موضوع مقاله: آداب معاشرت در آسیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آداب معاشرت در آسیا | مقدمه: مراسم چای ژاپنی که مفصل و با ظرافت برگزار می‌شود، همچنین برای نشان دادن احترام از طریق وقار و آداب معاشرت خوب است. | ## بخش 1: آداب معاشرت در آسیا | آداب معاشرت در آسیا از کشوری به کشور دیگر متفاوت است، هرچند برخی اقدامات ممکن است رایج به نظر برسند. هیچ مقاله‌ای در مورد قوانین آداب معاشرت و هیچ فهرستی از اشتباهات فاحش، هرگز نمی‌تواند کامل باشد. از آنجایی که برداشت از رفتارها و اعمال متفاوت است، شایستگی بین فرهنگی ضروری است. عدم آگاهی از آداب و رسوم و انتظارات مردم آسیا می‌تواند حتی کسانی را که نیت خوبی دارند، بی‌ادب، احمق و بی‌احترام جلوه دهد. آداب معاشرت آسیایی اغلب با سایه‌هایی از «احترام»، «رفتار خوب» و «مهربانی» آشکار می‌شود و به شدت تحت تأثیر فرهنگ چینی قرار دارد. هرچند هنجارها ممکن است تغییر کنند یا متفاوت باشند، اما آداب و رسوم دیرپایی مانند احترام به بزرگ‌ترها و اهمیت فراوان خانواده همواره وجود دارد. مردم همیشه با بزرگ‌ترها با احترام رفتار می‌کنند و اگر فرد جوانی هنگام صحبت با آن‌ها رک یا صاحب‌نظر باشد، بی‌ادبانه تلقی می‌شود. مردم بنگلادش افرادی فروتن هستند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها بیش از اندازه تمجید شود، زیرا ممکن است این کار غیرصادقانه یا حتی توهین‌آمیز تلقی شود. برای مردان پذیرفتنی نیست که با زنی دست بدهند مگر آن‌که زن ابتدا دست خود را دراز کند. در زمینه کسب‌وکار، آداب معاشرت در بنگلادش مشابه سایر کشورهای آسیایی است؛ از جمله این‌که افراد معمولاً در بیان دیدگاه‌ها یا مواضع خود صریح و مستقیم نیستند. در فرهنگ اسلامی، رعایت ادب و احترام در پوشش، مانند حجاب (حجاب اسلامی) بسیار مهم است.آداب معاشرت در برونئی شبیه به مالزی است. [ نیازمند منبع ] چین غذا خوردن یکی از جنبه‌های غالب فرهنگ چینی است و بیرون غذا خوردن یکی از رایج‌ترین راه‌ها برای احترام به مهمانان، معاشرت و تعمیق دوستی‌ها است. به‌طور کلی، آداب و رسوم چینی بسیار شبیه به آداب و رسوم سایر کشورهای شرق آسیا مانند کره و ژاپن است، البته با برخی استثنائات. اگرچه برای گروه‌های کوچک از میزهای مربع و مستطیل استفاده می‌شود، اما برای گروه‌های بزرگ میزهای گرد ترجیح داده می‌شوند. برای هر شام رسمی، ترتیب نشستن خاصی وجود دارد که بر اساس ارشدیت و سلسله مراتب سازمانی است. صندلی افتخاری که برای میزبان یا مسن‌ترین فرد رزرو شده است، معمولاً صندلی در مرکز رو به شرق یا رو به ورودی است. در مناسبت‌های رسمی، ترتیب دراز کردن دست هنگام دست دادن عمدتاً بر اساس موقعیت و هویت تعیین می‌شود. وقتی فردی با مقام بالاتر با فردی با مقام پایین‌تر دست می‌دهد، فرد بالاتر باید ابتدا دستش را دراز کند. وقتی یک فرد متأهل با یک فرد مجرد دست می‌دهد، فرد متأهل باید ابتدا دستش را دراز کند. وقتی در یک مناسبت اجتماعی، اولین کسی که می‌رسد با آخرین نفر دست می‌دهد، اولین کسی که می‌رسد باید اول دستش را دراز کند. وقتی