موضوع مقاله: فهرست خوراک‌های سول فود | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فهرست خوراک‌های سول فود | مقدمه: سول فود آشپزی قومی سیاه‌پوستان آمریکا است که در دوران بردگی در جنوب ایالات متحده پدید آمد. | ## بخش 1: فهرست خوراک‌های سول فود | این آشپزی از انواع گوناگونی از مواد و شیوه‌های پخت بهره می‌برد که برخی از آن‌ها از آشپزی آفریقای غربی و مرکزی توسط بردگان آفریقایی به آمریکا آورده شدند و برخی دیگر ریشه در آشپزی اروپایی دارند. شماری از این مواد نیز بومی قاره آمریکا بوده و از آشپزی بومیان آمریکا اقتباس شده‌اند.Ferguson 1993 محصولات غذایی که از آفریقای غربی و مرکزی در دوران تجارت برده به آمریکای شمالی آورده شدند عبارت بودند از: ، ، دانه‌های کنجد، دانه‌های کولا، بادنجان، هندوانه، ، گرمک، ارزن، بامیه، ، یام و حبوبات از جمله لوبیا قرمز. خوراک‌های سول فود توسط سیاه‌پوستان به‌بردگی‌گرفته‌شده و با حداقل مواد در دسترس ساخته شدند، چرا که برده‌داران خود مسئول تأمین خوراک بردگانشان بودند. بر اساس پژوهش‌های بلسینگیم، برخی از بردگان تنها حداقل خوراک لازم را دریافت می‌کردند و ناچار بودند رژیم غذایی خود را از راه شکار، ماهیگیری و جمع‌آوری خوراک از طبیعت تکمیل کنند. بسیاری از وعده‌های غذایی که بردگان تهیه می‌کردند، پس از جنگ داخلی آمریکا در کتاب‌های آشپزی آفریقایی‌آمریکایی منتشر شدند. خوراک‌هایی که بردگان و نسل‌های بعدی آن‌ها ابداع کردند، بر آشپزی جنوب آمریکا تأثیر ژرفی گذاشتند. آن‌ها گامبو را که برگرفته از یک خورشت سنتی آفریقای غربی بود، ابداع کردند؛ همچنین گوجه‌فرنگی و بامیه خورشتی، کیک‌های ذرت، میگو با گریتس، ، ، و دیگر خوراک‌های بر پایه برنج، کلم سبز و سبزیجات برگی دیگر، چاوچاو و دیگر سبزیجات ترشی‌شده، بادام زمینی آب‌پز و سوپ بادام زمینی، و کرکلینگ را در میان دیگر خوراک‌ها پدیدآوردند. برده‌داران تنها بخش‌هایی از خوک را که خود نمی‌خوردند — مانند روده‌ها (چیتلینز)، پاچه، گوش و دم خوک — در اختیار بردگان می‌گذاشتند. برخی از خوراک‌های گوشتی سول فود عبارت‌اند از: نام تصویر توضیح125pxغذایی متشکل از دنده‌های آردزده و سرخ‌شده در روغن عمیق . گربه‌ماهی 125px گربه‌ماهی در رودخانه‌ها و جویبارهای ایالات متحده فراوان است و بردگان با ماهیگیری این غذا را تهیه می‌کردند؛ گربه‌ماهی را با آغشتن به آرد ذرت می‌پختند و همراه سایر سبزی‌ها برای تهیه غذایی مقوی بهره می‌گرفتند. تصویر نشان‌دهنده گربه‌ماهی سرخ‌شده با سس خامه‌ای به همراه نان ذرت و برنج کثیف است.125pxگوشت گاو فشرده‌شده، خشک‌شده و نمک‌زده با سس بشامل، سرو شده روی نان تست. 125px چیتلینز (که به آن چیتلین نیز گفته می‌شود) روده‌های تمیزشده خوک هستند که در دیگ پخته و چاشنی‌زنی