aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: ماریا مایوچی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ماریا مایوچی | مقدمه: ماریا مایوکچی، که مایوکی نیز نوشته می‌شود (۲۳ آوریل ۱۸۶۴–۸ اوت ۱۹۱۷)، نویسنده، روزنامه‌نگار و ناشر ایتالیایی بود. | ## بخش 1: ماریا مایوچی | او با نام‌های مستعار مختلفی می‌نوشت که رایج‌ترین آنها یولاندا، ویولا دالبا و مارگریتینا دی سنتو بودند. زندگی‌نامه مایوکچی دختر موسیقیدان و سیاستمدار آنتونیو مایوکچی (۱۸۳۱–۱۹۰۷) ، شهردار سابق سنتو، و همسرش لاوینیا آنیولتی (۱۸۳۹–۱۹۱۱) بود که پیشینه ادبی، زبانی و موسیقایی غنی داشت. مایوچی همچنین برخی از مجلات ایتالیایی را اشتراک شده بود، اما یکی از مجلات به نام کوردلیا به‌طور خاص توجه او را جلب کرد. در اولین شماره کوردلیا، دو گوبرناتیس از خوانندگان جوان خود دعوت کرد تا «یک کار کوچک انجام شده در آنجا» را برای انتشار به هیئت تحریریه ارسال کنند. مایوکی بلافاصله با اولین طرح شاعرانه خود، (گل بخت) که با نام مستعار اول او، مارگریتینا دی سنتو، در ۱۲ فوریه ۱۸۸۲ منتشر شد به این دعوت پاسخ داد. پس از انتشار اولیه، او به‌طور منظم با حقوق ثابت ۵ لیره در هر صفحه برای مجله مطلب می‌نوشت. | ## بخش 2: ماریا مایوچی | زندگی زناشویی در ۸ دسامبر ۱۸۸۴، مایوچی با مارکی فردیناندو پلاتیس، مرد جوانی از پادوا، ازدواج کرد و به سن جیووانی در پرسیستا نقل مکان کرد. مایوچی در نامه‌ای به دِ گوبرناتیس به او اطمینان داد که همکاری‌اش با کوردلیا به دلیل ازدواجش قطع نخواهد شد. مشکلات اقتصادی مایوچی را مجبور کرد تا در زمینه نویسندگی به فعالیت بیشتری بپردازد. او جوایز متعددی را از آن خود کرد و شاهد انتشار نسخه‌های جدید و تجدید چاپ کتاب‌هایش بود. سردبیر مایوچی که از اولین شماره با کوردلیا همکاری داشت، در سال ۱۹۱۱ پس از مرگ سردبیر، آیدا باچینی، سمت خالی سردبیری را بر عهده گرفت. او به امید رضایت‌مندی بیشتر خوانندگان و تشویق مشترکان خود به تبدیل شدن به خوانندگان و نویسندگان مشتاق‌تر، تغییرات فوری ایجاد کرد. | ## بخش 3: ماریا مایوچی | به گفته بلوم، تلاش‌های او موفقیت‌آمیز بود:این مجله، علیرغم موفقیتش در سال‌های اول انتشار، به مرور زمان و در دوران سردبیری آیدا باچینی و بعدها ماریا مایوچی پلاتیس، که بیشتر با نام مستعارش، یولاندا، شناخته می‌شود، مخاطبان بیشتری پیدا کرد. مایوچی همچنین نقش‌های بشردوستانه‌ای را بر عهده گرفت و انجمنی را برای جمع‌آوری کتاب برای زندانیان تأسیس کرد. موفقیت این ابتکار، انگیزه‌ای برای تشکیل انجمن‌ها و فعالیت‌های دیگر، مانند در دسترس قرار دادن کتاب کوردلیا به خط بریل برای گسترش دسترسی به نابینایان شد. مرگ مایوچی تا زمان مرگش در سنتو در ۸ اوت ۱۹۱۷، به‌طور فعال در آموزش خوانندگان زن جوان مشغول فعالیت بود. | ## جمع‌بندی | به افتخار او، خیابانی در نزدیکی مرکز شهر سنتو به با بهره بردن از برخی نام‌های او نامگذاری شده است که خیابان جولاندا ماریا مایوچی پلاتیس نام دارد.
