aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: یورش به بیت حانون (۲۰۰۴) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # یورش به بیت حانون (۲۰۰۴) | مقدمه: یورش به بیت حانون (۲۰۰۴)، که از سوی اسرائیل عملیات سپر جلویی نامیده شد، تهاجم نظامی و محاصره ۳۷ روزه‌ای بود که نیروهای دفاعی اسرائیل از ۲۹ ژوئن تا ۵ اوت ۲۰۰۴ علیه شهر بیت حانون در شمال نوار غزه انجام داد. | ## بخش 1: یورش به بیت حانون (۲۰۰۴) | هدف اعلام‌شده این عملیات جلوگیری از حملات موشکی آینده از غزه بود که به دنبال کشته شدن دو نفر از ساکنان شهر سدروت در ۲۸ ژوئن صورت گرفت. در جریان این یورش ۱۹ یا ۲۰ فلسطینی از جمله ۶ کودک کشته شدند و نزدیک به ۷۰ خانه ویران شد. این عملیات با تخریب گسترده زیرساخت‌ها، زمین‌های کشاورزی و تأسیسات عمومی همراه بود و سازمان‌های حقوق بشری آن را نقض حقوق بین‌الملل بشردوستانه دانستند. پیشینه در ۲۸ ژوئن ۲۰۰۴ دو نفر از ساکنان شهر سدروت در اسرائیل بر اثر حمله موشکی شبه‌نظامیان فلسطینی از درون نوار غزه اشغالی کشته شدند. پس از این رویداد، نیروهای دفاعی اسرائیل یورشی را با نام «عملیات سپر جلویی» به شهر بیت حانون در شمال شرقی نوار غزه آغاز کرد. این عملیات پیش از خروج یک‌جانبه برنامه‌ریزی‌شده از غزه انجام شد و پس از عملیات رنگین‌کمان و پیش از عملیات روزهای توبه صورت گرفت. جریان عملیات یورش در نیمه‌شب ۲۸ به ۲۹ ژوئن ۲۰۰۴ با حمله مستقیم به دفاتر رسانه‌های محلی و بین‌المللی آغاز شد. | ## بخش 2: یورش به بیت حانون (۲۰۰۴) | چهار موشک از یک بالگرد جنگنده به ساختمانی شلیک شد که ارتش اسرائیل مدعی بود از سوی سازمان حماس مورد بهره‌گیری قرار می‌گیرد. ارتش اسرائیل این ساختمان را «مرکز ارتباطاتی» توصیف کرد که با «تروریست‌ها» در تماس دائم بوده و «مواد تحریک‌آمیز» حماس را توزیع می‌کرده‌است. در مقابل، سازمان دیده‌بان حقوق بشر و مرکز حقوق بشر فلسطین اعلام کردند که این حمله تلاشی آشکار برای خاموش کردن رسانه‌های فلسطینی بود. کمیته حفاظت از روزنامه‌نگاران نیز نامه‌ای به نخست‌وزیر آریل شارون نوشت و نگرانی خود را از این حمله ابراز کرد. در حدود ساعت ۵ بامداد ۲۹ ژوئن ۲۰۰۴ نیروهای ارتش اسرائیل در اطراف بیت حانون مستقر شدند و با تانک و بالگرد به شهر و مناطق پیرامون آن حمله کردند. در ۳ اوت ارتش اسرائیل عملیات را با تانک و دیگر خودروهای زرهی به سمت غرب گسترش داد. در طول ۳۷ روز رفت‌وآمد غیرنظامیان به درون شهر، بیرون از آن و در داخل شهر ممنوع بود. | ## بخش 3: یورش به بیت حانون (۲۰۰۴) | تلفات و خسارات تلفات انسانی در جریان این یورش ۱۹ یا ۲۰ فلسطینی از جمله ۶ کودک کشته شدند. خسارات مادی عملیات با کاربرد تانک و بولدوزر خسارات گسترده‌ای به اموال و زیرساخت‌ها وارد کرد. مدارس، مراکز بهداشتی، مهدکودک‌ها، مسجدها، کارخانه‌ها، کارگاه‌ها، تلمبه‌خانه‌های فاضلاب و پاسگاه‌های امنیتی نیز آسیب دیدند. زیرساخت‌هایی همچون شبکه آبرسانی، برق و جاده‌ها خسارت جدی دیدند و ۱۶ چاه آب ویران شد. نقض حقوق بین‌الملل بر پایه گزارش مرکز حقوق بشر فلسطین، ارتش اسرائیل به‌صورت سامانمند مانع رسیدن کمک‌های پزشکی شد که در پی آن شماری از فلسطینیان جان باختند. همچنین گزارش شد که آمبولانس‌ها، درمانگاه‌ها، مراکز پزشکی و نیروهای بهداشتی هدف تیراندازی قرار گرفتند و کارکنان بهداشتی تهدید شدند. مرکز المیزان گزارش داد که ارتش اسرائیل ۳۶ خانه مسکونی را اشغال کرد و در یک مورد ساکنان در داخل خانه نگه داشته شده و به‌عنوان سپر انسانی مورد بهره‌گیری قرار گرفتند. | ## جمع‌بندی | مرکز المیزان اعلام کرد که این محاصره و یورش مجازات جمعی همه ساکنان شهر بوده و آن را نقض حقوق بین‌الملل بشردوستانه به‌ویژه کنوانسیون چهارم ژنو (۱۹۴۹) دانست.
