موضوع مقاله: مایر لانسکی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مایر لانسکی | مقدمه: 250–253 معروف به «حسابدار مافیا»، یکی از چهره‌های جنایت سازمان‌یافته آمریکا بود که به همراه همدستش چارلز «لاکی» لوچیانو، نقش کلیدی در شکل‌گیری سندیکای ملی جنایت در ایالات متحده داشت. | ## بخش 1: مایر لانسکی | لانسکی، یکی از اعضای مافیای یهودی، امپراتوری قماربازی را ساخت که تا سراسر جهان گسترش یافت. گفته می‌شد او سهم‌هایی (درصدهایی) در کازینوهای لاس‌وگاس، کوبا، میامی و نیواورلئان دارد. او نقش مهمی در یکپارچه‌سازی جهان زیرزمینی جنایت داشت و در سال ۱۹۳۲ سیستم پولشویی و بانکداری فراساحلی را معرفی کرد که در دهه ۱۹۵۰ برای پول‌های حاصل از قاچاق هروئین مورد استفاده قرار گرفت. میزان دقیق این نقش مورد بحث بوده است، چرا که خود لانسکی بسیاری از اتهامات علیه خود را رد می‌کرد. علیرغم نزدیک به ۵۰ سال فعالیت در جنایت سازمان‌یافته، لانسکی هرگز به جرمی جدی‌تر از قمار غیرقانونی محکوم نشد. گفته می‌شد لانسکی پیش از فرار از کوبا، حدود ۲۰ میلیون دلار (معادل ۱۸۴ میلیون دلار در سال ۲۰۲۳) ثروت داشت. وقتی او در سال ۱۹۸۳ درگذشت، خانواده‌اش متوجه شدند دارایی‌هایش تنها حدود ۵۷٬۰۰۰ دلار (معادل ۱۵۰٬۰۰۰ دلار در سال ۲۰۲۳) ارزش دارد. اوایل زندگی مایر لنسکی در ۴ ژوئیه ۱۹۰۲ در گرودنو، امپراتوری روسیه (اکنون بلاروس) در یک خانواده یهودی-لهستانی متولد شد. در ۱۹۱۱، به همراه مادر و برادرش از اودسا به آمریکا مهاجرت کرد و به پدرش در منهتن پیوست. آنها دوستان مادام العمر و شریک در قاچاق مشروبات شدند و با هم گروه "باگزی و مایر" را مدیریت کردند. او با چارلز "لاکی" لوچیانو نیز دوست شد - آشنایی آنها زمانی آغاز شد که لوچیانو قصد اخاذی از لانسکی را داشت. او این سازمان را پس از یک کنفرانس در آتلانتیک‌سیتی که توسط خودش، لانسکی، جانی توریو و فرانک کاستلو در مه ۱۹۲۹ سازماندهی شده بود، تأسیس کرد. همچنین، از سال ۱۹۳۲، لانسکی پول‌های حاصل از فعالیت‌های غیرقانونی در نیواورلئان را به حساب‌های فراساحلی سوئیس منتقل کرد. قانون رازداری سوئیس در سال ۱۹۳۴، پولشویی توسط «بانک‌هایی که مقامات آن به خوبی می‌دانستند برای جنایتکاران کار می‌کنند» را تأیید کرد. لانسکی و ارتباطاتش تخصص فنی برای مدیریت مؤثر این عملیات را داشتند که مبتنی بر دانش لانسکی از احتمال‌های ریاضی بیشتر بازی‌های شرط‌بندی محبوب بود. از ارتباطات مافیایی و رشوه به مقامات اجرای قانون برای امنیت قانونی و فیزیکی مؤسساتشان در برابر سایر چهره‌های جنایتکار و مقامات قانونی استفاده می‌شد. همچنین یک قانون مطلق در مورد بازی‌ها و شرط‌بندی‌های انجام‌شده در مؤسساتشان وجود داشت. مؤسسات لانسکی در فلوریدا و جاهای دیگر هرگز «مؤسسات تقلبی» نبودند که در آن قماربازان مطمئن نباشند بازی‌ها دستکاری شده‌اند. لانسکی اطمینان حاصل کرد که کارکنانی که بازی‌ها را اداره می‌کنند، از صداقت بالایی برخوردار باشند. درگیری در جنگ جهانی دوم، ۱۹۳۸-۱۹۴۵ در دهه ۱۹۳۰، لانسکی و باندش از فعالیت‌های جنایی معمول خود خارج شدند تا تجمعات