aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: کیکی‌سابلو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کیکی‌سابلو | مقدمه: زندگی‌نامه او حدود سال ۱۸۲۰ در رئیس سیاتل در منطقه‌ای که امروزه به عنوان راینیر بیچ در سیاتل، واشینگتن شناخته می‌شود، به دنیا آمد. | ## بخش 1: کیکی‌سابلو | در سال ۱۸۵۶، در جریان جنگ خلیج پوجت، گفته می‌شود که او پیامی از پدرش به ساکنان سیاتل در مورد حمله قریب‌الوقوع یک نیروی بزرگ ائتلاف بومی منتقل کرده است. به لطف این هشدار، مهاجران و قبایل بومی بی‌طرف توانستند در جریان نبرد سیاتل از خود دفاع کنند. موافقت‌نامه توافق‌نامه پوینت الیوت در سال ۱۸۵۵ از تمامی دومیش‌ها خواسته بود که از زمین‌های خود به مناطق مخصوص بومیان نقل مکان کنند، اما کیکی‌سابلو در سیاتل باقی ماند و در کابینی در خیابان غربی در بین خیابان‌های پیک و پاین، نزدیک به جایی که امروزه بازار پیک پلیس قرار دارد، زندگی می‌کرد. | ## بخش 2: کیکی‌سابلو | مانند پدرش، کیکی‌سابلو مسیحی شد و تا زمان مرگش در ۳۱ مه ۱۸۹۶ کاتولیک رومی باقی ماند. با مرگ آنجلا سیاتل، آخرین نسل‌های مستقیم رئیس بزرگ سیاتل که این شهر به نام او نام‌گذاری شده بود، از دنیا رفتند. آنجلا—پرنسس آنجلا—همان‌طور که معمولاً گفته می‌شد، در سراسر جهان مشهور بود… آنجلا یک چهره آشنا در خیابان‌ها بود، خمیده و چروکیده، دستمال قرمزی بر سر، شالی بر تن، به آرامی و با درد با کمک عصا راه می‌رفت؛ دیدن این زن بومی فقیر که به‌طور مذهبی دانه‌های تسبیح خود را می‌شمرد، منظره‌ای غیرمعمول نبود. | ## بخش 3: کیکی‌سابلو | مهربانی و سخاوت مردم سیاتل نسبت به دختر رئیس… در مراسم خاکسپاری او که از کلیسای بانوی یاری خوب برگزار شد، نشان داده شد. کلیسا با شکوهی تزئین شده بود؛ بر روی تابوتی که به صورت یک قایق تزئین شده بود، همه آنچه از بدن پرنسس آنجلا باقی‌مانده بود، استراحت می‌کرد. در عکس‌ها، کیکی‌سابلو بیشتر در حال پوشیدن دستمال قرمز، شال و لایه‌های زیادی از لباس‌ها به تصویر کشیده شده است. | ## جمع‌بندی | به دلیل رابطه نزدیک میان جمعیت بومی سیاتل و جمعیت ارکای این منطقه، یکی از ارکای ساکن جنوبی به نام J17 به نام پرنسس آنجلا، به افتخار کیکی‌سابلو، نام‌گذاری شد.
موضوع مقاله: الیزابت بیکر بوهن | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # الیزابت بیکر بوهن | مقدمه: الیزابت بیکر بوهن (زادهٔ ۱۸ اوت ۱۸۴۹ – درگذشته در ۲۷ اوت ۱۹۳۰) نویسنده، روزنامه‌نگار، هنرمند و مصلح اجتماعی بریتانیایی‌تبار آمریکایی بود. | ## بخش 1: الیزابت بیکر بوهن | او دو رمان منتشر کرد: یک آمریکایی، داستانی از دوران مأموریت کالیفرنیا (۱۸۹۵) و دام، داستانی زندانی از دوران معاصر (۱۹۰۹، با تصویرگری لنگدن اسمیت). زندگی و تحصیلات اولیه الیزابت کلر بیکر در ۱۸ اوت ۱۸۴۹ در بیرمنگام، انگلستان زاده شد. والدین او، جوزف و مارتا (بادینگتون) بیکر، در سال ۱۸۵۴ به ایالات متحده مهاجرت کردند و بیشتر عمرشان را در ویسکانسین گذراندند. زندگی حرفه‌ای برای مدتی، بوهن به‌عنوان معلم کار می‌کرد، و در وست بند، ویسکانسین اقامت داشت. | ## بخش 2: الیزابت بیکر بوهن | در ۲ سپتامبر ۱۸۷۲، در میلواکی، با مایکل بوهن (زادهٔ ۱۸۳۲، تمپل‌مور، شهرستان تیپرری، ایرلند) ازدواج کرد. او در آن زمان سردبیر روزنامهٔ ژورنال در فوند دو لک، ویسکانسین بود و پیش‌تر سردبیر روزنامهٔ دموکرات در وست بند بود. این زوج با چهار فرزند خود در میلواکی زندگی می‌کردند: آرتور بیکر، ادموند (یا ادموند)، راسل، مارتا بادینگتون و فلورنس کلر. او با مداد، قلم‌مو، آبرنگ و رنگ‌روغن کار می‌کرد، و آثار گلی در سبک طبیعت بی‌جان، منظره‌پردازی، چهره‌نگاری و همچنین طرح‌های سیاه و سفید خلق کرد. | ## بخش 3: الیزابت بیکر بوهن | او تعداد زیادی شعر و تعداد بیشتری نثر داستانی نوشت، اما تا اواخر دههٔ ۱۸۸۰ هیچ‌کدام را برای چاپ ارائه نکرد. پس از آن، بسیاری از