موضوع مقاله: پائولا زانکانی مونتورو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پائولا زانکانی مونتورو | مقدمه: پائولا زانکانی مونتورو (۲۷ فوریه ۱۹۰۱–۱۴ اوت ۱۹۸۷) یک محقق کلاسیک، باستان‌شناس، مربی و نویسنده ایتالیایی بود که در هنر یونان باستان در ایتالیا تخصص داشت. | ## بخش 1: پائولا زانکانی مونتورو | پس از شرکت در مرمت بناهای تاریخی اطراف پمپئی، در سال ۱۹۳۴ به همراه اومبرتو زانوتی بیانکو، کار حفاری در فوچه دل سله را آغاز کرد که منجر به کشف پناهگاه هرا شد. از سال ۱۹۶۰، او به بررسی مکان‌های باستانی سیباریس و فرانکاویلا ماریتیما در مگنا گراسیا پرداخت. او از سال ۱۹۵۶ عضو فعال آکادمیا دی لینچی بود و در آنجا به عنوان خبرنگار و ویراستار خدمت کرد. زندگی‌نامه مونتورو، متولد ۲۷ فوریه ۱۹۰۱ در ناپل، دختر روزنامه‌نگار رافائله مونتورو و همسرش کلوتیلد آرلوتا بود. | ## بخش 2: پائولا زانکانی مونتورو | پس از اتمام دبیرستان، در دانشگاه ناپل باستان‌شناسی خواند و در آنجا، زیر نظر جولیو امانوئله ریزو، در سال ۱۹۲۳ مدرک دکترا گرفت. پس از ازدواج با هم‌دانشگاهی‌اش، دومنیکو والنتینو زانکانی، دو سال را در مدرسه باستان‌شناسی ایتالیا در آتن گذراند و در باستان‌شناسی یونان تخصص گرفت. با تمرکز بر مصنوعات مگنا گراسیا، او پیشنهاد کرد که الهه یا پرسفونی که در تارانتو یافت شده است در واقع از لوکری سرچشمه گرفته است. اثر او توجه اومبرتو زانوتی بیانکو را جلب کرد، کسی که با او تحقیقات در مورد هرایون در دهانه سله را آغاز کرد و این کار را پس از پایان جنگ جهانی دوم ادامه داد. | ## بخش 3: پائولا زانکانی مونتورو | از دهه ۱۹۶۰ و در ادامه زندگی فعال خود، زانکانی مونتورو توجه خود را به منطقه اطراف شهر باستانی سیباریس معطوف کرد. زانکانی مونتورو به عنوان سردبیر آکادمی لینچه از سال ۱۹۶۳، گزارش‌های بسیاری از اکتشافات انجام شده را ویرایش کرد. | ## جمع‌بندی | در همان دوره، او همچنین به درستی اهمیت منطقه فرانکاویلا ماریتیما را شناسایی کرد که منجر به کاوش‌های گسترده در آکروپولیس تیمپونه دلا موتا و گورستان مجاور ماکیاباته شد.
موضوع مقاله: سارا سانتورو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سارا سانتورو | مقدمه: او به خاطر همکاری‌اش در پروژه‌هایی با تمرکز بر جزیره سنتناریو در پمپئی، قلعه فیولی، بلیسبروک در مرز فرانسه و آلمان و کاوش آمفی‌تئاتر دورس در آلبانی به یاد آورده می‌شود. | ## بخش 1: سارا سانتورو | او به عنوان مدیر موزه باستان‌شناسی بازانو، استان بولونیا، و به عنوان استاد باستان‌شناسی و هنر یونانی و رومی در دانشگاه پارما و در دانشگاه دانونزیو کییتی-پسکارا خدمت کرده است. زندگی‌نامه سارا سانتورو، متولد ۲۸ اوت ۱۹۵۰ در سرگنو، میلان، در دانشگاه بولونیا به تحصیل در رشته ادبیات کلاسیک پرداخت و در آنجا با ماسیمو بیانکی (متولد ۱۹۴۶)، استاد اقتصاد، آشنا شد. این دو در ژانویه ۱۹۷۰ ازدواج کردند و صاحب سه فرزند شدند: سرجیو، مارکو و آندره‌آ. [ نیازمند منبع ] پس از فارغ‌التحصیلی در سال ۱۹۷۳، از سال ۱۹۷۵ در گروه باستان‌شناسی دانشگاه به تحقیق پرداخت. | ## بخش 2: سارا سانتورو | از سال ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۹، او دانشیار باستان‌شناسی و هنر یونانی و رومی در دانشگاه پارما بود. سپس به عنوان استاد معماری کلاسیک در دانشگاه دانونزیو کییتی-پسکارا (۲۰۰۹–۲۰۱۶) منصوب شد. در سال ۱۹۸۸، سانتورو با حمایت اروپا، کاوش‌های شهرک مستحکم کاستلرایموندو دل فریولی را مدیریت کرد. او از سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۵ با همکاری دانشگاه بولونیا، مدیر علمی پروژه جزیره صد ساله در پمپئی بود. | ## بخش 3: سارا سانتورو | او همچنین مدیر پروژه دورس دانشگاه پارما با هدف حفاظت از میراث باستان‌شناسی دراج (آلبانی) در آلبانی بود. در سال ۲۰۰۸، سانتورو به همراه باستان‌شناس فرانسوی، ژان پل پتی، در کاوش‌های سایت گسترده مدیوماتیک که منطقه‌ای از راینهایم در زارلاند آلمان تا بلیسبروک (فرانسه) در بخش موزل فرانسه را پوشش می‌داد، شرکت کرد. | ## جمع‌بندی | سارا سانتورو بیانهی در ۲۲ سپتامبر ۲۰۱۶ در کیه‌تی درگذشت و در چزنا به خاک سپرده شد.
