موضوع مقاله: آدم‌ربایی فرازمینی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آدم‌ربایی فرازمینی | مقدمه: در این روایت‌ها معمولاً گفته می‌شود فرد ربوده‌شده به درون یک فضاپیما منتقل شده، مورد معاینه یا آزمایش قرار گرفته و سپس به محل اولیه بازگردانده شده است. | ## بخش 1: آدم‌ربایی فرازمینی | این پدیده بیشتر از نیمهٔ دوم سدهٔ بیستم در فرهنگ عامه و رسانه‌ها رواج پیدا کرد و موضوع کتاب‌ها، فیلم‌ها و پژوهش‌های عامه‌پسند شده است. از دید علمی، هیچ شاهد قابل‌اعتماد و تأییدشده‌ای برای وقوع واقعی چنین ربایش‌هایی وجود ندارد و بیشتر پژوهشگران این گزارش‌ها را با عواملی مانند حس فلج در خواب، خاطره‌های کاذب، تلقین، یا تأثیر باورهای فرهنگی و رسانه‌ای توضیح می‌دهند. با این حال، «ربایش به‌دست بیگانگان فضایی» به‌عنوان یک پدیدهٔ فرهنگی و روان‌شناختی مورد مطالعه قرار می‌گیرد، چون نشان می‌دهد انسان‌ها چگونه تجربه‌های نامعمول یا ترسناک خود را در قالب روایت‌های فرازمینی تفسیر می‌کنند. تعریف آدم‌ربایی فرازمینی پدیده‌ای است که توسط افرادی گزارش می‌شود که ادعا می‌کنند خودشان یا بیمارانشان توسط حیات فرازمینی ربوده شده و تحت آزمایش‌های فیزیکی و/یا روان‌شناختی قرار گرفته‌اند.Appelle, Stuart. 29–78 اکثر دانشمندان و متخصصان سلامت روان این تجربیات را با عواملی مانند تلقین‌پذیری (به عنوان مثال سندرم حافظه کاذب)، فلج خواب، فریب و آسیب‌شناسی روانی توضیح می‌دهند.Appelle, 1996 شک‌گرا Robert Sheaffer شباهت‌هایی را بین برخی از بیگانگان توصیف شده توسط ربوده‌شدگان و بیگانگان به تصویر کشیده شده در فیلم‌های علمی تخیلی، به‌ویژه مهاجمانی از مریخ (۱۹۵۳) می‌بیند. ربوده‌شدگان گاهی ادعا می‌کنند که نسبت به پیامد انسان بر محیط زیست و خطرات جنگ‌افزار هسته‌ای هشدار دریافت کرده‌اند، یا در فرایند دورگه‌سازی مشارکت داشته‌اند. طرح‌های مربوط به شیء ناشناس پرنده (یوفوها)، آدم‌ربایی فرازمینی و شستشوی مغزی همچنین می‌توانند بخشی از روایت‌های رادیکال سیاسی آخرالزمان‌باوری و هزاره‌گرایی باشند. گزارش‌های مربوط به پدیده آدم‌ربایی در سراسر جهان ارائه شده است، اما در جهان انگلیسی‌زبان، به‌ویژه ایالات متحده آمریکا، شایع‌تر است. اولین ادعای آدم‌ربایی فرازمینی که به‌طور گسترده علنی شد، آدم‌ربایی بتی و بارنی هیل در سال ۱۹۶۱ بود. ادعاهای آدم‌ربایی توسط یوفو از زمان اوج اولیه خود در اواسط دهه ۱۹۷۰ کاهش یافته است و روایت‌های آدم‌ربایی فرازمینی محبوبیت کمتری در رسانه جریان اصلی پیدا کرده‌اند. شک‌گرا مایکل شرمر پیشنهاد کرد که فراگیر شدن گوشی‌های دوربین‌دار بار اثبات چنین ادعاهایی را افزایش داده و ممکن است دلیلی برای کاهش آن‌ها باشد. بررسی اجمالی دانشمندان جریان اصلی ادعاهایی مبنی بر اینکه این پدیده دقیقاً همان‌طور که گزارش شده رخ می‌دهد را رد می‌کنند. Mack، روان‌پزشکی که به چنین ادعاهایی اعتبار می‌داد، اکثر کسانی که آدم‌ربایی فرازمینی را گزارش می‌کنند و معتقدند تجربیاتشان واقعی بوده است، افرادی عاقل و معمولی هستند و آسیب‌شناسی روانی تنها با برخی موارد مرتبط بوده است. مک گزارش داد که برخی از گزارش‌های آدم‌ربایی بسیار دقیق هستند و یک خرده‌فرهنگ کامل پیرامون این موضوع با گروه‌های حمایتی و یک اسطوره دقیق که دلایل آدم‌ربایی‌ها را توضیح می‌دهد شکل گرفته است: گفته می‌شود بیگانگان مختلف (خاکستری‌ها، خزنده‌سانان، «نوردیک‌ها» و غیره) نقش‌ها، خاستگاه‌ها و انگیزه‌های خاصی دارند. مدعیان آدم‌ربایی همیشه سعی در توضیح این پدیده ندارند، اما برخی خودشان علاقه به تحقیق مستقل در این باره پیدا می‌کنند و فقدان آگاهی گسترده از آدم‌ربایی فرازمینی را نتیجه علاقه حیات فرازمینی یا دولت به پنهان‌کاری می‌دانند. تاریخچه دیرینه-آدم‌ربایی‌ها در حالی که اصطلاح «آدم‌ربایی فرازمینی» تا دهه ۱۹۶۰ مورد توجه گسترده قرار نگرفت، گمانه‌زنی‌های مدرن دربارهٔ برخی داستان‌های قدیمی‌تر، آن‌ها را به عنوان موارد احتمالی تفسیر کرده‌اند. شاو ادعا کرد که او و یکی از دوستانش توسط سه انسان‌نمای