aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: پیشتاز ملی (ایتالیا) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پیشتاز ملی (ایتالیا) | مقدمه: پیشتاز ملی (به ) نامی است که برای حداقل دو گروه نئوفاشیست و نئونازی در ایتالیا استفاده شده است. | ## بخش 1: پیشتاز ملی (ایتالیا) | گروه اصلی جنبش «پیشتاز ملی» در سال ۱۹۶۰ توسط استفانو دله کیا به‌عنوان گروهی منشعب از جنبش اجتماعی ایتالیا (MSI) شکل گرفت. این گروه در ابتدا متکی به جوانانی بود که دولت آن‌ها را برای برهم‌زدن نشست‌های چپ‌گرایان جذب کرده بود. برخلاف MSI که مسیر پارلمانی را دنبال می‌کرد، ونگارد ملی راهی خارج از نظام سیاسی را برگزید و هدفش تضعیف دموکراسی و بازگرداندن فاشیسم بود. این گروه به‌صراحت مسیر قانونی و انتخاباتی را رد می‌کرد و به‌جای آن، به اقدامات مستقیم و خشونت‌آمیز روی آورد. در یکی از اعلامیه‌های منتشرشده توسط آن‌ها، اعضا تشویق می‌شدند که در «درگیری‌های تن‌به‌تن» تا حد ممکن بی‌رحم باشند. این نوع ادبیات نشان‌دهنده گرایش آشکار آن‌ها به خشونت سازمان‌یافته و نفی اصول دموکراتیک بود. | ## بخش 2: پیشتاز ملی (ایتالیا) | پیشتاز ملی نه‌تنها از نظر سیاسی بلکه از نظر عملیاتی نیز به‌دنبال ایجاد بی‌ثباتی در جامعه بود. آن‌ها با استفاده از تاکتیک‌های شبه‌نظامی، تلاش می‌کردند فضای عمومی را به نفع ایدئولوژی فاشیستی تغییر دهند. 205 اعضای این جنبش اغلب به عنوان تروریست محکوم می‌شدند و ادعا می‌شد که دلا چیائی با شرکت‌های بمب‌سازی در اسپانیا ارتباط دارد. 209 ونگارد ملی همچنین متهم به سازمان‌دهی ترور قاضی ایتالیایی ویتوریو اوکورسیو است. گفته می‌شود که در این عملیات از سلاح‌هایی استفاده شده که از طریق ارتباطات این گروه در اسپانیا تحت حکومت فرانکو و با حمایت سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا (CIA) تأمین شده بودند، هرچند هیچ مدرک قطعی برای اثبات این ادعا وجود ندارد. در ارتباط با این قتل، پی‌یرلوئیجی کونکوتلی، که در آن زمان عضو ونگارد ملی نبود، در ایتالیا به حبس ابد محکوم شد. | ## بخش 3: پیشتاز ملی (ایتالیا) | از سوی دیگر، ماریو ریچی، عضو ونگارد ملی، در ترور آرگالا در سال ۱۹۷۸ مشارکت داشت—فردی از گروه اتا که پنج سال پیش‌تر در ترور نخست‌وزیر فرانسیسکو فرانکو، لوئیس کاررو بلانکو، نقش داشت. این نشریه گاه خود را به‌عنوان ارگان رسمی جنبش «ونگارد ملی» معرفی می‌کند، هرچند این جنبش همچنان در ایتالیا غیرقانونی است. با این حال، آوانگارد به‌طور رسمی با تشکیلاتی به نام جامعه سیاسی آوانگارد مرتبط است—سازمانی که تلاش دارد میراث فکری و سیاسی ونگارد ملی را در قالبی جدید و با ساختاری غیررسمی ادامه دهد. این پیوند نشان‌دهنده استمرار برخی جریان‌های افراطی در فضای سیاسی زیرزمینی ایتالیاست، که با وجود ممنوعیت قانونی، از طریق رسانه‌ها، شبکه‌های اجتماعی و تشکل‌های غیررسمی به فعالیت خود ادامه می‌دهند. | ## جمع‌بندی | انتشار منظم این مجله، گواهی بر تلاش این گروه‌ها برای حفظ هویت ایدئولوژیک و جذب نسل‌های جدیدی از مخاطبان است، هرچند در چارچوبی که از نظر حقوقی و اجتماعی با چالش‌های جدی مواجه است.
