موضوع مقاله: جان رالف لنیگن | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جان رالف لنیگن | مقدمه: جان رالف لنیگن (به انگلیسی: ؛ ۱۶ آوریل ۱۹۰۲ – ۲۴ مه ۱۹۷۴) افسر ارشد سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا با درجه سرتیپ بود. | ## بخش 1: جان رالف لنیگن | او بیش از همه به فرماندهی هنگ ۲۵ تفنگداران دریایی در نبرد ایوو جیما شناخته می‌شود. لنیگن دریافت‌کنندهٔ صلیب نیروی دریایی بود که دومین نشان عالی نظامی ایالات متحده آمریکا برای شجاعت در میدان نبرد به‌شمار می‌رود. زاده شد و پس از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه مریلند در سال ۱۹۲۶ به خدمت در سپاه تفنگداران دریایی درآمد. لنیگن پس از بازنشستگی در سال ۱۹۵۷ به درجه سرتیپی ارتقا یافت و در سال ۱۹۷۴ در زادگاهش درگذشت. پدرش جیمز مایکل لنیگن (زادهٔ ۱۸۵۶ در لیمریک ایرلند، درگذشتهٔ ۱۹۰۹) و مادرش جنی ال. فینگن (زادهٔ ۱۸۶۳ در ویرجینیای غربی، درگذشتهٔ ۱۹۳۸) بودند و جان هفتمین فرزند از هشت فرزند خانواده بود. او در دانشگاه مریلند تحصیل کرد و در تابستان ۱۹۲۶ مدرک کارشناسی خود را دریافت کرد. در دوران دانشگاه در تیم فوتبال آمریکایی فعال بود و به‌عنوان «بازیکن جایگزین خط حمله که بازی تهاجمی‌اش در تقریباً هر مسابقه‌ای برجسته بود» شناخته می‌شد. لنیگن در ۱۵ ژوئیه ۱۹۲۶ با درجه ستوان‌دومی به خدمت سپاه تفنگداران دریایی درآمد و برای آموزش تکمیلی افسری به مدرسه پایه در کارخانه کشتی‌سازی فیلادلفیا اعزام شد. پس از پایان دوره در فوریه ۱۹۲۷، در پادگان کوانتیکو در ویرجینیا مشغول به خدمت شد و عضو تیم فوتبال تمام‌تفنگداران دریایی بود. سپس به‌عنوان عضو تیپ ۲ تفنگداران دریایی به فرماندهی سرتیپ لوگان فلند به نیکاراگوئه اعزام شد. در کارائیب، لنیگن در درگیری‌هایی با شورشیان ساندینو در سان لوکاس، سان خوان دل ریو کوکو و قلهٔ چیپوته شرکت کرد. | ## بخش 2: جان رالف لنیگن | لنیگن در فوریه ۱۹۲۹ به ایالات متحده بازگشت و در پادگان تفنگداران دریایی در پایگاه هوایی دریایی پنساکولا در فلوریدا مشغول به خدمت شد. نخستین مأموریت دریایی او در مه ۱۹۳۰ آغاز شد که به گروه تفنگداران دریایی ناوشکن یواس‌اس کالیفرنیا ملحق شد. او تا اکتبر ۱۹۳۲ در گشت‌زنی‌های اقیانوس آرام شرکت کرد و سپس به پادگان تفنگداران دریایی واشینگتن، دی. از آوریل تا اکتبر ۱۹۳۴ در کیپ‌می در نیوجرسی مستقر بود و سپس دوباره در واشینگتن خدمت کرد تا اینکه در فوریه ۱۹۳۵ به‌عنوان عضو هنگ ۴ تفنگداران دریایی به فرماندهی سرهنگ جان سی. لنیگن تا سپتامبر ۱۹۳۷ در وظایف نگهبانی در منطقه اسکان بین‌المللی شانگهای خدمت کرد و سپس به ایالات متحده بازگشت. پس از بازگشت، لنیگن دوره جوان‌تر مدارس سپاه تفنگداران دریایی در کوانتیکو را در ژوئن ۱۹۳۹ به پایان رساند و سپس تا اوت ۱۹۴۲ به‌عنوان مربی در مدرسه پایه برای افسران در کارخانه کشتی‌سازی فیلادلفیا خدمت کرد. مک‌کارتی بابت خدمات جنگ جهانی