موضوع مقاله: پیتر آرنت | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پیتر آرنت | مقدمه: او در سال ۱۹۶۶ جایزه پولیتزر را در ارائه گزارش جهانی برای فعالیت‌هایش در ویتنام از سال ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۵ دریافت کرد، وی بیشتر خبرنگار آسوشیتد پرس بود. | ## بخش 1: پیتر آرنت | آرنت همچنین برای مجله نشنال جئوگرافیک و بعدها برای شبکه‌های تلویزیونی مختلف، به ویژه نزدیک به دو دهه در سی‌ان‌ان کار کرد. آرنت خاطرات خود را با عنوان زنده از میدان نبرد: از ویتنام تا بغداد، ۳۵ سال در مناطق جنگی جهان (۱۹۹۴) منتشر کرد. یک مدرسه روزنامه‌نگاری در مؤسسه فناوری جنوبی در نیوزیلند به نام آرنت نامگذاری شده است. ویتنام آرنت در سال‌های اولیه روزنامه‌نگاری، در جنوب شرق آسیا و بیشتر در بانکوک کار می‌کرد. سرانجام پس از شکست فرانسوی‌ها در دین بین فو که توسط کمونیست‌های ویتنام شمالی صورت گرفت و آن را رها کرده بودند، به ویتنام راه پیدا کرد. در سال‌هایی که ایالات متحده شروع به درگیر شدن در درگیری‌های داخلی و تز چمله جنگ ویتنام شد، آرنت به عنوان خبرنگار آسوشیتدپرس در سایگون مستقر شد. در ۷ ژوئیه ۱۹۶۳ در جریانی که به درگیری دو هفت روزه معروف شد، در یک درگیری فیزیکی گسترده بین گروهی از روزنامه‌نگاران غربی و پلیس مخفی ویتنام جنوبی مجروح شد. مقاله‌های او مانند ستون مرگ تدارکات ۲۱ دربارهٔ رویدادی در عملیات استارلایت در اوت ۱۹۶۵، خشم دولت آمریکا را برانگیخت، زیرا شمار نیروها را در منطقه افزایش می‌داد. آرنت در نوامبر ۱۹۶۷ در ده‌ها مأموریت، از جمله نبرد تپه ۸۷۵، سربازان را همراهی کرد. یک یگان آمریکایی برای نجات واحد دیگری که در قلمرو متخاصم سرگردان شده بود، اعزام شد و امدادگران در جریان عملیات تقریباً کشته شدند. در سپتامبر ۱۹۷۲ آرنت به گروهی از فعالان صلح ایالات متحده، از جمله ویلیام اسلون کافین و دیوید دلینگر، در سفری به هانوی در ویتنام شمالی پیوست تا سه اسیر جنگی آمریکایی را برای بازگشت به ایالات متحده بپذیرد. آرنت به انجمن کتابخانه آمریکا گفت: «همانطور که سرهنگ به نقشه نگاه می‌کرد، صدای چهار شلیک بلند را شنیدم، گلوله‌ها از نقشه عبور کردند و در چند سانتی‌متری صورت من، به سینه‌اش اصابت کردند. او در مقابل پاهای من به زمین افتاد.» آرنت هنگام گزارش، داستان‌های سربازان عادی و غیرنظامیان را به شیوه‌ای بی‌پرده می‌نوشت. نوشته آرنت اغلب توسط سخنگویان دولت به عنوان ویرایش‌های منفی مورد انتقاد قرار می‌گرفتند و می‌خواستند گزارش جنگ را مثبت نگه دارند. جانسون و دیگر صاحب‌منصبان قدرت به آسوشیتدپرس برای خلاص شدن از شر یا انتقال آرنت از منطقه فشار آوردند. تهاجم شوروی به افغانستان در هنگام تهاجم اتحاد جماهیر شوروی به افغانستان، آرنت برای مجله پرِید کار می‌کرد. | ## بخش 2: پیتر آرنت | این سفر زمانی به پایان رسید که هیلی به رود کُنَر سقوط کرد و دوربین‌های این زوج خراب شد. در طول جنگ خلیج فارس او به عنوان تنها گزارشگری که به‌طور مستقیم از بغداد پوشش زنده داشت، به ویژه در ۱۶ ساعت نخست، به نامی آشنا در سراسر جهان تبدیل شد. گزارش‌های دراماتیک او اغلب با صدای آژیرهای حمله هوایی و انفجار بمب‌های آمریکایی در پس زمینه همراه بود. آرنت به همراه دو خبرنگار دیگر سی‌ان‌ان، برنارد شاو و جان هالیمن، پوشش مستمری را از بغداد برای ۱۶ ساعت نخست جنگ (۱۷ ژانویه ۱۹۹۱) ارائه کرد. اگرچه در آن زمان ۴۰ روزنامه‌نگار خارجی در هتل الرشید بغداد حضور داشتند، اما تنها سی‌ان‌ان دارای ابزار لازم – یک خط تلفن خصوصی متصل به همسایه امان، اردن – برای برقراری ارتباط با جهان خارج بود. سی‌ان‌ان تماس طولانی آرنت را به مدت چند ساعت به صورت زنده و با تصویری از آرنت به صورت ویدئو پخش کرد. از جمله دو همکار آرنت در سی‌ان‌ان، او را به عنوان تنها گزارشگر صحنه باقی گذاردند. گزارش‌های وی از خسارات غیرنظامی ناشی از بمباران مورد استقبال دولت‌های ائتلاف جنگ قرار نگرفت. سخنگویان این سازمان در بیانیه‌های عمومی خود بر عباراتی مانند «بمب‌های هوشمند» و «دقت اهداف» تأکید کرده‌اند تا تلفات غیرنظامی را به حداقل برسانند. دو هفته پس از جنگ، آرنت توانست یک مصاحبه اختصاصی و بدون سانسور با صدام حسین انجام دهد. او گفته بود: «از احتمال مواجهه با مردی که بسیاری او را "قصاب بغداد" می‌نامیدند، نترسیدم. فکر می‌کردم او نمی‌تواند بیشتر از بمباران مداوم بغداد، مرا بترساند.» با توجه به گزارش آرنت از «طرف دیگر»، برای یک دوره پنج هفته‌ای، جنگ خلیج برای نخستین بار به‌طور زنده از تلویزیون پخش شد. آنها بر این باور بودند که ارتش عراق یک شبکه ارتباطی سطح بالا را از زیرزمین هتل الرشید، جایی که آرنت و دیگر کارکنان سی‌ان‌ان در آن اقامت داشتند، اداره می‌کند. آرنت در چیزی که به عنوان یکی از اعزام‌های نمادین او در ۷ فوریه ۱۹۶۸ منتشر شد، در مورد نبرد بن‌تره نوشت: یک سرگرد آمریکایی امروز گفت: «برای نجات شهر لازم بود که شهر را ویران کنیم. تصمیم فرماندهان متفقین برای بمباران و گلوله‌باران شهر بدون توجه به تلفات غیرنظامیان برای نابودی ویت کنگ‌ها.» این نقل قول به تدریج در نشریات بعدی تغییر کرد و در نهایت به این جمله آشناتر شد: «ما مجبور شدیم روستا را نابود کنیم تا آن را نجات دهیم.» درستی نقل قول اصلی و منبع آن اغلب زیر سؤال رفته است. آرنت هرگز منبع خود را فاش نکرد، به جز اینکه گفت این یکی از چهار افسری بود که در آن روز با او مصاحبه کرد. | ## بخش 3: پیتر آرنت | سرگرد ارتش ایالات متحده فیل کانل، افسر ارشد حاضر در بن‌تره پیشنهاد کرد که این نقل قول ممکن است تحریف چیزی باشد که او به آرنت گفته است. آرنت در کتاب والتر