موضوع مقاله: آزمون صفحه داغ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آزمون صفحه داغ | مقدمه: آزمون صفحهٔ داغ گونه‌ای سنجش واکنش به درد در جانوران است که شباهت زیادی با آزمون حرکت دم دارد. | ## بخش 1: آزمون صفحه داغ | هم آزمون صفحهٔ داغ و هم آزمون حرکت دم معمولاً برای بررسی داروهای ضددرد با اثرگذاری مرکزی به‌کار می‌روند، در حالی‌که داروهای پیرامونی در این آزمون‌ها بی‌اثر هستند اما در آزمون «پیچ‌وتاب ناشی از اسید استیک» حساسیت نشان می‌دهند. آزمون صفحهٔ داغ در پژوهش‌های پایه‌ای درد و همچنین در آزمایش‌های حیوانی برای سنجش میزان کارآمدی ضددردها از راه مشاهدهٔ واکنش به درد ناشی از گرما به‌کار می‌رود. آنان از مدلی رفتاری برای حس‌پذیری درد استفاده کردند که در آن رفتارهایی مانند جهیدن و لیسیدن پنجهٔ عقبی پس از محرک حرارتی زیان‌آور برانگیخته می‌شود. لیسیدن پاسخی سریع به محرک حرارتی دردناک است و به‌طور مستقیم آستانهٔ درد را نشان می‌دهد. در مقابل، جهیدن پاسخی پیچیده‌تر و همراه با درنگ است و مؤلفه‌ای هیجانی از گریز را نیز دربر می‌گیرد. | ## بخش 2: آزمون صفحه داغ | روش کار برای نگه‌داشتن جانور بر روی سطح داغ صفحه از استوانه‌ای شیشه‌ای و شفاف استفاده می‌شود. یافته‌های پژوهشی بررسی‌های جنسیتی با استفاده از داروهای ضدافسردگی در پژوهش‌های آزمایشگاهی تفاوت‌های معناداری در حساسیت به درد میان موش‌های نر و ماده مشاهده شده است. کانال‌های یونی کانال‌های یونی ولتاژ-وابسته در احساس درد و سازوکارهای انتقال پیام آن در هر دو بخش گیرنده‌های پیرامونی درد و نخاع نقش دارند. گونه‌های خاصی از کانال‌های یونی مانند Nav1.7 و Nav1.8 در کانال‌های سدیم و Cav3.2 در کانال‌های کلسیم از نوع T، نقش‌های مشخصی در افزایش حساسیت به درد دارند. گیرنده‌های اُپیوئیدی فعال‌سازی گیرنده‌های مُو-اپیوئید (MOR) و مهارکننده بازجذب نوراپی‌نفرین (NRI) از سازوکارهای مرتبط با درد حاد و درد مزمن به‌شمار می‌روند. | ## بخش 3: آزمون صفحه داغ | در پژوهشی با استفاده از موش‌های فاقد ژن OPRM1، نقش نسبی فعال‌سازی MOR در اثر ضددرد تاپنتادول و مورفین بررسی شد. با این حال، موش‌های فاقد OPRM1 همچنان اثر ضددردی خفیفی در برابر تاپنتادول ولی نه در برابر مورفین نشان دادند. این یافته نشان می‌دهد که اثر ضددردی تاپنتادول بر پایهٔ سازوکاری ترکیبی شامل هر دو مسیر MOR و NRI است. بنزودیازپین‌ها و گیرنده‌های گابا دیازپام یک لیگاند از خانوادهٔ بنزودیازپین‌ها برای گیرنده گابا نوع آ است که به‌عنوان کاهندهٔ اضطراب عمل می‌کند. پژوهش‌ها با استفاده از آزمون صفحهٔ داغ نشان داده‌اند که دیازپام ساختار رفتاری پاسخ به درد را نه از راه تعدیل درد بلکه از راه کاهش سطح اضطراب تغییر می‌دهد. | ## جمع‌بندی | اخلاق کمیتهٔ اخلاق «انجمن بین‌المللی مطالعهٔ درد» دستورالعمل‌هایی برای استفادهٔ اخلاقی از این روش تدوین کرده است.
