aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: سپر مالیاتی (ایتالیا) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سپر مالیاتی (ایتالیا) | مقدمه: عفو مالیاتی عفو مالیاتی، فرصتی محدود و موقتی است که به گروه مشخصی از مؤدیان مالیاتی اجازه می‌دهد با پرداخت مبلغی معین، از بدهی‌های مالیاتی گذشته خود—شامل اصل مالیات، بهره و جریمه‌ها—رهایی یابند، بدون آن‌که با خطر پیگرد کیفری مواجه شوند. | ## بخش 1: سپر مالیاتی (ایتالیا) | هدف اصلی این سیاست، کاهش زیان‌های ناشی از انتقال غیرقانونی سرمایه به خارج از کشور است. بر اساس قوانین مالیاتی ایتالیا، نهادها و افراد موظف‌اند در اظهارنامه مالیاتی سالانه خود، دارایی‌ها، سرمایه‌ها و درآمدهای خارجی را در صورتی که از ۱۰٬۰۰۰ یورو فراتر رود، اعلام کنند. این الزام قانونی باعث شده بود که حجم عظیمی از سرمایه‌ها از ایتالیا خارج شود و هرگز مشمول مالیات نگردد. در جریان اجرای طرح سپر مالیاتی در سال ۲۰۰۱، حدود ۵۶ میلیارد یورو سرمایه از سوئیس به ایتالیا بازگردانده شد. این بازگشت سرمایه، درآمدی معادل ۱٫۴ میلیارد یورو برای خزانه دولت ایتالیا به همراه داشت. | ## بخش 2: سپر مالیاتی (ایتالیا) | این رقم نشان‌دهنده موفقیت نسبی طرح در جذب سرمایه‌های خارجی و افزایش درآمدهای مالیاتی بود، هرچند همچنان بحث‌هایی دربارهٔ عدالت مالیاتی و پیامدهای بلندمدت چنین سیاست‌هایی وجود دارد. سپر مالیاتی وقوع ۲۰۰۱ گزارش اسکودو فیشال سال ۲۰۰۱ نشان داد که ۷۸ میلیارد یورو توسط ایتالیایی‌ها در سوئیس نگهداری می‌شود. ۲۰۰۹ عفو مالیاتی مربوط به فرارهای مالیاتی‌ای بود که تا تاریخ ۳۱ دسامبر ۲۰۰۸ رخ داده بودند و اجرای آن تنها در بازه زمانی ۱۵ سپتامبر تا ۱۵ دسامبر ۲۰۰۹ صورت گرفت. قانون مربوط به این عفو شناخته می‌شد، که به‌معنای «مالیات فوق‌العاده بر بازگرداندن دارایی‌های مالی و سرمایه‌ای نگهداری‌شده خارج از قلمرو کشور» است. بر اساس این قانون، مؤدیان مالیاتی موظف بودند فهرست کامل دارایی‌ها و سرمایه‌هایی را که خارج از ایتالیا نگهداری می‌کردند، ارائه دهند. | ## بخش 3: سپر مالیاتی (ایتالیا) | این فهرست با عنوان «اظهارنامه محرمانه» شناخته می‌شد و از نظر ساختار، شباهت‌هایی با اظهارنامه مالیاتی سالانه داشت. پس از ارائه این فهرست، مؤدیان باید مالیات ویژه‌ای معادل ۵٪ از مجموع دارایی‌های خارجی خود پرداخت می‌کردند. مؤسسه مالی واسط، متعهد می‌شد که این مالیات را به اداره مالیات ایتالیا منتقل کند، بدون آن‌که هیچ‌گونه اطلاعاتی دربارهٔ هویت پرداخت‌کننده افشا شود. در مقابل، پرداخت‌کننده سندی دریافت می‌کرد که پرداخت مالیات را تأیید می‌نمود و تضمین می‌کرد که هیچ‌گونه تحقیقات یا مجازات‌های بیشتری در رابطه با آن دارایی‌ها صورت نخواهد گرفت. به همین دلیل، این طرح با عنوان «سپر مالیاتی» یا Scudo شناخته شد، چرا که نوعی محافظت قانونی در برابر پیگردهای مالیاتی آینده فراهم می‌کرد. | ## جمع‌بندی | این سیاست، بخشی از تلاش دولت ایتالیا برای بازگرداندن سرمایه‌های خارج‌شده از کشور و افزایش درآمدهای مالیاتی بود، در حالی که هم‌زمان به مؤدیان فرصت می‌داد تا بدون ترس از مجازات، وضعیت مالی خود را با قانون تطبیق دهند.