اشعار و نوشته‌هایش در روزنامه‌ها و مجلات سراسر ایالات متحده منتشر شد. او برای مجله وست کوست دست‌کم پنج سال به‌عنوان نویسندهٔ ثابت کار کرد و گهگاه برای شیکاگو تریبیون، مجله سیمونز، مجله مانسی، میلواکی سنتینل، همدم جوانان، نشریه ماهانه ملی اندیشه نو، کلاب وومن و دیگر رسانه‌ها مطلب می‌نوشت. بوهن برای باشگاه‌های زنان در زمینهٔ اصلاحات شهری سخنرانی می‌کرد و به‌طور خاص به بازسازی نظام کیفری علاقه داشت. | ## جمع‌بندی | زندگی شخصی و درگذشت بوهن عضو باشگاه مطبوعات کالیفرنیای جنوبی و باشگاه «بَجر» کالیفرنیا بود.
موضوع مقاله: کارن بوکالرو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کارن بوکالرو | مقدمه: کارن بوکالرو (۱۹ مه ۱۹۳۳ – ۲۴ ژوئن ۱۹۹۷) یک راهبه، هنرمند تجسمی، و بنیان‌گذار و مدیر پیشین مرکز گرافیک و هنر خودیاری بود. | ## بخش 1: کارن بوکالرو | اوایل زندگی و تحصیلات کارمن رز بوکالرو در گلوب، آریزونا، از پدری زادهٔ ایتالیا به نام آلبرت بوکالرو و مادری ایتالیایی-آمریکایی به نام انی گوادانیولی زاده شد. در دوران جنگ جهانی دوم، سال اول دبیرستان خود را در ال‌پاسو، تگزاس و نزد بستگانش گذراند و سپس برای زندگی با مادر و ناپدری یهودی‌اش به لس آنجلس بازگشت. | ## بخش 2: کارن بوکالرو | او در کالج ایمکولت هارت در لوس فلیز، کالیفرنیا تحصیل کرد و شاگرد خواهر کوریتا کنت بود. او تلاش می‌کرد عناصر فرهنگی مکزیکی را در بیشتر تولیدات استودیو و همچنین برنامه‌های آموزشی آن بگنجاند. | ## بخش 3: کارن بوکالرو | زندگی شخصی و میراث بوکالرو لباس‌های غیررسمی و سادهٔ سکولار می‌پوشید و از لباس مذهبی استفاده نمی‌کرد. | ## جمع‌بندی | هنر و لس‌آنجلس سیاه، ۱۹۶۰–۱۹۸۰» که بین سال‌های ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۳ برگزار شد و توسط موزه همر در لس‌آنجلس سازمان‌دهی گردید، حضور داشت.
موضوع مقاله: نان سرخ شده | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نان سرخ شده | مقدمه: نان سرخ شده یکی از غذاهای مردم بومی آمریکای شمالی است که یک نان خمیر مسطح، سرخ شده در روغن، چرب‌مایه یا چربی خوک است. | ## بخش 1: نان سرخ شده | نان سرخ شده با مواد ساده ای همچون آرد گندم، آب، نمک و گاهی اوقات بیکینگ پودر تهیه می‌شود، نان سرخ شده را می‌توان به تنهایی یا با مواد مختلف مانند عسل، مربا، پودر قند، گوشت گوزن یا گوشت گاو مصرف کرد. نان سرخ شده تاریخچه فرهنگی پیچیده‌ای دارد که به‌طور جدایی ناپذیری با امپریالیسم آمریکا و حذف سرخپوستان در هم آمیخته است. مواد تشکیل دهنده نان سرخ شده در اختیار بومیان آمریکا قرار می‌گرفت تا از گرسنگی آنها جلوگیری شود. تاریخچه نان سرخ شده در سال ۱۸۶۴ با استفاده از آرد، شکر، نمک و چربی خوک که توسط ایالات متحده به ناواهو‌ها داده شد، تهیه می‌شد. | ## بخش 2: نان سرخ شده | زمانی که ناواهوها که در آریزونا زندگی می‌کردند، مجبور شدند سفر ۳۰۰ مایلی را به نام "پیاده روی طولانی " انجام دهند و به نیومکزیکو نقل مکان کنند. برای جلوگیری از گرسنگی بومیان آواره آمریکایی، دولت ایالات متحده مجموعه کوچکی از مواد غذایی اصلی را تهیه کرد که شامل موادی بود که با آن یک نان سریع ساده درست می‌کرد. این نان در تابه ای که در آن چربی خوک داغ شده بود، روی ذغال سنگ پخته می‌شد و به عنوان نان سرخ شده شناخته می‌شد. مدارس شبانه‌روزی بومیان آمریکا نیز به گسترش نان سرخ شده در رژیم غذایی بومیان آمریکا کمک کردند. | ## بخش 3: نان سرخ شده | دستور پخت معمولی نان سرخ کردنی شامل آرد، آب، نمک، مقدار کمی روغن یا چربی خوک و گاهی بیکینگ پودر یا به ندرت مخمر است. مواد را مخلوط کرده و به صورت خمیر ساده درمی‌آوریم و به مدت ۳۰ دقیقه تا یک ساعت با پارچه می‌پوشانیم تا خمیر پف کند. | ## جمع‌بندی | سپس به صورت گلوله‌های کوچک در می‌آید و قبل از سرخ شدن در روغن داغ یا به صورت رول شده یا مسطح سرخ می‌شود.Miller, Jen (2008).
