موضوع مقاله: شیشه ونیزی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # شیشه ونیزی | مقدمه: به‌طور سنتی این شیشه‌ها از «فلز» سودا-آهکی ساخته شده و معمولاً با روش‌های مختلف شکل‌دهی شیشه در حالت داغ، همچنین با طلاکاری، میناکاری یا حکاکی تزئین می‌شوند. | ## بخش 1: شیشه ونیزی | امروزه مورانو به خاطر شیشه هنری مشهور است، اما این جزیره تاریخ طولانی نوآوری در تولید شیشه دارد و از قرون وسطی تا رنسانس ایتالیا مرکز اصلی شیشه‌های لوکس اروپا بوده است. در قرن پانزدهم، شیشه‌گران مورانو را ساختند که تقریباً شفاف بود و بهترین شیشه جهان محسوب می‌شد. در دوران اوایل قرون وسطی، ونیز ابتدا تحت کنترل امپراتوری روم شرقی بود و سپس به یک شهر-دولت مستقل تبدیل شد. ارتباطات آن با خاورمیانه مهارت‌های شیشه‌گران را افزایش داد، زیرا شیشه‌گری در مناطقی مانند سوریه و مصر پیشرفته‌تر بود. اگرچه شیشه‌گری صنعتی در ونیز از قرن هشتم وجود داشت، اما از سال ۱۲۹۱ بر اساس قانون، تمام کارگاه‌ها به مورانو منتقل شدند تا خطر آتش‌سوزی برای شهر کاهش یابد. دلیل دیگر این بود که شیشه‌گران ونیزی دستورالعمل‌ها و روش‌های ساخت شیشه را به صورت راز نگه می‌داشتند و تمرکز آن‌ها در مورانو کنترل این اسرار را آسان‌تر می‌کرد. مورانو به مرکز شیشه‌گری لوکس اروپا تبدیل شد و اوج محبوبیت آن در قرن‌های ۱۵ و ۱۶ بود. Patrick McCray، رشد صنعت شیشه مورانو در رنسانس نتیجه تعامل نزدیک بین تقاضای مصرف‌کننده، مهارت‌های حرفه‌ای و قوانین سختگیرانه دولتی بود که شیشه را از یک محصول صنعتی به یک هنر لوکس تبدیل کرد. سلطه ونیز بر تجارت مدیترانه، طبقه‌ای ثروتمند از بازرگانان ایجاد کرد که حامی هنر بودند و تقاضا برای شیشه هنری و نوآوری‌ها را افزایش داد. گسترش مهارت‌های شیشه‌گری در اروپا در نهایت اهمیت ونیز و شیشه‌گران مورانو را کاهش داد. امروزه مورانو و ونیز جاذبه‌های گردشگری هستند و مورانو میزبان کارگاه‌های شیشه و چند استودیو هنری است. موزه شیشه در پالازو جستینیان نمونه‌های تاریخی و شیشه‌ای از دوران مصر باستان تا امروز را نمایش می‌دهد. ونیز به بندری موفق در تجارت تبدیل شد و تا آغاز قرن یازدهم بر تجارت اروپا، شمال آفریقا و خاورمیانه تسلط داشت و نیروی دریایی قدرتمندی داشت. انواع گنجینه‌ها در ونیز خرید و فروش می‌شدند: ادویه‌جات، فلزات گرانبها، سنگ‌های قیمتی، عاج، ابریشم و شیشه. موفقیت تجارت باعث ایجاد طبقه‌ای ثروتمند از بازرگانان و اشراف شد که حامی هنر و معماری مشهور ونیز بودند. | ## بخش 2: شیشه ونیزی | گمان می‌رود تولید شیشه در ونیز از حدود سال ۴۵۰ آغاز شده باشد، زمانی که شیشه‌گران برای فرار از حملات بربرها به جزایر پناه بردند. شیشه‌گران اولیه ونیزی با شیشه‌گران خاورمیانه همراه شدند که دانش آن‌ها را افزایش داد. اگر او بازنگشت، خانواده‌اش زندانی می‌شدند و اگر هنوز بازنمی‌گشت، قاتلی برای کشتن او فرستاده می‌شد. مورانو در واقع گروهی از جزایر کوچک است که با پل‌های کوتاه به هم متصل شده‌اند و کمتر از شمال خشکی ونیز قرار دارند. کوره‌های شیشه‌گری خطر آتش‌سوزی داشتند، به‌ویژه در شهرهایی که ساختمان‌های چوبی نزدیک بودند. این انتقال همچنین فناوری و شیشه‌گران را محدود به مورانو کرد و از گسترش مهارت شیشه‌گری ونیزی به رقبا جلوگیری نمود. شیشه‌گران بدون اجازه دولت حق ترک جزیره را نداشتند و ترک جزیره یا افشای اسرار تجاری با مرگ مجازات می‌شد. متمرکز کردن صنعت در یک جزیره، نظارت دولت بر واردات و صادرات را نیز آسان‌تر می‌کرد. مورانو در قرن ۱۳ یک منطقه تفریحی تابستانی بود که اشراف ونیزی ویلاهایی با باغ و میوه‌زار در آن می‌ساختند. شیشه‌گران باوجود محدودیت‌ها در جزیره‌ای زیبا زندگی می‌کردند، زیر نظر مستقیم کمیته امنیتی ونیز بودند و