موضوع مقاله: رانی راکت | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # رانی راکت | مقدمه: رانی راکت یک پروژه سینمایی ناتمام نوشته دیوید لینچ است که قصد کارگردانی آن را نیز داشت. | ## بخش 1: رانی راکت | لینچ که پس از موفقیت فیلم کله‌پاک‌کن در سال ۱۹۷۷ شروع به ساخت آن کرد، به‌دلیل عدم توانایی در یافتن پشتوانه مالی برای این پروژه آن را کنار گذاشت. در عوض، او به دنبال فیلمنامه‌ای موجود گشت تا فیلم بعدی خود را بر اساس آن بسازد و به فیلمی که در دهه ۱۹۸۰ به مرد فیل‌نما تبدیل شد، بسنده کرد. لینچ در طول دهه ۱۹۸۰ به رانی راکت بازگشت اما تا دهه بعد، دیگر آن را یک پروژه قابل اجرا نمی‌دانست. فیلم رانى راکت که با عنوان فرعی معمای پوچ نیروهای عجیب وجود نیز شناخته می‌شود، قرار بود عناصری را در خود جای دهد که از آن زمان به‌عنوان ویژگی‌های بارز لینچ شناخته می‌شوند؛ از جمله کارگردانی هنری صنعتی، فرهنگ عامه دهه ۱۹۵۰ و ازشکل‌افتادگی فیزیکی. فیلمنامه مردی با قد یک متر و هشتاد سانتی‌متر را نشان می‌داد که به برق علاقه و روی آن کنترل داشت. اندرسون زمانی که به‌طور غیرقطعی برای این نقش انتخاب می‌شد، آشنا گشت و بعداً با او در توئین پیکس و جاده مالهالند همکاری کرد. پس از درگذشت لینچ در ژانویه ۲۰۲۵ این پروژه در دوزخ توسعه باقی می‌ماند و سرنوشت آن هنوز نامعلوم است. نمای کلی رانی راکت داستان کارآگاهی را روایت می‌کند که به دنبال ورود به بعد دوم مرموزی است که به کمک توانایی ایستادن روی یک پا به آن دست می‌یابد. او در این مسیر با منظره‌ای عجیب از اتاق‌های عجیب‌وغریب و یک قطار مرموز مواجه می‌شود، در حالی که «مردان دونات» که از برق به عنوان سلاح استفاده می‌کنند، او را تعقیب می‌کنند. علاوه بر داستان کارآگاه، قرار بود فیلم داستان رونالد دارته، یک کوتوله نوجوان، را نشان دهد که دچار یک حادثه جراحی می‌شود و به همین دلیل او به اتصال منظم به منبع تغذیه برق وابسته می‌شود. این وابستگی به او نوعی وابستگی و کنترل برق می‌دهد که می‌تواند از آن برای تولید موسیقی یا ایجاد تخریب استفاده کند. پسرک نام خود را رانی راکت می‌گذارد و با یک رقصنده موسیقی به نام الکترا-کیوت دوست می‌شود. این فیلم با عنوان فرعی معمای پوچ نیروهای عجیب هستی قرار بود از چندین مضمونی که از آن زمان به عناصر تکرارشونده در آثار دیوید لینچ تبدیل شده‌اند، استفاده کند - مقاله‌ای برای کلاب ای‌وی محتوای فیلمنامه را «فرهنگ ایده‌آل دهه ۱۹۵۰، طراحی صنعتی، کوتوله‌ها، [و] ناهنجاری‌های فیزیکی» توصیف کرد. جان دنتینو در مقاله‌ای برای ال‌ای ویکلی اظهار داشت که فیلمنامه «مانند اثر منبع برای همه فیلم‌های [لینچ] و همچنین توئین پیکس به‌نظر می‌رسد.» قرار بود این فیلم دو دنیای جداگانه اما مرتبط را به تصویر بکشد که یکی دیگر از ویژگی‌های بارز نوشته‌های لینچ بود. کارگردانی هنری فیلم قرار بود پس‌زمینه‌ای به‌شدت صنعتی داشته باشد؛ گرگ اولسون این ماجرا را به عنوان اتفاقی توصیف کرد که در برابر «قلمرو لکه نفت، دودکش، دوده فولاد، جرقه‌های آتش و قوس‌های الکتریکی» رخ می‌دهد؛ مشابه مسیری که در نهایت در تصویرسازی انگلستان ویکتوریایی در مرد فیل‌نما و سیاره گیدی پرایم در تلماسه اتخاذ شد. اگرچه لینچ دو فیلم بلند اول خود را به صورت سیاه‌وسفید فیلمبرداری کرد اما قصد داشت رانی راکت را با الهام از آثار فیلمساز