موضوع مقاله: آنتونیو کورازی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آنتونیو کورازی | مقدمه: آنتونیو کورازی (؛ ۱۷۹۲ – ۱۸۷۷) یک معمار ایتالیایی بود که از سال ۱۸۱۹ تا ۱۸۴۷ در لهستان، عمدتاً به سبک نئوکلاسیک، فعالیت می‌کرد. | ## بخش 1: آنتونیو کورازی | در سال ۱۸۱۱، او وارد آکادمی سلطنتی هنرهای زیبا در فلورانس شد و در آنجا با بورسیه تحصیلی از زادگاهش به تحصیل معماری پرداخت. او به همراه جوزپه دل روسو، مدرس معماری آکادمی، در برنامه‌ریزی آرنا گولدونی در فلورانس که در بهار ۱۸۱۸ افتتاح شد، شرکت کرد. در آن سال، به توصیه استانیسلاو استاشیک، به کنگره لهستان دعوت شد، جایی که ۲۷ سال در آنجا کار کرد و تأثیر قابل توجهی بر منظر شهری ورشو گذاشت. آثار او از کلاسیک‌گرایی ورشو در دوران استانیسلاو دوم آگوستوس الهام گرفته شده بود. سال‌های قبل از قیام نوامبر ۱۸۳۰ را می‌توان دوران نئوکلاسیسم بالغ ورشو دانست، در حالی که سال‌های پس از ۱۸۳۰ با معماری رمانتیک مشخص می‌شود. آثار کوراتزی عمدتاً با دورهٔ اول مشخص می‌شود، دوره‌ای که او تحت حمایت فرانسیسک کساوری دروکی-لوبکی کار می‌کرد. او همچنین تحت تأثیر سفری که در سال ۱۸۲۶ به برلین، درسدن، مونیخ، میلان، فلورانس، بولونیا و ونیز داشت، قرار گرفت. کوراتزی به عنوان حامی جنبش ملی‌گرا، به‌طور فزاینده‌ای از پروژه‌های مهم کنار گذاشته شد و مسئولیت او در پروژه‌های ساخت و ساز عمومی به منطقهٔ مدارس ورشو محدود شد و حقوق سالانه‌اش کاهش یافت. کوراتزی بیش از ۵۰ پروژهٔ خود را در لهستان به انجام رساند که ۴۵ مورد از آنها فقط در ورشو بود، همچنین چندین پروژهٔ شهری مانند طراحی میدان تئاتر و میدان بانکداری و همچنین گورستان کوشیکی را انجام داد. در سال ۱۸۴۶ او لهستان را ترک کرد و به فلورانس نقل مکان کرد، اما با مشکلات مالی مواجه شد زیرا مستمری ناچیزی که دولت لهستان به او اعطا کرده بود، برای خانواده رو به رشدش کافی نبود و کوراتزی نتوانست خود را به عنوان یک معمار در برابر رقبای متعدد مطرح کند، به خصوص که غیبت طولانی او از لهستان به این معنی بود که او فاقد ارتباطات لازم با طبقه سیاسی توسکانی بود. در سال ۱۸۱۱، پس از فارغ‌التحصیلی از دبیرستان پیاریست، به آکادمی هنرهای زیبای طراحی رجیا در فلورانس پیوست، جایی که احتمالاً تا سال ۱۸۱۶ در آنجا تحصیل کرد. سال ۱۸۱۸ دولت استاشیک کنگره لهستان (تحت کنترل امپراتوری روسیه) از دولت توسکانی درخواست معرفی یک معمار کرد، بنابراین در سال ۱۸۱۹ به ورشو آمد. در سال ۱۸۴۷، به عضویت آکادمی هنرهای زیبای فلورانس منصوب شد، جایی که در میان پروژه‌های دیگر، پارلمان (حدود ۱۸۶۰)، پانتئون دانته (حدود ۱۸۶۵) و تئاترهایی در اسکندریه و کپنهاگ را طراحی کرد. جوانی و تحصیلات