موضوع مقاله: لوسیو فونتانا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لوسیو فونتانا | مقدمه: او به عنوان بنیان‌گذار فضاگرایی و نماینده هنر انتزاعی شناخته می‌شود و نخستین هنرمند شناخته‌شده‌ای است که بوم‌های خود را پاره کرد – عملی که نماد طرد کامل تمام پیش‌نیازهای هنر است. | ## بخش 1: لوسیو فونتانا | فونتانا سال‌های نخست زندگی خود را در آرژانتین گذراند و سپس در سال ۱۹۰۵ به ایتالیا اعزام شد و تا سال ۱۹۲۲ در آنجا ماند و به عنوان مجسمه‌ساز ابتدا با پدرش و سپس به صورت مستقل کار کرد. آثار در سال ۱۹۲۷ فونتانا به ایتالیا بازگشت و در کنار فائوستو ملوتی زیر نظر آدلفو ویلت مجسمه‌ساز، از سال ۱۹۲۸ تا ۱۹۳۰ در آکادمی بررا تحصیل کرد. در همان‌جا بود که او در سال ۱۹۳۰ اولین نمایشگاه خود را که توسط گالری هنری «ایل میلیونه» در میلان سازماندهی شده بود، ارائه کرد. در طول دهه بعد، او به ایتالیا و فرانسه سفر کرد و با نقاشان انتزاعی و اکسپرسیونیست همکاری نمود. در سال ۱۹۳۵ او به انجمن «انتزاع-آفرینش» در پاریس پیوست و از ۱۹۳۶ تا ۱۹۴۹ مجسمه‌های اکسپرسیونیستی از سرامیک و برنز ساخت. در بوئنوس آیرس (۱۹۴۶) او آکادمی آلتامیرا را به همراه برخی از شاگردانش تأسیس کرد و «مانیفست سفید» را منتشر نمود که در آن آمده است: «ماده، رنگ و صدا در حرکت، پدیده‌هایی هستند که توسعه هم‌زمان آن‌ها هنر جدید را می‌سازد». در این متن، که فونتانا آن را امضا نکرد اما مشارکت فعالی در آن داشت، او شروع به تدوین نظریاتی کرد که قرار بود تحت عنوان «اسپاشیالیسم» یا فضاگرایی در پنج مانیفست از سال ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۲ بسط دهد. او پس از بازگشت از آرژانتین در سال ۱۹۴۷، به همراه نویسندگان و فیلسوفان، از نخستین مانیفست فضایی‌گرایی حمایت کرد. | ## بخش 2: لوسیو فونتانا | فونتانا پس از بازگشت به ایتالیا در سال ۱۹۴۸، نخستین «محیط فضایی با نور سیاه» (۱۹۴۹) خود را در گالری دل ناویلیو در میلان به نمایش گذاشت؛ یک چیدمان موقت شامل یک شکل غول‌پیکر آمیب‌مانند که در فضای خالی یک اتاق تاریک معلق شده و با نور نئون روشن شده بود. از سال ۱۹۴۹ به بعد، او مجموعه موسوم به «مفهوم فضایی» یا مجموعه برش‌ها را آغاز کرد که شامل سوراخ‌ها یا شکاف‌هایی بر سطح نقاشی‌های تک‌فام بود و نشانه‌ای از آنچه او «هنری برای عصر فضا» می‌نامید را ترسیم می‌کرد. او عنوان عام «مفهوم فضایی» را برای این آثار ابداع کرد و آن را برای تقریباً تمام نقاشی‌های بعدی‌اش به کار برد. او سپس در سال ۱۹۵۱ یک سقف نئونی پیچیده به نام «نور فضایی» برای تری‌ینال میلان خلق کرد.Reconstruction : فونتانا در مجموعه مهم «مفهوم فضایی، پایان خدا» (۱۹۶۳–۶۴) از فرم تخم‌مرغی استفاده می‌کند. او با مجموعه «پیِتره» (به معنی سنگ‌ها) که در سال ۱۹۵۲ آغاز شد، با پوشاندن سطح بوم‌هایش با رنگ‌قشرهای ضخیم (ایمپاستو) و شیشه‌های رنگی، مجسمه‌سازی را با نقاشی تلفیق کرد. در حدود سال ۱۹۶۰، فونتانا شروع به بازآفرینی برش‌ها و سوراخ‌هایی کرد که تا آن زمان مشخصه سبک بسیار شخصی او بودند؛ او بوم‌ها را با لایه‌های ضخیمی از رنگ روغن که با دست و قلم‌مو مالیده شده بود می‌پوشاند و از یک اسکالپل یا تیغ موکت‌بری برای ایجاد شکاف‌های بزرگ در سطح آن‌ها استفاده می‌کرد. در سال ۱۹۶۱، به دنبال دعوت برای شرکت در کنار هنرمندانی چون ژان دوبوفه، مارک روتکو، سم فرانسیس و دیگران در نمایشگاهی از نقاشی معاصر با عنوان «هنر و تأمل» که در پالازو گراسی در ونیز برگزار شد، او مجموعه‌ای شامل ۲۲ اثر را به این شهر تالابی تقدیم کرد. او رنگ را با انگشتانش و ابزارهای مختلف دستکاری می‌کرد تا شیارهایی ایجاد کند و گاهی قطعات پراکنده‌ای از شیشه ونیزی را به آن‌ها اضافه می‌کرد. | ## بخش 3: لوسیو فونتانا | فونتانا متعاقباً توسط میشل تاپیه دعوت شد تا این آثار را در گالری مارتا جکسون در نیویورک به نمایش بگذارد. این آثار شامل ورق‌های بزرگی از مس براق و خراشیده بود که سوراخ و کنده شده بودند و با حرکات عمودی دراماتیکی شکافته شده بودند که قدرت ساخت‌وسازهای نیویورک و فلز و شیشه ساختمان‌ها را تداعی می‌کردند. در میان آخرین آثار فونتانا، مجموعه‌ای از «تآترینی» ( به معنی تئاترهای کوچک) قرار دارد که در آن‌ها با استفاده از پس‌زمینه‌هایی که در میان بال‌هایی شبیه قاب محصور شده بودند، به یک بیان اساساً تخت بازگشت؛ ارجاع به تئاتر بر عمل نگریستن تأکید می‌کند، در حالی که در پیش‌زمینه، مجموعه‌ای از کره‌های نامنظم یا سایه‌های نوسانی و موج‌دار، بازی سایه زنده‌ای را ایجاد می‌کنند. اثر دیگری از آن زمان، «ترینیتا» (تثلیث) (۱۹۶۶)، شامل سه بوم سفید بزرگ است که با خطوطی از سوراخ‌ها مشخص شده‌اند و در یک چیدمان تئاتری ساخته شده از ورق‌های پلاستیکی لاجوردی که به شکلی مبهم شبیه به بال‌های صحنه هستند، احاطه شده‌اند. در سال‌های پایانی فعالیت حرفه‌ای‌اش، فونتانا به‌طور فزاینده‌ای به نحوه اجرای آثارش در نمایشگاه‌های متعددی که برای بزرگداشت او در سراسر جهان برگزار می‌شد، و همچنین به ایده خلوصِ به‌دست‌آمده در آخرین بوم‌های سفیدش علاقه‌مند شد. این دغدغه‌ها در دوسالانه ۱۹۶۶ ونیز، که او محیط مربوط به آثارش را برای آن طراحی کرد، برجسته بودند. او مدت کوتاهی پیش از مرگش در تظاهرات «هنر تخریب، تخریب برای خلق» در موزه کالج فینچ نیویورک حضور یافت. سپس خانه خود در میلان را ترک کرد و به کوماببیو (در استان وارزه، ایتالیا)، زادگاه خانواده‌اش رفت و در آنجا در سال ۱۹۶۸ درگذشت. | ## جمع‌بندی | او همچنین مجسمه‌ساز نیم‌تنه اوویدی لوس، بنیان‌گذار روزنامه «لا کاپیتال»، از سنگ مرمر کارارا بود.