موضوع مقاله: آلفونسوی دوم، پادشاه ناپل | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آلفونسوی دوم، پادشاه ناپل | مقدمه: آلفونسوی دوم (؛ ۴ نوامبر ۱۴۴۸ – ) دوک کالابریا و از دودمان تراستامارا بود که از ۲۵ ژانویه ۱۴۹۴ تا ۲۳ ژانویه ۱۴۹۵ به عنوان پادشاه ناپل حکومت کرد. | ## بخش 1: آلفونسوی دوم، پادشاه ناپل | آلفونسو، وارث پادشاهی ناپل پدرش، فردیناندوی یکم، بیشتر عمر خود، دوک‌نشین کالابریا را در دست داشت. در دهه ۱۴۸۰، آلفونسو فرماندهی نیروهای ناپلی را در توسکانی در سال‌های ۱۴۷۸–۷۹ بر عهده داشت. او به دفع تهاجم عثمانی‌ها به اوترانتو در آپولیا در سال‌های ۱۴۸۰–۸۱ و علیه جمهوری ونیز در سال ۱۴۸۴ کمک کرد. تحت حمایت آلفونسو، شهر ناپل با کلیساهای جدید، جاده‌های صاف و قناتی که فواره‌ها را تغذیه می‌کرد، بازسازی شد. ظرف یک سال، ارتش در حال نزدیک شدن شارل هشتم، پادشاه فرانسه، او را مجبور به کناره‌گیری کرد؛ پسرش فردیناندوی دوم جانشین او شد. آلفونسو به صومعه‌ای در زیتون در مازارا دل والو، در سیسیل، رفت و تا ۱۸ دسامبر ۱۴۹۵ در آنجا زنده ماند. زندگی‌نامه آلفونسو که در ناپل متولد شد، فرزند ارشد فردیناند اول ناپل از همسر اولش، ایزابلای کلرمونت بود. در سال ۱۴۶۳، زمانی که آلفونسو پانزده ساله بود، عموی بزرگ مادری‌اش، جیووانی آنتونیو دل بالزو اورسینی، شاهزاده تارانتو، درگذشت و او از ارث، زمین‌هایی را به دست آورد. هنگامی که مادرش در سال ۱۴۶۵ درگذشت، او جانشین ادعاهای فئودالی مادرش، از جمله عنوان پادشاه اورشلیم، شد. معلم او بین سال‌های ۱۴۶۸ تا ۱۴۷۵، جیووانی پونتانو، اومانیست، بود که کتاب «در باب شاهزاده» او فضایل و شیوه زندگی شایسته یک شاهزاده را توصیف می‌کند. این اثر در سال ۱۴۶۸ به شکل نامه‌ای نصیحت‌آمیز به آلفونسو بیست ساله، که در آن زمان دوک کالابریا بود، نوشته شده است. پونتانو رساله دیگری در باب شجاعت با عنوان «در باب شجاعت» را در سال ۱۴۸۱، پس از پیروزی آلفونسو بر تهاجم عثمانی‌ها به اوترانتو، به او تقدیم کرد و تا زمان کناره‌گیری آلفونسو، به عنوان منشی شخصی او در ارتباط نزدیک با او باقی ماند. آلفونسو به عنوان یک کوندوتیرو در مهم‌ترین جنگ‌های آن دوران، مانند جنگ پس از توطئه پاتزی (۱۴۷۸–۱۴۸۰) و جنگ فرارا (۱۴۸۲–۱۴۸۴) جنگید. آلفونسو خود را به عنوان یک سرباز ماهر و مصمم نشان داده بود و به پدرش در سرکوب توطئه بارون‌ها (۱۴۸۵) و در دفاع از قلمرو پادشاهی در برابر ادعاهای پاپ کمک کرد. چارلز با تحریک لودوویکو اسفورتسا، که می‌خواست برای به دست گرفتن قدرت در میلان، آشوب به پا کند، و با حمایت پاپ، تصمیم گرفت ادعای آنژوین را بر ناپل دوباره مطرح کند. او در سپتامبر ۱۴۹۴ به ایتالیا حمله کرد و توانست به سرعت در امتداد شبه جزیره به سمت جنوب حرکت کند. آلفونسو موفق شد حمایت پاپ الکساندر ششم را دوباره به دست آورد، که از چارلز دعوت کرد تا تلاش خود را علیه ترک‌ها متمرکز کند. آلفونسو در ۸ مه ۱۴۹۴ توسط