موضوع مقاله: گوزن شمالی در روسیه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # گوزن شمالی در روسیه | مقدمه: گوزن‌های شمالی در روسیه شامل گوزن‌های شمالی توندرا و جنگلی هستند و زیرگونه‌های گوزن شمالی توندرا محسوب می‌شوند. | ## بخش 1: گوزن شمالی در روسیه | نوایا زملیا مجمع‌الجزایری در اقیانوس منجمد شمالی در شمال روسیه و منتهی‌الیه شمال شرقی اروپا است که شرقی‌ترین نقطه اروپا در دماغه فلیسینگسکی در جزیره شمالی قرار دارد. جمعیت بومی (از سال ۱۸۷۲ تا دهه ۱۹۵۰ که به سرزمین اصلی اسکان داده شد) شامل حدود ۵۰ تا ۳۰۰ ننتسی بود که عمدتاً از طریق گله‌داری گوزن شمالی، ماهیگیری، تله‌گذاری، شکار خرس قطبی و شکار فک امرار معاش می‌کردند. تا پایان هزاره اول در حدود قرن بیستم، شبه جزیره کولا فقط محل سکونت قوم سامی بود. حدود ۲۰۰۰ سامی در روسیه وجود دارد، تنها کشوری که تعداد دقیق آنها را ثبت کرده است. آنها مردمی بومی فینو-اوگری زبان هستند که در منطقه قطبی ساپمی ساکن هستند، که امروزه بخش‌هایی از شبه جزیره کولا روسیه، شمال نروژ، سوئد، فنلاند و منطقه مرزی بین جنوب و مرکز سوئد و نروژ را در بر می‌گیرد. شناخته‌شده‌ترین وسیله امرار معاش آنها گله‌داری گوزن شمالی به صورت نیمه کوچ‌نشینی بود. سامی‌ها تنها مردم بومی اسکاندیناوی هستند که تحت کنوانسیون‌های بین‌المللی مردم بومی به رسمیت شناخته شده و محافظت می‌شوند و از این رو شمالی‌ترین مردم بومی اروپا هستند. تا پایان قرن نوزدهم، جمعیت بومی سامی عمدتاً توسط روس‌ها و مردم کومی و ننه‌ت که برای فرار از بیماری‌های همه‌گیر گوزن شمالی در سرزمین‌های خود به اینجا مهاجرت کرده بودند، به شمال رانده شدند. | ## بخش 2: گوزن شمالی در روسیه | مردمان سامی در معرض اشتراکی‌سازی اجباری قرار گرفتند و بیش از نیمی از گله‌های گوزن شمالی آنها در سال‌های ۱۹۲۸–۱۹۳۰ اشتراکی شدند. تلاش‌های اشتراکی‌سازی در دهه ۱۹۳۰ منجر به تمرکز گله‌های گوزن شمالی در مزارع اشتراکی (کولخوز) شد که به نوبه خود، در اواخر دهه ۱۹۵۰ و اوایل دهه ۱۹۷۰ در چند مزرعه دولتی بزرگ ادغام شدند. علاوه بر این، شیوه‌های سنتی گله‌داری سامی‌ها به نفع رویکرد اقتصادی سودآورتر کومی، که بر اسکان دائمی بر گله‌داری آزاد تأکید داشت، به تدریج کنار گذاشته شد. اکثر سامی‌ها مجبور به سکونت در روستای لووزرو شدند؛ کسانی که در برابر اشتراکی‌سازی مقاومت می‌کردند، در معرض کار اجباری یا مرگ قرار می‌گرفتند. در دهه ۱۹۹۰، ۴۰ درصد از سامی‌ها در مناطق شهری زندگی می‌کردند، اگرچه برخی از آنها در بیشتر منطقه به گله‌داری گوزن شمالی می‌پرداختند.Michael P. گوزن شمالی توندرا سیبری سه گله بزرگ گوزن شمالی وحشی مهاجر توندرا در منطقه یاکوتیای سیبری مرکزی وجود دارد: گله‌های لنا-اولنک، یانا-ایندیگیرکا و ساندرون. آنها پس از کاهش شدید در سال ۱۹۸۶ به تنها ۳۲۲۰۰ رأس گاو بهبود یافتند، اما تعداد آنها دوباره کاهش یافت. در سال ۲۰۰۰، این گله به ۱٬۰۰۰٬۰۰۰ راس افزایش یافت، اما تا سال ۲۰۰۶، ۷۰۰٬۰۰۰ راس، و تا سال ۲۰۱۶ به ۶۰۰٬۰۰۰ راس رسید. | ## بخش 3: گوزن شمالی در روسیه | کاهش تعداد گوزن‌ها تا حدی به دلیل تغییرات اقلیمی، همراه با توسعه صنعتی و سایر فعالیت‌های انسانی است. ذخیره‌گاه طبیعی پوتورانا، با مساحت ، (که از سال ۲۰۱۰ به عنوان میراث جهانی یونسکو ثبت شده است)، در سال ۱۹۸۸ برای حفاظت از گله‌های گوزن شمالی تایمیر و همچنین گوسفندان برفی تأسیس شد. این ذخیره‌گاه در فلات پوتورانا، منطقه‌ای کوهستانی در لبه شمال غربی فلات مرکزی سیبری، در جنوب شبه جزیره تایمیر واقع شده است. گوزن‌های شمالی توندرا تایمیر به مراتع تایگای زمستانی در کوه‌های اونکیا و پوتوران مهاجرت می‌کنند. گوزن شمالی جنگلی گوزن‌های شمالی جنگلی وحشی، شبیه به گوزن شمالی جنگلی در آمریکای شمالی هستند. با ذوب شدن صفحات یخی ۱۰۰۰۰ سال پیش، گوزن‌های شمالی وحشی از سمت شرقی دریای بالتیک به فنوسکاندیا رسیدند. در آن زمان، گوزن‌های شمالی جنگلی وحشی تقریباً در «تمام مناطق شرقی فنوسکاندیا و شمال غربی روسیه تا ایلماجاروی» ساکن بودند. «هویت و بوم‌شناسی در سیبری قطبی: تیپ شماره یک گوزن‌های شمالی (مطالعات آکسفورد در انسان‌شناسی اجتماعی و فرهنگی)» (۲۰۰۰). | ## جمع‌بندی | گفتگوهایی با قدرت: تحولات شوروی و پس از شوروی در بخش پرورش گوزن شمالی شبه جزیره کولا.