موضوع مقاله: حیات ابدی (مسیحیت) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # حیات ابدی (مسیحیت) | مقدمه: زمینه طلایی از ویژگی‌های معمول نمادهایی از این دست است؛ این نماد در قرن دوازدهم بر اساس دست‌نوشته راهب قرن ششم، یوحنا کلیماکوس، که آن را بر پایه توصیف کتاب مقدس از نردبان یعقوب نوشته بود، ساخته شده است. | ## بخش 1: حیات ابدی (مسیحیت) | این نماد صعود راهبان به سوی بهشت را به تصویر می‌کشد که برخی از آن‌ها سقوط می‌کنند و توسط دیوان سیاه کشیده می‌شوند. حیات ابدی به‌طور سنتی به ادامه زندگی پس از مرگ اشاره دارد، آن‌گونه که در فرجام‌شناسی مسیحی تشریح شده است. اعتقادنامه رسولان گواهی می‌دهد: «ایمان دارم… به رستاخیز جسم و حیات جاودان.» در این دیدگاه، حیات ابدی پس از ظهور دوم عیسی از دیدگاه مسیحیان و رستاخیز جسمانی آغاز می‌شود، هرچند در ادبیات یوحنایی عهد جدید اشاراتی به آغاز حیات ابدی در زندگی زمینی مؤمن وجود دارد که احتمالاً بر فرجام‌شناسی آغازشده دلالت دارد. بر اساس الهیات اصلی مسیحی، پس از مرگ و پیش از ظهور دوم، نجات‌یافتگان در یک حالت میانی با خدا زندگی می‌کنند، اما پس از بازگشت دوم، رستاخیز جسمانی و بازآفرینی فیزیکی زمین نو (مسیحیت) را تجربه می‌کنند. کتاب راهنمای کلیسای کاتولیک بیان می‌کند: «با مرگ، روح از جسم جدا می‌شود، اما در رستاخیز خداوند زندگی فسادناپذیر را به جسم ما خواهد داد که از طریق اتحاد مجدد با روح تغییر یافته است. همان‌گونه که مسیح برخاست و تا ابد زنده است، همه ما نیز در روز آخر برخواهیم خاست.» ان.تی. رایت استدلال می‌کند که «برنامه خداوند رها کردن این جهان نیست… بلکه قصد دارد آن را از نو بسازد. و هنگامی که این کار را می‌کند، همه مردم را به زندگی جسمانی جدید برخواهد انگیخت تا در آن زندگی کنند. Gowan 2003 pages 115-116 بنابراین، بر خلاف انجیل‌های هم‌نوا، در انجیل یوحنا حیات ابدی نه‌تنها آینده‌نگر است، بلکه به زمان حال نیز مربوط می‌شود. در یوحنا، کسانی که مسیح را می‌پذیرند می‌توانند «همین‌جا و همین الان» و همچنین در ابدیت دارای حیات باشند، زیرا «از مرگ به زندگی گذشته‌اند»، چنان‌که در یوحنا ۵:۲۴ آمده است: «هر که کلام مرا بشنود و به فرستنده من ایمان آورد، حیات ابدی دارد و در داوری نخواهد آمد، بلکه از مرگ به حیات گذشته است.» در یوحنا، هدف از تجسد (مسیحیت)، تصلیب عیسی، رستاخیز مسیح و تمجید لوگوس (مسیحیت) فراهم آوردن حیات ابدی برای بشر بود. کارسون پیشنهاد می‌کنند که حیات ابدی در یوحنا ۱۷:۳ به‌صراحت تعریف شده است، جایی که عیسی در دعای کاهن اعظم خود می‌گوید: «این است حیات ابدی، که تو را، تنها خدای حقیقی، و عیسی مسیح را که فرستادی، بشناسند.» کارسون دربارهٔ این آیه می‌گوید که «حیات ابدی نه بیشتر و نه کمتر از شناخت خدای حقیقی است» و اینکه «نه‌چندان زندگی جاودان بلکه شناخت