موضوع مقاله: کشاورزی در کره جنوبی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کشاورزی در کره جنوبی | مقدمه: در زمان تأسیس جمهوری کره، این کشور یک جامعه عمدتاً کشاورزی بود، به طوری که بیش از ۸۰ درصد جمعیت در تولیدات کشاورزی فعالیت داشتند. | ## بخش 1: کشاورزی در کره جنوبی | پس از اصلاحات ارضی در دوران ریاست جمهوری سونگ‌مان لی، احیای اقتصادی در دوره دولت نظامی پارک چونگ هی و موج آزادسازی تجارت جهانی که از دهه ۱۹۸۰ آغاز شد، کشاورزی کره دستخوش دگرگونی‌های چشمگیری شد. از طریق انقلاب سبز، کره در سال ۱۹۷۸ به خودکفایی در تولید برنج، غذای اصلی مردم، دست یافت و در سال ۱۹۹۶ به عنوان نخستین کشور آسیایی پس از ژاپن موفق به مکانیزه کردن کشاورزی خود با کشت دقیق و فناوری‌محور شد. توسعه کشاورزی در کره همچنین موجب رشد صنایعی وابسته مانند تولید کود، ماشین‌آلات کشاورزی و بذر گردید. دو سوم مساحت کشور را کوه‌ها و تپه‌ها تشکیل می‌دهند و زمین قابل کشت تنها ۲۲ درصد از کل مساحت کشور را شامل می‌شود. کره جنوبی از جمله کشورهایی است که کمترین میزان زمین زراعی سرانه را در جهان دارد. این کشور نرخ خودکفایی بسیار پایینی در محصولات کشاورزی دارد، به جز برنج و سیب‌زمینی که تا حد زیادی به‌صورت خودکفا تولید می‌شوند؛ در حالی که حدود ۸۵ درصد سایر مواد غذایی باید وارد شود. علاوه بر این، بیش از ۶۰ درصد گوشت گاو، ماهی و صدف، ۲۰ درصد میوه، مرغ و لبنیات از خارج کشور وارد می‌شود و تنها در تولید شکر و تخم‌مرغ خودکفاست. از دهه ۱۹۸۰ و با بازسازی ساختار کشاورزی، سطح زیرکشت محصولات غذایی کاهش یافته و در مقابل، سطح زیرکشت محصولات با ارزش افزوده بالا مانند سبزیجات و میوه‌ها در قالب کشت‌های صنعتی افزایش پیدا کرده است. مهم‌ترین محصول کشاورزی کره جنوبی برنج است که حدود ۹۰ درصد از کل تولید غلات کشور و بیش از ۴۰ درصد از درآمد کشاورزان را تشکیل می‌دهد. مزارع در کره جنوبی از واحدهای کوچک خانوادگی تا شرکت‌های بزرگ متغیر هستند، اما بیشتر آن‌ها در مقیاس کوچک فعالیت می‌کنند و برای بقا به شدت به حمایت‌ها و خدمات دولتی متکی‌اند. در سال ۲۰۰۵، سهم بخش کشاورزی در تولید ناخالص داخلی کره از ۵۰ درصد در آغاز تاریخ معاصر کشور به ۲٫۹ درصد کاهش یافت. با گسترش شهرنشینی و صنعتی‌سازی، جمعیت شاغل در بخش کشاورزی کاهش یافته و این جمعیت به‌طور قابل توجهی سالخورده شده است؛ به‌طوری که سهم افراد شاغل در کشاورزی از ۵۰ درصد در سال ۱۹۷۰ به ۸٫۵ درصد در سال ۲۰۰۰ و سپس به ۷ درصد در سال ۲۰۰۸ رسید. داس‌های یافت شده منجر به گمانه‌زنی‌هایی در مورد تغییر الگوهای کاشت و برداشت شده است. در طول دوره پارینه سنگی (در کره که تقریباً از ۱۰۰۰۰ سال پیش آغاز شد)، شکار و جمع‌آوری در شبه جزیره کره انجام می‌شد. سنگ‌های آسیاب غلات اولیه و انواع مختلف کلنگ‌های کاوش شده از بقایای نوسنگی در واتپوری، شهر