جوزپه آنتونیو کوراتزی در ۱۷ دسامبر ۱۷۹۲ در لیورنو (که در آن زمان بخشی از دوک‌نشین بزرگ توسکانی بود)، پسر وینچنزو دی آنتونیو کوراتزی، مدیر هنری و آنتونیا گائتانا دی بارتولومئو آندولفاتی، متولد شد. او برادری به نام اورلیو کوراتزی داشت که حدود سال ۱۸۰۶ متولد شد و در ۲۰ سپتامبر ۱۸۷۱ در ورشو درگذشت. او همچنین به پایتخت لهستان سفر کرد (همان‌طور که آنتونیو کوراتزی بعداً به آنجا رفت)، جایی که به عنوان سازنده در پروژه‌های برادرش کار کرد و همچنین با معماران یان یاکوب گی و ال. پس از رسیدن به سن شروع دوران تحصیل، برای تحصیل در اسکولوپی به فلورانس فرستاده شد. در اینجا، پس از اتمام تحصیلات دبیرستان، او به عنوان یکی از «جوانان شایسته» جامعه لیورنو در دانشکده معماری آکادمی هنرهای زیبای فلورانس ثبت نام کرد، که سالانه برای تأیید پیشرفت تحصیلی خود نقشه‌هایی برای آن می‌فرستاد و از سال ۱۸۱۰ تا ۱۸۱۵ برخی از دانشجویان معمار گاسپاره ماریا پائولتی، به ویژه معمار جوزپه دل روسو، را به عنوان معلم خود داشت. علاوه بر این، در طول این سال‌ها، کوراتزی در دو مسابقه معمول اعلام شده توسط آکادمی نیز شرکت کرد: ابتدا در اکتبر ۱۸۱۱ در یک مسابقه کوچک کلاس معماری شرکت کرد و با چند مقاله «طراحی ابداعی» در جایگاه دوم قرار گرفت و به همتای خود گائتانو باکانی ترجیح داده شد. او متعاقباً در مسابقه سه‌سالانه معتبر ۱۸۱۶ برای طراحی «کلیسای کلان‌شهری برای یک پایتخت بزرگ» شرکت کرد، اما بار دیگر رقابت را به معاصر خود جوزپه مارتلی باخت. این امر او را بر آن داشت تا شخصاً به دوک بزرگ متوسل شود، که البته ناموفق بود، اما این امر تنها انتقاد از او را به دلیل خودبزرگ‌بینی از سوی کادر دانشگاهی به همراه داشت و جا افتادن در محیط دشوار فلورانس را برای او دشوارتر کرد. پس از سال‌های تحصیلی، او در استودیوی معلمش جوزپه دل روسو آموزش دید، که به او اجازه داد در تنها کار معماری که کوراتزی قبل از عزیمتش از فلورانس انجام داده بود، شرکت کند: سالن بزرگ و نوآورانه تئاتر گولدونی (ساخته شده توسط دل روسو، که از مشارکت ریدولفو کاستینلی برای سالن رقص نیز بهره برد) که در سال ۱۸۱۸ افتتاح شد. | ## بخش 2: آنتونیو کورازی | جنبش و حرفه در لهستان دشواری در ادغام در محیط حرفه‌ای فلورانس می‌تواند یکی از دلایل اصلی نقل مکان کوراتزی از فلورانس به ورشو، لهستان باشد که عمدتاً توسط سیاستمدار استانیسلاو استاشیک تشویق شده بود: در واقع، او در طول اقامت خود بین سال‌های ۱۷۹۰ تا ۱۷۹۱ محافل هنری فلورانس را می‌شناخت و از آنها قدردانی می‌کرد و متعاقباً، در دوره‌ای که با جنبش جدید و بزرگی از نوسازی معماری در پادشاهی لهستان مشخص می‌شود، تصمیم گرفت حضور هنری سنتی ایتالیایی را در سرزمین مادری