موضوع مقاله: ژان-فرانسوا دی گالوپ، کونت دو لاپیروس | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ژان-فرانسوا دی گالوپ، کونت دو لاپیروس | مقدمه: او که در عمر ۱۵ سالگی وارد نیروی دریایی شده بود، در نیروی دریایی یک حرفه موفق داشت و در ۱۷۸۵ میلادی مسئولیت رهبری یک سفر اکتشافی در اطراف دنیا به وی داده شد. | ## بخش 1: ژان-فرانسوا دی گالوپ، کونت دو لاپیروس | کشتی‌های وی قبل از اینکه به ‌آبسنگ‌های وانیکورو در جزایر سلیمان تصادم نموده و تخریب گردند، در شیلی، هاوایی، آلاسکا، کالیفرنیا، ماکائو، ژاپن، روسیه و استرالیا توقف نمود. در ۱۷۵۷ میلادی او در کیلیبری (Célèbre) توظیف گردیده و در یک سفر تأمینات نظامی به قلعه لویزبورگ در فرانسه جدید شرکت کرد. لاپیروس در سفر تأمینات نظامی دوم نیز در ۱۷۵۸ میلادی سهم داشت، اما چون سال‌های آغازین جنگ هفت ساله بود و قلعه در محاصره قرار داشت، این سفر تأمیناتی مجبور گردید تا یک مسیر پر پیچ و خم را در اطراف نیوفاندلند دور بزند تا از گزمه‌های بریتانیایی اجتناب نمایند. لاپیروس در ۱۷۵۹ میلادی، هنگامی که در کشتی فارمیدیبل در حال خدمت بود، در جریان جنگ خلیج کویبیرون زخم برداشت. او دستگیر گردیده و برای مدت کوتاهی زندانی شد تا اینکه به‌طور مشروط از قید آزاد گردیده و دوباره به فرانسه فرستاده شد؛ او در دسامبر ۱۷۶۰ به‌طور رسمی طی فرایند مبادله زندانیان آزاد شد.Dunmore, John. 26–32 در ۱۷۶۲ میلادی، او همچنین در یک تلاش از سوی فرانسه برای در دست گرفتن کنترل نیوفاندلند سهم داشت، اما با رسیدن نیروهای بریتانیایی برای دور کردن آنها، او از محل رویداد با کشتی فرار کرد. هنگام آغاز جنگ انگلیس و فرانسه در ۱۷۷۸ میلادی، فرماندهی کشتی بادبانی جنگی مجهز به ۳۲ توپ، آمازون، به لاپیروس داده شد. از اکتبر تا نوامبر ۱۷۸۰، آمازون از رود آیلند به‌سوی لوریان حرکت نموده و از آنجا به دریای کارائیب رفت. در تابستان ۱۷۸۱ میلادی، فرماندهی کشتی جنگی مجهز به ۵۰ توپ، ساگیتایر به او پیشنهاد گردید، اما چون خدمه‌های آن به بیماری اسکوربوت مبتلا بودند، لاپیروس اجازه خواست تا به فرماندهی کشتی آستری ادامه دهد، از این‌رو به او وظیفه سپرده شد تا رهبری یک ناوگروه جنگی که جزو کشتی هرمونی تحت فرماندهی لاتوش-تریویل نیز بود، را رهبری نماید. لاپیروس در دسامبر ۱۷۸۱ از یک کانوی که به سمت هند غربی در حرکت بود محافظت کرد، در فوریه ۱۷۸۲ در حمله بر سنت کیتس شرکت نموده و در نبرد سنتیز بر علیه ناوسپاه بریتانیای به رهبری دریا سالار رودنی جنگید، اما شکست خورد. در اوت ۱۷۸۲، او زمانی نامی برای خود کسب کرد که دو قلعه انگلیسی (قلعه شاهزاده ویلز و قلعه یورک) در سواحل خلیج هادسون را به تصرف خود درآورد، اما به نجات‌یافتگان، از جمله ساموئل هیرنی از قلعه شاهزاده ویلز، اجازه داد تا به انگلستان برگردند و در مقابل از آنها تعهد گرفت تا