موضوع مقاله: روابط آلمان و ایتالیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # روابط آلمان و ایتالیا | مقدمه: هر دو کشور عضو کامل اتحادیه اروپا، شورای اروپا، سازمان امنیت و همکاری اروپا و ناتو هستند. | ## بخش 1: روابط آلمان و ایتالیا | آلمان دارای سفارت در رم و کنسولگری در میلان و ناپل است، در حالی که ایتالیا سفارت در برلین و کنسولگری‌هایی در کلن، فرانکفورت، فرایبورگ، هامبورگ، هانوفر، مونیخ، نورنبرگ، زاربروکن و اشتوتگارت دارد. این دو کشور از نظر تاریخی رابطه ویژه‌ای دارند، زیرا هر دو به همراه اتریش-مجارستان در اتحاد سه‌گانه قرار گرفتند و علیه فرانسه جنگیدند، در حالی که بخش‌هایی از سرزمین‌های آن‌ها بخشی از امپراتوری مقدس روم و کنفدراسیون آلمان بودند. ایتالیا و آلمان هر دو عضو اتحاد سه‌گانه بودند اما در جنگ جهانی اول به دشمن تبدیل شدند. هر دو کشور در نهایت در جریان جنگ جهانی دوم عضو نیروهای محور شدند، در جنگ سرد (آلمان غربی) اتحاد تشکیل دادند، از شش بنیان‌گذار بودند و پس از معجزه اقتصادی به دو کشور از گروه هشت تبدیل شدند. نخست‌وزیر جولیو آندرئوتی موافق اتحاد دوباره آلمان نبود، اما امروزه دولت‌های ایتالیا و آلمان اعضای کامل و پیشرو اتحادیه اروپا هستند. روابط اولیه در سال ۵۷ قبل از میلاد، ژولیوس سزار جنگ‌های گالی را آغاز کرد؛ جانشین او، امپراتور آگوستوس و جانشینانش، مرزهای امپراتوری روم را تا راین (رود) گسترش دادند (نگاه کنید به لیمس و ژرمانیای بزرگ). بخش‌های وسیعی از آنچه بعدها ایتالیا و آلمان شدند، در قرن‌های ۸ و ۹ میلادی بخشی از شارلمانی امپراتوری کارولنژی بودند. حتی پس از امپراتوری فرانک (۸۴۳)، ارتباطات قطع نشد: در سراسر قرون وسطی، بخش‌های شمالی ایتالیا بخشی از امپراتوری مقدس روم بودند (حتی اگر فقط به‌صورت رسمی به عنوان پادشاهی ایتالیا (امپراتوری مقدس روم ، در حالی که روابط فشرده – هرچند به ندرت بدون تعارض – بین ایالات پاپی در مرکز ایتالیا و پاپ و امپراتور مقدس روم نیز وجود داشت. یکی از نمونه‌ها بازدید هاینریش چهارم، امپراتور روم-آلمان از کانوسا (۱۰۷۷) است، که خواستار رفع تکفیر در ادیان خود توسط پاپ مستقر در آنجا شد (مناقشه اعطای مقام). اگرچه جنوب ایتالیا بخشی از امپراتوری مقدس روم نبود، اما توسط اشتاوفر از ۱۱۹۴ تا ۱۲۶۸ اداره می‌شد که امپراتوران مقدس روم را نیز فرمانروایی می‌کردند. پالرمو پایتخت و محل اقامت امپراتور فریدریش دوم، امپراتور مقدس روم بود، که در جنوب رشد یافت. از اواخر قرن ۱۴، جنبش‌های فکری جدید در ایتالیا (مانند رنسانس و انسان‌گرایی) در سراسر اروپا گسترش یافت و جهان آلمانی‌زبان را نیز تحت تأثیر قرار داد. با کارل پنجم (۱۵۱۶–۱۵۵۶)، یک امپراتور