موضوع مقاله: کامیلا فا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کامیلا فا | مقدمه: زندگی او فرزند آردیزینو فاآ ، کنت برونو (متوفی ۱۶۱۶)، یک نظامی و دیپلمات، از همسرش مارگاریتا فاساتی بود. | ## بخش 1: کامیلا فا | کامیلای جوان یکی از همراهان فراوان دوشس مارگاریتا دی ساوویا در دربار گونزاگا در کازاله شد: پایتخت دوک‌نشین مونتفرات که فرانچسکو گونزاگا، شوهر مارگاریتا، فرماندار آن بود. فرانچسکو به عنوان دوک مانتوا و مونتفرات جانشین او شد و دربار از کازاله به مانتوا منتقل شد، جایی که در ۲۲ دسامبر همان سال، خود فرانچسکو در اثر شیوع آبله درگذشت. جانشین او به عنوان دوک، فردیناندو بود که تا آن زمان کاردینالی در رم بود و به زن‌بارگی شهرت داشت. کامیلا ۱۶ ساله، که اکنون زیبایی چشمگیری داشت و همه او را با نام «آردیتزینای زیبا» می‌شناختند، مورد توجه او قرار گرفت: توجهی که کامیلا در برابر آن مقاومت می‌کرد، تا جایی که او ابتدا مجبور شد قول ازدواج را کتباً بدهد و سپس عملاً با او ازدواج کند. مراسم ازدواج در ۱۹ فوریه ۱۶۱۶ مخفیانه در کلیسای کوچک کاخ دوکاله برگزار شد و کامیلا کمی بعد باردار شد. تلاش‌ها برای مخفی نگه داشتن ازدواج بی‌نتیجه ماند و هم دربار و هم بستگان فردیناندو، چه از روی حسادت و چه به این دلیل که فکر می‌کردند دوک با بی‌عرضگی ازدواج کرده و در محافظت از سلسله شکست خورده است، این خبر را بسیار بد برداشت کردند. | ## بخش 2: کامیلا فا | به نظر می‌رسد که در ابتدا، فردیناند می‌خواست ازدواج را حفظ کند: در ماه اوت، مارکیزات مومباروتزو و درآمد حاصل از سرزمین‌های مختلف در مونتفرات و منطقه آکوی را به او اعطا کرد. با این حال، خصومتی که او از سوی اشراف مانتوان با آن مواجه شد، برای کامیلا بیش از حد شد و به درخواست خودش، شهر را به مقصد برونو ترک کرد. در این زمان، مونتفرات در حال جنگ با ساووی بود که می‌خواست آن را از گونزاگاها بگیرد. یا از ترس اینکه به دشمن فرار کند یا برای محافظت از خود در برابر آنها، او را از برونو به قلعه پالئولوگی در کازاله، یکی از مستحکم‌ترین شهرهای ایتالیا، منتقل کردند. فردیناندو در ماه نوامبر به او پیوست و در ۵ دسامبر، او پسرشان، جاچینتو تئودورو جووانی، را به دنیا آورد. فردیناندو آن پسر را به عنوان پسر خود به رسمیت شناخت، اما او را به عنوان وارث خود به رسمیت نشناخت. | ## بخش 3: کامیلا فا | در این میان، او متقاعد شده بود که باید ازدواج زیبای آردیزینا را کنار بگذارد و ازدواجی مناسب‌تر از نظر سلسله‌ای برقرار کند. از پاپ پل پنجم حکمی مبنی بر نامعتبر بودن ازدواج دریافت کرد و در ۷ فوریه ۱۶۱۷ با کاترینا د مدیچی ازدواج کرد. کامیلا به مانتوا فراخوانده شد، جایی که برای جلوگیری از تحقیر بازگشت به عنوان یک درباری صرف، در یک صومعه اقامت گزید. در نوامبر ۱۶۱۸، دوک او را مجبور کرد تا به یک فرقه محصور از راهبه‌ها در صومعه کورپوس دومینی در فرارا بپیوندد. او به عنوان یک فرد سکولار وارد شد، اما در سال ۱۶۲۲ سوگند یاد کرد و بقیه عمر خود را به عنوان راهبه در آنجا گذراند. کامیلا فا دی برونو در ۱۴ ژوئیه ۱۶۶۲ در سن ۶۳ سالگی در صومعه کورپوس دومینی درگذشت، جایی که در کنار یکی از زیبایی‌های قدیمی فرارا، لوکرتسیا بورجیا، به خاک سپرده شد. | ## جمع‌بندی | او بسیار بیشتر از دوک فردیناندو که در سال ۱۶۲۶ درگذشت؛ کاترینا د مدیچی که بدون فرزند در سال ۱۶۲۹ درگذشت؛ و جیاچینتو که در سال ۱۶۳۰ بر اثر طاعون درگذشت (یا شاید به قتل رسید) عمر کرد.
