aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: باشگاه فوتبال فرمانا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # باشگاه فوتبال فرمانا | مقدمه: باشگاه فوتبال فرمانا یک باشگاه فوتبال مستقر در فرمو، ایتالیا است که در حال حاضر در سری سی، سومین رده لیگ فوتبال در این کشور، به رقابت می‌پردازد. | ## بخش 1: باشگاه فوتبال فرمانا | فرمانا ۱۹۲۰ در سال ۱۹۹۹ فرمانا با سرمربی‌گری ایوو یاکونی قهرمان سری C1/B شد و برای نخستین بار در تاریخ خود به سری بی راه یافت. فرمانا پس از عملکرد ضعیف در فصل ۰۶–۲۰۰۵ سری C1/A و قرار گرفتن در رتبه آخر با تنها ۱۳ امتیاز از ۳۴ بازی، به سری C2 سقوط کرد. پس از این سقوط، به دلیل مشکلات مالی جدی، باشگاه مجبور به کناره‌گیری از سری C2 شد. | ## بخش 2: باشگاه فوتبال فرمانا | این تیم در فصل ۰۷–۲۰۰۶ به پروموتسیونه صعود کرد اما در فینال پلی‌آف برابر کوپرنزه با نتیجه مجموع ۲–۱ شکست خورد و از صعود به اچلنتسا بازماند. در فصل ۰۸–۲۰۰۷ فرمانا قهرمان شد و به اتسلنزا صعود کرد اما فصل را در جایگاه هفتم و پشت سر رقیب خود سمبنِدتزه (قهرمان لیگ) به پایان رساند. در فصل ۲۰۱۱–۲۰۱۰ فرمانا در برابر آنکونا به تساوی ۲–۲ رسید و قهرمانی را تنها با یک امتیاز اختلاف از دست داد. | ## بخش 3: باشگاه فوتبال فرمانا | در فصل ۱۳–۲۰۱۲ این تیم کوپا ایتالیا دیلِتانتی را فتح کرد اما در پایان همان فصل ورشکست شد. | ## جمع‌بندی | این باشگاه در ۲۰۱۷–۲۰۱۶ سری دی قهرمان گروه F شد و پس از ۱۲ سال دوباره به سطح سوم فوتبال ایتالیا بازگشت.
موضوع مقاله: آدولفو اورسو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آدولفو اورسو | مقدمه: پس از تحصیل در آچی‌رئاله و کاتانیا، در رشته جامعه‌شناسی از دانشگاه ساپینزا رم فارغ‌التحصیل شد. | ## بخش 1: آدولفو اورسو | زندگی سیاسی اورسو از ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۸ به‌عنوان نماینده مجلس انتخاب شد؛ نخست با ائتلاف ملی و سپس با مردم آزادی. او در دومین و سومین دولت‌های سیلویو برلوسکونی به‌عنوان معاون وزیر فعالیت‌های تولیدی با مسئولیت تجارت خارجی خدمت کرد. | ## بخش 2: آدولفو اورسو | در این سمت به بین‌المللی‌سازی شرکت‌ها (قانون ۵۶/۲۰۰۵) پرداخت و توافق‌نامه ایتالیا-سوریه در زمینه حمایت از سرمایه‌گذاری را برای تصویب پارلمانی ارائه کرد (قانون ۲۵۸/۲۰۰۳). در دولت چهارم برلوسکونی، اورسو ابتدا به‌عنوان معاون دبیر و سپس معاون وزیر توسعه اقتصادی منصوب شد. | ## بخش 3: آدولفو اورسو | ## جمع‌بندی | او پس از پیوستن به حزب جدید جیانفرانکو فینی، یعنی آینده و آزادی، به‌همراه نمایندگان دیگری چون آندره‌آ رونکی، روبرتو منیا و آنتونیو بونفیلیو، همچنین جوزپه ماریا رئینا از جنبش خودمختاری، در ۱۵ نوامبر ۲۰۱۰ استعفا داد و به دلیل خودداری برلوسکونی از کناره‌گیری و تشکیل دولت جدیدی با مشارکت اتحاد مرکز، دولت را ترک کرد.«دولت، برلوسکونی به دنبال رأی است؛ اف‌ال‌آی: استعفا و مأموریت دوباره در ۷۲ ساعت» در ۱۹ آوریل ۲۰۱۱، اورسو انجمن فاره ایتالیا را بنیان گذاشت و در ۹ ژوئیه ۲۰۱۱ به‌همراه آندره‌آ رونکی و جوزپه اسکالیا به‌طور قطعی از آینده و آزادی کناره‌گیری کرد.«اف‌ال‌آی باز هم نیرو از دست می‌دهد: اورسو، رونکی و اسکالیا رفتند "آلفانو ما را متقاعد کرد"»«آینده و آزادی: رونکی، اورسو و اسکالیا حزب را ترک کردند» در ۲۰۱۵، اورسو به برادران ایتالیا، به رهبری جورجیا ملونی، پیوست و در ۲۰۱۸ به‌عنوان سناتور از این حزب انتخاب شد.«انتخابات سیاسی ۲۰۱۸، منتخبین ونتو» در آوریل ۲۰۲۴، اورسو به‌عنوان وزیر صنایع با نمایندگان اوبر دیدار کرد تا درباره جایگاه این شرکت در کشور گفت‌وگو کند.