موضوع مقاله: الساندرو فارنزه، شاهزاده پارما | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # الساندرو فارنزه، شاهزاده پارما | مقدمه: الساندرو فارنیزی، شاهزاده پارما (؛ ۱۰ ژانویه ۱۶۳۵ – ۱۸ فوریه ۱۶۸۹) یک رهبر نظامی ایتالیایی بود که از سال ۱۶۷۸ تا ۱۶۸۲ فرماندار هابسبورگ، هلند بود. | ## بخش 1: الساندرو فارنزه، شاهزاده پارما | او را نباید با جد بزرگ و شناخته‌شده‌ترش، الکساندر فارنیزی، دوک پارما، اشتباه گرفت. زندگی‌نامه او در پارما متولد شد، پسر دوم اوداردو فارنیزی، پنجمین دوک پارما، و مارگریتا د مدیچی. آلساندرو فارنیزی پسر دوم اودورادو اول فارنیزی (۲۸ آوریل ۱۶۱۲ - ۱۱ سپتامبر ۱۶۴۶) و همسرش مارگریتا د مدیچی (۳۱ مه ۱۶۱۲ - ۶ فوریه ۱۶۷۹) بود. | ## بخش 2: الساندرو فارنزه، شاهزاده پارما | او همچنین برای جلوگیری از اشتباه گرفته شدن با پدربزرگش، آلساندرو فارنزه (۲۷ اوت ۱۵۴۵ - ۳ دسامبر ۱۵۹۲)، با نام آلساندرو دی اودورادو شناخته می‌شود. در ۲۵ ژوئیه ۱۶۷۶، او از مقام خود کناره‌گیری کرد و تا ۲۵ مه ۱۶۷۷ به عنوان نایب‌السلطنه کاتالونیا خدمت کرد. او به هلند اسپانیا فرستاده شد، جایی که از سال ۱۶۷۸ تا ۱ آوریل ۱۶۸۲ به عنوان فرماندار خدمت کرد. | ## بخش 3: الساندرو فارنزه، شاهزاده پارما | در سال ۱۶۸۷، او به عنوان دریاسالار بزرگ ناوگان اسپانیا منصوب شد و همچنین مشاور ولیعهد شد. | ## جمع‌بندی | او ژنرال ارتش ونیز بود که با ترک‌ها می‌جنگید و بعداً دریاسالار نیروی دریایی اسپانیا شد.
موضوع مقاله: عشق بی‌اندازه (مجموعه تلویزیونی) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # عشق بی‌اندازه (مجموعه تلویزیونی) | مقدمه: عشق بی‌اندازه (; ) مجموعه تلویزیونی چینی محصول سال ۲۰۱۸ بر پایهٔ رمان لیانگ شنگ، می‌توانیم غمگین نباشیم؟ | ## بخش 1: عشق بی‌اندازه (مجموعه تلویزیونی) | این مجموعه به کارگردانی لیو جون‌جیه و با بازی والاس چونگ، ما تیان‌یو، سون یی و یو منگ‌لونگ است. خلاصه داستان به دلیل شرایط خانوادگی و زندگی سخت، جیانگ شنگ (سون یی) و برادرخواندهٔ بزرگ‌ترش لیانگ شنگ (ما تیان‌یو) برای زنده ماندن به یکدیگر تکیه می‌کنند. هرچند از نظر مادی در تنگنا بودند، اما بزرگ‌ترین خوشبختی‌شان در کنار هم بودن بود. در دوران دانشگاه، طی یک حادثه لیانگ شنگ به‌شدت آسیب می‌بیند و برای سال‌ها ناپدید می‌شود. | ## بخش 2: عشق بی‌اندازه (مجموعه تلویزیونی) | در این مسیر، چنگ تیان‌یو دلباختهٔ جیانگ شنگ می‌شود؛ دختری که در ظاهر عادی است اما روحی متفاوت دارد. سرانجام تلاش‌های او نتیجه می‌دهد و این دو عاشق یکدیگر می‌شوند و آمادهٔ تشکیل خانواده هستند. با این‌حال، بازگشت ناگهانی لیانگ شنگ اوضاع را پیچیده می‌کند؛ زیرا مشخص می‌شود او پسرعموی چنگ تیان‌یو است. وقتی جیانگ شنگ به اشتباه باور می‌کند که لیانگ شنگ دچار بیماری لاعلاج است، رابطهٔ خود با تیان‌یو را قربانی کرده و برای مراقبت از لیانگ شنگ می‌ماند. | ## بخش 3: عشق بی‌اندازه (مجموعه تلویزیونی) | با آغاز روند بهبودی لیانگ شنگ، او سرانجام عشق خود را به جیانگ شنگ ابراز می‌کند، اما با رد او روبه‌رو می‌شود. پس از گذراندن آزمون‌ها و سختی‌های فراوان، جیانگ شنگ سرانجام معنای واقعی زندگی و عشق را درمی‌یابد و تصمیم می‌گیرد شجاعانه دل خود را دنبال کند. | ## جمع‌بندی | او به فرانسه می‌رود و پس از بسیاری دشواری‌ها، سرانجام او و معشوقش به عشق و سرنوشت مشترک خود دست می‌یابند.
