موضوع مقاله: قلعه ورس | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # قلعه ورس | مقدمه: قلعه ورّس (, ) یک قلعهٔ مستحکم قرن ۱۴ است که در ورّس، در پایین دره آئوستا در شمال غربی ایتالیا واقع شده است. | ## بخش 1: قلعه ورس | قلعه به عنوان یک دژ نظامی توسط ایبلت دو چالانت در قرن چهاردهم ساخته شد و یکی از اولین نمونه‌های قلعه‌ای است که به صورت یک ساختار واحد ساخته شده، نه به شکل مجموعه‌ای از ساختمان‌ها که در دیوار محیطی محصور شده باشند.. از بیرون به شکل یک مکعب ساده به طول سی متر در هر ضلع دیده می‌شود و عملاً فاقد عناصر تزئینی است. در آن زمان، کنترل این منطقه بین اسقف آئوستا و برخی از خانواده‌های نجیب‌زاده که وابسته به کنت‌های ساوی بودند، مورد مناقشه بود: خانواده‌های دو توریا، دو آرنادو و دو وِرتیو.. خانواده دو وِرتیو به ویژه طی سال‌ها اختلافات شدیدی با اسقف داشتند که در نهایت به ساخت «خانهٔ مستحکم» (casaforte) اسقفی در ایسوگنه در سال ۱۳۳۳ انجامید.. حدود میانهٔ قرن چهاردهم، خانوادهٔ دو وِرتیو منقرض شدند و بدون وارث باقی ماندند، بنابراین املاک آن‌ها به تصرف کنت‌های ساوی درآمد و در سال ۱۳۷۲ به ایبلت دو چالانت اعطا شد به عنوان پاداش برای خدمات مختلفی که در خدمت آن‌ها انجام داده بود.ایبلت قبلاً زمین‌های دو آرنادو و دو توریا را از طریق ارث بدست آورده بود. ایبلت قلعه را به‌طور کامل بازسازی کرد و یک دژ تقریباً غیرقابل نفوذ ایجاد نمود که کاملاً با بیشتر قلعه‌های هم‌عصر منطقه که از چند ساختمان محصور در دیوار محیطی تشکیل می‌شد، متفاوت بود. یک نوشتهٔ لاتین روی سردر دروازهٔ اول که از دشت به قلعه نزدیک می‌شوید، تکمیل ساخت قلعه توسط ایبلت را در سال ۱۳۹۰ ثبت کرده است: قرن پانزدهم با مرگ ایبلت در سال ۱۴۰۹، قلعه و سایر دارایی‌های او به پسرش فرانسوا دو شالان رسید که در ۱۵ اوت ۱۴۲۴ عنوان کنت اول شالان را از آمادئوس هشتم، دوک ساووی، دریافت کرد. ورس یکی از مهم‌ترین دارایی‌های او باقی ماند، اما او قلعه را به هیچ وجه تغییر قابل توجهی نداد.. فرانسوا در سال ۱۴۴۲ بدون وارث مرد درگذشت و اموالش را برای دخترانش مارگریت و کاترین به ارث گذاشت؛ بنابراین قلعه ورس به مرکز اختلاف ارث بین کاترین که آن را طبق وصیت پدرش برای خود ادعا می‌کرد و برخی از پسرعموهایش، از جمله ژاک دو شالان که بر اساس قانون سالیک، که اجازه جانشینی در نسل زن را نمی‌داد، به این وصیت اعتراض کرد، تبدیل شد.. ورس در طول این درگیری با ژاک، به یکی از دژهای کاترین و همسرش پیر ساریود دِ اینترود تبدیل شد. افسانه‌ها می‌گویند که در یکشنبه تثلیث ۱۴۴۹، کاترین و پیر قلعه را ترک کردند و به میدان شهر رفتند و در آنجا با جوانان شهر رقصیدند. این امر به‌طور قابل توجهی حمایت مردم از کاترین را افزایش داد و هر ساله در کارناوال تاریخی ورس دوباره اجرا می‌شود.. در سال ۱۴۵۶، پس از مرگ همسرش در یک کمین، کاترین مجبور شد خود و دارایی‌هایش، از جمله املاک و قلعه ورس را تسلیم کند که به ژاک دو شالان رسید و او کنت دوم شالان شد.. از زمان ساخت آن توسط ایبلت، حدود صد و پنجاه سال پیش، قلعه هیچ بازسازی یا کار نگهداری خاصی را تجربه نکرده بود. در سال ۱۵۳۶، رنه با کمک کاپیتان اسپانیایی پیترو دو واله، یک معمار نظامی مشهور، قلعه را برای در نظر گرفتن ظاهر سلاح‌های گرم بازسازی کرد. او پایه سازه مکعبی را با یک دیوار دایره‌ای با پیشخوان‌ها و برجک‌های چندضلعی احاطه کرد که برای مقابله با توپ‌ها سازگار شده و با قطعات توپخانه‌ای که از ملک خود در والانژن در سوئیس آورده