موضوع مقاله: جیانپیرو فیورانی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جیانپیرو فیورانی | مقدمه: جیانپیرو فیورانی (زادهٔ ۱۲ سپتامبر ۱۹۵۹ در کودونیو) بانکدار و مدیر ایتالیایی است که در رسوایی بانکی ۲۰۰۵ ایتالیا، معروف به بانکوپولی، درگیر شد. | ## بخش 1: جیانپیرو فیورانی | زندگی‌نامه فیورانی دارای مدرک در علوم سیاسی است و مدیر بانک بانکا پاپولاره ایتالیا (پیش‌تر بانکا پاپولاره دی لودی) بود. در تابستان ۲۰۰۵، این بانک به دلیل رسوایی بانکوپولی تحت بررسی قرار گرفت و سپس توسط قاضی‌های دادگاه (GIP) در رم و میلان مورد تحقیق قرار گرفت. | ## بخش 2: جیانپیرو فیورانی | در دسامبر ۲۰۰۵، پس از پایان تحقیقات، فیورانی بازداشت شد و در ۱۳ ژوئن ۲۰۰۶ به دلیل عفو عمومی پارلمانی که با ابتکار سریع دو مجلس ایتالیا انجام شد، آزاد گردید. ۶۸٫۴٪ از سهامداران بانکی که او مدیرعامل آن بود، برای طرح شکایت در یک دعوی جمعی رأی دادند. | ## بخش 3: جیانپیرو فیورانی | تحقیقات رسمی همچنین نشان داد که برای پوشش دادن ضررها، بانک هزینه‌های بانکی مشتریان را به طور غیرمجاز افزایش داده است. | ## جمع‌بندی | بنابراین، طبق گفته قاضی (GIP) کلمنتینا فورلئو، بسیاری از صاحبان حساب‌های کوچک متحمل ضررهای زیادی شدند و اگر حسابدار فوت می‌کرد و بستگان حساب را سریع نمی‌بستند، حساب به‌طور غیرقانونی توسط بانک ضبط می‌شد.
موضوع مقاله: ادویجه موسولینی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ادویجه موسولینی | مقدمه: ادویجه موسولینی (پرداپیو،‌۱۰ نوامبر ۱۸۸۸ – رم، ۲۰ مه ۱۹۵۲)، خواهر کوچکتر آرنالدو و بنیتو موسولینی بود. | ## بخش 1: ادویجه موسولینی | زندگینامه ادویجه، دختر الساندرو موسولینی، آهنگر و فعال سیاسی، ابتدا آنارشیست و سپس سوسیالیست، و همچنین عضو شورای شهر و منطقه پرداپیو، و رزا مالتونی، معلم مدرسه بود. او پس از ازدواج با میکله مانچینی، از پرداپیو به پرمیلکوره نقل مکان کرد، جایی که شوهرش به مقام پادستا رسید. او دو فرزند داشت: جوزپه و رزتا (دومی در ۱۵ فوریه ۱۹۲۸ با پیر جیووانی ریچی ازدواج کرد). | ## بخش 2: ادویجه موسولینی | در سال ۱۹۴۰، او حکم محکومیت نویسنده پیتیگریلی (دینو سگره) را که به اتهام ضد فاشیست بودن به حبس در اردوگاه کار اجباری لاکویلا محکوم شده بود، لغو کرد. پسرش جوزپه مانچینی، معاون سرتیپ گروهان ششم لژیون تالیامنتو از گارد ملی جمهوری‌خواه، که تسلیم پارتیزان‌ها شده بود، در ۲۸ آوریل ۱۹۴۵ به همراه ۴۲ رفیق دیگرش در قتل عام رووتا، در همان روز قتل عمویش بنیتو کشته شد. ادویجه دفتر خاطراتی را که به گفته برخی مورخان، برادرش بنیتو بین سال‌های ۱۹۳۵ تا ۱۹۳۹ نوشته بود، را تا سال ۱۹۴۰ نگه داشت. | ## بخش 3: ادویجه موسولینی | این پنج دفتر خاطرات در طول سال‌ها به طور گسترده مورد مطالعه قرار گرفته‌اند تا صحت آنها تأیید شود. پس از جنگ، ادویجه هنوز به برادرش بسیار وابسته بود: خاطرات او توسط رزتا ریچی کریسولینی در کتاب «برادرم بنیتو» که توسط «انتشارات لا فنیس» فلورانس، در سال ۱۹۵۷ منتشر شد، جمع‌آوری و رونویسی شد. | ## جمع‌بندی | در این کتاب، ادویجه خاطرات، نامه‌ها و مکالمات خود با برادرش را بازگو می‌کند؛ از جمله موارد دیگر، ادویجه علیه این تز که بنیتو یهودستیز بوده، استدلال می‌کند، از جمله شهادت خود موسولینی مبنی بر اینکه او به دلیل نیاز به اتحاد با هیتلر به یهودستیزی پیوسته است.
