موضوع مقاله: نشان سه‌رنگ ایتالیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نشان سه‌رنگ ایتالیا | مقدمه: این یکی از نمادهای ملی ایتالیا است و از سه رنگ پرچم ایتالیا تشکیل شده است که سبز در مرکز، سفید بلافاصله در بیرون و قرمز در لبه قرار دارد. | ## بخش 1: نشان سه‌رنگ ایتالیا | این نشان، یک نماد انقلابی، شخصیت اصلی قیام‌هایی بود که مشخصه اتحاد ایتالیا بود و توسط بسیاری از میهن‌پرستان این دوره از تاریخ ایتالیا به شکل سه رنگ خود روی ژاکت یا کلاه‌ها سنجاق می‌شد. در طی آن، شبه جزیره ایتالیا به وحدت ملی خود دست یافت و در ۱۷ مارس ۱۸۶۱ با اعلام پادشاهی ایتالیا در ۱۴ ژوئن ۱۸۴۸، این کوکاد جایگزین کوکاد لاجوردی روی یونیفرم‌های برخی از ادارات ارتش سلطنتی ساردینیا (که در سال ۱۸۶۱ به ارتش سلطنتی ایتالیا تبدیل شد) شد، در حالی که در ۱ ژانویه ۱۹۴۸، با تولد جمهوری ایتالیا، جای خود را به عنوان یک زینت ملی گرفت. نشان سه‌رنگ ایتالیا برای اولین بار در جنوا در ۲۱ اوت ۱۷۸۹ ظاهر شد و همزمان رنگ‌های سه‌رنگ ملی ایتالیا نیز معرفی شدند. هفت سال بعد، نخستین پرچم نظامی سه‌رنگ توسط لشکر لومباردی در میلان در ۱۱ اکتبر ۱۷۹۶ به‌کار گرفته شد و هشت سال بعد، یعنی در ۷ ژانویه ۱۷۹۷، پرچم ایتالیا برای اولین بار به عنوان پرچم ملی یک دولت مستقل ایتالیایی، جمهوری چی‌سپادانا، به وجود آمد. نشان سه رنگ ایتالیایی یکی از نمادهای نیروی هوایی ایتالیا است و به‌طور گسترده در تمام هواپیماهای دولتی ایتالیا، نه تنها هواپیماهای نظامی، استفاده می‌شود. این نشان اساس کتیبه رژه برساگلیری، هنگ‌های سواره نظام، کارابینیری و گارد مالی است، و نمونه‌ای از آن روی پارچه روی پیراهن تیم‌های ورزشی برگزارکننده جام حذفی ایتالیا دوخته می‌شود که در ورزش‌های مختلف تیمی ملی سازماندهی می‌شوند. این یک سنت است که مهم‌ترین مناصب دولتی، به استثنای رئیس‌جمهور ایتالیا، در طول رژه نظامی جشن جمهوری، که هر ۲ ژوئن برگزار می‌شود، یک نشان سه رنگ به ژاکت خود سنجاق کنند. موقعیت رنگ نشان سه‌رنگ ایتالیا به‌طور معمول سبز را در مرکز، سفید را در موقعیت میانی و قرمز را در پیرامون خود دارد. این رسم از یکی از ویژگی‌های مفهومی نشان‌ها نشأت می‌گیرد؛ به‌گونه‌ای که می‌توان آن‌ها را مانند پرچم‌هایی تصور کرد که از بالا به دور میلهٔ پرچم پیچیده شده‌اند. در مورد نشان سه رنگ ایتالیایی، رنگ سبز در مرکز قرار دارد زیرا در پرچم ایتالیا این رنگ به میله پرچم نزدیک‌تر است. نشان‌های سه رنگ با رنگ‌های قرمز و سبز در موقعیت مخالف، نشان‌های ایران و سورینام هستند. برعکس، نشان ملی بلغارستان و مالدیو، که از مرکز شروع می‌شوند، به ترتیب سفید، سبز و قرمز چیده شده‌اند، در حالی که نشان ملی ماداگاسکار، که از مرکز شروع می‌شود، به ترتیب سفید، قرمز و سبز چیده شده است. کوکاد مجارستانی همان ترتیب رنگ‌های کوکاد سه رنگ ایتالیایی را دارد، با این تفاوت که موقعیت رنگ‌ها مانند کوکاد ایرانی