موضوع مقاله: کنوانسیون مواد روان‌گردان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کنوانسیون مواد روان‌گردان | مقدمه: کنوانسیون واحد مواد مخدر سال ۱۹۶۱ بسیاری از روانگردان‌های تازه کشف شده را ممنوع نکرد، زیرا دامنه آن محدود به داروهایی با اثرات مشابه حشیش، کوکا و تریاک بود. | ## بخش 1: کنوانسیون مواد روان‌گردان | در طول دهه ۱۹۶۰، چنین داروهایی به‌طور گسترده در دسترس قرار گرفتند و مقامات دولتی به دلایل متعددی با این امر مخالفت کردند و استدلال کردند که مصرف مواد مخدر علاوه بر اثرات منفی بر سلامتی، منجر به پایین آمدن استانداردهای اخلاقی می‌شود. این کنوانسیون که شامل محدودیت‌های واردات و صادرات و سایر قوانینی است که با هدف محدود کردن استفاده از مواد مخدر به اهداف علمی و پزشکی وضع شده است، در ۱۶ اوت ۱۹۷۶ لازم‌الاجرا شد. این معاهده به خودی خود قابل اجرا نیست؛ کشورها باید قوانین داخلی خود را برای اعمال مجازات‌ها و محدودیت‌ها تصویب کنند. اگرچه همه مواد فهرست‌شده در همه کشورهای امضاکننده محدود نشده‌اند، اما قوانین زیادی برای اجرا یا فراتر رفتن از الزامات کنوانسیون تصویب شده‌اند، از جمله قانون مواد و داروهای کنترل‌شده کانادا، قانون سوءمصرف مواد مخدر بریتانیا ۱۹۷۱ و قانون مواد روانگردان ایالات متحده. آدولف لانده، تحت نظارت دفتر امور حقوقی سازمان ملل متحد، تفسیر کنوانسیون مواد روانگردان را تهیه کرد. این تفسیر که در سال ۱۹۷۶ منتشر شد، کمکی برای تفسیر این معاهده است و بخش مهمی از تاریخ قانونگذاری آن را تشکیل می‌دهد. مفاد مربوط به پایان‌دادن به قاچاق بین‌المللی مواد مخدر که تحت پوشش این کنوانسیون قرار دارند، در کنوانسیون سازمان ملل متحد علیه قاچاق غیرقانونی مواد مخدر و داروهای روانگردان آمده است. این معاهده که در سال ۱۹۸۸ امضا شد، مواد شیمیایی پیش‌ساز مواد مخدر را که توسط کنوانسیون واحد و کنوانسیون مواد روان‌گردان کنترل می‌شوند، تنظیم می‌کند. این سه کنوانسیون مواد مخدر سازمان ملل متحد در کنار هم، چارچوب بین‌المللی فعلی کنترل مواد مخدر را ایجاد می‌کنند. تاریخچه کنترل بین‌المللی مواد مخدر با اولین کنوانسیون بین‌المللی تریاک در سال ۱۹۱۲ آغاز شد، معاهده‌ای که محدودیت‌هایی را در واردات و صادرات مشتقات روانگردان خشخاش تریاک وضع کرد. در طول نیم قرن بعدی، چندین معاهده دیگر تحت نظارت جامعه ملل تصویب شد که به تدریج فهرست مواد تحت کنترل را گسترش داد و کوکائین و سایر مواد مخدر را در بر گرفت و به هیئت مرکزی دائمی تریاک قدرت نظارت بر رعایت مقررات را اعطا کرد. پس از تشکیل سازمان ملل متحد در سال ۱۹۴۵، این وظایف اجرایی به سازمان ملل متحد واگذار شد. در سال ۱۹۶۱، کنفرانسی از نمایندگان تام‌الاختیار در نیویورک، کنوانسیون واحد مواد مخدر را تصویب کرد که معاهدات موجود در زمینه کنترل مواد مخدر را در یک سند ادغام کرده و کانابیس (شاهدانه) را به فهرست گیاهان ممنوعه اضافه کرد. به منظور جلب رضایت شرکت‌های داروسازی، دامنه شمول