موضوع مقاله: رشته مرواریدها (اقیانوس هند) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # رشته مرواریدها (اقیانوس هند) | مقدمه: رشته مرواریدها یک فرضیه ژئوپولیتیکی است که در سال ۲۰۰۴ از سوی پژوهشگران ایالات متحده آمریکا مطرح شد. | ## بخش 1: رشته مرواریدها (اقیانوس هند) | این اصطلاح به شبکه‌ای از تأسیسات و روابط نظامی و تجاری چین در امتداد راه‌های دریایی ارتباطی آن اشاره دارد که از سرزمین اصلی چین تا بندر سودان در شاخ آفریقا امتداد می‌یابد. این مسیرهای دریایی از چندین گلوگاه دریایی مهم مانند تنگه مندب، تنگه مالاکا، تنگه هرمز و تنگه لومبوک و نیز دیگر مراکز راهبردی دریایی در سومالی و کشورهای جنوب آسیای ساحلی مانند پاکستان، سری‌لانکا، بنگلادش و مالدیو عبور می‌کنند. بسیاری از ناظران در هند معتقدند این طرح، همراه با دالان اقتصادی چین و پاکستان و دیگر بخش‌های ابتکار کمربند و جاده چین تحت رهبری دبیرکل حزب کمونیست چین شی جین پینگ، تهدیدی برای امنیت ملی هند است. چنین سامانه‌ای هند را در محاصره قرار می‌دهد و نمایش قدرت، تجارت، و حتی احتمالاً تمامیت ارضی آن را تهدید می‌کند. افزون بر این، حمایت چین از پاکستان، دشمن سنتی هند و بندر گوادر آن، تهدید تلقی می‌شود؛ تهدیدی که با نگرانی از احتمال ایجاد یک پایگاه نظامی دریایی برون‌مرزی در گوادر از سوی چین تشدید می‌شود. چنین پایگاهی می‌تواند به چین امکان دهد جنگ برون‌مرزی در منطقه اقیانوس هند انجام دهد. این تحلیل که پیش از آغاز استقرار دریایی ضد دزدی دریایی چین در اقیانوس هند در دسامبر ۲۰۰۸ و نیز پیش از دستیابی بعدی این کشور به نخستین پایگاه نظامی برون‌مرزی‌اش در جیبوتی در اوت ۲۰۱۷ نوشته شده بود، به دلیل پیش‌بینی «حضور نظامی دائمی» چین در اقیانوس هند از سوی سیاست‌گذاران هندی آینده‌نگرانه تلقی شده است. در نتیجه، هند از آن زمان تاکنون در انواع مختلفی برای مقابله با این تهدید اقدام کرده است. این اصطلاح همچنین در روایت‌های ژئوپولیتیکی و سیاست خارجی هند برای برجسته کردن نگرانی‌های این کشور دربارهٔ پروژه‌های عظیم ابتکار کمربند و جاده چین در سراسر جنوب آسیا، کاربرد گسترده‌ای دارد. بر پایهٔ ارزیابی EUISS، شکل‌گیری گفت‌وگوی امنیتی چهارجانبه (متشکل از استرالیا، هند، ژاپن و ایالات متحده آمریکا) نتیجهٔ مستقیم سیاست خارجی و امنیتی قاطعانه‌تر چین در منطقه هند-آرام بوده است. دبیران کل حزب کمونیست چین، هو جینتائو و شی جین پینگ هر دو تأکید کرده‌اند که چین هرگز در پی هژمونی در روابط خارجی نخواهد بود. هرچند گفته شده است که اقدامات چین در اقیانوس هند یک معضل امنیتی میان چین و هند ایجاد می‌کند، برخی تحلیل‌گران این برداشت را زیر سؤال برده‌اند و به آسیب‌پذیری‌های بنیادی راهبردی چین اشاره کرده‌اند. اصطلاح‌شناسی در این نظریه، «مروارید» به یک پایگاه نظامی برون‌مرزی کنونی یا بالقوهٔ چین، پروژهٔ ابرزیرساخت، کریدور اقتصادی، بندر یا هر شهر و مکان دیگری با مزیت ژئواستراتژیک برای چین در منطقه اشاره دارد. «رشته» نام‌دارِ این مرواریدها به امکان اتصال این نقاط از سوی نیروی دریایی