موضوع مقاله: جولیا کارتا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جولیا کارتا | مقدمه: جولیا کارتا (متولد ۱۵۶۱، فعال تا حدود ۱۶۰۵) یکی از چهره‌های برجسته در تاریخ محلی ساردینیا و از زنان درمانگر سنتی ایتالیا بود که در قالب «زن زیرک» شناخته می‌شد—عنوانی که به زنانی اطلاق می‌شد که با استفاده از دانش گیاهان دارویی، طلسم‌ها، و آیین‌های مردمی به درمان بیماری‌ها و حل مشکلات شخصی مردم می‌پرداختند. | ## بخش 1: جولیا کارتا | روند محاکمه او از سال ۱۵۹۶ آغاز شد و تا سال ۱۶۰۵ ادامه یافت—یعنی نزدیک به یک دهه. این پرونده یکی از مستندترین و برجسته‌ترین محاکمات تفتیش عقاید در تاریخ ساردینیا به‌شمار می‌رود و نشان‌دهنده شدت برخورد کلیسا با سنت‌های درمانی و آیینی محلی است. با این حال، اسناد تاریخی موجود اطلاعات دقیقی دربارهٔ مجازات نهایی او ارائه نمی‌دهند. این خلأ اطلاعاتی، بخشی از چالش‌های پژوهش در تاریخ زنان و آیین‌های مردمی در دوران تفتیش عقاید است—دورانی که بسیاری از روایت‌ها یا سانسور شدند یا به‌طور ناقص ثبت گردیدند. جولیا کارتا، با وجود سرنوشت نامشخصش، به نمادی از مقاومت زنان در برابر ساختارهای مذهبی و قدرت رسمی تبدیل شده است؛ زنی که دانش سنتی‌اش، در عین سودمندی برای جامعه، او را قربانی ترس و تعصب مذهبی کرد. زندگی‌نامه اطلاعاتی که ما در مورد جولیا کارتا داریم، به دلیل سوابق دقیق دادگاه است که در آرشیو تاریخی ملی اسپانیا نگهداری می‌شود .. او در حدود سال ۱۵۶۱ در مورس از سالوادور کاسو، یک بنا، و جورجیا د رودا پورکو سینی متولد شد. | ## بخش 2: جولیا کارتا | اطلاعات دادگاه نشان می‌دهد که او در فقر و بی‌سوادی بزرگ شد و از مادرش فعالیت‌های معمولاً زنانه مانند کوسر، هیلار و تکسر را آموخت و به کلیسا می‌رفت (او قبلاً به اویر میسا، اعتراف و جمع کردن اعتراف می‌کرد). او دانش خود در مورد شخصیت جادویی را از سه شخصیت کلیدی در آموزش خود آموخت: مادربزرگ مادری‌اش، خوانا پورکو، توماینا سانا و یک زن کولی. او از این ۳ زن هنر ساخت طلسم (ساس پونگاس)، تهیه پمادهای شفابخش و تکنیک‌های جادویی تشخیصی، بر اساس مشاهده شعله‌ها را آموخت. در سن ۲۵ سالگی، او به دلیل ازدواجش با کنستانتین نووله، مرد بیوه، که از او هفت بارداری داشت، اما تنها یک فرزند زنده به نام خوان آنتونیو داشت، به سیلیگو نقل مکان کرد. در سن ۲۵ سالگی، او به دلیل ازدواجش با کنستانتین نووله، مرد بیوه، که از او هفت بارداری داشت، اما تنها یک پسر زنده به نام خوان آنتونیو داشت، به سیلیگو نقل مکان کرد. جولیا کارتا در پی گزارش دختری جوان از روستای سیلیگو به نام باربارا دِ سوگوس، گرفتار شبکه‌های تفتیش عقاید شد. باربارا به کشیش محلی، بالتاسار سرا مانکا، اطلاع داده بود که جولیا دیدگاه‌هایی خاص و غیرمتعارف دربارهٔ آیین اعتراف ابراز کرده است. | ## بخش 3: جولیا کارتا | طبق این دیدگاه‌ها، گناهان مربوط به هچیزریا—که به‌نظر می‌رسد اشاره‌ای به نوعی جادو یا آیین‌های ممنوعه باشد—نباید نزد کشیش اعتراف شوند، بلکه کافی است آن‌ها را درون سوراخی در کف زمین مقابل محراب کلیسا یا در خانه، زیر ملحفه، اعتراف کرد. این باور، که به‌نوعی آیینی جایگزین برای اعتراف رسمی کلیسا بود، به‌عنوان نشانه‌ای از انحراف مذهبی تلقی شد. تنها چند روز بعد، در ۲۵ سپتامبر، نخستین شاهدان مورد بازجویی قرار گرفتند: دومِنیکا کارتا اوجیانو، جاکومینا انا و جاکومینا زیدا. آنان ادعا کردند که او نفرین‌ها و طلسم‌هایی اجرا می‌کرد و برای درمان بیماری‌ها از روش‌هایی چون دودهای آیینی، پمادهای جادویی و طلسم‌ها استفاده می‌نمود. این اتهامات، در کنار باورهای غیررسمی جولیا دربارهٔ اعتراف، باعث شد که او به‌عنوان تهدیدی برای نظم مذهبی و اجتماعی تلقی شود. محاکمه او، که نزدیک به یک دهه به طول انجامید، به یکی از مستندترین و شناخته‌شده‌ترین پرونده‌های تفتیش عقاید در ساردینیا تبدیل شد. | ## جمع‌بندی | این خلأ اطلاعاتی، خود گویای محدودیت‌های ثبت تاریخی در مواجهه با زنان حاشیه‌نشین و آیین‌های مردمی است.