موضوع مقاله: حمله سال ۲۰۰۱ به مدرسه آرماندو دیاز | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # حمله سال ۲۰۰۱ به مدرسه آرماندو دیاز | مقدمه: یک ساختمان در همان نزدیکی که محل استقرار سازمان ضد جهانی شدن ایندی‌مدیا و وکلای وابسته به انجمن اجتماعی جنوا بود نیز مورد حمله قرار گرفت. | ## بخش 1: حمله سال ۲۰۰۱ به مدرسه آرماندو دیاز | در ۲۱ ژوئیه ۲۰۰۱، کمی قبل از نیمه شب، واحدهای سیار پلیس ایالتی جنوا، رم و میلان با پشتیبانی عملیاتی برخی از گردان‌های کارابینیری به ساختمان‌ها حمله کردند. در شب ۲۱ ژوئیه، نیروهای پلیس ایتالیا با پشتیبانی کارابینیری به مدرسه حمله کردند. آن‌ها با ماسک وارد شدند و ۹۳ نفر را بازداشت کردند؛ ۶۱ نفر به‌شدت مجروح شدند و یک نفر به کما رفت. بازداشت‌شدگان سپس به مرکز بازداشت بولزانِتو منتقل شدند، جایی که گزارش‌هایی از شکنجه و رفتارهای تحقیرآمیز منتشر شد. پلیس بدون تمایز به ساکنان ساختمان حمله کرد که منجر به بازداشت ۹۳ معترض صلح‌طلب شد؛ ۶۱ نفر به‌شدت مجروح شدند و به بیمارستان انتقال یافتند، که از میان آن‌ها سه نفر در وضعیت بحرانی بودند و یک نفر به کما رفت. بازداشت‌شدگان به مرکز بازداشت موقت بولزانِتو منتقل شدند، جایی که پیش از آزادی، مورد شکنجه و تحقیر قرار گرفتند. این یورش منجر به محاکمه ۱۲۵ مأمور پلیس شد، از جمله مدیران و ناظران، که به‌دلیل شدت خشونت، توسط معاون رئیس پلیس، میکل‌آنجلو فورنیه، «سلاخی مکزیکی» توصیف شد. با این حال، هیچ‌یک از مأموران متهم مجازات نشدند؛ علت آن تأخیر در روند تحقیقات و نقص قوانین ایتالیا بود، چرا که در سال ۲۰۰۱ شکنجه هنوز به‌عنوان جرم در قانون تعریف نشده بود. تعداد و مشخصات نیروهای امنیتی درگیر در حمله هنوز مشخص نیست، زیرا آنها برای پنهان کردن هویت خود ماسک اسکی زده بودند. دادگاه تجدیدنظر جنوا اظهار داشت که «۳۴۶ پلیس، علاوه بر ۱۴۹ افسر کارابینیری، در حمله به ساختمان‌های مدرسه شرکت داشتند.» این حمله موضوع فیلم «دیاز - این خون را تمیز نکن» محصول ۲۰۱۲ است که در آن حمله و شکنجه بعدی بازداشت‌شدگان بازسازی شده است. در ۷ آوریل ۲۰۱۵، دادگاه حقوق بشر اروپا در اجلاس گروه ۸ در سال ۲۰۰۱ حکم داد که ایتالیا کنوانسیون حقوق بشر اروپا را نقض کرده و دستور پرداخت غرامت به یک معترض که توسط پلیس مورد ضرب و شتم قرار گرفته بود را صادر کرد. پیش از این، دولت ایتالیا به یک روزنامه‌نگار بریتانیایی که توسط پلیس مورد ضرب و شتم قرار گرفته بود، غرامت پرداخت کرد. این عملیات ابتدا توسط واحدهای سیار پلیس از رم آغاز شد و سپس نیروهایی از جنوا و میلان به آن پیوستند. گردان‌های کارابینیری در این یورش مشارکت مستقیم نداشتند و تنها به محاصره محیط اطراف مدرسه بسنده کردند. مارک کوول، روزنامه‌نگار بریتانیایی، نخستین فردی بود که در بیرون ساختمان با پلیس مواجه شد و مورد ضرب‌وشتم قرار گرفت؛ شدت جراحات او به حدی بود که به کما رفت. در جریان این یورش، پلیس با خشونت شدید به ساکنان مدرسه حمله کرد و از میان ۹۳ نفر بازداشت‌شده، ۸۲ نفر مجروح شدند. از این تعداد، ۶۳ نفر به بیمارستان منتقل شدند و ۱۹ نفر به ایستگاه پلیس بولزانِتو برده شدند. افسران ارشد پلیس دو کوکتل مولوتوف را که از مکان دیگری به دست آمده بودند، در مدرسه جاسازی کردند؛ این مواد توسط ژنرال والریو دونینی در همان بعدازظهر تحویل داده شده بود. یکی از مأموران پلیس به نام