aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: جایزه سن-میشل | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جایزه سن-میشل | مقدمه: جایزه سن-میشل مجموعه‌ای از جوایز داستان مصور بود که از سال ۱۹۷۱ تا ۲۰۱۹ (با وقفه‌ای از ۱۹۸۷ تا ۲۰۰۱) در شهر بروکسل اهدا می‌شد و به‌طور خاص برتری در کامیکس فرانسوی-بلژیکی را مورد تجلیل قرار می‌داد. | ## بخش 1: جایزه سن-میشل | این جشنواره جوایز متعددی را اهدا می‌کرد که معتبرترین آن‌ها «جایزه بزرگ سن-میشل» بود که به پاس یک عمر فعالیت هنری تعلق می‌گرفت. پس از احیای این جایزه در سال ۲۰۰۲ تحت مدیریت جدید، روند اهدای آن تا سال ۲۰۱۹ ادامه یافت و هم آثار برجسته و هم اهمیت فرهنگی گسترده‌ترِ کمیک‌های فرانسوی-بلژیکی را ارج می‌نهاد. تاریخچه نخستین دوره (۱۹۷۱–۱۹۸۶) جایزه سن-میشل در سال ۱۹۷۱ توسط آندره لبورن (۱۹۲۸–۲۰۱۲)، منتقد و مروج بلژیکی داستان‌های مصور که از اواسط دهه ۱۹۶۰ در میان هواداران کمیک فعال بود، پایه‌گذاری شد. جایزه سن-میشل با حمایت مالی شهرداری بروکسل، برای نخستین بار در نمایشگاه کتاب بروکسل اهدا گردید و اولین «جایزه بزرگ سن-میشل» به ادگار پ. این اولین تمایز مهمی بود که به‌طور اختصاصی به کمیک‌های فرانسوی-بلژیکی اختصاص داده می‌شد. | ## بخش 2: جایزه سن-میشل | در طول این دوره نخست، جایزه به‌سرعت در میان جامعه «باند دیسینه» (داستان مصور) بلژیک اعتبار یافت و از پدیدآورندگان بزرگی همچون هرژه، موریس، ژیژه، کوزی، دیدیه کومس و برنار ایسلر تجلیل کرد. این جایزه دسته‌های متعددی را در بر می‌گرفت که هم بر دستاوردهای یک عمر فعالیت هنری و هم بر آثار برجسته سال تمرکز داشتند؛ از جمله سبک هنری، نویسندگی، تصویرگری و تلاش برای ترویج کمیک به عنوان یک فرم فرهنگی. این جایزه پس از سال ۱۹۸۶ به حالت تعلیق درآمد؛ وقفه‌ای که دلیل آن برجسته شدن جوایز جدیدتر و تبلیغاتی‌ترِ داستان مصور در فرانسه، سوئیس و کبک دانسته می‌شد که بسیاری از آن‌ها از توجه رسانه‌ای و بودجه‌های عمومی بیشتری بهره‌مند بودند. دومین دوره (۲۰۰۲–۲۰۱۹) در تلاشی برای احیای اعتبار تاریخی آن، جایزه سن-میشل در سال ۲۰۰۲ تحت حمایت جشنواره داستان مصور منطقه بروکسل-پایتخت، که توسط انجمن غیرانتفاعی «هنر نهم - داستان مصور» سازماندهی شده بود، دوباره از سر گرفته شد. برگزارکنندگان جدید برای برجسته‌تر کردن شایستگی‌های هنری و برترین آثار سال، تعداد دسته‌بندی‌ها را بهینه‌سازی کردند، در حالی که «جایزه بزرگ سن-میشل» را برای تجلیل از کل کارنامه هنری یک نویسنده حفظ نمودند. | ## بخش 3: جایزه سن-میشل | برندگان بعدی شامل هرمان، گژگورژ روسینسکی، گوتلیب، ژان وان هام، فیلیپ گلوک، میلو مانارا و فیلیپ برته بودند. هیئت داوران و سازماندهی در طول دوران فعالیت جایزه سن‌-میشل، قضاوت درباره آن بر عهده هیئت داورانی متشکل از متخصصان سراسر صنعت داستان مصور، از جمله ناشران، هنرمندان، ویراستاران و کتاب‌فروشان بود. این کمیته چندین بار در سال تشکیل جلسه می‌داد تا روندها در حوزه «باند دیسینه» (داستان مصور) را ارزیابی و برندگان را انتخاب کند. | ## جمع‌بندی | اهداف راهبردی این جایزه، تجلیل از مجموعه آثار پدیدآورندگان تثبیت‌شده و تشویق استعدادهای نوظهور در سنت کامیکس فرانسوی-بلژیکی بود.
