موضوع مقاله: زن سرنوشت‌ساز | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # زن سرنوشت‌ساز | مقدمه: در این فیلم، آنا کندریک اولین کارگردانی خود را تجربه کرده است و نویسندگی این فیلم با ایان مکدونالد است. | ## بخش 1: زن سرنوشت‌ساز | این فیلم بر اساس داستان واقعی یک قاتل زنجیره‌ای به نام رادنی آلکالا است که در یک برنامه تلویزیونی به نام بازی دوستیابی در سال ۱۹۷۸ شرکت می‌کند، پیش از آنکه در سال ۱۹۷۹ دستگیر و به عنوان یک قاتل زنجیره‌ای به جرم قتل زنان و دختران متعدد شناسایی شود. آنا کندریک در نقش شریل برادشاو، یکی از شرکت کنندگان در برنامه بازی دوستیابی، و دانیل زواتو در نقش آلکالا، در کنار نیکولت رابینسون و تونی هیل بازی می‌کنند. در در زمان پخش آن برنامه، آلکالا حداقل پنج زن را به قتل رسانده بود، و حضور او در آن قسمت بعداً باعث شد تا او لقب «قاتل بازی‌های دوستیابی» را به خود اختصاص دهد. این فیلم، اولین نمایش جهانی‌اش را در جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو، در ۸ سپتامبر ۲۰۲۳ انجام داد که پس از آن در نتفلیکس در ۱۸ اکتبر ۲۰۲۴ منتشر شد. داستان در سال ۱۹۷۷ در ایالت وایومینگ، «رادنی آلکالا»، قاتل زنجیره‌ای، از یک خانم در دشت عکاسی می‌کند. ابتدا «رادنی» زن را وادار می‌کند دربارهٔ جدایی دردناکش از دوست پسر سابقش صحبت کند، سپس «رادنی»، او را به قصد خفگی، گلویش را می‌فشارد. پس از ینکه زن به حالت خفگی درمی‌آید، او گلویش را رها می‌کند تا زن بتواند چند لحظه تنفس کند. اما پس از اندکی استراحت، دوباره گلویش را می‌فشارد و این‌بار او به‌طور کامل جان خود را از دست می‌دهد. در سال ۱۹۷۹، در شهر سن گابریل، امی، دختر نوجوانی که به عنوان یک فراری در خیابان‌ها زندگی می‌کند و گهگاهی دزدی می‌کند، توسط رادنی دیده می‌شود. او در حال نشستن مقابل یک متل است و رادنی ادعا می‌کند که یک عکاس است و به او پیشنهاد می‌دهد که به عنوان مدل حرفه‌ای آغاز به کار کند. آن‌ها پس از رانندگی طولانی به یک منطقه دورافتاده و صحرایی می‌رسند، و در هنگام غروب آفتاب، پس از عکاسی از امی، رادنی او را به قتل می‌رساند. در سال ۱۹۷۱، در شهر نیویورک، چارلی، مهماندار هواپیما، به آپارتمان جدیدش نقل مکان می‌کند. او رادنی را در حال عکاسی از آن سوی خیابان مشاهده می‌کند و از او می‌خواهد که به جابجایی اثاثیه خانه‌اش کمک کند. در سال ۱۹۷۸، در لس آنجلس، شریل برادشاو، بازیگر جوانی که برای تست بازیگری اقدام کرده است، تحت تشویق نماینده‌اش، هلن، تصمیم می‌گیرد در برنامه تلویزیونی بازی دوستیابی شرکت کند. شریل ابتدا نگران است، اما دوستش تری او را تشویق می‌کند که این فرصت خوبی است تا با مشتریان بالقوه آشنا شود. برنامه به صورت زنده پخش می‌شود و سه مرد مجرد که در پشت یک پارتیشن ایستاده‌اند، نمایش داده می‌شوند. یکی از کسانی که در برنامه حاضر است، لورا، رادنی را به عنوان مردی شناسایی می‌کند که با دوستش آلیسون، که بعدها به