موضوع مقاله: آبجو در آسیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آبجو در آسیا | مقدمه: آبجو در آسیا از زمانی آغاز شد که آبجو در سومر، بین‌النهرین (در قلمرو عراق باستان) حدود ۶۰۰۰ سال پیش تولید می‌شد.; Michael M. | ## بخش 1: آبجو در آسیا | در قرن نوزدهم و به‌دنبال دوران استعمار، آبجو به هند بریتانیا، هند شرقی هلند (اندونزی امروزی)، چین و ژاپن معرفی شد و کارخانه‌های مدرن آبجوسازی در این مناطق تأسیس شدند. نخستین کارخانه مدرن آبجوسازی در آسیا در سال ۱۸۳۰ در هند تأسیس شد و به‌طور کامل از فناوری اروپایی استفاده می‌کرد. در سال ۲۰۱۳، کشورهای برتر آسیایی در تولید آبجو عبارت بودند از: چین (۴۶٫۵ میلیون کیلولیتر)، آبجو در ژاپن (۵٫۵ میلیون کیلولیتر)، ویتنام (۳٫۱ میلیون کیلولیتر)، تایلند (۲٫۳ میلیون کیلولیتر)، کره جنوبی (۲ میلیون کیلولیتر) و هند (۱٫۹ میلیون کیلولیتر). تاریخچه دوران اولیه باور بر این است که خاورمیانه باستان زادگاه آبجو بوده است، زیرا این منطقه با اهلی‌سازی غلات و تولید نان در ارتباط بوده است. آزمایش‌های شیمیایی روی کوزه‌های سفالی باستانی نشان می‌دهند که آبجو در حدود ۳۵۰۰ پیش از میلاد در منطقه‌ای که امروزه ایران نام دارد تولید می‌شد و از نخستین نمونه‌های شناخته‌شده مهندسی زیستی با استفاده از تخمیر به‌شمار می‌رفت. در بین‌النهرین، قدیمی‌ترین شواهد مربوط به آبجو، شعری سومری به قدمت ۳۹۰۰ سال است که در ستایش نینکاسی، الهه حامی آبجوسازی، سروده شده و کهن‌ترین دستور پخت باقی‌مانده آبجو را در خود دارد که تولید آبجو از جو (گیاه) از طریق نان را توصیف می‌کند. | ## بخش 2: آبجو در آسیا | دوران استعمار هند بریتانیا ادوارد دایر از انگلستان به هند مهاجرت کرد تا نخستین کارخانه آبجوسازی را در هند (که بعدها در سال ۱۸۵۵ با نام «دایر بروئریز» ثبت شد) در کاسائولی در هیمالیا تأسیس کند. کارخانه کاسائولی نخستین آبجوی هند و آسیا با نام شیر (Lion) را عرضه کرد که در میان مأموران و نیروهای بریتانیایی مستقر در هوای گرم هند بسیار محبوب بود. دایر کارخانه‌های دیگری نیز در شیملا، موری، راولپندی، ماندالی، کویته و اوتی (جنوب هند) تأسیس کرد. میکین» نیز به هند آمد و کارخانه‌های قدیمی شیملا و سولان را از ادوارد دایر خرید و کارخانه‌های جدیدی در رانیکت، دالهاوزی، چاکراتا، دارجیلینگ، خادکی و «نووارا الیا» (در سیلان) تأسیس کرد. پس از جنگ جهانی اول، کارخانه‌های دایر و میکین ادغام شدند و در سال ۱۹۳۷، هنگامی‌که میانمار از هند جدا شد، شرکت با دارایی‌های هندی خود تحت نام «دایر میکین بروئریز» به یک شرکت عمومی در بورس لندن تبدیل شد. موهان با جمع‌آوری سرمایه و سفر به لندن، اکثریت سهام شرکت دایر میکین بروئریز را خریداری کرد. | ## بخش 3: آبجو در آسیا | او در سال ۱۹۴۹ مدیریت شرکت را بر عهده گرفت و کارخانه‌های جدیدی در لکنو، غازی‌آباد و خوپولی (نزدیکی بمبئی) ساخت. موهان مدیرعامل شد و محصولات جدیدی را معرفی کرد که امروزه نیز از برندهای پیشرو هستند. او در سال ۱۹۷۳ درگذشت و پس از آن شرکت تحت رهبری برادرش سرتیپ کاپیل موهان وارد زمینه‌های دیگر از جمله غلات صبحانه، آب‌میوه و آب معدنی شد. در سال ۱۹۸۲ واژه «بروئری» (کارخانه آبجوسازی) از نام شرکت حذف شد تا تصور تمرکز صرف بر آبجو از بین برود. در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ کارخانه‌های جدیدی در چندی‌گر، چنای، نپال و کاکینادا نزدیک حیدرآباد (هند) ساخته شد. امروزه برندهای اصلی شرکت موهان میکین شامل «رام اولد مانک» و «آبجوی گلدن ایگل» هستند. | ## جمع‌بندی | سایر محصولات آن شامل ویسکی‌های «دیپلمات دلوکس»، «کلنل اسپشیال»، «بلک نایت»، «میکین ۱۰٬۰۰۰»، «سامر هال» و «سولان شماره ۱»، جین‌های «لندن درای» و «بگ بن» و ودکای «کاپلانسکی» است.