موضوع مقاله: تئاتر در ایتالیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # تئاتر در ایتالیا | مقدمه: خط اول شامل نمایش‌های آیینی کاتولیک است که مستندات بیشتری از آن باقی مانده و خط دوم شامل فرم‌های نمایشی غیرمذهبی مانند اجراهای جشنواره‌های شهری، آمادگی‌های درباری دلقک‌ها و آوازهای تروبادورها بود. | ## بخش 1: تئاتر در ایتالیا | بازیابی متون باستانی، هم کمدی‌ها و هم تراژدی‌ها، و متونی که به هنر تئاتر اشاره داشتند مانند سخن‌شناسی اثر ارسطو، نقطه عطفی برای هنر نمایشی ایجاد کرد که شخصیت‌های پلاوتوس و قهرمانان تراژدی‌های سنکای جوان را بازآفرینی می‌کرد و همچنین متون جدیدی به زبان محلی خلق شد. در ابتدای قرن ۲۰، تأثیرات آوانگارد تاریخی محسوس شد: فوتوریسم، دادائیسم و فراواقع‌گرایی. تئاتر یونانی سیراکوز، ، ، ، ، ، و مشهورترین آن‌ها تئاتر یونانی تائورمینا، گواه این انتقال هستند. تنها قطعاتی از آثار اصلی درام باقی مانده، اما تراژدی‌های سه غول بزرگ آیسخولوس، سوفوکل و اوریپید و کمدی‌های آریستوفان شناخته شده‌اند. اپیخارموس را می‌توان به‌طور کامل سیراکوزی دانست، زیرا تمام عمر خود را با حاکمان سیراکوز گذراند. در حالی که آیسخولوس پس از اقامت طولانی در مستعمرات سیسیل، در ۴۵۶ پیش از میلاد در مستعمره گلا درگذشت. اپیخارموس و Phormis، هر دو از قرن ۶ پیش از میلاد، بر اساس گفته‌های ارسطو، پایه اختراع کمدی یونانی هستند، همان‌طور که در کتاب فن شعر بیان کرده است. | ## بخش 2: تئاتر در ایتالیا | در حالی که Rhinthon، اگرچه سیسیلی از سیراکوز بود، تقریباً به‌طور انحصاری برای مستعمره تارانتو کار کرد. افسانه‌ای که توسط تیتوس لیویوس نیز نقل شده، از طاعونی سخن می‌گوید که در آغاز رم را فراگرفته بود و درخواست مورخان اتروسکی را بازتاب می‌داد. مورخ رومی بدین ترتیب نسبت تئاتر یونانی را قبل از تماس با مگنا گراسیا و سنت‌های نمایشی آن رد کرد. منبع بسیار دیرینه‌ای مانند مورخ مارکوس ترنتیوس وارو نام فردی به نام ولنیو را ذکر می‌کند که تراژدی‌هایی به زبان اتروسکی نوشته است. حتی سامنیت نیز اشکال نمایشی اصیل داشت که تأثیر زیادی بر درام‌نویسی رومی گذاشت، مانند کمدی‌های Atellan Farce و برخی شواهد معماری مانند تئاتر پیترابوندانته در مولیزه و تئاتر نوچرا سوپریوره که رومیان بر پایه آن‌ها ساختند. احتمالاً پس از جنگ‌های با سامنیت‌ها، رومیان هنر نمایشی را می‌شناختند، اما نمایش‌های سامنیتی نیز تحت تأثیر یونانی‌ها بودند. اوج بیان تئاتر رومی در کمدی توسط لیویوس آندرونیکوس، اهل مگنا گراسیا، احتمالاً تارانتو، که پل میان تئاتر یونانی و لاتین بود، حاصل شد. | ## بخش 3: تئاتر در ایتالیا | نویو تلاش کرد تئاتری سیاسی به سبک آتنی اریستوفان خلق کند، اما حملات شاعر اغلب به خاندان‌های مشهور مانند خاندان کورنلیا اصابت می‌کرد. برعکس، انیوس، همچنین از مگنا گراسیا، از تئاتر برای تحریک خانواده‌های اشرافی رومی استفاده می‌کرد. پیروان اصلی کمدی لاتین، همچنان وابسته به کمدی یونانی، پلوتس و پوبلیوس ترنتیوس آفر بودند که متون کمدی‌های یونانی را رومی‌سازی کردند. در حوزه تراژدی، سنکای جوان بزرگ‌ترین لاتینی بود، اما هرگز به ارتفاع نمونه‌های یونانی نرسید. تئاتر رومی شبیه تئاتر یونانی بود، اگرچه تفاوت‌هایی وجود داشت، هم از لحاظ معماری و هم لباس بازیگران. شواهد بسیاری از این نوع صحنه باقی مانده، هم در مستعمرات و هم در لپتیس ماگنا، امروزه در لیبی، که تقریباً یکپارچه حفظ شده است. در رم، کمدی احتمالاً بیشتر از تراژدی مورد استقبال بود، همچنین به دلیل اصالت متونی که از سنت یونانی فاصله گرفتند و به واقعیت روزمره نزدیک‌تر بودند. | ## جمع‌بندی | این‌ها کمدی‌های طنزآمیز با امضای اوسک‌ها-سامنیت بودند که به گویش محلی اجرا می‌شدند و سپس به سایر نقاط امپراتوری، به ویژه خود رم، گسترش یافتند.