بود، مجهز شده بود. بنابراین، خاندان ساووی کنترل مستقیم قلعه ورس را به دست گرفت و آن را به یک دیده‌بانی و پادگان نظامی تبدیل کرد، اما در سال ۱۶۶۱، دوک چارلز امانوئل دوم تسلیحات قلعه را برچید و (به همراه تسلیحات قلعه سن ژرمن) به فورت بارد منتقل کرد که در موقعیت استراتژیک‌تری برای کنترل واله آئوستا قرار داشت. در سال ۱۶۹۶، اختلاف حقوقی بین وراث ایزابل دو شالانت و خانواده شالانت سرانجام به پایان رسید و قلعه به خانواده شالانت بازگشت. این قلعه تا زمان انقراض خانه آنها در قرن نوزدهم، همچنان متعلق به آنها باقی ماند، اما دیگر مسکونی نبود و رو به ویرانی رفت.. دیوارهای بیرونی محکم به خوبی مقاومت می‌کردند، اما سقف چوبی به عنوان مجازاتی برای عدم پرداخت مالیات برداشته شد و طبقه بالا در معرض عوامل جوی قرار گرفت.. | ## بخش 2: قلعه ورس | پس از جنگ جهانی دوم، این قلعه به عنوان بنای یادبود ایتالیا اعلام شد و تحت نظارت دره آئوستا قرار گرفت که در دهه ۱۹۸۰ پوشش سنگی آن را بازسازی کرد. توضیحات این قلعه که به‌عنوان یک قلعهٔ نظامی ساخته شده است، بر فراز یک صخرهٔ مشرف به رودخانهٔ «اوانسون» قرار دارد و بر شهر «ورّس» تسلط دارد. موقعیت آن علاوه بر اینکه دسترسی به آن را دشوار و دفاع از آن را آسان می‌کرد، امکان کنترل سرزمین‌های پایین‌دست را نیز فراهم می‌کرد: درهٔ مرکزی و گذرگاه «وال دایاس» که در آن زمان یک مسیر مهم بود. توسط یک خط پیوسته از دیوارهای دفاعی که یک زهکش طوفان را پنهان می‌کنند، با پنجره‌های جرزدار قرون وسطایی و صلیبی شکل رنسانسی، پوشانده شده‌اند. بازدیدکننده پیاده از طریق یک مسیر قاطر بالا می‌رود که در کوه می‌پیچد تا به ورودی دیوار دایره‌ای برسد که از طریق یک پل متحرک قابل دسترسی است. همان‌طور که بازدیدکننده مسیر را به سمت قلعه دنبال می‌کند، دژ همیشه در سمت راست او قرار دارد. آن سوی دروازه، دهلیزی با پلکانی منحنی وجود دارد که استفاده از دژکوب را دشوار می‌کند.. در این فضا دری وجود دارد که به محوطه داخلی، که زمانی محل نگهداری اصطبل‌ها بود، و به باروها - که برای بازدیدکنندگان قابل دسترسی نیست - منتهی می‌شود. بالای هشتی، اتاق دروازه قرار دارد، بالای سیاه‌چال و اکنون محل گیشه بلیط برای بازدیدکنندگان از عمارت است. جلوی آن ورودی واقعی قلعه است - یک طاق گرد و یک طاق نوک‌تیز با یک درب چوبی که با میخ‌هایی به تقلید از درب اصلی تقویت شده است. برای ورود به هسته عمارت، لازم است از یک درِ دولنگه با طاقی گرد در سمت رو به سالن ورودی و یک طاق نوک‌تیز در سمت رو به حیاط داخلی عبور کرد - که زمانی توسط یک دروازه بالارو که دو در را از هم جدا می‌کرد، محافظت می‌شد.Anna Maria Ferrero, pp. حیاط رو به آسمان باز است و امکان روشنایی بیشتر اتاق‌ها و جمع‌آوری آب باران در مخزن بزرگ واقع در زیر آن را فراهم می‌کند. سنگفرش حیاط شیب‌دار است به طوری که تمام آب در مرکز، جایی که دریچه‌ای به مخزن وجود دارد، همگرا می‌شود. طبقه همکف علاوه بر راهروی ورودی، از سه اتاق تشکیل شده است که حیاط داخلی را احاطه کرده‌اند. تمام سمت شرقی قلعه توسط یک اتاق بزرگ مستطیلی شکل که با یک طاق بشکه‌ای گرد پوشانده شده، اشغال شده است. این تنها اتاق بدون گرمایش قلعه بود و به احتمال زیاد به عنوان انبار و زره‌خانه استفاده می‌شد. در حال حاضر، در طول جشن سالانهٔ کارناوال تاریخی، این اتاق به عنوان سالن رقص مورد استفاده قرار می‌گیرد. در سمت مقابل، سالن بزرگ غربی قرار دارد که از طریق یک درگاه قابل دسترسی است و با یک طاق بشکه‌ای نوک‌تیز پوشانده شده است. این