موضوع مقاله: بخش مراقبت ویژه نوزادان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # بخش مراقبت ویژه نوزادان | مقدمه: بخش مراقبت ویژه نوزادان یک بخش مراقبت ویژه است که در مراقبت از نوزادان بیمار یا نارس تخصص دارد. | ## بخش 1: بخش مراقبت ویژه نوزادان | بخش مراقبت ویژه نوزادان از چند ناحیه تشکیل می‌شود، از جمله بخش مراقبت بحرانی برای نوزادانی که نیاز به پایش و مداخلهٔ دقیق دارند، بخش مراقبت میانی برای نوزادانی که وضعیت پایداری دارند اما هنوز به مراقبت تخصصی نیازمندند و بخش انتقالی که در آن نوزادان پیش از ترخیص نهایی از بیمارستان، مراقبت‌های تکمیلی دریافت می‌کنند. مراقبت‌های نوزادی که در پرستارخانه‌های تخصصی ارائه می‌شدند، از دههٔ ۱۹۶۰ میلادی وجود داشته‌اند. نخستین بخش مراقبت ویژهٔ نوزادان در ایالات متحده، که توسط لوئیس گلاک طراحی شد، در اکتبر ۱۹۶۰ در بیمارستان ییل نیوهِیوِن افتتاح گردید. بخش ان‌آی‌سی‌یو معمولاً توسط یک یا چند نوزادشناس اداره می‌شود و پرسنل آن شامل پزشکان رزیدنت، پرستاران، پرستار متخصص، داروساز بالینی، دستیار پزشک، متخصص تنفس و متخصص تغذیه هستند. نقش‌ها و وظایف پرستار متخصص نوزاد، پرستاری است که آموزش ویژه‌ای برای کمک در مراقبت از نوزادان دیده است. متخصص تغذیه اطمینان حاصل می‌کند که نوزاد مواد مغذی کافی برای رشد سالم دریافت می‌کند. پرستاران نوزاد، پرستاران ثبت‌شده‌ای (RN) هستند که باید دارای مدرک کارشناسی علوم پرستاری (BSN) یا کاردانی علوم پرستاری (ASN) باشند. بعضی از مؤسسات، پرستاران تازه‌فارغ‌التحصیل را پس از قبولی در آزمون ان‌کلکس می‌پذیرند، در حالی که برخی دیگر تجربهٔ کاری در زمینهٔ سلامت بزرگسالان یا پرستاری داخلی و جراحی را نیز لازم می‌دانند. در برخی کشورها، مدارک تحصیلات تکمیلی در زمینهٔ پرستاری نوزاد ارائه می‌شود، مانند کارشناسی‌ارشد علوم پرستاری (MSN) یا انواع مدارک دکترا. انجمن ملی پرستاران نوزاد توصیه می‌کند که پرستاران پیش از ورود به دوره‌های تحصیلات تکمیلی، دو سال در بخش ان‌آی‌سی‌یو سابقهٔ کاری داشته باشند. هیچ الزام رسمی برای تبدیل شدن به پرستار ثبت‌شده در بخش ان‌آی‌سی‌یو وجود ندارد، پرستاران نوزاد باید گواهی برنامه احیای نوزادان را داشته باشند. برخی از واحدها ترجیح می‌دهند پرستاران تازه‌کار را که تجربهٔ کار در بخش‌های دیگر ندارند، استخدام کنند تا به‌طور اختصاصی در این حوزه آموزش ببینند، در حالی که برخی دیگر پرستاران باتجربه‌تر را ترجیح می‌دهند. پرستاران مراقبت ویژه، علاوه بر دانش عمومی پرستاری، دوره‌های آموزشی فشردهٔ نظری و بالینی را طی می‌کنند تا بتوانند مراقبت بسیار تخصصی از بیماران بحرانی ارائه دهند. شایستگی‌های آنان شامل تجویز داروهای پرخطر، مراقبت از بیماران با شدت بیماری بالا که به پشتیبانی تهویه نیاز دارند، مراقبت‌های جراحی، احیا، مداخلات پیشرفته مانند اکسیژناسیون غشایی برون‌پیکری یا درمان هیپوترمی برای آنسفالوپاتی نوزادی و همچنین مراقبت‌های مزمن یا با شدت پایین‌تر مرتبط با نوزادان نارس مانند عدم تحمل تغذیه، نوردرمانی یا تجویز آنتی‌بیوتیک‌ها است. پرستاران ان‌آی‌سی‌یو هر سال در آزمون مهارت شرکت می‌کنند و برای حفظ استانداردهای روز، آموزش‌های تکمیلی می‌بینند. در میانهٔ قرن