نماینده پاپ، خوان د بورخا لانزول د رومانی، شهردار، تاجگذاری شد. با این حال، چارلز تسلیم نشد؛ در اوایل سال ۱۴۹۵، چارلز پس از شکست دادن فلورانس و ناوگان ناپل به رهبری برادر آلفونسو، فردریک، در پورتو ونر، در حال نزدیک شدن به ناپل بود. آلفونسو، که از مجموعه‌ای از نشانه‌ها و همچنین رویاهای غیرمعمول وحشت داشت و مورد تحقیر ناپلی‌ها قرار گرفته بود، به نفع پسرش، فردیناند دوم، کناره‌گیری کرد. جنگ پاتزی پس از توطئه پاتزی، در سال ۱۴۷۸ پادشاهی ناپل و کلیسا به فلورانس اعلام جنگ کردند. بدین ترتیب آلفونسو خود را در حال جنگ با برادرزنش ارکول دِسته، کاپیتان کل اتحادیه ضد پاپ، یافت. به عنوان مثال، روزی با ترساندن سفیر استه خود را سرگرم کرد: او را با خود به صومعه‌ای ویران برد که از آن به عنوان پایگاه استفاده می‌کرد، درست زیر پنجره‌های خاصی که دشمن دائماً از آنجا ناپلی‌ها را با خمپاره هدف قرار می‌داد. سفیر وحشت‌زده از او التماس کرد که هر چه سریع‌تر آنجا را ترک کند، اما آلفونسو دست‌ها و بازوهای او را گرفت و مانع فرارش شد، به طوری که سفیر فریاد زد: "سرورم، من نمی‌خواهم اینجا بمانم، زیرا از ترس دارم می‌میرم!. آلفونسو و فدریکو اوربینو در ۲۰ فوریه ۱۴۷۹ سیه‌نا را اشغال کردند، اما تهدید ترک‌ها و قتل‌عام اوترانتو (اوت ۱۴۸۰) دوک کالابریا را مجبور کرد که فوراً به پادشاهی ناپل بازگردد. جنگ اوترانتو در حالی که ناوگان مسیحی (متشکل از کشتی‌های ناپلی، پاپی، سیسیلی و اسپانیایی) وارد دریای آدریاتیک شد و در بریندیسی مستقر شد، آلفونسو با ارتش بزرگی متشکل از ۱۵۰۰۰ مرد و ۳۰۰۰ شوالیه، اوترانتو را از خشکی محاصره کرد. در اوایل آوریل ۱۴۸۱، او بزرگان برجسته پادشاهی را در لچه گرد هم آورد تا در مورد اقدامات لازم تصمیم‌گیری کنند. در مه ۱۴۸۱، مرگ سلطان محمد دوم، پسرش بایزید دوم را به تخت سلطنت رساند که هیچ علاقه‌ای به لشکرکشی نظامی ایتالیا نداشت. | ## بخش 2: آلفونسوی دوم، پادشاه ناپل | ارتش مسیحی با بهره‌گیری از موقعیت مساعد، تلاش‌های خود را در اطراف شهر اوترانتو افزایش داد، اما ترک‌ها قصد تسلیم نداشتند و همچنان از توپخانه خود علیه محاصره‌کنندگان استفاده می‌کردند. جنگ فرسایشی طولانی در ژوئیه ۱۴۸۱ به نقطه عطف تعیین‌کننده‌ای رسید، زمانی که نیروهای کمکی پاپ که مدت‌ها انتظارش را می‌کشیدند، از راه رسیدند و یک ماه بعد، آراگونی‌ها حمله جدیدی را آغاز کردند. در ۱۰ سپتامبر ۱۴۸۱، آنها شهر را به دوک آلفونسو از کالابریا بازگرداندند و با افتخار تسلیم شدند و به ولوره بازگشتند. ترک‌ها شهری را که به تلی از آوار تبدیل شده بود و تنها ۳۰۰ نفر از ساکنان آن زنده مانده بودند، به شهر بازگرداندند. جنگ فرارا هنگامی که جنگ فرارا آغاز شد، ارتش ناپل به ایالات پاپی حمله کرد و با ونیزی‌ها علیه ارکوله اول دِسته متحد شد، اما در ۲۱ اوت ۱۴۸۲، آلفونسو در نبرد کامپومورتو توسط فرمانده ونیزی، روبرتو مالاتستا، که به کمک پاپ سیکتوس چهارم آمده