aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: سوزی گابلیک | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سوزی گابلیک | مقدمه: سوزی گابلیک (۲۶ سپتامبر ۱۹۳۴ – ۷ مه ۲۰۲۲) هنرمند تجسمی، نویسنده، منتقد هنری و استاد تاریخ هنر و نقد هنری اهل ایالات متحده بود. | ## بخش 1: سوزی گابلیک | علاقهٔ او به هنر در دوران کودکی و از طریق بازدید از موزه‌های شهرش همراه با پدرش شکل گرفت. در سال ۱۹۵۱، پس از گذراندن تابستانی در کالج بلک مانتین، وارد کالج هانتر شد و در آن‌جا نزد رابرت ماردروِل تحصیل کرد. دولی شارو، بیوهٔ پیر شارو، اجازه داد تا در استودیوی شارو اقامت کند و او کار در کتاب‌فروشی و انتشارات را آغاز کرد. دوران نویسندگی گابلیک برای نشریهٔ آرت این آمریکا (که به‌مدت پانزده سال خبرنگار لندن آن بود)، آرت‌نیوز (۱۹۶۲–۱۹۶۶)، تایمز لیتریری ساپلیمنت، و نیوکریتریون، مقاله نوشت و همچنین در وبلاگ‌ها نیز فعالیت داشت. نخستین کتاب گابلیک پاپ آرت بازتعریف‌شده بود که به‌طور مشترک با منتقد هنری جان راسل نوشته شد.نقدهایی بر پاپ آرت بازتعریف‌شده: دیگر کتاب‌های او عبارت‌اند از: پیشرفت در هنر (۱۹۷۷)،نقدهایی بر پیشرفت در هنر: ... | ## بخش 2: سوزی گابلیک | افسون‌زدایی‌زدایی از هنر (۱۹۹۲)، گفت‌وگوهایی پیش از پایان زمان (۱۹۹۵)، زیستن زندگی جادویی: ماجرایی پیش‌گویانه (۲۰۰۲) و ماگریت (۱۹۷۰) که دربارهٔ نقاش سوررئالیست بلژیکی رنه ماگریت و در زمانی که با خانوادهٔ ماگریت زندگی می‌کرد، نوشته شد. افسون‌زدایی هنر نوشتهٔ گابلیک، نارضایتی او را از «چهارچوب مصرف‌گرایانهٔ اجباری و ستمگرانه‌ای که در آن کار می‌کنیم» اعلام کرد و استدلال نمود که پیوندی دوباره با عناصر ابتدایی و آیینی ممکن است باعث «بازگشت روح» شود.Gablik, Suzi. با این حال، گابلیک به‌جای شکل‌های سنتی دین، به دنبال هنر معاصر بود که به باور او از چهارچوب غربی رها شده بود. او در این کتاب و همچنین در نوشته‌های انتقادی بعدی، از آثار هنرمندانی چون فرانک گولکه، گیلا یلین هیرش، نانسی هولت، دومینیک مازو، فرن شفر و اوتلو اندرسن، استارهاک، جیمز تورل و میرل لادرمَن یوکلز حمایت کرد.Gablik, Suzi. علاوه بر مقاله‌های انتقادی، گابلیک با هنرمندان، منتقدان هنر یا فیلسوفانی مانند ریچارد شاسترمن مصاحبه‌هایی انجام داد.Gablik, Suzi. | ## بخش 3: سوزی گابلیک | آموزش گابلیک در مدرسهٔ هنر دانشگاه مشترک‌المنافع ویرجینیا و دانشگاه واشینگتن و لی تدریس کرد و در بسیاری از دانشگاه‌های دیگر سخنرانی نمود. از سال ۱۹۷۶ تا ۱۹۷۹، او در تورهای سخنرانی آژانس بین‌المللی ارتباطات آمریکا در هند، مجارستان، پاکستان و کشورهای آسیای جنوبی شرکت داشت. مجموعه‌ها و نمایشگاه‌ها آثار هنری گابلیک در مجموعه دائمی موزه هنر آمریکایی اسمیتسونین و موزه و مرکز هنر کالج بلک مانتین نگهداری می‌شوند. | ## جمع‌بندی | جوایز و افتخارات در سال ۲۰۰۳، گابلیک جایزهٔ ملی یک‌عمر دستاورد برجسته در هنرهای تجسمی را از سوی انجمن زنان هنرمند دریافت کرد.