بلندقد و باریک‌اندام که بدنشان با موهای ظریف و نرم پوشیده شده بود، مورد آزار قرار گرفتند و آن‌ها سعی کردند این دو نفر را بدزدند. در نسخه اکتبر ۱۹۵۳ مجله Man to Man، مقاله‌ای از لروی تورپ با عنوان "آیا بشقاب‌پرنده‌ها در حال ربودن انسان‌ها هستند؟" این سؤال را مطرح می‌کند که "آیا تعداد کمی از ما بدشانس، و شاید نه چندان کم، با همان سهولتی که پروانه‌ها را با تور می‌گیریم، اسیر می‌شویم؛ شاید برای نمونه‌های جانورشناسی، شاید برای زنده‌شکافی یا برخی مرگ‌های هولناک دیگر که برای نشان دادن چگونگی عملکرد ما به مهاجمان بین‌سیاره‌ای طراحی شده‌اند؟"Gross, Loren E. ویلکینز در سال ۱۹۵۵ اعلام کرد که کارل هنراث و ویلبر ویلکینسون، که ادعا کرده بودند با بیگانگان تماس داشته‌اند، تحت شرایط مرموزی ناپدید شده‌اند؛ ویلکینز گمانه‌زنی‌هایی را گزارش کرد مبنی بر اینکه این دو نفر قربانی «آدم‌ربایی ادعایی توسط بشقاب‌پرنده‌ها» شده‌اند. دو مورد شاخص یک ادعای اولیه آدم‌ربایی فرازمینی در اواسط دهه ۱۹۵۰ با پرونده آنتونیو ویلاس-بوآس برزیلی رخ داد که تا چندین سال بعد توجه زیادی به آن نشد. تبلیغات گسترده توسط پرونده آدم‌ربایی بتی و بارنی هیل در سال ۱۹۶۱ ایجاد شد که منجر به پخش یک فیلم تلویزیونی در سال ۱۹۷۵ (با بازی جیمز ارل جونز و استل پارسونز) شد که وقایع را به تصویر می‌کشید. حادثه هیل احتمالاً الگوی اولیه موارد آدم‌ربایی بود و شاید اولین موردی بود که در آن مدعی موجوداتی را توصیف کرد که بعدها به عنوان «خاکستری‌ها» شناخته شدند و در آن موجودات صراحتاً به خاستگاه فرازمینی اشاره کردند. اگرچه این دو پرونده گاهی به عنوان اولین آدم‌ربایی‌ها در نظر گرفته می‌شوند، پیتر راجرسون شک‌گرا خاطرنشان می‌کند که این موارد قالبی را ایجاد کردند که ربوده‌شدگان و محققان بعدی آن را اصلاح کردند اما به ندرت از آن منحرف شدند. علاوه بر این، راجرسون خاطرنشان می‌کند که آدم‌ربایی‌های ادعایی حداقل از سال ۱۹۵۴ به‌طور همزمان نقل شده‌اند و «رشد داستان‌های آدم‌ربایی امری بسیار پیچیده‌تر از آن تاریخچه رسمی 'کاملاً بدون پیش‌زمینه' است که به ما قبولانده شده.» (عبارت «کاملاً با پیش‌زمینه» در مطالعه توماس ای. بولارد، فولکلورشناس، دربارهٔ آدم‌ربایی فرازمینی ظاهر شد؛ او استدلال کرد که آدم‌ربایی‌های فرازمینی گزارش شده در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ سابقه چندانی در فولکلور یا داستان نداشتند) تحولات بعدی آر. لئو اسپرینکل، روان‌شناس دانشگاه وایومینگ، در دهه ۱۹۶۰ به پدیده آدم‌ربایی علاقه‌مند شد. اسپرینکل به واقعیت این پدیده متقاعد شد و شاید اولین کسی بود که پیوندی بین آدم‌ربایی‌ها و مثله کردن دام پیشنهاد کرد. در دهه ۱۹۷۰، او به گزارش‌های آدم‌ربایی علاقه‌مند شد و شروع به استفاده از هیپنوتیزم برای استخراج جزئیات بیشتر از وقایع مبهم در حافظه کرد. با حضور هاپکینز، جیکوبز و مک، گزارش‌های آدم‌ربایی فرازمینی به جنبه برجسته‌ای از یوفوشناسی تبدیل شد. پیش از آن گزارش‌های آدم‌ربایی وجود داشت (خانواده هیل شناخته‌شده‌ترین بودند)، اما تصور می‌شد که تعداد آن‌ها اندک است و توجه کمی از سوی یوفوشناسی (و حتی توجه کمتری از سوی متخصصان یا دانشگاهیان جریان اصلی) به آن‌ها می‌شد. جیکوبز و هاپکینز استدلال کردند که آدم‌ربایی فرازمینی بسیار شایع‌تر از آن چیزی است که قبلاً تصور می‌شد؛ آن‌ها تخمین زدند که ده‌ها هزار (یا بیشتر) از ساکنان آمریکای شمالی توسط موجودات ناشناخته برده شده‌اند. علاوه بر این، جیکوبز و هاپکینز استدلال کردند که فرایند پیچیده‌ای در جریان است که در آن بیگانگان تلاش می‌کنند تا دورگههای انسان-فرازمینی ایجاد کنند، که پیشرفته‌ترین مرحله آن در «برنامه هیبریداسیون انسانی» به عنوان «هابریدها» (hubrids) شناخته می‌شود،Jacobs (2015), p. گزارش‌های پراکنده‌ای از بارداری کاذب مرتبط با برخوردهای یوفو حداقل از دهه ۱۹۶۰ وجود داشت، اما باد هاپکینز و به خصوص دیوید ام. جیکوبز در ترویج ایده تلاش‌های گسترده و سیستماتیک آمیزش نژادی از سوی مهاجمان بیگانه نقش