موضوع مقاله: سوزان بوکانگرا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سوزان بوکانگرا | مقدمه: زندگی و خانواده بوکانگرا که اهل هیوستون، تگزاس است، فارغ‌التحصیل دانشگاه تگزاس و مؤسسه هنر سان‌فرانسیسکو است. | ## بخش 1: سوزان بوکانگرا | او مدرک کارشناسی هنرهای زیبا را در سال ۱۹۷۹ و مدرک کارشناسی ارشد هنرهای زیبا را در سال ۱۹۸۴ دریافت کرد. حرفه نمایشگاه‌های انفرادی او شامل نمایشگاه‌هایی در نگارخانه گاند در کالج کنیون (۲۰۲۲)، موزه هنر بلنتون در دانشگاه تگزاس در آستین (۲۰۲۱)، آرت‌کیک (۲۰۱۹)، و کارگاه و موزه پارچه (۲۰۱۸) می‌شود. آثار بوکانگرا در مجموعه‌های دائمی موزه هنر مدرن، موزه هنرهای زیبا، بوستون، موزه آموزشی تانگ، موزه هنر دلاور، موزه هنرهای زیبا هیوستون و موزه گوگنهایم نگهداری می‌شوند. بوکانگرا در سال ۲۰۲۰ موفق به دریافت بورسیه گوگنهایم شد، در سال ۲۰۱۹ جایزه رابرت راوشنبرگ از بنیاد هنر معاصر را دریافت کرد، و در سال ۲۰۲۱ نیز موفق به دریافت جایزه هنر از آکادمی هنرها و ادبیات آمریکا شد. او همچنین موفق به دریافت جوایزی از بنیاد پولاک-کرازنر (۱۹۸۸، ۱۹۹۰، ۲۰۰۳) و بنیاد هنر نیویورک (۱۹۸۹، ۱۹۹۳، ۲۰۰۱، ۲۰۰۵) شده است. | ## بخش 2: سوزان بوکانگرا | بوکانگرا بورسیه‌هایی برای اقامت هنری از مک‌داول، یادو و برنامه استودیویی شارپ-والنتاس دریافت کرده است. اجراها در سال ۲۰۱۰، موزه هنر مدرن از بوکانگرا خواست تا یک سخنرانی تصویری دربارهٔ آثارش ارائه دهد. او تصمیم گرفت داستان چگونگی تبدیل شدنش به یک هنرمند را روایت کند و بازیگر پل لازار را برای اجرای این سخنرانی، به‌جای خود، دعوت کرد. نتیجه، اجرای نمایشی با عنوان «وقتی یک کشیش با یک جادوگر ازدواج می‌کند: یک سخنرانی هنری از سوزان بوکانگرا با بازی پل لازار» بود. او تاکنون سه اجرای دیگر از این مجموعه سخنرانی‌های نمایشی را نیز خلق کرده است: «بدن‌گچ، یک سخنرانی هنری از سوزان بوکانگرا با بازی فرانسیس مک‌دورمند»، «خانه‌روستایی/فاحشه‌خانه، یک سخنرانی هنری از سوزان بوکانگرا با بازی لیلی تیلور» و «افتخار، یک سخنرانی هنری از سوزان بوکانگرا با بازی لیلی تیلور». | ## بخش 3: سوزان بوکانگرا | هلن شاو در مجله نیویورکر می‌نویسد که این اجراها «سخنرانی‌های چندرسانه‌ای بامزه‌ای هستند که روی صحنه و در برابر تماشاگران ارائه می‌شوند و بر زندگی او و تاریخ هنر تمرکز دارند، گاهی هم نگاهی به گوشه‌های عجیب فرهنگ آمریکایی می‌اندازند. در هر اجرا، بوکانگرا در یک سوی صحنه پشت میزی کم‌نور نشسته و بازیگری به‌جای او سخن می‌گوید. در واقع بوکانگرا متن را در میکروفونی زمزمه می‌کند و بازیگر همزمان آن را از طریق یک گیرنده صوتی در گوشش می‌شنود و بازگو می‌کند. | ## جمع‌بندی | هر قطعه با این جمله آغاز می‌شود: «سلام، من سوزان بوکانگرا هستم»، هرچند صدایی که می‌شنویم ممکن است متعلق به لیلی تیلور یا فرانسیس مک‌دورمند باشد.» بوکانگرا این سخنرانی‌های هنری را در موزه‌ها و جشنواره‌های تئاتری مختلف در سراسر ایالات متحده اجرا کرده است، از جمله در موزه متروپولیتن هنر، موزه هنر معاصر لس‌آنجلس، مرکز هنری واکر و جشنواره نکست‌ویو در آکادمی موسیقی بروکلین.
