موضوع مقاله: زایمان در سریلانکا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # زایمان در سریلانکا | مقدمه: در مناطقی که تحت تأثیر جنگ‌های قومی و ناآرامی‌های اجتماعی قرار دارند، زنان با مشکلات زیادی مواجه هستند. | ## بخش 1: زایمان در سریلانکا | در این مناطق، دسترسی به خدمات بهداشتی محدود است، به طوری که بسیاری از زنان مجبور به زایمان در خانه هستند. همچنین، کمبود متخصصین بهداشت و درمان در مناطق شمال و شرق کشور باعث افزایش خطرات زایمان می‌شود. از سوی دیگر، در سطح ملی، زنان سریلانکایی دسترسی بالایی به آموزش دارند و نسبت به دیگر کشورهای آسیایی، سن ازدواج در این کشور تا حدی بالاتر است. در فرهنگ سینهالی، تولد بچه نشانه‌ای از موفقیت ازدواج است و ناباروری به عنوان یک مشکل جدی تلقی می‌شود. همچنین، مشکلات فرهنگی نیز در زمینه‌هایی مانند اهدای اسپرم وجود دارد که به دلیل باورهای مذهبی و فرهنگی خاص، انجام چنین اقداماتی در سریلانکا دشوار است. به‌طور کلی، زایمان در سریلانکا با چالش‌های زیادی روبه‌رو است که از فقر و نابرابری‌های اجتماعی گرفته تا باورهای فرهنگی و مشکلات زیرساختی بهداشتی تأثیر می‌پذیرد. محیط فیزیکی سری‌لانکا یک کشور جزیره‌ای کوچک در اقیانوس هند است که در سواحل جنوب شرقی هند واقع شده است. این جزیره دارای اقلیم موسمی حاره‌ای است که به دو دوره موسمی شمال شرقی (دسامبر تا مارس) و موسمی جنوب غربی (ژوئن تا اکتبر) تقسیم می‌شود. این منطقه عمدتاً دارای زمین‌های کم‌ارتفاع، دشت‌های حاصلخیز و کوهستان‌هایی با دره‌های عمیق در نواحی مرکزی و جنوبی کشور است. تقریباً یک سوم از مساحت کل زمین‌های سری‌لانکا توسط پوشش گیاهی طبیعی پوشیده شده است؛ با این حال، بخش زیادی از آن به دلیل روش‌های کشاورزی فشرده تخریب شده است. تاریخ مردم سینهالی، که احتمالاً از هند مهاجرت کرده‌اند، نخستین افرادی هستند که به سری‌لانکا ساکن شدند. به‌طور معمول باور بر این است که آن‌ها در قرن ۵ قبل از میلاد به این منطقه رسیدند. در حدود ۳۰۰ قبل از میلاد، شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد قوم تامیل از هند به این جزیره مهاجرت کرده‌اند. پرتغال جزیره را به‌طور اتفاقی در سال ۱۵۰۵ میلادی کشف کرد و اولین محل تجاری خود را در سال ۱۵۱۷ تأسیس کرد. پرتغالی‌ها به‌طور مختصر مناطق ساحلی جزیره را کنترل کردند و سپس در قرن هفدهم هلند جای آن‌ها را گرفت. با ورود این استعمارگران، مبلغین کلیسای کاتولیک به جزیره آمدند تا مردم سینهالی و تامیل را به کلیسای کاتولیک مبدل کنند. در طول قرن نوزدهم، بریتانیا کارگران تامیل را از هند برای کار در مزارع لاستیک طبیعی و چای آورد. مردم جزیره در سال ۱۹۴۸ از بریتانیا استقلال یافتند و کشور سری‌لانکا را تشکیل دادند. نام رسمی کشور در سال ۱۹۷۲ به سری‌لانکا تغییر یافت و بودیسم به عنوان دین رسمی کشور معرفی شد. در اواخر قرن بیستم و اوایل قرن بیست و یکم، سری‌لانکا کشوری پر از بحران و جنگ بود. از سال ۱۹۸۳ و به مدت تقریباً سه دهه، درگیری‌های نظامی شدید میان گروه تروریستی تامیل به نام ببرهای تامیل (LTTE) و نیروهای دولتی سری‌لانکا که تحت سلطه سینهالی‌ها بودند، رخ داد. این سال‌ها با ناآرامی‌های مدنی، خشونت، حملات چریکی، اقدامات تروریستی و جنگ‌های متعارف همراه بود. در طول این درگیری‌ها، استان‌های شمالی و شرقی به عنوان میدان‌های اصلی نبرد عمل می‌کردند. آتش‌بس در سال ۲۰۰۲ امضاء شد، اما به‌طور عمده نادیده گرفته شد و در سال ۲۰۰۸ به‌طور رسمی توسط دولت سری‌لانکا رد شد به دلیل حملات مداوم بر روی غیرنظامیان توسط LTTE. بودیسم بین سال‌های ۲۵۰–۲۱۰ پیش از میلاد معرفی شد و در سال ۱۹۷۲ به مذهب رسمی سری‌لانکا تبدیل گردید. قانون اساسی سال ۱۹۷۸ اولویت را به بودیسم داده در حالی که آزادی مذهب برای تمام شهروندان را نیز تضمین کرده است. در طول تاریخ طولانی سری‌لانکا، بودیسم همواره بخشی فعال از فرهنگ این کشور بوده است. به دلیل درگیری‌های گسترده و جنگ در استان‌های شمالی و شرقی، داده‌های مربوط به وابستگی‌های مذهبی متغیر است. اقلیت‌های قابل توجهی از هر دو گروه سینهالی و تامیل نیز مسیحی هستند که بیشتر آنها کاتولیک رومانی هستند. در این سیستم چندحزبی، رئیس‌جمهور رئیس دولت، رئیس حکومت و فرمانده نیروهای مسلح است. این حزب در سال ۱۹۵۱ تأسیس شد و عموماً منافع احزاب ملی‌گرای سینهالی را نمایندگی می‌کند. در سال ۱۹۵۹، سری‌لانکا توسط سیریماو بندارانایکه، اولین رئیس‌جمهور زن در جهان رهبری شد. ماهیندا راجاپاکسا در سال ۲۰۰۵ رئیس‌جمهور شد و در ژانویه ۲۰۱۰ دوباره انتخاب شد، دو سال قبل از پایان دوره‌اش. | ## بخش 2: زایمان در سریلانکا | سیستم اقتصادی تولید ناخالص داخلی (GDP) سرانه سری‌لانکا ۴٬۹۰۰ دلار است و نرخ رشد سالانه آن حدود ۸٪ برآورد می‌شود. در سال ۲۰۰۱، این کشور با بحران مالی مواجه شد وقتی که بدهی ملی از تولید ناخالص داخلی فراتر رفت. بحران زمانی رفع شد که دولت پس از توافق آتش‌بس با گروه تامیل، وام‌های بین‌المللی جذب کرد. در سال ۲۰۰۹، یک‌سوم از مردم سری‌لانکا در کشاورزی مشغول به کار بودند، یک‌چهارم در صنعت و باقی‌مانده عمدتاً در مشاغل خدماتی فعالیت می‌کردند. زنان به‌طور فزاینده‌ای در بازار کار فعال‌تر شده‌اند و نرخ بیکاری زنان از ۲۲٪ در سال ۱۹۹۳ به ۸٪ در سال ۲۰۰۹ کاهش یافته است. بخش‌های اقتصادی اصلی شامل گردشگری، تولید پوشاک، محصولات کشاورزی و صادرات چای، پوشاک، سنگ‌های قیمتی و لاستیک هستند. ساختار و سازمان اجتماعی در سری‌لانکا، سرشماری جامع ملی از سال ۱۹۸۱ انجام نشده است. سرشماری ملی ۲۰۰۱ اطلاعات حیاتی از مناطق درگیری در شمال و شرق کشور را شامل نمی‌شد. بیشتر تامیل‌ها و موروها به زبان تامیل که بخشی از گروه زبان‌های جنوب هند است، صحبت می‌کنند. وقتی که مجبور به فرار از مناطق درگیری شدند، بیشتر آواره‌ها خانه‌ها، دارایی‌ها و ابزارهای لازم برای تأمین معیشت خود را پشت سر گذاشتند. دولت سری‌لانکا گزارش داد که مواد غذایی برای خانواده‌های