کلیدی داشتند. توصیفات برخوردهای بیگانه که توسط هاپکینز، جیکوبز و مک تحقیق و ارائه شد مشابه بود، با تفاوت‌های اندکی در تأکید هر محقق؛ فرایند نقل‌قول گزینشی از مصاحبه‌های ربوده‌شدگان که از این تفاوت‌ها حمایت می‌کرد، گاهی مورد انتقاد قرار می‌گرفت – هرچند ربوده‌شدگانی که روایت‌های خود را مستقیماً ارائه می‌کردند، مانند ویتلی استریبر، وضعیت بهتری نداشتند. به گفته لیندا رودریگز مکرابی، نویسنده بوستون گلوب، «داستان‌های آدم‌ربایی و تماس دیگر آن خوراک برنامه‌های گفتگوی روزانه و پرفروش‌های نیویورک تایمز نیستند که چند دهه پیش بودند… امروزه، داستان‌های خوش‌باورانه از ملاقات با بیگانگان به ندرت راهی به رسانه‌های جریان اصلی پیدا می‌کنند، هرچقدر هم که در کانال‌های تلویزیونی خاص و انجمن‌های اینترنتی رونق داشته باشند.» شک‌گرا مایکل شرمر خاطرنشان کرد که «عصر گوشی‌های دوربین‌دار بار اثبات را بر دوش تجربه‌کنندگان افزایش داده است». نایل بویس در نوشته‌ای در لنست او را «مردی با نیت خیر که بدون نقد به بسط داستان‌های آدم‌ربایی فرازمینی پرداخته و پتانسیل تثبیت و ساخت خاطرات کاذب را دارد» نامید. بویس مشاهده کرد که فعالیت مک در زمینه بازگشت هیپنوتیزمی مدعیان، به گسترش میم بیگانه خاکستری در فرهنگ عامه کمک کرده است. مک روان‌پزشکی سرشناس و بسیار محترم، نویسنده بیش از ۱۵۰ مقاله علمی و برنده جایزه پولیتزر برای زندگی‌نامه‌ای بود که دربارهٔ توماس ادوارد لورنس نوشت. مک در اواخر دهه ۱۹۸۰ به ادعاهای آدم‌ربایی فرازمینی علاقه‌مند شد، با بیش از ۸۰۰ نفر مصاحبه کرد و در نهایت دو کتاب در این زمینه نوشت. به دلیل باور مک و ترویج متعاقب ادعاهای مصاحبه‌شوندگانش، شهرت حرفه‌ای او آسیب دید و هاروارد را واداشت تا جایگاه او را در سال ۱۹۹۴ مورد بازبینی قرار دهد. یکی از اولین مطالعات دربارهٔ آدم‌ربایی‌ها ۱۷۰۰ مدعی را شناسایی کرد، در حالی که یک روش‌شناسی آمارگیری مورد مناقشه استدلال می‌کرد که ۵ تا ۶ درصد از کل جمعیت ادعا می‌کنند که ربوده شده‌اند. این گزارش‌های کودکان اغلب دارای جزئیات بسیار خاصی است که با گزارش‌های بزرگسالان مشترک است، از جمله شرایط، روایت، موجودات و پیامدهای وقایع ادعایی. اغلب، این ربوده‌شدگان خردسال دارای اعضای خانواده‌ای هستند که آن‌ها نیز تجربیات آدم‌ربایی را گزارش کرده‌اند. حضور خانواده در ارتش یا اقامت در نزدیکی یک پایگاه نظامی نیز در میان کودکان مدعی آدم‌ربایی رایج است. سلامت روان به عنوان یک مقوله، برخی مطالعات نشان می‌دهند که ربوده‌شدگان دارای ویژگی‌های روان‌شناختی هستند که شهادت آن‌ها را مشکوک می‌کند، در حالی که برخی دیگر نشان می‌دهند که «به عنوان یک گروه، تجربه‌کنندگان آدم‌ربایی از نظر شیوع آسیب‌شناسی روانی تفاوتی با جمعیت عمومی ندارند».Appelle, S. الیزابت اسلیتر یک آزمایش کور روی نه مدعی آدم‌ربایی انجام داد و دریافت که آن‌ها مستعد «تفکر پارانوئید خفیف»، کابوس‌های شبانه و داشتن هویت جنسی ضعیف هستند، در حالی که ریچارد مک‌نالی از دانشکده پزشکی هاروارد در مطالعه‌ای مشابه روی ۱۰ ربوده‌شده به این نتیجه رسید که «هیچ‌کدام از آن‌ها از هیچ نوع بیماری روان‌پزشکی رنج نمی‌بردند». تئوری‌های توطئه سیاسی مایکل بارکون، دانشمند علوم سیاسی، بدون موضع‌گیری در مورد واقعی بودن یوفوها و بیگانگان، بر پیوندهای بین سیاست‌های رادیکال و تئوری‌های توطئه شامل یوفوها، بازدید بیگانگان، آلودگی محیط زیست، گروه‌های پنهان، دولت و تسلط بر جهان تأکید کرد. او ظهور شکلی از هزاره‌گرایی التقاطی و آخرالزمانی را مشاهده کرد که آن را «هزاره‌گرایی بداهه» نامید. داستان‌های یوفو و آدم‌ربایی اغلب می‌توانند بخشی از روایت‌های دانش لکه‌دار شده یا سرکوب‌شده باشند، جایی که ادعا می‌شود ارتدکسی (رسمیت) موجود به دلایل شرورانه و برای نگه داشتن جامعه در جهل، در وضعیت خطا حفظ شده است. تئوری‌های توطئه مرتبط با یوفو و بیگانگان از دهه ۱۹۸۰ به بعد در سیاست‌های راست افراطی ظاهر شدند. به گفته بارکون، در فرهنگ عامه، برنامه‌های تلویزیونی مانند پرونده‌های ایکس و