قتل رسیده، در ارتباط بوده است. آلیسون با دلواپسی به سمت ماشینش می‌رود و به دوست پسرش، کن، دربارهٔ نگرانی‌اش و شناسایی رادنی صحبت می‌کند، اما او در نهایت فکر می‌کند که شاید فقط دلیلی برای نگرانی وجود ندارد و به او اطمینان می‌دهد که ممکن است اشتباه کند. سپس او به سمت نگهبان برنامه می‌رود و می‌پرسد که آیا می‌تواند با یک تهیه‌کننده صحبت کند، اما به اشتباه به سوی سرایدار هدایت می‌شود. در میانه نمایش، شریل تصمیم می‌گیرد از بازی در فیلم‌نامه خارج شود، چون احساس می‌کند سوالات مطرح‌شده از طرف مردان مجرد، بسیار زننده و توهین‌آمیز هستند. | ## بخش 2: زن سرنوشت‌ساز | در این مدت، رادنی تأثیر بهتری بر روی حضار نسبت به دو شرکت‌کننده دیگر می‌گذارد و در نهایت به عنوان برنده «تاریخ» آن برنامه اعلام می‌شود، که شامل جایزه‌ای برای سفر و بازدید کارمل به همراه شریل بود. «رادنی» تلاش می‌کند تا با نشان دادن شناخت خود از نمایش‌نامه‌ها خودش را شیرین‌کار نشان دهد، اما هنگامی که جو شروع به شوخی می‌شود، خلق و خوی او به سرعت تغییر کرده و تهدیدآمیز می‌شود. وقتی «شریل» به سمت ماشینش در استودیو برمی‌گردد، رادنی اصرار دارد که با هم پیاده‌روی کنند. هرچند تعدادی از مردم در همین لحظه از استودیو خارج می‌شوند، اما رادنی مجبور به فرار می‌شود قبل از اینکه شریل کشته شود. روز بعد، لورا ظاهر رادنی را به پلیس گزارش می‌دهد، اما چون نمی‌تواند نام او را بگوید، از کار برکنار می‌شود. در ادامه، در سال ۱۹۷۹ در سن گابریل، امی که دست‌ها و پاهایش بسته، خون‌آلود و نیمه‌برهنه است، در بیابان بیدار می‌شود و متوجه می‌شود که رادنی در حال گریه است. او سعی می‌کند به گونه‌ای رفتار کند که شرمنده به نظر برسد تا اعتماد رادنی را جلب کند. براساس یک مقاله، بعد از دستگیری رادنی، با وجود شواهد زیاد و در انتظار محاکمه، او به قید وثیقه آزاد شد و پس از آزادی دوباره دو زن و دختر جوانی را به قتل رساند. او در سال ۱۹۷۹ مجدداً بازداشت شد و در سال ۲۰۱۰ فرصت تبرئه برایش فراهم شد، اما امی که اکنون بالغ شده بود، علیه او شهادت داد تا تبرئه او ممکن نشود. مقاله همچنین اشاره می‌کند که احتمالاً تعداد واقعی قربانیان رادنی به ۱۳۰ نفر می‌رسد. بعد از حضور شریل در برنامه دوستیابی، او کالیفرنیا را ترک کرد تا زندگی خصوصی خود را آغاز کند و خانواده‌ای تشکیل دهد. تولید در دسامبر ۲۰۱۷، فیلمنامه «ایان مک آلیستر مک‌دونالد» با عنوان «رادنی» و «شریل» در فهرست سیاه قرار گرفت، که نتیجه یک نظرسنجی سالانه از محبوب‌ترین فیلمنامه‌هایی است که هنوز به تولید نرسیده‌اند. در مه ۲۰۲۱، نتفلیکس اعلام کرد که حقوق فیلمنامه «مک‌دونالد» را خریداری کرده و کلوئی اوکونو به عنوان کارگردان و آنا کندریک به عنوان بازیگر اصلی معرفی شد.Fleming, Mike Jr. کندریک در حال حاضر نه تنها به عنوان کارگردان و تولیدکننده، بلکه در نقش «شریل برادشاو» نیز ظاهر شده و این پروژه به عنوان یک نمایشی از «بازی