موضوع مقاله: چندلر ویلس جانسون | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # چندلر ویلس جانسون | مقدمه: چندلر ویلس جانسون (به انگلیسی: ؛ ۸ اکتبر ۱۹۰۵ – ۲ مارس ۱۹۴۵) افسر ارشد سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا با درجهٔ سرهنگ‌دوم بود. | ## بخش 1: چندلر ویلس جانسون | او در جریان نبرد ایوو جیما فرماندهی گردان ۲ هنگ ۲۸ تفنگداران دریایی را بر عهده داشت و گردانش را در تصرف کوه سوریباچی رهبری کرد که به برافراشتن پرچم بر فراز ایوو جیما انجامید. جانسون یک هفته پس از برافراشتن پرچم در ۲ مارس ۱۹۴۵ بر اثر اصابت گلولهٔ خمپاره‌انداز کشته شد و پس از مرگ صلیب نیروی دریایی دریافت کرد. او پیش از نبرد ایوو جیما در جنگ‌های موز، حمله به پرل هاربر، کارزار گوادال‌کانال و کارزار بوگنویل نیز شرکت داشت. زندگی آغازین و آغاز خدمت چندلر جانسون در ۸ اکتبر ۱۹۰۵ در فورت داج (آیووا) زاده شد. او از کودکی آرزوی تفنگدار دریایی شدن را داشت و در شانزده‌سالگی پس از پایان دبیرستان بی‌درنگ داوطلب خدمت شد. جانسون برای آموزش پایه به جزیرهٔ پریس آیلند و سپس به‌عنوان دستیار آشپز به خلیج گوانتانامو در کوبا اعزام شد. مادرش سرانجام در سانتو دومینگو او را یافت و زمینهٔ ورودش به آکادمی نیروی دریایی را فراهم کرد. در سال ۱۹۲۹ جانسون از آکادمی نیروی دریایی آمریکا در آناپولیس فارغ‌التحصیل شد و به درجهٔ ستوان‌دوم در سپاه تفنگداران دریایی منصوب گردید. او نخست در پادگان تفنگداران دریایی در فیلادلفیا و سپس در پایگاه هوایی پنسکوولا و پادگان تفنگداران دریایی در پورتسموث (ویرجینیا) آموزش دید. سپس در پایگاه سپاه تفنگداران دریایی کوانتیکو دوره‌هایی گذراند و مدت کوتاهی نیز در پادگان تفنگداران دریایی مِر آیلند در کالیفرنیا مستقر شد. از اواخر ۱۹۳۵ تا پایان ۱۹۳۶ ستوان‌یکم جانسون در پایگاه دریایی اولونگاپو در فیلیپین خدمت کرد و دخترش میریام (سو) در همان سال ۱۹۳۶ در آن پایگاه زاده شد. در اوت همان سال خانواده به شانگهای نقل مکان کردند و جانسون مأمور یکی از قایق‌های رودخانهٔ یانگ‌تسه شد. | ## بخش 2: چندلر ویلس جانسون | در ۱۹۳۸ جانسون به پادگان پورتسموث بازگشت و در ژانویهٔ ۱۹۳۹ با درجهٔ سروان دورهٔ دیگری در کوانتیکو گذراند و سپس به گردان ۱ هنگ ۶ تفنگداران دریایی در سن دیگو منتقل شد. جنگ جهانی دوم گردان ۳ پدافندی در اواسط ۱۹۴۰ جانسون فرمانده گروهان «آی» گردان ۳ پدافندی در پرل هاربر شد. در اواخر ژوئن و اوایل ژوئیهٔ ۱۹۴۲ گردان ۳ پدافندی چندین تمرین آبخاکی در هاوایی برگزار کرد. در ۷ اوت جانسون همراه گردانش در پشتیبانی از لشکر ۱ تفنگداران دریایی در گوادال‌کانال فرود آمد. گردان ۳ پدافندی مدت کوتاهی بعد منحل شد و سرهنگ‌دوم جانسون به فرماندهی گردان ۲ هنگ ۲۸ تفنگداران دریایی از لشکر ۵ تفنگداران دریایی منصوب گردید. با وجود مقاومت سرسختانهٔ ژاپنی‌ها، گردان تا پایان روز توانست کوه سوریباچی را