موضوع مقاله: نظم نوین (ونزوئلا) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نظم نوین (ونزوئلا) | مقدمه: نظم نوین (، یا به اختصار NOR) یک حزب سیاسی ملی‌گرای ونزوئلایی بود که گرایش‌های ضدکمونیستی و فاشیستی داشت. | ## بخش 1: نظم نوین (ونزوئلا) | این حزب از یک جنبش دانشجویی شکل گرفت که تحت تأثیر اندیشه‌های اقتدارگرای مارکوس اوانجلیستا پرز خیمنز، رئیس‌جمهور پیشین ونزوئلا قرار داشت. این حزب به‌عنوان یک حزب ملی در تاریخ ۱۲ ژانویه ۱۹۷۴ در کاراکاس بنیان‌گذاری شد و نام «نظم نوین» (Nuevo Orden) را برای خود برگزید. رهبری اولیه آن بر عهده میگوئل سِوِدو مارین بود، اما در سال ۱۹۷۸ فلیکس دیاز اورتگا به رهبری سازمان رسید و حزب را بیشتر به سمت گرایش‌های نئونا‌زی سوق داد. دفتر مرکزی ملی حزب «نظم نوین» در خیابان شافر، در منطقه بوئِنا ویستا در پتاره در کاراکاس قرار داشت. این دفتر در پروژه‌های متنوع دانشجویی، اتحادیه‌ای، اجتماعی و بشردوستانه فعال بود و به‌ویژه به کمک سالمندان مبتلا به دیابت می‌پرداخت. این حزب در بیش از ۱۵ ایالت ونزوئلا حضور داشت و قوی‌ترین پایگاه‌های آن در کاراکاس، میراندا، دلتا آماکورو، یاراکوی، فالکون، کارابوبو و لارا متمرکز بود. این حزب بلافاصله پس از جدا شدن از «جبهه متحد ملی‌گرا» در چندین انتخابات ملی و منطقه‌ای شرکت کرد و سعی داشت جایگاه خود را در صحنه سیاسی ونزوئلا تثبیت کند. از سال ۱۹۷۳، حزب خود را به‌عنوان یک حزب ملی معرفی کرد و ساختار و برنامه‌هایش را برای فعالیت گسترده‌تر در سطح کشور آماده ساخت، اما از آنجایی که تأسیس رسمی آن پس از پایان فرآیند نامزدی‌های ریاست‌جمهوری صورت گرفته بود، نتوانست در انتخابات همان سال شرکت کند. اگرچه حزب در سال ۱۹۷۳ تنها چند صد رأی به‌دست آورد و نتایج چندان چشمگیری نداشت، اما در سال ۱۹۷۴ در انتخابات منطقه‌ای موفق شد و بیش از ۱۰٬۰۰۰ رأی کسب کرد؛ این بیشترین میزان آرا در کل تاریخ حزب به شمار می‌آید و نشان‌دهنده رشد آهسته اما محبوبیت پایدار آن در میان مردم بود. | ## بخش 2: نظم نوین (ونزوئلا) | این موفقیت اولیه، انگیزه‌ای برای حزب ایجاد کرد تا برنامه‌ها و فعالیت‌های خود را در ایالت‌های مختلف گسترش دهد و حضورش را در صحنه سیاسی محلی مستحکم کند. در سال ۱۹۷۸، فلیکس دیاز اورتگا، که در آن زمان عضو رسمی حزب نبود، نقش مهمی در تغییر مسیر حمایت حزب ایفا کرد و باعث شد حمایت حزب به سمت حزب دوحزبی دیگری به نام «کوپِی» (Copei) تغییر یابد؛ این اقدام موجب بروز اختلافات داخلی و بازنگری در راهبردهای حزب شد. پیش از این، حزب به رهبری میگوئل سِوِدو مارین کاندیدای ریاست‌جمهوری خود را برای حزب دوحزبی «اکسیون