موضوع مقاله: فهرست پیشرو برای صلح | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فهرست پیشرو برای صلح | مقدمه: فهرست پیشرو برای صلح (، ) یک حزب سیاسی چپ‌گرای اسرائیلی بود که از اتحاد فعالان چپ‌گرای عرب و یهودی تشکیل شده بود. | ## بخش 1: فهرست پیشرو برای صلح | این حزب در سال ۱۹۸۴ تأسیس شد و از برابری کامل میان شهروندان عرب و یهودی اسرائیل و ایجاد کشور مستقل فلسطینی در کنار اسرائیل دفاع می‌کرد. فهرست پیشرو برای صلح در انتخابات ۱۹۸۴ کنست دو کرسی به دست آورد اما به‌تدریج با مشکلات درونی و از دست دادن حمایت‌ها مواجه شد. در انتخابات ۱۹۸۸ تنها یک کرسی کسب کرد و در انتخابات ۱۹۹۲ با کسب تنها ۰٫۹ درصد آرا از کنست حذف شد. آخرین شماره روزنامه حزب یعنی «الوطن» در سال ۱۹۹۵ منتشر شد و حزب عملاً منحل گردید. شهروندان عرب اسرائیل به‌طور سنتی به فهرست‌های عربی وابسته به حزب کارگر یا حزب کمونیست ماکی رأی می‌دادند. در سال ۱۹۷۳ دانشگاهیان عرب با رکاح و اتحادیه‌های کارگری جبهه پیشرو ناصره را تأسیس کردند که در انتخابات شهرداری ۱۹۷۵ ناصره پیروز شد و توفیق زیاد را به عنوان شهردار برگزید. در سال ۱۹۷۷ این ائتلاف در سطح ملی به‌صورت «جبهه دموکراتیک برای صلح و برابری» (هدش) گسترش یافت. در همان سال ۱۹۷۷، چپ صلح‌طلب اسرائیل که از ایجاد کشور فلسطینی حمایت می‌کرد در دو ائتلاف سیاسی سازمان‌دهی شده بود: هدش و اردوگاه چپ اسرائیل که بیشتر از یهودیان تشکیل شده بود. تأسیس در اواخر عمر اردوگاه چپ اسرائیل، عضو پیشین کنست آوری آونری در ۳ ژوئیه ۱۹۸۲ در جریان محاصره بیروت، نخستین شخصیت سرشناس اسرائیلی بود که با یاسر عرفات رهبر سازمان آزادی‌بخش فلسطین دیدار کرد. این اقدام شکاف عمیقی میان جناح طرفدار مذاکره به رهبری آونری و متیتیاهو پلد و جناح مخالف به رهبری ران کوهن ایجاد کرد. در سال ۱۹۸۱ نیز ۷۷ عضو جبهه پیشرو ناصره جدا شده و «بلوک ملی» را تشکیل دادند که بعدها به «جنبش ملی‌گرای پیشرو» تغییر نام داد. همچنین سازمان الانصار که خواهان شرکت در انتخابات کنست بود از «ابناء البلد» جدا شد. فهرست پیشرو برای صلح در سال ۱۹۸۴ از ادغام جنبش آلترناتیوا، الانصار و جنبش ملی‌گرای پیشرو و نیز افراد مستقل دیگر تشکیل شد. جنبش ملی‌گرای پیشرو بر هویت فلسطینی اعراب اسرائیل تأکید داشت و نماد انتخاباتی «פ» (حرف اول «فلسطین» به عبری) را به حزب اختصاص داد. | ## بخش 2: فهرست پیشرو برای صلح | حزب در انتخابات ۱۹۸۴ کنست دو کرسی به دست آورد که به محمد میعاری و متیتیاهو پلد رسید. همان سال حزب راست افراطی کاخ به رهبری مئیر کاهان نیز برای نخستین بار وارد کنست شد. تلاش برای ممنوعیت در سال ۱۹۸۵، قانون اساسی مربوط به کنست اصلاح شد و بخش ۷الف با عنوان «جلوگیری از مشارکت فهرست نامزدها» به آن افزوده شد. بر اساس این اصلاحیه: «فهرست نامزدها نباید در انتخابات کنست شرکت کند اگر اهداف یا اقدامات آن، صراحتاً یا تلویحاً، شامل نفی وجود دولت اسرائیل به عنوان دولت مردم یهود باشد.» انگیزه اصلی این اصلاحیه ممنوع کردن احزاب نژادپرست مانند کاخ بود، اما نویسندگان آن برای ایجاد توازن، احزاب چپ‌گرایی را نیز که تهدیدی برای ماهیت یهودی دولت اسرائیل تلقی می‌شدند هدف قرار دادند. در ۱۷ ژوئن ۱۹۸۸ پیش از انتخابات کنست، کمیته مرکزی انتخابات اسرائیل با استناد به این مقرره، فهرست پیشرو برای صلح را از شرکت در انتخابات منع کرد. حزب به دادگاه عالی اسرائیل شکایت برد و دادگاه عالی حکم ممنوعیت را لغو