موضوع مقاله: پزشکی در مصر باستان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پزشکی در مصر باستان | مقدمه: LCCN 2011293270 اسناد وجود پزشکی در میان مصریان باستان از قدیمی‌ترین مدارک مکتوب و مستند است. | ## بخش 1: پزشکی در مصر باستان | شیوه طبابت مصریان تا حد زیادی بدون تغییر ماند و شامل جراحی ساده غیرتهاجمی، جاگذاری استخوان، دندانپزشکی و مجموعه‌ای گسترده از دارونامه‌ها (فارماکوپه) بود. بررسی وضعیت کلی سلامت در مصر باستان اسناد و مدارک متعدد باقی مانده، بقایای انسانی و حتی بررسی دقیق سکونتگاه‌ها می‌تواند نمایی کامل از وضعیت سلامت عمومی مصریان را ترسیم کند. بر اساس معیارهای متعارف امروزی، مصریان باستان مردمی ناخوش و ناسالم بودند؛ ولی بخش عمده ای از این مسئله به دلیل شرایط زیستی آنها بوده است. مردم در خیلی از سکونتگاه‌ها و اماکن مسکونی، بسیار فشرده و و نزدیک به یکدیگر زندگی می‌کردند؛ یعنی بیش از ده نفر در یک خانهٔ چهارخوابه. شواهد موجود در روستای کارگران در عمارنه، از حضور بی‌امان ساس، کک و موش خبر می‌دهد که همگی ناقل بیماری بودند. بر اساس شواهد دیگر یک نوع طاعون (مشابه طاعون خیارکی) در طول دودمان هجدهم شهر عمارنه را فرا گرفت و خیلی‌ها از جمله بخش اعظم خاندان سلطنتی را هلاک کرد. سایر بیماری‌های واگیردار نیز احتمالاً به دلیل شرایط زندگی شلوغ و پرازدحام رخ می‌داد، اما پیگیری آنها در اسناد و گزارشات باستان‌شناسی دشوار است، به ویژه اگر به اندازهٔ طاعون خیارکی مهلک و کشنده نبوده باشد. یک انسان معمولی در مصر باستان، به‌طور کلی زندگی سختی داشت و به یکی یا همهٔ بیماری‌های زیر مبتلا بود: آبسهٔ دندان، که به از دست دادن دندان و خرابی استخوان فک ختم می‌شد. کرم‌های انگلی روده که شایع‌ترین شان بیلارزیا بود؛ اختلالات تنفسی، به دلیل وجود شن و گرد و غبار در محیط؛ التهاب مفاصل؛ نابینایی، به ویژه کارگرانی که در مقابر پادشاهان مشغول ساخت و ساز و فعالیت بودند. بر اساس بررسی‌ها و مطالعهٔ هزاران مومیایی مصری می‌توان چنین نتیجه گرفت که میانگین سن مرگ و میر فقط ۳۶ سال بوده، هر چند موارد استثنا هم وجود داشته است. کسانی هم که به سنین بالای چهل، پنجاه و شصت سالگی می‌رسیدند از تمام اقشار و طبقات اجتماعی بودند؛ یعنی جایگاه و ثروت افراد ربطی به طول عمر و امید به زندگی نداشت. کتاب "رمزگشایی خطوط مصری باستان" در اوایل قرن نوزدهم، ترجمه کتیبه‌ها و پاپیروس‌های مصری باستان، از جمله بسیاری از آنها که مربوط به مسائل پزشکی بودند (پاپیروس‌های پزشکی مصری) را امکان‌پذیر کرد. علاقهٔ حاصل از این امر به مصرشناسی در قرن نوزدهم منجر به کشف چندین مجموعه از اسناد پزشکی باستانی گسترده، از جمله پاپیروس ابرس، پاپیروس ادوین اسمیت، پاپیروس هرست، پاپیروس پزشکی لندن و موارد دیگر شد که قدمت آنها به ۲۹۰۰ سال قبل از میلاد مسیح برمی‌گردد. احتمالاً حدود ۱۶۰۰ سال قبل از میلاد نوشته شده است، اما به عنوان کتاب نسخه برداری شده از چندین متن قدیمی‌تر در نظر گرفته می‌شود. پاپیروس ابرس در حدود ۱۵۵۰ پیش از میلاد نوشته شده است که طبق طبقه‌بندی یک ویراستار امروزی، شامل ۸۷۷ نسخه است برای انواع بیماری‌ها و امراض است که برخی از آنها شامل داروهای جادویی و طلسم مانند بودند، زیرا طبق باورهای مصریان، جادو و پزشکی دو موضوع اغلب در هم تنیده بودند.Dawson, Warren R. همچنین این کتاب شامل اسنادی است که نحوه شناخت، آگاهی و تشخیص تومورها را همراه با دستورالعمل‌هایی برای برداشتن تومور را بیان می‌کند. و درمان را شرح می‌دهند، در کتاب باقی مانده‌اند که برخی از آنها به صورت ناقص ارائه شده‌اند. اسناد دیگری مانند پاپیروس هرست (۱۴۵۰ پیش از میلاد) و پاپیروس برلین (۱۲۰۰ پیش از میلاد) نیز شناخت و آگاهی ارزشمندی در مورد پزشکی مصر باستان ارائه می‌دهند. اطلاعات دیگر از تصاویری که اغلب دیوارهای مقبره‌های مصری را زینت می‌دهند و ترجمه کتیبه‌های همراه آن به دست می‌آید. دیرین‌آسیب‌شناسان توانستند از اشعه ایکس و بعداً