موضوع مقاله: برتا نوردنسون | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # برتا نوردنسون | مقدمه: او یکی از پنج دختر صنعت‌گر چوب و آهن، یوهان گوستاف کارل پونتوس کلمان (۱۸۱۷–۱۹۰۳) و همسرش برتا آمالیا هیرتا (۱۸۳۶–۱۹۲۶) بود. | ## بخش 1: برتا نوردنسون | در سال ۱۸۸۲، با چشم‌پزشک برجسته، اریک ویلهلم نوردنسون (۱۸۴۷–۱۹۱۹) ازدواج کرد و حاصل این ازدواج پنج فرزند بود. او که در خانواده‌ای مرفه در لندن، پاریس و جنوب فرانسه پرورش یافته بود، تحصیلات خوبی دریافت کرد و به زبان‌های انگلیسی، فرانسوی و آلمانی تسلط یافت. او تعطیلات خود را اغلب نزد پدربزرگ و مادربزرگ مادری‌اش، ناشر روزنامه لارش یوهان هیرتا و همسرش ویلهلمینا، در سوئد می‌گذراند که نقش مهمی در تسلط او به زبان سوئدی داشتند. فعالیت حرفه‌ای پس از زندگی در پاریس، این زوج زمانی که برتا سی ساله بود به سوئد بازگشتند و در استکهلم ساکن شدند. | ## بخش 2: برتا نوردنسون | در کنار تربیت فرزندان، برتا به‌تدریج در کنار شماری از بستگان زن خود در مبارزه برای آزادی زنان فعال شد. در این سمت، یکی از امضاکنندگان طومار حق رأی زنان بود که در سال ۱۸۹۹ به پادشاه ارائه شد. از اواخر دههٔ ۱۸۸۰، او از رهایی زنان حمایت می‌کرد و ابتدا به عضویت و سپس به هیئت‌مدیرهٔ «انجمن حقوق مالکیت زنان متأهل» درآمد. با ادغام این انجمن در «انجمن فردریکا برمر»، نوردنسون در کمیتهٔ دائمی وضعیت حقوقی زنان عضویت یافت و بعدها به عضویت هیئت‌مدیره درآمد. | ## بخش 3: برتا نوردنسون | او همچنین همراه با دخترخاله‌اش الن کلمن، عضو فعال انجمن ملی حق رأی زنان (سوئد) بود. در همین راستا، در سال ۱۹۱۱ به سازمان‌دهی ششمین کنفرانس اتحاد بین‌المللی حق رأی زنان که در استکهلم برگزار شد، کمک کرد. | ## جمع‌بندی | نوردنسون از سال ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۷ که به دلیل بیماری کناره‌گیری کرد، ریاست شورای ملی زنان سوئد را بر عهده داشت.
موضوع مقاله: مریم شدید | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مریم شدید | مقدمه: مریم شدید (؛ زادهٔ در کازابلانکا) یک ستاره‌شناس، کاوشگر و اخترفیزیک‌دان مراکشی-فرانسوی است. | ## بخش 1: مریم شدید | او برنامه‌های علمی قطبی بین‌المللی را رهبری می‌کند و متعهد به نصب یک رصدخانه نجومی بزرگ در قلب قطب جنوب بوده است. تحصیلات و اوایل زندگی شدید در ۱۱ اکتبر ۱۹۶۹ در کازابلانکا در یک خانواده مراکشی متولد شد. در ۱۲ سالگی، عشق خود به نجوم را با خواندن کتابی از یوهانس کپلر که برادرش به او هدیه داده بود کشف کرد. در سال ۱۹۹۲، شدید از دانشگاه حسن دوم کازابلانکا با مدرک کارشناسی ارشد در فیزیک و ریاضیات فارغ‌التحصیل شد. در سال ۱۹۹۳، او از دانشگاه نیس سوفیا آنتیپولیس مدرک مطالعات پیشرفته گرفت و سه سال بعد دکترای خود را در نجوم و فضا از دانشگاه پل ساباتیر برای تحقیقاتش در مورد تشخیص امواج شوک مافوق صوت در ستاره‌های تپنده و توضیح منشأ آنها دریافت کرد. او همچنین بالاترین مدرک دانشگاهی HDR، معادل دکترای دوم، را از دانشگاه نیس سوفیا-آنتیپولیس کسب کرد. | ## بخش 2: مریم شدید | حرفه مریم شدید پس از اخذ دکترا به مرکز ملی تحقیقات علمی و سپس به رصدخانه جنوبی اروپا پیوست. او در رصدخانه جنوبی اروپا بر روی نصب تلسکوپ بسیار بزرگ (VLT)، که در آن زمان بزرگ‌ترین تلسکوپ جهان بود، در صحرای آتاکاما در شمال شیلی کار کرد. شدید از سال ۲۰۲۱ معاون رئیس اتحادیه بین‌المللی نجوم، بخش G (ستارگان و فیزیک ستاره‌ای) و عضو کمیته راهبری اتحادیه بین‌المللی نجوم بوده است. شدید اولین مراکشی و همچنین اولین ستاره‌شناس زن فرانسوی شد که به قلب قطب جنوب رسید و اولین کسی بود که پرچم عرب و آفریقا (پرچم مراکش) را در قطب جنوب در سال ۲۰۰۵ نصب کرد، زمانی که اولین سفر اکتشافی قطبی خود را برای