بود، مورد حمله قرار گرفت و شکست خورد. در این مورد، آندره‌آ برناردی، وقایع‌نگار فورلی، او را اینگونه توصیف می‌کند: «شیری وحشی، او از روی بسیاری از زین‌ها می‌پرید. و گواه بزرگ این است که او طوری رفتار می‌کرد که گویی شمشیر سوری برای کنت رولاندو کافی بوده است. او چنان آتشی از دهانش بیرون می‌ریخت که مانند مار به نظر می‌رسید و می‌گفت: شجاعانه برخیزید، پالادین‌های بهتر، شرف ما چگونه خواهد بود، که تقریباً میدان دشمن شکسته شده است!» نویسنده ناشناس مجموعه وقایع‌نگاران بولونیا علت شکست را خصومت بیش از حد آلفونسو می‌داند، که بیشتر مشتاق جنگیدن حضوری بود تا اداره ارتش خود: «و کسانی که در نبرد بودند می‌گفتند که من هرگز مانند دوک چالابریا در نبرد پالادین نبوده‌ام، اما او به دلیل تلاش بیش از حد برای شکستن نیزه‌ها و جنگیدن شکست خورد زیرا دلیلی نداشت «من به دلیل اشتهای زیادم برای رهبری بحث، شهر را اداره خواهم کرد.» این درگیری با آشتی بین پاپ و شاه فرانته در کریسمس ۱۴۸۲ پایان یافت. منصوب شد آلفونسو، فرمانده کل اتحادیه علیه ونیزی‌ها در ژانویه ۱۴۸۳، توانست برای کمک به خواهرش الئونورا به فرارا برسد. در آنجا او بلافاصله گروهی را در قلعه ترتیب داد تا به ونیزی‌ها نشان دهد که از آنها نمی‌ترسد. ورود او واقعاً سرنوشت جنگ را بهبود بخشید، زیرا او موفق شد اولین پیروزی‌ها را بر دشمنان خود به دست آورد. او رابرت سن سورینو را شکست داد و به دروازه‌های ورونا رسید و پس از اینکه ونیز مجبور به صلح شد (۷ اوت ۱۴۸۴)، توانست به پادشاهی ناپل بازگردد. توطئه بارون‌ها اوضاع اینجا به دلیل رفتار بی‌قرار بارون‌های ناپلی علیه پادشاه، که منجر به توطئه معروف بارون‌ها (۱۴۸۵) شد، به هیچ وجه آرام نبود. رفتار دوک کالابریا در طول آن وقایع به خوبی شناخته شده است، زیرا هدف آن تقویت اقتدارگرایی دولت بود. آلفونسو هیچ ابایی از توصیه پدرش در مورد شدیدترین اقدامات سرکوبگرانه نداشت و همین امر باعث نفرت و سوءظن اشراف فئودال پادشاهی شد که به شدت تحت تأثیر قرار گرفتند، اعدام شدند یا تبعید شدند. به تخت نشستن و سقوط چارلز هشتم پس از مرگ پدرش، در ژانویه ۱۴۹۴، آلفونسو به عنوان پادشاه ناپل و اورشلیم بر تخت سلطنت نشست. سلطنت او کوتاه بود، زیرا در زمان جلوس او، حمله پادشاه فرانسه، چارلز هشتم، به ایتالیا قریب‌الوقوع بود. چارلز، که توسط لودوویکو اسفورزا تحریک شده بود، که آرزوی تصاحب قدرت در دوک‌نشین میلان از برادرزاده‌اش جیان گالئاتزو، داماد آلفونسو، را داشت، قصد داشت آنژوین‌ها را به تخت سلطنت ناپل بازگرداند و همچنین عنوان مرتبط پادشاه اورشلیم را از آن خود کند. آلفونسو، که از مجموعه‌ای از نشانه‌های بد، مانند کابوس‌های عجیب (که شاید به خاطره قربانیانش مربوط می‌شد) وحشت داشت، در ۲۳ ژانویه ۱۴۹۵ به نفع پسرش فرندینو کناره‌گیری کرد و به سیسیل گریخت، جایی که خود را در صومعه‌ای از راهبان زیتونی در شهر مازارا محبوس کرد، در حالی که چارلز هشتم وارد