شخصی صفات خدا در مسیحیت است.»D. از سوی دیگر، فرهنگ‌نامه کتاب مقدس اِردمنز معتقد است که «ماهیت حیات ابدی در عهد جدید تنها در عناصر اساسی‌اش به‌اجمال ترسیم شده است». ریتنباخ می‌گوید که حیات ابدی به معنای شناخت خداست و عیسی رابطه‌ای صمیمی با خدا را القا می‌کند که با گذر زمان رشد می‌کند. هم در یوحنا و هم در پولس، امکان دستیابی به حیات ابدی و دوری از خشم خدا به ایمان به عیسی، پسر خدا، بستگی دارد. برای یوحنا، ماندن در مسیح مستلزم محبت به یکدیگر است، چنان‌که در یوحنا ۱۵:۹–۱۷ و یوحنا ۵:۲۴ آمده است. وجود محبت الهی در مؤمنان سپس تأثیر انجیل را بر جهان تسهیل می‌کند و به رستگاری گسترده می‌انجامد. اول یوحنا ۳:۱۴ آنگاه «هم‌اکنون اما نه هنوز» کسب حیات ابدی را با اشاره به کسب حیات ابدی به‌عنوان رویدادی یک‌بار برای همیشه (ephapax) و نقش محبت در رسیدن به آن آشکار می‌کند: «می‌دانیم که از مرگ به حیات گذشته‌ایم، زیرا برادران را دوست می‌داریم. Dunn 2006 page 479 پولس گناه‌شناسی (دیدگاه مسیحیت) را مانعی بر سر راه دستیابی به حیات ابدی می‌داند، چنان‌که در رومیان ۶:۲۳ آمده است. Hultgren 2011 page 264 پولس همچنین رابطه حیات ابدی با روح‌القدس در مسیحیت را بررسی می‌کند و بیان می‌دارد که همراه بودن با روح و اندیشیدن با روح به حیات ابدی می‌انجامد، مانند غلاطیان ۶:۸: «هر که در زمین روح بکارد، از روح حیات ابدی درو خواهد کرد.» برای پولس حیات ابدی آینده به‌عنوان نتیجه حضور روح‌القدس در زندگی حال فرا می‌رسد، و گزاره‌های به‌هم‌پیوسته دربارهٔ زندگی حال، روح و حیات آینده عنصری کلیدی در تعالیم این موضوع در غلاطیان را تشکیل می‌دهند. اول تیموتائوس ۱:۱۶ مسیحیان را با اشاره به حیات ابدی توصیف می‌کند و پیروان عیسی را «نمونه‌ای برای کسانی که پس از این به او ایمان خواهند آورد تا به حیات ابدی برسند» می‌نامد، و ۶:۱۲ به آن‌ها توصیه می‌کند «مبارزه نیکوی ایمان را بجنگ، حیات ابدی را دریاب». در انجیل لوقا، سامری نیکوکار با پرسشی دربارهٔ حیات ابدی در ۱۰:۲۵ آغاز می‌شود، جایی که یک شریعت‌دان از عیسی می‌پرسد برای «وارث شدن حیات ابدی» چه باید بکند. | ## بخش 2: حیات ابدی (مسیحیت) | Turner 2008 page 473 مَثَل با پرسشی از جوان به عیسی آغاز می‌شود: «چه کار نیکویی بکنم تا حیات ابدی داشته باشم؟» و عیسی به او توصیه می‌کند که احکام را نگاه دارد و سپس در همان زمینه به ورود به «پادشاهی خدا» اشاره می‌کند. Bromiley 1982 page 161 نوشته‌های یوحنایی به‌ویژه دیدگاه حیات ابدی را نه‌تنها به‌عنوان آینده‌گرایی (فرجام‌شناسی مسیحی) بلکه مرتبط با فرجام‌شناسی تحقق‌یافته نیز ارائه می‌دهند؛ بنابراین کسانی که سخنان عیسی را می‌شنوند و به یهوه اعتماد می‌کنند می‌توانند «همین‌جا و همین الان» و همچنین در ابدیت دارای حیات باشند، زیرا «از مرگ به حیات گذشته‌اند»، چنان‌که در