موضوع مقاله: اوتو دافه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # اوتو دافه | مقدمه: این بدان معنا است که آنها ملزم به پرداخت مالیات ویژه ای به نام جزیه برای «حفاظت» بودند، که همان‌طور که در متون شرعی اسلام آمده بود این مالیات برای یادآوری تسلیم و فرمانبری آنها بود. | ## بخش 1: اوتو دافه | این مالیات بر «اهل کتاب» شامل یهودیان و مسیحیان بودند وضع شد تا آنان را متواضع سازد.. به عنوان مثال، الموحد که در زمان عروج خود عنوان خلیفه را به خود گرفته بود، یک سلسله معیارهای شدید مذهبی را معرفی کرد و در صدد تقویت دولت‌های خود از طریق اتحاد دینی بود که به معنای وادار کردن یهودیان و مسیحیان به اسلام آوردن یا بیرون راندن آنان بود. در حدود قرن یازدهم، سوء ظن فزاینده نسبت به یهودیان، مسیحیان را بر آن داشت تا علیه مسلمانان و یهودیان متحد شوند. از آن نقطه، اسپانیا به یک ملقمه سیاسی از قدرت‌ها و سرزمین‌های مختلف تبدیل شد که هر کدام سیاست‌های خاص خود را در مورد وضعیت یهودیان و مسلمانان داشتند. در قرن چهاردهم، کشیشان دومینیکن و فرانسیسکن از مسیحیان کمک گرفتند تا یهودیان را از اسپانیا بیرون کنند و یهودیان را به خاطر مشکلات اجتماعی سرزنش می‌کردند و اکثریت مسیحی را برای تخریب کنیسه‌ها، زنده سوزاندن یهودیان و تحمیل تغییر دین اجباری تهییج می‌کردند. یهودیان مجبور بودند در موعظه‌ها شرکت کنند و از واعظان مسیحی بخواهند آنچه را که مسیحیان به‌عنوان خطاهای روش‌های یهودیان می‌دانستند، به آن‌ها گوش زد کنند. قوانین جدید جمعیت یهودی را از هم جدا کرد و مشاغلی را که هنوز امکان فعالیت یهودیان در آن وجود داشت، با هدف نهایی تغییر مذهب محدود کرد. این مسیحیان جدید به طبقه «کانورسوس» پیوستند، که از امتیازات قانونی و اجتماعی یک مسیحی کامل در جامعه برخوردار بودند. | ## بخش 2: اوتو دافه | بسیاری از مسیحیان جدید از موقعیت خود استفاده کردند و امتیازات مسیحی را پذیرفتند. پس از چند نسل، یهودیان مسیحی شده به عنوان مسیحیان «عادی» شناخته شدند و اسپانیا تقریباً یکنواخت مسیحی بود. «بی‌اعتمادی به یهودیان به عنوان یک فرد خارجی، جای خود را به ترس هشداردهنده‌تر از یهودی تازه مسیحی شده به عنوان یک خودی داد.» تفاوت بین طبقات مذهبی قبلاً بسیار واضح بود. با این حال، هنگامی که یهودیان مسیحی شدند، بسیاری از اسپانیایی‌های مسیحی معتقد بودند که دیگر نمی‌دانند به چه کسی می‌توانند اعتماد کنند و چه کسی احتمالاً در قلب خود می‌تواند یک بدعت گذار خائن باشد. اَوتو دافه یکی از جنبه‌های اصلی دادگاه‌ها، و گام نهایی در فرایند تفتیش عقاید بود. تفتیش عقاید ملزم به شنیدن و ضبط تمام شهادت‌ها بودند.روند رسیدگی باید مخفی نگه داشته می‌شد و هویت شاهدان برای متهم ناشناس می‌ماند. اَوتو دافه که معمولاً به عنوان یک بدعت گذار نشان داده می‌شود که در آتش سوزانده می‌شود، نمادی است که به‌طور گسترده در هنرها، به ویژه در اروپا استفاده می‌شود. ولتر در فصل ششم طنز خود کاندید (1759) یک اتو-دافه را که توسط مردم لیسبون پس از زلزله ۱۷۵۵ لیسبون برگزار شد، به نمایش گذاشت. | ## بخش 3: اوتو دافه | دانشگاه کویمبرا تصمیم می‌گیرد که این "مراسم بزرگ وسیله ای خطاناپذیر برای جلوگیری از زمین لرزه بود." ادگار آلن پو – در «مغاک و آونگ»، پو در حالی که سعی می‌کند مشخص کند چه اتفاقی برای راوی می‌افتد از اَوتو دافه به عنوان یک نقطه مرجع برای راوی استفاده می‌کند. جوزپه وردی – در اپرای ۱۸۶۶ خود دون کارلوس، صحنه‌ای محوری را در پرده سوم به تصویر می‌کشد که آغاز یک اتودافه را در مقابل کلیسای جامع وایادولید در اسپانیا به تصویر می‌کشد، جایی که بدعت‌گذاران قرار است در آتش سوزانده شوند. هرمان ملویل – در موبی دیک، نزدیک به پایان فصل ۵۴، به‌طور گذرا به اتودافه اشاره می‌کند لئونارد برنشتاین اقتباسی موزیکال از «کاندید» متعلق به ولتر را در سال ۱۹۵۶ ساخت و تولید کرد که در بر دارنده آهنگی به نام اتودافه می‌شد که در آن گروه کر چنین متنی را می‌گوید «این یک روز دوست‌داشتنی برای نوشیدن و تماشای مردم است که در آتش سرخ می‌شوند» با اشاره به منظره اعدام‌های عمومی. الیاس کانتی برای آثارش برنده جایزه نوبل ادبیات در سال ۱۹۸۱ شد، به ویژه آثاری مثل رمان Die Blendung (۱۹۳۵) که به معنای "کورکننده" است و در هنگام ترجمه به زبان انگلیسی اتودافه (۱۹۴۶) ترجمه شد. فئودور داستایوفسکی فصلی از برادران کارامازوف را با «آتودافِه باشکوه» آغاز می‌کند. در رمان تورنتون وایلدر به نام پل سن لوئیس ری در سال ۱۹۲۷، یک شخصیت اصلی، برادر جونیپر، به دلیل بدعت در یک مراسم اتو-دافی در پرو در اوایل قرن ۱۸ سوزانده شد. اگرچه این رمان تخیلی است، اما اتو-دافه حداقل در سال ۱۷۳۳ در لیما، پرو رخ داد تنسی ویلیامز نمایشنامه ای تک پرده ای با عنوان اَوتو دافه (۱۹۳۸) نوشت. | ## جمع‌بندی | راجر زلازنی داستان کوتاهی به نام اتودافِه نوشت که از آن در کتاب رؤیای خطرناک، ۱۹۶۷ استفاده شد.