می‌شوند. آفریقایی‌های به‌بردگی‌گرفته‌شده در جنوب آمریکا سنت‌های پختن، چاشنی‌زنی و خوردن احشای حیوانات را ادامه دادند. بخش‌هایی از خوک که مالکان سفیدپوست مزرعه نمی‌خوردند به بردگان می‌دادند و آن‌ها از آن برای چاشنی‌زنی خوراک و تهیه خوراک‌های یک‌دیگی، سوپ‌ها و خوراک‌های چیتلینز بهره می‌بردند. ها 125px| پس از جنگ داخلی آمریکا، مردان آفریقایی‌آمریکایی نیمی از کارگران دریایی صنعت خرچنگ‌گیری در منطقه خلیج چساپیک را تشکیل می‌دادند. آفریقایی‌آمریکایی‌های ساکن سواحل اقیانوس اطلس و ساحل خلیج خوراک‌های سول فود با آبزیان می‌ساختند و آن‌ها را در خورش‌های یک‌دیگی که به گامبو و سایر خوراک‌های کلاسیک تبدیل شد، آماده می‌کردند. 125px گوشت خوک عمل‌آوری‌شده چرب و نمک‌زده، به‌ویژه از لایه‌های اولیه پشت خوک که عمدتاً در پخت آرام به‌عنوان چاشنی بهره می‌رود. مرغ سوخاری 125px غذایی متشکل از تکه‌های گوشت مرغ معمولاً از جوجه‌های گوشتی که آرد زده یا خمیرابه‌زده شده و سپس در تابه سرخ، در روغن عمیق یا با فشار سرخ می‌شوند. ماهی سوخاری 125px انواع مختلفی از ماهی، از جمله گربه‌ماهی، , ، آبشش‌آبی، که گاهی در آرد ذرت چاشنی‌زده آغشته می‌شوند. این روش از طرز سرخ کردن مرغ اقتباس شده‌است.مرغ شاخدار125pxپرنده‌ای بومی آفریقا که از طریق تجارت برده فراآتلانتیک به قاره آمریکا آورده شد. مرغ شاخدار برای آفریقایی‌آمریکایی‌های برده و آزاد منبع گوشت شد و سرانجام بخشی از فرهنگ معیشتی کل منطقه گردید. در مزارع آمریکا، بردگان تخم‌مرغ‌های مرغ شاخدار را می‌خوردند و همچون اجداد آفریقای مرکزی-غربی خود گوشت آن را با برنج می‌پختند. گامبو 125px گامبوی لوئیزیانا تأثیراتی از آشپزی آفریقای غربی، فرانسوی، اسپانیایی و بومیان آمریکا دارد. در واقع نوعی بیکن نیست اما به دلیل ماهیت رگه‌دار گوشت و طعم مشابه با آن پیوند خورده‌است. پوست گونه خوک یکی از ارکان سول فود است اما در خارج از ایالات متحده نیز بهره می‌رود، برای نمونه در غذای ایتالیایی گوانچاله. در کتاب پخت کلبه بردگان مزرعه: ریشه‌های سول فود از شکمبه خوک در دستور سالاد شکمبه خوک بهره رفته‌است. 125px در روایت‌های بردگان، افراد پیشین برده از لوئیزیانا جامبالایا را به‌عنوان وعده غذایی با برنج، گوشت خوک یا مرغ، فلفل قرمز، پیاز، چربی خوک، نمک و فلفل می‌پختند. 125px دم گاو، گوشتی استخوان‌دار و سرشار از ژلاتین است که معمولاً به‌صورت آرام‌پز به شکل خورش یا تفت‌آب‌پزی‌شده آماده می‌شود. صدفها 125px سیاه‌پوستان آمریکایی برده و آزاد که در نزدیکی اقیانوس اطلس زندگی می‌کردند صدف را برای خوراک صید می‌کردند و از این ماده غذایی وعده‌های سول فود تهیه می‌کردند. در دوران بردگی، مرد سیاه‌پوست آزادی بود که در نیویورک زندگی می‌کرد و به «پادشاه صدف نیویورک» معروف