موضوع مقاله: فرهنگ آشوری | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فرهنگ آشوری | مقدمه: فرهنگ آشوری نه تنها از قبیل گروه‌های قومی همسایه سرزمین آشور متفاوت است، بلکه بسیاری از ویژگی‌های منحصر به فرد آن از میراث باستانی آنها در مزارع مسعود برمی گردد. | ## بخش 1: فرهنگ آشوری | بسیاری از اسوریایی‌ها (تقدیرات زبانگویان روانی از ۵۰۰٬۰۰۰ تا می‌رسد) هنوز هم لهجه‌های مختلف تحت تأثیر آرامایی شرقی که توسط زبانشناسان به عنوان آرمایی نو شرقی و آرمایی جدید مرکزی نامگذاری شده است، صحبت، خواندن و نوشتن می‌کنند. یک ویژگی مشخص فرهنگ آشور مدرن، تسلط چندین مذاهب مسیحیت سوری است، به ویژه کلیسا باستانی مشرق کلیسای آشور شرقی کلیسای کاتولیک کَلدان، کلیسای کاتولیک سوری و کلیسا ارتدوکس سوری و همچنین کلیساهای دیگر. جشن‌های سالانه آشوری‌ها در جوامع خود انواع مختلفی از سنت‌ها را جشن می‌گیرند که بیشتر آن‌ها با مسیحیت مرتبط هستند. قتل‌عام سیمل اولین قتل‌عام بسیاری بود که توسط دهوک عراق در طول هدف‌گیری سیستماتیک اسوری‌ها در شمال عراق در اوت ۱۹۳۳ انجام شد. هفتم آگوست به‌عنوان «روز شهدا» (به سریانی: ܝܘܡܐ ܕܣܗܕ̈ܐ، Yawma d-Sahdhe) یا «روز ملی سوگواری» توسط اتحادیه جهانی آشوری‌ها برای یادبود کشتار سیمله شناخته شد، همان‌طور که اتحادیه جهانی آشوری‌ها در سال ۱۹۷۰ اعلام کرد. مراسم جشن شامل برگزاری رژه‌ها و مهمانی‌ها، گردهمایی در باشگاه‌ها و مؤسسات اجتماعی و شنیدن اشعاری دربارهٔ «داستان آفرینش» است. پس از تشکیل دولت ترکیه در دهه ۱۹۲۰، رشا د-نیسان همراه با نوروز کرد از جشن گرفتن در عمومی ممنوع شد. افسانه «کالو د-سولاقا» روایت‌گر جوانی به نام مالک شلیته، حاکم پایتخت سرزمین آشوریان، موصل، است که پس از موفقیت در دفع و شکست نخستین حمله شهر، توجه تیمور را به خود جلب کرد. در این نبرد، جنگجویان آزادی‌خواه، هم مسیحی و هم مسلمان، در برابر حمله مغول‌ها از شهر دفاع کردند. در همین زمان بود که بر اساس افسانه، همسر مالک شلیته زنان آشوری را که لباس سفید به تن داشتند سازماندهی کرد و مسئولیت جمع‌آوری مایحتاج از شهرهای اطراف را برای تأمین خوراک مردان در صفوف نبرد بر عهده گرفت. آن‌ها پس از شنیدن سرنوشت هم‌میهنان خود در تکریت و ماردین، به‌خوبی می‌دانستند که در صورت شکست در این نبرد، چه سرنوشتی در انتظارشان خواهد بود. | ## بخش 2: فرهنگ آشوری | زنان به‌جای فرار و مخفی شدن، خود را برای نبرد آماده کردند و به صفوف مدافعان در برابر شرایط دشوار پیوستند. این روایت تاریخی با افسانه هم‌خوانی دارد، زیرا هر دو نبردی خونین و فرسایشی را توصیف می‌کنند که در آن مردان و زنان هر دو شرکت کرده و در برابر حمله تیمور لنگ دفاع کردند. بر اساس افسانه، مالک شلیته و همسرش—که گفته می‌شود لباس سفید به تن داشته‌اند—در این نبرد کشته شدند. تاریخ‌دان اسوری آرسون می‌گوید که پسران و دختران جوان نشان