سی تی اسکن برای مشاهده استخوان‌ها و اندام‌های مومیایی‌ها استفاده کنند. میکروسکوپ‌های الکترونی، طیف‌سنجی جرمی و تکنیک‌های مختلف پزشکی قانونی به دانشمندان این امکان را داد تا نگاهی اجمالی به وضعیت سلامت در مصر ۴۰۰۰ سال پیش داشته باشند. اولین نام پزشک ثبت شده در جهان مربوط به حسی-رع است که در مصر باستان طبابت می‌کرد. بانو پسشت (۲۴۰۰ پیش از میلاد) ممکن است اولین پزشک زن ثبت شده در تاریخ جهان باشد. او احتمالاً مادر آختوتپ بوده است و بر روی یک سنگ یادبود که در مقبره آختوتپ به او اختصاص داده شده است، از او به عنوان ایمی-ر سونت (imy-r swnwt) یاد شده است که به عنوان «بانوی ناظر پزشکان زن» ترجمه شده است. خانواده‌های سلطنتی، پزشکان متخصص خود و حتی متخصصان سلطنتی خودشان را خود انتخاب و استخدام می‌کردند. تخصص‌های پزشکی شناخته‌شده مصر باستان عبارتند از چشم‌پزشک، متخصص گوارش، متخصص پروکتولوژی (جراحی کولورکتال)، دندانپزشک، پزشک ناظر بر قصاب‌ها و یک بازرس مایعات که عملکرد نامشخصی دارند. در زبان مصری باستان برای متخصص پروکتولوژی (به مصری: neru phuyt) که مسئول رسیدگی به سلامت و تشخیص بیماری‌های روده بزرگ، راست روده و مقعد فرعون و خانواده سلطنتی بودند، به معنای واقعی کلمه «چوپان مقعد» به کار می‌رفت. یا خانه‌های زندگی نامیده می‌شدند، از زمان دودمان اول در مصر باستان تأسیس شده‌اند و ممکن است فعالیتهای پزشکی داشتند. در زمان دودمان نوزدهم، کارمندان خانه‌های زندگی از مزایایی مانند بیمه درمانی، حقوق بازنشستگی و مرخصی استعلاجی نیز برخوردار بودند. آموزش پزشکی یک دانشجوی جوان پزشکی برای آنکه پزشکی حاذق شود در خانهٔ زندگی (دارالحیات) به آموزش و یادگیری می‌پرداخت. خانهٔ زندگی یک مؤسسه آموزش استثنایی بود که در آن پزشکی، کتابت و کهانت را آموزش می‌دادند و یک کتابخانه بزرگ داشت. اکثر موسسات دارالحیات ضمیمهٔ معابد بودند؛ مثلا در بوباستیس، ادفو، عمارنه و کوم امبو. این مکان از دورهٔ پادشاهی کهن تا دوره یونانی-رومی مورد استفاده بود (تقریبا یک دورهٔ بیش از دو هزار ساله). اگر جه پزشک‌ها آموزش رسمی می‌دیدند، برای شروع کار پزشکی به قبولی در امتحانات نیازی نبود؛ البته مثل حرفهٔ پزشکی جدید، سلسله مراتب سختِ کار، آن هم بر اساس توانایی و تجربه به قوت خود باقی بود. خِرِپ سننیو، ناظران کار پزشکان بودند و بر فعالیت شماری از پزشکان غیرمتخصص نظارت داشتند. سائو (پزشکان جادوگر) عموماً کاهنان سخمت بودند که تخصص پزشکی داشتند؛ اما فقط کسانی را مداوا می‌کردند که خدایان به طریقی کیفرشان داده بودند. متخصصان، پزشکانی بودند که بر یک بیماری خاص تمرکز می‌کردند؛ بسیار شبیه پزشکان امروزی. تجهیز ساختمان و مطب پزشکان پزشک‌ها بعد از اینکه آموزش‌های لازم را می‌دیدند، باید وارد عرصه پزشکی می‌شدند یا به عبارتی مطب می‌زدند. سایر پزشکانی که کاهن نبودند باید به‌طور مستقل وارد بازار کار می‌شدند و مردم را در روستاها و محل زندگیشان درمان می‌کردند، شاید هم فقط به صورت نیمه وقت. پزشکان برای اشتغال به حرفهٔ خود نیازمند جمع‌آوری برخی وسایل و تجهیزات هم بودند؛ مثلا در مقبره ای مربوط به دودمان ششم در سقاره که به قار -طبیب ارشد قصر سلطنتی- تعلق داشت، مجموعه ای کامل از ابزار پزشکی کشف شد که شامل سی چاقوی جراحی و پنس بود که ظاهراً تجهیزات اولیهٔ بیشتر معالجات بوده است. معبد کوم امبو تصویری از یک مجموعهٔ کاملِ ابزار و تجهیزات پزشکی دارد که مشابه وسایل موجود در مقبرهٔ قار است. فهرستی مطابق و متشابه روی پاپیروس ادوین اسمیت، شامل اقلام پزشکی زیر می‌شود: یک سَمار یا نی بوریا (ساقهٔ گیاهی با ته تیز که به همراه یک چاقو برای کالبد شکافی به کار می‌رفت)؛ یک متهٔ حرارتی (دو قطعه چوبی برای ساییدن به یکدیگر و سوزاندن تومورها و غدد)؛ یک چاقو / قلم برش؛ یک شاخِ حجامت (شیشهٔ بادکشی) برای ایجاد خلأ روی پوست؛ یک تیغ برای ترکاندن تاول ها؛ شیشهٔ سربریده (برای جراحی چشم)؛ زخم پاک کن‌ها، پارچه‌های کتانی؛ چاقوها، پماد، ضماد و