موضوع مقاله: نشان ملی ناپل | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نشان ملی ناپل | مقدمه: نشان ملی ناپل شامل یک سپر سامنیت است که به صورت افقی به دو نیم تقسیم شده است، قسمت بالایی طلایی و نیمه پایینی قرمز است. | ## بخش 1: نشان ملی ناپل | این سپر با یک تاج شهری برجک‌دار از نوعی که قبل از فرمان سلطنتی شماره ۶۵۲ مورخ ۷ ژوئن ۱۹۴۳ استفاده می‌شد، مهر شده است. بلازون راست|بی‌قاب این نشان که با فرمان ۱۳ ژانویه ۱۹۴۱ تصویب شد، دارای نشان زیر است: توضیحات بنر به شرح زیر است: این پرچم با مدال طلا به پاس شجاعت نظامی، فداکاری‌های مردم و فعالیت‌هایشان در مبارزات پارتیزانی در جریان قیام موسوم به چهار روز ناپل تزئین شده است. تاریخچه ریشه‌های نشان ملی این شهر موضوع افسانه‌های متعددی است که بیشتر آنها ریشه در قرن هفدهم دارند. یکی از افسانه‌های مربوط به ریشه نشان ملی ناپل ادعا می‌کند که این نشان به رنگ‌های آیین خورشید و ماه که توسط ساکنان پیش از مسیحیت این شهر رواج داشت، اشاره دارد. رایج‌ترین افسانه، که توسط سومونته پشتیبانی می‌شود، توضیح می‌دهد که از رنگ‌های موجود در نشان ملی برای استقبال از امپراتور کنستانتین اول و مادرش النا در سال ۳۲۴ استفاده شده است، زمانی که جمعیت با انکار آیین باستانی خورشید و ماه که این دو رنگ به آن اشاره داشتند، به مسیحیت گرویدند. از طرف دیگر، این نشان به عنوان نمادی از مبارزاتی در زمان دوک‌نشین مستقل (۷۵۵–۱۰۲۷) علیه شاهزاده‌نشین لانگوبارد بنونتو و در اتحاد با کنت نورمن آورسا رینولفو در نظر گرفته می‌شد. این تزها قبلاً توسط مورخ بارتولومئو کاپاسو در قرن یازدهم بی‌اساس اعلام شده بودند. اولین مدرک مستند استفاده از نشان فعلی، شاید مهری باشد که بر روی سندی به تاریخ ۳۱ ژانویه ۱۴۸۸ وجود دارد و بنابراین یکی از اولین فرضیه‌های محققان این بود که نشان ناپل از نشان پادشاهان آراگونی (میله‌های معروف آراگون) گرفته شده است، زیرا رنگ‌های یکسانی در دو نماد وجود دارد و تصویب آن پس از فتح پادشاهی ناپل توسط آلفونسو پنجم آراگون، که در سال ۱۴۴۲ اتفاق افتاد، صورت گرفته است. | ## بخش 2: نشان ملی ناپل | در واقع، این واقعیت که دو تصویر از آنچه که می‌تواند نشان ناپل باشد، در دو سند قبلی، از دوره آنژوین، وجود دارد، منجر به پیش‌بینی تولد خود نماد می‌شود. نخستین سند، متعلق به سدهٔ چهاردهم میلادی است؛ این اثر، یک سرود ستایش‌آمیز در تجلیل از رابرت ناپل، پادشاه وقت، و به احتمال قوی نوشتهٔ کونوِنِووله دا پراتو بوده که میان سال‌های ۱۳۲۸ تا ۱۳۳۶ سروده شده است. در این دست‌نوشتهٔ مُصوَّر، نگاره‌ای وجود دارد که در آن عَلَم‌داری دو پرچم را حمل می‌کند: پرچم اصلی و بزرگ‌تر، پرچم خاندان کاپت است (زمینهٔ آبی با زنبق‌های زرین پراکنده) که خاندان آنژو به آن منسوب بود؛ پرچم دوم کوچک‌تر است و تنها از دو بخش عمودی به رنگ‌های سرخ و زرین تشکیل شده است. باید توجه داشت که در قرون وسطی، پرچم‌ها غالباً از نشان‌های خانوادگی با چرخش ۹۰ درجه‌ای برگرفته می‌شدند. به باور پژوهشگران، این نشان دوم