موضوع مقاله: سلب تابعیت | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سلب تابعیت | مقدمه: سلب تابعیت می‌تواند مجازاتی برای اعمالی باشد که توسط دولت جرم تلقی می‌شوند، و اغلب فقط برای اشتباهاتی در فرایند تابعیت مانند کلاهبرداری اعمال می‌شود. | ## بخش 1: سلب تابعیت | از زمان حملات ۱۱ سپتامبر، سلب تابعیت از افرادی که متهم به تروریسم هستند افزایش یافته است. به‌دلیل حق تابعیت، که توسط معاهدات بین‌المللی متعدد از جمله ماده ۱۵ اعلامیه جهانی حقوق بشر به رسمیت شناخته شده است، سلب تابعیت اغلب نقض حقوق بشر تلقی می‌شود. تعریف سلب تابعیت حالتی است که در آن شهروندی یا ملیت توسط دولت برخلاف میل شهروند لغو می‌شود. در عمل، ممکن است تمایز روشنی بین لغو غیر توافقی تابعیت و ترک تابعیت وجود نداشته باشد. تاریخچه سلب تابعیت را می‌توان شکل جدیدی از رسم باستانی تبعید دانست که پس از تأسیس زندان‌ها و کاهش قلمرو سرزمینی که سرزمین بلاصاحب محسوب می‌شد، کاربرد آن کاهش یافت.رویه بریتانیایی‌ها در انتقال مجرمان به نقاط دیگر امپراتوری در اواسط قرن نوزدهم منجر به تبعید ۳۸۰٬۰۰۰ نفر شد.رویه مدرن سلب تابعیت در اواخر قرن نوزدهم همزمان با کنترل مهاجرت توسعه یافت.پس از رشد دولت رفاه، مهاجرت و سلب تابعیت توسط بسیاری از کشورها به دلایل عملی قانونی شد تا از حمایت از بازگشتگان فقیر جلوگیری شود.امپراتوری آلمان برای جلوگیری از بازگشت مهاجران ناموفق، تمام مهاجرانی را که ده سال در خارج از کشور بودند، سلب تابعیت کرد.شهروندانی که به تابعیت کشور خود بازگشتند نیز با از دست دادن تابعیت جدید خود مواجه شدند، زیرا قطع ارتباط آنها با آن کشور تلقی می‌شد. در قانون تابعیت کانادا، این رویه تا سال ۱۹۷۴ ادامه داشت.قانون فرانسه از اواخر قرن نوزدهم سلب تابعیت را مجاز می‌دانست، اما قبل از جنگ جهانی اول به ندرت مورد استفاده قرار می‌گرفت. طبق نظام حکومتی مدرن، دولت‌ها وظیفه دارند اتباع خود را بپذیرند و می‌توانند اتباع خارجی را اخراج کنند.در اوایل قرن بیستم، در بیشتر کشورهای غربی، قوانین سلب تابعیت تصویب شد، از جمله قانون اعطای تابعیت در سال ۱۹۰۶ در ایالات متحده، قوانین فرانسه در سال‌های ۱۹۱۵ و ۱۹۲۷، و قانون تابعیت و وضعیت بیگانگان بریتانیا در سال‌های ۱۹۱۴ و ۱۹۱۸.جنگ جهانی اول، بررسی دقیق وفاداری شهروندان دارای تابعیت را افزایش داد و منجر به افزایش سلب تابعیت شد؛ تقریباً همه طرف‌های درگیر در جنگ از سلب تابعیت استفاده کردند.در بسیاری از موارد، مخالفت سیاسی (به ویژه باورهای کمونیستی) یا ظن همدردی با یک کشور دشمن دلیل سلب تابعیت بود، اگرچه در عمل سلب تابعیت در درجه اول افراد را بر اساس محل تولدشان هدف قرار می‌داد.قوانین سلب مالکیت که به عنوان یک اقدام اضطراری در طول جنگ تصویب شدند، پس از آن نیز ادامه یافتند. اوج سلب تابعیت در نیمه اول قرن بیستم بود.