موضوع مقاله: ترازبندی متن | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ترازبندی متن | مقدمه: ترازبندی متن یا تراز حروف‌نگاری یا در حروف‌چینی و صفحه‌آرایی به تنظیم جریان متن یا جایگاه تصویر نسبت به صفحه، ستون، سلول جدول یا جایگاه زبانه گفته می‌شود. | ## بخش 1: ترازبندی متن | چهار شیوهٔ اصلی ترازبندی متن وجود دارد: چپ‌چین، راست‌چین، تراز کامل (هم‌ترازی دوطرفه) و وسط‌چین. در زبان‌های راست‌به‌چپ مانند فارسی و عربی راست‌چین پیش‌فرض است و در زبان‌های چپ‌به‌راست مانند انگلیسی چپ‌چین رایج‌تر است. ترازبندی جهت خواندن متن را تغییر نمی‌دهد اما جهت خوانش خط ممکن است رایج‌ترین نوع تراز را برای آن خط تعیین کند. در تاریخ تایپوگرافی غربی، تراز کامل شیوهٔ غالب بوده و تنها از اوایل سدهٔ بیستم میلادی با تأثیر جنبش‌هایی مانند باوهاوس و دادائیسم اندکی از رواج آن کاسته شده‌است. انواع اصلی ترازبندی چپ‌چین در زبان انگلیسی و بیشتر زبان‌های اروپایی که از چپ به راست خوانده می‌شوند، متن معمولاً «چپ‌چین» تنظیم می‌شود؛ یعنی سمت چپ هر سطر هم‌تراز و سمت راست ناهموار (دندانه‌دار) است.Bringhurst, R. چپ‌چین در ستون‌های بسیار باریک نیز کاربرد دارد؛ جایی که تراز کامل فضای سفید بیش‌ازحدی میان واژه‌ها ایجاد می‌کند. راست‌چین در زبان‌هایی که از راست به چپ خوانده می‌شوند مانند فارسی، عربی و عبری متن معمولاً «راست‌چین» است. در زبان‌های چپ‌به‌راست نیز راست‌چین برای کاربردهای خاص مانند نسبت‌دادن نقل‌قول به نویسنده در کتاب‌ها و مجلات و همچنین قالب‌بندی جدول‌های داده استفاده می‌شود. تراز کامل (دوطرفه) تراز کامل یا «ژوستیفای» شیوه‌ای رایج در رسانه‌های چاپی است که در آن فاصلهٔ میان واژه‌ها و حروف یا گلیف‌ها فشرده یا کشیده می‌شود تا هر دو لبهٔ چپ و راست سطرها هم‌تراز شوند. سطرهایی که فاصلهٔ واژه‌ها در آن‌ها بیش از اندازهٔ معمول گسترش یافته «سطرهای شل» و سطرهایی با فاصلهٔ فشرده «سطرهای تنگ» نامیده می‌شوند. در تراز کامل مرسوم است که آخرین سطر پاراگراف به‌سادگی چپ‌چین (یا در زبان‌های راست‌به‌چپ راست‌چین) شود. در مقابل، «تراز اجباری» آخرین سطر را نیز صرف‌نظر از طول آن تمام‌تراز نگه می‌دارد. برخی نرم‌افزارهای حروف‌چینی مدرن مانند ادوبی این‌دیزاین گزینه‌های جداگانه‌ای برای تراز آخرین سطر (چپ، راست یا وسط) ارائه می‌دهند. | ## بخش 2: ترازبندی متن | متن وسط‌چین برای بدنهٔ متن‌های چندسطری خوانایی کمتری دارد زیرا لبهٔ نامنظم آغاز سطرها ردیابی چشم از یک سطر به سطر بعدی را دشوار می‌سازد. با این حال در تابلوها، بروشورها و اسناد مشابه که جلب توجه مخاطب اهمیت دارد کاربرد فراوانی دارد. برای نمونه در ستون‌های باریک ممکن است فاصله‌های بسیار بزرگی میان واژه‌ها در سطرهایی با تنها دو یا سه واژه پدید آید. مشکل دیگر پدیدهٔ «رودخانهٔ سفید» (River) است: هنگامی که فاصله‌های میان واژه‌ها در چند سطر متوالی تقریباً بالای هم قرار بگیرند مسیری از فضای سفید در متن ایجاد می‌شود که خوانش را مختل می‌کند. اگرچه رودخانه‌های سفید در ترازبندی چپ‌چین و راست‌چین و وسط‌چین نیز ممکن است ظاهر شوند اما به‌دلیل فاصله‌گذاری اضافی واژگانی در متن تراز کامل احتمال رخداد آن بیشتر است. نرم‌افزارهای واژه‌پردازی قدیمی‌تر تنها فاصلهٔ میان واژه‌ها را تنظیم می‌کردند که خود منبعی برای مشکل رودخانه بود. نرم‌افزارهای مدرن و حرفه‌ای