زندانیان فرانسوی که در انگلستان هستند را رها نمایند. سال بعدی، خانواده وی در نهایت به ازدواج او با لویسی-ایلینور بروندو، دختر جوان از قوم کریاویو که اصالت فروتن داشت و هشت سال قبل در الی دی فرانس (موریس امروزی) با وی آشنا شده بود، رضایت دادند.Novaresio, 1996. لوئی شانزدهم و دربار وی با پیشنهادی از جانب تاجر و ماجراجوی متولد-هلند، ویلیام بولتس برانگیخته شدند، بولتس کسی بود که قبلاً توانسته بود به‌طور موفقیت‌آمیزی توجه برادر زن لوئی، یوزف دوم-امپراتور مقدس روم (برادر ملکه ماری آنتوانت) را به این چنین سفر جلب نماید. | ## بخش 2: ژان-فرانسوا دی گالوپ، کونت دو لاپیروس | دربار فرانسه اندیشه این سفر را پذیرفتند (اما نه پیشنهاد کننده آن، بولتس) که در نهایت منتهی به اعزام لاپیروس به سفر اکتشافی شد. چارلز پیری کلاریت دی فلیوریو، رئیس بندرها و انبارهای سلاح، در یادداشت مرتبط با سفر اکتشافی که به لوئی شانزدهم ارایه نمود، اظهار داشت: «منفعتی که از این سفر اکتشافی به‌دست می‌آید … من را وادار کرد تا نظریات که آقای بولتس در رابطه با این طرح بیان نمود را بپذیرم». اما فلیوریو به شاه روشن نمود که: «با این حال، من طرح این سفر اکتشافی را آن‌گونه که آقای بولتس بیان داشت، پیشنهاد نمی‌کنم».Robert J. اهداف این سفر اکتشافی شامل کامل ساختن اکتشاف‌های اقیانوس آرام که قبلاً توسط جیمز کوک (کسی که لاپیروس وی را بسیار می‌ستود) انجام شده بود، تصحیح و تکمیل نقشه‌های این منطقه، ایجاد روابط تجاری، بازکردن مسیرهای دریایی جدید و غنی‌سازی علوم و کلکسیون‌های علمی فرانسه بود. کشتی‌های وی شامل لااسترولیب (تحت فرماندهی فلیوریوت دی لنگلی) و لا بوسول بوده و هر کدام ۵۰۰ تُن وزن داشتند. اهداف آنها شامل اهداف جغرافیایی، علمی، قوم‌شناختی، اقتصادی (جستجوی فرصت‌های برای شکار نهنگ یا تجارت خز) و سیاسی (در نهایت تأسیس پایگاه‌ها یا شرکت‌های استعماری بزرگ همراه با متحد اسپانیایی آنها در فیلیپین) بود. آنها تصمیم داشتند تا هم سمت شمال و هم سمت جنوب اقیانوس آرام، شامل سواحل شرق دور و استرالیا، را اکتشاف نموده و گزارش‌های خود را از طریق پایگاه‌های دوردست اروپایی موجود در اقیانوس آرام، به کشورشان بفرستند.Novaresio, 1996. معروف‌ترین شخصیت در ماموریت‌های کوک، ژوزف بنکس، در جامعه سلطنتی مداخله نمود تا دو قطب‌نمای خمیده که متعلق به کوک بود را به مونیرون تهیه نماید. مونیرون که فهرست فراهم شده توسط چارلز پیری کلاریت دی فلیوریو را در دست داشت، ابزار علمی زیادی نیز از بزرگترین شرکت‌های انگلیسی، به‌ویژه، رمسدن خریداری کرد. ده دانشمند در زمره کارکنان او موجود بود: ستاره‌شناس و ریاضی‌دان ژوزف لیپائوتی داجیلیت (۱۷۵۱ – ۱۷۸۸ میلادی)؛ زمین‌شناس رابرد دی لامانون؛ گیاه‌شناس لا مارتینایر؛ یک فیزیک‌دان؛ سه طبیعت‌شناس؛ سه نقاش، شامل گاسپارد دوشی دی وانکی و یک