انتخاب شده برای جابجایی از کمپ‌های آوارگان داخلی تأمین شده است. این مواد شامل بسته‌های ابزار کشاورزی، مواد غذایی خشک، پرداخت اولیه ۵٬۰۰۰ روپیه (تقریباً ۴۴ دلار آمریکا)، کمک‌های پناهگاهی به مبلغ ۲۵٬۰۰۰ روپیه (تقریباً ۲۱۹ دلار آمریکا)، ورق‌های سقفی، تأمین بذر برنج، کود و حمل‌ونقل بودند. تا فوریه ۲۰۱۱، نزدیک به ۱۷٬۵۰۰ نفر همچنان در کمپ منیک فارم، بزرگ‌ترین کمپ آوارگان داخلی سری‌لانکا زندگی می‌کنند. آموزش سیستم آموزشی سری‌لانکا تحت حمایت دولت است و در تمام سطوح، از جمله سطح دانشگاه، به‌طور رایگان ارائه می‌شود. نرخ سواد جمعیت شهری ۹۳٪، جمعیت روستایی ۹۲٪ و جمعیت مناطق مزارع ۷۵٪ گزارش شده است. اطلاعات بهداشتی با توجه به درآمد سالانه پایین و سال‌ها جنگ داخلی، شاخص‌های بهداشتی سری‌لانکا قوی‌تر از بسیاری از کشورهای در حال توسعه است. بر اساس پایگاه داده بهداشت جهانی بنیاد کایزر، ۹۰٪ از سری‌لانکی‌ها به آب دسترسی دارند و ۹۱٪ به بهداشت دسترسی دارند. خدمات بهداشتی به شهروندان سری‌لانکا به صورت رایگان ارائه می‌شود و بیش از ۹۳٪ از جمعیت به مراقبت‌های بهداشتی پایه دسترسی دارند. حدود یک سوم از کودکان سری‌لانکا دچار سوءتغذیه هستند (شاخص توده بدنی برای سن پایین‌تر از ۵ درصد نسبت به سن و جنس). کودکان در استان‌های شمالی و شرقی مشکلات بهداشتی بسیار بیشتری دارند نسبت به کودکان سایر استان‌ها. خدمات بهداشتی از طریق وزارت خدمات بهداشتی و بخش بهداشت استانی سازماندهی و ارائه می‌شود. این خدمات شامل بیمارستان‌های استانی، بیمارستان‌های پایه، بیمارستان‌های منطقه‌ای، خانه‌های زایمان و مراکز درمانی سرپایی است. هر استان به نواحی جغرافیایی تقسیم می‌شود که جمعیتی مشخص دارند و توسط پزشکان مسئول بهداشت (MOH) خدمت‌رسانی می‌شوند. در هر منطقه MOH، تیمی از کارگران بهداشتی در سطح میدانی، از جمله پرستاران بهداشت عمومی (PHN)، بازرس بهداشت عمومی (PHI) و ماماهای بهداشت عمومی (PHM) با پزشک مسئول همکاری می‌کنند تا خدمات بهداشتی را در سطح جامعه ارائه دهند. PHM مسئول ارائه خدمات پیش از زایمان، در طول زایمان و پس از زایمان در بیمارستان‌ها، مراکز بهداشت جامعه و در خانه‌های بیماران هستند. چندین نوع مختلف از مراکز درمانی وجود دارد و بیماران می‌توانند محل دریافت خدمات خود را انتخاب کنند. دستاوردهای سری‌لانکا در زمینه بهداشت مادر و برنامه‌ریزی خانواده به عنوان یک موفقیت محسوب می‌شود. با شناسایی این مشکل به عنوان یک مشکل ملی، دولت برنامه‌هایی برای بهبود زیرساخت‌ها، آموزش، بهداشت و سیستم‌های بهداشتی در مناطق فقیر و کم‌برخوردار اجرا کرد. در همین حال، خدمات بهداشت مادران بهبود یافت و آموزش گسترده‌ای برای پرستاران بهداشت عمومی و ماماهای بهداشت عمومی فراهم شد. مراقبت‌های مادرانه اکنون شامل مراقبت‌های پیش از زایمان، حین زایمان و پس از زایمان است. این استراتژی‌ها باعث شدند تا سری‌لانکا نسبت مرگ و میر مادرانه را در هر ۶ تا ۱۲ سال به نصف کاهش