موضوع مقاله: مرکز ملی یون درمانی ایران | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مرکز ملی یون درمانی ایران | مقدمه: مرکز ملی یون‌درمانی ایران یک پروژه ملی درمانی و پژوهشی در کرج است که با هدف درمان سرطان از طریق فناوری پیشرفته یون‌درمانی طراحی شده است. | ## بخش 1: مرکز ملی یون درمانی ایران | این مرکز زیر نظر سازمان انرژی اتمی ایران احداث می‌شود و پس از بهره‌برداری، نخستین مرکز یون‌درمانی در ایران و غرب آسیا و هفتمین مرکز از نوع خود در جهان خواهد بود. تاریخچه ایده ساخت این مرکز در اوایل دهه ۱۳۹۰ خورشیدی و در چارچوب توسعه فناوری‌های نوین درمانی در ایران مطرح شد. در سال ۱۳۹۴، سازمان انرژی اتمی ایران قراردادی با شرکت اتریشی مداسترون امضا کرد که از مراکز پیشرو در طراحی و ساخت سامانه‌های یون‌درمانی در اروپا است. اجرای پروژه از همان سال آغاز شد و شامل ساخت یک سینکروترون برای شتاب دهی به یون‌های سبک (پروتون) و سنگین تر (کربن) بود. | ## بخش 2: مرکز ملی یون درمانی ایران | عملیات نصب تجهیزات در اواخر دهه ۱۴۰۰ خورشیدی به مراحل نهایی رسید و پیش‌بینی می‌شود مرکز در سال ۱۴۰۴ خورشیدی (۲۰۲۶ میلادی) آماده بهره‌برداری شود. اهداف و مأموریت هدف از تأسیس این مرکز، ارائهٔ خدمات درمانی پیشرفته برای بیماران مبتلا به سرطان‌های مقاوم به پرتودرمانی معمولی است. این فناوری می‌تواند سلول‌های توموری را با دقت زیرمیلی‌متری هدف قرار دهد و در عین حال، از بافت‌های سالم پیرامون محافظت کند. از دیگر اهداف پروژه، توسعهٔ دانش بومی در زمینهٔ فیزیک پزشکی و پزشکی هسته‌ای، آموزش نیروهای متخصص، و ارتقای همکاری‌های علمی با مراکز بین‌المللی است. | ## بخش 3: مرکز ملی یون درمانی ایران | مشخصات و ساختار مرکز ملی یون درمانی دارای زیربنایی بیش از ۱۱۷ هزار متر مربع است و شامل بخش‌های زیر می‌شود: سالن شتاب دهندهٔ اصلی و تجهیزات سینکروترون؛ سه اتاق درمان بیماران با پرتوهای پروتون و کربن؛ بخش‌های رادیوبیولوژی و پژوهش‌های بالینی؛ واحد آموزش و توسعه فناوری؛ امکانات اقامتی و درمانی برای بیماران و همراهان. پیش از ایران، تنها کشورهای آلمان، ژاپن، چین، ایتالیا، اتریش و کره جنوبی دارای مراکز فعال یون درمانی بوده‌اند. زمان‌بندی و پیشرفت پیشرفت ساخت مرکز ملی یون‌درمانی ایران در سال‌های اخیر ادامه داشته است و مراحل مختلف نصب تجهیزات و آماده‌سازی بخش‌های درمانی و پژوهشی در حال اجراست. آزمایش‌های اولیه تجهیزات شتاب‌دهنده و واحدهای درمانی به صورت مرحله‌ای انجام می‌شود و انتظار می‌رود مرکز به زودی آماده بهره‌برداری شود. | ## جمع‌بندی | جایگاه ملی این پروژه یکی از طرح‌های راهبردی «سازمان انرژی اتمی ایران» در زمینهٔ کاربردهای صلح آمیز انرژی هسته‌ای است و بخشی از سند ملی «درمان پیشرفته سرطان» محسوب می‌شود.
موضوع مقاله: ماریا آرتینی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ماریا آرتینی | مقدمه: او نخستین زن در ایتالیا بود که از دانشگاه در رشتهٔ مهندسی برق فارغ‌التحصیل شد و دومین زنی بود که مدرک خود را از دانشگاه پلی‌تکنیک میلان دریافت کرد. | ## بخش 1: ماریا آرتینی | او دختر بود که مدیر موزهٔ تاریخ طبیعی شهر میلان و استاد کانی‌شناسی در دانشگاه پلی‌تکنیک میلان بود. ماریا در سال ۱۹۱۲ وارد این دانشگاه شد و در سال ۱۹۱۸ با نمرهٔ ۹۰ از ۱۰۰ در رشتهٔ مهندسی برق فارغ‌التحصیل شد و بدین‌ترتیب نخستین زن مهندس برق در ایتالیا لقب گرفت. | ## بخش 2: ماریا آرتینی | فعالیت حرفه‌ای یک سال پس از فارغ‌التحصیلی، آرتینی به شرکت ادیسون در میلان پیوست. او در این شرکت به سمت‌های مدیریتی رسید و در طراحی و ساخت نخستین خط انتقال برق فشار قوی ۱۳۰ کیلوولت کشور در مسیر بروگریو – پارما نقش داشت. | ## بخش 3: ماریا آرتینی | بنا به گزارش ایدیسون: «از ۱۹۳۶ تا ۱۹۴۶ او دفتر آمار شرکت را سازمان‌دهی و اداره کرد و سپس دوباره به عنوان مدیر اجرایی به بخش خطوط فشار قوی (۲۰۰ کیلوولت) بازگشت.» آرتینی برای حمایت از دیگر زنان در حوزه‌های فنی، در سال ۱۹۴۸ پیشنهاد تشکیل انجمن زنان مهندس و معمار را مطرح کرد و نشست‌هایی را با همتایان میلان و تورین خود برگزار نمود. هرچند او پیش از تحقق این طرح درگذشت، اما انجمن در ۲۶ ژانویهٔ ۱۹۵۷ توسط اما استرادا (نخستین رئیس آن)، آنا ا. | ## جمع‌بندی | زندگی شخصی آرتینی با لئوناردو ماگی ازدواج کرد که از خیرین مؤسسه نابینایان میلان بود.