سالن که احتمالاً برای سکونت و غذاخوری سربازان و کارکنان خدماتی استفاده می‌شد، توسط دو شومینهٔ عظیم گرم می‌شد و از طریق دریچهٔ سرویس به آشپزخانه در سمت جنوب طبقهٔ همکف و از طریق یک پلکان به آشپزخانه در شمال‌غربی طبقهٔ بالا متصل بود.Anna Maria Ferrero, pp. کتیبه اولین دری که هر کس هنگام بالا رفتن از پله‌ها با آن مواجه می‌شود، نشان می‌دهد که ایبلت دو شالانت قلعه را در سال ۱۳۹۰ ساخته است. | ## بخش 3: قلعه ورس | خودِ در به اتاقی منتهی می‌شود که به عنوان دروازه‌بان استفاده می‌شود و در بالای سالن ورودی قرار دارد. اتاق توسط پنجره‌ای در ضلع شمالی روشن می‌شود که از طریق آن می‌توان قلعه ویلا در کهالاند-ساینت-ویتور را دید. این اتاق مانند اتاق‌های بالا و پایین، دارای دریچه‌ای است که به فضای خالی ضلع شمالی قلعه باز می‌شود - شاید نوعی مسیر فرار مخفی. این اتاق همچنین دارای یک انباری در دیوار است که سوراخی برای ورود سرما از بیرون و حفظ بهتر غذا دارد و یک شومینه در دیوار که با اتاق غذاخوری ارباب مشترک است و عملکرد دوگانه پخت غذا و گرم کردن اتاق مجاور را دارد.Anna Maria Ferrero, p. از آشپزخانه به اتاقی که به عنوان اتاق غذاخوری ارباب استفاده می‌شد، دسترسی وجود دارد (همچنین از راه پله در حیاط قابل دسترسی است). سالن توسط دو منقل بزرگ که در گوشه‌ها قرار داشتند گرم می‌شد و توسط یک دریچه به آشپزخانه در ضلع شمالی قلعه متصل می‌شد. شومینه‌ای که در ضلع روبروی حیاط قرار دارد، اندازه‌ای استثنایی دارد و در ابتدا برای پختن حیوانات کامل در داخل آن طراحی شده بود. این تنها بخش از سقف قلعه است که اصلی باقی مانده است - بقیه در قرن بیستم بازسازی شده‌اند. ضلع شرقی آشپزخانه توسط چند کمد روی دیوار و یک انباری بزرگ که در دیوار تعبیه شده است، اشغال شده است. بالای سالن غذاخوری ارباب، سالنی قرار دارد که احتمالاً در مقطعی به عنوان سالن شورا مورد استفاده قرار می‌گرفته است. سقف چوبی و شومینه سنگی این سالن، مانند سقف‌های دیگر اتاق‌های این طبقه، در چند دهه اخیر بازسازی و مرمت شده‌اند. این سقف‌ها بر اثر فرسایش ناشی از هوازدگی که پس از برداشتن سقف عمارت در معرض آن قرار گرفته‌اند، خراب شده‌اند. راه‌پله‌های چوبی، که به‌طور کامل بازسازی شده‌اند، این طبقه را به اتاقک زیرشیروانی متصل می‌کنند. اتاق‌های زیرشیروانی به همان شیوهٔ طبقات پایین تقسیم‌بندی شده‌اند و احتمالاً توسط سربازان و خدمتکاران قلعه استفاده می‌شدند و برای نگهداری سنگ‌ها نیز به‌کار می‌رفتند. از زیرشیروانی می‌توان به «شِمین دو رونْد» (راهروی نگهبانی) دسترسی پیدا کرد که اطراف چهار طرف ساختمان به طول تقریباً ۱۲۰ متر امتداد دارد و شامل ۱۴۸ تیرکش دروازه قلعه است. در سمت داخلی، یک گالری چوبی قرار دارد که به حیاط داخلی مشرف است و سقف آن برای هدایت آب باران به داخل حیاط طراحی شده است. قلعه ورس در فرهنگ عامه قلعه ورس یکی از پربازدیدترین بناهای تاریخی دره آئوستا است. در سال ۱۸۸۴، این عمارت توسط آلفردو دِآندراد به عنوان یکی از مدل‌هایش برای قلعه و صخره قرون وسطایی در تورین مورد استفاده قرار گرفت، که برای نمایشگاه عمومی هنری و صنعتی ایتالیا در آن سال ساخته شده بود. از سال ۱۹۴۹، هر ساله، به مناسبت این کارناوال تاریخی، مردم ورس ۳۱ مه ۱۴۴۹ را جشن می‌گیرند، روزی که کاترین دو شالان و همسرش پیر دِ اینترود به میدان روستا رفتند و با مردم شهر شروع به رقصیدن کردند. | ## جمع‌بندی | در طول چهار روز کارناوال، قلعه میزبان شام، مهمانی‌های بالماسکه و اجرای نمایش جوزپه جاکوزا است.