نوزدهم، نخستین انکوباتور نوزادان بر پایهٔ انکوباتورهای مورد استفاده برای تخم‌مرغ ساخته شد. او در سال ۱۸۸۰ این دستگاه را برای گرم نگه داشتن نوزادان نارس در زایشگاه‌های پاریس توسعه داد. افزون بر این، او توانست دیگر پزشکان را قانع کند که این درمان به نوزادان نارس کمک می‌کند. پس از بازنشستگی تارنیه، پیر-کنستان بودان راه او را ادامه داد و به محدودیت‌های نوزادان درون دستگاه‌های انکوباتور و اهمیت شیر مادر و پیوند عاطفی او با کودک اشاره کرد. بودان به‌عنوان پدر پری‌ناتولوژی مدرن شناخته می‌شود و اثر برجستهٔ او با عنوان «نوزاد» (Le Nourisson به زبان فرانسوی) نخستین اثری بود که به مراقبت از نوزادان می‌پرداخت. در سال ۱۸۹۰ میلادی، ساختار انکوباتورها در مارسی توسط «الکساندر لیون» ارتقا یافت. او نوزادان نارس را در بیمارستان‌های کنی آیلند به‌صورت دائمی در انکوباتور قرار می‌داد. او که چهره‌ای بحث‌برانگیز بود، شاگرد بودان محسوب می‌شد و با نمایش نوزادان نارس به‌عنوان جاذبه‌های جانبی در کنی آیلند و نمایشگاه‌های جهانی نیویورک و شیکاگو در سال‌های ۱۹۳۳ و ۱۹۳۹، توجه عموم را به وضعیت و مشکلات نوزادان نارس جلب کرد. پیش‌تر نیز نوزادان در انکوباتور در ۱۸۹۷، ۱۸۹۸، ۱۹۰۱ و ۱۹۰۴ به نمایش گذاشته شده بودند. بااین‌حال، مراقبت از نوزادان، چه بیمار و چه سالم، عمدتاً بر عهدهٔ مادران و ماماها باقی ماند. برخی انکوباتورهای نوزاد، مشابه دستگاه‌های جوجه‌کشی، در اواخر قرن نوزدهم ساخته شدند. در ایالات متحده، این دستگاه‌ها همراه با نوزادان درونشان، تا سال ۱۹۳۱ در نمایشگاه‌های تجاری به نمایش گذاشته می‌شدند. رابرت بائر» در بیمارستان هنری فورد در دیترویت، میشیگان، موفق شد ترکیبی از اکسیژن، گرما، رطوبت، دسترسی آسان و سهولت در مراقبت پرستاری را با یک انکوباتور جدید فراهم کند.J Am Med Assoc. 1937;108(22):1874 در بریتانیا، نخستین واحدهای مراقبت ویژه نوزادان در بیرمنگام و بریستول افتتاح شدند؛ دومی تنها با هزینهٔ ۱۰۰ پوند راه‌اندازی شد. در بیمارستان ساوث‌مید بریستول، مقاومت اولیهٔ متخصصان زنان در برابر احداث چنین واحدهایی، پس از نجات موفقیت‌آمیز چهارقلوهایی که در سال ۱۹۴۸ در آنجا به دنیا آمده بودند، کاهش یافت. انکوباتورها بسیار گران‌قیمت بودند، بنابراین اغلب تمام اتاق را گرم نگه می‌داشتند. دستورالعمل‌های سختگیرانهٔ پرستاری شامل پوشیدن گان و ماسک توسط کارکنان، شست‌وشوی مداوم دست‌ها و حداقل تماس فیزیکی با نوزادان بود. والدین گاهی تنها اجازه داشتند از پشت پنجره‌های بخش نوزادان فرزندان خود را تماشا کنند. اکسیژن تا پایان دههٔ ۱۹۵۰ آزادانه به نوزادان داده می‌شد، تا اینکه مشخص شد غلظت بالای اکسیژن درون انکوباتورها باعث نابینایی برخی نوزادان می‌شود. دههٔ ۱۹۶۰ دوران پیشرفت‌های سریع پزشکی، به‌ویژه در زمینهٔ پشتیبانی تنفسی بود، که سرانجام زنده‌ماندن نوزادان نارس را ممکن ساخت. پیش از آن، تعداد اندکی از نوزادان متولدشده پیش از هفتهٔ سی‌ودوم زنده می‌ماندند و بسیاری از بازماندگان دچار ناتوانی‌های عصبی می‌شدند. یکی از نگرانی‌های آن زمان این بود که فشار زیاد اکسیژن ممکن است به ریه‌های نوزاد آسیب برساند. لوله‌ها در ابتدا از جنس لاستیک بودند، اما این جنس می‌توانست نای حساس نوزاد را تحریک کند؛ بنابراین، بری آن‌ها را با پلاستیک جایگزین کرد. در سال ۱۹۶۴، «ویلیام نورث‌وی»، رادیولوژیست کودکان، هنگام گفت‌وگو با نوزادشناس «فیلیپ سان‌شاین» در مرکز پزشکی دانشگاه استنفورد، الگوی ثابتی از تغییرات کیستی در ریه‌های نوزادان نارس را در پرتونگاری مشاهده کرد. نورث‌وی دریافت که تمام این نوزادان غلظت بالای اکسیژن و تهویهٔ مکانیکی دریافت کرده بودند، که موجب آسیب شده بود. این کشف منجر به کاهش جهانی در میزان اکسیژن کمکی و فشار تهویه شد و نتایج سلامت نوزادان نارس را بهبود داد. این مقاله «یکی از مهم‌ترین، پرارجاع‌ترین و تأثیرگذارترین مقالات در تاریخ نوزادشناسی» توصیف شده است. اولین بخش‌های نوزادان در ابتدا تجهیزات اندکی داشتند و تنها اکسیژن و گرما فراهم می‌کردند و بیشتر به پرستاری دقیق و مشاهدهٔ بالینی وابسته بودند. در سال‌های بعد، پژوهش‌های بیشتر موجب شد فناوری نقش بزرگ‌تری در کاهش مرگ‌ومیر نوزادان ایفا کند. توسعهٔ سورفکتانت ریوی، که به اکسیژن‌رسانی و تهویهٔ ریه‌های نارس کمک می‌کند، تاکنون مهم‌ترین پیشرفت در زمینهٔ نوزادشناسی به‌شمار می‌رود. در بریتانیا، برخی از واحدهای اولیه، برنامه‌های اجتماعی اجرا می‌کردند و پرستاران باتجربه را برای کمک به مراقبت از نوزادان نارس به خانه‌ها می‌فرستادند. | ## بخش 2: بخش مراقبت ویژه نوزادان | اما با پیشرفت فناوری در پایش و درمان، مراقبت ویژه از نوزادان به‌طور فزاینده‌ای در بیمارستان‌ها متمرکز شد. انتقال اضطراری نوزاد از خانه به بخش مراقبت ویژه نوزادان با دستگاه انکوباتور حمل‌ونقل دیگر منسوخ شده بود، هرچند همچنان از انکوباتورهای حمل‌ونقل استفاده می‌شد. تجهیزات تخصصی و نیروی انسانی ماهر در همهٔ بیمارستان‌ها وجود نداشت و همین امر باعث شد تا استدلال‌هایی قوی برای ایجاد مراکز بزرگ و متمرکز بخش مراقبت ویژه نوزادان مطرح شود. با این حال، یکی از پیامدهای منفی این تمرکز، زمان طولانی سفر برای نوزادان آسیب‌پذیر و والدینشان بود. یک مطالعه در سال ۱۹۷۹ نشان داد که ۲۰٪ از نوزادانی که تا یک هفته در بخش مراقبت ویژه نوزادان بستری بودند، هرگز توسط هیچ‌یک از والدین خود ملاقات نشدند. حدود ۸۰٪ از نوزادان با وزن کمتر از ۱٫۵ کیلوگرم اکنون زنده می‌ماندند، در حالی که این رقم در دههٔ ۱۹۶۰ حدود ۴۰٪ بود. از سال ۱۹۸۲، پزشکان اطفال در بریتانیا می‌توانستند در زیرشاخهٔ پزشکی نوزادان آموزش ببینند و تخصص بگیرند. مانند بخش‌های مراقبت ویژه بزرگسالان، استفاده از سیستم‌های پایش و پشتیبانی حیاتی به امری عادی تبدیل شده بود. این سیستم‌ها نیاز به تغییرات خاصی داشتند تا با بدن‌های کوچک و نارس نوزادان سازگار شوند. برای نمونه، دستگاه‌های تنفس مصنوعی بزرگسالان می‌توانستند به ریهٔ نوزادان آسیب بزنند؛ بنابراین روش‌های ملایم‌تر با فشار کمتر طراحی شدند. لوله‌ها و حسگرهای فراوان برای پایش وضعیت نوزاد، نمونه‌گیری از خون و تغذیهٔ مصنوعی، گاهی نوزاد را زیر انبوهی از تجهیزات پنهان می‌کرد. تا سال ۱۹۷۵، بیش از ۱۸٪ از نوزادان تازه‌متولد در بریتانیا در بخش مراقبت ویژه نوزادان بستری می‌شدند. برخی از بیمارستان‌ها همهٔ نوزادان متولدشده با عمل سزارین یا با وزن کمتر از ۲۵۰۰ گرم را بستری می‌کردند. این‌که این نوزادان تماس اولیهٔ نزدیک با مادرانشان را از دست