موضوع مقاله: فلج فوق هسته‌ای پیشرونده | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فلج فوق هسته‌ای پیشرونده | مقدمه: فلج فوق هسته‌ای پیشرونده به اختصار PSP، یک بیماری زوال‌دهنده عصبی با شروع در دوران پیری است که شامل تخریب تدریجی و مرگ بخش‌های خاصی از مغز مشخص می‌شود. | ## بخش 1: فلج فوق هسته‌ای پیشرونده | این بیماری منجر به علائمی از جمله اختلال در تعادل، کند شدن حرکت، مشکل در حرکت چشم‌ها و اختلال شناختی می‌شود. PSP ممکن است با سایر انواع تخریب عصبی مانند بیماری پارکینسون، زوال عقل پیشانی-گیجگاهی و بیماری آلزایمر اشتباه گرفته شود. علت این بیماری نامشخص بوده اما تجمع پروتئین تاو در نورون‌های مغز یکی از نشانه‌ها و دلایل اصلی وقوع آن است. در حال حاضر این بیماری لاعلاج بوده و داروهایی مانند لوودوپا و آمانتادین تنها می‌توانند در بهبود برخی از علائم بیماری (نه خود بیماری) مفید باشند. علائم و نشانه‌ها علائم اولیه در دو سوم موارد اختلال در تعادل، حرکت به سمت جلو هنگام حرکت (حرکت مانند پرندگان یا حرکت آکوردئونی)، راه رفتن سریع، برخورد با اشیا یا افراد و زمین‌خوردن است. علائم زوال عقل نیز در ابتدا بیماری و در حدود یک مورد از هر پنج مورد مشاهده می‌شود. دیگر علائم اولیه رایج تغییرات در خلق و خو، کند شدن کلی حرکت و مشکلات بینایی است. شایع‌ترین علائم رفتاری در بیماران مبتلا به PSP شامل بی‌تفاوتی، مهارگسیختگی، اضطراب و حالت عمیق ناراحتی یا نارضایتی است. علائم و نشانه‌های بعدی می‌تواند شامل زوال عقل (معمولاً شامل از دست دادن بازداری و توانایی سازمان‌دهی اطلاعات)، اختلال در گفتار، مشکل در بلع، و مشکل در حرکت چشم‌ها، به ویژه در جهت عمودی اسن، هر چند لزوماً شامل این موارد نمی‌شود. مشکلات حرکتی چشم علت برخی از زمین‌خوردن‌های این بیماران بوده زیرا نگاه کردن به بالا یا پایین برای آنها دشوار است. برخی از علائم دیگر عبارتند از: عملکرد ضعیف پلک‌ها، انقباض عضلات صورت، کج شدن سر به سمت عقب همراه با سفت شدن عضلات گردن، اختلال در خواب، بی‌اختیاری ادرار و یبوست. بیماران معمولاً از مشکل در خواندن به دلیل ناتوانی در نگاه کردن به پایین شاکی هستند. افتالموپارزی که توسط این بیماران تجربه می‌شود عمدتاً مربوط به حرکت ارادی چشم و ناتوانی در ساخت حرکت‌های جهشی چشمی (ساکاد) عمودی است که اغلب در ساکادهای رو به پایین بدتر می‌شود. بیماران معمولاً در نگاه کردن به پایین و به دنبال آن نگاه کردن به بالا مشکل دارند. هنگامی که معاینه کننده به عنوان بخشی از آزمایش رفلکس دهلیزی-چشمی، سر بیمار را به صورت غیرفعال به بالا و پایین بچرخاند، این فلج نگاه عمودی اصلاح می‌شود. به عنوان مثال، حرکات غیرارادی چشم، همان‌طور که پدیده بل برانگیخته می‌شود، ممکن است به حالت طبیعی نزدیکتر باشد. در تشخیص دقیق، حرکات چشمی افراد مبتلا به PSP علامت «تکان‌های موج مربعی» را نشان می‌دهند. این نشانه زمانی که بیمار نگاه خود را در فاصله دوری متمرکز می‌کند، قابل مشاهده است. این تکان‌ها، حرکات ظریفی هستند که می‌توان آنها را با نیستاگموس اشتباه گرفت، با این تفاوت که ماهیتی ساکاد مانند دارند و به صورت صاف اتفاق نمی‌افتند. اگرچه افراد سالم نیز در مواردی حرکات تند و سریع موج مربعی انجام می‌دهند، بیماران PSP حرکات تند و سریع موج مربعی آهسته‌تر، با اجزای عمودی کوچکتر از خود نشان می‌دهند. ارزیابی این تکان‌های