موضوع مقاله: ماگینو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ماگینو | مقدمه: ماگینو تاگالوگ، گینو کاپاپانگان و تومائو ویزایان طبقه اجتماعی اشراف در میان فرهنگ‌های مختلف فیلیپین پیش از استعمار بودند. | ## بخش 1: ماگینو | در میان ویسایان‌ها، تومائوها بیشتر از خانواده‌های سلطنتی، کاداتوان، متمایز بودند. برجستگی آنها به شهرت اجدادشان (بانساگ) یا ثروت و شجاعت آنها در نبرد (لینگا) بستگی داشت. به‌طور کلی، هرچه دودمان ماگینو به بنیان‌گذار سلطنتی (پونو) یک دودمان (لالاد) نزدیک‌تر بود، جایگاه آنها بالاتر بود. نام‌های خاص اشراف ماگینوو با گات (مخفف " پاماگات " یا "پامگات" که در اصل به معنای "ارباب" یا "استاد" است، اگرچه در تاگالوگ مدرن به معنای " عنوان " است) برای مردان و دایانگ (بانو) برای زنان، که به ترتیب به معنای ارباب و بانو بودند، آغاز می‌شد. عنوان پانگینوو برای ماگینووهای بسیار قدرتمندی در نظر گرفته می‌شد که بر تعداد زیادی از وابستگان و بردگان حکومت می‌کردند، صاحب املاک گسترده بودند و دودمانشان بی‌عیب و نقص بود. ماگینووهای رده پایین‌تر که با ثروت تازه به دست آمده به شهرت می‌رسیدند، با تحقیر به عنوان ماگینوو (به معنای واقعی کلمه "شخصی با طلای فراوان"؛ تازه ثروتمند) شناخته می‌شدند. در کتاب واژگان زبان تاگالوگ (۱۶۱۳)، مبلغ فرانسیسکن اسپانیایی، پدرو د سان بوئناونتورا، ماگینوو را با "شوالیه‌های تاریکی" مقایسه کرد که جایگاه خود را با طلا و نه با دودمان به دست می‌آورند. داتوهای تاگالوگ، ماگینوهایی بودند که بر یک جامعه (یک دولوهان یا بارانگای، به معنای واقعی کلمه "گوشه" و "قایق بالانگای ") حکومت می‌کردند یا پیروان زیادی داشتند. این داتوها یا بر یک جامعه واحد (یک پوک) حکومت می‌کردند یا بخشی از یک سکونتگاه بزرگتر (یک بایان، "دولت-شهر") بودند. آنها یک شورا (لیپون، لوپون یا پولونگ) تشکیل می‌دادند و به یک حاکم مستقل، که لاکان (یا عنوان سانسکریت راجا، "پادشاه") نامیده می‌شد، پاسخگو بودند. پس از فتح اسپانیا، به این داتوها عنوان اسپانیایی دون داده شد و به عنوان روسای محلی رفتار می‌شد. ویسایاس در ویسایاس، ویسایایی‌ها از یک ساختار اجتماعی سه طبقه‌ای متشکل از اولیپون (مردم عادی، رعایا و بردگان، که در وارای نیز به آن اوریپون می‌گویند)، تیماوا (اشراف جنگجو) و در رأس آن، تومائو (اشراف) استفاده می‌کردند. تومائوها از خویشاوندان خونی داتو (رهبر جامعه) تشکیل می‌شدند که به بردگی، بندگی یا جادوگری آلوده نشده بودند. به حامیان مختلف تومائو داتو، در مجموع سندیگ سا داتو ("در کنار داتو") گفته می‌شود. تومائوها همچنین معمولاً در دربار داتو در مناصب مختلف استخدام می‌شدند (اگرچه گاهی این مناصب ممکن است با تیماوا نیز پر شوند). وزیر اعظم یا مشاور خصوصی داتو به عنوان اتوبانگ سا داتو (به معنای واقعی کلمه "رو به داتو ") شناخته می‌شد. مباشری که خراج و مالیات را جمع‌آوری و ثبت می‌کرد و آنها را بین خانواده و افراد تحت تکفل داتو توزیع می‌کرد ، پاراگاهین نام داشت. بیلانگو مسئول حفظ قانون و نظم بود و خانه‌اش به عنوان زندان عمومی (بیلانگووان) عمل می‌کرد. | ## بخش 2: ماگینو | هم تومائو و هم تیماوا موظف بودند در زمان جنگ، با هزینه خود، به عنوان نیروهای نظامی داتو خدمت کنند. خانواده سلطنتی بلافصل داتوهای ویسایایی به عنوان کاداتان از بقیه تومائو متمایز بودند، که هم یک مقام سیاسی و هم یک طبقه اجتماعی بود. خلوص نسب کاداتان در ادعای حق حکومت بسیار مهم بود، بنابراین کاداتان معمولاً فقط با اعضای سایر خانواده‌های سلطنتی ازدواج می‌کرد. شاهزاده خانم‌ها به عنوان بینوکات یا بینوکات (به معنای واقعی کلمه "پوشیده‌هاً یا "پیچیده‌ها") شناخته می‌شدند، به این دلیل که معمولاً توسط بردگان در پالان‌های پوشیده حمل می‌شدند. همسر اول داتو و بینوکات می‌توانستند به همان تعداد برده و وابسته فرمانروایی کنند. داتوهایی که با ازدواج با یک شاهزاده خانم به این مقام رسیده‌اند، سابالی نامیده می‌شوند. داتوهایی که از تبار خالص سلطنتی هستند، پوتلی یا لوبوس نگا داتو نامیده می‌شوند، در حالی که داتوهایی که هر چهار پدربزرگ و مادربزرگشان از تبار خالص سلطنتی هستند، کالیبوتان ("همه چیز در اطراف") نامیده می‌شوند. اعلامیه‌های آنها (مانتالا) توسط یک اولیپون که به عنوان جارچی شهر (پاراتاواگ) خدمت می‌کرد، به عموم مردم ابلاغ می‌شد. آنها از رعایای خود خراج، مالیات و هدایا دریافت می‌کردند، از جمله هیموکا (هدایای تیماوا برای اجازه ازدواج)، باوبا (هدایای طرف‌های برنده در اختلافی که با حکم داتو حل و فصل می‌شد) و هیکون (سهم بیشتر اموال که دوباره توزیع می‌شد). آنها از طریق هونوس (هزینه لنگر انداختن کشتی در بندرگاه عمومی)، بیهیت (تعرفه‌ها) و لوپیگ (تخفیف در خریدهای محلی) بر تجارت کنترل داشتند. آنها همچنین از طریق فرمان‌ها (بالوانگ) قدرت محدود کردن دسترسی به املاک عمومی را داشتند و محصولات و حیوانات آنها بین رعایای او توزیع می‌شد تا در روشی که به عنوان تاکای شناخته می‌شود، از آنها مراقبت شود. آنها اغلب صنعتگران، شکارچیان، آهنگران، ماهیگیران و جنگجویان ماهری بودند و خانواده‌شان بهترین کالاها را برای تجارت تولید می‌کردند. اعضای یک ریاست، یک داتوی برجسته داشتند که بر دیگر داتوها اقتدار داشت، که معمولاً به سادگی به آنها پنگولو ("رئیس" یا "حاکم")، کاپونوان ("حاکم‌ترین"، از کلمه ویسایایی به معنای "ریشه" یا "منشأ"، پونو) یا ماکاپوروس نگا داتو (رئیس متحدکننده) گفته می‌شد. پنگولوهای بندرهایی که رفت و آمد مکرر خارجی دارند، گاهی ممکن است عناوین مالایی یا سانسکریت مانند راجه ("حاکم")، باتارا ("ارباب شریف") و ساری‌پادا (از سانسکریت سری پادوکا، "اعلیحضرت"؛ انواع آن شامل سالیپ، سیپاد، پادوکا و سالیپادا) باشد. اقتدار آنها معمولاً از موقعیت‌های تجاری مطلوب، دلاوری نظامی، تبار و ثروت (بهاندی) ناشی می‌شود تا حکومت سلطنتی. در حالی که آنها بر اساس شهرتشان قدرت محدودی بر دیگر اعضای قبیله داشتند، هیچ کنترل مستقیمی بر رعایا یا سرزمین‌های قبیله دیگر نداشتند. مورخ ویلیام هنری اسکات این نظریه را مطرح می‌کند که این ممکن است اشتباه مهلک فردیناند ماژلان بوده باشد. ماژلان فرض می‌کرد که راجه هومابون پادشاه آن سرزمین