دیوید اسکات فیتزجرالد، جامعه‌شناس، می‌گوید: «پس از بازسازی دولت-ملت‌ها در حدود دو جنگ جهانی، سلب تابعیت‌های نژادی با اخراج‌ها و انتقال جمعیت در مقیاس وسیع همراه بود.» دو میلیون شهروند سابق امپراتوری روسیه، «مهاجران سفیدپوست»، در سال ۱۹۲۱ توسط اتحاد جماهیر شوروی سلب تابعیت و بی‌تابعیت شدند.در جهان غرب، سلب تابعیت عملاً پس از جنگ جهانی دوم از بین رفت.تلاش‌ها برای سلب تابعیت دسته‌جمعی آمریکایی‌های ژاپنی‌تبار و کانادایی‌های ژاپنی‌تبار پس از جنگ به دلیل احکام نامطلوب دادگاه و تغییر در افکار عمومی شکست خورد. احکام دادگاه در فرانسه و ایالات متحده، قدرت اختیاری سلب تابعیت را محدود کرد.یکی از استدلال‌هایی که برای کاهش سلب تابعیت مطرح می‌شود، افزایش هنجارهای حقوق بشر و افزایش حمایت قانونی در برابر بی‌تابعیتی است.بریتانیا که در قرن بیست و یکم نرخ بالایی از سلب تابعیت را دارد، بین سال‌های ۱۹۷۳ تا ۲۰۰۲ هیچ‌کس را سلب تابعیت نکرد.در سال ۲۰۰۲، قوانین تغییر کرد تا وزیر کشور بتواند بدون گذراندن یک فرایند بررسی مستقل قبل از اجرایی شدن سلب تابعیت، افراد را سلب تابعیت کند. حملات ۱۱ سپتامبر ترس از تروریسم را تشدید کرد؛ دولت‌ها سعی کردند هرگونه موانع قانونی را برای اعمال نامحدود قدرت اجرایی که برای مبارزه با تهدید تروریستی ضروری تلقی می‌شد، کاهش دهند.قانون مهاجرت به عنوان ابزاری قدرتمند برای حذف افرادی که تهدیدی برای امنیت ملی تلقی می‌شدند، در نظر گرفته می‌شد، اما این قانون فقط می‌توانست علیه غیرشهروندان اعمال شود. کشورهایی که قوانین سلب تابعیت را معرفی، گسترش، احیا یا در نظر گرفتند شامل کانادا، فرانسه، اتریش، آلمان، نروژ، هلند، استرالیا، مصر و کشورهای حوزه خلیج فارس می‌شوند. در کشورهای دموکراتیک، در مقایسه با تعداد شهروندان، سلب تابعیت عموماً نادر بوده است. پیامدها سلب تابعیت لزوماً منجر به از دست دادن حق اقامت قانونی فرد در کشوری که تابعیت او را لغو می‌کند، نمی‌شود، اما اغلب این اتفاق می‌افتد.افرادی که تابعیت خود را از دست داده‌اند اغلب مجبور به بازگشت به کشورهایی می‌شوند که با آنها ارتباط چندانی ندارند و این امر پیامدهای گسترده‌ای برای زندگی خانوادگی، حرفه‌ای و اجتماعی و رفاه آنها خواهد داشت.اخراج شهروندان سلب تابعیت شده بسته به مورد، ممکن است مستلزم طی مراحل قانونی طولانی باشد و کشوری که قرار است به آنجا اخراج شوند، ممکن است از پذیرش آنها خودداری کند، مثلاً اگر آنها را به‌عنوان شهروند به رسمیت نشناسد.سلب تابعیت شخصی که در خارج از کشور است معمولاً مانع از بازگشت او به کشور می‌شود.وقتی سلب تابعیت در مورد کل گروه‌های قومی اعمال می‌شود، اغلب به‌عنوان بخشی از تلاش برای تشویق مردم به ترک کشور مورد استفاده قرار می‌گیرد.در گذشته، بی‌تابعیتی عمدتاً ناشی از سلب تابعیت بود. اینکه آیا سلب تابعیت در واقع یک مجازات کیفری، یک اقدام امنیت ملی غیرکیفری یا چیز دیگری است، مورد اختلاف است.