راه‌اندازی یک رصدخانه جدید انجام داد. از میان دستاوردهای فراوان او، ارزشمندترین موفقیتش کار در شرایط سخت در قلب قطب جنوب، یکی از مرتفع‌ترین، سردترین، بیابانی‌ترین و دورافتاده‌ترین نقاط جهان بوده است. او به عنوان اولین ستاره‌شناس جهان شناخته می‌شود که متعهد به نصب رصدخانه بزرگ نجومی در قطب جنوب بوده، جایی که او کارهای پیشگامانه‌ای انجام داده است. | ## بخش 3: مریم شدید | او در مصاحبه‌ها، نصب رصدخانه را به یک مأموریت فضایی تشبیه کرده است، منطقه‌ای که با لایه نازکی از تلاطم مشخص می‌شود و مشاهده اجرام دور را نسبت به رصدخانه‌های دیگر نقاط جهان آسان‌تر می‌کند. از آنجا که شب برای چندین ماه از سال ادامه دارد، محققان در ایستگاه‌های قطب جنوب این مزیت را دارند که بتوانند ستاره‌ها را به صورت ۲۴ ساعته مطالعه کنند. شدید با برگزاری سخنرانی‌ها، حضور در کنفرانس‌ها، نظارت بر دانشجویان و مستند نجومی خود به نام «طریق النجاح» که در کانال الجزیره کودکان پخش شده است، به ترویج آموزش می‌پردازد. بیشتر تحقیقات منتشر شده او با هدف درک و رمزگشایی شکل‌گیری اولیه ستارگان و تکامل و تپش ستاره‌ای برای درک جهان انجام شده است. او توسط مجله فوربس به عنوان یکی از سی کارگر جالب‌ترین و جذاب‌ترین جهان معرفی شده است. | ## جمع‌بندی | مریم شدید از ۳۱ مارس ۲۰۰۱ با ژان ورنین، مدیر تحقیقات مرکز ملی تحقیقات علمی فرانسه ازدواج کرده است؛ آنها دو فرزند دارند.
موضوع مقاله: روزالی اولیوه‌کرونا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # روزالی اولیوه‌کرونا | مقدمه: او در استکهلم رشد کرد و از نخستین دانش‌آموزان دبیرستان دخترانهٔ والینسکا در استکهلم بود؛ یکی از کهن‌ترین مدارس دخترانهٔ سوئد که بنیان آن به سال ۱۸۳۱ بازمی‌گردد. | ## بخش 1: روزالی اولیوه‌کرونا | خانوادهٔ او در سال ۱۸۳۹ به عمارت «شوگریس» در دامنهٔ فلات کوهستانی موسه‌برگ در ناحیهٔ وستریوتلاند نقل مکان کردند. یکی از دوستان نزدیک روزالی به نام هولدا هار، آموزگاری در مدرسه‌ای دخترانه در شهر «لایمستون» واقع در نزدیکی چارلستون در ایالت کارولینای جنوبی ایالات متحده آمریکا بود. در ابتدا، او معلم زبان فرانسوی در مدرسه‌ای در لایمستون بود، اما بعدها به‌عنوان آموزگار خصوصی در مزرعه‌ای کار می‌کرد که دو تن از شاگردانش، الیزا و انی پرونُو، در آن زندگی می‌کردند. گرچه خودش مستقیماً شاهد سوءرفتار با بردگان نبود، اما برده‌داری را «نفرت‌انگیز و متضاد با طبیعت انسانی» توصیف کرد و بر این باور بود که لغو آن اجتناب‌ناپذیر است، گرچه با مقاومت‌های شدیدی روبه‌رو خواهد شد. | ## بخش 2: روزالی اولیوه‌کرونا | در سال ۱۸۵۹، به همراه دوست نزدیکش سوفی آدلرشپار و با پشتیبانی مالی فردریکا لیم‌نل، نشریهٔ تیدسکریفت فر هِمِت («نشریه‌ای برای خانه») را بنیان گذاشت. این نشریهٔ فمینیستی با تمرکز بر حقوق زنان، به‌ویژه حق دسترسی به آموزش عالی و اشتغال، منتشر می‌شد. در سال ۱۸۶۱، روزالی و آدلرشپار سفری پژوهشی به کشورهای آلمان، فرانسه، انگلستان، اسکاتلند و ایرلند انجام دادند تا وضعیت جنبش‌های فمینیستی در این کشورها را بررسی کنند. آنان در گزارش خود اشاره کردند که این جنبش در آلمان و فرانسه نسبت به بریتانیا کمتر شناخته‌شده است. | ## بخش 3: روزالی اولیوه‌کرونا | زندگی شخصی در سال ۱۸۵۷، روزالی با کنوت اولیوه‌کرونا (۱۸۱۷–۱۹۰۵) ازدواج کرد؛ مردی بیوه که وکیل، سیاستمدار و استاد دانشگاه بود. کنوت استاد حقوق در دانشگاه اوپسالا از ۱۸۵۲ تا ۱۸۶۷ و رئیس این دانشگاه از ۱۸۶۱ تا ۱۸۶۲ بود. او همچنین از ۱۸۶۸ تا ۱۸۸۹ قاضی دیوان عالی سوئد بود و از سال ۱۹۰۲ عضویت دیوان بین‌المللی دادگستری در لاهه را نیز برعهده داشت. | ## جمع‌بندی | پس از ازدواج، روزالی به شهر اوپسالا نقل مکان کرد و ناپدری چهار فرزند همسرش شد: یک پسر و سه دختر.
