موضوع مقاله: باشگاه اتوبوس سلول سوختی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # باشگاه اتوبوس سلول سوختی | مقدمه: باشگاه اتوبوس پیل سوختی متشکل از شرکت‌کنندگان سه پروژه نمایشی برای اتوبوس‌های پیل سوختی در نه شهر اروپایی و دو شهر دیگر در سراسر جهان بین سال‌های ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۷ بود. | ## بخش 1: باشگاه اتوبوس سلول سوختی | باشگاه اتوبوس پیل سوختی به انجمنی برای به اشتراک گذاشتن تجربیات و اطلاعات بین شهرها و محققان تبدیل شد. هر سه پروژه از اتوبوس‌های مرسدس-بنز سیتارو با پیل‌های سوختی هیدروژنی ساخت شرکت بالارد استفاده کردند. با این حال، این اتوبوس‌ها به دلیل هزینه بالای عملیاتی در مقایسه با اتوبوس‌های دیزلی توسط برخی از اپراتورها مورد انتقاد قرار گرفتند، به طوری که مادرید گزارش داد که هزینه سوخت آنها حدود ده برابر بیشتر است. دیگران به قیمت بالای خرید اتوبوس‌های هیدروژنی اشاره کردند، و نیاز به ساخت جایگاه‌های سوخت‌گیری اختصاصی هیدروژن مطرح کردند. این پروژه توسط کنسرسیومی از اپراتورهای حمل و نقل، توسعه‌دهندگان زیرساخت‌های هیدروژن و پیل سوختی، دانشگاه‌ها و مقامات شهری پشتیبانی شد. پروژه بعدی از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۹ با استفاده از اتوبوس‌های پیل سوختی هیدروژنی موجود و همچنین اتوبوس‌های جدید اجرا شد. شرکت انرژی نو ایسلند مسئول این پروژه بود که هدف آن نشان دادن فناوری پیشرفته هیدروژن با راه‌اندازی بخشی از سیستم حمل و نقل عمومی با اتوبوس‌های پیل سوختی در شهر ریکیاویک، پایتخت ایسلند، بود. این ابتکار وزارت برنامه‌ریزی و زیرساخت‌های دولت استرالیای غربی، اگرچه توسط اپراتور قراردادی پث ترانزیت اداره می‌شد، اما مسئولیت آن بر عهده ترنسپرت بود. | ## بخش 2: باشگاه اتوبوس سلول سوختی | سه اتوبوس سلول سوختی هیدروژنی مرسدس بنز که در پرت فعالیت می‌کردند، «اکوباس» نامیده می‌شدند. پروژه استپ از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۵ اجرا شد و اولین اتوبوس‌ها در سپتامبر ۲۰۰۴ به بهره‌برداری رسیدند. این اتوبوس‌ها در سال ۲۰۰۷ از رده خارج شدند، و متعاقباً یک اتوبوس (البته بدون سلول‌های سوخت هیدروژنی) حفظ شد. طرح آزمایشی پرت، بودجه‌ای معادل ۲٫۵ میلیون دلار استرالیا از وزارت محیط زیست و میراث و دفتر گلخانه‌های استرالیا دریافت کرد. شرکت بی‌پی هیدروژن را به عنوان یک محصول جانبی در پالایشگاه نفت کوینانا ( تولید کرد. و تقریباً ۳۰۰۰ ساعت عملیاتی را به پایان رساند و تقریباً ۶۰۰۰۰ مسافر از این سرویس استفاده کردند. در سال ۲۰۰۴، استپ جایزه دستاورد برجسته مؤسسه خبره لجستیک و حمل و نقل را دریافت کرد. در سال ۲۰۰۵، جایزه بنکسیا در بخش «دولت پیشرو با الگوبرداری برای آینده‌ای پایدار» به آن اهدا شد. | ## بخش 3: باشگاه اتوبوس سلول سوختی | چین در سال ۲۰۰۵، پکن با استفاده از کمک‌های مالی برنامه توسعه سازمان ملل متحد، سه اتوبوس پیل سوختی هیدروژنی از این کنسرسیوم خریداری کرد. این اتوبوس‌ها به عنوان اولین اتوبوس‌های پیل سوختی در چین، در ژوئن ۲۰۰۶ وارد خدمت شدند. دانشمندان و محققان امیدوار بودند نشان دهند که چگونه می‌توان به حمل و نقل بدون انتشار گازهای گلخانه‌ای در چین دست یافت. با این حال، اتوبوس‌ها پس از یک سال از رده خارج شدند، زیرا آلودگی هوا باعث کاهش راندمان و عمر عملیاتی سلول‌های سوختی شده بود. آنها از پیل‌های سوختی هیدروژنی استفاده می‌کردند که اکنون بخشی از شرکت بالارد است، تولید می‌شدند و به عنوان اتحادی و شرکت فورد موتور توسعه داده شده بودند. در آن زمان، آنها ادعا می‌کردند که با ۳۳ اتوبوس پیل سوختی که به‌طور منظم در حال سرویس‌دهی هستند، بزرگ‌ترین ناوگان اتوبوس‌های پیل سوختی در جهان را دارند. | ## جمع‌بندی | تخمین زده می‌شد که هر اتوبوس ۱٫۲ میلیون دلار آمریکا هزینه داشته باشد و برد آن بود.