موضوع مقاله: ماری-کارولین از بوربن-دو سیسیل، دوشس بری | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ماری-کارولین از بوربن-دو سیسیل، دوشس بری | مقدمه: ماری-کارولین از بوربن-دو سیسیل، دوشس بری (; – ) یک پرنسس ایتالیایی از خاندان بوربون بود که با خانواده سلطنتی فرانسه ازدواج کرد و مادر هنری، کنت شامبورد بود. | ## بخش 1: ماری-کارولین از بوربن-دو سیسیل، دوشس بری | او شورشی ناموفق علیه شاه لویی فیلیپ اول برای به تخت نشاندن پسرش بر تخت فرانسه رهبری کرد. او بزرگ‌ترین فرزند شاهزاده فرانچسکو، پادشاه آینده فرانسیس اول دو سیسیل، و همسر اولش، آرشیدوشس ماریا کلمنتینا از اتریش، دهمین فرزند و سومین دختر امپراتور لئوپولد دوم و ماریا لوئیزا از اسپانیا بود. کارولین با نام‌های پدربزرگ و مادربزرگ پدری‌اش، ماریا کارولینا از اتریش و شاه فردیناند چهارم از ناپل، و همچنین مادربزرگ مادری‌اش، ملکه ماریا لوئیزا، غسل تعمید داده شد. مادرش در سال ۱۸۰۱ درگذشت؛ پدرش دوباره در سال ۱۸۰۲ با اینفانتا ماریا ایزابلا از اسپانیا، یکی دیگر از پسرعموهای درجه یک خود، ازدواج کرد و صاحب دوازده فرزند دیگر شد. ازدواج فرانسوی در سال ۱۸۱۶، سفیر فرانسه، پیر لویی ژان کازیمیر دو بلاکاس، با پادشاهی‌های ناپل و سیسیل ترتیب داد تا کارولین با برادرزاده لویی هجدهم، شارل فردیناند، دوک بری، ازدواج کند. بدین ترتیب کارولین دوشس دو بری شد؛ که در فرانسه با نام مادام دو بری شناخته می‌شود. با وجود اینکه این ازدواج از قبل برنامه‌ریزی شده بود، اما این ازدواج شاد بود و کارولین و همسرش در کاخ الیزه در پاریس که به آنها داده شده بود، زندگی می‌کردند. بیوه بودن شارل فردیناند در سال ۱۸۲۰ ترور شد؛ کارولین در آن زمان فرزند چهارمشان، هنری، کنت شامبورد (۱۸۲۰–۱۸۸۳) را باردار بود که به او لقب «فرزند معجزه‌آسا» داده بودند، زیرا تولد او ادامه‌دهندهٔ نسل مستقیم بوربون‌ها از شاه لویی چهاردهم بود (عموی بزرگش، لویی هجدهم، پدربزرگش، شارل دهم آینده و پسر دیگر شارل، لویی آنتوان، همگی پسری نداشتند). هم شارل و هم پسر بزرگترش از سلطنت کناره‌گیری کردند؛ اما پسرعموی آنها، لویی فیلیپ اورلئان، که اتفاقاً عموی پدری کارولین بود، هنری را به عنوان پادشاه اعلام نکرد. در ماه مه ۱۸۳۲، دوشس بری با کمک پیر-آنتوان دو کندی دو لا بریه، مشاور پارلمان، از پاریس به جنوب فرانسه شتافت تا قیامی را به نفع پسرش، دوک بوردو، که از آن زمان به عنوان کنت دو شامبور شناخته می‌شد، سازماندهی کند. چارلز در کاخ هولیرود زندگی می‌کرد، اما کارولین (و همچنین لویی آنتوان) در شماره ۱۱ (که اکنون شماره ۱۲ است) ریجنت تراس زندگی می‌کردند. شورش کارولین شرایط ادینبورگ را مناسب نیافت و همچنین کنار گذاشته شدن پسرش از تاج و تخت توسط اورلئانیست «پادشاه فرانسه» را نپذیرفت. در سال ۱۸۳۱ او ادینبورگ را ترک کرد و از طریق هلند، پروس و اتریش به خانواده‌اش در ناپل بازگشت. او از ناپل، با کمک ویکنت دو سنت پریست، برای یک شورش لژیتیمیستی برای «بازگرداندن» هنری به تاج و تخت، توطئه کرد. | ## بخش 2: ماری-کارولین از بوربن-دو سیسیل، دوشس بری | او همچنین در ۱۴ دسامبر همان سال مخفیانه با یک نجیب‌زاده ایتالیایی به نام اتوره کارلو لوچزی-پالی، هشتمین دوکا دلا گراتزیا (۱۸۰۵–۱۸۶۴) ازدواج کرد. با دریافت حمایت اندک، به سمت وانده و بریتانی رفت، جایی که در ژوئن ۱۸۳۲ موفق به تحریک یک شورش کوتاه اما بی‌نتیجه شد. پس از پنج ماه پنهان ماندن در خانه‌ای در نانت، در نوامبر ۱۸۳۲ توسط سیمون دوتز به دولت لو داده شد و در قلعه بلای زندانی شد. دولت اورلئانیست که نگران بود از تحریک بیشتر افکار عمومی جلوگیری کند، از محاکمه ماری-کارولین خودداری کرد. در عوض، دولت استدلال کرد که چون او و دیگر اعضای شاخه ارشد بوربون سه سال قبل