می‌دادند، به نگرانی فزاینده‌ای بدل شده بود. در دههٔ ۱۹۸۰، دربارهٔ هزینه‌های انسانی و اقتصادی وابستگی بیش‌ازحد به فناوری پرسش‌هایی مطرح شد و سیاست‌های پذیرش تدریجاً محتاطانه‌تر گشت. برخی از این نوزادان حاصل زایمان‌های چندقلویی هستند، اما بیشترشان نوزادان تک‌قلوی نارس‌اند. زایمان زودرس و چگونگی پیشگیری از آن همچنان از مسائل پیچیدهٔ پزشکی به‌شمار می‌آید. گرچه پیشرفت‌های پزشکی امکان زنده‌ماندن نوزادان کم‌وزن را فراهم کرده است، اما تقریباً همیشه به‌تأخیر انداختن چنین زایمان‌هایی بهتر است. استفاده از گان و ماسک دیگر معمول نیست و والدین ترغیب می‌شوند تا در مراقبت‌ها کمک کنند. در آغوش گرفتن و تماس پوست با پوست، که به‌عنوان مراقبت کانگورویی شناخته می‌شود، برای همهٔ نوزادان به‌جز نوزادان بسیار ضعیف مفید شمرده می‌شود. روش‌های کم‌استرس‌تری برای ارائهٔ مراقبت‌های پزشکی پیشرفته به این بیماران کوچک ابداع شده است، مانند حسگرهایی که سطح اکسیژن خون را از طریق پوست اندازه‌گیری می‌کنند یا روش‌هایی که میزان خون گرفته‌شده برای آزمایش را کاهش می‌دهند. تبادل خون، که در آن تمام خون بدن خارج و جایگزین می‌شود، اکنون به‌ندرت انجام می‌شود. بیماری ارهاش بین مادر و نوزاد تا حد زیادی قابل پیشگیری است و در گذشته شایع‌ترین دلیل انجام تبادل خون بود. با این حال، مشکلات تنفسی، خونریزی داخل‌بطنی، انتروکولیت نکروزان و عفونت‌ها همچنان جان بسیاری از نوزادان را می‌گیرند و موضوع پژوهش‌های جدید و جاری هستند. چشم‌انداز بلندمدت برای نوزادان نارس که توسط بخش‌های مراقبت ویژه نوزادان نجات یافته‌اند، همیشه مورد نگرانی بوده است. گزارش شده است که درصد بیشتری از این نوزادان در مقایسه با جمعیت عمومی با ناتوانی‌هایی مانند فلج مغزی و اختلالات یادگیری رشد می‌کنند. اکنون که درمان‌های مؤثری برای بسیاری از مشکلات نوزادان کوچک یا نارس در هفته‌های نخست زندگی وجود دارد، پیگیری بلندمدت و کاهش ناتوانی‌های ماندگار به محورهای اصلی پژوهش‌ها بدل شده‌اند. علاوه بر نارس بودن و وزن بسیار پایین هنگام تولد، بیماری‌های رایجی که در بخش مراقبت ویژه نوزادان درمان می‌شوند شامل آسفیکسی پیرامون‌زایمان، ناهنجاری مادرزادی شدید، سپسیس، یرقان نوزادی و سندرم دیسترس تنفسی نوزادان در اثر نارس بودن ریه‌ها هستند. عوارض نارس بودن شدید می‌تواند شامل خونریزی داخل‌جمجمه‌ای، دیسپلازی برونکوپولمونری مزمن (و سندرم دیسترس تنفسی نوزادان) یا رتینوپاتی نوزادان نارس باشد. نوزاد ممکن است تنها یک روز برای مشاهده در بخش مراقبت ویژه نوزادان بستری شود یا ماه‌ها در آن بماند. در دوران پیش از وجود این بخش‌ها، نوزادانی با وزن کمتر از ، که معمولاً حدود ۳۰ هفته سن بارداری داشتند، به‌ندرت زنده می‌ماندند. ، رکورد جهانی کمترین سن بارداری برای نوزاد زنده‌مانده متعلق به «کرتیس زای-کیت مینز» است که در ۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ در ایالات متحده و در ۲۱ هفته و ۱ روز بارداری با وزن به دنیا آمد. عوامل استرس‌زا برای نوزادان می‌تواند شامل نور مداوم، سطح بالای صدا، جدایی از مادر، تماس فیزیکی کم، روش‌های دردناک و اختلال در فرصت شیر دادن باشد. پژوهش‌های بسیار اندکی دربارهٔ مداخلات کاهش نویز در این بخش‌ها انجام شده