موضوع مقاله: داوم در مه ۱۹۲۰ با آدمک مکانیکی فضل‌فروش خویش، «جورج» ازدواج می‌کند | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # داوم در مه ۱۹۲۰ با آدمک مکانیکی فضل‌فروش خویش، «جورج» ازدواج می‌کند | مقدمه: این نقاشی بازتابی از گرایش دادائیستی او در آن دوره است و نگاهی طعنه‌آمیز به ازدواج تازه‌اش دارد. | ## بخش 1: داوم در مه ۱۹۲۰ با آدمک مکانیکی فضل‌فروش خویش، «جورج» ازدواج می‌کند | همسرش از سوی خود گروس «Maud» لقب گرفته بود و نام «Daum» در عنوان اثر، وارونهٔ آشکار همان صورتِ کوتاه‌شده است. صحنه در پس‌زمینه‌ای شهری و ناواقع‌گرایانه رخ می‌دهد که به‌نظر می‌رسد از آثار جورجو د کیریکو الهام گرفته باشد. | ## بخش 2: داوم در مه ۱۹۲۰ با آدمک مکانیکی فضل‌فروش خویش، «جورج» ازدواج می‌کند | همسر گروس تقریباً برهنه تصویر شده، تنها کلاه بر سر دارد و با حالتی مردد کنار شوهرش ایستاده است؛ درحالی‌که خود گروس به‌شکلی نیمه‌انسان، نیمه‌ماشین، همچون ربات یا خودکاره، به‌تصویر کشیده شده است. عنوان اثر همچنین با لحنی کنایه‌آمیز از هنرمند دادائیست دیگر، جان هارتفیلد نام می‌برد. | ## بخش 3: داوم در مه ۱۹۲۰ با آدمک مکانیکی فضل‌فروش خویش، «جورج» ازدواج می‌کند | ## جمع‌بندی | مفهوم نقاشی را ورنر هرتسفلد، ناشر آثار گروس، چنین توضیح داده است که ازدواج «مانند سایه‌ای میان عروس و داماد می‌افتد؛ به این معنا که درست در همان لحظه که به زن اجازه داده می‌شود میل پنهان خود را آشکار کند و بدنش را بنمایاند، شوهرش به مسائل خشک، فضل‌فروشانه و حسابگرانهٔ دیگری روی می‌آورد…».
موضوع مقاله: اوتل پارتیکولیه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # اوتل پارتیکولیه | مقدمه: واژهٔ انگلیسی «هتل» به‌تدریج معنای خاص‌تری پیدا کرد و به ساختمانی تجاری برای اسکان مسافران اطلاق شد؛ در فرانسوی امروزی نیز اوتل در همین معنا به‌کار می‌رود. | ## بخش 1: اوتل پارتیکولیه | برای مثال، اوتل دو کریون در میدان کنکورد به‌عنوان یک اوتل پارتیکولیه ساخته شد اما امروزه یک هتل عمومی است. در زبان فرانسوی، «اوتل دو ویل» یا «مِری» به‌معنای ساختمان شهرداری است و اوتل به‌شمار نمی‌آید؛ همین موضوع دربارهٔ پاسگاه پلیس نیز صادق است که می‌تواند «اوتل دو پلیس» نامیده شود. نهادهای رسمی دیگر نیز ممکن است نام خود را به ساختمانی بدهند که مقر آن‌ها بوده است: افزون بر پاریس، چندین شهر دیگر فرانسه اوتل دو کلونی دارند که توسط صومعهٔ کلونی اداره می‌شد. | ## بخش 2: اوتل پارتیکولیه | اوتل دو بورگونی در پاریس یک تئاتر بود که نام خود را از اقامتگاه پیشین دوک‌های بورگونی در همان محل گرفت. اوتل دو لا مارین که اکنون یک موزه است، زمانی که ساختمان وزارت نیروی دریایی بود، این نام را به خود گرفت. اوتل-دیو («مهمانخانهٔ خدا») نام کهنی است که به بیمارستان اصلی شهرهای فرانسه (و نیز شهرهای استان کبک) داده می‌شد، مانند اوتل-دیو دو بون. | ## بخش 3: اوتل پارتیکولیه | لزنولید در پاریس همچنان معنای اولیهٔ خود را به‌عنوان بیمارستانی برای مجروحان جنگی حفظ کرده است. تعریف اوتل پارتیکولیه پیش از هر چیز به‌عنوان یک اقامتگاه شهری شناخته می‌شود که در اصل به یک مالک واحد تعلق داشته و محل سکونت همان شخص بوده است. از همین رو، اوتل پارتیکولیه در بافت شهری از اوتل دو راپورت متمایز می‌شود؛ ساختمانی شهری که معمولاً مجلل است، اما آپارتمان‌های آن به چندین فرد مختلف اجاره داده می‌شود یا به فروش می‌رسد؛ همچنین از کاخی که محل سکونت شاهزاده‌ای از خاندان سلطنتی است ــ هرچند نمونه‌های نقض فراوان‌اند ــ و نیز از خانهٔ بورژوایی که به‌نوبهٔ خود فاقد اعتبار و شکوه سه نوع پیشین است. | ## جمع‌بندی | این اقامتگاه شهریِ یک شخصیت مهم، به‌همراه خانواده و خدمه‌اش (خانواده‌ای که می‌توانست شامل چندین ده نفر باشد)، به‌واسطهٔ مقیاس خود (کوچک‌تر از کاخ)، مصالح به‌کاررفته یا تزییناتش، از بناهای پیرامون متمایز می‌شود.