فیلم سینمایی آن نه تنها بیگانگان را به عنوان بخشی از توطئه‌های پنهان‌کاری با گروه‌های شبه‌نظامی و هلیکوپترهای سیاه در نظر گرفتند، بلکه به دیوان‌انگاری فما (FEMA) نیز پرداختند که هدف مشترک تئوری‌پردازان توطئه و سناریوهای هزاره‌گرایی است. یکی از تئوری‌های توطئه ادعا می‌کند که فما قصد دارد «میهن‌پرستان» را ناگهان در جریان یک فاجعه در اردوگاه‌های کار اجباری زندانی کند. جودی دین، دانشمند علوم سیاسی، خاطرنشان کرد که لکه ننگ داستان‌های آدم‌ربایی فرازمینی برای نادیده گرفتن «واقعیت مورد اجماع» به نفع واقعیت‌های جایگزین منحرف، وسوسه‌انگیز است. قربانیان خودخوانده آدم‌ربایی اغلب به جوامع خودیاری قربانیان می‌پیوندند و ممکن است به بازگشت به زندگی گذشته مشکوک متوسل شوند، مشابه سایر قربانیان خودگزارش‌گر سوءاستفاده جنسی از کودکان یا سوءاستفاده با آیین شیطانی. | ## بخش 2: آدم‌ربایی فرازمینی | برخی از تئوری‌های توطئه کنترل ذهن با تکنولوژی پیشرفته، از جمله استفاده از ایمپلنت‌ها استقبال می‌کنند تا آن‌ها را مجبور به خدمت به یک نظم نوین جهانی ادعایی یا در جهت اهداف ضدمسیح کنند و هشدار دادن به جهان در مورد چنین خطر قریب‌الوقوعی را مهم می‌دانند. روایت آدم‌ربایی محققان مختلف به نکات مشترکی در روایت‌های گزارش شده اشاره کرده‌اند. طبق تعریف CUFOS از «ربوده‌شده»، فرد باید برخلاف میل خود توسط موجودات غیرانسانی ظاهری گرفته شده و به مکان خاصی برده شده باشد که به عنوان مکان فرازمینی یا یک سفینه فضایی درک می‌شود. آن‌ها سپس باید تجربه قرار گرفتن تحت آزمایش یا شرکت در نوعی ارتباط با موجودات (یا هر دو) را داشته باشند. اگرچه موارد مختلف در جزئیات (گاهی به‌طور قابل توجهی) متفاوت هستند، برخی از محققان یوفو مانند توماس ای. بولارد، فولکلورشناس، استدلال می‌کنند که یک توالی و توصیف گسترده و نسبتاً ثابت از وقایع وجود دارد که «برخورد نزدیک از نوع چهارم» معمولی (یک نام‌گذاری محبوب اما غیررسمی بر اساس طبقه‌بندی‌های جی الن هاینک) را تشکیل می‌دهد. اگرچه ویژگی‌های ذکر شده در زیر اغلب گزارش می‌شوند، اما در مورد اینکه دقیقاً هر چند وقت یک‌بار رخ می‌دهند، اختلاف نظر وجود دارد. آن‌ها عموماً از توالی ذکر شده در زیر پیروی می‌کنند، اگرچه همه آدم‌ربایی‌ها شامل تمام وقایع نمی‌شوند: تسخیر. ربوده‌شده به نحوی ناتوان از مقاومت می‌شود و از محیط زمینی به یک سفینه فضایی بیگانه ظاهری برده می‌شود. اقدامات فیزیولوژیکی و روان‌شناختی تهاجمی، و گاهی اوقات موقعیت‌های رفتاری شبیه‌سازی شده، آموزش و آزمایش، یا پیوندهای جنسی. ربایندگان با ربوده‌شده ارتباط برقرار می‌کنند یا آن‌ها را هدایت می‌کنند تا برای هدفی خاص با افراد خاصی تعامل داشته باشند، معمولاً به صورت تله‌پاتیک اما گاهی اوقات با استفاده از زبان مادری ربوده‌شده. به ربوده‌شدگان توری از سفینه ربایندگان داده می‌شود، اگرچه این مورد توسط برخی محققان که این تعریف را ناشی از اختلاط ذهنی هدف (در حالی که صرفاً در حال جابه‌جایی بین مکان‌های مختلف داخل سفینه بوده‌اند) می‌دانند، مورد مناقشه است. ربوده‌شدگان اغلب بخش عمده‌ای از تجربه خود را به سرعت فراموش می‌کنند، که یا در نتیجه ترس، یا مداخلات پزشکی، یا هر دو است. ربوده‌شدگان به زمین بازگردانده می‌شوند، گاهی اوقات به مکانی متفاوت از جایی که ادعا می‌شود از آنجا برده شده‌اند، یا با جراحات جدید یا لباس‌های نامرتب. همزمان با بازگشت فوری، ربوده‌شدگان ممکن است احساس عمیقی از عشق، یک «حالت سرخوشی» مشابه موارد ناشی از برخی داروها، یا یک «تجربه عرفانی» همراه با احساس یگانگی با خدا، جهان یا ربایندگان خود داشته باشند. اینکه آیا این نتیجه یک تغییر متافیزیکی، سندرم استکهلم یا دستکاری پزشکی قبلی است، اغلب توسط ربوده‌شدگان در آن زمان مورد واکاوی قرار نمی‌گیرد. جیکوبز در توصیف «سناریوی آدم‌ربایی» می‌گوید: کل واقعه آدم‌ربایی با دقت سازماندهی شده است. موجودات وظیفه‌محور هستند و هیچ نشانه‌ای وجود ندارد که ما بتوانیم جنبه‌ای از زندگی آن‌ها را خارج از انجام مراحل