موضوع مقاله: کوستانزا بونارلی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کوستانزا بونارلی | مقدمه: ۱۶۳۷ کوستانزا بونارلی (حدود ۱۶۱۴–۳ دسامبر ۱۶۶۲)، که با نام‌های کوستانزا بونوچلی یا کوستانزا پیکولومینی بونوچلی نیز شناخته می‌شود، یک زن اشراف‌زاده، تاجر و دلال آثار هنری ایتالیایی بود که از یک خانواده اشرافی سیه‌نا آمده بود. | ## بخش 1: کوستانزا بونارلی | او معشوقه جیان لورنزو برنینی، مجسمه‌ساز و معمار، بود که در دهه ۱۶۳۰ مجسمه نیم‌تنه او را ساخت که اکنون در موزه بارجلو در فلورانس به نمایش گذاشته شده است. اوایل زندگی و ازدواج کوستانزا حدود سال ۱۶۱۴ به دنیا آمد، دختر لئوناردو پیکولومینی، عضوی از شاخه‌ای فرعی از یک خانواده مهم سیه‌نا. اولین باری که او در اسناد ظاهر می‌شود، در سال ۱۶۲۵ در رم است، زمانی که ۱۱ سال داشت و در جایی که اکنون ویا دلا ویت نام دارد، به همراه پدر و نامادری‌اش تیبری زندگی می‌کرد. نام مادرش در سند یا در آخرین وصیت‌نامه کوستانزا که حدود سال ۲۳ امضا شده، ذکر نشده است. در آن وصیت‌نامه، او تصریح کرد که همه نوادگان با نام خانوادگی پیکولومینی می‌توانند اموال او را به ارث ببرند.McPhee, pp. اسکودی (معادل اجاره سالانه یک خانه متوسط) از انجمن برادری سن روکو، که توسط جامباتیستا بورگزه، برادر پاپ پل پنجم، تأمین مالی می‌شد. در سال ۱۶۳۰، که به عنوان «دختر ویتربو» نامگذاری شده بود، به او جهیزیه دوم ۲۶ پوندی وعده داده شد. کوستانزا سپس در ۱۶ مارس با مجسمه‌ساز، مرمت‌گر و فروشنده آثار هنری، ماتئو بونارلی (یا بونوچلی) اهل لوکا ازدواج کرد. در ۲۸ در فوریه، قرارداد ازدواج بین کوستانزا، پدرش لئوناردو و همسرش ماتئو امضا شد. | ## بخش 2: کوستانزا بونارلی | کوستانزا ۱۸ ساله و ماتئو ۲۸ ساله بود؛ آنها در دامنه تپه کوئیرینال، جایی که اکنون ویکولو اسکاندربرگ نام دارد، ساکن شدند.McPhee, p. در سال ۱۶۳۶، او برای سه سنگ مرمر برای کلیسای جامع سنت پیتر دستمزد دریافت کرد؛ سال بعد، او به برنینی در ساخت مقبره کنتس ماتیلده در کلیسای جامع کمک کرد. کوستانزا تقریباً ۲۲ ساله بود که برنینی، یک مرد مجرد در اواخر سی سالگی، رابطه نامشروعی با او آغاز کرد.McPhee, pp. ساخت مجسمه نیم تنه او از کوستانزا بونارلی ممکن است در سال ۱۶۳۶ آغاز شده باشد؛ این اثر تا اکتبر ۱۶۳۷ به پایان رسید، زمانی که دوست برنینی، فولویو تستی، در نامه‌ای آن را به عنوان زیباترین پرتره‌ای که برنینی تا به حال خلق کرده است، توصیف کرد.McPhee, p. در تابستان ۱۶۳۸، برنینی متوجه شد که کوستانزا با برادر کوچکترش لوئیجی رابطه نامشروع دارد. او با یک دیلم به لوئیجی حمله کرد و دو دنده او را شکست و سپس با شمشیر به او حمله کرد. سپس جیان لورنزو خدمتکاری را فرستاد تا صورت کوستانزا را با تیغ ببرد، مجازاتی سنتی برای زنی که به آبروی مردی توهین کرده بود. کوستانزا به جرم زنا و رابطه نامشروع در صومعه کازا پیا زندانی شد، خدمتکار تبعید شد، همان‌طور که لوئیجی برنینی برای محافظت از او تبعید شد و جیان لورنزو برنینی ۳۰۰۰ یورو جریمه شد. مادرش، آنجلیکا گالانته برنینی، به کاردینال فرانچسکو باربرینی، برادرزاده پاپ اوربان هشتم، نامه نوشت و از او برای «رام کردن» او التماس کرد. | ## بخش 3: کوستانزا بونارلی | پاپ متعاقباً با توجه به ازدواج قریب‌الوقوعش، او را بخشید، اما کاستانزا تا سال ۷ «به شوهرش بازگردانده نشد». دلال هنری پس از بازگشت به نزد همسرش، کوستانزا به عنوان تاجر و فروشنده آثار هنری، از جمله در دوران پاپی الساندرو هفتم چیگی از سیه‌نا، تجارت موفقی را دنبال کرد. در حواله‌های پرداخت، از او به عنوان "سینیورا کوستانزاً یا پس از مرگ شوهرش به عنوان "کوستانزا پیکولومینی" و همچنین "کوستانزا اسکالتورا" ("مجسمه‌ساز") یاد می‌شود. او مجموعه بزرگی از آثار هنری را در طبقه اصلی خانه‌اش و در دو اتاق در طبقه بالا به نمایش گذاشت. یکی از مشهورترین آنها طاعون اشدود اثر نیکولا پوسین بود که به سفارش اشراف‌زاده سیسیلی، فابریزیو والگوارنرا، در سال ۱۶۳۰ کشیده شد. در سال ۱۶۶۵، زمانی که برنینی در پاریس بود، نقاشی را در کاخ دوک ریشلیو شناخت و پیشنهاد کرد که برای مشاهده بهتر، در ارتفاع پایین‌تری آویزان شود. سال‌های گذشته ماتئو بونارلی در سال ۱۶۵۴ درگذشت؛ در وصیت‌نامه‌اش که در سال ۱۶۴۹ امضا شد، او «سینیورا کاستانزا پیکولومینی میا دیلتیسیما موگلیه» («همسر بسیار عزیزم») را به عنوان تنها وارث خود معرفی کرد. او به همراه همسرش در سردابه کلیسایشان سانتی وینچنزو و آناستازیو آ تروی دفن نشد، بلکه در کلیسای سانتا ماریا ماجوره به خاک سپرده شد.Mormando, p. در رسانه‌ها کاستانزا پیکولومینی بونارلی موضوع زندگینامه‌ای از سارا مک‌فی با عنوان «معشوق برنینی» است که در سال ۲۰۱۲ منتشر شد. | ## جمع‌بندی | فرانکو مورماندو، ترجمه، زندگی جان لورنزو برنینی نوشته دومنیکو برنینی، دانشگاه پارک: انتشارات دانشگاه ایالتی پنسیلوانیا، ۲۰۱۱.