aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: رزا پاپو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # رزا پاپو | مقدمه: او پس از اتمام دوره کارآموزی پزشکی، مدت کوتاهی در بیمارستانی در سارایوو و سپس به عنوان پزشک تأمین اجتماعی در بگووو هان و اولوو مشغول به کار شد. | ## بخش 1: رزا پاپو | در پایان سال ۱۹۴۱، پدر و مادرش به اردوگاه کار اجباری یاسنواتس برده شدند و در ۱۷ دسامبر ۱۹۴۱، رزا پاپو به گروه پارتیزان اوزرن پیوست. او تا ۱۹ آوریل ۱۹۴۲ که به عنوان افسر پزشکی گردان شوک ۱ بوسنیایی منصوب شد، تنها پزشک گروه اوزرن بود. در اوت ۱۹۴۲ او به گردان شوک بوسنیایی منتقل شد و در آنجا نیز وظایف افسر پزشکی را انجام داد. سپس همراه با ۸۰ مجروح به روستای ترناوا در نزدیکی اوگلیویک نقل مکان و در آنجا بیمارستان پارتیزانی جدیدی تأسیس کرد و تا ۲۸ ژوئیه ۱۹۴۳ مدیر آن بود. او وظیفه بعدی خود را در تیپ ششم پرولتری تا ۲۵ سپتامبر ۱۹۴۳ انجام داد و سپس تا اکتبر ۱۹۴۴، افسر پزشکی لشکر هفدهم ضربت بود و تا ۲۲ ژانویه به عنوان مدیر بیمارستان لشکر ۱۷ مشغول به کار بود. | ## بخش 2: رزا پاپو | در پایان سال ۱۹۴۵، او برای آموزش به اتحاد جماهیر شوروی دعوت شد، اما در اداره پزشکی ارتش یوگسلاوی مشغول به کار شد. در طول جنگ، او ازتیفوس اپیدمیک رنج می‌برد، در اوزن در سال ۱۹۴۲ او در اثر انفجار بمب از ناحیه صورت زخمی شد. پس از جنگ پس از اتمام جنگ، ابتدا در بخش پزشکی و سپس در اداره پزشکی ارتش خلق یوگسلاوی مشغول به کار شد. در دسامبر ۱۹۵۰، او در بخش بیماری‌های عفونی بیمارستان اصلی نظامی در بلگراد شروع به کار کرد. در سپتامبر ۱۹۵۲ او ابتدا رئیس بخش و بعداً مدیر درمانگاه بیماریهای عفونی دانشکده پزشکی نظامی شد و تا سپتامبر ۱۹۶۹ در آنجا ماند. | ## بخش 3: رزا پاپو | از سال ۱۹۶۵ به عنوان استاد بیماری‌های عفونی در فرهنگستان علوم پزشکی مشغول به کار شد. او در سال ۱۹۷۳ به درجه سرلشکر ارتقاء یافت و اولین ژنرال زن در خدمات پزشکی ارتش خلق یوگسلاوی شد. خدمت نظامی فعال روزا پاپو در ۳۱ دسامبر ۱۹۷۳ به پایان رسید و وی از ارتش بازنشسته شد. | ## جمع‌بندی | وی سال‌های متمادی عضو شورای جمهوری بوسنی و هرزگوین، عضو بخش بیماری‌های عفونی، عضو انجمن بیماری‌های عفونی یوگسلاوی، عضو هیئت تحریریه مجله صربستان آرشیو برای کل پزشکی، عضو انجمن علمی تاریخ فرهنگ بهداشت یوگسلاوی و انجمن علمی تاریخ فرهنگ بهداشت صربستان بود.