دهد، از سال ۱۹۳۰ تا ۱۹۹۵. نرخ پیشگیری از بارداری ۷۰٪ بود؛ نرخ مرگ و میر نوزادان برای نوزادان دختر ۱۰٫۲ و برای نوزادان پسر ۱۲٫۹ در هر ۱۰۰۰ تولد زنده بود. در سال ۱۹۲۷، خدمات مامایی در شهرداری کلمبو بازسازی شد تا شامل آموزش تمامی ماماهای کار در این شهرداری شود. | ## بخش 3: زایمان در سریلانکا | تا سال ۱۹۵۸، حدود ۵۸٪ از تولدها توسط یک ماما ماهر انجام می‌شد که ۲۵٪ از آن‌ها در خانه توسط PHM انجام می‌شد. از دهه ۱۹۵۰، تعداد زایمان‌های مؤسسه‌ای (در خانه‌های زایمان یا بیمارستان‌ها) افزایش یافته و در سال ۲۰۰۱، ۹۲٪ از تمام زایمان‌ها در مؤسسات انجام شد. تأثیر درگیری‌ها بر سلامت مادران سال‌ها درگیری قومی منجر به جدایی بین گروه‌های مختلف قومی و مذهبی ساکن در سریلانکا شده است. زنان ساکن در مناطق درگیر در شمال و شرق سریلانکا نتایج بدتری در زمینه سلامت مادران دارند نسبت به میانگین‌های ملی.سازمان جهانی بهداشت (2002) سیستم سلامت و نیازهای بهداشتی شمال و شرق سریلانکا. کلمبو، سریلانکا: ویشوا لِکها تحقیقات انجام شده در این مناطق نشان می‌دهد که سطح فقر در مناطق درگیر به‌طور قابل توجهی بالاتر است. در سطح ملی، نسبت جمعیت که در فقر زندگی می‌کنند ۲۲٫۷٪ بود، اما در ناحیه آمپارای سریلانکا، تقریباً ۶۵٪ از جمعیت در فقر به سر می‌بردند در سال 2002.Kottegoda, S. افراد جوان در مناطق درگیر با نرخ‌های بالاتری از ترک تحصیل، ازدواج زودهنگام و بارداری زودرس مواجه هستند نسبت به جوانان سایر نقاط کشور. این زنان همچنین در معرض نرخ‌های بالاتر خشونت خانگی قرار دارند و بسیاری از زنان گزارش می‌دهند که همسرانشان آنها را مجبور به برقراری رابطه جنسی می‌کنند. زنان در این مناطق دسترسی کمتری به پیشگیری از بارداری دارند و این ممکن است باعث افزایش بارداری‌ها در مناطق درگیری شود. نرخ باروری کل در مناطق درگیری ۲٫۶ تولد زنده به ازای هر زن است در حالی که میانگین ملی ۲٫۲ تولد زنده به ازای هر زن است. کمبود زیرساخت‌های بهداشتی اساسی همراه با کمبود نیروهای بهداشتی، خدمات سلامت باروری را در استان‌های شمالی و شرقی به شدت محدود کرده است. این مناطق دسترسی بسیار محدودی به مراقبت‌های اضطراری زایمانی دارند، نرخ‌های بالاتر بیماری‌ها و مرگ و میر مادران، و نرخ‌های بالاتر نوزادان با وزن کم تولد دارند. در حالی که نرخ تولد خانگی در سطح ملی بسیار پایین است، یک پنجم زنان در مناطق درگیری در خانه زایمان می‌کنند. دلایل اصلی تولد در خانه عبارتند از: تخریب مراکز بهداشتی، خطر سفر، کمبود حمل‌ونقل و فقر. برنامه ملی پرستاران بهداشت عمومی تقریباً ماماهای سنتی را در سریلانکا حذف کرده است، اما زمانی که زنان مجبور به زایمان در خانه می‌شوند، ممکن است کمک‌های یک درمانگر سنتی به نام ماراتوویوهای را دریافت کنند. این ماماهای سنتی از درمان‌های خانگی مانند پودرها، گیاهان دارویی، روغن‌ها و یک نوشیدنی گیاهی به نام پرنکایام برای حمایت از زن در طول زایمان استفاده می‌کنند. این عوامل