موضوع مقاله: فالیشی‌ها | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فالیشی‌ها | مقدمه: فالیشی‌ها مردمی باستانی بودند که در منطقهٔ آگر فالیسکوس در کنارهٔ راست رود تیبر در ایتالیا زندگی می‌کردند. | ## بخش 1: فالیشی‌ها | این قوم با اتروسک‌ها ارتباط فرهنگی و سیاسی داشتند و زبانشان از شاخهٔ ایتالیایی بوده و به لاتین نزدیک بود. اووید می‌نویسد که این نام ممکن است به بنیان‌گذار افسانه‌ای شهر، آلسو (Aleso)، مربوط باشد. در لاتین، این نام Haleso خوانده می‌شد و تغییر حرف «H» به «F» در زبان‌های باستانی این منطقه معمول بود. | ## بخش 2: فالیشی‌ها | اولین مدارک این نام در سنگ‌نبشته‌ای متعلق به قرن هفتم پیش از میلاد در وِتولونیا یافت شده است که در آن از feluskeś یاد شده است. تاریخ فالیشی‌ها در تاریخ باستان عمدتاً در ارتباط با اتروسک‌ها و روم ذکر شده‌اند. قرن پنجم پیش از میلاد فالیشی‌ها همراه با ساکنان کاپنا و وینتی‌ها علیه روم شورش کردند. | ## بخش 3: فالیشی‌ها | نبرد مهمی در کنار رود آنینه رخ داد که در آن روم به پیروزی رسید، اما تلفات سنگینی متحمل شد. قرن چهارم پیش از میلاد فالیشی‌ها هنوز تا حدودی استقلال داشتند، اما فشار روم افزایش یافت. | ## جمع‌بندی | قرن سوم پیش از میلاد فالیشی‌ها سرانجام توسط روم فتح شدند و شهرهایشان تحت کنترل رومی‌ها درآمد.
موضوع مقاله: ایل‌کاننه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ایل‌کاننه | مقدمه: تاریخچه در حدود سال ۱۸۰۲، نیکولو پاگانینی، ویولنیست و آهنگساز مشهور ایتالیایی، این ویولن را از یک تاجر فرانسوی دریافت کرد. | ## بخش 1: ایل‌کاننه | پاگانینی این ویولن را تا پایان عمر خود در اجراهایش استفاده کرد و پس از درگذشتش در سال ۱۸۴۰، آن را به شهر جنوا اهدا کرد. ویژگی‌های فنی ویولن «Il Cannone» دارای ویژگی‌های منحصر به‌فردی است که آن را از دیگر ویولن‌های کلاسیک متمایز می‌کند: طول کاسه: ۳۳۰ میلی‌متر. | ## بخش 2: ایل‌کاننه | این ویژگی‌ها باعث صدای بسیار بلند و انفجاری ویولن می‌شوند و نوازندگی با آن را برای نوازندگان مدرن چالش‌برانگیز می‌کند. اهمیت فرهنگی و هنری ویولن «Il Cannone» نه‌تنها به‌دلیل ویژگی‌های فنی‌اش، بلکه به‌دلیل ارتباط عمیقش با نیکولو پاگانینی، جایگاه ویژه‌ای در تاریخ موسیقی دارد. | ## بخش 3: ایل‌کاننه | هر ساله، برندگان مسابقهٔ بین‌المللی ویولن پاگانینی در جنوا، این ویولن را در کنسرت‌های خود اجرا می‌کنند. | ## جمع‌بندی | این ویولن در شرایط مناسبی نگهداری می‌شود و هر ماه توسط سرپرست موزه نواخته می‌شود.