چین از طریق مسیرهای دریایی اشاره دارد. پژوهشگران سیاسی چینی از اصطلاح String of Pearls برای توصیف راهبرد ژئوپولیتیکی و دیپلماتیک خود استفاده نمی‌کنند و در عوض آن را «افترا و بدنام‌سازی مغرضانه» از جانب ایالات متحده می‌نامند. خاستگاه در سال ۲۰۰۴، شرکت مشاوره‌ای آمریکایی Booz Allen Hamilton فرضیهٔ «رشته مرواریدها» را مطرح کرد که بر اساس آن، چین خواهد کوشید حضور دریایی خود را از طریق ساخت زیرساخت‌های دریایی غیرنظامی در پیرامون اقیانوس هند گسترش دهد. به گفتهٔ ویرجینیا مارانتیدو، پژوهشگر Pacific Forum، چین نسبت به محیط امنیتی خود در اقیانوس هند به‌شدت نگران بود، زیرا احتمال محاصرهٔ آن در تنگه مالاکا از سوی آمریکا و هند وجود داشت. این وضعیت که از سوی پژوهشگران چینی «معضل مالاکا» نام‌گذاری شد، چالش‌های مهمی برای نخبگان حاکم در پکن پدید آورد. راهبردپردازان سیاسی آمریکایی، اروپایی و هندی این اصطلاح را برای اشاره به نقاط نفوذ چین در منطقه هند-آرام به کار برده‌اند. نفت وارداتی از کشورهای خلیج فارس و آفریقا ۷۰٪ کل واردات نفت چین را تشکیل می‌دهد و جدا از سوزاندن زغال‌سنگ و انرژی هسته‌ای در چین، همچنان حیاتی‌ترین منبع انرژی این کشور محسوب می‌شود. برای پاسخ به تقاضای آینده، چین چندین قرارداد بلندمدت برای توسعهٔ میدان‌های نفتی ایران و ساخت خط لوله، پالایشگاه و بندر در سودان برای صادرات نفت امضا کرده است. حمل‌ونقل برون‌مرزی نفت از مناطق تولید موجود، در آیندهٔ قابل پیش‌بینی همچنان شیوهٔ اصلی واردات انرژی باقی خواهد ماند. تلاش‌ها برای تأمین خطوط عرضهٔ جدید در آسیای مرکزی دشوار بوده‌اند، زیرا ضعف زیرساخت‌ها، بی‌ثباتی سیاسی، چالش‌های لجستیکی و فساد، توسعهٔ انرژی در آن منطقه را مختل کرده است. امنیت انرژی همچنین در مرکز تلاش‌های ضد دزدی دریایی چین قرار دارد و بخشی از اهداف گسترده‌تر دریایی آن را تشکیل می‌دهد. تأسیسات و روابط دریای جنوبی چین راه‌های دریایی ارتباطی حیاتی که چین را به دولت‌های تولیدکنندهٔ نفت در خاورمیانه متصل می‌کنند، از دریای جنوبی چین می‌گذرند؛ ازاین‌رو این منطقه برای دولت چین ناحیه‌ای کلیدی و بالقوه مسئله‌ساز راهبردی است. شناورهای نیروی دریایی چین به‌طور گسترده در آب‌های دریای جنوبی چین گشت‌زنی می‌کنند و ادعاهای ارضی متعارض در این منطقه گهگاه به رویارویی‌های دریایی انجامیده است.Blasko, Dennis J. Retrieved on 4 May 2013 از این رو، تلاش‌های چین برای کنترل دریای جنوبی چین، جایگاه مهمی در گمانه‌زنی‌ها دربارهٔ جاه‌طلبی‌های گسترده‌تر دولت مرکزی چین برای ایجاد زنجیره‌ای از نمایش قدرت در سراسر آسیا داشته است. اگرچه درگیری با قدرت‌های همسایه، به‌ویژه با ویتنام در جریان جنگ چین و ویتنام در سال ۱۹۷۹، از ویژگی‌های روابط خارجی چین پس از جنگ بوده است، دولت چین تنها در دو دههٔ اخیر به‌صورت تهاجمی‌تری به طرح ادعاهای ارضی خود در منطقه پرداخته است. با این حال، جزایر کوچک این منطقه می‌توانند به‌عنوان پایگاه‌های هوایی و دریایی برای فعالیت‌های اطلاعاتی، مراقبت و شناسایی، و نیز به‌عنوان نقاط استقرار