موضوع مقاله: علفزار پونا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # علفزار پونا | مقدمه: علفزار پونا ، یک بوم‌ناحیه از زیست‌بوم علفزارها و درختچه‌زارهای کوهستانی آند است که در بخش مرکزی کوه‌های آند در آمریکای جنوبی قرار دارد. | ## بخش 1: علفزار پونا | واژهٔ «پونا» دربرگیرندهٔ مجموعه‌ای از زیست‌بوم‌های گوناگون در ارتفاعات مرکزی آند بالاتر از ۳۲۰۰ تا ۳۴۰۰ متر است. موقعیت پونا در بالای دارمرز (۳۲۰۰ تا ۳۵۰۰ متر) و زیر برف‌مرز دائمی (۴۵۰۰ تا ۵۰۰۰ متر) قرار دارد. این علفزار از مرکز پرو در شمال آغاز می‌شود، از آلتی‌پلانوی پرو، شیلی و بولیوی می‌گذرد، و تا امتداد جنوبی رشته‌کوه کوه‌های آند در شمال‌غرب آرژانتین ادامه دارد. بوم‌ناحیه‌ها پونا زیست‌بومی متنوع است که چندین زیرناحیه دارد: پونای مرطوب (یا پونای نمناک)، پونای خشک و پونای بیابانی. چشم‌انداز کوهستانی آن شامل دریاچه‌های مرتفع، دره‌های کوهستانی، قله‌های پوشیده از برف و فلات‌هاست. ارتفاع زیاد این ناحیه (۴۲۰۰ تا ۵۰۰۰ متر) سبب تفاوت زیاد دما میان شب و روز می‌شود. میانگین دمای سالانه بین ۵ تا ۷ درجهٔ سلسیوس است و دوره‌های یخبندان شبانه از مارس تا اکتبر رخ می‌دهد. این تغییرات شدید دمایی موجب بروز سازگاری‌های گزینشی در گیاهان بومی شده است؛ گیاهانی مانند کولسیتیوم، پرزیا و پولی‌لِپیس بیشترین تنوع خود را در پونای مرطوب دارند.) در این بوم‌ناحیه قله‌های پوشیده از برف، دریاچه‌های یخچالی و چندین رودخانه که از کوردیلراها سرچشمه می‌گیرند وجود دارد. بزرگ‌ترین دریاچهٔ این منطقه دریاچه تیتیکاکا است که در ارتفاع ۳۸۰۰ متری قرار دارد و بالاترین دریاچهٔ قابل کشتیرانی جهان است. مناطق شمالی پیرامون دریاچه تیتیکاکا حدود هشت ماه مرطوب‌اند، در حالی که مناطق جنوبی تنها یک تا دو ماه بارندگی دارند. پونای خشک (پونای خشک آند مرکزی) این بوم‌ناحیه بسیار خشک و در ارتفاع بالا در آند جنوبی است. از شمال شیلی و شمال‌غرب آرژانتین تا غرب بولیوی امتداد دارد و در ارتفاع ۳۵۰۰ تا ۵۰۰۰ متری میان مرز درختان و برف‌مرز دائمی گسترده است. در این ناحیه دریچه‌های نمک، فلات‌های بلند، قله‌های پوشیده از برف و آتشفشان‌ها دیده می‌شود. میانگین دمای سالانه بین ۸ تا ۱۱ درجهٔ سلسیوس است و در نواحی جنوبی پایین‌تر می‌آید. به‌سبب ارتفاع زیاد، تغییرات دمایی و کمبود بارش، پونای خشک آند مرکزی یکی از بوم‌ناحیه‌های منحصربه‌فرد با گیاهان و جانوران بسیار سازگارشده است. بخش جنوبی پونای خشک شامل منطقه‌ای خشک‌تر به نام «پونای بیابانی» است که میانگین بارش آن تنها ۵۱ تا ۴۰۶ میلی‌متر در سال است. صندوق جهانی حیات وحش (WWF) سه زیرناحیهٔ مجزا برای پونا تعریف کرده است: NT1003 پونای مرطوب آند مرکزی (بولیوی، پرو) – با حدود ۱۰۰۰ میلی‌متر بارش سالانه، پوشیده از علف‌ها و