خود احیا کند، که پیش از این در گذشته هنر نقاش برناردو بلوتو (کانالتوی "دوم") و معمار دومنیکو مرلینی را ترویج کرده بود. مرحله اول: ۱۸۱۹–۱۸۳۰ در زمان ورود کوراتزی به پایتخت لهستان، صحنه هنر محلی تحت سلطه معمارانی چون کریستین پیوتر آیگنر و یاکوب کوبیکی (که دومی شاگرد مرلینی بود) بود، اما این معمار ایتالیایی مدت زیادی طول نکشید تا جایگاه خود را در صحنه معماری تثبیت کند و از پیشگامان ذکر شده پیشی بگیرد. کار کوراتزی خیلی سریع با فضای معماری محلی سازگار شد و در دهه اول فعالیت حرفه‌ای خود در لهستان، سفارش‌های عمومی معتبری دریافت کرد و خود را به عنوان نماد نئوکلاسیسیسم در ورشو و لهستان تثبیت کرد. پروژه‌های اولیه شامل بازسازی خانه انجمن نیکوکاران در سال ۱۸۱۹ و ساخت کاخ هولوفچیک برای اسقف وقت، شِپَن هولوفچیک، در سال ۱۸۲۰ (که در سال ۱۹۱۲ تخریب شد) بود که قبل از ورود کوراتزی به عنوان «سازنده عمومی دولتی» به شورای ساختمان وزارت امور داخلی انجام شد، که منجر به خلق اثری شد که او را در صحنه هنری شهر تثبیت کرد: کاخ استاشیک. این کاخ، محل انجمن علمی وارساوینسیس، در سال ۱۸۲۰ به دستور استانیسلاو استاشیک ساخته شد. کوراتزی آن را به شیوه‌ای باشکوه طراحی کرد و به آن یک پایه ایوان سرپوشیده روستایی، یک طبقه فوقانی دو طبقه با چارچوبی از ستون‌ها و ستون‌های قرنتی، یک سالن اجتماعات بزرگ، یک آمفی تئاتر و در نهایت یک کابینت کانی‌شناسی و سکه‌شناسی با گنبد فلزی اصلی بخشید. این کارهای اولیه موفقیت فوری را برای او به ارمغان آورد و به زودی پروژه‌های مهمی به او سپرده شد، مانند پروژه‌ای که بین سال‌های ۱۸۲۳ تا ۱۸۲۸ با هدف ساخت مرکز مالی و اداری شهر، میدان بانک، با تمام ساختمان‌های با ابهت و مهم آن انجام شد: ساختمان وزارت درآمد و خزانه‌داری، ساختمان وزیر خزانه‌داری، ساختمان بورس اوراق بهادار و ساختمان بانک لهستان. این پروژه‌ها با پروژه‌های دیگری مانند بازسازی ساختمان کمیسیون امور داخلی و پلیس در ورشو (۱۸۲۳، کاخ موستوفسکی) یا ساختمان کمیسیون دولت در رادوم (۱۸۲۵–۱۸۲۷، کاخ ساندومیِرسکی) دنبال شدند؛ اما پروژه واقعاً جاه‌طلبانه، با ابهت و پیچیده بعدی، ساخت تئاتر بزرگ جدید در ورشو (۱۸۲۵–۱۸۳۳) بود که کوراتزی با آن توانست بلوغ قابل توجهی را که به دست آورده بود، نشان دهد. پس از آن، ده خانه شخصی (بین سال‌های ۱۸۲۶ تا ۱۸۲۹، از جمله ویلای شخصی خودش، کوراتزی، در خیابان ویسیسکا، شماره ۱۱) و ساختمان اداره کمیسیون دولتی و نیابت سلطنت در سال ۱۸۲۴ ساخته شد که همگی در ورشو واقع شده و همگی در سال ۱۹۴۴ تخریب شدند؛ حتی قبل از این پروژه‌های آخر، پروژه نمای جدید کلیسای جامع لوبلین در سال ۱۸۲۱ در خارج از ورشو انجام شده بود. کوراتزی در بین این پروژه‌ها، سفری