موضوع مقاله: آلیس اچسون | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آلیس اچسون | مقدمه: او در کالج ولزلی در رشتهٔ هنر تحصیل کرد؛ در میان هم‌کلاسی‌هایش خواهر دین اچسون نیز حضور داشت که این دو را به یکدیگر معرفی کرد. | ## بخش 1: آلیس اچسون | او پیش و پس از نقل‌مکان با همسرش به واشینگتن، دی.سی.، به تحصیل در رشتهٔ هنر ادامه داد و در مدرسهٔ موزه هنرهای زیبای بوستون، مدرسه هنر کورکوران و مدرسهٔ مجموعه فیلیپس آموزش دید. از سال ۱۹۱۹ به‌عنوان هنرمند در واشینگتن فعالیت می‌کرد و در نهایت به انجمن هنرمندان واشینگتن پیوست و در نمایشگاه‌های آن شرکت کرد و در سال ۱۹۴۰ تقدیرنامه‌ای نیز دریافت کرد. او همچنین عضو فعال باشگاه آبرنگ واشینگتن، انجمن هنرمندان واشینگتن و انجمن ملی زنان هنرمند بود. در طول جنگ جهانی دوم، نقاشی را کنار گذاشت تا در راستای حمایت از تلاش‌های جنگی، به کشاورزی بپردازد. همچنین به سربازان زخمی در بخش «فارست گلن» از مرکز پزشکی ارتش والتر رید، نقاشی و طراحی آموزش می‌داد. پس از آن، زمانی که همسرش به‌عنوان وزیر امور خارجه ایالات متحده منصوب شد، نقاشی را از سر گرفت؛ اما تا زمانی که همسرش به زندگی خصوصی بازنگشت، از نمایش آثارش خودداری کرد، چراکه احساس می‌کرد ممکن است شهرت همسرش به نفع حرفهٔ او تمام شود. | ## بخش 2: آلیس اچسون | او در زمان جنگ با ارتش زنان روستازاد آمریکا همکاری می‌کرد و ریاست کمیتهٔ مشورتی زنان آن را نیز بر عهده داشت. از آلیس اچسون به‌عنوان زنی شیک‌پوش یاد شده است که گرچه علاقهٔ چندانی به امور خارجی نداشت، اما به همسرش وفادار بود و در برابر هرگونه احساس منفی نسبت به او از وی دفاع می‌کرد. آن‌ها سه فرزند داشتند که همگی پس از مرگ او زنده بودند، همان‌طور که شش نوه و شش نتیجه‌اش نیز در قید حیات بودند. از علاقهٔ شدید او به اسکربل و روحیهٔ مستقلش یاد شده است؛ او در ۸۵ سالگی، مهاجم نوجوانی را که قصد دزدی از او داشت، سرزنش کرد. آلیس اچسون در خانه‌اش در واشینگتن درگذشت، و در گورستان اوک‌هیل در کنار همسرش به خاک سپرده شد. آثار آلیس اچسون در طول حرفهٔ خود با پاستل، آبرنگ و رنگ‌روغن کار می‌کرد و سبک او از واقع‌گرایانه به‌سمت انتزاعی پیشرفت کرد. | ## بخش 3: آلیس اچسون | چهار اثر از او در مجموعهٔ موزه و باغ‌مجسمه هیرشهورن نگهداری می‌شود که بخشی از اهداهای اولیهٔ جوزف هیرشهورن بودند؛ این آثار شامل یک تابلوی طبیعت بی‌جان با رنگ‌روغن پیش از سال ۱۹۵۶، یک منظرهٔ بدون تاریخ با رنگ‌روغن، یک نمای آبرنگی از پنوم‌پن مربوط به سال ۱۹۷۵، و یک کلاژ از سال ۱۹۷۰ با عنوان شهر هستند. آثار دیگری نیز در مجموعهٔ مجموعه فیلیپس، موزه ملی زنان در هنر و کتابخانه و موزه ریاست‌جمهوری هری اس. آثار او پیش‌تر در مجموعهٔ نگارخانه کورکوران نیز قرار داشتند و در دانشگاه آمریکایی و مجموعهٔ «بارنت-آدن» نیز آثاری از او نگهداری می‌شود. چند چاپ لینولئومی از آثار او در سال ۱۹۳۷ برای تصویرگری کتاب جاده‌های جدید در ویرجینیای کهن نوشتهٔ اگنس روتبرگ به‌کار رفت. یک پروندهٔ عمودی دربارهٔ آثار او در کتابخانهٔ مجموعه فیلیپس نگهداری می‌شود؛ دیگر اسناد او نیز همراه با مدارک خصوصی همسرش در کتابخانه دانشگاه ییل موجود است. | ## جمع‌بندی | او همچنین در شماری از مدارک موجود در اسناد رسمی همسرش در کتابخانه و موزه ریاست‌جمهوری هری اس.
