موضوع مقاله: استیون وینسنت | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # استیون وینسنت | مقدمه: استیون چارلز وینسنت ( ; – ) روزنامه‌نگار، نویسنده و خبرنگار مستقل ارمنی‌تبار اهل ایالات متحده آمریکا بود. | ## بخش 1: استیون وینسنت | در سال ۲۰۰۵ او به عنوان یک روزنامه‌نگار آزاد در بصره، عراق کار می‌کرد و در کریستیان ساینس مانیتور، نشنال ریویو، مادر جونز، ریزن، فرانت‌پیج و انترپرایز آمریکا، در میان دیگر نشریات، گزارش می‌داد که پس از تحقیق دربارهٔ فساد توسط شبه نظامیان شیعه در جنوب عراق ربوده و به قتل رسید. خانواده چهار سال را در پالو آلتو گذراندند و سپس در سال ۱۹۶۰ به سانی‌ویل که اکنون قلب سیلیکون ولی است نقل مکان کردند. او در سال ۱۹۷۴ از دبیرستان هومستد فارغ‌التحصیل شد، به دانشگاه کالیفرنیا، سانتا باربارا، سپس به دانشگاه کالیفرنیا، برکلی رفت، و از آنجا با مدرک زبان انگلیسی و فلسفه فارغ‌التحصیل شد. پس از یک تابستان در سفر به اروپا، او در سال ۱۹۸۰ به نیویورک سفر کرد تا حرفه نویسندگی را دنبال کند و با گرفتن یک سری مشاغل در صنعت رستوران‌داری، رانندگی تاکسی و انجام کارهای موقت، مخارج زندگی خود را تأمین کند. در دوران تصدی خود نیز عمیقاً درگیر مسائل محلی شد و با موفقیت از روزنامه به عنوان یک انجمن برای تأثیرگذاری بر سیاست محله استفاده کرد. در اواخر دهه ۱۹۸۰ کار خود را به عنوان نویسنده داستان و مقاله آغاز کرد و در مجلات و کتابچه‌های ادبی مختلف چاپ کرد. در سال ۱۹۹۷، او جایزه بنیاد داکتیل را برای مقاله خود در مورد هنر پاپ، «گوش دادن به پاپ» دریافت کرد. در سال ۱۹۹۰ او توسط مجله Art+Auction استخدام شد و در آنجا به سرعت نویسنده ارشد شد و در داستان‌های تحقیقی سرقت آثار هنری، کلاهبرداری، جعل و بدعهدی تخصص داشت. | ## بخش 2: استیون وینسنت | وینسنت پس از تماشای سقوط پرواز یونایتد ۱۷۵ به مرکز تجارت جهانی در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ و متعاقب آن فروریختن برج‌های دوقلو، شغل منتقد هنری خود را کاهش داد و در عوض دربارهٔ موضوعاتی که به‌موقع‌تر و فوری‌تر فکر می‌کرد بنویسد. در سال ۲۰۰۳، وینسنت پس از اینکه فهمید دوستش، هنرمند استیو مامفورد، پس از شروع جنگ عراق به بغداد رفته است، ابتدا در سال ۲۰۰۳ و سپس دوباره در سال ۲۰۰۴ به این شهر رفت و به‌عنوان روزنامه‌نگار آزادانه فعالیت کرد، بدون تلفن همراه در سراسر کشور سفر کرد، با مردم محلی مصاحبه کرد و واقعیت‌های زندگی را مشاهده کرد. در سال ۲۰۰۴، او در منطقه سرخ: سفری به روح عراق و همچنین وبلاگی دربارهٔ سفرهای خود منتشر کرد. وینسنت در آوریل ۲۰۰۵ به عراق بازگشت، این بار به جنوب و به عنوان تنها روزنامه‌نگار غربی در منطقه در بصره مستقر شد. او در ابتدا داستان‌هایی مانند بازسازی زمین‌های باتلاقی که توسط صدام حسین تخلیه شده بود را دنبال می‌کرد، اما در جریان ملاقات و صحبت با مردم محلی در همه سطوح، از مردم در خیابان گرفته تا مقامات دولتی، گزارش‌هایی را در مورد حمایت‌های لجستیکی و مالی فزاینده ایران از شورشیان محلی، حمایت‌های غیرقانونی از مواد مخدر ایران کشف کرد و شروع به تحقیق کرد. شبه نظامیان منطقه، کشتار جمعیت مسیحی بصره، افزایش فساد و خشونت در نیروی پلیس محلی و عدم تمایل غیرقابل توضیح نیروهای انگلیسی مستقر در آنجا برای رسیدگی به چنین مسائل خطرناکی. درگذشت در ۲ اوت ۲۰۰۵، سه ماه پس از ورود وی به عراق، وینسنت و مترجمش نوریا ایتیس وادی پس از گذراندن روز در مصاحبه به صرافی بصره رفتند. هنگامی که آنها بیرون آمدند، در روز روشن توسط مردانی با لباس پلیس که سوار یک کامیون سفید پلیس بودند، از خیابان ربودند. | ## بخش 3: استیون وینسنت | آنها را بستند، دهانشان را بستند، به مکان نامعلومی بردند و به مدت پنج ساعت مورد ضرب و شتم و بازجویی قرار گرفتند، سپس به حومه شهر بردند و تیراندازی کردند. پلیس بریتانیا و عراق آن‌ها را پیدا کردند، اما وینسنت کشته شد و از پشت با شلیک گلوله از فاصله نزدیک کشته شد. وادی علیرغم اینکه سه بار مورد اصابت گلوله قرار گرفته بود جان سالم به در برد، زیرا زمانی که اسیرکنندگان آنها آتش گشودند، از کامیون دورتر بود. به‌طور کلی پذیرفته شده است که وینسنت به دلیل انتقاد از افراط گرایی مذهبی در منطقه به قتل رسیده است که سه روز قبل از قتلش در «خاموش در بصره»، مقاله ای در ۳۱ ژوئیه برای نیویورک تایمز بیان شده است، که در آن به افزایش نفوذ افراط گرایان اسلامی وفادار به سید مقتدی صدر به نیروی پلیس بصره اشاره کرده است. بیوه او، لیزا راماچی-وینسنت، که از سال ۱۹۹۲ تا زمان مرگش با او ازدواج کرده بود، هنوز در منهتن زندگی می‌کند. این بنیاد به خانواده‌های روزنامه نگاران بومی، مترجمان، رانندگان و سایر کارمندان و دستیاران رسانه ای که صرفاً به خاطر شغلی که انجام می‌دهند کشته شده‌اند، کمک مالی می‌کند. در سال ۲۰۰۷، پس از ۱۸ ماه همکاری با سفارت ایالات متحده در بغداد، وزارت امور خارجه، کمیته نجات بین‌المللی، کمیسیون عالی پناهندگان سازمان ملل و کمیته بحران پناهندگان عراق سناتور ادوارد کندی، موفق شد نوریا مترجم وینسنت را به محل امن و پناهندگی در نیویورک برساند. | ## جمع‌بندی | در نوامبر ۲۰۰۶، وینسنت پس از مرگ، جایزه کورت شورک را برای روزنامه‌نگاری بین‌المللی برای مقاله‌اش در مورد کشف جوخه‌های مرگ پلیس، که در بیانیه مطبوعاتی آن را «حساس‌ترین داستان ممکن» نامید، دریافت کرد.