پیشگام روجین، استان هامگیونگ شمالی، نشان می‌دهد که کشت کشاورزی اولیه نیز در آنجا آغاز شده بود. کشاورزی معیشتی مستقر و جوامع پیچیده با کشاورزی مخلوط و صید ماهی فله‌ای از بیش از ۵۰۰ سایت کره‌ای نوسنگی استنباط می‌شوند.Shin, S.C. با این حال، تاریخ دقیق کشت برنج اهلی شده در کره برای دوره‌های اولیه مورد بحث بوده است. ۳۰۰۰ سال قبل از میلاد به بعد (اواخر نوسنگی) به عنوان نادر، اما برای عصر برنز به بعد (در کره ۱۳۰۰ تا ۳۰۰ قبل از میلاد) بسیار مکرر پذیرفته شده است. همچنین پیشنهاد شده است که فرهنگ عصر برنز سونگوک-ری شواهدی از تغییر در استراتژی معیشتی به سمت ایجاد فرهنگ شالیکاری برنج و دوری از تأکید بر شکار و جمع‌آوری غذا ارائه می‌دهد. در طول عصر برنز، تولید ابزارهای کشاورزی برنزی نشان‌دهنده اهمیت کشاورزی در مقابل شکار و جمع‌آوری است. بر اساس بقایای برنج در سونگوک-ری، در نظر گرفته می‌شود که در این زمان، برنج یک غذای اجتماعی بود، نه یک کالای لوکس/ارز که در دوران تاریخی به آن تبدیل شد. در آغاز عصر آهن، روش‌های کشاورزی با شخم آبی شروع به ظهور کردند و بهره‌وری بیشتر بهبود یافت. تصور می‌شود که داس‌های آهنی نشان می‌دهند که گونه‌های برنج دانه بلندتر با هم رسیده و با هم برداشت می‌شدند. قرن هشتم تا چهاردهم میلادی در دوره سیلا (۵۷ قبل از میلاد - ۹۳۵) برنامه‌های دولتی برای تضمین انتشار بذرهای بهتر، آبیاری و کاهش آفات وجود داشت. مطالعات اولیه زراعت و روش‌های بهبود شیوه‌های کشاورزی در کشاورزی عمومی در دوران سلطنت سونگ دوک از سیلا (۷۲۲ میلادی) دیده می‌شود. در دوره گوریو (۹۱۸–۱۳۹۲)، ابزارهای مختلف کشاورزی (بیل، گاوآهن، بیلچه) اختراع شدند و چرخ‌های آبی از جنوب چین وارد شدند. گاوآهن توسط تیمی متشکل از دو گاو نر از میان گل و لای سنگین تا مچ پا کشیده می‌شود. طبق قدیمی‌ترین کتاب کشاورزی کره جنوبی، " نونگسا چیکسول "، در قرن پانزدهم، گسترده‌ترین کشت‌های کشاورزی در کره جنوبی برنج زرد، ارزن، سویا و برنج بود و پس از آن محصولاتی مانند گندم و جینسینگ کشت می‌شدند. در قرن هجدهم، روش نشاکاری نه تنها به شالیزارهای تیانشویی (شالیزارهایی که فقط با باران آبیاری می‌شوند) گسترش یافت، بلکه در کشاورزی شالیزاری و دیم نیز مورد استفاده قرار گرفت. تکنیک‌های کوددهی به قرن شانزدهم برمی‌گردد و از قرن هجدهم آبیاری و کشت دوگانه محصولات مخلوط، بازده بالای محصول را تضمین می‌کرد. در قرن هجدهم، سئو یو گو، محقق خردگرا و نویسنده دایرةالمعارف ۱۱۳ جلدی کره‌ای دربارهٔ زندگی روستایی، از هزینه هنگفت و تأثیر زیست‌محیطی سیستم‌های گرمایشی (اوندول) شکایت کرد. تا قرن نوزدهم، اوندول باعث شده بود که تمام کوه‌ها کاملاً لخت و مستعد رانش زمین در باران شوند که در نتیجه محصولات کشاورزی از بین می‌رفت. طبق سوابق جغرافیایی سجونگ، مزارع اولیه کشاورزی در اوایل سلسله چوسون از یک مزیت مطلق