موضوع مقاله: آرت‌کوریال | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آرت‌کوریال | مقدمه: آرت‌کوریال یک خانه حراج فرانسوی است که دفتر مرکزی آن در عمارت تاریخی و مجلل اوتل مارسل داسو در پاریس قرار دارد. | ## بخش 1: آرت‌کوریال | تاریخچه گالری هنر آرت‌کوریال در ژوئن ۱۹۷۵ توسط فرانسوا دالِه، مدیرعامل وقت لورئال، در پلاک ۹، خیابان ماتینیون تأسیس شد. آرت‌کوریال به‌عنوان یک گالری، کتابفروشی تخصصی و عمدتاً ناشر آثار متعدد فعالیت می‌کرد. از سال ۱۹۷۵ تا ۲۰۰۲ (زمان خرید آن)، آرت‌کوریال آثار ۷۰ هنرمند را منتشر کرد، از جمله آرماند فرناندز، سونیا دولونه، جورجو د کیریکو، ماریو دی تیانا، تاکیس، فرانسوا-ژاویر لالان، نیکولا شوفِر و غیره. در آوریل ۲۰۲۳، آرت‌کوریال شرکت حراج سوئیسی «خانهٔ حراج بُرِت، بایلی و ویدمر» را خریداری کرد. | ## بخش 2: آرت‌کوریال | بُرِت، بایلی در سال ۲۰۱۱ توسط نیکولا بُرِت و امانوئل بایلی تأسیس شد و در فروش هنر مدرن و معاصر تخصص داشت. حراج‌های قابل توجه در مارس ۲۰۲۳ خبری منتشر شد دربارهٔ یک حراج ناموفق یک میلیون دلاری، زمانی که خریدار، پاتریک متیسیون، دربارهٔ منشأ نقاشی خریداری‌شده پرسید. اثر مورد بحث، نارسیس از لوران دو لا ایر (حدود ۱۶۴۰)، در ابتدا در یک فروش ناشناس در لندن در سال ۱۹۲۹ خریداری شده بود. در اوت ۲۰۲۳، یک سنگ طبیعی برمه‌ای به‌عنوان دومین یاقوت گران‌قیمت حراج شده با قیمت ۳٫۳ میلیون دلار فروخته شد. | ## بخش 3: آرت‌کوریال | این سنگ در یک قاب طلای زرد ۱۸ عیار قرار داشت و توسط ۱۰ سنگ هرکدام ۰٫۴–۰٫۵ قیراط احاطه شده بود. در ۱۲ ژوئن ۲۰۲۵، آرت‌کوریال فروش نسخهٔ خطی اصلی دعوت ژنرال دوگل در ۱۸ ژوئن را برای آرشیو ملی فرانسه مدیریت خواهد کرد. مناقشات در سال ۲۰۱۲، فروش یک مهر امپراتوری چینی توسط آرت‌کوریال با اعتراضاتی از سوی چین و «انجمن حمایت از هنر چینی در اروپا» مواجه شد. اعتقاد بر این بود که مهر از کاخ تابستانی قدیمی پکن توسط نیروهای فرانسوی-بریتانیایی در ۱۸۶۰ غارت شده بود. | ## جمع‌بندی | آرت‌کوریال منشأ این اثر را مورد تردید قرار داد و ادعا کرد که بررسی تخصصی آن‌ها نشان می‌دهد مهر از کاخ تابستانی قدیم منشأ نگرفته است.