موضوع مقاله: اسقف‌نشین پاتراس | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # اسقف‌نشین پاتراس | مقدمه: این دوره در سال ۱۲۰۵ با انتصاب یک اسقف‌نشین کاتولیک به این مقام پس از جنگ صلیبی چهارم آغاز شد. | ## بخش 1: اسقف‌نشین پاتراس | اسقف‌نشین لاتین، ارشدترین بارون از هفت بارون کلیسایی شاهزاده‌نشین آخائیا بود که کل پلوپونز را تشکیل می‌داد. از اواخر قرن سیزدهم، اسقف‌نشینان، بارون‌نشین سکولار پاتراس را نیز از دارندگان آن خریداری کردند و به مهمترین دست نشانده‌های کل شاهزاده‌نشین تبدیل شدند. | ## بخش 2: اسقف‌نشین پاتراس | این اسقف‌نشین پنج نماینده رأی‌دهنده به نام‌های آندراویدا، آمیکلائه، مودون، کرون و سفالونیا-زانته داشت. این اسقف‌نشین به عنوان یک اسقف‌نشین مسکونی لاتین تا سال ۱۴۳۰، زمانی که شهر پاتراس به دست یونانیان بیزانسی مستبد موریا افتاد، پابرجا ماند. | ## بخش 3: اسقف‌نشین پاتراس | از سال ۱۴۷۵ به بعد، اسقف‌های اعظم لاتین همچنان منصوب می‌شدند، اما برای آنها مقام اسقفی فقط یک مقام تشریفاتی بود. این مقام همچنان در فهرست چنین مقام‌هایی در کلیسای کاتولیک قرار دارد، اما از زمان شورای دوم واتیکان هیچ انتصاب جدیدی برای اسقف‌های کاتولیک این مقام صورت نگرفته است. | ## جمع‌بندی | اسقف‌های اعظم مسکونی نام دوران تصدی یادداشت‌هاآنتلم کلونی1205 – حدود 1241برنارد8 اکتبر 1243 – ??قبل از 1246 – بعد از 1252گادفری9 دسامبر 1253 – بعد از 1255جی.27 نوامبر 1263 – ?بندیکت آلاتری۲ ژوئن ۱۲۷۳ – ؟جان اول۷ اکتبر ۱۲۹۵ – ؟جان دوم کولونا۸ ژانویه ۱۳۰۶ – ؟جیمز۲۸ آوریل ۱۳۰۷ – ؟رینیر۳۰ ژوئیه ۱۳۰۸ – ؟ویلیام فرانگیپانی۳ ژانویه ۱۳۱۷ – ۱۳۳۷راجر۲۰ اکتبر ۱۳۳۷ – ۱۳۴۷نیکلاس دا کاناله۲۳ مه ۱۳۴۷ – ۱۳۵۱رجینالد د لورا۴ ژانویه ۱۳۵۱ – ۱۳۵۷ریموند۲۰ دسامبر ۱۳۵۷ – ؟ژان سوم آکیایولی۲۰ مه ۱۳۶۰ – ؟بونجیووانی۵ آوریل ۱۳۶۳ – ژوئیه ۱۳۶۳بارتولومئو پاپاتزوری۲۱ ژوئیه ۱۳۶۳ – ؟آنجلو اول آکیاولی۱۲ دسامبر ۱۳۶۵ – ؟پولس۲۰ اکتبر ۱۳۶۷ – ۱۳۶۹ یا ۱۳۷۰ پاتریارک لاتین قسطنطنیه، مدیر رسولی پاتراسژان چهارم دو نوواکیو۱۳۶۹ یا ۱۳۷۰ – ۱۳۷۱ژان پنجم پیاسنتینی۲۸ اکتبر ۱۳۷۱ – ۲۷ نوامبر ۱۳۷۵پائولو فوسکاری27 آبان 1375 – حدود.