هاون. اکثر این تجهیزات به قدر کافی معقولانه هستند و امروز هم کاربرد دارند؛ مثلاً ترکاندن آبله یا تاول با یک وسیله تیز مثل تیغ یا خار هنوز هم وجود دارد و سوزاندن زگیل روشی مؤثر برای خلاصی از آن هاست. در حال حاضر انبوهی از اطلاعات دربارهٔ پزشکی و پزشکان در مصر باستان موجود است؛ با این همه، اطلاعاتی در این باره که درمان‌های خاص چگونه قیمت گذاری و پرداخت می‌شده است، در دسترس نیست. هیچ سندی وجود ندارد که نشان دهد دولت، پزشکان ایالتی را به خدمت می‌گرفت تا بیماری‌های عموم مردم را درمان کنند؛ مثل کاری که پزشکان عمومی (در بیمارستان‌های دولتی امروزی) انجام می‌دهند. دولت پزشکانی را برای آن مکان تدارک می‌دید تا اطمینان یابد کارگرانش برای ساخت مقبره‌ها از وضعیت جسمانی مناسبی برخوردارند. مصر باستان تا زمان ورود اسکندر مقدونی در سال ۳۳۲ قبل از میلاد، نظام پولی نداشت و به همین دلیل بیماران در ازای دریافت خدمات درمانی احتمالاً به پزشکان خود به جای پول نقد، اجناس و محصولاتی مانند غلات و حبوبات، دام و احشام، پارچه و کتان یا صنایع دستی را بسته به حرفه و شغل، توان مالی و نیز میزان رضایتشان از درمان ارائه می‌کردند. اسناد و مدارک اشاره ای به هزینه‌های معاینات پزشکی و درمانی نمی‌کند؛ اما بیماران به احتمال زیاد برای خدمات پزشکی هزینه می‌داده‌اند. از آنجا که در طول بخش عمده ای از دوران فراعنه از پول استفاده نمی‌شده است، بیماران هزینه‌ها را غیر نقدی پرداخت می‌کردند؛ البته مشخص نیست زمان پرداخت هزینه، پیش از درمان، بعد از درمان یا در صورت بهبودی کامل بوده است. با این حال، نسخه‌های متعددی برای خدایان مختلف و به نشانهٔ قدردانی درمان بیماری‌ها اختصاص یافته است و اینکه آیا از پزشک با هیه ای قدردانی می‌شده یا خیر، بی شک به نظر شخص بستگی داشته است. معاینه بیماران در مصر باستان تعداد پزشکان مرد بیشتر از پزشکان زن بود؛ به همین علت مردان و زنان احتمالاً سراغ پزشکان مرد می‌رفتند؛ هرچند اسناد و مدارک در این باره سکوت کرده‌اند. در اسناد پزشکی نشان داده شده است که پزشکان مرد با مشکلات زنانه هم سر و کار داشته و آشنا بوده‌اند. پزشک کار معاینه را با صحبت کردن و پرسیدن از بیمار شروع می‌کرد تا علائمی را که فرد از آن رنج می‌بُرد را شناسایی کند. سپس پزشک نبض بیمار را می‌گرفت و ترشحات بدنی مثل ادرار، مدفوع، خون و خلط را بررسی می‌کرد تا به هرگونه اختلالی پی ببرد. از آنجایی که همهٔ بیماری‌ها نام نداشتند، تشخیص آنها به این گونه بود که پزشک اعلام می‌کرد آیا می‌تواند بیمار را درمان کند یا خیر. تنها ۱۴ مورد از ۴۸ مورد بیماری که در پاپیروس ابرس آمده است وضعیتی ناامیدکننده و درمان نشدنی داشته‌اند. پزشکان دربارهٔ ۳۴ بیماری دیگر تمام تلاش خود را کرده‌اند تا ببینند چه اتفاقی می‌افتد. نسخه‌ها و تجویزها با توجه به مقدار دارو و مدت زمان، بسیار ویژه و مخصوص بود و تمامشان بر اساس سن و سال تنظیم می‌شد؛ مثلاً مقدار داروی تجویزی برای یک کودک طبیعتاً کمتر از فردی بالغ بود. | ## بخش 2: پزشکی در مصر باستان | از معدود اسناد به جا مانده دربارهٔ روش‌های پیشگیری، اکثرشان کاملاً ساده و سرراست اند، مثلاً دوش گرفتن منظم. پزشکان، آرایش چشم را توصیه می‌کردند تا موجب بازتاب اشعهٔ خورشید از نقاط حساس چشم و مانع از ورود حشرات به داخل آن شوند. آنان علاوه بر این، سوزاندن عود و عنبر را نیز توصیه می‌کردند تا به ضدعفونی کردن خانه‌ها و معابد کمک کرده و حشرات ناقل مالاریا را دور کرده باشند. اگر یک بیماری، مثل زخم یا شکستگی استخوان، واضح و مشخص بود، درمان آن با دارو و روش‌های پزشکی انجام می‌شد؛ برای نمونه، زخم‌ها و جراحت‌های غیر عفونی را با بخیهٔ نخ و سوزن می‌بستند و روز اول بر روی زخمشان گوشت خام می‌گذاشتند تا با استفاده از آنزیم‌های گوشت، جلوی خونریزی را به وسیله آنزیم‌های منعقد کننده خون بگیرند. شیوه‌های جایگزین درمان بو درمانی: مصریان به عود علاقهٔ وافری داشتند و آن را برای خوش‌بو کردن هوا و ضد عفونی کردن