موضوع مقاله: پاسکال بلانشار | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پاسکال بلانشار | مقدمه: پاسکال بلانشار (؛ زادهٔ ۲ ژوئیهٔ ۱۹۶۴) مؤلف، تاریخ‌نگار، مستندساز، مقاله‌نویس و مدیر یک آژانس فرانسوی ارتباطات و موزه‌نگاری است. | ## بخش 1: پاسکال بلانشار | او در زمینهٔ امپراتوری استعماری فرانسه، مطالعات پسااستعمارگرایی و تاریخ مهاجرت تخصص دارد. نویسندهٔ آثار متعدد، او به‌ویژه در شناخت بهتر پدیدهٔ باغ‌وحش‌های انسانی و تاریخ تصورات و تخیلات استعماری نقش داشته است. آثار او یا رویکردش به گذشتهٔ استعماری با واکنش‌های گسترده رسانه‌ای مواجه شده است و همچنین نقدهایی را به همراه داشته و بحث‌هایی با تاریخ‌نگاران و روزنامه‌نگاران برانگیخته است که او را به‌عنوان یک نخبهٔ متعهد و ارائهٔ تصویری کاهش‌یافته یا فعالانه از گذشتهٔ استعماری متهم می‌کنند. تحصیلات پس از تحصیل در رشتهٔ مهندسی عمران در مدرسهٔ ساختمان و کارهای عمومی ونسن، او تصمیم گرفت تحصیلات خود را در رشتهٔ تاریخ ادامه دهد. پاسکال بلانشار مؤلف رساله‌ای با عنوان «ملی‌گرایی و استعماری‌گری: ایدئولوژی استعماری، گفتمان دربارهٔ آفریقا و آفریقایی‌ها در جناح ملی‌گرای فرانسه، از دههٔ ۱۹۳۰ تا انقلاب ملی» است. | ## بخش 2: پاسکال بلانشار | پس از پژوهش‌هایش در مرکز تحقیقات آفریقایی‌های خیابان مالر در پاریس، او در سال ۱۹۹۴ موفق به اخذ دکترای تاریخ از دانشگاه پاریس ۱ پانتیون-سوربن شد. سوابق حرفه‌ای او حرفهٔ خود را به‌عنوان پژوهشگر وابسته در آزمایشگاه سِرسوآی (مرکز مطالعات و پژوهش دربارهٔ جوامع اقیانوس هند) در ایکس-آن-پرووانس آغاز کرد، در بازهٔ ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۰، تحت هدایت و راهنمایی اوبر ژربو. سپس از ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۸، تحت هدایت ژیل بوئتش پژوهشگر وابسته در گروه پژوهشی مردم‌شناسی و نمایش‌های آناتومی بدن در دانشکدهٔ پزشکی مارسی (لا تیمون) بود. از سال ۲۰۰۸ تا نوامبر ۲۰۲۰، با راهنمایی ایزابِل وِیرَت-ماسون، پژوهشگر وابسته در آزمایشگاه ارتباطات و سیاست مرکز ملی پژوهش‌های علمی فرانسه بود از سال ۲۰۱۹، پاسکال بلانشار عضو کمیتهٔ راهبردی «باشگاه قرن بیست و یک» (Club XXIe siècle) است، انجمنی طبق قانون ۱۹۰۱ فرانسه که هدف آن ترویج مثبت تنوع و برابری فرصت‌ها است. از دسامبر ۲۰۲۰، او پژوهشگر وابسته در مرکز تاریخ بین‌المللی و مطالعات سیاسی جهانی‌شدن در دانشگاه لوزان است. | ## بخش 3: پاسکال بلانشار | در پایان سال ۲۰۲۰، نادیا آی، وزیر منتخب مسئول امور شهری، او را مأمور تشکیل یک کمیتهٔ علمی مشترک شامل ۱۸ نفر کرد. این کمیته شامل تاریخ‌نگارانی مانند پاسکال اُری، مسئولان انجمنی مانند آیساتا سک (مدیر بنیاد حافظهٔ برده‌داری)، نویسندگان لیلا سلیمانی و داوید دیوپ، هنرپیشه و نویسنده راشل خان و روزنامه‌نگار ایزابِل جیوردانو بود. وظیفهٔ این کمیته جمع‌آوری ۳۰۰ تا ۴۰۰ پروندهٔ بیوگرافیک دربارهٔ شخصیت‌هایی بود که «به تاریخ ما کمک کرده‌اند اما هنوز جایگاه خود را در حافظهٔ جمعی ما پیدا نکرده‌اند»، تا برای نوسازی نام خیابان‌ها یا مؤسسات عمومی در اختیار نهادهای محلی قرار گیرد. این گزارش در ۱۲ مارس ۲۰۲۱ به ژاکلین گورو، وزیر انسجام سرزمینی و روابط با نهادهای محلی، و نادیاهای تحویل شد و همان روز تحت عنوان پرتره‌های فرانسه منتشر گردید. | ## جمع‌بندی | پاسکال بلانشار هم‌مدیر آژانس ارتباطاتی «لِ بَتِیسر دِ مِمور» (به معنی خاطره‌سازان) است، که در موزه‌نگاری تخصص دارد، به‌ویژه برای شرکت‌ها.