موضوع مقاله: نشست سران شرم‌الشیخ ۲۰۰۵ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نشست سران شرم‌الشیخ ۲۰۰۵ | مقدمه: نشست سران شرم‌الشیخ ۲۰۰۵ نشستی دیپلماتیک میان مصر، اسرائیل، اردن و تشکیلات خودگردان فلسطین بود که در ۸ فوریه ۲۰۰۵ در شهر شرم‌الشیخ در جنوب شبه‌جزیره سینا برگزار شد. | ## بخش 1: نشست سران شرم‌الشیخ ۲۰۰۵ | هدف از برگزاری این نشست پایان دادن به انتفاضه دوم بود که از سپتامبر ۲۰۰۰ آغاز شده و تا آن زمان به کشته شدن بیش از ۳۰۰۰ فلسطینی و بیش از ۱۰۰۰ اسرائیلی انجامیده بود. چهار رهبر شرکت‌کننده در این نشست عبارت بودند از: حسنی مبارک رئیس‌جمهور مصر، آریل شارون نخست‌وزیر اسرائیل، عبدالله دوم پادشاه اردن و محمود عباس رئیس تشکیلات خودگردان فلسطین. محمود عباس اندکی پیش از این نشست و پس از درگذشت یاسر عرفات در نوامبر ۲۰۰۴ به مقام رئیس تشکیلات خودگردان فلسطین رسیده بود. شارون و عباس در این نشست به‌صراحت متعهد شدند که همه اقدامات خشونت‌آمیز علیه یکدیگر را متوقف کنند و پایبندی خود را به نقشه راه برای صلح که از سوی کوارتت خاورمیانه پیشنهاد شده بود تأیید کردند. شارون همچنین پذیرفت ۹۰۰ تن از ۷۵۰۰ زندانی فلسطینی را آزاد کند و نیروهای اسرائیلی را از شهرهای کرانه باختری عقب بنشاند. پیش‌زمینه انتفاضه دوم که در سپتامبر ۲۰۰۰ آغاز شد، تا فوریه ۲۰۰۵ به بیش از ۵۰۰۰ کشته و زخمی فلسطینی و اسرائیلی انجامید و خسارات اقتصادی و اجتماعی گسترده‌ای بر هر دو طرف وارد ساخت. | ## بخش 2: نشست سران شرم‌الشیخ ۲۰۰۵ | چرخه خشونت در سراسر این دوره ادامه داشت، به‌جز یک آتش‌بس (هدنه) کوتاه‌مدت در تابستان ۲۰۰۳. یاسر عرفات که بسیاری او را طراح انتفاضه و عامل تداوم آن می‌دانستند، در نوامبر ۲۰۰۴ درگذشت. در پی مرگ او، انتخابات ریاست‌جمهوری فلسطین (۲۰۰۵) در ۹ ژانویه ۲۰۰۵ برگزار شد و محمود عباس به‌عنوان رئیس تشکیلات خودگردان انتخاب شد. عباس تلاش‌های نخست خود را بر بازگرداندن نظم به سرزمین‌های فلسطینی و توقف حملات علیه اسرائیل متمرکز کرد. آریل شارون نیز در واکنش به این تحولات رویکرد خود را نسبت به مذاکرات تغییر داد و دستور کاهش چشمگیر عملیات نظامی اسرائیل در سرزمین‌های فلسطینی را صادر کرد و اقدامات انسان‌دوستانه‌ای برای کمک به غیرنظامیان فلسطینی انجام داد. این گام‌های اعتمادساز به همراه از سرگیری هماهنگی امنیتی میان دو طرف و حمایت ایالات متحده آمریکا، اردن و مصر زمینه را برای برگزاری نشست سران شرم‌الشیخ فراهم ساخت. | ## بخش 3: نشست سران شرم‌الشیخ ۲۰۰۵ | روند نشست نشست با مجموعه‌ای از دیدارهای دوجانبه میان آریل شارون با حسنی مبارک، عبدالله دوم و محمود عباس آغاز شد. سپس همه رهبران به‌جز پادشاه اردن بیانیه‌هایی قرائت کردند که در آن‌ها پایبندی خود را به ادامه تلاش‌ها برای تثبیت اوضاع و پیشبرد فرایند نقشه راه برای صلح تأیید کردند. برآیندها هرچند هیچ توافق‌نامه رسمی‌ای در این نشست امضا نشد، شارون و عباس در بیانیه‌های پایانی خود به‌صراحت قصد خود را برای توقف همه اقدامات خشونت‌آمیز علیه مردم یکدیگر اعلام کردند. شارون همچنین پذیرفت ۹۰۰ زندانی فلسطینی را آزاد کند و نیروهای اسرائیلی را از شهرهای کرانه باختری عقب بنشاند. رویدادهای پس از نشست خشونت‌ها در اسرائیل و سرزمین‌های فلسطینی در سال‌های بعد ادامه یافت، هرچند بمب‌گذاری‌های انتحاری به‌طور چشمگیری کاهش پیدا کرد. | ## جمع‌بندی | با این حال، پس از حملات راکت‌های قسام به سدروت در ۵ مه ۲۰۰۵، شارون آزادی ۴۰۰ زندانی باقی‌مانده را متوقف کرد و اعلام کرد تشکیلات خودگردان فلسطین باید شبه‌نظامیان را مهار کند.
