موضوع مقاله: هنوز اینجا هستم (فیلم ۲۰۲۴) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # هنوز اینجا هستم (فیلم ۲۰۲۴) | مقدمه: هنوز اینجا هستم یک فیلم درام زندگی‌نامه‌ای سیاسی محصول سال ۲۰۲۴ به کارگردانی والتر سالس از فیلمنامه‌ای به نویسندگی موریلو هاوزر و هیتور لورگا است که بر اساس کتاب چاپ ۲۰۱۵ به همین نام اثر مارسلو روبنس پایوا ساخته شده است. | ## بخش 1: هنوز اینجا هستم (فیلم ۲۰۲۴) | در این فیلم فرناندا تورس و فرناندا مونته‌نگرو نقش اونیسی پایوا، مادر و فعالی که در جستجوی شوهر گمشده‌اش در دوران دیکتاتوری نظامی برزیل است را بازی می‌کنند. بلافاصله پس از اکران در سینماهای برزیل در ۷ نوامبر ۲۰۲۴، این فیلم هدف بایکوت ناموفق جناح راست افراطی برزیل قرار گرفت. این فیلم ۲۹٫۹ میلیون دلار فروش فروش داشت در حالی که بودجهٔ تولید آن ۱٫۵ میلیون دلار بود و به پرفروش‌ترین فیلم برزیلی از زمان دنیاگیری کووید-۱۹ تبدیل شد. این فیلم نخستین نمایش جهانی خود را در ۱ سپتامبر ۲۰۲۴ در هشتاد و یکمین جشنواره بین‌المللی فیلم ونیز داشت که در آن‌جا با تحسین منتقدان همراه بود و به اتفاق آرا نقش‌آفرینی فرناندا تورس را ستایش کردند، و برنده جایزه بهترین فیلم‌نامه جشنواره شد. این فیلم از سوی هیئت ملی بازبینی به عنوان یکی از ۵ فیلم بین‌المللی برتر سال ۲۰۲۴ برگزیده شد. هنوز اینجا هستم در هشتاد و دومین مراسم گلدن گلوب نامزد بهترین فیلم خارجی‌زبان و برندهٔ بهترین بازیگر زن – فیلم درام برای تورس شد. این فیلم در نود و هفتمین دوره جوایز اسکار نامزد جوایز بهترین بازیگر زن (تورس) و بهترین فیلم شد و با کسب جایزه اسکار بهترین فیلم بین‌المللی، نخستین فیلم ساخت برزیل بود که برندهٔ جایزهٔ اسکار شد. داستان در دسامبر ۱۹۷۰، روبنس پایوا در خانه‌ای رؤیایی نزدیک ساحل لبلون همراه با همسرش اونیسی پایوا و پنج فرزندشان زندگی می‌کند. | ## بخش 2: هنوز اینجا هستم (فیلم ۲۰۲۴) | او پس از برکناری از سمتش در جریان کودتای ۱۹۶۴ برزیل، به زندگی غیرنظامی بازگشته اما همچنان به تبعیدی‌های سیاسی کمک می‌کند، بی‌آنکه فعالیت‌هایش را با خانواده در میان بگذارد. پس از آنکه جنبش‌های انقلابی سفیر سوئیس در برزیل را می‌ربایند، کشور با بی‌ثباتی سیاسی مواجه می‌شود. دوستان خانواده پایوا، فرناندو و دالوا گاسپاریان تصمیم می‌گیرند به لندن بروند و دختر بزرگ پایواها، ورا، را نیز با خود می‌برند. کمی بعد، نظامیان به خانه پایوا یورش برده و روبنس را در ژانویه ۱۹۷۱ دستگیر کرده و ناپدید می‌کنند. پیگیری‌های عمومی اونیسی درباره سرنوشت شوهرش منجر به بازداشت و شکنجه‌ی ۱۲ روزه او می‌شود. اونیسی بارها تحت بازجویی قرار می‌گیرد که آیا شوهرش با جنبش‌های طرفدار دموکراسی همکاری داشته است یا نه، و او همواره انکار می‌کند. رسانه‌ها به دروغ گزارش می‌دهند که روبنس از کشور فرار کرده و به تبعید رفته، اما اونیسی و دوستانش به این ماجرا شک دارند. او با کمک وکیل لینو ماچادو دادخواست حبس کورپوس ارائه می‌دهد و از دوست خانوادگی‌شان بوکایووا کونیا می‌فهمد که روبنس پنهانی به تبعیدی‌های سیاسی کمک می‌کرده است. | ## بخش 3: هنوز اینجا هستم (فیلم ۲۰۲۴) | یک معلم سابق به نام مارتا تأیید می‌کند که همراه روبنس زندانی بوده، اما از ترس حاضر نیست علنی صحبت کند؛ با این حال بعدها نامه‌ای درباره‌ی دستگیری‌اش می‌نویسد. خبرنگاری به نام فلیکس، دوست خانواده، به اونیسی می‌گوید که روبنس کشته شده، هرچند مقامات نظامی هرگز این موضوع را تأیید نمی‌کنند. اونیسی که حالا باید به تنهایی از فرزندانش مراقبت کند، خانه‌شان را می‌فروشد و به سائوپائولو نقل مکان می‌کند تا زندگی تازه‌ای را نزدیک خانواده مادری‌اش آغاز کند. ۲۵ سال بعد، در سال ۱۹۹۶، در حالی که کشور دوباره به دموکراسی بازگشته است، اونیسی هنگام دریافت گواهی فوت رسمی روبنس از دولت برزیل، در میان خبرنگاران خواستار جبران خسارت برای خانواده‌های قربانیان و پاسخگویی عاملان دیکتاتوری نظامی می‌شود. در سال ۲۰۱۴، در یک گردهمایی خانوادگی با حضور فرزندان و نوه‌هایش، اونیسی ۸۵ ساله با آلزایمر پیشرفته زندگی می‌کند. وقتی گزارشی خبری درباره‌ی کمیسیون حقیقت ملی و پرونده روبنس پخش می‌شود، او در حالی آشفته می‌شود که به نظر می‌رسد همسرش را به یاد آورده است. او بین ۲۱ تا ۲۲ ژانویه ۱۹۷۱ در مقر DOI-CODI به قتل رسید، اما هیچ‌یک از عاملان محاکمه نشدند. | ## جمع‌بندی | همچنین اشاره می‌شود که اونیسی در ۴۸ سالگی از دانشکده حقوق فارغ‌التحصیل شد و به یکی از معدود متخصصان حقوق بومیان در برزیل تبدیل شد و به‌عنوان مشاور برای دولت فدرال، گروه بانک جهانی و سازمان ملل فعالیت کرد.