برای زیردریایی‌های موشک بالستیک چینی و گروه‌های رزمی بالقوهٔ ناوهای هواپیمابر به کار روند. پایگاه دریایی چین در جزیره هاینان عموماً نخستینِ مرواریدها یا یکی از مرواریدهای بالقوه تلقی می‌شود. | ## بخش 2: رشته مرواریدها (اقیانوس هند) | ساخت‌وسازهای اخیر یک پایگاه زیردریایی زیرزمینی در هاینان، در کنار تأسیسات گستردهٔ موجود در آنجا، ظاهراً اهمیت ادراک‌شدهٔ هاینان را به‌عنوان پایگاهی برای کنترل ادعاهای چین در دریای جنوبی چین بیش از پیش تأیید می‌کند. جزیره وودی، بزرگ‌ترین جزیره از جزایر پاراسل، میزبان یک باند فرود ارتقایافتهٔ چینی است و آن نیز به‌عنوان یک مروارید شناسایی شده است. سانشا، شهر در سطح ولایتی که در جزیره وودی ایجاد شده است، یک پادگان در سطح لشکر را در خود جای داده که بر ادعاهای چین در جزایر اسپراتلی نیز نظارت می‌کند و از این راه، یک حضور نظامی کوچک اما دائمی را در سراسر ادعاهای چین در دریای جنوبی چین گسترش می‌دهد. همچنین یک پیشنهاد ۲۰ میلیارد دلاری چین برای تأمین مالی ساخت کانالی در برزخ کرا در تایلند، که به کشتی‌ها اجازه می‌دهد به‌طور کامل از تنگه مالاکا عبور نکنند، موجب نگرانی دربارهٔ ایجاد یک کریدور تحت کنترل چین میان بندرها و تأسیسات چین در دیگر نقاط دریای جنوبی چین و اقیانوس هند شده است.Sulong, Rini Suryati. اقیانوس هند دارایی‌های چین در اقیانوس هند عمدتاً از بندرهای تجاری متعلق به شرکت‌های چینی و اداره‌شده به‌وسیلهٔ آن‌ها، و نیز ایستگاه‌های تدارکاتی تشکیل می‌شود که بر اساس توافق با دولت مرکزی چین فعالیت می‌کنند. دو پروژهٔ بزرگ‌تر عبارت‌اند از یک مرکز حمل‌ونقل تجاری دریایی با سرمایه‌گذاری چین در هامبانتوتا، سری‌لانکا، و یک بندر آب‌عمیق تحت کنترل چین در نزدیکی دهانهٔ خلیج فارس در گوادر پاکستان که همچنین محور اصلی پروژهٔ عظیم ۶۲ میلیارد دلاری کریدور اقتصادی چین و پاکستان است. هر دو مکان موجب نگرانی قدرت‌های همسایه، به‌ویژه هند، شده‌اند؛ کشوری که از احتمال شکل‌گیری رشته‌ای از پایگاه‌های چینی در نزدیکی سواحل خود بیم دارد. سرمایه‌گذاری چین در هامبانتوتا و جایگاه گفت‌وگو-شریک سری‌لانکا در سازمان همکاری شانگهای از سوی برخی تحلیل‌گران هندی بازتاب‌دهندهٔ راهبردی گسترده‌تر برای محاصره از سوی چین دانسته شده است (هرچند خود هند در سال ۲۰۱۷ به عضویت کامل سازمان درآمد).Joseph, Josy. بندر گوادر که به بزرگراه قره‌قروم و از آن‌جا به غرب چین و دریای عرب متصل است، نگرانی بیشتری برای دولت هند ایجاد کرده، زیرا این کشور آن را شاهدی قوی بر همدستی چین و پاکستان علیه منافع امنیتی و اقتصادی هند می‌داند.Eshel, David. برای دولت پاکستان، بندر گوادر ابزاری برای مقابله با احتمال محاصرهٔ بندر کراچی از سوی هند تلقی می‌شود؛ بندری که اکنون ۹۰٪ تجارت دریابرد پاکستان را اداره می‌کند. برای دولت مرکزی چین که بخش اعظم هزینهٔ ساخت ۱٫۲ میلیارد دلاری آن را تأمین کرده است، گوادر یک جای پای راهبردی مهم در فاصلهٔ تنها ۲۴۰ مایلی از تنگه هرمز به شمار می‌رود. مقام‌های دولتی چین به‌طور مشخص رشد نظامی‌سازی در آسیای