منازل می‌سوزاندند (عودهایشان خاصیت توهم‌زایی نیز داشتند). این ماده را در مراسم معابد نیز به‌طور منظم می‌سوزاندند؛ چنان‌که مدارک موجود از سال ۱۲۰۰ قبل از میلاد نشان می‌دهد که در معبد کرنک، هر ساله ۲۱۸۹ کوزه و ۳۰۴۰۹۳ بوشِل (واحد وزن) عود سوزانده می‌شده است. تنقیه: یکی از داروهای پیشگیری برای مصریان باستان که امروزه هم رواج پیدا کرده، استفادهٔ تنقیه و پاک‌سازی روده است. چوپان مخرج فرد متخصصی بود که این عمل را انجام می‌داد؛ عملی که موجب حفظ سلامت بدن می‌شد. پیشینیان عقیده داشتند که تنقیه را توت، الهه پرنده‌سرِ دانش و خرد ابداع کرده است. معمولاً پیش می‌آمد که اکراس یا لک‌لکی را می‌دیدند که آب را با منقار درازش به مقعدش می‌فرستد تا روده‌اش را تخلیه کند؛ مصریان هم این کار را انجام می‌دادند شوک الکتریکی: یک روش درمانیِ جایگزین و عجیب، وارد کردن شوک الکتریکی به بیمار بود که این کار را سپر ماهیِ برقی با نام علمی malapterusus electricus انجام می‌دادند؛ ماهی ای که حداقل از زمان دودمان پنجم، در رود نیل زندگی می‌کرده است. اسکریبونیوس لارگوس (۴۵ میلادی، Scribonius Largus)، طبیب امپراتوری کلادیوس، توضیح داده که چگونه در طب آغازین مصر، از ماهی‌های برقی برای درمان دردهای عمومی استفاده می‌کردند: «وقتی می‌آیند، یک نفر سپرماهی برقی را زیر پای بیمار می‌گذارد. ماساژ درمانی و بازتاب‌شناسی: در تصویر موجود، مربوط به مقبرهٔ عنخ ماهور در سقاره از سلسلهٔ پنجم، بیماری را نشان داده شده است که پزشکان دست‌ها و پاهایش را ماساژ می‌دهند تا درد تسکین یابد. در یک پاپیروس ادبی با نام پاپیروس وِستکار، مربوط به دورهٔ پادشاهی میانه، جِدی ساحر ۱۱۰ ساله به خدمتکارش دستور می‌دهد سرش را چرب کند و دیگری پاهایش را ماساژ دهد؛ چیزی شبیه فیزیوتراپی که شاید برخی دردها و گرفتگی‌های مفاصل را بهبود می‌بخشیده است. داوسون، مورخ برجسته در حوزه پزشکی، تأکید کرد که مصر دارای قدیمی‌ترین متون پزشکی شناخته شده، جراحی‌های تجربی و اصطلاحات پزشکی است. به گفته داوسون، مصریان اولین کسانی بودند که سهم قابل توجهی در پیشرفت پزشکی داشتند و شیوه‌های پزشکی آنها به بیش از پنج هزار سال پیش برمی‌گردد. این جدول زمانی با توجه به دانش پیشرفته مصریان در ریاضیات، مهندسی و معماری که سازه‌های عظیم آنها مانند اهرام گواه آن است، تعجب‌آور نیست. علاوه بر این، مورخ یونان باستان، نوشته است که فرمانروایان با نفوذی مانند کوروش و داریوش از پزشکان مصری (در دربار سلطنتی خویش) استفاده می‌کردند که نشان‌دهنده احترام و جایگاه اجتماعی بالایی است که پزشکان مصری از آن برخوردار بودند. این پزشکان درمان‌های خود را مستند و مکتوب می‌کردند و اجازه می‌دادند که دانش شان نسل به نسل منتقل شود و مشخص شده است که بسیاری از روش‌های باستانی پزشکی در مصر باستان با شیوه‌های پزشکی نوین امروزی، همسو است.Ibrahim, Eltorai (2020). 59–68 پزشکی جادویی طبابت در مصر باستان، مستلزم درس خواندن و کسب مهارت‌های لازم بود؛ یعنی هم تحصیل در نظام پزشکی و هم یادگیری تشریفات مذهبی. در آن زمان، مصری‌ها جامعه ای بودند که عقیده داشتند بسیاری از امراض علتی ماورایی دارند؛ مثلاً کینه و انتقام خدایان، ارواح خبیث یا چشم زخم دشمنان. طبِ عملی بسیار با عقاید مذهبی مصری آمیخته شده بود و در اغلب اوقات با وردهایی از سوی کاهنانی که آموزش پزشکی دیده بودند، همراه و خوانده می‌شد. اغلب پزشکان مصری در واقع کاهنانی بودند که برای تکمیل طب عملی و تلاش برای دفع و تسکین ارواح یا خدایان به سحر و جادو متوسل می‌شدند. کاهنان از این رو جایگاه بزرگی داشتند؛ زیرا هر روزه با خدایان و امور ماورایی ارتباط برقرار می‌کردند. مهم‌ترین خدایانی که با این حوزه ارتباط داشتند عبارت بودند از: سخمت، الههٔ شیرسر جنگ، بیماری‌های فراگیر و طاعون؛ سلکت، الهه عقرب که کاهنانش گزش و نیش‌های خزندگان سمی، عقرب‌ها و رتیل‌ها را درمان می‌کردند؛ توت، خدای پرنده‌سر دانش که معمولاً با نوشتن نسخه‌های درمانی اعتبار