موضوع مقاله: روشل فاینستین | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # روشل فاینستین | مقدمه: روشل فاینستین (زادهٔ ۱۹۴۷، برانکس، نیویورک) هنرمند معاصر تجسمی آمریکایی است که چاپ، ویدیو، مجسمه و چیدمان‌هایی می‌سازد که به کاوش در زبان و فرهنگ معاصر می‌پردازند. | ## بخش 1: روشل فاینستین | او در سال ۱۹۹۴ به عنوان استاد رشته نقاشی و چاپ در مدرسه هنر ییل منصوب شد و تا سال ۲۰۱۷ که به درجه استاد افتخاری رسید، به عنوان مدیر مطالعات تحصیلات تکمیلی نیز فعالیت داشت. در سال ۲۰۱۸، موزه هنرهای برانکس نخستین مرور جامع بر آثار او را در ایالات متحده با عنوان روشل فاینستین: تصویر یک تصویر برگزار کرد. این نمایشگاه پیش‌تر در سه محل اروپایی برگزار شده بود: مرکز هنر معاصر ژنو، سوئیس (۲۰۱۶)، نگارخانه شهر در لنباخ‌هاوس، مونیخ (۲۰۱۶) و کستنر گزلشافت، هانوفر (۲۰۱۷). او توسط «فرانچسکا پیا» در زوریخ و «کامپولی پرستی» در لندن/پاریس نمایندگی می‌شود. اوایل زندگی و تحصیلات فاینستین مدرک کارشناسی هنرهای زیبا (BFA) خود را از مؤسسه پرت در سال ۱۹۷۵ و مدرک کارشناسی ارشد هنرهای زیبا (MFA) را از دانشگاه مینه‌سوتا در سال ۱۹۷۸ دریافت کرد. | ## بخش 2: روشل فاینستین | فاینستین از سال ۱۹۸۰ تا ۱۹۹۴ در کالج بنینگتون تدریس می‌کرد، تا اینکه در همان سال به عنوان استاد رشته نقاشی و چاپ در مدرسه هنر ییل منصوب شد. او یکی از نخستین زنانی بود که در دانشگاه ییل در حوزه هنرهای تجسمی، صاحب کرسی دائم شد. آثار آثار فاینستین را نمی‌توان به‌راحتی در دسته‌ای خاص قرار داد، چراکه او از سبک‌ها و رسانه‌های گوناگونی استفاده می‌کند؛ از جمله چاپ سیلک اسکرین، عکاسی و اسمبلاژ، ترکیب‌بندی‌های گرافیکی با لبه‌های سخت و همچنین پرداخت‌های اکسپرسیونیستی. آثار او همواره با طنز و تیزی خاصی به فرهنگ معاصر ایالات متحده آمریکا واکنش نشان می‌دهند. «رز کورتو» در روزنامه نیویورک تایمز نوشت که آثار فاینستین «به دلیل غیرقابل پیش‌بینی بودن و اشارات طنزآمیز به فرهنگ عامه و تاریخ هنر شناخته می‌شوند». | ## بخش 3: روشل فاینستین | نمایشگاه‌های منتخب از جمله مهم‌ترین نمایشگاه‌های فاینستین می‌توان به حضور آثارش در دوسالانه ۲۰۱۴ موزه هنر آمریکایی ویتنی اشاره کرد. نمایشگاه در پیشواز ماه تاریخ زنان در مرکز هنر معاصر ژنو در سال ۲۰۱۶ نخستین نسخه از «Image of an Image» بود که در ادامه در نگارخانه شهر در لنباخ‌هاوس، مونیخ (۲۰۱۶) و کستنر گزلشافت، هانوفر (۲۰۱۷) نیز به نمایش درآمد. جوایز و اقامتگاه‌ها فاینستین موفق به دریافت بورسیه‌ها، اقامتگاه‌ها و جوایز گوناگونی شده است که از جمله آن‌ها می‌توان به بورسیه گگنهایم (۱۹۹۶)، جایزه «Anonymous Was a Woman»، بورسیه بنیاد لوئیس کامفورت تیفانی، بورسیه مؤسسه مطالعات پیشرفته رادکلیف (۲۰۱۲–۲۰۱۳)، کمک‌هزینه نقاشان و مجسمه‌سازان بنیاد جوآن میچل، و کمک‌هزینه بنیاد هنر معاصر (۱۹۹۹) اشاره کرد. | ## جمع‌بندی | مجموعه‌ها آثار فاینستین در مجموعه‌های خصوصی و موزه‌ای برجسته‌ای نگهداری می‌شوند؛ از جمله در موزه هنر مدرن، نیویورک و موزه هنر پرز میامی (PAMM).