را در سال ۱۸۲۶ آغاز کرد و از جمله شهرهای برلین، درسدن و مونیخ در آلمان و شهرهای میلان، بولونیا، ونیز و دوباره فلورانس در ایتالیا را بازدید کرد. علاوه بر این، در طول همین سفر بود که در ۲۵ مارس همان سال، به عنوان عضو افتخاری آکادمی هنرهای زیبا در بولونیا منصوب شد. مرحله دوم: ۱۸۳۱–۱۸۴۶ در همین حال، اختلافات سیاسی در لهستان منجر به قیام نوامبر (۱۸۳۰–۱۸۳۱) شد، شورشی مسلحانه که در ۲۹ نوامبر ۱۸۳۰ در ورشو علیه امپراتوری روسیه آغاز شد. این انقلاب، با وجود برخی موفقیت‌های محلی و مشارکت گسترده مردم لیتوانی، بلاروس و اوکراین، در ۲۱ اکتبر ۱۸۳۱ به‌طور قطعی سرکوب شد و امپراتور نیکلاس اول روسیه فرمان داد که از این پس، لهستان اشغالی روسیه، خودمختاری خود را از دست خواهد داد و به بخشی جدایی‌ناپذیر از امپراتوری روسیه تبدیل خواهد شد. بنابراین، در این صحنه سیاسی، آنتونیو کوراتزی موضعی روشن و آشکار به نفع جنبش ملی لهستان اتخاذ کرد؛ اما پس از نتیجه فاجعه‌بار جنبش ملی لهستان و از دست دادن قطعی خودمختاری لهستان، این معمار به تدریج توسط روس‌ها به حاشیه رانده شد و از تصدی هرگونه موقعیت معتبر یا وظایف عمومی مهم منع شد؛ بنابراین، کوراتزی مجبور شد فعالیت حرفه‌ای خود را در درجه اول به سمت سفارش‌های خصوصی هدایت کند و از انجام وظایف معتبری که مشخصه مرحله اول حرفه لهستانی او بود، دست بکشد. در این میان، او مجبور بود روی پروژه‌های بیشتری نسبت به قبل کار کند، زیرا نه تنها این پروژه‌ها اعتبار و سودآوری کمتری داشتند، بلکه باید کسری مالی ناشی از تصمیم به کاهش حقوق سالانه‌اش از ۹۰۰۰ به ۶۰۰۰ فلورین را نیز پوشش می‌دادند. بسیاری از پروژه‌ها از انواع مختلف به این دوره دشوار برمی‌گردند، از جمله: طرح‌هایی برای هشت خانه شخصی که بین سال‌های ۱۸۳۲ تا ۱۸۳۵ ساخته شده و دیگر وجود ندارند؛ نوسازی ساختمانی که به عنوان مدرسه نظامی استفاده می‌شد و در خیابان میودووا پلاک ۴۸۷ واقع شده بود، که آن هم در سال ۱۸۳۲ بود؛ بازسازی کلیسای جامع میدانی ارتش پیاریست لهستان به عنوان یک کلیسای ارتدکس (که در سال ۱۹۴۴ تخریب و بعداً به عنوان یک کلیسای کاتولیک بازسازی شد) که او را بین سال‌های ۱۸۳۵ تا ۱۸۳۷ با همکاری معمار لهستانی آندری گولونسکی مشغول کرد؛ ساخت یک ویلای مجلل برای بارون ادوارد راستاویکی در دولهوبیچوف، در منطقه توماشوف، در سال ۱۸۳۸؛ و ساخت سه خانه شخصی و یک کازینوی گوتیک، که بعداً در امتداد خیابان‌های گردشگاه عمومی ساخته شدند و دیگر وجود ندارند. این نوع پروژه با پروژه‌های دیگری مرتبط با دنیای آموزش همراه شد، زیرا او توانست مأموریت خود را به عنوان سازنده منطقه مدرسه ورشو حفظ کند و موارد زیر را محقق سازد: کاخ وزیر آموزش عمومی و ساختمان نظم ایونیک