میزبان از مهمانان پذیرایی می‌کند، باید ابتدا دستش را برای دست دادن دراز کند؛ وقتی مهمان می‌رود، مهمان باید ابتدا دستش را دراز کند. آداب تعظیم تعظیم در چین در اصل یک آیین قربانی بود که در دوران سلسله شانگ شکل گرفت. پس از آنکه انقلاب شین‌های آیین زانو زدن را لغو کرد، تعظیم به برابرترین آداب اجتماعی تبدیل شد. در آن زمان، مردم معتقد بودند که خم کردن قربانی‌هایی مانند گاو و گوسفند به شکل کمان روی قربانگاه تنها راه ابراز احترام و تقوا به آسمان است. نسل‌های بعدی آن را به عنوان یک آداب روزانه، خم شدن، پایین آوردن سر، اجتناب از نگاه شخص مقابل، برای نشان دادن اطاعت و عدم خصومت تفسیر کردند. اکنون می‌توانیم ببینیم که تعظیم به یک آداب رایج برای سلام کردن به مردم، نشان دادن احترام، قدردانی و عذرخواهی تبدیل شده است. به عنوان مثال، کلاه خود را برندارید، هنگام تعظیم صحبت نکنید، یا حتی نخندید، به اطراف نگاه نکنید، غذا نخورید، یک دست خود را در جیب خود قرار ندهید و غیره. هنگام تعظیم، از خط دید گیرنده خودداری کنید، که کلید نشان دادن احترام و اطاعت است. وقتی سعی می‌کنید به صورت طرف مقابل نگاه کنید، مجبور خواهید بود سرتان را بالا بیاورید، کج کنید، چشمانتان را بالا بیاورید و تعظیم را خنده‌دار جلوه دهید، که بی‌احترامی جدی به طرف مقابل است. آداب غذا خوردن چینی‌ها سر میز قانون نشستن این است که اگر میز گرد باشد، فرد رو به در، میزبان و مهمان است و سمت چپ و راست میزبان و مهمان با توجه به فاصله بین میزبان و مهمان تعیین می‌شود. میزبان باید زود برسد، دم در منتظر بماند و مهمانان را به صندلی‌هایشان راهنمایی کند. هنگام غذا خوردن، چوب‌های غذاخوری خود را مستقیماً داخل کاسه فرونکنید، زیرا این کار مانند سوزاندن عود به نظر می‌رسد. هرگز قاشق و چوب‌های غذاخوری را همزمان در دست نگیرید، در غیر این صورت بسیار بی‌ادبانه است. این آیین در نظام آیینی چین باستان، آیین فرخنده نامیده می‌شود و در میان پنج آیین، رتبه اول را دارد. در چین باستان، اشیاء قربانی زیادی وجود داشت که در میان آنها سه عنصر اساسی آسمان، زمین و انسان بودند. بعدها، این آیین به آیین سه قربانی تکامل یافت: تقدیم قربانی به آسمان و زمین، تقدیم قربانی به اجداد و تقدیم قربانی به فرزانگان. جشنواره چینگ مینگ گسترده‌ترین مراسم برای پرستش اجداد است و معانی عمیق فرهنگی دارد. قربانی‌های امروزی معمولاً به عنوان جارو کردن مقبره شناخته می‌شوند که یک فعالیت قربانی برای بستگان متوفی است. طبق آداب و رسوم سنتی، هنگام جارو کردن مقبره، مردم باید شراب، غذا، میوه، پول کاغذی و سایر اقلام را به گورستان بیاورند، غذا را جلوی مقبره بستگان خود تقدیم کنند، پول کاغذی را بسوزانند، مقبره را با خاک جدید بپوشانند، چند شاخه سبز جدید را بشکنند و آنها را روی مقبره قرار دهند. سپس او سجده می‌کند و عبادت می‌کند و سرانجام پس از خوردن شراب و غذا به خانه می‌رود. | ## بخش 2: آداب معاشرت در آسیا | آداب تبریک گفتن این معمولاً در طول جشنواره‌ها به عنوان راهی برای نشان دادن احترام به بزرگان نسل جوان‌تر