موضوع مقاله: وانگ هونینگ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # وانگ هونینگ | مقدمه: وانگ هونینگ (؛ ، زادۀ ) سیاستمدار چینی و یکی از رهبران ارشد حزب کمونیست چین (CCP) است. | ## بخش 1: وانگ هونینگ | هونینگ از سال ۲۰۱۷ عضو کمیته دائمی پلیتبوروی حزب کمونیست چین (نوزدهمین کمیته)، بالاترین نهاد تصمیم‌گیری در حزب، بین جلسات کمیته مرکزی و کنگره ملی بوده است. وانگ، یک استاد سابق دانشگاه، استاد روابط بین‌الملل و رئیس دانشکده حقوق در دانشگاه فودان بود. در این مدت، او به دلیل اعتقادش به نوقدرت‌طلبی‌گرایی که معتقد بود برای ثبات و اصلاحات سیاسی چین به رهبری قوی نیاز است، مورد توجه قرار گرفت. او در سال ۱۹۹۵ به عنوان مدیر یک تیم تحقیقاتی در دفتر مرکزی تحقیقات سیاست حزب کمونیست چین (CPRO) به یکی از نویسندگان سیاست‌های رهبری حزب کمونیست چین تبدیل شد. او در سال ۱۹۹۸ معاون مدیر CPRO شد و در سال ۲۰۰۲ عضو کمیته مرکزی حزب و مدیر این دفتر شد. وانگ به عنوان معاون مدیر CPRO و بعداً به عنوان مدیر، در توسعه سه نماینده، یک نظریه ایدئولوژیک جدید که تحت رهبری جیانگ زمین تدوین شده بود، نقش مهمی داشت. او این کار را تحت هو جینتائو ادامه داد و اعتقاد بر این است که نقش مهمی در توسعه نظریه‌ها، چشم‌انداز علمی توسعه و همچنین جامعه دارای هارمونی داشته است. او در سال ۲۰۰۷ به عضویت دبیرخانه CCP، یک نهاد رهبری مرکزی مسئول اجرا و پیاده‌سازی تصمیمات سیاسی، درآمد. وانگ در سال ۲۰۱۲ به عضویت پلیتبوروی حزب کمونیست چین (هجدهمین) درآمد و اعتقاد بر این است که روابط نزدیکی با دبیرکل CCP شی جین پینگ برقرار کرده و به یکی از نزدیکترین همکاران او تبدیل شده است. در سال ۲۰۱۷، او به عضو رتبه پنجم کمیته دائمی دفتر سیاسی ارتقا یافت و به عنوان عضو دبیرخانه (نوزدهمین) انتخاب شد. او همچنین ریاست کمیسیون‌های برجسته ایدئولوژی و اصلاحات را بر عهده داشته و اعتقاد بر این است که در توسعه مفاهیم کلیدی تحت نظر شی، از جمله اندیشه شی جین پینگ، مدرن‌سازی به سبک چینی، رؤیای چینی و ابتکار کمربند و جاده، نقش مهمی داشته است. در سال ۲۰۲۲، او از خدمت در دبیرخانه دست کشید و به عنوان چهارمین عضو ارشد PSC انتخاب شد. او همچنین معاون رهبر گروه رهبری مرکزی برای امور تایوان، یک سازمان هماهنگی سیاست‌های داخلی در مورد سیاست تایوان، شد. وانگ که به طور گسترده به عنوان "عالیجناب خاکستری‌پوش" حزب کمونیست چین شناخته می‌شود، توسط ناظران خارجی به عنوان ایدئولوگ ارشد غیررسمی حزب کمونیست چین و همچنین معمار اصلی ایدئولوژی‌های سیاسی حزب از دهه ۱۹۹۰ شناخته می‌شود. وانگ معتقد است که برای مقاومت در برابر نفوذ خارجی، به یک دولت قوی و متمرکز در چین نیاز است، ایده‌ای که در دوران شی تأثیرگذار بوده است. مواضع سیاسی وانگ توسط ناظران خارجی "ایدئولوگ اصلی" چین