موضوع مقاله: موسیقی بصری | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # موسیقی بصری | مقدمه: موسیقی بصری که گاهی با عنوان «موسیقی رنگی» یا «موسیقی تصویری» نیز شناخته می‌شود، به خلق آنالوگ‌های بصری از فرم موسیقی اشاره دارد. | ## بخش 1: موسیقی بصری | این مفهوم شامل انطباق ساختارهای موسیقایی با عناصر بصری است و گاه می‌تواند فیلم‌های صامت را نیز دربر گیرد. موسیقی بصری به شیوه‌ها یا دستگاه‌هایی اطلاق می‌شود که می‌توانند صدا یا موسیقی را به نمایش‌های بصری مرتبط تبدیل کنند. تعریف گسترده‌تر آن، حتی شامل ترجمه موسیقی به نقاشی نیز می‌شود؛ همان‌طور که راجر فرای در سال ۱۹۱۲ برای توصیف آثار واسیلی کاندینسکی این اصطلاح را به‌کار برد. موسیقی بصری همچنین به‌عنوان شاخه‌ای از هنر میان‌رسانه‌ای (اینترمدیا) شناخته می‌شود و به سیستم‌هایی اطلاق می‌گردد که موسیقی یا صدا را به‌صورت مستقیم به اشکال بصری تبدیل می‌کنند؛ از جمله فیلم، ویدئو، گرافیک رایانه‌ای، چیدمان‌های هنری، اجراهای مکانیکی و یا تفسیرهای هنرمندانه. به بیان ساده‌تر، «تبدیل تصویر به صدا» از طریق اشیاء یا اشکال ترسیم‌شده در موسیقی‌متن یک فیلم، با تکنیکی به‌نام «صدای گرافیکی»، شاید یکی از دقیق‌ترین بیان‌های این مفهوم باشد. از هنرمندان برجسته این حوزه می‌توان به مری الن بوت، جردن بلسون، اسکار فیشینگر، نورمن مک‌لارن، جان ویتنی پدر و توماس ویلفرد اشاره کرد.. ابزار تاریخچه این شاخه هنری شامل آزمایش‌های متعددی با ابزارهایی چون «ارگ رنگی» است. هنرمندان یا مخترعان، دستگاه‌هایی را ساختند که اغلب با نام «ارگ رنگی» شناخته می‌شدند و نور رنگی مدوله‌شده را به‌صورت تصویری سیال و قابل مقایسه با موسیقی به نمایش درمی‌آوردند. | ## بخش 2: موسیقی بصری | از جمله این نمونه‌ها می‌توان به نمایشنامه‌های نوری ساخته‌شده توسط لودویگ هیرشفلد-ماک (دانش‌آموخته باهاوس) اشاره کرد. تعاریف مختلفی از «موسیقی رنگی» وجود دارد؛ یکی از آن‌ها نمایشی از نور رنگی بدون فرم مشخص است. «ارگان‌های رنگی» گرچه با مفاهیم مدرن مرتبط‌اند، اما ریشه در سنتی دارند که از اوایل قرن هجدهم آغاز شده است. برای نمونه، لوئیس برتراند کاستل (کشیش یسوعی) در دهه ۱۷۳۰، سازی به نام «هارپسیکورد چشمی» ساخت. از دیگر مخترعان برجسته این ابزار می‌توان نام برد: الکساندر والاس ریمینگتون، بین‌بریج بیشاپ، توماس ویلفرد، چارلز داکام، ماری هالوک گرین‌والت، کورت و لارنس تینرت. برخی از نخستین نمونه‌های شناخته‌شده در این زمینه، فیلم‌های نقاشی‌شده دستی هستند که توسط آینده‌گرایانی چون برونو کورا و آرنالدو جینا در سال‌های ۱۹۱۱ تا ۱۹۱۲ ساخته شدند (طبق گزارش‌ها در مانیفست آینده‌نگر سینما که اکنون مفقود است). ماری هالوک گرین‌والت نیز چند حلقه فیلم نقاشی‌شده دستی تولید کرد که اکنون توسط انجمن تاریخی فیلادلفیا نگهداری می‌شوند. این فیلم‌ها، مشابه نمونه‌های آینده‌گرا، به‌گونه‌ای طراحی شده‌اند که فرم موسیقی را مجسم سازند. | ## بخش 3: موسیقی بصری | از فیلم‌سازان برجسته در این عرصه می‌توان به این افراد اشاره کرد: والتر روتمن، هانس ریشتر، وایکینگ اگلینگ، اسکار فیشینگر، لن لی، جردن بلسون، نورمن مک‌لارن، هری اسمیت، هی هیرش، جان و جیمز ویتنی، استیون ولوشن و بسیاری دیگر. این ابزار به‌ویژه برای نمایش الگوهای موج صدا کاربرد داشت و الهام‌بخش بسیاری از نمایش‌های لیزری مدرن شد. در ایستگاه‌های کاری صوتی دیجیتال، تصاویری که برای نمایش صدا استفاده می‌شوند، معمولاً از الگوهای مشابه اسیلوسکوپ پیروی می‌کنند. شرکت Animusic (که پیش‌تر با نام "موسیقی تصویری" شناخته می‌شد) با استفاده از رایانه، موسیقی مبتنی بر سبک پاپ-راک و رویدادهای MIDI را به انیمیشن‌هایی تبدیل کرد که در آن‌ها ابزارهای مجازی طراحی‌شده توسط هنرمندان گرافیک، موسیقی را اجرا می‌کنند یا اشیاء مجازی مسئول نواختن آن‌ها هستند. برخی توسعه‌دهندگان بر تأثیر واقعیت مجازی بر اجرای زنده موسیقی تمرکز دارند [۱۰]، برخی دیگر درباره امکان‌پذیری موزیک‌ویدیوهای VR تحقیق می‌کنند واقعیت مجازی امروزه به‌عنوان محیطی نو برای مجسم‌سازی موسیقی و توسعه‌ی موسیقی بصری در حال رشد است cite web|url=https: نماد گرافیکی بسیاری از آهنگ‌سازان از «نت‌نویسی گرافیکی» برای نگارش موسیقی استفاده کرده‌اند. همچنین آثار گئورگ لیگتی، راینر وهینگر و سیلوانو بوسوتی نیز در این دسته قرار می‌گیرند. | ## جمع‌بندی | برخی نظریه‌پردازان موسیقی مانند هری پرچ، ارو ویلسون، ایور دارگ، گلن برانکا و یوری لندمن از هندسه در ترسیم نمودارهای دقیق موسیقی بصری برای توضیح ساختارهای میکروتونال و مقیاس‌های موسیقی استفاده کرده‌اند.