مرکزی را از انگیزه‌های اصلی ساخت پروژهٔ گوادر معرفی کرده‌اند. دولت چین تأمین مالی یک تأسیسات حمل‌ونقل کانتینری در چیتاگونگ بنگلادش را بر عهده گرفته است که به‌طور گسترده به‌عنوان یکی از مرواریدهای این رشته شناخته می‌شود. با این حال، با وجود گزارش‌هایی دربارهٔ نقش نظامی احتمالی چیتاگونگ برای چین، دولت بنگلادش تأکید کرده است که این بندر کاملاً ماهیت تجاری دارد و ورود شناورهای نظامی به آن ممنوع است. افزون بر این، با توجه به روابط اقتصادی نزدیک بنگلادش با هند و توافق‌های موجود برای گسترش سرمایه‌گذاری هند در زیرساخت‌های بنگلادش، اهمیت نظامی چیتاگونگ برای چین اغراق‌آمیز دانسته شده است.Kostecka, Daniel. چین به‌عنوان بخشی از ابتکار کمربند و جاده در نظر دارد بندر آب‌عمیقی در کیائوک‌پیو، در ساحل غربی میانمار، در فاصلهٔ ۹۷۰ کیلومتری از جزایر آندامان و نیکوبار هند، با هزینه‌ای حدود ۷ میلیارد دلار احداث کند. راهبردپردازان همچنین آب‌سنگ مارائو در مالدیو را به‌عنوان پایگاه عملیاتی بالقوهٔ نظامی چین شناسایی کرده‌اند. گزارش‌های مطبوعات هندی دست‌کم از سال ۱۹۹۹ به طرح‌های چین برای ساخت پایگاه زیردریایی در مارائو اشاره کرده‌اند. با این حال، تا امروز هیچ مدرکی دال بر حضور نظامی چین از هر نوعی در مالدیو وجود ندارد. در واقع، استدلال شده است که مارائو اساساً نمی‌تواند زیرساخت پیچیدهٔ لازم برای عملیات زیردریایی را پشتیبانی کند. همچنین با توجه به ماهیت همکاری دیپلماتیک و نظامی میان هند و مالدیو، نفوذ چین در مجمع‌الجزایر مالدیو بسیار بعید به نظر می‌رسد. بسیاری از تحلیل‌گران پیشنهاد کرده‌اند که پایگاه‌های چین در اقیانوس هند صرفاً ماهیت تجاری دارند، زیرا در زمان جنگ تقریباً غیرقابل دفاع خواهند بود. بخش مهمی از تلاش‌های چین برای ایجاد بندرها و پایگاه‌ها در اقیانوس هند ناشی از نیاز به رسمی‌سازی توافق‌های پشتیبانی لجستیکی برای نیروهای دریایی چین در عملیات ضد دزدی دریایی در سواحل شاخ آفریقا است. شرکت‌های دولتی چین همچنین مسئول ساخت خط راه‌آهن میان خارطوم، پایتخت سودان، و بندر سودان، بندر اصلی این کشور در دریای سرخ، هستند. هرچند نفت سودان تنها سهم اندکی از کل واردات چین را تشکیل می‌دهد، چین بیش از ۱۰ میلیارد دلار در پروژه‌های زیربنایی این کشور سرمایه‌گذاری کرده است تا از ذخایر عظیم نفتی آن بهره‌برداری کند. چین همچنین با تأمین مالی و ساخت یک بندر ۱۰ میلیارد دلاری در باگامویو، تانزانیا، که ظرفیت جابه‌جایی سالانهٔ ۲۰ میلیون کانتینر را داشت، موافقت کرده بود؛ پروژه‌ای که در ۲۰۱۷ آغاز شد.Balile, Deodatus. این کشور ساخت این پایگاه را در فوریه ۲۰۱۶ در جیبوتی با هزینه‌ای برآوردشده حدود ۶۰۰ میلیون دلار آغاز کرد. این پایگاه در شاخ آفریقا، در ورودی دریای سرخ و در مسیر کانال سوئز قرار دارد و برای چین مزیت راهبردی ایجاد می‌کند. واکنش‌ها چین چین اقدامات خود را تلاشی مشروع برای تقویت یک جاده ابریشم دریایی جدید می‌داند. افزایش سرمایه‌گذاری‌های اقتصادی چین باعث شده نگرانی این کشور نسبت به ثبات سیاسی کشورهایی که در آن‌ها سرمایه‌گذاری