موضوع مقاله: چهار عمارت | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # چهار عمارت | مقدمه: از میان این چهار عمارت، تنها خانه تان یوک نی باقی مانده است و این بنا بعدها به عنوان یکی از آثار تاریخی ملی سنگاپور به ثبت رسیده است. | ## بخش 1: چهار عمارت | خانه‌های بعدی به ترتیب در سال‌های ۱۸۷۲، ۱۸۷۸ و ۱۸۸۵ توسط سی یو چین، وی آه هود و تان یوک نی احداث گردیدند. خانه تان سنگ پو هم توسط خود او و هم توسط کنسول چین در سنگاپور مورد استفاده قرار می‌گرفت، اما در سال ۱۹۰۴ تخریب شد و جای خود را به مجموعه‌ای از مغازه‌ها داد. خانه سی یو چین نیز محل سکونت او و خانواده‌اش بود و مدتی پس از جنگ جهانی دوم تخریب گردید. وی تا زمان درگذشتش در سال ۱۸۷۵ در خانه خود زندگی می‌کرد و پس از آن، پسرش این عمارت را برای برگزاری مهمانی‌ها و مراسم مختلف اجاره می‌داد. در سال ۱۹۰۶، «انجمن امور تجاری عمومی چین» این خانه را تصرف کرد و برنامه‌هایی برای ساخت ساختمانی پنج‌طبقه بر روی زمین آن داشت. خانه تان یوک نی اقامتگاه اصلی او بود تا زمانی که آن را به شرکت «راه‌آهن ایالت‌های فدرال مالایا» برای توسعه خط آهن در مجاورت ملک فروخت. این خانه در طول سال‌ها چندین بار دست‌به‌دست شد و در نهایت به مالکیت سپاه رستگاری درآمد که از سال ۱۹۳۸ تا ۱۹۹۱ در آن مستقر بود. خانه تان سنگ پو پیشینه تان سنگ پو در سال ۱۸۳۰ در ایپو، پراک (در آن زمان بخشی از ایالات فدرال مالایا) به دنیا آمد. خانواده تان از طریق ازدواج خواهرش با سی یو چین، مشهور به «پادشاه گامبیر»، با خاندان سی پیوند یافت. تان سنگ پو برای مدتی مدیریت کسب‌وکار خانوادگی سی را بر عهده داشت و خود نیز به عنوان یکی از بازرگانان برجسته فلفل و گامبیر شناخته شد. | ## بخش 2: چهار عمارت | افزون بر این، او به عنوان «کشاورز ارشد» مزارع تریاک و مشروبات الکلی در سنگاپور و جوهور فعالیت داشت.Trocki, C.A. خانه خانه تان سنگ پو در سال ۱۸۶۹ در خیابان هیل ساخته شد و نخستین عمارت از میان چهار اقامتگاه بزرگ بود. موقعیت خانه میان خیابان هیل و خیابان ارمنی قرار داشت و ورودی اصلی آن با هتل آلبیون، واقع در خیابان هیل شماره ۵۹، مشترک بود. 42, 58–59 (1905) این خانه همچنین محل دفتر کار زو بینگ‌لونگ، نخستین کنسول چین در سنگاپور پس از انتصابش از سوی دولت چینگ در سال ۱۸۸۱، بود. پس از درگذشت او، مالکیت خانه به همسرش یئو گو نئو و دو پسرش، تان کنگ سویی و تان کنگ وا، منتقل شد؛Song, O.S. او پیش از مهاجرت به سنگاپور در سال ۱۸۲۳، در زادگاه خود زندگی می‌کرد و در حالی که به عنوان کارمند در یک کشتی باری فعالیت داشت، از همین طریق به سنگاپور سفر کرد. وی پس از ورود به سنگاپور به مدت پنج سال به عنوان کارمند دفتری به کار خود ادامه داد. سی یو چین به همراه پسرانش، سی چئو سی و سی لیانگ سی، کسب‌وکاری بسیار موفق را بنیان نهاد. آنان مالک چندین قطعه زمین بودند که در آن‌ها به کشت گامبیر و فلفل می‌پرداختند.Song, O.S. خانه سی یو چین یک عمارت حیاط‌دار بود که به سبک ترکیبی معماری تنگه و چاوژو ساخته شده بود. | ## بخش 3: چهار عمارت | خانه‌هایی با این سبک معماری معمولاً دارای دروازه‌ای به سبک تئوچو بودند که به حیاط جلویی بنا راه می‌یافت. برخلاف شیوه سنتی چائوژو، نمای این خانه‌ها بیشتر به سبک مغازه‌های چندطبقه طراحی می‌شد و جلوه‌ای شهری‌تر داشت. پدرش، وی آه هنگ، تاجری بود که در مسیر سلانگور–سنگاپور فعالیت می‌کرد و زمانی که وی آه هود تنها شش‌ماهه بود، درگذشت. وی آه هود فعالیت خود را به عنوان دستیار ساده‌ای در یک مغازه پارچه‌فروشی در خیابان تلوک آیر آغاز کرد و به مرور، با پشتکار و مهارت، به یکی از بازرگانان برجسته فلفل و گامبیر در سنگاپور تبدیل شد.Wright, A. این خانه در سال ۱۸۷۸ در شماره ۴۹ خیابان هیل (که امروزه شماره ۴۷ است) ساخته شد و به نام دافودی شناخته می‌شد. پس از درگذشت وی آه هود در سال ۱۸۷۵، مالکیت خانه به همسرش خو چوئی نئو و پسرانش منتقل گردید. 2 (1892) پسر او، وی کیم یام، این خانه را برای برگزاری میهمانی‌ها نیز اجاره می‌داد. 6 (1905) در نهایت، فروش خانه در ۱۱ آوریل ۱۹۱۲ به‌طور رسمی نهایی شد و مالکیت آن به اتاق بازرگانی چین سنگاپور (SCCC) منتقل گردید. | ## جمع‌بندی | پس از پایان جنگ، چندین تلاش برای بازسازی این محل صورت گرفت تا آنکه در نهایت، در سال ۱۹۶۳، خانه وی با بنایی جدید جایگزین شد.