و رسمیت می‌یافت. اکثر مشاغل از پدر به پسر می‌رسید؛ به همین دلیل برخی از خانواده‌های کاهنان که حرفه پزشکی را در پیش می‌گرفتند، آن را برای نسل‌های متمادی حفظ می‌کردند. یک پزشک خبره و کاربلد بی شک فردی پرکار و پردرآمد بود و در چشم مردم، محترم شمرده می‌شد. کشورهای همسایه نیز پزشکان مصری را محترم می‌شمردند و اسناد و مدارک دال بر آن است که پادشاهان بیگانه، خواستار دوا و درمان توسط پزشکان مصری بوده‌اند. پزشکان در موارد حاد و دشوار به خدایان پناه می‌بردند، با این حال به دلیل انجام عمل مومیایی، درک و شناخت درخور و کافی ای از آناتومی انسان هم داشتند. اگر یک مرض داخلی علتی نامعلوم داشت، معتقد بودند که منشأ ماورایی دارد و همان زمان بود که پای خدایان هم به ماجرا کشیده می‌شد. بیماری‌ها اختلالات گوارشی ابتلا به کرم‌های انگلی از شایع‌ترین بیماری‌هایی بود که مصریان باستان از آن رنج می‌بردند. درمان این بیماری عملاً غیرممکن بود و بسیاری از مومیایی‌ها حاکی از وجود کرم‌هایی است که در اعضای داخلی لانه کرده بودند. کرم‌های انگلی شامل این موارد می‌شدند: بیلارزیا که از حلزون‌های آبیِ آب‌های راکد گرفته می‌شد. این بیماری موجب کم خونی، کم اشتهایی، عفونت مجاری ادراری و کاهش مقاومت بدن در برابر سایر بیماری‌ها می‌شد. البته تنقیه، دست کم برای طبقات بالا و مرفه جامعه، ظاهراً عملی مرسوم بوده و احتمالاً مقداری از کرم‌ها را از بین می‌برده، ولی نه همهٔ آن‌ها را. متأسفانه مصریان باید با این انگل‌ها زندگی می‌کردند و با نشانه‌ها و علائم بیماری آن هم کنار می‌آمدند. سایر اختلالات و بیماری‌ها دربارهٔ اغلب موارد حادتر، شانس کمی برای به نتیجه رسیدن دوا و درمان‌ها وجود داشت و چندان موفقیت‌آمیز از آب درنمی‌آمد. چون بیماری‌های زیر همگی داخلی بودند، پزشکان مصری قادر به تشخیص علت‌های آن‌ها نبودند و فقط علائم ظاهری مرض را که درد، سرفه و تغییرات جسمی بود، درمان می‌کردند. بیماری‌ها و درمان‌های شایع عبارت بود از: سل: علاجی نداشت؛ ولی پزشکان با وادار کردن بیماران به استنشاق ترکیبات سرشیر، خرنوب، هستهٔ خرما و عسل، از شدت سرفه‌ها می‌کاستند. ذات‌الریهٔ شنی: برای این بیماری که از طریق تنفس در هوای پر گرد و غبار نواحی اطراف ایجاد می‌شد، درمانی وجود نداشت. پزشکان از همان روش درمانیِ فوق که برای بیماری سل استفاده می‌کردند، برای این هم استفاده می‌کردند. التهاب مفاصل: مبتلایان به این درد را با روغن‌های معطر ماساژ می‌دادند تا دردشان فروکش کند. شکستگی استخوان: از تخته‌های شکسته بندی چوبی برای درمان شکستگی استخوان‌های بلند استفاده می‌شد. از قالب‌های گچی که از ترکیب شیر گاو و جو یا برگ آکاسیا به همراه صمغ و آب درست می‌شد، به منظور جا انداختن شکستگی و مو برداشتن استخوان استفاده می‌کردند. آب مروارید: پزشکان ترکیبی از مغز لاک پشت و عسل روی چشم می‌گذاشتند و وِردی را تکرار می‌کردند. به دلیل برخورداری مصر از نعمت خدادادی زمین‌های حاصلخیز، تولید غذا هرگز مسئلهٔ مهمی نبود، هرچند، صرف نظر از اینکه زمین چقدر حاصلخیز باشد، فقر و گرسنگی در مصر باستان هنوز وجود داشت. این غلات که به شکل نان مصرف می‌شدند و در انواع مختلف از طریق پخت و تخمیر تولید می‌شدند و عمل تخمیر ارزش غذایی محصول را به میزانی زیاد می‌کرد. روغن از گیاه کتان استخراج می‌شد و گزینه‌های محدودی از ادویه‌ها و گیاهان دارویی در سفره و آشپزخانه مصری‌ها وجود داشت. گوشت (گوسفند، بز، خوک، شکاری) دست کم به‌طور منظم و همیشگی برای طبقات بالا و مرفه جامعه در دسترس بود و ماهی به‌طور گسترده مصرف می‌شد، شواهدی از ممنوعیت انواع خاصی از محصولات حیوانی در دوره‌های خاصی وجود دارد. پیشکش‌هایی که به پادشاه اوناس (حدود ۲۴۹۴–۲۳۴۵ پیش از میلاد) تقدیم می‌شد به شرح زیر ثبت شده است: «... شیر، سه نوع از آبجو، پنج نوع شراب، ده قرص نان، چهار نوع از نان، ده نوع از کیک، چهار نوع از گوشت، برش‌های مختلف گوشت، مفصل، گوشت بریان، طحال، پاچه، سینه، گوشت بلدرچین، غاز، کبوتر، انجیر، ده