موضوع مقاله: روابط اتریش و ایتالیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # روابط اتریش و ایتالیا | مقدمه: روابط اتریش و ایتالیا دوستانه و مبتنی بر همکاری‌های سیاسی، اقتصادی و فرهنگی نزدیک است. | ## بخش 1: روابط اتریش و ایتالیا | هر دو کشور عضو کامل شورای اروپا، اتحادیه اروپا، سازمان توسعه و همکاری اقتصادی و سازمان امنیت و همکاری اروپا هستند. از زمان قرون وسطی، اتریش نفوذ زیادی بر ایالت‌های تاریخی ایتالیا، به ویژه در شمال این کشور داشت. از سوی دیگر، ایتالیا بر فرهنگ، معماری و آشپزی اتریش تأثیر گذاشت و بسیاری از هنرمندان و معماران مانند سانتینو سولاری، مارتینو آلتمونته، جیووانی زوکالی، وینچنزو اسکاموزی در اتریش فعالیت کرده و به توسعه سبک باروک کمک کردند، به‌ویژه در زالتسبورگ. از اواخر قرون وسطی، ایتالیایی‌ها و اتریشی‌ها در تعدادی جنگ یا به عنوان دشمن یا به عنوان متحد با یکدیگر درگیر بودند. اتریش در جنگ‌ها علیه امپراتوری عثمانی با چندین ایالت ایتالیایی از جمله دوک‌نشین بزرگ توسکانی، دوک‌نشین مانتووا، دوشی فرارا، دوک‌نشین ساووی و ایالات پاپی در نبرد طولانی ترک‌ها و با جمهوری ونیز در جنگ‌های جنگ بزرگ عثمانی و جنگ عثمانی-ونیز ۱۷۱۴–۱۷۱۸ متحد بود. از قرن ۱۸، پادشاهی هابسبورگ به ایتالیا گسترش یافت و در زمان‌های مختلف بخش‌هایی از ایتالیا را تحت حکومت خود درآورد. در نتیجه جنگ جانشینی اسپانیا، دوک‌نشین میلان و منتووا در شمال ایتالیا و پادشاهی‌های ناپلی و ساردنی در جنوب ایتالیا در سال ۱۷۱۴ به اتریش واگذار شدند. با پیمان لاهه (۱۷۲۰)، اتریش پادشاهی سیسیل را در ازای ساردنی که به دوک‌نشین ساووی رسید، به دست آورد. در طول جنگ جانشینی لهستان، اتریش در سال ۱۷۳۴ هر دو ناپل و سیسیل را از دست داد اما دوک‌نشین پارما را به دست آورد. در جنگ جانشینی اتریش، اتریش علیه جمهوری جنوا و دوک‌نشین مودنا و رجیو جنگید و حتی مدتی جنوا و مودنا را تصرف کرد، اما بر اساس پیمان اکس لا شاپل در ۱۷۴۸، اتریشی‌ها از هر دو کشور عقب‌نشینی کرده و همچنین پارما را از دست دادند. در ۱۷۹۷، طبق پیمان کامپو فورمیو، اتریش میلان و مانتووا را به جمهوری سیسالپین تازه تأسیس از دست داد، اما بخشی از جمهوری ونیز که بین اتریش و جمهوری نخست فرانسه تقسیم شده بود، به دست آورد. | ## بخش 2: روابط اتریش و ایتالیا | در ۱۸۰۵، اتریش استان ونیز را به پادشاهی ناپلئونی ایتالیا و ترنتو را به پادشاهی ناپلئونی ایتالیا در ۱۸۱۰ از دست داد. پس از کنگره وین در ۱۸۱۵، ونیز، میلان، مانتووا و ترنتو دوباره به اتریش واگذار شد، به طوری که سه مورد اول در پادشاهی لمباردی-ونیز تازه تشکیل شده گنجانده شدند و آخری دوباره به کنت‌نشین تیرول ملحق شد. حکومت اتریش در شمال ایتالیا شرایطی ایجاد کرد که منجر به درگیری‌های بین ملی‌گرایی ایتالیایی و منافع اتریش در سه وحدت ایتالیا بین ۱۸۴۸ و ۱۸۶۶ شد که در نهایت به پیروزی ایتالیا انجامید. تنش‌ها در طول دهه ۱۸۷۰ ادامه داشت زیرا حکومت اتریش بر