کنوانسیون واحد به شدت به فهرست داروهای مندرج در جداول ضمیمه معاهده و داروهایی که اثرات مشابهی دارند، محدود شد. جوانان شروع به استفاده از داروهای توهم‌زا، محرک و سایر مواد مخدر در مقیاس گسترده کردند که تا به امروز ادامه داشته است. در بسیاری از حوزه‌های قضایی، پلیس هیچ قانونی برای پیگرد قانونی مصرف‌کنندگان و قاچاقچیان این مواد مخدر جدید نداشت؛ برای مثال، ال‌اس‌دی تا سال ۱۹۶۷ در ایالات متحده به صورت فدرال ممنوع نبود. در سال ۱۹۶۸، شورای اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد «با نگرانی عمیق از گزارش‌های مربوط به آسیب‌های جدی به سلامت ناشی از ال‌اس‌دی و مواد توهم‌زای مشابه»، قطعنامه‌ای را تصویب کرد که از کشورها می‌خواست استفاده از چنین داروهایی را به اهداف علمی و پزشکی محدود کنند و محدودیت‌هایی برای واردات و صادرات اعمال کنند. بعداً در همان سال، مجمع عمومی سازمان ملل متحد از شورای اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد درخواست کرد که از کمیسیون مواد مخدر خود بخواهد «توجه فوری به مشکل سوء مصرف مواد روان‌گردان که هنوز تحت کنترل بین‌المللی نیستند، از جمله امکان قرار دادن چنین موادی تحت کنترل بین‌المللی، مبذول دارد». حدود سال ۱۹۶۹، با افزایش مصرف مواد محرک، شورای اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد با نگرانی قابل توجهی خاطرنشان کرد که کمیسیون «قادر به دستیابی به توافق در مورد قابلیت اعمال کنوانسیون واحد مواد مخدر مصوب ۱۹۶۱ در مورد این مواد نیست». متن کنوانسیون واحد و تاریخچه قانونگذاری آن، هرگونه تفسیری را که امکان تنظیم بین‌المللی این داروها را تحت آن معاهده فراهم کند، منتفی می‌کرد. برای تحت کنترل درآوردن این مواد، به یک کنوانسیون جدید با دامنه وسیع‌تر نیاز است. کمیسیون با استفاده از کنوانسیون واحد به عنوان الگو، پیش‌نویس کنوانسیونی را تهیه کرد که برای همه کشورهای عضو سازمان ملل ارسال شد. دبیرکل سازمان ملل متحد، کنفرانسی را برای اوایل سال ۱۹۷۱ جهت نهایی‌کردن این پیمان برنامه‌ریزی کرد. در همین حال، کشورها پیش از این تصویب قوانینی را برای اجرای پیش‌نویس این پیمان آغاز کرده بودند. در سال ۱۹۶۹، کانادا بخش چهارم را به قانون غذا و داروی خود اضافه کرد و مجموعه‌ای از «مواد محدود شده» از جمله ال‌اس‌دی، دی‌ام‌تی و ام‌دی‌ای را تحت کنترل فدرال قرار داد. در سال ۱۹۷۰، ایالات متحده با تصویب قانون مواد کنترل‌شده (که در سال ۱۹۷۸ توسط قانون مواد روان‌گردان اصلاح شد و به ایالات متحده اجازه می‌دهد تا در صورت نیاز، جداول کنترل مواد مخدر خود را برای رعایت کنوانسیون به‌روزرسانی کند)، قوانین موجود کنترل مواد مخدر خود را به‌طور کامل اصلاح کرد. یکی از ویژگی‌های مشترک اکثر قوانین اجرایی، ایجاد چندین طبقه یا فهرست از مواد تحت کنترل، مشابه کنوانسیون واحد و کنوانسیون مواد روانگردان است، به طوری که با قرار دادن یک دارو در فهرست مناسب، می‌توان انطباق با قوانین بین‌المللی را