موضوع مقاله: هرتا هاس | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # هرتا هاس | مقدمه: هاس پس از فارغ‌التحصیلی در سال ۱۹۳۳ در مدرسه عالی اقتصادی و بازرگانی زاگرب در ماریبور تحصیل کرد و در سال ۱۹۴۵ فارغ‌التحصیل شد. | ## بخش 1: هرتا هاس | وی پس از پایان جنگ در وزارت صنایع جمهوری کرواسی مشغول به کار بود و بعداً به عنوان منشی در دولت جمهوری کرواسی مشغول به کار شد. زندگی‌نامه هاس در سال ۱۹۱۴ در سلونسکا بیستریتسا که در آن زمان بخشی از اتریش-مجارستان بود به دنیا آمد. او در دبیرستان به جنبش کارگران انقلابی پیوست و به عنوان پیک بین گروه‌هایی در یوگسلاوی و فرانسه کار کرد. در سال ۱۹۴۰، هاس به استانبول سفر کرد تا گذرنامه ای را به تیتو که از سفر به مسکو بازمی‌گشت، تحویل دهد. | ## بخش 2: هرتا هاس | این زوج در سال ۱۹۴۰ ازدواج کردند و با استفاده از نام مستعار به یوگسلاوی بازگشتند. آنها تا زمان تهاجم به یوگسلاوی، زمانی که تیتو به بلگراد نقل مکان کرد، در زاگرب زندگی کردند، در حالی که هاس، که تنها فرزندشان را باردار بود، در زاگرب ماند. جنگ جهانی دوم در ماه مه ۱۹۴۱، هاس تنها پسر خود را به دنیا آورد، میشو بروز، که از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۹ سفیر کرواسی در اندونزی بود پارتیزان‌های یوگسلاوی هاس و پسرش را از مقامات آلمان نازی و متحدان آنها پنهان کردند، اما او در نهایت دستگیر شد. او در سال ۱۹۴۳ در تبادل اسرا بین آلمانی‌ها و پارتیزان‌ها با یک افسر آلمانی مبادله شد. | ## بخش 3: هرتا هاس | زمانی که هاس آزاد شد و دوباره به پارتیزان‌ها در سال ۱۹۴۳ پیوست، تیتو با منشی شخصی خود داوورجانکا پاونوویچ، که اسم رمز «زدنکا» داشت، رابطه نامشروع داشت. هاس و تیتو به‌طور ناگهانی در سال ۱۹۴۳ در یایسه در خلال جلسه دوم شورای ضد فاشیست برای آزادی ملی یوگسلاوی پس از فاش شدن رابطه شوهرش و داوورجانکا پاونوویچ از او جدا شد. پس از جدایی از تیتو بنا بر گزارش‌ها، هاس تنها یک بار پس از جنگ جهانی دوم در جریان بازدید از دفتر ریاست جمهوری وی در بلگراد با تیتو ملاقات کرد. او نامه‌ای به گرتا نوشت و از او خواست که برگردد، اما او نپذیرفت و گفت که هرگز خیانت جوسیپ را نخواهد بخشید. | ## جمع‌بندی | او برای مدت طولانی در کمیته اجرایی اتحادیه به عنوان دستیار یکی از سیاستمداران کار می کرد، اما در عین حال چهره ای منزوی از خود را حفظ کرد.پس از پایان جنگ، هاس در چندین مؤسسه دولتی یوگسلاوی کار کرد.
موضوع مقاله: سوزان تراورز | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سوزان تراورز | مقدمه: سوزان مری جیلیان تراورز (زاده ۲۳ سپتامبر ۱۹۰۹ - درگذشته ۱۸ دسامبر ۲۰۰۳) پرستار و راننده آمبولانس بریتانیایی بود که در طول جنگ جهانی دوم در صلیب سرخ فرانسه خدمت می‌کرد. | ## بخش 1: سوزان تراورز | او بعداً تنها زنی شد که در لژیون خارجی فرانسه نام‌نویسی کرد و در طول جنگ اول هندوچین نیز در هندوچین فرانسه خدمت کرد. اوایل زندگی تراورز در کنزینگتون به دنیا آمد و سالهای اولیه خود را در انگلستان گذراند، او دختر فرانسیس ایتون تراورز، آدمیرال نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا و النور کاترین بود. جنگ جهانی دوم در آغاز جنگ جهانی دوم، تراورز به عنوان پرستار به صلیب سرخ فرانسه پیوست. پس ازنبرد فرانسه، او به لندن رفت و به فرانسوی‌های آزاد تحت رهبری شارل دو گل پیوست. در سال ۱۹۴۲، او در جریان لشکرکشی سوری لبنانی، که طی آن نیروهای متفقین به سوریه و لبنان حمله کردند و سوریه و لبنان را از فرانسوی‌های ویشی گرفتند، او در تیپ ۱۳ نیمه لژیون خارجی به عنوان راننده افسر پزشکی خدمت کرد و در آنجا لقب «خانم» را به دست آورد. | ## بخش 2: سوزان تراورز | نیمی از تیپ ۱۳ در تیپ ۱ از لشکر ۱ آزاد فرانسه به فرماندهی سرهنگ ماری پیر کونیگ ادغام شد. در ماه مه ۱۹۴۲، اولین تیپ آزاد فرانسوی در بیر حکیم ، انتهای جنوبی خط ارتش هشتم بریتانیا در غزاله در لیبی مستقر شد. همان‌طور که ارتش پانزر آفریقا برای حمله به خط بریتانیا آماده می‌شد، کونیگ دستور داد همه زنان از منطقه خارج شوند. اندکی بعد، تراورز به کاروانی در قسمت عقب ملحق شد و کونیگ به او اجازه داد تا به بئر حکیم بازگردد، زیرا به نظر می‌رسید حمله نیروهای محور شکست خورده بود. طی دو هفته بعد، نیروهای محور به حملات خود ادامه داد و بئر حکیم را به شدت گلوله‌باران و بمباران کرد. | ## بخش 3: سوزان تراورز | خودروی تراورس یازده سوراخ گلوله داشت، که یک کمک فنر از بین رفته بود و ترمزها غیرقابل استفاده بودند. کونیگ به درجه ژنرال ارتقا یافت و آفریقای شمالی را برای فرماندهی بالاتر و ملاقات مجدد با همسرش ترک کرد. او بعداً در کمپین ایتالیا و جبهه غربی (در فرانسه و آلمان) خدمت کرد، که طی آن هنگام رانندگی از روی مین زمینی مجروح شد. او با استوار یکم، نیکلاس شلگلمیلچ، که در بیر حکیم با تیپ ۱۳ دمی جنگیده بود، ازدواج کرد. | ## جمع‌بندی | سپس در سال ۲۰۰۰، در سن ۹۱ سالگی، با کمک وندی هولدن، زندگی‌نامه خود را با عنوان فردای شجاع بودن: خاطرات تنها زنی که تا به حال در لژیون خارجی فرانسه خدمت کرده‌است، نوشت.