یا افراد با جایگاه پایین‌تر استفاده می‌شود و همچنین برای تبریک گفتن به یکدیگر در بین همسالان نیز استفاده می‌شود. هنگام دادن هدایای تبریک، نه تنها باید نگرش محترمانه‌ای داشته باشید و پیام‌های تبریک بخوانید، بلکه باید هدایای تبریک نیز بدهید. هند آداب معاشرت در هند شباهت‌های زیادی با همسایگان جنوب و جنوب شرقی آسیا دارد، با این حال، استثنائاتی در سراسر کشور یافت می‌شود. درک این نکته مهم است که اندونزی یک کشور گرمسیری وسیع از مجمع‌الجزایر وسیع با فرهنگ بسیار متنوع است. این ترکیبات، اندونزی را به ترکیبی پیچیده از سنت‌ها تبدیل کرده است که ممکن است از مکانی به مکان دیگر متفاوت باشد. اندونزی بسیاری از نکات اخلاقی را با سایر کشورهای جنوب شرقی آسیا به اشتراک می‌گذارد. از آنجایی که اندونزی اکثریت جمعیت مسلمان دارد، برخی از نکات اخلاقی در خاورمیانه نیز صدق می‌کند. در زیر برخی از نکات کلیدی آداب اندونزیایی آمده است: مهم است که به آبروی دیگران احترام بگذاریم. هنگام دست دادن، دادن هدیه، دادن یا گرفتن چیزی، غذا خوردن، اشاره کردن یا به‌طور کلی لمس کردن شخص دیگر، همیشه باید از دست راست خود استفاده کنید. ژاپن آداب و رسوم و قوانین ژاپنی می‌توانند به‌طور ویژه‌ای پیچیده و طاقت‌فرسا باشند. آگاهی از اینکه غیرژاپنی‌هایی که از روی بی‌تجربگی مرتکب خطای فاحش می‌شوند، نمی‌تواند واکنش احساسی منفی برخی از ژاپنی‌ها را که در مواقع برآورده نشدن انتظاراتشان در زمینه آداب و رسوم احساس می‌کنند، جبران کند. انتظار می‌رود که کارت‌ها بلافاصله بررسی و تحسین شوند، سپس در طول جلسه روی میز جلوی گیرنده قرار داده شوند. پس از جلسه، کارت‌ها باید با احترام نگهداری شوند و هرگز نباید در جیب عقب قرار داده شوند. معمولاً یک نفر پیشنهاد می‌دهد که برای همراهش نوشیدنی بریزد و همراهش هم در عوض، نوشیدنی او را می‌ریزد. همچنین، ژاپنی‌ها از دستمال خود برای هاناکوسو استفاده نمی‌کنند، که به معنای واقعی کلمه به عنوان "مدفوع بینی" ترجمه می‌شود. برای زنان، عدم استفاده از لوازم آرایشی یا سوتین ممکن است غیرحرفه‌ای یا نشان‌دهندهٔ بی‌توجهی به موقعیت تلقی شود. اگرچه بسیاری از ژاپنی‌ها در این زمینه با خارجی‌ها با ملایمت رفتار می‌کنند، اما استفاده نکردن از زبان مودبانه و کلمات احترام‌آمیز هنگام صحبت به زبان ژاپنی با کسی که از جایگاه اجتماعی بالاتری برخوردار است، یک اشتباه فاحش است. کلمه احترام‌آمیز ژاپنی "سان" را می‌توان هنگام صحبت به زبان انگلیسی استفاده کرد، اما هرگز هنگام اشاره به خود از آن استفاده نمی‌شود. ژاپنی‌ها نام خانوادگی را قبل از نام کوچک قرار می‌دهند، اما اغلب به نفع غربی‌ها ترتیب را برعکس می‌کنند. لبخند یا خنده از یک فرد ژاپنی ممکن است به این معنی باشد که او احساس عصبی یا ناراحتی می‌کند و لزوماً خوشحال نیست. انعام دادن در ژاپن به ندرت انجام می‌شود و می‌تواند توهین تلقی شود، مگر در موارد خاص، مانند انعام دادن به جراح برای عمل جراحی، هنگام بازدید از یک ریوکان (مسافرخانه) لوکس یا هنگام جابجایی خانه. اگر کسی حوصله منتظر ماندن