تضمین کرد. طبق گزارش سنای کانادا، «یک گروه شامل کشورهای عمدتاً توسعه‌یافته با صنایع داروسازی قدرتمند و بازارهای فعال روان‌گردان‌ها بود... با امکانات تولید روان‌گردان کم.» کشورهای تولیدکننده مواد مخدر ارگانیک که از محدودیت‌های کنوانسیون واحد در مورد حشیش، کوکا و تریاک از نظر اقتصادی آسیب دیده بودند، برای وضع مقررات سختگیرانه‌تر در مورد مواد مخدر مصنوعی مبارزه کردند. در نهایت، قدرت لابی‌گری کشورهای در حال توسعه به هیچ وجه قابل مقایسه با قدرت لابی‌گری صنعت داروسازی نبود و مقررات بین‌المللی که در پایان کنفرانس در ۲۱ فوریه وضع شد، به طور قابل توجهی ضعیف‌تر از مقررات کنوانسیون واحد بود. در طول ۵۹ سال، این سیستم از مجموعه‌ای از کنترل‌های سست متمرکز بر یک داروی واحد به یک چارچوب نظارتی جامع تبدیل شده بود که قادر به در بر گرفتن تقریباً هر ماده روانگردان قابل تصوری بود. به گفته روفوس کینگ، «این طرح چنان حجم عظیمی از اقلام طبیعی و مصنوعی را پوشش می‌دهد که در هر مرحله از بررسی، طرفداران آن احساس وظیفه کردند که دوباره تأکید کنند که بر سوءمصرف الکل یا دخانیات تأثیری نخواهد گذاشت.»King, Rufus. | ## بخش 2: کنوانسیون مواد روان‌گردان | یازده کشور عضو سازمان ملل که عضو این کنوانسیون نیستند عبارتند از تیمور شرقی، گینه استوایی، هائیتی، کیریباتی، لیبریا، نائورو، ساموآ، جزایر سلیمان، سودان جنوبی، تووالو و وانواتو. جداول مواد کنترل‌شده فهرست جداول و مواد موجود در آنها را می‌توان در وب‌سایت هیئت بین‌المللی کنترل مواد مخدر یافت. این کنوانسیون چهار فهرست از مواد تحت کنترل دارد که از فهرست اول (محدودکننده‌ترین) تا فهرست چهارم (کمترین محدودیت) را شامل می‌شود. متن کنوانسیون شامل شرح رسمی از ویژگی‌های موادی که در هر فهرست قرار می‌گیرند، نیست، برخلاف قانون مواد تحت کنترل ایالات متحده در سال ۱۹۷۰ که معیارهای خاصی را برای هر فهرست در سیستم ایالات متحده ارائه می‌دهد. محرک‌های نوع آمفتامین، یک دسته قانونی از محرک‌ها - که همه آنها آمفتامین‌های جایگزین نیستند - در معاهده ۱۹۷۱ و در اصلاحات بعدی تعریف شده‌اند. گزارش پارلمان اروپا در سال ۲۰۰۲ و گزارش دفتر مقابله با مواد مخدر و جرم سازمان ملل متحد در سال ۱۹۹۶ در مورد محرک‌های نوع آمفتامین، فهرست‌های بین‌المللی را به شرح زیر شرح می‌دهند. جدول شماره ۱ شامل داروهایی است که ادعا می‌شود خطر جدی برای سلامت عمومی ایجاد می‌کنند و ارزش درمانی آنها در حال حاضر توسط کمیسیون مواد مخدر به رسمیت شناخته نشده است. این شامل ایزومرهای تی‌اچ‌سی، روانگردان‌های مصنوعی مانند ال‌اس‌دی و روانگردان‌های طبیعی مانند برخی از تریپتامین‌های جایگزین شده است. مواد محرک آمفتامین مانند کاتینون، ام‌دی‌ای و اکستازی نیز در این دسته قرار می‌گیرند. جدول شماره ۲ شامل برخی از محرک‌های نوع آمفتامین با کاربردهای درمانی، مانند دلتا-۹-تی‌اچ‌سی (شامل درونابینول، شکل مصنوعی آن)، آمفتامین و متیل‌فنیدات می‌شود. جدول شماره ۳ شامل