موضوع مقاله: کشتی شهید سیاوشی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کشتی شهید سیاوشی | مقدمه: شهید سیاوشی یک کشتی مخصوص حمل و نقل است که نیروی دریایی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ایران آن را اداره می‌کند. | ## بخش 1: کشتی شهید سیاوشی | تاریخچه عملیاتی طبق گزارش خبرگزاری فارس، در تاریخ ۷ مارس ۲۰۲۰، کشتی شهید سیاوشی با یواس‌اس ولا گلف (سی‌وی‌ای-۱۱۱) درگیر بوده است و آن را مجبور کرد «از مسیر خارج شود»، در حالی که این ناو در آن زمان در دریای مدیترانه بوده است. | ## بخش 2: کشتی شهید سیاوشی | در ۱۵ آوریل ۲۰۲۰، این کشتی با یک کشتی نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا برخورد کرد. | ## بخش 3: کشتی شهید سیاوشی | فرماندهی مرکزی ایالات متحده گفت که این کشتی در «آزار و اذیت» کشتی‌های آنها دست داشته است. | ## جمع‌بندی | اما یک مقام سپاه پاسداران این روایت را «داستان هالیوودی» نامید، آن را رد کرد و گفت: «آمریکایی‌ها برخلاف مقررات بین‌المللی مسیر کشتی ما را مسدود کردند و از پاسخ دادن به تماس‌های رادیویی ما خودداری کردند، اما با واکنش قدرتمند نیروهای ما مواجه شدند.» این رویداد منجر به توییت دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور ایالات متحده شد: «من به نیروی دریایی ایالات متحده دستور داده‌ام که هرگونه قایق‌های توپ‌دار ایرانی را در صورت ایجاد مزاحمت برای کشتی‌های ما در دریا، هدف قرار داده و نابود کنند.» در ژوئن ۲۰۲۰، رسانه‌های ایرانی ویدیویی منتشر کردند که در آن یک واحد پرتابگر-نصب‌کننده-حامل به‌همراه رادار (TELAR) از سامانه سوم خرداد بر روی عرشه پشتی «شهید سیاوشی» دیده می‌شد که در حال شلیک یک موشک بود.
موضوع مقاله: کاحل | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کاحل | مقدمه: این روستا در مرز جلیل علیا و جلیل سفلا، در شمال دریاچه طبریه و شمال‌غربی طابغه واقع شده و زیر نظر شورای منطقه‌ای مووئوت هاحرمون اداره می‌شود. | ## بخش 1: کاحل | جغرافیا کاحل در دامنه‌های مشرف بر دریاچه طبریه و در فاصله نزدیک به ۳ کیلومتری شمال‌شرقی ساحل دریاچه واقع شده‌است. این روستا در فاصله نزدیک به ۱۱ کیلومتری شمال شهر طبریه، نزدیک به ۱۱۳ کیلومتری شمال‌شرقی تل‌آویو و نزدیک به ۵۰ کیلومتری شمال‌شرقی حیفا قرار دارد. کاحل از راه بزرگراه ۸۵ که عکا را به حوالی دریاچه طبریه پیوند می‌دهد به شبکه حمل‌ونقل متصل است. | ## بخش 2: کاحل | نخستین ساکنان آن گروهی ۴۰ خانواری بودند و روستا نخست به‌صورت موشاو پایه‌گذاری شد. پس از آن ۳۰ خانه دیگر به روستا افزوده شد و به شکل «ییشوو کهیلاتی» (شهرک اجتماعی) دگرگون گشت. اقتصاد روستا بر پایه کشاورزی استوار است و بخشی از ساکنان برای کار به بیرون از روستا رفت‌وآمد می‌کنند. | ## بخش 3: کاحل | + روند دگرگونی جمعیت کاحلسال۱۹۸۳۱۹۹۵۲۰۰۱۲۰۰۳۲۰۰۴۲۰۰۵۲۰۰۶۲۰۰۷۲۰۰۸۲۰۰۹۲۰۱۰۲۰۱۱۲۰۱۲۲۰۱۳۲۰۱۴جمعیت ۷۶ ۳۱۵ ۳۶۳ ۳۴۱ ۳۵۳ ۳۵۴ ۳۴۳ ۳۵۳ ۳۵۵ ۲۷۷ ۲۸۹ ۳۱۰ ۳۰۴ ۳۰۵ ۳۳۰ امکانات در کاحل مرکز پیش‌دبستانی برای کودکان وجود دارد. | ## جمع‌بندی | دبستان روستا در مجموعه راموت کورازیم نزدیک روستای الیفلت قرار دارد و دبیرستان‌ها در دیگر شهرک‌های منطقه واقع‌اند.