سالن ورزشی سلطنتی، هر دو بین سال‌های ۱۸۴۰ و ۱۸۴۱؛ سپس او یک مدرسه یهودی در ورشو، و همچنین سه سالن ورزشی در شهرهای سیدلسه، سوالکی و پلوک، و ساختمان کالج تربیت معلم مردمی در رادزمین، که همگی بین سال‌های ۱۸۴۲ تا ۱۸۴۶ طراحی شده‌اند. از جمله مهم‌ترین پروژه‌های این دوره، پروژه‌ای بود که کوراتزی برای بنای یادبود وفاداران طراحی کرد. این بنا که از چدن و برنز طلاکاری شده و ۳۶ متر ارتفاع داشت، در سال ۱۸۴۱ برای بزرگداشت «ژنرال‌ها و سرهنگ‌هایی که نمی‌خواستند در انقلاب ۱۸۳۰ شرکت کنند» ساخته شد. این بنای یادبود که در بین مردم محلی بسیار منفور و اغلب ویران شده بود، در سال ۱۹۱۷ تخریب شد. با این وجود، از شواهد تصویری باقی‌مانده، می‌توان فهمید که کوراتزی چگونه به دنبال رهایی از مواضع سفت و سخت نئوکلاسیک و در عوض گرایش به عناصر التقاط بود. اما پس از تقریباً سی سال، پس از همه این پروژه‌ها و پس از همه این وقایع، آنتونیو کوراتزی سرانجام تصمیم گرفت لهستان را برای همیشه ترک کند و به ایتالیا بازگردد و گذشته قابل توجه خود را پشت سر بگذارد و در سال ۱۸۴۶ به فلورانس بازگردد. | ## بخش 3: آنتونیو کورازی | بازگشت به ایتالیا و فعالیت‌هایش در فلورانس با این حال، بازگشت او به وطنش نتیجه‌ای شادتر از دوره پایانی لهستانش نداشت، زیرا او بار دیگر مجبور بود با محیط حرفه‌ای دشوار فلورانس که از کوراتزی استقبال نمی‌کرد، دست و پنجه نرم کند. در واقع، عوامل مختلفی علیه او عمل می‌کردند، که ناگزیر شامل عواملی بود که ناشی از اقامت طولانی او در خارج از کشور و در نتیجه غیبت کامل او از محیط توسکانی بود، که به عدم ارتباط با شخصیت‌های اصلی صحنه معماری محلی و کسانی که با طبقه سیاسی توسکانی بودند، منجر شد. در این زمان، دیگر معماران نسل او، مانند باکانی و مارتلی، خود را در شهر تثبیت کرده بودند و این امر تضمین می‌کرد که کوراتزی در دهه‌های آخر دوران حرفه‌ای خود، در حاشیه رویدادهای هنری که صحنه معماری آن سال‌ها را درگیر می‌کرد، باقی بماند و بنابراین از چشم‌اندازهای حرفه‌ای کافی که از نظر تئوری باید برای معماری با آن سطح از مهارت و با آن کوله‌بار معتبر از تجربه در دسترس می‌بود، محروم شود. دقیقاً به دلیل فعالیت درخشانش در لهستان، کوراتزی در پاییز ۱۸۴۷ در آکادمی هنرهای زیبای فلورانس به عنوان عضو آکادمی معماری منصوب شد. این انتصاب توسط معماران همکارش میکلاچی، مینوچی و باکانی که قبلاً به آنها اشاره شد، پیشنهاد شد. آنها علاوه بر در نظر گرفتن تجربه لهستانی او، این تقدیر را به عنوان «ادای احترامی شایسته به آن هنرمندی که به خاطر شیرینی و شخصیت نفیسش شناخته شده بود» درخواست کردند. اما، علیرغم تقدیر آکادمیک، فعالیت و زندگی این دوره آخر اساساً با مشکلات جدی