برای بقیه پول را ندارد، اشکالی ندارد که به راننده تاکسی بگوید آن را نگه دارد. در آیین‌های سوزاندن جسد در ژاپن، خویشاوندان استخوان‌ها را با چوب غذاخوری از خاکستر بیرون می‌آورند و سپس دو نفر از خویشاوندان می‌توانند همزمان یک تکه استخوان را در دست بگیرند. این تنها موردی است که در آن دو نفر می‌توانند همزمان یک شیء را با چوب غذاخوری در دست بگیرند. در سایر مواقع، در دست گرفتن هر چیزی با چوب غذاخوری توسط دو نفر به‌طور همزمان، از جمله دست به دست کردن یک شیء از چوب غذاخوری به چوب غذاخوری دیگر، همه شاهدان این مراسم را به یاد تشییع جنازه یکی از بستگان نزدیک می‌اندازد. مراقب لیوان همسایه‌ها باشید و اگر خالی هستند، آنها را پر کنید؛ آنها هم همین کار را خواهند کرد. بوسیدن یکدیگر توسط زوجی در ملاء عام یک خطای فاحش است، زیرا این کار نشانه‌ای از عفت و حیا تلقی نمی‌شود. هنگام دست دادن با بزرگترها (مانند والدین، پدربزرگ و مادربزرگ یا معلمان)، از فرد کوچکتر انتظار می‌رود که برای ابراز احترام، بالای کف دست بزرگتر را با نوک بینی یا پیشانی خود لمس کند. این کار شبیه بوسیدن دست است، اما فقط با استفاده از نوک بینی یا پیشانی، نه لب‌ها. این کار معمولاً توسط مالایی‌ها یا مسلمانان مالزی به عنوان نشانه‌ای از احترام انجام می‌شود. سلام نکردن به کسی، چه در حال بازدید باشد و چه در حال بازدید، بی‌ادبی محسوب می‌شود. ابراز محبت (مانند بوسیدن) به همسر یا شریک زندگی در ملاء عام، ناشایست تلقی می‌شود، زیرا نشان دهندهٔ حیا و تقوا نیست. هنگام دادن اشیا به دیگران، باید از دست راست یا هر دو دست استفاده شود، نه از دست چپ. جمعیت مالزی متشکل از مالایی‌ها، چینی‌ها و هندی‌ها، همگی تلاش می‌کنند تا «آبرو» خود را حفظ کنند و از شرمساری چه در موقعیت‌های عمومی و چه در موقعیت‌های خصوصی اجتناب کنند. آبرو می‌تواند با انتقاد آشکار، توهین، انجام کاری که باعث شرمساری یک گروه یا فرد می‌شود، و ابراز خشم به شخص دیگر از بین برود. آبرو را می‌توان با حفظ آرامش و ادب، استفاده از ارتباط غیرکلامی برای گفتن «نه» و غیره حفظ کرد. افرادی که کمی بزرگتر از یک نفر هستند، «کاک» (برای دختر، به معنی خواهر بزرگتر) و «آبانگ» (برای پسر، به معنی برادر بزرگتر) نامیده می‌شوند. «آدیک» هنگام اشاره به کسی که از گوینده کوچکتر است (چه مرد و چه زن، به معنی خواهر یا برادر کوچکتر)، افرادی که بسیار بزرگتر از گوینده هستند، یا افرادی که متأهل و دارای فرزند هستند «ماکجیک» (عمه) یا «پاکجیک» (عمو) استفاده می‌شود. محترمانه است که افراد را به جای نام کوچکشان، با این نام‌ها صدا بزنیم، حتی اگر با کسی نسبتی نداشته باشند. هنگام احوالپرسی با حاکم مالزی یا یکی از اعضای خانواده سلطنتی، فشردن کف دست‌ها به یکدیگر و در عین حال تعظیم مختصر، نشان دهنده احترام است. | ## بخش 3: آداب معاشرت در آسیا | برای مثال، باید معلم را «چیکو» و کسی را که توسط رئیس دولت عنوان افتخاری دریافت کرده است «داتوک» خطاب کرد. اگر مطمئن نیستید، بهتر است مرد را «انجیک» (آقا) و زن را «پوآن» (خانم یا دوشیزه) یا «چیک» (دوشیزه) خطاب کنید. پاها از نظر نمادین نجس تلقی می‌شوند و نباید از آنها برای اشاره به شخص یا چیزی استفاده شود و کف پاها نباید هنگام نشستن روی زمین مستقیماً در معرض دید شخص دیگری قرار گیرد. هنگام صحبت با بزرگان، روسا یا معلمان، باید از به کار بردن ضمیر غیررسمی «آکو» (من) و «کائو» (تو) خودداری کرد و به جای آن از «سایا» استفاده کرد. استفاده از «آکو» و «کائو» در گفتگو با والدین و معلمان نشانه گستاخی است، زیرا گوینده طوری رفتار می‌کند که گویی با آنها برابر است. پاکستان در مناطق شهری سند و سایر نقاط کشور، مردان و زنان معمولاً هنگام سلام و احوالپرسی، به جای دست دادن، سر خود را پایین انداخته و دست خود را به پیشانی خود می‌برند تا حرکت «ادب» را انجام دهند. برای احترام، وقتی مردی با زنی کوچکتر یا تقریباً همسن خود احوالپرسی می‌کند، باید به آرامی دستش را روی سر او بگذارد. زنانی که به یکدیگر سلام می‌کنند، معمولاً به عنوان نشانه‌ای از احترام، چه یکدیگر را بشناسند و چه نشناسند، یکدیگر را در آغوش می‌گیرند و مودبانه از مهمان می‌خواهند که بنشیند و در عین حال چیزی برای خوردن یا نوشیدن می‌آورند، حتی اگر مهمان قصد خوردن غذا نداشته باشد. سه قرن حکومت اسپانیا، تأثیری فراموش‌نشدنی بر آداب و رسوم، هنر و جامعه فیلیپینی بر جای گذاشته است. سه قرن حکومت اسپانیا و ۴۸ سال حکومت آمریکا، و همچنین نفوذ ژاپن، چین، هند، خاورمیانه و غرب، به آداب و رسوم بومی کلاسیک فیلیپین افزوده است. این آداب و رسوم به یک حس منحصر به فرد و به ویژه رسمی از آداب و رسوم در مورد عملکردهای اجتماعی، احترام به فرزند و رفتار عمومی تبدیل شده است. سن عامل تعیین‌کننده مهمی در ساختار و رفتار اجتماعی است و نحوه استفاده از افتخار، تقدم و عنوان را تعیین می‌کند. تایلند تایلندی‌ها برای پادشاه و خانواده سلطنتی خود احترام بسیار زیادی قائل هستند و هرگونه نشانه‌ای از بی‌احترامی، طبق قانون توهین به مقام سلطنت، جرمی قابل مجازات با حبس است. پول، تمبر پستی، جلد مجلات و هر چیز دیگری که تصویر پادشاه روی آن باشد، هرگز به زمین انداخته نمی‌شود یا با آن با خشونت رفتار نمی‌شود. به ویژه، هرگز نباید روی این اشیا پا گذاشت زیرا قرار دادن پا بالای سر پادشاه، نشانه نهایت بی‌احترامی است. پاها از نظر نمادین ناپاک تلقی می‌شوند و نباید از آنها برای اشاره به شخص یا چیزی استفاده شود، و کف پاها نباید هنگام نشستن روی زمین مستقیماً در معرض دید شخص دیگری قرار گیرد. ترکیه اعضای خانواده و دوستان با یکدیگر با استفاده از دوم شخص مفرد sen صحبت می‌کنند و بزرگسالان برای خطاب قرار دادن افراد زیر سن قانونی از sen استفاده می‌کنند. در موقعیت‌های رسمی (ملاقات با افراد برای اولین بار، تجارت، مشتری-منشی، همکاران) تقریباً به‌طور انحصاری از دوم شخص جمع siz استفاده می‌شود. در موقعیت‌های بسیار رسمی، sizler جمع مضاعف دوم شخص ممکن است به فردی بسیار محترم اشاره کند. به ندرت، صرف فعل (اما نه ضمیر) به صورت سوم شخص جمع ممکن است برای تأکید بر نهایت احترام استفاده شود. در حالت امری، سه