از فرانسه تبعید شده بودند، ماری-کارولین مشمول قانون فرانسه نبود و از حمایت‌های آن نیز برخوردار نبود. در واقع، این امر به دولت حق می‌داد که او را به عنوان یک زندانی سیاسی به‌طور نامحدود بازداشت کند. در ۲۶ فوریه ۱۸۳۳، او بیانیه‌ای در روزنامه له مانیتور منتشر کرد و اعلام کرد که مخفیانه دوباره ازدواج کرده است، هرچند هویت شوهر جدیدش را اعلام نکرد. تنها پس از زایمانش در ماه مه بود که کنت لوچسی-پالی را به عنوان شوهر و پدر فرزندش معرفی کرد. با این حال، کمتر کسی این ادعا را باور کرد، زیرا مشخص بود که کنت در زمان لقاح فرزند در هلند زندگی می‌کرده است. کنتس دو بوان ادعا کرد که این وصلت به سرعت توسط هواداران دوشس ترتیب داده شده است تا آبروی او را حفظ کند و رسوایی داشتن فرزند خارج از ازدواج را پنهان کند. او ادعا کرد که مادام دو کایلا به کنت بدهکار رشوه داده تا با این طرح موافقت کند و حتی یک گواهی ازدواج جعلی از دوک‌نشین مودنا گرفته بود تا این اتحاد را مشروع جلوه دهد. صرف نظر از حقیقت این ادعاها، ازدواج مجدد کارولین باعث شد که او دیگر مورد توجه لژیتیمیست‌ها قرار نگیرد. او به دلیل ازدواج با دوک بری ملیت فرانسوی داشت، اما با ازدواج مجدد با یک ایتالیایی آن را از دست داد؛ بنابراین، از نظر تئوری، او واجد شرایط خدمت به عنوان نایب‌السلطنه نبود. دختری که در زندان به دنیا آمد، در نوزادی درگذشت، همان‌طور که دختر دیگری که سال بعد به دنیا آمد، اما آنها پس از آن چهار فرزند دیگر نیز داشتند. | ## بخش 3: ماری-کارولین از بوربن-دو سیسیل، دوشس بری | در سال ۱۸۴۴، کارولین و همسرش کاخ کا وندرامین کالریگی را در کانال بزرگ ونیز از آخرین عضو خانواده وندرامین خریداری کردند. در آشفتگی ریزورجیمنتو، آنها مجبور شدند کاخ را به نوه‌اش، پرنس هنری، کنت باردی، بفروشند و بسیاری از آثار هنری نفیس آن در پاریس به حراج گذاشته شد. حامی هنر دوشس بری حتی به عنوان عضوی از خانواده سلطنتی، یک تماشاگر استثنایی تئاتر بود. او حامی تئاتر ژیمناز بود که برای مدتی به افتخار او نام خود را به تئاتر مادام تغییر داد. او به اجراهای خیریه، مانند نمایش «بانوی لاک» اثر جاکومو روسینی (۱۸۲۶)، برای قربانیان آتش‌سوزی در سیرک المپیک آنتونیو فرانکونی کمک مالی کرد؛ او ۵۰۰ فرانک کمک مالی کرد. دوشس بری و همسر اولش، شارل-فردیناند دارتوا، از مجموعه‌داران مشتاق آثار هنری بودند. فروش او در سال ۱۸۲۲ به دلیل کاتالوگ آن که شامل کپی‌های لیتوگرافی از تمام آثار بود، نوآورانه بود. لیتوگرافی، که توسط آلوئیس زنفلدر اختراع شد، تنها در سال ۱۸۱۸ به‌طور کامل در کتاب جامع لیتوگرافی که در سال ۱۸۱۹ به فرانسوی ترجمه شد، توصیف شده بود. لیتوگرافی‌ها، که توسط ایزیدور لوران دروی تولید شده بودند، علاقه به این تکنیک را به عنوان وسیله‌ای برای بازتولید هنر برانگیختند. او چندین صحنه ژانر از آگوست-خاویر لپرینس داشت و صاحب آثاری از یان ون در هایدن، میشل فیلیبر گنو، فرانسوا ماریوس گرانت، پائولین اوزو، ژان-کلود بونفوند، چارلز ماری بوتون، مارتین درولینگ، هورتنس هادبور-لسکوت، آشیل اتنا میچالون، پل ورونزه، تیتیان و بلینی، و بسیاری دیگر بود. دوشس به خاطر حمایت از کارخانه چینی‌سازی سِور و سفارش آثار برجسته‌ای از ژان-شارل-فرانسوا لِلوی شناخته می‌شد. سال‌های پایانی او که در آغاز سال ۱۸۶۴، دخترش، دوشس پارما، و شوهر دومش را که او را به ورشکستگی کشانده بود - پنج میلیون فرانک بدهی - ظرف دو ماه از دست داده بود، پسرش، کنت شامبورد، را وادار کرد که بدهی او را در ازای املاکش در برونسی و کا' لوردان وندرامین کالرگی بپردازد. | ## جمع‌بندی | او در ۱۶ آوریل ۱۸۷۰، در قلعه اجدادی شوهرش در برونسی در استیریا، اتریش، نابینا درگذشت و در گورستان مورک، در کنار پدر شوهرش، به خاک سپرده شد.