گیاهان علفی همراه با خزه‌ها، گلسنگ‌ها و سرخس‌هاست. جنگل‌های پولی‌لِپیس در حدود ۱۰هزار سال پیش احتمالاً برای کشاورزی و چرا سوزانده شده‌اند. | ## بخش 2: علفزار پونا | NT1002 پونای آند مرکزی (بولیوی، پرو، شیلی، آرژانتین) – بیشتر مناطق جنوب پرو را دربر می‌گیرد و پوشیده از درختچه‌زارها و بوته‌زارهای تولا است. NT1001 پونای خشک آند مرکزی (شمال‌غرب آرژانتین، بولیوی، شیلی) – عمدتاً در جنوب آند مرکزی در امتداد رشته‌کوه غربی بولیوی واقع شده و کشاورزی در آن بسیار اندک است. جامعهٔ باکتری‌های نهفتهٔ وابسته به گندمیانِ پونا مشابه با آن‌هایی است که در خاک‌های بیابانی یافت می‌شود. نوار پونا که از پونای مرطوب در شمال آند تا پونای خشک در جنوب‌غرب آند امتداد دارد، عمدتاً از گندمیان (علف‌ها) و درختچه‌های خانوادهٔ کاسنیان تشکیل شده است.Kuentz, A. در پونا چند سازند اصلیِ سنگی با شرایط خاکیِ متمایز وجود دارد که می‌توان بر پایهٔ آن‌ها فلور شاخص هر ناحیه را بازشناخت. تا ارتفاع ۳۰۰۰ متری بالاتر از بیابان، پوشش گیاهیِ خشکِ استپِ کوهستانی با کاکتوس‌های ستونی، درختچه‌های خشک‌پسند و گیاهان علفی مشخص می‌شود. در مرطوب‌ترین بخش‌ها، پوشش درختچه‌ایِ خانواده‌های کاسنیان، باقلاییان و بادنجانیان چیرگی دارد. جوندگانِ شناخته‌شده‌ای چون چینچیلای دم‌کوتاه، پاکای کوهستانی و خوکچهٔ هندیِ کوهستانی نیز حضور دارند. در میان گوشتخواران می‌توان به شیر کوهی، گربه پامپا، گربه کوهی آند (نایاب)، روباه آند و شماری خرس عینکی اشاره کرد. در پهنه‌های گستردهٔ علفزارهای پونا پرندگانِ نسبتاً اندکی مانند شترمرغ آمریکایی داروین، رخ‌کرکس آند و برخی دالان‌کن‌ها و سهره‌های زرد دیده می‌شود؛ اما شمار بسیار بیش‌تری از پرندگان با دریاچه‌ها و تالاب‌های فلات‌های بلندِ پونا پیوند دارند. نمونه‌های رایج عبارت‌اند از غاز آندی، بال‌آتشی آندی، نوک‌خنجری آند، چنگر غول‌پیکر، خوتکای پونا و سلیم‌آبچلیک دیهیم‌دار. پرندگان جمعیت‌های پرندگان در بوم‌سامانهٔ پونا، با وجود محیط سخت و حاد، شگفت‌انگیزانه متنوّع‌اند. برای نمونه، پارک ملی لاوکا ۱۴۸ گونهٔ پرنده را در خود جای داده است که حدود یک‌سوم کل پرندگانِ شیلی را شامل می‌شود. Bioone, 3, 262-271 پونا همچنین گوناگونیِ زیادی از گونه‌های آبزی دارد، به‌ویژه در دریاچه چونگارا در شمال شیلی. از جملهٔ آن‌ها می‌توان به چنگر غول‌پیکر، کشیم نقره‌ای، خوتکای نوک‌زرد و سلیم‌آبچلیک دیهیم‌دار—که از نادرترین پرندگان ساحلی جهان است—اشاره کرد. اثر انسانی و حفاظت علفزارهای پونا به‌سرعت زیرِ فشار فعالیت‌های انسانی رو به کاهش‌اند و بنابراین نیازمند توجه جدّی در عرصهٔ حفاظت هستند. عوامل فراوانی در این تخریب نقش دارند، اما پاسداری از آن‌ها کم‌وبیش به میزان استقرار و تراکم انسانی وابسته است. انسان‌ها با