اگرچه دیدگاه اکثریت این است که سلب تابعیت را به عنوان مجازات در نظر بگیرند، اما جرم‌شناس، میلنا تریپکوویچ، استدلال می‌کند که سلب تابعیت «یک است. «تحریمی که به دنبال رهایی از وضعیت سیاسی اعضایی است که الزامات اساسی شهروندی را برآورده نمی‌کنند.» سلب تابعیت بالفعل، از دست دادن واقعی تابعیت در غیاب انصراف رسمی است. به عنوان مثال، می‌توان به دستورهای منع موقت ورود که برخی کشورها برای جلوگیری از ورود اتباع خود صادر می‌کنند، یا ابطال گذرنامه که به همین منظور استفاده می‌شود، اشاره کرد.صدها شهروند کشورهای مختلف اروپایی، ، در خاورمیانه سرگردان هستند زیرا دولتشان در غیاب سلب تابعیت رسمی، از بازگرداندن آنها به کشورشان خودداری می‌کند.از طرف دیگر، برخی کشورها عملاً از مسئولیت خود در قبال شهروندانشان که در بازداشت نامحدود در گوانتانامو نگهداری می‌شوند، شانه خالی کرده‌اند.در بسیاری از کشورهای آفریقایی و جاهای دیگر، از جمله جمهوری دومینیکن و تگزاس، مقامات عمداً از ارائه مدارک لازم به افراد دارای حق شهروندی خودداری می‌کنند، که می‌تواند عواقب مشابهی مانند سلب تابعیت داشته باشد. اهداف سلب تابعیت کلاهبرداری بسیاری از کشورها در مواردی که متقاضی شهروندی در طول فرایند اخذ تابعیت مرتکب کلاهبرداری شده باشد، سلب تابعیت را مجاز می‌دانند.به گفته آدری مکلین، محقق حقوقی، «منطق لغو شهروندی به دلیل کلاهبرداری یا ارائه اطلاعات نادرست این است که اثر رفتار گمراه‌کننده را خنثی می‌کند و وضعیتی را که در صورت افشای حقیقت به دست می‌آمد، بازمی‌گرداند.» سلب تابعیت به دلیل کلاهبرداری، کم‌بحث‌ترین شکل سلب تابعیت است، حتی زمانی که منجر به بی‌تابعیتی شود.موارد سلب تابعیت آمریکایی‌های دارای تابعیت و کانادایی‌هایی که در طول جنگ جهانی دوم مرتکب جنایات جنگی شده و در درخواست‌های تابعیت خود دروغ گفته بودند، توجه گسترده رسانه‌ها را به خود جلب کرد، اما نسبتاً نادر بود. کویت حدود ۳ درصد از کل جمعیت را سلب تابعیت کرده است که ادعا می‌شود به معنای بازگشت به تابعیت قبلی است. تابعیت چندگانه برخی کشورها اتباع خود را از داشتن تابعیت چندگانه منع می‌کنند، بنابراین اگر شخصی تابعیت کشور دیگری را کسب کند، به‌طور خودکار سلب تابعیت می‌شود. | ## بخش 2: سلب تابعیت | تا سال ۱۹۱۸، اکثر کشورها به زنانی که با خارجی‌ها ازدواج می‌کردند، تابعیت می‌دادند.در دهه پس از جنگ جهانی اول، هجده کشور به سلب اجباری تابعیت زنان متأهل پایان دادند.برخی کشورها همچنان به سلب تابعیت زنانی که با خارجی‌ها ازدواج می‌کنند، ادامه می‌دهند که در برخی موارد می‌تواند منجر به بی‌تابعیتی شود. به همین ترتیب، کانادا تابعیت کسانی را که پس از ۲۸ سالگی از والدین کانادایی در خارج از کشور متولد شده‌اند، لغو می‌کند. قبل از اینکه به سن ۲۸ سالگی برسند، افرادی که در خارج از کانادا متولد شده‌اند می‌توانند شهروندی خود را برای جلوگیری از سلب تابعیت، مجدداً تأیید کنند. با این حال، این ماده قانونی کمتر شناخته شده است و منجر به از دست دادن شهروندی بسیاری از «کانادایی‌های گمشده»، از جمله افراد ساکن کانادا، شده است. این افراد همچنین نمی‌توانند شهروندی خود را به فرزندانشان منتقل کنند، که می‌تواند منجر به بی‌تابعیتی در بدو تولد شود. اوراق بهادارسازی سلب تابعیت اغلب با دلایلی مانند موارد زیر توجیه می‌شود: شهروندی به عنوان امتیازی که می‌تواند در هر زمانی توسط دولت لغو شود؛ «کسانی که اعمالشان نشان‌دهنده بی‌وفایی است، از طریق آن اعمال، شهروندی را از دست می‌دهند؛ تروریست‌ها لیاقت شهروندی را ندارند؛ شهروندی زمانی که افراد نالایق شهروندی را در اختیار دارند، بی‌ارزش می‌شود و ارزش آن با سلب آن از شهروندان نالایق افزایش می‌یابد.»