موضوع مقاله: سی. دبلیو. جی. جانسون | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سی. دبلیو. جی. جانسون | مقدمه: آثار عکاسی او در مجموعه‌های دائمی موزه هنر مونتری، موزه تاریخ طبیعی پاسیفیک گروو و موزه جی. | ## بخش 1: سی. دبلیو. جی. جانسون | حرفه جانسون در سال ۱۸۵۷ به کالیفرنیا، در امتداد رودخانه نورث فورک فدر، نقل مکان کرد. در همان سال به نوادا سفر کرد و قبل از اینکه در سال ۱۸۶۸ به سان فرانسیسکو بازگردد، در آنجا یک گروه موسیقی تک نفره راه انداخت و رقص تدریس کرد. حرفه عکاسی: ۱۹۰۸-۱۸۶۸ در ۱۳ ژوئیه ۱۹۶۸، جانسون با کالسکه به آرکاتا سفر کرد و در هتل آمریکایی اقامت گزید. در سال ۱۸۷۰، جانسون از گروه موسیقی برنجی یورکا با یازده نوازنده برنجی و دو نوازنده طبل عکس گرفت. تاتل و جانسون گالری یورکا خود را حوالی ۵ نوامبر ۱۸۷۰ تعطیل کردند و موسسه خود را به گالری کازموپولیتن سانفرانسیسکو منتقل کردند و در آنجا تا اوایل ۱۸۷۲ فعالیت داشتند. در سال ۱۸۷۳، جانسون و سالیوان استودیوی عکاسی خود را در خیابان پاسیفیک در سانتا کروز افتتاح کردند. | ## بخش 2: سی. دبلیو. جی. جانسون | در سال ۱۸۸۰، جانسون به مونته‌ری نقل مکان کرد، در آنجا از سال ۱۸۸۱ تا ۱۸۹۸ کسب و کار عکاسی خود را اداره می‌کرد. بین اواسط دهه ۱۸۸۰ و اواخر دهه ۱۸۹۰، جانسون به عنوان اولین عکاس رسمی هتل دل مونته استخدام شد و از هتل و باغ‌های رسمی آن عکس گرفت. در سال ۱۸۸۷، او «سالن‌های عکاسی» را در محوطه هتل تأسیس کرد که عکس‌هایش را در قاب‌هایی در جلوی ساختمان به نمایش می‌گذاشتند. او با دوربین صفحه خشک خود، شبه جزیره مونتری، ماموریت‌های کالیفرنیا، خشت‌های تاریخی، فانوس دریایی فارالون، فانوس دریایی پوینت بونیتا، پوینت لوبوس، دهکده ماهیگیری چینی‌ها و دیگر مکان‌های دیدنی را مستند کرد. انجمن تاریخی کالیفرنیا نوشت که او در اواخر قرن نوزدهم به عنوان عکاس برتر شبه جزیره مونتری شناخته می‌شد. در سال ۱۹۲۰، کتابخانه ایالتی کالیفرنیا در ساکرامنتو، کالیفرنیا، آرشیو عکس‌های جانسون را از طریق هدیه‌ای از فرانسیس هیلبی، داروساز و نماینده راه‌آهن مونتری، دریافت کرد. | ## بخش 3: سی. دبلیو. جی. جانسون | جانسون شامل دفتر خاطرات، مکاتبات، نگاتیوهای شیشه‌ای، کارت‌های استریوسکوپی، کارت‌های کابینه و سایر مناظر دیدنی است. مناظر او از هتل دل مونته و باغ‌های رسمی بخش عمده‌ای از این مجموعه را تشکیل می‌دهند. کتابخانه بنکرافت مجموعه‌ای از «منظره‌هایی از مناظر کالیفرنیا» اثر جانسون را روی کارت‌های استریوسکوپی دارد. همچنین یک مجموعه جانسون در انجمن تاریخی شهرستان مونتری در سالیناس، کالیفرنیا وجود دارد. | ## جمع‌بندی | این مجموعه شامل بیش از ۷۰۰ عکس از نگاتیوهای شیشه‌ای، چاپ‌های اصلی و نماهای استریوگرافی با ابعاد ۵ اینچ (۱۳۰ میلی‌متر) در ۸ اینچ (۲۰۰ میلی‌متر)، ۶.۵ اینچ (۱۷۰ میلی‌متر) در ۸.۵ اینچ (۲۲۰ میلی‌متر) و ۸ اینچ (۲۰۰ میلی‌متر) در ۱۰ اینچ (۲۵۰ میلی‌متر) است.