موضوع مقاله: کانار آنشنه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کانار آنشنه | مقدمه: کانار آنشنه (؛ ) یک هفته‌نامهٔ طنز و انتقادی در فرانسه است که دفتر مرکزی آن در پاریس قرار دارد. | ## بخش 1: کانار آنشنه | لو کانار آن‌شنه هیچ‌گونه تبلیغاتی را نمی‌پذیرد و مالکیت آن خصوصی است، که عمدتاً در اختیار کارکنان خود روزنامه قرار دارد. نام این روزنامه به روزنامهٔ «لومَن لیبر» (انسان آزاد)، متعلق به ژرژ کلمانسو، رهبر حزب رادیکال فرانسه اشاره دارد، که به‌دلیل سانسور دولتی مجبور به تعطیلی شد و هنگام بازگشایی، نام خود را به «لومَن آن‌شنه» (انسانِ در بند) تغییر داد؛ اصطلاح «لو کانار آن‌شنه» به معنای «اردک در بند» است اما واژهٔ canard در زبان محاورهٔ فرانسوی به معنای «روزنامه» نیز به‌کار می‌رود. این نام همچنین به نشریات فرانسوی منتشرشده توسط سربازان در طول جنگ جهانی اول اشاره دارد. این هفته‌نامه در سال ۱۹۱۵ میلادی توسط موریس مارشال و همسرش ژان مارشال، همراه با اچ.پی. | ## بخش 2: کانار آنشنه | این عنوان همچنین دارای معنای دوگانه است: «canard» می‌تواند به شایعه یا زمزمهٔ جنجالی اشاره کند و «enchaîné» به معنای «متصل یا دارای پیوند» است، بنابراین ترکیب آن می‌تواند به معنای «شایعهٔ داخلی» نیز باشد. این روزنامه به انتشار و افزایش محبوبیت خود ادامه داد تا اینکه در سال ۱۹۴۰ به‌دلیل اشغال آلمان در فرانسه مجبور به تعلیق انتشار شد. پس از آزادسازی فرانسه، انتشار آن از سر گرفته شد و در دههٔ ۱۹۶۰ به قالب هشت صفحه‌ای تغییر یافت. بسیاری از همکاران اولیهٔ کانار عضو احزاب کمونیست و سوسیالیست بودند، اما این روزنامه در دههٔ ۱۹۲۰ از وابستگی سیاسی خود به این گروه‌ها فاصله گرفت. | ## بخش 3: کانار آنشنه | امروزه این روزنامه از هرگونه جانبداری سیاسی اجتناب می‌کند و شهرت یافته است به انتشار مطالب افشاگرانه و انتقاد از هر حزب سیاسی بدون تمایل خاص. در دههٔ ۱۹۲۰، این روزنامه تبلیغات رایگان برای مجلهٔ طنز دیگر به نام کراپویو، که توسط ژان گالتیه-بویسیه، دوست موریس مارشال، ایجاد شده بود، ارائه می‌داد. | ## جمع‌بندی | روابط بین دو مجله در طول جنگ داخلی اسپانیا تیره شد، زیرا مارشال از دولت جمهوری‌خواه اسپانیا در مادرید حمایت می‌کرد، در حالی که گالتیه-بویسیه کاملاً صلح‌طلب باقی ماند.
موضوع مقاله: مارک آنژنو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مارک آنژنو | مقدمه: مارک آنژنو (؛ زادهٔ ) جامعه‌شناس، نظریه‌پرداز اجتماعی، مورخ اندیشه‌ها و منتقد ادبی بلژیکی-کانادایی است. | ## بخش 1: مارک آنژنو | او استاد ادبیات فرانسه در دانشگاه مک‌گیل مونترال و دارنده کرسی جیمز مک‌گیل در نظریه گفتمان اجتماعی در آنجا است. اوایل زندگی او تنها فرزندِ مارسل آنژنو (۱۸۷۹–۱۹۶۲) و زوئه مارت دُ کلرک بود و در ۲۱ دسامبر ۱۹۴۱ در اوکل به دنیا آمد. پدرش روشنفکر، نویسنده و متصدی موزه کامیل لومونیه بود؛ او هنگام ازدواج ۶۰ سال داشت، در حالی که مادرش زوئه تازه سی‌ساله شده بود. رساله او دربارهٔ بلاغت سوررئالیسم، وی را در امتداد سنت فکری شایم پرلمان و گروه مو دانشگاه لیژ قرار داد. | ## بخش 2: مارک آنژنو | مطابق با الزامات آن دوره، رساله با دو پیوست پژوهشی همراه بود: «ترویج کریول هائیتی به‌عنوان زبان فرهنگ» و «سوگ‌نامه فانتوماس اثر رابرت دسنوس، پارودی سوگ‌نامه فوالدز.» او همچنین در این دوران با آثار لوسین گلدمن، که آن زمان وابسته به مؤسسه جامعه‌شناسی و مجله جامعه‌شناسی بود، آشنا شد. او علاوه بر فرانسوی، به زبان‌های انگلیسی، هلندی، اسپانیایی، لاتین و یونانی باستان مسلط است. زیما، ژاک لینار، آندره بلو، ژاک دوبوا و رژین روبن از رویکرد جامعه‌شناختی به متون بهره گرفت. او مفهوم گفتمان را بر موضع ساختارگرایانه دربارهٔ «متن» نزد ژرار ژنت و تزوتان تودوروف ترجیح می‌داد. | ## بخش 3: مارک آنژنو | پیشنهاد آنژنو برای مطالعهٔ کل طیف «گفتمان اجتماعی» در یک وضعیت معین از جامعه (۱۸۸۹: وضعیت گفتمان اجتماعی، ۱۹۸۹) پروژه‌ای گسترده و میان‌رشته‌ای دربارهٔ ساخت بیناگفتمانی جامعه بود. او در این چارچوب، روایت‌های کلان را بررسی می‌کرد، اما از منظری مدرنیستی، نه پست‌مدرنیستی. تمرکز او بر قرن نوزدهم و متفکران شاخص پیرامون انقلاب و مبارزات اجتماعی بود: اگوست کنت، کلود هانری سن سیمون، شارل فوریه، اتین کابه، پیر لورو، پیر-ژوزف پرودون، ایپولیت کولَنِ بلژیکی، ژول گسد، ژرژ سورل و دیگران. | ## جمع‌بندی | بلاغت آنگنو همچنین شماری کتاب در حوزه بلاغت و استدلال منتشر کرد که از میان آن‌ها می‌توان به گفتمان جزوه‌ای در سال ۱۹۸۲، بلاغتِ گفتمانِ ضدسوسیالیستی در سال ۲۰۰۴، و رساله‌ای در بلاغت «ضد منطقی» با عنوان گفت‌وگوهای ناشنوایان: رساله‌ای در بلاغتِ ضد منطقی در سال ۲۰۰۸ اشاره کرد.