بنابراین، سلب تابعیت با گفتمان امنیتی‌سازی و این باور که تهدیدات امنیتی از خارج از کشور ناشی می‌شوند، همراه است. افرادی که هدف سلب تابعیت قرار می‌گیرند، حتی زمانی که در کشوری که تابعیت آنها را لغو کرده متولد و بزرگ شده‌اند، به عنوان خارجی معرفی می‌شوند. یهودیان رومانیایی بین سال‌های ۱۸۶۴ تا ۱۸۷۹ در جریان روند بحث‌برانگیز آزادسازی یهودیان در رومانی، که منجر به اعتراض بین‌المللی و حمایت‌های ویژه از یهودیان رومانیایی در پیمان برلین ۱۸۷۸ شد، از تابعیت رومانیایی محروم شدند.در اتریش-مجارستان، کولی‌ها اغلب هدف سلب خودسرانه شهروندی قرار می‌گرفتند. فروپاشی امپراتوری‌های اتریش-مجارستان، روسیه و عثمانی پس از جنگ جهانی اول و جایگزینی آنها با دولت-ملت‌ها منجر به «جدایی اقوام» (فرآیندی از «همگون‌سازی» قومی و ملی) شد که شامل اخراج‌های دسته‌جمعی، سلب تابعیت عملی و تنزل اقلیت‌های قومی به شهروندی درجه دو می‌شد.پس از نسل‌کشی ارامنه، ترکیه با سلب تابعیت ارمنی‌ها، آشوری‌ها یا سریانی‌ها، یونانی‌ها و یهودیانی که در خارج از کشور بودند و گاهی اوقات کسانی که در کشور باقی ماندند، سیاست همگن‌سازی قومی در آناتولی را ادامه داد.تمام افرادی که در جریان تبادل جمعیت یونانی-ترکی مورد پاکسازی قومی قرار گرفتند، ملیت اصلی خود را از دست دادند.سلب تابعیت اقلیت‌های قومی توسط ترک‌ها طی یک سری احکام در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ رسمیت یافت، و تا جنگ جهانی دوم ادامه یافت. تا سال ۱۹۴۳، ۹۳ درصد از کسانی که تابعیت خود را از دست دادند، یهودیان ترک بودند که این امر آنها را در معرض خطر بالای مرگ در طول هولوکاست قرار می‌داد.جمهوری دوم چکسلواکی، یهودیانی را که از سودتنلند، که در سال ۱۹۳۸ به آلمان ضمیمه شده بود، گریختند یا اخراج شدند، سلب تابعیت کرد.در همان سال، لهستان که در تلاش برای کاهش جمعیت یهودیان خود بود، قانونی را تصویب کرد که به موجب آن یهودیان لهستانی ساکن در خارج از کشور، تابعیت خود را از دست دادند. تعدادی از مهاجران هندی در اوایل قرن بیستم با احراز شرایط سفیدپوست بودن، شهروندی آمریکا را به دست آوردند. با این حال، پرونده دیوان عالی کشور در سال ۱۹۲۳ با عنوان «ایالات متحده علیه باگات سینگ تیند» مشخص کرد که هندی‌ها از نظر قانونی غیرسفیدپوست هستند و نمی‌توان آنها را شهروند در نظر گرفت. در نتیجه، دولت ایالات متحده اقدام به سلب تابعیت آمریکایی‌های هندی‌تبار کرد و استدلال کرد که این تابعیت «به‌طور غیرقانونی کسب شده است». تعدادی از پرونده‌های سلب تابعیت، از جمله علیه وکیل