موضوع مقاله: کبارا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کبارا | مقدمه: کبارا (به عربی: ) روستایی عربی فلسطینی در بخش حیفا بود که در جریان جنگ ۱۹۴۸ فلسطین در ۳۰ آوریل ۱۹۴۸ از سکنه تخلیه شد. | ## بخش 1: کبارا | این روستا در ۳۰ کیلومتری جنوب شرقی شهر حیفا قرار داشت و ارتفاع آن کمتر از ۲۵ متر از سطح دریا بود. غاری در نزدیکی این روستا دارای آثار باستانی از دوره‌های پارینه‌سنگی میانه و ناتوفی است. در سال ۱۹۴۵ جمعیت روستا ۱۲۰ نفر مسلمان بود و مساحت کل زمین‌های آن ۹٬۸۳۱ دونم بود. پیشینه غاری در مجاورت روستا شامل آثار باستانی دوره‌های پارینه‌سنگی میانه و ناتوفی است. هیئت بررسی فلسطین غربی وابسته به صندوق اکتشاف فلسطین در سال ۱۸۷۳ از این منطقه دیدن کرد و دربارهٔ «کبارَه» نوشت: «آثار ویرانه‌هایی در اینجا وجود دارد: یک غار و یک آرامگاه با نُه کوکیم و یک پیش‌اتاق و ورودی سنگی با قوسی مدور از سنگ‌های کوچک. نزدیک این ویرانه، دیوار یا سدّی که برای جلوگیری از گسترش باتلاق رود زرقا به سوی شمال ساخته شده بود، دیده می‌شود. | ## بخش 2: کبارا | مصالح بنایی آن شبیه آبراه‌های قیصریه است؛ سنگ‌ها به طور میانگین حدود دو پا درازا دارند و با ملات چسبانده شده‌اند. ضخامت دیوار حدود چهار پا است و دو ردیف سنگ نما دارد.» دوره قیمومت بریتانیا در آغاز دوره قیمومت، امتیاز دولتی برای توسعه منطقه به انجمن استعمار یهودی فلسطین (PICA) اعطا شد. اختلاف حقوقی طولانی میان ساکنان فلسطینی منطقه، دولت قیمومت و PICA در سراسر دوره قیمومت ادامه یافت. PICA در دهه ۱۹۲۰ باتلاق‌های کبارا را خشکاند و بخش‌هایی از منطقه را جنگل‌کاری کرد. در سرشماری ۱۹۲۲ فلسطین که از سوی مقامات قیمومت بریتانیا انجام شد، جمعیت کبارا ۷۳ نفر مسلمان بود. در سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین جمعیت کبارا همراه با جسر الزرقاء شمارش شد و مجموع جمعیتشان ۵۷۲ مسلمان در ۱۱۷ خانه بود. | ## بخش 3: کبارا | در سال ۱۹۳۸ کیبوتص معیان تصوی بر روی زمین‌هایی که به‌طور سنتی متعلق به روستا بودند بنیاد نهاده شد. از مجموع ۹٬۸۳۱ دونم زمین، ۱٬۰۷۰ دونم در مالکیت مسلمانان، ۳٬۴۸۷ دونم در مالکیت یهودیان و ۵٬۲۴۷ دونم زمین عمومی بود. از زمین‌های کشاورزی، ۲ دونم به مرکبات و موز، ۲۰ دونم به باغ‌ها و زمین‌های آبی و ۱٬۰۰۱ دونم به کشت غلات اختصاص داشت. جنگ ۱۹۴۸ و پس از آن بنا بر گزارش ولید خالدی اطلاعات دقیقی دربارهٔ چگونگی تخلیه روستا در دست نیست، اما وی گمان می‌برد که این تخلیه در جریان دومین عملیات «پاکسازی» مناطق ساحلی از اعراب یعنی در اواخر آوریل یا اوایل مه ۱۹۴۸ رخ داده باشد. شهرک ماگان میشیل در سال ۱۹۴۹ و بیت حنانیا در سال ۱۹۵۰ هر دو بر روی زمین‌های روستا برپا شدند. | ## جمع‌بندی | در سال ۱۹۹۲ وضعیت محل روستا چنین توصیف شده‌است: «آوار خانه‌های روستا به بالای شیب منتقل شده و اکنون زیر خاک پیداست.