طرفدار نازی «بوند آلمانی-آمریکایی» را متفرق کنند. او به یک تجمع خاص در یورکویل، یک محله آلمانی در منهتن، اشاره کرد که او و ۱۴ همدستش آن را مختل کردند: «صحنه با یک صلیب شکسته و تصویری از آدولف هیتلر تزئین شده بود. می‌خواستیم به آن‌ها نشان دهیم که یهودیان همیشه عقب نمی‌نشینند و توهین را تحمل نمی‌کنند.» وقتی قاضی ناتان دی. پرلمن پیشنهاد پرداخت به لانسکی برای خدماتش را داد، او رد کرد: «من یک یهودی هستم و برای یهودیان اروپا که رنج می‌کشند، احساس می‌کنم. آن‌ها برادران من هستند.» در طول جنگ جهانی دوم، لانسکی نقش کلیدی در کمک به «دفتر اطلاعات نیروی دریایی» (ONI) در «عملیات زیرزمینی» داشت، که در آن دولت جنایتکاران را برای مراقبت از نفوذی‌های آلمانی و خرابکاران زیردریایی‌ها استخدام کرد. لانسکی کمک کرد تا یک توافق با دولت از طریق یک مقام عالی‌رتبه نیروی دریایی ایالات متحده انجام شود که آزادی لوچیانو از زندان را تضمین می‌کرد؛ در عوض، مافیا امنیت کشتی‌های جنگی که در امتداد اسکله‌های نیویورک ساخته می‌شدند را تأمین می‌کرد. زیردریایی‌های آلمانی در حال غرق کردن کشتی‌های متفقین به تعداد زیاد در امتداد ساحل شرقی و ساحل کارائیب بودند و ترس زیادی از حمله یا خرابکاری توسط همدستان نازی وجود داشت. لانسکی ONI را با لوچیانو مرتبط کرد که گزارش شده به جوزف لانزا دستور داد از خرابکاری در اسکله‌های نیویورک جلوگیری کند. هتل فلامینگو، ۱۹۴۶-۱۹۴۷ در سال ۱۹۴۶، لانسکی مافیای ایتالیایی-آمریکایی را متقاعد کرد که سیگل را مسئول لاس‌وگاس کند و سرمایه‌گذار اصلی در هتل فلامینگوی سیگل شد. برای محافظت از خود در برابر نوعی پیگرد قانونی که آل کاپون را به دلیل فرار مالیاتی و فحشا به زندان انداخت، لانسکی درآمدهای غیرقانونی امپراتوری کازینوی در حال رشد خود را به یک حساب بانکی سوئیس منتقل کرد، که در آن ناشناس بودن توسط قانون بانکداری سوئیس در سال ۱۹۳۴ تضمین شده بود. لانسکی در نهایت یک بانک فراساحلی در سوئیس خرید که از آن برای پولشویی از طریق شبکه‌ای از شرکت‌های پوششی و هلدینگ استفاده کرد. در سال ۱۹۴۶، لانسکی در یک جلسه محرمانه در هاوانا شرکت کرد تا در مورد مدیریت سیگل از هتل فلامینگو بحث شود، که بسیار عقب‌تر از برنامه بود و هزینه زیادی برای سرمایه‌گذاران مافیای سیگل داشت. سایر روسا می‌خواستند سیگل را بکشند، اما لانسکی از آن‌ها خواست به دوستش فرصت دیگری بدهند. | ## بخش 2: مایر لانسکی | با حمایت لوچیانو، لانسکی سایر سرمایه‌گذاران را متقاعد کرد که به سیگل زمان بیشتری بدهند. وقتی هتل دوباره شروع به از دست دادن پول کرد، سایر سرمایه‌گذاران تصمیم گرفتند که کار سیگل تمام شده است. به طور گسترده‌ای اعتقاد بر این است که لانسکی به دلیل رابطه طولانی‌مدت با سیگل و جایگاهش در سازمان، مجبور شد رأی نهایی را برای حذف سیگل بدهد. بیست دقیقه بعد، همدستان لانسکی، از جمله گاس گرینباوم و مو سدوی، وارد فلامینگو شدند و کنترل آن را به دست گرفتند. بر اساس گزارش اف‌بی‌آی، لانسکی برای ۲۰ سال بعد یک سهم مالی قابل توجه در فلامینگو حفظ کرد. لانسکی در چندین مصاحبه