و هنوز مشخص نیست تأثیر آن‌ها بر رشد و تکامل نوزادان چیست. یکی از جنبه‌های خاص این فشار روانی برای والدین و کارکنان این است که نوزاد ممکن است زنده بماند، اما با آسیب به مغز، ریه یا چشم‌ها. هنگام ورود والدین به بخش مراقبت ویژه نوزادان، معمولاً بازدیدی راهنما از بخش و تجهیزات انجام می‌شود. در این بازدید، اطلاعاتی دربارهٔ انواع دستگاه‌های مورد استفاده مانند انکوباتورها، پایشگرها و دستگاه‌های تهویهٔ مکانیکی داده می‌شود و توضیح داده می‌شود که چگونه به سلامت و تندرستی نوزادان کمک می‌کنند. آشنایی والدین با بخش مراقبت ویژه نوزادان به کاهش اضطراب آن‌ها و افزایش رضایت از مراقبت کمک می‌کند. ارتباط مؤثر بین ارائه‌دهندگان خدمات سلامت و والدین در بخش مراقبت ویژه نوزادان برای افزایش مشارکت والدین و کاهش استرس بسیار حیاتی است. به والدین اطلاعات داده می‌شود که نقطهٔ تماس اصلی آن‌ها چه کسی است و چگونه می‌توانند با تیم پزشکی مراقبت‌کننده از نوزادشان ارتباط برقرار کنند. دوره‌های کارآموزی در بخش مراقبت ویژه نوزادان از جنبه‌های ضروری تخصص اطفال و زنان و زایمان هستند، اما تجربه در این بخش برای سایر تخصص‌ها مانند پزشکی خانواده، جراحی، داروسازی و پزشکی اورژانس نیز توصیه می‌شود. این دستگاه در موارد زایمان پیش‌ازموعد یا برای برخی نوزادان تمام‌رس بیمار استفاده می‌شود. تجهیزات اضافی مورد استفاده برای ارزیابی و درمان نوزادان بیمار شامل موارد زیر هستند: فشارسنج خون: فشارسنج خون دستگاهی است که به یک کاف کوچک متصل می‌شود و این کاف به دور بازو یا پای نوزاد بسته می‌شود. این کاف به‌صورت خودکار فشار خون را اندازه‌گیری کرده و داده‌ها را برای بررسی توسط ارائه‌دهندگان مراقبت نمایش می‌دهد. هود اکسیژن: هود اکسیژن جعبه‌ای شفاف است که روی سر نوزاد قرار می‌گیرد و اکسیژن را تأمین می‌کند. این وسیله برای نوزادانی استفاده می‌شود که همچنان قادر به تنفس هستند اما به مقداری حمایت تنفسی نیاز دارند. | ## بخش 3: بخش مراقبت ویژه نوزادان | معمولاً ونتیلاتور نقش ریه‌ها را بر عهده می‌گیرد در حالی که درمان برای بهبود عملکرد ریه و گردش خون انجام می‌شود. کارکردهای ممکن یک انکوباتور نوزادی عبارت‌اند از: اکسیژناسیون، از طریق اکسیژن‌درمانی با هود سر یا کانول بینی، یا حتی فشار مثبت مداوم راه هوایی (CPAP) یا تهویه مکانیکی. و درمان‌های اصلی شامل فشار جریان هوای همواره مثبت، به‌همراه تجویز سورفکتانت ریوی و پایدارسازی قند خون، املاح خون و فشار خون هستند. پایش: مراقبت ویژه نوزادان در دوران مدرن شامل سنجش پیشرفتهٔ دما، تنفس، عملکرد قلب، اکسیژناسیون و فعالیت مغزی است. یک انکوباتور حمل‌ونقل دستگاهی از نوع انکوباتور در قالبی قابل‌انتقال است و زمانی استفاده می‌شود که یک نوزاد بیمار یا نارس جابه‌جا می‌شود؛ برای نمونه، از یک بیمارستان همگانی به یک مرکز درمانی بزرگ‌تر که دارای بخش مراقبت ویژهٔ نوزادان باشد. این دستگاه معمولاً دارای یک ونتیلاتور کوچک، پایشگر قلبی‌تنفسی، پمپ وریدی (IV pump)، پالس‌اکسی‌متر و منبع اکسیژن تعبیه‌شده درون ساختار خود است. اکسیژناسیون غشایی برون‌پیکری (ECMO) اکسیژناسیون غشایی برون‌پیکری برای نوزادانی به‌کار می‌رود که دارای مشکلات شدید تنفسی یا قلبی هستند. اکسیژناسیون