نشر با تنظیم فاصلهٔ میان حروف نیز این پدیده را به‌شدت کاهش می‌دهند. افزون بر این، فناوری‌های پیشرفتهٔ حروف‌نگاری رقمی مانند انتخاب خودکار گلیف‌های جایگزین و کشیدن یا فشردن جزئی نویسه‌ها برای پرکردن بهتر سطر به کار گرفته می‌شوند. در سامانه‌های حروف‌چینی قدیمی‌تر و واژه‌پردازهای ویزی‌ویگ این کار به‌صورت دستی انجام می‌شد. امروزه بیشتر نرم‌افزارهای حروف‌چینی و واژه‌پردازهای مدرن خط‌تیره‌گذاری خودکار را با الگوریتم‌های خاص انجام می‌دهند. نرم‌افزارهای حرفه‌ای تقریباً همیشه امکان استفاده از فرهنگ استثنائات را نیز فراهم می‌کنند؛ چراکه هیچ الگوریتمی همهٔ واژه‌ها را به‌درستی تقسیم نمی‌کند. خط‌های غیرلاتین و نظام‌های نوشتاری غیرالفبایی نرم‌افزارهای واژه‌پرداز برای خط‌های پیوسته مانند خط عربی، خط سریانی یا خط مغولی از شیوهٔ متفاوتی برای ترازبندی استفاده می‌کنند. در این خط‌ها به‌جای افزایش فضای سفید میان واژه‌ها از کشیده (Kashida) بهره گرفته می‌شود که حروف یا گلیف‌ها را افقی‌تر می‌کشد. | ## بخش 3: ترازبندی متن | نظام‌های نوشتاری چینی، ژاپنی و کره‌ای از دیرباز از ایدئوگرام‌های هان بهره می‌برند که در شبکه‌ای مربعی جای می‌گیرند. با پذیرش تدریجی نشانه‌گذاری و اعداد به‌سبک اروپایی، مسئلهٔ ترازبندی در این خط‌ها انعطاف‌پذیرتر شده‌است. در متون چینی و ژاپنی فاصلهٔ واژه وجود ندارد و ترازبندی بر تنظیم فاصله‌های اطراف نشانه‌گذاری و میان نویسه‌ها متمرکز است. دسترس‌پذیری افرادی که ناتوانی‌های شناختی دارند در خواندن متن تراز کامل دچار مشکل می‌شوند. فاصله‌گذاری نامنظم میان واژه‌ها می‌تواند «رودخانه‌های سفید» ایجاد کند که خواندن را دشوار و گاه ناممکن می‌سازد. عدم استفاده از تراز کامل در صفحات وب یا ارائهٔ سازوکاری به کاربر برای حذف آن از الزامات سطح AAA معیار موفقیت ۱٫۴٫۸ («ارائهٔ بصری») در خط‌مشی‌های دسترس‌پذیری محتوای وب است. تاریخچه تراز کامل در طول تاریخ حروف متحرک در بسیاری از زبان‌های غربی شیوهٔ ترجیحی حروف‌چینی بوده‌است. دلیل آن شکل کلاسیک صفحهٔ نسخهٔ خطی غربی با یک یا دو ستون است که با حاشیه‌های یکنواخت در چپ و راست «بهترین» ظاهر را دارد. رواج تراز کامل تنها از اوایل سدهٔ بیستم میلادی با تأثیر حروف‌نگار یان چیخولد (Jan Tschichold) و کتاب وی «حروف‌نگاری نامتقارن» و همچنین رویکرد آزادتر جنبش‌های باوهاوس، دادائیسم و ساخت‌گرایی روسی اندکی کاهش یافت. سامانه‌های حروف‌ریزی پیوسته مانند ماشین لاینوتایپ می‌توانستند ناهمواری لبهٔ راست سطرهای چپ‌چین را با درج نوارهای فاصله‌ای خودتنظیم میان واژه‌ها کاهش دهند و فضای اضافی انتهای سطر را میان واژه‌ها توزیع کنند. این قابلیت در سامانه‌های نشر رومیزی نیز موجود است هرچند اکثر آن‌ها اکنون از رویکردهای پیچیده‌تری بهره می‌گیرند. طراحان گرافیک و حروف‌چینانی که از سامانه‌های رومیزی استفاده می‌کنند امکان تنظیم دستی فاصلهٔ واژه‌ها و حروف (ترکینگ) را سطربه‌سطر دارند. برخی نرم‌افزارهای مدرن نشر رومیزی مانند ادوبی این‌دیزاین تأثیر همهٔ گزینه‌های ممکن شکست سطر را بر کل پاراگراف ارزیابی می‌کنند تا ترکیبی با کمترین انحراف از فاصله‌گذاری ایدئال و کمترین ناهمواری لبه انتخاب شود. | ## جمع‌بندی | در متن لبه‌دار توجه به تضاد آشکار میان سطرهای کوتاه و بلند اهمیت دارد و باید منطق متن نیز رعایت شود تا بخش‌های وابستهٔ جمله از هم جدا نشوند.