موضوع مقاله: هانس کیپنبرگر | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # هانس کیپنبرگر | مقدمه: او تا سطح متوسط به مدرسه رفت و سپس در یک کارخانه ماشین‌های چاپ، که هنوز در لایپزیگ بود، کارآموز شد، بعد از مدت کوتاهی برای کار بانکی کارآموزی کرد. | ## بخش 1: هانس کیپنبرگر | در سال ۱۹۱۵، کیپنبرگر برای خدمت سربازی داوطلب شد و بقیه جنگ جهانی اول را در ارتش امپراتوری آلمان گذراند. در اوایل سال ۱۹۱۹ او یک دوره کارآموزی تجاری را آغاز کرد که منجر به شغل دفتری در لایپزیگ شد. از ژوئن ۱۹۲۱ او در هامبورگ مستقر شد و به عنوان خبرنگار زبان‌های خارجی برای شرکت‌های مختلف استخدام شد و با زبان‌های انگلیسی، فرانسوی، ایتالیایی و اسپانیایی کار می‌کرد. رادیکال شدن کیپنبرگر قبلاً در لایپزیگ به حزب سوسیال دموکرات مستقل پیوسته بود، و هنگامی که این حزب از هم پاشید، او بخشی از جناح طرفدار شوروی بود که به حزب کمونیست تازه تأسیس پیوست. در سال ۱۹۲۲ او به‌طور تمام وقت توسط حزب استخدام شد و بخشی از آنچه یک منبع آن را «دستگاه مخفی» حزب معرفی می‌کند. در همین حال، او در دانشگاه هامبورگ در سخنرانی‌های مربوط به اقتصاد اجتماعی شرکت کرد، اگرچه مشخص نیست که او به‌طور رسمی به عنوان دانشجو در این دانشگاه ثبت نام کرده باشد. او یکی از رهبران گروه دانشجویی حزب کمونیست شد و در قیام هامبورگ که در اکتبر ۱۹۲۳ شروع شد، نقش رهبری را ایفا کرد. کیپنبرگر در محلهٔ چپ‌گرای سیاسی شهر بارمبک، گروهی از کارگران را رهبری می‌کرد که توانستند خال‌های کمونیست را در پلیس هامبورگ و واحدهای رایش‌ور بکارند. او توانست با آموزش‌های نظامی خوبی که می‌داد و نظارت‌های پس از آن، گروه‌های مبارز کمونیست را به عقب براند. با وجود انتخاب شدن به پارلمان منطقه ای هامبورگ در سال ۱۹۲۴، پس از قیام هامبورگ، دادستان عمومی هامبورگ حکم بازداشت کیپنبرگر را صادر کرد. او که به شدت مجروح شد، برای چندین ماه به‌طور غیرقانونی (ثبت نام نشده در شهرداری محلی) در لایپزیک زندگی کرد تا مارس ۱۹۲۴ زمانی که کیپنبرگر به اتحاد جماهیر شوروی گریخت. زمانی که کیپنبرگر در مسکو زندگی می‌کرد، شخصاً توسط ژنرال یان کارلوویچ برزین در سرویس اطلاعات نظامی شوروی استخدام شد. پس از آن که جمهوری وایمار کسانی را که در قیام هامبورگ شرکت کرده بودند عفو کرد، کیپنبرگر به آلمان بازگشت و به گفته جان کوهلر، "مهمترین رابط بین سرویس مخفی اتحاد جماهیر شوروی و حزب کمونیست آلمان بود که در دوره‌های مختلف تحت حکومت آلمان فعالیت می‌کرد." اسم رمز الکس، آدام و ولف."<Koehler (1999), pages 36-37. همچنین پیشنهاد می‌شود که او در مسکو و همچنین با حضور در آکادمی نظامی، در «دانشگاه کمونیستی اقلیت‌های ملی در غرب» تحصیل کرد. در طول ۱۹۲۴/۱۹۲۵ او هنوز - ظاهراً بدون موفقیت - توسط پلیس هامبورگ در ارتباط با نقشی که در قیام هامبورگ ایفا کرده بود، جستجو می‌شد. طوفان‌بازان قرمز در اواخر دهه ۱۹۲۰، کمینترن به کیپنبرگر دستور داد تا یک شاخه شبه نظامی مخفی برای حزب ایجاد کند. به گفته جان کوهلر، "کهنه سربازان جنگ جهانی اول به تازه کارها نحوه‌کار با تپانچه، تفنگ، مسلسل و نارنجک دستی را