موضوع مقاله: مارگارت هاروود | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مارگارت هاروود | مقدمه: مارگارت هاروود (; – ) یک ستاره‌شناس آمریکایی متخصص در فوتومتری و اولین مدیر رصدخانه ماریا میچل در نانتاکت، ماساچوست بود. | ## بخش 1: مارگارت هاروود | زندگی اولیه و تحصیلات مارگارت هاروود در سال ۱۸۸۵ در لیتلتون، ماساچوست به دنیا آمد و یکی از نه فرزند هربرت جوزف هاروود و امیلی آگوستا گرین بود. در سال ۱۹۰۷ مدرک لیسانس نجوم (AB) را از کالج ردکلیف دریافت کرد، جایی که عضو انجمن فی بتا کاپا بود. در سال ۱۹۱۶، مدرک فوق‌لیسانس نجوم (AM) را از دانشگاه کالیفرنیا در پردیس برکلی، کالیفرنیا کسب کرد. حرفه در سال ۱۹۱۲، پس از فارغ‌التحصیلی از کالج ردکلیف، هاروود در رصدخانه هاروارد کار کرد و در مدارس خصوصی منطقه بوستون از جمله مدرسه ولکمن در بوستون، مدرسه باکینگهام در کمبریج و مدرسه فالکنر در ددهام تدریس کرد. مدت کوتاهی پس از آن، یک بورسیه نجومی برای زنان جهت کار در رصدخانه ماریا میچل ایجاد شد. در حالی که عضو این بورسیه بود، وقت خود را بین رفت‌وآمد بین رصدخانه میچل و رصدخانه هاروارد می‌گذراند و کار خود را برای هر دو رصدخانه ادامه می‌داد. | ## بخش 2: مارگارت هاروود | اگرچه در سال ۱۹۱۵ به او پیشنهاد بازگشت به رصدخانه میچل داده شد، اما تصمیم گرفت به رصدخانه لیک در کوه هامیلتون، کالیفرنیا برود، جایی که می‌توانست کار خود را ادامه دهد و همچنین برای اخذ مدرک فوق‌لیسانس نجوم تلاش کند. در سال ۱۹۱۶، هاروود در ۳۰ سالگی به عنوان مدیر رصدخانه میچل منصوب شد و تا زمان بازنشستگی خود در سال ۱۹۵۷ در آنجا کار کرد. برای سال‌ها، او اولین و تنها زنی بود که به عنوان مدیر رصدخانه که به صورت مستقل تأمین مالی می‌شد، استخدام شده بود. تخصص او، فوتومتری، شامل اندازه‌گیری تغییرات نور ستارگان و سیارک‌ها بود و او آن را به ویژه در مورد سیاره کوچک ۴۳۳ اروس که در زمان حضورش در رصدخانه هاروارد کشف شده بود، به کار برد. او عضو انجمن ستاره‌شناسی آمریکا و همکار انجمن سلطنتی ستاره‌شناسی بود و سفرهای زیادی به اروپا و ایالات متحده انجام داد. در سال ۱۹۲۳، او اولین زنی شد که به رصدخانه مونت ویلسون دسترسی پیدا کرد و در سال ۱۹۲۴ اولین زنی بود که اجازه استفاده از تلسکوپ ۶۰ اینچی رصدخانه را که در آن زمان بزرگ‌ترین تلسکوپ جهان بود، به دست آورد. | ## بخش 3: مارگارت هاروود | در سال ۱۹۱۷، هاروود سیارک ۸۸۶ واشینگتنیا را چهار روز قبل از شناسایی رسمی آن توسط جورج هنری پیترز کشف کرد. در آن زمان، «افراد ارشد اطراف او به او توصیه کردند که آن را به عنوان یک کشف جدید گزارش ندهد، زیرا مناسب نبود که یک زن با چنین ادعایی در کانون توجه قرار گیرد». با این حال، هاروود عکس‌های کشف خود را برای پیترز فرستاد تا در مطالعه خود از مدار سیارک آن‌ها را بگنجاند. در سال ۱۹۶۰، یک سیارک که در رصدخانه پالومار کشف شد، به افتخار او ۷۰۴۰ هاروود نام‌گذاری شد. | ## جمع‌بندی | او عضو هیئت امنا بیمارستان نانتاکت کاتج بود و در طول جنگ جهانی دوم در مؤسسه فناوری ماساچوست تدریس کرد.
