موضوع مقاله: جیووانی آنتونیو ماجینی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جیووانی آنتونیو ماجینی | مقدمه: جیووانی آنتونیو ماگینی (به لاتین Maginus) (۱۳ ژوئن ۱۵۵۵–۱۱ فوریه ۱۶۱۷) ستاره‌شناس، ستاره‌شناس، نقشه‌بردار و ریاضی‌دان ایتالیایی بود. | ## بخش 1: جیووانی آنتونیو ماجینی | زندگی او او در پادوا متولد شد و تحصیلات فلسفه را در سال ۱۵۷۹ در بولونیا به پایان رساند. او که خود را وقف نجوم کرده بود، در سال ۱۵۸۲ کتاب جدول نجومی را نوشت که سال بعد به ایتالیایی ترجمه شد. در سال ۱۵۸۸، پس از مرگ اگناتیو دانتی، او بر گالیله ترجیح داده شد تا کرسی ریاضیات دانشگاه بولونیا را اشغال کند. او به‌جای پذیرش مدل انقلابی کوپرنیک که زمین را در مدار خورشید قرار می‌داد، نظام کیهانی خاص خود را طراحی کرد که به نام «نظام ماجینی» شناخته می‌شود. این نظام شامل یازده کرهٔ چرخان بود که هر یک حامل یکی از اجرام آسمانی بودند و در هماهنگی با مشاهدات نجومی زمان خود عمل می‌کردند. ماجینی این نظریه را در اثر خود با عنوان «نظریه جدید سیاره‌ای کوپرنیک» (ونیز، ۱۵۸۹) توصیف کرد. عنوان این کتاب به معنای «نظریه‌های جدید کرات آسمانی مطابق با مشاهدات نیکلاس کوپرنیک» است و نشان می‌دهد که ماجینی، هرچند با دیدگاه کوپرنیک مخالف بود، تلاش داشت تا داده‌های رصدی او را در قالبی سنتی و زمین‌محور بازتفسیر کند. نظام ماجینی، با حفظ مرکزیت زمین، در واقع تلاشی بود برای آشتی دادن سنت‌های بطلمیوسی با یافته‌های جدید نجومی، بدون آن‌که ساختار کیهان‌شناسی دیرینه را کنار بگذارد. ماجینی، با طراحی کره‌های چرخان و تلاش برای هماهنگی میان نظریه و مشاهده، نقش واسطه‌ای مهم میان کیهان‌شناسی قرون وسطی و نجوم مدرن ایفا کرد. هرچند نظریهٔ او در نهایت جای خود را به مدل‌های خورشیدمرکزی داد، اما نظام ماجینی نمونه‌ای ارزشمند از پیچیدگی تحول علمی است؛ تحولی که نه با یک جهش ناگهانی، بلکه با گفت‌وگو، مقاومت، و بازاندیشی در مفاهیم بنیادین همراه بود. آثار او، به‌ویژه در زمینهٔ نقشه‌نگاری و نجوم، تأثیراتی ماندگار بر نسل‌های بعدی گذاشت و نشان داد که حتی در برابر موج‌های نوآوری، اندیشهٔ سنتی می‌تواند خلاقانه و سازنده ظاهر شود. | ## بخش 2: جیووانی آنتونیو ماجینی | او در کتاب «در باب پلان مثلث» (۱۵۹۲)، کاربرد ربع دایره‌ها را در نقشه‌برداری و نجوم شرح داد. در سال ۱۵۹۲، ماجینی کتاب «تابولا تتراگونیکا» را منتشر کرد و در سال ۱۶۰۶ جداول مثلثاتی بسیار دقیقی را تدوین نمود. او همچنین روی هندسه کره و کاربردهای مثلثات کار کرد و برای این کار دستگاه‌های محاسباتی را اختراع کرد. به عنوان یک نقشه‌نگار، کار زندگی او تهیه «ایتالیا» یا «اطلس جغرافیایی ایتالیا» بود که پس از مرگش توسط پسر ماجینی در سال ۱۶۲۰ چاپ شد. قرار