آموزش دادند. به گفته جان کوهلر، اعضای دفاع از خود حزب (به انگلیسی: Parteiselbstschutz) در جلسات حزب به عنوان جسارت‌کننده خدمت می‌کردند و در نبردهای خیابانی با دشمنان سیاسی در شکستن سرها تخصص داشتند." علاوه بر حزب سوسیال دموکرات آلمان حاکم و واحدهای شبه‌نظامی رایش‌بانر، دشمنان سرسخت دفاع شخصی حزبی، کلاه ایمنی بودند که شاخه مسلح حزب ملی خلق آلمان، تروتسکیست‌ها و «احزاب رادیکال ملی‌گرا» بودند.Koehler (1999), page 38. دی «همیشه یک میله فولادی، دو فنر فولادی را حمل می‌کردند که با تلسکوپ به لوله‌ای به طول هفت اینچ می‌رفتند، که وقتی گسترش می‌داد به یک سلاح مرگبار چهارده اینچی تبدیل می‌شد. او به عنوان یک عضو منتخب رایشتاگ از مصونیت‌های خاصی برخوردار بود و پس از مشخص شدن نتیجه انتخابات، باید آزاد می‌شد. در دوازدهمین کنفرانس حزب، که در سال ۱۹۲۹ در منطقه عروسی مرکزی برلین برگزار شد، کیپنبرگ به عنوان نامزد عضویت در کمیته مرکزی حزب پذیرفته شد. در خارج از اتاق، او به اصطلاح «گزارش عملیاتی» را ساخت، که در سال ۱۹۲۷ در داخل دستگاه نظامی غیرقانونی حزب ایجاد شد، اما از ۱۹۳۲ آگاهانه از آن جدا شد. این یک ارگان شبه نظامی متشکل از تقریباً ۳۰۰عضو بود که از طرف اتحاد جماهیر شوروی وظایف اقتصادی-جاسوسی را بر عهده می‌گرفتند و همچنین در مورد تحولات اجتماعی، سیاسی و اقتصادی به‌طور کلی در دوره‌ای که تنش فزاینده در آلمان بود گزارش می‌داد. دی از رایشتاگ کیپنبرگر و هاینز نویمان از والتر اولبریخت، رهبر حزب در منطقه برلین-براندنبورگ، لباسی دریافت کردند. اولبریخت که از مداخله پلیس و شکست نیومن و کیپنبرگر در پیروی از این سیاست خشمگین شده‌بود، زمزمه کرد: "در خانه در زاکسن، ما مدت‌ها پیش کاری در مورد پلیس انجام می‌دادیم. کیپنبرگر و نویمان که از سخنان اولبریخت خشمگین شده‌بودند، تصمیم گرفتند پل آنلاف، کاپیتان چهل و دو ساله حوزه هفتم پلیس برلین را ترور کنند. به گفته جان کوهلر، «از بین تمام پلیس‌های برلین، قرمزها از آنلاف بیشتر متنفر بودند. کاپیتان تقریباً همیشه جوخه‌های شورش را رهبری می‌کرد که تجمعات غیرقانونی حزب کمونیست را در هم شکستند.»The Stasi, p. در صبح روز یکشنبه ۹ اوت ۱۹۳۱، کیپنبرگر و نویمان آخرین جلسه توجیهی خود را در اتاقی در سالن آبجوی حوصله سر بر به تیم ضربه زدند. در طول جلسه، مکس ماترن یک تپانچه لوگر را به همکار مکس تونرت داد و گفت: «الان داریم جدی می‌شویم. میلکه پاسخ داد که او بارها کاپیتان آنلاوف را در جریان بازرسی پلیس از مقر حزب دیده‌است. سپس کیپنبرگر به آن‌ها دستور داد تا در یک سالن آبجوی مجاور منتظر بمانند که به آنها اجازه می‌دهد تا بر کل بالوپلاتز مشرف شوند. | ## بخش 2: هانس کیپنبرگر | او همچنین به آنها یادآوری کرد که کاپیتان آنلاف در همه جا توسط گروهبان ارشد ماکس ویلیگ، که کی.پی. به میلکه و زیمر اطلاع داده شد که پس از تکمیل ترورها، یک انحراف به فرار آنها کمک خواهدکرد. در آن شب، کاپیتان آنلاف با تظاهرات خشونت‌آمیزی که خواستار انحلال پارلمان پروس بود به بولو-پلاتز فریب خورد. دی و نازی‌ها در طول مبارزات انتخاباتی پیش از همه‌پرسی، نیروهای خود را با هم ترکیب کرده‌بودند. در مقطعی از این کمپین خاص، جوزف گوبلز، رئیس تبلیغات نازی‌ها، حتی یک سکوی سخنران را با والتر اولبریخت، آژیتاتور کی.