موضوع مقاله: جوزپه نیکولوزی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جوزپه نیکولوزی | مقدمه: جوزپه نیکولوزی (۱۴ دسامبر ۱۹۰۱ – ۲۷ اکتبر ۱۹۸۱) مهندس عمران، معمار و شهرساز ایتالیایی بود. | ## بخش 1: جوزپه نیکولوزی | زندگی و حرفه نیکولوزی در سال ۱۹۰۱ در رم در خانواده‌ای مذهبی و اهل فرهنگ زاده شد. نیکولوزی کار آکادمیک خود را به عنوان دستیار و آغاز کرد و از آن‌ها شیوه‌ای منظم در ترکیب‌بندی معماری را فراگرفت. او از اواخر دههٔ ۱۹۲۰ وارد حرفهٔ مستقل شد و تمرکز اصلی خود را بر مسکن اجتماعی گذاشت؛ موضوعی که در تمام زندگی کاری او تداوم داشت. وی با مؤسسه خانه‌های مردمی (ICP) همکاری کرد و مجتمع‌های مسکونی در محله گارباتلا طراحی نمود. در سال ۱۹۳۱ نیکولوزی در مباحثه‌های مربوط به معماری مدرن شرکت کرد و به گروه RAMI (انجمن معماران مدرن ایتالیا) پیوست و در برابر مواضع رادیکال‌تر MIAR (جنبش معماری عقلانی ایتالیا) قرار گرفت. | ## بخش 2: جوزپه نیکولوزی | در دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ او طرح‌های شهری و محله‌های مسکونی متعددی از جمله برای مونتچلیو، لاتینا و محله‌های تیبورتینو سوم و ترولو در رم ارائه کرد. او برخلاف ایدئولوژی روستاگرای فاشیسم ایتالیایی، بر بازگشت به الگوهای کلاسیک شهرسازی تأکید داشت. پس از جنگ جهانی دوم، نیکولوزی با برنامه اینا کازا همکاری کرد و از رشنالیسم انتزاعی فاصله گرفت. او معماری‌ای را برگزید که به بافت محلی و مصالح توجه بیشتری داشت و بر وضوح سازه‌ای تأکید می‌کرد. در بازسازی شهر پروجا نقشی مهم ایفا کرد و بناهایی طراحی نمود که با بافت تاریخی شهر هماهنگ بودند. | ## بخش 3: جوزپه نیکولوزی | او همچنین در بازسازی کاسینو، که در نبرد مونته کاسینو ویران شده بود، شرکت داشت و ساختمان‌های عمومی بسیاری از جمله دادگستری کاسینو را طراحی کرد. از آثار شاخص او می‌توان به کلیسای سان سابینو در اسپولتو، سان پولیکارپو و سانتا ماریا رِجینا موندی در رم و کلیسای بی‌عیب حبل‌المقدس در ترنی اشاره کرد. او در سال ۱۹۳۴ تدریس در رم را آغاز کرد، سپس در ۱۹۳۶ به بولونیا رفت و در ۱۹۵۱ به رم بازگشت. | ## جمع‌بندی | او استاد طراحی و ترکیب معماری بود و از ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۴ کرسی تاریخ معماری را در اختیار داشت.
موضوع مقاله: داگوبرتو اورتنزی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # داگوبرتو اورتنزی | مقدمه: آثار او بخشی از مسابقات هنری در المپیک تابستانی ۱۹۳۶ و المپیک تابستانی ۱۹۴۸ بود. | ## بخش 1: داگوبرتو اورتنزی | زندگی و حرفه اورتنزی در سال ۱۹۲۵ از دانشگاه پلی‌تکنیک تورین در رشته مهندسی فارغ‌التحصیل شد. او در دههٔ ۱۹۳۰ به یکی از چهره‌های مهم معماری و شهرسازی ایتالیا بدل شد و در رقابت‌های ملی بزرگی همچون طراحی «پالاتزو دل لیتوریو» و کاخ تمدن ایتالیایی در رم شرکت کرد. | ## بخش 2: داگوبرتو اورتنزی | در سال ۱۹۳۲، او به همراه رافائلو فاگنونی و انریکو بیانکینی در ساخت ورزشگاه موسولینی در تورین همکاری کرد. در سال ۱۹۴۲، با اخذ صلاحیت تدریس در رشته فناوری معماری از دانشگاه رم، فعالیت‌هایش را بر طراحی تأسیسات ورزشی، از جمله استادیوم‌ها و استخرهای ورزشی، در سراسر ایتالیا متمرکز کرد. | ## بخش 3: داگوبرتو اورتنزی | از آثار شاخص او، که اغلب با همکاری فاگنونی و بیانکینی طراحی شدند، می‌توان به ورزشگاه کارلو زکینی در گروسستو و ورزشگاه آرتزو اشاره کرد. | ## جمع‌بندی | اورتنزی در رقابت‌های هنری المپیک ۱۹۴۸ نیز مورد توجه قرار گرفت و بیش از همه به‌خاطر طراحی ولودروم المپیک رم برای المپیک تابستانی ۱۹۶۰ شهرت یافت.