بود. در سال ۱۸۲۵ میلادی او یک انبار صدف به نام «خانه صدف داونینگ» در خیابان برادوی در ناحیه تجاری شهر افتتاح کرد. او در آنجا صدف خام، سرخ‌شده و خورشتی، پای صدف، ماهی با سس صدف و بوقلمون آب‌پز پر شده با صدف سرو می‌کرد. همچنین در دوران بردگی، برخی مالکان سفیدپوست مزارع بخش‌هایی از خوک را که نمی‌خوردند به بردگانشان می‌دادند. پاچه خوک‌ها در خوراک‌های گوناگون در سراسر جهان بهره می‌رود و در دوران رکود بزرگ مالی محبوبیت بیشتری یافت. گوشت خوک 125px به‌عنوان غذای گوشتی مانند ژامبون و بیکن، و برای طعم‌دهی به سبزی‌ها، حبوبات، گریوی‌ها و سس‌ها. برده‌داران غذای کافی برای تغذیه بردگان فراهم نمی‌کردند و تنها رژیم غذایی روزانه‌ای از گوشت خوک، آرد ذرت و ملاس در اختیار آن‌ها می‌گذاشتند. پس از آزادی بردگان این سنت در خانواده‌های سیاه‌پوست ادامه یافت که سبزی‌ها و خورش‌ها را با گوشت خوک طعم‌دار می‌کردند. 125px قفسه سینه خوک اهلی، گوشت و استخوان با هم، به تکه‌های قابل استفاده برش می‌خورد و با دود دادن، کباب کردن یا تنوری کردن — معمولاً با سس، اغلب باربیکیو — آماده و سپس سرو می‌شود. آفریقایی‌های غربی روش‌های باربیکیو و تهیه سس باربیکیو را به آمریکای شمالی آوردند. آفریقایی‌آمریکایی‌ها از فنون باربیکیو بومیان آمریکا و آفریقای غربی بهره می‌برند. | ## بخش 2: فهرست خوراک‌های سول فود | این غذا به یک غذای رایج جنوبی تبدیل شده که در نواحی مختلف جنوب تهیه و خورده می‌شود. 125px آفریقایی‌آمریکایی‌های سیاه‌پوست سبزی‌ها، کلم سبز و شلغم را با گردن بوقلمون طعم‌دار می‌کنند. گردن بوقلمون را در دیگ آب جوش با سبزی‌ها می‌گذارند و چربی گوشت طعم و چاشنی را به سبزی‌ها می‌دهد. بردگان آفریقایی‌آمریکایی برای تأمین رژیم غذایی خود، سبزیجات و میوه‌ها را در باغچه‌هایشان پرورش می‌دادند تا خورش‌های یک‌دیگی و «گامبو» تهیه کنند. از اواخر سده بیستم تا سده بیست‌ویکم، برخی آفریقایی‌آمریکایی‌ها وعده‌های غذایی سول‌فود تهیه می‌کنند. شماری از آشپزان سیاه‌پوست رستوران‌های سول‌فود وگان گشوده‌اند تا خوراک‌های سالم‌تری ریشه‌گرفته از بپزند. پژوهشگران دانشگاه کرنل اهمیت سبزیجات برگی در آشپزی آفریقایی‌آمریکایی را چنین بیان کرده‌اند: «سبزیجات برگی، هم آنهایی که بومی آفریقا هستند و هم آنهایی که در آشپزی آفریقایی‌آمریکایی بهره‌گیری می‌شوند، سرشار از مواد مغذی‌اند و حاوی کلسیم، مس، منیزیم، منگنز، پتاسیم، روی، آهن، اسید فولیک و ویتامین‌های A, C، B1، B2، B5، B6 و E هستند و در بهبود کارکرد مغز، سلامت دستگاه ایمنی و تولید هورمون سودمندند.» نام تصویر توضیح سیب 125px سیب توسط مستعمره‌نشینان اروپایی به آمریکای شمالی معرفی شد. فلفل دلمه‌ای 125px فلفل دلمه‌ای در باغچه‌های بردگان پرورش می‌یافت و