نامیده شده است و تصور می‌شود که در توسعه ایده‌های سیاسی منتشر شده تحت نام سه رهبر حزب کمونیست چین تأثیرگذار بوده است: سه نماینده جیانگ زمین، چشم‌انداز علمی توسعه هو جینتائو، و اندیشه شی جین پینگ. همچنین اعتقاد بر این است که او نقش کلیدی در تدوین مفاهیمی از جمله جامعه دارای هارمونی، رویای چینی، مدرن‌سازی به سبک چینی و ابتکار کمربند و جاده ایفا می‌کند. طبق گزارش «ساوت چاینا مورنینگ پست»، شی «به طور منظم از وانگ در مورد سخنرانی‌ها و بیانیه‌های اصلی خود نظرخواهی می‌کند». | ## بخش 2: وانگ هونینگ | نظام سیاسی وانگ در دوران تصدی خود به عنوان استاد در دهه ۱۹۸۰، در ابتدا به دلیل حمایتش از نوقدرت‌طلبی‌گرایی، دیدگاهی که معتقد است یک دولت متمرکز برای حفظ رشد و ثبات اقتصادی ضروری است، که بعداً می‌تواند به آرامی اصلاحات سیاسی را از درون انجام دهد، مورد توجه قرار گرفت. اگرچه وانگ این برچسب را رد کرده و گفته است: «حزب کمونیست فقط می‌تواند یک دکترین، مارکسیسم-لنینیسم را بپذیرد». وانگ در فودان به توسعه اقتصادی چهار ببر آسیایی، به ویژه سنگاپور، علاقه نشان داد. پس از اعتراضات و قتل عام میدان تیان آن من در سال ۱۹۸۹ و فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، وانگ به همراه دیگر دانشگاهیان طرفدار نوقدرت‌طلبی‌گرایی، مجموعه جدیدی از ایده‌ها را پیشنهاد کردند که "نئوکانسرواتیسم" نامیده شد، که اصلاحات رادیکال را به نفع اصلاحات بازار و حمایت از رهبری حزب کمونیست چین رد می‌کرد. وانگ در مقالات خود نوشت: "نظام‌های سیاسی باید با شرایط تاریخی، اجتماعی و فرهنگی خاصی سازگار شوند" و "نمی‌توان آنها را جایگزین کرد یا مجبور به رشد کرد". در مورد دموکراسی در چین، او نوشت: "اصلاح نظام سیاسی نمی‌تواند از شرایط خاص چین در این مرحله فراتر رود" و در ادامه گفت: "توسعه دموکراسی باید مبتنی بر توسعه بهره‌وری باشد. وانگ نوشت که معتقد است باید یک رهبری واحد و پایدار وجود داشته باشد تا "دموکراسی را در کل جامعه از طریق دموکراسی درون حزبی ارتقا دهد". در طول دوره اصلاحات اقتصادی چین در دهه ۱۹۸۰، وانگ نوشت که «فرهنگ سیاسی چین در حال دگرگونی عمیقی است؛ عناصر سنتی، محافظه‌کار، بسته، متمرکز، ذهنی و خودسرانه فرهنگ سیاسی در حال تبدیل شدن به عناصر جدید، باز، غیرمتمرکز، عینی و دموکراتیک هستند». در مقاله‌ای با عنوان «تأملات در مورد «انقلاب فرهنگی» و اصلاحات سیاسی» که در سال ۱۹۸۶ در «ورلد اکونومیک هرالد» منتشر شد، او نوشت که «رعایت قانون اساسی بسیار مهم است» تا مبادا یک انقلاب فرهنگی جدید رخ دهد. او همچنین نوشت: «گذشته از علل تاریخی، اجتماعی، اقتصادی و سایر علل، ماهیت ناقص و ناکامل اصلاحات سیاسی، علتی بود که نمی‌توان آن را دست کم گرفت». او نوشت که انقلاب فرهنگی به این دلیل رخ داد که حزب کمونیست چین «مجموعه‌ای