موضوع مقاله: فرازسنجی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فرازسنجی | مقدمه: اندازه‌گیری ارتفاع از سطح دریا و ژرفاسنجی ناهمواریها نسبت به سطح دریای آزاد میانگین است. | ## بخش 1: فرازسنجی | باور بر این است که توزیع آن‌ها دوشیوه‌ای است، به دلیل تفاوت در چگالی میان پوسته قاره‌ای سبک‌تر و پوسته اقیانوسی سنگین‌تر. در سیاره‌های دیگر این منظومه شمسی، ارتفاع‌ها معمولاً تک‌شیوه‌ای هستند، زیرا آن اجرام فاقد زمین‌ساخت ورقه‌ای هستند. دقت کنید که زمین دو قلهٔ ارتفاعی دارد، یکی برای قاره‌ها و دیگری برای کف اقیانوس‌ها. منحنی فرازسنجی یک بافت‌نگار یا توزیع نمونه‌ای از ارتفاع‌ها در یک ناحیهٔ جغرافیایی است. | ## بخش 2: فرازسنجی | تفاوت در منحنی‌های فرازسنجی میان چشم‌اندازها به دلیل تفاوت در فرایندهای زمین‌ریخت‌شناسی است که چشم‌انداز را شکل می‌دهند. وقتی به‌صورت یک بافت‌نگار دوبعدی ترسیم می‌شود، منحنی فرازسنجی ارتفاع (y) را در راستای عمودی دستگاه مختصات دکارتی و سطح بالاتر از ارتفاع متناظر (x) را در راستای افقی دستگاه مختصات دکارتی نشان می‌دهد. این منحنی همچنین می‌تواند به‌صورت بی‌بُعد یا استانداردشده نمایش داده شود، با مقیاس‌بندی ارتفاع و سطح به وسیلهٔ بیشینهٔ مقادیر. منحنی فرازسنجی بی‌بُعد برای یک آب‌شناس یا زمین‌ریخت‌شناس راهی برای سنجش همانندی حوضه آبریز فراهم می‌کند، و یکی از چندین ویژگی مورد استفاده برای این کار است. | ## بخش 3: فرازسنجی | در مقالهٔ اصلی دربارهٔ این موضوع، آرتور نیوئل استرالر منحنی‌ای با سه پارامتر را برای برازش روابط فرازسنجی پیشنهاد کرد: ، که در آن a, d و z پارامترهای برازش هستند. پژوهش‌های بعدی با استفاده از مدل‌های دوبعدی تکامل چشم‌انداز، کاربرد کلی این برازش را زیر سؤال برده‌اند، و نیز توانایی منحنی فرازسنجی برای پرداختن به اثرهای وابسته به مقیاس را. منحنی‌های فرازسنجی به‌طور معمول در آبگیرشناسی برای نمایش رابطهٔ میان سطح دریاچه و ژرفا و محاسبهٔ حجم کلی دریاچه به کار می‌روند. | ## جمع‌بندی | این نمودارها می‌توانند برای پیش‌بینی ویژگی‌های گوناگون دریاچه‌ها مانند بهره‌وری، رقیق‌سازی مواد شیمیایی ورودی و توان بالقوه برای اختلاط آب استفاده شوند.