موضوع مقاله: جسیر | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جسیر | مقدمه: این روستا در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل در ۱۷ ژوئیه ۱۹۴۸ در چارچوب عملیات باراک تخلیه و ویران شد. | ## بخش 1: جسیر | نام جسیر تصغیر واژه عربی «جسر» به معنای «پل کوچک» است و گفته می‌شود این روستا میان دو پلی بنا شده بود که ساکنان بر روی وادی‌ای که از آن می‌گذشت (وادی الجیره) ساخته بودند. زمین‌های روستا ۱۲٬۳۶۱ دونوم مساحت داشت و اراضی روستاهای صمیل، جلدیه، سوافیر، حتی، فالوجه و زیتا آن را دربرمی‌گرفت. 381 دوره عثمانی در سال ۱۵۱۷ میلادی جسیر همراه با دیگر بخش‌های سرزمین فلسطین به امپراتوری عثمانی ملحق شد.Khalidi, 1992, p. 147 در آن زمان ۶۰ خانوار با جمعیت برآوردی ۳۳۰ نفر داشت و همه ساکنان مسلمان بودند. مالیات ثابتی به نرخ ۲۵ درصد بر فراورده‌هایی چون گندم، جو، محصولات تابستانه، تاکستان‌ها، درختان میوه، بزها و کندوهای عسل و نیز «درآمدهای گاه‌به‌گاه» پرداخت می‌شد که در مجموع ۱۲٬۱۸۰ آقچه بود. | ## بخش 2: جسیر | 118 در سال ۱۸۶۳ ویکتور گِرَن از روستا دیدن کرد و جمعیت آن را ۵۰۰ نفر گزارش کرد.Guérin, 1869, p. 122 فهرست روستاهای عثمانی در حدود سال ۱۸۷۰ جمعیت روستا را ۲۹۶ نفر (فقط مردان) در ۱۱۹ خانه ثبت کرده‌است.Socin, 1879, p. 9 این شمار در سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین به ۸۳۹ نفر مسلمان در ۲۴۶ خانه رسید.Mills, 1932, p. 137 جسیر یک دبستان پسرانه داشت که در سال ۱۹۳۷ بنیاد نهاده شد و تا سال ۱۹۴۵ دارای ۷۴ دانش‌آموز بود. xix ارتش مصر پیش از آن از این منطقه عقب‌نشینی کرده بود و مردم بدون پشتیبانی نظامی رها شده بودند. | ## بخش 3: جسیر | بر روی زمین‌های روستا دو شهرک اسرائیلی بنا شد: منوحا در سال ۱۹۵۳ و واردون در سال ۱۹۶۸. وضعیت کنونی در سال ۱۹۹۲ از محل روستا چنین توصیف شده‌است: «یک خانه بتنی تخت‌بام در میان باغ هلو هنوز بر پاست. اکنون زباله‌دانی در محل قرار دارد و نیز ساختمان‌هایی که به یکی از شهرک‌های اسرائیلی تعلق دارند. زمین‌های پیرامونی کشت می‌شوند.» برآورد شده‌است که شمار آوارگان این روستا در سال ۱۹۹۸ به نزدیک ۸٬۴۰۶ نفر رسیده بود. | ## جمع‌بندی | امروزه بخش بزرگی از بازماندگان در نوار غزه و اردن (به‌ویژه اربد، رمثا، مادبا و عمّان) زندگی می‌کنند.
موضوع مقاله: جلیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جلیا | مقدمه: جلیا روستایی عرب‌نشین فلسطینی در بخش رمله در دوره قیمومت بریتانیا بر فلسطین بود. | ## بخش 1: جلیا | جلیا در ۱۷ کیلومتری جنوب رمله واقع بود و در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل در نخستین مرحله عملیات دانی توسط تیپ ۸۴ گیواتی در ۹ ژوئیه ۱۹۴۸ از سکنه تخلیه شد. روستای جلیا بر روی زمینی هموار تا موج‌دار در دشت ساحلی و در نزدیکی دامنه‌های غربی کوه‌های قدس قرار داشت و ارتفاع آن در حدود ۱۳۵ متر از سطح دریا بود. بر پایه سرشماری سال ۱۵۹۶ میلادی جمعیت آن ۹۴ نفر و طبق آمار سال ۱۹۴۵ جمعیت آن به ۳۳۰ نفر رسیده بود. پیشینه بررسی فلسطین غربی که توسط صندوق اکتشاف فلسطین انجام شد، جلیا را همان «گالا» ذکرشده در اونوماستیکون اوسبیوس دانست که به‌عنوان شهرکی نزدیک عقرون یاد شده بود. گمان می‌رود نام جلیا از واژه آرامی «جال» به معنای «توده سنگ» یا از واژه سریانی «جالا» به معنای دیوار یا تپه گرفته شده باشد. | ## بخش 2: جلیا | دوره عثمانی جلیا همچون سراسر سرزمین فلسطین در سال ۱۵۱۷ میلادی به امپراتوری عثمانی ملحق شد.Khalidi, 1992, p. 150 ساکنان مالیاتی ثابت به نرخ ۳۳٫۳ درصد بر فراورده‌های کشاورزی شامل گندم، جو، محصولات تابستانه، تاکستان‌ها، بزها و کندوهای عسل و نیز درآمدهای گاه‌به‌گاه می‌پرداختند که مجموع آن ۲٬۲۰۰ آقچه بود. در سال ۱۸۸۲ میلادی، بررسی فلسطین غربی جلیا را «روستایی معمولی از خشت و سنگ» توصیف کرد. 21 در سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین این رقم اندکی افزایش یافت و به ۲۷۱ نفر مسلمان در ۶۳ خانه رسید.Mills, 1932, p. 20 بر پایه آمار سال ۱۹۴۵ جمعیت روستا به ۳۳۰ مسلمان رسیده بود و مساحت کل زمین‌های آن ۱۰٬۳۴۷ دونوم بود. | ## بخش 3: جلیا | 165 روستا دارای مسجد، چند دکان و یک مدرسه ابتدایی بود که در سال ۱۹۴۵ بنیان‌گذاری شده بود. در ۱۶ ژوئیه ۱۹۴۸ و در جریان عملیات آن‌فار، ستاد تیپ ۸۴ گیواتی به ستاد فرماندهی کل اطلاع داد که «نیروهای ما وارد روستاهای قزازه، خیمه، جلیا، ادنبه و مغلس شده‌اند، ساکنان را بیرون رانده و شماری از خانه‌ها را منفجر و آتش زده‌اند. 436–7 در ۱۹ ژوئیه نیروهای اسرائیلی به آوارگان نزدیک جلیا هشدار دادند که در صورت بازگشت به روستایشان کشته خواهند شد.Morris, 2004, p. | ## جمع‌بندی | 443 در سال ۱۹۹۲ دربارهٔ محل روستا نوشته شد: «منطقه حصارکشی شده و دسترسی به آن ممکن نیست».