موج مربعی و ساکادهای عمودی کاهش یافته به ویژه برای تشخیص فلج فوق هسته‌ای پیشرونده مفید است، زیرا این حرکات بیماران PSP را از سایر بیماران پارکینسونی متمایز می‌کند. مشکلات همگرایی (نارسایی همگرایی)، که در آن چشم‌ها در حالی که روی چیزی نزدیک تمرکز می‌کنند، مانند صفحات یک کتاب، به هم نزدیک می‌شوند نیز یکی از علائم این بیماری است. از آنجایی که چشم‌ها برای تمرکز در فواصل کوتاه به مشکل دارند، ممکن است بیمار هنگام مطالعه از ابتلایش به دوبینی شکایت کند. ظاهر مشخص صورت معروف به علامت پروسروس هنگام خیره شدن با چشم‌های باز، شیارهای پیشانی با حالت اخم و عمیق شدن سایر چین‌های صورت نیز معیار تشخیصی برای PSP است. گونه‌ای در ژن پروتئین تاو به نام هاپلوتیپ H1، واقع در کروموزوم 17 (rs1800547)، به PSP مرتبط شده است. | ## بخش 2: فلج فوق هسته‌ای پیشرونده | تقریباً همه افراد مبتلا به PSP یک کپی از آن نوع را از هر یک از والدین دریافت کردند، اما این ژن در مورد حدود دو سوم جمعیت عمومی نیز وجود دارد؛ بنابراین، هاپلوتیپ H1 برای ایجاد PSP ضروری به نظر می‌رسد اما کافی نیست. ژن‌های دیگر و همچنین آلودگی محیطی به عنوان عوامل احتمالی دیگر در علت PSP در حال بررسی هستند. علاوه بر این، هاپلوتیپ H2، همراه با اختلال عملکرد عروقی، می‌تواند عاملی برای فلج فوق هسته‌ای پیشرونده عروقی باشد. علاوه بر تائوپاتی، به نظر می‌رسد اختلال عملکرد میتوکندری نیز در وقوع PSP مؤثر باشد. مهارکننده‌های کمپلکس میتوکندری I (مانند استوژنین‌ها و کینولین‌های موجود در گیاهان آنوناسه و همچنین روتنوئیدها) نمونه‌های خاصی هستند که در آسیب‌های مغزی شبه PSP نقش دارند. نورون‌ها وجود گره‌های نوروفیبریلاری (NFT) را در داخل خود نشان می‌دهند که توده‌هایی از پروتئین تاو (بخشی طبیعی از اسکلت ساختاری داخلی سلول) در داخل مغز هستند (این توده‌ها سبب از بین رفتن ساختار طبیعی نورون و در نتیجه مرگ آن می‌شوند). این گره‌ها اغلب با آنچه در بیماری آلزایمر دیده می‌شود متفاوت هستند، اما زمانی که در قشر مغز مبتلایان آلزایمر رخ می‌دهند ممکن است از نظر ساختاری مشابه باشند. با این حال، ترکیب شیمیایی آن‌ها معمولاً متفاوت است و شبیه به رگه‌هایی است که در دژنراسیون کورتیکوبازال دیده می‌شود. تافت‌های پروتئین تاو در آستروسیت‌ها، یا آستروسیت‌های تافتی، نیز به عنوان نشانه‌های این بیماری در نظر گرفته می‌شوند. اجسام لویی نیز در برخی موارد دیده می‌شوند، اما اینکه این اجسام فرایندی مستقل یا وابسته به بیماری بوده یا خیر اختلاف نظر وجود دارد؛ زیرا در برخی موارد، PSP می‌تواند همزمان با دژنراسیون کورتیکوبازال، پارکینسون یا بیماری آلزایمر، به‌ویژه در بیماران مسن‌تر، وجود داشته باشد. نواحی اصلی مغز که تحت تأثیر قرار می‌گیرند عبارتند از: عقده‌های قاعده‌ای، به ویژه هسته ساب تالاموس، جسم سیاه و گلوبوس پالیدوس ساقه مغز، به ویژه میان‌مغز (بخشی از مغز میانی که حرکت چشم «فوق هسته‌ای» در آن قرار دارد)، و همچنین هسته‌های دوپامینرژیک قشر مغز، به‌ویژه لوب‌های پیشانی و سیستم لیمبیک (همانند دژنراسیون فرونتومپورال) هسته دندانه دار مخچه نخاع، به ویژه ناحیه ای که کنترل مثانه و روده در آن قرار دارد برخی از محققان، PSP، دژنراسیون کورتیکوبازال، و زوال عقل فرونتوتمپورال (به ویژه FTDP-17) را انواعی از یک بیماری می‌دانند، زیرا پاتوفیزیولوژی، علائم و نشانه‌هایی