برای افزودن طعم به غذاها به خوراک‌ها اضافه می‌شد. بردگان و آزادگان از فلفل کاین برای تهیه سس تنوری خانگی بهره می‌گرفتند و آن را برای افزودن تندی و طعم به سایر غذاها بکار می‌بردند. کلم سبز (کولارد گرینز) 125px یک سبزی پایه در آشپزی جنوب ایالات متحده که اغلب با دیگر سبزیجات برگی مشابه مانند کلم برگ، شلغم‌برگ، اسفناج و خردل سبز در قالب «سبزیجات مخلوط» تهیه می‌شود. در جنوب معمولاً در تمام طول سال خورده می‌شود و اغلب با سس سرکه‌ای فلفل ترشی سرو می‌گردد. چاشنی‌های معمول هنگام پختن کولارد گرینز شامل گوشت‌های دودی و نمک‌سود (، ساق بوقلمون دودی، استخوان گردن خوک، یا دیگر گوشت‌های پرچرب)، پیاز خردشده و ادویه‌جات می‌شود. مورخان دانشگاه کرنل اهمیت کولارد گرینز در آشپزی آفریقایی‌آمریکایی را چنین بیان کرده‌اند: «کولارد گرینز یکی از چند سبزی برگی بود که بردگان در باغچه‌های خود می‌کاشتند و این امر به آنان اجازه می‌داد سنت آفریقای غربی افزودن سبزیجات برگی به سوپ‌ها و خورش‌ها را ادامه دهند.» ذرت 125px در دوران بردگی، ذرت بخشی از رژیم غذایی بردگان آفریقایی‌آمریکایی بود. آفریقایی‌آمریکایی‌ها از مردم بومی/سرخ‌پوستان آمریکا یادگرفتند چگونه کیک خاکستر، «هو کیک» و فرنی از ذرت بپزند. در دوران بردگی و پس از آزادی، آفریقایی‌آمریکایی‌ها از آرد ذرت برای آرد زدن گوشت و ماهی و پختن خوراک‌هایشان بهره می‌گرفتند. 125px «آرد ذرت رایج‌ترین خوراکی در دسترس بردگان بود.» یک برده سابق به نام کالی الدر از جورجیا گفته بود که پدربزرگش گربه‌ماهی را با گوشت خوک آب‌شده، نمک و فلفل می‌پخت و پیش از پختن، ماهی را در آرد ذرت می‌غلتاند. فردریک داگلاس در زندگی‌نامه‌اش به جیره غذایی بردگان در سواحل شرقی مریلند اشاره کرده‌است: «بردگان مرد و زن به‌عنوان سهمیه ماهانه غذایی خود، هشت پوند گوشت خوک یا معادل آن ماهی، و یک بوشل آرد ذرت دریافت می‌کردند.» خیار 125px بردگان در باغچه‌هایشان خیار می‌کاشتند تا رژیم غذایی خود را تکمیل کنند. بادنجان 125px گونه‌ای از بادنجان در آفریقا کشت می‌شد و از طریق تجارت برده به آمریکای شمالی آورده شد. در سول‌فود، بادنجان را برش می‌زنند، چاشنی می‌زنند و در آرد و روغن داغ سرخ می‌کنند؛ همچنین به‌عنوان یکی از مواد نیز بکار می‌رود. 125px بردگان و آزادگان آفریقایی‌آمریکایی در منطقه خلیج چساپیک و در بالتیمور، مریلند، فلفل ماهی را در باغچه‌هایشان می‌کاشتند تا به خوراک‌های دریایی‌شان طعم و تندی بدهند. سیر 125px سیر در باغچه‌های بردگان پرورش می‌یافت تا به سوپ‌ها، خورش‌ها و گوشت‌ها طعم بدهد. 125px خیار آنگوریا گونه‌ای از خیار بومی آفریقا است که از طریق تجارت برده به آمریکای شمالی آورده شد. بردگان آفریقایی‌آمریکایی آن را در باغچه‌های مزرعه رئیس‌جمهور توماس جفرسون در مانتیسلو در ویرجینیا می‌کاشتند. 