یوحنا ۵:۲۴ آمده است. این مفهوم به‌قدری در نوشته‌های یوحنایی نفوذ کرده که در بسیاری از موارد می‌توان «حیات» را به‌عنوان «حیات ابدی» خواند. کارسون را «قوی‌ترین تأیید فرجام‌شناسی آغازشده در انجیل یوحنا» می‌داند: مؤمن نیازی ندارد «تا فرجام‌شناسی صبر کند تا چیزی از حیات رستاخیز را تجربه کند.»D. جورج الدن لد خاطرنشان می‌کند که، مانند پادشاهی خدا، حیات ابدی «نه‌تنها هدیه‌ای فرجام‌شناختی متعلق به عالم آینده است؛ بلکه هدیه‌ای است که باید در دوران کهن دریافت شود». Bromiley 1995 page 525 با این حال، هرچند در یوحنا ۳:۱۶ خدا هدیه حیات ابدی را به مؤمنان عطا کرده، امکان هلاک شدن (απόληται) در صورت رد کردن عیسی باقی می‌ماند. طبق یوحنا ۳:۳۶، «هر که به پسر ایمان آورد حیات ابدی دارد، اما هر که از پسر اطاعت نکند حیات را نخواهد دید، بلکه خشم خدا بر او می‌ماند.» در پایان انجیل یوحنا (۲۰:۳۱)، هدف از نگارش انجیل چهارم چنین بیان شده است: «تا ایمان آورید که عیسی مسیح پسر خداست، و تا با ایمان آوردن به نام او حیات داشته باشید.» این اغلب با اول یوحنا ۵:۱۳ مرتبط دانسته می‌شود: «این چیزها را به شما که به نام پسر خدا ایمان آورده‌اید نوشتم تا بدانید که حیات ابدی دارید.»1, 2, and 3 John by John Painter, Daniel J. اول یوحنا ۱:۲: «حیات ابدی را که نزد پدر بود و بر ما ظاهر شد به شما اعلام می‌کنیم» با یوحنا ۱:۱: «و کلمه نزد خدا بود» مقایسه می‌شود که به پیش‌هستی مسیح اشاره دارد. این کار رستگاری‌بخش، داوری خاص اصطلاح «داوری» برای دو چیز به‌کار می‌رود: داوری خاص که هنگام مرگ رخ می‌دهد، و داوری عمومی که هنگام بازگشت مسیح و رستاخیز مردگان صورت می‌گیرد. برزخ کلیسای کاتولیک تعلیم می‌دهد که حالتی به نام برزخ (مسیحیت) وجود دارد که در آن روح‌های کسانی که در فضل الهی مسیح درگذشته‌اند و بنابراین از داوری خاص گذشته‌اند، از هرگونه دلبستگی دنیوی نامناسب یا آثار گناه پاک می‌شوند تا پیش از روز حساب آماده محبت مسیح شوند. رستاخیز جسمانی کتاب راهنمای کلیسای کاتولیک بیان می‌کند: «با مرگ، روح از جسم جدا می‌شود، اما در رستاخیز خداوند زندگی فسادناپذیر را به جسم ما خواهد داد که از طریق اتحاد مجدد با روح تغییر یافته است. همان‌گونه که مسیح برخاست و تا ابد زنده است، همه ما نیز در روز آخر برخواهیم خاست.» بهشت پس از داوری، نجات‌یافتگان از رؤیت سعیده خدا بهره‌مند خواهند شد: در این جهان نو، خداوند «هر اشکی را از چشمانشان پاک خواهد کرد و مرگ دیگر نخواهد بود، نه ماتم، نه گریه و نه درد، زیرا چیزهای قبلی گذشته‌اند». جهنم تعالیم کاتولیک واقعیت جهنم را می‌پذیرد: «حالت طرد قطعی از اشتراک با خدا و مبارکان». این تعالیم خاطرنشان می‌کند که «خداوند هیچ‌کس را به جهنم مقدر نمی‌کند؛ برای این، روی‌گردانی ارادی از خدا (یعنی گناه کبیره) و پافشاری بر آن تا پایان ضروری