کما بیش یکسانی را بروز می‌دهند. MRI ممکن است زوال در مغز میانی بدون تحلیل رفتن پل مغز نشان دهد که این وضعیت، علامت «مرغ مگس خوار» نامیده می‌شود. در PSP-P ویژگی‌های بیماری پارکینسون با تظاهرات بالینی PSP همپوشانی دارد و سیر خوش‌خیم تری را دنبال می‌کند. PSP فرونتال در ابتدا با اختلال رفتاری و شناختی، با یا بدون افتالموپارزی تظاهر می‌کند و سپس به PSP معمولی تبدیل می‌شود. آتاکسی مخچه به عنوان ویژگی غالب اولیه به‌طور فزاینده‌ای به عنوان یک زیرگروه بسیار نادر از PSP (PSP-C) شناخته می‌شود که با از دست دادن شدید نورون همراه با گلیوز و تراکم بالاتر اجسام پیچ خورده در هسته دندانه دار مخچه همراه است. تشخیص‌های افتراقی PSP اغلب به جای بیماری پارکینسون اشتباه تشخیص داده می‌شود، زیرا هر دو شامل کندی حرکات و دشواری راه رفتن می‌گردند و PSP یکی از مجموعه‌ای از بیماری‌هایی است که به عنوان سندرم پارکینسون پلاس نامیده می‌شود. هر دو پارکینسون و PSP در اواخر میانسالی شروع می‌شوند و شامل کندی و سفتی حرکت هستند. مشکلات گفتاری و بلع در PSP شایع تر و شدیدتر است و حرکات غیرطبیعی چشم PSP اساساً در پارکینسون وجود ندارد. پاسخ ضعیف به لوودوپا، همراه با شیوع متقارن اختلال حرکتی نیز می‌تواند به تمایز PSP از PD کمک کند. بیماران مبتلا به نوع ریچاردسون PSP، برخلاف وضعیت خمیده به جلو در سایر اختلالات پارکینسونی، تمایل دارند که حالت ایستاده یا پشت قوس دار داشته باشند، اگرچه PSP همراه با پارکینسونیسم می‌تواند حالت خمیده را نشان دهد. PSP همچنین به دلیل تغییرات رفتاری ممکن است به اشتباه به عنوان بیماری آلزایمر تشخیص داده شود. موارد PSP اغلب به دو زیر گروه تقسیم می‌شوند، PSP-ریچاردسون (نوع کلاسیک) و PSP-پارکینسونیسم، که در آن اثر بخشی کوتاه‌مدت به لوودوپا قابل مشاهده است. بوتاکس نیز می‌تواند برای درمان دیستونی گردن و بلفارواسپاسم استفاده شود، اما می‌تواند دیسفاژی را تشدید کند. دو مطالعه نشان داده‌اند که ریواستیگمین ممکن است به بهبود جنبه‌های شناختی کمک کند، اما نویسندگان هر دو مطالعه پیشنهاد کرده‌اند که مطالعات بزرگتر برایی اثبات این مسئله مورد نیاز است. شواهدی از مطالعات در مقیاس کوچک وجود دارد که نشان می‌دهد زولپیدم، خواب‌آور بوده و می‌تواند عملکرد حرکتی و حرکات چشم و مشکلات خواب را بهبود بخشد. | ## بخش 3: فلج فوق هسته‌ای پیشرونده | توان‌بخشی کاردرمانی، آسیب‌شناسی گفتار-زبان برای تغییرات گفتاری-حرکتی (معمولاً دیزآرتری اسپاستیک-آتاکسیک) و فیزیوتراپی برای مشکلات تعادلی و راه رفتن به دلیل افتادن‌های مکرر، روش‌های مؤثری برای کاهش سیر پیشرونده بیماری و بهبود کیفیت زندگی هستند. رویکردهای مبتنی بر شواهد برای توانبخشی در PSP وجود ندارد و در حال حاضر اکثر تحقیقات، شامل گزارش‌های موردی است که فقط تعداد کمی از بیماران را در بر می‌گیرد. گزارش‌های موردی برنامه‌های توانبخشی برای بیماران مبتلا به PSP عموماً شامل فعالیت‌های هماهنگی اندام، متعادل نگه داشتن تخته شیب‌دار، تمرین راه رفتن، تمرینات قدرتی با تمرینات مقاومتی پیشرونده، و تمرینات ایزوکینتیک و کشش عضلات گردن است. در حالی که برخی گزارش‌های موردی نشان می‌دهند که فیزیوتراپی می‌تواند باعث بهبود تعادل و راه رفتن بیماران مبتلا به PSP شود، نتایج را نمی‌توان در همه بیماران PSP تعمیم داد، زیرا هر گزارش موردی تنها یک یا دو بیمار را دنبال