موضوع مقاله: هوره (موسیقی) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # هوره (موسیقی) | مقدمه: آواز هوره، پالایش رنج انسان، در فصلنامۀ علمی-ترویجی مطالعات هنرهای زیبا، دورۀ ۲، شمارۀ ۵، پاییز ۱۴۰۰؛ ص ۱۹۵. | ## بخش 1: هوره (موسیقی) | "هوره نیز از ته گلو و توسط تارهای صوتی انتهای گلو اجرا می‌شود."؛ بازدید در ۲۲ خرداد ۱۴۰۴.موسوی، صید سیامک. ترانه و ترانه‌خوانی در فرهنگ مردم کُرد، تهران: سروش (انتشارات صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران)؛ ص ۱۳۳. "هوره را با صدای بلند، پُرتحریر و مُقَطّع و از ته گلو می‌خوانند." است که به زبان کردی خوانده می‌شود. هوره معمولا به صورت تک‌خوانی اجرا می‌شود و مختص به مناطق کُردنشین غرب ایران است. هوره در استان ایلام، استان کرمانشاه، استان کردستان،‌ برخی از نقاط آذربایجان غربی و بخشی از استان لرستان (میان لک‌ها) رواج دارد.چند نوع ساده‌ی آن در اطراف سنندج (منطقه‌ی لَیلاخ، کلاتَرزان و کوماسی)، دیواندره (به‌سبب حضور طوایف کلهُر و جاف در این منطقه)، خانقین، شهرزور، چَمچَمال (نزدیک کرکوک) نیز رواج دارد. یکی از گونه‌های هوره که مور نامیده می‌شود و برای بیان غم و حزن به کار می‌رود، در مراسمات سوگواری و عزاداری کاربرد دارد.مرادی مهر، نسرین و مرادی مهر، ایرج. | ## بخش 2: هوره (موسیقی) | جایگاه «هوره» و «مور» در فرهنگ استان ایلام، در پژوهشنامه اورمزد، شمارۀ ۶۲؛ "نوعی از آوازهای حزین (مویه) هوره که موسوم به مور است به عنوان آوازی غمناک و حزن‌انگیز در مناطق مختلف لرستان، ایلام و کرمانشاه توسط زنان به شکل جمع‌خوانی و توسط مردان در مراسمات سوگواری و عزاداری خوانده می‌شود." (ص ۲۱۵-۲۱۶) و "مور نوعی از هوره است که گونه‌های محتلفی را شامل می‌شود و درون‌مایۀ اصلی آن‌ها اغلب سوگ و مویه و مربوط به عزاداری و در وصف شخص درگذشته است ..." (ص ۲۲۴) "نوعی از آوازهای حزین (مویه) هوره که موسوم به مور است به عنوان آوازی غمناک و حزن‌انگیز در مناطق مختلف ایلام توسط زنان به شکل جمع‌خوانی و توسط مردان در مراسمات سوگواری و عزاداری خوانده می‌شود." (ص ۲۳۴) زینی‌اصلان، مهدی. آواز هوره، پالایش رنج انسان، در فصلنامۀ علمی-ترویجی مطالعات هنرهای زیبا، دورۀ ۲، شمارۀ ۵، پاییز ۱۴۰۰؛ "ما در اینجا فقط به هوره و زیرمجموعه‌های آن مانند «مور» اشاره می‌کنیم" (ص ۱۹۴)؛ بازدید در ۲۲ خرداد ۱۴۰۴. "به‌طور کلی در منطقۀ ملکشاهی گویش لُری کاربرد ندارد و این منطقه گویش ویژۀ خود را دارد، از این‌رو مانند شهر ایلام اثری از مور لُری مشاهده نمی‌شود و مورهای مردان با گویش ملکشاهی و نغمه‌های مربوط به خودشان اجرا می‌شود. در این باره گاه در سراسر استان شعرهای کُردی مشترک به کار می‌برند که با تغییر یک کلمه مشخص می‌شود که اجراکنندۀ شعر و نغمه به کدام منطقه وابسته است." (ص ۲۹۹)، لُرهاکاظمی، بهمن. "برخی از زنان مورهای لُری می‌خوانند که نغمه‌هایی از آن‌ها با مضامین مختلف در زیر می‌آید ..." (ص ۸۹-۹۰) و "همچنین مورهای زنان که با گویش کُردی یا لُری اجرا می‌شوند از نغمه‌های باستانی و هم‌خانواده با هوره بهره می‌برند." (ص ۱۷۴) و لک‌ها رواج دارد. اجرا امروزه در هوره خواندن از ساز استفاده نمی‌شود اما در گذشته هوره را همراه با تنبور اجرا می‌کرده‌اند. | ## بخش 3: هوره (موسیقی) | ۱-گله‌خاک ۲-گله‌وه‌دره ۳-بالادستانی ۴-شاه‌حسینی ۵-ساروخانی ۶-جلوشایی ۷-طرز ۸-مجنونی ۹-سحری ۱۰-باریه ۱۱-دو بالا ۱۲-غریوی ۱۳-بان بنه‌یی ۱۴-پاوه‌موری. ابراهیم حسینی تعداد مقام‌های هوره را بیست و دو عدد می‌داند که‌ البته برخی از آن‌ها جدید هستند و یکی-دو مورد از آن‌ها نیز در زمره مور قرار می‌گیرند. گونه پیچیده هوره، هوره سه دَنگی (سه‌حالتی، سه‌مُدی) نام دارد که بیشتر در استان ایلام رواج دارد. در خانقین و شهرزور و چمچمال، اصطلاح‌های "هوره گرمیانی" و "هوره جافی" استفاده می‌شود. اسماعیل جاف، خواننده اهل خانقین، تعداد مقام‌های هوره جافی را دو مورد دانسته‌است و نام آن دو را غریبی و دو دَنگی (دوحالتی، دومُدی) ذکر کرده‌است. | ## جمع‌بندی | گونه‌های دیگر گونه دیگر هوره، مور یا مویه است که در مرگ و شیون افراد توسط زنان و در بعضی مناطق توسط مردان خوانده‌می‌شود.‌ همچنین با ظهور تصوف در مناطق کُردنشین سنی‌مذهب، درویش‌های قادریه در تکیه‌ها و خانقاه‌ها، هوره را با حالت خاص و رنگ عرفانی خواندند که به «سوز» معروف شد.