موضوع مقاله: پیشینه آموزش در انگلستان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پیشینه آموزش در انگلستان | مقدمه: پیشینه آموزش در انگلستان از دوران استقرار آنگلوساکسون‌ها در این سرزمین مستند شده‌است و با تأسیس نخستین مدارس کلیسایی در در سال ۵۹۷ میلادی و در سال ۶۰۴ میلادی آغاز می‌شود. | ## بخش 1: پیشینه آموزش در انگلستان | آموزش در این کشور تا سده نوزدهم میلادی پیوند تنگاتنگی با نهادهای دینی داشت، هرچند و «مدارس دستور زبان آزاد» که درهایشان به روی کودکان از هر پیشینه دینی گشوده بود، در دوره مدرن اولیه رواج بیشتری یافتند. در سده نوزدهم، اصلاحاتی گسترده دامنه آموزش را افزایش داد و مدارس دولتی تأمین‌مالی‌شده از سوی دولت را همه‌گیر کرد. تا دهه ۱۸۸۰، آموزش برای کودکان ۵ تا ۱۰ ساله اجباری شد و سن پایان تحصیل از آن پس به‌تدریج بالا رفت و در سال ۲۰۱۵ به ۱۸ سال رسید. در دهه ۱۹۴۰ نظام سه‌گانه‌ای برپا گردید که آموزش متوسطه را به مدارس دستور زبان، و تقسیم می‌کرد. اصلاحات دیگری در دهه ۱۹۸۰ را معرفی کرد و به والدین اجازه داد مدرسه فرزندانشان را برگزینند. در دهه ۲۰۰۰ وارد صحنه شدند و در دهه ۲۰۱۰ به رایج‌ترین نوع مدرسه متوسطه بدل گشتند. بخش زیادی از آنچه در این نوشتار می‌آید برای ولز نیز مرتبط است، اما نیز جداگانه بررسی شده‌است. دوره قرون وسطی پیش از ورود آگوستین کانتربری به انگلستان در سال ۵۹۷ میلادی، آموزش یا به‌صورت شفاهی بود یا از الگوی رومی در خانواده‌های مهاجر و یکپارچه‌شده پیروی می‌کرد. آگوستین در سال ۵۹۸ میلادی کلیسایی در کانتربری (که بعدها به تبدیل شد) بنیان نهاد که مدرسه‌ای برای آموزش متون دینی دربرمی‌گرفت. در سده‌های هفتم و هشتم مدارس دیگری در سراسر جزایر بریتانیا برپا شدند که عموماً یکی از دو شکل داشتند: مدارس دستور زبان برای آموزش لاتین، و مدارس آواز برای پرورش خوانندگان گروه‌های کر کلیساهای جامع. در قرون وسطی مدارسی برای آموزش به پسران طبقه اشراف که قرار بود کشیش یا راهب شوند یا در دستگاه حکومت یا قانون خدمت کنند، برپا گشت. دو دانشگاه وابسته به کلیسا تأسیس شدند: دانشگاه آکسفورد و پس از آن دانشگاه کمبریج، برای کمک به آموزش بیشتر روحانیان مسیحی کاتولیک. در دوران ادوارد ششم دستگاه بازآمده‌ای از «مدارس دستور زبان آزاد» پدید آمد که این مدارس نیز راهی به سوی کشیش‌شدن می‌گشودند. با گذر زمان، گروهی از این مدارس وقفی به نام «مدارس عمومی» شناخته شدند تا از آموزش خصوصی توسط آموزگاران خانگی متمایز شوند و نشان دهند که درهایشان به روی همگان فارغ از باور دینی، محل سکونت و جایگاه اجتماعی باز است. در انگلستان دوره تودور، ادوارد ششم مدارس دستور زبان را بازسازماندهی کرد و مدارس تازه‌ای برپا نمود تا دستگاه ملی «مدارس دستور زبان آزاد» شکل گیرد. از نظر نظری این مدارس برای همه باز بودند و آموزش رایگان به کسانی می‌دادند که توان پرداخت شهریه نداشتند. با این حال، اکثر کودکان فقیر به مدارس علمی نمی‌رفتند؛ بلکه بزرگ می‌شدند و حرفه یا مهارتی می‌آموختند که با آن خود و خانواده‌شان را نان‌رسان باشند. اصلاحات پروتستانی تأثیر بزرگی بر آموزش و سواد در انگلستان داشت، زیرا خواندن کتاب مقدس به زبان انگلیسی («زبان عامه») را ترویج داد. در سال ۱۵۶۲ تصویب شد تا دستگاه شاگردی را ساماندهی و پشتیبانی کند و کسی را از پیشه‌وری یا صنعتگری بدون گذراندن هفت سال شاگردی نزد یک استاد بازدارد. اصناف بسیاری از حرفه‌ها را در دست داشتند و از راه شاگردی ورود به