پادشاهی شد و در ۲۲ فوریه ۱۴۹۵ به ناپل رسید. ظاهر و شخصیت در سنین جوانی، خانم‌ها و سفیران او را به عنوان یک مرد جوان بسیار خوش‌قیافه توصیف می‌کردند: «آنقدر زیبا که نمی‌توانستید بگویید»، اما «آنقدر سرزنده که نمی‌توانست نیم ساعت آرام بنشیند». پزشکان و سفیران از استقامت بدنی او شگفت‌زده شدند، زیرا او می‌توانست خود را در حالی که بسیار کم می‌خورد و می‌نوشید و اغلب با عجله بود، سالم نگه دارد، در طول روز دائماً مشغول فعالیت‌های مختلف بود و چند ساعت در شب استراحت می‌کرد، که آن را به‌طور مداوم با همسرش می‌گذراند. مردم به او لقب «گورچیو» داده بودند زیرا چشم چپش علامت داشت، اما مشخص نیست که آیا از بیماری، از آسیب یا از بدو تولد بوده است. او مهارت‌های نظامی استثنایی داشت و بیشتر عمر خود را در میدان‌های نبرد گذراند و زندگی یک سرباز را رهبری می‌کرد. آندره‌آ برناردی می‌گوید که پس از مرگ رهبر مشهور روبرتو سانسورینو، آلفونسو اولین آرمیگرو ایتالیا باقی ماند. با این حال، مردم ناپل به خاطر «بی‌رحمانه‌ترین توهین‌ها و تخلفات»، فجیع‌ترین جنایات، مانند «بی‌احترامی به باکره‌ها، گرفتن زنان دیگر برای لذت خود» و ارتکاب «گناه نفرت‌انگیز و منفور لواط» به شدت از او می‌ترسیدند و از او متنفر بودند. به عنوان مثال، نویسنده ناشناس وقایع‌نگاری ونیزی - اما باید به خاطر داشت که ونیزی‌ها دشمنان قسم‌خورده ناپلی‌ها و به ویژه آراگونی‌ها بودند - نوشت که «اگر بخواهم استبداد، ظلم، شهوت‌رانی‌ها و هوس‌های نادرست، خیانت‌ها، ترورها و قتل‌های شاه فرانته و آلفونسو داراگونا، پسر ارشدش، دوک کالابریا، پدر خیانت‌ها، محافظه‌کار شورشیان را روایت کنم، یک کتاب بزرگ برای من کافی نخواهد بود: من معتقدم که نرون در میان این ظالمان یک قدیس بود.» فراتر از اغراق‌های احتمالی جناح دشمن، بسیاری از وقایع زندگی آلفونسو این جنبه‌های شخصیت او را تأیید می‌کنند، مانند این واقعیت که او زمین‌های متعددی را بدون ارائه هیچ غرامتی به مالکان قانونی (که گفته می‌شود از درد درگذشتند) برای ساخت ویلای پوجورئاله مصادره کرد و به همین ترتیب راهبه‌های لا مادالنا را برای ساخت ویلای دلا دوشسکا بیرون راند. او همچنین باغ باشکوهی را که فرانچسکو اسکاناسوریس در مجاورت کاخ خود داشت، برای خانواده کومو (دوستانش) به دست آورد. اسکاناسوریس بارها از واگذاری باغ به کومو، با وجود پیشنهادهای سخاوتمندانه پول، خودداری کرده بود، اما او جرات نکرد درخواست دوک ترسناک کالابریا را رد کند. | ## بخش 3: آلفونسوی دوم، پادشاه ناپل | ناپلی‌ها چنان از او وحشت داشتند که پس از مرگ شاه فرانته، همه آنها به سمت سنگر گرفتن در خانه‌های خود دویدند و فریاد می‌زدند "داخل! وقتی تازه ازدواج کرده بود، به دلیل حسادت به شوهرش، خدمتکار مورد اعتماد خود، دوناتو، را فرستاد تا در سفرهای آلفونسو مراقب او باشد. واکنش آلفونسو نسبت به دوناتو چنان بی‌پروا بود که ایپولیتا برای مادرش نوشت: «این چیزی که