موضوع مقاله: مردم‌گذاری تایلند | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مردم‌گذاری تایلند | مقدمه: مردم‌گذاری تایلند به فرآیندی اشاره دارد که طی آن گروه‌های قومی که جمعیت تایلند امروزی را تشکیل می‌دهند، در این منطقه ساکن شدند. | ## بخش 1: مردم‌گذاری تایلند | مهاجرت تدریجی مردم تای از چین به داخل کشور مهاجرت تای‌ها از کوه‌های شمالی به تایلند و لائوس روندی کند بود، و تای‌ها عموماً در نزدیکی مناطق کوهستانی منطقه باقی ماندند، جایی که توانستند از دانش تخصصی کشاورزی خود در رابطه با استفاده از آب کوهستان برای تولید برنج استفاده کنند. اولین سکونتگاه‌های تای در تایلند در دره‌های رودخانه‌ای در مناطق شمالی کشور قرار داشتند. سرانجام، قوم تای در دشت‌های مرکزی تایلند (که پوشیده از جنگل‌های بارانی متراکم بود) ساکن شدند و با جمعیت از پیش موجود آستروآسیایی جابجا شده و با آنها آمیزش کردند. در دوران اخیر، بسیاری از قبایل تای لائوس نیز از طریق مرز به غرب مهاجرت کردند و جوامعی را در تایلند تشکیل دادند. گروه‌های قومی تای لائوسی، که اغلب به عنوان لائو شناخته می‌شوند، عمدتاً در منطقه ایسان تایلند متمرکز هستند. بسیاری از زبان‌شناسان معتقدند که مردم تای-کادای ممکن است از نظر ژنتیکی با مردم پروتو-آسترونزیایی زبان مرتبط باشند. لوران ساگارت (۲۰۰۴) این فرضیه را مطرح کرد که مردم تای-کادای از سرزمین مادری خود در جزیره تایوان مهاجرت کرده‌اند، جایی که به گویشی از پروتو-آسترونزیایی یا یکی از زبان‌های مشتق شده از آن صحبت می‌کردند. اجداد مردم امروزی تای-کادای با کشتی به سمت غرب به سرزمین اصلی چین رفتند و احتمالاً در امتداد رودخانه مروارید سفر کردند، جایی که زبان آنها تحت تأثیر تلفیق زبان‌های چینی-تبتی و همونگ-مین، نسبت به سایر زبان‌های آسترونزیایی بسیار تغییر کرد. گذشته از شواهد زبانی، ارتباط بین زبان‌های آسترونزیایی و تای-کادای را می‌توان در برخی از شیوه‌های فرهنگی مشترک نیز یافت. راجر بلنچ (۲۰۰۸) نشان می‌دهد که کشیدن دندان، خالکوبی صورت، سیاه کردن دندان و فرقه‌های مار، بین مردم آسترونزی تایوانی و مردم تای-کادای جنوب چین مشترک است. چمبرلین (۲۰۱۶) پیشنهاد می‌کند که خانواده زبانی تای-کادای (کرا-دای) در اوایل قرن دوازدهم پیش از میلاد در میانه حوضه یانگ تسه، تقریباً همزمان با تأسیس ایالت چو و آغاز سلسله ژو، شکل گرفته است. پس از مهاجرت مردمان کرا و هلای (ری/لی) به سمت جنوب در حدود قرن هشتم پیش از میلاد، یوئه (مردم بی-تای) در قرن ششم پیش از میلاد شروع به جدایی و حرکت به سمت ساحل شرقی در استان ژجیانگ امروزی کردند و ایالت یوئه را تشکیل دادند و اندکی پس از آن ایالت وو را فتح کردند. به گفته چمبرلین، مردم یوئه (بی-تای) پس از فتح یوئه توسط چو در حدود سال ۳۳۳ پیش از میلاد، شروع به مهاجرت به سمت جنوب در امتداد ساحل شرقی چین به جایی که اکنون گوانگشی، گویژو و شمال ویتنام است، کردند. در آنجا یوئه (بی-تای) لوئو یوئه را تشکیل داد که به لینگنان و آنام و سپس به سمت غرب به شمال شرقی لائوس و سیپ سونگ چائو تای حرکت کرد و بعداً به تای مرکزی-جنوب غربی تبدیل شد و به دنبال آن شی اوئو به تای شمالی تبدیل شد. مردم تای، از منطقه گوانگشی، در هزاره اول میلادی به سمت جنوب و غرب مهاجرت کردند و در نهایت در سراسر آسیای جنوب شرقی گسترده شدند. بر اساس لایه‌های واژگان وام‌گرفته چینی در زبان پروتو-تای جنوب‌غربی و شواهد تاریخی دیگر، پیتایاوات