موضوع مقاله: آنتونیو بارلوزی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آنتونیو بارلوزی | مقدمه: آنتونیو بارلوزی (؛ ۲۶ سپتامبر ۱۸۸۴ – ۱۴ دسامبر ۱۹۶۰) یک معمار ایتالیایی بود که با خلق کلیساهای زیارتی در باغ جتسیمانی، کوه تابور (که به عنوان کوه تجلی در نظر گرفته می‌شود)، کوه سعادت (محل خطبه بر فراز کوه) و مقبره لازاروس در بتانی، به عنوان «معمار سرزمین مقدس» شناخته شد. | ## بخش 1: آنتونیو بارلوزی | او همچنین چندین کلیسا و نمازخانه از جمله نمازخانه کاتولیک در کالواری، در کلیسای مقبره مقدس را بازسازی کرد و به آنها ظاهری جدید بخشید. بیشتر کارهای او به سفارش فرانسیسکن‌ها برای سرپرستی سرزمین مقدس انجام شد، که او به عنوان یک فرد عادی و نه به عنوان یک عضو رسمی به آنها وابسته بود. با شروع جنگ جهانی اول، او به ایتالیا بازگشت، اما در اکتبر ۱۹۱۷، به دنبال یک گروه اعزامی از بریتانیا، آنتونیو و جولیو به اورشلیم بازگشتند. کمی بعد، او مأمور ساخت یک کلیسای جامع در کوه تابور شد، که آغاز یک سری پروژه‌های ساختمانی و مرمت بود که او را تا سال ۱۹۵۸ در سرزمین مقدس نگه داشت، تا اینکه به دلیل حمله قلبی به ایتالیا بازگشت. زندگی‌نامه بارلوزی در رم متولد شد، سیزدهمین فرزند کامیلو بارلوزی و ماریا آنا بوسیری-ویچی؛ پدربزرگ مادری او آندره‌آ بوسیری-ویچی معمار مسئول نگهداری از کلیسای سنت پیتر بود. خانواده‌اش در نزدیکی واتیکان زندگی می‌کردند و از نظر تاریخی در آنجا کارگر بودند. بارلوزی در لیسئو اومبرتو اول دی روما تحصیل کرد، جایی که توسط جولیو سالوادوری آموزش دید. پس از ترک مدرسه در سال ۱۹۰۲، او به ورود به حوزه علمیه فکر کرد، اما به توصیه مشاور و اعتراف‌کننده‌اش پدر کورادو، که می‌خواست بارلوزی ابتدا تحصیلات خود را ادامه دهد، متقاعد شد که ورود خود به مقام کشیشی را به تعویق بیندازد. از سال ۱۹۰۲ تا ۱۹۰۷، او در دانشگاه ساپینزا رم تحصیل کرد و با موفقیت مدرک مهندسی خود را دریافت کرد. | ## بخش 2: آنتونیو بارلوزی | اولین پروژه‌ها بارلوزی چندین سال را با برادرش، جولیو، در پروژه‌های ساختمانی در ایتالیا (۱۹۰۹–۱۹۱۲) و خاورمیانه (۱۹۱۳–۱۹۱۴) کار کرد. او مطمئن نبود که آیا وارد مقام کشیشی شود یا خیر و در حالی که به حرفه خود پی برده بود، در اورشلیم در یک بیمارستان ۱۰۰ تختخوابی برای انجمن مبلغان ایتالیایی کار کرد. در حالی که در اورشلیم بود، پدر رازولی، رئیس حضانت فرانسیسکن‌ها در سرزمین مقدس، از او خواست تا طرح‌هایی برای ساخت یک کلیسای جامع در کوه تابور ارائه دهد. جنگ جهانی اول با شروع جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۴، او مجبور به بازگشت به ایتالیا شد. در آنجا، در سال ۱۹۱۵، به توصیه اعتراف‌کنندگانش، در یکشنبه پس از عید پاک به سمیناریو رومانو دی سنت جیووانی پیوست. با این حال، او هرگز در هیچ سخنرانی شرکت نکرد و تنها پس از چند هفته آنجا را ترک کرد. پس از ترک حوزه علمیه، به عنوان گروهبان به ارتش ایتالیا پیوست و خدمت سربازی خود را در دفتر استحکامات آغاز کرد و بر کاوش‌های باستان‌شناسی در قلعه سنت آنجلو مربوط به قرن دوم نظارت داشت. بین جنگ‌های جهانی در حالی که در فلسطین بود، با پدر فردیناندو دیوتالوی، کاستوس جدید یا رئیس حضانت سرزمین مقدس، که نقشه‌هایی را که بارلوزی قبلاً در اولین بازدیدش برای کوه تابور کشیده بود، در اختیار داشت، ملاقات کرد. او از بارلوزی خواست که همزمان کار بر روی این کلیسا و کلیسای دیگری در جتسمانی را آغاز کند. | ## بخش 3: آنتونیو بارلوزی | بارلوزی که نگران این مسئولیت جدید بود، برای دریافت مشاوره به ایتالیا بازگشت، اما در نهایت با تصمیم و عزم راسخ به اورشلیم بازگشت. تا سال ۱۹۲۴، او کلیسای همه ملت‌ها در جتسمانی و کلیسای تجلی در کوه تابور را به پایان رسانده بود. جنگ جهانی دوم در طول جنگ جهانی دوم، بارلوزی در ساردینیا مشغول انجام کارهای ساختمانی برای پدران فرانسیسکن و کاپوچین بود. در این مدت، او یک معبد بزرگ در مقبره مقدس و آنچه را که فکر می‌کرد آخرین کار او در سرزمین مقدس است، یعنی زیارتگاهی برای تجسم در ناصره، برنامه‌ریزی کرد. پس از جنگ بارلوزی سرانجام سفارش پروژه ناصره را دریافت کرد و هنگامی که این تصمیم در سال ۱۹۵۸ لغو شد، «او دچار حمله قلبی شد که ناشنوایی مغزی و آمفیزم ریوی را به همراه داشت». مرگ بارلوزی در ۱۴ دسامبر ۱۹۶۰ در اتاق کوچکی در هیئت نمایندگی سرزمین مقدس در رم درگذشت. مراسم تشییع جنازه او در کلیسای سنت آنتونیو در لاتران برگزار شد و کاردینال گوستاوو تستا، دادستان کل فرقه فرانسیسکن و نماینده سابق حواریون در فلسطین در آن حضور داشت. میراث تصویری از او در نزدیکی کلیسایش در کوه تابور وجود دارد و همچنین در نقاشی دیواری روی دیوار کلیسایی که در عین کارم طراحی کرده بود، به تصویر کشیده شده است. | ## جمع‌بندی | بارلوزی خود هرگز مدال‌هایش را به گردن نینداخته و از جوایزش صحبت نکرده و هر زمان که ممکن بود مانند یک راهب ساده رفتار می‌کرد.