معکوس شده است و کوکاد سورینامی یک افسانه شهری است. کوکادهای دیگری که حتی از نظر ترتیب رنگ‌ها با کوکاد ایتالیایی یکسان هستند، زیورآلات ملی بوروندی، مکزیک، لبنان، سیشل، الجزایر و ترکمنستان هستند. ارتش‌های کشورهای اروپایی از آنها برای نشان دادن ملیت سربازان خود و تشخیص متحدان از دشمنان استفاده می‌کردند. این نشان‌های اولیه از نوارها و روبان‌های رنگی متمایزی الهام گرفته شده‌اند که در اواخر قرون وسطی توسط شوالیه‌ها، چه در جنگ و چه در مسابقات، استفاده می‌شدند و هدف یکسانی داشتند، یعنی تشخیص حریف از سرباز دیگر. نشان سه رنگ ایتالیایی، که بعدها در طول قیام‌های شورشی قرن‌های ۱۸ و ۱۹ به یک نماد انقلابی تمام‌عیار تبدیل شد، اغلب توسط میهن‌پرستانی که در قیام‌های نشانگر اتحاد ایتالیا شرکت داشتند، پوشیده می‌شد. | ## بخش 2: نشان سه‌رنگ ایتالیا | این اتحاد با آن دسته از ناآرامی‌های اجتماعی مشخص می‌شد که منجر به وحدت سیاسی و اداری شبه جزیره ایتالیا در قرن ۱۹ شد؛ به همین دلیل، یکی از نمادهای ملی ایتالیا محسوب می‌شود. نشان سه رنگ ایتالیایی، و همچنین تمام زیورآلات مشابهی که در همان دوره در کشورهای دیگر ساخته می‌شدند، ویژگی اصلی‌شان این بود که به وضوح قابل مشاهده بودند و در نتیجه می‌توانستند به‌طور واضح ایده‌های سیاسی شخصی که آن را به سر داشت، شناسایی کنند، و همچنین در صورت نیاز، بهتر از مثلاً یک پرچم، قابل پنهان شدن بودند. نشان سه رنگ ایتالیایی از نشان سه رنگ فرانسوی الهام گرفته شده است، همان‌طور که پرچم ایتالیا نیز از پرچم فرانسه الهام گرفته شده است، که توسط انقلاب فرانسه در پاییز ۱۷۹۰ بر روی کشتی‌های جنگی نیروی دریایی فرانسه معرفی شد. سایر پرچم‌های سه رنگ ملی اروپایی نیز از پرچم فرانسه الهام گرفته شده‌اند زیرا آنها نیز با آرمان‌های انقلاب مرتبط بودند. نشان سه رنگ فرانسه در طول انقلاب پدید آمد و با گذشت زمان به یکی از نمادهای تغییر تبدیل شد. بعدها، معنای تغییر که به نشان سه رنگ فرانسه نسبت داده شد، از آلپ عبور کرد و همراه با استفاده از نشان و تمام ارزش‌های انقلاب فرانسه که توسط ژاکوبینیسم ریشه‌ها انجام می‌شد، از جمله آرمان‌های نوسازی اجتماعی که اساس حمایت از اعلامیه حقوق بشر و شهروند ۱۷۸۹ بود، به ایتالیا رسید. متعاقباً، این نشان همچنین سیاسی شد و اولین جنبش‌های میهن‌پرستانه با هدف خودمختاری ملی شکل گرفت که متعاقباً در شبه جزیره ایتالیا به اتحاد ایتالیا منجر شد. کامی دِسمولن، روزنامه‌نگار انقلابی، ضمن دعوت از جمعیت پاریسی برای شورش، از معترضان پرسید که چه رنگی را به عنوان نماد انقلاب فرانسه انتخاب کنند و سبز امید یا آبی انقلاب آمریکا، نماد آزادی و دموکراسی، را پیشنهاد داد. ما نشان‌های سبز می‌خواهیم!» سپس دِسمولن یک برگ سبز را از روی زمین برداشت و آن را به عنوان نشانه‌ای متمایز از انقلابیون به سمت کلاه گرفت. رنگ سبز، در پرچم سه رنگ فرانسوی اولیه، بلافاصله به نفع آبی و قرمز یا رنگ‌های