موضوع مقاله: لباس ملی اندونزی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لباس ملی اندونزی | مقدمه: زنان لباس‌های کاین باتیک و کبایا به همراه سِلِندانگ (شلوار کمری) و مردان لباس‌های جاس و داسی (کت و شلوار غربی با کراوات) و کلاه پِچی به سر دارند. | ## بخش 1: لباس ملی اندونزی | 237 pages از آنجایی که جاوه مرکز سیاسی و جمعیتی اندونزی بوده است، لباس‌های محلی این جزیره به جایگاه ملی ارتقا یافته است. اندونزی به عنوان یک کشور با تنوع قومی و مذهبی بسیار، بیش از ۳۰ استان دارد که هر کدام از آنها لباس‌های سنتی و طرح‌های منحصر به فرد و متمایز خود را دارند. تصویر، لباس عروسی سنتی بالی (چپ) و جاوه شرقی (راست) را نشان می‌دهد و لباس‌های دیگری از استان‌های دیگر در پس‌زمینه به تصویر کشیده شده‌اند. بارزترین جلوه لباس‌های ملی اندونزی را می‌توان در نوع لباس‌هایی که رئیس‌جمهور اندونزی و بانوی اول اندونزی در انواع مختلف مناسبت‌ها و محیط‌ها می‌پوشند و همچنین لباس‌هایی که مقامات دیپلماتیک اندونزی در شام‌های رسمی می‌پوشند، مشاهده کرد. عروسی‌های سنتی و مراسم رسمی در اندونزی از مناسبت‌های مهم این کشور هستند که در آن‌ها لباس‌های ملی اندونزی، از لباس‌های سنتی گرفته تا لباس‌های مدرن، کاملاً مشهود است و با توجه به هر منطقه‌ای که در آن حضور دارند، متفاوت است. لباس‌های ملی باتیک باتیک پارچه‌ای است که به‌طور سنتی با استفاده از تکنیک رنگرزی دستی (چاپ کلاقه‌ای) در برابر موم برای ایجاد الگوهای پیچیده ساخته می‌شود. پارچه باتیک به‌طور سنتی یک تکه بزرگ از پارچه با تزئینات پیچیده است که توسط زنان جاوه‌ای به عنوان کمبن یا لباس بالاتنه استفاده می‌شود. پارچه باتیک با چین‌های متعدد در جلو به نام ویرون به دور باسن پیچیده می‌شد، در حالی که نیم‌تنه بالاتنه لباس کبایا می‌پوشید. به‌طور سنتی برای مردان، لبه پارچه باتیک را می‌توان به هم دوخت تا یک پارچه لوله‌ای به عنوان سارونگ ایجاد شود، یا مانند لباس زنانه به عنوان کاین به دور باسن پیچیده شود. بعدها برای مردان، پارچه باتیک نیز دوخته و به پیراهن مردانه باتیک معاصر تبدیل شد. | ## بخش 2: لباس ملی اندونزی | یونسکو در ۲ اکتبر ۲۰۰۹، باتیک اندونزی را به عنوان شاهکار میراث شفاهی و ناملموس بشریت معرفی کرد. گاهی اوقات مردانی که پیراهن باتیک می‌پوشند، معمولاً یک کلاه سونگکوک یا پچی نیز می‌پوشند تا آن را به روشی سنتی رسمی‌تر جلوه دهند. پیراهن‌های باتیک دو نوع برش دارند: آستین بلند برای مراسم رسمی و آستین کوتاه برای مراسم غیررسمی تا نیمه‌رسمی. طرح باتیک از منطقه‌ای به منطقه دیگر، به‌ویژه در جاوه و سایر جزایر، متفاوت است و نقوش یا الگوهای منحصر به فرد خود را دارد که مختص سنت و فرهنگ محلی مربوطه است. گاهی اوقات از جنس نازک مانند ابریشم، پنبه نازک یا نایلون یا پلی‌استر نیمه‌شفاف ساخته می‌شود و با گلدوزی‌های طرح گل یا زربافت تزیین می‌شود. کبایا معمولاً با سارونگ یا باتیک کاین پنجانگ یا سایر لباس‌های بافته‌شده سنتی مانند ایکات، سونگکت با نقوش رنگارنگ پوشیده می‌شود. اولین شکل کبایا در دربار پادشاهی مردم جاوه‌ای امپراتوری ماجاپاهیت به عنوان وسیله‌ای برای ترکیب کمبان زنانه موجود، پوشش نیم‌تنه زنان اشرافی، برای ایجاد ظاهری متواضع‌تر و قابل قبول‌تر برای دین اسلام تازه پذیرفته شده، سرچشمه می‌گیرد. 293 pages کبایا معمولاً در رویدادهای رسمی ملی توسط بانوی اول اندونزی، همسران دیپلمات‌های اندونزیایی و به‌طور کلی زنان اندونزیایی پوشیده می‌شود. در روز کارتینی در ۲۱ آوریل، زنان اندونزیایی معمولاً کبایا می‌پوشند تا قهرمان رهایی زنان اندونزیایی را جشن بگیرند و به او ادای احترام کنند. در مراسم سنتی بالی، زنان بالی کبایاهای رنگارنگ به سبک بالی با سونگکت بالی می‌پوشیدند. | ## بخش 3: لباس ملی اندونزی | در اندونزی، پِچی مخملی سیاه با مفاهیم ملی‌گرایانه سکولار که توسط سوکارنو رواج یافت، به سربند ملی تبدیل شده است. تعدادی از فعالان جنبش ملی‌گرایان اندونزی در اوایل قرن بیستم، مانند سوکارنو، محمد حتی و آگوس سلیم، برای انتقال احساسات ملی‌گرایانه خود و نشان دادن هویت اندونزیایی خود، پِچی می‌پوشیدند. روسای جمهور مرد اندونزی همیشه پِچی را به عنوان بخشی از لباس رسمی ریاست جمهوری خود می‌پوشند. این سرپوش در سراسر اندونزی، به ویژه توسط مقامات دولتی و مردان (معمولاً مردان مسلمان) در سراسر کشور پوشیده می‌شود. مردان اندونزیایی معمولاً این سرپوش را با پیراهن باتیک یا کت و شلوار به سبک غربی برای شرکت در مراسم رسمی می‌پوشند. مردان مسلمان سالمند در سراسر اندونزی - معمولاً در جاکارتا که خود را از مردم بومی بتاوی می‌دانند - نیز از این پچی به صورت روزمره استفاده می‌کنند. این سرپوش همچنین یک سرپوش سنتی مردم بتاوی و همچنین سایر گروه‌های قومی، به ویژه در مناطق غربی اندونزی که عمدتاً مسلمان هستند، می‌باشد. لباس‌های منطقه‌ای گذشته از لباس‌های ملی، هر یک از استان‌های اندونزی - به‌طور دقیق‌تر هر گروه قومی اندونزی - لباس‌های سنتی منطقه‌ای خود را دارند. این لباس‌های منطقه‌ای در زبان اندونزیایی باجو آدات یا پاکائیان آدات نامیده می‌شوند و از سنت‌ها و صنایع دستی سنتی نساجی اندونزی گرفته شده‌اند. بهترین فرصت برای دیدن نمونه‌ای از لباس‌های سنتی اندونزی، شرکت در یک مراسم عروسی سنتی است. | ## جمع‌بندی | مجلل‌ترین و پر زرق و برق‌ترین آنها معمولاً فقط برای عروس و داماد در نظر گرفته می‌شود، در حالی که لباس‌های سنتی رایج‌تر توسط مردم محلی در مراسم سنتی پوشیده می‌شوند.