غشایی برون‌پیکری معمولاً آخرین راه‌حل است زمانی که تمامی درمان‌های دیگر ناکام مانده باشند. این یک روش بسیار تهاجمی است، اما به‌طور چشمگیری شانس بقا را در نوزاد افزایش می‌دهد. دو نوع متفاوت از اکسیژناسیون غشایی برون‌پیکری: وریدی‌ـوریدی: بیشتر برای نارسایی ریوی استفاده می‌شود. خون از یک سیاهرگ نوزاد گرفته می‌شود، خارج از بدن اکسیژنه می‌گردد و سپس از طریق سیاهرگ دیگری به بدن بازگردانده می‌شود. خون از یک سیاهرگ برداشت می‌شود، خارج از بدن اکسیژنه شده و سپس از طریق یک سرخرگ برای پشتیبانی از عملکرد قلب و ریه به بدن بازگردانده می‌شود. در یک مطالعه، بسیاری از والدین نوزادانی که در بخش مراقبت ویژه نوزادان بستری بودند گزارش داده‌اند که مایل‌اند بیشتر دربارهٔ انواع دردهایی که نوزادشان تجربه می‌کند و چگونگی کمک به کاهش آن بیاموزند. نگه‌داشتن نوزاد در وضعیت کانگورو (تماس پوست با پوست) یا تغذیه با شیر مادر می‌تواند پیش از انجام یک اقدام پزشکی، نوزاد را آرام کند. روش‌های دیگر شامل اجازه دادن به نوزاد برای مکیدن انگشت پوشیده‌شده با دستکش و ایجاد محیطی آرام و راحت است. جمعیت بیماران تشخیص‌ها و آسیب‌شناسی‌های رایج در بخش مراقبت ویژه نوزادان شامل موارد زیر هستند: آترزی مری آپنه برادی‌کاردی دیسپلازی برونکوپولمونری (BPD) هیدروسفالی خون‌ریزی داخل‌بطنی (IVH) یرقان انتروکولیت نکروزان (NEC) بازماندن مجرای شریانی (PDA) لوکومالاسیای دوربطنی (PVL) سندرم دیسترس تنفسی نوزادان (RDS) رتینوپاتی نوزادان نارس (ROP) سپسیس نوزادی تاکی‌پنهٔ گذرای نوزاد (TTN) سطوح مراقبت مفهوم تعیین سطح برای امکانات بیمارستانی که از نوزادان مراقبت می‌کنند، بر اساس میزان پیچیدگی مراقبت ارائه‌شده، نخستین‌بار در ایالات متحده در سال ۱۹۷۶ مطرح شد. این سطوح بسته به نوع مراقبت موردنیاز تعریف می‌شوند و توسط نهاد ناظر در هر منطقه تعیین می‌گردند. یکی از تفاوت‌های عمده در بیانیهٔ سیاستی آکادمی آمریکایی متخصصان کودکان در سال ۲۰۱۲ نسبت به نسخهٔ سال ۲۰۰۴ حذف بخش‌های تخصصی برای سطوح دوم و سوم و افزودن سطح چهارم مراقبت ویژه نوزادان بود. چهار سطح متمایز مراقبت نوزادی که در جدیدترین بیانیهٔ سیاستی آکادمی آمریکایی متخصصان کودکان تعریف شده‌اند عبارت‌اند از: سطح یک، بخش نوزادان سالم سطح دو، بخش مراقبت ویژه نوزادان با نیازهای ویژه (مراقبت ویژه سطح متوسط) سطح سه، بخش مراقبت ویژه نوزادان سطح چهار، بخش مراقبت ویژه نوزادان منطقه‌ای سطح یک (بخش نوزادان سالم) سطح یک معمولاً به‌عنوان «بخش نوزادان سالم» شناخته می‌شود. بخش‌های نوزادان سالم توانایی انجام احیای نوزادی در هر زایمان، ارزیابی و ارائه مراقبت‌های پس از تولد برای نوزادان سالم، تثبیت و مراقبت از نوزادانی را دارند که در سن ۳۵ تا ۳۷ هفته بارداری به دنیا آمده‌اند و از نظر فیزیولوژیک پایدار باقی مانده‌اند؛ همچنین این بخش‌ها نوزادان بیمار یا نوزادان متولدشده پیش از ۳۵ هفته را تا زمان انتقال به مرکزی که بتواند سطح مناسب مراقبت نوزادی را فراهم کند، تثبیت می‌نمایند. انواع ارائه‌دهندگان خدمات موردنیاز در بخش‌های نوزادان سالم شامل پزشکان کودکان، پزشکان خانواده، پرستاران متخصص و سایر پرستاران ارشد دارای صلاحیت پیشرفته هستند. سطح دو (بخش مراقبت ویژه