موضوع مقاله: آلیدا ایوری | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آلیدا ایوری | مقدمه: به نظر می‌رسد که او نخستین زن دارای پروانهٔ طبابت و مجوز برای انجام فعالیت‌های پزشکی در ایالت کلرادو باشد. | ## بخش 1: آلیدا ایوری | برخی از آنها در دانشکده‌های پزشکی که توسط زنان و برای زنان تأسیس شده بود، تحصیل کردند. اِیوری در سال ۱۸۵۸ به مدت یک سال در دانشکده پزشکی زنان پنسیلوانیا تحصیل کرد و در سال ۱۸۶۲ میلادی از دانشکده پزشکی زنان نیو انگلند در بوستون فارغ‌التحصیل شد. حرفه بروکلین پس از فارغ‌التحصیلی، اِیوری برای تأسیس یک مطب خصوصی با مشکلاتی مواجه شد. برخی از زنان برای رسیدن به نقطه‌ای که مطب آن‌ها از لحاظ خودکفا و سودده شود، پنج سال زمان صرف می‌کردند. اِیوری در بروکلین سکونت گزید، جایی که برای پیدا کردن یک دفتر پزشکی، زمان دشواری را پشت سر گذاشت. او پس از پیدا کردن مطب، گفت: «باید اعتراف کنم که کمی از شهرت [زن بودن به عنوان پزشک] می‌ترسم. | ## بخش 2: آلیدا ایوری | من کاملاً بی‌توجه به انجام کارهایی که مردم به آن‌ها تمسخر می‌کنند و درباره‌شان حرف‌های نفرت‌انگیز می‌زنند نیستم؛ اما اگر کار داشته باشم، به آن فکر نخواهم کرد.» پس از دو ماه، او متوجه شد که بیمارانش عمدتاً دوستانی بودند که پیش از انتقال به بروکلین با آن‌ها آشنا شده بود. مطب او در مجموعه‌ای از اتاق‌ها در ساختمان اصلی کالج تأسیس شد، جایی که مسئول سلامتی بیماران و کل کالج بود. اِیوری به درمان‌های هیدروتراپی اعتقاد داشت و شرایط بهداشتی سالم برای غذا، آب و شیر را تضمین می‌کرد. او مسئول تصمیم‌گیری در مورد کنترل قرنطینه، اینکه آیا کارکنان باید به دلیل مشکلات بهداشتی اخراج شوند یا نگه داشته شوند، برگزاری مراسم عبادت در شرایط بد جوی و زمان روشن کردن گرمایش در ساختمان‌ها بود. بسیاری از زنان جوانی که مشکلات گوارشی یا سلامتی نامطمئن داشتند، به لطف توصیه‌های او بهبود یافتند. فیزیولوژی به مدت دو دهه در سال‌های اولیه تأسیس کالج واسر به عنوان یک موضوع اجباری برای سال‌های دوم و چهارم تحصیلی در نظر گرفته می‌شد. | ## بخش 3: آلیدا ایوری | اِیوری و ستاره‌شناس ماریا میچل تنها زن دیگری که در آن زمان در هیئت علمی حضور داشت، متوجه شدند که حقوق آن‌ها کمتر از بسیاری از استادان مرد جوان‌تر است. وود، رئیس کتابخانه، گفت: «او در سال ۱۸۶۵ به عنوان پزشک مقیم آمد، عضو قوی هیئت علمی بود، اعتماد و احترام بالایی نزد [رئیس بیمارستان] رییوند و [خانم مسئول] لایمن داشت و با آن‌ها مسئولیت آن دوره مهم و سازنده را به اشتراک می‌گذاشت. روابط دوستانه و محرمانه‌ای که بین این سه 'قدرت' وجود داشت، به حدی نزدیک بود که برخی از دانشجویان بی‌ادب آن‌ها را 'گروه تثلیث' می‌نامیدند.» دنور اِیوری در سال ۱۸۷۴ به دنور نقل مکان کرد. او طبابت را آغاز کرد و اولین زنی بود که در ایالت کلرادو پروانه طبابت دریافت کرد. در سال ۱۸۸۱، او به عضویت انجمن پزشکی دنور درآمد، همان‌طور که ایدیت روت و مری بارکر بیتس نیز به این انجمن پیوستند. اما پس از نقل مکان به کالیفرنیا، او یک مرکز پزشکی در سان فرانسیسکو تأسیس کرد و چندین سال در آنجا به فعالیت پزشکی ادامه داد. | ## جمع‌بندی | میراث در سال ۱۹۳۱، سالن اِیوری در کالج واسر به افتخار نقش او در این کالج به عنوان اولین پزشک مقیم و استاد بهداشت و فیزیولوژی نامگذاری شد.