خطرات زایمان را افزایش می‌دهند و نیازهای زنان ساکن در استان‌های شمالی و شرقی سریلانکا را برجسته می‌کنند. ازدواج برخلاف دیگر کشورهای آسیایی، زنان سریلانکایی برای سال‌ها به آموزش برابر دسترسی داشته‌اند و مردان و زنان از نرخ‌های مشابهی در سواد برخوردار هستند. در دیگر کشورها، دسترسی بیشتر زنان به آموزش و افزایش حضور آنها در نیروی کار باعث تأخیر در سن ازدواج شده است، اما این عوامل در سریلانکا تأثیر کمتری دارند.مالهوترا، آ، و تسوی، آ.او. مجله ازدواج و خانواده، 58، 476-490 معمولاً مردم سریلانکا دیرتر از مردم دیگر کشورهای آسیایی ازدواج می‌کنند. در سال ۱۹۶۱، متوسط سن ازدواج ۲۲ سال بود، و امروز متوسط سن ازدواج در سریلانکا ۲۵ سال است. حضور در مدرسه باعث تأخیر در سن ازدواج می‌شود، زیرا زنان در مدرسه به عنوان بزرگسالان در نظر گرفته نمی‌شوند و برای ازدواج آماده نیستند. زنانی که خواهران بزرگ‌تر مجرد دارند، تمایل دارند دیرتر ازدواج کنند به دلیل سنتی که طبق آن زنان باید مطابق ترتیب تولدشان ازدواج کنند. زنانی که ازدواج‌های ترتیب‌شده دارند معمولاً دیرتر از زنانی که خود شوهرشان را انتخاب می‌کنند، ازدواج می‌کنند. در فرهنگ سینهالی، تولد نشانه‌ای از یک ازدواج موفق است و در صورتی که زن در سال‌های اولیه ازدواج باردار نشود، مراسم‌هایی برای او انجام می‌شود.پاراناویتانا، ر. مجله پژوهشی فولکلورشناسی، 1(1)، 35-39 معمولاً زوجین و اعضای خانواده در معابد مذهبی نذر می‌کنند و از راهبان برای کمک به بارداری دعا می‌کنند. وقتی یک زن در باردار شدن مشکل دارد، برخی افراد معتقدند که این مشکل به دلیل اعمال نادرستی است که در زندگی گذشته انجام شده است. نمونه‌هایی از این اعمال مفید شامل دادن پول به راهبان، گدایان یا کودکان نیازمند، روشن کردن شمع‌ها یا شستن پای درخت مقدس بو با آب یا شیر می‌باشد. یک مشکل فرهنگی زمانی بروز می‌کند که در مورد اهدای اسپرم در میان بودائیان صحبت می‌شود. در حالی که اهدای خون یا محصولات بدن به عنوان یک عمل نیکوکارانه محسوب می‌شود، اهدای اسپرم موضوعی کاملاً متفاوت است.سیپسون، ب. در طب آیورودا، اسپرم «به عنوان بالاترین ماده شناخته می‌شود» و «از دست دادن چنین ماده‌ای قوی معمولاً با عواقبی مانند اضطراب، اختلالات ذهنی و ناتوانی جنسی همراه است.»سیپسون، ب. 553 برخی پزشکان نگرانی‌هایی در مورد خطر اشتباهات احتمالی در ترکیب اسپرم در لقاح مصنوعی ابراز کرده‌اند، زیرا «کودکانی با چنین منشاهایی ممکن است احساس عمیق و نگران‌کننده‌ای از بیگانگی نسبت به پدر خود که از نظر بیولوژیکی مرتبط نیست، تجربه کنند در حالی که تمایل دارند هویت واقعی پدر را تعیین کنند.» از آنجا که اهدای اسپرم شامل انزال است که منشأ آن «لذت جسمانی است که در بودائی‌گری هیچ توجیهی ندارد»، به دست آوردن اسپرم اهداکننده معمولاً یک وظیفه دشوار است. | ## جمع‌بندی | مشوق‌های مالی نمی‌توانند استفاده شوند زیرا خرید بافت‌های انسانی، از جمله گامت‌ها، غیرقانونی است.