موضوع مقاله: کارتینی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کارتینی | مقدمه: پس از گذراندن یک مدرسه ابتدایی به زبان هلندی، او می‌خواست تحصیلات خود را ادامه دهد، اما زنان جاوه‌ای در آن زمان از تحصیلات عالی محروم بودند. | ## بخش 1: کارتینی | در عوض، کارتینی وارد دوره‌ای از انزوا شد که برای دختران نوجوان تا زمان ازدواج اجباری بود. پدرش از سال ۱۸۹۶ به او اجازه داد تا وارد جامعه شود، اگرچه او همچنان یک زن مجرد و مجرد باقی ماند. نامه‌های کارتینی در یک مجلهٔ هلندی منتشر شد و سرانجام در سال ۱۹۱۱ در قالب کتابی با عنوان «از تاریکی به سوی روشنایی» به چاپ رسید و نسخه‌ای به زبان انگلیسی نیز با عنوان «نامه‌های یک شاهزاده‌خانم جاوه‌ای» منتشر شد. در سال ۱۹۶۴، کارتینی به عنوان قهرمان ملی اندونزی اعلام شد، و اکنون تولد او در اندونزی به افتخار او به عنوان روز کارتینی جشن گرفته می‌شود. هلندی‌ها در پی کنترل کل مجمع‌الجزایر اندونزی بودند که تا قرن بیستم به آن دست یافتند. در این میان، با افتتاح کانال سوئز در سال ۱۸۶۹، ایجاد خطوط تلگراف و ساخت راه‌آهن، پیشرفت‌های تکنولوژیکی رخ داد که این مستعمره را به عصر مدرن وارد کرد. با مهاجرت بیشتر هلندی‌ها به اندونزی، مشاغل خصوصی بیشتری تأسیس شد و فرصت‌های آموزشی برای طبقه اشراف اندونزی فراهم شد، زمانی که مدارس هلندی برای مهاجران افتتاح شد. آنها اغلب از خود حمایت می‌کردند و در ساختمان‌های جداگانه‌ای از شوهران خود زندگی می‌کردند. والدین او رادن آدیپاتی سوسرونینگرات، عضوی از پریاایی (اشراف جاوه) و نگاسیرا، دختر یک عالم مذهبی بودند. | ## بخش 2: کارتینی | پدرش برای امپراتوری استعماری هلند در هند شرقی هلند به عنوان رئیس اداری شمال مرکزی جاوه کار می‌کرد. در سال ۱۸۸۰، او نایب‌السلطنه جپارا شد، که به احتمال زیاد به این معنی بود که کارتینی با نایب‌السلطنه دیگری ازدواج خواهد کرد. والدین او نیای حاجی سیتی امینا، که به زیارت مکه رفته بود، و کیای مودیرونو، احتمالاً مسلمانانی معتقد بودند. کارتینی پنجمین فرزند و دومین دختر بزرگ در خانواده‌ای یازده نفره، شامل خواهر و برادرهای ناتنی‌اش، بود. پدربزرگش، پانگران آریو تیوندرونگورو چهارم، در سن ۲۵ سالگی به مقام نایب‌السلطنه رسید، در حالی که برادر بزرگتر کارتینی، سوسروکارتونو، زبان‌شناسی چیره‌دست بود. آموزش کارتینی از شش سالگی در یک مدرسه هلندی تحصیل کرد که آغاز ورود او به دنیای غرب بود. او جزو اولین کودکان اندونزیایی بود که در یک مدرسه اروپایی تحصیل کرد و توسط معلمان و همکلاسی‌هایش مورد بدرفتاری قرار گرفت. در حالی که در مدرسه هلندی بود، نزد ماری اوینک-سور، همسر یکی دیگر از اعضای هیئت حاکمه، نیز درس می‌خواند که به کارتینی خیاطی یاد می‌داد و دیدگاه‌های فمینیستی را به او آموزش می‌داد. او تا نوجوانی در مدرسه هلندی ماند تا اینکه از سال ۱۸۹۱ تا ۱۸۹۵، زندگی در سایه‌ای از حجاب را که برای یک زن جوان اشرافی مناسب بود، تجربه کرد. | ## بخش 3: کارتینی | این دوره، از او انتظار می‌رفت که فروتن و مطیع قوانین و آداب فرهنگی سختگیرانه باشد. کارتینی که از دستورات سلسله مراتبی ناراحت بود، نسبت به زیردستان خود ملاحظه‌کار بود و انتظار نداشت که خدمتکاران، افراد عادی یا خواهر و برادرهای کوچکترش طبق سنت‌های فرهنگی با او رفتار کنند. او به ویژه زمانی که زنان دختران جوان، که پایین‌ترین رتبه را در نردبان سلسله مراتب داشتند، مورد سرزنش یا سرزنش قرار می‌دادند، آزرده خاطر می‌شد. کارتینی در طول دوران انزوای خود، نشریات فمینیستی و سیاسی، از جمله آثار پاندیتا رامابای ساراسواتی را مطالعه می‌کرد. او در مورد این فعال حقوق زنان و مطرودان گفت: «بنابراین، نه تنها زنان سفیدپوست می‌توانند از خود مراقبت کنند، بلکه یک زن قهوه‌ای‌پوست نیز می‌تواند خود را آزاد و مستقل کند.» کارتینی و خواهرانش، کاردینا و روکمینی، به یک طریق می‌توانستند از انزوای گاه به گاه فرار کنند. کارتینی نظرات خود را در مورد فمینیسم و نگرانی‌اش در مورد آداب و رسوم سنتی جاوه‌ای با دوستانش از مدرسه هلندی و اوینک-سور در میان می‌گذاشت. او به ویژه نگران این بود که دختران جاوه‌ای اغلب از تحصیل محروم می‌شوند و در جوانی مجبور به ازدواج می‌شوند. | ## جمع‌بندی | او معتقد بود که آموزش برای رشد فردی و آمادگی برای مادر شدن مهم است و با ازدواج‌های از پیش تعیین‌شده و چندهمسری مخالف بود.