باستانی پاریس کنار گذاشته شد، زیرا این رنگ، رنگ برادر پادشاه، کنت آرتوا نیز بود که پس از اولین دوره بازگشت سلطنت با نام چارلز دهم فرانسه به سلطنت رسید. سپس پرچم سه رنگ فرانسه در ۱۷ ژوئیه ۱۷۸۹ با افزودن رنگ سفید، رنگ خاندان بوربون، به احترام شاه لویی شانزدهم که با وجود شورش‌های خشونت‌آمیزی که در کشور در جریان بود، هنوز در حال حکومت بود، تکمیل شد: در واقع، سلطنت فرانسه بعداً، در ۱۰ اوت ۱۷۹۲ در براندازی پادشاهی، لغو شد. اولین تظاهرات پراکنده به نفع آرمان‌های انقلاب فرانسه توسط مردم ایتالیا در اوت ۱۷۸۹ با سازماندهی اعتراضات در نقاط مختلف شبه جزیره ایتالیا، به ویژه در ایالات پاپی، صورت گرفت. شورشیان در این قیام‌های اولیه، به تقلید از اعتراضات مشابهی که در طلوع انقلاب در فرانسه رخ داد، کوکادهای موقت ساخته شده از برگ‌های سبز را به لباس‌های خود سنجاق کرده بودند. استفاده از کوکاد در جریان اعتراضاتی که در ایتالیا رخ داد، یک مورد منحصر به فرد نبود. مستند شده است که در ۱۲ نوامبر ۱۷۸۹ ، دولت پروس استفاده از کوکاد را برای مردم وستفالی ممنوع کرد، زیرا با توجه به ارتباط نزدیک معنای آن با جنبش‌های اعتراضی که در فرانسه شعله‌ور شده بود، با سوءظن به آن نگاه می‌شد و بنابراین استفاده از آن از مرزهای فرانسه فراتر رفت و به تدریج در سراسر اروپا گسترش یافت. این امر همچنین به دلیل انتشار نشریاتی در کشورهای مختلف اروپایی رخ داد که به این واقعیت که کوکاد در فرانسه به یکی از مهم‌ترین نمادهای قیام‌های شورشی و مبارزه مردم علیه رژیم استبدادی حاکم در آن زمان تبدیل شده بود، تأکید زیادی داشتند. در ابتدا، شورشیان ایتالیایی به اشتباه معتقد بودند که پرچمی که بین سنگرهای پاریسی در اهتزاز است، سبز، سفید و قرمز است. | ## بخش 3: نشان سه‌رنگ ایتالیا | در مورد شورش‌های ایتالیا، شورش‌هایی که در فانو و ولتری درست قبل از ۱۶ آگوست، در رم بین ۱۶ تا ۲۸ آگوست و در فراسکاتی درست قبل از ۳۰ آگوست رخ داد، قابل توجه بودند که همگی در ایالات پاپی رخ دادند. به ویژه در رم، کوکادهایی که از برگ‌های برگ بو ساخته شده بودند، به کلاه‌ها سنجاق می‌شدند. شورشیان خواستار کاهش قیمت مایحتاج اولیه بودند و تهدید می‌کردند که در صورت امتناع مقامات از برآورده کردن این درخواست‌ها، شورش‌هایی مشابه اعتراضات خشونت‌آمیز پاریس را آغاز خواهند کرد. روزنامه میلانی در مقاله‌ای که در ۱۶ اوت ۱۷۸۹ منتشر شد، اعتراضات در ایالات پاپی را به عنوان «رقص کوکادهای سبز» تعریف کرد. از سپتامبر ۱۷۸۹ دیگر خبری از کوکاد تشکیل شده با برگ‌ها در شورش‌های ایتالیا نبود و کوکادهایی از پارچه سبز جایگزین آنها شدند. اولین نشان سه رنگ ایتالیایی در طول هفته‌های اول فصل انقلاب، این باور عمومی در ایتالیا باقی ماند که پرچم سبز، سفید و قرمز، پرچمی است که توسط شورشیان فرانسوی به اهتزاز درمی‌آمد؛ بنابراین، شورشیان ایتالیایی از این رنگ‌ها به عنوان تقلیدی ساده از اعتراضاتی که در