آن‌ها را کنترل می‌کردند. | ## بخش 2: پیشینه آموزش در انگلستان | پس از مخالفان دینی آکادمی‌هایی برپا کردند تا دانشجویان خانواده‌های مخالف را که نمی‌خواستند به کلیسای رسمی انگلستان گردن نهند، آموزش دهند. چند کالج آکسفورد (هریس منچستر، منسفیلد و ریجنت‌پارک) نیز از بازماندگان این جنبش‌اند. از سال ۱۶۹۲، شاگردی‌های «محله‌ای» بر پایه به ابزاری برای سرپرستی از کودکان فقیر، نامشروع و یتیم از هر دو جنس تبدیل شدند، در کنار دستگاه معمول شاگردی ماهرانه که بیشتر به پسران از خانواده‌های اندکی مرفه‌تر خدمت می‌رساند. این شاگردی‌های محله‌ای که با موافقت دو برقرار می‌شدند، شاگردانی برای مشاغل پایه‌تر مانند کشاورزی، آجرپزی و خدمت خانگی فراهم می‌کردند. تا اواخر سده نوزدهم، از همه اعضای هیئت علمی دانشگاه‌ها و بسیاری از آموزگاران مدارس انتظار می‌رفت یا الزام داشتند که در مقام روحانی خدمت کنند. علاوه بر اشراف زمین‌دار، بازرگانان و روحانیان نیز در پشتیبانی از خیریه‌های آموزشی دست و دل‌باز بودند. مدارس دیم عملیات کوچکی بودند برای کودکان محلی دو تا پنج ساله که در خانه‌ای در همسایگی برگزار می‌شدند. این مدارس را «معلم‌بانو» اداره می‌کرد، زنی سالخورده محلی که کودکان را در خانه‌اش مراقبت و الفبا یاد می‌داد و اندکی پول دریافت می‌کرد. در مدارس دیم از کودکان انتظار می‌رفت خواندن و حساب بیاموزند و گاهی نوشتن هم آموزش داده می‌شد. مدارس دیم از سده شانزدهم تا حدود اواسط سده نوزدهم دوام آوردند که تحصیلات اجباری در بریتانیا برقرار شد. هرچند گاهی به ریشخند گرفته می‌شدند، دانش‌آموختگان مشهوری داشتند از جمله ساموئل جانسون و ویلیام وردزورث به‌یقین، و شاید چارلز دیکنز. سده هجدهم در سال‌های آغازین انقلاب صنعتی، کارآفرینان شروع به مقاومت در برابر محدودیت‌های دستگاه شاگردی کردند و یک رأی قضایی مقرر داشت که قانون صنعتگران شامل حرفه‌هایی که در زمان تصویب آن در سال ۱۵۶۳ وجود نداشتند نمی‌شود و بدین‌ترتیب بسیاری از صنایع تازه سده هجدهم از آن معاف شدند. در سده‌های هجدهم و نوزدهم، مدارس خیریه بسیاری برای دانش‌آموزان فقیر در گروه سنی ۷ تا ۱۱ سال برپا کرد. جنبش مدارس یکشنبه ، یک ناشر روزنامه و مسیحی غیر روحانی، یکی از پیشگامان اولیه جنبش بود. با این باور که پیشگیری از فساد بهتر از درمان آن است، با یک مدرسه برای پسران در محله‌های فقیرنشین شروع کرد. بهترین وقت دسترس یکشنبه بود چون پسران شش روز دیگر هفته در کارخانه‌ها کار می‌کردند. کار را با آموزش خواندن کتاب مقدس به کودکان آغاز کرد و سپس کتکیزم را به آن‌ها یاد داد، با این استدلال که درک مطلب از راه مطالعه کتاب مقدس می‌تواند به مطالعات غیردینی نیز منتقل شود. تا سال ۱۷۸۵ بیش از ۲۰۰٬۰۰۰ کودک انگلیسی و بسیاری از بزرگسالان در مدارس یکشنبه شرکت می‌کردند. online سده نوزدهم دستگاه آموزشی تقسیم‌بندی‌های طبقاتی را از راه نهادهای جداگانه برای سطوح مختلف اجتماعی تقویت می‌کرد. ثروتمندان به مدارس عمومی و دانشگاه‌ها می‌رفتند، طبقه متوسط مدارس دستور زبان و آکادمی‌های خصوصی داشت، در حالی که طبقه کارگر از مدارس ابتدایی با تمرکز بر سواد پایه و تعلیمات اخلاقی بهره‌مند می‌شد. | ## بخش 3: پیشینه آموزش در انگلستان | این موضوع مسیرهای آموزشی مجزایی ایجاد کرد که بازتاب‌دهنده و استوارکننده سلسله‌مراتب اجتماعی بود. آموزش عرصه نبرد دینی پرشوری میان آنگلیکان‌ها و مخالفان بود و به درجه کمتری کاتولیک‌ها نیز در آن دخیل بودند. آموزش عالی کالج دانشگاهی لندن