آلمانی، بار دیگر تلاش شد تا به شدت به صورت سیاسی و نظامی در ایتالیا دخالت کند. یکی از نتایج آن غارت رم در ۱۵۲۷ بود، زمانی که ارتشی شورشی شامل نبردپیشه‌ها آلمانی، «رم» را ویران و غارت کردند. در مارس ۱۷۹۶، ناپلئون بناپارت فرماندهی عالی ارتش فرانسوی در ایتالیا را از دیرکتوار دریافت کرد و کمپین‌های ایتالیایی جنگ‌های انقلابی فرانسه را آغاز کرد. در پیمان مقدماتی لوبن (۱۸ آوریل ۱۷۹۷ امضا و ۲۴ مه تصویب شد)، اتریش مجبور شد از دوک‌نشین میلان و دیگر مناطق چشم‌پوشی کند و آماده حل مناقشه با فرانسه باشد که از ۱۷۹۲ ادامه داشت. پیمان کامپو فورمیو در ۱۷ اکتبر ۱۷۹۷ امضا شد؛ در آن، ناپلئون پایان جمهوری ونیز را که از قرن ۷/۸ وجود داشت، اعلام کرد. در ۱۸۰۶، او پایان امپراتوری مقدس روم (که از قرن ۱۰ وجود داشت) و چشم‌پوشی از حقوق فئودالی امپراتوری در ایتالیا را اعمال کرد. اگرچه اروپا در ۱۸۱۴/۱۸۱۵ از سلطه ناپلئون آزاد شد، وحدت آلمان و وحدت ایتالیا پس از کنگره وین ۱۸۱۵ تا حدود ۱۸۷۰ به تأخیر افتاد. با این حال، ایالات ایتالیا عمدتاً تحت حکمرانی قدرت‌های خارجی بودند، در حالی که سرزمین‌های آلمانی بیشتر توسط حکمرانان بومی اداره می‌شدند. پس از ۱۸۴۸ سال ۱۸۴۸ شاهد آغاز انقلاب ۱۸۴۸ آلمان در ایالات آلمانی و انقلاب مارس در ایالات ایتالیا بود، که هر دو ناکام ماندند. در ۱۸۶۱، پادشاهی ایتالیا تأسیس شد و در ۱۸۶۶ از جنگ اتریش و پروس بین پادشاهی پروس و اتریش، در کنار پروس، برای تصرف ونتو و فریولی از اتریش در جنگ سوم استقلال ایتالیا استفاده کرد (پس از آنکه لمباردی قبلاً در جنگ دوم استقلال ایتالیا در ۱۸۵۹ به دست آمده بود). پیروزی علیه اتریش مرحله مهمی در جنگ‌های وحدت آلمان برای پروس و نخست‌وزیر آن اتو فون بیسمارک بود، زیرا اتریش از سیاست آلمان خارج شد و امکان پیروزی ایالت شمال آلمان در رقابت اتریش-پروس فراهم شد. در حالی که آخرین جنگ وحدت آلمان، جنگ فرانسه و پروس در ۱۸۷۰/۷۱ منجر به تأسیس امپراتوری آلمان شد، ایتالیایی‌ها از عقب‌نشینی نیروهای محافظ فرانسوی استفاده کرده و ایالات پاپی را تصرف کردند و رم را به پایتخت ایتالیا تبدیل نمودند، و بدین ترتیب قلمرو پاپی‌ها در دولت-ملت جدید ادغام شد. این ایدئولوژی که خواهان اتحاد همه ایتالیایی‌ها در یک دولت بود، علیه اتریش، که هنوز بر ترنتینو و ایستریا و دیگر مناطق حکومت می‌کرد، متمرکز بود. به همین دلیل، اتحاد سه‌گانه بین امپراتوری آلمان، اتریش-مجارستان و ایتالیا تأثیر سیاسی زیادی نداشت. وقتی جنگ جهانی اول آغاز شد، ایتالیا ابتدا بی‌طرف ماند و سپس در ۱۹۱۵ در کنار دشمنان آلمان و اتریش وارد جنگ شد، زیرا معتقد بود می‌تواند منافع بازپیوندخواهانه خود را بهتر پیگیری کند (نگاه کنید به