موضوع مقاله: ریکاردو فراکارو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ریکاردو فراکارو | مقدمه: ریکاردو فراکارو (زادهٔ ۱۳ ژانویهٔ ۱۹۸۱) سیاستمدار ایتالیایی است که در دولت ایتالیا به عنوان وزیر روابط پارلمانی و دموکراسی مستقیم در دولت اول جوزپه کونته خدمت کرده‌است. | ## بخش 1: ریکاردو فراکارو | وی از ۵ سپتامبر ۲۰۱۹ تا ۱۳ فوریه ۲۰۲۱ به عنوان دبیر شورای وزیران ایتالیا فعالیت کرده‌است. وی دارای مدرک کارشناسی در حقوق بین‌الملل محیط‌زیست از دانشگاه ترنتو در سال ۲۰۱۱ است. فعالیت سیاسی وی برای نخستین بار در انتخابات سراسری ایتالیا ۲۰۱۳ به عنوان نماینده انتخاب شد و سپس به عنوان دبیر دفتر ریاست مجلس نمایندگان ایتالیا انتخاب گردید. | ## بخش 2: ریکاردو فراکارو | در انتخابات سراسری ایتالیا ۲۰۱۸، وی در حوزهٔ انتخابیهٔ تک‌نماینده پرژینه والسوگانا نامزد شد ولی رتبهٔ سوم را کسب کرد. با این حال، به عنوان نماینده در حوزهٔ انتخابیهٔ چندنمایندهٔ ترنتینو-آلتو آدیجه انتخاب شد. در ۱ ژوئن ۲۰۱۸، فراکارو به عنوان وزیر روابط پارلمانی و دموکراسی مستقیم در دولت اول کونته منصوب شد. | ## بخش 3: ریکاردو فراکارو | در سپتامبر ۲۰۱۹، فراکارو به عنوان "معاون کابینه" (دبیر شورای وزیران ایتالیا) در دولت دوم کونته منصوب شد پس از شکست رأی عدم اعتماد ماته‌و سالوینی. | ## جمع‌بندی | در نوامبر ۲۰۲۰، فراکارو خواستار لغو خرید اوراق قرضه دولتی توسط بانک مرکزی اروپا (ECB) در دوران همه‌گیری COVID-19 یا تمدید دائمی سررسید آن‌ها شد.
موضوع مقاله: آنا فینوکیارو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آنا فینوکیارو | مقدمه: او همچنین از ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۸ به عنوان وزیر فرصت‌های برابر ایتالیا در کابینهٔ رومانو پرودی خدمت کرده‌است. | ## بخش 1: آنا فینوکیارو | زندگی‌نامه آنا فینوکیارو در مودیکا متولد شد و در ۱۹۷۸ در رشتهٔ حقوق فارغ‌التحصیل شد. او پیش از تبدیل شدن به قاضی در لیونفورت در ۱۹۸۲، در شعبهٔ بانکا دی ایتالیا در ساوونا کار می‌کرد. او تا ۱۹۸۵ به عنوان قاضی خدمت کرد و سپس به عنوان دادستان معین در دادگاه کاتانیا منصوب شد. | ## بخش 2: آنا فینوکیارو | او برای نخستین بار در انتخابات سراسری ایتالیا ۱۹۸۷ به عنوان عضو حزب کمونیست ایتالیا به مجلس نمایندگان ایتالیا انتخاب شد و در ۱۹۸۸ به شورای شهر کاتانیا راه یافت. فینوکیارو بعداً عضو هر دو حزب حزب دموکراتیک چپ و دموکرات‌های چپ شد و در ۲۰۰۷ از اعضای مؤسس حزب دموکرات ایتالیا بود. او برای نخستین بار در انتخابات سراسری ایتالیا ۲۰۰۶ برای سنای ایتالیا کاندید شد و پس از انتخاب به عنوان رئیس گروه ائتلاف زیتون منصوب شد. | ## بخش 3: آنا فینوکیارو | پس از تأسیس حزب دموکرات، فینوکیارو به عنوان رهبر PD در سنای انتخاب شد و پس از انتخابات سراسری ایتالیا ۲۰۰۸ دوباره تأیید شد. در ۲۰۰۸ او همچنین به طور ناموفق برای ریاست انتخابات منطقه‌ای سیسیل ۲۰۰۸ رقابت کرد. | ## جمع‌بندی | همسر او پس از تحقیقات دادگاه‌های ایتالیا در زمینهٔ سوءاستفاده از قدرت و کلاهبرداری تشدید شده، در سال ۲۰۱۸ از تمامی اتهامات کاملاً تبرئه شد.