دموکراتیکا» (Acción Democrática) معرفی کرده بود؛ اقدامی که نشان‌دهنده تمایل حزب به همکاری با جریان‌های سیاسی بزرگ‌تر و تلاش برای تأثیرگذاری در سیاست ملی بود. اما به‌زودی، فلیکس دیاز اورتگا به رهبری حزب رسید و نقش محوری در جهت‌دهی دوباره فعالیت‌ها و سیاست‌های حزب ایفا کرد؛ روندی که تأثیر قابل توجهی بر مسیر آینده حزب «نظم نوین» داشت و پایه‌های سیاست‌های بعدی آن را شکل داد. در انتخابات سال ۱۹۸۸، حزب «نظم نوین» خوزه دِ لا ترینیداد روخاس کونترِراس را به‌عنوان نامزد ریاست‌جمهوری معرفی کرد. در سال ۱۹۹۲، حزب توانست آرای کافی برای دستیابی به حقوق در شهرداری تازه تأسیس چاکائو در کاراکاس کسب کند، اما دولت وقت این حقوق را نادیده گرفت. از انتخابات سال ۱۹۹۳ و در سال‌های پس از آن، فلیکس دیاز اورتگا خود را به‌عنوان نامزد ریاست‌جمهوری معرفی کرد. در سال ۲۰۰۱، فلیکس دیاز اورتگا همراه با دیگر جنبش‌های مخالف دولت هوگو چاوز، تظاهرات و پلاکاردهایی با مضمون «کمونیسم را از پادگان‌ها بیرون کنید!» برگزار کردند. در سال ۲۰۰۲، با تصمیم و تصویب شورای ملی انتخابات، حزب منحل شد و رسما وجود آن خاتمه یافت. | ## بخش 3: نظم نوین (ونزوئلا) | در سال ۱۹۹۵، زمانی که سیاستمدار فرانسوی و رهبر حزب جبهه ملی، ژان-ماری لوپن، توانست به سومین نیروی سیاسی کشور تبدیل شود، حزب «نظم نوین» روابط خود را با جبهه ملی فرانسه نیز تقویت کرد. پایگاه‌های شبه‌نظامی این حزب متنوع بودند و شامل طرفداران نوستالژیک رئیس‌جمهور سابق مارکوس پرز خیمنز، حامیان جناح راست نوین و نئونا‌زی‌ها می‌شدند. دانشگاه تل‌آویو در سال ۱۹۹۷ حزب «نظم نوین» را به انتشار تبلیغات ضدیهودی در کاراکاس متهم کرد؛ این اتهام به دلیل گرافیتی‌هایی بود که روی دیوارها نوشته شده بودند، مانند: «من یک کوره آدم‌سوزی در جیبم دارم» و «مرگ بر یهودیان». برنامه اهداف حزب در قالب ۲۵ نکته عملی مشخص شده بودند که با هدف طراحی و توسعه یک دولت فرضی تدوین شده بودند. این نکات چارچوب کلی دیدگاه‌ها و برنامه‌های حزب را برای مدیریت سیاسی، اقتصادی و اجتماعی ارائه می‌کرد و نشان‌دهنده جهت‌گیری ایدئولوژیک و سیاست‌های مورد نظر حزب در صورت به قدرت رسیدن بود.جاه‌طلبی‌های حزب در ۲۵ نکته عملی با هدف توسعه یک دولت فرضی خلاصه می‌شد: افزایش مشارکت در تمامی سطوح دولت. انتخاب بر اساس رقابت در تمامی شاخه‌های قضایی، برای جلوگیری از اخراج‌های سیاسی یا غیرموجه. سیاست ملی در حمل‌ونقل عمومی با مشارکت بخش خصوصی، کاربران و دولت‌های منطقه‌ای و ملی. | ## جمع‌بندی | ایجاد سیستم دموکراتیک چندبعدی که قادر به فراهم کردن دموکراسی سیاسی، اجتماعی و اقتصادی برای کشور باشد.