موضوع مقاله: ماری ژان د لالاند | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ماری ژان د لالاند | مقدمه: ماری-ژان آملی لفرانسیس دو لالاند (با نام تولد هارله؛ ; 1786 –) یک ستاره‌شناس فرانسوی بود. | ## بخش 1: ماری ژان د لالاند | [French] زندگی‌نامه ماری-ژان هارله در سال ۱۷۶۸ در پاریس متولد شد، دختر معلمان مدرسه ژان فرانسوا هارله (متولد ۱۷۳۰) و آن الیزابت کانی (متولد ۱۷۴۴). میشل لفرانسیس دو لالاند، برادرزاده ژروم لالاند، نیز نجوم را با عمویش آموخت و در سال ۱۷۸۸ با ماری-ژان ازدواج کرد. ژروم لالاند به میشل لفرانسیس و ماری-ژان دو لالاند به عنوان برادرزاده و خواهرزاده خود اشاره می‌کرد. میشل لفرانسیس جانشین لالاند در اکول میلتر شد و با کمک همسرش یک بررسی بزرگ ستاره‌ای را انجام داد، اما نام او در میان نویسندگان ذکر نشد. فرزند دوم آنها، کارولین، به نام کارولین هرشل نامگذاری شد، تاریخ تولد او ۲۰ ژانویه ۱۷۹۰ اولین روزی بود که یک دنباله‌دار کشف شده توسط هرشل از پاریس قابل مشاهده بود. | ## بخش 2: ماری ژان د لالاند | فرزند سوم آنها شارلوت اورانی لفرانسی دو لالاند، فرزندخوانده ستاره‌شناس ژان باتیست ژوزف دولامبر و شارلوت ساکس-ماینینگن بود. در طول انقلاب فرانسه، رصدخانه پاریس، دومینیک، کنت دو کاسینی، از ماری-ژان درخواست کمک کرد. او به پسر کاسینی آموزش داد و به او کمک کرد تا اولین مشاهدات خود را در کولژ دو فرانسه انجام دهد. دو لالاند و دوشس شارلوت ساکس-ماینینگن تنها ستاره‌شناسان زنی بودند که در اولین کنگره اروپایی ستاره‌شناسان در سال ۱۷۹۸ شرکت کردند. آثار او جداول ساعتی دریایی را محاسبه کرد که در اثر ژروم لالاند با عنوان «خلاصه‌ای از ناوبری تاریخی نظری و عملی با جداول ساعتی» (۱۷۹۳) منتشر شد. | ## بخش 3: ماری ژان د لالاند | این محاسبات برای ژروم لالاند یکی از مدال‌های لیسه دزار را برای دانشمندان و هنرمندان برجسته به ارمغان آورد. کار او همچنین در سالنامه سالانه ژروم لالاند «آشنایی با زمان» از سال ۱۷۹۴ تا ۱۸۰۶ منتشر شد. در سال ۱۷۸۵، در مقدمه کتاب «نجوم بانوان» اثر ژروم لالاند، او ماری-ژان دو لالاند را به همراه هیپاتیا، ماریا کونیتز، الیزابت هولیوس، امیلی دو شاتله، نیکول-رین لپوت، لوئیز دو پیرری، کارولین هرشل و شارلوت ساکس-گوتا به عنوان یکی از بزرگ‌ترین ستاره‌شناسان زن نام برد. | ## جمع‌بندی | او همچنین در نوشتن کتاب «تاریخ آسمانی فرانسه» اثر لالاند که در سال ۱۸۰۱ منتشر شد همکاری داشت.
موضوع مقاله: کورین می بوتز | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کورین می بوتز | مقدمه: کورین می بوتز (زاده ۱۹۷۷) هنرمند بصری و استاد آمریکایی است که فعالیت‌هایش شامل عکاسی، نویسندگی و فیلم‌سازی می‌شود. | ## بخش 1: کورین می بوتز | آثار او که بر فضا، جنسیت و بدن تمرکز دارند، شامل مطالعات مقبره‌های مرگ‌های غیرقابل توضیح (انتشارات موناکلی، ۲۰۰۴)، خانه‌های تسخیر شده (انتشارات رندوم هاوس/موناکلی، ۲۰۱۰)، و مستندهای کوتاه برنده جایزه سبک بیمارستانی (۲۰۱۶) و کارخانه شیر (۲۰۲۱) می‌شود. پنلوپه گرین در یک مقاله برای نیویورک تایمز نوشت، «آثار عکاسی بوتز مانند یک دی‌اس‌ام از زندگی معاصر آمریکایی و تاریک‌ترین جنبه‌های خانگی به نظر می‌رسد.» زندگی اولیه و تحصیلات بوتز در ریدج‌وود، نیوجرسی به دنیا آمد. زمانی که بوتز در دوران پیش‌دبیرستان در گلن راک، نیوجرسی بود، او و دو خواهرش در یک بخش از برنامه گود مورنینگ آمریکا به عنوان «مثال بد» در داستانی در مورد اتاق‌های نامرتب بچه‌ها ظاهر شدند. برای پروژه پایان‌نامه خود در بارد در سال ۲۰۰۶، او خانه‌ها و دارایی‌های افراد مبتلا به آگورافوبیا را عکاسی و ثبت کرد. او دریافت‌کننده چندین اقامت هنری است و از بنیاد هنرهای نیویورک و بنیاد جروم