موضوع مقاله: پاتریشیا کایسدو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پاتریشیا کایسدو | مقدمه: پاتریشیا کایسدو (؛ زادهٔ ) سوپرانو کلاسیک و موسیقی‌شناس کلمبیایی-اسپانیایی است که در مطالعه و اجرای رپرتوارِ آهنگ‌های هنریِ آمریکای لاتین و اسپانیا به زبان‌های اسپانیایی، کاتالان، پرتغالی و زبان‌های بومی تخصص دارد. | ## بخش 1: پاتریشیا کایسدو | او در نوجوانی شروع به خواندن کرد و در ابتدا موسیقی فولکلور آمریکای لاتین می‌خواند. در سال ۱۹۹۲، پس از اتمام تحصیلات پزشکی در اسکوئلا کلمبیانا د مدیسینا، تحصیلات آواز خود را در کنسرواتوار تولیما و سپس در بارسلون و نیویورک آغاز کرد. او نزد اساتیدی چون روثیو ریوس، آلفردو کرائوس، مایا مایسکا و گیلبرتو اسکوبار آموزش دید. در سال ۱۹۹۳، او با همراهی ارکستر سمفونیک تولیما در جشنواره بین‌المللی موسیقی کلاسیک اولین اجرای حرفه‌ای خود را انجام داد. او به عنوان تکخوان در اثر استابات مایتر خوان خوآن کریزوستومو آریاگا و استابات مایتر پرگولزی و در رسیتال‌های دیگر اجرا کرد. | ## بخش 2: پاتریشیا کایسدو | در سال ۱۹۹۳، او جایزه اول مسابقه کونکورسو ناسیونال دل بامبوکو را دریافت کرد و در سال ۱۹۹۸ توسط سونی میوزیک به عنوان بهترین تکخوان کلاسیک کلمبیا انتخاب شد.Voice BCN. در این زمینه او چندین کتاب و سی دی منتشر کرده و به‌طور مکرر کلاس‌های مستر، سخنرانی و رسیتال در دانشگاه‌های اروپا و آمریکا برگزار می‌کند. در سال ۲۰۱۳، او دکترای موسیقی‌شناسی خود را از دانشگاه کامپلوتنسه مادرید با عنوان پایاننامه «آهنگ هنری آمریکای لاتین: هویت ملی، تمرین اجرا و دنیای هنر» دریافت کرد. او یازده آلبوم اختصاص داده شده به رپرتوار آهنگ هنری آمریکای لاتین و ایبری به زبانهای اسپانیایی، کاتالان و پرتغالی ضبط کرده است. در سال ۲۰۰۵، او جشنواره آهنگ بارسلونا را تأسیس کرد، یک برنامه سالانه تابستانی برای خوانندگان کلاسیک و یک سری کنسرت اختصاص داده شده به مطالعه تاریخ و تفسیر رپرتوار آوازی آمریکای لاتین و ایبری. | ## بخش 3: پاتریشیا کایسدو | انتشارات مارکیز، هوئیز هوئیز را به عنوان مرجع پیشرو بیوگرافی افراد برجسته و تأثیرگذار از سراسر کشور و جهان منتشر می‌کند. گنجاندن او در این مراسم ادای احترامی به نظم و سختکوشی او به عنوان مدافع موسیقی آمریکای لاتین و اسپانیا است. از سال ۲۰۱۰، کایسدو همچنین در هوئیز هوئیز این امریکن ویمن و هوئیز هوئیز این د وورلد گنجانده شده است. در سال ۲۰۲۰ کایسدو به عنوان عضو هیئت اجرایی شورای بین‌المللی موسیقی، سازمانی که در سال ۱۹۴۹ توسط یونسکو تأسیس شد، انتخاب گردید. | ## جمع‌بندی | «ای‌ام‌سی» بزرگ‌ترین شبکه سازمان‌ها و موسسات در جهان است که در زمینه موسیقی فعالیت می‌کنند.