موضوع مقاله: لائورا بالبو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لائورا بالبو | مقدمه: لائورا بالبو (زادهٔ ۳۰ نوامبر ۱۹۳۳ در پادوا) جامعه‌شناس و سیاستمدار ایتالیایی است. | ## بخش 1: لائورا بالبو | بالبو به عنوان بورسیه فولبرایت در دانشگاه‌های پادوا و دانشگاه کالیفرنیا، برکلی تحصیل کرده و سپس در دانشگاه‌های میلان و فرارا به تدریس پرداخته‌است. او همچنین در دانشگاه‌های هاروارد و دانشگاه کالیفرنیا، سانتا کروز به عنوان استاد مهمان فعالیت کرده‌است. بالبو در پارلمان ایتالیا نیز خدمت کرده و از ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۰ در کابینهٔ ماسیمو دالما به عنوان وزیر فرصت‌های برابر فعالیت داشته‌است. سوابق علمی بالبو در سال ۱۹۵۶ از دانشگاه پادوا در رشتهٔ جامعه‌شناسی فارغ‌التحصیل شد. سپس به عنوان بورسیه فولبرایت در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی ثبت نام کرد و پس از بازگشت به ایتالیا در دانشگاه میلان به تدریس جامعه‌شناسی پرداخت. او در سال ۱۹۶۸ استاد دانشگاه شد و بعدها رئیس دانشکده علوم انسانی دانشگاه فرارا گردید. | ## بخش 2: لائورا بالبو | موضوعات مورد علاقه پژوهشی او شامل نژادپرستی، شهرنشینی، سیاست‌های خانواده و نظام رفاه اجتماعی است. بالبو به ویژه به نقش زنان در جامعه علاقه‌مند است و اصطلاح حضور دوگانه را برای توضیح مسئولیت زنان هم در زندگی خصوصی و خانوادگی و هم در عرصهٔ عمومی کار ابداع کرد. سوابق سیاسی بالبو از فعالیت دانشگاهی مرخصی گرفت و برای عضویت در پارلمان اقدام کرد و نخستین بار در ۱۹۸۳ انتخاب شد. او تا ۱۹۹۲ در پارلمان به عنوان مستقل و سپس عضو چپ مستقل خدمت کرد و بعداً به فدراسیون سبزها پیوست. از بالبو خواسته شد تا از ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۰ به عنوان وزیر فرصت‌های برابر ایتالیا خدمت کند. او تلاش‌هایی برای گسترش حوزهٔ فرصت‌های برابر به شامل تبعیض بر اساس نژاد و گرایش جنسی انجام داد. | ## بخش 3: لائورا بالبو | برای نخستین بار در ایتالیا، مسائل مرتبط با گرایش جنسی به یک مأموریت مشخص در وزارتخانه سپرده شد و فرانکو گریلینی مسئول آن شد. او همچنین برای افزایش نمایندگی زنان در سیاست و بهبود اشتغال زنان فعالیت کرد و نخستین کنفرانس ملی اشتغال زنان را در ژانویهٔ ۲۰۰۰ در ناپل، با افتتاح توسط رئیس‌جمهور کارلو آزلیو چیامپی، برگزار نمود. آثار از جمله آثار او می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: (وضعیت خانواده: نیازها، خصوصی، جمعی) (تداخل‌ها: دولت، زندگی خانوادگی، زندگی خصوصی) (زمان برای مراقبت: سیاست‌های زمان و حقوق روزمره) (نژادپرستی‌های ممکن) (زمان‌های زندگی: مطالعات و پیشنهادها برای تغییر آنها) (نژادپرستی‌های واقعی) (نژادپرستی‌ها: یک فرهنگ لغت) (تأملات غیرمعاصر یک وزیر پیشین: فکر کردن به سیاست به‌طور جامعه‌شناختی) (در چه نوع جامعه‌ای زندگی خواهیم کرد؟ اروپا، نژادپرستی‌ها، آینده) (کار و مراقبت: یادگیری برای تغییر) (پوپولیسم ایتالیایی و مسیرهای دو رهبر: سیلویو برلوسکونی و اومبرتو بوسی) سایر فعالیت‌ها بالبو رئیس (۱۹۹۸–۲۰۰۱) بود. | ## جمع‌بندی | او به عنوان مشاور برای دفتر اروپایی سازمان جهانی بهداشت در کپنهاگ و یونسکو فعالیت کرده، ریاست را بر عهده داشته و ریاست انجمن بین‌المللی مطالعه نژادپرستی (IASR) در آمستردام را بر عهده داشته‌است.