پیتایاپورن (۲۰۱۴) پیشنهاد می‌کند که مهاجرت قبایل تای‌زبان جنوب‌غربی از گوانگشی کنونی به سرزمین اصلی آسیای جنوب شرقی باید بین قرن‌های ۸ تا ۱۰ میلادی رخ داده باشد. قبایل تای به سمت جنوب‌غربی همراه با رودخانه‌ها و از گذرگاه‌های کم‌ارتفاع به آسیای جنوب شرقی مهاجرت کردند، که شاید تحت تأثیر گسترش و سرکوب‌های چین بوده است. ادغام قومی تای در طول قرن‌ها، تای‌ها با بسیاری از جمعیت‌های دیگر که در این منطقه ساکن بودند و/یا از نظر سیاسی آن را اشغال کرده بودند، به ویژه جمعیت‌های مون - خمر، برمه‌ای و چینی، ازدواج کرده و آنها را جذب کردند. | ## بخش 2: مردم‌گذاری تایلند | این ادغام قومی منجر به تنوع ژنتیکی قابل توجهی در مردم مدرن تایلند شده و منجر به جمعیتی تای شده است که از نظر فرهنگ، زبان و لباس با گروه‌های قومی تای که در چین باقی مانده بودند، متفاوت است. بسیاری از گروه‌های قومی تای، هویت مشترک تایلندی را پذیرفته و هنجارهای فرهنگی تایلندی را پذیرفته‌اند. گروه‌های قومی تای در تایلند در حال حاضر بیش از ۳۰ گروه قومی تای متمایز در تایلند وجود دارد که تقریباً ۸۵ درصد از جمعیت این کشور را تشکیل می‌دهند. طبقه‌بندی ژنتیکی گروه‌های قومی تای، موضوع بحث مداوم بین زبان‌شناسان و دیگر دانشمندان علوم اجتماعی است. مهاجرت مداوم و متنوع چینی‌ها از قرن سیزدهم تاریخ مهاجرت چینی‌ها به تایلند به قرن‌ها پیش برمی‌گردد و گروه‌های قومی خاص چینی که به تایلند راه یافته‌اند، متعدد هستند، اگرچه به دلیل نزدیکی جغرافیایی استان‌های جنوبی به تایلند، تمرکز بیشتری از چینی‌ها وجود دارد. مهاجران چینی تا حد زیادی توانستند با فرهنگ غالب تای ادغام شوند و در طول سال‌ها به‌طور قابل توجهی به اقتصاد و زیرساخت‌های تایلند کمک کرده‌اند. مهاجرت چینی‌ها در دوره آیوتایا بازرگانان چینی در تایلند، عمدتاً از استان‌های فوجیان و گوانگدونگ، حداقل از قرن سیزدهم میلادی شروع به ورود به آیوتایا کردند. آیوتایا از قرن شانزدهم تقریباً تحت تهدید مداوم برمه بود و امپراتور چیان‌لونگ از امپراتوری چینگ از قدرت نظامی برمه نگران بود. از سال ۱۷۶۶ تا ۱۷۶۹، امپراتور چیان‌لونگ چهار بار ارتش خود را برای سرکوب برمه‌ها فرستاد، اما هر چهار حمله شکست خورد. در طول دوره آیوتایا، بسیاری از بازرگانان و سربازان چینی با تای‌های محلی ازدواج کردند و فرهنگ چینی را در اوایل تاریخ خود به جمعیت تزریق کردند. مهاجرت مردان چینی در قرن ۱۸ و ۱۹ در اواخر قرن هجدهم، پادشاه تاکسین از تونبوری، که خود نیمه چینی بود، به‌طور فعال مهاجرت و تجارت چینی‌ها را تشویق کرد. تا سال ۱۸۲۵، جمعیت چینی‌ها در تایلند به ۲۳۰۰۰۰ نفر رسید و به دلیل جریان مداوم مهاجران چینی به این کشور در طول قرن نوزدهم، به‌طور پیوسته افزایش یافت. مهاجرت اولیه چینی‌ها تقریباً به‌طور کامل شامل مردان چینی بود که بنا به ضرورت با زنان تایلندی ازدواج می‌کردند. فرزندان چنین ازدواج‌های بین نژادی، لوک-جین (ลูกจีน) نامیده می‌شدند که در زبان تایلندی به معنی «فرزندان چینی» است. مهاجرت خانواده‌های چینی در قرن بیستم جمعیت چینی‌ها در تایلند تا سال ۱۹۱۰ به ۷۹۲۰۰۰ نفر افزایش یافته بود. [ نیازمند منبع ] فساد سلسله چینگ و افزایش شدید جمعیت در چین، همراه با مالیات‌های بالا، باعث شد بسیاری از خانواده‌ها در جستجوی کار و زندگی بهتر به تایلند بروند. کسانی که قبل از جنگ جهانی اول آمده بودند، از طریق خشکی یا با قایق‌های بادبانی به نام سامپان می‌آمدند، در