موضوع مقاله: دموکراسی جنسیتی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # دموکراسی جنسیتی | مقدمه: این امر از طریق آموزش‌های جنسیتی که آگاهی از نابرابری‌های موجود را افزایش می‌دهد و روش‌هایی را برای دموکراتیک کردن روابط بین جنسیت‌ها ایجاد می‌کند، محقق می‌شود. | ## بخش 1: دموکراسی جنسیتی | به گفته هالینا بدکوفسکی، او اصطلاح و مفهوم دموکراسی جنسیتی را در اوایل دهه ۱۹۹۰ طی یک سفر تحقیقاتی به ایالات متحده، که به سفارش وزیر زنان اتریش، یوهانا دوهال، با هدف شناسایی نوآوری‌های علیه خشونت خانگی انجام شده بود، ارائه کرد. بدکوفسکی بر این عقیده است که «به محض اینکه یک اصطلاح در فرهنگ لغت تعریف و توسط دیگر نظریه‌پردازان و تئوریسین‌ها به کار گرفته شود، حیات واقعی خود را از دست داده‌است. | ## بخش 2: دموکراسی جنسیتی | این رویکرد مبتنی بر تعریف گسترده‌ای از دموکراسی است - تعریفی که خواستار حقوق و فرصت‌های برابر برای مردم با همه تنوع‌های نژادی، فرهنگی و جنسیتی می‌باشد. از آنجایی که تعداد زیادی از هویت‌های جنسیتی وجود دارد، دموکراسی جنسیتی دوگانگی محض مردان و زنان را رد می‌کند و در عوض استدلال می‌کند که هر انسانی - زن، مرد یا غیره - باید حق و توانایی تعیین سبک زندگی و موقعیت اجتماعی خود را داشته باشد. | ## بخش 3: دموکراسی جنسیتی | ابزار کلیدی برای اجرای دموکراسی جنسیتی، «آموزش‌های جنسیتی» است که هدف آن زیر سؤال بردن نقش‌های جنسیتی سنتی، تحلیل چارچوب اجتماعی، و توسعه روش‌هایی است که برابری جنسیتی بیشتر در سازمان‌ها را فراهم می‌کند. | ## جمع‌بندی | تقویت نمایندگی زنان اتحادیه کارگری در گفتگوی اجتماعی اروپا، PDF، مجله اروپایی مطالعات زنان، جلد ۳، ۱۹۹۶ ایوان گالیگان (ویرایشگر): فرآیندهای مشورتی و دموکراسی جنسیتی.
موضوع مقاله: گرترود مری کاکس | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # گرترود مری کاکس | مقدمه: گرترود مری کاکس (زاده ۱۳ ژانویه ۱۹۰۰ – درگذشته ۱۷ اکتبر ۱۹۷۸) آماردان آمریکایی و مؤسس بخش آمار تجربی در دانشگاه ایالتی کارولینای شمالی بود. | ## بخش 1: گرترود مری کاکس | او بعداً به عنوان مدیر مؤسسه آمار دانشگاه کارولینای شمالی و بخش تحقیقات آمار دانشگاه ایالتی کارولینای شمالی منصوب شد. او در سال ۱۹۵۰ کتاب طرح‌های تجربی را با همکاری ویلیام کوکران منتشر کرد که سال‌ها پس از آن به مرجع اصلی در طراحی آزمایش‌ها برای آماردانان تبدیل شد. در سال ۱۹۴۹ کاکس اولین زنی بود که به عضویت در مؤسسه بین‌المللی آمار انتخاب شد و در سال ۱۹۵۶ رئیس انجمن آمار آمریکا بود. اوان زندگی و تحصیل گرترود کاکس در ۱۳ ژانویه ۱۹۰۰ در دیتون، آیووا به دنیا آمد او در دبیرستان پری در پری تحصیل کرد و در سال ۱۹۱۸ فارغ‌التحصیل شد. با این حال، در سال ۱۹۲۵، او تصمیم گرفت تحصیلات خود را در کالج ایالتی آیووا (که در سال ۱۹۵۹ به دانشگاه ایالتی آیووا تغییر نام داد) در ایمز ادامه دهد. وی در آنجا ریاضیات و آمار خواند و در سال ۱۹۲۹ مدرک کارشناسی و در سال ۱۹۳۱ مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته آمار دریافت کرد از سال ۱۹۳۱ تا ۱۹۳۳ کاکس در دانشگاه کالیفرنیا در برکلی در رشته آمار روان‌شناسی تحصیلات تکمیلی خود را انجام داد، سپس به کالج ایالتی آیووا بازگشت تا در بنیانگذاری آزمایشگاه آماری جدید کمک کند. | ## بخش 2: گرترود مری کاکس | فعالیت‌های دانشگاهی در سال ۱۹۳۹ کاکس به عنوان استادیار گروه آمار در کالج ایالتی آیووا منصوب شد. در سال ۱۹۴۰ کاکس به عنوان استاد آمار در کالج ایالتی کارولینای شمالی (که در حال حاضر دانشگاه ایالتی کارولینای شمالی است) در رالی منصوب شد. او در آنجا ریاست بخش تازه‌تاسیس آمار تجربی را بر عهده داشت، وی اولین زن رئیس بخش در این مؤسسه بود. در سال ۱۹۴۵ او مدیر مؤسسه آمار دانشگاه کارولینای شمالی و بخش تحقیقات آمار کالج