ثیند، یک کالیفرنیایی به نام ساخارام گانش پاندیت، مطرح شد. با این حال، پاندیت با موفقیت استدلال کرد که او به‌طور منطقی به شهروندی آمریکایی خود تکیه کرده است و با سلب آن به ناحق آسیب خواهد دید و در دادگاه پیروز شد. دولت فدرال متعاقباً پرونده‌های سلب تابعیت علیه سایر آمریکایی‌های هندی‌تبار را مختومه اعلام کرد. قانون سلب تابعیت آلمان در ابتدا سلب تابعیت از چند مخالف سیاسی ساکن خارج از کشور را در نظر داشت.تمام یهودیان آلمانی در سال ۱۹۳۵ حقوق شهروندی خود را از دست دادند و کسانی که مهاجرت کردند، به صورت دسته جمعی سلب تابعیت شدند، که اغلب برای آسان‌تر کردن مصادره اموالشان بود.بیشتر معاصران موافق بودند که استفاده آلمان نازی از سلب تابعیت، ناقض قوانین بین‌المللی نیست.در سال ۱۹۴۱، تمام مهاجران یهودی و یهودیان آلمانی که به گتوهای نازی یا اردوگاه‌های کار اجباری تبعید شدند، نیز سلب تابعیت شدند.در اروپای تحت اشغال آلمان، یهودیانی که تابعیت یک کشور بی‌طرف یا محور را حفظ می‌کردند، اغلب از تبعید و مرگ در امان بودند، در حالی که کسانی که بی‌تابعیت بودند، در معرض خطر بیشتری قرار داشتند.حکومت ویشی فرانسه ۱۵٬۰۰۰ نفر، از جمله ۶٬۰۰۰ یهودی، را به منظور «تصفیه جامعه ملی» از تابعیت فرانسه محروم کرد؛ ۱۰۰۰ نفر از این یهودیانِ محروم‌شده به قتل رسیدند.قانون سلب تابعیت ویشی پس از پایان جنگ لغو شد.یهودیان در مجارستان، رومانی، الجزایر فرانسه و ایتالیا نیز از حق شهروندی خود محروم شدند. حداقل هشت میلیون آلمانی پس از جنگ جهانی دوم اخراج و سلب تابعیت شدند.در طول تأسیس کشور اسرائیل در سال ۱۹۴۸، صدها هزار فلسطینی عملاً تابعیت خود را از دست دادند و پناهنده شدند.در سال ۱۹۴۹، سریلانکا تامیل‌های هندی سریلانکا را از تابعیت خود محروم کرد و سعی کرد آنها را به هند تبعید کند.در دوران آپارتاید آفریقای جنوبی، میلیون‌ها سیاه‌پوست آفریقای جنوبی از ملیت آفریقای جنوبی خود محروم شدند و به شهروندان به اصطلاح «بانتوستان‌ها» تبدیل شدند.یونان، مقدونی‌های اسلاو و ترک‌های یونان را به مهاجرت تشویق کرده و در صورت ترک کشور، تابعیت آنها را لغو کرده است.سلب تابعیت روهینگیا، یک گروه قومی در میانمار، طبق قانون شهروندی برمه مصوب سال ۱۹۸۲، آنها را بدون تابعیت گذاشت و به‌عنوان عنصر اساسی نسل‌کشی روهینگیا ذکر شده است. چندین کشور پساکمونیستی در طول فروپاشی بلوک شرق، افرادی را که به گروه قومی غالب تعلق نداشتند، سلب تابعیت کردند. | ## بخش 3: سلب تابعیت | سلب تابعیت روس تبارها توسط لتونی و استونی، حق شهروندی را از یک سوم جمعیت سلب کرد. از سال ۲۰۱۳، تخمین زده می‌شود که ۲۰۰٬۰۰۰ شهروند دومینیکنی با اصالت هائیتیایی، در اقدامی که انتقادهای بین‌المللی را به دنبال داشت، از تابعیت این کشور محروم شده‌اند، چرا که این اقدام با انگیزه کاهش تعداد سیاه‌پوستان هائیتیایی در این کشور انجام شده بود.