آدم‌ربایی پیدا کنیم. ربایش مدعیان آدم‌ربایی، پیش از شروع تجربه خود، گزارش‌هایی از احساسات غیرعادی ارائه می‌دهند.Nyman, Joe. این احساسات به صورت یک تمایل وسواسی برای بودن در مکانی خاص در زمانی خاص، یا انتظاری مبنی بر اینکه چیزی «آشنا اما ناشناخته» به‌زودی رخ خواهد داد، ظاهر می‌شوند. ربوده‌شدگان همچنین گزارش می‌دهند که در این مرحله دچار اضطراب شدید و بدون منشأ مشخصی می‌شوند، هرچند که هنوز هیچ اتفاق غیرعادی‌ای رخ نداده است. این دوره پیش‌آگاهی می‌تواند تا چندین روز قبل از وقوع آدم‌ربایی ادامه یابد یا کاملاً وجود نداشته باشد. صداهای بیرونی اهمیت خود را برای تجربه‌گر از دست می‌دهند و از حیطه ادراک خارج می‌شوند. با تغییر هوشیاری، ادعا می‌شود که یک یا چند نور ظاهر می‌شوند که گاهی با مه عجیبی همراه هستند. منبع و ماهیت نورها در گزارش‌ها متفاوت است؛ گاهی نور از منبعی خارج از خانه (احتمالاً یوفوی ربایندگان) ساطع می‌شود و گاهی نورها در اتاق خوابِ تجربه‌گر هستند و به پیکره‌های بیگانه تبدیل می‌شوند. با ادامه آدم‌ربایی ادعایی، مدعیان می‌گویند که به درون یک سفینه بیگانه قدم می‌گذارند یا معلق می‌شوند؛ در مورد دوم، این انتقال اغلب از میان اجسام جامد مانند دیوارها، سقف‌ها یا پنجره‌های بسته صورت می‌گیرد. به‌طور جایگزین، آن‌ها ممکن است بالا رفتن از یک تونل یا در امتداد یک پرتو نور را، با یا بدون همراهی ربایندگان، به درون سفینه منتظر تجربه کنند. معاینه مرحله معاینه در «روایت آدم‌ربایی»، با انجام اقدامات و معاینات پزشکی توسط موجوداتی که ظاهراً حیات فرازمینی هستند، برخلاف میل یا بدون توجه به اراده تجربه‌گر، مشخص می‌شود. با این حال، در ادبیات این موضوع، گزارش‌هایی از طیف وسیعی از اقداماتی که ادعا می‌شود توسط موجودات انجام شده، وجود دارد. میلر به حوزه‌های تمرکز متفاوت بین پزشکی انسانی و آنچه گزارش شده که توسط ربایندگان انجام می‌شود، اشاره می‌کند. این تفاوت می‌تواند ناشی از تفاوت در هدف معاینه باشد (تشخیص و درمان روتین یا هر دو، در مقابل معاینه علمی یک گونه ناشناخته)، یا می‌تواند به دلیل سطح متفاوتی از فناوری باشد که برخی از روش‌های دستی را غیرضروری می‌کند. به نظر می‌رسد حوزه‌های مورد علاقه ربایندگان شامل جمجمه، دستگاه عصبی، پوست انسان، دستگاه تناسلی و به میزان کمتری، مفاصل باشد. سیستم‌هایی که نسبت به یک پزشک انسانی کمتر مورد توجه قرار می‌گیرند یا کاملاً نادیده گرفته می‌شوند، شامل دستگاه گردش خون، دستگاه تنفسی پایین‌تر از حلق و دستگاه لنفاوی هستند. همچنین به نظر می‌رسد ربایندگان بخش فوقانی شکم را به نفع بخش تحتانی نادیده می‌گیرند. سایر موارد ثابت در پزشکی زمینی مانند قرص‌ها در روایت‌های آدم‌ربایی وجود ندارند، اگرچه گاهی از ربوده‌شدگان خواسته می‌شود مایعاتی بنوشند. میلر می‌گوید هرگز نشنیده است که یک ربوده‌شده ادعا کند برای او از آبسلانگ استفاده شده باشد. اقدامات «تصویرسازی» شامل وادار کردن ربوده‌شده به تماشای صفحاتی است که تصاویر و صحنه‌هایی را نمایش می‌دهند که به نظر می‌رسد به‌طور ویژه با هدف برانگیختن واکنش‌های احساسی خاص در فرد انتخاب شده‌اند. «رویاپردازی» فرآیندی مشابه است، با این تفاوت اصلی که تصاویر مشاهده‌شده به جای اینکه روی صفحه باشند، در واقع به نظر می‌رسد که به ذهن تجربه‌گر تابانده می‌شوند. در اقدامات «صحنه‌پردازی»، طبق گزارش‌هایی که شامل این عنصر هستند، ربوده‌شده نقش فعال‌تری ایفا می‌کند. این مرحله در تصویرسازی ذهنیِ شفاف و توهم‌گونه با رویاپردازی مشترک است، اما در طول صحنه‌پردازی، ربوده‌شده مانند یک بازیکنِ نقش یا یک بازیگر با سناریوی توهمی تعامل برقرار می‌کند. در طول آزمایش، تجربه‌گر در مقابل یک دستگاه الکترونیکی پیچیده قرار می‌گیرد و به او دستور داده می‌شود که با آن کار کند. با این حال، هنگامی که عملاً شروع به انجام کار می‌کنند، متوجه می‌شوند که در واقع می‌دانند چگونه با ماشین کار کنند. ارائه کودک ربوده‌شدگان در هر سن و جنسیتی گاهی گزارش می‌دهند که در معرض یک «ارائه کودک» قرار