موضوع مقاله: کنستان پرمکه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کنستان پرمکه | مقدمه: کنستان پرمکه (؛) نقاش و مجسمه‌ساز بلژیکی بود که شخصیت پیشرو اکسپرسیونیسم فلاندری در نظر گرفته می‌شود. | ## بخش 1: کنستان پرمکه | زندگی‌نامه پرمکه در آنتورپ متولد شد، اما زمانی که شش ساله بود خانواده‌اش به اوستنده نقل مکان کردند. 18 March 2016 پرمکه از ۱۹۰۳ تا ۱۹۰۶ در آکادمی بروژ و سپس از ۱۹۰۶ تا ۱۹۰۸ در آکادمی خنت تحصیل کرد. پس از پایان خدمت سربازی در مارس ۱۹۰۸، پرمکه به اوستنده بازگشت و در آنجا با گوستاو دو اسمت هم‌اتاق شد. آثار او در این دوره با قلم‌موی سنگین مشخص می‌شود و نیروی بیانی خود را از طریق رنگ‌بندی‌های ملایم و فرم‌های خشن به دست می‌آورد. در سال ۱۹۱۲ پرمکه با ماریا دلاره ازدواج کرد و این زوج تازه‌‌متأهل در اوستنده ساکن شدند. | ## بخش 2: کنستان پرمکه | شدت جراحاتش باعث شد به بریتانیا منتقل شود و مدتی را در بیمارستان ساوث هیل‌وود بستری باشد. پس از ترخیص از بیمارستان، او در فوکستون به خانواده‌اش پیوست؛ جایی که پسرش جان به دنیا آمد. در سال ۱۹۱۶ به چاردستاک در دوون نقل مکان کرد و بار دیگر نقاشی را از سر گرفت؛ آثاری که عمدتاً مناظر رنگارنگ انگلیسی بودند. در تضاد با دوران شاد زندگی در دوون‌شایر، واقعیت سخت زندگی کارگران بار دیگر حال‌وهوای آثار پرمکه را تیره کرد و او عمدتاً به تصویر کردن زندگی دشوار ماهیگیران پرداخت. در جریان جنگ جهانی دوم، نیروهای اشغالگر آلمانی پرمکه را از نقاشی منع کردند، زیرا هنر او از نظر آنان در زمرهٔ هنر منحط به شمار می‌رفت. | ## بخش 3: کنستان پرمکه | در زندگی شخصی نیز اوضاع حتی وخیم‌تر بود؛ چرا که پسرش پل دستگیر شد و به‌عنوان کارگر اجباری به آلمان فرستاده شد. پس از پایان جنگ، پرمکه به سمت مدیر «مؤسسهٔ عالی ملی» و نیز آکادمی سلطنتی هنرهای زیبا (آنتورپ) منصوب شد، اما تنها پس از یک سال استعفای خود را ارائه داد. در سال‌های ۱۹۴۷–۱۹۴۸، نمایشگاه مرور آثار (رتروسپکتیو) بزرگی از او در پاریس برگزار شد، اما شادی او از بازگشت پسرش دیری نپایید؛ زیرا در سال ۱۹۴۸ همسرش درگذشت. | ## جمع‌بندی | پرمکه که از نظر روحی آسیب‌دیده و از نظر جسمی ناتوان شده بود، ناچار تحت مراقبت دخترش قرار گرفت.