برخوردار بودند: نسبت تخمینی آب مزارع اولیه در استان گیونگی و سایر مناطق ۲۸٪ به ۷۲٪ بود. قرن بیستم دوره استعمار ژاپن ۱۹۱۰–۱۹۴۵ از سال ۱۹۰۷، اتباع ژاپنی به‌طور قانونی می‌توانستند مالک زمین‌های کشاورزی کره باشند. شرکت توسعه شرقی (یک شرکت ژاپنی) در سال ۱۹۰۸ با هدف کنترل زمین‌های کره، در ابتدا تحت برنامه ۱۰ ساله خود، تأسیس شد. به عنوان مثال، ایستگاه کرم ابریشم، ایستگاه جنگل، ایستگاه آزمایش کشاورزی و ایستگاه مراقبت از حیوانات وجود داشت. قانون اصلاحات زمین‌های کشاورزی در سال ۱۹۴۹ که اجاره‌نشینی را در کره جنوبی لغو کرد، برای ایجاد تغییراتی در نحوهٔ تصرف زمین طراحی شده بود. طبق قانون جدید، دولت زمین را از مالکان خریداری می‌کرد و سپس حداکثر ۳ هکتار زمین را به هر کشاورز اختصاص می‌داد. سیاست دولت در سال‌های بلافاصله پس از جنگ کره ۱۹۵۰–۱۹۵۳، علیرغم اهمیت کشاورزی برای بسیاری از مردم، به دلیل نیاز فوری به سرمایه‌گذاری مجدد در دفاع و بازسازی، اجازه سرمایه‌گذاری زیادی در این بخش را نمی‌داد. کمتر از ۱۰ درصد از هزینه‌ها صرف کشاورزی می‌شد و عمدتاً به کارهای بازسازی برای آبیاری و خرید کود از ایالات متحده محدود می‌شد. در سال ۱۹۵۷، از ۹٫۵ میلیون هکتار زیر کشت، ۲۱٪ زمین جنگلی، ۱۷٪ زمین‌های مرتفع، ۸٫۶٪ شالیزارهای برنج و ۷٫۷٪ برای مصارف «متفرقه» بود. بهبود زمین و تأمین مالی آنها توسط قانون راهنمای کشاورزی ۱۹۵۷ در نظر گرفته شده بود. پس از آکادمی کشاورزی (۱۹۵۷) در سال ۱۹۵۸ (پس از قانون بانک کشاورزی ۱۹۵۷) یک بانک تخصصی وام کشاورزی ایجاد شد. این سیاست متفاوت در برنامه‌های ۵ ساله برای توسعه اقتصادی خودکفا ۱۹۶۲–۱۹۶۶ و ۱۹۶۷–۱۹۷۱ منعکس شد.Moon, P.Y. فدراسیون ملی تعاونی کشاورزی (NACF) یک تعاونی کشاورزی کره جنوبی است که یک سازمان سراسری مسئول بانکداری کشاورزی، تأمین نهاده‌های کشاورزی و فروش محصولات کشاورزی است. NACF در سال ۱۹۶۱ با هدف «بهبود وضعیت اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و ارتقای جایگاه کشاورزان و افزایش رقابت‌پذیری کشاورزی برای بهبود کیفیت زندگی کشاورزان و کمک به توسعه متوازن اقتصاد ملی» تأسیس شد. در سال ۱۹۶۲ دفتر توسعه روستایی تأسیس شد، اما قیمت غلات پایین نگه داشته شد تا از تورم جلوگیری شود و هزینه‌های نیروی کار در اقتصادی که بیش از نیمی از دستمزدهای صنعتی صرف غذا می‌شد، پایین نگه داشته شود. پس از اصلاحات سیستم برابری زمین پس از جنگ جهانی دوم، سیاست کره جنوبی، بازپس‌گیری زمین‌های اشغال شده توسط مقامات و شهروندان ژاپنی و اختصاص آن به کشاورزان کره جنوبی بود. | ## بخش 2: کشاورزی در کره جنوبی | این کشور قانون اصلاحات زمین را برای خرید بیش از ۳ هکتار زمین از کشاورزان با قیمت پایین و فروش آن به مستاجران با قیمت پایین‌تر اعلام کرد. پس از این دور از اصلاحات زمین، کره جنوبی اساساً به هدف سیستم برابری زمین دست