در مورد دوناتو هرگز فراموش نخواهم کرد، زخمی در قلب نیست، اما فکر می‌کنم از وسط باز شد، درد من آنقدر زیاد بود و خواهد بود.» تصادفی نبود که وقتی اوضاع پادشاهی وخیم شد، آلفونسو تصمیم گرفت به نفع پسرش از سلطنت کناره‌گیری کند، زیرا او به خاطر رذایل و ظلمش آنقدر منفور بود که فراندینو به خاطر فضایل و عدالتش دوست داشت. معشوقه‌ها کتاب «جانشینی تراژیک و عاشقانه» نوشته سیلویو آسکانیو کرونا، مجموعه‌ای از رمان‌های قرن هفدهم است که اسرار ادعایی دربار آراگونی ناپل را آشکار می‌کند. اولین معشوقه او ایزابلا استانزا، ساقدوش مادرش ایزابلای کیارامونته بود؛ با این حال، این رابطه دوام زیادی نداشت. به محض اینکه مادرش - زنی بسیار پاکدامن و بسیار مذهبی - از این رابطه مطلع شد، ایزابلا را با جیووان باتیستا روتا، اشراف‌زاده‌ای که به فرقه آراگونی بسیار علاقه داشت، ازدواج کرد و بدین ترتیب او را از آلفونسو جدا کرد. پس از او، آلفونسو معشوقه مشهور خود، تروگیا گازلا، را داشت که آشکارا در دربار به نمایش می‌گذاشت و دو فرزند نامشروع برایش به دنیا آورد. وقتی از گازلا خسته شد، فرانچسکا کاراچیولو، معروف به سکارلا، را تعقیب کرد، اما او که به شوهرش وفادار بود، از او امتناع ورزید. آلفونسو او را ربود و برای چند روز به دلخواه خود از او سوءاستفاده کرد تا اینکه پدرش، موزیو کاراچیولو، و همسرش، ریکاردو، شاه فرانته را متقاعد کردند که پسرش او را آزاد کند. آلفونسو که احساس تحقیر می‌کرد، دستور قتل موزیو را داد و ریکاردو، از ترس جانش، به عادت رهبانیت روی آورد. معشوقه دیگر، ماریا دِ آوِلانِدو، یک اشراف‌زاده اسپانیایی و ساقدوش نامادری‌اش، جوآنا آراگونی، بود. در طول این ماجرا، ماریا با آلفونسو کاراچولو، شوالیه مقر کاپوآنا، بعدها با یک اشراف‌زاده از خانواده مونتفوسکولو و سپس با گالئوتو پاگانو از مقر پورتو ازدواج کرد. یکی دیگر از آنها لورا کریسپانو بود که او را به زور به دست آورد و سپس با پیشخدمت خود، آنجلو کریولی میلانی، ازدواج کرد. فرهنگ رنسانس آلفونسو در فرهنگ درخشان رنسانس که دربار پدرش را احاطه کرده بود، مشارکت داشت. سهم ماندگار او در فرهنگ اروپایی، نمونه‌ای بود که در ویلاهای او در لا دوشسکا و به ویژه پوجیو رئاله در خارج از ناپل ارائه شد، که چارلز هشتم فرانسه را در طول اقامت کوتاهش در ناپل در فوریه تا ژوئن ۱۴۹۵ چنان مجذوب خود کرد که او را به تقلید از «بهشت زمینی» که با آن روبرو شد، الهام بخشید. پوجیو رئاله، که به گفته جورجو واساری توسط جولیانو دا مایانو طراحی و در دهه ۱۴۸۰ طرح‌ریزی شده بود، کاملاً ناپدید شده است و هیچ توصیف گسترده‌ای از آن باقی نمانده است. دهه‌ها بعد، واساری گزارش داد: «در پوجیو رئاله [جولیانو دا مایانو] معماری آن کاخ را که همیشه زیباترین چیز در نظر گرفته می‌شد، طرح‌ریزی کرد؛ و برای نقاشی دیواری آن، پیترو دل دونزلو، یک فلورانسی، و پولیتو برادرش را که در آن زمان استاد خوبی محسوب می‌شد، به آنجا