در فوریه و بازگشتش در ژوئیه ۲۰۱۰ تکمیل شدند به‌گونه‌ای که غزه را «تقریباً غیرقابل شناسایی» کردند. ابوالهول نوشت: «حس رونق مطلق حاکم است که در تفرجگاه‌های بزرگ در امتداد ساحل غزه و نزدیکی آن نمایان است. کالاها ارزان‌تر از مصر فروخته می‌شوند، هرچند بیشتر آن‌ها از بازار مصر می‌آیند و هزینه‌های حمل و قاچاق از تونل‌ها نیز به آن افزوده می‌شود… محاصره حتی پیش از جنایت اسرائیل علیه کشتی‌های کاروان آزادی در اواخر مه شکسته شده بود؛ همه‌چیز از مصر به نوار غزه می‌رسید. اگر چنین نبود، بازرگانان نمی‌توانستند این‌همه تفرجگاه را در کمتر از چهار ماه بسازند.» بر پایه رویترز، این تفرجگاه بخشی از «رونق ساخت‌وساز» در «مراکز تفریحی» است که برخی را به انتقاد از حماس واداشته است؛ منتقدان می‌گویند حماس به‌جای صرف بودجه در مسکن و زیرساخت، سرمایه را در مراکز تفریحی مانند البستان و پارک آبی کریزی واتر هزینه می‌کند. | ## جمع‌بندی | رویدادهای اجتماعی تفرجگاه البستان میزبان رویدادهایی برای کودکان یتیم و دارای معلولیت بوده‌است.