فرانسوی ژاک تاتی، به‌صورت رنگی فیلمبرداری کند. | ## بخش 2: رانی راکت | لینچ قصد داشت مدتی آزمایش کند تا تعادل و کاربرد مناسب رنگ را برای فیلم پیدا کند. پس از انتشار کله‌پاک‌کن در سال ۱۹۷۷، یک فیلم سورئالیستی سیاه و سفید و اولین فیلم بلند او، لینچ کار بر روی فیلمنامه رانی راکت را آغاز کرد. او و نماینده‌اش، مارتی مایکلسون، از شرکت ویلیام موریس اندیور ، در ابتدا تلاش کردند تا برای این پروژه حمایت مالی پیدا کنند. لینچ فیلم را «درباره برق و یک مرد ۱ متری با موهای قرمز» توصیف کرد؛ استودیو دیگر هرگز با او تماس نگرفت. او برای مل بروکس و بروکس‌فیلمز کار می‌کرد و وقتی این دو متوجه شدند که بعید است رانی راکت بودجه کافی برای تولید پیدا کند، لینچ درخواست کرد که چند فیلمنامه از پیش نوشته شده را برای کار بر روی فیلم بعدی‌اش ببیند. کورنفلد چهار فیلمنامه پیدا کرد که به نظرش لینچ را جذب می‌کرد، اما با شنیدن نام اولین آنها، کارگردان تصمیم گرفت که پروژه بعدی‌اش مرد فیل‌نما باشد. لینچ پس از هر یک از فیلم‌هایش به فیلم رانی راکت بازمی‌گشت و در مراحل مختلف، قصد داشت آن را نه تنها به عنوان دنباله‌ای برای کله‌پاک‌کن یا مرد فیل‌نما بلکه برای تلماسه، مخمل آبی و توئین پیکس: با من بر آتش برو بسازد. پس از تهیه‌کنندگی مرد فیل‌نما، لینچ قصد داشت دکستر فلچر را برای نقش اصلی انتخاب کند. برد دوریف، دنیس هاپر، جک نانس، ایزابلا روسلینی، هری دین استنتون، دین استوکول و کریسپین گلاور نیز در زمان‌های مختلف برای ایفای نقش در این فیلم در نظر گرفته شده‌اند. در سال ۱۹۸۷، پس از اکران فیلم مخمل آبی، لینچ دوباره تلاش کرد تا رانی راکت را دنبال کند. در نتیجه‌ی مستقیم ملاقات با اندرسون، لینچ این بازیگر را برای نقشی تکراری در سریال تلویزیونی توئین پیکس انتخاب کرد. اندرسون همچنین در فیلم کوتاه سمفونی صنعتی شماره ۱ لینچ در سال ۱۹۹۰ و فیلم جاده مالهالند در سال ۲۰۰۱ ظاهر شد. لینچ برای یافتن مکانی برای فیلمبرداری فیلم رانی راکت از شمال انگلستان بازدید کرد اما متوجه شد که شهرهای صنعتی‌ای که او امیدوار بود از آنها استفاده کند، بیش از حد مدرن شده بودند و با دیدگاه مورد نظر او مطابقت نداشتند. دیو آلوین، خواننده و ترانه‌پرداز آمریکایی که در کنار دیگر پروژه‌های لینچ، مشغول ضبط موسیقی برای سریال توئین پیکس بود، همکاری با لینچ در ساخت موسیقی فیلم رانی راکت را به یاد آورد و نوشت: «داستان او شامل (شوخی نمی‌کنم) یک نوازنده گیتار بلوز کوتوله در اوایل دهه ۱۹۵۰ در شیکاگو بود که در عین حال یک موجود فرازمینی از فضا نیز هست.» لینچ سه جلسه ضبط با آلوین انجام داد که در آنها مجموعه‌ای از تصاویر انتزاعی را برای آلوین توصیف می‌کرد و سپس از او می‌خواست که مناظر صوتی را برای بهبود تصاویر خلق کند. به گفته آلوین، در یک مقطع لینچ به او دستور داد که «یک تسمه نقاله قدیمی پر از فلز مایع را تصور کند. تسمه نقاله حاوی فلز مایع سپس به درون این دستگاه‌های غول‌پیکر، قدیمی و زنگ‌زده می‌رود که در آنجا این فلز مایع نوعی فرآیند بلند و دگرگون‌کننده را درون دستگاه‌ها تجربه می‌کند که فلز مایع را به جرقه‌های زیبای الکتریسیته وحشی تبدیل می‌کند و لطفاً طوری آن را بسازید که شبیه مادی واترز به نظر برسد اما همچنین طوری آن را شبیه مادی واترز نکنید.» آلوین گفت که با همکاری استیون هاجز، نوازنده درام و دان