یافت. در ۱۵ سال پس از ۱۹۶۱، کره جنوبی گذار از یک کشور کشاورزی به یک کشور صنعتی را تکمیل کرد. دولت به تدریج شروع به کاهش محدودیت‌های فروش زمین و تشویق کشاورزان فعال به بازگرداندن زمین‌هایشان کرد. در اینجا کشاورزی را می‌بینید که قبل از گسترش سئول به زمین‌هایش (۱۹۷۸)، در حال شخم زدن برای آخرین فصل است. سیاست در دهه ۱۹۷۰ برای گسترش کشاورزی شامل جنبش سماول (جامعه جدید) برای ترویج توسعه زیرساخت‌های صنعتی روستایی بود. قیمت‌های بالاتر غلات مجاز و واردات مواد غذایی محدود شد تا فقط شکاف‌های تولید داخلی را پوشش دهد. این سیاست همچنین شامل قیمت‌های خرید بالاتر توسط دولت برای تولیدکنندگان غلات، اما قیمت‌های فروش پایین‌تر برای مصرف نیروی کار صنعتی بود. در دهه ۱۹۷۰، بحران جهانی نفت و شیوع کمبود مواد غذایی، کره جنوبی را مجبور کرد تا در سال ۱۹۷۲ قانون حفاظت و بهره‌برداری از زمین‌های کشاورزی را تصویب کند که تبدیل زمین‌های کشاورزی به سایر کاربری‌ها را به شدت محدود می‌کرد. اجرای قانون اقدامات ویژه توسعه روستاهای کشاورزی و شیلات در اواخر دهه ۱۹۸۰، مالکیت زمین را از مالکیت اولیه مزارع مستقل خانوادگی تغییر داد تا به شرکت‌ها اجازه دهد به‌طور قانونی در مالکیت زمین مشارکت کنند. ساختار خرده‌مالکی کشاورزی کره مانع از صرفه‌جویی به مقیاس و مشارکت محدود در طرح‌های بازاریابی و نوسازی می‌شد. ۱۹۹۰ به بعد در سال ۱۹۹۴، کره جنوبی قانون اساسی جدید زمین‌های کشاورزی را تصویب کرد که محدودیت‌های فروش و اجاره زمین را بیش از پیش کاهش می‌داد و امکان تأسیس شرکت‌های کشاورزی با حداکثر ۱۰۰ هکتار زمین را فراهم می‌کرد. قانون جدید زمین‌های کشاورزی، قوانین و مقررات قبلی زمین‌های کشاورزی را ادغام کرد. اگرچه قانون زمین‌های کشاورزی از اصل مالکیت زمین توسط کشاورزان پیروی می‌کرد، اما محدودیت‌های مربوط به مالکیت زمین و حقوق استفاده از آن به‌طور قابل توجهی کاهش یافت. دولت به کشاورزان بالای ۶۵ سال در صورت فروش یا اجاره زمین خود برای بیش از ۵ سال به کشاورزان فعال، یارانه‌ای معادل ۲۵۸۰ دلار آمریکا به ازای هر هکتار ارائه می‌داد. قرن بیست و یکم عمومی پس از آزادسازی عمومی مالکیت و استفاده از زمین در اواخر قرن بیستم، در سال ۲۰۰۲، تمام محدودیت‌های مالکیت زمین سرانجام لغو شد. در مطالعه‌ای در سال ۲۰۲۳ در مورد تأثیر تغییرات اقلیمی و فناوری بر تولید برنج کره جنوبی، نتیجه گرفته شد که آگاهی کشاورزان از استفاده بهتر از کود و آفت‌کش‌ها ضروری است. این مطالعه توصیه کرد که با اختصاص زمین‌های زراعی به کشاورزان کارآمدتر، می‌توان به راحتی از مسائل مربوط به امنیت غذایی در آینده جلوگیری کرد.Rizwanullah, M. در یک تحلیل دقیق بازار در سال ۲۰۲۳ نتیجه گرفته شد که به دلیل تغییرات اخیر در سیاست‌ها، خانوارهای کشاورز در حال افزایش و درآمد آنها در حال افزایش است. مطالعه‌ای در سال ۲۰۲۰ نشان