دوستیابی» شناخته می‌شود. کندریک همچنین دستمزد خود را به مرکز ملی تجاوز، سوء استفاده و محارم و مرکز ملی قربانیان جنایت اهدا کرده است تا اعلام کند که از قربانیان خشونت جنسی سود نمی‌برد. در ماه دسامبر ۲۰۲۲، یکی از تهیه‌کنندگان به خاطر کلاهبرداری و نقض قرارداد از دیگر تهیه‌کنندگان شکایت کرد و در این دادخواست چندین فیلم ذکر شد که بازی دوستیابی یکی از آن‌ها بود. عکاسی اصلی فیلم در شهر ونکوور با «زک کوپرشتاین» به عنوان فیلمبردار از اکتبر تا دسامبر ۲۰۲۲ انجام شد. انتشار زن سرنوشت‌ساز، برای اولین بار در جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو ۲۰۲۳ در تاریخ ۸ سپتامبر سال ۲۰۲۳ به نمایش درآمد. با این حال، «کندریک» و سایر بازیگران نتوانستند به دلیل اعتصابات ۲۰۲۳ سگ-افترا در آن، شرکت کنند. مدت کوتاهی پس از این رویداد، نتفلیکس که قرار بود فیلم را به‌طور جهانی توزیع کند و به نمایش بگذارد، حقوق نشر آن را به ایالات متحده و برخی مناطق بین‌المللی به قیمت ۱۱ میلیون دلار دوباره به دست آورد نهایت، این فیلم در تاریخ ۱۸ اکتبر ۲۰۲۴ در پلتفرم استریم منتشر شد. | ## بخش 3: زن سرنوشت‌ساز | بازخورد پاسخ انتقادی در وب‌سایت جمع‌آوری نظرات «راتل تومیتوز»، ۹۱٪ از نقدهای ۱۶۲ منتقد، مثبت بوده است و میانگین امتیاز فیلم ۷٫۵ از ۱۰ است. اجتماع نظرات وب‌سایت این‌گونه بیان شده است: «به کارگردانی ماهرانه «آنا کندریک»، زن سرنوشت ساز، از یک داستان واقعی باورنکردی به عنوان پایه‌ای برای بررسی قدرتمند تلافی میان زن‌ستیزی سیستماتیک و خشونت استفاده می‌کند."Woman of the Hour". گیتس از راجرایبرت.کام به این فیلم ۴ از ۴ ستاره داد و از بازی «آنا کندریک» در نقش «شرلی» که معمولاً هوشمندانه و پر انرژی است، و همچنین از کنجکاوی دقیق او نسبت به قدرت نگاه، چه در سطح سینمایی و چه در سطح انسانی، به عنوان کارگردان فیلم تقدیر کرده است. «وندی اید» از آبزرور نیز به فیلم ۴ از ۵ ستاره داد و آن را «اولین تجربه کارگردانی خوب» نامیده است. او توانایی کندریک در به تصویر کشیدن جزئیات دوره‌ای اشاره می‌کند که فراتر از زیبایی‌شناسی و مد است و تلاش او برای نشان دادن تبعیض جنسیتی ریشه‌دار در صنعت سرگرمی و فرهنگ گسترده‌تر آن زمان را برجسته می‌کند. بنجامین لی از گاردین به این فیلم ۴ از ۵ ستاره داد و آن را «داستانی جالب و ترسناک‌تر از واقعیت» نامید. و همچنین، گاهی اوقات رک بودن فیلمنامه را تصدیق می‌کرد، اما از توانایی آن در ایجاد جهانی آزاردهنده که در آن تبعیض جنسیتی شایع است را قدردانی می‌کند. «لی» به توازن «کندریک» در به تصویر کشیدن خشونت «آلکالا» اشاره می‌کند و همزمان، قربابیان را در انسانیت برجسته می‌کند و به مخاطب اجازه می‌دهد تا بی رحمی را بدون تصاویر صریح درک کند و در عین حال ارزش شوک را حفظ کند. او همچنین اشاره می‌کند که فیلم شامل لحظاتی از کمدی تاریک است که به‌طور مؤثر پوچ بودن وضعیت را برجسته می‌کند، اما گاهی اوقات می‌تواند