موضوع مقاله: موتورسواری تریال | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # موتورسواری تریال | مقدمه: این ورزش بیشتر در کشورهای بریتانیا و اسپانیا رایج است، اگرچه شرکت کنندگانی از سراسر جهان از جمله ایران دارد. | ## بخش 1: موتورسواری تریال | موتورسیکلت‌های تریال مدرن از این جهت متمایز هستند که بسیار سبک‌وزن شده‌اند، صندلی ندارند (برای سوار شدن به حالت ایستاده طراحی شده‌اند) و کمک جلوهایی کوتاه‌تر نسبت به موتورسیکلت‌های موتور کراس یا موتور اندرو دارند. موتورسیکلت‌های تریال همچنین اغلب توسط مسابقه دهندگان در سایر ورزش‌های موتورسیکلت (مانند موتور کراس یا موتور ریس) به عنوان راهی برای تمرین متقابل استفاده می‌شوند، زیرا موتورسواری تریال نیاز به مهارت در کنترل میزان گاز، تعادل و کنترل مناسب روی موتورسیکلت دارد. مشخصات در مسابقه‌های موتور تریال یک شرکت کننده در حالی که تلاش می‌کند با پاهای خود زمین را لمس نکند، از مسیری با مانع‌های متعدد عبور می‌کند. در تمام بخش‌ها، صرف نظر از محتوا، مسیر تعیین شده با دقت طراحی شده‌است تا مهارت موتورسوار را محک بزند. در بسیاری از مسابقه‌ها موتور تریال مشاهده شده که موتورسوارها به گروه‌های جداگانه تقسیم می‌شوند تا سطح مهارت‌های مختلف موتورسوارها را که در کلاس‌های مختلف رقابت می‌کنند، در نظر بگیرند. داور تعداد تکرارهایی را که شرکت‌کننده با پا (یا هر قسمت دیگر از بدن) زمین را لمس می‌کند، محاسبه می‌کند. اگر یک رقیب بدون تماس با پا از بخش عبور کند، امتیاز ۰ را کسب می‌کند (که به آن «عبور تمیز از مانع» می‌گویند). اگر آنها سه بار یا بیشتر زمین را لمس کنند، امتیاز ۳ را به دست می‌آورند — تا زمانی که این بخش را بدون توقف موتورسیکلت، پیاده شدن، خارج شدن از محدوده یا عقب رفتن کامل کنند. | ## بخش 2: موتورسواری تریال | در صورت مساوی بودن تعداد امتیاز بین دو موتورسوار برنده توسط نتیجهٔ زمان عبور آنها از موانع مشخص خواهد شد. دوگی لمپکین، موتورسوار بریتانیایی، به خاطر کسب هفت عنوان قهرمانی جهان در فضای باز در دهه‌های ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰ مشهور است، همان تعداد قهرمانی که جوردی تارس، موتورسوار اسپانیایی در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ به دست آورد. از موتورسواران مطرح در ورزش موتور تریال می‌توان به سامی میلر ایرلند شمالی (دهه ۱۹۶۰)، یرجو وسترینن فنلاند (دهه ۱۹۷۰) و ادی لژون از بلژیک (دهه ۱۹۸۰) اشاره کرد. قهرمان فعلی جهان در فضای باز آنتونی بو از اسپانیا است که قهرمان فعلی مسابقات داخل سالن نیز می‌باشد. تولیدکنندگان اصلی موتورسیکلت‌های تریال گس گس، بتا، شرکو، مونتسا هوندا، اسکورپا، TRS و ورتیگو هستند. در گذشته تولیدکنندگان زیادی از کشورهایی مانند اسپانیا، ژاپن، بریتانیا و ایتالیا وجود داشته‌اند. کلاس‌ها شامل موتورسیکلت‌های قبل از ۱۹۶۵ یا قبل از ۱۹۶۷ (معمولاً بریتانیایی)، و همچنین رویدادهای قدیمی‌تر برای موتورسیکلت‌های تریال مشاهده‌شده که با دو کمک فنر عقب هستند. در بیشتر موارد، موتورسیکلت‌های دو کمک بین سال‌های ۱۹۶۷ و ۱۹۸۵ تولید شدند و معمولاً ژاپنی یا اسپانیایی هستند. | ## بخش 3: موتورسواری تریال | یکی از موارد اضافه شده اخیر، کلاسی برای موتورهای مونوشوک با هوا خنک کن بوده‌است که ماشین‌های تا حدود سال ۱۹۹۰ را پوشش می‌دهد. این مسابقه به همان روش مسابقات موتور تریال استاندارد برگزار می‌شود، با یک استثنا، قوانین شامل مسافر هم می‌شود به این صورت که اگر قسمتی از بدن مسافر زمین را لمس کند، امتیاز ۵ را به شرکت کننده می‌دهد. نقش همراه این است که تعادل خود را روی صندلی کناری حفظ کند و از بلند شدن چرخ خودروی کناری جلوگیری کند. تریال سایدکار عمدتاً بریتانیایی است، با این حال رویدادهایی در اروپا و استرالیا برگزار می‌شود. مسابقات قهرمانی بریتانیا بالاترین سطح مسابقات است که در ۱۰ دور با ۳ سطح دشواری برگزار می‌شود. موتور تریال برای مسافت طولانی مسابقات موتور تریال برای مسافت طولانی شامل مسیری است که به دقت برنامه‌ریزی شده‌است تا موتورسواران به مکان‌های مختلف برسند و به جای یک مکان در مکان‌های مختلف در سراسر شهرستان‌های مختلف توقف کنند. این مسابقات در جاده‌های اصلی، تپه‌ها، جاده‌های شیب دار، مسیرهای ناهموار و ماسه ای برگزار می‌شود. | ## جمع‌بندی | در این مسابقه انتظار می‌رود تا موتورسوار در بازه‌های زمانی مشخص به مکان‌های مشخصی برسد.