موضوع مقاله: کنث نولاند | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کنث نولاند | مقدمه: او یکی از مشهورترین نقاشان سبک گستره رنگی آمریکا بود، هرچند در دهه ۱۹۵۰ به عنوان یک اکسپرسیونیست انتزاعی و در اوایل دهه ۱۹۶۰ به عنوان نقاشی مینیمالیست شناخته می‌شد. | ## بخش 1: کنث نولاند | گوگنهایم در نیویورک تجلیل شد که پس از آن در سال ۱۹۷۸ به موزه و بوستان مجسمه هرش‌هورن در واشینگتن دی. اوایل زندگی و تحصیلات کنت کلیفتون نولاند، فرزند هری کَس‌وِل نولاند (۱۸۹۶–۱۹۷۵)، آسیب‌شناس، و همسرش بـِسی (۱۸۹۷–۱۹۸۰)، در اشویل، کارولینای شمالی متولد شد. نولاند در سال ۱۹۴۲ پس از اتمام دبیرستان، در نیروی هوایی ایالات متحده نام‌نویسی کرد. در بلک مانتین، جایی که دو برادرش نیز در آنجا هنر می‌خواندند، نولاند نزد ایلیا بولوتوفسکی تحصیل کرد؛ استادی که او را با نئوپلاستیسیسم و آثار پیت موندریان آشنا کرد. | ## بخش 2: کنث نولاند | نولاند همچنین در آنجا تئوری باوهاوس و رنگ را زیر نظر یوزف آلبرس آموخت و به پاول کله — به‌ویژه حساسیت کله نسبت به رنگ — علاقه‌مند شد. در دانشگاه کاتولیک آمریکا (۱۹۵۱–۱۹۶۰) و مؤسسه هنرهای معاصر تدریس کرد.NYT obituary, January 6, 2010 در اوایل دهه ۱۹۵۰، نولاند در حالی که در «مرکز کارگاهی هنرهای واشینگتن» کلاس‌های شبانه تدریس می‌کرد، با موریس لوئیس در واشینگتن دی.سی. مشغله ذهنی او در مورد رابطه تصویر با لبه‌های نگهدارنده قاب، او را به سمت مجموعه‌ای از مطالعات بر روی حلقه‌های متحدالمرکز یا سیبل‌های تیراندازی سوق داد که معمولاً «هدف» نامیده می‌شوند و مانند اثری که در اینجا بازتولید شده — آغاز (۱۹۵۸) — از ترکیب‌های رنگی غیرمنتظره در آن‌ها استفاده شده بود. نمایشگاهی که در سراسر کشور چرخید و به تثبیت قطعی نقاشی گستره رنگی به عنوان یک جنبش جدید و مهم در هنر معاصر دهه ۱۹۶۰ کمک کرد. | ## بخش 3: کنث نولاند | نولاند در استفاده از بوم‌های شکل‌دار پیشگام شد که در ابتدا با مجموعه‌ای از الماس‌های متقارن و نامتقارن یا نشان‌های پیکانی همراه بود. این تلاش‌ها منجر به ساختارهای پیچیده فزاینده‌ای از رنگ‌های بسیار پیشرفته و کنترل‌شده و یکپارچگی سطح شد. تکنیک سبک نولاند به جای نقاشی روی بوم با قلم‌مو، آغشته کردن بوم به رنگ (لکه‌گذاری) بود. | ## جمع‌بندی | او با باقی گذاشتن بخش‌هایی از بوم به صورت خام و رنگ‌نشده، به عنوان تضادی در برابر رنگ‌های استفاده شده در سراسر نقاشی‌هایش، بر روابط فضایی در آثار خود تأکید می‌کرد.
موضوع مقاله: تامایورا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # تامایورا | مقدمه: مجموعه اولیه شامل چهار قسمت به‌صورت اووی‌ای بود که توسط هال فیلم میکر تولید شد و در قالب دو جلد دیسک بلوری و دی‌وی‌دی در ماه‌های نوامبر و دسامبر سال ۲۰۱۰ منتشر گردید. | ## بخش 1: تامایورا | یک مجموعه انیمه تلویزیونی ۱۲ قسمتی با عنوان تامایورا: هیتوتوسه که توسط تی‌وای‌او انیمیشنز تولید شده بود، بین ماه‌های اکتبر تا دسامبر سال ۲۰۱۱ در ژاپن پخش شد. فصل دوم این انیمه تلویزیونی با عنوان تامایورا: با پشتکار بیشتر بین ماه‌های ژوئیه تا سپتامبر سال ۲۰۱۳ روی آنتن رفت. همچنین یک مجموعه فیلم انیمیشنی چهارقسمتی با عنوان تامایورا: عکس‌های فارغ‌التحصیلی در بازه زمانی ۴ آوریل ۲۰۱۵ تا ۶ آوریل ۲۰۱۶ منتشر شد. | ## بخش 2: تامایورا | دو اقتباس مانگا از این اثر با تصویرگری مومو توسط انتشارات مگ گاردن به چاپ رسیده است. خلاصه داستان داستان تامایورا دربارهٔ دختری جوان به نام فو ساواتاری است که برای آغاز سال اول دبیرستان به شهر تاکه‌هارا در استان هیروشیما نقل مکان می‌کند. پدر درگذشتهٔ او در این شهر بزرگ شده است و این نخستین بار است که فو پس از پنج سال به تاکهارا بازمی‌گردد. | ## بخش 3: تامایورا | فو به عکاسی علاقه‌مند است و اغلب با دوربین قدیمی پدرش، رولی ۳۵ اس، به ثبت تصاویر می‌پردازد. او دختری خجالتی است و از همان ابتدا تلاش می‌کند با همکلاسی‌های خود ارتباط برقرار کند؛ در این مسیر، دوست دوران کودکی‌اش، کائورو هاناوا، نقش مهمی ایفا می‌کند. فو به‌زودی با دو دختر دیگر به نام‌های مائون ساکورادا و نوری اوکازاکی نیز دوست می‌شود. | ## جمع‌بندی | پس از گذشت یک سال، فو یک باشگاه عکاسی تأسیس می‌کند و با عکاس دیگری به نام کانائه میتانی آشنا می‌شود.
