موضوع مقاله: مولتاتولی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مولتاتولی | مقدمه: مولتاتولی نام مستعار ادوارد دوس دکر (به هلندی: ؛ زادهٔ ۲ مارس ۱۸۲۰ در آمستردام – درگذشتهٔ ۱۹ فوریه ۱۸۸۷ در اینگلهایم آم راین) نویسندهٔ هلندی بود که بیش از همه به‌خاطر رمان طنزآمیز (۱۸۶۰) شناخته می‌شود. | ## بخش 1: مولتاتولی | این رمان سوءرفتارهای استعماری در هند شرقی هلند (اندونزی کنونی) را آشکار و محکوم کرد. آثار او خوانندگان بسیاری در سراسر اروپا داشت و نویسندگانی چون کارل مارکس، زیگموند فروید، توماس مان و هرمان هسه از جمله ستایشگران او بودند. او چهارمین فرزند از پنج فرزند یک خانوادهٔ منونایتی بود؛ فرزندان دیگر عبارت بودند از کاتارینا (۱۸۰۹–۱۸۴۹)، پیتر انگل (۱۸۱۲–۱۸۶۱)، یان (۱۸۱۶–۱۸۶۴) و ویلم (۱۸۲۳–۱۸۴۰)."Youth". برادر بزرگ‌تر مولتاتولی، یان دوس دکر (۱۸۱۶–۱۸۶۴)، پدربزرگ ، سیاستمدار هلندی-جاوه‌ای‌تبار، بود. او نخست در بخش حسابداری عمومی به کار گمارده شد و در سال‌های بعد به مقام مأمور اداری ارتقا یافت، هرچند از کارهای مالی ناخرسند بود. بی‌نظمی‌های مالی و کسری بودجه — که دست‌کم بخشی از آن به پیش از دورهٔ تصدی او بازمی‌گشت — به توبیخ شدید از سوی فرماندار ساحل غربی سوماترا، ، و تعلیق موقت انجامید. دوس دکر از این رفتار آزرده شد و نمایشنامهٔ انتقامی «ناشریف» (به هلندی: ) را نوشت که بعدها با عنوان «عروس طبقهٔ بالا» (به هلندی: ) چاپ شد. هرچند بعدها ثابت شد که فرماندار در مسئلهٔ توبیخ اشتباه کرده بود، خود دوس دکر نیز پذیرفت که برای کار اداری مناسب نیست. او همکارانش را نه‌تنها با اشتباهات و تأخیرهایش بلکه با رعایت نکردن قواعد نانوشتهٔ اداری می‌آزرد. سرانجام پس از جبران کسری از جیب خود، به مرخصی موقت فرستاده شد و سپس به جای دیگری منتقل گردید. منادو، آمبون و لباک پس از تصدی چندین پست دولتی فرودست‌تر در نانجینگ در چین دوران دودمان چینگ و پوروورجو در جاوهی تحت حکومت استعماری، دوس دکر در سال ۱۸۴۸ به سمت دبیر مقیم مانادو در سولاوسی شمالی منصوب شد. در اینجا دوران کاری‌اش بهبود یافت، تا حدی به این دلیل که مقیم آن ناحیه، راینیر سخریوس، حس عدالت‌خواهی قوی نسبت به بومیان داشت. | ## بخش 2: مولتاتولی | سخریوس هنگام ترک منادو در ۱۸۵۱ دوس دکر را به‌عنوان جانشین خود پیشنهاد کرد، اما دولت تصمیم دیگری گرفت؛ مولتاتولی بار دیگر کسری مالی در صندوق رسمی داشت و بدهی‌های شخصی هم انباشته بود. با این حال، در پایان سال ۱۸۵۱ به مقام معاون مقیم ارتقا یافت و به آمبون فرستاده شد. از ۱۸۵۲ تا مه ۱۸۵۵ در هلند بود و در این مدت به‌شدت قمار کرد و بدهی‌های بیشتری انباشت. در سال ۱۸۵۷ به سمت معاون مقیم در ناحیهٔ در جاوه (بانتن