کامل از سیستم‌های دموکراتیک» از جمله «سیستم تقسیم» بین حزب و دولت را تشکیل نداده بود، کنگره ملی خلق قادر به اعمال قدرت خود نبود و هیچ سیستم قضایی مستقل، تمرکززدایی عمودی در سیستم سیاسی، یک سیستم خدمات عمومی ملی یا سیستمی برای محافظت از حقوق شهروندان وجود نداشت. وانگ به عنوان یک راه حل، پیشنهاد می‌کند که حزب کمونیست چین از «پروژه‌های سیاسی» برای ایجاد تلفیق بیشتر زندگی اجتماعی و سیاسی و تقویت حزب کمونیست چین از نظر فناوری استفاده کند. در سال ۱۹۸۶، وانگ مقاله‌ای نوشت که در آن استدلال کرد که قدرت مرکزی باید در فرآیند اصلاحات متمرکز شود و برای پیشبرد اصلاحات اقتصادی بیشتر باید به دولت تکیه کرد. این مقاله باعث بحثی در جامعه روشنفکری شانگهای شد که در مورد نقش تمرکز دولت در فرآیند نوسازی ملی بحث می‌کردند و به عنوان نطفه نظری نوقدرت‌طلبی‌گرایی تلقی می‌شد. دیدگاه‌های سیاسی او پس از سفرش به ایالات متحده تغییر کرد و پس از آن از یک دولت متمرکز تک‌حزبی که از نظر فرهنگی متحد و با اعتماد به نفس باشد تا در برابر نفوذ ایده‌های لیبرال مقاومت کند، حمایت کرد. او در مصاحبه‌ای در سال ۱۹۹۵ گفت که «در مکانی بدون اقتدار مرکزی، یا مکانی که اقتدار مرکزی ضعیف شده است، کشور در حالت تفرقه و هرج و مرج فرو خواهد رفت» و «یک اقتدار مرکزی قوی، تضمین اساسی برای دستیابی به توسعه سریع و پایدار با هزینه نسبتاً کم در طول فرآیند مدرنیزاسیون است.» فرهنگ وانگ در مقاله خود در سال ۱۹۸۸ با عنوان «ساختار فرهنگ سیاسی در حال تغییر چین»، گفت که حزب کمونیست چین باید بررسی کند که چگونه «نرم‌افزار» یک ملت، یعنی فرهنگ، ارزش‌ها و نگرش‌ها، «سخت‌افزار» آن، یعنی اقتصاد، سیستم‌ها و نهادها را شکل می‌دهد. وانگ گفت که چین در حال گذار بزرگی از یک «فرهنگ سیاسی فرهنگ‌محور» است که با بسیج سیاسی هدایت می‌شود و به یک «اقتصاد سیاسی نهادمحور» به رهبری بسیج اقتصادی تبدیل شده است، اما مدل جدید تحت سوسیالیسم با مشخصات چینی چین را بدون هیچ ارزش اصلی رها می‌کند، که «فقط می‌تواند به انحلال انسجام اجتماعی و سیاسی منجر شود». او می‌گوید چین در فرهنگ توسعه خود از سه مرحله عبور کرده است، سنتی، مدرن و مارکسیست-سوسیالیست، اما هیچ‌کدام منجر به حذف ساختارهای قبل از آنها نشده است، به این معنی که چین هنوز یک «دولت شکل‌نیافته» است که «هویت مناسبی» ندارد. | ## بخش 3: وانگ هونینگ | وانگ همچنین گفت که ورود مارکسیسم به چین کاملاً مثبت نبود و در حالی که حزب کمونیست چین از سال ۱۹۴۹ ارزش‌های تاریخی چین را مورد انتقاد قرار می‌داد، به ایجاد و شکل‌دهی ارزش‌های اصلی خود توجه کافی نکرد. او در این مقاله توصیه می‌کند که چین ارزش‌های تاریخی و مدرن خود (از جمله ارزش‌های مارکسیستی خارجی) را برای ایجاد یک فرهنگ "همزمان" ترکیب و "بازمهندسی" کند. او تلویحاً می‌گوید