نسبت به زمینه متناقض و بسیار مدرن باشد. بیلگه ابیری که برای وب سایت کرکس می‌نویسد، فیلم را بدین صورت نقد و اشاره می‌کند که جذابیت آن بسیار کمتر از آنچه انتظار می‌رود، است. او بیان می‌کند که در حالی که بیشتر ساختار فیلم دربارهٔ «برنامه دوستیابی» است همچنان از زاویه‌ای دیگر نیز جذابیت موضوع را ارائه می‌کند، اما در نهایت به روایتی خشک و قابل پیش‌بینی منجر می‌شود که فاقد انسجام و عمق در هر دو قهرمان داستان است. او نقد خود را اینطور بیان می‌کند که فیلم به صورت «خیلی بیش از حد محتاطانه به نظر می‌رسد: آهنگ‌سازی شده اما رسمی است» و زمانی که فیلم را به پایان می‌رساند بدین صورت می‌بیند: «بیشتر به صورت مجموعه‌ای از صحنه‌های زیبا تمام می‌شود که همگی در یک کمان پیچیده شده‌اند. «آلیسا ویلکینسون»، نویسنده روزنامهٔ نیویورک تایمز، داستان‌سرایی روان اولین کارگردانی را «به شایستگی مناسب» و همچنین عملکرد «کندریک» را تحسین می‌کند. همچنین او خاطرنشان می‌کند که اگرچه سبک درام فیلم هم مؤثر و هم خشمگین است، اما در اواسط راه بیش از حد «خودآگاهانه مصور» می‌شود و شخصیت‌ها بیشتر شبیه کهن الگوها هستند تا افراد کاملاً درک شده و بیشتر فیلم به افسانه شبیه است. «ویلکینسون» بررسی خود را با تأیید این نکته پایان می‌دهد که فیلم همچنان ارزش دیدن دارد و هرگونه شیفتگی به «آلکالا» را به برجستگی، پرهیز می‌کند، کسی که فقط به عنوان یک مجرم و نه به عنوان یک موضوع مورد علاقه روان‌شناختی معرفی شده است. درون‌مایه زن سرنوشت‌ساز بر اساس داستان واقعی یک قاتل سریالی به نام «رادنی آلکالا» ساخته شده است. این فیلم به عنوان «همجوار با جنایت واقعی» توصیف شده است، اما «آنقدر تخیلی شده است که به عنوان یک درام ساده واجد شرایط شود.» زن سرنوشت‌ساز به تبعیض جنسیتی ریشه‌دار در صنعت سرگرمی و فرهنگ گسترده‌تر آن دوره می‌پردازد. این کتاب ساختارهای اجتماعی را که به «آلکالا» قدرت می‌داد، نقد می‌کند و نشان می‌دهد که چگونه تبعیض جنسیتی و زن‌ستیزی به ظاهر بی‌ضرر، خشونت علیه زنان را عادی می‌کند و در نهایت، می‌تواند منجر به آسیب‌های شدیدتر شود. گیتس از راجرایبرت.کام اشاره می‌کند که زبان بصری فیلم را می‌توان به عنوان نقدی از فیلم‌های جنایی واقعی تلقی کرد، «که اغلب به نظر می‌رسد در بازسازی این خشونت تمایل دارد.» این فیلم همچنین به بررسی این موضوع می‌پردازد که چگونه زنان اغلب برای عبور از موقعیت‌های خطرناک، مجبور به نمایش جذابیت و همراهی می‌شوند. در نقد فیلم، «آلیسون ویلکیسون» از نیویورک تایمز به نقل قول معروفی اشاره می‌کند که اغلب از «مارگارت اتوود» نقل‌قول می‌شود، جمله‌ای که بیان می‌کند، «مردان از این می‌ترسند که زنان به آنها بخندند، در حالی که زنان از این می‌ترسند که مردان آنها را بکشند». | ## جمع‌بندی | او تأکید می‌کند که فیلم زن سرنوشت ساز این احساس را به‌خوبی ب تصویر کشیده و آن را به‌عنوان این اصل مهم به شکل یک فیلم بلند ارائه کرده است.