گرفته‌اند. همان‌طور که از نامش پیداست، ارائه کودک شامل نشان دادن یک «کودک» به مدعی آدم‌ربایی است. تجربه‌گران این کودکان را به عنوان دورگههای بین انسان‌ها و ربایندگانشان (معمولاً بیگانه خاکستری) برچسب می‌زنند. بولارد می‌گوید که ارائه کودک «به نظر می‌رسد یک نوآوری در داستان باشد» و اینکه «هیچ پیشینه روشنی» برای توصیفات مرحله ارائه کودک قبل از رواج آن توسط هاپکینز و جیکوبز وجود ندارد. او به ظهور چهار دسته کلی از رویدادها اشاره می‌کند که به‌طور منظم تکرار می‌شوند، اگرچه نه به اندازه وقایع کلیشه‌ای مانند معاینه پزشکی. این چهار نوع رویداد عبارتند از: کنفرانس تور سفر تجلی (Theophany) از نظر زمانی در گزارش‌های آدم‌ربایی، این بخش‌های نادرتر تمایل دارند به ترتیبی که لیست شده، بین معاینه پزشکی و بازگشت اتفاق بیفتند. پس از نمایش بی‌اعتنایی سرد و بی‌رحمانه نسبت به تجربه‌گران آدم‌ربایی، گاهی اوقات رفتار موجودات پس از پایان معاینه پزشکی اولیه به شدت تغییر می‌کند. آن‌ها نسبت به اسیر خود آرام‌تر و مهمان‌نوازتر می‌شوند و او را از محل معاینه دور می‌کنند. موجودات سپس یک کنفرانس با تجربه‌گر برگزار می‌کنند که در آن دربارهٔ مسائل مربوط به پدیده آدم‌ربایی بحث می‌کنند. بولارد به پنج دسته کلی از بحث‌ها اشاره می‌کند که در طول «فاز» کنفرانس در روایت‌های آدم‌ربایی گزارش شده رخ می‌دهد: جلسات بازجویی، بخش توضیحی، تعیین وظیفه، هشدارها و پیشگویی‌ها. تور بازدید از سفینه ربایندگان، ویژگی نادر اما تکرار شونده در روایت آدم‌ربایی است. به نظر می‌رسد این تور توسط ربایندگان ادعایی به عنوان نوعی ادب و احترام در پاسخ به سختی‌ها و فشارهای فیزیکی معاینه پزشکی اجباری داده می‌شود. گاهی اوقات ربوده‌شدگان گزارش می‌دهند که به یک «سفر» به مدار زمین یا به آنچه به نظر می‌رسد سیارات دیگر باشد، رفته‌اند. | ## بخش 3: آدم‌ربایی فرازمینی | برخی از ربوده‌شدگان این تجربه را وحشتناک می‌دانند، به ویژه اگر بیگانگان از گونه‌های ترسناک‌تری باشند یا اگر ربوده‌شده تحت کاوش‌های گسترده و آزمایش‌های پزشکی قرار گرفته باشد. بازگشت در نهایت، ربایندگان، ربوده‌شدگان را بازمی‌گردانند، معمولاً دقیقاً به همان مکان و شرایطی که قبل از برده شدن در آن بودند.Hopkins, Budd. معمولاً خاطرات صریحی از تجربه آدم‌ربایی وجود نخواهد داشت و ربوده‌شده تنها پس از چک کردن ساعت متوجه می‌شود که «زمان گم‌شده» را تجربه کرده است. گاهی اوقات به نظر می‌رسد ربایندگان ادعایی هنگام بازگرداندن اسیران خود مرتکب اشتباه می‌شوند. باد هاپکینز، محقق یوفو، در پاسخ به این مشاهده، به شوخی از «کاربرد کیهانی قوانین مورفی» یاد کرده است. هاپکینز تخمین زده است که این «خطاها» در ۴ تا ۵ درصد از گزارش‌های آدم‌ربایی دیده می‌شوند. یک نوع اشتباه ظاهری رایج که توسط ربایندگان رخ می‌دهد، عدم بازگرداندن تجربه‌گر به همان نقطه‌ای است که در ابتدا از آنجا برده شده بود. این موضوع می‌تواند به سادگیِ بازگشت به اتاقی دیگر در همان خانه باشد، یا حتی ممکن است ربوده‌شدگان خود را بیرون از خانه بیابند در حالی که تمام درهای خانه از داخل قفل شده‌اند. رویداد درک اغلب یک تجربه واحد و به‌یادماندنی است، اما میلر گزارش می‌دهد که همه ربوده‌شدگان آن را به عنوان یک اپیزود متمایز تجربه نمی‌کنند. در هر صورت، رویداد درک را می‌توان به عنوان «افق بالینی» تجربه آدم‌ربایی در نظر گرفت. تروما و بهبودی بسیاری از افرادی که ادعای آدم‌ربایی فرازمینی دارند، معاینات تهاجمی بدن خود را گزارش می‌دهند و برخی تجربه‌های خود را ناشی از ضربه روانی می‌دانند. «سندرم پس از آدم‌ربایی» اصطلاحی است که توسط ربوده‌شدگان برای توصیف اثرات آدم‌ربایی استفاده می‌شود، هرچند توسط هیچ سازمان حرفه‌ای درمانی به رسمیت شناخته نشده است. افرادی که دارای یک حافظه کاذب هستند که باعث می‌شود باور کنند توسط بیگانگان ربوده شده‌اند، علائمی مشابه اختلال استرس پس‌از سانحه پیدا می‌کنند. طبق مطالعه سال ۲۰۰۳ دانشگاه هاروارد، افرادی که معتقدند توسط بیگانگان ربوده شده‌اند، معمولاً دارای