عمو و برادرزاده به‌نام پریووست.Novaresio, 1996. یکی از مردانی که برای رفتن به این سفر اکتشافی درخواست کرده بود، مرد شانزده ساله اهل جزیره کرس به اسم ناپلئون بناپارت بود.Robert W. بناپارت که در آن زمان ستوان دوم در آکادمی نظامی پاریس بود، موفق شد در فهرست ابتدایی قرارگیرد، اما در نهایت برای این سفر اکتشافی انتخاب نگردید و در فرانسه جا گذاشته شد. در آن آیام، بناپارت علاقه داشت تا به‌جای ارتش در نیروی دریایی خدمت نماید، چون او در ریاضی و توپ‌خانه تخصص داشت و این دو مهارت در کشتی‌های جنگی بسیار با ارزش بودند. | ## بخش 3: ژان-فرانسوا دی گالوپ، کونت دو لاپیروس | دانشمندانی که در این سفر اکتشافی حضور داشتند، از روش‌های کاری دانشمندان کوک تقلید نموده و محاسبات طول جغرافیایی را بر اساس زمان‌سنج‌های دقیق و فاصله میان مهتاب و خورشید و همزمان مثلث‌بندی زاویه‌یاب یا فاصله که از کشتی گرفته می‌شد انجام می‌دادند، همان روشی که کوک برای تهیه نقشه جزیره‌های اقیانوس آرام بکار برد. در رابطه با جغرافیا، لاپیروس دقت و ایمنی روش‌های که توسط کوک به اثبات رسیده بود را به‌طور قاطعی به نمایش گذاشت. در این سفر وی، حل مسئله طول جغرافیایی مشهود بود و نقشه‌برداری نیز دقت علمی به‌دست‌آورد. پوشیده بودن منطقه شمال‌غربی ساحل آمریکا توسط مه‌های دوامدار مانع او گردیده (همان‌گونه که مانع کوک شده بود) و او نتوانست نقشه‌های کاملتری تهیه نماید، هرچند او توانست برخی خلاها را پُر کند. یک کشتی ته‌پهن و دو کشتی نجات بزرگ که ۱۲ نفر سرنشین داشتند، در ۱۳ ژوئیه ۱۷۸۶ در اثر جریان‌های بسیار تند خلیجی که لاپیروس آنرا Port des Français نامید و حالا حالا به‌نام خلیج لیتویا یاد می‌گردد، مفقود شدند. (این دیدار به‌طور خلاصه در قسمت ۱۳ سریال کیهان: یک سفر شخصی، از کارل سیگن به نمایش درآورده شده‌است). پس از آن، او به سمت جنوب حرکت کرده و به اکتشاف ساحل شمال‌غربی پرداخت، از جمله جزایر بیرونی منطقهٔ که حالا معروف به بریتیش کلمبیا است.Novaresio, 1996. گزارش می‌شود که او شاهد تنها آتش‌فشان تاریخی در کوه شاستا در ۷ سپتامبر ۱۷۸۶ بود، اما حالا این گزارش اعتبار علمی چندانی ندارد. لاپیروس گزارش داد، «منطقه اکلماچز بیش از ۲۰ لیگ به سمت [جنوب-] شرق مونته‌ری ادامه دارد». او یادداشت‌های مهمی در مورد نحوه برخورد مبلغان مذهبی با مردمان بومی کالیفرنیا و زیستگاه‌های هندی در ماموریت‌های مذهبی فرانسیسکان فراهم نمود. لاپیروس همچنین از شرایط موجود در یک مزرعه‌ای که از برده‌ها کار می‌کشید، خشنود شد. | ## جمع‌بندی | پس از دریک در ۱۵۷۹ میلادی، لاپیروس نخستین بازدیدکننده غیراسپانیایی بود که از کالیفرنیا دیدن می‌کرد و همچنین نخستین فردی بود که پس از بنیان‌گذاری ماموریت‌های مذهبی و قلعه‌های نظامی (presidios) اسپانیایی در آنجا، به کالیفرنیا آمده بود.Novaresio, 1996.