فالزون، نوازنده گیتار بیس، «به چیزی رسیدند که صدایی شبیه به ترکیبی از مادی واترز، مایلز دیویس، خواننده دوران بیتچز برو و د کرامپز داشت. | ## بخش 3: رانی راکت | آقای لینچ عاشقش شد.» این پروژه به‌دلیل ورشکستگی چندین حامی بالقوه، با مشکلاتی مواجه شده است. هم گروه سرگرمی دینو د لورنتیس و هم شرکت آمریکایی زوتروپ فرانسیس فورد کوپولا در زمان‌های مختلف به این پروژه پیوستند اما قبل از شروع کار ورشکست شدند. لینچ در خانه کاپولا در شهرستان ناپا، کالیفرنیا اقامت داشت؛ در حالی که کوپولا و استینگ چندین بار فیلمنامه را خواندند. با این حال، شکست فیلم یکی از قلب محصول ۱۹۸۲، شرکت آمریکایی زوتروپ را مجبور به اعلام ورشکستگی کرد. میراث لینچ که مدتی به دلیل مالکیت حقوق فیلم توسط دی لورنتیس قادر به شروع تولید آن نبود، در اوایل دهه ۱۹۹۰ پس از رد شدن از سوی سیبی ۲۰۰۰ (Ciby 2000)، به‌عنوان بخشی از یک قرارداد سه فیلمی، به طور موقت از پیگیری فعال پروژه رانی راکت به عنوان یک پروژه قابل اجرا دست کشید. اگرچه او ادعا کرد که از سوی سرمایه‌گذاران دیگری که «آنقدر پول دارند که لزوماً به سودآوری اهمیتی نمی‌دهند» ابراز علاقه کرده است. این کارگردان ابراز علاقه کرده بود که فیلم را به همان شیوه کله‌پاک‌کن تولید کند، با استفاده از یک گروه کوچک، خودش صحنه‌ها را بسازد و در طول تولید فیلم با آنها زندگی کند. او همچنین ادعا کرد که پس از رسیدن به مرحله‌ای از حرفه خود «که واقعاً برایم مهم نیست چه اتفاقی می‌افتد، جز اینکه فیلم تمام شود» دوباره به سراغ این فیلم خواهد رفت. با این حال، او هرگز قبل از مرگش در سال ۲۰۲۵ رسماً آن را رها نکرد و اغلب در مصاحبه‌ها از آن به عنوان «خواب زمستانی» یاد می‌کرد. لینچ در مصاحبه‌ای با بام (BOMB) در ژوئن ۲۰۱۳، این دیدگاه را ابراز کرد که گذشت زمان — و افول «صنعت دودکش» — تصور فیلم را دشوارتر کرده و گفت: در دهه‌های ۵۰ و ۶۰ هنوز واقعاً زنده بود اما این صنعت در حال از بین رفتن است [...] و سپس اتفاقی افتاد. دیوارنویسی امکان بازگشت به گذشته و داشتن ساختمان‌هایی که به همان شکل سابق بودند را از بین می‌برد. با این حال، سال بعد، لینچ گفت چیزی که مانع از ساخت این فیلم شده این است که او هرگز «ایده اصلی» آن را دریافت نکرده و توضیح داد که «هنوز چیزی در فیلمنامه کم است.» دنی لی از گاردین، اعتبار این فیلمنامه را در میان طرفداران فیلم با اقتباس ساخته نشده سرگئی آیزنشتاین از یک تراژدی آمریکایی و اقتباس ساخته‌نشده مایکل پاول از توفان مقایسه کرده است. لی به یاد می‌آورد که در اوایل دهه ۱۹۹۰ نسخه‌ای کپی‌شده از فیلمنامه را خوانده و احساس کرده که «ممکن است خیلی بهتر از از ته دل وحشی کهنه شده باشد.» سیمون براوند در مقاله‌ای برای دیلی تلگراف، این فیلم را «یک پروژه بلندپروازانه و دشوار» توصیف کرد و آن را احتمالاً عجیب‌ترین فیلم لینچ دانست. براوند معتقد بود که دشواری در یافتن بودجه را می‌توان به ایده‌های انتزاعی فیلم و شخصیت اصلی نامتعارف آن نسبت داد. | ## جمع‌بندی | در سال ۲۰۰۴، جاناتان کات، فیلمساز، علاقه خود را به احیای این پروژه ابراز کرد، اگرچه اظهار داشت که لینچ «روزی این کار را انجام خواهد داد.» دکستر فلچر در مورد دشواری جذب سرمایه برای فیلم گفت: «باید تصور کنم که پول‌های کلان در هر استودیویی که بودند، اصلاً نمی‌توانستند آن را درک کنند.