موضوع مقاله: نائوکی هیگاشیدا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نائوکی هیگاشیدا | مقدمه: معروف‌ترین اثر او، می‌دانی چرا می‌پرم به بیش از ۳۰ زبان ترجمه شده و به فیلم سینمایی نیز تبدیل شده است. | ## بخش 1: نائوکی هیگاشیدا | وی همراه با والدین و خواهر خود ــ که یک سال و نیم از او بزرگ‌تر است ــ در استان چیبا، واقع در حومه توکیو، زندگی می‌کند. هیگاشیدا در پنج‌سالگی به اختلال اوتیسم مبتلا شد؛ اوتیسم او از نوع «شدید و غیرکلامی» توصیف شده است. او در دوران مهدکودک، زمانی که دریافت انجام برخی کارهایی که برای دیگر کودکان ساده بود برایش دشوار است، به ناتوانی خود پی برد. مادر هیگاشیدا اظهار می‌کند که او از دوران کودکی به کلمات علاقه‌مند بود و «واژه‌هایی را که بر روی تابلوها و محصولات می‌دید، به خاطر می‌سپرد و سپس آن‌ها را بر روی تخته‌های نقاشی مغناطیسی یا در هوا می‌نوشت». وی تا پایان پایهٔ پنجم در مدرسه‌ای ابتدایی محلی تحصیل کرد و پس از آن به مدرسه‌ای ویژه برای دانش‌آموزان دارای نیازهای خاص انتقال یافت؛ جایی که دریافت تنها فردی با تفاوت‌های عصبی نیست و محیط آن مدرسه از سوی معلمان و دانش‌آموزان، مهربانانه‌تر و پذیراتر بود. نائوکی تسوزاکا، روزنامه‌نگار روزنامه آساهی، در گفت‌وگویی با هیگاشیدا بیان می‌کند که «مادر او به استعداد بیان و تخیل فرزندش پی برد و وی را به نگارش شعر و داستان کوتاه تشویق کرد». هیگاشیدا در سنین یازده و دوازده سالگی موفق شد در مسابقهٔ نویسندگی ژاپن با عنوان مسابقهٔ افسانه‌های گریم، جایزهٔ نخست را به دست آورد. او در ابتدا پیش‌بینی می‌کرد که تحصیلات خود را در دبیرستانی ویژهٔ دانش‌آموزان دارای نیازهای خاص ادامه دهد و پس از آن به مرکزی برای اشتغال افراد دارای معلولیت بپیوندد. با این حال، هیگاشیدا «رؤیای نویسنده شدن را در سر می‌پروراند» و تصمیم گرفت دبیرستان را از طریق آموزش مکاتبه‌ای به پایان برساند. | ## بخش 2: نائوکی هیگاشیدا | مادر هیگاشیدا بیان کرده است که در دوران کودکی او، خود را ناخواسته به مقایسهٔ فرزندش با دیگران عادت داده بود و «می‌کوشید او را وادار کند تا رفتاری عادی داشته باشد». با این حال، او اکنون «خوشحال است که می‌بیند فرزندش دنیای ویژهٔ خود را از راه نوشتن یافته است» و می‌تواند بدون مقایسهٔ او با دیگران، وی را همان‌گونه که هست بپذیرد. ارتباطات هیگاشیدا به‌طور کلی توانایی برقراری مکالمهٔ شفاهی را ندارد، هرچند گاه می‌تواند چند واژه را به صورت محدود بیان کند. او در توضیح این دشواری می‌گوید: «هرگاه سعی می‌کنم صحبت کنم، واژه‌هایی که در ذهنم شکل می‌گیرند ناپدید می‌شوند.» با این حال، وی قادر است آواز بخواند، سخنان دیگران را تکرار کند (پژواک‌گویی)، و هنگام استفاده از جدول حروف الفبا، واژه‌ها را تلفظ نماید. او همچنین گاهی می‌تواند با صدای بلند بخواند، هرچند این کار برایش دشوار است، زیرا در میان واژه‌ها گم می‌شود. افزون بر این، هیگاشیدا می‌تواند چند واژه و عبارت رایج مانند «ایتاداکیماس» (عبارتی که پیش از صرف غذا برای ابراز سپاس گفته می‌شود) را بیان