موضوع مقاله: لئوناردو گیگلی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لئوناردو گیگلی | مقدمه: زندگی‌نامه لئوناردو گیگلی در ۳۰ آوریل ۱۸۶۳ در ویلایی در شهر سستو فیورنتینو متولد شد. | ## بخش 1: لئوناردو گیگلی | او در فلورانس به مدرسه و دانشگاه رفت و در سال ۱۸۸۹ در رشته پزشکی و جراحی فارغ‌التحصیل شد. او در ابتدا به عنوان دستیار استاد جراحی بالینی کودکان مشغول به کار شد و در نوامبر ۱۸۸۹ به عنوان دستیار در بخش زنان و زایمان بالینی در فلورانس تحت نظر پروفسور دومنیکو کیارا مشغول به کار شد. پس از درگذشت کیارا در سال ۱۸۹۱، لوئیجی گیلی ایتالیا را ترک کرد و برای ادامهٔ فعالیت‌های علمی خود ابتدا به پاریس رفت تا زیر نظر پزشک برجسته، تارنیر، کار کند. سپس به لندن و شهر وروتسواف (که در آن زمان برسلاو نام داشت) سفر کرد، جایی که از نوامبر ۱۸۹۲ تا ژوئن ۱۸۹۳ تحت نظر پروفسور هاینریش فریتش فعالیت داشت. در همین دوره، گیلی فرصت یافت تا در جراحی‌هایی با حضور یان میکولیتس شرکت کند—تجربه‌ای که نقش مهمی در شکل‌گیری نوآوری‌های او داشت. در ورسلاو، گیلی برای نخستین بار اره سیمی ویژه‌ای طراحی کرد که بعدها توسط شرکت هرتل تولید شد. او در ژوئیهٔ ۱۸۹۳ و سپس در اکتبر ۱۸۹۴، در نشریهٔ «سالنامهٔ زنان و زایمان میلان»، دربارهٔ کاربرد این اره در انجام عمل پوبیوتومی جانبی (که بعدها به نام «عمل گیلی» شناخته شد) نوشت—روشی که برای کمک به زایمان‌های دشوار و انسدادهای لگنی طراحی شده بود. این ابزار و تکنیک، تأثیر چشمگیری در جراحی‌های زنان و زایمان برجای گذاشت و نام گیلی را در تاریخ پزشکی ماندگار کرد. | ## بخش 2: لئوناردو گیگلی | او در مارس ۱۸۹۴ به فلورانس بازگشت تا در بیمارستان سانتا ماریا نووا کار کند و با وجود عدم حمایت همکارانش در ایتالیا، به عنوان طرفدار پوبیوتومی جانبی با استفاده از اره سیمی به کار خود ادامه داد. او همچنین در سال ۱۸۹۷ استفاده از اره خود را برای بریدن سایر استخوان‌ها، به جز جمجمه، شرح داد؛ سپس پروفسور آلفرد اوبالینسکی از کراکوف در همان سال استفاده از آن را برای کرانیوتومی شرح داد. در سال ۱۸۹۹، لوئیجی گیلی به سمت ریاست بیمارستان «سانتا ماریا نووآ» منصوب شد—یکی از قدیمی‌ترین و معتبرترین مراکز درمانی فلورانس. با این حال، در سال ۱۹۰۱ از این سمت کناره‌گیری کرد تا به فعالیت در طب خصوصی و تمرکز بر پژوهش‌های علمی بپردازد، چرا که هرگز موفق به دریافت جایگاه دانشگاهی رسمی نشد. او در ۴ آوریل ۱۹۰۸، در خانه‌اش در فلورانس و در سن چهل‌وچهارسالگی، بر اثر ابتلا به سینه‌پهلو درگذشت. مرگ زودهنگامش پایانی تلخ بر زندگی پزشکی‌ای بود که با نوآوری‌های مهمی چون اره گیلی و جراحی‌های پیشگامانه در حوزهٔ زنان و زایمان، ردپای ماندگاری در تاریخ علم برجای گذاشت. میراث اگرچه عمل پوبیوتومی جانبی گیلی امروزه به‌ندرت انجام می‌شود، اما اره سیمی گیلی همچنان یکی از ابزارهای پرکاربرد در جراحی‌های مدرن به‌شمار می‌رود. این اره در مواردی چون قطع عضو، ایجاد فلپ‌های جمجمه‌ای، و برش استخوان جناغ در جراحی اضطراری توراکوتومی «صدفی‌شکل» کاربرد دارد. | ## بخش 3: لئوناردو گیگلی | برای مثال، در درمان دیسپلازی مفصل ران، این اره به‌صورت زیرپریوستی از طریق شکاف سیاتیک بزرگ عبور داده می‌شود و به‌سمت خارج کشیده می‌شود تا استئوتومی ایلیاک منفرد سالتر انجام گیرد. همچنین، در استئوتومی پری‌استابولار برن، اره ممکن است به‌صورت زیرپریوستی اطراف شاخهٔ فوقانی استخوان پوبیس عبور داده شود تا پوبیوتومی بخشی از عمل باشد. در هر دو روش، طراحی اره گیلی امکان برش استخوان را بدون آسیب به ساختارهای حیاتی عصبی-عروقی فراهم می‌سازد: در تکنیک سالتر، از عصب سیاتیک و شریان گلوتئال فوقانی محافظت می‌شود، و در روش برن، از ساختار حساس «کرونا مورتیس» اجتناب می‌گردد. این ویژگی‌ها، اره گیلی را به ابزاری ماندگار و ارزشمند در جراحی‌های دقیق بدل کرده‌اند. بایگانی و کتابخانه گیگلی کتابخانه موزه گالیله میزبان یک مخزن بایگانی و یک مخزن کتابداری به نام لئوناردو گیگلی است. بخش اول شامل مکاتبات شخصی (تقریباً ۳۲۰ نامه و کارت پستال) و مکاتبات علمی (تقریباً ۳۰۰ نامه) و همچنین اسنادی است که آموزش حرفه‌ای گیگلی را تأیید می‌کند و بسیاری از نوشته‌ها و یادداشت‌های علمی را در بر می‌گیرد. این موارد به خواننده اجازه می‌دهد تا پیشرفت نویسنده را، به ویژه در مورد آنچه مربوط به توسعه عمل جراحی گیگلی در زمینه زنان و زایمان با استفاده از اره سیمی است، بازسازی کند. دومین مجموعه شامل تقریباً ۲۰۰ اثر مربوط به پزشکی، و به‌طور دقیق‌تر مربوط به زنان و زایمان، عمدتاً به زبان‌های ایتالیایی و آلمانی است. | ## جمع‌بندی | هر دو مجسمه به همراه برخی از ابزارهای جراحی گیگلی، توسط برادر لئوناردو گیگلی، اوتاویو، در سال ۱۹۵۴ و نوه‌اش، فولویو، در سال ۲۰۰۳ به مؤسسه و موزه تاریخ علم، که اکنون موزه گالیله است، اهدا شدند.