موضوع مقاله: لونگوی (فرانسه) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لونگوی (فرانسه) | مقدمه: این شهر مرکز کانتون هم‌نام خود بوده و در کنار رودخانه شی‌یر (Chiers) که از شاخه‌های رود موز است قرار دارد. | ## بخش 1: لونگوی (فرانسه) | لونگوی در نزدیکی سه‌مرز بلژیک، فرانسه و لوکزامبورگ واقع شده و بخشی از مجموعه شهری فرامرزی قطب اروپایی توسعه به‌شمار می‌رود. لونگوی در گذشته یکی از قطب‌های بزرگ صنعت فولادسازی لورن بود، اما در دهه ۱۹۸۰ میلادی تمامی کارخانه‌های آن تعطیل شدند. امروزه این شهر بیشتر به‌عنوان شهری استحکام‌یافته به دست وبان شناخته می‌شود که بخش «شهر نو» آن در سال ۲۰۰۸ میلادی به فهرست میراث جهانی یونسکو افزوده شد. نزدیک به ۸۰ درصد نیروی کار این شهر (به‌جز کارمندان دولت) در لوکزامبورگ مشغول به کارند و لونگوی پس از تیونویل دومین شهر خوابگاهی مهم برای کارگران مرزی لوکزامبورگ است. جغرافیا موقعیت لونگوی در شمال استان مورت و موزل در منطقه پی‌او (به فرانسوی: ) جای دارد و در مجاورت سه‌مرز بلژیک و لوکزامبورگ قرار گرفته‌است.. رودخانه شی‌یر به درازای ۱۲۷ کیلومتر از لوکزامبورگ سرچشمه می‌گیرد و پس از گذر از بلژیک و ۴۶ کمون فرانسه به رود موز می‌پیوندد. میانگین آبدهی ماهانه آن ۳٫۲۱ مترمکعب بر ثانیه و بیشینه آبدهی لحظه‌ای ثبت‌شده ۱۰۰ مترمکعب بر ثانیه (۲۳ ژانویه ۱۹۹۵) است.. آب‌وهوا بر پایه رده‌بندی کوپن-گایگر برای دوره ۱۹۸۸–۲۰۱۷، آب‌وهوای لونگوی از نوع Cfb (معتدل اقیانوسی با تابستان خنک و بدون فصل خشک) است.. | ## بخش 2: لونگوی (فرانسه) | سازمان هواشناسی فرانسه (به فرانسوی: ) این منطقه را دارای آب‌وهوای نیمه‌قاره‌ای رده‌بندی کرده‌است.. میانگین دمای سالانه برای دوره ۱۹۷۱–۲۰۰۰ برابر ۹٫۳ درجه سلسیوس و میانگین بارش سالانه ۹۳۴ میلی‌متر بوده‌است.. زمین‌شناسی و ناهمواری‌ها لونگوی بر روی یکی از کوئستاهای (cuesta) ویژه لورن بنا شده‌است. بلندای کمینه آن ۲۵۰ متر، بلندای بیشینه ۳۹۶ متر و بلندای میانگین ۳۲۳ متر از سطح دریاست. پیشینه لونگوی در گذشته زیر فرمان‌روایی دوک‌های لوکزامبورگ، کنت‌های بار و دوک‌های لورن بود. فرانسویان در سال ۱۶۴۸ شهر را محاصره و تصرف کردند، اما در ۱۶۶۰ آن را به لورن بازگرداندند. در ۱۶۷۰ بار دیگر نیروهای فرانسوی شهر را گرفتند و سرانجام با پیمان نیمخن در سال ۱۶۷۸ لونگوی رسماً به فرانسه واگذار شد. موقعیت مرزی لونگوی سبب شد که بارها اشغال شود: پروسی‌ها در ۱۸۱۵ و ۱۸۷۰ و آلمانی‌ها در هر دو جنگ جهانی شهر را اشغال کردند. | ## بخش 3: لونگوی (فرانسه) | در جنگ جهانی اول بخش‌هایی از باروهای ستاره‌ای‌شکل شهر بالا بر اثر بمباران ویران شد و پادگان نظامی در ۱۹۲۳ از رده خارج گردید.. لونگوی همراه با دیگر شهرهای صنعتی لورن رشد سریعی را تجربه کرد، اما در دهه ۱۹۸۰ تمامی کارخانه‌ها تعطیل شدند و تأسیسات عظیم صنعتی تا حدود ۱۹۹۰ ویران گشتند.. لونگوی‌پایین (به فرانسوی: ): مرکز اداری شهر که در ته دره و در کنار کارخانه‌های فولاد قرار داشت. لونگوی‌گورنکور (به فرانسوی: ): شهرک کارگری ساخته‌شده میان سال‌های ۱۸۸۲ تا ۱۸۹۳ برای کارکنان کارخانه‌های فولاد که تا ۱۹۷۶ به‌طور کامل در مالکیت شرکت اوزینور (Usinor) بود و سپس به‌تدریج خصوصی شد. ریزبندی در ۲۰۱۸ چنین بود: مناطق شهری ۶۱٫۲٪، مناطق صنعتی و تجاری ۱۹٫۳٪، جنگل‌ها ۱۴٫۸٪ و فضای سبز مصنوعی ۴٫۷٪.. مجموعه شهری لونگوی (بخش فرانسوی) یازده کمون را دربرمی‌گیرد و حوزه جذب شهری آن ۲۳ کمون دارد.. لونگوی در دهه ۱۹۶۰ میلادی با بیش از ۲۱٬۰۰۰ نفر به اوج جمعیت خود رسید، اما پس از بحران صنعت فولاد جمعیت آن کاهش یافت. در سال‌های اخیر به‌دلیل نزدیکی به لوکزامبورگ و اشتغال فرامرزی، منطقه پی‌او رشد جمعیتی چشمگیری را تجربه می‌کند. | ## جمع‌بندی | از نمونه‌های برجسته این هنر، سوپ‌خوری لژیون دونور (حدود ۱۸۱۰ میلادی) از جنس خاک پیپ لعاب‌دار است.