موضوع مقاله: جریشه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جریشه | مقدمه: جریشه (به عربی: ، همچنین به صورت جِریشه نویسه‌گردانی می‌شود؛ به عبری: ) روستایی عرب فلسطینی بود که در فاصلهٔ ۲۰۰ متری از محوطهٔ باستانی تل جریشه (تل گریسا) در کرانهٔ جنوبی رود العوجا (رودخانهٔ یرکون) جای داشت. | ## بخش 1: جریشه | پس از بنیان‌گذاری تل‌آویو، جریشه یکی از پنج روستای عربی بود که در محدودهٔ شهرداری آن قرار گرفت. نام روستا از ریشهٔ عربی «جَرَشَ» به معنای کوبیدن یا آسیاب کردن گرفته شده‌است که احتمالاً به نزدیکی آن با آسیاب‌های غلات اشاره دارد. بر پایهٔ گزارش مورخ فلسطینی ولید خالدی در سال ۱۹۹۲ میلادی، محل روستا به‌طور کامل زیر بزرگراه‌ها و خانه‌های حومه‌ای پنهان شده‌است. عصر مفرغ میانی در دورهٔ مفرغ میانی (۲۰۰۰–۱۵۰۰ پیش از میلاد) این محوطه شهرکی استحکام‌یافتهٔ هیکسوس بود. | ## بخش 2: جریشه | عصر مفرغ پایانی و عصر آهن در حدود سدهٔ دوازدهم پیش از میلاد، سکونتگاهی فلسطینی (فیلیستینی) جانشین آن شد. دورهٔ عثمانی بر پایهٔ دفترهای مالیاتی سال ۱۵۹۶ میلادی در دورهٔ امپراتوری عثمانی، جریشه روستایی در ناحیهٔ بنی‌صعب از سنجق نابلس بود. جمعیت آن ۲۲ خانوار مسلمان و در حدود ۱۲۱ نفر برآورد می‌شد و ساکنان بابت گاومیش، بز و کندوهای عسل مالیات می‌پرداختند؛ جمعاً ۲٬۱۵۰ آقچه. فهرست روستاهای عثمانی در حدود ۱۸۷۰ جمعیت روستا را ۷۶ نفر (تنها مردان) در ۳۸ خانه نشان می‌دهد و یادآور می‌شود که روستا ۶۰۰۰ متر شمال شرقی یافا قرار داشت. | ## بخش 3: جریشه | در سال ۱۸۸۲ در بررسی فلسطین غربی که به سفارش صندوق اکتشاف فلسطین انجام شد، روستا با نام «جِریشه» توصیف گردید: ساختمان‌هایش از خشت بود و باغ زیتونی در کنارش قرار داشت. در جنوب شرقی روستا ویرانه‌های یک کاروانسرا، گورستان و چند غار و همچنین سدی سنگی و پلی کوچک وجود داشت. دورهٔ قیمومت بریتانیا بر پایهٔ سرشماری ۱۹۲۲ فلسطین که مقام‌های قیمومت بریتانیا بر فلسطین انجام دادند، جریشه ۵۷ نفر جمعیت داشت که همگی مسلمان بودند. روستاییان در بخش خدمات کار می‌کردند، اما برخی نیز به کشت میوه و سبزیجات می‌پرداختند؛ در سال‌های ۱۹۴۴–۱۹۴۵ جمعاً ۳۰۲ دونوم از زمین روستا به مرکبات و موز اختصاص داشت و ۸۹ دونوم آبیاری می‌شد یا به باغ‌های میوه اختصاص یافته بود. | ## جمع‌بندی | روستا به‌سبب جایگاه مناسبش در کنار رود العوجا و وجود قهوه‌خانه‌ها، تفرجگاه‌ها و باغ‌ها، ساکنان یافا را برای گردش به خود جذب می‌کرد.
