موضوع مقاله: کاربوناری | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کاربوناری | مقدمه: جنبش کاربوناری (به ایتالیایی: Carbonari) یکی از برجسته‌ترین نمونه‌های جوامع مخفی سیاسی در اوایل سدهٔ نوزدهم بود که به‌ویژه در ایتالیا رشد کرد و نقش قابل توجهی در روند بیداری ملی و تحولات ریسورجیمنتو ایفا نمود. | ## بخش 1: کاربوناری | این جنبش در اصل از نواحی جنوبی ایتالیا برخاست و در دهه‌های ۱۸۲۰ و ۱۸۳۰ به سرعت گسترش یافت. نام «کاربوناری» به معنای «زغال‌سازان» است و بر اساس سنت‌های صنفی و آیینی شکل گرفت که پوششی برای فعالیت‌های سیاسی فراهم می‌کرد. به گفتهٔ دانشنامهٔ بریتانیکا: "کاربوناری یک انجمن سری بود که پس از سقوط ناپلئون در جنوب ایتالیا پدید آمد و به‌عنوان بستر اصلی جنبش‌های مشروطه‌خواهی و ملی‌گرایانه تا پیش از ظهور ماچینی شناخته می‌شود." زمینه‌ها و شرایط شکل‌گیری شکل‌گیری کاربوناری به فضای سیاسی پس از کنگره وین (۱۸۱۵) بازمی‌گردد، زمانی که نیروهای محافظه‌کار اروپا نظم جدیدی را برقرار کردند و رژیم‌های سلطنتی مطلقه را بازگرداندند. بسیاری از نخبگان و جوانان تحصیل‌کردهٔ ایتالیایی که تحت تأثیر انقلاب فرانسه و تجربهٔ حکومت ناپلئونی قرار داشتند، با محدودیت‌های شدید سیاسی، سانسور و نفوذ اتریش در ایتالیا مواجه شدند. به همین دلیل، انجمن‌های مخفی به یکی از معدود راه‌های سازمان‌دهی مخالفان تبدیل شد. | ## بخش 2: کاربوناری | در ویکی‌پدیا آمده است: "کاربوناری عمدتاً از طبقات متوسط، افسران ارتش و روشنفکرانی تشکیل می‌شد که نسبت به نفوذ خارجی و سلطنت‌های واپس‌گرا معترض بودند."Wikipedia – Carbonari ساختار، آیین‌ها و ایدئولوژی سازمان کاربوناری به‌طور کامل مخفیانه و سلولی طراحی شده بود. هر واحد کوچک موسوم به باراکا (Baracca) به صورت مستقل فعالیت می‌کرد و اعضا تنها افراد گروه خود را می‌شناختند. این امر نفوذ پلیس و دستگاه‌های امنیتی را دشوار می‌ساخت، اما هماهنگی ملی جنبش را نیز تضعیف می‌کرد. اصطلاحاتی همچون «کلبه» برای محل اجتماع، استفاده از چوب و زغال به‌عنوان استعاره برای اتحاد و پاکی، و به‌کارگیری نشانه‌هایی مانند صلیب، مثلث و شعلهٔ آتش، همه بخشی از این نظام نمادین بود. دوم، ناسیونالیسم ایتالیایی که به رهایی از سلطهٔ اتریش و استبداد محلی چشم دوخته بود. | ## بخش 3: کاربوناری | سوم، اخلاق و معنویت دینی که باعث می‌شد جنبش با سنت‌های مسیحی مردم سازگار به نظر برسد. در ۱۸۲۰–۱۸۲۱، اعضای جنبش به همراه افسران ارتش در پادشاهی ناپل و پیه‌مونته شورش کردند و پادشاه ناچار شد به تدوین قانون اساسی تن دهد. ویکی‌پدیا می‌نویسد: "این قیام‌ها نخستین تلاش جدی برای تحدید قدرت مطلقه و کسب آزادی‌های مدنی در ایتالیا بود، هرچند که به سرعت با شکست مواجه شد."Wikipedia – Carbonari در سال‌های ۱۸۳۰–۱۸۳۱ نیز تحت تأثیر انقلاب فرانسه، شورش‌هایی در مودنا و امیلیا برپا شد؛ در این میان، سیرو منوتی رهبری بخشی از قیام‌ها را بر عهده داشت، اما سرکوب شدید و اعدام او نشان داد که جنبش بدون پشتیبانی کافی نمی‌تواند دوام بیاورد.Wikipedia – Ciro Menotti شخصیت‌ها و تعامل با دیگر جریان‌ها جنبش کاربوناری رهبران واحدی نداشت، اما چندین شخصیت کلیدی به آن پیوند خورده‌اند. همچنین، گرچه جوزپه گاریبالدی عضو رسمی کاربوناری نبود، اما فضای ناشی از این سنت در آغاز فعالیت‌های سیاسی او تأثیر گذاشت و در تاکتیک‌های نظامی‌اش انعکاس یافت. یک پژوهشگر اشاره می‌کند که "کاربوناری بیش از آنکه حزبی سیاسی باشد، مدرسه‌ای بود برای تربیت و آماده‌سازی رهبران آیندهٔ ریسورجیمنتو."Wikipedia – Carbonari واکنش دولت‌ها و سرکوب رژیم‌های سلطنتی محلی و اتریش جنبش کاربوناری را خطری جدی برای نظم موجود می‌دانستند و با خشونت شدید آن را سرکوب کردند. | ## جمع‌بندی | این فشارها باعث شد که تا دههٔ ۱۸۳۰ کاربوناری بخش زیادی از قدرت سازمانی خود را از دست بدهد و بسیاری از اعضای آن به جریان‌های نوین‌تر مانند «جوانان ایتالیا» بپیوندند.Wikipedia – Carbonari تأثیر و میراث تاریخی اگرچه کاربوناری نتوانست خود به‌تنهایی اتحاد ایتالیا را محقق کند، اما اهمیت آن در سه عرصه آشکار است: نخست، ایجاد تجربهٔ سازمانی و شبکه‌سازی مقاومت؛ دوم، گسترش ایدئولوژی لیبرال و ملی‌گرایانه در میان نسل جدید؛ و سوم، الهام‌بخشی به جنبش‌های مشابه در اروپا.