موضوع مقاله: آمیلکاره چیپریانی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آمیلکاره چیپریانی | مقدمه: پدر بنیتو موسولینی (دیکتاتور فاشیست آتی ایتالیا) که خود فعال سوسیالیست بود، به احترام او،‌ یکی از نام‌های میانی پسرش را «آمیلکاره» گذاشت. | ## بخش 1: آمیلکاره چیپریانی | در ژوئن ۱۸۵۹، در سن ۱۵ سالگی، او در کنار جوزپه گاریبالدی در کنار نیروهای پیه‌مونتی در نبرد سولفرینو در طول جنگ دوم استقلال ایتالیا جنگید. در سال ۱۸۶۰، او از ارتش جدا شد تا به لشکرکشی هزار نفری گاریبالدی در سیسیل بپیوندد؛ این لشکرکشی پادشاهی دو سیسیل را که در آن زمان توسط بوربون‌ها اداره می‌شد، فتح کرد. با این حال، ارتش سلطنتی ایتالیا ارتش داوطلبان گاریبالدی را در نبرد اسپرومونته (۲۹ اوت ۱۸۶۲) شکست داد. | ## بخش 2: آمیلکاره چیپریانی | چیپریانی از اسارت فرار کرد اما مجبور به فرار به خارج از کشور شد و در یونان پناه گرفت. به همراه پسر گاریبالدی، ریچوتی گاریبالدی، و رهبران سابق فاشی سیسیلی، نیکولا بارباتو و جوزپه د فلیچه جوفریدا، به یونان رفتند تا در طول جنگ یونان و ترکیه بجنگند و قبل از اینکه در ۳۰ ژوئیه ۱۸۹۸ دوباره به مدت سه سال دیگر در ایتالیا زندانی شوند، جراحاتی برداشتند. او به عنوان نماینده مجلس نمایندگان انتخاب شد و متعاقباً هشت بار دیگر انتخاب شد اما هرگز کرسی خود را مطالبه نکرد زیرا از سوگند وفاداری به پادشاه امتناع ورزید. | ## بخش 3: آمیلکاره چیپریانی | در سال ۱۸۹۱، او از جمله نمایندگان کنگره کاپولاگو در سوئیس بود که حزب آنارشیست انقلابی سوسیالیستی را تأسیس کرد،‌هرچند عمر آن بسیار کوتاه بود. | ## جمع‌بندی | والدین بنیتو موسولینی (۱۸۸۳-۱۹۴۵)، دیکتاتور فاشیست آینده ایتالیا، به افتخار چیپریانی، یکی از نام‌های میانی پسرشان را «آمیلکاره» گذاشتند، و نام میانی دیگر او را به افتخار سوسیالیست ایتالیایی، آندره‌آ کوستا، انتخاب کردند.
موضوع مقاله: دلا رووره | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # دلا رووره | مقدمه: این خانواده ریشه‌های فروتنانه‌ای در ساونا، در لیگوریا، داشت و از طریق خویشاوندسالاری و ازدواج‌های جاه‌طلبانه‌ای که توسط دو پاپ دلا رووره ترتیب داده شده بود، قدرت و نفوذ کسب کرد: فرانچسکو دلا رووره، که از سال ۱۴۷۱ تا ۱۴۸۴ با عنوان سیکتوس چهارم حکومت کرد و برادرزاده‌اش جولیانو، که در سال ۱۵۰۳ به ژولیوس دوم تبدیل شد. | ## بخش 1: دلا رووره | ژولیوس دوم حامی میکل‌آنژ، رافائل و بسیاری دیگر از هنرمندان رنسانس بود و بازسازی مدرن کلیسای سنت پیتر را آغاز کرد. اعضای این خانواده در کلیسای رم و به عنوان دوک‌های اوربینو، دوک‌های سورا و اربابان سنیگالیا نفوذ داشتند. عنوان اوربینو با مرگ فرانچسکو ماریا دوم در سال ۱۶۳۱ از بین رفت و خانواده با مرگ نوه‌اش ویتوریا، دوشس بزرگ توسکانی، منقرض شد. تاریخچه فرانچسکو دلا رووره در سال ۱۴۱۴ در خانواده‌ای فقیر در لیگوریا در شمال غربی ایتالیا، پسر لئوناردو دلا رووره از ساوونا، به دنیا آمد. او یک فرانسیسکن بود که ابتدا وزیر کل فرقه خود و سپس کاردینال شد و تا زمان انتخاب شدن به عنوان پاپ در سال ۱۴۷۱ به بی‌دینی شهرت داشت. او به عنوان سیکستوس چهارم، هم ثروتمند و هم