موضوع مقاله: بمیر، هیولا، بمیر! | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # بمیر، هیولا، بمیر! | مقدمه: (عنوان بریتانیایی: هیولای وحشت، همچنین شناخته‌شده با نام خانه‌ای در انتهای جهان) یک فیلم ترسناک و علمی-تخیلی محصول سال ۱۹۶۵ به کارگردانی دانیل هالر و با بازی بوریس کارلوف، نیک آدامز (بازیگر)، فردا جکسون و سوزان فارمر است. | ## بخش 1: بمیر، هیولا، بمیر! | لاوکرفت است، داستان مردی آمریکایی را روایت می‌کند که هنگام ملاقات با خانواده نامزد انگلیسی‌اش در ملک موروثی آن‌ها، با مجموعه‌ای از حوادث عجیب روبرو می‌شود. خلاصه داستان استیون راینهارت، دانشمند آمریکایی، به آرکام در انگلستان سفر می‌کند تا با نامزدش، سوزان ویتلی، که در زمان تحصیل در خارج از کشور در ایالات متحده با او آشنا شده بود، ملاقات کند. او به عمارت ویتلی می‌رسد و در آنجا با استقبال سرد پدر سوزان، ناحوم، مواجه می‌شود. او از استیون می‌خواهد با او صحبت کند، اما بخشی از چهره‌اش توسط سایبان تخت پوشیده شده است. او به استیون جعبه‌ای حاوی یک گوشواره طلا می‌دهد و می‌گوید متعلق به خدمتکارش، هلگا است که اخیراً به طرز مرموزی بیمار و ناپدید شده است. در طول شام، استیون از سوزان و ناحوم دربارهٔ قطعه زمین سیاه‌شده‌ای در نزدیکی عمارت که ویران شده به نظر می‌رسد، سؤال می‌کند. آن‌ها می‌گویند که علت آن آتش‌سوزی بوده است، اگرچه سوزان اضافه می‌کند که هیچ‌کس نتوانسته به‌طور کامل توضیح دهد چه اتفاقی در آنجا افتاده است. بعداً، وقتی سوزان برای مادرش شام می‌برد، از دیدن چهره‌ای شنل‌پوش که در پنجره ظاهر می‌شود، وحشت می‌کند. وقتی برای بررسی می‌روند، با ناحوم روبرو می‌شوند که با عصبیانیت به آن‌ها اطلاع می‌دهد مروین مرده است. در سحرگاه، استیون عمارت را ترک می‌کند و توسط یک شخصیت شنل‌پوش دنبال می‌شود که در جنگل به او حمله می‌کند، اما فرد به سرعت فرار می‌کند. در دهکده، استیون با هندرسون، پزشک دهکده، ملاقات می‌کند که به دلیل ارتباط او با خانواده ویتلی، تمایلی به صحبت با او ندارد. | ## بخش 2: بمیر، هیولا، بمیر! | منشی هندرسون به استیون اطلاع می‌دهد که پدربزرگ سوزان، کوربین ویتلی، در آغوش هندرسون مرده است، اما شرایط مرگ او همچنان یک راز باقی مانده است. استیون با سوزان دربارهٔ این اتفاقات صحبت می‌کند و هر دو برای بررسی به گلخانه می‌روند؛ در داخل، آن‌ها گیاهان و گل‌هایی را کشف می‌کنند که به طرز غیرطبیعی بزرگ شده‌اند. در یک انبار، آن‌ها ماشینی را پیدا می‌کنند که تشعشع ساطع می‌کند، همراه با چندین موجود بزرگ در قفس. استیون تکه‌هایی از سنگ شهاب‌سنگ پیدا می‌کند که حدس می‌زند آن‌ها نیز تشعشع ساطع می‌کنند. درحالی که استیون برای بررسی به زیرزمین می‌رود، سوزان با پدرش دربارهٔ کشف آن‌ها در گلخانه روبرو می‌شود و متوجه می‌شود که او با استفاده از رادیواکتیویته برای ایجاد جهش در زندگی گیاهی و حیوانی آزمایش می‌کرده که منجر به عواقب وحشتناکی مانند تغییر شکل و بیماری لتیشیا و هلگا شده است. ناحوم با استیون در زیرزمین روبرو می‌شود، جایی که او اتاق بزرگی حاوی یک شهاب‌سنگ رادیواکتیو پیدا کرده است. اندکی