در سال‌های بعدی زندگی‌اش گفت که اگر به او بستگی داشت، «بن سیگل امروز زنده بود». مرگ سیگل نشان‌دهنده انتقال قدرت در وگاس از پنج خانواده نیویورک به گروه شیکاگو بود. اگرچه نقش لانسکی به میزان قابل توجهی محدودتر از سال‌های گذشته بود، اما اعتقاد بر این است که او هم به تونی آکاردو، رئیس شیکاگو، مشورت داد و هم در ابتدای به دست گرفتن کنترل به او کمک کرد. کوبا، ۱۹۴۶-۱۹۵۹ پس از جنگ جهانی دوم، به عنوان پاداش برای خدمات دوران جنگ، حکم لوچیانو به زمان تحمل شده کاهش یافت. آزادی او مشروط به این بود که با لغو تابعیت آمریکایی‌اش مخالفت نکند و اخراج به ایتالیا، زادگاهش، را بپذیرد. او مخفیانه به کوبا نقل مکان کرد، جایی که برای از سرگیری کنترل بر عملیات مافیا کار کرد. لوچیانو همچنین چندین کازینو در کوبا با مجوز فولخنسیو باتیستا، دیکتاتور کوبا، اداره می‌کرد. پس از کشف حضور لوچیانو در کوبا و از سرگیری فعالیت‌های جنایی، دولت ایالات متحده باتیستا را تحت فشار قرار داد تا لوچیانو را به ایتالیا اخراج کند. در طول اقامت در هتل والدورف-آستوریا در نیویورک در اواخر دهه ۱۹۴۰، توافق شد که در ازای رشوه، باتیستا کنترل کازینوها و مسابقات اسب‌دوانی کشور را به لانسکی و مافیا واگذار کند. باتیستا هاوانا را برای قمار در مقیاس بزرگ باز می‌کرد و دولت او به ازای هر دلار سرمایه‌گذاری در هتل بیش از ۱ میلیون دلار آمریکا، که شامل مجوز کازینو می‌شد، معادل آن را پرداخت می‌کرد. چهره‌هایی مانند جو آدونیس، آلبرت «کلاه‌گر دیوانه» آناستازیا، فرانک کاستلو، جوزف «جو موز» بونانو، ویتو جنووز، مو دالیتز، توماس لوچزه از نیویورک؛ سانتو ترافیکانته جونیور از تامپا؛ کارلوس مارچلو از خانواده جنایی نیواورلئان؛ و استفانو ماگادینو، پسرعموی بونانو از بوفالو در آن حضور داشتند. از شیکاگو آکاردو و برادران فیشتی، «چارلی تریگر-هاپی» و روکو فیشتی؛ و از طرف منافع یهودیان، لانسکی، دالیتز و «فیل داندی» کاستل از فلوریدا حضور داشتند. اولین کسی که رسید لوچیانو بود که با گذرنامه جعلی به صورت مخفیانه به هاوانا سفر کرده بود. لانسکی چشم‌انداز خود از یک هاوانای جدید را با حاضران در میان گذاشت که برای کسانی که مایل به سرمایه‌گذاری مبلغ مناسب بودند، سودآور خواهد بود. به گفته لوچیانو، تنها فردی که تا به حال جزئیات رویدادها را بازگو کرده است، او به عنوان رهبر مافیا منصوب شد تا از کوبا حکومت کند تا زمانی که راهی قانونی برای بازگشت به ایالات متحده پیدا کند. سرگرمی در کنفرانس توسط فرانک سیناترا و دیگران ارائه شد، که با دوستانش، برادران فیشتی، به کوبا پرواز کرده بود. در سال ۱۹۵۲، لانسکی به کارلوس پریو ساکاراس، رئیس‌جمهور وقت کوبا، پیشنهاد رشوه ۲۵۰٬۰۰۰ دلار آمریکا را داد تا کنار برود و باتیستا بتواند دوباره به قدرت بازگردد. پس از اینکه باتیستا در مارس ۱۹۵۲ در یک کودتای نظامی کنترل دولت را دوباره به دست گرفت، به سرعت قمار را به مسیر خود بازگرداند. باتیستا به لانسکی حقوق سالانه ۲۵٬۰۰۰ دلار آمریکا پیشنهاد داد تا به عنوان وزیر غیررسمی قمار خدمت کند. تا سال ۱۹۵۵، او دوباره قوانین قمار