موضوع مقاله: نمادهای ملی ایتالیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نمادهای ملی ایتالیا | مقدمه: این تصویر شامل نمادهای ملی متعددی از ایتالیا است که با تمثیل‌های روم باستان همراه شده‌اند. | ## بخش 1: نمادهای ملی ایتالیا | نمادهای ملی ایتالیا، نمادهایی هستند که به‌طور منحصر به فرد ایتالیا را شناسایی می‌کنند و بازتابی از تاریخ ایتالیا و فرهنگ در ایتالیا هستند. این نمادها برای نمایش ملت از طریق نشانها، استعارهها، تشخیصها و تمثیلهایی استفاده می‌شوند که در میان تمامی مردم ایتالیا مشترک است. برخی از این نمادها رسمی هستند، یعنی توسط مقامات دولتی ایتالیا به رسمیت شناخته شده‌اند، در حالی که برخی دیگر بخشی از هویت کشور هستند بدون اینکه توسط قانون تعریف شده باشند. توضیحات سه نماد اصلی رسمی، که نوع آن‌ها در نمادشناسی همه ملت‌ها مشاهده می‌شود، عبارتند از: پرچم ایتالیا، یعنی پرچم ملی با رنگ‌های سبز، سفید و قرمز، همان‌طور که در ماده ۱۲ قانون اساسی ایتالیا مشخص شده است؛[...] پرچم جمهوری، سه رنگ ایتالیا است: سبز، سفید و قرمز، با سه نوار عمودی هم‌اندازه. نشان ملی ایتالیا، یعنی نماد شاخصی که جمهوری ایتالیا را شناسایی می‌کند؛ «سرود ملی ایتالیا» اثر گوف‌فردو ماملی و Michele Novaro، سرود ملی ایتالیا که در تمامی مراسم عمومی اجرا می‌شود. از میان این نمادها، تنها پرچم به‌طور صریح در قانون اساسی ایتالیا ذکر شده است؛ این درج قانونی، پرچم را تحت حفاظت قانون قرار می‌دهد و امکان اعمال مجازات کیفری برای توهین یا بی‌احترامی به آن را فراهم می‌کند. سایر نمادهای رسمی که توسط ریاست جمهوری ایتالیا گزارش شده‌اند، عبارتند از: پرچم ریاست جمهوری ایتالیا، یعنی پرچم متمایزی که ریاست جمهوری جمهوری ایتالیا را نشان می‌دهد؛ Altare della Patria، یا بنای یادبود ملی اختصاص یافته به پادشاه ویتوریو امانوئله دوم، نخستین فرمانروای ایتالیا متحد و بنیان‌گذار میهن، که محل آرامگاه سرباز گمنام ایتالیا است؛ Festa della Repubblica، روز ملی جشن که به منظور گرامیداشت تولد جمهوری ایتالیا تعیین شده و هر سال در ۲ ژوئن، تاریخ همه‌پرسی موسساتی ۱۹۴۶ که سلطنت را لغو کرد، برگزار می‌شود. همچنین نمادها یا آرم‌های دیگری نیز وجود دارند که گرچه توسط قانون تعریف نشده‌اند، بخشی از هویت ایتالیا به‌شمار می‌روند: Italia turrita، یعنی شخصیت‌بخشی به ملیت ایتالیا در قالب زنی جوان با تاج دیواری تکمیل‌شده توسط برج‌ها (به همین دلیل اصطلاح "turrita")؛ روما (اسطوره), تجسم شهر رم و به‌طور کلی دولت باستانی روم. کاکل ایتالیا، یا کاکل (نشان) ایتالیا که با تا کردن روبان سبز، سفید و قرمز به روش plissage ("چین دادن") ساخته می‌شود؛ گرگ ایتالیایی، که در کوهستان آپنینی و آلپ غربی زندگی می‌کند و در فرهنگ لاتین و ایتالیایی، مانند افسانه پیدایش