ایالتی کارولینای شمالی شد که توسط ویلیام جمل کوکران اداره می‌شد. در همان سال کاکس سردبیر بولتن بیومتریک و بیومتریک شد و به مدت ۱۰ سال این سردبیری را بر عهده داشت. زمانی که رونالد فیشر، آماردان و متخصص اصلاح نژاد پرکار، انجمن بین‌المللی بیومتریک را در سال ۱۹۴۷ تأسیس کرد، کاکس یکی از اعضای مؤسس آن بود. | ## بخش 3: گرترود مری کاکس | در سال ۱۹۶۰ او آخرین پست خود را به عنوان مدیر امور آمار در مؤسسه تحقیقات مثلث در دورهام کارولینای شمالی بر عهده گرفت. او این سمت را تا زمان بازنشستگی در سال ۱۹۶۵ حفظ کرد وی پس از بازنشستگی، به عنوان مشاور برای ترویج توسعه برنامه‌های آماری در مصر و تایلند کار کرد. کتاب در سال ۱۹۵۰ او کار مشترکی را با ویلیام کوکران به نام طرح‌های آزمایشی منتشر کرد، که سال‌ها پس از آن به مرجع اصلی در طراحی آزمایش‌ها برای متخصصین آمار تبدیل شد. در سال ۱۹۵۶، او به عنوان رئیس انجمن آمار آمریکا انتخاب شد، وی در سال ۱۹۷۵ او به عنوان عضو آکادمی ملی علوم انتخاب شد. دانشگاه ایالتی کارولینای شمالی با نامگذاری یکی از سالن‌های خود به نام کاکس هال به افتخار کاکس در سال ۱۹۷۰ و اعطای مدال واتاوگا به او در سال ۱۹۷۷ تجلیل کرد. | ## جمع‌بندی | انجمن زنان در آمار همچنین در سال ۱۹۸۹ بورسیه تحصیلی گرترود ام کاکس را تأسیس کرد.
موضوع مقاله: ادیت کمبل | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ادیت کمبل | مقدمه: ادیت کمبل (؛ تلفظ نام‌خانوادگی: ؛ زاده ۱۲ دسامبر ۱۸۷۱–۱۹۵۱) یک پرستار کانادایی بود. | ## بخش 1: ادیت کمبل | او یکی از اولین پرستاران کانادایی بود که برای کمک به تأسیس بیمارستان صلیب سرخ کانادا (دوشس کانات)، یک بیمارستان صحرایی در تاپلو، باکینگهامشایر، وارد انگلستان شد و در طول جنگ جهانی اول در انگلستان و فرانسه خدمت کرد. پدربزرگ او - فرانسیس ویلند کمبل - رئیس دانشکده پزشکی کالج بیشاپ بود و پدر و عمویش هر دو پزشک بودند. در سال ۱۹۰۷ از مدرسه پرستاری در بیمارستان پرسبیتریان نیویورک فارغ‌التحصیل شد و متعاقباً در منهتن و مونترال کار کرد. جنگ جهانی اول کمبل در سپتامبر ۱۹۱۴ در سن ۴۲ سالگی در یگان پزشکی ارتش کانادا ثبت نام کرد او در ۲۴ اکتبر ۱۹۱۴ با آرام‌اس فرانکونیا وارد بریتانیا شد. | ## بخش 2: ادیت کمبل | او و همتایانش در خدمات پرستاری ارتش کانادا به دلیل یونیفرم پرستاری آبی رنگ به «پرندگان آبی» معروف بودند. به عنوان یکی از اولین پرستاران کانادایی که به کلاودن رسید، کمبل ابتدا در تأسیس بیمارستان صلیب سرخ کانادا (دوشس کانات)، یک بیمارستان صحرایی در تاپلو، باکینگهامشر، که سر ویلیام اوسلر پزشک مسئول آن بود، کمک کرد. در زمانی که در کلاودن بود، کمبل درگیر رسوایی به نام " رسوایی تاپلو " بود که شامل اتهامات مربوط به روابط، عدم صداقت، رفتار نامناسب، مستی، و پرکاری پرستاران بود که همه به اقدامات کمبل مربوط نمی‌شد. کمبل در حالی که او سعی می‌کرد اعتبار از دست رفته را بازگرداند، گفت که "بدترین جنگ‌ها همه در سنگر نیست". | ## بخش 3: ادیت کمبل | در ۲۲ ژوئن ۱۹۱۵، از کمبل به خاطر اقداماتش در انگلستان و فرانسه در اعزام‌ها تقدیر شد و در اکتبر همان سال مدال درجه یک صلیب سرخ سلطنتی را دریافت کرد. او در سال ۱۹۱۶ به فرانسه بازگشت و متعاقباً در اعزام‌ها برای بار دوم در سال ۱۹۱۷ به خاطر شجاعتش در طول حملات هوایی دشمن در بیمارستان عمومی کانادایی شماره ۱ در اتاپل فرانسه، که طی آن به پرستاران مجروح مراجعه می‌کرد، تجلیله شد. برای این کار، او و پنج پرستار دیگر در ۲۵ سپتامبر ۱۹۱۸ مدال افتخار نظامی دریافت کردند نقل قول او در هنگام دریافت جایزه چنین بود: مدال‌های دیگر او عبارتند از ستاره ۱۹۱۴، مدال جنگ بریتانیا، مدال پیروزی و مدال جوبیلی 1935. | ## جمع‌بندی | مجموعه ای از مدال‌ها و آثار شخصی و نامه‌های او در موزه جنگ کانادا نگهداری می‌شود.