فرانسه در حال وقوع بود و - در هر دو کشور - با اهداف یکسانی، یعنی دستیابی به شرایط زندگی بهتر و کسب حقوق مدنی و سیاسی، که همیشه توسط رژیم‌های مطلقه انکار شده است، هدف قرار می‌گرفت، استفاده کردند. روزنامه‌های ایتالیایی آن زمان در واقع در مورد وقایع شورش‌های فرانسه سردرگمی ایجاد کرده بودند، به ویژه با حذف جایگزینی سبز با آبی و قرمز و در نتیجه گزارش خبر نادرست مبنی بر اینکه سه رنگ فرانسه سبز، سفید و قرمز است. اشتباه در مورد رنگ‌های نشان فرانسوی در میان تظاهرکنندگان ریشه دواند، زیرا روزنامه‌ها بلافاصله این اشتباه را اصلاح نکردند، اگرچه در آن زمان، در ایتالیا، حدود ۸۰ روزنامه چاپ می‌شد که پنج مورد از آنها فقط در میلان بود. به عنوان مثال، روزنامه میلانی «لا استافِتا دی سیافوسا» این خبر را گزارش داد که نشان فرانسوی سبز که از برگ تشکیل شده بود، روز بعد با یک نشان قرمز و سفید (به جای آبی و قرمز) جایگزین شده است. در اینجا، برای اولین بار نشان سه رنگ ایتالیا و به همراه آن رنگ‌های ملی ایتالیا ظاهر شد. حتی در مورد نشان آبی، سفید و قرمز فرانسوی بعدی و قطعی که در ۱۷ ژوئیه ساخته شد، روزنامه‌ها با گزارش‌های گیج‌کننده‌ای مانند ایل کوریره دی گابینتو مبنی بر اینکه فقط قرمز و آبی است یا طبق گفته روزنامه‌های دیگر، مانند لا گازتا انکیکلوپدیکا دی میلانو، سفید و صورتی، سردرگمی ایجاد کردند. اطلاعات دقیق‌تری که متعاقباً توسط همه روزنامه‌های ایتالیایی گزارش شد، به درستی اعلام کرد که نشان فرانسوی سه رنگ دارد، با این حال سایه‌های آنها به اشتباه نشان‌های سبز، سفید و قرمز ذکر شده است. اولین اثر مستند از استفاده از نشان سبز، سفید و قرمز، که البته ترتیب رنگ‌ها روی این زیور را مشخص نمی‌کند، به ۲۱ اوت ۱۷۸۹ برمی‌گردد. در بایگانی‌های تاریخی جمهوری جنوا گزارش شده است که شاهدان عینی برخی از تظاهرکنندگان را دیده‌اند که با «نشان جدید سفید، قرمز و سبز فرانسوی که اخیراً در پاریس معرفی شده است» در شهر پرسه می‌زدند. استفاده از اصطلاح «نشان جدید» نشان‌دهنده کوکادهای موقت فرانسوی ساخته شده از برگ است که به دو و سپس سه رنگ تقسیم می‌شوند، با وجود اینکه ترکیب رنگی واقعی را نادیده می‌گیرند. احتمالاً شور و هیجان انقلابی رویدادهای فرانسه قبل از آن تاریخ به ایتالیا رسیده است، با توجه به اینکه هنوز آثار مستندی از این تحقق احتمالی نشان سه رنگ نداریم. سرانجام، وقتی اطلاعات صحیح در مورد ترکیب رنگی کوکاد فرانسوی به ایتالیا رسید، ژاکوبن‌های ایتالیایی تصمیم گرفتند به جای آبی، رنگ سبز را حفظ کنند، زیرا این رنگ نمایانگر طبیعت بود و بنابراین به‌طور استعاری نمایانگر حقوق طبیعی، یعنی برابری و آزادی، که هر دو اصل برایشان عزیز بودند، نیز بود. | ## جمع‌بندی | اگرچه سه رنگ سبز، سفید و قرمز، هنگام معرفی، صرفاً ارزش تقلیدی داشتند، اما در طول قیام‌های مردمی اوایل قرن نوزدهم به عنوان نمادی از سرزمین مادری ایتالیا در نظر گرفته شدند.