پیمان لندن (۱۹۱۵ . Septemberprogramm ۱۹۱۴ که توسط صدراعظم آلمان تئوبالت فون بتمان-هولوگ تصویب شد، ایجاد یک اتحادیه اقتصادی اروپای مرکزی را پیشنهاد داد، شامل تعدادی از کشورهای اروپایی از جمله آلمان و احتمالاً ایتالیا، که همان‌طور که صدراعظم به‌طور مخفیانه تأکید کرد، باید «ظاهری از برابری میان اعضا» داشته باشد، اما در واقع تحت رهبری آلمان برای «تثبیت برتری اقتصادی آلمان در اروپای مرکزی» بود. بین ۱۹۱۸ تا ۱۹۳۸ در پیمان سن-ژرمن ۱۹۱۹، پادشاهی ایتالیا به سرزمین‌های پیشین اتریش شامل ترنتینو، تیرول جنوبی، دره کانال، کل ساحل اتریش و بخشی از کارنیولا، شهر زادار و برخی جزایر شمالی دالماسی تعلق گرفت. با این حال، ایتالیا کمتر از آنچه انتظار داشت دریافت کرد (نگاه کنید به توافق قلبی که ایتالیا در ۱۹۱۵ برای تغییر جبهه در جنگ جهانی اول به عنوان «پاداش» مذاکره کرده بود). به هر حال، تیرول جنوبی که جمعیت عمدتاً آلمانی‌زبان داشت، اکنون بخشی از ایتالیا بود. در اکتبر ۱۹۲۲، فاشیسم ایتالیایی به رهبری بنیتو موسولینی از وضعیت سیاسی پس از جنگ بهره برد تا راهپیمایی رم را انجام داده و به دنبال آن دیکتاتوری را برقرار کند. در نتیجه، آلمانی‌زبان‌های تیرول جنوبی و دیگر گروه‌های قربانی، به شدت تحت سیاست ایتالیایی‌سازی جنوب تیرول آسیب دیدند. پس از به قدرت رسیدن حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان در ژانویه ۱۹۳۳، ایتالیا به آلمان نزدیک شد، هرچند موسولینی تا سال ۱۹۳۵ به دنبال اتحاد با بریتانیای کبیر و فرانسه در چارچوب جبهه استرسا و پیمان ایتالیا-شوروی بود که علیه آلمان بود. | ## بخش 2: روابط آلمان و ایتالیا | نقاط مهم دیگر در روابط آلمان-ایتالیا در این سال‌ها شامل مداخله مشترک در جنگ داخلی اسپانیا (۱۹۳۶–۱۹۳۹)، آنشلوس در ۱۹۳۸ که موسولینی در نهایت پذیرفت (تیرول جنوبی همچنان با ایتالیا باقی ماند؛ طبق توافق هیتلر-موسولینی، آلمانی‌زبان‌های تیرول جنوبی فقط می‌توانستند بین مهاجرت به رایش آلمانی بزرگ یا از دست دادن فرهنگ و زبان مادری خود انتخاب کنند) و پیمان اتحاد ۲۲ مه ۱۹۳۹ معروف به اتحاد فولاد بود. با وجود آنکه هر دو طرف توافق دولتی امضا کردند، ایتالیا و آلمان نسبت به یکدیگر همچنان دچار ترس و بی‌اعتمادی بودند. این بی‌اعتمادی میان دو دولت اغلب با اقدامات نظامی مشترک‌شان که گاهی علیه یکدیگر بود، تناقض داشت. در سال ۱۹۴۰، پیمان دو جانبه اولیه میان آلمان و ایتالیا با افزودن ژاپن به «پیمان سه‌جانبه» تبدیل شد. در ژوئن ۱۹۴۰، هنگامی که دولت فرانسه به بوردو گریخت، پاریس به عنوان شهر بی‌دفاع اعلام شد. موسولینی بر این باور بود که درگیری به زودی به پایان خواهد رسید و بنابراین به بریتانیا و فرانسه اعلان