موضوع مقاله: اینتیمیسیمی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # اینتیمیسیمی | مقدمه: اینتیمیسیمی یک برند ایتالیایی پوشاک است که در سال ۱۹۹۶ تأسیس شد و در تولید سوتین، شورت، لباس‌زیر زنانه، جلیقه و پیژامه برای زنان و مردان تخصص دارد. | ## بخش 1: اینتیمیسیمی | لباس‌های اینتیمیسیمی از طریق یک قرارداد مشارکت شخص ثالث به ویکتوریا سیکرت فروخته شد. در سال ۲۰۰۷، این همکاری برای فروش اینتیمیسیمی در ۲۴۰ فروشگاه ویکتوریا سیکرت گسترش یافت. او کمپین‌های تبلیغاتی بین‌المللی شرکت را رهبری کرد تا اینکه در سال ۲۰۱۷، داکوتا جانسون جایگزین او شد. | ## بخش 2: اینتیمیسیمی | در اکتبر ۲۰۱۷، این برند چهارمین نسخه اینتیمیسیمی را روی یخ در ورزشگاه ورزشگاه ورونا با لباس هایی که توسط کیارا فرانی طراحی شده بود، عرضه کرد. اینتیمیسیمی یکی از برندهایی بود که او از آن به عنوان "واژگان نمادین" استفاده می کرد. در اکتبر ۲۰۱۷، اینتیمیسیمی فروشگاهی به مساحت ۵۰۰ فوت مربع در خیابان پنجم نیویورک افتتاح کرد. | ## بخش 3: اینتیمیسیمی | پیوند= اینتیمیسیمی، خیابان داتو، ویتوریا، اسپانیا، ۲۰۲۰ برای کمپین ۲۰۱۷ ماریو تستینو از ورزشکار سابق صرب، آنا ایوانوویچ، نویسنده غذا، الا میلز، مدل ایرینا شایک و بازیگر داکوتا جانسون عکاسی کرد. | ## جمع‌بندی | در ژوئن ۲۰۲۰، اینتیمیسیمی سرویس قفسه اینفینیتی را راه‌اندازی کرد، سیستمی که با استفاده از پنجره تجارت الکترونیک، خطر کمبود موجودی را از بین می‌برد.
موضوع مقاله: ترینگا اسمایلی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ترینگا اسمایلی | مقدمه: ترینگا اسمایلی مارتینی وِزای (۱۸۸۰ – ۲ نوامبر ۱۹۱۷)، شهره به ترینگا اسمایلی، و همچنین یانیتزا در خارج از آلبانی، یک مبارز چریک آلبانیایی بود که علیه امپراتوری عثمانی در منطقه استان مالِسی-اِ-ماده جنگید. | ## بخش 1: ترینگا اسمایلی | پدرش اسمایل مارتینی از رهبران قبیله آلبانیایی قبیله گرودا (واقع در جنوب شرقی مونته‌نگرو) بود. امضای او در طومارهای اعتراضی قبایل آلبانیایی شمالی که به سفیران و مشاوران اروپایی معتبر در امپراتوری عثمانی ارسال شده بود، شامل امضای ۹ مه ۱۸۷۸ برای سفیر فرانسه در استانبول یا ۱۵ ژوئن ۱۸۷۸ وجود دارد. طومارها ابراز ناراحتی و نارضایتی قبایل آلبانیایی با تصمیمات پیمان سن استفانو و کنگره برلین را نشان می‌داد که بخش اعظم استان اسکوتاریرا را به شاهزاده مونته‌نگرو واگذار کرده بود. علاوه بر این، دو پسر اسمایل، جیون و زف، برادران ترینگا، نیز به اتحادیه دفاع از حقوق ملت آلبانی پیوستند و در سال ۱۸۸۳ در نبرد کشته شدند. زندگی‌نامه در زمان مرگ برادرانش، ترینگا سوگند یاد کرد که در خانه و خانواده خود خواهد ماند و هرگز ازدواج نخواهد کرد و خانه را ترک نخواهد کرد. | ## بخش 2: ترینگا اسمایلی | او همچنان به عنوان یک زن زندگی می‌کرد، و همچنان لباس‌های سنتی زنان آلبانیایی را می‌پوشید، همان‌طور که در تمام تصاویر او دیده می‌شود. او در امضای یادداشت یونان (اعلامیه‌ای بود با دوازده درخواست برای ایجاد یک استان خودمختار آلبانیایی در داخل امپراتوری عثمانی) در ۲۳ ژوئن ۱۹۱۱ شرکت کرد. او در ۲ نوامبر ۱۹۱۷ درگذشت و در محل دفن خانواده در کوه‌های نزذیک روستای کشوه، در مونته‌نگرو امروزی به خاک سپرده شد. دو سال بعد، ارتش مونته‌نگرو (بخشی از پادشاهی یوگسلاوی) قبر او را هنگام یورش به منطقه ویران کرد. نسخه فولکلور قهرمانی او زنجیره کمی متفاوت از وقایع را بیان می‌کند: اسمایل مارتینی، رهبر