موضوع مقاله: اوسپداله دگلی اینوسنتی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # اوسپداله دگلی اینوسنتی | مقدمه: 2007 این بنا توسط فیلیپو برونلسکی، طراحی شده است که در سال ۱۴۱۹ از هنر ابریشم سفارش ساخت آن را دریافت کرد. | ## بخش 1: اوسپداله دگلی اینوسنتی | این بنا به عنوان نمونه‌ای قابل توجه از معماری رنسانس اولیه ایتالیا در نظر گرفته می‌شود. این بیمارستان که دارای یک ایوان سرپوشیده نه دهانه‌ای رو به میدان اس‌اس است، توسط «هنر از ابریشم» یا انجمن ابریشم فلورانس ساخته و مدیریت شد. این انجمن یکی از ثروتمندترین انجمن‌های شهر بود و مانند اکثر انجمن‌ها، وظایف بشردوستانه را بر عهده داشت. این ساختمان «به عنوان اولین سازه خالص رنسانس اولیه در نظر گرفته می‌شود.» امروزه این ساختمان یک موزه کوچک از هنر رنسانس با آثاری از لوکا دلا روبیا، ساندرو بوتیچلی و پیرو دی کوزیمو و همچنین تابلوی «ستایش مغان» اثر دومنیکو گیرلاندایو را در خود جای داده است. [ نیازمند منبع ] این ساختمان در حال حاضر به عنوان پایگاه عملیاتی مرکز تحقیقات یونیسف اینوسنتی فعالیت می‌کند. نمای مرکزی از نه دهانه قوس‌های نیم‌دایره‌ای تشکیل شده است که از ستون‌های سبک کامپوزیت سرچشمه می‌گیرند و در یک طاق یا ایوان سرپوشیده چند پله بالاتر از میدان قرار دارند. طاق‌های گرد، احیای سبک معماری کلاسیک هستند و دیگر از قوس‌های نوک‌تیز استفاده نمی‌کنند. در لبه‌های طاق‌ها ، دال‌های سفالی آبی لعاب‌دار با نقش برجسته‌هایی از نوزادان طراحی شده توسط آندره‌آ دلا روبیا وجود دارد که نشان‌دهنده عملکرد ساختمان است. بالای هر طاق نیم‌دایره‌ای، در طبقه بالا یک پنجره خیمه‌ای با یک سنتوری مثلثی در بالای آن قرار دارد. ارتفاع ستون‌ها به اندازه عرض ستون‌بندی داخلی و عرض طاق است و هر دهانه را به یک مکعب تبدیل می‌کند. تناسبات ساده ساختمان، عصر جدیدی را منعکس می‌کند، عصری از آموزش سکولار، و حس نظم و وضوح عالی. به‌طور مشابه، ارتفاع پیشانی بنا نصف ارتفاع ستون است، همان‌طور که برای یک جامعه روشنفکر مناسب است. با این حال، این حوضچه در سال ۱۶۶۰ برداشته شد و با یک چرخ برای پناه گرفتن مخفی جایگزین شد. دری با یک چرخ افقی چرخان مخصوص وجود داشت که نوزاد را بدون دیده شدن والدین به داخل ساختمان می‌آورد. این امر به مردم اجازه می‌داد تا نوزادان خود را به‌طور ناشناس برای مراقبت به پرورشگاه بسپارند. تاریخچه ساختمان بیمارستان کودکان در چندین مرحله ساخته شد و تنها مرحله اول (۱۴۱۹–۱۴۲۷) تحت نظارت مستقیم برونلسکی بود. | ## بخش 2: اوسپداله دگلی اینوسنتی | او عملیات پی‌ریزی، بالا بردن دیوارهای اصلی، تکمیل زیرزمین با یک کریپورتیکوس در زیر راهروهای صومعه و قسمت پایینی ایوان سرپوشیده جلویی را مدیریت کرد. در مراحل بعدی، طبقه زیر شیروانی اضافه شد (۱۴۳۹)، اما ستون‌هایی که به نظر می‌رسد برونلسکی در نظر داشته است، حذف شدند و ساختمان به اندازه یک دهانه به سمت جنوب گسترش یافت (۱۴۳۰). از آنجایی که ایوان سرپوشیده قبل از شروع بیمارستان ساخته شده بود، بیمارستان تا سال ۱۴۴۵ رسماً افتتاح نشد. طراحی طراحی برونلسکی بر اساس معماری کلاسیک رومی، رومانسک ایتالیایی و گوتیک متاخر بود. اما استفاده از ستون‌های گرد با سرستون‌های صحیح کلاسیک، در این مورد از نظم مرکب، همراه با ستون‌های ضربدری (یا بلوک‌های ضربدری) بدیع بود. عناصر معماری نیز همگی با سنگ خاکستری (پیترا سرنا) مفصل‌بندی شده و در مقابل سفیدی دیوارها قرار گرفته بودند. اگر یک خط افقی در امتداد بالای ستون‌ها رسم شود، مربعی از ارتفاع ستون و فاصله یک ستون تا ستون بعدی ایجاد می‌شود. در ابتدا برونلسکی قصد داشت این‌ها را به صورت