می‌دهد که افزایش متوسط ۱۲ درصدی در بهره‌وری با پرداخت‌های مستقیم دولت مرتبط است و یک ابزار سیاستی مؤثر است.Kim, Y. روندهای پس از شهرنشینی با رشد سریع اقتصاد و شهرنشینی کره جنوبی، مساحت زمین‌های کشاورزی رو به کاهش بوده و جمعیت روستایی از روستاها به شهرها نقل مکان کرده‌اند. علاوه بر کاهش زمین‌های کشاورزی، به دلیل کاهش نرخ مصرف برنج، تقاضای برنج نیز کاهش یافته است. کشاورزی شهری در نوامبر ۲۰۱۱، دولت قانون توسعه و حمایت از کشاورزی شهری را تصویب کرد. این قانون بر اساس قانون ملی برنامه‌ریزی و بهره‌برداری از زمین بود که برای ایجاد زمین‌های کشاورزی بیشتر تلاش می‌کند. هدف این قانون «توسعه یک محیط شهری سازگار با طبیعت و کمک به توسعه هماهنگ شهرها و جوامع روستایی با افزایش درک ساکنان شهری از کشاورزی» بود. این قانون ایجاد برنامه‌های جامع ۵ ساله توسط وزیر کشاورزی، غذا و امور روستایی را برای پیشرفت کشاورزی شهری ایمن و احیای آن بخش مجاز می‌داند. باید گزارش‌های عمومی سالانه در مورد پیشرفت توسط وزیر کشاورزی، غذا و امور روستایی و هر شهردار/فرماندار مربوطه ارائه شود. وزیر همچنین ممکن است یک سیستم اطلاعات کشاورزی شهری یکپارچه راه‌اندازی و به‌روز نگه دارد. زمین ممکن است برای مزارع شهری عمومی انتخاب شود.Article 14 سئول، پایتخت کره جنوبی و بزرگ‌ترین و متراکم‌ترین شهر، چهار دسته کشاورزی شهری را توسعه داد. این چهار دسته عبارت بودند از: «مسکن» که شامل خانه‌های شخصی و آپارتمان‌ها، چه در داخل و چه در خارج از منزل، می‌شد؛ «درون‌شهری» به معنای پشت بام ساختمان‌های عمومی؛ «پارک-مزرعه» با استفاده از زمین‌های رها شده؛ و «آموزش» شامل مدارس و دانشگاه‌ها. برای ترویج ایده کشاورزی شهری، شهرداری سئول کلاس‌های آموزشی کشاورزی و لوازم مورد نیاز (مانند بذر، ابزار و ظروف) را به ساکنان علاقه‌مند ارائه داد. تا سال ۲۰۱۵، شهرداری در توسعه «باغ‌های سبزیجات روی پشت بام‌های ۲۶۷ ساختمان» کمک کرده و «۴۳٬۷۸۵ گلدان سبزیجات جعبه‌ای برای ۱۵٬۸۶۶ مکان» فراهم کرده بود. وجود کشاورزی شهری تأثیر مثبت قابل توجهی بر قیمت مسکن در منطقه تا شعاع ۵۰۰ متری آن دارد. رضایت شرکت‌کنندگان در طرح کشاورزی شهری در سئول (۲۰۱۷) بسته به مدت زمان مشارکت، میزان عرضه توسط مقامات محلی و مشارکت زنان، تفاوت‌های چشمگیری را نشان می‌دهد. کشاورزی هوشمند با توجه به چالش‌های مربوط به جمعیت رو به پیری کشاورزان، کاهش تعداد کارگران کشاورزی، تضعیف بازار کشاورزی داخلی کره و الگوهای آب و هوایی غیرمعمول، دولت کره جنوبی ایده مزارع هوشمند را برای کشاورزان ترویج کرده است. دولت با ارائه حمایت مالی و آموزشی، امیدوار بود که «رقابت‌پذیری کشاورزی داخلی را تقویت کند». مزارع هوشمند از فناوری‌های اطلاعات و ارتباطات (ICT) برای ارسال اطلاعات به صورت بلادرنگ به دستگاه‌های تلفن همراه کشاورزان استفاده می‌کنند. اگرچه