قبیله در سال ۱۹۱۱ توسط عثمانی‌ها در ورانیه ربوده شد و جسد او هرگز پیدا نشد و ترینگا را مجبور کرد که جای پدرش را پر کند. | ## بخش 3: ترینگا اسمایلی | از آنجایی که قیام مالیسوری در سال ۱۹۱۱ توسط نیکولاس اول پادشاه مونته‌نگرو حمایت شد، این آهنگ حماسی داستان واقعی مرگ پدرش را حذف کرد، و هر گونه خاطره ای از دوره اتحادیه دفاع از حقوق ملت آلبانی را پنهان کرد، که باعث ایجاد اختلافات ارضی بین آلبانیایی‌ها و پادشاهی مونته‌نگرو می‌شد. در سال ۱۹۱۱، نیویورک تایمز بر اساس نسخه مونته نگرویی داستان که در جایی در پودگوریتسا توسط خبرنگار تایمز شنیده شد، ترینگا اسمایلی را «ژاندارک آلبانیایی» توصیف کرد. افسانه او در سراسر بالکان به عنوان یکی از قهرمان‌ترین زنان جنگجو در تاریخ منطقه زنده است. | ## جمع‌بندی | چندین خیابان در کوزوو و آلبانی به نام او نامگذاری شده‌است و او به عنوان قهرمان مردم آلبانی شناخته می‌شود.
موضوع مقاله: عمو فستر | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # عمو فستر | مقدمه: او توسط جکی کوگان در مجموعه تلویزیونی خانواده آدامز (۱۹۶۴)، کریستوفر لوید در فیلم‌های داستانی خانواده آدامز (۱۹۹۱) و ارزش‌های خانواده آدامز (۱۹۹۳)، توسط پاتریک توماس در فیلم دیدار گردهمایی خانواده آدامز (۱۹۹۸) بازی شد. | ## بخش 1: عمو فستر | توسط مایکل رابردز در مجموعه تلویزیونی خانواده آدامز جدید (۱۹۹۸-۱۹۹۹)، توسط فرد آرمیسن در مجموعه تلویزیونی جریانی ونزدی (۲۰۲۲) و در موزیکال برادوی توسط کوین چمبرلین ایفای نقش شد. شخصیت عمو فستر مردی کاملاً بدون مو، قوز کرده و بشکه‌ای شکل با چشمان تیره و گود رفته و اغلب لبخندی آشفته است. فستر از شخصیتی گرفته شده بود که توسط کاریکاتوریست چارلز آدامز طراحی شده بود، اگرچه اینها کارتون‌های تک صفحه‌ای بدون داستان یا نام شخصیت بودند. با این وجود این شخصیت در تعدادی از کارتون‌ها هم از نظر ظاهر (طاس، خمیده و چشم‌های فرورفته) و هم رفتارش (مثلا تبدیل دوش به یک محیط «جوش‌گرفته» خاص، غذا دادن به گیاهان باغ، و رها کردن عقاب روی کبوترهای خانگی همسایه قابل تشخیص است.). | ## بخش 2: عمو فستر | گاهی به او نشان داده می شود که در یک کلبه کوچک احاطه شده توسط یک حصار فرفورژه زندگی می‌کند. فستر توانایی عجیبی در تولید الکتریسیته دارد (در فیلم خانواده آدامز حافظه خود را از دست می دهد و پس از اصابت صاعقه دوباره آن را به دست می‌آورد که منجر به این قدرت می‌شود، البته در سایر اقتباس‌ها هرگز گفته نمی‌شود که قدرت خود را از کجا آورده است). او اغلب این موضوع را با گذاشتن یک لامپ در دهانش نشان می‌داد که روشن می‌شد، همراه با صدای بلند و ترقه. او ادعا می‌کند که در یک قسمت از سریال کمدی ۱۱۰ ولت برق دارد، در حالی که در قسمت دیگر کیفیت «مغناطیسی» خود را با بالا بردن وزنه کاغذی فلزی تا دستش نشان داد. | ## بخش 3: عمو فستر | در مجموعه نتفلیکس ونزدی او می‌تواند رعد و برق را مستقیماً از دستان خود شلیک کند و از آن برای احیای یک چیز تقریباً مرده استفاده می‌کند. بازی های ویدیویی عمو فستر در چندین بازی ویدیویی خانواده آدامز به عنوان یک شخصیت قابل بازی ظاهر شده است. او قهرمان ماموریت فستر ، یک بازی نینتندو و شخصیت اصلی قابل بازی در بازی ارزش‌های خانواده آدامز برای سوپر نینتندو است. | ## جمع‌بندی | او همچنین شخصیت اصلی ماشین آرکید " برق‌اندازی " است، که در آن "شوک های الکتریکی" شبیه سازی شده از طریق بازیکن درحالی که دو دسته را نگه می‌دارند منتقل می شود.