کرد و اجازه شرکت حزب در انتخابات را صادر نمود. با این حال دادگاه بخش ۷الف را ابطال نکرد بلکه صرفاً اعلام کرد که سیاست‌های این حزب مشمول آن نمی‌شود. بر اساس لایحه‌ای که یوسی بارد، از اعضای برجسته حزب، ارائه داد، فهرست پیشرو برای صلح ماهیت یهودی اسرائیل را انکار نمی‌کرد بلکه معتقد بود این ماهیت باید در چارچوب دموکراسی تفسیر شود؛ یعنی ماهیت یهودی نمی‌تواند توجیهی برای تبعیض علیه شهروندان غیریهودی باشد. وکلای کاخ نیز لایحه‌ای «آینه‌وار» ارائه کردند که در آن مدعی شدند کاخ با ماهیت دموکراتیک اسرائیل مخالفتی ندارد اما این ماهیت باید تابع یهودی بودن دولت باشد. دادگاه عالی این «تقارن» را شکست و لایحه فهرست پیشرو برای صلح را پذیرفت و لایحه کاخ را رد کرد. این حکم سابقه‌ای مهم در حقوق اساسی اسرائیل ایجاد کرد و مقرر داشت که حمایت از حقوق برابر شهروندان عرب اسرائیل به منزله نفی ماهیت یهودی‌ـدموکراتیک اسرائیل نیست، در حالی که مخالفت با برابری عرب‌ها نقض آن محسوب می‌شود. دادگاه نظامی آدام کلر در آوریل ۱۹۸۸، آدام کلر سخنگوی حزب، در حین خدمت نظامی ذخیره توسط پلیس نظامی بازداشت شد. وی متهم شد که بر روی ۱۱۷ تانک و خودروی نظامی دیگر شعارنویسی کرده و سربازان را به سرپیچی از خدمت در سرزمین‌های اشغالی تشویق نموده‌است. همچنین وی دستورات نظامی را از تابلوی اعلانات برداشته و به‌جای آنها اعلامیه‌های حزبی نصب کرده بود که در آنها از «کشتار منظم تظاهرکنندگان غیرمسلح فلسطینی» ابراز خشم شده و خواستار «ایجاد کشور مستقل فلسطینی در کنار اسرائیل» شده بود. | ## بخش 3: فهرست پیشرو برای صلح | کلر اتهامات منتسب به خود را پذیرفت اما آنها را نه تخلف بلکه اقدامی ستودنی دانست. وی در بازجویی‌ها و دادگاه بارها تأکید کرد که کاملاً به‌تنهایی عمل کرده و هیچ عضو دیگری از حزب دخالتی نداشته‌است. با این حال، همسر وی بئاته زیلورسمیت در کنفرانس حزب در ناصره در دومین ماه حبس کلر با استقبال گرم اعضا روبه‌رو شد و حاضران عمل او را تأیید کردند. افول و انحلال در سال ۱۹۸۶، سی عضو عرب حزب عمدتاً از منطقه مثلث از حزب جدا شدند و در سال ۱۹۸۸ بیشتر رهبران یهودی نیز حزب را ترک کردند. در انتخابات ۱۹۸۸ کنست، کارزار انتخاباتی با حملات شدید متقابل میان احزاب چپ‌گرا همراه بود. فهرست پیشرو برای صلح حزب راتز را به دلیل حمایت «بی‌قیدوشرط» از نخست‌وزیری شیمون پرز مورد انتقاد قرار داد و خصومت آشکاری با هدش نشان داد که حتی به درگیری فیزیکی میان فعالان دو حزب انجامید. اگر دو حزب توافقنامه آرای مازاد امضا کرده بودند، فهرست پیشرو کرسی دوم خود را حفظ می‌کرد. حزب در سال ۱۹۹۰ آخرین حمایت‌های یهودی خود را نیز از دست داد، زمانی که جنبش ملی‌گرای پیشرو در جنگ خلیج فارس از عراقِ صدام حسین حمایت کرد و جنبش آلترناتیوا را وادار به ترک حزب نمود. فهرست پیشرو برای صلح تنها ۰٫۹ درصد آرا را کسب کرد و نمایندگی خود در کنست را از دست داد. در سال ۱۹۹۳ اختلاف درونی بر سر امتناع میعاری از همکاری با هدش و انتقاد وی از پیمان‌های اسلو حزب را فلج کرد. جناحی از حزب به مجمع ملی دموکراتیک (بلد) پیوست که در انتخابات ۱۹۹۶ در فهرست مشترک با هدش شرکت کرد. جناح دیگری به رهبری محمد زیدان رئیس شورای شهر کفر مندا «کنفدراسیون پیشرو» را تأسیس کرد که تنها ۰٫۴۶ درصد آرا را در انتخابات ۱۹۹۶ به دست آورد. | ## جمع‌بندی | پس از آن فهرست پیشرو برای صلح و جنبش ملی‌گرای پیشرو به‌طور کامل از صحنه سیاسی ناپدید شدند.