است.» در زندگی زمینی، کسی که در گناه کبیره است باید به خدا بازگردد، که کاتولیک‌ها او را دارای رحمت نامحدود می‌دانند. بر اساس نظر برخی الهیدانان، کلیسا تعلیم نمی‌دهد که جهنم چقدر پر جمعیت است، اگر اصلاً باشد. حالت‌ها پاپ پاپ ژان پل دوم تعلیم داد که بهشت، جهنم و برزخ فی‌نفسه مکان نیستند، بلکه حالت‌های روح انسانی یا «شرایط وجودی» هستند، که به‌طور سنتی به‌صورت مجازی از آن‌ها به‌عنوان مکان یاد شده است. هرچند بسیاری از قدیسان رؤیاهایی از بهشت، جهنم یا برزخ داشته‌اند (برخی با جزئیات سرخوشانه یا هولناک)، کلیسای کاتولیک به‌صورت حداقلی دربارهٔ آن‌ها تعلیم می‌دهد و خاطرنشان می‌کند که «آسمان و زمین نو» تجدیدی رازآمیز است که خداوند جزئیات آن را آشکار نکرده، و اینکه «اشتراک مبارک میان خدا و کسانی که در مسیح هستند فراتر از هر توصیف و درکی است». هفتم‌روزی‌های آدونتیست هفتم‌روزی‌های آدونتیست بر این باورند که تنها خداوند از جاودانگی ذاتی و بی‌قید و شرط برخوردار است، همه انسان‌ها تنها می‌توانند جاودانگی را به‌صورت مشروط از طریق ایمان به عیسی به‌عنوان هدیه داشته باشند، و کافران برای همیشه هلاک خواهند شد یا از وجود بازخواهند ایستاد. این باور بر متون کتاب مقدسی مانند یوحنا ۳:۱۶ استوار است که می‌گوید: «زیرا خدا جهان را آن‌قدر محبت نمود که پسر یگانه خود را داد تا هر که به او ایمان آورد هلاک نگردد بلکه حیات ابدی داشته باشد» و همچنین آیات دیگری. آدونتیست‌ها همچنین بر این باورند که هنگام مرگ، مرگ حالتی از خواب ناخودآگاه است تا رستاخیز. آن‌ها این باور را بر متون کتاب مقدسی مانند جامعه ۹:۵ که بیان می‌کند «مردگان هیچ نمی‌دانند» و اول تسالونیکیان ۴:۱۳–۱۸ که توصیفی از برخاستن مردگان از قبر در بازگشت دوم را دربردارد، استوار می‌کنند. | ## بخش 3: حیات ابدی (مسیحیت) | «و خداوند خدا انسان را از خاک زمین سرشت و در بینی او نسمه حیات دمید؛ و انسان نفس زنده شد.» (نگ. ) متن پیدایش ۲:۷ به‌صراحت بیان می‌کند که خدا «نسمه حیات» را در انسان دمید و انسان نفس زنده شد. , ) «هم انسان و هم حیوان… همه یک نفَس دارند، بنابراین انسان را بر حیوان برتری نیست.» (نگ. آدونتیست‌ها تعلیم می‌دهند که رستاخیز پارسایان در بازگشت دوم عیسی رخ خواهد داد، که در آن زمان به زندگی بازخواهند گشت و به بهشت خواهند رفت، در حالی که بدکاران برای مواجهه با داوری برخیزند و برای همیشه نابود یا فانی شوند. شاهدان یهوه شاهدان یهوه بر این باورند که واژه «نفَس» (nephesh یا psykhe) آن‌گونه که در کتاب مقدس به‌کار رفته به معنای یک شخص، یک حیوان، یا حیاتی است که یک شخص یا حیوان از آن برخوردار است. از این رو، نفَس بخشی از انسان نیست بلکه کل انسان است — انسان به‌عنوان موجود زنده؛ بنابراین هنگامی که یک شخص یا حیوان می‌میرد، نفَس نیز می‌میرد و مرگ حالتی از نبودن است، بر اساس مزامیر ۱۴۶:۴، سفر حزقیال ۱۸:۴ و دیگر آیات. یک گروه که به‌عنوان «گله کوچک» ۱۴۴٬۰۰۰ نفره از آن یاد می‌شود، جاودانگی خواهند یافت و به بهشت خواهند رفت تا در عصر مسیحایی به‌عنوان پادشاهان و کاهنان با مسیح حکومت کنند. برای بقیه بشریت، پس از روز حساب، انتظار می‌رود که پارسایان حیات ابدی داشته باشند و برای همیشه در زمینی که به پردیس تبدیل شده زندگی کنند. 1196: "Incorruption" آن‌ها میان جاودانگی و حیات ابدی تمایز قائل می‌شوند، به این معنا که انسان‌هایی که از داوری نهایی گذشته‌اند و «حیات ابدی» پاداش گرفته‌اند، از نظر فنی هنوز می‌توانند آن حیات را از دست بدهند و بمیرند، اگر فرضاً در آینده گناه کنند، هرچند به بیماری یا پیری تسلیم نمی‌شوند، زیرا ادامه زندگی‌شان هنوز تابع اطاعت است. 346–348 مقدسین آخرالزمان در الهیات مقدسین آخرالزمان، روح و جسم روح انسانی را تشکیل می‌دهند. در حالی که جسم انسانی در زمین در معرض مرگ است، آن‌ها بر این باورند که روح هرگز از وجود بازنمی‌ایستد و روزی روح‌ها و اجساد همه بشریت دوباره با هم متحد خواهند شد. این آموزه از باور آن‌ها ناشی می‌شود که رستاخیز عیسی مسیح هدیه جهانی جاودانگی را به هر انسانی عطا می‌کند. جوزف اسمیت، بنیان‌گذار جنبش مقدسین آخرین زمان، توصیفی از زندگی پس از مرگ بر اساس رؤیایی که دریافت کرد ارائه داد که در عقاید و پیمان‌ها ثبت شده است. بر اساس بخش ۷۶ کتاب مقدس مقدسین آخرالزمان، زندگی پس از مرگ از سه درجه یا ملکوت جلال تشکیل شده که ملکوت آسمانی، ملکوت زمینی و ملکوت ستاره‌ای نامیده می‌شوند. دیگر آیات کتاب مقدسی به درجات مختلف جلال اشاره دارند، مانند : «اجسام آسمانی نیز هستند و اجسام زمینی؛ اما جلال اجسام آسمانی یکی است و جلال اجسام زمینی دیگری. جلال خورشید یکی است، جلال ماه دیگری و جلال ستارگان دیگری؛ زیرا یک ستاره با ستاره دیگر در جلال فرق دارد.» آن معدودی که به هیچ درجه‌ای از جلال دست نمی‌یابند (هرچند برخیزند) در حالتی به نام تاریکی بیرونی ساکن می‌شوند که هرچند درجه‌ای از جلال نیست، اغلب در این زمینه از آن بحث می‌شود. دیگر باورهای مسیحی آموزه جاودانگی مشروط بیان می‌کند که روح انسانی ذاتاً فانی است و جاودانگی از سوی خداوند به‌عنوان هدیه اعطا می‌شود. این آموزه «دیدگاه اقلیت قابل‌توجه در مسیحیت انجیلی» است که «در سال‌های اخیر در درون انجیلی‌گرایی رشد کرده است». برخی فرقه‌هایی که به آموزه تجدید تولد از طریق تعمید اعتقاد دارند، در عین حال به قلمرو سومی به نام لیمبو نیز باور دارند که مقصد نهایی روح‌هایی است که غسل تعمید نشده‌اند اما از گناه کبیره بی‌گناه بوده‌اند. روح‌های در لیمبو شامل نوزادان غیر مسمی و کسانی می‌شوند که پارسایانه زیستند اما هرگز با مسیحیت آشنا نشدند. | ## جمع‌بندی | علم مسیحی بر این باور است که گناه مرگ آورد و مرگ با غلبه بر گناه مغلوب خواهد شد.