را تغییر داد و به هر کسی که ۱ میلیون دلار آمریکا در یک هتل یا ۲۰۰٬۰۰۰ دلار آمریکا در یک کلاب شبانه جدید سرمایه‌گذاری می‌کرد، مجوز قمار اعطا کرد. برخلاف روش اخذ مجوز قمار در وگاس، این شرط سرمایه‌گذاران را از بررسی سوابق معاف می‌کرد. تا زمانی که سرمایه‌گذاری لازم را انجام می‌دادند، به آن‌ها بودجه عمومی برای ساخت‌وساز، معافیت مالیاتی ده ساله و واردات بدون عوارض تجهیزات و اثاثیه اعطا می‌شد. دولت ۲۵۰٬۰۰۰ دلار آمریکا برای مجوز به‌اضافه درصدی از سود هر کازینو دریافت می‌کرد. ۱۰٬۰۰۰ دستگاه اسلات ماشین کوبا، حتی آن‌هایی که جوایز کوچکی برای کودکان در نمایشگاه‌های محلی ارائه می‌دادند، در حوزه اختیارات روبرتو فرناندز ی میراندا، برادر همسر باتیستا، مارتا فرناندز میراندا د باتیستا قرار گرفتند. فرناندز، یک ژنرال ارتش کوبا و مدیر ورزشی دولت، همچنین پارکومترهای هاوانا را به عنوان یک امتیاز اضافی دریافت کرد. عوارض گمرکی برای مصالح ساختمانی هتل لغو شد و پیمانکاران کوبایی با ارتباطات مناسب با فروش مازاد به دیگران با سودهای کلان، ثروت‌های بادآورده به دست آوردند. شایعه شده بود که علاوه بر ۲۵۰٬۰۰۰ دلار آمریکا برای دریافت مجوز، گاهی مبلغ بیشتری زیر میز لازم بود. | ## بخش 3: مایر لانسکی | لانسکی به اصلاح کاباره مونمارتر پرداخت که به زودی به مکان محبوب هاوانا تبدیل شد. او همچنین یک کازینو در هتل ناسیونال راه‌اندازی کرد که بر حمایت باتیستا تکیه داشت. انقلاب کوبا و فرار به باهاما (۱۹۵۹ و دهه ۱۹۶۰) انقلاب کوبا در ۱۹۵۹ و به قدرت رسیدن فیدل کاسترو شرایط را برای سرمایه‌گذاری مافیا در کوبا تغییر داد. در شب سال نو ۱۹۵۸، در حالی که باتیستا در حال آماده‌شدن برای فرار به جمهوری دومینیکن بود قبل از آنکه به‌طور دائم در اسپانیای فرانکو ساکن شود (جایی که در تبعید در سال ۱۹۷۳ درگذشت)، لانسکی در حال جشن گرفتن ۳ میلیون دلار آمریکایی بود که در اولین سال فعالیت در کاخ ۴۴۰ اتاقه ۸ میلیون دلاری خود، ریویرای هاوانا، به دست آورده بود. در ۸ ژانویه ۱۹۵۹، کاسترو و انقلابیون کنترل هاوانا را به دست گرفتند و یک پست فرماندهی در هیلتون برپا کردند. رئیس‌جمهور جدید کوبا، مانوئل اوروتیا لیئو، اقداماتی را برای بستن کازینوها انجام داد. در اکتبر ۱۹۶۰، کاسترو تمام هتل-کازینوهای جزیره را ملی کرد و قمار را ممنوع اعلام کرد. یکی از مراحل جمع‌آوری مواد اخاذی، مهمانی‌های هرزه‌نگاری بود که توسط وکیل فقید هوور، روی کوهن، و لوئیس روزنستیل، تاجر مشروبات الکلی که از دوران قاچاق در دوران ممنوعیت ارتباطات پایدار با مافیا داشت، برگزار می‌شد. انتشار پرونده‌های اف‌بی‌آی درباره لانسکی در سال ۲۰۱۹ نشان داد که نظارت و تحقیقات گسترده‌ای انجام شده است، که توضیح عدم پیگیری لانسکی تا محکومیت را دشوار می‌کند، مگر اینکه او با اخاذی از آن اجتناب کرده باشد. تلاش برای مهاجرت و محاکمه (۱۹۷۰-۱۹۷۲) در سال ۱۹۷۰، لانسکی به هرتزلیا پیتوآ، اسرائیل، فرار کرد تا از اتهامات فرار مالیاتی فدرال در ایالات متحده فرار کند. در آن زمان قانون اسرائیل اجازه استرداد شهروندان اسرائیلی را نمی‌داد