محصولات باربیتورات با اثرات سریع یا متوسط است که علیرغم مفید بودن از نظر درمانی، مورد سوءمصرف جدی قرار گرفته‌اند، بنزودیازپین‌های آرام‌بخش قوی مانند فلونیترازپام و برخی مسکن‌ها مانند بوپرنورفین (ب۲). جدول شماره ۴ شامل برخی باربیتورات‌های ضعیف‌تر مانند (فنوباربیتال) و سایر خواب‌آورها، بنزودیازپین‌های ضد اضطراب (به جز فلونیترازپام) و برخی محرک‌های ضعیف‌تر (مانند مدافینیل و آرمودافینیل) است. بیش از دوازده محرک نوع آمفتامین در این دسته قرار می‌گیرند، از جمله آمفتامین جایگزین فن‌ترمین. گزارش دفتر مقابله با مواد مخدر و جرم سازمان ملل متحد در سال ۱۹۹۹ خاطرنشان می‌کند که برنامه اول، رژیمی کاملاً متفاوت از سه برنامه دیگر است. طبق آن گزارش، جدول شماره ۱ عمدتاً شامل داروهای توهم‌زا مانند ال‌اس‌دی است که توسط آزمایشگاه‌های غیرقانونی تولید می‌شوند، در حالی که سه جدول دیگر عمدتاً مربوط به داروهای تولید شده به صورت قانونی هستند. گزارش دفتر مقابله با مواد مخدر و جرم سازمان ملل متحد همچنین ادعا می‌کند که کنترل‌های برنامه اول کنوانسیون سختگیرانه‌تر از مواردی است که در کنوانسیون واحد پیش‌بینی شده است، ادعایی که به نظر می‌رسد با گزارش‌های سنای کانادا در سال ۲۰۰۲ و پارلمان اروپا در سال ۲۰۰۳ در تضاد است. اگرچه تخمین‌ها و سایر کنترل‌های مشخص‌شده توسط کنوانسیون واحد در کنوانسیون مواد روانگردان وجود ندارد، هیئت بین‌المللی کنترل مواد مخدر با درخواست از اعضا برای ارائه اطلاعات و آماری که مورد نیاز کنوانسیون نبود، و با استفاده از پاسخ‌های مثبت اولیه از کشورهای مختلف تولیدکننده مواد مخدر ارگانیک برای متقاعد کردن دیگران به پیروی از آن، این نقص را اصلاح کرد. علاوه بر این، کنوانسیون محدودیت‌های سختگیرانه‌تری را بر واردات و صادرات مواد جدول شماره ۱ اعمال می‌کند. ارزیابی‌های سازمان بهداشت جهانی از مخدرهای خاص افدرین در سال ۱۹۹۸، افدرین تحت کنوانسیون برای کنترل توصیه شد. پس از دو سال بحث و بررسی، کمیته تخصصی وابستگی به مواد مخدر تصمیم گرفت که افدرین را تحت نظارت قرار ندهد. با این حال، کمیسیون مواد مخدر و هیئت بین‌المللی کنترل مواد مخدر، این دارو را به عنوان پیش‌ساز جدول ۱ تحت کنوانسیون سازمان ملل متحد علیه قاچاق غیرقانونی مواد مخدر و مواد روانگردان فهرست کرده‌اند، زیرا افدرین می‌تواند به عنوان پیش‌ساز شیمیایی برای سنتز و تولید آمفتامین یا مت‌آمفتامین، که هر دو مواد تحت کنترل هستند، استفاده شود. کتامین کمیته تخصصی وابستگی به مواد مخدر با احتیاط در سی و سومین جلسه خود شروع به بررسی کتامین کرد و خاطرنشان کرد: «استفاده از آن در دامپزشکی نیز باید در رابطه با کنترل آن در نظر گرفته شود». کتامین همچنان در سطح بین‌المللی کنترل نشده است، اگرچه بسیاری از کشورها (به عنوان مثال ایالات متحده و بریتانیا) محدودیت‌هایی را برای این دارو وضع کرده‌اند. اکستازی ارزیابی کمیته تخصصی از اکستازی در بیست‌ودومین جلسه خود در سال ۱۹۸۵ با درخواست پزشکان