و بنابراین پادشاه مکتان نیز هست. | ## بخش 3: ماگینو | اما جزیره مکتان، قلمرو لاپو-لاپو و یک داتوی دیگر به نام زولا، در مکانی قرار داشت که آنها را قادر می‌ساخت تا کشتی‌های تجاری را که وارد بندر سبو، قلمرو هومابون، می‌شدند، رهگیری کنند؛ بنابراین، احتمال بیشتری وجود داشت که لاپو-لاپو در واقع قدرتمندتر از هومابون باشد. وقتی ماژلان از لاپو-لاپو خواست که مانند «شاه» هومابون تسلیم شود، لاپو-لاپو ظاهراً پاسخ داد که «او تمایلی به آمدن و احترام گذاشتن به کسی که مدت‌ها تحت فرمانش بوده، ندارد». در سلطنت مسلمان سولو و سلطنت مگیندانائو، حاکم عالی سلطان بود، عنوانی برگرفته از عربی که پس از گرویدن آنها به اسلام به کار گرفته شد. اشراف زن این رده‌ها با عنوان دایانگ ("شاهزاده خانم") خطاب می‌شدند و دختران سلطان با عنوان دایانگ-دایانگ ("شاهزاده خانم درجه یک") شناخته می‌شدند. در رده پایین‌تر از اشراف سلطنتی، والیان ایالتی (پانگلیما) و همچنین افراد ثروتمند (اورانگ کایا) قرار دارند. گاهی افراد عادی می‌توانند به اشرافیت، که به عنوان داتو سادجا شناخته می‌شود، ارتقا یابند. معمولاً برای شاهکارها یا خدمات برجسته در حین انجام وظیفه از طریق نمایش شجاعت، قهرمانی و غیره. مارانائو مردم مارانائو در منطقه لانائو با دیگر سلطان‌نشین‌های مورو از این نظر متفاوت هستند که متمرکز نیستند. در عوض، این منطقه کنفدراسیونی از چندین ایالت مستقل مارانائو است که هر کدام توسط چندین طایفه تشکیل شده‌اند. طبقه سلطنتی موروثی جامعه مارانائو در مجموع به عنوان پیدتایلان شناخته می‌شوند و نسب خود را از اولین سلطان می‌رسانند. این سلاطین بر ایالت‌های مستقل (پنگامپونگ) حکومت می‌کنند که خود به جوامع کوچک‌تری (پولوک) تقسیم می‌شوند که توسط داتوهای موروثی طبقه کاداتوان اداره می‌شوند. پس از آن به ترتیب پوتری مأمور (شاهزاده خانم)، سولوتان آ بای (ملکه مهربان) و بای آ دالومانگکوب (ملکه) قرار دارند. مارکوس به عنوان بخشی از تلاش خود برای ترویج باگونگ لیپونان (جامعه جدید)، از تحقیقات در مورد فرهنگ پیش از ورود اسپانیایی‌ها به فیلیپین حمایت مالی کرد. مارکوس علاوه بر توصیه تغییر نام فیلیپین به «ماهارلیکا»، در تبدیل ماهارلیکا به نامی مرسوم برای خیابان‌ها، عمارت‌ها، سالن‌های ضیافت، روستاها و سازمان‌های فرهنگی تأثیرگذار بود. خود مارکوس از این کلمه برای نامگذاری یک بزرگراه، یک شرکت پخش و محل پذیرش کاخ مالاکانی استفاده کرد. قبل از اینکه در سال ۱۹۸۵ نادرستی آن ثابت شود، مارکوس ادعا کرد که فرماندهی گروهی از چریک‌ها را به نام واحد ماهارلیکا بر عهده داشته است. مارکوس همچنین از ماهارلیکا به عنوان نام مستعار جنگی خود استفاده می‌کرد و خود را به عنوان مدال‌آورترین سرباز چریکی فیلیپینی ضد ژاپنی در طول جنگ جهانی دوم به تصویر می‌کشید. در طول دوره حکومت نظامی در فیلیپین، مارکوس تلاش کرد فیلمی با عنوان ماهارلیکا بسازد تا «شاهکارهای جنگی» خود را به نمایش بگذارد. | ## جمع‌بندی | ماهارلیکا در واقع به طبقه «سلطنتی» آنطور که ادعا می‌شود اشاره ندارد، بلکه به طبقه جنگجوی دست نشانده اشاره دارد.