کرونکیت در سال ۱۹۷۱ با عنوان چشم بر جهان تأکید کرد که این نقل قول چیزی است که «یکی از سرگردهای آمریکایی در لحظه مکاشفه به من گفت». آرنت یکی از آخرین خبرنگاران غربی بود که پس از سقوط و دستگیری سایگون توسط ارتش خلق ویتنام در سایگون باقی ماند. 299 مصاحبه با اسامه بن لادن در مارس ۱۹۹۷ پس از اعلام جنگ اسامه بن لادن علیه ایالات متحده، آرنت از سی‌ان‌ان با او مصاحبه کرد. بن لادن در پاسخ به سؤال آرنت که «برنامه‌های آینده شما چیست؟» گفت: «به خواست خدا آنها را خواهید دید و در مورد آنها در رسانه‌ها خواهید شنید.» عملیات تندباد در سال ۱۹۹۸ آرنت گزارشی از سرمایه‌گذاری مشترک (بین سی‌ان‌ان و مجله تایم) به نام نیوز استند را تهیه کرد که عملیات تندباد در سال ۱۹۷۰ در لائوس را پوشش می‌داد. این گزارش با عنوان دره مرگ مدعی شد که در سال ۱۹۷۰ ارتش ایالات متحده از گاز اعصاب سارین که یک گاز اعصاب است علیه گروهی از سربازان فراری آمریکایی در لائوس استفاده کرده است. سی‌ان‌ان متعاقباً تحقیقات خود را انجام داد و نتیجه گرفت که کار خبرنگاری در دره مرگ ناقص بود و داستان را پس گرفت. این در حالی بود که همه ۱۲ مرد تیم الف-کلاه سبز آمریکا در عملیات تندباد مجروح شدند، اما هیچ گاز سارینی درگیر نشد. به دلیل تعدادی از تکذیب‌ها مبنی بر اینکه گزارش سی‌ان‌ان ناقص است، سه یا چند نفر از افراد مسئول، اخراج یا مجبور به استعفا شدند. آرنت مورد توبیخ قرار گرفت و در آوریل ۱۹۹۹ شبکه را ظاهراً به دلیل «ریزش طولانی» از تندباد ترک کرد. حمله به عراق ۲۰۰۳ آرنت در سال ۲۰۰۳ برای ان‌بی‌سی و نشنال جئوگرافیک به عراق رفت تا تهاجم ایالات متحده را پوشش دهد. پس از یک جلسه مطبوعاتی در آنجا او در ۳۱ مارس ۲۰۰۳ با تلویزیون دولتی عراق مصاحبه کرد و گفت: او پیشتر در این مصاحبه گفته بود: هنگامی‌که سخنان آرنت جرقه‌ای در آمریکا برانگیخت، ان‌بی‌سی در ابتدا از او دفاع کرد و گفت که او این مصاحبه را با یک حسن نیت حرفه‌ای انجام داده است و اظهاراتش ماهیت تحلیلی داشته است. یک روز بعد، ان‌بی‌سی، ام‌اس‌ان‌بی‌سی و نشنال جئوگرافیک همگی روابط خود را با آرنت قطع کردند. ان‌بی‌سی در واکنش به اظهارات آرنت در تلویزیون عراق اعلام کرد: آرنت پاسخ داد: در همان روز، آرنت توسط روزنامه انگلیسی، دیلی میرور که مخالف جنگ بود، استخدام شد. آرنت در این روزنامه نوشت: «من حقیقت آنچه را که اینجا در بغداد اتفاق می‌افتد گزارش می‌دهم و به خاطر آن عذرخواهی نخواهم کرد.» او ظرف چند ساعت بعد به استخدام روزنامه بریتانیایی «دیلی میرور» در آمد و گفت که از اخراجش «شوکه» شده است. او چندین ماه به عنوان کارآموز در واشینگتن پست کار کرد و سپس به بوستون گلوب پیوست. | ## جمع‌بندی | آرنت در ۱۷ دسامبر ۲۰۲۵ در سن ۹۱ سالگی بر اثر سرطان پروستات در نیوپورت بیچ، کالیفرنیا درگذشت.