کنونی در اندونزی) گمارده شد. در این زمان اما آشکارا به اعتراض علیه سوءرفتارهای نظام استعماری هلند برخاسته بود و تهدید به برکناری شد. این نوشته‌های نخستین توجه چندانی برنیانگیختند تا اینکه در سال ۱۸۶۰ رمان طنزآمیز ضداستعماری خود را با نام مستعار مولتاتولی منتشر کرد. نخستین نوشتهٔ مولتاتولی که هرگز چاپ شد «اعتراف ایمان» (به هلندی: ) بود که در سال ۱۸۵۹ در نشریهٔ فراماسونری «بامداد» (به هلندی: ) منتشر شد. هرچند دوستش پیش از انتشار نام‌های قابل‌شناسایی را تغییر داده بود، کتاب همچنان جنجال عظیمی برانگیخت. مدافعان استعمار مولتاتولی را به اغراق متهم کردند و بیهوده تلاش کردند او را وادار به پس گرفتن کتاب کنند. منتقدان ادعا کردند که اثر ارزش ادبی ندارد؛ با این حال ماکس هاولار در سراسر اروپا خوانده شد. دومین کتابش «نامه‌های عاشقانه» (به هلندی: ، ۱۸۶۱) با عنوان گمراه‌کننده‌اش در واقع طنزی تند دیگر بود، این‌بار در قالب مکاتبه‌ای ساختگی. سال بعد مجموعه‌ای از نوشته‌های گوناگون را در مجلداتی یکسان با عنوان «ایده‌ها» (به هلندی: ) منتشر کرد که هفت جلد آن میان ۱۸۶۲ تا ۱۸۷۷ انتشار یافت. | ## بخش 3: مولتاتولی | یکی از نمایشنامه‌هایش «مدرسهٔ شاهزادگان» (به هلندی: ؛ چاپ ۱۸۷۲ در جلد چهارم «ایده‌ها») دیدگاه‌های ناهمنوای او دربارهٔ سیاست، جامعه و دین را بیان می‌کند. از بیم رنجاندن پادشاه هلند، سه سال درنگ کرد تا نمایشنامه برای نخستین بار روی صحنه رفت. نخستین اجرا و تور پس از آن بسیار موفق بود و یکی از اوج‌های دوران نویسندگی مولتاتولی به‌شمار می‌رود. او نزدیک به ده سال پیش‌تر به آلمان رفته بود و در شهر اینگلهایم آم راین نزدیک ماینتس ساکن شده بود. 239–240 ازدواج‌ها مولتاتولی در ۱۰ آوریل ۱۸۴۶ با اوردینه هوبرتینا فان وینبرخن ازدواج کرد. مولتاتولی سرانجام از همسرش جدا شد؛ تا حد زیادی به دلیل اعتیاد به قمار و مشکلات مالی ناشی از آن. اوردینه در ۱۳ سپتامبر ۱۸۷۴ در ونیز درگذشت و پیکرش در بخش پروتستان گورستان سن میکله به خاک سپرده شد. میراث مولتاتولی یکی از نویسندگان مورد علاقهٔ زیگموند فروید بود؛ نام او در صدر فهرست «ده کتاب خوب» فروید در ۱۹۰۷ قرار داشت.Freud, S. نویسندگان دیگری از نسل‌های گوناگون نیز ستایشگر مولتاتولی بودند، از جمله کارل مارکس، آناتول فرانس، ، هرمان هسه، توماس مان، هاینریش مان و یوهانا ون گوگ-بونگر. موزه‌ها در آمستردام، در خیابان کورشس‌پورتستگ شمارهٔ ۲۰ — زادگاه ادوارد دوس دکر — واقع است. درگذشت و خاکسپاری مولتاتولی از بیماری آسم رنج می‌برد و سال‌های پایانی عمرش را در گوشه‌گیری سپری کرد. | ## جمع‌بندی | کشتی فرماندهی نیروی دریایی اندونزی نیز به نام به افتخار ادوارد دوس دکر نام‌گذاری شده‌است.