موضوع مقاله: آنارشی (مقاله) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آنارشی (مقاله) | مقدمه: «آنارشی یا لانارشیا» مقاله‌ای آنارشیستی است که در سال ۱۸۸۴ نوشته و در سال ۱۸۹۱ توسط اریکو مالاتستا ویرایش شده است. | ## بخش 1: آنارشی (مقاله) | در این متن، این انقلابی ایتالیایی نظریه‌ها و روش‌های کلیدی آنارشیستی را به مخاطبان خود ارائه داد. او همچنین علیه مارکسیسم و آنارشیسم فردگرایانه استدلال کرد و به دیدگاه‌های کروپوتکین پاسخ داد. مالاتستا از این متن برای حمایت از ایده سازمان‌ها که قادر به هماهنگی اقدام مستقیم هستند و روش‌های مشترک، بیش از نظریه، برای پشتیبانی از دیدگاه‌های خود استفاده کرد. این اثر یکی از پرخواننده‌ترین آثار آنارشیستی در تاریخ بود که به‌طور گسترده منتشر و به زبان‌های متعددی ترجمه شد. تاریخچه این متن ابتدا در نسخه اول در سال ۱۸۸۴ به زبان ایتالیایی نوشته شد سپس بین سال‌های ۱۸۹۱ تا ۱۸۹۲ با ترجمه انگلیسی اصلاح‌شده‌ای دوباره منتشر شد. در سال‌های ۱۹۷۳ و ۱۹۹۴، ترجمه‌های انگلیسی جدیدی از نسخه ایتالیایی سال‌های ۱۸۹۱–۱۸۹۲ ارائه شد که دقیق‌تر از ترجمه اولیه در نظر گرفته می‌شوند. | ## بخش 2: آنارشی (مقاله) | این کتاب یکی از پرفروش‌ترین کتاب‌های آنارشیستی در تاریخ و یکی از آثار مهم اندیشه مالاتستا است. علاوه بر این، به خارج از کشور، مانند آمریکای جنوبی، صادر شد و در آنجا به یک مرجع آنارشیستی عمومی تبدیل شد. این کتاب در سال ۱۹۰۷ توسط ژانگ لی به زبان چینی و تقریباً در همان زمان به زبان ژاپنی ترجمه شد. فهرست مطالب تفاوت قابل توجهی بین اولین متن منتشر شده توسط نویسنده در سال ۱۸۸۴ و نسخه دوم متن وجود دارد. در این نسخه دوم، مالاتستا در مواضع خود تکامل یافته است؛ او دیگر صریحاً به کمونیسم آنارشیستی اشاره نمی‌کند و از تعریف بیش از حد دقیق آنارشی اجتناب می‌کند و در عوض ترجیح می‌دهد یک چارچوب کلی فکری را حفظ کند تا از محدود کردن بیش از حد موضوع خود جلوگیری کند. برای او، این بیشتر در مورد ارائه روش‌های آنارشیستی است تا یک راه حل ایده‌آل و نظری برای مشکلاتی که آنارشی به آنها می‌پردازد. | ## بخش 3: آنارشی (مقاله) | در متن، مالاتستا با بسط نظریه‌ای در باب دولت، نکات بعدی خود را مطرح می‌کند: به‌طور کلی، مالاتستا با این ایده که دولت را نیرویی تعدیل‌کننده و بی‌طرف در منازعات اجتماعی بدانیم، مخالف است. این کتاب در واکنش به مارکسیسم و آنارشیسم فردگرا نوشته شده بود و استدلال می‌کرد که آنارشیست‌ها باید خود را در سازمان‌ها یا احزابی بیابند که برای هماهنگی اقدام مستقیم ایجاد شده‌اند. اگرچه مالاتستا با برخی از ایده‌های کروپوتکین مخالف بود، اما این متن همچنان تحت تأثیر تأثیر کروپوتکین بر اندیشه او بود. در این متن، مالاتستا چندین تعریف از آنارشی ارائه داد، از جمله یکی به عنوان «وضعیت مردمی که بدون مراجع قانونی و بدون حکومت بر خود حکومت می‌کنند». | ## جمع‌بندی | او همچنین استدلال کرد که به گفته ژاک گیلونی، «آنارشی هم یک هدف نهایی و هم تا حدی، وضعیتی با ارزش جهانی است».
موضوع مقاله: آگالما | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آگالما | مقدمه: این مجله در سال ۲۰۰۰ توسط فیلسوف ماریو پرنیولا و گروهی از روشنفکران ایتالیایی و بین‌المللی در پاسخ به نارضایتی گسترده از زمینه‌های فلسفی و فرهنگی بین‌المللی و ایتالیایی در آن زمان تأسیس شد. | ## بخش 1: آگالما | هدف آن فراهم کردن بستری برای کار نظری پیرامون مطالعات فرهنگی و زیبایی‌شناسی در ایتالیا است. | ## بخش 2: آگالما | این کلمه معنای گسترده‌ای دارد که در آن ارزش اقتصادی، جنبه‌های زیبایی‌شناسی، مطالعات فرهنگی و قدرت نمادین با هم جمع می‌شوند. | ## بخش 3: آگالما | بخش اول یک شماره معمولاً تک‌نگاری است و به موضوع یک کنفرانس بین‌المللی که توسط کرسی زیبایی‌شناسی دانشگاه رم تور ورگاتا و سایر مؤسسات فرهنگی برگزار می‌شود، مرتبط است. | ## جمع‌بندی | بخش‌های دیگر شامل بحث‌ها، مصاحبه‌ها و بررسی‌هایی است که طیف گسترده‌ای از مفاهیم مرتبط با اندیشه فلسفی غربی و غیرغربی را پوشش می‌دهد.
