موضوع مقاله: آنتونیو بدوزی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آنتونیو بدوزی | مقدمه: آنتونیو بدوزی (; ۱۶۷۵ – ) یک مهندس تئاتر، نقاش و معمار ایتالیایی بود که در اوایل قرن هجدهم در وین شکوفا شد. | ## بخش 1: آنتونیو بدوزی | او به عنوان نقاش کوادراتورا در بولونیا آموزش دید، جایی که شاگرد جیووانی جوزفو دال سوله بود و عضو آکادمی کلمنتینا شد. در سال ۱۶۹۵ به عنوان نقاش فیگور و کوادراتورا در وین برای شاهزاده مونتکوکولی و کمی بعد برای کنت هرمان یاکوب چرنین در وین و پراگ مشغول به کار بود. او به زودی به عنوان طراح پروژه تبدیل شد، زمانی که مسئولیت‌هایش شامل معماری نیز شد. کار در اتریش اولین پروژه بدوزی احتمالاً طراحی مبلمان برای انبار ظروف مقدس تابستانی کلیسای ملک ابی (از سال ۱۷۰۱) بود که با سبک باروک اروپایی ساختمان مطابقت داشت. بعدها او مبلمان و نقاشی‌های دیواری برای خود کلیسای صومعه (۱۷۱۱–۱۷۲۲) طراحی کرد، اگرچه برخلاف تصور رایج، محراب بلند و درگاه را طراحی نکرد. او در ابتدا نقاشی‌های دیواری خود را خودش انجام می‌داد، اما بعداً این نقاشی‌ها به همکارانش سپرده شد، مانند مورد کلیسای زیارتی ماریا تافرل، در نزدیکی ملک، یا به متخصصانی که توسط سفارش‌دهندگان کار استخدام شده بودند. | ## بخش 2: آنتونیو بدوزی | طراحی بدوزی برای دکوراسیون توهم‌زای کلیسای سنت پیتر (حدود ۱۷۰۸) در وین نشان می‌دهد که او سبک کوادراتورای بولونیایی را تداوم بخشید، اگرچه گاهی اوقات می‌توانست مرسوم‌تر باشد، همان‌طور که در سقف تالار مجلس اتریش سفلی (۱۷۱۰) دیده می‌شود، جایی که رویکردی سنتی‌تر برای یک اتاق اجتماعات مناسب بود. در سال ۱۷۰۸ بدوزی به عنوان طراح صحنه امپراتوری جوزف اول منصوب شد و جانشین لودوویکو اوتاویو بورناچینی شد. پس از مرگ امپراتور در سال ۱۷۱۱، بدوزی کاتافالک سنت مایکل را طراحی کرد، پیش از این پروژه مشابهی را برای سلف امپراتور، لئوپولد اول، در سال ۱۷۰۵ اجرا کرده بود. در کاخ هاتزنبرگ-فورستنبرگ (آغاز ساخت ۱۷۰۲) در گرونانگرگاسه، وین، دیوار به عنوان یک فضای مسطح در نظر گرفته می‌شود که توسط تزئینات مجسمه‌ای اطراف پنجره‌ها تعریف می‌شود. کار او با فقدان ساختار معماری، مانند گارتن‌پاله انگلسکیرچنر سابق (۱۷۱۰) برای آرشیدوک راینر در ویدن، وین، مشخص می‌شود. در اوایل حدود سال ۱۷۱۷، او همچنین در خدمت آنتون فلوریان، شاهزاده لیختن‌اشتاین، بود و مسئول دکوراسیون و اثاثیه بیرونی و داخلی، از جمله نقاشی‌های دیواری، برای بازسازی کاخ هتزندورف بود. | ## بخش 3: آنتونیو بدوزی | بدوزی به عنوان مهندس شاهزاده‌های لیختن‌اشتاین از سال ۱۷۲۱ تا زمان مرگش، چندین ساختمان (به عنوان مثال، کاخ فلدزبرگ [اکنون والتیس، موراویا]، حدود ۱۷۲۴؛ نویشلوس در لیتائو، ۱۷۳۱–۱۷۳۳) و همچنین چندین کلیسا در املاک آنها (به عنوان مثال، ماهریش تروبائو [اکنون موراوسکا تربووا]، ۱۷۳۰؛ آوسی، ۱۷۳۳، کوستلتز [اکنون کوستلک]، ۱۷۳۴؛ و لوندنبرگ [اکنون برژکلاو]، ۱۷۳۴) را دوباره طراحی یا بازسازی کرد. کلیساها عمدتاً از بلوک‌های ساده و استریومتری با جزئیات تزئینی غنی تشکیل شده‌اند. فضای داخلی آنها چشمگیر است و بیانگر تمام استعدادهایی است که او از تجربه خود به عنوان طراح صحنه و تئاتر به دست آورده است. از دیگر حامیان اشرافی بدوزی می‌توان به خانواده‌های داون و هاراخ (که او در سال‌های ۱۷۱۶ و ۱۷۲۰ به کاخ‌های آنها در فرایونگ، وین کمک مالی کرد) و همچنین خانواده‌های آلتان، دیتریششتاین، هاردگز، کینسکی، سینزندورف و تراونز اشاره کرد. بدوزی همچنین محراب‌ها، منبرها، کلیساهای کوچک کنار جاده، ستون‌های یادبود طاعون (به عنوان مثال در لینز، از سال ۱۷۱۳)، طاقچه‌های بالای شومینه، دروازه‌های آهنی، وسایل نمایش باشکوه، پلاک‌های یادبود، طومارهای یادبود و مجسمه‌ها را طراحی کرد. | ## جمع‌بندی | بسیاری از نقاشی‌های بدوزی باقی مانده‌اند (به عنوان مثال، کتابخانه ملی و آکادمی هنرهای زیبا در وین؛ موزه ملی؛ کتابخانه هنر در برلین؛ برنو، گالری موراویان).