می‌کرد. مشاهدات انجام شده از این مطالعات موردی می‌تواند برای کمک به تحقیقات آینده در مورد اثربخشی برنامه‌های تمرین تعادل و راه رفتن در مدیریت PSP مفید باشند. افراد مبتلا به PSP اغلب به کاردرمانگران ارجاع داده می‌شوند تا به مدیریت شرایط خود و افزایش استقلال در انجام فعالیت‌های روزمره زندگی‌شان کمک کنند. به دلیل تمایل افراد مبتلا به عقب افتادن، استفاده از واکر مخصوصاً واکرهایی که در جلو قابل وزنه گذاری هستند به جای عصا توصیه می‌شود. استفاده از وسایل کمک حرکتی مناسب به کاهش خطر افتادن در افراد کمک و آنها را برای تردد انفرادی ایمن تر می‌کند. به دلیل مشکلات تعادلی و حرکات نامنظم، افراد باید زمانی را صرف یادگیری نحوه رفت و آمد ایمن در خانه و اجتماع خود کنند. به دلیل ماهیت پیشرونده این بیماری، همه افراد در نهایت توانایی راه رفتن خود را از دست می‌دهند و باید به سمت استفاده از ویلچر پیش روند. ناتوانی شدید حرکتی معمولاً دیسفاژی شدید اغلب به دنبال دارد و نشانه ای مبنی بر وقوع مرگ در آینده ای نزدیک و پس از چند ماه است. پیش‌آگهی هیچ روش یا درمان مؤثری برای درمان PSP یافت نشده است، اگرچه برخی از علائم می‌توانند به اقدامات غیر اختصاصی پاسخ دهند. پیش‌آگهی ضعیف PSP عمدتاً به تأثیر جدی این وضعیت بر کیفیت زندگی نسبت داده می‌شود. میانگین سن شروع علائم ۶۳ سال و بقا معمول پس از شروع علائم به‌طور متوسط هفت سال با واریانس زیاد است. ذات الریه یک علت شایع مرگ در مبتلایان به‌شمار می‌آید زیرا اغلب در اثر آسپیراسیون ذرات غذا وارد ریه این افراد می‌شود. تاریخچه در سال ۱۸۷۷، شارکوت، زنی ۴۰ ساله را توصیف کرد که دارای پارکینسونیسم سخت-آکینتیک، دیستونی گردن، دیس‌آرتری و مشکلات حرکتی چشم بود. در سال ۱۹۵۱، چاوانی و همکاران ویژگی‌های بالینی و پاتولوژیک یک مرد ۵۰ ساله را با شکل سفت و سخت پارکینسونیسم با بی‌ثباتی وضعیتی، دیستونی گردن، دیزآرتری و خیره شدن گزارش کردند. در سال ۱۹۷۴، تغییرات شناختی منحصر به فرد لوب پیشانی فلج فوق هسته ای پیشرونده مانند بی‌تفاوتی، از دست دادن خودانگیختگی، کند شدن فرآیندهای فکری و از دست دادن عملکردهای اجرایی، برای اولین بار توسط آلبرت و همکارانش توصیف شد. بین سالهای ۱۸۷۷ و ۱۹۶۳، ۲۲ گزارش موردی مستند از PSP، اگرچه به عنوان یک اختلال متمایز توصیف نگردید اما در ادبیات عصب‌شناسی شناخته شده بود. فلج فوق هسته ای پیشرونده برای اولین بار توسط عصب شناسان جان استیل، جان ریچاردسون و یرزی اولشفسکی در سال ۱۹۶۳ به عنوان یک اختلال متمایز توصیف شد. آنها همان سندرم بالینی را در ۸ بیمار تشخیص دادند و یافته‌های کالبدشکافی را در شش نفر از آنها شرح دادند. جامعه و فرهنگ سازمان‌های متعددی در سراسر جهان وجود دارند که از بیماران PSP و تحقیقات در مورد PSP و بیماری‌های مرتبط، مانند دژنراسیون کورتیکوبازال (CBD) و آتروفی سیستم چندگانه (MSA) حمایت می‌کنند. افراد برجسته مبتلا دادلی مور بازیگر، کمدین، نوازنده و آهنگساز انگلیسی در سال ۱۹۹۹ مبتلا به PSP تشخیص داده شد و در سال ۲۰۰۲ به دلیل عوارض ناشی از این بیماری درگذشت. | ## جمع‌بندی | لیندا رونشتاد، خواننده آمریکایی، در سال ۲۰۱۹، پس از تشخیص اولیه بیماری پارکینسون در سال ۲۰۱۴، ابتلایش به PSP تأیید شد جنیفر وکستون، نماینده ایالات متحده، در سال ۲۰۲۳ پس از تشخیص نادرست بیماری پارکینسون در اوایل همان سال، مبتلا به PSP شناخته شد.