پی. هر دو حزب خواهان انحلال پارلمان بودند زیرا امیدوار بودند که انتخابات جدید اس.پی. در ساعت هشت آن شب، میلکه و زیمر در حالی که کاپیتان آنلاف، گروهبان ویلیگ و سروان فرانتس لنک به سمت سینمای بابیلون که در گوشه میدان بلوو پلاتز و خیابان قیصر-ویلهلم-استراسه قرار داشت، در آستانه در منتظر ماندند. همان‌طور که کاپیتان آنلاف به سمت صدا چرخید، میلکه و زیمر در محدوده نقطه خالی تیراندازی کردند. با این حال، او موفق شد تپانچه لوگر خود را بکشد و یک مجله کامل به سمت مهاجمان شلیک کرد. کاپیتان فرانتس لنک از ناحیه قفسه سینه مورد اصابت گلوله قرار گرفت و در مقابل در ورودی کشته شد. آنها تپانچه‌های خود را روی یک حصار پرتاب کردند، جایی که بعداً توسط کارآگاهان قتل از جوخه قتل پیدا شدند. در حال حاضر توده‌های مردمی از میدان فرار کرده‌بودند، اما تیراندازی در حالی ادامه داشت که جوخه‌های شورش خانه‌ها را شانه می‌زدند و صدها نفر از ساکنان مظنون به شلیک سلاح را دستگیر می‌کردند. علاوه بر دو افسر پلیس، تلفات شامل یک کمونیست بود که بر اثر شلیک گلوله جان باخت و هفده نفر دیگر به شدت مجروح شدند.»Koehler (1999), page 42. دختر بزرگ کاپیتان مجبور شد به شدت در مراسم عروسی برنامه‌ریزی شده خود عجله کند تا خواهرانش را در یتیم خانه نگه‌دارد.Koehler (1999), page 415. گروهبان ارشد ماکس ویلیگ به مدت چهارده هفته در بیمارستان بستری بود، اما بهبودی کامل پیدا کرد و به وظیفه فعال بازگشت. پس از قتل، این عمل در لیختنبرگر هوف جشن گرفته شد، سالن آبجو مورد علاقه اتحادیه مبارزان جبهه سرخ، جایی که میلکه به خود می‌بالید: "امروز ما شغلی را جشن می‌گیریم که من آن را کشیدم!" عواقب به گفته جان کوهلر، «کیپنبرگر وقتی به او خبر رسید که گروهبان ویلیگ از تیراندازی جان سالم به در برده‌است، نگران شد. کیپنبرگر نمی‌دانست که آیا گروهبان می‌تواند صحبت کند و مهاجمان را شناسایی کند یا خیر. او به یک دونده دستور داد تا میلکه و زیمر را به آپارتمانش در خیابان بلرمن ۷۴ که تنها چند دقیقه پیاده از محل زندگی آن دو فاصله داشت، احضار کند. وقتی قاتلان رسیدند، کیپنبرگر این خبر را به آنها گفت و دستور داد فوراً برلین را ترک کنند. همسر این نماینده مجلس، تئا، یک معلم مدرسه بیکار و به اندازه شوهرش از اعضای حزب کمونیست بود، قاتلان جوان را تا مرز بلژیک همراهی کرد. مأموران انترناسیونال کمونیست (کمینترن) در شهر بندری آنتورپ به آنها پول می‌دادند و گذرنامه‌های جعلی می‌دادند. هانس کیپنبرگر یکی از کسانی بود که در جلسه (غیرقانونی) کمیته مرکزی حزب که در کافه گردن بزی در فاصله کمی خارج از برلین در ۷ فوریه ۱۹۳۳ برگزار شد، شرکت کرد. این نشست متعاقباً به عنوان اولین و آخرین جلسه کمیته مرکزی حزب کمونیست در آلمان نازی برگزار شد. دی متهم شد و قبل از پایان سال، شرکت‌کنندگان در نشست گردن بزی و بسیاری دیگر از سیاستمداران فعال حزب کمونیست یا به خارج از کشور گریختند یا دستگیر شدند. کیپنبرگر بسیاری از دستگاه‌های شبه نظامی