ــ که در نگاه نخست با هیچ نماد شناخته‌شدهٔ آن دوره پیوند آشکار ندارد ــ اغلب «تمثیلی» دانسته می‌شد یا با اوریفلام، پرچم سنتی خاندان سلطنتی فرانسه، یکی انگاشته می‌شد. با این حال، هر دو فرضیه مردود است: نخستین، توضیح نمی‌دهد چرا باید یک نماد «تمثیلی» (پرچم آنژو) با نماد «تمثیلی» دیگری همراه باشد؛ دومین نیز نادیده می‌گیرد که اوریفلام به‌طور اختصاصی به پادشاه فرانسه تعلق داشت و از نظر شکل نیز با پرچم موجود در این نگاره تفاوت داشت؛ بنابراین محتمل‌تر است که این پرچم دوم، نمادی دیگر از خاندان آنژو بوده که بعدها به‌عنوان شناسهٔ شهر پایتخت پادشاهی به‌کار گرفته شده است. دومین سند، یک راهنمای دریانوردی است که تدوین آن به سال‌های ۱۳۲۵ تا ۱۳۳۰ میلادی و به دست آنجلینو دالورتو بازمی‌گردد. در این اثر، برخلاف نوشته‌های هم‌زمان، شهر ناپل به‌جای نشان‌های آنژو، با پرچمی دورنگ معرفی شده است: بخشی از پرچم به رنگ خود پوست‌نوشته (پارشمان) در سمت میله و نیمهٔ دیگر به رنگ سرخ. | ## بخش 3: نشان ملی ناپل | یکی از مفسران این اثر یادآور می‌شود که: «این نشانْ نماد قلمرو نیست، بلکه صرفاً نشان شهر است.» در مورد منشأ رنگ‌های قرمز و طلایی به آنژوین‌ها، که از آنجا به شهر منتقل شدند، می‌توان مشاهده کرد که قرمز-طلایی رنگ‌های کلیسای کاتولیک هستند که آنها به عنوان قهرمانان در برابر امپراتوری ایستادگی کردند، بنابراین ممکن است چارلز اول آنژو در زمان رویارویی با مانفردی از آنها استفاده کرده باشد؛ از سوی دیگر، آنها نیز از تیرهای آراگون به عنوان نوادگان بلانش کاستیا استفاده می‌کردند، علاوه بر این، ملک پرووانس که به چارلز آنژو به ارث رسید نیز از خانه کاتالان کنت‌های بارسلونا آمده بود. نخستین گواهیِ شناخته‌شده از کاربرد نشان کنونی شهر ناپل در یک سند رسمی، به فرمانی به تاریخ ۳۱ ژانویهٔ ۱۴۸۸ بازمی‌گردد. بر این مهر، نشان شهر دیده می‌شود که با تاج دوکال بر فراز آن و کتیبهٔ پیرامونی احاطه شده است. در طول جمهوری ناپل در سال ۱۶۴۷، که پس از شورش ماسانیلو تأسیس شد، حرف P در مرکز سپر قرار گرفت، به عنوان نمادی از برتری مردم، که سپس به C اولیه کلمه civitas تبدیل شد. در سال ۱۸۶۶، رسم قرار دادن تاج دوک‌نشین بر روی نشان ملی، به یاد زمانی که ناپل پایتخت دوک‌نشین همنام بود، کنار گذاشته شد و آن را با یک تاج برج‌دار، نمادی از نشان ملی «میل به آزادی و استقلال شهری» جایگزین کرد. در دوران فاشیسم، مطابق با فرامین سلطنتی آن زمان، این نشان ابتدا در سال ۱۹۲۸ با نشان فاشس در کنار هم قرار گرفت، در حالی که در سال ۱۹۳۳ رهبر حزب فاشیست تحمیل و سپس در سال ۱۹۴۴ حذف شد. در سال ۲۰۰۵، با قطعنامه شماره ۳۹ مورخ ۲۱ نوامبر، مدیریت شهرداری مسابقه‌ای برای ایده‌پردازی جهت نوآوری در هویت گرافیکی شهرداری و در عین حال حفظ نشان ملی برگزار کرد. | ## جمع‌بندی | از دل این مسابقه که شرکت وی پوینت (مدیر هنری لوکا موزله) برنده آن شد، لوگوی جدید با «موج» فیروزه‌ای و نوشته «شهرداری ناپل» طراحی شد که برای آن از فونت رومی و پررنگ Frutiger استفاده شده است.