رم نقش برجسته دارد. در ورزش در ایتالیا، savoy azure به عنوان رنگ بسیاری از تیم‌های ملی استفاده شده است، اولین آن‌ها تیم ملی فوتبال ایتالیا در ۱۹۱۰ بود. رنگ ملی مسابقات اتومبیل‌رانی ایتالیا rosso corsa ("قرمز مسابقه") است، در حالی که در سایر رشته‌ها مانند ورزش دوچرخه‌سواری و ورزش زمستانی اغلب از سفید استفاده می‌شود؛ درخت قطاب، یا درخت کوچک انتخاب‌شده به عنوان فهرست درختان ملی به دلیل برگ‌های سبز، گل‌های سفید و میوه‌های قرمز که رنگ‌های پرچم ایتالیا را تداعی می‌کنند؛ گل درخت قطاب، گل ملی ایتالیا است. از نظر معماری، به‌عنوان یک فروم مدرن طراحی شده است، یک آگورا سه سطحی که توسط راه‌پله‌ها به هم متصل شده و با یک رواق مشخص‌شده توسط سایه‌گذر احاطه شده است. فرایند پیچیده وحدت ملی و آزادی از سلطه خارجی که توسط پادشاه ویتوریو امانوئله دوم ساووی انجام شد و این بنای یادبود به او اختصاص دارد، ارزش نمادین و نمایشی بزرگی دارد و از نظر معماری و هنری بر وحدت ایتالیا متمرکز است: به همین دلیل ویتوریانو به‌عنوان یکی از نمادهای ملی ایتالیا شناخته می‌شود. همچنین، محراب میهن را حفظ می‌کند، که ابتدا یک قربان‌گاه روما و سپس یک محراب برای سرباز گمنام ایتالیایی بوده و بدین ترتیب عملکرد یک لائیسیته پرستشگاه اختصاص‌یافته به ایتالیا را بر عهده دارد. این بنا در مرکز روم باستان واقع شده و به کمک خیابان‌هایی که از Piazza Venezia منشعب می‌شوند، به قسمت مدرن متصل است و به یک ارزش نمادین گسترده تقدیس شده است که - به دلیل حضور شخصیت ویتوریو امانوئله دوم و ساخت Altare della Patria - به‌صورت استعاری یک معبد لائیسیته اختصاص‌یافته به ایتالیا آزاد، متحد و جشن‌گیرنده است - با توجه به دفن سرباز گمنام - نماد فداکاری برای میهن و آرمان‌های مرتبط. میلان، با کاکل ایتالیا، در تصویری از اوایل دهه ۱۹۷۰ کاکل ایتالیا نشان ملی ایتالیا است که با تا کردن روبانی به رنگ‌های سبز، سفید و قرمز به شکل و با تکنیکی به نام (چین‌دادن) ساخته می‌شود. این نشان یکی از نمادهای ملی ایتالیا است و از رنگ‌های ملی ایتالیا در پرچم ایتالیا تشکیل شده است؛ به‌طوری که رنگ سبز در مرکز، سفید در اطراف آن و قرمز در لبه قرار دارد. کاکل، به‌عنوان نماد بارز انقلاب، در قیام‌هایی که وحدت ایتالیا را شکل دادند نقش اصلی را داشت و توسط بسیاری از وطن‌پرستان این دوره از تاریخ تاریخ ایتالیا، به شکل سه‌رنگ، روی ژاکت یا کلاه‌ها نصب می‌شد. این دوران منجر به اتحاد ملی شبه‌جزیره ایتالیا شد و در ۱۷ مارس ۱۸۶۱ با اعلام پادشاهی ایتالیا به اوج خود رسید. در ۱۴ ژوئن ۱۸۴۸، کاکل سه‌رنگ جایگزین کاکل آبی در یونیفورم برخی واحدهای ارتش سلطنتی ساردینیا شد (که در ۱۸۶۱ به ارتش سلطنتی ایتالیا تبدیل شد) و در ۱ ژانویه ۱۹۴۸، با تولد جمهوری ایتالیا، به‌عنوان نشان ملی جای خود را