دهنده مردمان و دختران جوان هستند که به آسمان صعود کردند زیرا برای مسیحیت و دفاع از وطنشان کشته شدند. ماهیت غم‌انگیز این رویداد در سال ۱۴۰۱ تا حدی تأثیر ناپذیری در ذهن بازماندگان گذاشت که آنها نبرد نهایی را به یاد آوردند و به یاد کشته شدگان با بازی مجدد دوستی مردان و زنان آشور که در دفاع از سرزمین خود کشته شدند، احترام گذاشتند. با این حال، کسانی که موفق به زنده ماندن از کشتارها در بغداد شدند مجبور شدند به کوه‌های زاگرس فرار کنند. معمولاً در حکاری قبل از جنگ جهانی اول دختران هر روستایی جمع می‌شدند و زیباترین دختر را برای آن سال انتخاب می‌کردند. او لباس عروسی سنتی آشوری را پوشیده و بعد از آن در اطراف روستای به آواز می‌رفت و از مغز و انگور می‌خواستند، که بعد از آن آنها در یک مهمانی به افتخار «دختر» برگزار می‌شدند. آشوری‌ها این روز را مانند هر جشن دیگری با موسیقی، رقص، غذا و نوشیدنی گرامی می‌داشتند، اما با چند تفاوت. علاوه بر دختران کوچک که لباس عروس به تن می‌کردند، سنتی نیز در میان آشوریان ساکن حکاری وجود داشت که در آن طناب‌هایی به شاخه‌های محکم درختان بزرگ بسته می‌شد. پس از آن، همه حاضرین تلاش می‌کردند از طناب بالا بروند و کسانی که موفق نمی‌شدند، بدشانسی برایشان پیش‌بینی می‌شد، در حالی که هر کس به انتهای طناب و شاخه می‌رسید، بهترین شانس را برای سال پیش رو داشت. | ## بخش 3: فرهنگ آشوری | امروزه این سنت به ندرت اجرا می‌شود و فقط در برخی مناطق شمالی‌ترین نقاط عراق دیده می‌شود. در مقابل در اورمی، عادت بود که دختران کوچک در روستاها به عنوان عروسی لباس بپوشند و هنگام گشت و گذار در روستاهای خود از آنها نیز پول یا جواهرات می‌خواستند. دختران جوان به عنوان عروس لباس پوشیده بودند که به مردان که در میدان جنگ می‌جنگیدند، مواد غذایی می‌دادند. مادرشان می‌دانستند که ممکن است هرگز برگردند و از این عادت برای تشویق دخترانشان استفاده می‌کردند. در سوریه، دختران و پسران جوان به هم می‌پیوستند و به‌صورت زوج، لباس عروس و داماد می‌پوشیدند و از خانه‌ای به خانهٔ دیگر می‌رفتند و آواز می‌خواندند. معمولاً به جای دریافت پول یا شیرینی، با گندم، برنج، میوه و غیره پاداش می‌گرفتند. در پایان روز، کودکان به یک مزرعه می‌رفتند تا آنچه جمع‌آوری کرده بودند را بپزند و بخورند. این سنت، که به ویژه برای اعضای کلیسای مشرق و کلیسای کاتولیک کَلدی است، در این جوامع در سراسر جهان باقی مانده است و توسط یک حزب، اغلب فقط زنان، مشخص شده است. همچنین یک عادت جدید است که یک مراسم عروسی تظاهراتی را با رقص آهسته، شام و کیک برگزار کند، تنها تفاوت این است که داماد، داماد، شوهر و خادمی همه دختران جوان هستند. | ## جمع‌بندی | مراسم ازدواج آشوری معمولاً رویدادی بزرگ است که نه‌تنها پیوند یک زوج جدید را نشان می‌دهد، بلکه به عنوان فرصتی برای ابراز هویت آشوری در فضای جمعی نیز عمل می‌کند.