موضوع مقاله: النور سی. پرسلی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # النور سی. پرسلی | مقدمه: النور کراکت پرسلی (؛ ۱۹۱۸ – ۱۰ مهٔ ۲۰۰۳) ریاضی‌دان و مهندس هوانوردی اهل ایالات متحده آمریکا است که در برنامهٔ راکت‌های ژرفاسنج در مرکز پرواز فضایی گادرد متعلق به ناسا فعالیت می‌کرد. | ## بخش 1: النور سی. پرسلی | او سابقهٔ سال‌ها کار در ناسا و برنامه‌های راکتی مختلف را داشت و در توسعهٔ چندین مدل از راکت‌های آئروبی نقش داشت. پرسلی جایزهٔ زن فدرال را در سال ۱۹۶۳، و جایزهٔ مری میلدرد سالیوان را در سال ۱۹۸۱ دریافت کرد. اوایل زندگی النور کراکت پرسلی در دو وست، کارولینای جنوبی به‌عنوان تنها فرزند ساموئل اگنیو پرسلی و جورجیا کراکت پرسلی زاده شد. اندرسون و نانسی رومن، در یک مراسم اهدای جوایز در سال ۱۹۶۴ فعالیت حرفه‌ای پرسلی در طول جنگ جهانی دوم به تدریس ریاضیات به دانشجویان سپاه هوایی در کالج وینتروپ پرداخت و در آزمایشگاه تحقیقات رادیویی در دانشگاه هاروارد مشغول به کار شد. پس از جنگ، او به یک ریاضی‌دان و مهندس تحقیقات هوانوردی در آزمایشگاه تحقیقات نیروی دریایی ایالات متحده و عضوی از انجمن راکت آمریکا تبدیل شد. | ## بخش 2: النور سی. پرسلی | او در سال ۱۹۵۷ در مصاحبه‌ای گفت: «مهم نیست چند بار اتفاق بیافتد، من هرگز نمی‌توانم بر هیجان پرتاب موشک غلبه کنم.» پرسلی بلافاصله پس از افتتاح مرکز پروازهای فضایی گادرد در سال ۱۹۵۸ به این مرکز منتقل شد و در این مرکز به ریاست بخش وسایل نقلیه در قسمت ادغام فضاپیماها و موشک‌های ژرفاسنج درآمد و مسئول کاوشگرهای پرتاب‌شده به مزوسفر نیز بود.Corliss, William R. او آئروبی جونیور را توسعه داد، در توسعهٔ آئروبی-های ۱۵۰ نقش داشت، و بر طراحی آئروبی‌های ۱۵۰ آ نیز نظارت داشت؛ این موشک‌ها، همهٔ موشک‌هایی بودند که در طول سال بین‌المللی ژئوفیزیک (۱۹۵۷–۱۹۵۸) مورد استفاده قرار گرفتند. وب، در گفتگویی که در سال ۱۹۶۲ با فدراسیون عمومی باشگاه‌های زنان داشت، از پرسلی به عنوان یکی از زنانی که در «موقعیتی مهم» در ناسا بودند، نام برد. پرسلی در سال ۱۹۶۳ یکی از شش دریافت‌کنندهٔ جایزه زن فدرال بود که به کارمندان حرفه‌ای فدرالی اهدا می‌شد که در برنامه‌های محول‌شده به خود، سهم قابل توجهی داشتند. در سال ۱۹۶۴، لیدی برد جانسون دوباره پرسلی را به کاخ سفید دعوت کرد تا در یک مهمانی ناهار به نقش زنان دربارهٔ برنامهٔ فضایی به گفتگو بپردازند. | ## بخش 3: النور سی. پرسلی | در سال ۱۹۶۶، او ریاست یک پانل را در کنفرانس بالستیک موشک‌های هدایت‌نشده در ال پاسو، تگزاس بر عهده داشت. پرسلی در سال ۱۹۸۱ موفق به دریافت جایزهٔ مری میلدرد سالیوان از انجمن فارغ‌التحصیلان ارسکین شد. آثار منتشر شده آثار منتشر شده از پرسلی شامل «شمارش با شمارنده‌های گایگر» (بررسی ابزارهای علمی ۱۹۴۹، به‌همراه هومر ای. خلاصه‌ای از شلیک‌های تحقیقاتی موشکی اتمسفر فوقانی (آزمایشگاه تحقیقات دریایی، فوریهٔ ۱۹۵۴، به‌همراه چارلز پی. و «موشک ژرفاسنج به‌عنوان ابزاری برای تحقیقات در کالج و دانشگاه» (ناسا، دسامبر ۱۹۶۲) می‌شود. | ## جمع‌بندی | پرسلی در ورلدکت آلفرد روزنتال، سرمایه‌گذاری در فضا: سال‌های اولیهٔ مرکز پروازهای فضایی گادرد (ناسا ۱۹۶۸).