جنگ کرد. او به رئیس ستاد ارتش ایتالیا، مارشال پیترو بادولیو گفت:من تنها به چند هزار کشته نیاز دارم تا بتوانم در کنفرانس صلح به عنوان مردی که جنگیده حضور پیدا کنم. موسولینی همچنین اولویت‌های خود را تعیین می‌کرد، که اغلب برای ورماخت آلمان به یک مشکل استراتژیک تبدیل می‌شد (برای مثال جنگ یونان و ایتالیا در سال ۱۹۴۰ که کاملاً شکست خورد و مجبور شد آلمان برای مداخله وارد شود). پس از ورود ایتالیا به جنگ، فشار از سوی نازی‌ها منجر به بازداشت برخی از پناهندگان یهودیان ایتالیا در اردوگاه بازداشت کامپاگنا شد. روابط و مذاکرات بین آدولف هیتلر و بنیتو موسولینی هیتلر و موسولینی در طول جنگ ده بار با یکدیگر دیدار کردند (به فهرست زیر مراجعه کنید)، اگرچه معمولاً این ملاقات‌ها تنها برای جلسات کوتاه چند ساعته انجام می‌شد. در نتیجه، عالی‌ترین سطوح سیاسی هر دو کشور هرگز اهداف، استراتژی و توزیع نیروهای جنگی خود را به‌طور کامل هماهنگ نکردند و حسادت‌ها و رقابت‌های نظامی، سیاسی و ایدئولوژیک بین ۱۹۳۹ و ۱۹۴۳ ادامه داشت. اولین کنفرانس جنگی بین هیتلر و موسولینی در ۱۸ مارس ۱۹۴۰ برگزار شد، در دوره بی‌طرفی ایتالیا و پیش از آنکه آلمان ورود ایتالیا به جنگ را با پیشروی‌های خود در مه/ژوئن ۱۹۴۰ علیه فرانسه تسریع کند. دومین دیدار در ۱۸ ژوئن ۱۹۴۰ برای بررسی شرایط صلح پیمان آتش‌بس ۲۲ ژوئن ۱۹۴۰ و صلح‌نامه فرانکو-ایتالیایی برگزار شد. سومین دیدار، این بار در گذرگاه برنر در ۴ اکتبر ۱۹۴۰، شامل بحث در مورد نقش‌های احتمالی آینده اسپانیای فرانکو و فرانسه ویشی در قدرت‌های محور بود. چهارمین ملاقات نیز اندکی بعد، در ۲۸ اکتبر، برگزار شد و دربارهٔ جنگ یونان و ایتالیا که همان روز توسط ارتش ایتالیا آغاز شده بود، بحث شد. پنجمین کنفرانس و اولین کنفرانس سال ۱۹۴۱ در اقامتگاه برگهوف در ۱۹ ژانویه ۱۹۴۱ برگزار شد تا هماهنگی اقدامات مشترک برای کاهش خطر ایتالیا در صحنه مدیترانه بیشتر تنظیم شود، اگرچه آلمانی‌ها هنوز به شرکای ایتالیایی خود دربارهٔ آماده‌سازی‌های شدید برای تهاجم ژوئن ۱۹۴۱ به اتحاد جماهیر شوروی اطلاع نداده بودند. اگرچه سازمان‌های اطلاعاتی ایتالیا در این فاصله به‌طور کامل از عملیات بارباروسا آگاه شده بودند، آلمانی‌ها هنوز آن را رسماً به رهبران ایتالیا اعلام نکردند. این اطلاع‌رسانی تنها در شب ۲۱/۲۲ ژوئن، یعنی صبح روز تهاجم، انجام شد، هنگامی که اوتو کریستین فون بسمارک توضیح طولانی هیتلر را با نامه‌ای به گالئاتسو چانو منتقل کرد. هیتلر به هاینریش هیملر دستور داد تا به ایتالیایی‌ها در ایجاد تشکیلاتی مشابه اس‌اس در ارتش ایتالیا مشاوره دهند، در حالی که موسولینی تلاش کرد تا هیتلر را متقاعد کند برای صلح مذاکره‌ای با اتحاد جماهیر شوروی