ماسیمو نوچرا، بریدگی‌ای در جلیقه ضدگلوله‌اش را نشان داد و مدعی شد که توسط یکی از معترضان با چاقو مورد حمله قرار گرفته است. آغاز یورش یورش چند دقیقه پیش از نیمه‌شب آغاز شد، زمانی که نیروهای پلیس در بیرون مدرسه تجمع کرده بودند. یکی از مأموران پلیس به مارک کوول، روزنامه‌نگار بریتانیایی، حمله کرد؛ در حالی‌که او تلاش داشت توضیح دهد که خبرنگار است. در عرض چند ثانیه، مأموران بیشتری به او حمله‌ور شدند و با باتوم او را به زمین کوبیدند. به گفتهٔ کوول، یکی از مأموران با لگد به سینه‌اش ضربه زد، به‌طوری‌که شش دنده‌اش شکست و تکه‌های استخوان غشای ریهٔ چپش را پاره کردند—و آن مأمور در حین این کار خندید. سپس پلیس با استفاده از یک خودروی زرهی دروازه‌های مدرسه را شکست و ۱۵۰ مأمور مجهز به کلاه ایمنی، باتوم و سپر وارد محوطهٔ مدرسه شدند. اکثر ساکنان ساختمان در کیسه خواب‌های خود بودند و بسیاری از آنها وقتی متوجه شدند که پلیس در حال ورود به ساختمان است، دستان خود را به نشانه تسلیم بالا بردند. | ## بخش 2: حمله سال ۲۰۰۱ به مدرسه آرماندو دیاز | ملانی یوناش، دانشجوی ۲۸ ساله باستان‌شناسی اهل برلین، توسط مأمورانی که به او حمله کرده بودند، مورد حمله قرار گرفت و سرش را آنقدر محکم کوبیدند که به سرعت از هوش رفت. در راهروی طبقه اول، برخی از ساکنان تصمیم گرفتند روی زمین دراز بکشند تا نشان دهند که هیچ مقاومتی نمی‌کنند. خیلی زود، مأموران پلیس در هر چهار طبقه ساختمان بودند و ساکنانی را که روی زمین افتاده بودند، لگد می‌زدند و کتک می‌زدند. در یکی از راهروها، پلیس به گروهی از مردان و زنان جوان دستور داد زانو بزنند تا بتوانند راحت‌تر از ناحیه سر و شانه به آنها ضربه بزنند. در اینجا، سر دانیل آلبرشت، دانشجوی ویولنسل ۲۱ ساله اهل برلین، آنقدر مورد ضرب و شتم قرار گرفت که برای جلوگیری از خونریزی مغزی به جراحی نیاز پیدا کرد. مأموری که با پاهای باز در مقابل زنی زانو زده و زخمی ایستاده بود، کشاله ران خود را گرفت و آن را به صورت او فروکرد. مأمور دیگری که در میان ضرب و شتم‌ها مکث کرد و چاقویی برداشت تا موهای قربانیانش، از جمله نیکولا دوهرتی، را بکند؛ فریادهای مداوم توهین‌آمیز؛ افسری که از گروهی پرسید که آیا حالشان خوب است و در پاسخ به کسی که گفت «نه»، او را با کتک زدن بیشتر تنبیه کرد.The bloody battle of Genoa. کارل بورو خود را به پشت‌بام رساند، اما اشتباه کرد و دوباره به داخل ساختمان بازگشت؛ جایی که با کبودی‌های شدید در دست و پا، شکستگی جمجمه، و خونریزی در حفرهٔ قفسهٔ سینه مواجه شد. یاروسلاو انگل، شهروندی از لهستان، با استفاده از داربست‌های ساختمانی موفق شد از مدرسه خارج شود، اما در خیابان توسط رانندگان پلیس دستگیر شد. آن‌ها با ضربه‌ای شدید به سرش حمله کردند، او را روی زمین خواباندند و در حالی‌که خونش روی آسفالت جاری بود، بالای سرش ایستادند و سیگار کشیدند. در جریان یورش به مدرسه آرماندو دیاز، مأموران پلیس یک کپسول آتش‌نشانی پیدا کردند و کف آن را به زخم‌های یکی از مجروحان پاشیدند. در نهایت، همهٔ افراد را به سالن طبقهٔ همکف کشاندند؛ جایی که ده‌ها زندانی از سراسر ساختمان در میان خون و مدفوع جمع شده بودند. پاسخی دریافت نکرد و همان‌جا به پشت دراز کشید؛ دست راستش بی‌حرکت بود، دست چپ و پاهایش بی‌اختیار می‌لرزیدند، و خون از زخم‌های سرش جاری بود. گروهی از مأموران پلیس از کنار او گذشتند؛ هر یک دستمالی را که صورتشان را پوشانده بود کنار زدند، خم شدند و به صورتش تف انداختند. بسیاری از قربانیان این یورش به بیمارستان سن مارتینو منتقل شدند، جایی که مأموران پلیس در راهروها قدم می‌زدند، باتوم‌هایشان را در کف دست می‌کوبیدند، به مجروحان دستور می‌دادند که حرکت نکنند یا از پنجره بیرون را نگاه نکنند، و بسیاری را با دست‌بند نگه می‌داشتند. سپس، اغلب با وجود زخم‌های درمان‌نشده، آن‌ها را به نقاط دیگر شهر منتقل کردند تا به ده‌ها نفر دیگر از مدرسه دیاز و تظاهرات خیابانی که در مرکز بازداشت بولزانِتو نگهداری می‌شدند، ملحق شوند. رفتار با زندانیان در بولزانتو زندانیان در بازداشتگاه موقت بولزانتو مجبور بودند بگویند «زنده باد پینوشه». زنده باد پینوشه!» ۲۲۲ نفری که در بولزانتو نگهداری می‌شدند، تحت رژیمی قرار گرفتند که بعداً توسط دادستان‌های عمومی به عنوان شکنجه توصیف شد. در بدو ورود، روی هر گونه آنها صلیب‌های نمدی کشیده شد و بسیاری مجبور شدند بین دو صف موازی از مأموران که آنها را لگد می‌زدند و کتک می‌زدند، راه بروند. در آنجا، آنها مجبور بودند برای مدت طولانی، رو به دیوار، با دستان بالا و پاهای باز بایستند. کسانی که نتوانستند این وضعیت را حفظ کنند، مورد فریاد، سیلی و ضرب و شتم قرار می‌گرفتند. یک زندانی با پای مصنوعی و ناتوان از حفظ وضعیت استرس، از حال رفت و با دو اسپری فلفل به صورتش و بعداً ضرب و شتم وحشیانه‌ای پاداش داده شد. یکی از آن‌ها، استفان باور، در پاسخ به پرسشی از سوی یک نگهبان آلمانی‌زبان گفت که شهروند اتحادیه اروپا است و حق دارد هر جا که بخواهد برود. او بلافاصله بیرون کشیده شد، مورد ضرب‌وشتم قرار گرفت، با اسپری فلفل هدف قرار گرفت، لباس‌هایش را از تنش درآوردند و زیر دوش آب سرد قرار دادند. سپس، بدون لباس‌هایش و تنها با یک روپوش نازک بیمارستانی، به سلولی سرد بازگردانده شد. | ## بخش 3: حمله سال ۲۰۰۱ به مدرسه آرماندو دیاز | بسیاری از آن‌ها بدون پتو یا با تعداد اندکی پتو نگهداری می‌شدند، مأموران آن‌ها را از خواب محروم می‌کردند، غذای بسیار کم یا هیچ غذایی دریافت نمی‌کردند، و از حقوق قانونی خود برای تماس تلفنی یا دیدار با وکیل محروم بودند. پزشکان پلیس حاضر در مرکز بازداشت نیز در شکنجه‌ها مشارکت داشتند؛ آن‌ها از تحقیرهای آیینی، تهدید به تجاوز، و محروم‌سازی از آب، غذا، خواب و مراقبت‌های پزشکی استفاده می‌کردند. یکی از زندانیان به نام ریچارد موث، بدون استفاده از بی‌حسی، بخیه‌هایی در سر و پاهایش دریافت کرد که باعث درد شدید در حین انجام درمان شد. در جریان یورش به مدرسه آرماندو دیاز، مردان و زنانی که موهایشان به سبک «دردلاک» بود، با خشونت و تا ته سر موهایشان قیچی شد. یکی از بازداشت‌شدگان به نام مارکو بیستاکیا به اتاقی برده شد، لباس‌هایش را از تنش درآوردند، مجبورش کردند روی چهار دست و پا قرار گیرد و مانند سگ پارس کند و فریاد بزند «زنده باد پلیس ایتالیا!» اما شدت گریه‌اش مانع از اطاعت او شد. یک مأمور ناشناس در گفت‌وگو با روزنامهٔ ایتالیایی لا رپوبلیکا فاش کرد که شاهد بوده مأموران پلیس روی زندانیان ادرار می‌کردند و آن‌ها را به‌خاطر امتناع از خواندن ترانهٔ فاشیستی دوران موسولینی، مورد ضرب‌وشتم قرار می‌دادند. این روایت‌ها بخشی از مجموعه شهادت‌هایی هستند که بعدها در دادگاه‌های داخلی و بین‌المللی مطرح شدند و به‌عنوان نمونه‌ای از نقض شدید کرامت