موضوع مقاله: کتابخانه مارسیانا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کتابخانه مارسیانا | مقدمه: کتابخانه مارسیانا یا کتابخانه سنت مارک (، یک کتابخانه عمومی در ونیز، ایتالیا است. | ## بخش 1: کتابخانه مارسیانا | این کتابخانه یکی از قدیمی‌ترین کتابخانه‌های عمومی و مخازن نسخ خطی باقی‌مانده در ایتالیا است و یکی از مهم‌ترین مجموعه‌های متون کلاسیک جهان را در خود جای داده است. این کتابخانه در سال ۱۴۶۸ تأسیس شد، زمانی که کاردینال بساریون، محقق اومانیست، اسقف توسکولوم و پاتریارک لاتین قسطنطنیه، مجموعه نسخه‌های خطی یونانی و لاتین خود را به جمهوری ونیز اهدا کرد، با این شرط که یک کتابخانه عمومی تأسیس شود. این مجموعه نتیجه تلاش‌های مداوم بساریون برای یافتن نسخه‌های خطی نادر در سراسر یونان و ایتالیا و سپس جمع‌آوری یا کپی کردن آنها به عنوان وسیله‌ای برای حفظ ادبیات یونان باستان و ادبیات بیزانس پس از فتح قسطنطنیه در سال ۱۴۵۳ بود. انتخاب ونیز توسط او در درجه اول به دلیل جامعه بزرگ پناهندگان یونانی این شهر و پیوندهای تاریخی آن با امپراتوری بیزانس بود. با این حال، دولت ونیز به دلیل دهه‌ها بحث و تردید، به دلیل مجموعه‌ای از درگیری‌های نظامی در اواخر قرن پانزدهم و اوایل قرن شانزدهم و فضای عدم قطعیت سیاسی ناشی از آن، در عمل به تعهد خود برای نگهداری مناسب نسخه‌های خطی کند عمل کرد. این کتابخانه در نهایت در دوره بهبود به عنوان بخشی از یک برنامه گسترده نوسازی شهری با هدف تجلیل از جمهوری از طریق معماری و تأیید اعتبار بین‌المللی آن به عنوان مرکز خرد و دانش ساخته شد. | ## بخش 2: کتابخانه مارسیانا | ساختمان اصلی کتابخانه در میدان سن مارکو، مرکز دولتی سابق ونیز، واقع شده است و نمای بلند آن رو به قصر دوک قرار دارد. 194 امروز این بنا معمولاً با نام «لیبرِریا سانسوینیانا» شناخته می‌شود و عمدتاً کارکردی موزه‌ای دارد. از سال ۱۹۰۴، دفاتر کتابخانه، سالن‌های مطالعه و بخش عمدهٔ مجموعه در ساختمان مجاور، «تسِکا» (ضرابخانهٔ پیشین جمهوری ونیز) جای گرفته‌اند. 407 پیشینه تاریخی کتابخانه‌های کلیسای جامع و کتابخانه‌های صومعه‌ای، در سراسر ایتالیا در قرون وسطی مراکز اصلیِ مطالعه و آموزش به‌شمار می‌رفتند. در سال ۱۴۶۸، بیزانسیِ انسان‌گرا و دانشمند، کاردینال بسّاریون، مجموعهٔ خود شامل ۴۸۲ کدکس یونانی و ۲۶۴ کدکس لاتینی را به جمهوری ونیز اهدا کرد. 80–85 نامهٔ رسمیِ اعلام این بخشش، به تاریخ ۳۱ مه ۱۴۶۸ و خطاب به دوک کریستوفورو مورو (حکومت: ۱۴۶۲–۱۴۷۱) و سنا نوشته شده است. | ## بخش 3: کتابخانه مارسیانا | در این نامه آمده که بسّاریون پس از فتح قسطنطنیه در سال ۱۴۵۳ و ویرانی آن به دست ترکان، با شور و جدیت به گردآوری آثار نادر و مهم یونان باستان و بیزانس پرداخت و آن‌ها را به مجموعهٔ پیشین خود افزود تا از پراکندگی بیشتر و نابودی کامل فرهنگ یونانی جلوگیری کند. 84 پس از مرگ بساریون در سال ۱۴۷۲، نسخه‌های خطی و اینکانوبولا بیشتری به این تحویل اولیه اضافه شد. این محموله دوم که در سال ۱۴۷۴ توسط فدریکو دا مونته‌فلترو ترتیب داده شده بود، از اوربینو، جایی که بساریون بقیه کتابخانه خود را برای نگهداری به امانت گذاشته بود، حرکت کرد. 121–125 این طرح که به‌ویژه توسط خاندان گریمانی حمایت می‌شد، دگرگونی میدان سن مارکو را دنبال می‌کرد؛ از مرکزی قرون‌وسطایی با دست‌فروش‌ها، صراف‌ها و حتی مستراح‌های عمومی، به یک فوروم کلاسیک. 144, 152 شامل جایگزینی ساختمان‌های مخروبه قرن سیزدهم بود که در ضلع جنوبی میدان و محوطه جلوی کاخ دوک قرار داشتند. 137 کار پس از جنگ عثمانی-ونیز (۱۵۳۷–۱۵۴۰) به دلیل کمبود بودجه متوقف شد، اما در سال ۱۵۴۳ از سر گرفته شد. | ## جمع‌بندی | 132 در تحقیقات بعدی، سانسووینو ادعا کرد که کارگران پیش از سفت شدن بتن، تکیه‌گاه‌های چوبی موقت را برداشته‌اند و یک کشتی جنگی در حوض سنت مارک، که توپ خود را به عنوان سلام نظامی شلیک می‌کرد، ساختمان را لرزانده است.