کند، هرچند گاه به جای واژهٔ مورد نظر، عبارت دیگری را بر زبان می‌آورد. پژوهشگران دبورا فاین و یوکو کامیو در این باره می‌گویند: «وقتی نائوکی سخن می‌گوید، با وجود محدود بودن محتوای گفتارش، بیان و روانی او تقریباً بی‌نقص است؛ هرچند گفتار او از نظر عَروض یا ویژگی‌های آهنگ و ریتم گفتار، غیرمعمول به نظر می‌رسد.» هیگاشیدا برقراری ارتباط را با روشی آغاز کرد که خود آن را «نوشتن با تکیه‌گاه دست» یا «ردیابی حروف» می‌نامد و پس از آن به استفاده از تختهٔ حروف روی آورد. او در توضیح این شیوه می‌نویسد: «در روش نخست، یعنی نوشتن با تکیه‌گاه دست، فرد با قلم بر روی کاغذ می‌نویسد، در حالی‌که دستیارش به آرامی پشت دست او را فشار می‌دهد تا تمرکزش حفظ شود. روش ردیابی حروف نیز مشابه است، اما در آن، من حروف را به‌جای کاغذ، بر روی کف دست بازِ فرد همراه ردیابی می‌کنم. | ## بخش 3: نائوکی هیگاشیدا | امروزه از روش شبکهٔ الفبایی برای بیان افکار و احساساتم استفاده می‌کنم؛ روشی که در آن بدون کمک یا تماس فیزیکی از سوی دیگران می‌نویسم.» او بیان می‌کند که مدت زمان زیادی طول کشید تا بتواند به‌صورت مستقل بنویسد و از تلاش‌های مادر خود و خانم سوزوکی، معلم مدرسهٔ هاگوکومی ــ مدرسه‌ای کوچک که بر حمایت از دانش‌آموزان دارای معلولیت تمرکز دارد ــ قدردانی می‌کند. با وجود این، هیگاشیدا اذعان دارد که اوتیسم همچنان می‌تواند فرایند ارتباط را برایش دشوار سازد؛ برای نمونه، زمانی که نیاز دارد قدم بزند یا از پنجره به بیرون نگاه کند، گفتارش متوقف می‌شود. دیوید میچل، نویسنده، در این باره می‌گوید: «من نائوکی را دیده‌ام که در کمتر از یک دقیقه جمله‌ای پیچیده را بیان می‌کند، اما نیز دیده‌ام که گاه بیست دقیقه طول می‌کشد تا تنها یک جملهٔ کوتاه چندکلمه‌ای را کامل کند.» تختهٔ الفبای مقوایی هیگاشیدا دارای چیدمان QWERTY است و همچنین واژه‌های «بله»، «خیر» و «تمام شد» بر روی آن درج شده است. او در توضیح نحوهٔ استفاده از این تخته می‌گوید: «من به حروف اشاره می‌کنم و هنگام لمس هر یک از آن‌ها، صدای مربوط به آن حرف را ادا می‌کنم. همچنین می‌توانم با صفحه‌کلید رایانه تایپ کنم، اما گاه روی برخی حروف تمرکز افراطی پیدا می‌کنم یا یک واژه را بارها و بارها تکرار می‌کنم.» صفحه‌کلید رایانهٔ او نیز از چیدمان QWERTY استفاده می‌کند. هیگاشیدا ترجیح می‌دهد از حروف رومی بهره گیرد، زیرا تعداد نویسه‌های آن کمتر از هجاهای هیراگانا است و بدین ترتیب یافتن کاراکتر مورد نظر برای او آسان‌تر می‌شود. او معمولاً از تختهٔ الفبا برای گفت‌وگو با دیگران و از رایانه برای نوشتن استفاده می‌کند. به گفتهٔ او، تایپ کردن دشوارتر از کار با تختهٔ الفباست، زیرا نیازمند آغاز با حروف رومی و سپس گذر از مراحل اضافی برای تبدیل آن‌ها به نویسه‌های کانجی ژاپنی است؛ فرایندی که می‌تواند موجب حواس‌پرتی شود. | ## جمع‌بندی | هنگام استفاده از تختهٔ الفبا برای نوشتن ــ همان‌گونه که در نگارش کتاب می‌دانی چرا می‌پرم انجام داد ــ فردی به عنوان رونویس، هم‌زمان آنچه او با تخته بیان می‌کند را یادداشت می‌کند.