125px در سال ۱۷۴۸ (۱۱۲۷ هجری شمسی)، پیتر کالم، گیاه‌شناس سوئدی‌فنلاندی، یادداشت کرد که بردگان آفریقایی در فیلادلفیا فلفل گینه را کشت می‌دادند؛ این فلفل تند بومی آفریقای غربی است. غلاف‌های فلفل کوبیده می‌شدند و «با نمک در بطری نگهداری می‌شدند» تا سس‌هایی تهیه شود که روی ماهی و گوشت ریخته می‌شد. گیاهان دارویی و ادویه‌ای 125px در دوران بردگی و پس از آزادی بردگان، آفریقایی‌آمریکایی‌ها در باغچه‌هایشان گیاهان دارویی و ادویه‌ای می‌کاشتند تا هم به غذاها طعم بدهند و هم در گیاه‌درمانی و درمان‌های عامیانه از آنها بهره بگیرند. گیاهان و گل‌هایی که کشت می‌شدند عبارت بودند از: ریحان، گل همیشه‌بهار، رزماری، آویشن، جعفری، مریم‌گلی، پونه کوهی، گاوزبان، بادرنجبویه، رازک، بابونه و گیاهان دیگر. بردگان لوبیا را با یک قاشق غذاخوری از مخلوط گیاهان دارویی، سیر خردشده، نمک، فلفل، بیکن سرخ‌شده، پیاز و سس تند چاشنی می‌زدند. سیب‌زمینی ایرلندی 125px بردگان در ویرجینیا سیب‌زمینی ایرلندی را در باغچه‌هایشان می‌کاشتند تا خورش‌های یک‌دیگی درست کنند. در اسناد ، یک برده سابق به نام میلی ایوانز از آرکانزاس، پای سیب‌زمینی ایرلندی درست می‌کرد. دانه کولا 125px دانه کولا از آفریقای غربی از طریق تجارت برده به آمریکای شمالی آورده شد. بردگان در ویرجینیا لوبیای لیما را در باغچه‌هایشان می‌کاشتند تا خورش‌های یک‌دیگی درست کنند. زیرگونه‌ها شامل خردل پیچیده جنوبی غول‌آسا می‌شود که شبیه کلم بدون سر مانند کلم برگ است اما با طعم مشخص ترب‌کوهی‌خردلی. 125px سبزیی که بومی آفریقای غربی است و سرخ‌شده یا خورشتی خورده می‌شود و یکی از مواد اصلی سنتی گامبو است. در آفریقای غربی و در آشپزی آفریقایی‌آمریکایی، از بامیه برای غلیظ کردن خورش‌ها و سوپ‌ها بهره می‌گیرند. گوجه‌فرنگی و گوشت دودی روی برنج سرو می‌شود.» 125x125px غلافچه‌های بامیه که پیش از سرخ کردن برش زده شده و در آغشته می‌شوند. پیاز 125px پیاز در باغچه‌های بردگان کاشته می‌شد تا به سوپ، خورشت و گوشت طعم ببخشد. پیاز به همراه سیر و فلفل‌ها در ماهی‌تابه تفت داده می‌شد تا طعم بیشتری به غذا بدهد. بادام زمینی 125px غرب‌آفریقایی‌ها را با یام، غلات، آرد، روغن نخل آفریقایی و ترکیب می‌کردند. آفریقایی‌ها بادام زمینی را در باغچه‌های خود می‌کاشتند و از آن سوپ و خورشت درست می‌کردند. | ## بخش 3: فهرست خوراک‌های سول فود | بادام زمینی همچنین به عنوان غذا در کشتی‌های برده برای تغذیه اسیران به کار می‌رفت. بردگان آفریقایی در جنوب ایالات متحده از بادام زمینی به شیوه‌ای مشابه بادام زمینی بامبارای آفریقایی در تهیه غذا بهره می‌گرفتند. صاحبان برده بادام زمینی را «غذای برده» می‌دانستند و به همین دلیل مالکان سفیدپوست