انسانی و حقوق بشر در اروپا پس از جنگ جهانی دوم شناخته شدند. در نهایت، پلیس اسیران خود را مجبور به امضای بیانیه‌هایی کرد و از تمام حقوق قانونی خود صرف نظر کرد. واکنش‌های رسانه‌ها و دولت بلافاصله پس از حمله، لوسی موریس، روزنامه‌نگار دیلی میل، با زخم‌هایش از کاول عکس گرفت. کاول ادعا کرد که این داستان دروغ است، اما در وضعیت مالی مناسبی برای شکایت به دلیل افترا نبود. با این حال، او توانست از کمک‌های حقوقی برای شکایت به دلیل نقض حریم خصوصی استفاده کند. کاول استدلال کرد که طبق کنوانسیون حقوق بشر و قانون اساسی ایتالیا، او انتظار معقولی از حریم خصوصی در اتاق بیمارستان خود داشته و موریس با ورود به اتاق او به بهانه دروغین، آن را نقض کرده است. با این حال، هنگامی که مشخص شد این روزنامه در دادگاه شانسی ندارد، موافقت کرد که به کاول خسارت بپردازد و هزینه‌های حقوقی او را جبران کند. در حالی که شهروندانش در بازداشت غیرقانونی مورد ضرب و شتم و شکنجه قرار می‌گرفتند، سخنگویان نخست‌وزیر وقت، تونی بلر، اعلام کردند: «پلیس ایتالیا کار دشواری برای انجام دادن داشت. نخست‌وزیر معتقد است که آنها این کار را انجام داده‌اند.» امتناع بلر از انتقاد از خشونت پلیس توسط معترضان بریتانیایی در مورد اخراج آنها از ایتالیا محکوم شد. در حالی‌که اجساد خون‌آلود از ساختمان دیاز پرتینی با برانکارد خارج می‌شدند، پلیس به خبرنگاران اعلام کرد که آمبولانس‌های صف‌کشیده در خیابان هیچ ارتباطی با عملیات یورش ندارند. آن‌ها همچنین مدعی شدند که ساختمان مدرسه توسط آنارشیست‌هایی که به مأموران حمله کرده بودند، به‌عنوان بیمارستان موقت مورد استفاده قرار گرفته و بسیاری از مجروحان حاضر در ساختمان، پیش از این نیز دچار آسیب‌دیدگی بوده‌اند. این ادعاها بعدها در جریان تحقیقات مستقل و قضایی رد شدند و به‌عنوان بخشی از تلاش برای پنهان‌سازی خشونت و نقض حقوق بشر در جریان یورش به مدرسه آرماندو دیاز شناخته شدند. روز بعد، افسران ارشد یک کنفرانس مطبوعاتی برگزار کردند و در آن اعلام کردند که همه افراد حاضر در ساختمان به مقاومت تهاجمی در برابر دستگیری و توطئه برای ایجاد تخریب متهم خواهند شد. در همان کنفرانس خبری پس از یورش به مدرسه دیاز پرتینی، پلیس مجموعه‌ای از اشیاء را به‌عنوان «سلاح» به نمایش گذاشت. این مجموعه شامل دیلم، چکش و میخ‌هایی بود که مأموران خودشان از انبار ساختمانی مجاور مدرسه برداشته بودند؛ قاب‌های آلومینیومی کوله‌پشتی که به‌عنوان سلاح تهاجمی معرفی شدند؛ ۱۷ دوربین؛ ۱۳ عدد عینک شنا؛ ۱۰ چاقوی جیبی؛ و حتی یک بطری کرم ضدآفتاب. همچنین، دو کوکتل مولوتوف نیز به نمایش گذاشته شد؛ موادی که پلیس پیش‌تر در بخشی دیگر از شهر پیدا کرده بود و در پایان یورش، آن‌ها را در ساختمان دیاز پرتینی جاسازی کرده بود تا خشونت اعمال‌شده را توجیه کند. این اقدام‌ها بعدها در تحقیقات قضایی به‌عنوان تلاش برای جعل شواهد و فریب افکار عمومی مورد بررسی قرار گرفتند و به یکی از نمادهای برجسته نقض حقوق بشر در جریان اجلاس G8 جنوا تبدیل شدند. در جشنواره بین‌المللی تلویزیون ادینبورگ در سال ۲۰۰۱، پل اوکانر، روزنامه‌نگار اخبار جایگزین از خبرگزاری آندرکارنتس، گزارش‌های جریان اصلی از جنوا را «روزنامه‌نگاری تنبلانه» نامید. | ## جمع‌بندی | کریس کرامر، رئیس سی‌ان‌ان، پاسخ داد که روزنامه‌نگاری مستقل برآمده از اعتراضات «پادزهری برای این تنبلی» است.