از بقیهٔ جزیره جدا کند. در ۲۰ فوریه جانسون هنگام فرمان پیشروی به سوی کوه سوریباچی گفت: «روز جهنمی در جایی جهنمی برای جنگیدن در این جنگ لعنتی خواهد بود!» گردان او در آن روز تلفات سنگینی متحمل شد و تنها ۲۰۰ یارد پیشروی کرد. جانسون در پیامی به فرماندهی لشکر ۵ نوشت: «استحکامات دشمن بسیار فراتر از انتظار است؛ هر ده فوت یک سنگر وجود دارد.» تا ۲۲ فوریه تفنگداران دریایی کوه سوریباچی را محاصره کردند. برافراشتن نخست پرچم در ۲۳ فوریه جانسون دستور داد دو گشتی چهارنفره مسیرهای صعود به قلهٔ کوه سوریباچی را شناسایی کنند. جانسون سپس به فرمانده گروهان «ایزی»، سروان دیو سورنس، دستور داد یک دسته را به بالای سوریباچی بفرستد. جانسون درست پیش از حرکت شرایر یک پرچم آمریکا به ابعاد ۵۴ در ۲۸ اینچ به او سپرد و گفت: «اگر به قله رسیدی، آن را برافراز.» این پرچم را ستوان‌یکم جورج جی. جیمز فورستال، وزیر نیروی دریایی ایالات متحده، درست در لحظهٔ برافراشته شدن پرچم به ساحل رسید. | ## بخش 3: چندلر ویلس جانسون | روحیهٔ تفنگداران دریایی به‌شدت بالا رفت و فورستال به ژنرال هالند اسمیت گفت: «برافراشتن آن پرچم بر فراز سوریباچی، تداوم سپاه تفنگداران دریایی را برای پانصد سال آینده تضمین می‌کند.» فورستال آن‌قدر هیجان‌زده شد که تصمیم گرفت پرچم را به‌عنوان یادگاری نگه دارد. او افسر عملیات کمکی خود، ستوان‌دوم تد تاتل، را به ساحل فرستاد تا پرچم بزرگ‌تری فراهم کند. سورنس گروهبان مایکل استرنک، سرجوخه هارلون بلاک و سرباز یکم‌های آیرا همیلتون هیز، فرانکلین رانیون ساوزلی و رنه آرتور گانیون را به پاسگاه فرماندهی گردان فرستاد تا سیم تلفن را وصل و باتری بی‌سیم برای شرایر تأمین کنند. هنگامی که این پنج تفنگدار به پاسگاه رسیدند، تاتل نیز با پرچمی به ابعاد ۹۶ در ۵۶ اینچ که از کشتی یواس‌اس ال‌اس‌تی-۷۷۹ گرفته بود نزد جانسون بازگشت. جانسون پرچم را به گانیون سپرد و به استرنک گفت پرچم دوم را برافرازد و به شرایر بگوید «پرچم کوچک را برایم نگه دارد.» استرنک گروه کوچک را به بالای سوریباچی هدایت کرد و در آنجا استرنک، بلاک، هیز، سوسلی، هرولد شولتز و هرولد کلر پرچم دوم را برافراشتند. پرچم نخست از سوریباچی پایین آورده و به سرهنگ‌دوم جانسون بازگردانده شد و او بی‌درنگ آن را در گاوصندوق گردان گذاشت. کشته شدن سرهنگ‌دوم جانسون پس از برافراشتن پرچم به فرماندهی گردان ۲/۲۸ ادامه داد و به سوی شمال شرقی جزیره پیشروی کرد. تا ۲ مارس گردان در زمین ناهموار شمال تپهٔ ۳۶۲-آ می‌جنگید که ژاپنی‌ها در آن مواضع مستحکمی ساخته بودند. جانسون برای بازسازماندهی گردان به خط مقدم رفت و هنگام جابه‌جایی میان دو گروهان بر اثر انفجار گلولهٔ خمپاره‌انداز در دم کشته شد. پیکر او در آرامگاه یادبود ملی اقیانوس آرام در هونولولو (هاوایی) به خاک سپرده شد. | ## جمع‌بندی | بازنمایی در سینما جانسون در فیلم «پرچم‌های پدران ما» (۲۰۰۶) به تصویر کشیده شده‌است.