مزارع از خوردن خوراک‌های بادام زمینی که بردگانشان می‌پختند خودداری می‌کردند. بادام زمینی در باغچه‌های بردگان کاشته می‌شد و از آن سوپ، خورشت و کره بادام زمینی درست می‌کردند. خرمالو 125px آفریقایی‌آمریکایی‌های برده با خرمالو دستور پخت‌های گوناگون تهیه می‌کردند. خرمالو به صورت وحشی در جنوب می‌رویید و در فصل پاییز در دسترس بود؛ بردگان آن را با تکان دادن درختان خرمالو یا جمع‌آوری از روی زمین برداشت می‌کردند. از خرمالو پای و نوشیدنی (آبجو) درست می‌کردند، آن را با ترکیب می‌کردند و به خوراک‌های دیگر می‌افزودند. 125px نخود قرمز جزایر سی نوعی از لوبیا چشم‌بلبلی است که از غرب آفریقا در جریان تجارت برده به جزایر ساحلی کارولینای جنوبی آورده شد. دانه کنجد 125px دانه کنجد بومی غرب آفریقا است و در سال ۱۷۳۰ میلادی (۱۱۰۹ خورشیدی) از طریق تجارت برده به کارولینای جنوبی آورده شد. بردگان و سیاه‌پوستان آزاد از دانه کنجد برای تهیه پودینگ کنجد، خورشت، نان‌پزی و پختن سبزی‌هایشان بهره می‌گرفتند. این دانه به عنوان یکی از مواد تشکیل‌دهنده نان در دوران استعماری آمریکا کاربرد داشت و تا امروز نیز کاربرد دارد. جفرسون نوشت: «به دلیل شباهت فوق‌العاده طعم آن به سیب‌زمینی شیرین، شاید ریشه آن از جزایر شما باشد… در سفره‌های ما بسیار مورد توجه است و به‌ویژه توسط سیاهان ما ارزش‌گذاری می‌شود.» هنگامی که بردگان به رشته‌کوه آپالاش کوچ کردند، بذر کدو را با خود بردند و بر تأثیر گذاشتند. سیب‌زمینی شیرین 125px اغلب شده، برش می‌خورد، سپس با کره، شکر، دارچین، جوز هندی، وانیل یا ادویه‌های دیگر تزئین شده و پخته می‌شود؛ معمولاً «شیرینی کاراملی» یا «یام کاراملی» نامیده می‌شود. آفریقایی‌آمریکایی‌های آزاد و برده گوجه فرنگی را در باغچه‌های خود می‌کاشتند تا از آن برای تهیه خورشت‌های تک‌قابله‌ای و گامبو بهره گیرند. کلارا دیویس، برده سابق اهل آلاباما، گربه‌ماهی را با گوجه فرنگی و سیب‌زمینی می‌پخت یا گربه‌ماهی پخته با سس گوجه فرنگی و سیب‌زمینی شیرین تهیه می‌کرد. 125px برگ‌های شلغم گاهی به عنوان «برگ شلغم» خورده می‌شوند و از نظر طعم به برگ خردل شباهت دارند. برگ شلغم یک غذای جانبی رایج در آشپزی جنوب‌شرقی ایالات متحده است، به‌ویژه در اواخر پاییز و زمستان. برگ‌های کوچک‌تر ترجیح داده می‌شوند؛ اما تلخی برگ‌های بزرگ‌تر را می‌توان با دور ریختن آب اولیه جوشاندن و جایگزینی آن با آب تازه کاهش داد. انواعی که به‌طور خاص برای برگ کاشته می‌شوند بیشتر به برگ خردل شباهت دارند تا به انواعی که برای ریشه کاشته می‌شوند و ریشه‌ای کوچک یا بدون ریشه ذخیره‌ای دارند. غلات دیگری مانند ارزن و نیز در آفریقا کشت می‌شدند و در آشپزی غرب-مرکز آفریقا برای تهیهٔ خورش‌ها به کار می‌رفتند. برنج قرمز چارلستون