موضوع مقاله: میدان اموی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # میدان اموی | مقدمه: این میدان مرکز شهر را به چندین بزرگراه و منطقه مهم متصل می‌کند و شامل ساختمان‌های مهمی از جمله وزارت دفاع، خانه اپرای ملی سوریه و ستاد فرماندهی نیروهای مسلح سوریه است. | ## بخش 1: میدان اموی | بنای یادبود شمشیر دمشقی، که به‌طور گسترده به عنوان نماد شهر در نظر گرفته می‌شود، در این میدان قرار دارد و به عنوان نماد و یادآور «پیروزی‌ها، قدرت و دستاوردهای مردم سوریه» در نظر گرفته می‌شود. نام این میدان اشاره‌ای به امویان است که دمشق را در قرن هفتم به عنوان پایتخت خلافت خود برگزیدند. | ## بخش 2: میدان اموی | پیش از افتتاح محوطه جدید نمایشگاهی ۱٫۲ میلیون متر مربعی برای برگزاری نمایشگاه بین‌المللی دمشق، این نمایشگاه که از سال ۱۹۵۴ (قبل از لغو در سال ۲۰۱۲ و بازگشایی در سال ۲۰۱۷) سالانه برگزار می‌شد، در این میدان برگزار می‌شد. خیابان‌ها میدان اموی به هفت خیابان و بزرگراه مهم شهر متصل است: خیابان بیروت، که دمشق را به بیروت، پایتخت لبنان، متصل می‌کند خیابان جواهر لعل نهرو، به نام جواهر لعل نهرو، نخست‌وزیر سابق هند نامگذاری شده است. | ## بخش 3: میدان اموی | خیابان عدنان المالکی، به نام عدنان المالکی، افسر ارتش سوریه و چهره سیاسی برجسته قرن بیستم خیابان مهدی بن برکا، به نام مهدی بن برکه، سیاستمدار مراکشی خیابان شکری القوتلی، یکی از مهم‌ترین خیابان‌های شهر، به نام شکری قوتلی، اولین رئیس‌جمهور سوریه مستقل نامگذاری شده است. خیابان ابوبکر به نام خلیفه راشدین ابوبکر خیابان فایز منصور، به نام سرهنگ سوری فایز منصور که ۱۴ پیروزی در برابر نیروی هوایی اسرائیل کسب کرد. | ## جمع‌بندی | کتابخانه ملی سوریه، خیابان مالکی ساختمان تلویزیون سوریه هیئت ارکان، ستاد کل نیروهای مسلح سوریه.
موضوع مقاله: جانسون ریگیرا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جانسون ریگیرا | مقدمه: استفانو ریگی (؛ زادهٔ ۹ سپتامبر ۱۹۶۰)، که با نام هنری جانسون ریگیرا شناخته می‌شود، خواننده، ترانه‌سرا، نوازنده، تهیه‌کننده موسیقی و بازیگر ایتالیایی است. | ## بخش 1: جانسون ریگیرا | او بیشتر به عنوان خواننده اصلی و ترانه‌سرای اصلی گروه دونفره دیسکو ایتالیایی ریگیرا شناخته می‌شود. پس از اینکه این گروه دونفره برای دومین بار در سال ۲۰۱۶ منحل شد، او به صورت انفرادی فعالیت خود را دنبال کرد و شرکت ضبط موسیقی کوتولنگو رکوردینگز را تأسیس کرد. در سال ۱۹۸۰، با تک‌آهنگ «بیانکا سورف» فعالیت خود را به عنوان یک هنرمند انفرادی آغاز کرد. اوایل زندگی جانسون ریگیرا در ۹ سپتامبر ۱۹۶۰ در تورین ایتالیا متولد شد، ریگی یک خواهر کوچکتر به نام لورا دارد. در سال ۱۹۶۸، زمانی که ریگی ۸ ساله بود، خانواده‌اش به منطقه‌ی باریرا دی میلانو نقل مکان کردند. حرفه ۱۹۸۰–۱۹۸۳ ریگی در سن بیست سالگی در سال ۱۹۸۰، اولین تک‌آهنگ خود با نام «بیانکا سورف» را منتشر کرد. | ## بخش 2: جانسون ریگیرا | ریگی حتی قبل از تأسیس رسمی ریگیرا در سال ۱۹۸۳ با CGD قرارداد امضا کرده بود، اما او در دوران تحصیل در دبیرستان علمی آلبرت انیشتین در تورین با استفانو روتا، آشنا شده بود. در شب سال نو ۱۹۸۱، ریگی و چند نفر از دوستانش از استودیوی موسیقی یکی از دوستانش در فلورانس بازدید کردند و ایده آهنگی به نام «واموس آ لا پلایا» به ذهن ریگی رسید. ۱۹۸۳–۲۰۱۶ در سال ۱۹۸۳، ریگی به همراه همکلاسی سابقش، استفانو روتا، گروه دونفره ریگیرا را تشکیل داد. «موندوویژنه» آخرین آلبوم ضبط‌شده‌ی این دو نفر بود که در زمان انتشارش در ماه مه ۲۰۰۷ به موفقیت نسبی دست یافت. زندگی شخصی مواد مخدر در ۱۹ نوامبر ۱۹۹۳، ریگی به همراه ۳۷ نفر دیگر در پادوا به جرم قاچاق مواد مخدر دستگیر شد. او به همراه دوست دختر آن زمانش سیلویا لوناردی به زندان افتاد و پنج ماه در زندان ماند تا اینکه دادگاه او را به طور کامل از اتهامات مربوط به مواد مخدر تبرئه کرد. | ## بخش 3: جانسون ریگیرا | در سال ۱۹۹۵ روزنامه ایتالیایی لا رپوبلیکا گزارش داد که ریگی و لوناردی به یک سال و چهار ماه حبس و همچنین جریمه ۲ میلیون لیره‌ای محکوم شدند. ریگی بعداً در مصاحبه ای این وضعیت را اینگونه توصیف کرد: «دنیا روی سرم خراب شد، احساس کردم در یک کوچه بن بست هستم... هم سلولی هایم خیلی به من کمک کردند.» سیاست و کنشگری استفانو ریگی از نظر سیاسی به چپ‌ها گرایش دارد. دوستش مارکو ریزو رهبر حزب کمونیست است که در انتخابات شهرداری تورین در سال ۲۰۱۶ به عنوان یکی از اعضای کمپین آن فعالیت می‌کرد. فوتبال ریگی یک هوادار پرشور فوتبال است و علناً حمایت خود را از باشگاه یوونتوس اعلام کرده و همچنین به رویال یونیون سن-ژیلواز علاقه نشان داده است. | ## جمع‌بندی | در سال ۲۰۱۲، او طرفدار این باشگاه فوتبال بلژیکی شد و در مصاحبه‌ای گفت: «من چند روزی در بروکسل بودم و می‌خواستم فوتبال تماشا کنم.