می‌کند بیشتر شود. | ## بخش 3: رشته مرواریدها (اقیانوس هند) | برخی مفسران روابط بین‌الملل این وضعیت را با شیوهٔ ایالات متحده در سرمایه‌گذاری برای ثبات داخلی و امنیت کشورهایی که منافع تجاری بزرگی در آن‌ها دارد مقایسه کرده‌اند. هند در سال ۲۰۰۷، نیروی دریایی هند سندی با عنوان «دکترین دریایی هند» منتشر کرد که راهبردهای احتمالی آیندهٔ دریایی هند را تشریح می‌کرد. این سند از جاه‌طلبی برای حضور فعال دریایی هند از تنگه هرمز تا تنگه مالاکا سخن می‌گفت. افزون بر این، این دکترین به‌صراحت به ضرورت نظارت بر خطوط کشتیرانی بین‌المللی و کنترل گلوگاه‌های تجارت اقیانوس هند، به‌ویژه، اشاره می‌کرد. در سال ۲۰۰۷، هند دومین پایگاه شنود نظامی برون‌مرزی خود را در شمال ماداگاسکار گشود تا بتواند رفت‌وآمد کشتی‌ها از کانال موزامبیک را بهتر زیر نظر بگیرد. دولت هند با همین هدف مذاکراتی نیز با موریس دربارهٔ ساخت یک باند فرود برای هواپیماهای نظارتی هند انجام داد و همچنین ساخت ایستگاه‌های راداری در مالدیو را سازمان‌دهی کرد. در سال ۲۰۱۱، دولت هند همچنین اعلام کرد که تأمین مالی بندر آب‌عمیقی در سیت‌توه برمه را بر عهده خواهد گرفت؛ بندری که قرار بود تا ژوئن ۲۰۱۳ عملیاتی شود و یک بزرگراه متصل‌کنندهٔ آن به هند نیز تا ۲۰۱۴ تکمیل گردد. هند نیز همانند چین، برای نیازهای انرژی خود به‌شدت به تولیدکنندگان خارجی نفت وابسته است. حدود ۸۹٪ نفت هند از راه دریا به این کشور می‌رسد و سوزاندن نفت حدود ۳۳٪ نیاز انرژی هند را تأمین می‌کند. در این زمینه، هند به‌طور تاریخی تمرکز زیادی بر عملیات ضد دزدی دریایی و ضد تروریسم در سراسر اقیانوس هند داشته است. با این حال، علاقهٔ تازهٔ آمریکا به مقابله با تهدید تروریسم اسلامی در جنوب آسیا، هند و ایالات متحده را به‌سوی همکاری نظامی عمیق‌تری سوق داده است. برای مقام‌ها و راهبردپردازان نظامی آمریکا، این رابطهٔ دوجانبهٔ رو‌به‌رشد به‌طور گسترده فرصتی برای موازنه‌سازی در برابر تهدیدهای هژمونی منطقه‌ای چین تلقی می‌شود. تلاش‌ها برای همکاری دوجانبه در برابر قدرت فزایندهٔ چین با نگرانی‌های عمومی از این‌که گسترش حضور چین در اقیانوس هند امنیت اقتصادی و نظامی هند را تهدید می‌کند، تقویت شده است. علاوه بر این، راهبردی با عنوان گردنبند الماس‌ها برای مقابله با نفوذ رو‌به‌رشد چین و مسائل ارضی، دیپلماتیک یا تجاری مناقشه‌برانگیز آن در دریای جنوبی چین، اقیانوس هند و با کشورهای آسه‌آن دنبال می‌شود. هند با ویتنام، عمان، اندونزی، ژاپن، مغولستان، سنگاپور، سیشل و هر پنج جمهوری آسیای مرکزی روابط خود را تقویت می‌کند تا رزمایش‌های مشترک زمینی، هوایی و دریایی برگزار کند (نگاه کنید به China Rim). گردنبند الماس‌ها شامل توسعهٔ پایگاه‌های دریایی، کریدورهای هوایی و تقویت تجارت چندجانبه است. ایالات متحده نیروی دریایی آمریکا از توانایی بی‌همتایی در نمایش قدرت و قدرت عملیاتی برخوردار است و نیروی دریایی اصلی در آب‌های جنوب و جنوب‌شرقی آسیاست. با این حال، جاه‌طلبی‌های آشکار دولت مرکزی چین برای ایجاد یک «مفهوم امنیتی جدید» که بتواند