موضوع مقاله: ردیابی مهاجرت جانوران | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ردیابی مهاجرت جانوران | مقدمه: یکی از نخستین تکنیک‌ها، حلقه‌گذاری پرندگان بود، که در آن برچسب‌های شناسایی غیرفعال روی پاهای پرندگان قرار داده می‌شد تا پرنده در هنگام گرفتن و رهاسازی بعدی شناسایی شود. | ## بخش 1: ردیابی مهاجرت جانوران | ردیابی رادیویی شامل اتصال یک فرستنده رادیویی کوچک به جانوران و دنبال کردن سیگنال با یک گیرنده RDF است. تکنیک‌های پیشرفته نوین از ماهواره‌ها برای ردیابی جانوران برچسب‌گذاری‌شده و برچسب‌های جی‌پی‌اس که موقعیت مکانی جانور را ثبت می‌کنند، استفاده می‌کنند. با ظهور اینترنت اشیا، امکان ساخت دستگاه‌هایی ویژه برای گونه یا آنچه که قرار است ردیابی شود، فراهم شده است. یکی از چندین اهداف پژوهش‌های مهاجرت جانوران، تعیین مقصد جانوران بوده است؛ با این حال، پژوهشگران همچنین می‌خواهند بدانند که چرا آنها به «آنجا» می‌روند. پژوهشگران نه تنها مهاجرت جانوران را بررسی می‌کنند، بلکه آنچه را که بین نقاط پایانی مهاجرت وجود دارد، نیز بررسی می‌کنند تا مشخص کنند که آیا یک گونه بر اساس تراکم غذا، تغییر دمای آب یا دیگر محرک‌ها و توانایی جانور در سازگاری با این تغییرها، به مکان‌های جدید نقل مکان می‌کند یا خیر. ردیابی مهاجرت ابزاری حیاتی در تلاش‌ها برای کنترل پیامدهای تمدن بشری بر جمعیت جانوران وحشی و جلوگیری یا کاهش انقراض مداوم گونه‌های در معرض خطر است. پایشگاه پرندگان کیپ می یکی از سازمان‌هایی است که برنامه برچسب‌گذاری شناسایی پروانه‌های شهریار را دارد. اطلاعات ردیابی برای مطالعه الگوهای مهاجرت پروانه‌های شهریار، از جمله اینکه تا چه مسافتی و به کجا پرواز می‌کنند، استفاده می‌شود. در پاییز ۱۸۰۳، جان جیمز آدوبان، طبیعت‌شناس آمریکایی، این پرسش را مطرح کرد که آیا پرندگان مهاجر هر سال به همان مکان پیشین برمی‌گردند یا خیر؛ بنابراین او پیش از پرواز یک پرنده به سوی جنوب، ریسمانی را دور پای آن بست. | ## بخش 2: ردیابی مهاجرت جانوران | دانشمندان امروزه هنوز از برچسب‌هایی مانند نوارهای فلزی برای ردیابی حرکت جانوران استفاده می‌کنند. حلقه‌های فلزی برای جمع‌آوری داده‌ها توسط دانشمندان، نیاز به صید دوباره جانوران دارند؛ بنابراین داده‌ها به نقاط رهاسازی و مقصد جانور محدود می‌شوند. برخی از برچسب‌های الکترونیکی سیگنال‌های تکرارشونده‌ای منتشر می‌کنند که توسط دستگاه‌های رادیویی یا ماهواره‌ها دریافت می‌شوند، در حالی که دیگر برچسب‌های الکترونیکی می‌توانند شامل برچسب‌های بایگانی (یا ثبت‌کننده‌های داده) باشند. دانشمندان می‌توانند با استفاده از فناوری سامانه بازشناسی با امواج رادیویی (RFID) یا ماهواره‌ها، مکان و جابجایی جانوران برچسب‌گذاری‌شده را بدون نیاز به گرفتن دوباره آنها ردیابی کنند. فناوری‌های نوین نیز کوچک‌تر هستند و تأثیر منفی برچسب روی جانور را به کمترین میزان می‌رسانند. پیشرفت‌های اخیر در فناوری ردیابی، امکان نظارت بر مهاجرت جانوران را بدون نیاز به صید دوباره بهبود بخشیده است. شرکت استرالیایی Wildlife Drones یک سیستم تله‌متری رادیویی مبتنی بر پهپاد را برای ردیابی گونه‌های کوچک و متحرک مانند طوطی تیزپر، یکی از پرندگان در معرض خطر انقراض استرالیا، گسترش داده است. روش‌های ردیابی سنتی برای چنین گونه‌هایی شامل برچسب‌های رادیویی با فرکانس بسیار بالا (VHF) و ردیابی دستی با گیرنده‌های دستی بود که بسیار پرزحمت و برد محدودی داشتند. این سیستم به پژوهشگران اجازه می‌دهد تا از راه دور و از فواصل دور، داده‌ها را از چندین جانور برچسب‌گذاری‌شده جمع‌آوری کنند و کارایی و اثربخشی نظارت بر حیات وحش را افزایش دهند. | ## بخش 3: ردیابی مهاجرت جانوران | برای مثال، وقتی دانشمندان از فرستنده‌های رادیویی برای ردیابی یک گله گوزن کانادایی استفاده کردند، دو نکته مهم را آموختند. برای مثال، گاوهای دریایی فلوریدا گونه‌ای در معرض خطر انقراض هستند و بنابراین به حفاظت نیاز دارند. ردیابی رادیویی نشان داد که گاوهای دریایی فلوریدا ممکن است هنگام مهاجرت تا رود آیلند نیز سفر کنند. این اطلاعات نشان می‌دهد که گاوهای دریایی ممکن است در بیشتر سواحل اقیانوس اطلس ایالات متحده به حفاظت نیاز داشته باشند. در پی نشت لکهٔ نفت شرکت بی‌پی، تلاش‌ها برای ردیابی جانوران در خلیج فارس افزایش یافته است. بیشتر پژوهشگرانی که از برچسب‌های الکترونیکی استفاده می‌کنند، تنها چند گزینه دارند: برچسب‌های ماهواره‌ای پاپ‌آپ، برچسب‌های بایگانی یا برچسب‌های ماهواره‌ای. از نظر تاریخی، این برچسب‌ها عموماً گران بودند و می‌توانستند چندین هزار دلار برای هر برچسب هزینه داشته باشند. با این حال، با پیشرفت‌های کنونی در فناوری، قیمت‌ها اکنون به پژوهشگران اجازه می‌دهد تا جانوران بیشتری را برچسب‌گذاری کنند. | ## جمع‌بندی | با افزایش تعداد گونه‌ها و افرادی که می‌توانند برچسب‌گذاری شوند، ثبت و پذیرش اثرات منفی بالقوه‌ای که این دستگاه‌ها ممکن است داشته باشند، مهم است.