موضوع مقاله: سده تحقیر | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سده تحقیر | مقدمه: آلمان، ایتالیا، پادشاهی متحد بریتانیا، اتریش، ایالات متحده آمریکا، روسیه و فرانسه در این نقاشی به ترتیب توسط ویلهلم دوم، اومبرتوی یکم، جان بول، فرانتس یوزف یکم (در پشت)، عمو سام، نیکولای دوم و امیل لوبه نشان داده شده‌اند. | ## بخش 1: سده تحقیر | اصطلاح «سده تحقیر» برای توصیف دوره‌ای در تاریخ چین به کار می‌رود که از جنگ نخست تریاک (۱۸۳۹–۱۸۴۲) شروع شد و در سال ۱۹۴۵ با تأسیس چین به عنوان یک قدرت بزرگ و عضو دائم شورای امنیت سازمان ملل متحد یا تأسیس جمهوری خلق چین در سال ۱۹۴۹ پایان یافت. وجه بارز این دوره، مداخله و انقیاد سلسله چینگ و حکومت جمهوری چین توسط قدرت‌های غربی و روسیه و امپراتوری ژاپن است. تاریخچه ملی‌گرایان چینی در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰، قرن تحقیر را به اواسط قرن نوزدهم و در آستانه جنگ اول تریاک نسبت می‌دادند که در ادامه آن زوال سیاسی چشمگیری برای دودمان چینگ رخ داد. شکست‌های که توسط قدرت‌های خارجی به عنوان بخشی از قرن تحقیر ذکر شده‌اند شامل موارد زیر است: تجارت تریاک غرب و ژاپن با چین (دهه‌های ۱۸۰۰ تا ۱۹۴۰) شکست در جنگ اول تریاک (۱۸۴۲–۱۸۳۹) از بریتانیا و اشغال هنگ‌کنگ عهدنامه‌های نابرابر (به ویژه نانکینگ، وامپو، آیگون و شیمونوسکی) شکست در جنگ دوم تریاک (۱۸۶۰–۱۸۵۶) و غارت و تخریب کاخ تابستانی امپراطوری توسط نیروهای بریتانیایی و فرانسوی. امضای عهدنامه‌های نابرابر آیگون (۱۸۵۸) و پکن (۱۸۶۰) در خلال جنگ دوم تریاک، که منجر به واگذاری منچوری خارجی به روسیه شد. شکست نسبی در جنگ برابر فرانسه (۱۸۸۵–۱۸۸۴) که منجر به از دست دادن حاکمیت بر ویتنام و نفوذ در شبه‌جزیره هندوچین شد. | ## بخش 2: سده تحقیر | لشکرکشی بریتانیا به سیکیم (۱۸۸۸) شکست در جنگ اول چین و ژاپن (۱۸۹۵–۱۸۹۴) از ژاپن که منجر به استعمار تایوان توسط ژاپن و نفوذ بر کره شد. توافق پاولوف که به اشغال شبه‌جزیره لیائودونگ توسط روسیه منجر شد (۱۸۹۸) حمله ائتلاف هشت‌ ملتی برای سرکوب شورش مشت‌زن‌ها (۱۹۰۱–۱۸۹۹) و پروتکل بوکسور که طی آن اتریش-مجارستان، بریتانیا، فرانسه، آلمان، ایتالیا، ژاپن، روسیه و ایالات متحده غرامت‌هایی بیش از درآمد سالانه مالیاتی دولت تحمیل کردند. هم‌زمان با آن، حمله روسیه به منچوری (۱۹۰۰) که به پوگروم‌های ضد چینی و متعاقباً اخراج یا کشتن تمام اتباع چینگ در شصت و چهار روستای شرق رودخانه انجامید. حمله ژاپن به شبه‌جزیره لیائودونگ در خلال جنگ روسیه و ژاپن (۱۹۰۵) لشکرکشی بریتانیا به تبت (۱۹۰۴–۱۹۰۳) درخواست‌های بیست و یک‌گانه (۱۹۱۵) از سوی ژاپن که کنترل ژاپن بر چین را به شدت گسترش می‌داد. پیمان ورسای (۱۹۱۹) که در آن قلمرو آلمان در چین به ژاپن واگذار شد و به جنبش ضدامپریالیستی چهارم مه انجامید. حمله ژاپن به منچوری (۱۹۳۲–۱۹۳۱) حمله شوروی به سینکیانگ (آوریل–ژانویه ۱۹۳۴) جنگ دوم چین و ژاپن (۱۹۴۵–۱۹۳۷) که در طی آن جرایم جنگی متعدد و گسترده‌ای توسط نیروهای ژاپنی مرتکب شد، از جمله مشهورترین آنها کشتار نانکینگ و آزمایش‌های مرگ‌بار انسانی توسط واحد ۷۳۱ ارتش زمینی ژاپن. | ## بخش 3: سده تحقیر | پایان قرن تحقیر از همان زمان امضای پروتکل بوکسور در ۱۹۰۱، برخی قدرت‌های غربی دریافتند این موافقتنامه بیش از حد تحقیرآمیز است. در پاسخ، ایالات متحده سیاست درهای باز را برای جلوگیری از تقسیم قلمروی چین و تضمین دسترسی همگانی به بازارهای آن تدوین کرد. اگرچه این سیابت با توافق‌هایی مانند پیمان نه قدرت در ۱۹۲۲ تأیید شد، اما در عمل به طور محدود اجرا گردید و با مداخلات ژاپن و دوره جنگ‌سالاری به تدریج نقض شد. از دید چین، اقداماتی مانند اختصاص غرامت بوکسر به بورسیه تحصیلی به جای بازگرداندن آن به دولت، تداوم تحقیر محسوب می‌شد. این روند نهایتاً با حمله ژاپن در جنگ جهانی دوم و انحلال سیاست درهای باز به پایان رسید. در سال ۱۹۴۳، بریتانیا و آمریکا حقوق قضاوت فراسرزمینی و دیگر امتیازات ویژه خود در چین را لغو کردند. | ## جمع‌بندی | چیانگ کای شک در همان سال با لغو معاهدات نابرابر، پایان "قرن تحقیر" را اعلام کرد، حال آنکه مائو تسه‌تونگ پس از تأسیس جمهوری خلق چین در ۱۹۴۹ این واقعه را پایان این دوره خواند.