برای اجازه تحقیقات بیشتر در مورد کاربردهای درمانی این دارو همراه بود. پاول گروف، رئیس کمیته کارشناسی، استدلال کرد که کنترل بین‌المللی هنوز توجیه‌پذیر نیست و برنامه‌ریزی باید تا تکمیل مطالعات بیشتر به تعویق بیفتد. کمیته کارشناسی نتیجه گرفت که از آنجا که «شواهد کافی برای نشان دادن سودمندی درمانی این ماده وجود ندارد»، باید در فهرست I قرار گیرد. با این حال، گزارش آن تحقیقات بیشتر در مورد اکستازی را توصیه کرد: کمیته کارشناسی بحث‌های گسترده‌ای در مورد سودمندی درمانی ۳،۴ متیلن‌دی‌اکسی‌متامفتامین انجام داد. اگرچه کمیته کارشناسی گزارش‌ها را جذاب یافت، اما احساس کرد که مطالعات فاقد طراحی روش‌شناختی مناسب لازم برای اطمینان از قابلیت اطمینان مشاهدات هستند. با این حال، علاقه‌ی کافی ابراز شد تا توصیه شود تحقیقات برای پیگیری این یافته‌های اولیه تشویق شود. به همین منظور، کمیته کارشناسی از کشورها خواست تا با استفاده از مفاد ماده ۷ کنوانسیون مواد روانگردان، تحقیقات روی این ماده جالب را تسهیل کنند. به همین منظور، کمیته کارشناسی از کشورها خواست تا با استفاده از مفاد ماده ۷ کنوانسیون مواد روانگردان، تحقیقات روی این ماده جالب را تسهیل کنند. اکستازی در فوریه ۱۹۸۶ به عنوان یک ماده تحت کنترل در جدول ۱ به کنوانسیون اضافه شد. | ## بخش 3: کنوانسیون مواد روان‌گردان | ام‌بی‌دی‌بی ام‌بی‌دی‌بی (متیل بنزودیوکسولیل بوتانامین) یک آنتکتوژن با اثرات مشابه اکستازی است. داده‌های مربوط به قاچاق غیرقانونی ام‌بی‌دی‌بی در اروپا نشان می‌دهد که دسترسی به آن و سوءمصرف آن، پس از رسیدن به اوج خود در نیمه دوم دهه ۱۹۹۰، اکنون ممکن است رو به کاهش باشد. به همین دلایل، کمیته مسئولیت سوء استفاده از ام‌بی‌دی‌بی را خطر قابل توجهی برای سلامت عمومی در نظر نگرفت و در نتیجه قرار دادن آن تحت کنترل بین‌المللی را ضروری ندانست. متکاتینون حدود سال ۱۹۹۴، دولت ایالات متحده به دبیرکل سازمان ملل متحد اطلاع داد که از کنترل متکاتینون، یک محرک اعتیادآور تولید شده با محصولات خانگی رایج، به عنوان یک داروی فهرست یک تحت کنوانسیون حمایت می‌کند. گزارش سازمان غذا و داروی آمریکا در مورد خطرات این دارو هشدار داد و حتی اشاره کرد که معتادان در روسیه اغلب «روی انگشتان خود سوختگی ناشی از پرمنگنات پتاسیم» دارند و «تمایل ندارند به ظاهر خود توجه کنند، بنابراین با دست‌ها و موهای کثیف، ژولیده به نظر می‌رسند». با توجه به اینکه متکاتینون هیچ کاربرد پزشکی ندارد، تصمیم برای قراردادن این دارو در فهرست شماره یک بلامنازع بود. نیکوتین سازمان ملل متحد به‌طور سنتی تمایلی به کنترل نیکوتین و سایر مواد مخدری که به طور سنتی در اروپا و آمریکای شمالی قانونی هستند، نداشته است و دلیل آن را تحمل طیف وسیعی از سبک‌های زندگی می‌داند. ناحاس، در گزارش بولتن مواد مخدر، خاطرنشان کرد: برخی از مواد روانگردان مانند نیکوتین، میریستیسین، افدرین، میتراژینین، سالوینورین اِی، آرکولین، تئوفیلین، تئوبرومین، کاوا، قات، تنباکو، ال-تیانین