فرورفتگی‌های خالی طراحی کند، اما حدود سال ۱۴۹۰ آندره‌آ دلا روبیا مأمور شد تا آن‌ها را پر کند. تعدادی از تندوی‌ها هنوز نمونه اصلی هستند، اما مانند سرستون‌ها، بیشتر آن‌ها کپی‌های قرن نوزدهمی هستند که نمونه‌های اصلی در موزه به نمایش گذاشته شده‌اند. میدان سانتیسیما آنونزیاتا بیمارستان کودکان، ضلع شرقی میدان سانتیسیما آنونزیاتا را مشخص می‌کند، که دو نمای اصلی دیگر آن بعداً به تقلید از ایوان برونلسکی ساخته شده‌اند. این میدان توسط برونلسکی طراحی نشده است، همان‌طور که گاهی در کتاب‌های راهنما گزارش شده است. نمای غربی، ایوان سروی دی ماریا، توسط آنتونیو دا سانگالو بزرگ در دهه ۱۵۲۰ طراحی شده است. ضلع شمالی میدان توسط باسیلیکا دلا سانتیسیما آنونزیاتا، کلیسای بشارت مقدس، تعریف شده است. اگرچه این ساختمان بسیار قدیمی‌تر است، اما نما در سال ۱۶۰۱ توسط معمار جیووانی باتیستا کاچینی اضافه شد. مجسمه سوارکاری فردیناند اول توسکانی توسط مجسمه‌ساز مشهور جامبولونیا ساخته و در سال ۱۶۰۸ در آنجا قرار داده شد. این مؤسسه نمایانگر دیدگاه‌های اجتماعی و انسان‌گرایانه فلورانس در اوایل رنسانس بود. | ## بخش 3: اوسپداله دگلی اینوسنتی | همچنین می‌تواند توضیح دهد که چگونه سرمایه‌گذاران از موسسات خیریه فلورانس به عنوان بانک‌های پس‌انداز استفاده می‌کردند: رابطه بین خیریه و دولت-شهرهای ایتالیایی را می‌توان با استفاده از بیمارستان اینوسنتی به عنوان یک مطالعه موردی به تصویر کشید. علاوه بر این، بیمارستان علیرغم فراز و نشیب‌های ناخوشایندش، همچنان به عنوان مکانی مهم با بیانی از شفقت و مراقبت باقی مانده است. [ نیازمند منبع ] مراقبت‌های بیمارستان اوسپداله دگلی اینوسنتی جامع بود و به کودکان این امکان را می‌داد که دوباره به جامعه بپیوندند. پسران بر اساس توانایی‌هایشان مهارت‌هایی را آموزش می‌دیدند، در حالی که دختران به معشوقه‌هایی فرستاده می‌شدند که به آنها خیاطی، آشپزی و سایر مشاغل مشابه را آموزش می‌دادند. بیمارستان جهیزیه دختران را تأمین می‌کرد و آنها می‌توانستند ازدواج کنند یا راهبه شوند. در سال ۱۵۵۲، وینچنزو بورگینی به عنوان سرپرست (اسپدالینگو) بیمارستان اینوسنتی منصوب شد. بورگینی، پس از پنج ماه از تصدی سمت سرپرست، می‌خواست کنترل بیمارستان را در دست بگیرد تا دایه‌هایی را که از بیمارستان کلاهبرداری می‌کردند، از بین ببرد. مادران گاهی فرزندان خود را رها می‌کردند تا به کودکی که از بیمارستان آمده بود شیر بدهند. برخی دیگر حتی فرزندان خود را در اینوسنتی رها می‌کردند، به عنوان دایه استخدام می‌شدند و در نهایت با دریافت حقوق، فرزند خود را تغذیه می‌کردند. در طول قرن شانزدهم، افزایش جمعیت و همچنین قیمت بالای گندم بر اینوسنتی تأثیر گذاشت. در سال ۱۵۵۷، به دلیل وقوع سیل در انبار اینوسنتی، مشکلاتی در تأمین غلات نیز وجود داشت. کوزیمو و فرانچسکو سازمانی ناپایدار بین خیریه خصوصی و امور مالی داشتند و دائماً بیش از حد پول برداشت می‌کردند. آنها از اینوسنتی به عنوان بانک پس‌انداز مؤسسه خیریه شخصی خود استفاده کرده بودند. بدهی بیمارستان از ۳۰۰۰۰۰ به ۷۰۰۰۰۰ لیر افزایش یافت، با این حال، هزینه‌های عملیاتی سالانه آن حداقل (۱۰۰۰۰۰ لیر) بود. هفتاد و پنج درصد از بدهی‌های بیمارستان، مبالغی بود که به سرمایه‌گذاران بدهکار بود. فورستر، محصول ۱۹۰۸، لوسی در فصل دوم ترجیح خود را برای «بچه‌های دلا روبیا» نسبت به جوتو ابراز می‌کند و بعداً در فصل چهارم چندین عکس از «برخی از بچه‌های دلا روبیا» خریداری می‌کند. | ## جمع‌بندی | اداره پست ایالات متحده (برکلی، کالیفرنیا)، که در سال‌های ۱۹۱۴–۱۹۱۵ ساخته شد، به عنوان «اقتباس آزاد» از بیمارستان برونلسکی توصیف شده است.