موضوع مقاله: دانشنامه هنرهای نمایشی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # دانشنامه هنرهای نمایشی | مقدمه: دایرةالمعارف هنرهای نمایشی (ایتالیایی: دایرةالمعارف از نمایش؛ گاهی به عنوان دایرةالمعارف !نمایش دهید نیز ذکر می‌شود) یک دایرةالمعارف تخصصی به زبان ایتالیایی در زمینه هنرهای نمایشی بود که بین سال‌های ۱۹۵۴ تا ۱۹۶۵ منتشر شد اولین ویراستار آن منتقد و روزنامه‌نگار تئاتر ایتالیایی، سیلویو دامیکو، بود. | ## بخش 1: دانشنامه هنرهای نمایشی | این دایره‌المعارف که جامع‌ترین دایره‌المعارف بین‌المللی هنرهای نمایشی محسوب می‌شود، در بخش مرجع بسیاری از کتابخانه‌ها گنجانده شده است. نسخه اولیه از سال ۱۹۴۵ یا ۱۹۴۶، دامیکو پروژه‌ای را برای توسعهٔ دایره‌المعارف هنرهای نمایشی آغاز کرد. این پروژه که توسط یک تیم ویراستاری متشکل از چند نفر و به رهبری دامیکو انجام شد، در عرض سه یا چهار سال تهیه شد و شامل چهار جلد بود. نسخه بعدی پروژه دوم که به صورت مجموعه‌ای ۱۲ جلدی طراحی شده بود، رویکردی قوم‌نگاری اتخاذ کرد. این پروژه از مزیت یک گروه ویراستاری ثابت برخوردار بود و از کارمندان خارجی استفاده می‌کرد. تیم تحریریه در تهیه فهرست درام‌ها، اپراها، باله‌ها و فیلم‌ها، از خود می‌پرسید که آیا کارشان ارزشمند یا مفید است یا خیر. | ## بخش 2: دانشنامه هنرهای نمایشی | بخش‌های بزرگی از کار به همکارانی واگذار شد که بسیاری از آنها در کشورهای خارجی بودند. این پروژه در سال ۱۹۵۷، دو سال پس از مرگ دامیکو، به دلیل اختلافات بین دفتر تحریریه و ناشر، دچار بحران شدیدی شد. انتظار ناشر انتشار دو جلد در سال بود، اما هیئت تحریریه تنها توانست هر سال یک جلد منتشر کند. نسخه‌ها «دایرةالمعارف هنرهای نمایشی، ضمیمه ۱۹۵۵–۱۹۶۵» که در سال ۱۹۶۶ در رم توسط اتحادیه تحریریه منتشر شد ، نسخهٔ به‌روز شدهٔ مجموعهٔ اصلی است. فهرست-رپرتوار) که در سال ۱۹۶۸ توسط اتحادیه تحریریه در رم منتشر شد، فهرستی از ۱۴۵۰۰۰ مدخل ذکر شده در مجموعه اصلی و ضمیمه‌ها است. پرسنل و مدیریت مشاوران شامل ساباتینو موسکاتی برای تئاتر عبری و ییدیش؛ داریو پوچینی برای تئاتر به زبان ایبری؛ لوئیجی سالوینی برای تئاتر به زبان‌های اسلاوی، فینو-اوگریک و رومانیایی؛ جولیانو برتوچیولی برای تئاتر به زبان چینی بودند. | ## بخش 3: دانشنامه هنرهای نمایشی | تقریباً تمام نقاشی‌ها توسط فارغ‌التحصیلان جوان و تازه فارغ‌التحصیل شده کشیده شده بود. ارزیابی‌های انتقادی و عمومی بیشتر کتابخانه‌ها آن را جزء اساسی بخش مرجع خود می‌دانند. زندگینامه‌های پیشنهادی بسیاری از چهره‌های کم‌اهمیت‌تر گنجانده نشد، زیرا کارکنان ویراستاری قادر به رعایت مهلت ناشر نبودند. انتقادات وارده به این دانشنامه شامل این واقعیت بوده است که فقط به زبان ایتالیایی موجود بوده، اروپامحور بوده و تئاتر غیراروپایی و تئاتر قرن بیستم در آن کمتر مورد توجه قرار گرفته‌اند. | ## جمع‌بندی | اگرچه این دانشنامه برای اولین بار در دهه ۱۹۵۰ منتشر شد، اما بر اساس اسناد قبل از جنگ جهانی دوم بود.
موضوع مقاله: روزنامه دولتی مالت | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # روزنامه دولتی مالت | مقدمه: روزنامه دولتی مالتا ( , ) یک روزنامه دولتی است که توسط وزارت اطلاعات دولت مالت منتشر می‌شود. | ## بخش 1: روزنامه دولتی مالت | این روزنامه اولین بار در سال ۱۸۱۳، زمانی که این جزایر مستعمره بریتانیا بودند، منتشر شد و پس از استقلال مالت در سال ۱۹۶۴ نیز به انتشار خود ادامه داد. از آن زمان، این روزنامه به زبان‌های مالتی و انگلیسی منتشر شده است؛ نسخه‌های قبلی به زبان ایتالیایی یا ترکیبی از برخی یا هر سه زبان بودند. از سال ۲۰۱۵، این روزنامه فقط در قالب دیجیتال منتشر می‌شود و فقط تعداد محدودی از نسخه‌های آن برای اهداف بایگانی چاپ می‌شوند. | ## بخش 2: روزنامه دولتی مالت | تاریخچه انتشار «ژورنال دو مالت»، روزنامه‌ای که در زمان اشغال مالت توسط فرانسه در سال ۱۷۹۸ منتشر می‌شد، به عنوان سلف «گازت دولتی مالت» در نظر گرفته می‌شود. پس از استقرار حکومت بریتانیا در مالت در سال ۱۸۰۰، تعدادی روزنامه توسط دولت تحت عناوین مختلف منتشر شد: «فولیو دِ آوویسی» (۱۸۰۳–۱۸۰۴)، «لارگو» (۱۸۰۴)، «ایل کارتاژینز» (۱۸۰۴–۱۸۰۵) و «ژورناله دی مالت» (۱۸۱۲–۱۸۱۳). اولین نسخه با عنوان «روزنامه دولتی مالت» به زبان انگلیسی در ۷ اوت ۱۸۱۶ منتشر شد. | ## بخش 3: روزنامه دولتی مالت | قبل از برقراری آزادی مطبوعات در سال ۱۸۳۹، این روزنامه تنها روزنامه‌ای بود که در این جزایر منتشر می‌شد. از سال ۱۹۳۰، این روزنامه به سه زبان انگلیسی، مالتی و ایتالیایی شروع به انتشار کرد. از زمان استقلال مالت در سال ۱۹۶۴، این روزنامه به زبان‌های مالتی و انگلیسی منتشر شده است و عنوان مالتی آن روزنامه رسمی مالت است. | ## جمع‌بندی | نسخه‌های چاپی این روزنامه در سال ۲۰۱۵ به نفع نسخه‌های دیجیتالی متوقف شدند و نسخه‌های دیجیتالی در وب‌سایت وزارت اطلاعات موجود است.