قدرتمند بود و بلافاصله شروع به دادن قدرت و ثروت به برادرزاده‌هایش از خانواده‌های دلا رووره و ریاریو کرد. | ## بخش 2: دلا رووره | ظرف چند ماه پس از انتخابش، جولیانو دلا رووره (پاپ ژولیوس دوم آینده) و پیترو ریاریو را به عنوان کاردینال و اسقف منصوب کرد. او جووانی دلا رووره را که کشیش نبود، بخشدار رم کرد و ترتیب ازدواج او با خانواده دا مونته‌فلترو، دوک‌های اوربینو، را داد. سیکستوس ادعا می‌کرد که از نسل یک خانواده اشرافی دلا رووره، کنت‌های وینوو در پیمونته، است و نشان خانوادگی آنها را به خود گرفت. گوئیدوبالدو دا مونته‌فلترو، فرانچسکو ماریا اول دلا رووره، فرزند خواهرش و برادرزاده پاپ ژولیوس دوم را به فرزندی پذیرفت. گوئیدوبالدو اول که بدون وارث بود، فرانچسکو ماریا را در دربار خود فراخواند و در سال ۱۵۰۴ او را به عنوان وارث دوک‌نشین اوربینو معرفی کرد، این امر با وساطت ژولیوس دوم محقق شد. در سال ۱۵۰۸، فرانچسکو ماریا این دوک‌نشین را به ارث برد و بدین ترتیب سلسله دوک‌نشین‌های رووره اوربینو آغاز شد. | ## بخش 3: دلا رووره | این سلسله در سال ۱۶۲۶ هنگامی که پاپ اوربینو را به قلمرو پاپی ملحق کرد، پایان یافت. به عنوان غرامت برای آخرین دوک حاکم، این عنوان فقط می‌توانست توسط فرانچسکو ماریا دوم و پس از مرگ او توسط وارثش، فدریکو اوبالدو، ادامه یابد. ویتوریا، آخرین نواده خانواده دلا رووره (او تنها فرزند فدریکو اوبالدو بود)، با فردیناندو دوم د مدیچی، دوک بزرگ توسکانی ازدواج کرد. آنها دو فرزند داشتند: کوزیمو سوم، طولانی‌ترین پادشاه توسکانی، و فرانچسکو ماریا د مدیچی، شاهزاده کلیسا. دوک‌های اوربینو فرانچسکو ماریا اول دلا روور (۱۴۹۰–۱۵۳۸) گیدوبالدو دوم دلا روور (۱۵۱۴–۱۵۷۴) فرانچسکو ماریا دوم دلا روور (۱۵۴۹–۱۶۳۱) - دوک نشین لغو شد، عنوان ادامه یافت فدریکو اوبالدو دلا روور (۱۶۰۵–۱۶۲۳) - عنوان با مرگ او منقرض شد. | ## جمع‌بندی | سایر افراد معروف در میان افراد زیادی که به این خانواده تعلق نداشتند، اما نام مشابهی داشتند، عبارتند از: خانواده دلا رووره، کنت‌های وینوو، از جمله: دومنیکو دلا رووره از وینوو، کاردینال، که قلعه دلا رووره را در آنجا ساخت برادرش کریستوفورو دلا رووره از وینوو و هنرمندان مختلفی از جمله: برادران جیوان باتیستا دلا رووره و جیوان مائورو دلا رووره، که هر دو با نام «ایل فیامینگینو» شناخته می‌شوند.
موضوع مقاله: انجمن‌های مسیحی کارگران ایتالیایی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # انجمن‌های مسیحی کارگران ایتالیایی | مقدمه: ACLI در سال ۱۹۴۴ در واکنش به تصمیم اتحادیه‌های کارگری کاتولیک برای مشارکت در تأسیس کنفدراسیون عمومی کار ایتالیا (CGIL) تأسیس شد. | ## بخش 1: انجمن‌های مسیحی کارگران ایتالیایی | در سال ۱۹۴۸، رهبران ACLI در تأسیس کنفدراسیون اتحادیه‌های کارگری ایتالیا (CISL) که انشعابی مسیحی‌گرا از CGIL بود و تحت نفوذ کمونیست‌ها قرار گرفته بود، مشارکت داشتند. در دوران رهبری لیویو کاربونی (۱۹۶۱–۱۹۶۹)، که بعدها یک حزب چپ‌گرا به نام جنبش سیاسی کارگران (MPL) تشکیل داد و در سال ۱۹۷۶ به عنوان سناتور حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) انتخاب شد، ACLI روابط خود را با DC