تبدیل گستردهٔ زمین به کشتزار و چراگاه، بوم‌سامانه را به‌طور چشمگیری دگرگون کرده‌اند. | ## بخش 3: علفزار پونا | آلپاکاها، شترچه‌ها و گواناکوها برای پشم پرورش داده می‌شوند و لاماها برای پشم و بارکشی. پراکندگی سکونت انسانی در پونا گسترده است و به سوی شرق—به‌سوی نواحی مرطوب‌تر—افزایش می‌یابد. غده‌ها و غلاتِ بومی در پهنه‌های بزرگی از پونای مرکزی کشت می‌شود؛ در کنار آن‌ها، غلاتِ غیربومی چون جو و شبه‌غلاتِ بومی مانند کینوآ نیز کشت می‌گردد. تقریباً سراسر پونا زیر اثر چراست، زیرا آلپاکا، ویکونیا، لاما و گواناکو برای پشم پرورش می‌یابند. گاو، اسب و الاغ عمدتاً در پونای مرطوب نگه‌داری می‌شوند، در حالی‌که لاما، گوسفند و آلپاکا هم در پونای مرطوب و هم در نواحی خشک‌تر پرورش می‌یابند. پس از یک‌بار سوختن، احتمال سوختنِ دوبارهٔ زمین افزایش می‌یابد و چرخهٔ بازخوردیِ زیان‌باری ایجاد می‌کند که به تخریب بوم‌سامانه می‌انجامد. با وجود چرای سنگین، علفزارهای پونا به‌عنوان یک بوم‌سامانه از تاب‌آوریِ بالایی برخوردارند: در نواحیِ پرفشارِ چرا، گونه‌های جانشینیِ علف‌ها و گیاهان علفی دوباره به‌خوبی می‌رویند و به این ترتیب خاک حفظ می‌شود؛ معنایش این است که توان بازیابیِ بوم‌سامانه بالاتر است. علفزارها همچنین به‌صورت محلی‌تر تحت‌تأثیر کشاورزی، معدن‌کاوی و دفع زباله قرار دارند که این تأثیر به تراکم جمعیت هر منطقه بستگی دارد. در این شیوه، زمین در مالکیت جامعه است و هر عضو آن دام‌های خود را در همان زمین می‌چراند. این شکل از مدیریت از جنبشی سرچشمه گرفت که زمین را از مالکان بزرگ گرفته و در اختیار شوراهایی متشکل از کارگران گذاشت. در این روش، متخصصان کشاورزی و دامپروری بر وضعیت زمین نظارت دارند تا از پایداری و تداوم چرای دام‌ها اطمینان حاصل شود. گرچه در علفزارهای پونا مشکلات فراوانی وجود دارد—که بیشتر ناشی از چرای بی‌رویه است—اما اقداماتی برای بهبود وضعیت کنونی در حال انجام است. با این حال، اثر این اقدامات اندک است، زیرا نسبت مناطق حفاظت‌شده به کل بوم‌سامانه بسیار پایین است. رشد جمعیت، ساخت جاده‌های جدید و فعالیت‌های معدن‌کاوی، همگی به مانعی برای حفاظت از این زیست‌بوم تبدیل شده‌اند. خوشبختانه آگاهی عمومی دربارهٔ این مسئله در حال افزایش است و گام‌هایی برای بهبود و حفاظت بهتر برداشته می‌شود. در حال حاضر، برنامه‌های مدیریت مراتع در بسیاری از دانشگاه‌های منطقه در حال اجراست تا ایده‌های تازه‌ای را بررسی کنند که با استفاده از فناوری اندک، به بازسازی بوم‌سامانه کمک کند. با مدیریت صحیح، علفزارهای پونا می‌توانند احیا شوند و جمعیت‌های رو به رشد پیرامون خود را پشتیبانی کنند. | ## جمع‌بندی | با این حال، در نهایت این مردم محلی هستند که باید شیوه‌هایی تازه برای کسب درآمد بیابند که به زمین آسیب نرساند.