نوزادان) پیش‌تر، واحدهای سطح دو بر اساس توانایی ارائه تهویه کمکی از جمله فشار مثبت مداوم راه هوایی (CPAP) به دو دسته (سطح IIA و سطح IIB) تقسیم می‌شدند. واحدهای سطح دو که با نام بخش مراقبت ویژه نوزادان نیز شناخته می‌شوند، دارای تمامی قابلیت‌های یک بخش سطح یک هستند. علاوه‌بر ارائه مراقبت نوزادی سطح یک، واحدهای سطح دو قادر به انجام موارد زیر هستند: مراقبت از نوزادانی که در سن بارداری ۳۲ هفته یا بیشتر به دنیا آمده‌اند و وزن آن‌ها ۱۵۰۰ گرم یا بیشتر است و دچار نارسایی فیزیولوژیک بوده یا به‌طور متوسط بیمار هستند و مشکلات آن‌ها انتظار می‌رود به‌سرعت برطرف شود و به خدمات فوق‌تخصصی فوری نیاز نداشته باشند مراقبت از نوزادانی که در حال تغذیه و تقویت شده یا پس از مراقبت‌های ویژه دوران نقاهت را سپری می‌کنند ارائه تهویه مکانیکی برای مدت کوتاه (کمتر از ۲۴ ساعت) یا فشار مثبت مداوم راه هوایی تثبیت نوزادانی که پیش از ۳۲ هفته بارداری و با وزن کمتر از ۱۵۰۰ گرم به دنیا آمده‌اند تا زمان انتقال به یک مرکز مراقبت ویژه نوزادان بخش‌های سطح دو باید تحت مدیریت و نظارت یک پزشک کودکان اداره شوند، با این حال بسیاری از این بخش‌ها توسط نوزادپزشکان و پرستار متخصص نوزادان اداره می‌شوند. واحدهای سطح سه ملزم به داشتن جراحان کودکان علاوه بر ارائه‌دهندگان خدمات موردنیاز برای سطح دو (پزشکان بیمارستانی کودکان، نوزادپزشکان و پرستاران متخصص نوزادان) و سطح یک (پزشکان کودکان، پزشکان خانواده، پرستاران متخصص و سایر پرستاران ارشد) هستند. همچنین، انواع ارائه‌دهندگان خدماتی که باید یا در محل حضور داشته باشند یا از طریق توافق مشاوره‌ای با یک مؤسسه نزدیک قابل دسترسی باشند شامل فوق‌تخصص‌های پزشکی کودکان، متخصصان بیهوشی کودکان و چشم‌پزشکان کودکان هستند. علاوه بر ارائه مراقبت و داشتن توانایی‌های بخش‌های سطح یک و دو، واحدهای سطح سه مراقبت ویژه نوزادان (NICU) قادر به انجام موارد زیر هستند: ارائه پشتیبانی مداوم حیاتی ارائه مراقبت جامع برای نوزادانی که پیش از ۳۲ هفته بارداری به دنیا آمده و وزنشان کمتر از ۱۵۰۰ گرم است ارائه مراقبت جامع برای نوزادانی با هر سن بارداری و وزن تولد که دچار بیماری بحرانی هستند دسترسی سریع و آماده به تمامی فوق‌تخصص‌های پزشکی کودکان، جراحان کودکان، متخصصان بیهوشی کودکان و چشم‌پزشکان کودکان ارائه طیف کامل حمایت‌های تنفسی شامل تهویهٔ معمولی و/یا فرکانس بالا و گاز نیتریک اکساید استنشاقی انجام تصویربرداری پیشرفته با تفسیر فوری، شامل سی‌تی اسکن، ام‌آرآی و اکوکاردیوگرافی سطح چهار (بخش مراقبت ویژه نوزادان منطقه‌ای) بالاترین سطح مراقبت نوزادان در واحدهای مراقبت ویژه نوزادان منطقه‌ای یا سطح چهار ارائه می‌شود. واحدهای سطح چهار علاوه بر ارائه‌دهندگان خدمات سطح سه، باید دارای فوق‌تخصص‌های جراحی کودکان باشند. علاوه بر ارائه بالاترین سطح مراقبت، واحدهای سطح چهار: در مؤسسه‌ای مستقر هستند که توانایی جراحی اصلاح شرایط مادرزادی یا اکتسابی پیچیده را داشته باشد دارای طیف کامل فوق‌تخصص‌های پزشکی کودکان، فوق‌تخصص‌های جراحی کودکان و متخصصان بیهوشی کودکان در محل باشند انتقال بیماران را تسهیل کرده و آموزش‌های بیرون‌مرکزی ارائه دهند بریتانیا معیارهای متفاوتی برای تعیین مراقبت ویژه