موضوع مقاله: استفانو پاتوانلی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # استفانو پاتوانلی | مقدمه: استفانو پاتوانلی (؛ زادهٔ ۸ ژوئن ۱۹۷۴) سیاست‌مدار و مهندس عمران اهل ایتالیا است. | ## بخش 1: استفانو پاتوانلی | او از چهره‌های شاخص جنبش پنج ستاره به‌شمار می‌رود و در دولت‌های جوزپه کونته و ماریو دراگی به‌ترتیب به‌عنوان وزیر توسعهٔ اقتصادی (۲۰۱۹–۲۰۲۱) و وزیر کشاورزی، غذا و جنگل‌داری (۲۰۲۱–۲۰۲۲) خدمت کرد. زندگی اولیه و تحصیلات پاتوانلی در تریسته، شهری بندری در شمال شرقی ایتالیا، به دنیا آمد. او در دانشگاه تریسته تحصیل کرد و در رشتهٔ مهندسی عمران به دریافت مدرک مهندسی نائل شد. پیش از ورود به سیاست، به‌عنوان مهندس در حوزهٔ ساخت‌وساز و طراحی سازه‌ها فعالیت داشت. فعالیت سیاسی آغاز فعالیت در جنبش پنج ستاره پاتوانلی در اواخر دههٔ ۲۰۰۰ به جنبش پنج ستاره پیوست و به‌تدریج در ساختار محلی این حزب در تریسته و منطقهٔ فریولی-ونتسیا جولیا نقش برجسته‌ای یافت. | ## بخش 2: استفانو پاتوانلی | او در انتخابات محلی و فعالیت‌های مدنی جنبش مشارکت فعال داشت و به‌خاطر نگاه فنی و مدیریتی‌اش شناخته شد. ورود به سنا در انتخابات عمومی سال ۲۰۱۸، پاتوانلی از حوزهٔ انتخابیهٔ فریولی-ونتسیا جولیا به سنای ایتالیا راه یافت. او به‌سرعت به‌عنوان یکی از نمایندگان کلیدی جنبش پنج ستاره در مجلس سنا شناخته شد و در سال‌های نخست فعالیتش بر موضوعات توسعهٔ پایدار، انرژی‌های تجدیدپذیر و سیاست‌های اقتصادی تمرکز داشت. وزیر توسعهٔ اقتصادی در سپتامبر ۲۰۱۹، در جریان تشکیل دولت دوم جوزپه کونته، پاتوانلی به‌عنوان وزیر توسعهٔ اقتصادی منصوب شد. او در این مقام نقش مهمی در مدیریت پیامدهای اقتصادی همه‌گیری کووید–۱۹ در ایتالیا ایفا کرد و طرح‌های حمایتی برای کسب‌وکارهای کوچک و متوسط ارائه داد. | ## بخش 3: استفانو پاتوانلی | او همچنین بر سیاست‌های مرتبط با انتقال انرژی و دیجیتالی‌سازی بخش تولید تأکید داشت. وزیر کشاورزی در دولت دراگی با آغاز دولت ماریو دراگی در فوریهٔ ۲۰۲۱، پاتوانلی به‌عنوان وزیر سیاست‌های کشاورزی، غذایی و جنگلداری ایتالیا منصوب شد. در این دوره، او مدیریت اجرای بخش کشاورزی برنامه ملی بهبود و تاب‌آوری ایتالیا (PNRR) را بر عهده گرفت و سیاست‌های حمایت از تولید داخلی، کشاورزی پایدار و صنایع غذایی را پیگیری کرد. میراث و دیدگاه‌ها پاتوانلی در طول فعالیت سیاسی خود به‌عنوان یکی از تکنوکرات‌های جنبش پنج ستاره شناخته می‌شود که توانست میان سیاست‌های پوپولیستی جنبش و الزامات اقتصادی و اروپایی تعادل برقرار کند. بسیاری از تحلیل‌گران او را سیاستمداری عمل‌گرا با رویکردی فنی و واقع‌گرایانه توصیف کرده‌اند. | ## جمع‌بندی | او همچنین به‌دلیل تأکید بر گذار سبز، نوآوری فناورانه در کشاورزی و حمایت از صنایع کوچک و متوسط، در رسانه‌ها به‌عنوان «صدای عمل‌گرای جنبش پنج ستاره» مطرح شده است.
موضوع مقاله: رنزو روسو (مهندس) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # رنزو روسو (مهندس) | مقدمه: رنزو روسو (؛ زادهٔ ۱۹۵۰ در جنوا) دانشمند، مهندس عمران، آب‌شناس و هیدرولیک‌دان ایتالیایی است. | ## بخش 1: رنزو روسو (مهندس) | او تحصیلات عالی خود را در رشتهٔ مهندسی عمران در دانشگاه پلی‌تکنیک میلان گذراند و سپس با تمرکز بر آب‌شناسی و هیدرولیک به پژوهش پرداخت. وی دورهٔ دکترای خود را در زمینهٔ «مدل‌سازی فرایندهای هیدرولوژیکی و مدیریت سیلاب‌ها» تکمیل کرد و از همان دوران، پژوهش‌هایش در نشریات علمی معتبر منتشر می‌شد. فعالیت دانشگاهی روسو از دههٔ ۱۹۸۰ به‌عنوان استاد دانشگاه پلی‌تکنیک میلان فعالیت کرد و کرسی هیدرولیک و آب‌شناسی را بر عهده گرفت. | ## بخش 2: رنزو روسو (مهندس) | او استاد راهنمای بسیاری از دانشجویان دکترا در زمینهٔ مدل‌سازی ریاضی سیستم‌های هیدرولوژیک بوده و آثار پژوهشی‌اش بیش از ده‌ها هزار بار مورد استناد قرار گرفته است. او از پیشگامان استفاده از مدل‌های آماری و رایانه‌ای در تحلیل ریسک‌های هیدرولوژیک به‌شمار می‌رود. آثار او در زمینهٔ «تحلیل شدت–مدت–فراوانی بارش» و «هیدرولوژی مقیاس حوضه» از مراجع استاندارد در این حوزه محسوب می‌شوند. | ## بخش 3: رنزو روسو (مهندس) | روسو بیش از ۴۰۰ مقالهٔ علمی منتشر کرده و در فهرست «دانشمندان برتر ایتالیایی» در حوزهٔ مهندسی و علوم زمین جای دارد. مدال هنری دارسی از اتحادیه علوم زمین اروپا (۲۰۱۰)، به پاس دستاوردهای برجسته در توسعهٔ نظریه و کاربردهای هیدرولوژی. | ## جمع‌بندی | عضویت در اتحادیه علوم زمین اروپا و اتحادیه ژئوفیزیک آمریکا به‌عنوان پژوهشگر برجسته.
