موضوع مقاله: برج مرو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # برج مرو | مقدمه: این سازه چوبی و شبیه پاگودا با پایه بنایی، یک اتاق چوبی و سقف‌های کاهگلی چند لایه است. | ## بخش 1: برج مرو | برج‌های مرو معمولاً به والاترین خدایان ایزدان هندوئیسم، پانتئون محلی یا یک شخص خداگونه اختصاص داده می‌شوند. برج مِرو معادل شیخارا (شمال هند) یا ویمانا (جنوب هند) در معماری معابد هندوی هند است. معابد هندو در جزیره جاوه اندونزی نیز شیخارا داشتند، اما در قرن چهاردهم میلادی، گذار به سمت سقف‌های کاهگلی چند لایه آغاز شد. معبد اصلی کاندی پاناتاران، مجموعه معابد دولتی پادشاهی ماجاپاهیت، ساختاری کاهگلی شبیه به بتکده داشت، درست مانند برخی از معابد دیگر که در این دوره در جاوه و بالی ساخته شده بودند. بسیاری از شیخاراها در جاوه به دلیل زلزله‌های مکرری که این جزیره را می‌زدند، فرو ریختند. بالای این سکوی سنگی، یک اتاقک چوبی قرار دارد که روی ستون‌ها یا پایه‌های چوبی بلند ساخته شده است. اتاقک چوبی توسط چندین سقف حصیری از جنس الیاف گیاهی پوشیده شده است که به تدریج کوچک‌تر می‌شوند. برج‌های چندطبقهٔ مرُو معمولاً از الیاف سیاه آرین به‌عنوان پوشش سقف استفاده می‌کنند. برج مرو به‌طور جداگانه به یک خدای خاص هندو، یک جد خداگونه یا به یک خدای محلی از یک مکان خاص (Sthana Devata) یا ویژگی‌های جغرافیایی مرتفع، معمولاً یک کوه محلی، اختصاص داده شده است. | ## بخش 2: برج مرو | مرو به عنوان «کاخ موقت» برای خدایان عمل می‌کرد، که بر اساس یک ایده بالیایی است که یک خدا طی مراسمی خاص، کاخی موقت در مرو می‌گیرد. تعداد این سقف‌ها همیشه عدد فرد است و نشان‌دهندهٔ مقام ایزد یا خدای معبدی است که برج به آن اختصاص یافته است. کوتاه‌ترین برج مرُو دارای سه طبقه سقف است، در حالی که برج مرُوی با بیشترین مقام و احترام دارای یازده طبقه سقف می‌باشد. معبد مرکزی پورا لوهور اولواتو یک برج مرُو سه‌طبقه است که به کشیش اصلاح‌گر قرن دوازدهم، دانگ هیانگ نیروارتا اختصاص یافته است و او بعدها به عنوان بتارا ساکتی واوو راو مقدس شد. برج‌های مرُو با طبقهٔ پایین در پورا تامان آیون به پادشاهان قدیمی پادشاهی منگوی اختصاص یافته‌اند. همچنین، یک برج مرُو سه‌طبقه دیگر به خدای محلی کوه لوباک، به نام بهاتارا دانو اختصاص دارد. برج‌های یازده طبقهٔ مِرو معمولاً به والاترین خدایان پانتئون هندو اختصاص داده شده‌اند. مِرو یازده طبقهٔ پورا اولون دانو براتان به شیوا و همسرش پارواتی اختصاص داده شده است. سه پریپی (Pripih) باید به درستی در یک مِرو قرار داده شوند: در بالای سقف، در محفظه اصلی چوبی و زیر پایه. | ## بخش 3: برج مرو | اشیاء در مکان‌های مختلف مِرو قرار داشتند تا مِرو را به یک ظرف مناسب برای ورود خدایان به برج مِرو تبدیل کنند. پریپیه اساساً صفحه‌ای نازک است که از پنج قطعه فلز (پانکاداتو، از آهن، مس، طلا، نقره و سرب) ساخته شده است که نمادهای کابالیستی (راجاهان) روی آن حک شده است. سپس یک پریپیه در علف آلانگ-آلانگ، گل‌ها، گیاهان و پارچه نخی پیچیده می‌شود که همه با یک ریسمان قرمز، سفید و سیاه (ریسمان تری‌داتو) به هم بسته می‌شوند. پریپیه اساساً از مجسمه‌ای که نمایانگر شکل فیزیکی خدا (آپامی) است، مهم‌تر است و به همین دلیل، یک پریپیه بسیار رایج‌تر از تصویر یک خدا در مِرو است. پریپیه به پایه‌ای ساخته شده از سکه‌های کوچک ثابت می‌شود و در یک کوکوپو (جعبه‌ای ساخته شده از طلا، نقره یا سنگ) یا یک سانگکو (ظرف سفالی) قرار می‌گیرد. همچنین در اتاقک چوبی، انواع اشیاءی که نمایانگر مبلمان کوچک (paměrah) مورد نیاز برای فعالیت‌های روزمرهٔ یک ایزد هستند، آماده و قرار داده می‌شوند. در جایی که تیرهای سقف بالایی به هم می‌رسند، یک ستون عمودی با حفره‌ای (پِتاکا به معنی پرچم) وجود دارد که در آن جعبه‌ای کوچک حاوی نه سنگ قیمتی (ناواراتنا) قرار داده شده است. سنگ قیمتی مرکزی نمایانگر خدای شیوا است، در حالی که ۸ سنگ قیمتی اطراف آن نمایانگر هشت خدای جهت آسمانی هستند. | ## جمع‌بندی | کاوش‌ها در جاوه نشان می‌دهد که در ساخت معابد بزرگ هندو-بودایی دوران کلاسیک اندونزی، از آیین‌های مشابهی استفاده می‌شده است.