دولت مزارع هوشمند را ترویج کرده است، اما تنها درصد کمی از مزارع استفاده از این فناوری را آغاز کرده‌اند. اکثر کشاورزان هنوز قادر به پرداخت هزینه این فناوری نیستند یا ممکن است مهارت‌های لازم برای «محیط دیجیتال» را نداشته باشند. در سال ۲۰۱۹، وزارت کشاورزی اعلام کرد که ۲۴۸ میلیارد وون برای ترویج فناوری مزرعه هوشمند بودجه در نظر گرفته شده است. این هزینه‌ها با اهداف دستیابی خاص برنامه‌ریزی شده‌اند تا تغییرات جامعی در جهت بازسازی روستایی ایجاد شود و پیری پایگاه کشاورزان کره‌ای که بیش از نیمی از آنها در سال ۲۰۲۱ بالای ۶۵ سال سن داشتند، متعادل شود. طرح کشاورزی ۲۰۲۳–۲۰۲۷ تمرکز اصلی طرح کشاورزی ۲۰۲۳–۲۰۲۷ بر لزوم افزایش درصد کشاورزان «جوان» (به معنای زیر ۴۰ سال) تا ۱۰ درصد از کل کشاورزان تا پایان دوره طرح است. تشویق به شکل پرداخت‌های مستقیم ماهانه برای افرادی که از مناطق شهری نقل مکان می‌کنند و شرایط سخاوتمندانه وام کشاورزی (وام‌ها به مدت ۲۵ سال و نه ۱۵ سال) صورت می‌گیرد. یک صندوق توسعه ۱۰۰ میلیارد وون برای پوشش حمایت از مسکن و سایر نیازها در دسترس است. در سال ۲۰۲۴، به ۴۰۰۰ کشاورز جوان به مدت ۳ سال، ماهانه ۱٫۱ میلیون وون (تقریباً ۷۸۵ یورو، به ارزش سال ۲۰۲۳) ارائه خواهد شد. انواع تولید محصولات زراعی صنعت غلات محصول اصلی کشت شده برای غذا در کره جنوبی برنج است. هشتاد درصد از جمعیت کشاورزی کره جنوبی در تولید برنج مشغول به کار هستند و ۵۴ درصد از زمین‌های زراعی، مزارع برنج هستند. در سال ۱۹۷۸، کره جنوبی از طریق ترویج گونه‌های جدید برنج پربازده، در تولید برنج خودکفا شد. | ## بخش 3: کشاورزی در کره جنوبی | این محصولات عمدتاً برای فرآوری در کره جنوبی استفاده می‌شوند و تنها بخش کوچکی از آنها برای مصرف انسان استفاده می‌شود. به استثنای برنج که خودکفا است، خودکفایی کره جنوبی در تولید مواد غذایی بسیار پایین است و نیاز به واردات قابل توجهی دارد. گندم و ذرت نرخ خودکفایی کمتر از ۱٪ دارند و تقریباً به‌طور کامل به واردات وابسته هستند. خودکفایی کلی غلات، از جمله برنج، اکنون توسط سیاست‌های ۲۰۲۳ دولت کره جنوبی هدف قرار گرفته است که تا سال ۲۰۲۷ به ۵۵ درصد افزایش یابد. در سال ۲۰۰۹، این محصول در ۹۲۴۰۰۰ هکتار زمین کشت شد که ۵۳٫۲٪ از زمین‌های کشاورزی این کشور و ۸۲٪ از جمعیت کشاورزی این کشور را تشکیل می‌دهد. از قرن بیست و یکم، با غربی شدن روزافزون عادات غذایی کره جنوبی، مصرف سرانه برنج در کره جنوبی سال به سال کاهش یافته است. در سال ۲۰۰۹، کل تولید برنج در کره جنوبی از ۵٫۶۰۶ میلیون تن در سال ۱۹۹۰ به ۴٫۹۱۶ میلیون تن کاهش یافت. مساحت مزارع برنج از ۱٫۲۴۴ میلیون هکتار در سال ۱۹۹۰ به ۹۲۴۰۰۰ هکتار در سال ۲۰۰۹ کاهش یافت. کشت برنج کره‌ای از طریق مزارع آبی نسبت به کشت تراس‌بندی از تنوع زیستی بیشتری برخوردار است و نیاز به مدیریت خوب یکپارچه به عنوان