موضوع مقاله: ماریو سالوادوری | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ماریو سالوادوری | مقدمه: ماریو سالوادوری (؛ زادهٔ ۱۹ مارس ۱۹۰۷ – درگذشتهٔ ۲۵ ژوئن ۱۹۹۷) مهندس عمران، مهندس سازه، ریاضی‌دان، معمار و استاد دانشگاه اهل ایتالیا بود که بخش بزرگی از زندگی حرفه‌ای خود را در ایالات متحده آمریکا گذراند. | ## بخش 1: ماریو سالوادوری | او به خاطر پژوهش‌های علمی و آموزشی خود در زمینهٔ تحلیل سازه‌های پیچیده، پل‌ها و سقف‌های بتنی، و همچنین ترویج علم مهندسی و ریاضیات در مدارس و دانشگاه‌ها شناخته شده است. زندگی و تحصیلات ماریو سالوادوری در شهر رم در خانواده‌ای اهل فرهنگ و تحصیل‌کرده متولد شد. او از همان کودکی علاقهٔ زیادی به ریاضیات و مهندسی نشان داد و در دانشگاه ساپینزای رم به تحصیل مهندسی عمران پرداخت و همزمان به مطالعهٔ ریاضیات نیز پرداخت. پس از دریافت دکترای مهندسی عمران و ریاضیات، سالوادوری فعالیت‌های علمی و پژوهشی خود را در زمینهٔ تحلیل سازه‌های بتن مسلح آغاز کرد. | ## بخش 2: ماریو سالوادوری | فعالیت‌های دانشگاهی سالوادوری از دههٔ ۱۹۳۰ فعالیت دانشگاهی خود را آغاز کرد و پس از مهاجرت به ایالات متحده آمریکا در دانشگاه کلمبیا به تدریس و پژوهش پرداخت. او استاد مهندسی عمران و سازه در این دانشگاه بود و به آموزش دانشجویان دوره‌های کارشناسی و تحصیلات تکمیلی مشغول شد. سالوادوری همچنین بنیان‌گذار مرکز سالوادوری بود که هدف آن آموزش علوم پایه و مهندسی به کودکان و نوجوانان با روش‌های عملی و تجربی بود. دستاوردها و پژوهش‌ها سالوادوری تحقیقات گسترده‌ای در زمینهٔ تحلیل سازه‌های پیچیده و طراحی سازه‌های مقاوم در برابر بارهای غیرمعمول انجام داد. | ## بخش 3: ماریو سالوادوری | او در تحلیل ریاضی پل‌ها، سقف‌های بتنی و ساختمان‌های بلند مهارت داشت و بسیاری از پروژه‌های صنعتی و شهری از جمله پل‌ها و ساختمان‌های بلند را مورد بررسی و تحلیل قرار داد. علاوه بر فعالیت‌های دانشگاهی، سالوادوری علاقهٔ زیادی به ترویج آموزش ریاضیات و علوم پایه در مدارس داشت و کتاب‌های متعددی برای کودکان و نوجوانان منتشر کرد تا مفاهیم مهندسی و ریاضیات را به زبانی ساده و قابل فهم آموزش دهد. جوایز و افتخارات مدال هوور (۱۹۹۳) به پاس دستاوردهای برجسته در مهندسی عمران و فعالیت‌های آموزشی. | ## جمع‌بندی | جایزه بنیان‌گذاران آکادمی ملی مهندسی ایالات متحده (۱۹۹۷) به عنوان تقدیر از خدمات علمی و آموزشی او.