آورد که تمام کاخ را، از داخل و خارج، با تاریخ پادشاه مذکور نقاشی کرد.» هیچ بایگانی برای ارتباط جولیانو یا برادرش بندتو با این پروژه وجود ندارد؛ برای مستندسازی فقط یک بخش و نقشه وجود دارد که با عذرخواهی از نادرستی آن، توسط سباستیانو سرلیو بازتولید شده است. به نظر می‌رسد بازتولید سرلیو یک نقشه ایده‌آل، یکسان در هر چهار طرف، را نشان می‌دهد که در اطراف حیاطی با طاق‌های دوتایی قرار دارد. واضح است که دربار آراگونی در ناپل، سنت‌های باغ‌سازی موریایی والنسیا را با خیابان‌ها و حمام‌های سایه‌دار، سیستم‌های هیدرولیک پیشرفته که آبراه‌های باشکوه را تغذیه می‌کردند، مخازن رسمی، حوضچه‌های پرورش ماهی و فواره‌ها، به عنوان یک محیط لوکس و خلوت برای زندگی درباری معرفی کرد و آنها را با ویژگی‌های رومی ترکیب کرد: پوجیو رئاله آلفونسو در سه ضلع یک حیاط طاق‌دار با ردیف‌هایی از صندلی‌ها در اطراف یک مرکز گود که می‌توانست برای نمایش‌های آبی پر شود، ساخته شده بود؛ در ضلع چهارم به باغی باز می‌شد که منظره‌ای دیدنی از وزوو را قاب می‌کرد. همه اینها برخلاف هر چیزی بود که پادشاه فرانسه تجربه کرده بود، کسی که از ایتالیا عقب‌نشینی کرد، پر از ملیله‌دوزی و آثار هنری، و پر از جاه‌طلبی‌های ساختمان‌سازی و باغبانی، اما او تنها سه سال بعد در جوانی درگذشت. ازدواج و فرزندان همسر آلفونسو، ایپولیتا ماریا اسفورتزا بود که در ۱۰ اکتبر ۱۴۶۵ در میلان با او ازدواج کرد. او از ایپولیتا سه فرزند داشت: شاه فردیناند دوم ناپل (۲۶ اوت ۱۴۶۹ - اکتبر ۱۴۹۶)، با جوآنا ناپل ازدواج کرد. ایزابلای آراگون، دوشس میلان و باری، پرنسس روسانو (۲ اکتبر ۱۴۷۰–۱۱ فوریه ۱۵۲۴)، با پسر عموی اول خود، جیان گالئاتزو اسفورتزا، دوک میلان، در ژانویه ۱۴۹۰ ازدواج کرد. پیرو، شاهزاده روسانو (۳۱ مارس ۱۴۷۲–۱۷ فوریه ۱۴۹۱)، سپهبد آپولیا، بر اثر عفونت پس از جراحی پا درگذشت. دو فرزند با تروگیا: سانسیا از آراگون (متولد ۱۴۷۸ در گائتا) آلفونسو، دوک بیسگلیه و شاهزاده سالرنو (متولد ۱۴۸۱ در ناپل) از ماریا دِ آوِلانِدو او دو پسر داشت، فرانچسکو و کارلو، که هر دو در سنین جوانی درگذشتند. در فرهنگ عامه آگوستوس پرو در سریال «بورجیاها» از شبکه شوتایم، آلفونسو دوم ناپل را به تصویر می‌کشد، اگرچه او بسیار جوان‌تر و متظاهرتر از همتای تاریخی خود در دهه ۱۴۹۰ به تصویر کشیده شده است. در سریال اروپایی «بورجیا» نوشته تام فونتانا، که در آن ریموند والیش نقش او را بازی می‌کند، تصویر او از نظر سن و دخترش بودن سانسیا از نظر تاریخی دقیق‌تر است. در «شیاطین داوینچی» او توسط کیران بیو بازی می‌شود و به عنوان یک جنگ‌سالار سادیست، که به شدت به لورنزوی باشکوه حسادت می‌کند، به تصویر کشیده شده است. | ## جمع‌بندی | نمایشنامه «طوفان» اثر ویلیام شکسپیر دو شخصیت داستانی دارد: «آلونسو، پادشاه ناپل» و «فردیناند، پسر پادشاه ناپل» که ممکن است از روی نام آلفونسو دوم و پسرش فردیناند دوم نامگذاری شده باشد.