قطع کرد. در زمان امیلیو گابالیو (۱۹۶۹–۱۹۷۲)، که یک «تقلید سوسیالیستی» را پیشنهاد کرد، ACLI بیشتر به چپ گرایش پیدا کرد. گابالیو توسط حزب کارگر مورد انتقاد قرار گرفت و ACLI که در سال ۱۹۷۰ دچار انشعاب جنبش مسیحی کارگران شد، در سال ۱۹۷۱ توسط پاپ پل ششم مورد انتقاد قرار گرفت. | ## بخش 2: انجمن‌های مسیحی کارگران ایتالیایی | در زمان مارینو کاربونی (۱۹۷۲–۱۹۷۶)، ACLI با سلسله مراتب کاتولیک «صلح» کرد و «همبستگی» خود را با DC دوباره برقرار کرد. انجمن‌های کاتولیک کارگری ایتالیا (ACLI) در دهه‌های پس از جنگ جهانی دوم نقش بسیار مهمی در جامعه و سیاست ایتالیا ایفا کردند. بسیاری از رهبران این نهاد نه‌تنها در عرصه اجتماعی بلکه در سیاست ملی نیز فعال بودند و در شکل‌دهی به جریان‌های دموکرات مسیحی و اصلاح‌طلب نقش داشتند. با این حال، برخی چهره‌های برجسته مانند فرانکو پاسوئلو و جابالیو مسیر متفاوتی را در پیش گرفتند و ابتدا به حزب مسیحیان اجتماعی (CS) و سپس به حزب چپ‌گرای دموکرات‌های چپ (DS) پیوستند. | ## بخش 3: انجمن‌های مسیحی کارگران ایتالیایی | جیووانی بیانکی، که از ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۴ ریاست ACLI را بر عهده داشت، از ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۷ رئیس حزب PPI بود. در سال‌های بعد، لوئیجی بوبا (۱۹۹۸–۲۰۰۶) به‌عنوان سناتور حزب دموکرات (PD) انتخاب شد—حزبی که در سال ۲۰۰۷ از اتحاد دو جریان اصلی یعنی دموکراسی آزادی – دیزی (DL) و دموکرات‌های چپ (DS) شکل گرفت. آندریا اولیورو، رئیس ACLI از ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۳، در مسیر سیاسی خود به احزاب مختلفی پیوست: ابتدا انتخاب مدنی (SC)، سپس مردم‌گرایان برای ایتالیا (PpI) و در نهایت دموکراسی همبسته (DemoS). | ## جمع‌بندی | این تحولات نشان‌دهنده تنوع گرایش‌های سیاسی درون ACLI و نقش آن در انتقال ارزش‌های اجتماعی-مسیحی به طیف‌های مختلف سیاسی ایتالیاست.
موضوع مقاله: خاندان بوربون-پارما | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # خاندان بوربون-پارما | مقدمه: خاندان بوربون-پارما شاخه‌ای از خاندان سلطنتی اسپانیا است که اعضای آن زمانی به عنوان پادشاه اتروریا و دوک پارما و پیاچنزا، گواستالا و لوکا حکومت می‌کردند. | ## بخش 1: خاندان بوربون-پارما | نام بوربون-پارما از نام اصلی (بوربون) و نام دیگر (پارما) از عنوان دوک پارما گرفته شده است. این عنوان توسط بوربون‌های اسپانیایی حفظ شد، زیرا فیلیپ، بنیانگذار، دوک پارما که نتیجهٔ بزرگ رانوچیو دوم فارنیزی، دوک پارما بود، با لوئیز الیزابت فرانسه ازدواج کرد و خاندان بوربون و ایالت پارما را با هم متحد ساخت. خاندان بوربون-پارما امروزه خاندان حاکم بر دوک‌نشین بزرگ لوکزامبورگ (به‌طور پدری) است و همه اعضای خانواده دوک‌نشین بزرگ لوکزامبورگ، اعضای خاندان بوربون-پارما با عنوان «شاهزادگان/پرنسس‌ها» و عنوان والاحضرت سلطنتی هستند. دوک‌نشین پارما دوک‌نشین پارما در سال ۱۵۴۵ از آن بخش از دوک‌نشین میلان در جنوب رودخانه پو، به عنوان تیول پسر نامشروع پاپ پل سوم، پیر لوئیجی فارنیزی، با مرکزیت شهر پارما ایجاد شد. در سال ۱۵۵۶، شهر پیاچنزا به دوک دوم، اوتاویو