که با افزایش آگاهی مردم چین از فرآیند اجتماعی شدن سیاسی، این امر منجر به ظهور یک نظام ارزشی جدید خواهد شد. او می‌گوید توسعه سیاسی چین "مبنای اساسی برای ساخت سیاست‌های دموکراتیک در چین" و "شرط مهمی برای نشان دادن برتری نظام سوسیالیستی" خواهد بود. او می‌گوید که "اجزای ساختار مدرن که مظهر روح دموکراسی و اومانیسم مدرن هستند" باید "ریشه بگیرند و رشد کنند" و می‌گوید "در چارچوب خاص اصلاحات و گشایش چین، فرهنگ سیاسی چین باید عناصری را در زمینه‌های مشارکت، دموکراسی، مشورت، برابری، حقوق، مسئولیت، رقابت و حاکمیت قانون اضافه کند." وانگ همچنین اولین مقاله دانشگاهی چین در مورد "قدرت نرم" را نوشته است و تصور می‌شود که نیروی محرکه سرمایه‌گذاری‌های چین در ترویج فرهنگ خود در خارج از کشور باشد. در سال ۱۹۹۴، در مقاله خود با عنوان "گسترش فرهنگی و حاکمیت فرهنگی: چالشی برای مفهوم حاکمیت"، وانگ استدلال کرد که پس از پایان جنگ سرد، "درگیری فرهنگی" از درگیری‌های سیاسی و نظامی به عنوان بزرگترین تهدیدها برای حاکمیت دولت پیشی گرفته است. او نوشت که درگیری‌های "قدرت سخت" کاهش یافته و با "قدرت نرم" جایگزین شده‌اند، از جمله قدرتی که "ضد هژمونیک" است، با کشورهای غیر غربی علیه "هژمونی فرهنگی" غرب، و همچنین ظهور ناسیونالیسم بین یا درون کشورها. او می‌نویسد: "کشورهای غربی به طور فزاینده‌ای از قدرت فرهنگی خود برای محدود کردن یا تأثیرگذاری بر امور جهانی و روند تحولات داخلی کشورهای در حال توسعه استفاده می‌کنند". او می‌گوید مبارزه بر سر فرهنگ نوعی "مبارزه سیاسی" است، به این معنی که برای دفاع از نظام سیاسی چین ضروری بود. او می‌نویسد که اگرچه چین باید از حاکمیت فرهنگی خود محافظت کند، اما می‌گوید این نباید به معنای اتخاذ «انزوای فرهنگی» باشد، که به گفته او «ناگزیر کهنه و منسوخ می‌شود». در سال ۱۹۹۱، پس از سفرش به ایالات متحده، وانگ کتاب «آمریکا علیه آمریکا» را نوشت. این کتاب در مورد چالش‌های فزاینده‌ای که او در ایالات متحده می‌دید، مانند نابرابری، درگیری‌های اقتصادی، زوال ارزش‌های اجتماعی و کالایی شدن صحبت می‌کرد. او همچنین نقاط قوت ایالات متحده، مانند مدرنیته آن را ستود و توسط «اکونومیست» به عنوان «دیدن نقاط ضعف در سیستم آمریکا، اما نه اغراق در آنها» توصیف شد. به گفته خود وانگ: قصد من با این عنوان این است که نشان دهم آمریکا حاوی تناقضاتی است که نمی‌توان با یک جمله آنها را رد کرد. در گذشته، مردم دیدگاهی جزمی نسبت به جامعه آمریکا داشتند که صرفاً «استثمار ارزش اضافی»، «دیکتاتوری بورژوازی» و نه چیز دیگری بود. اکنون یک افراط دیگر وجود دارد، برخی ایالات متحده را بهشتی غنی و بدون نقص تصور می‌کنند. | ## جمع‌بندی | در واقع جامعه آمریکا با هیچ یک از این توصیفات مطابقت ندارد و اغلب خود را در تضاد اساسی با آنها می‌یابد.