موضوع مقاله: سردابه موسولینی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سردابه موسولینی | مقدمه: سردابه موسولینی که در گورستان سن کاسیانو در پرداپیو ایتالیا ساخته شده است، محل دفن بسیاری از اعضای خانواده موسولینی است. | ## بخش 1: سردابه موسولینی | این سردابه که به دستور بنیتو موسولینی، بنیانگذار جنبش فاشیسم در ایتالیا برای دفن مجدد پدر و مادرش، الساندرو و روزا، ساخته شده بود، بعدها به آرامگاه خود وی و دیگر اعضای خانواده از نسل‌های متعدد تبدیل شد. این مکان همچنین در طول سال‌ها، به شکل مکانی زیارتی برای گروه‌های نئوفاشیست درآمده، که انتقاد و جنجال سراسری را در ایتالیا دربرداشته است. این سازه جدید که گورستان کوچک قبلی را نیز در خود جای داده بود، توسط معمار فلورستانو دی فاستو از سال ۱۹۲۸ تا ۱۹۳۳ ساخته شد. زولی یک ضد فاشیست و در عین حال هموطن موسولینی بود و این تصمیم را در سالی که نخست وزیر بود، به دنبال درخواست‌های بیوه‌اش، راکله گوئیدی، برای دفن گرفت. | ## بخش 2: سردابه موسولینی | بیوه، کلیسای کوچکی برای دفن جسد دیکتاتور آماده کرد که از سال ۱۹۴۶ در صومعه کاپوچین چرو ماجیوره نگهداری می‌شد. یک هفته بعد، ده نفر به همراه برخی از رهبران ملی جنبش اجتماعی ایتالیا، از جمله رهبر نئوفاشیست، جورجو آلمیرانته، به گورستان رسیدند و در ۲۱ سپتامبر، تقریباً حدود‌ هفت هزار نفر به گورستان رسیدند. در شب ۲۷ دسامبر ۱۹۷۱، ورودی سردابه با وسیله‌ای حدود ۴-۵ کیلوگرم مواد منفجره پلاستیکی با فیوز ۴۰ متری آسیب دید. در شب ۲۷ فوریه ۱۹۷۶، کلاه‌های برسالیره و مارشال اول امپراتوری بنیتو موسولینی ، به همراه کوزه‌ای حاوی تکه‌ای از مغز او که پس از مرگش برای تجزیه و تحلیل در ایالات متحده در سال ۱۹۴۵ برداشته شد،‌ توسط مهاجمان ناشناس به سرقت رفت.La Stampa, 28 febbraio 1976, pag. | ## بخش 3: سردابه موسولینی | در طول سال‌ها، این سردابه به مکانی زیارتی برای گروه‌های نئوفاشیست تبدیل شده است، به ویژه در سالگردهای خاص مرتبط با فاشیسم، که این امر انتقاد و جنجال سراسری را برانگیخته است. سردابه در اتاق اصلی، در هر گوشه، چهار تابوت سنگی تراش‌خورده وجود دارد که در گوشه‌های خود با چهار نما تزئین شده‌اند. عمود بر این تابوت، تابوت بنیتو موسولینی قرار دارد که در مرکز یک دخمه فرعی کوچک‌تر قرار دارد. | ## جمع‌بندی | بر روی دیوار نیم‌دایره‌ای پشت آن، یک مجسمه نیم‌تنه از جنس مرمر سفید با دو ویترین کوچک در هر طرف قرار دارد که شامل یک کلاه برسالیری، یک پیراهن مشکی، یک کوزه سنگی حاوی تکه‌ای از مغز او و چکمه‌هایی (که قسمت بدنه برای درآوردن آنها شکافته، و پاشنه‌های آنها برای جستجوی هرگونه پول پنهان شده در داخل آنها برداشته شده) است که او در زمان مرگش پوشیده بود.