یا کافئین (در مقادیر متوسط) یا در مصرف متوسط و مسئولانه، یا نوشیدنی‌های الکلی (در مقادیر کم یا مصرف محدود) هیچ علامت قابل اندازه‌گیری از سمیت عصبی-روانی، آسیب جسمی اصلی، آسیب جسمی حاد یا وابستگی یا اعتیاد جسمی اصلی، و همچنین عوارض جانبی حاد یا چندین عارضه جانبی ایجاد نمی‌کنند. برخی از داروسازان علائم سمیت عصبی-روانی را با سمیت رفتاری یا شخصیت سمی و اعتیادآور مرتبط دانسته‌اند، سمیت داروها به طور کلی و عمومی به عوامل مختلفی از جمله عوامل محیطی، عوامل اقتصادی، زمینه مصرف مواد مخدر، مکان، تاریخ، زمان و عوامل اجتماعی، روانی، عاطفی، ذهنی، معنوی و فکری بستگی دارد که در صورت ضعیف بودن می‌توانند به عنوان یک عامل خطر یا یک رفتار پرخطر نقش داشته باشند. که علاوه بر این شامل موارد زیر نیز می‌شود: سرکوب اضطراب طبیعی، احساسات سمی، روابط سمی، رفتار سمی، افکار منفی، کاهش انگیزه و رفتار غیرهدفمند یا نامناسب، جرم غیرقانونی یا عمل غیراخلاقی ضروری. با این حال، علائم رفتاری اخیر «نشانگرهایی» را نشان نمی‌دهند که ممکن است در جوامعی که طیف وسیعی از سبک‌های زندگی را «عادی» می‌پذیرند، قابل اندازه‌گیری باشند. با این وجود، در اکتبر ۱۹۹۶، کمیته تخصصی، کنترل نیکوتین، به ویژه محصولاتی مانند آدامس، چسب، اسپری بینی و استنشاقی را در نظر گرفت. از آن زمان، محصولات نیکوتین‌دار حتی کنترل‌شده‌تر هم شده‌اند؛ برای مثال، آدامس نیکورت اکنون یک داروی بدون نسخه در ایالات متحده و فنلاند است که به راحتی در فروشگاه‌های مواد غذایی و داروخانه‌ها در فنلاند در دسترس است. یکی دیگر از آدامس‌های نیکوتین‌دار که در فنلاند فروخته می‌شود، نیکوتینل نام دارد. انواع محصولات نیکوتین به راحتی در فروشگاه‌های مواد غذایی و داروخانه‌های فنلاندی موجود است. تی‌اچ‌سی تتراهیدروکانابینول (تی‌اچ‌سی)، ماده‌ی اصلی فعال در شاهدانه، در ابتدا در زمان تصویب کنوانسیون در سال ۱۹۷۱ در جدول شماره ۱ قرار گرفت. کمیته تخصصی وابستگی دارویی سازمان بهداشت جهانی در بیست و ششمین جلسه خود، در پاسخ به درخواست دولت ایالات متحده در سال ۱۹۸۷ مبنی بر انتقال تی‌اچ‌سی از جدول ۱ به جدول ۲، با اشاره به پتانسیل پایین سوءمصرف و «مفید بودن درمانی متوسط تا زیاد» آن در تسکین حالت تهوع در بیماران شیمی‌درمانی، انتقال تی‌اچ‌سی به جدول ۲ را توصیه کرد. با این حال، در بیست و هفتمین جلسه خود، کمیته تخصصی سازمان بهداشت جهانی دوباره توصیه کرد که تی‌اچ‌سی به جدول دوم منتقل شود. کمیسیون مواد مخدر در چهل‌وپنجمین جلسه خود، در ۲۹ آوریل ۱۹۹۱، انتقال درونابینول و انواع استریوشیمیایی آن را از جدول شماره ۱ به جدول شماره ۲ کنوانسیون تصویب کرد، در حالی که سایر تتراهیدروکانابینول‌ها و انواع استریوشیمیایی آنها را در جدول شماره ۱ باقی گذاشت. در سی‌وسومین جلسه خود (سپتامبر ۲۰۰۲)، کمیته سازمان بهداشت جهانی ارزیابی دیگری از این دارو منتشر کرد و توصیه کرد که تی‌اچ‌سی به جدول چهارم منتقل شود و اظهار