موضوع مقاله: لیبرال لیموزینی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لیبرال لیموزینی | مقدمه: لیبرال لیموزینی (به انگلیسی: ) و لیبرال لاته‌ای (به انگلیسی: ) اصطلاح‌های تحقیرآمیز سیاسی در ایالات متحده آمریکا هستند که برای توصیف رفتار ریاکارانهٔ لیبرال‌های ثروتمند و دیگر چپ‌گرایان متعلق به طبقهٔ بالا یا طبقهٔ متوسط بالا به کار می‌روند. | ## بخش 1: لیبرال لیموزینی | اصطلاح‌های مرتبط با آن عبارت‌اند از «نخبگان لیبرال»، «چپ برهمنی»، «سوسیالیست شامپاینی»، «سوسیالیست قاشق نقره‌ای»، «مارکسیست مرسدس‌سوار» و «اشراف سرخ». این اصطلاح نخستین بار در سال ۱۹۶۹ میلادی در جریان انتخابات شهرداری نیویورک ساخته شد و از آن پس به یکی از مضامین پایدار در حملات محافظه‌کاران آمریکایی تبدیل شده‌است. واژهٔ «لیموزین» در این ترکیب به عنوان نمادی از ثروت و تجمل به کار رفته و بر شکاف میان زندگی مرفهانهٔ این افراد و سیاست‌های حمایتی آنان از فقرا تأکید می‌کند. شکل‌گیری و کاربرد نخستین کارزار انتخاباتی پروکاچینو ماریو پروکاچینو، نامزد حزب دموکرات در انتخابات شهرداری نیویورک، اصطلاح «لیبرال لیموزینی» را در جریان کارزار پرتنش انتخابات ۱۹۶۹ برای توصیف جان لیندسی، شهردار وقت، و حامیان ثروتمند او در منهتن به کار برد. دیوید کالاهان، تاریخ‌نگار، دربارهٔ پروکاچینو نوشت: این اصطلاح ماهیتی پوپولیستی و تولیدگرایانه داشت و به‌طور ضمنی متهمان را کسانی معرفی می‌کرد که از همهٔ پیامدهای منفی برنامه‌های ادعایی خود برای کمک به فقرا در امان بودند و هزینه‌ها و پیامدهای چنین برنامه‌هایی را عمدتاً طبقهٔ کارگر یا طبقهٔ متوسط پایین می‌پرداختند؛ افرادی که آن‌قدر فقیر نبودند که خود از مزایای این برنامه‌ها بهره‌مند شوند. پروکاچینو به‌ویژه لیندسی را به خاطر برتری دادن اقلیت‌های بیکار مانند سیاه‌پوستان و لاتین‌تبارها بر سفیدپوستان طبقهٔ کارگر نکوهش می‌کرد. یکی از یادداشت‌های کارزار پروکاچینو از «افراد ثروتمند فوق‌العاده هم‌گون‌شده‌ای که در خیابان پنجم زندگی می‌کنند و عمارت‌های برگزیده‌ای در بیرون شهر نگه می‌دارند و هیچ احساسی نسبت به مغازه‌دار کوچک طبقهٔ متوسط و صاحب‌خانه ندارند» انتقاد کرد. | ## بخش 2: لیبرال لیموزینی | در این یادداشت آمده بود: «آنها سیاست رویارویی را موعظه می‌کنند و آشوب خشونت‌بار در جامعه را تأیید می‌کنند، زیرا خودشان از آن در امان هستند و درباریانشان از آنها محافظت می‌کنند». روزنامهٔ ایندیپندنت بعدها نوشت که «لیندسی همه ظاهر بود و بی‌مایه، یک 'لیبرال لیموزینی' که هیچ چیز از دغدغه‌های همان 'اکثریت خاموشی' نمی‌دانست که در همان زمان ریچارد نیکسون را به کاخ سفید می‌برد». جدایی‌زدایی نژادی پس از آنکه دیوان عالی ایالات متحده در پروندهٔ «الکساندر علیه هیئت آموزش شهرستان هولمز» علیه تأخیر در ادغام مدارس رأی داد، جورج والاس، فرماندار پیشین آلاباما، حکم دادگاه را محکوم کرد و قضات را «ریاکاران لیموزین‌سوار» خواند. والاس هنگامی که در سال ۱۹۷۰ دوباره نامزد فرمانداری شد، همین خط حمله را ادامه داد. استیو فریزر در این‌باره می‌نویسد: کاربرد در دوره‌های بعدی روزنامهٔ نیویورک آبزرور این اصطلاح را دربارهٔ جان ادواردز، نامزد حزب دموکرات در انتخابات مقدماتی ریاست‌جمهوری ۲۰۰۸، به کار برد. ادواردز ۴۰۰ دلار بابت یک اصلاح مو پرداخته بود و به گفتهٔ این روزنامه «دربارهٔ فقر سخنرانی می‌کرد در حالی که در تجمل محصور زندگی می‌کرد». آل شارپتون، رهبر جنبش حقوق مدنی، اصطلاح «لاته لیبرال» را برای انتقاد از چپ‌گرایان (عمدتاً سفیدپوست و مرفه) به کار برد که «در همپتونز نشسته بودند» و از جنبش «قطع بودجهٔ پلیس» حمایت می‌کردند اما دغدغه‌های آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار را که از نرخ بالای جرم رنج می‌بردند و به نیروی پلیس قوی نیاز داشتند، نادیده می‌گرفتند. | ## بخش 3: لیبرال لیموزینی | تحلیل و بافت مفهومی اصطلاح «لیبرال لیموزینی» در بافت گسترده‌تری از انتقادهای پوپولیستی از نخبگان قرار می‌گیرد. این اصطلاح بر تضاد میان موقعیت اجتماعی-اقتصادی ممتاز افراد و مواضع سیاسی آنها در حمایت از سیاست‌هایی تأکید دارد که ادعا می‌شود به نفع طبقات پایین‌تر است اما هزینه‌هایش را طبقهٔ کارگر می‌پردازد. استیو فریزر در کتاب خود با عنوان «لیبرال لیموزینی: چگونه تصویری آتشین راست را متحد و آمریکا را شقه کرد» استدلال می‌کند که این تصویر نقشی کلیدی در شکل‌دهی به ائتلاف محافظه‌کاران آمریکایی از دههٔ ۱۹۶۰ به بعد ایفا کرده‌است. فرانسیا و همکارانش در بررسی پایگاه مالی احزاب دموکرات و جمهوری‌خواه نشان داده‌اند که تصویر «لیبرال لیموزینی» اگرچه اغراق‌آمیز است، ریشه در واقعیت‌هایی دربارهٔ ترکیب اقتصادی حامیان مالی حزب دموکرات دارد. اصطلاح‌های مشابه در دیگر کشورها مفهوم مشابهی در بسیاری از کشورهای دیگر نیز وجود دارد. | ## جمع‌بندی | در فرانسه اصطلاح (چپ خاویاری) و در بریتانیا (سوسیالیست شامپاینی) برای توصیف چپ‌گرایان ثروتمندی به کار می‌رود که شیوهٔ زندگی‌شان با آرمان‌های سیاسی‌شان در تناقض دیده می‌شود.