گرفت. | ## بخش 2: نمادهای ملی ایتالیا | کاکل سه‌رنگ ایتالیا برای اولین بار در جنوآ در ۲۱ اوت ۱۷۸۹ ظاهر شد، و با آن رنگ‌های سه‌گانه ملی ایتالیا معرفی شد، هفت سال پیش از نخستین پرچم نظامی سه‌رنگ که توسط لژیون لومباردی در میلان در ۱۱ اکتبر ۱۷۹۶ به کار گرفته شد، و هشت سال پیش از تولد پرچم ایتالیا بود که برای نخستین بار در ۷ ژانویه ۱۷۹۷ به عنوان پرچم ملی یک دولت ایتالیایی، جمهوری سیسپادان، به کار گرفته شد. نسخه‌ای از این کاکل از پارچه روی پیراهن تیم‌های ورزشی که Coppa Italia را کسب کرده‌اند دوخته می‌شود و در رویدادهای مختلف ورزش در ایتالیا استفاده می‌شود. اگرچه اغلب به عنوان نشان (یا به ایتالیایی) نام برده می‌شود، اما از نظر فنی یک نشان مشابه با نمادهای دولت سوسیالیستی است زیرا طراحی آن با قوانین سنتی نشان‌شناسی مطابقت ندارد. این روز یادبود همه‌پرسیی برگزار شده توسط حق رأی عمومی در سال ۱۹۴۶ است که مردم ایتالیا برای تعیین نوع حکومت پس از جنگ جهانی دوم و سقوط فاشیسم ایتالیایی به پای صندوق‌های رأی فراخوانده شدند. روز سه‌رنگ، روز پرچم، که به پرچم ایتالیا اختصاص دارد، توسط قانون شماره ۶۷۱ در ۳۱ دسامبر ۱۹۹۶ تأسیس شد و هر سال در ۷ ژانویه برگزار می‌شود. این جشن نخستین پذیرش رسمی سه‌رنگ به عنوان پرچم ملی توسط یک دولت ایتالیایی مستقل، جمهوری سیسپادان، یک جمهوری خواهر ناپلئونی از جمهوری نخست فرانسه، که در رجو نل امیلیا در ۷ ژانویه ۱۷۹۷ انجام شد را گرامی می‌دارد، بر اساس رویدادهای پس از انقلاب فرانسه (۱۷۸۹–۱۷۹۹) که از جمله آرمان‌های آن تعیین سرنوشت ملی بود. رنگ‌های ملی ایتالیا برای نخستین بار در جنوآ بر روی کاکل سه‌رنگ در ۲۱ اوت ۱۷۸۹ ظاهر شدند، هفت سال پیش از نخستین پرچم نظامی سبز، سفید و قرمز ایتالیا که توسط لژیون لومباردی در میلان در ۱۱ اکتبر ۱۷۹۶ به کار گرفته شد. پس از ۷ ژانویه ۱۷۹۷، حمایت مردمی از پرچم ایتالیا به تدریج افزایش یافت تا جایی که تبدیل به یکی از مهم‌ترین نمادهای وحدت ایتالیا شد که در ۱۷ مارس ۱۸۶۱ با اعلام پادشاهی ایتالیا به اوج رسید و سه‌رنگ به پرچم ملی آن تبدیل شد. پس از پذیرش، سه‌رنگ به یکی از شناخته‌شده‌ترین و شاخص‌ترین ویژگی‌های دولت متحد ایتالیا در دو قرن بعدی تاریخ ایتالیا تبدیل شد. این تیم در سال ۱۹۶۱ پس از تصمیم همان نیروی هوایی برای ایجاد یک گروه دائم برای آموزش آکروباتیک هوایی جمعی خلبانانش تشکیل شد. 25 با ده هواپیما، نه هواپیما در آموزش و یک تک‌خلبان، آن‌ها بزرگ‌ترین تیم آکروباتیک هوایی جهان هستند و برنامه پروازشان که شامل حدود بیست حرکت آکروباتیک و نیم ساعت پرواز است، آن‌ها را به مشهورترین تیم در جهان تبدیل کرده است.Caliaro 2005, p. او خلق و ترویج شد تا نماینده و منتشرکننده برخی از ایده‌های روم دربارهٔ خود باشد و حکومت آن را توجیه کند. او در سکه‌ها، مجسمه‌ها، طراحی‌های