موضوع مقاله: ژنگ شیه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ژنگ شیه | مقدمه: ژنگ شیه (؛ ۲۲ نوامبر ۱۶۹۳ – ۲۲ ژانویهٔ ۱۷۶۶) با نام محترمانه کِرو (Kerou)، نام هنری بانچیائو یا بانچیائو دائورن، که عموماً با نام ژنگ بانچیائو (鄭板橋) شناخته می‌شود، یک مقام دولتی، قاضی، نقاش و خوشنویس چینی در دودمان چینگ بود. | ## بخش 1: ژنگ شیه | او زندگی را در فقر آغاز کرد، اما در سیستم امتحانات امپراتوری ارتقا یافت تا به یک دادرس در شاندونگ تبدیل شد. با این حال، پس از ۱۲ سال، از زندگی به عنوان یک مقام دولتی انتقاد کرد، زیرا از چاپلوسی برای مقامات ارشد خودداری می‌کرد. | ## بخش 2: ژنگ شیه | گزارش شده است هنگامی که به دلیل ساخت پناهگاهی برای فقرا مورد انتقاد قرار گرفت، استعفا داد. پس از آن، او خود را در هنر ابراز کرد و به یکی از «هشت عجیب‌وغریب یانگ‌ژو» تبدیل شد. | ## بخش 3: ژنگ شیه | در سال ۱۷۴۸، او برای مدت کوتاهی فعالیت رسمی خود را به عنوان «خوشنویس و نقاش رسمی» برای امپراتور چیان‌لونگ از سر گرفت. ژنگ همچنین خوشنویسی بود که سبک خوشنویسی جدیدی را متأثر از طراحی‌های ارکیده‌اش ابداع کرد. | ## جمع‌بندی | تمایلات همجنس‌گرایانه این شاعر همچنین برای دفاع از زیبایی مردانه شناخته می‌شود، که در این مورد با نظر یوآن می، که مخالف او بود، موافق بود.
موضوع مقاله: آزمون شخصیت | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آزمون شخصیت | مقدمه: بیشتر ابزارهای ارزیابی شخصیت ــ هرچند به‌طور غیررسمی با عنوان «آزمون‌های شخصیت» شناخته می‌شوند ــ در واقع پرسشنامه‌های خودگزارشی درون‌نگر (یعنی ذهنی) (داده‌های Q در چارچوب داده‌های LOTS) یا گزارش‌هایی مبتنی بر سوابق زندگی (داده‌های L)، مانند مقیاس‌های رتبه‌بندی، هستند.Cattell R.B. | ## بخش 1: آزمون شخصیت | تلاش‌ها برای طراحی آزمون‌های مبتنی بر عملکرد واقعی شخصیت بسیار محدود بوده است؛ با این حال، ریموند کتل به همراه همکار خود، فرانک واربرتون، فهرستی شامل بیش از ۲۰۰۰ آزمون عینی مجزا را گردآوری کردند که می‌توانستند در توسعه آزمون‌های عینی شخصیت مورد استفاده قرار گیرند. یکی از چالش‌های اساسی در هر دو رویکرد داده‌های L و داده‌های Q آن است که به دلیل شفافیت آیتم‌ها، مقیاس‌های رتبه‌بندی و پرسشنامه‌های خودگزارشی، بسته به هدف یا انگیزه ارزیابی، به‌شدت در معرض تحریف‌های انگیزشی و پاسخ‌دهی قرار دارند. | ## بخش 2: آزمون شخصیت | اولین مقیاس‌های ارزیابی شخصیت در دهه ۱۹۲۰ توسعه یافتند و هدف اصلی آن‌ها تسهیل فرآیند انتخاب نیروی انسانی، به‌ویژه در نیروهای مسلح، بود. با این حال، مدل پنج عامل بزرگ و مدل‌های مرتبط با آن به دلیل پوشش کمتر از دو سوم واریانس ویژگی‌های شخصیتی در حوزه شخصیت عادی، به‌تنهایی مورد انتقاد و چالش قرار گرفته‌اند.Boyle, G.J. | ## بخش 3: آزمون شخصیت | برآوردها نشان می‌دهد که ارزش صنعت ارزیابی شخصیت در ایالات متحده، تا سال ۲۰۱۳، بین ۲ تا ۴ میلیارد دلار در سال متغیر بوده است.Cattell R.B. | ## جمع‌بندی | ارزیابی شخصیت در حوزه‌های متنوعی کاربرد دارد، از جمله مشاوره فردی و روابط، روانشناسی بالینی، روانشناسی قانونی، روانشناسی مدرسه، مشاوره شغلی، آزمون‌های استخدامی، بهداشت و ایمنی شغلی و مدیریت ارتباط با مشتری.