دوم وی به‌عنوان افسر تفنگداران دریایی، دسامبر ۱۹۵۲ تشکیل هنگ ۲۳ و نبردهای اقیانوس آرام با افزایش نیاز به یگان‌های بیشتر تفنگداران دریایی، هنگ ۲۳ تفنگداران دریایی به فرماندهی سرهنگ لوئیس آر. جونز در ژوئیه ۱۹۴۲ در اردوگاه لوژون در کارولینای شمالی فعال شد و لنیگن که به درجه سرگردی ارتقا یافته بود، به فرماندهی گردان ۳ این هنگ منصوب شد. او یگان خود را در دوره آموزش فشرده رهبری کرد تا اینکه هنگ ۲۳ در ژوئن ۱۹۴۳ به اردوگاه پندلتون در کالیفرنیا منتقل شد و به لشکر ۴ تفنگداران دریایی به فرماندهی سرلشکر هری اشمیت ملحق گشت. لنیگن در دسامبر همان سال به درجه سرهنگ‌دومی ارتقا یافت و به‌عنوان معاون فرمانده هنگ منصوب شد. هنگ ۲۳ در ژانویه ۱۹۴۴ برای تصرف جزیره رُوی در جزایر مارشال به اقیانوس آرام اعزام شد. در جریان تصرف سایپن در جزایر ماریانا در ژوئن ۱۹۴۴، لنیگن بر اثر آتش دشمن زخمی و به عقب تخلیه شد. | ## بخش 3: جان رالف لنیگن | سپس هنگ ۲۳ در تصرف تینیان نزدیک سایپن شرکت کرد و لنیگن در این نبرد خود را متمایز ساخت. او لژیون افتخار با نشان رزمی «V» و تقدیرنامهٔ ریاست‌جمهوری نیروی دریایی دریافت کرد. نبرد ایوو جیما لنیگن در اوت ۱۹۴۴ به درجه سرهنگی ارتقا یافت و به‌عنوان افسر پرسنلی لشکر ۴ تفنگداران دریایی منصوب شد. او تا ۱ نوامبر ۱۹۴۴ در این سمت باقی ماند و سپس فرماندهی هنگ ۲۵ تفنگداران دریایی را از سرهنگ مرتون جی. او در جریان پیاده‌شدن و بازسازماندهی هنگ پس از تلفات سنگین شجاعت ویژه‌ای از خود نشان داد؛ همه فرماندهان گردان‌های او کشته یا زخمی شده بودند: فرمانده گردان ۱ سرهنگ‌دوم هالیس یو. لنیگن برای خدماتش در ایوو جیما صلیب نیروی دریایی دریافت کرد که دومین نشان عالی نظامی ایالات متحده برای شجاعت در نبرد است. متن رسمی تقدیرنامهٔ صلیب نیروی دریایی او چنین است: پس از جنگ و بازنشستگی پس از بازگشت به ایالات متحده در ژوئن ۱۹۴۵، لنیگن مدت کوتاهی در پادگان تفنگداران دریایی در پایگاه هوایی جکسنویل در فلوریدا خدمت کرد و سپس مسئولیت سرپرستی بخش جنوبی سربازگیری در دالاس، تگزاس را بر عهده گرفت. در ژوئن ۱۹۴۸ به پایگاه نیروی دریایی خلیج گوانتانامو در کوبا اعزام شد و تا ژوئیه ۱۹۵۰ فرماندهی پادگان تفنگداران دریایی آن پایگاه را بر عهده داشت. سپس به‌عنوان رئیس ستاد مرکز آموزش نوآموزان تفنگداران دریایی پریس آیلند در کارولینای جنوبی به فرماندهی سرلشکر رابرت اچ. آخرین مأموریت او ریاست ناحیه ۵ ذخیره سپاه تفنگداران دریایی با مقر در واشینگتن دی.سی. لنیگن در ۱ ژوئیه ۱۹۵۷ از سپاه تفنگداران دریایی بازنشسته شد و به پاس تقدیر ویژه‌اش در رزم، در فهرست بازنشستگان به درجه سرتیپی ارتقا یافت. او در کنار همسرش ان وایت لنیگن (۱۹۱۳–۱۹۹۰) در آرامستان ملی آرلینگتون در ویرجینیا به خاک سپرده شده‌است. | ## جمع‌بندی | آن‌ها چهار پسر داشتند که یکی از آن‌ها به نام مایکل در سال ۱۹۶۱ به‌عنوان مهمان در برنامه تلویزیونی شغل من چیست؟