و تحت قانون بازگشت، هر یهودی می‌توانست به‌طور قانونی در اسرائیل ساکن شود و تابعیت بگیرد. دولت اسرائیل این حق را برای خود محفوظ داشت که یهودیان با سابقه جنایی را از اقامت در کشور محروم کند. زندگی شخصی و مرگ لانسکی در سال ۱۹۲۹ با آنا سیترون ازدواج کرد و صاحب سه فرزند شد، اما در سال ۱۹۴۶ از هم جدا شدند. لانسکی در میامی بازنشسته شد و ۱۰ سال آخر عمرش را به آرامی در خانه‌اش در میامی بیچ، فلوریدا گذراند. اف‌بی‌آی معتقد بود او بیش از ۳۰۰ میلیون دلار در حساب‌های مخفی به جا گذاشته است، اما این پول هرگز پیدا نشد. رابرت لسی، زندگینامه‌نویس لانسکی، به شرایط مالی سخت او در دو دهه آخر عمرش و ناتوانی‌اش در پرداخت هزینه‌های درمانی پسر معلولش اشاره می‌کند که در نهایت در فقر درگذشت. به گفته لسی، هیچ مدرکی وجود ندارد که ثابت کند لانسکی «پادشاه تمام شرورها، مغز متفکر، محرک پنهان، الهام‌بخش و کنترل‌کننده جنایت سازمان‌یافته آمریکا» بوده است. انگلیش گفت که او در زمان مرگش در سال ۱۹۸۳ تنها ۵۷٬۰۰۰ دلار نقد به جا گذاشت که معادل ۱۴۷٬۰۰۰ دلار در سال ۲۰۲۳ است. وقتی در سال‌های پایانی عمرش از او پرسیده شد چه چیزی در کوبا اشتباه پیش رفت، لانسکی گفت: «همه چیز را از دست دادم». هانک مسیک، روزنامه‌نگار میامی هرالد که سال‌ها لانسکی را بررسی کرده بود، گفت کلید درک لانسکی در اطرافیانش نهفته است: «مایر لانسکی مالکیت اموال ندارد. به گفته او، اف‌بی‌آی و دادستان منطقه منهتن رابرت مورگنتاو، واقعیت این بود که لانسکی مقادیر زیادی پول به نام دیگران نگه داشته بود و این موضوع برای او تازگی نداشت. در سال ۲۰۱۰، ساندرا، دختر لانسکی، به طور عمومی گفت که پدرش در اوایل دهه ۱۹۷۰ حدود ۱۵ میلیون دلار به حساب برادرش منتقل کرده بود، زمانی که با مشکلات مالیاتی روبرو شده بود. از زمان بهبود روابط آمریکا و کوبا در سال ۲۰۱۵، گری راپوپورت، نوه لانسکی، از دولت کوبا خواسته است که بابت مصادره هتل ریویرا که پدربزرگش در هاوانا ساخته بود، به او غرامت پرداخت کند.Lacey, Robert. ISBN 0-316-51168-4 در فرهنگ عامه در سینما: - شخصیت هایمن راث (با بازی لی استراسبرگ) در فیلم پدرخوانده: قسمت دوم (۱۹۷۴) و برخی جنبه‌های مایکل کورلئونه بر اساس لانسکی شکل گرفته‌اند. لانسکی پس از اکران فیلم به استراسبرگ تلفن زد و عملکردش را تحسین کرد، اما گفت: «می‌توانستی مرا دوست‌داشتنی‌تر بسازی». - در فیلم یوریکا (۱۹۸۳) جو پشی در نقش میاکوفسکی، شخصیتی الهام‌گرفته از لانسکی ظاهر شد. - شخصیت ماکسیمیلان "مکس" برکوویچ (با بازی جیمز وودز) در روزی روزگاری در آمریکا (۱۹۸۴) از لانسکی الهام گرفته شده است. - داستین هافمن در شهر گمشده (۲۰۰۵) و هاروی کیتل در لانسکی (۲۰۲۱) این شخصیت را به تصویر کشیدند. در تلویزیون: - در سریال بوردواک امپایر (۲۰۱۴-۲۰۱۰) آناتول یوسف نقش لانسکی را بازی کرد. در ادبیات: - رمان هاوانا اثر استیون هانتر و کتاب اگر مردگان برنخیزند اثر فیلیپ کر شامل شخصیت لانسکی هستند. | ## جمع‌بندی | در موسیقی: - رپر مایالناسکی (از گروه وو-تانگ کلن) نام هنری خود را از لانسکی گرفته است.