موضوع مقاله: آسیا در دوران پیشاتاریخی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آسیا در دوران پیشاتاریخی | مقدمه: این شامل بخش‌هایی از سرزمین اوراسیا است که در حال حاضر یا به‌طور سنتی به عنوان قاره آسیا در نظر گرفته می‌شود. | ## بخش 1: آسیا در دوران پیشاتاریخی | این قاره معمولاً به عنوان منطقه‌ای در شرق کوه‌های اورال، کوه‌های قفقاز، دریای خزر، دریای سیاه و دریای سرخ توصیف می‌شود که توسط اقیانوس‌های آرام، هند و قطب شمال محدود شده است. انسان‌های اولیه حدود ۱٫۸ میلیون سال پیش، گونهٔ هومو ارکتوس قارهٔ آفریقا را ترک کرد.[۱] نام این گونه به معنای «انسان راست‌قامت» است و باور بر این است که در شرق و جنوب شرق آسیا از حدود ۱٫۸ میلیون تا ۴۰ هزار سال پیش زندگی می‌کرده‌اند.Out of Africa. وزن متوسط زنان این گونه حدود ۵۲ کیلوگرم (۱۱۵ پوند) و قد متوسط آن‌ها حدود ۱٫۵ متر (۴٫۹ فوت) بوده است. مردان به‌طور متوسط ۵۸ کیلوگرم (۱۲۸ پوند) وزن داشته و قد متوسط آن‌ها حدود ۱٫۷ متر (۵٫۶ فوت) بوده است. مغز این انسان نسبت به انسان بعدی کوچک‌تر بود و آن‌ها از ابزارهای سادهٔ سنگی برای زندگی روزمره استفاده می‌کردند. قدیمی‌ترین فسیل‌های انسانی یافت شده در خارج از آفریقا، جمجمه‌ها و آرواره‌های انسان راست‌قامت آسیایی از دمانیسی (جمهوری گرجستان امروزی) در قفقاز هستند که یک کریدور زمینی است که از آفریقا به آسیای شمالی و خاور نزدیک یا خاورمیانه منتهی می‌شد. همچنین بقایایی وجود داشت که شبیه به هومو ارگاستر بود، که ممکن است به این معنی باشد که در آن زمان چندین گونه در قفقاز زندگی می‌کردند. استخوان‌های حیواناتی که در نزدیکی بقایای انسانی یافت شدند شامل زرافه‌های گردن کوتاه، شترمرغ‌ها، کرگدن‌های باستانی از آفریقا و گربه‌های دندان شمشیری و گرگ‌ها از اوراسیا بودند. ابزارهایی که با فسیل‌های انسانی یافت شدند شامل ابزارهای سنگی ساده‌ای مانند ابزارهای مورد استفاده در آفریقا بودند: یک تیغه برنده، هسته و یک چاقوی تیزکن. قدیمی‌ترین فسیل‌های هومو ارکتوس آسیای جنوب شرقی، که به عنوان انسان جاوه‌ای راست‌قامت شناخته می‌شوند، بین لایه‌های بقایای آتشفشانی در جاوه، اندونزی یافت شدند.Keat Gin Ooi. فسیل‌هایی که نشان‌دهنده ۴۰ فرد راست قامت، معروف به انسان پکنی، هستند، در نزدیکی پکن در ژوکودیان یافت شدند که قدمت آنها به حدود ۴۰۰۰۰۰ سال پیش برمی‌گردد. در جاوه، جمجمه‌هایی از انسان راست قامت کشف شد که قدمت آن‌ها حدود ۳۰۰٬۰۰۰ سال پیش تخمین زده شده است. همچنین در مرکز چین جمجمه‌ای یافت شد که شباهت زیادی به بقایای انسان هایدلبرگی داشت؛ این گونه در اروپا و آفریقا نیز کشف شده و قدمت آن بین ۲۰۰٬۰۰۰ تا ۵۰٬۰۰۰ سال پیش برآورد می‌شود.New Migrants. بالای چین، آسیای شمالی قرار دارد که در آن سیبری، و خاور دور روسیه، مناطق جغرافیایی وسیعی هستند که از قرن هفدهم بخشی از روسیه بوده‌اند. بخش جنوبی قفقاز از کشورهای مستقل تشکیل شده است، در حالی که بخش‌های شمالی تحت صلاحیت فدراسیون روسیه هستند. | ## بخش 2: آسیا در دوران پیشاتاریخی | آسیای مرکزی منطقه اصلی قاره آسیا است و از دریای خزر در غرب تا چین در شرق و از افغانستان در جنوب تا روسیه در شمال امتداد دارد. همچنین گاهی اوقات به آن آسیای میانه و به صورت محاوره‌ای «ستان‌ها» (به شش کشوری که عموماً در این منطقه در نظر گرفته می‌شوند و نام‌هایشان با پسوند فارسی «ستان» به معنی «سرزمین» به پایان می‌رسد) گفته می‌شود و در محدوده قاره وسیع‌تر اوراسیا قرار دارد. این کشورها عبارتند از قزاقستان، قرقیزستان، تاجیکستان، ترکمنستان، ازبکستان و افغانستان. شرق آسیا شرق آسیا، برای اهداف این بحث، شامل مناطق پیشاتاریخی چین، تایوان، تبت، سین‌کیانگ و کره است. مطالعهٔ پیشاتاریخ چین شامل سایت‌های پارینه‌سنگی، فرهنگ‌های نوسنگی، فرهنگ‌های مس‌سنگی، عصر برنز چین و سایت‌های عصر برنز می‌باشد. اجداد آسیایی‌های شرقی