در سال ۲۰۱۹، نزدیک به ۲ میلیون نفر، که ۶ درصد از جمعیت آسام را تشکیل می‌دهند، از فهرست ملی شهروندان هند حذف شدند. بسیاری از افرادی که باید واجد شرایط شهروندی هند باشند، فاقد مدارک لازم هستند، زیرا ثبت تولد ناقص است و قانون هند بار اثبات شهروندی را بر دوش فرد می‌گذارد. مسلمانان بنگالی، که بسیاری از آنها بی‌سواد هستند، بیشترین خطر سلب تابعیت را دارند. مخالفان سیاسی به ویژه در اوایل و اواسط قرن بیستم، ایالات متحده اغلب از سلب تابعیت علیه مهاجران چپ‌گرا، مانند آنارشیست‌ها و اعضای حزب کمونیست ایالات متحده، استفاده می‌کرد.نمونه‌ای از این سیاست، سلب تابعیت از اما گلدمنِ آنارشیست بود. او در سال ۱۹۲۰ به همراه گروهی متشکل از بیش از ۲۰۰ «بیگانه» به فنلاند - به مقصد اتحاد جماهیر شوروی - تبعید شد. جولیا رز کراوت، مورخ حقوقی، اظهار می‌کند: «اخراج ایدئولوژیک و سلب تابعیت، خارجی‌ها را در ایالات متحده به دلیل باورها، وابستگی‌ها و ابراز عقایدشان از طریق اخراج یا تهدید به اخراج مجازات می‌کند.»این اقدام تلافی‌جویانه دولت علیه رفتارهایی که توسط متمم اول قانون اساسی محافظت می‌شوند، به عنوان اقدامی خلاف قانون اساسی مورد انتقاد قرار گرفته و منجر به طرح دعوی در دادگاه شده است. استفاده از سلب تابعیت توسط دموکراسی‌های لیبرال توسط کشورهای اقتدارگرا که از سلب تابعیت به عنوان ابزاری برای سرکوب سیاسی استفاده می‌کنند، ذکر شده است. خیر عمومی، تروریست‌ها و جنگجویان خارجی طبق قانون مهاجرت، پناهندگی و تابعیت مصوب سال ۲۰۰۶ بریتانیا، وزیر کشور می‌تواند تابعیت بریتانیایی را لغو کند، در صورتی که «وزیر امور خارجه متقاعد شود که چنین سلب تابعیتی به نفع عموم است».گستردگی این ماده مورد انتقاد گسترده عمومی قرار گرفته است، و استفاده از آن محدود به مواردی نیست که فرد به عنوان تهدیدی برای امنیت ملی مطرح شود.مک‌لین اظهار می‌کند که قانون «در جایی که دولت فاقد مبنای ماهوی یا مدرکی برای پیگرد قانونی فرد به دلیل ارتکاب هرگونه جرمی باشد، لغو [مجازات] را امکان‌پذیر می‌سازد.» سلب تابعیت گاهی علیه افرادی که متهم به تروریسم یا دست زدن به اسلحه به نمایندگی از دولت دیگری هستند، استفاده می‌شود. نمونه‌هایی از این موارد شامل برخی داوطلبان بین‌المللی در جنگ داخلی اسپانیا و شهروندان برخی از کشورهای عربی، از جمله اسامه بن لادن، که در جنگ شوروی و افغانستان جنگیدند، می‌شود.سلب تابعیت بر این اساس در اوایل قرن بیست و یکم به دلیل افزایش حملات تروریستی در اروپا و پدیده سفر افراد به خاورمیانه برای جنگیدن برای گروه دولت اسلامی (داعش) گسترش یافت. توجیهات سلب تابعیت و عدم بازگشت شامل امنیت ملی و این باور است که پیوستن به یک گروه تروریستی عملی خلاف وفاداری است که مستحق سلب تابعیت است.در برخی کشورها، سلب تابعیت تنها پس از محکومیت به جرم مرتبط با تروریسم می‌تواند انجام شود؛ در سایر حوزه‌های قضایی، محکومیت لازم نیست و تعداد کمی از افراد سلب تابعیت شده به جرم محکوم شده‌اند. در متون علمی، این موضوع مورد بحث است که سلب تابعیت یک تاکتیک مؤثر ضد تروریسم است.منتقدان استدلال می‌کنند که این امر می‌تواند منجر به حاشیه‌نشینی بیشتر و رادیکالیزه شدن بیشتر فرد یا جامعهٔ آسیب‌دیده شود.