موضوع مقاله: حلیقات | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # حلیقات | مقدمه: حلیقات (به عربی: ) روستایی عرب‌نشین فلسطینی در بخش غزه بود که در جریان جنگ داخلی ۱۹۴۷–۱۹۴۸ فلسطین از سکنه تخلیه شد. | ## بخش 1: حلیقات | این روستا در ۲۰٫۵ کیلومتری شمال شرقی غزه و بر سر راه کوکبا–بریر–غزه در ارتفاع ۱۰۰ متری از سطح دریا قرار داشت. حلیقات در منطقه‌ای تپه‌ماهوری در دشت ساحلی جای گرفته بود و روستاهای کوکبا و بیت‌طیما در شمال، بریر در جنوب، بیت‌جرجا در غرب و فالوجه در شرق آن واقع بودند. روستا در ۱۳ مه ۱۹۴۸ برای نخستین بار به دست ارتش اسرائیل افتاد و سرانجام در ۱۹ اکتبر ۱۹۴۸ در جریان عملیات یوآو به‌طور نهایی تصرف شد. 104 دوره عثمانی در سده‌های هفدهم و هجدهم میلادی، منطقه حلیقات شاهد روند چشمگیر افول سکونتگاه‌ها بر اثر فشار کوچ‌نشینان بر جوامع محلی بود. ساکنان روستاهای متروکه به‌آبادی‌های باقی‌مانده نقل مکان کردند، اما زمین‌ها همچنان به دست روستاهای همسایه کشت می‌شد. 119 فهرست روستایی عثمانی مربوط به نزدیک ۱۸۷۰ نشان می‌دهد که حلیقات ۵۵ نفر جمعیت (تنها مردان) و ۱۴ خانه داشت.Socin, 1879, p. | ## بخش 2: حلیقات | 148 در ۱۸۸۳ گزارش «بررسی فلسطین غربی» متعلق به صندوق اکتشاف فلسطین حلیقات را چنین توصیف کرد: «روستایی کوچک بر شیبی ملایم با تپه‌ای شنی بلند در غرب. 8 در سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین جمعیت به ۲۸۵ نفر رسید که همچنان همه مسلمان بودند و در ۶۱ خانه زندگی می‌کردند.Mills, 1932, p. 137 در اواخر دوره قیمومت، روستا شکل مستطیلی داشت و ضلع بلندش همسوی جاده اصلی امتداد یافته بود. خانه‌ها از خشت ساخته شده و به هم نزدیک بودند و چند مغازه کوچک میان آن‌ها جای داشت. گردان دوم تیپ نگب پس از نابودی روستای بریر، حلیقات و کوکبا را نیز گرفت؛ ساکنان به سمت شمال و مجدل (اشکلون امروزی) گریختند.Tal, 2004, p. 258 در ۸ ژوییه ۱۹۴۸ ارتش مصر با حمله‌ای غافلگیرانه از شمال و با بهره‌گیری از خودروهای زرهی، روستا را بازپس گرفت. | ## بخش 3: حلیقات | یک گردان مستحکم از تیپ چهارم در آنجا مستقر شد و نیروهای بیشتری نیز به آن‌ها پیوستند.Tal, 2004, p. با از سرگیری درگیری‌های شدید میان نیروهای مصری و اسرائیلی، ساکنان بار دیگر آواره شدند. سرانجام، حلیقات در ۱۹ تا ۲۰ اکتبر ۱۹۴۸ به دست تیپ گیوعاتی و در جریان عملیات یوآو به‌طور نهایی سقوط کرد. حدود ۶۰۰ سرباز نظامی مصری از روستا دفاع می‌کردند که نزدیک به ۱۰۰ تن کشته و شماری هم‌سان اسیر شدند. وضعیت کنونی روستا بر پایه گزارش ولید خالدی، مورخ فلسطینی، در ۱۹۹۲ بخشی از محوطه روستا جنگل‌کاری شده بود و درختان چنار (جُمیز)، سدر و بوته‌های صبر (کاکتوس) در آن می‌روییدند. | ## جمع‌بندی | جمعیت سال جمعیت ۱۸۷۰ (تقریبی) ۵۵ (تنها مردان) ۱۹۲۲ ۲۵۱ ۱۹۳۱ ۲۸۵ ۱۹۴۵ ۴۲۰ ۱۹۴۸ (برآورد) ۴۸۷ ۱۹۹۸ (آوارگان) ۲٬۹۹۲ داده‌های جمعیتی از سرشماری‌های رسمی دوره عثمانی و قیمومت بریتانیا و نیز برآوردهای بعدی گردآوری شده‌اند.