معماری و در بازی‌ها و جشن‌های رسمی به تصویر کشیده می‌شد. در رم، امپراتور هادریان معبدی عظیم به نام Roma Aeterna ("رم ابدی") برای او و به همراه ونوس ("ونوس، آورنده بخت نیک") ساخت که بر جنبه مقدس، جهانی و ابدی امپراتوری تأکید می‌کرد. در هنر روم و سکه‌ها، او معمولاً به صورت نظامی با کلاه‌خود و سلاح‌ها نمایش داده می‌شد. روما احتمالاً توسط نمایندگان عالی‌رتبه امپراتوری روم در خارج ترجیح داده می‌شد و نه عموم مردم روم. او بر روی جام‌های نقره، طاق‌ها و مجسمه‌ها، از جمله پایه ستون ستون آنتونینوس پیوس نشان داده شده است و تا دوره مسیحیت به عنوان تجسم دولت روم باقی ماند. این بخش از طرف قبر سرباز گمنام ایتالیا که به سمت بیرون ساختمان قرار دارد تشکیل شده است (طرف دیگر که به داخل ویتوریانو نگاه می‌کند، در یک زیرزمین است)، از sacellum مجسمه روما (که دقیقاً بالای قبر سرباز گمنام است) و دو نقش‌برجسته عمودی مرمرین که از لبه‌های aedicula حاوی مجسمه الهه روما پایین می‌آیند و به صورت جانبی تا قبر سرباز گمنام امتداد دارند. مجسمه روما در ویتوریانو سنتی را که تا قرن نوزدهم رایج بود و در آن نماینده این موضوع فقط ویژگی‌های جنگی داشت، شکسته است. این قطعه، یک میزان در سی بمل ماژور است و شامل شش استروف و یک بند برگردان است که در پایان هر استروف خوانده می‌شود. | ## بخش 3: نمادهای ملی ایتالیا | این سرود در زمان وحدت ایتالیا و در دهه‌های بعد بسیار محبوب بود، اگرچه پس از اعلام پادشاهی ایتالیا (۱۸۶۱)، Marcia Reale (مارش سلطنتی)، سرود رسمی دودمان ساووی که در سال ۱۸۳۱ به دستور پادشاه چارلز آلبرت ساردینیا ساخته شده بود، به عنوان سرود پادشاهی ایتالیا انتخاب شد. در طول دهه‌ها تلاش‌های ناموفقی برای رسمی کردن آن انجام شد، اما نهایتاً در ۴ دسامبر ۲۰۱۷ به وضعیت دوژور دست یافت. نمای تمثیلی با برج‌ها، که ریشه آن به روم باستان بازمی‌گردد، در نشان‌شناسی شهری ایتالیا رایج است، به‌طوری که تاج دیواری همچنین نماد فهرست شهرهای ایتالیا است. کلاسیک‌ترین نمای آن، که از اسطوره اولیه الهه مادر گرفته شده و در گذر قرن ۱۶ و ۱۷ توسط Cesare Ripa به‌طور نهایی مشخص شد، قصد دارد نمادیناً سلطنت و نجابت شهرهای ایتالیا (با حضور تاج توریتا)، فراوانی محصولات کشاورزی شبه‌جزیره ایتالیا (نمایش داده‌شده توسط شاخ نعمت) و سرنوشت درخشان ایتالیا (نمادگذاری شده توسط Stella d'Italia) را منتقل کند. از نظر ظاهر، میان گنجشک خانگی و گنجشک سینه‌سیاه است، گونه‌ای مدیترانه‌ای و آسیای مرکزی که به گنجشک خانگی نزدیک است. گنجشک ایتالیایی در شمال ایتالیا و مناطق همجوار یافت می‌شود، با نمونه‌های واسطه با گنجشک خانگی در یک ناحیه تماس بسیار محدود در آلپ، تدریج آهسته‌ای از ظاهر گنجشک ایتالیایی به گنجشک اسپانیایی در سراسر ایتالیا مرکزی و جنوبی، و