کمک‌هزینه دریافت کرده است. بوتز در هیئت علمی مرکز بین‌المللی عکاسی و دانشگاه جان جی عدالت کیفری، دانشگاه شهری نیویورک تدریس می‌کند. | ## بخش 2: کورین می بوتز | این کتاب شامل عکاسی و نثر درباره دیوراماهای صحنه جرم است که توسط جرم‌شناس آماتور و وارث فرانسیس گلسنر لی ایجاد شده است. لوسی سانت درباره کتاب نوشت: «دیوراماهای مقبره‌ای جذاب، کمی نگران‌کننده و به طرز جالبی عجیب هستند—هیچ‌وقت به نظر نمی‌رسید که کلمات 'جنایی' و 'زیبا' در یک جمله استفاده شوند. کورین می بوتز کار بزرگی در نمایش این آثار به عموم مردم و عکاسی از آن‌ها با چنین واقع‌گرایی افراطی انجام داده است.» خانه‌های تسخیر شده (انتشارات موناکلی، ۲۰۱۰). این کتاب مجموعه‌ای از عکاسی‌های با فرمت بزرگ و روایت‌های شفاهی از هشتاد خانه‌ای است که ادعا می‌شود تسخیر شده‌اند. این سری از عکاسی‌ها با الهام از عکس‌های روحی اوایل قرن و داستان‌های ارواح ویکتوریایی نوشته‌شده توسط زنان به‌عنوان راهی برای بیان نارضایتی‌های خانگی شکل گرفت. با ارائه تصاویری از فضاهای خالی، بوتز به بینندگان این امکان را می‌دهد که نادیدنی‌ها را تصور کنند. | ## بخش 3: کورین می بوتز | آثار ویدئویی سبک بیمارستانی (۲۰۱۶) بر شبیه‌سازی‌های بیمار استاندارد واقعی تمرکز دارد تا جنبه اجرایی ملاقات‌های پزشک-بیمار و مسائلی مانند همدلی را بررسی کند. این فیلم شامل عصب‌شناس و نویسنده آلیس فلاهرتی است که نقش او از بیمار استاندارد به بیمار واقعی و سپس پزشک تغییر می‌کند. کارخانه شیر (۲۰۲۱)، یک پروژه عکاسی و ویدئویی است که به بررسی کار و زحمت‌های مرتبط با مراقبت از نوزادان می‌پردازد. این ویدئو عمدتاً در اتاق شیردهی دوحزبی در مجلس نمایندگان ایالات متحده فیلمبرداری شده است، همان‌جایی که قوانین مربوط به سیاست‌های والدینی و حقوق تولیدمثل تصویب می‌شود. این پروژه در دوران پاندمی کرونا منتشر شد، زمانی که کمبود حمایت از مادران شاغل بحران جهانی به وجود آورد. | ## جمع‌بندی | این پروژه برنده جایزه اول در مسابقات سالانه عکس‌های سال بین‌المللی در دسته زندگی روزمره مستند شد.
موضوع مقاله: هنریتا هیل سووپ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # هنریتا هیل سووپ | مقدمه: هنریتا هیل سووپ (; – ) ستاره‌شناس آمریکایی بود که در زمینه ستاره‌های متغیر مطالعه می‌کرد. | ## بخش 1: هنریتا هیل سووپ | او به‌ویژه رابطه دوره-درخشندگی را برای ستاره‌های قیفاووسی اندازه‌گیری کرد که ستاره‌های متغیر درخشانی هستند و دوره‌های تغییرپذیری آنها مستقیماً با درخشندگی ذاتی‌شان مرتبط است؛ بنابراین دوره‌های اندازه‌گیری شده آنها می‌تواند با فاصله‌شان مرتبط باشد و برای اندازه‌گیری اندازه کهکشان راه‌شیری و فاصله‌های کهکشان‌های دیگر استفاده شود. هر دو والدینش در اواخر دهه ۱۸۹۰ در هال-هاوس در شیکاگو تدریس می‌کردند، جایی که با هم آشنا شدند. او برای جنرال الکتریک کار می‌کرد و در نهایت در سال ۱۹۲۲ به ریاست شرکت رسید و این امکان را فراهم کرد که دخترش در طول زندگی‌اش از استقلال مالی برخوردار باشد. او در حالی که با خانواده‌اش در نانتاکت تعطیلات می‌گذراند، از سخنرانی‌های رصدخانه ماریا میچل مطلع شد و همراه با برادرش در یک کلاس شبانه در آنجا شرکت کرد. او همچنین سخنرانی هارلو شپلی، ستاره‌شناس هاروارد را شنید؛ در نهایت او برای کار بر روی ستاره‌های متغیر به همکاری با او پرداخت. تحصیلات سووپ در کالج بارنارد تحصیل کرد و در سال ۱۹۲۵ با مدرک AB در ریاضیات فارغ‌التحصیل شد. | ## بخش 2: هنریتا هیل سووپ | پس از کالج، او به شیکاگو بازگشت و در مدرسه مدیریت خدمات اجتماعی دانشگاه شیکاگو تحصیل کرد، اما تنها برای یک سال. در حالی که با هارلو شپلی کار می‌کرد، در سال ۱۹۲۸ مدرک کارشناسی ارشد نجوم را از کالج ردکلیف