نوع میوه دیگر، جو، گندم رومی، پنج نوع روغن و گیاهان تازه…» داروشناسی مانند بسیاری از تمدن‌های گذشته، مصریان باستان به‌طور گسترده خواص دارویی گیاهان اطراف خود را کشف کردند. پاپیروس ادوین اسمیت شامل دستور العمل‌های زیادی برای کمک به درمان بیماری‌های مختلف است. یک بخش کوتاه از پاپیروس، پنج دستور العمل را ارائه می‌دهد: اولین آنها مربوط به مشکلاتی است که زنان ممکن است داشته باشند. مصریان باستان از عسل به عنوان دارو استفاده می‌کردند و آب انار هم به عنوان قابض (یبس کننده) و هم به عنوان یک نوشیدنی لذیذ مورد استفاده قرار می‌گرفت.Allen, James P (2005). در پاپیروس ابرس، بیش از ۸۰۰ دارو وجود دارد؛ برخی از آنها پمادها و مرهم‌های موضعی بودند، برخی دیگر داروهای خوراکی مانند قرص‌ها و دهان‌شویه‌ها بودند؛ و برخی دیگر از طریق استنشاق (بوییدن) مصرف می‌شدند. دستور العمل‌های درمان یبوست شامل میوه‌های درخت کرچک، نخل نر و لوبیای گنژانت بود، که تنها چند نمونه از آنها هستند. یک دستور غذا که برای کمک به سردرد استفاده می‌شد، شامل «مغز پیاز، میوه درخت کرچک، نمک ناترون، دانه‌های کنجد، استخوان ماهی پخته شده، ماهی قرمز پخته شده، پوسته خارجی خرچنگ پخته شده، عسل و پماد سوختگی» بود. او می‌گوید ۲۸٪ از ۲۶۰ نسخه پزشکی موجود در پاپیروس هرست حاوی ترکیباتی بوده‌اند که می‌توان گفت «در جهت بیماری مورد درمان مؤثر بوده‌اند» و یک سوم دیگر که برای هر اختلال خاصی تجویز می‌شدند، اثر مسهل کنندگی بر سیستم گوارش داشتند.Parkins, Michael D. اینکه تجویزهای دارویی مؤثر واقع می‌شد یا خیر جای سؤال است؛ ولی برخی ترکیبات مورد استفاده - به ویژه برای موارد غیر حاد- پایه و اساس پزشکی نوین را شکل می‌دهد و شاید مفید و مؤثر هم باشد؛ مثلاً مصریان باستان از این مواد استفاده می‌کردند: انجیر برای یبوست: این میوه که سرشار از فیبر است، هنوز هم برای کمک به هضم غذا مصرف می‌شود. | ## بخش 3: پزشکی در مصر باستان | عسل برای سرفه و آب مروارید: در پزشکی امروزی، از عسل برای التیام جراحات، سوختگی‌ها و زخم‌ها استفاده می‌کنند. مس برای پاک کردن زخم‌ها: دانشمندان امروزی می‌دانند که مس مانع از رشد و تجمع باکتری‌ها می‌شود. خشخاش برای آرام کردن بیماران و کودکان گریان: خشخاش، سرچشمه مواد مخدری مانند مورفین است و واقعاً کودک یا بیمار را خواب آلود می‌کرد. مخمر برای اختلالات گوارشی: مصریان از مخمر نیز برای جوش، کورک و زخم استفاده می‌کردند. برای مثال، در فرایند مومیایی کردن به روش مصریان باستان، مومیایی‌کنندگان می‌دانستند که چگونه یک وسیله قلاب‌دار بلند را از طریق سوراخ بینی وارد کنند، استخوان نازک کف جمجمه را بشکنند و مغز را خارج کنند، اما معمولاً سوراخی نیز در پشت سر ایجاد می‌کردند تا مغز و سایر مایعات بتوانند از سوراخ بزرگ پس‌سری (فورامن مگنوم) تخلیه شوند.Hawass, Zahi A. آنها همچنین یک نظر کلی داشتند که اندام‌های داخلی در حفره بدن قرار دارند؛ آنها اندام‌ها را از طریق یک برش کوچک در کشاله ران چپ خارج می‌کردند. اینکه آیا این دانش به پزشکان منتقل شده است یا خیر، ناشناخته است؛ با این حال به نظر نمی‌رسد که هیچ تأثیری بر نظریه‌های پزشکی امروزی داشته باشد. با این حال، او در مورد گردش خون چیزی نمی‌دانست و تمایزی بین رگ‌های خونی، تاندون‌ها و اعصاب را قائل نمی‌شد. آنها نظریه خود را در مورد «مجراهایی» که هوا، آب و خون را به بدن منتقل می‌کردند، را با قیاس خود از رودخانه نیل ارائه دادند. قدیمی‌ترین متن مکتوب که به تنقیه اشاره دارد، پاپیروس ابرس است و بسیاری از داروها با استفاده از تنقیه مصرف می‌شدند. بسیاری از شیوه‌های پزشکی آنها مؤثر بود، مانند روش‌های جراحی که در پاپیروس ادوین اسمیت آمده است. توصیه عمده پزشکان برای حفظ سلامت، شستن بدن و تراشیدن موهای بدن، از جمله موی زیر بغل، برای جلوگیری از عفونت و بیماری بود. ایمهوتپ: پدر علم پزشکی در مصر باستان باورهای مذهبی مصریان بر شیوه‌های پزشکی آنها تأثیر می‌گذاشت. آنها