بعد، سوزان و استیون توسط لتیشیا که به شدت تغییر شکل یافته و چهره‌اش به میزان قابل توجهی از بین رفته است، مورد حمله قرار می‌گیرند. هنگام دفن لتیشیا در قبرستان خانوادگی در روز بعد، ناحوم توضیح می‌دهد که چگونه شهاب‌سنگ را به دست آورده است: این سنگ از آسمان سقوط کرد، در زمینی در نزدیکی عمارت فرود آمد و باعث رشد سریع گیاهان اطراف خود در عرض یک روز شد. آن شب، وقتی ناحوم سعی می‌کند شهاب‌سنگ را در زیرزمین نابود کند، توسط هلگای شنل‌پوش که تبر به دست دارد مورد حمله قرار می‌گیرد. هلگا سعی می‌کند او را بکشد، اما به‌طور تصادفی به درون اتاقک سقوط کرده و روی شهاب‌سنگ می‌افتد و می‌میرد. ناحوم که اکنون به شدت در معرض تشعشع شهاب‌سنگ قرار گرفته، دچار سوختگی‌های رادیواکتیوی می‌شود که چهره‌اش را به شدت تغییر می‌دهد. | ## بخش 3: بمیر، هیولا، بمیر! | او پیش از آنکه آتش بگیرد و عمارت ویتلی را به کام شعله‌ها بکشاند، استیون و سوزان را در خانه دنبال می‌کند؛ استیون و سوزان به سختی موفق به فرار می‌شوند. بازیگران تولید این فیلم در فوریه و مارس ۱۹۶۵ در استودیوهای شپرتون با نام کاری «خانه‌ای در انتهای جهان» فیلمبرداری شد. فیلمبرداری فضای باز دهکده آرکام در «شر»، ساری انجام شد، در حالی که عمارت ویتلی در واقع اوکلی کوت در بارکشر بود. اکران در ایالات متحده، آمریکن اینترنشنال پیکچرز فیلم را در ۲۷ اکتبر ۱۹۶۵ به عنوان فیلم اول در یک برنامه دو فیلم با یک بلیت همراه با فیلم سیاره خون‌آشام‌ها (۱۹۶۵) اثر ماریو باوا اکران کرد. لاوکرفت، نسخه‌ای به‌روز شده از تم جادوگری)، هیولای وحشت با لحنی آغاز می‌شود که نویدبخش چیزهایی بهتر از آخرین اثر کورمن است. استیون به خانه مرموز ویتلی نزدیک می‌شود و از منظره‌ای عبور می‌کند که هر چه به خانه نزدیک‌تر می‌شود، به طرز وسوسه‌انگیزی عجیب‌تر می‌شود. مه‌های زمینی دور درختان زخم‌خورده می‌چرخند، فیگوری سیاه‌پوش در پس‌زمینه حرکت می‌کند و شاخه‌ها با کمترین تماس به خاکستر تبدیل می‌شوند… اما زمانی که او وارد خانه می‌شود، کارگردان (دانیل هالر، مدیر هنری کورمن) به نظر می‌رسد مجموعه‌های خود را با دکوری پر کرده است که به‌طور کامل از استودیوهای کورمن پیوند زده شده است. اینجا اتاق‌های آشنا با مبلمان مجلل، راهروهای تاریک و اتاقک‌های سنگی زیرزمینی است که راز غیرزمینی عمارت را در خود جای داده‌اند. لحظاتی وجود دارد، به ویژه در گلخانه با گیاهان حریص و جهش‌یافتگی‌های ضربان‌دار، که کارگردانی هالر با بهترین کارهای کورمن برابری می‌کند. اما به نظر می‌رسد بازیگران اصلی در محیط اطراف خود کمی کمرنگ شده‌اند… هرچند بوریس کارلوف خستگی‌ناپذیر مثل همیشه خوب است و ترنس د مارنی یک مروین به‌طور مؤثری مرموز است. در مجموع فیلمی به طرز عجیبی ناامیدکننده است که هرگز به نظر نمی‌رسد وعده‌ای را که به وضوح در آن وجود دارد محقق کند.» جی. | ## جمع‌بندی | نوئل گروس، در نقد وب‌سایت دی‌وی‌دی تاک، می‌نویسد: «داستان کند فیلم اگر طولانی‌تر بود دردناک‌تر می‌شد، اما ترکیب جذاب وحشت گوتیک و علمی-تخیلی معاصر چیزی است که نمی‌توان به سادگی از آن گذشت».Die, Monster, Die!