احتمالاً از ۷۰۰۰۰ تا ۵۰۰۰۰ سال پیش از سایر جمعیت‌های انسانی جدا شدند. اجداد آسیایی‌های شرقی که منجر به آسیایی‌های شرقی/جنوب شرقی، پولینزیایی‌ها، سیبریایی‌ها و بومیان آمریکا شدند، در چندین موج از جنوب چین به سمت شمال و جنوب گسترش یافتند. داده‌های ژنومی جمعیت نشان می‌دهد که آسیای شرقی پارینه سنگی به آسیای شرقی‌های مدرن و گروه‌های مرتبط با آن پیوستگی نشان می‌دهد. چین قدیمی‌ترین آثار انسان‌های اولیه، هومو ارکتوس، در شرق آسیا در چین یافت شده است. بقایای فسیل شدهٔ انسان یوانمو در استان یوننان در جنوب غربی چین یافت شده و قدمت آن به ۱٫۷ میلیون سال پیش برمی‌گردد. انسان‌های اولیه بیش از ۵۰۰۰۰۰ سال پیش جذب آب و هوای گرم و حاصلخیز چین مرکزی شدند. بقایای اسکلت حدود ۴۵ نفر که در مجموع به عنوان انسان پکنی شناخته می‌شوند، در غاری آهکی در استان یوننان در ژوکودیان یافت شد. قدمت آنها به ۴۰۰۰۰۰ تا ۶۰۰۰۰۰ سال پیش برمی‌گردد و برخی از محققان معتقدند که شواهد مربوط به اجاق‌ها و مصنوعات به این معنی چیرگی انسان نخستین بر آتش است، اگرچه این موضوع توسط سایر باستان‌شناسان به چالش کشیده شده است. تایوان دوران ماقبل تاریخ تایوان با ورود شرکت هند شرقی هلند در سال ۱۶۲۴ به پایان رسید و از یافته‌های باستان‌شناسی در سراسر جزیره مشخص است. اولین شواهد سکونت انسان به ۵۰۰۰۰ سال یا بیشتر برمی‌گردد، زمانی که تنگه تایوان به دلیل پایین آمدن سطح دریا به عنوان یک پل خشکی نمایان شد. | ## بخش 3: آسیا در دوران پیشاتاریخی | اعتقاد بر این است که این افراد به زبان‌های آسترونزیایی صحبت می‌کردند که از تایوان در سراسر جزایر اقیانوس آرام و هند پراکنده شدند. کره کره ماقبل تاریخ، دورانی از وجود بشر در شبه جزیره کره است که سوابق مکتوبی برای آن وجود نداشته است. با این حال، این دوره بزرگ‌ترین بخش از گذشته کره را تشکیل می‌دهد و موضوع اصلی مطالعه در رشته‌های باستان‌شناسی، زمین‌شناسی و دیرینه‌شناسی است. از نظر توپوگرافی، این منطقه تحت سلطه صفحه هند است که از سطح دریا به عنوان هند در جنوب هیمالیا و پاروپامیز بالا می‌رود. آسیای جنوبی از جنوب توسط اقیانوس هند و از طریق خشکی (در جهت عقربه‌های ساعت، از غرب) توسط آسیای غربی، آسیای مرکزی، آسیای شرقی و آسیای جنوب شرقی محدود شده است. محوطه ریوات در پاکستان شامل چند اثر باستانی - یک هسته و دو تکه سنگ - است که ممکن است فعالیت انسان در آنجا را به ۱٫۹ میلیون سال پیش نسبت دهد، اما این تاریخ‌ها هنوز مورد بحث هستند. پیش از تاریخ جنوب آسیا در مقالات مربوط به سریلانکا، هند و تامیل نادو پیش از تاریخ بررسی شده است. جنوب‌شرقی آسیا یک زیرمنطقه از آسیا است که شامل کشورهایی می‌شود که از نظر جغرافیایی جنوب چین، شرق هند، غرب گینهٔ نو و شمال استرالیا قرار دارند. این منطقه در محل تلاقی صفحات زمین‌شناسی واقع شده و به همین دلیل دارای فعالیت‌های شدید لرزه‌ای و آتشفشانی است. جنوب‌شرقی آسیا قاره‌ای که به آن هندوچین نیز گفته می‌شود و شامل کشورهای کامبوج، لائوس، میانمار (برمه)، تایلند و ویتنام است. جنوب‌شرقی آسیا دریایی که شامل کشورهای برونئی، مالزی، تیمور شرقی، اندونزی، فیلیپین و سنگاپور می‌شود. این موجود مغز کوچکی داشت و به دلیل ساختار کوچکش به «هابیت» معروف بود و به‌طور مشخص به عنوان انسان فلورسی طبقه‌بندی می‌شد. شواهد مربوط به انسان فلورسی به ۵۰۰۰۰ تا ۱۹۰۰۰۰ سال پیش برمی‌گردد، پس از آنکه انتشارات اولیه نشان دادند که این انسان کوچک تا ۱۲۰۰۰ سال پیش وجود داشته است. گفته می‌شود که اجداد آسیایی‌های شرقی قبل از گسترش به سمت شمال، در سرزمین اصلی آسیای جنوب شرقی منشأ گرفته‌اند. | ## جمع‌بندی | نگریتوها جمعیت بومی جنوب شرقی آسیا را تشکیل می‌دهند، اما تا حد زیادی توسط گروه‌های آستروآسیایی و آسترونزیایی زبان که با گسترش نوسنگی از جنوب شرقی آسیا به سرزمین اصلی و آسیای جنوب شرقی جزیره‌ای مهاجرت کردند، جذب شدند.