موضوع مقاله: کانال پچورا-کاما | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کانال پچورا-کاما | مقدمه: کانال پچورا-کاما یا گاهی کانال کاما-پچورا، کانالی پیشنهادی بود که قرار بود حوضه رودخانه پچورا در شمال روسیه اروپایی را به حوضه رود کامه، شاخه‌ای از رود ولگا، متصل کند. | ## بخش 1: کانال پچورا-کاما | تکمیل این پروژه، پچورا را به سیستم آبراه‌های روسیه اروپایی، با محوریت ولگا، متصل می‌کرد - چیزی که قبل از ظهور راه‌آهن یا قبل از رسیدن اولین راه‌آهن به پچورا در دهه ۱۹۴۰ اهمیت داشت. بعدها این پروژه عمدتاً برای انتقال آب پچورا به ولگا و از آنجا به دریای خزر پیشنهاد شد. پیشنهادهای قرن نوزدهم در قرن نوزدهم، ارتباط بین کاما و پچورا عمدتاً از طریق یک جاده باربری ۴۰ کیلومتری بین چردین و یاکشا انجام می‌شد. همچنین امکان استفاده از قایق‌های بسیار کوچک وجود داشت که می‌توانستند از بالاترین قسمت‌های شاخه‌های کاما و پچورا بالا بروند و کالاها را از طریق ۴ … حمل کنند. شرایط نامناسب رودخانه و جاده، حمل و نقل به داخل و خارج از حوضه پچورا را بسیار گران کرده بود و پروژه‌های مختلف بهبود، از جمله راه‌آهن باری باریک، پیشنهاد شده بود. قرن بیستم کانالی بین پچورا و کاما بخشی از طرح «بازسازی ولگا و حوضه آن» بود که در نوامبر ۱۹۳۳ توسط کنفرانس ویژه آکادمی علوم اتحاد جماهیر شوروی تصویب شد. | ## بخش 2: کانال پچورا-کاما | تحقیقات در این راستا توسط هایدوپراجکت، مؤسسه سد و کانال به رهبری سرگئی یاکوولویچ ژوک ( انجام شد). اکنون این طرح بخشی از یک طرح بزرگتر برای «معکوس کردن مسیر رودخانه شمالی» بود که شامل پروژه‌های مشابه انحراف آب رودخانه در سیبری نیز می‌شد. آزمایش هسته‌ای برخلاف اکثر بخش‌های دیگر طرح تغییر مسیر رودخانه بزرگ، مسیر پچورا به کاما فقط روی تخته طراحی باقی نماند. این مسیر شاهد کارهای واقعی و میدانی از غیرمعمول‌ترین نوع بود: در ۲۳ مارس ۱۹۷۱، سه بمب هسته‌ای زیرزمینی ۱۵ کیلوتنی در نزدیکی روستای واسیوکوو در منطقه چردینسکی استان پرم منفجر شد که حدود در شمال شهر کراسنویشرسک. این آزمایش هسته‌ای، که با نام تایگا شناخته می‌شود، بخشی از برنامه انفجارهای هسته‌ای صلح‌آمیز شوروی، با هدف نشان دادن امکان استفاده از انفجارهای هسته‌ای برای ساخت کانال انجام شد. پیامدهای زیست‌محیطی انفجارهای تایگا ممکن است از جمله بمب‌هایی باشند که بیشترین سهم از بازده خود را از طریق واکنش‌های همجوشی هسته‌ای تولید کرده‌اند، به طوری که ۹۸٪ از بازده انفجاری ۱۵ کیلوتنی آنها از واکنش‌های همجوشی حاصل شده است، که در مجموع کسر شکافت ۰٫۳ کیلوتن در یک بمب ۱۵ کیلوتنی را نشان می‌دهد. | ## بخش 3: کانال پچورا-کاما | حدود سال ۲۰۰۰، فعالان محیط زیست محلی چندین سفر اکتشافی به دهانه آتشفشان تایگا انجام دادند و با تنها فردی که هنوز در روستای واسیوکوو ساکن بود، ملاقات کردند. نرده‌های اطراف دهانه آتشفشان زنگ زده و فرو ریخته بودند و «دریاچه اتمی» یا «دریاچه هسته‌ای» اکنون یک مکان ماهیگیری محبوب برای ساکنان سایر روستاهای اطراف است، در حالی که سواحل آن به دلیل فراوانی قارچ‌های خوراکی شناخته شده است. این منطقه همچنین توسط افرادی که کابل‌های فلزی و سایر قطعات باقی مانده از آزمایش اصلی را جمع‌آوری می‌کنند تا به شرکت‌های بازیافت فلزات قراضه بفروشند، بازدید می‌شود. فعال‌سازی پایدار کبالت، آهن، نیکل (از دستگاه انفجاری و لوله فولادی و از خاک) توسط نوترون‌ها». از سال ۲۰۱۱، این محصول فعال‌سازی نوترونی تولید شده توسط همجوشی، مسئول حدود نیمی از دوز پرتو گاما در محل آزمایش است. یک بررسی تشعشع در سال ۲۰۰۹ از دریاچه و مناطق اطراف آن برای تعیین خطر نسبی منطقه انجام شد، که نشان داد «میزان دوز پرتو گامای خارجی فعلی برای انسان از آلودگی‌های مرتبط با آزمایش «تایگا» بین ۹ تا ۷۰ میکرو سیورت میکرو سیورت در هفته بود». | ## جمع‌بندی | در مقایسه، میزان مواجهه معمول با تشعشعات پس‌زمینه طبیعی حدود ۳ میلی‌سیورت در سال یا ۵۷ میکروسیورت در هفته است.