بیماری‌های خاصی را به خدایان، شیاطین و ارواح با قدرت‌های ماوراءالطبیعه نسبت می‌دادند و یکی از مورد احترام‌ترین خدایان مصری‌ها انسانی به اسم ایمهوتپ که خدای پزشکی و شفا، بود. ایمهوتپ به خاطر دانش گسترده‌اش در زمینه‌هایی مانند نجوم، فلسفه، معماری، شعر و پزشکی شناخته می‌شد. او مشاهدات و تجربیات قابل توجهی در شیوه‌های پزشکی، به ویژه در جراحی و درمان‌های طبیعی، داشت. او به خاطر مراقبت دلسوزانه‌اش از بیماران شهرت یافت و به عنوان «شفادهنده بیماران» دست یافت. این معابد اکنون مکان‌های باستان‌شناسی مهمی هستند که تأثیر ایمهوتپ بر پزشکیِ مصر باستان را نشان می‌دهند. پزشکان مصری سه دسته از آسیب‌ها را تشخیص می‌دادند: بیماری‌های قابل درمان، قابل بررسی و بحث و غیرقابل درمان. بیماری‌های قابل بحث و بررسی آن‌هایی بودند که احتمالاً بیمار می‌توانست بدون درمان زنده بماند، بنابراین بیمارانی که فرض می‌شد در این دسته دومی قرار دارند، مشاهده و مورد درمان قرار می‌گرفتند و اگر زنده می‌ماندند، تلاش‌های جراحی برای رفع مشکل آنها انجام می‌شد. اگرچه به ندرت از انجام آن به عنوان یک عمل جراحی یاد شده است، اما به موضوع افراد ختنه نشده در فرهنگ‌های دیگر مکرراً اشاره شده است؛ به عنوان مثال، به موضوع افراد ختنه نشده لیبیایی‌ها مکرراً اشاره شده است. تنها تصویر شناخته شده از این عمل، در مقبره پزشک قار موجود است که نوجوانان یا بزرگسالان را نشان می‌دهد و نه نوزادان را. از اعضای مصنوعی، مانند انگشتان پا مصنوعی یا کره چشم مصنوعی، نیز استفاده می‌شد؛ البته معمولاً آنها چیزی بیش از یک وسیله تزیینی نبودند. در آماده‌سازی جسد برای دفن، اعضای از دست رفته یا تخلیه‌شدهٔ بدن جایگزین می‌شدند؛ با این حال، به نظر نمی‌رسد که اعضای مصنوعی قبل از مرگ مفید و مورد استفاده یا حتی قابل اتصال به بدن بوده باشند. استفاده گسترده از جراحی، شیوه‌های مومیایی کردن و کالبدشکافی به عنوان یک عمل مذهبی، به مصریان دانش گسترده‌ای از ریخت‌شناسی (مورفولوژی) بدن و حتی درک قابل توجهی از عملکرد اندام‌ها به مصریان داد. عملکرد اکثر اندام‌های اصلی به درستی فرض شده بود؛ برای مثال، به درستی حدس زده می‌شد که خون واسطه‌ای برای تعرق و دفع مواد زائد است که خیلی از نقش واقعی آن که حمل اکسیژن و دفع دی‌اکسید کربن است، دور نیست. ویلفرد گریگز، استاد دانشگاه بریگم یانگ، چند اسکن با اشعه ایکس روی مومیایی اوسرمونتو انجام داد و وجود یک پیچ ارتوپدی آهنی ۲۳ سانتی‌متری را در داخل زانوی چپ «اوسرمونتو» کشف کرد. گریگز در ابتدا معتقد بود که این پین به تازگی برای اتصال مجدد پا به بقیه بدن قرار داده شده است، بنابراین بعداً اجازه گرفت تا پا را باز کند و پین را مستقیماً بررسی کند تا معما را حل کند.Snow, Karen (June 1996). پس از معاینه، گریگز متوجه شد که پین را نمی‌توان در دوران مدرن وارد بدن کرد و حتماً پس از مرگ در بدن قرار داده شده است، فرضیه‌ای که با تجزیه و تحلیل بیشتر تأیید شد. پین توسط یک رزین آلی، مشابه سیمان استخوانی امروزی، در جای خود نگه داشته شده بود. با انجام این کار، کسانی که این عمل را انجام می‌دادند، یکپارچگی بدن را که برای زندگی پس از مرگ در مصر باستان ضروری بود، تضمین می‌کردند. دندانپزشکی دندانپزشکی به عنوان یک شغل مستقل به اوایل هزاره سوم قبل از میلاد برمی‌گردد. رژیم غذایی مصریان سرشار از مواد ساینده حاصل از شن و ماسه باقی مانده از آسیاب کردن غلات و تکه‌های سنگ‌هایی بود که نان را با آنها تهیه می‌کردند بود و همین سبب شد وضعیت دندان‌های آنها نامناسب بود. باستان‌شناسان در تحقیقاتی متوجه کاهش مداوم شدت ساییدگی و میزان سایش دندان‌ها را در طی بازه ۴۰۰۰ سال قبل از میلاد تا ۱۰۰۰ میلادی مشاهده کرده‌اند، که احتمالاً به دلیل بهبود و بروز شدن روش‌های آسیاب کردن غلات بوده است. بیماری‌های دندانی حتی می‌توانستند کشنده باشند، مانند جدماعت‌اس‌عنخ، موسیقیدانی از تبس، که در حدود سی و پنج سالگی بر اثر بیماری شدید دندان و یک کیست