فارنیزی، داده شد و بدین ترتیب دوک پیاچنزا نیز شد و از آن پس این ایالت به درستی با نام دوک‌نشین‌های پارما و پیاچنزا شناخته شد. | ## بخش 2: خاندان بوربون-پارما | خاندان فارنیزی تا سال ۱۷۳۱ و مرگ آخرین دوک نرینه، آنتونیو، بر دوک‌نشین‌ها حکومت می‌کردند. پس از مرگ او، دوک‌نشین به اینفانته چارلز اسپانیایی، وارث دوک‌نشین از طریق مادرش، الیزابت فارنزه، رسید. با این حال، طبق مفاد پیمان وین (۱۷۳۸)، چارلز مجبور شد دوک‌نشین را به اتریش واگذار کند. حکومت موقت هابسبورگ‌ها هابسبورگ‌ها تنها تا زمان انعقاد پیمان اکس-لا-شاپل در سال ۱۷۴۸ حکومت کردند، زمانی که این دوک‌نشین توسط فیلیپ اسپانیایی، برادر کوچکتر چارلز، به بوربون‌ها بازگردانده شد. در سال ۱۷۹۶، این دوک‌نشین توسط نیروهای فرانسوی تحت فرمان ناپلئون بناپارت اشغال و در جمهوری سیزالپین و پادشاهی ایتالیا ادغام شد. | ## بخش 3: خاندان بوربون-پارما | در سال ۱۸۱۴، دوک‌نشین‌ها تحت فرمان ماری لوئیز، همسر ناپلئون، هابسبورگ، که قرار بود تا آخر عمر بر آنها حکومت کند، احیا شدند. بازگشت به بوربون‌ها پس از مرگ ماری لوئیز در سال ۱۸۴۷، این دوک‌نشین به خاندان بوربون-پارما که بر دوک‌نشین کوچک لوکا حکومت می‌کردند، بازگردانده شد. بوربون‌ها تا سال ۱۸۵۹ حکومت کردند، تا اینکه پس از پیروزی فرانکو-ساردینیا در جنگ علیه اتریش، با انقلابی از آنجا بیرون رانده شدند. دوک‌نشین‌های پارما، پیاچنزا و گواستالا و دوک‌نشین لوکا در دسامبر ۱۸۵۹ به دوک‌نشین بزرگ توسکانی و دوک‌نشین مودنا پیوستند تا استان‌های متحد ایتالیای مرکزی را تشکیل دهند و در مارس ۱۸۶۰ به پادشاهی ساردینیا ضمیمه شدند. | ## جمع‌بندی | کارلوس-هوگو (مدعی کارلیست تاج و تخت اسپانیا در دهه ۱۹۷۰) از سال ۱۹۷۷ تا زمان مرگش این عنوان را در اختیار داشت.
موضوع مقاله: لئونیدا بیسولاتی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لئونیدا بیسولاتی | مقدمه: لئونیدا بیسولاتی (۲۰ فوریه ۱۸۵۷ - ۶ مه ۱۹۲۰) از نمایندگان برجسته جنبش سوسیالیستی ایتالیا در نیمه دوم قرن نوزدهم و آغاز قرن بیستم بود. | ## بخش 1: لئونیدا بیسولاتی | سال‌های نخستین و تحصیلات بیسولاتی در کرمونا از رابطه‌ی پائولینا برگاماسکی، یک پرستار، با استفانو بیسولاسکی، کشیشی که در سال ۱۸۵۹ در سن ۳۷ سالگی کلیسا را ​​ترک کرد و بعدها مدیر کتابخانه‌ی شهر کرمونا و محققی برجسته شد، متولد شد. در بدو تولد، نام کودک لئونیدا برگاماسکی بود؛ نام او در سن ۱۸ سالگی، زمانی که استفانو بیسولاسکی او را به طور قانونی او را به فرزندی پذیرفت (پس از ازدواج با پائولینا در سال ۱۸۶۸، و پنج سال پس از بیوه شدن او) تغییر کرد. با این پیشینه‌ی خانوادگی، جای تعجب نیست که لئونیدا در دوران دانشجویی در دانشگاه بولونیا، جایی که مدرک حقوق خود را در سن ۲۰ سالگی دریافت کرد، به سیاست‌های چپ‌گرایانه روی آورد. با بازگشت به کرمونا، او به عنوان وکیل مشغول به کار شد و مقالات زیادی را در مجلات و روزنامه‌ها منتشر کرد.. حرفه در سال ۱۸۷۶، بیسولاتی به شورای شهر کرمونا انتخاب شد، ابتدا در صفوف حزب رادیکال ایتالیا، سپس به تدریج به حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) نزدیک‌تر شد. او با ژینورا کوگی ازدواج