داشت: انتظار می‌رود تا زمانی که کانابیس به راحتی در دسترس باشد، میزان سوءمصرف درونابینول (دلتا-۹-تتراهیدروکانابینول) بسیار پایین باقی بماند. کمیته معتقد بود که مسئولیت سوءمصرف درونابینول خطر قابل توجهی برای سلامت عمومی و جامعه ایجاد نمی‌کند. مطابق با معیارهای تعیین‌شده برای زمان‌بندی، کمیته در نظر گرفت که درونابینول باید به زمان‌بندی چهارم کنوانسیون مواد روانگردان ۱۹۷۱ منتقل شود. و در سی‌وچهارمین جلسه خود، کمیته سازمان بهداشت جهانی توصیه کرد که تی‌اچ‌سی به جای آن به جدول سوم منتقل شود. در سال ۲۰۰۷، کمیسیون مواد مخدر تصمیم گرفت در مورد تغییر جدول‌بندی تی‌اچ‌سی رأی‌گیری نکند و از سازمان بهداشت جهانی درخواست کرد که در صورت دسترسی به اطلاعات بیشتر، بررسی دیگری انجام دهد. در سال ۲۰۱۹، کمیته تخصصی سازمان بهداشت جهانی توصیه کرد که تمام ایزومرهای تی‌اچ‌سی از فهرست کنوانسیون ۱۹۷۱ حذف شده و در کنار سایر محصولات مرتبط با کانابیس و فرآورده‌های دارویی در کنوانسیون ۱۹۶۱ گنجانده شوند. با این حال، این موضوع در رأی‌گیری کمیسیون مواد مخدر سازمان ملل متحد در تاریخ ۲ دسامبر ۲۰۲۰ رد شد. از ارزیابی کمیته تخصصی سازمان بهداشت جهانی از ۲سی-بی: در دوزهای بالا، یک ماده توهم‌زای قوی است که توهمات بصری به‌ویژه قابل توجهی با بازی شدید رنگ، الگوهای جذاب ظاهر شده روی سطوح و تحریف اشیاء و چهره‌ها ایجاد می‌کند. همچنین گزارش شده است که ۲سی-بی احساسات، ادراک و عملکرد جنسی را افزایش می‌دهد...جدا از کاربرد تجربی بحث‌برانگیز آن در روان‌درمانی، ۲سی-بی، مانند اکثر توهم‌زاهای دیگر، هیچ کاربرد درمانی شناخته‌شده‌ای ندارد...با این حال، کمیته خاطرنشان کرد که مواد توهم‌زا به ندرت با مصرف وسواسی مرتبط هستند و سوءمصرف ۲سی-بی نادر بوده است، که نشان می‌دهد این دارو احتمالاً یک خطر قابل توجه، نه بسیار جدی، برای سلامت عمومی است. کاربردهای پزشکی و علمی همانند کنوانسیون واحد داروهای مخدر، کنوانسیون مواد روانگردان، استفاده علمی و پزشکی از داروهای روانگردان را به رسمیت می‌شناسد، در حالی که سایر کاربردها را ممنوع می‌کند. ماده ۷ مقرر می‌دارد که، در خصوص مواد مندرج در جدول شماره ۱، اعضا موارد زیر را رعایت خواهند کرد: (الف) هرگونه استفاده به جز برای مقاصد علمی و بسیار محدود پزشکی توسط افراد دارای مجوز قانونی، در مؤسسات پزشکی یا علمی که مستقیماً تحت کنترل دولت‌هایشان هستند یا به‌طور خاص توسط آنها تأیید شده‌اند را ممنوع کنند. از این نظر، قانون مواد کنترل‌شده ایالات متحده سختگیرانه‌تر از الزامات کنوانسیون است. | ## جمع‌بندی | هر دو دسته داروهای تحت کنترل در جدول ۱ را به شدت محدود کرده‌اند، اما قانون ایالات متحده استفاده پزشکی از مواد تحت کنترل در جدول ۱ را به مطالعات تحقیقاتی محدود می‌کند، در حالی که کنوانسیون استفاده پزشکی گسترده‌تر، اما محدود و خاص از مواد تحت کنترل در جدول ۱ را مجاز می‌داند، اما استفاده علمی یا صنعتی از مواد تحت کنترل معمولاً مجاز است.