موضوع مقاله: جوزپه انزو بالیونی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جوزپه انزو بالیونی | مقدمه: جوزپه انزو بالیونی (فرارا، ۲۵ ژوئیهٔ ۱۸۸۴ – سن نیکولو، ۱۲ مهٔ ۱۹۴۵) نگارگر، نقاش و مهندس ایتالیایی بود. | ## بخش 1: جوزپه انزو بالیونی | میان سال‌های ۱۹۰۵ و ۱۹۰۶ جزئیات معماری کاخ‌های قدیمی، پرتره‌ها و طراحی‌های مدادی را آزمود. در ۱۹۱۰ در دشت کونای فرارا مدلی از دوبالهٔ اختراعی خود به نام «بالیونی» را آزمایش کرد که سپس در بولونیا امتحان شد.Balbo, Italo (1997). پس از فراغت از تحصیل در ۱۹۱۱، طراحی ویلاهای کوچک و آرامگاه‌ها را آغاز کرد که سبک خاصی داشت و بعدها به سوی آرت دکو گرایش یافت. | ## بخش 2: جوزپه انزو بالیونی | پایان جنگ لیبی نخستین مأموریت او به‌عنوان مهندس راه‌آهن در اریتره ایتالیایی شد و سیزده ماه در آفریقا ماند. پس از بازگشت به فرارا، به مونوپرینت گرایش یافت و از آنجا به حکاکی عمقی و اچینگ گذر کرد. بالیونی در همین سال‌ها با محافل هنری پاریس و فلورانس در تماس بود و آثار او با گرایش‌های نمادگرایی و مدرنیسم پیوند یافت. | ## بخش 3: جوزپه انزو بالیونی | آثارش در همین دوران به‌طور گسترده در نشریات ایتالیایی معرفی شد و منتقدان او را «چهره‌ای خلاق میان مهندسی و هنر» توصیف کردند.Rossi, Marco (2010). | ## جمع‌بندی | با آغاز جنگ جهانی دوم به خانهٔ خانوادگی در رِرو بازگشت و کارگاه حکاکی‌اش را همان‌جا برپا کرد.
موضوع مقاله: تولیو چانتی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # تولیو چانتی | مقدمه: چانتی، فرزند یک کشاورز، در سال ۱۹۱۷ به خدمت اجباری فراخوانده شد و تا سال ۱۹۲۱ به عنوان ستوان در ارتش ایتالیا خدمت کرد.A.T. | ## بخش 1: تولیو چانتی | 205 او با بازگشت به آسیزی، به عنوان معلم مشغول به کار شد و در عین حال به تأسیس فاشیو در شهر نیز کمک کرد و در سال ۱۹۲۲ به عنوان دبیر منصوب شد. او برای سازماندهی سندیکا به ترنی منتقل شد و سپس در سال ۱۹۲۴ به درجه سروانی ارتقا یافت و به عنوان دبیر منطقه‌ای سندیکاها در اومبریا منصوب شد. در همان سال، پس از مرگ جاکومو ماتئوتی، مدتی از فاشیسم کناره‌گیری کرد و این سوءظن ایجاد شد که او بیش از حد چپ‌گرا است. | ## بخش 2: تولیو چانتی | با این حال، تا سال ۱۹۲۵ او به عنوان دبیر سندیکاها در سیراکوز بازگشت، قبل از اینکه به درجه سرگردی ارتقا یابد و نقش‌های مشابهی را در کارارا، مسینا، ماترا و ترویزو بر عهده بگیرد. در سال ۱۹۳۱ او به درجه سرهنگی ارتقا یافت و دبیر فدراسیون ملی معدنچیان و سنگ‌شکنان شد و در این سمت برای افزایش دستمزدها تلاش می‌کرد. با این حال، علیرغم تمایل او به درگیری گاه به گاه با دولت، نفوذش همچنان افزایش می‌یافت و به عنوان دبیر سندیکاهای کنفدراسیون فاشیستی کارگران صنعتی و نایب رئیس مؤسسه بیمه اجتماعی خدمت می‌کرد. | ## بخش 3: تولیو چانتی | 41 پیشرفت چانتی با ارتقای او به درجه ژنرالی و انتصابش به شورای عالی فاشیست در نوامبر ۱۹۳۴ ادامه یافت و در سال ۱۹۳۹ به عنوان معاون وزیر شرکت‌ها منصوب شد. اوج موفقیت او در آوریل ۱۹۴۳ بود که به درجه مارشالی ارتقا یافت و وزیر شرکت‌ها شد. | ## جمع‌بندی | چانتی یکی از فاشیست‌هایی بود که به همراه گالئاتسو چانو در دادگاه ورونا در ۸ تا ۱۰ ژانویه ۱۹۴۴ محاکمه شدند.