کرد، که خیلی زود به بیماری مزمن مبتلا شد و در سال ۱۸۹۴ درگذشت. | ## بخش 2: لئونیدا بیسولاتی | بعدها، همراه همپای او کارولینا کاسولا بود که در نهایت در سال ۱۹۱۳ با او ازدواج کرد. از سال ۱۸۸۹ تا ۱۸۹۵، بیسولاتی تظاهرات دهقانی و مبارزه اجتماعی برای شرایط زندگی بهتر در روستاها را سازماندهی کرد. او همچنین ترجمه‌ای جزئی از مانیفست کمونیست کارل مارکس و فردریش انگلس را منتشر کرد. در سال ۱۸۹۶، او مدیر «آوانتی!» (به پیش!) ارگان رسمی حزب سوسیالیست ایتالیا شد و هرچند در سال ۱۹۰۳ از این سمت کناره‌گیری کرد، اما از سال ۱۹۰۸ تا ۱۹۱۰ دوباره به این سمت بازگشت. در سال ۱۸۹۷، او به عنوان نماینده حوزه انتخابیه پسکارولو اد یونیتی به مجلس نمایندگان پارلمان پادشاهی ایتالیا انتخاب شد. امتناع او از مخالفت با جنگ عثمانی و ترکیه برای فتح لیبی باعث استعفای او از سمت نمایندگی پارلمان در فوریه ۱۹۱۲ شد. | ## بخش 3: لئونیدا بیسولاتی | او به سرعت حزب سوسیالیست اصلاح‌طلب ایتالیا (PSRI) را به همراه ایوانوئه بونومی (نخست‌وزیر آینده ایتالیا) و آنجولو کابرینی تأسیس کرد. بیسولاتی قویاً از ورود ایتالیا به جنگ جهانی اول در کنار متفقین سه‌گانه حمایت می‌کرد، در حالی که دوستان سوسیالیست سابقش طرفدار بی‌طرفی بودند. در بازگشت به رم، در دو دولت متوالی ایتالیا (دولت‌های اتحادیه لیبرال به رهبری پائولو بوسلی و ویتوریو امانوئل اورلاندو) خدمت کرد. در پایان جنگ، بیسولاتی از جامعه ملل و اصل خودمختاری وودرو ویلسون در تعیین مرزهای جدید ملی حمایت کرد. این امر ملی‌گرایان و طرفداران الحاق ایتالیا را که مصمم به الحاق مناطق قابل توجهی از ساکنان آلمانی و اسلاوها در شمال شرقی به ایتالیا بودند، خشمگین کرد. او که از همه طرف مورد حمله قرار گرفته بود، در دسامبر ۱۹۱۸ از دولت استعفا داد و از سیاست کناره‌گیری کرد، اگرچه متعاقباً با ویلسون ملاقات کرد و از او خواست که فیوم یا ساحل دالماسی به ایتالیا داده نشود. | ## جمع‌بندی | در ۱۸ دسامبر ۱۹۷۷۴، لژ لئونیدا بیسولاتی، یک مرکز ماسونی وابسته به شرق بزرگ ایتالیا که به افتخار او نامگذاری شده بود، در کرمونا تأسیس شد.
موضوع مقاله: آلرژی در کودکان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آلرژی در کودکان | مقدمه: مقدمه آلرژی در کودکان به واکنش‌های ایمنی غیرطبیعی بدن نسبت به مواد بی‌ضرر اطلاق می‌شود. | ## بخش 1: آلرژی در کودکان | این واکنش‌ها می‌توانند منجر به بروز علائمی مانند عطسه، کهیر، تنگی نفس و اسهال شوند. آلرژی‌ها در کودکان می‌توانند به‌صورت فصلی یا دائمی ظاهر شوند و ممکن است با سایر بیماری‌های ایمنی مانند آسم و اگزما همراه باشند. انواع آلرژی در کودکان آلرژی غذایی آلرژی غذایی در کودکان به واکنش‌های ایمنی نسبت به مواد غذایی خاص اطلاق می‌شود. شایع‌ترین آلرژن‌های غذایی در کودکان شامل شیر، تخم‌مرغ، بادام‌زمینی، ماهی و صدف‌داران هستند. این واکنش‌ها می‌توانند از خفیف تا شدید متغیر باشند و در برخی موارد منجر به آنافیلاکسی شوند. | ## بخش 2: آلرژی در کودکان | آلرژی پوستی اگزما یا درماتیت آتوپیک یک بیماری پوستی آلرژیک است که با خشکی، خارش و التهاب پوست همراه است. این بیماری معمولاً در نوزادان و کودکان خردسال مشاهده می‌شود و ممکن است با آلرژی‌های غذایی یا تنفسی همراه باشد. شیوع آلرژی در کودکان مطالعات مختلف نشان داده‌اند که شیوع آلرژی در کودکان در حال افزایش است. در ایران، شیوع رینیت آلرژیک در کودکان و نوجوانان به‌ترتیب ۱۸٪ و ۲۵٪ گزارش شده است. همچنین، شیوع آسم در کودکان ۶–۷ ساله حدود ۲.