موضوع مقاله: نیکولای شین | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نیکولای شین | مقدمه: نیکولای شین (زادهٔ ۱۹۲۸ در دالنیگورسک، استان پریمورسکی، اتحاد شوروی – درگذشتهٔ ۱۸ اوت ۲۰۰۶ در تاشکند، ازبکستان) نقاش ازبکستانی با تبار کره‌ای بود که در برخی روزنامه‌های کره‌ای از او با لقب «پیکاسو آسیا» یاد می‌شد. | ## بخش 1: نیکولای شین | در سال ۱۹۳۷، خانوادهٔ او همانند دیگر کره‌ای‌های مقیم خاور دور روسیه به آسیای مرکزی تبعید شدند. پس از این تبعید، خانواده چند سالی در جمهوری شوروی قزاقستان ماندند و سرانجام در سال ۱۹۴۰ در تاشکند، جمهوری شوروی ازبکستان (امروزه ازبکستان) ساکن شدند. خواهرش در شانزده‌سالگی به مالاریا مبتلا شد و درگذشت، و شین تنها نان‌آور مادر و مادربزرگش باقی ماند. او بعدها از خاطرات خود گفت که چگونه با دست‌های خالی خاک سنگلاخ را شخم می‌زد تا معاشی فراهم کند. در نهایت، چون دیگر توان مراقبت از مادربزرگش را نداشت، او را نزد بستگان در جمهوری شوروی قزاقستان فرستاد؛ جایی که مادربزرگ نیز درگذشت. نخستین موفقیت بزرگ او در سال ۱۹۵۷ بود، زمانی که جایزهٔ بزرگ جشنوارهٔ بین‌المللی جوانان در مسکو و جایزهٔ دوم جشنوارهٔ جمهوری‌خواه هنرمندان جوان ازبکستان را به دست آورد. | ## بخش 2: نیکولای شین | او در سال ۱۹۶۰ از کالج هنر «آتروپسکی» در تاشکند فارغ‌التحصیل شد و پس از آن کار بر روی نقاشی مشهور خود، «رکوئیم» را آغاز کرد؛ اثری که تکمیل آن تا سال ۱۹۸۲ طول کشید. این نقاشی بر روی بومی به ارتفاع سه متر و طول چهل‌وچهار متر، با رنگ‌های اصلی اجرا شد و انسان‌هایی را بدون چشم، بینی یا دهان به تصویر کشید. شین گفته بود که این تصویر نماد حس بردگی و بی‌نامی کره‌ای‌های مقیم آسیای مرکزی (کوریو-سارام) پس از تبعیدهاست. پس از تکمیل «رکوئیم»، شین آثار دیگری با موضوع تبعیدها و فرهنگ کره‌ای در آسیای مرکزی خلق کرد. او با نمایشگاه انفرادی خود در مسکو در سال ۱۹۹۰ و سپس در تاشکند در سال ۱۹۹۱ در غرب شناخته شد. بعدها آثارش توجه «صندوق مشترک آسیای مرکزی-آمریکا» را جلب کرد و این نهاد با حمایت مالی امکان برگزاری نمایشگاه‌های بیشتری را برای او فراهم ساخت. | ## بخش 3: نیکولای شین | علاوه بر فعالیت‌های هنری خود، نیکولای شین در مدرسهٔ هنر «بنکوف» ـ همان جایی که تحصیل کرده بود ـ به تدریس پرداخت، هرچند حقوق اندکی دریافت می‌کرد. او در این مسیر استاد و راهنمای شاگردش النا لی شد؛ نقاش دیگری ازبکستانی با تبار کره‌ای که آثارش در سال ۲۰۰۴ در نمایشگاهی در آلماتی، قزاقستان به نمایش درآمد. کیم گفته بود که پس از دیدن نقاشی «رکوئیم» در موزهٔ ملی هنر معاصر و مطالعهٔ مقالاتی دربارهٔ کره‌ای‌های مقیم ازبکستان، به روایت زندگی شین الهام گرفته است او در این فیلم قصد داشت «آرزوهای صادقانه و رؤیاهای ازدست‌رفتهٔ قربانیان را منتقل کند، نه صرفاً فضای تیرهٔ رنج و کینه‌ای که کره‌ای‌ها به‌عنوان یک اقلیت در اتحاد شوروی و آسیای مرکزی تجربه کرده‌اند.» با وجود این، پس از تکمیل فیلم، کیم از بی‌توجهی اولیهٔ داخلی ناامید شد؛ هرچند فیلم توانست جایزهٔ بزرگ جشنوارهٔ بین‌المللی مستند و فیلم سئول را به دست آورد و در جشنوارهٔ بین‌المللی فیلم بوسان به‌عنوان بهترین مستند کره‌ای معرفی شود، اما پخش‌کنندگان داخلی همچنان علاقه‌ای نشان ندادند. این مستند در همان سال به چندین جشنوارهٔ بین‌المللی دعوت شد، از جمله: جشنوارهٔ بین‌المللی آسیایی-آمریکایی در نیویورک جشنوارهٔ بین‌المللی مستند یاماگاتا در ژاپن جشنوارهٔ بین‌المللی مستند آمستردام جشنوارهٔ بین‌المللی برنامه‌های دیداری-شنیداری در پاریس در نوامبر سال بعد، فیلم جایزهٔ شبکهٔ ترویج سینمای آسیا (NETPAC) را در جشنوارهٔ بین‌المللی مستند تایوان دریافت کرد. اعتبارات کارگردان: کیم سو-یونگ تولید: سینه-مایا فیلم‌نامه: کیم سو-یونگ فیلم‌برداری: نیکولای گراسیموف تدوین: کیم سو-یونگ صدا: وون-جونگ سو موسیقی: داک هیون، جون-سونگ کیم، یونگ-جو لی فروش جهانی: سینه-مایا نسخهٔ نمایش: کمیسیون فیلم کره آثار نمایشگاه‌ها در سال ۱۹۹۰ آثار نیکولای شین در گالری هنر «ترچاکوپسکایا» در مسکو به نمایش درآمد. در سال ۱۹۹۱ نمایشگاهی از آثار او در «موزهٔ ملی هنر» تاشکند برگزار شد و بار دیگر در سال ۱۹۹۵ همین موزه میزبان آثارش بود. | ## جمع‌بندی | در سال ۲۰۰۶ نیز در جریان «روز فرهنگ کره» در تاشکند نمایشگاهی از آثار او برگزار شد.