تعداد بیشتری از پرندگان با ظاهر واسطه در مالت، کرت و دیگر بخش‌های مدیترانه. زیستگاه آن کوهستان آپنینی و آلپ غربی است، هرچند در حال گسترش به سمت شمال و شرق می‌باشد. از دهه ۱۹۷۰ در ایتالیا به شدت محافظت شده است، زمانی که جمعیت آن به ۷۰–۱۰۰ فرد کاهش یافت. جمعیت در حال افزایش است، اگرچه شکار غیرقانونی و آزار و اذیت همچنان تهدید محسوب می‌شود. اگرچه به‌طور جهانی به عنوان یک زیرگونه مجزا شناخته نمی‌شود، اما دارای دی‌ان‌ای میتوکندریایی هاپلوتیپ منحصربه‌فرد و ریخت‌شناسی جمجمه متمایز است. سه رنگ ملی ایتالیا برای نخستین بار در جنوآ در ۲۱ اوت ۱۷۸۹ روی cockade of Italy پس از آغاز انقلاب فرانسه ظاهر شدند، و در ۱۱ اکتبر ۱۷۹۶ برای اولین بار در میلان روی پرچم جنگ استفاده شدند، و در ۷ ژانویه ۱۷۹۷ در رجو نل امیلیا روی پرچم ایتالیا دیده شدند. در ورزش در ایتالیا به جای آن از آبی ساووی، یک تن کروماتیک که برای اولین بار در سال ۱۹۱۰ روی یونیفرم‌های تیم ملی فوتبال ایتالیا اتخاذ شد و نامش به دلیل تعلق به دودمان ساووی، پادشاهی ایتالیا از ۱۸۶۱ تا ۱۹۴۶، انتخاب شده، به‌طور گسترده استفاده می‌شود. این رنگ با یکپارچگی ایتالیا (۱۸۶۱) رنگ ملی شد و استفاده از آن حتی پس از تبدیل ایتالیا به جمهوری (۱۹۴۶) ادامه یافت. رنگ ملی مسابقات اتومبیل‌رانی ایتالیا rosso corsa ("قرمز مسابقه‌ای") است، در حالی که در رشته‌های دیگر مانند ورزش دوچرخه‌سواری و ورزش زمستانی اغلب سفید استفاده می‌شود. بنابراین، این استاندارد هرگاه رئیس‌جمهور کاخ کوئیرینال را ترک کند همراه او است و در طول حضور وی نمایش داده می‌شود. استاندارد روی وسایل نقلیه‌ای که رئیس‌جمهور سوار می‌شود، خارج از پرفکتها هنگام بازدید رئیس‌جمهور از یک شهر و در داخل سالن‌هایی که وی به‌طور رسمی فعالیت می‌کند، نمایش داده می‌شود. استاندارد رنگ‌های پرچم ایتالیا را یادآوری می‌کند، با ارجاع ویژه به استاندارد جمهوری ایتالیا ۱۸۰۲–۱۸۰۵ تاریخی؛ شکل مربع و حاشیه آبی ساووی که استفاده از آن حتی در دوران جمهوری حفظ شده، نماد نیروهای مسلح ایتالیا است که توسط رئیس‌جمهور فرماندهی می‌شوند. این قدیمی‌ترین نماد ملی ایتالیا است و به سنت جهان یونانی رومی بازمی‌گردد، زمانی که زهره، مرتبط با غرب به عنوان ستاره شامگاهی، برای شناسایی شبه‌جزیره ایتالیا به کار گرفته شد. Stella d'Italia در سال ۱۹۴۷ به عنوان بخشی از نشان ملی ایتالیا پذیرفته شد، جایی که بر روی یک چرخ‌دنده فولادی قرار گرفته و همه آن توسط شاخه‌ای از بلوط و شاخه‌ای از زیتون احاطه شده است. | ## جمع‌بندی | درخت قطاب 220px|border|center|درخت قطاب درخت قطاب از قرن ۱۹ و در دوران وحدت ایتالیا به عنوان یکی از نمادهای ملی ایتالیا شناخته شد، زیرا با رنگ‌های پاییزی خود یادآور پرچم ایتالیا است (سبز برگ‌ها، سفید گل‌ها و قرمز میوه‌ها).