یک راه حل ممکن برای کاهش نیروی انسانی روستایی شناخته شده است. واردات برنج به کره جنوبی بین سال‌های ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۴، کره جنوبی به‌طور متوسط ۲۲ تا ۳۰ درصد از تولید برنج داخلی خود را با ۱٫۲ برابر قیمت بازار در هر سال خریداری می‌کرد که منجر به عرضه بیش از حد برنج شد. با مذاکرات دور اروگوئه در سال ۱۹۹۳ و تأسیس سازمان تجارت جهانی در سال ۱۹۹۵، کره جنوبی شروع به کاهش یارانه‌های برنج خود مطابق با تعهدات بین‌المللی خود کرد. بر این اساس، در سال ۲۰۰۴، یارانه‌های برنج کره جنوبی از ۲۱٫۸ تریلیون وون در سال ۱۹۹۵ به ۱۴٫۹ تریلیون وون کاهش یافت. طبق توافق‌نامه‌های بین‌المللی مربوطه، کره جنوبی باید هر ساله مقدار مشخصی برنج از چین، ایالات متحده و سایر کشورها وارد کند. با افزایش تولید برنج و واردات گندم، جو جایگاه خود را به عنوان یک محصول غذایی اصلی در کره جنوبی از دست داده است. در سال ۲۰۰۶، مساحت زیر کشت جو در کره جنوبی از ۷۳۰۰۰۰ هکتار در سال ۱۹۷۰ به ۵٫۷ هکتار کاهش یافته است. هشتاد درصد از تقاضای جو کره جنوبی برای فرآوری است و عمدتاً وارداتی است و تقاضای مصرف انسانی تنها ۱۵ درصد از کل تقاضا را تشکیل می‌دهد. از نظر تاریخی، دولت کره جنوبی همان سیاست قیمت بالای جو را برای جو نیز مانند برنج اتخاذ کرده است. از سال ۱۹۹۰ تا ۲۰۱۱، نرخ خودکفایی کره جنوبی برای جو از ۹۶٫۱ درصد به ۲۲٫۵ درصد کاهش یافته است. سویا کره جنوبی سالانه ۱٫۳ تا ۱٫۶ میلیون تن سویا تقاضا دارد و تا حد زیادی به واردات وابسته است. سویا عمدتاً برای فرآوری علوفه در کره جنوبی استفاده می‌شود و مصرف سویای خوراکی تنها ۳٫۹۷٪ از کل تولید را تشکیل می‌دهد. از نظر تاریخی، کره جنوبی برای افزایش تولید سویا، خریدهای دولتی بالاتر از قیمت بازار را اجرا کرده است. برای کاهش مشکل عرضه برنج بیش از تقاضا، دولت کره همچنین کشاورزان را به کشت سویا در مزارع برنج خود تشویق کرد و قیمت خرید سویا در مزارع برنج را در سطح درآمد حاصل از کشت برنج تعیین کرد. با اجرای سیاست آزادسازی واردات کره جنوبی، خریدهای دولتی به‌طور قابل توجهی کاهش یافته است. نرخ خودکفایی سویای کره جنوبی که در سال ۱۹۶۶ به ۹۹٫۴٪ رسیده بود، در سال ۱۹۶۹ به‌طور پیوسته شروع به کاهش کرد و در سال ۲۰۱۱ به تنها ۶٫۴٪ رسید. مصرف ذرت در کره تقریباً به‌طور کامل برای فرآوری است و مصرف غذایی آن تنها ۰٫۹ درصد از کل مصرف را تشکیل می‌دهد. تولید ذرت در کره جنوبی بسیار پایین است و در سال ۲۰۱۱ این کشور تنها ۰٫۸ درصد در تولید ذرت خودکفا بود. سپس این نرخ سال به سال به سرعت کاهش یافت، به طوری که از سال ۱۹۷۲ به بعد، نرخ خودکفایی گندم کره جنوبی به زیر ۱۰ درصد رسید. از آن زمان، نرخ خودکفایی گندم کره جنوبی کمتر از ۱ درصد بوده و مصرف تقریباً به‌طور کامل به واردات وابسته است. باغبانی و محصولات خاص از زمان پیوستن به