به‌عنوان نخستین کالج غیردینی در انگلستان تأسیس شد که درهایش به روی دانشجویان از همه ادیان (یا بی‌دین) باز بود. در اوایل سده نوزدهم کلیسای انگلستان بیشترین آموزش رسمی را برعهده داشت تا اینکه دولت در پایان آن سده آموزش رایگان اجباری را برپا ساخت. بیشتر مدارس باقی‌مانده سرانجام زیر قانون باتلر (۱۹۴۴) در دستگاه دولتی ادغام شدند و تا امروز بسیاری از مدارس دولتی، بیشترشان ابتدایی، پیوندی با کلیسای انگلستان دارند که بازتاب ریشه‌های تاریخی‌شان است. مدارس بریتانیایی پروتستان غیرمذهبی یا «» توسط «انجمن ترویج دستگاه لانکستری برای آموزش فقرا» بنیان‌گذاری شدند؛ سازمانی که در سال ۱۸۰۸ توسط ، و تأسیس شد و مورد پشتیبانی چندین مسیحی انجیلی و غیرمذهبی بود. تا سال ۱۸۳۱، مدارس یکشنبه در بریتانیای کبیر هفتگی به ۱٬۲۵۰٬۰۰۰ کودک خدمت می‌رساندند که حدود ۲۵٪ جمعیت را تشکیل می‌دادند. چون این مدارس پیش از نخستین تأمین مالی دولتی مدارس برای عموم مردم وجود داشتند، گاهی پیش‌درآمد دستگاه کنونی مدارس انگلیسی دانسته می‌شوند. مدارس ژنده‌پوشان سازمان‌های خیریه کوچکی بودند که به آموزش رایگان کودکان تنگدست اختصاص داشتند. این مدارس در محله‌های کارگری برپا شدند و برای فقیرترین جوانان جامعه در نظر گرفته شده بودند که استدلال می‌شد اغلب به دلیل ظاهر نامرتب و رفتار دشوار از آموزش در محروم می‌مانند. دخالت دولت در اوت ۱۸۳۳، پارلمان رأی داد هر سال مبالغی برای ساخت مدارس برای کودکان فقیر اختصاص دهد؛ این نخستین باری بود که دولت در انگلستان و ولز در آموزش دست داشت (در حالی که برنامه‌هایی برای از سده هفدهم آغاز شده بود). Macmillan, 1990 در سال ۱۸۳۹، کمک‌های دولتی برای ساخت و نگهداری مدارس به نهادهای داوطلبانه واگذار شد و مشروط به بازرسی رضایت‌بخش گردید. در سال ۱۸۴۰، قانون مدارس دستور زبان برنامه درسی مدرسه دستور زبان را از مطالعات کلاسیک گسترش داد و علوم و ادبیات را نیز دربرگرفت. در سال ۱۸۶۱، به ریاست گزارش داد: «تعداد کودکانی که [در تابستان ۱۸۵۸ در انگلستان و ولز] باید در دفاتر ثبت مدارس می‌بودند تا همه آموزشی دریافت کنند ۲٬۶۵۵٬۷۶۷ نفر بود. تعداد کسانی که واقعاً در دفاتر ثبت شده بودند ۲٬۵۳۵٬۴۶۲ نفر بود که ۱۲۰٬۳۰۵ کودک را بدون هیچ آموزش مدرسه‌ای رها می‌کرد.» در مدارس عمومی شهریه‌بگیر که به طبقه بالا خدمت می‌رساندند، در مدرسه راگبی اصلاحات مهمی آغاز کرد. (۱۸۱۱–۱۸۹۲)، سیاستمدار لیبرال نیرومندی که با نخست‌وزیر گلادستون همکاری نزدیک داشت، یکی از اصلاح‌گران کلیدی بود. او با اجماع موجود علیه تمرکز بیش از حد در آموزش انگلستان هم‌نظر بود، اما می‌خواست معیارهای آموزشی را بهبود بخشد و از هدررفت پول عمومی در تدریس ناکارآمد، به‌ویژه در مدارس کلیسایی، جلوگیری کند. در سال ۱۸۶۱ آیین‌نامه بازنگری‌شده‌ای معرفی کرد؛ از آن پس کمک‌های دولتی نه بر پایه قضاوت ذهنی بازرسان بلکه بر اساس تعداد دانش‌آموزانی که در آزمون خواندن، نوشتن و حساب قبول می‌شدند تخصیص می‌یافت. | ## جمع‌بندی | از ۴٫۳ میلیون کودک در سن مدرسه ابتدایی در انگلستان و ولز، یک میلیون نفر در مدارس کاملاً داوطلبانه بودند و ۱٫۳ میلیون نفر در مدارس دارای کمک دولتی، اما ۲ میلیون نفر هیچ دسترسی به مدرسه نداشتند.Roy Jenkins, Gladstone: A Biography (1997), pp 231-5 مقرر کرد که مدارس هیئت امنایی با تأمین مالی جزئی از سوی دولت در مناطقی که امکانات موجود کافی نبود برای ارائه آموزش ابتدایی (یعنی آموزش دوره اول به زبان امروزی) برپا شوند.