موضوع مقاله: فاحشه‌خانه‌های میدان نظامی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فاحشه‌خانه‌های میدان نظامی | مقدمه: اولین اشاره به این بی ام سی‌ها در جنگ جهانی اول بود و به ویژه در جنگ هندوچین و جنگ الجزایر به آنها اشاره شده است. | ## بخش 1: فاحشه‌خانه‌های میدان نظامی | متعاقباً، تنها لژیون خارجی هنوز از آنها استفاده می‌کرد و آخرین مرکز فرماندهی نظامی در خاک فرانسه، در گویان، در سال ۱۹۹۵ تعطیل شد. تاریخچه گفته می‌شود که عادت «فاحشه‌خانه‌ها برای سربازان» در طول جنگ صلیبی سوم توسط فیلیپ دوم فرانسه آغاز شد. طبق روایت، او چنان از میزان لواط و تجاوزهای انجام شده توسط صلیبیون شوکه شده بود که ترتیب داد یک قایق پر از «دختران شادی» از فرانسه فرستاده شود. اولین بیمارستان ام سی احتمالاً در دوره کنترل نظامی الجزایر (۱۸۳۰–۱۸۷۰)، پس از فتح آن توسط ارتش فرانسه، ظاهر شدند. فرماندهی نظامی به دلایل نژادپرستانه و طبقاتی نمی‌خواست سربازان بومی با زنان محلی رابطه جنسی داشته باشند، و همچنین برای جلوگیری از ابتلای سربازان به بیماری‌های مقاربتی مانند سفلیس که در آن زمان قابل درمان نبود (پنی‌سیلین فقط از سال ۱۹۴۴ در دسترس بود). این مخفف برای اولین بار در دهه ۱۹۲۰ با تنظیم علائم در ارتش فرانسه ظاهر شد و از آن به بعد، بی ام سی در اسناد نظامی ذکر شدند. «انجمن صاحبان و صاحبان هتل‌های مبله فرانسه و مستعمرات» تقریباً نقش هماهنگ‌کننده رسمی را ایفا می‌کرد. | ## بخش 2: فاحشه‌خانه‌های میدان نظامی | این انجمن طبق قانون اول ژوئیه ۱۹۰۱، واقع در خیابان ۷۳ نازارت، پاریس، اداره می‌شد. فاحشه خانه‌های نظامی در طول دوره بین دو جنگ جهانی افزایش یافتند، زیرا تقریباً هر شهری که دارای پادگان یا هنگ بود، یک بی ام سی داشت. در طول جنگ‌های استعماری، سازماندهی و حضور بی ام سی به ویژه در هندوچین و الجزایر ("جعبه شیرینی") به اطلاع عموم رسید و توسط ارتش تشویق می‌شد. با این حال، در سال ۱۹۴۷، وزارت نیروهای مسلح اجازه استفاده مداوم از بی ام سی را برای واحدهای شمال آفریقا در حین استقرار در فرانسه متروپولیتن صادر کرد، روسپی‌های این بی ام سی از الجزایر می‌آمدند. مراکز فرماندهی دریایی عموماً سیار و موقت بودند و باید آنها را از «مناطق رزرو شده» نزدیک به پادگان‌های دائمی، مانند بوسبیر د کازابلانکا، متمایز کرد. [ نیازمند منبع ] ادبیات فرانسه بارها از «پارک بوفالو»، یک مرکز نگهداری گاومیش در سایگون، نام برده است. در جنگ هندوچین، فرانسوی‌ها از زنان قبیله اولد نایل از ارتفاعات الجزایر استفاده می‌کردند. | ## بخش 3: فاحشه‌خانه‌های میدان نظامی | این مراکز نگهداری گاومیش نقش مهمی در شیوع بیماری‌های مقاربتی داشتند و مسیری برای حمله هواداران زن ویت مین بودند. یک مرکز نگهداری گاومیش وسیع در سایگون وجود داشت که به عنوان «پارک گاومیش‌ها» شناخته می‌شد و در ژانویه ۱۹۵۴، یک مرکز نگهداری گاومیش حاوی فاحشه‌های ویتنامی و الجزایری به دین بین فو منتقل شد. در اینجا، فاحشه‌ها در طول محاصره به عنوان دستیار پرستاری برای پادگان فرانسوی‌ها مشغول به کار شدند، با این حال، پس از سقوط پادگان، ویت مین آنها را برای آموزش مجدد فرستاد. بسته شدن آخرین پایگاه چتربازی خارجی در فرانسه، متعلق به لژیون خارجی دوم، هنگ چتربازی خارجی در کالوی، کورسیکا، در سال ۱۹۷۸ تعطیل شد. آخرین پایگاه چتربازی خارجی در خاک فرانسه، متعلق به لژیون در کورو، گویان فرانسه، در سال ۱۹۹۵، پس از شکایت یک دلال برزیلی به دلیل رقابت ناعادلانه، تعطیل شد. در خارج از سرزمین‌های فرانسه، لژیون خارجی تا سال ۲۰۰۳ همچنان یک پایگاه چتربازی در جمهوری جیبوتی داشت. در فیلم در فیلم آر ای اس (۱۹۷۳)، به کارگردانی ایو بواسه، دربارهٔ جنگ الجزایر، سکانسی ورود یک بی ام سی و استفاده از آن توسط سربازان را نشان می‌دهد. | ## جمع‌بندی | فیلم مستند استفان بنهامو در سال ۲۰۱۳، حاوی سکانس‌ها و توصیفات زیادی در مورد بی ام سی، به ویژه در هندوچین است.