موضوع مقاله: مسیرهای فرهنگی شورای اروپا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مسیرهای فرهنگی شورای اروپا | مقدمه: یک نمونه از نوع اول، «جاده شیک‌هارت» (تأیید شده در ۱۹۹۲) است و نمونه‌ای از نوع دوم، بخش «ترانس‌رومانیکا» در زاکسن-آنهالت است. | ## بخش 1: مسیرهای فرهنگی شورای اروپا | این مسیرها در نقشه‌های جاده‌ای مشخص شده و در طبیعت با علائم راهنمایی و رانندگی یکنواخت علامت‌گذاری شده‌اند. در مورد راه‌های سانتیاگو، گاهی هنوز باید به‌طور دقیق مشخص شود که زائران در قرون وسطی از کدام مسیرها عبور می‌کردند. همچنین مسیرهای فرهنگی وجود دارند که مسیر ثابتی ندارند، بلکه بیشتر به عنوان یک پیوند غیررسمی بین ایستگاه‌ها یا مناطق دارای اهمیت فرهنگی شناخته می‌شوند. | ## بخش 2: مسیرهای فرهنگی شورای اروپا | Januar 2008 در نهایت، تفسیرهایی از اصطلاح «مسیر فرهنگی» وجود دارد که در آن مفهوم «مسیر» لزوماً به معنای یک جاده فیزیکی متصل‌کننده نیست، بلکه به عنوان یک «شبکه» عمل می‌کند. Juli 2011 اهداف برنامه «مسیر فرهنگی شورای اروپا» طبق اعلام شورای اروپا، کمیسیون اروپا در سال ۱۹۸۵ با این ایده پیش رفت که از طریق سفری در «زمان و مکان»، نشان دهد که چگونه میراث کشورهای مختلف و فرهنگ‌های اروپایی به یک میراث فرهنگی مشترک کمک می‌کنند. هدف این مسیرها، عملی کردن ارزش‌های بنیادی شورای اروپا است: حقوق بشر، دموکراسی، تنوع و هویت فرهنگی، گفتگو، تبادل متقابل و غنی‌سازی فراتر از مرزها و قرن‌ها. | ## بخش 3: مسیرهای فرهنگی شورای اروپا | این مسیرها باید به عنوان یک «آزمایشگاه فضای باز» برای توسعه اروپا عمل کنند و کنوانسیون‌ها و توصیه‌های مربوط به میراث فرهنگی و گردشگری پایدار را از طریق رویکردهای آموزشی به واقعیت تبدیل نمایند. برنامه مسیرهای فرهنگی شورای اروپا سه هدف اصلی را دنبال می‌کند: مرئی‌تر کردن هویت فرهنگی مشترک شهروندان اروپایی و زنده‌تر کردن آن در زندگی روزمره. | ## جمع‌بندی | ارائه فرصت‌های جدید «گردشگری فرهنگی» به شهروندان در اوقات فراغت، در جهت بهبود کیفیت زندگی و توسعه اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی.
موضوع مقاله: سنت ابرهارد | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سنت ابرهارد | مقدمه: او حتی در زمان حیاتش به عنوان یک قدیس مورد احترام بود و به دلیل سبک زندگی زاهدانه و توانایی استثنایی‌اش در سخنوری ستایش می‌شد. | ## بخش 1: سنت ابرهارد | دوران جوانی ابرهارد از خانواده اشرافی باواریایی «بارون‌های زیتلینگ و بیبورگ» بود. او از طریق مادرش، برتا فون راتزنهوفن، با اسقف اعظم کنراد یکم ویتلسباخ و همچنین با برتولد موسبورگ (اسقف اعظم رقیب در زالتسبورگ) خویشاوندی داشت. ابرهارد ابتدا در مدرسه کلیسای جامع بامبرگ آموزش دید و سپس در پاریس به تحصیل پرداخت؛ جایی که دانش عمیق و همه‌جانبه‌ای کسب کرد و پس از آن به عنوان عضو هیئت امنای کلیسا در بامبرگ مشغول به کار شد. فعالیت‌ها تا سال ۱۱۴۷ در سال ۱۱۲۵، ابرهارد به عنوان راهب در صومعه بندیکتین «پروفنینگ» در نزدیکی رگنسبورگ سوگند یاد کرد. | ## بخش 2: سنت ابرهارد | دوران اسقفی اعظم در سال ۱۱۴۷، ابرهارد که در آن زمان ۶۰ سال داشت، به عنوان اسقف اعظم زالتسبورگ انتخاب شد. ابرهارد علاوه بر سخنوری، مهارت دیپلماتیک فوق‌العاده‌ای داشت که از آن برای رفاه ایالت زالتسبورگ و قلمرو اسقفی خود استفاده می‌کرد. هنگامی که دیر ادمونت در سال ۱۱۵۲ طعمه حریق شد، ابرهارد نقش مهمی در بازسازی سریع آن ایفا کرد. او از سفرهای طولانی و دشوار برای تقدیس شخصی کلیساها، محراب‌ها و دیدار با راهبان واهمه‌ای نداشت. | ## بخش 3: سنت ابرهارد | رهبری الکساندرین‌ها در امپراتوری مقدس روم در جریان نزاع تفویض بین پاپ الکساندر سوم و امپراتور فریدریش بارباروسا، ابرهارد آشکارا از پاپ حمایت کرد؛ با این حال، به دلیل اعتبار بالای اجتماعی، نزد امپراتور نیز به عنوان یک میانجی مورد احترام باقی ماند. او در حمایت از الکساندر سوم و مخالفت با پاپِ برگزیده امپراتور (ویکتور چهارم)، تا مرزهای خطرناکی پیش رفت و چندین دستور اکید امپراتور را نادیده گرفت، اما محبوبیت و اعتبارش مانع از مجازات‌های سخت امپراتوری علیه او شد. | ## جمع‌بندی | سال‌های پایانی و مرگ او در سنین پیری یک بار دیگر به اشتایرمارک سفر کرد تا به یک اختلاف پایان دهد.