سرزمین‌های ایتالیایی مانند ترنتینو و ایستریا موجب تحریک ملی‌گرایی ایتالیایی شد و یک تهدید برای یکپارچگی اتریش ایجاد کرد؛ در نتیجه اتریشی‌ها تحصنات بیشتری در مرز ایتالیا ساختند. با وجود پیوستن به اتحاد سه‌گانه (همراه با آلمان)، مناطق دارای منافع متضاد باقی ماندند. بهبود روابط ایتالیا با فرانسه، منافع ایتالیایی‌ها در بالکان و ادامه ملی‌گرایی میان ایتالیایی‌های مقیم اتریش-مجارستان، رهبران وین را نگران می‌کرد. پایبندی ایتالیا به اتحاد سه‌گانه در صورت وقوع جنگ مورد تردید بود و از سال ۱۹۰۳ برنامه‌هایی برای احتمال جنگ علیه رم توسط ستاد کل ارتش اتریش دوباره در نظر گرفته شد. سوءظن‌های متقابل منجر به تقویت مرزها و گمانه‌زنی در مطبوعات دربارهٔ جنگ میان دو کشور تا دهه اول قرن بیستم شد. تا سال ۱۹۱۱ فرانتس کنراد فن هتسندورف، رئیس ستاد کل ارتش اتریش، از حمله نظامی علیه متحدان ایتالیایی فرضی اتریش حمایت می‌کرد. در طول جنگ جهانی اول، ایتالیا با تفاهم سه‌گانه علیه اتریش-مجارستان جنگید، با وجود اینکه اتحاد سه‌گانه‌ای چند دهه پیش منعقد شده بود، پس از کسب حمایت برای گسترش سرزمینی از طریق پیمان لندن (۱۹۱۵) در سال ۱۹۱۵. در پایان جنگ جهانی اول، ایتالیا پیروز شد و الحاق‌گرایی ایتالیا از اتریش شامل ترنتو و تریسته را به دست آورد. | ## بخش 3: روابط اتریش و ایتالیا | در دوران حکومت فاشیسم ایتالیایی، جمعیت آلمانی‌زبان تحت سیاست اجباری ایتالیایی‌سازی جنوب تیرول قرار گرفتند که تأثیر منفی بر روابط بین پادشاهی ایتالیا و جمهوری تازه تأسیس اتریش داشت. ایتالیایی‌ها همچنین در اردوگاه کار اجباری ماوتهاوزن و زیرمجموعه‌های آن در اتریش زندانی شدند. پس از جنگ جهانی دوم، اختلافات دربارهٔ حقوق خودمختار برای آلمانی‌زبانان جنوب تیرول منجر به ادامه تنش‌ها بین اتریش و ایتالیا شد. مسئله جنوب تیرول (Südtirolfrage) به یک موضوع بین‌المللی تبدیل شد، پس از آن که دولت اتریش معتقد بود مفاد توافقنامه گروبر–ده گاسپری به درستی اجرا نشده است. دور تازه‌ای از مذاکرات انجام شد که منجر به تصویب قانون خودمختاری گسترده‌تر برای جنوب تیرول در سال ۱۹۷۲ شد. وزیر کشور اتریش، هربرت کیکل، در ۵ ژوئن ۲۰۱۸ اعلام کرد که ایتالیا متحد قدرتمند اتریش است. توافقنامه گروبر–ده گاسپری توافق‌نامه گرابر–د گاسپری یک پیمان دوجانبه بود که در تاریخ ۵ سپتامبر ۱۹۴۶ توسط وزیر امور خارجه اتریش تحت اشغال متفقین، کارل گرابر، و نخست‌وزیر ایتالیا، آلچیده د گاسپری، امضا شد. این توافق‌نامه که توسط حقوق بین‌الملل به رسمیت شناخته شده بود، به جمعیت زبان آلمانی‌زبان استان تیرول جنوبی حق خودمختاری و حفظ هویت فرهنگی و آداب و رسوم خود را اعطا کرد. همچنین زبان آلمانی و زبان ایتالیایی به عنوان زبان‌های رسمی به رسمیت شناخته شدند. | ## جمع‌بندی | به مردم حق بازگشت به نام‌های شخصی و خانوادگی آلمانی اصلی خود داده شد، که بسیاری از آن‌ها در دوران فاشیسم ایتالیایی و ایتالیایی‌سازی جنوب تیرول کنار گذاشته شده بودند.