موضوع مقاله: سلین گیفورد | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سلین گیفورد | مقدمه: سلین گیفورد (؛ ۳۰ مهٔ ۱۹۰۱ – ۲۱ ژوئیهٔ ۱۹۷۹) یک مددکار اجتماعی اهل ایالات متحده آمریکا و از مقامات بین‌المللی و دولت فدرال ایالات متحده بود. | ## بخش 1: سلین گیفورد | او در سال ۱۹۶۴ به‌واسطهٔ کار و رهبری خود در اداره امور سرخ‌پوستان موفق به دریافت جایزه زن فدرال شد. فعالیت حرفه‌ای گیفورد در دوران رکود بزرگ به عنوان مددکار اجتماعی در ایالت‌های مختلف آمریکا فعالیت می‌کرد. در سال ۱۹۳۶، به عنوان دستیار مددکار اجتماعی منطقه‌ای در اداره پیشرفت کار (WPA) در ویرجینیای غربی مشغول به کار شد. در سال ۱۹۳۸ از سخنرانانی بود که در مورد مددکاری اجتماعی در یک کنفرانس ایالتی در فلوریدا سخنرانی می‌کرد. در سال ۱۹۴۰ به سمت ناظر ارشد منطقه‌ای WPA در اعماق جنوب منصوب شد و در کنفرانس مددکاران اجتماعی می‌سی‌سی‌پی به سخنرانی پرداخت. | ## بخش 2: سلین گیفورد | گیفورد در سال ۱۹۴۳ به‌عنوان مشاور رفاه عمومی در اداره جابجایی جنگ مشغول به کار شد و مأموریت داشت تا از اردوگاه‌های اسارت ژاپن نیز بازدید کند. و در یک میزگرد با مایک ماسائوکا و آنی کلو واتسون در یک کنوانسیون مددکاری اجتماعی دربارهٔ اردوگاه‌ها به گفتگو پرداخت. پس از پایان یافتن جنگ جهانی دوم، او در خارج از ایالات متحده مستقر شد و به عنوان معاون رئیس مأموریت در سفارت ایالات متحده در قاهره و سپس به عنوان مدیر آوارگان در اداره امداد و توانبخشی سازمان ملل متحد (UNRRA) در لندن مشغول به کار شد. پس از آن در ژنو به کار برای سازمان بین‌المللی پناهندگان در زمینهٔ برنامه‌های امداد، اسکان مجدد و توانبخشی مشغول شد. اندرسون، گرترود بلانچ، رئیس‌جمهور جانسون، پاتریشیا ون دلدن، مارگارت شوارتز، و سلین گیفورد. | ## بخش 3: سلین گیفورد | گیفورد که سفیدپوست بود، بیشتر دوران فعالیت شغلی خود را در اداره امور سرخ‌پوستان پشت سر گذاشت. او در سال ۱۹۴۹ رئیس بخش خدمات اجتماعی این اداره شد، و در سال ۱۹۵۲ به سمت دستیار کمیسر منصوب شد. در سال ۱۹۵۸، او در برابر کمیته‌ای در مجلس نمایندگان آمریکا در مورد بودجهٔ آموزش کودکان سرخ‌پوست آمریکایی، و بعداً در سال ۱۹۶۱، در برابر کمیته‌ای در مجلس سنای ایالات متحده در مورد حقوق اساسی سرخ‌پوستان آمریکایی شهادت داد. او همچنین برنامه‌هایی را برای کاریابی تأسیس کرد، به مطالعه پیرامون مسائل مربوط به بودجهٔ اجرای قانون پرداخت، و از لغو قوانین تبعیض‌آمیز در مورد فروش مشروبات الکلی به بومیان آمریکا حمایت کرد و گفت: «من انکار نمی‌کنم که نوشیدن مشروبات الکلی مشکلی در میان سرخپوستان است. اما آیا برای هیچ گروه دیگری از مردم اینطور نیست؟» در سال ۱۹۶۲، گیفورد عنوان یادبود خدمت برجسته را از این اداره دریافت کرد و در سال ۱۹۶۴ نیز موفق به کسب جایزهٔ زن فدرال شد. | ## جمع‌بندی | زندگی شخصی سلین گیفورد در سال ۱۹۷۹ در ۷۸ سالگی بر اثر سرطان روده بزرگ در لیسبورگ، ویرجینیا درگذشت.