خود را تحت شرایط محرمانه بیشتر به عهده گرفت و حفظ کرد و برخی وظایف مهم انجام شد، اما گشتاپو با این وجود موفق شد به ساختار اطلاعات و ارتباطات او نفوذ کند. کیپنبرگر که برای اهدافی تحت نام رمز «لئو» فعالیت می‌کرد، در سال‌های ۱۹۳۳ و ۱۹۳۴ به شدت مورد جستجوی گشتاپو قرار گرفت. در همین حال، حزب کمونیست آلمان علیرغم اینکه مجبور بود به صورت زیرزمینی یا به‌طور فزاینده‌ای خارج از پاریس فعالیت کند، اشتهای خود را برای درگیری داخلی از دست نداده بود. تا جایی که دستگاه شبه نظامی تحت رهبری کیپنبرگر مؤثر باقی ماند، از مخالفان والتر اولبریخت و ویلهلم پیک در مبارزه رهبری دو قطبی فزاینده‌ای که در پی‌داشت حمایت کرد. علیرغم این واقعیت که کاپیتان آنلاف و لنک از اعضای SPD بودند، بسیاری از حاضران سلام نازی‌ها را می‌دهند. در اواسط مارس ۱۹۳۳، پلیس برلین ماکس تونرت، یکی از دیده‌بانان قتل کاپیتان آنلاف و لنک را دستگیر کرد. در ۱۴ سپتامبر ۱۹۳۳، روزنامه‌های برلین گزارش دادند که هر پانزده نفر به نقش خود در قتل اعتراف کرده‌اند. جان کوهلر در پاسخ به ادعاهایی مبنی بر اینکه اعترافات تحت شکنجه توسط گشتاپوی نازی به دست آمده‌است، نوشت: «با این حال، همه مظنونان در بازداشت اداره عادی تحقیقات جنایی شهر برلین بودند که بیشتر کارآگاهان آن اعضای اس.پی. | ## بخش 3: هانس کیپنبرگر | برخی از مظنونان توسط مردان نازی دستگیر شده و احتمالاً قبل از تحویل به پلیس مورد ضرب و شتم قرار گرفته‌بودند. مایکل کلاوز، ماکس ماترن و فردریش برود سه نفری که مقصرترین آنها شناخته شدند به اعدام محکوم شدند. پاکسازی بزرگ در چارچوب حملات کوبنده فزاینده اولبریخت، پیک و حامیان آنها به او، در ۱۲ فوریه ۱۹۳۵، دفتر سیاسی حزب کمیسیون تحقیقی را در مورد هانس کیپنبرگر تشکیل داد. در اکتبر ۱۹۳۵، کنگره حزب، تحت شرایط تا حدی عجیب، در بروکسل برگزار شد: اولبریخت و متحدانش رهبری حزب را به دست گرفتند. استعفای دو تن از ستوان‌های قدیمی تالمان، هرمان شوبرت و فریتز شولت، کیپنبرگر را به‌طور واضح در سمت بازنده قرار داد. او در والتر اولبریخت دشمنی قدرتمند و سازش‌ناپذیر را در راس حزب به دست آورده‌بود. کیپنبرگر موقعیت خود را در کمیته مرکزی حزب از دست داد و عملیات زیرزمینی شبه نظامی که او رهبری کرده‌بود منحل شد. به او دستور داده شد که از پاریس به مسکو نقل مکان کند و در آنجا کار کارخانه‌ای برای او فراهم شد. مرگ در ۵ نوامبر ۱۹۳۵، با شتاب گرفتن گستره پاکسازی بزرگ جوزف استالین، هانس کیپنبرگر و دوست دخترش کریستینا کرف (متولد کریسینا لندروت) در هتل سایوزنایا مسکو (روبروی جاده هتل لوکس) دستگیر شدند. در یک محاکمه محرمانه توسط کمیساریای خلق در امور داخلی، کیپنبرگر به "جاسوسی و مشارکت در یک سازمان تروریستی ضد انقلاب " مجرم اعلام شد. این ازدواج در سال ۱۹۳۰ به طلاق انجامید پس از یورش به آپارتمانشان در برلین، تئا با عجله بچه‌ها را به مکانی امن در حومه شهر برد و از آنجا از طریق چکسلواکی فرار کردند. تئا در ژوئیه ۱۹۳۳، شش ماه پس از تصرف قدرت توسط نازی‌ها در آلمان، به همراه دخترانشان به مسکو آمد. استاندارد محل اقامت آنها در مسکو، که با دوست تئا کیپنبرگر، تئا