امتیازات ویژه‌ای داشتند. در ۲۲ دسامبر ۱۳۷۶ اعلام شد که اگر دختر شیشه‌گر با یک نجیب‌زاده ازدواج کند، موقعیت اجتماعی او از بین نمی‌رود و فرزندانشان نجیب خواهند بود. اصلاحات یا خلق‌های دیگر شامل گلدستون، شیشهٔ چندرنگ و سنگ‌های قیمتی تقلیدی ساخته شده از شیشه هستند. علاوه بر حفظ اسرار و دستورهای ساخت شیشه، شیشه‌گران ونیزی/مورانو به زیبایی‌شناسی شیشهٔ خود اهمیت ویژه‌ای می‌دادند. آونتورین شیشهٔ آونتورین، که با نام شیشهٔ گلدستون نیز شناخته می‌شود، نیمه‌شفاف و قهوه‌ای مایل به مسی با ذرات فلزی (مس) است. این مهره‌ها به عنوان تسبیح و زیورآلات استفاده می‌شدند و در آفریقا نیز محبوب بودند. | ## بخش 3: شیشه ونیزی | کریستف کلمب یادآور شده است که مردم دنیای جدید (سرخپوستان آمریکا) از دریافت این مهره‌ها به عنوان هدیه «خوشحال» شدند و مهره‌ها نزد سرخپوستان آمریکا محبوبیت یافتند. این نوع شیشه در قرن ۱۵ ساخته شد، کسی که به عنوان بزرگ‌ترین شیشه‌گر مورانو شناخته می‌شود. باروویه استاد شیشه‌گری بود، دوباره روکش‌کاری را احیا کرد و همچنین با شیشه رنگی کار می‌کرد. خانوادهٔ او از سال ۱۳۳۱ در شیشه‌گری فعال بودند و پس از مرگ او نیز به این کار ادامه دادند. مدرن برخی از کارخانه‌های شیشه‌ای تاریخی ونیز در مورانو امروزه به عنوان برندهای شناخته شده باقی مانده‌اند. [۱] برخی از کارخانه‌های شیشه‌ای تاریخی ونیز در مورانو امروزه به عنوان برندهای شناخته شده باقی مانده‌اند. برخی از کارخانه‌های شیشه‌ای تاریخی ونیز در مورانو امروزه به عنوان برندهای شناخته شده باقی مانده‌اند. آثار تقلیدی (که توسط متخصصان قابل تشخیص هستند اما توسط گردشگران معمولی قابل تشخیص نیستند) از آسیا و اروپای شرقی تقریباً ۴۰ تا ۴۵ درصد از بازار شیشه مورانو را به خود اختصاص داده‌اند و سلیقه عمومی تغییر کرده است در حالی که طرح‌های مورانو تا حد زیادی ثابت مانده‌اند. برای مبارزه با مشکل تقلید، گروهی از شرکت‌ها و افراد نگران در سال ۱۹۹۴ یک علامت تجاری ایجاد کردند که گواهی می‌دهد محصول در مورانو ساخته شده است. [۲] شیشه‌گری حرفه‌ای دشوار و ناراحت‌کننده است، زیرا شیشه‌گران باید با محصولی کار کنند که تا دمای بسیار بالا گرم می‌شود. برخلاف ۵۰۰ سال پیش، فرزندان شیشه‌گران از هیچ امتیاز ویژه، ثروت اضافی یا ازدواج با اشراف برخوردار نیستند. تقلیدهای خارجی و دشواری جذب کارگران جوان، باعث شده است که تعداد شیشه‌گران حرفه‌ای در مورانو از حدود ۶۰۰۰ نفر در سال ۱۹۹۰ به کمتر از ۱۰۰۰ نفر تا سال ۲۰۱۲ کاهش یابد [۳] آلاسکا در فوریه ۲۰۲۱، اعلام شد که مهره‌های شیشه‌ای ونیزی در سه مکان ماقبل تاریخ اینوئیت‌ها در آلاسکا، از جمله پونیک پوینت، پیدا شده‌اند. این منطقه که امروزه خالی از سکنه است و در فاصله یک مایلی از خط تقسیم قاره‌ای در رشته‌کوه بروکس قرار دارد، در مسیرهای تجاری باستانی از دریای برینگ به اقیانوس منجمد شمالی قرار داشته است. محققان معتقد بودند که مسیر احتمالی این مصنوعات از زمان ساختشان در ونیز، از طریق اروپا، سپس اوراسیا و در نهایت از طریق تنگه برینگ بوده است و این کشف را «اولین نمونه مستند از وجود مواد غیرقابل انکار اروپایی در مکان‌های ماقبل تاریخ در نیمکره غربی در نتیجه حمل و نقل زمینی در سراسر قاره اوراسیا» می‌کند. باستان‌شناسان از روی مواد تاریخ‌گذاری رادیوکربن که در نزدیکی مهره‌ها یافت شد، ورود آنها به این قاره را بین سال‌های ۱۴۴۰ تا ۱۴۸۰، قبل از کریستف کلمب، تخمین زدند. | ## جمع‌بندی | [۴] با این حال، قدمت و منشأ آن توسط محققان دیگری به چالش کشیده شده است که خاطرنشان می‌کنند چنین مهره‌هایی برای اولین بار در اواسط قرن شانزدهم در ونیز ساخته شده‌اند و همچنین احتمال دارد که منشأ فرانسوی آن به اوایل قرن هفدهم برگردد.