۷٪ و در نوجوانان ۱۳–۱۴ ساله ۳.۵٪ است. | ## بخش 3: آلرژی در کودکان | این عوامل شامل سابقه خانوادگی آلرژی، تماس با آلرژن‌ها در دوران کودکی، آلودگی هوا، تغذیه نامناسب و عدم شیردهی به مدت کافی هستند. تشخیص آلرژی تشخیص آلرژی در کودکان بر اساس تاریخچه پزشکی، معاینه بالینی و انجام آزمایش‌های تخصصی مانند تست‌های پوستی و آزمایش‌های خون انجام می‌شود. در برخی موارد، پزشک ممکن است از چالش‌های خوراکی یا استنشاقی برای تشخیص دقیق‌تر استفاده کند. درمان‌های رایج شامل استفاده از آنتی‌هیستامین‌ها، کورتیکواستروئیدهای موضعی یا سیستمیک، ایمونوتراپی و در موارد شدید، استفاده از اپی‌نفرین خودتزریقی است. | ## جمع‌بندی | پیشگیری پیشگیری از آلرژی در کودکان شامل اجتناب از تماس با آلرژن‌های شناخته‌شده، تغذیه مناسب، تقویت سیستم ایمنی از طریق فعالیت بدنی و خواب کافی، و مشاوره با پزشک متخصص است.
موضوع مقاله: پراگماتا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پراگماتا | مقدمه: پراگماتا یک بازی ویدئویی به سبک اکشن-ماجراجویی است که توسط کپ‌کام ساخته و منتشر شده است. | ## بخش 1: پراگماتا | این بازی که در یک ایستگاه پژوهشی وابسته به ماه اتفاق می‌افتد، داستان فضانوردی به نام هیو و اندرویدی به نام دایانا را دنبال می‌کند که با همکاری یکدیگر سعی در مبارزه با هوش مصنوعی متخاصمی را دارند که ایستگاه را کنترل می‌کند و در نهایت به زمین بازگردند. پراگماتا در ۱۷ آوریل ۲۰۲۶ برای پلی‌استیشن ۵، مایکروسافت ویندوز، ایکس‌باکس سری اکس/اس و نینتندو سوئیچ ۲ منتشر شد. بازی با واکنش‌های مثبتی از سوی منتقدان همراه بود و در عرض ۱۶ روز پس از انتشار، بیش از دو میلیون نسخه فروخت. | ## بخش 2: پراگماتا | روند بازی پراگماتا بازی اکشن-ماجراجویی است که از زاویهٔ دید سوم شخص دنبال می‌شود. بازیکن همزمان کنترل هیو و دایانا را در دست می‌گیرد، همان‌طور که آن‌ها به دنبال راهی برای فرار از یک ایستگاه تحقیقاتی وابسته به ماه هستند که توسط دشمنانی به شکل ربات‌های هوش مصنوعی آلوده شده است. هیو به تعدادی سلاح گرم و یک جت پک مجهز است که به او اجازه می‌دهد از حملات دشمن جاخالی دهد و به مناطق دوردست دسترسی داشته باشد. | ## بخش 3: پراگماتا | گلوله‌ها قادر به نفوذ در زرهٔ ربات‌ها نمی‌باشند، اگرچه دایانا می‌تواند سیستم دفاعی ربات را هک کند، آن را غیرفعال کند و نقطه ضعفشان را برای حمله هیو آشکار سازد. در هر پازل، بازیکن باید مکان‌نما را در طول شبکه هدایت کند تا به کاشی هدف برسد، از موانع دوری کند و نودهای جایزه اختیاری را فعال یا غیرفعال کند که ممکن است مزایای جنگی بیشتری مانند افزایش آسیب سلاح برای هیو را به همراه داشته باشد. | ## جمع‌بندی | معماها به صورت بی‌درنگ حل می‌شوند، این بدین معناست که هیو باید در طول هر صحنهٔ هک کردن، از حملات دشمن جاخالی دهد و از آن‌ها اجتناب کند.