موضوع مقاله: دو جاده‌ای | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # دو جاده‌ای | مقدمه: دویدن جاده‌ای ورزشی است که بر روی مسیری اندازه‌گیری‌شده در جاده‌هایی معین انجام می‌شود. | ## بخش 1: دو جاده‌ای | این مسابقات معمولاً به عنوان مسابقات دوهای مسافت‌دار طبقه‌بندی می‌شوند و معمولاً مسافت‌ها از ۵ کیلومتر تا ۴۲٫۲ کیلومتر متغیر است. چهار مسافت رایج برای مسابقات دویدن جاده‌ای که توسط فدراسیون جهانی دو و میدانی شناخته شده‌اند که عبارتند از: ۵ کیلومتر، ۱۰ کیلومتر، نیمه‌ماراتن و ماراتن. دویدن بر روی جاده به عنوان یک سطح جایگزین به جای دویدن بر روی مسیرهای پیاده‌روی، پیست یا عوارض طبیعی محسوب می‌شود. برای بسیاری از افرادی که به دنبال شرکت در دویدن به عنوان یک فعالیت یا ورزش هستند، مزایای بسیاری در جاده‌ها وجود دارد. دویدن جاده‌ای یکی از انواع مسابقات جاده‌ای است که همچو دوچرخه‌سواری جاده‌ای و مسابقات خودروهای جاده‌ای از مسیرهای جاده‌ای در آن‌ها استفاده می‌شود. مسیرها مسیرهای مسابقات معمولاً در خیابان‌های شهرهای بزرگ و شهرک‌ها برگزار می‌شوند، اما می‌توانند در هر جاده‌ای نیز برگزار شوند. فدراسیون جهانی دو و میدانی چندین مسافت رایج برای مسابقات جاده‌ای را که واجد شرایط ثبت رکورد هستند، شناسایی کرده است، به شرطی که با معیارهای پذیرش مطابقت داشته باشند: نیمه‌ماراتن (۲۱٫۰۹۸ کیلومتر یا ۱۳٫۱ مایل) ماراتن (۴۲٫۱۹۵ کیلومتر یا ۲۶٫۲ مایل) دو ۲۴ ساعته از این میان، ۵ کیلومتر، ۱۰ کیلومتر، ۲۵ کیلومتر، ۳۰ کیلومتر، نیمه‌مارتن، ماراتن و ۱۰۰ کیلومتر فاصله‌هایی هستند که برای رکوردهای جهانی شناخته شده‌اند. | ## بخش 2: دو جاده‌ای | مسابقه مایل خیابان پنجم در نیویورک سیتی، ایالات متحده با مسافت برگزار می‌شود؛ رویداد «دور خلیج» که در آکلند، نیوزلند برگزار می‌شود به مسافت است؛ مسابقه جاده‌ای «فالموث» در فالموث، ماساچوست به طول برگزار می‌شود؛ مسابقه جاده منچستر در منچستر، کانکتیکات به مسافت است؛ رویداد «سیتی۲سورف» در سیدنی، استرالیا به طول برگزار می‌شود؛ مسابقه «دویدن بزرگ آلوها» در هونولولو، هاوایی به مسافت است؛ مسابقه «دویدن امپریال ۲۰» به طول برگزار می‌شود؛ و مسابقه «مسافت چارلستون» در چارلستون، ویرجینیای غربی به طول است. مردان و زنان در کنار هم رقابت می‌کنند و دونده‌های حرفه‌ای در همان رویدادها با دونده‌های عادی مسابقه می‌دهند. در مسابقات معتبرتر، این موضوع کمتر پیش می‌آید، زیرا برای مردان و زنان و همچنین برای ورزشکاران حرفه‌ای و غیرحرفه‌ای دسته‌های جداگانه‌ای وجود دارد. در برخی رویدادها، آماتورهای تازه‌کار می‌توانند در مسابقه با اعضای باشگاه‌های دو و حتی قهرمانان جهانی شرکت کنند. این دسترسی گسترده، دویدن جاده‌ای را به شدت محبوب کرده است و میلیون‌ها نفر در سراسر جهان هر ساله در هزاران مسابقه شرکت می‌کنند. در ایالات متحده، ۱۸٫۱ میلیون نفر در سال ۲۰۱۸ برای مسابقات تفریحی جاده‌ای ثبت‌نام کردند. در حالی که رکوردداران جهانی می‌توانند با سرعت ۴ تا ۵ دقیقه برای هر مایل (۲٫۵ تا ۳ دقیقه برای هر کیلومتر) بدوند، دونده‌های غیرحرفه‌ای به‌طور میانگین حدود ۱۰ دقیقه برای هر مایل (۶ دقیقه برای هر کیلومتر) زمان می‌گذارند. | ## بخش 3: دو جاده‌ای | اکثر ثبت‌نام‌کنندگان به دلایل شخصی مانند دستیابی به هدف و تناسب اندام دویده و نه برای رقابت و بسیاری از مسیرهای مسابقه این موضوع را با باز نگه داشتن مسیر به مدت کافی برای پیاده‌روی یا دویدن پوشش می‌دهند. زمان‌سنجی برای ثبت زمان‌ها در مسابقات جاده‌ای، معمولاً برگزارکننده هزینه یک شرکت زمان‌سنجی را پرداخت می‌کند تا زمان‌ها را به صورت الکترونیکی ثبت کند. این کار با استفاده از فناوری‌ای به نام شناسایی با امواج رادیویی (RFID) انجام می‌شود. این فناوری یا در شماره‌پوش‌های یکبار مصرف، یا در تراشه‌های کفش که به بندهای کفش متصل است، یا در مچ‌بندها قرار می‌گیرد. سپس توری‌های زمان‌سنجی الکترونیکی در خط پایان مسابقه قرار می‌گیرند و زمانی که دونده از خط پایان عبور کند، زمان او به‌طور خودکار ثبت می‌شود. | ## جمع‌بندی | این فناوری به مرور زمان توسعه یافته و به کارآمدترین روش برای ثبت زمان‌های چندین ورزشکار تبدیل شده است.