اقدام کند، اما موفق نشد. با شکست نهایی محور در مه ۱۹۴۳ و پیشروی متفقین در تهاجم به سیسیل (تهاجم متفقین به سیسیل), احتمال تهاجم متفقین به سرزمین اصلی ایتالیا جدی شد. مدت کوتاهی پس از نهمین ملاقات ۱۹ ژوئیه، بنیتو موسولینی به تصمیم شورای عالی فاشیسم بازداشت و در گران ساسو دیتالیا زندانی شد، از جایی که بعداً توسط نیروهای ویژه آلمانی در حمله گران ساسو آزاد گردید. این دو آخرین بار در ۲۰ ژوئیه ۱۹۴۴، بلافاصله پس از کودتای ۲۰ ژوئیه یکدیگر را دیدند، هنگامی که موسولینی به هیتلر مجروح تسلیتی داد، اگرچه این دیدار یک کنفرانس دیپلماتیک محسوب نمی‌شد. بین ژوئیه ۱۹۴۴ و مرگ هر دو در آوریل ۱۹۴۵، هیتلر و موسولینی دیگر یکدیگر را ملاقات نکردند. جمهوری سوسیال ایتالیا در سال ۱۹۴۳، اعضای شورای عالی علیه قدرت سیاسی بنیتو موسولینی رأی دادند و خواستار کناره‌گیری او شدند. کاهش حمایت از دولت موسولینی به خیانت نزدیک‌ترین مشاوران و دستیارانش نسبت داده شد. در این زمان، ویکتور امانوئل قدرت نخست‌وزیری موسولینی را از او سلب کرد و خواستار دستگیری او شد. در زمان بازداشت، موسولینی به جزیره پونزا منتقل شد و به عنوان زندانی سیاسی زندانی گردید. اندکی بعد، موسولینی به کوه گران ساسو فرستاده شد، جایی که سربازان آلمانی عملیات جسورانه‌ای برای نجات او انجام دادند و او را به آدولف هیتلر رساندند. در این زمان، هیتلر تلاش کرد تا حمایت سیاسی موسولینی را دوباره به دولت ایتالیا بازگرداند. درست پس از مدتی کوتاه از سقوط موسولینی، کسانی که علیه او متحد شده و باعث سقوط قدرتش شدند، محاکمه و اعدام شدند. برای بازپس‌گیری کنترل دولت ایتالیا، هیتلر سعی کرد جمهوری سوسیال ایتالیا را به عنوان یک جمهوری دست‌نشانده در شهر سالو تأسیس کند، جایی که موسولینی تشویق شد تا حمایت سیاسی جمع‌آوری کند و در تلاش برای مبارزه با نیروهای متفقین شرکت نماید. موسولینی که به عنوان رهبر بازنشسته شده بود و زمانی یک رهبر مستقل محسوب می‌شد، اکنون به عنوان عروسک خیمه‌شب‌بازی در دست دولت آلمان دیده می‌شد. اگرچه در هر دو کشور در دوره پس از جنگ یک معجزه اقتصادی پس از جنگ جهانی دوم رخ داد، جنوب ایتالیا به ویژه همچنان کمتر توسعه یافته باقی ماند؛ پس از توافقنامه جذب نیروی کار (۱۹۵۵)، بسیاری از ایتالیایی‌ها شانس خود را به عنوان مهاجر در آلمان غربی امتحان کردند. برای جمعیت تیرول جنوبی آلمانی‌زبان، دومین قانون اساسی خودمختاری از سال ۱۹۷۲ راه‌حل مؤثری ایجاد کرد و به تیرول جنوبی خودمختاری گسترده در داخل ایتالیا اعطا نمود. | ## بخش 3: روابط آلمان و ایتالیا | امروزه، تیرول جنوبی خود را به عنوان پلی میان اروپا آلمانی‌زبان و ایتالیایی‌زبان می‌بیند. قرن ۲۱ روابط مدرن بین