بزرگ عفونی درگذشت. اگر دندان‌های فردی ساییده نمی‌شد، به دلیل کمیاب و زیاد در دسترس نبود شیرین‌کننده‌ها و مواد قندی، پوسیدگی دندان نادر بود. درمان دندانپزشکی بی‌اثر بود و بهترین چیزی که بیماران می‌توانستند به آن امیدوار باشند، از دست دادن سریع یک دندان عفونی بود. دستورالعمل انخششونق شامل این ضرب‌المثل است: «هیچ دندانی نیست که پوسیده شود، اما در جای خود باقی بماند». هیچ مدرکی دال بر تسریع این فرایند کشیدن دندان وجود ندارد و هیچ ابزاری مناسبی نیز برای کشیدن دندان پیدا نشده است، اگرچه برخی از بقایای به جا مانده، نشانه‌هایی از کشیدن اجباری دندان را نشان می‌دهند. دندان‌های جایگزین پیدا شده‌اند، اگرچه مشخص نیست که آیا آنها فقط لوازم تزیینی پس از مرگ هستند یا خیر. خوردگی و ساییدگی شایع‌ترین مشکلی که تمام مصریان -صرف نظر از جایگاه و موقعیت اجتماعی- با آن مواجه بودند، فرسودگی سطح دندان‌ها بود. این وضعیت اصولاً و پیش از هر چیز به دلیل وجود شن و سنگ ریزه‌هایی (مثل کوارتز، میکا و …) در غلات بود و بعداً آرد می‌شد. همهٔ این مواد در نان قدیمی وجود داشت و هنگام جویدن موجب ساییدگی و خرابی سطح دندان می‌شد. اینکه آیا سنگریزه‌های داخل غلات را باد می‌آورد یا عمدی در کار بوده، جای بحث می‌شد؛ اما در هر دو صورت، پوسیدگی و سایش دندان‌های مصریان مسئله مهمی بوده است. دندان چنان فرسوده می‌شد که مینایشان به کلی از بین می‌رفت و بخش درونی و حساس آن‌ها نمایان می‌شد. این مسئله موجب می‌شد تا دندان عفونت کند و مشکلاتی مثل آبسه، ورم و درد شدید ظاهر شود. در بسیاری موارد، این آبسه‌ها در مراحل وخیم و پیشرفته استخوان فک را می‌خورد و نهایتاً باعث از بین رفتن دندان می‌شد. طبیب یا دندان پزشک با استفاده از یک چاقوی چخماقی عفونت را می‌شکافت و یک تکه نیِ توخالی را وارد آن می‌کرد و چرکش را بیرون می‌کشید. آن‌ها را می‌دانستند اگر چرکی داخل آبسه بماند، دوباره عود می‌کند و باید تمام مراحل را از نو انجام دهند. گویا مصریان باستان دندان درد را امری طبیعی می‌دانستند؛ چرا که اسناد مربوط به حور و غیاب در دیرالمدینه که علل و بهانه‌های مرخصی گرفتن در آن‌ها ثبت شده، نشان می‌دهد هیچ‌کس به دلیل دندان درد مرخصی نگرفته است. در یک یادداشت امیدوارکننده تر، آمده است که مصریان باستان به دلیل وجود قند محدود در رژیم غذایی شان دچار پوسیدگی دندان نمی‌شدند. افراد طبقات بالا و مرفه غذایشان را با عسل شیرین می‌کردند؛ اما عسل ماده ای تجملی به‌شمار می‌رفت که در دسترس همه قرار نداشت. بین مومیایی‌های موجود، فقط اندکی هستند که دندان‌هایشان در آستانهٔ خرابی و کرم خوردگی است؛ مابقی و به ویژه مومیایی‌های افراد بالغ به پوسیدگی دندان دچارند. با دهانی که پر از آبسه بود، لب به سخن که باز می‌کردند، بوی دهانشان تا حدودی سلاح به حساب می‌آمد. البته مصریان تمام تلاش شان را می‌کردند تا با تهِ ساییدهٔ یک تکه چوب، دندان‌هایشان سالم و تمیز نگه دارند. مدارک پزشکی، برای تازه و خنک کردن راه تنفس، تجویزهای درمانی متعددی دارد که از آن جمله می‌توان به جویدن دارچین، کندر، مُرّ (صمغ سقزی) و گیاهان معطری که با عسل ترکیب می‌شدند، اشاره کرد. درمان این مشکل در پاپیروس ادوین اسمیت آمده است: وقتی شخصی را معاینه می‌کنید که فک پایینش جابه‌جا شده و دهانش بازمانده و نمی‌توانید آن را ببندید، باید انگشت‌تان را روی انتهای هر دو استخوان فک در داخل دهان او بگذارید و شست‌هایتان را زیر چانه‌اش. | ## جمع‌بندی | سپس باید آن‌ها (استخوان دررفته) را روی هم در جای خودشان بیندازید … آن‌ها را با imr.w (که معلوم نیست چیست!) ببندید و هر روز عسل بزنید تا بهتر شود.اما مدرکی وجود ندارد که مشخص کند چرا دررفتگیِ فک این قدر شایع بوده است؛ با این حال احتمال می‌رود به‌دلیل اینکه سطوح بُرندهٔ دندان‌ها بسیار فرسوده بوده است خیلی از مصری‌ها حرکت‌دادن دهان‌شان را به شکل عجیبی متوقف می‌کردند تا عمل جویدن را بدون درد زیاد انجام دهند؛ البته این فقط یک فرضیه است.