موضوع مقاله: تصویر گیگاپیکسلی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # تصویر گیگاپیکسلی | مقدمه: نسخهٔ گیگاپیکسلی این اثر هنری را می‌توان در وب‌سایتِ اِم‌بی‌اِی‌لیون (MBALYON) مشاهده کرد. | ## بخش 1: تصویر گیگاپیکسلی | چنین تصویری اطلاعاتی به‌مراتب فراتر (هزاران بار عریض‌تر) از یک تصویر مگاپیکسلی (megapixel) ثبت شده توسط یک دوربین دیجیتال را در خود جای می‌دهد. برای نمونه، یک تصویرِ مربعی با ابعادِ تقریبیِ «۳۱٬۶۲۳» پیکسل، در شمارِ تصاویر گیگاپیکسلی جای می‌گیرد. برای ایجاد این‌گونه تصاویر با وضوح بسیار بالا، معمولاً از دو روش اصلی استفاده می‌شود. دومین روش، اسکن نگاتیوهای فیلم با قطع بزرگ است که ابعاد آن‌ها می‌تواند تا «۱۸×۹» اینچ (۴۶×۲۳ سانتی‌متر) برسد. این فرآیند با استفاده از اسکنرهای پیشرفته و با وضوحی بسیار بالا، با حداقل ۳۰۰۰ دی‌پی‌آی (dpi)، انجام می‌شود. | ## بخش 2: تصویر گیگاپیکسلی | گرچه اندیشهٔ ثبت تصاویری با جزئیات بسیار بالا پیشینه‌ای طولانی دارد، اما پیدایش و گسترشِ حقیقیِ تصاویر گیگاپیکسلی به تحولات فناورانهٔ دهه‌های نخست قرن بیست و یکم بازمی‌گردد. ارتقاء مداومِ حسگرهای دوربین با مگاپیکسل‌هایِ بالاتر، افزایش توانِ پردازشِ رایانه‌ها، پیشرفت در الگوریتم‌هایِ ترکیب و چسباندن تصاویر (stitching algorithms)، و گسترشِ فضای ذخیره‌سازیِ دیجیتال، همگی دست به دست هم دادند تا امکان تولید، ذخیره و به‌اشتراک‌گذاری این تصاویر عظیم فراهم شود. فناوری‌های نمایش و کاوش به دلیل ابعاد فوق‌العاده بزرگِ تصاویر گیگاپیکسلی، نمایش کاملِ آن‌ها بر روی نمایشگرهای رایج یا بارگذاری مستقیم در مرورگرهای وب معمولاً یا امکان‌پذیر نیست یا با افت کارایی و تجربه کاربری همراه است. در این شیوه، تصویر اصلی به هزاران قطعهٔ کوچک (tile) تقسیم شده و تنها بخش‌هایی از تصویر که در محدودهٔ دید کاربر قرار می‌گیرند، متناسب با سطح بزرگ‌نمایی، بارگذاری می‌شوند. این روش نه‌تنها بارِ پردازشی و زمانِ بارگذاری را به شکل چشم‌گیری کاهش می‌دهد، بلکه امکانِ بزرگ‌نماییِ سریع و روان را نیز فراهم می‌آورد. | ## بخش 3: تصویر گیگاپیکسلی | نسخه‌ای که در اینجا مشاهده می‌شود، به سبب محدودیت‌های ذاتی قالب JPEG، وضوح آن به ۷۴۶٫۷ مگاپیکسل تقلیل داده شده است؛ با این حال، این اثر با وضوح اصلی و به صورت مجموعه‌ای غنی از تکه‌نگاره‌ها (تایل‌ها)، در صفحهٔ توضیحات پروندهٔ خود در دسترس علاقه‌مندان قرار دارد. در سال‌های اخیر، پروژه‌های گوناگونی در سراسر جهان به خلق تصاویر گیگاپیکسلیِ چشمگیر و شگفت‌انگیز پرداخته‌اند. از جمله می‌توان به پانوراماهای عظیم از مناظر شهری همچون لندن، شانگهای و دبی اشاره کرد که با جزئیاتی حیرت‌انگیز ثبت شده‌اند. در حوزهٔ علمی، می‌توان به تصاویر سطح ماه و مریخ اشاره کرد که توسط کاوشگرهای ناسا و دیگر نهادهای فضایی با وضوح گیگاپیکسلی گردآوری شده‌اند. همچنین، آثار هنری نام‌آوری چون شب پرستاره اثر ونسان ون گوگ و «شام آخر» اثر لئوناردو دا وینچی، در پلتفرم گوگل آرتس اند کالچر (Google Arts & Culture) با وضوح گیگاپیکسلی بازتولید شده‌اند و امکان کاوشی بی‌سابقه در ریزترین جزئیات را فراهم می‌کنند. | ## جمع‌بندی | افزون بر این، از تصاویر گروهی ثبت‌شده در رویدادهای گسترده نظیر تحلیف ریاست‌جمهوری یا رقابت‌های ورزشی بزرگ نیز می‌توان یاد کرد؛ تصاویری که کاربران را قادر می‌سازند تا چهرهٔ خود یا دیگران را در میان انبوه جمعیت بازیابند.