سازمان تجارت جهانی، سطح زیر کشت سبزیجات و میوه‌ها در کره جنوبی رو به کاهش بوده است، اگرچه کل تولید سبزیجات و میوه‌ها به دلیل پیشرفت فناوری و افزایش سطح زیر کشت سبزیجات گلخانه‌ای رو به افزایش بوده است. در سال ۲۰۰۹، سطح زیر کشت سبزیجات و میوه‌ها در کره جنوبی به ترتیب ۲۸۰٬۰۰۰ هکتار و ۱۵۷٬۰۰۰ هکتار و میزان تولید به ترتیب ۱٫۳ میلیون تن و ۲٫۸۸ میلیون تن بود. به دلیل آزادسازی محصولات کشاورزی، سهم ارزش تولید صنایع سبزیجات و میوه‌ها در کل ارزش تولید کشاورزی رو به کاهش بوده است. در بازار سبزیجات کره که در سال ۲۰۲۳ بررسی شد، برای برخی از محصولات کلیدی (کلم، سیر و تربچه) تغییرات قیمت ناشی از سطح تولید داخلی در نظر گرفته می‌شود. در مقابل، تغییرات فلفل قرمز خشک و پیاز با تغییرات در سطح واردات و صادرات مرتبط است.Qiao, Y. سطح زیر کشت گل در کره جنوبی نسبت به مناطق درگیر در تولید، مقادیر مثبتی را نشان می‌دهد. در سال ۲۰۰۹، تولید گل کره جنوبی تنها ۰٫۴٪ از کل مساحت کشاورزی، اما ۲٫۶٪ از کل ارزش تولید کشاورزی را تشکیل می‌داد. در سال ۲۰۰۹، ۱۹۷۰۲ هکتار جینسینگ پاناکس با تولید ۲۷۴۶۰ تن کشت شد که ۲٫۷ برابر بیشتر از سال ۱۹۹۶ است. محصولات حیوانی عمومی از سال ۱۹۹۰ تا ۲۰۰۹، مصرف سرانه گوشت در کره جنوبی با نرخ سالانه ۳٫۳ درصد رشد داشته است. ارزش تولید گوشت در کره جنوبی از ۳٫۹۵۱۶ تریلیون وون در سال ۱۹۹۰ به ۱۶٫۴۸۴ تریلیون وون در سال ۲۰۰۹ افزایش یافت. در سال ۲۰۰۹، سهم محصولات دامی در کل تولید کشاورزی در کره جنوبی عبارت بود از: ۳۳٫۲٪ برای گوشت خوک، ۲۴٫۸٪ برای گوشت گاو، ۱۲٫۳٪ برای مرغ، ۱۰٫۵٪ برای شیر و ۸٫۲٪ برای تخم مرغ. گوشت گاو قبل از بحران مالی آسیا، جمعیت گاوهای گوشتی کره جنوبی رو به افزایش بود و در سال ۱۹۹۶ به حدود ۲٫۸ میلیون راس گاو رسید. در نتیجه بحران مالی و آزادسازی کامل واردات گوشت گاو کره جنوبی تحت مذاکرات دور اروگوئه، تعداد گاوهای گوشتی در سال ۲۰۰۱ به حدود ۱٫۴ میلیون راس گاو کاهش یافت. برای پاسخگویی به چالش‌های الحاق به سازمان تجارت جهانی، دولت کره جنوبی در صدد گسترش اندازه و تعداد مزارع تخصصی گاو برآمد. تعداد مزارع تخصصی گاو با ۵۰ راس گاو یا بیشتر از ۹۵۶ راس در سال ۱۹۹۰ به ۱۱۱۴۸ راس در سال ۲۰۰۹ افزایش یافت. همزمان، یک توسعه موازی نیز وجود داشت که در آن تعداد مزارع کوچک با ۱۰ راس گاو یا کمتر به‌طور قابل توجهی کاهش یافت. میانگین تعداد گاوهای گوشتی نگهداری شده در مزارع از ۲٫۶ در سال ۱۹۹۰ به ۱۰٫۶ در سال ۲۰۰۹ افزایش یافته است. با افزایش درآمد ملی، مصرف سرانه سالانه گوشت گاو در کره جنوبی از ۴٫۱ درصد افزایش یافت. نرخ خودکفایی گوشت گاو که تا سال ۲۰۰۰ بالای ۵۰ درصد بود، در سال ۲۰۰۱ به ۴۲٫۸ درصد کاهش یافت. | ## جمع‌بندی | به دلیل شیوع بیماری جنون گاوی (BSE) در ایالات متحده در دسامبر ۲۰۰۳، مصرف گوشت گاو در کره جنوبی شروع به کاهش کرد.