آلمان و ایتالیا عمدتاً با دوستی و همکاری مشترک اروپایی مشخص می‌شود. در طول بحران مالی منطقه یورو ۲۰۰۹/۱۰، که ایتالیا را نیز به شدت تحت تأثیر قرار داد، تنش‌هایی در روابط دوجانبه پدید آمد. در یک کنفرانس مطبوعاتی در سال ۲۰۱۱، آنگلا مرکل و نیکولا سارکوزی تنها با لبخند پاسخ دادند هنگامی که از آن‌ها پرسیده شد آیا هنوز به نخست‌وزیر ایتالیا، سیلویو برلوسکونی، که در نوامبر ۲۰۱۱ تحت فشار کشورهای دیگر اتحادیه اروپا استعفا داد، اعتماد دارند یا نه. پس از آنکه مرکل در دسامبر ۲۰۱۴ از ایتالیا و فرانسه خواست تا اصلاحات اقتصادی بیشتری انجام دهند، برخی سیاستمداران از هر دو کشور از انتقاد یا ارائه مشاوره به آلمان خودداری کردند. پس از آنکه آلمان کشورهای جنوب اروپا را مجبور به اجرای سیاست سخت ریاضت اقتصادی کرد، یک خبرنگار تجاری آلمانی که از سال ۱۹۹۲ از رم گزارش می‌داد در سال ۲۰۱۵ نوشت:در سیل رسانه‌های ایتالیایی، با این حال، آلمانی‌ها به عنوان قدرت‌طلب و وسواسی نسبت به ریاضت اقتصادی که ایتالیا را فقیر می‌کند، تصویر می‌شوند. جای تعجب نیست که در یک نظرسنجی اخیر، ۵۴ درصد ایتالیایی‌ها آلمان را بزرگ‌ترین دشمن خود دانستند. [...] به نگرانی‌های پس‌اندازکنندگان آلمانی توجهی نمی‌شود و داده‌های اقتصادی عمداً نادیده گرفته می‌شوند. آنچه به آلمانی‌ها وعده داده شده بود تا ایتالیا وارد اتحادیه پولی شود، مدت‌هاست فراموش شده است. ایتالیا از دیدن بانک مرکزی اروپا's سیل جدید پول به عنوان پیروزی بر آلمان خوشحال است و حتی مطالبات بیشتری دارد. درک ناامیدی آلمان از اینکه مارک یورو اکنون نهایتاً با لیر یورو جایگزین شده است، وجود ندارد. در آلمان، اعتماد به پیمان‌ها توسط واقع‌گرایی بدبینانه سیاست روزمره ایتالیا تضعیف شده است. نشریه اشپیگل در آوریل ۲۰۲۰ اشاره کرد که بسیاری از آلمانی‌ها تصور نادرستی از سیاست مالی ایتالیا داشتند. شهرت آلمان در ایتالیا با دنیاگیری کووید-۱۹ کاهش یافت و در نتیجه اتهامات کمبود همبستگی اروپایی از سوی آلمان بلندتر شد. نشریه دی تسایت در مه ۲۰۲۰ نوشت:اگر [...] آلمان سپس صادرات تجهیزات پزشکی به ایتالیا را ممنوع کند، با وجود اینکه آمار مرگ و میر در آنجا به شدت افزایش یافته است، یا اگر هفته‌ها بر سر اینکه آیا شمال ثروتمند اروپا باید به جنوب فقیرتر از نظر بازسازی کمک مالی کند یا نه، بحث شود، آنگاه از ایده ارزش‌ها و همبستگی اروپایی چیز زیادی باقی نمی‌ماند. در حال حاضر، حداقل طبق نظرسنجی‌ها، ایتالیایی‌ها چین را بزرگ‌ترین دوست خود و آلمان را بزرگ‌ترین دشمن خود می‌دانند. در سال ۲۰۱۷، بزرگ‌ترین شریک وارداتی و صادراتی ایتالیا، آلمان بود، به طوری که واردات از آلمان ۷۲٫۲ میلیارد دلار و صادرات به آن ۵۸٫۵ میلیارد دلار بود. با سهم ۷٫۱٪، بزرگ‌ترین کالای وارداتی ایتالیا خودروها هستند، در حالی که پیشروترین صادرات آن داروهای بسته‌بندی‌شده با سهم ۴٫۵٪ است. در حالی که صادرات پیشرو ایتالیا در حوزه داروها به بلژیک، لوکزامبورگ و سوئیس با مجموع ۳۲٪ است، صادرات به آلمان به تنهایی ۹٫۶٪ را تشکیل می‌دهد. مهاجرت اکثر ایتالیایی‌هایی که در طول سال‌ها در آلمان مستقر شده‌اند، کشور خود را به‌دنبال کار ترک کرده‌اند. در سال ۲۰۲۰، تعداد ۵۸۷٬۱۶۷ نفر شهروند ایتالیایی مقیم آلمان ثبت شد و آلمان پس از آرژانتین، کشوری با بیشترین تعداد شهروند ایتالیایی خارج از ایتالیا است. ایتالیایی‌های آلمان شهروندان متولد یا تابعیت‌گرفته آلمان هستند که به‌طور کامل یا جزئی از تبار ایتالیا می‌باشند، و نیاکانشان مردم ایتالیا بوده‌اند که در دوره دیاسپورای ایتالیایی به آلمان مهاجرت کردند، و همچنین ایتالیایی‌هایی از تیرول جنوبی. بیشتر ایتالیایی‌ها به دلایل کاری به آلمان مهاجرت کردند، برخی دیگر به دلایل روابط شخصی، تحصیل یا دلایل سیاسی. امروزه، ایتالیایی‌ها در آلمان یکی از بزرگ‌ترین جوامع دیاسپورای ایتالیایی در جهان را تشکیل می‌دهند و یکی از بزرگ‌ترین گروه‌های مهاجر در آلمان هستند. تعداد دقیق افراد دارای‌تبار ایتالیایی در آلمان مشخص نیست، زیرا دولت آلمان داده‌ای دربارهٔ قومیت جمع‌آوری نمی‌کند. با این حال، بر اساس «ریزسرشماری» آلمان، که سالانه ۱٪ از جمعیت آلمان را بررسی می‌کند و شامل پرسشی دربارهٔ ملیت والدین افراد نمونه است، تعداد افراد حداقل ۸۷۳٬۰۰۰ نفر برآورد شده است. تعداد زیادی از ایتالیایی‌ها از قرون وسطای آغازین در آلمان سکونت داشته‌اند، به ویژه معماران، صنعتگران و بازرگانان. در طول قرون وسطای متأخر و اوایل دوران مدرن، بسیاری از ایتالیایی‌ها برای تجارت به آلمان آمدند و روابط بین دو کشور رونق گرفت. مرزهای سیاسی نیز تحت تلاش‌های شاهزادگان آلمانی برای گسترش کنترل بر کل امپراتوری مقدس روم، که از شمال آلمان تا شمال ایتالیا امتداد داشت، تا حدودی درهم تنیده بود. در دوران رنسانس بسیاری از بانکداران، معماران و هنرمندان ایتالیایی به آلمان مهاجرت کردند و با موفقیت در جامعه آلمانی ادغام شدند. آلمان در مقایسه با سایر مقاصد، مقصد نسبتاً کمی برای ایتالیایی‌ها در طول موج‌های مهاجرت ایتالیایی‌ها پس از وحدت ایتالیا و فروپاشی ارباب‌رعیتی بود و بیشتر آن‌ها به قاره آمریکا مهاجرت می‌کردند. بین سال‌های ۱۸۷۶، سالی که ایتالیا شروع به ثبت افرادی که به‌طور دائم کشور را ترک می‌کردند کرد، تا ۱۹۱۵، حدود ۱٫۲ میلیون ایتالیایی به آلمان مهاجرت کردند. | ## جمع‌بندی | برای مقایسه، در مجموع ۱۴ میلیون ایتالیایی در این دوره به نقاط مختلف جهان مهاجرت کردند.