بود این اطلس شامل نقشه‌هایی از هر منطقه ایتالیا با نامگذاری دقیق و یادداشت‌های تاریخی باشد. تولید آن (که در سال ۱۵۹۴ آغاز شد) یک پروژه بزرگ بود و ماجینی برای تأمین بودجه آن، سمت‌های مختلفی از جمله معلم خصوصی ریاضیات پسران وینچنزو اول گونزاگا، دوک مانتوا، حامی اصلی هنر و علوم، را بر عهده گرفت. دوک مانتوا، که این اطلس به او تقدیم شده است، در این پروژه به او کمک کرد و اجازه داد نقشه‌های ایالت‌های مختلف ایتالیا به ماجینی آورده شود. [ نیازمند منبع ] جیووانی آنتونیو ماجینی، افزون بر فعالیت‌های علمی در حوزهٔ نجوم و ریاضیات، به حوزه‌هایی علاقه‌مند بود که امروزه در زمرهٔ علوم شبه‌علمی قرار می‌گیرند. او از طرفداران پرشور علم ستاره‌بینی بود و به‌ویژه کاربرد آن در پزشکی را با جدیت دفاع می‌کرد. در این کتاب، ماجینی تلاش کرد تا ستاره‌بینی را نه‌تنها به‌عنوان ابزاری برای پیش‌بینی، بلکه به‌عنوان دانشی سودمند در تشخیص و درمان بیماری‌ها معرفی کند. ماجینی همچنین همکاری نزدیکی با والنتین نایبود داشت، و در همین کتاب، بخش‌هایی از دست‌نوشتهٔ ناتمام نایبود را منتشر کرد. | ## بخش 3: جیووانی آنتونیو ماجینی | این آثار، در ادامهٔ سنت بطلمیوسی، به بررسی تأثیرات نجومی بر سرنوشت انسان می‌پرداختند و تلاش داشتند تا محاسبات دقیق‌تری برای تعیین زمان‌های مهم در زندگی افراد ارائه دهند. علاقهٔ ماجینی به علوم حاشیه‌ای تنها به ستاره‌بینی محدود نمی‌شد؛ او همچنین به متوپوسکوپی علاقه‌مند بود. این گرایش‌ها، هرچند امروزه از منظر علمی مورد تردید قرار گرفته‌اند، در زمان ماجینی بخشی از منظومهٔ فکری گسترده‌تری بودند که علم، فلسفه، و عرفان را در هم می‌آمیختند و تلاش داشتند تا نظم کیهانی را در زندگی فردی انسان بازتاب دهند. ماجینی، با حضور در این مرز میان علم و باور، چهره‌ای پیچیده و چندوجهی از دوران گذار به علم مدرن را نمایان می‌سازد. یک شرکت نرم‌افزاری بریتانیایی نام خود را از دهانه آتشفشانی ماگینوس که به افتخار او نامگذاری شده است، گرفته است. کوپرنیک، ۱۵۸۹، سازگار است (حرکت‌های آسمانی) – ونیز: دامیا نو زِنارو، ۱۵۸۲ (نظریه‌های جدید مدارهای آسمانی مطابق با مشاهدات نیکلاس کوپرنیک) – ونیز: دامیا نو زِنارو، ۱۵۸۹. (جداول حرکت نخستین، مشهور به جداول جهت‌ها، شامل جهت‌ها بر اساس روش منطقی و همچنین طبق فرم بطلمیوس) – ونیز: دامیا نو زِنارو، ۱۶۰۴. (دربارهٔ روش طالع‌بینی و استفاده از روزهای بحرانی یا تعیین‌کننده) – ونیز: اراده دامیا نو زِنارو، ۱۶۰۷. (جداول جدید تدوین‌شده مطابق محاسبات تیکو براهه) – بولونیا: سباستیانو بونومی، ۱۶۱۹. | ## جمع‌بندی | نسخه‌های جغرافیای بطلمیوس ماجینی به خاطر نسخه کوچک شده جغرافیای بطلمیوس که به زبان ایتالیایی منتشر شده است، به خوبی شناخته شده است.