برتری آمریکا در منطقه را به چالش بکشد، سبب شده است چین با تمایل بیشتری نفوذ آمریکا در آسیا را به چالش بکشد. قاطعیت تازهٔ چین در دریای جنوبی چین برای مقام‌های آمریکایی به‌طور خاص نگران‌کننده است، زیرا آن‌ها ظهور چین را تهدیدی برای نقش ایالات متحده به‌عنوان «تأمین‌کنندهٔ ثبات منطقه‌ای و جهانی» می‌دانند. راهبرد «چرخش به آسیا» در دوران دولت اوباما برای تعامل با چین از طریق تحکیم و گسترش روابط دیپلماتیک و اقتصادی با شرکای منطقه‌ای موجود، به‌ویژه در شرق و جنوب‌شرقی آسیا، طراحی شد. این رویکرد بر چندجانبه‌گرایی تأکید داشت؛ همان‌طور که در افزایش تعامل آمریکا با آسه‌آن و تلاش‌ها برای شکل‌گیری مشارکت ترنس-پاسیفیک، یک توافق تجارت آزاد فرا-آسیایی، دیده می‌شود.Schiavenza, Matt. با این حال، آمریکا همچنین به‌دنبال حضوری نظامی گسترده‌تر و همکاری‌جویانه‌تر در منطقه بوده است؛ موضوعی که در رزمایش Cope India در سال ۲۰۰۶ و رزمایش‌های مشابه آشکار شد. روابط نیرومند آمریکا با متحدان کلیدی منطقه‌ای خود، از جمله ژاپن، تایوان و کره جنوبی، با همکاری بیشتر با کشورهایی که از کنترل چین احساس تهدید می‌کنند، مانند فیلیپین، تقویت شده است. ۹۰٪ نفت وارداتی ژاپن از طریق خطوط دریایی دریای جنوبی چین به این کشور می‌رسد و هرگونه نفوذ بیش از حد چین در این منطقه، تهدیدی بالقوه برای امنیت اقتصادی ژاپن تلقی می‌شود. افزون بر این، مقام‌های ژاپنی بر این باورند که در صورت گسترش بیشتر توانایی چین در نمایش قدرت در شرق آسیا، اختلافات ارضی میان چین و ژاپن در دریای چین شرقی و دریای فیلیپین ممکن است تا سطح رویارویی آشکار نظامی تشدید شود. به‌طور خاص، زنجیره‌های جزایری سنکاکو که چین مدعی آن است اما ژاپن آن را کنترل می‌کند، و ریوکیو به‌عنوان نقاط اصطکاک مهم میان دو کشور شناسایی می‌شوند. هر دو گروه جزیره‌ای در سواحل شرقی چین قرار دارند و کشتی‌های تجاری و نظامی چین در مسیر حرکت به سوی اقیانوس آرام گسترده‌تر باید از کنار آن‌ها عبور کنند. افزون بر این، نزدیکی این دو گروه جزیره‌ای به تایوان، برای برنامه‌ریزان نظامی چین نقشی عملیاتی جذاب ایجاد می‌کند؛ به‌ویژه برای کاهش برتری دریایی آمریکا در هر جنگ احتمالی بر سر تایوان.Sayers, Eric. در سال ۲۰۱۰، تا حدی به‌دلیل افزایش تنش‌های دیپلماتیک با چین، ژاپن دستورالعمل‌های بازنگری‌شدهٔ برنامهٔ دفاع ملی را اعلام کرد که خواهان تقویت عملیات نظارت و شناسایی در جزایر ریوکیو و نیز افزایش پشتیبانی از فعالیت‌های زیردریایی بود. در کمیتهٔ مشورتی امنیتی آمریکا–ژاپن در ۲۱ ژوئن ۲۰۱۱، دولت‌های ژاپن و آمریکا یک بیانیهٔ مشترک قاطع صادر کردند که بر حفظ بازدارندگی نیرومند دریایی آمریکا در تنگه تایوان و گسترش روابط امنیتی با آسه‌آن، استرالیا و هند تأکید داشت. | ## جمع‌بندی | استرالیا دولت استرالیا بارها نگرانی خود را دربارهٔ افزایش تنش‌ها در شرق و جنوب‌شرقی آسیا ابراز کرده است؛ در حالی که امنیت «رویکردهای شمالی» این کشور از دید قانون‌گذاران و مقام‌های رسمی برای امنیت تجارت دریابرد و مسیرهای تأمین انرژی حیاتی تلقی می‌شود.