موضوع مقاله: والتر نوئتیکو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # والتر نوئتیکو | مقدمه: والتر نوئتیکو (متولد ۱۴ ژوئیه ۱۹۴۶، ویچنزا، ایتالیا) نقاش، مجسمه‌ساز و نویسنده ایتالیایی است. | ## بخش 1: والتر نوئتیکو | او همچنین مخترع تکنیک‌های هنری جدید و الفبای جدید، الفبای نئولومینیستی است که در آن هر حرف نمادی از یک زن و یک مرد است. آغاز به عنوان مجسمه‌ساز و نقاش در سال ۱۹۶۶، نوئتیکو در دانشگاه کا فوسکاری ونیز در رشته هنر و معماری تحصیل کرد و در سال ۱۹۷۲ فارغ‌التحصیل شد. او اولین نقاشی‌های بدون بعد خود را در سال ۱۹۶۸ آغاز کرد، ابتدا با تضادهای هندسی مثبت و منفی و سپس با مفاهیم نسبیتی. در نمایشگاه خود در پادووا، در سال ۱۹۷۵، نوئتیکو با منتقد هنری الکساندر سیریچی از بارسلونا (رئیس انجمن بین‌المللی منتقدان هنری در پاریس در سال ۱۹۷۸) ملاقات کرد که به‌طور خاص به هنر او علاقه‌مند شد. دوره درون‌بُعدی و تکنیک سبک جدید آن هنر بی‌بعد در سال ۱۹۶۸ مطرح شد و اولین نمایشگاه هنری آن در سال ۱۹۷۵ برگزار شد که تا سال ۱۹۸۵ ادامه داشت. نوئتیکو در «مانیفست بی‌بعدگرایی» می‌گوید: «بی‌بعدگرایی حالت کامل فرایند تکاملی یک موجود منفرد است که از حالت پیشافیزیکی یا پیش‌بعدی به حالت فیزیکی یا بُعدی می‌رود و در نهایت به حالت فرافیزیکی یا بی‌بعدی می‌رسد. | ## بخش 2: والتر نوئتیکو | هنر بی‌بعد از این مفاهیم استفاده می‌کند و خود را به شیوه‌ای نسبی‌گرایانه اینشتینی توسعه می‌دهد تا منشأ تحقق زیبایی‌شناختی‌ای باشد که فراتر از بُعد چهارم، به حالت بی‌بعدی، می‌رود.» سیریچی خاطرنشان کرد که «نوئتیکو به علم و هنر جنبش کوبیسم، فلسفه ریاضی در بازنمایی جهان بیرونی را افزوده است. از این امر نتیجه می‌شود که هنر بی‌بعد نوئتیکو نه تنها ادامه تکاملی تلاش کوبیسم، بلکه عمدتاً تکامل همه بازنمایی‌های شمایل‌نگارانه، ابتدا اسطوره‌ای و سپس مذهبی، از تاریخ بشر در جستجوی حقیقت است. در سال ۲۰۱۳، به مناسبت سومین سده تولد فیلسوف فرانسوی قرن هجدهم، دنیس دیدرو، او کتابی با عنوان «رؤیای دیدرو» توسط انتشارات فیاکولا، راگوسا، ایتالیا منتشر کرد. نمایشگاه‌های برگزیده ۱۹۷۵: گالری هنری داوری، نمایشگاه ابعادگرایی، پادوا، ایتالیا. ۱۹۷۶: گالری رابرت میلر، نمایشگاه «بی‌بعدگرایی»، نیویورک (نیویورک، ایالات متحده آمریکا). ۱۹۸۸: نمایشگاه انفرادی در گالری گرازیوسی ۱۹۸۸، سن مارکو، ونیز، ایتالیا در سال ۱۹۸۸، با عنوان «از اولین الفبای فنیقی‌ها در پالازو گراسی - تا آخرین الفبای دبلیو. | ## بخش 3: والتر نوئتیکو | ۱۹۹۲: نئولومینیسم، مرکز هنرهای معاصر، نیویورک (ایالات متحده آمریکا) ۱۹۹۳–۱۹۹۸: نمایشگاه دائمی در بنیاد نئولومینیسم، سالو، دریاچه گاردا، ایتالیا. ۲۰۰۵: نمایشگاه بین‌المللی هنرمندان بزرگ معاصر، به سازماندهی برونو چرسیکلا، با عنوان: مجموعه‌دار. ۱۹۹۹–۲۰۰۸: نمایشگاه دائمی، بنیاد