شکل وجود دارد: دوم شخص مفرد برای غیررسمی، دوم شخص جمع برای رسمی و دوم شخص جمع مضاعف برای موقعیت‌های بسیار رسمی؛ بنابراین، اشکال امری فعل gelmek، «آمدن»، gel (دوم شخص مفرد، غیررسمی)، gelin (دوم شخص جمع، رسمی) و geliniz (دوم شخص جمع مضاعف، بسیار رسمی و کم کاربرد) هستند. صفات احترامی ترکی معمولاً پس از نام کوچک می‌آیند، به خصوص اگر به جنسیت یا جایگاه اجتماعی خاصی اشاره داشته باشند (مثلاً نام بیگ (آقا)، نام هانیم (خانم)، نام هوچا (معلم یا روحانی . یک صفت احترامی جدیدتر، Sayın است که قبل از نام خانوادگی یا نام کامل می‌آید و جنسیت خاصی ندارد. کفش‌ها در داخل خانه پوشیده نمی‌شوند؛ مردم ترکیه نمی‌خواهند کف خانه توسط خاک، شن یا گرد و غباری که ممکن است به کف آن چسبیده باشد، لکه‌دار شود. در عوض، کفش‌ها قبل از ورود به خانه درمی‌آیند، یا در نزدیکی درگاه گذاشته می‌شوند یا در کمد کفش در ورودی قرار می‌گیرند و اغلب با دمپایی جایگزین می‌شوند. همچنین به دلایل بهداشتی، هنگام استفاده از حمام، دمپایی‌های جداگانه‌ای استفاده می‌شود. از آنجایی که برخی افراد باورهایی در مورد بدشانسی چترهای باز در داخل خانه دارند، قبل از آوردن آنها به داخل، چترها را ببندید. برخی افراد معتقدند که دادن چاقو یا قیچی مستقیماً به سمت یک فرد نیز بدشانسی می‌آورد. لازم نیست زیاد غذا بخورید، اما حداقل باید کمی از هر چیزی که روی میز است را بچشید و از طعم و کیفیت آن قدردانی کنید. غذا یا هر لطف کوچکی معمولاً بیش از یک بار پیشنهاد می‌شود و مودبانه است که همان بار اول با عبارتی که نشان دهنده تلاش برای جلوگیری از ایجاد ناراحتی است، آن را رد کنید. از حرکات دست که با آنها آشنا نیستید، مانند مشت کردن دست با قرار دادن انگشت شست بین انگشتان وسط و اشاره، خودداری کنید. هرگونه اظهار نظر در مورد ظاهر بستگان زن یا همسر شخص دیگر ممکن است بی‌ادبانه تلقی شود. اگر مهمان (طبق معمول) غذا یا نوشیدنی بیاورد، مرسوم است که در طول ملاقات، آن را در شرایط مناسب ارائه دهید. دوستان ممکن است با دست دادن و لمس کردن یا بوسیدن یک یا هر دو گونه با یکدیگر احوالپرسی کنند. قبل از شروع به غذا خوردن سر میز شام، باید منتظر ماند تا بزرگترها اول شروع به غذا خوردن کنند. فین کردن سر میز غذا حتی اگر فرد سرماخوردگی داشته باشد، با انزجار و ناپسندیده تلقی می‌شود. از آنجایی که فین کردن سر میز غذا نیز بی‌ادبی محسوب می‌شود، بهتر است هر چند وقت یکبار که لازم است، بینی خود را در دستشویی پاک کنید. این فعالیت‌ها به‌طور کلی ناپسند تلقی می‌شوند و بهتر است از تعاملات اجتماعی دور نگه داشته شوند. معمولاً نشستن با پاهای ضربدری در نزدیکی والدین، پدربزرگ و مادربزرگ، احتمالاً سایر اقوام مسن و در مقابل معلم، بی‌احترامی تلقی می‌شود. هنگام نشستن با پاهای ضربدری، اشاره کردن با پای آویزان به سمت کسی، به خصوص کسی که مسن‌تر یا از جایگاه بالاتری برخوردار است، توهین‌آمیز است. | ## جمع‌بندی | بوسیدن یک زوج در مناطق محافظه‌کارتر یک خطای فاحش است، زیرا این کار به عنوان یک عمل فروتنانه تلقی نمی‌شود.