دریافت کرد. تاریخچه حرفه‌ای او فهمید که دکتر شپلی در هاروارد بورسیه‌هایی را برای زنان جهت کار بر روی یافتن ستاره‌های متغیر ارائه می‌دهد. سووپ در سال ۱۹۲۶ برای شپلی شروع به کار کرد و به همراه دیگر «دختران» برای شناسایی ستاره‌های متغیر در کهکشان راه‌شیری کار کرد. آنها پرسیدند، 'در هاروارد چقدر دریافت می‌کردی؟' و من گفتم، فکر می‌کنم ۲۰۰۰ دلار. این چیزی بود که گفتند به من می‌پردازند، آنچه دریافت می‌کردم، اما برای آنها خیلی کم بود. | ## بخش 3: هنریتا هیل سووپ | آنها نمی‌توانستند؛ بنابراین من نسبتاً سریع ارتقا یافتم.» از سال ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۷، او بر روی جداول ناوبری لوران کار کرد. از سال ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۲، سووپ نجوم را در کالج بارنارد و کالج کنتیکت برای زنان تدریس و با استفاده از صفحات قدیمی هاروارد دربارهٔ ستارگان تحقیق می‌کرد. در سال ۱۹۵۲، والتر باده از رصدخانه‌های مؤسسه کارنگی واشینگتن از طریق مارتین شوارتزشیلد به عنوان واسطه از او خواست تا برای کار بر روی ستاره‌های متغیر کشف شده در کهکشان‌های دیگر توسط تلسکوپ جدید ۲۰۰ اینچی هیل در رصدخانه پالومار به او بپیوندد. اگرچه او به عنوان دستیار تحقیقاتی باده استخدام شد، در گروه «مطالعات سحابی»، او به‌طور مستقل کار می‌کرد حتی تا حدی که پس از مرگ او مقالات علمی را با نام او منتشر می‌کرد. | ## جمع‌بندی | او برای بقیه عمر حرفه‌ای خود در مؤسسه کارنگی ماند؛ او رسماً در سال ۱۹۶۸ بازنشسته شد.
موضوع مقاله: آنا بلانت | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آنا بلانت | مقدمه: وی یک زن پزشک از اهالی شیکاگو و اوک پارک، ایلینوی بود که در تاریخ ۱۷ ژوئن ۱۸۹۷ از دانشگاه نورث‌وسترن دکترای پزشکی خود را دریافت کرد. | ## بخش 1: آنا بلانت | بلانت خدمات پزشکی خود را به‌طور داوطلبانه در هال هاوس، یک خانه‌مسکونی در شیکاگو که در سال ۱۸۸۹ تأسیس شده بود، ارائه داد. او همچنین دیگر زنان را به شغل پزشکی ترغیب می‌کرد و رئیس انجمن زنان پزشک ایالات متحده آمریکا بود. آموزش جنسی و پیشگیری از بارداری بلانت از پیشگامان پیشگیری از بارداری و رهبر جنبش پیشگیری از بارداری در ایالات متحده آمریکا بود. او به‌طور مکرر در ژورنال علمی «بررسی پیشگیری از بارداری» (مرجع علمی پیشگیری از بارداری برای پزشکان این حوزه) مطلب می‌نوشت و عضو کمیته نخستین کنفرانس پیشگیری از بارداری آمریکا بود. | ## بخش 2: آنا بلانت | او معتقد بود که پنهان‌سازی اطلاعات در مورد بیماری‌های آمیزشی از زنان اشتباه است. هنگامی که هنوز این اطلاعات غیرقانونی بود، بلانت به‌طور عمدی اقدام به توزیع اطلاعات در مورد پیشگیری از بارداری کرد تا این قوانین را به چالش بکشد. او این جنبش را «مهم‌ترین حرکت دوران مدرن» می‌دانست و ریاست جامعه آموزشی اصلاح نژاد در شیکاگو را بر عهده داشت. بلانت معتقد بود که افراد باید تنها با کسانی که از نظر جسمی و روحی سالم هستند، بچه‌دار شوند. | ## بخش 3: آنا بلانت | وی معتقد بود که «خشونت و وحشیگری پدیده‌ای وراثتی است.» او همچنین ارتباط مشکلات اجتماعی مانند الکلیسم را با وراثت می‌دانست و معتقد بود که کاهش جمعیت می‌تواند از جنگ و گرسنگی جهانی جلوگیری کند. بلانت همچنین مخالف زندگی‌های زناشویی ناموفق بود و پیشنهاد می‌کرد که دسترسی به طلاق در دادگاه‌ها آسان‌تر شود. بلانت علیه سازمان‌های باشگاهی که تلاش می‌کردند از پیوستن زنان سیاه‌پوست به این باشگاه‌ها جلوگیری کنند، سخنرانی می‌کرد. | ## جمع‌بندی | دربارهٔ مشارکت دکتر بلانت در جنبش حق رأی زنان، جنتل فورس می‌گوید: توجه داشته باشید که گریس هال همینگوی مادر نویسنده ارنست همینگوی و آنا لوید رایت مادر معمار آمریکایی فرانک لوید رایت بود.