به گفته دیوید مالت، محقق مبارزه با تروریسم، «اسامه بن لادن نمونه بارز حماقت سلب تابعیت یک جنگجوی خارجی و سپس دست شستن و فرض اینکه آن فرد دیگر مشکل شما نیست، است.» یکی دیگر از پیامدهای سلب تابعیت، وخیم‌تر شدن روابط با کشورهای ثالث است که آن را تلاشی نامشروع برای صدور خطرات تروریسم می‌دانند.در عراق، مظنونان به عضویت در داعش (از جمله جنگجویان خارجی) اغلب در معرض محاکمه‌های ده دقیقه‌ای قرار می‌گیرند که اغلب منجر به مجازات اعدام می‌شود. ترکیه از پذیرش جنگجویان خارجی که توسط کشورهای اروپایی سلب تابعیت شده‌اند، خودداری کرده و موفق شده است اروپایی‌های سلب تابعیت شده را به کشورهای مبدأ خود بازگرداند. در سال ۲۰۱۹، وزارت امنیت داخلی ایالات متحده از نرم‌افزار ATLAS که بر روی فضای ابری آمازون اجرا می‌شود، استفاده کرد. این برنامه بیش از ۱۶٫۵ میلیون پرونده از آمریکایی‌های دارای تابعیت را اسکن کرد و تقریباً ۱۲۴٬۰۰۰ مورد از آنها را برای تجزیه و تحلیل دستی و بررسی توسط افسران خدمات شهروندی و مهاجرت ایالات متحده آمریکا در مورد سلب تابعیت علامت‌گذاری کرد. برخی از داده‌های اسکن‌شده از پایگاه داده غربالگری تروریسم و مرکز اطلاعات جرایم ملی گرفته شده‌اند. این اطلاعات از طریق تلاش‌های ابتکار عدالت جامعه باز و مدافعان مسلمان، سازمان خواهرخوانده انجمن ملی وکلای مسلمان، فاش شد. حقوق بشر فیلسوف هانا آرنت در کتاب خود با عنوان «ریشه‌های توتالیتاریسم» (۱۹۵۱)، ملیت را به «حق داشتن حقوق» مرتبط دانست.در سال ۱۹۵۵، او استدلال کرد که «هیچ دولتی، صرف نظر از اینکه قانونش چقدر سختگیرانه باشد، نباید حق سلب شهروندی را داشته باشد.» پاتریک ویل، دانشمند علوم سیاسی، و نیکلاس هندلر، محقق حقوقی، می‌نویسند که «حق برخورداری از امنیت شهروندی، سنگ بنای نظم سیاسی لیبرال اروپایی پس از جنگ بوده است.»از آنجا که سلب تابعیت با حق تابعیت که توسط معاهدات بین‌المللی متعدد به رسمیت شناخته شده است، تداخل دارد، یک مسئله جدی حقوق بشر است. برخی استدلال کرده‌اند که سلب تابعیت منجر به بی‌تابعیتی هرگز با قوانین بین‌المللی حقوق بشر سازگار نیست. | ## جمع‌بندی | سلب تابعیت منجر به بی‌تابعیتی، مغایر با کنوانسیون کاهش بی‌تابعیتی ۱۹۶۱ است، مگر اینکه تابعیت از طریق کلاهبرداری به دست آمده باشد یا دولت در زمان تصویب، اعلامیه‌ای ارائه کرده باشد که در آن به قوانین موجود اشاره شده باشد که سلب تابعیت را به دلیل ارائه خدمات برای دولت دیگر یا دریافت حقوق از آن یا رفتاری که به‌طور جدی به منافع حیاتی آن دولت لطمه می‌زند، تجویز می‌کند.ممنوعیت بی‌تابعیتی منجر به سلب تابعیت می‌شود که بیشتر دارندگان تابعیت چندگانه را هدف قرار می‌دهد.یک استثنا قانون بریتانیا است که از سال ۲۰۱۴ اجازه سلب تابعیت شهروندان بریتانیاییِ دارای تابعیت که فاقد هرگونه تابعیت دیگری هستند را می‌دهد، در صورتی که وزیر کشور معتقد باشد که آنها می‌توانند تابعیت کشور دیگری را کسب کنند.