حالی که پس از جنگ جهانی دوم، بیشتر آنها با کشتی بخار وارد شدند. سنت اولیه ازدواج بین چینی‌ها و تایلندی‌ها با مهاجرت تعداد زیادی از زنان چینی در اوایل قرن بیستم کاهش یافت. | ## بخش 3: مردم‌گذاری تایلند | تازه واردان اغلب به صورت خانوادگی می‌آمدند و در برابر جذب شدن مقاومت می‌کردند، فرهنگ چینی خود را حفظ می‌کردند و در مناطق کاملاً چینی زندگی می‌کردند. با وجود این، نسل‌های جدیدتر چینی‌های تایلندی هنوز تا حد زیادی در فرهنگ تایلندی ادغام شده‌اند. نسل دوم یا بالاتر چینی‌های تایلندی اکثراً زبان اصلی خود را تایلندی صحبت می‌کنند و به گویش چینی صحبت نمی‌کنند. مهاجرت قوم ای از تبت از طریق برمه برخی از قبایل لولویش مانند لیسو، حدود ۱۰۰ سال پیش به تایلند رسیدند، در حالی که برخی دیگر بسیار زودتر به آنجا رسیدند. اعتقاد بر این است که لولوها از قوم باستانی چیانگ در غرب چین سرچشمه گرفته‌اند که گفته می‌شود اجداد مردم تبتی، ناکسی و چیانگ نیز هستند. آنها از جنوب شرقی تبت از طریق سیچوان به استان یوننان مهاجرت کردند، جایی که امروزه بیشترین جمعیت آنها را می‌توان یافت. خاستگاه قوم ای قوم ای (که معمولاً یی نیز نامیده می‌شوند) به همراه مردم کارن، یکی از دو قومیت اصلی تبتی-برمه ای متمایز در تایلند امروزی هستند. قوم ای در تایلند عموماً قبایلی تپه‌نشین در بخش شمالی کشور، نزدیک مرز برمه هستند. فهرستی از گروه‌های قومی لولویش که جمعیت قابل توجهی در تایلند دارند به شرح زیر است: کلاد لولویش جنوبی زیرشاخه آخا آخا (جمعیت تقریباً ۶۰٬۰۰۰ نفر در تایلند، با مرکزیت استان‌های چیانگ رای، چیانگ مای و مائه هونگ سون) لاهو (جمعیت تقریباً ۵۲۰۰۰ نفر در تایلند) بیسو (جمعیت تقریباً ۱۰۰۰ نفر در تایلند، با مرکزیت استان‌های چیانگ رای و لامپانگ) ام‌پی‌آی (جمعیت تقریباً ۱۲۰۰ نفر در تایلند) فونوی اوگونگ کلاد لولویش شمالی لیسو (جمعیت تقریباً ۱۶۰۰۰ نفر در تایلند) مهاجرت همونگ-مین از چین از طریق لائوس مانند لولو، بسیاری از گروه‌های قومی همونگ-مین در میان قبایل تپه‌ای تایلند هستند. همونگ-مین تایلند عموماً در نیمه دوم قرن نوزدهم از طریق لائوس از چین مهاجرت کردند، جایی که آنها مدتی قبل از ورود به تایلند در آنجا مستقر شدند. یک استثنا در الگوی مهاجرت چین-لائوس-تایلند، قوم ایو-مین است که ظاهراً در طول قرن سیزدهم، قبل از ورود به تایلند از طریق لائوس، از ویتنام عبور کردند. ایو-مین تقریباً ۲۰۰ سال پیش، همزمان با تعداد زیادی از مهاجران دیگر همونگ-مین، به تایلند رسید. گفته می‌شود که زادگاه اصلی قوم همونگ-مین، کویچو، استانی در جنوب چین بوده است که آنها حداقل ۲۰۰۰ سال پیش در آنجا ساکن شدند. ورود مردم کارن به عنوان پناهنده از برمه قوم کارن تبت را ترک کردند و به عنوان پناهنده به برمه مهاجرت کردند و در امتداد مرز برمه با تایلند مستقر شدند. هنگامی که در طول جنگ جهانی دوم، ژاپنی‌ها برمه را اشغال کردند، تنش‌های طولانی مدت بین کارن و بامار به جنگ آشکار تبدیل شد. پس از پایان جنگ، برمه در ژانویه ۱۹۴۸ استقلال یافت و کارن، به رهبری KNU، تلاش کرد تا با اکثریت قومی بامار همزیستی مسالمت‌آمیز داشته باشد. | ## جمع‌بندی | در سال ۲۰۰۴، بی‌بی‌سی به نقل از سازمان‌های امدادی تخمین زد که تا ۲۰۰۰۰۰ کارن در طول دهه‌ها جنگ از خانه‌های خود رانده شده‌اند و ۱۲۰۰۰۰ پناهنده دیگر از برمه، عمدتاً کارن، در اردوگاه‌های پناهندگان در سمت تایلندی مرز برمه و تایلند زندگی می‌کنند.