و مراقبت متمرکز نوزادان به‌صورت محلی و ملی استفاده می‌شود.Bliss website واحدهای نوزادی سطح ۱ همچنین با نام بخش نوزادان با مراقبت ویژه (SCBU) شناخته می‌شوند. این واحدها از نوزادانی مراقبت می‌کنند که نیاز به مراقبت بیشتری نسبت به نوزادان سالم دارند اما نسبتاً پایدار و رسیده هستند. در بخش نوزادان با مراقبت ویژه ممکن است تغذیه لوله‌ای، اکسیژن‌درمانی، آنتی‌بیوتیک برای درمان عفونت و فتوتراپی برای یرقان ارائه شود. در یک بخش نوزادان با مراقبت ویژه، یک پرستار می‌تواند حداکثر از چهار نوزاد مراقبت کند. واحدهای نوزادی سطح ۲ همچنین به‌نام واحدهای نوزادی محلی شناخته می‌شوند و قادر به مراقبت از نوزادانی هستند که نیاز به حمایت پیشرفته‌تری دارند، مانند تغذیه وریدی و فشار مثبت مداوم راه هوایی (CPAP). این واحدها ممکن است نوزادانی را نیز تحت مراقبت کوتاه‌مدت ویژه، مانند تهویه مکانیکی، قرار دهند. نوزادانی که نیاز به مراقبت بلندمدت یا پیچیده‌تر دارند، مانند نوزادان بسیار نارس، معمولاً به واحد سطح سه منتقل می‌شوند. واحدهای نوزادی سطح ۳ همچنین به نام «واحدهای مراقبت ویژه نوزادان (NICU)» شناخته می‌شوند – اگرچه واحدهای سطح دو نیز ممکن است واحدهای مراقبت ویژه نوزادان خود را داشته باشند. این واحدها از کوچک‌ترین، نارس‌ترین و بیمارترین نوزادان مراقبت می‌کنند و اغلب پوشش منطقه‌ای گسترده‌ای دارند. درمان‌هایی مانند تهویه مکانیکی طولانی‌مدت، هیپوترمی درمانی، جراحی نوزادی و استنشاق نیتریک اکساید معمولاً در واحدهای سطح سه ارائه می‌شوند، اگرچه همه واحدها به همه درمان‌ها دسترسی ندارند. برخی از نوزادان تحت مراقبت در واحدهای سطح سه ممکن است نیاز به درمان کمتری داشته باشند و در واحدهای اچ‌دی‌یو یا بخش نوزادان با مراقبت ویژه در همان محل نگهداری شوند. ان‌اچ‌اس اینگلند در دسامبر ۲۰۱۹ توصیه کرد که این واحدها باید حداقل از ۱۰۰ نوزاد با وزن کمتر از ۱٫۵ کیلوگرم مراقبت کنند و معمولاً بیش از ۲۰۰۰ روز مراقبت ویژه در سال ارائه دهند. مراقبت سطح یک نوزادانی که وزن آن‌ها بیش از ۱۸۰۰ گرم باشد یا سن بارداری آن‌ها ۳۴ هفته یا بیشتر باشد، تحت مراقبت سطح یک قرار می‌گیرند. این مراقبت شامل مراقبت‌های پایه در زمان تولد، فراهم کردن گرما، حفظ استریل بودن و تشویق به شیردهی است. مراقبت سطح دو نوزادانی که وزن آن‌ها بین ۱۲۰۰ تا ۱۸۰۰ گرم باشد یا سن بارداری آن‌ها ۳۰–۳۴ هفته باشد، تحت مراقبت سطح دو قرار می‌گیرند و توسط پرستاران آموزش‌دیده و پزشکان کودکان مراقبت می‌شوند. تجهیزات و امکانات مورد استفاده در این سطح مراقبت شامل تجهیزات احیاء، حفظ محیط با دمای مناسب، تزریق وریدی، تغذیه با لوله، فتوتراپی و تعویض خون است. این نوع مراقبت می‌تواند در واحدهای ارجاع اولیه، بیمارستان‌های منطقه‌ای، مؤسسات آموزشی و خانه‌های پرستاری ارائه شود. مراقبت سطح سه نوزادانی که وزن آن‌ها کمتر از ۱۲۰۰ گرم باشد یا سن بارداری آن‌ها کمتر از ۳۰ هفته باشد، تحت مراقبت سطح سه قرار می‌گیرند. | ## جمع‌بندی | این مراقبت در مؤسسات پیشرفته و مراکز پیریناتال منطقه‌ای که مجهز به امکانات مرکزی اکسیژن و ساکشن، انکوباتورهای سرووکنترل، مانیتورهای علائم حیاتی، مانیتورهای پوستی، ونتیلاتورها، پمپ‌های تزریق و غیره هستند، ارائه می‌شود.