نئولومینیستی، کورتونا، آرتزو، توسکانی، ایتالیا. ۲۰۰۹–۲۰۱۶: نمایشگاه دائمی، بنیاد نئولومینیسم، لیموژ (فرانسه) بناهای تاریخی عمومی ۱۹۶۸: در پادوا، ایتالیا در خیابان مرکزی ویا ناصره، ساخت مجسمه‌ای به ارتفاع ۴ متر که نمایانگر مریم مقدس است. رافائله دِ گرادا، والتر نوئِتیکو و نئولومینیسم، منتشر شده توسط شهر کورتینا، ۱۹۹۰ سیلویو سکاتو، مردان روشنگری و نئوآلومینیسمو: سیلویو سکاتو؛ نسخه‌های شهر سارنانو، ۱۹۹۰. | ## جمع‌بندی | الکساندرا فیلیو، بنیاد نئولومینیسم والتر نوتیکو، لیموژ، پخش هنری به افتخار سیصدمین سالگرد تولد دنی دیدرو (۱۷۱۳–۲۰۱۳)، فرانس ۳ تلویزیون، مه ۲۰۱۰.
موضوع مقاله: آندره‌آ نورسیس | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آندره‌آ نورسیس | مقدمه: آندره‌آ نورسیس هنرمند معاصر ایتالیایی است که به خاطر آثارش در زمینه‌های طراحی، نقاشی، مجسمه‌سازی و ویدئو آرت شناخته شده است. | ## بخش 1: آندره‌آ نورسیس | زندگی‌نامه آندره‌آ نورسیس (با نام اصلی آندره‌آ کورلی، ۲۶ فوریه ۱۹۶۲) در کالیاری، ایتالیا متولد شد. او سخنرانی‌های عمومی در دانشگاه‌ها، بنیادهای هنری و موزه‌ها، از جمله گالری ملی هنر مدرن در رم، برگزار کرده است. در سال ۱۹۹۹، منتقد سوئیسی، هارالد زیمان، مدیر چهل و هشتمین دوسالانه ونیز، از گروه اورست دعوت کرد تا آثار خود را در داخل غرفه ایتالیا به نمایش بگذارند؛ این هنرمند، به عنوان عضوی از گروه، یک پروژه هنری مداوم در مورد شبکه‌سازی را سازماندهی کرد که نتایج آن در کتاب «اورست در دوسالانه ونیز» که توسط منشور منتشر و در سطح بین‌المللی توزیع شد، به تصویر کشیده شده است.Norese, Giancarlo, et al. | ## بخش 2: آندره‌آ نورسیس | در سال ۲۰۰۳، نورسیس همکاری خود را با گالری بویا در نیویورک آغاز کرد و در نمایشگاه گروهی ژنوم جوان ایتالیایی - نمایشگاهی که فعالیت این گالری را آغاز کرد - شرکت کرد. در سال ۲۰۰۵، آرنالدو پومودورو، مجسمه‌ساز، از نورسیس دعوت کرد تا در نمایشگاه گروهی «مجسمه‌سازی ایتالیایی قرن بیستم» که بنیاد آرنالدو پومودورو را در میلان افتتاح کرد، شرکت کند. در سال ۲۰۱۷، جیانلوکا مارزیانی، مدیر موزه، نمایشگاهی از آثار نورسیس، از سال ۱۹۸۱ تا به امروز، در موزه هنرهای تجسمی کاخ کولیکولا در اسپولتو، اومبریا، که سه طبقه از موزه را اشغال می‌کرد، ترتیب داد. | ## بخش 3: آندره‌آ نورسیس | ویژگی‌های تکرارشونده آثار نورسیس، نگرش پسامفهومی به هنر و ماهیت شیدایی هنر اوست. | ## جمع‌بندی | نورسیس رویکرد مفهومی کلاسیک را که توسط هنرمندان معاصر در طول قرن بیستم توسعه یافته، منسوخ می‌داند، و ترجیح می‌دهد در مورد روش کار خود شبیه به روش یک شاعر صحبت کند: همان‌طور که شاعر کلمات را جدا از نحو گفتمانی و حتی از منطق دستوری ردیف می‌کند، هنرمند با انباشت عناصر رسمی و تجسمی کار می‌کند که اغلب طبق منطق اتفاقی یا بداهه‌پردازی ناخودآگاه محض هنرمند در کنار هم قرار می‌گیرند.Borsato, Sonia (2011).