موضوع مقاله: لوقا ۱۵ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لوقا ۱۵ | مقدمه: سنت مسیحی اولیه به‌یک‌صدا بر این باور بود که لوقای انجیل‌نویس این انجیل و نیز اعمال رسولان را نوشته‌است. | ## بخش 1: لوقا ۱۵ | این فصل سه مَثَل از عیسی مسیح را روایت می‌کند: گوسفند گمشده، سکه گمشده و پسر گمشده یا «ولخرج»؛ سه‌گانه‌ای دربارهٔ رستگاری که عیسی پس از آن بازمی‌گوید که فریسیان و رهبران دینی او را به‌خاطر پذیرفتن و هم‌سفره‌شدن با «گناهکاران» سرزنش می‌کنند. مفسر کتاب مقدس این فصل، فصل بعدی و آیات ۱–۱۰ از فصل ۱۷ لوقا را «مجموعه‌ای نو، مهم و عمدتاً تمثیلی از سخنرانی‌ها» می‌نامد که با غرولند فریسیان و پاسخ‌های عیسی به آن‌ها و به شاگردانش پیوند خورده‌است. یادآوری می‌کند که با اینکه این مَثَل‌ها جذابیت و کاربردی گسترده دارند، در بررسی آن‌ها «نباید از نظر دور داشت که خداوند در درجه نخست به فریسیان غرغروکننده پاسخ می‌دهد». این فصل همچنین به‌عنوان بخشی از یک سه‌گانه دربارهٔ رستگاری شناخته می‌شود که تنها در انجیل لوقا آمده‌است و در میان داستان‌های انجیلی از جایگاه ویژه‌ای برخوردار است. برخی از دستنویس‌های کهن حاوی متن این فصل عبارتند از: (حدود ۱۷۵–۲۲۵ میلادی) دفترنامه واتیکانوس (۳۲۵–۳۵۰) سینائیه (۳۳۰–۳۶۰) (حدود ۴۰۰) (حدود ۴۰۰) دفترنامه اسکندریه (۴۰۰–۴۴۰) این فصل به ۳۲ آیه تقسیم شده‌است. پیشنهاد می‌کند که «گناهکاران» در اینجا به‌طور کلی به همه «طبقات فرودست و » اشاره دارد.Farrar, F. | ## بخش 2: لوقا ۱۵ | بنا بر انجیل‌ها، شبانی گله نود و نه گوسفندی خود را رها می‌کند تا آن یک گوسفندی را که گم شده بیابد. در مقایسه با ، لوقا بر مسئولیت شبان در از دست دادن گوسفند تأکید می‌کند (آیه ۳: اگر یکی از آن‌ها را گم کند؛ در روایت متی، یکی از آن‌ها گم شود)، بر بی‌قیدوشرط‌بودن جستجو، و بر شادی‌ای که از توبه گناهکار برمی‌خیزد. آیه ۷ همچنین به شما می‌گویم که در آسمان بر یک گناهکار توبه‌کار شادی بیشتری خواهد بود تا بر نود و نه نفر عادل که نیازی به توبه ندارند.: نسخه استاندارد انگلیسی فرار یادآور می‌شود که «فریسیان و کاتبان به مفهوم ظاهری 'افراد عادل' بودند، زیرا زندگی طبقاتی‌شان منظم بود، هرچند از یوسف فلاوی و تلمود می‌آموزیم که بسیاری از افراد آن‌ها مرتکب گناهان آشکار می‌شدند.» کاربرد این اصطلاح برای آن‌ها طعنه‌آمیز است: واقعیت این است که «آن‌ها نیاز به توبه داشتند اما توبه را نمی‌خواستند». داستانی است دربارهٔ زنی که ده سکه نقره (به یونانی drachmae یا دراخمه) دارد و یکی از آن‌ها را گم می‌کند. او سپس چراغ روغنی روشن می‌کند و خانه‌اش را جارو می‌زند تا آن را بیابد و چون می‌یابد، شادمانی می‌کند. این مَثَل از پدری حکایت می‌کند که سهم ارث کوچکترین فرزندش را پیش از مرگ خود به او می‌دهد. | ## بخش 3: لوقا ۱۵ | پسر کوچک‌تر پس از آنکه ثروتش را از دست می‌دهد (واژه «ولخرج» به معنای «اسراف‌کارانه تبذیرگر» است)، در زمان قحطی گرسنه می‌ماند. آنگاه پشیمان می‌شود و به خانه بازمی‌گردد با این قصد که التماس کند او را به‌عنوان مزدبگیر بپذیرند و از فرزندی پدر چشم بپوشد. با این حال، پدر بی‌درنگ او را به‌عنوان پسرش به خانه می‌پذیرد و جشنی برای بازگشت او برپا می‌کند. پسر بزرگ‌تر از شرکت در جشن سرباز می‌زند و می‌گوید که در تمام مدتی که برای پدر کار کرده، حتی یک بزغاله هم برای جشن با دوستانش به او نداده‌است. پدر به پسر بزرگ‌تر یادآوری می‌کند که هر آنچه دارد از آنِ پسر بزرگ‌تر است، اما باید بازگشت پسر کوچک‌تر را جشن بگیرند زیرا او نزد آن‌ها بازگشته است. | ## جمع‌بندی | کاربرد آیینی در سنت کاتولیک غربی، این مَثَل معمولاً در چهارمین یکشنبه چله روزه (در سال C از چرخه سه‌ساله) خوانده می‌شود، در حالی که در کلیسای ارتدکس شرقی در خوانده می‌شود.