باورهای قبلی به معنویت عصر نو، زندگی فانتزی زنده هستند و از فلج خواب رنج می‌برند. گروه‌های حمایتی گروه‌های حمایتی برای افرادی که معتقد بودند ربوده شده‌اند، در اواسط دهه ۱۹۸۰ ظاهر شدند. هیپنوتیزم بسیاری از ربوده‌شدگان فرازمینی بخش زیادی از آدم‌ربایی‌های ادعایی خود را از طریق هیپنوتیزم به یاد می‌آورند. به دلیل استفاده گسترده از هیپنوتیزم و سایر روش‌هایی که شک‌گرایان آن‌ها را دستکاری‌شده می‌دانند، آن‌ها روایت‌های آدم‌ربایی را به عنوان افسانه‌سازی و تلقین توضیح می‌دهند. نقدها ربوده‌شدگان ادعایی برای حل مسائلی مانند زمان گم‌شده یا علائم فیزیکی توضیح‌ناپذیر مانند درد ماهیچه یا سردرد، به هیپنوتیزم‌درمانگران مراجعه می‌کنند. این روند معمولاً شامل دو فاز است: مرحله جمع‌آوری اطلاعات که در آن هیپنوتیزم‌درمانگر دربارهٔ بیماری‌های توضیح‌ناپذیر یا پدیده‌های غیرعادی در طول زندگی بیمار (که ناشی از آدم‌ربایی ادعایی یا تحریف‌های آن است) سؤال می‌کند، و سپس مرحله هیپنوتیزم و تصویرسازی هدایت‌شده برای تسهیل بازخوانی خاطرات. جمع‌آوری اطلاعات این احتمال را افزایش می‌دهد که رویدادهای مورد بحث در «خاطرات» بعدی آدم‌ربایی ادغام شوند. هفت مرحله فرضی برای شکل‌گیری خاطرات کاذب پیشنهاد شده است: فرد مستعد پذیرش این ایده است که برخی تجربیات گیج‌کننده یا توضیح‌ناپذیر ممکن است نشانه‌های فاش‌کننده آدم‌ربایی توسط یوفو باشند. فرد به دنبال درمانگری می‌گردد که او را به عنوان یک صاحب‌نظر می‌بیند و آن درمانگر دست‌کم نسبت به این توضیح پذیرا است و با گزارش‌های آدم‌ربایی توسط یوفو آشنایی قبلی دارد. به‌طور جایگزین، درمانگر تجربیات گیج‌کننده را در قالب یک روایت آدم‌ربایی چارچوب‌بندی می‌کند. تعهد فزاینده‌ای به توضیح بر اساس آدم‌ربایی ایجاد می‌شود و کاهش ابهام باعث کاهش اضطراب می‌گردد. درمانگر تجربه ربوده‌شده را تأیید یا مشروعیت‌بخشی می‌کند که به عنوان یک تقویت مثبت اضافی عمل می‌کند. مراجع نقش «قربانی» یا ربوده‌شده را می‌پذیرد که با روان‌درمانی و دیدگاه مراجع از خود ادغام می‌شود. مک، روان‌پزشک هاروارد، با رد این استدلال خاطرنشان می‌کند: «شاید بازگویی این نکته مفید باشد که بخش بزرگی از مطالب مربوط به آدم‌ربایی‌ها بدون استفاده از حالت دگرگون هوشیاری به یاد آورده می‌شوند و بسیاری از گزارش‌دهندگان آدم‌ربایی تنها پس از یک تمرین آرام‌سازی بسیار حداقلی، تجربیات قدرتمند خود را دوباره زندگی می‌کنند، به طوری که به سختی می‌توان واژه «هیپنوتیزم» را برای آن به کار برد. تمرین آرام‌سازی (Relaxation) برای رها کردن تجربه‌گر از نیاز به توجه به تقاضاهای اجتماعی و سایر محرک‌های گفتگوهای چهره‌به‌چهره، و برای آزاد کردن انرژی‌های درگیر در سرکوب خاطرات و احساسات مفید است.» دیدگاه‌ها توضیحات متنوعی برای پدیده آدم‌ربایی ارائه شده است؛ از ارزیابی‌های به شدت شک‌گرایانه گرفته تا پذیرش غیرانتقادی تمام ادعاهای ربوده‌شدگان، و از دیدگاه‌های اهریمن‌شناسانه تا موارد میانی. برخی ترجیح داده‌اند توضیحی ارائه ندهند و در عوض به شباهت‌ها با سایر پدیده‌ها اشاره کرده یا صرفاً روند توسعه پدیده آدم‌ربایی فرازمینی را مستند کنند. مک روان‌پزشک نتیجه گرفت: «بیشترین حدی که در حال حاضر می‌توان پیش رفت این است که بگوییم «در اینجا یک راز اصیل وجود دارد»؛ و فکر می‌کنم این دورترین حدی است که هر کسی باید برود» (تأکید در متن اصلی).Bryan, 269 با این حال، مک با ادعاهای متقابل تکه‌تکه متقاعد نشد و استدلال کرد که توضیحات شک‌گرایانه طبیعتاً باید «کل محدوده پدیده‌های مرتبط با تجربیات آدم‌ربایی را در نظر بگیرند»، از جمله «زمان گم‌شده»، مشاهده همزمان یوفوها و وقوع این پدیده در کودکان خردسال. صرف‌نظر از اینکه گزارش‌های آدم‌ربایی به معنای واقعی کلمه و به‌طور عینی «واقعی» هستند یا خیر، تری ماتسون، استاد ادبیات، استدلال می‌کند که محبوبیت و جذابیت خیره‌کننده آن‌ها به راحتی قابل درک است. داستان‌های آدم‌ربایی «ذاتاً مجذوب‌کننده هستند؛ تصور توصیفی زنده‌تر از درماندگی انسان دشوار است». ماتسون