اقتصادی، مشارکت در سفارش‌های متعدد ایجاد شده توسط هنرهای زیبا، مداخلات و نوسازی‌های جزئی و پروژه‌های بلندپروازانه و هرگز تحقق نیافته پیشنهادی در رابطه با وقایع آن زمان، که علاقه خاص او به مداخلات در مقیاس شهری را نشان می‌داد، مشخص می‌شد. در واقع، از فعالیت این دوره هیچ اثر تحقق یافته‌ای باقی نمانده است، اما نقشه‌های متعددی از پروژه‌هایی که بیهوده تصور می‌شدند. در کنار فعالیت شدید طراحی کوراتزی، فعالیت حرفه‌ای واقعی او در درجه اول بر پروژه‌هایی برای سفارش‌های خصوصی متمرکز بود. از جمله پروژه‌هایی که او واقعاً تکمیل کرد، پروژه‌ای بود که بین سال‌های ۱۸۶۱ تا ۱۸۶۲ او را مشغول خود کرد. این پروژه برای ویلایی به سفارش نقاش لوئیجی روبیو طراحی شده بود که در گوشه‌ای از جایی که اکنون کورسو ایتالیا و میدان ورودی پارک کاسین قرار دارد، ساخته شد. از جمله افتخارات بعدی او می‌توان به انتصاب او به عنوان عضو آکادمی معماری در آکادمی هنرهای زیبای پروجا در ۱ اکتبر ۱۸۶۲ و متعاقباً انتصاب او به عنوان عضو شایسته آکادمی هنرهای زیبای پانتئون در رم در ۱۶ مه ۱۸۶۴ اشاره کرد. زندگی خصوصی و مرگ کوراتزی دو بار ازدواج کرد: اولین ازدواجش با رزا بندتی در سال ۱۸۲۶ و پس از بیوه شدن، دومین ازدواجش با ورونیکا آنا پیچینینی در نوامبر ۱۸۵۵. آنتونیو کوراتزی که اکنون در وضعیت فقر و تنهایی به سر می‌برد، در ۲۶ آوریل ۱۸۷۷ در فلورانس درگذشت. معماری کار او خیلی سریع با فضای معماری پادشاهی لهستان، به ویژه در ورشو، که در دهه‌های اول قرن نوزدهم هنوز با سنت‌های دوران نئوکلاسیک استانیسلاو زنده بود، سازگار شد. خلاقیت معماری کوراتزی از ۱۸۱۹ تا ۱۸۴۷ در لهستان با دو دوره اصلی تفکر معماری در مکتب ورشو همزمان است. ۱۸۱۵ تا ۱۸۳۰ دوره شکل‌گیری نهایی فرم نئوکلاسیک و از ۱۸۳۱ تا ۱۸۵۰ تفسیر این فرم‌ها در دوران رو به رشد رمانتیسیسم را پوشش می‌دهد. بارزترین آثار کوراتزی در دوره اول، به عنوان بخشی از دستور کار سیاست وزیر لوبکی توسط او انجام شد. کوراتزی ۵۰ پروژه در لهستان داشت که ۴۵ مورد از آنها در ورشو بود، از جمله چندین پروژه برنامه‌ریزی شهری از جمله میدان تئاتر و میدان بانک در ورشو. تقریباً تمام اشیاء با طراحی یادبود قبل از سال ۱۸۳۱ ساخته شدند، عمدتاً به درخواست دولت (از جمله آنها، کاخ کمیسیون ساندومیژ در رادوم). ساختمان‌های آن، به ویژه آنهایی که در خیابان‌های متراکم ساخته شده‌اند، در یک کل واحد ادغام می‌شوند. آنها تنها با ظرافت خط و اعتدال تزئینی، معماری مناسب قرن نوزدهم و مقیاس و تناسب معماری دوره استانیسلاوس متمایز می‌شوند. | ## جمع‌بندی | شاگردان از جمله شاگردان و همکاران او عبارتند از: آلفونس کروپیونیسکی آدام ایدژکوفسکی استفان بالینسکی آدولف لووه ال.