ریشه در غرب آفریقا دارد که با فرآوردهٔ گوجه‌فرنگی تهیه شده و رنگ قرمز را به برنج می‌بخشد. نان ذرت 125px نوعی که اغلب در فر یا ماهی‌تابه پخته می‌شود؛ معمولاً با باترمیلک تهیه شده و با چربی بیکن طعم‌دار می‌گردد. نامش از پختن برنج با گوشت پرنده، گوشت گاو یا گوشت خوک و فلفل دلمه‌ای سبز، کرفس و پیاز گرفته شده‌است. 125px که با نام جانی‌کیک نیز شناخته می‌شود، نوعی نان ذرت با بافتی نازک است که در ماهی‌تابه با روغن سرخ می‌شود. نامش از رسم کارگران مزرعه گرفته شده که آن را روی کج‌بیل یا بیل نگه‌داشته‌شده بر شعلهٔ آتش می‌پختند. مواد متداول هاش‌پاپی شامل بلغور ذرت، آرد گندم، تخم‌مرغ، نمک، جوش شیرین، شیر یا باترمیلک و آب است و ممکن است پیاز، پیازچه، سیر، دانهٔ کامل ذرت و فلفل نیز به آن افزوده شود. ارزن 125px ارزن غله‌ای است که در غرب آفریقا کشت می‌شد و از راه تجارت برده به آمریکای شمالی آمد. مردم ایگبو در غرب آفریقا ارزن را در دیگ با سبزیجات، گوشت، ماکیان و ماهی می‌پختند. این شیوهٔ پختن غلات با گوشت در دیگ‌های یک‌قابلمه‌ای از غرب-مرکز آفریقا در جنوب ایالات متحده در جوامع بردگان و پس از اعلامیه آزادی بردگان در جوامع آفریقایی-آمریکایی ادامه یافت. آن‌ها مواد آمریکای شمالی و محصولات آفریقایی را ترکیب کردند و خوراک‌هایی پدیدآوردند که به گامبو و دیگر خوراک‌های کلاسیک جنوبی تبدیل شدند. برنج 125px| گونه‌ای از در آفریقا اهلی شد، از این رو بسیاری از کسانی که در دوران تجارت برده به قاره آمریکا آورده شدند، شیوه‌های پخت برنج از غرب آفریقا را حفظ کردند. با لوبیا قرمز، فلفل دلمه‌ای، پیاز و کرفس همراه با ادویه‌ها و گوشت‌هایی مانند ژامبون و سوسیس تهیه می‌شود. 125px| گونه‌ای از سورگوم در آفریقا کشت می‌شد و از راه تجارت برده به آمریکای شمالی آمد. بردگان و آفریقایی-آمریکایی‌های آزاد از سورگوم برای تهیهٔ ملاس سورگوم بهره می‌گرفتند. دسرها نام تصویر توضیح 125px نیم‌پز کردن سیب‌زمینی شیرین، سپس تبدیل به و ادویه‌زدن و پختن در پوسته پای؛ از نظر بافت شبیه به پای کدو تنبل است. دسر سنتی خانواده‌های در جشن‌های شکرگزاری و کریسمس، تهیه و خوردن پای سیب‌زمینی شیرین است. خوراکی‌ها و نوشیدنی‌های قرمزرنگ در جشن‌های جونتینت سنتی هستند از جمله کیک مخملی قرمز. این دسته دربرمی‌گیرد خوراک‌هایی مانند جامبالایا، گامبو، برنج قرمز با لوبیا و دیگر خوراکی‌های زیرگروه کریول از قوم سیاهان آمریکایی. در جوامع سیاهان آمریکایی در مریلند و در هارلم، نیویورک به یک غذای رایج سول فود تبدیل شد. | ## جمع‌بندی | در دوران بلوز و جاز، موسیقیدانان و خوانندگان در رستوران‌های سول فود واقع در کلوب‌های شبانه‌ای که در مالکیت سیاهان بود غذا می‌خوردند و آشپزها مرغ و وافل برای مشتریانشان آماده می‌کردند.