موضوع مقاله: خشونت خانگی در ایران | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # خشونت خانگی در ایران | مقدمه: خشونت خانگی هر شکلی از خشونت اعم از کلامی، روانی، فیزیکی و جنسی است که هر یک از اعضای خانواده از جمله مردان، زنان، والدین، فرزندان و صرف نظر از اینکه کجا اتفاق افتاده باشد، انجام می‌دهند. | ## بخش 1: خشونت خانگی در ایران | معمولاً مراد از خشونت خانگی خشونتی است که در چارچوب خانواده و بین زن و شوهر اتفاق می‌افتد. خشونت خانگی امروزه به یک پدیده جهانشمول مبدل شده و تأثیرات آن باعث نابسامانی‌های جهان‌های مختلف در جوامع و فرهنگ شده است به همین علت، بیشترین قربانیان خشونت را در جهان، قربانیان خشونت خانگی تشکیل می‌دهند به همین خاطر از مهم‌ترین موضوعات در بررسی مسائل اجتماعی در جوامع به‌شمار می‌آید. برآوردهای منتشر شده سازمان جهانی بهداشت در سال ۲۰۱۷ نشان می‌دهد که در سراسر جهان از هر سه زن یک زن (۳۰ درصد) در طول زندگی خود مورد خشونت فیزیکی یا جنسی شریک صمیمی قرار گرفته است. خشونت خانگی علیه زنان در ایران پیشینه ای طولانی دارد و از دیرباز زنان با این مشکل مواجه بوده‌اند؛ به گونه مثال بر اساس گزارش جهانگرد آلمانی آدام اولئاریوس که در دوران صفویه به ایران سفر کرده بود، برخی از زنان ایرانی مورد خشونت قرار می‌گرفتند و بسیاری از زن‌هایی که راه نجاتی نداشتند دست به خودکشی می‌زدند. یک پژوهش تحت عنوان «تحقیق ملی بررسی خشونت خانگی علیه زنان» که در سال ۱۳۸۳ انجام شد بیانگر آن بود که ۶۶ درصد زنان ایرانی از ابتدای زندگی مشترک شان حداقل یک بار مورد خشونت قرار گرفته‌اند. | ## بخش 2: خشونت خانگی در ایران | بر اساس یک پژوهش دیگر، که در سال ۱۳۹۷ انجام شده است، میزان کلی شیوع خشونت بین زوجین در جامعه ایران ۸۱ درصد است، یعنی ۸۱ درصد از زوجین در جامعه ایران تجربه حداقل یکی از ابعاد خشونت خانگی (فیزیکی، روانی، کلامی، اقتصادی) را داشته‌اند. - میزان شیوع خشونت فیزیکی بین زوجین ۳۶ درصد، میزان شیوع خشونت روانی بین زوجین در جامعه ایران ۷۵/۵ درصد، میزان شیوع خشونت کلامی بین زوجین در جامعه ایران ۴۰ درصد، میزان شیوع خشونت اقتصادی بین زوجین در جامعه ایران ۴۶/۷ درصد، و - میزان شیوع خشونت جنسی بین زوجین در جامعه ۳۴/۵ درصد بود. علل خشونت خانگی پژوهشگران و فمنیست‌ها علل خشونت را به سه دسته تقسیم کرده‌اند: علل فردی جنبه‌های زیستی اولین تبین به مسائل زیستی انسان و تفاوت زن و مرد از این بعد مربوط می‌شود. برخی فمنیست‌های رادیکال ادعا کرده‌اند که نیروی بدنی مردان سبب بروز خشونت نسبت به زنان می‌شود. عوامل روانشناختی رویکرد روانشناختی، منبع خشونت خانوادگی را در شخصیت یا اختلالات روانی جستجو می‌کند. | ## بخش 3: خشونت خانگی در ایران | ناکامی در شرایطی رخ می‌دهد که موانع، فرد را از نیل به هدف بازمی‌دارد و او را در انجام رفتاری ناتوان می‌کند. علل اجتماعی-اقتصادی زمینه‌های اقتصادی یکی از عوامل مؤثر بر خشونت خانگی مردان، اموری مانند نوع شغل، بیکاری، وضعیت اقتصادی خانواده و شغل زن است. بیکاری و مشکلات اقتصادی همراه آن عامل مهمی در بروز تنش های خانوادگی و خشونت های ناشی از آن است. | ## جمع‌بندی | عوامل حقوقی یکی از مهمترین عوامل خشونت، پذیرش قانون خشونت خانگی و خصوصی دانستن نزاع های خانوادگی است.