بلینگ و تعداد زیادی از مردم مشترک بود، برای بچه‌ها شوکه‌کننده بود. یک دادگاه ویژه کمیساریای خلق در امور داخلی او را به حبس طولانی‌مدت در گولاگ محکوم کرد. توانبخشی دو دهه بعد، به دنبال تغییر جهت باد سیاسی، هانس و تیا کیپنبرگر پس از مرگ توسط دادگاه مسکو در ۳۰ سپتامبر ۱۹۵۷ احیا شدند. با این حال، هر دو مرگ آنها و توانبخشی‌های بعدی آنها به‌طور رسمی توسط حزب حاکم فاش نشد، چیزی که در آن زمان به جمهوری دموکراتیک آلمان (آلمان شرقی) تحت حمایت شوروی تبدیل شده بود. یتیمان یک بعدازظهر در نوامبر ۱۹۳۷ دو پلیس مخفی در مدرسه خود در مسکو آمدند و مارگو و ژانت کیپنبرگر را از درس خارج کردند. در اوایل سال بعد، در سن ۱۴ سالگی، مارگوت نامه‌ای ناامیدانه به یکی از دوستان مادرش نوشت و از او پرسید که چه اتفاقی برای مادرش افتاده‌است. کودکان را به چیستوپول در تاتارستان بردند و در یتیم خانه‌ای برای «کودکان بی‌خانمان خیابانی» که در این زمان بیشتر و بیشتر از فرزندان «دشمنان مردم» پذیرایی می‌کردند، قرار گرفتند. دختر بزرگتر، مارگوت کیپنبرگر، به اردوگاه کار اجباری در استان ولوگدا منتقل شد و در سال ۱۹۴۲ به یک دوره مادام‌العمر کار اجباری محکوم شد. به او کار در جنگل‌داری داده‌شد و وظیفه جمع‌آوری خاک اره ناشی از قطع درختان را بر عهده گرفت. وضعیت او پس از پایان جنگ، به‌طور رسمی در ماه مه ۱۹۴۵، کاهش یافت و در سال ۱۹۴۸ با ایگور، شهروند شوروی ازدواج کرد. پس از توانبخشی والدینش، مارگوت کیپنبرگر توانست با پنج فرزندش اتحاد جماهیر شوروی را ترک کند و در می ۱۹۵۸ به جمهوری دموکراتیک آلمان (آلمان شرقی) رسید. ازدواج آنها هرگز رسماً به رسمیت شناخته نشد (چون مارگوت خارجی بود) ایگور اجازه نداشت آنها را همراهی کند، اما پس از درخواست شخصی از نیکیتا خروشچف، در سال ۱۹۶۰ به آنها پیوست. با این وجود خانواده احساس می‌کردند که با خود به عنوان افراد خارجی رفتار می‌شود، و در حالی که مارگوت زندگی خود را در کشور جدید ساخت، ایگور به زودی به اتحاد جماهیر شوروی بازگشت، جایی که در سال ۱۹۸۴ درگذشت. اگرچه مارگوت از سرنوشت والدینش مطلع شده بود، اما تحت دستورها جدی قرار داشت تا اطلاعات را برای خودش نگه‌دارد. نامه خشم آلود او که در سال ۱۹۷۹ به روزنامه ملی، آلمان جدید، در صدمین سالگرد تولد استالین فرستاد، طبیعتاً هرگز منتشر نشد. او تا مارس ۱۹۸۱ تحت نظارت دقیق استاژی باقی ماند تا زمانی که به او اجازه داده شد به برلین غربی نقل مکان کند، جایی که او در یک آپارتمان کوچک زندگی می‌کرد، که با کمک حقوق بازنشستگی کوچکی که به بازماندگان آزار و شکنجه نازی‌ها داده می‌شد. پس از اینکه در پایان سال ۱۹۳۷ آنها را از والدین خود گرفتند، ژانت خیلی سریعتر از مارگوت روسی را یادگرفت، که ممکن است نشان دهنده استعداد خاصی در زبان باشد. ژانت کیپنبرگر بین سال‌های ۱۹۵۶ تا ۱۹۷۳ برای سرویس خبری دولتی در برلین شرقی به عنوان تایپیست کار می‌کرد. در سپتامبر ۱۹۷۳ به عنوان مترجم در بین متن، دفتر ترجمه حزب حاکم، شغل جدیدی به او داده شد. | ## جمع‌بندی | جسد هر دوی آنها در حیاط کلیسای قدیمی سنت متی، در محله شونبرگ برلین به خاک سپرده شده‌است.