خاطرنشان می‌کند که پس از تجربه لرزشِ ناشی از وحشت لذت‌بخشی که فرد از خواندن یک داستان ارواح یا تماشای یک فیلم ترسناک احساس می‌کند، «می‌تواند به دنیای امن خانه خود بازگردد، با این اطمینان که پدیده مورد نظر نمی‌تواند او را دنبال کند. اما همان‌طور که اسطوره آدم‌ربایی تقریباً از همان ابتدا بیان کرده است، هیچ راه فراری از ربایندگان فرازمینی وجود ندارد». ماتسون می‌نویسد که در مقایسه با گزارش‌های تماس‌گیرندگان اولیه، روایت‌های آدم‌ربایی با «پیچیدگی و ظرافت نسبی خود متمایز می‌شوند که به آن‌ها اجازه داد بلافاصله مورد استقبال مطلوب‌تری از سوی عموم قرار گیرند».Matheson, 297 برخی از نویسندگان، بیان کرده‌اند که تجربیات آدم‌ربایی با گزارش‌های مربوط به تجلی‌های شیطانی پیش از قرن بیستم شباهت دارند و تا دوازده مورد شباهت را برمی‌شمارند. یک نمونه قابل توجه، سرافیم رز راهب کلیسای ارتدکس شرقی است که یک فصل کامل از کتاب خود ارتدکسی و دین آینده را به پدیده‌های یوفو و آدم‌ربایی اختصاص داده و نتیجه می‌گیرد که این‌ها مظاهر شیطانی هستند. برخی مطالعات پیشنهاد می‌کنند که در برخی برخوردهای یوفو/بیگانه، این پدیده‌ها می‌توانند با حالت‌های گسسته خوابِ REM مانند رؤیای شفاف، فلج خواب و تجربه برون‌فکنی مرتبط باشند. در مطالعه‌ای که در سال ۲۰۲۱ در مجله بین‌المللی تحقیقات رؤیا منتشر شد، محققان بر این فرضیه تمرکز کردند که اگر برخی از داستان‌های آدم‌ربایی فرازمینی محصول خواب REM باشند، پس می‌توانند توسط تمرین‌کنندگان رؤیای شفاف به‌طور عمدی شبیه‌سازی شوند. برای بررسی این فرضیه، آن‌ها به گروهی از داوطلبان آموزش دادند تا برخورد با بیگانگان را از طریق رؤیای شفاف شبیه‌سازی کنند. تنها در میان این ۲۰٪، فلج خواب و ترس مشاهده شد که در داستان‌های «واقعی» رایج است. از نظر تئوری، افراد عادی ممکن است به‌طور خودبه‌خودی در طول خواب REM با چنین موقعیتی روبرو شوند و وقایع را با واقعیت اشتباه بگیرند. گواهی‌ها برایان تامپسون، محقق آدم‌ربایی، ادعا می‌کند که یک پرستار در سال ۱۹۵۷ در سینسیناتی به او گزارش داده است که دو روز پس از مشاهده یک یوفوی V-شکل، با موجودی به ارتفاع شبیه به شیخک مواجه شده است. این موجود شیخک‌مانند یادآور موجودات از نوع حشره‌سان است که در برخی گزارش‌های آدم‌ربایی ذکر شده‌اند. استرینگ‌فیلد به او گفت که دو مورد در پرونده‌هایش دارد که شاهدان مجزا شرایط یکسانی را در همان مکان و سال گزارش کرده‌اند. در حالی که برخی گزارش‌های تأیید شده به نظر می‌رسد از واقعیت عینی تجربه آدم‌ربایی حمایت می‌کنند، برخی دیگر از توضیحات روان‌شناختی برای خاستگاه این پدیده حمایت می‌کنند. گیلدا مورا، محقق برزیلی، مورد مشابهی به نام «پرونده سوئلی» را از کشور خود گزارش کرد. وقتی دان داندری، روان‌شناس و محقق یوفو، گفت که این موارد «شواهدی از فرآیندهای روان‌شناختی» هستند که «هیچ ارتباطی با آدم‌ربایی فیزیکی توسط بیگانگان ندارند»، مورا پاسخ داد: «اگر پرونده سوئلی یک آدم‌ربایی نیست، من دیگر نمی‌دانم آدم‌ربایی چیست». گیلدا مورا خاطرنشان کرد که در پرونده سوئلی در برزیل، در طول آدم‌ربایی یوفوها مشاهده شده بودند. او بعداً ادعا کرد که تجربه‌گر دچار سوختگی چشم شده، نورهایی دیده و به نظر می‌رسید فعالیت‌های باقی‌مانده پولترگایست در محل وجود داشته است. تلاش‌ها برای تأیید استدلال شده است که اگر بیگانگان واقعی از «گوشت و پوست» در حال ربودن انسان‌ها هستند، باید شواهد سختی از وقوع این اتفاق وجود داشته باشد. طرفداران واقعیت فیزیکی تجربه آدم‌ربایی روش‌هایی را پیشنهاد داده‌اند که می‌تواند گزارش‌های آدم‌ربایی را تأیید کند. یکی از اقداماتی که گزارش شده در طول فاز معاینه رخ می‌دهد، وارد کردن یک وسیله بلند سوزن‌مانند به ناف زن است. اگر این موضوع صحت داشته باشد، پس از آدم‌ربایی باید گاز آزاد در شکم زن وجود داشته باشد که در تصویر رادیولوژی قابل مشاهده است. | ## جمع‌بندی | وجود گاز آزاد بسیار غیرطبیعی خواهد بود و به اثبات ادعای انجام نوعی عمل روی او کمک می‌کند.