موضوع مقاله: فدراسیون هند غربی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فدراسیون هند غربی | مقدمه: جزایر مختلفی در کارائیب که بخشی از امپراتوری بریتانیا بودند ، از جمله ترینیداد و توباگو ، باربادوس ، جامائیکا و جزایر لیوارد و ویندوارد ، به پایتختی بندر اسپانیا،تشکیل شد . | ## بخش 1: فدراسیون هند غربی | هدف آشکار فدراسیون ایجاد یک واحد سیاسی بود که به عنوان یک کشور واحد از بریتانیا مستقل شود - احتمالاً شبیه استرالیا ، کانادا یا رودزیا و نیاسالند . قبل از اینکه این اتفاق بیفتد، فدراسیون به دلیل درگیری‌های سیاسی داخلی بر سر نحوه اداره یا عملکرد پایدار آن فروپاشید. تشکیل فدراسیون هند غربی توسط بریتانیا تشویق شد ، اما ملی‌گرایان پان-کارائیبی نیز آن را درخواست کردند. تاریخچه چندین مستعمره تاریخی «هند غربی» بریتانیا به دلایل مختلف از پیوستن به فدراسیون خودداری کردند. جزایر ویرجین بریتانیا به دلیل روابط نزدیک خود با جزایر ویرجین ایالات متحده و ترس از اینکه یک دولت فدرال هند غربی در مورد یارانه دادن به افرادی که کسری بودجه دارند، خسیس‌تر از بریتانیا باشد، تصمیم به پیوستن به فدراسیون گرفتند. هندوراس بریتانیا خود را خیلی دور از بقیه فدراسیون می‌دانست (بیش از 600 مایل از جامائیکا) و همچنین فکر می‌کرد که فدراسیون باید تا زمان حل و فصل اختلاف ارضی‌اش با گواتمالا به تعویق بیفتد. گویان بریتانیا به دلیل ترس از مجبور شدن به یارانه دادن به سایر اجزای فدرال و به دلیل علاقه بیشتر به آمریکای جنوبی نسبت به کارائیب بریتانیا، تصمیم به پیوستن به فدراسیون نگرفت . هندی‌های شرقی در گویان بریتانیا نیز از ایده پیوستن به فدراسیونی که اکثراً سیاه‌پوست بودند، خوششان نیامد، زیرا پیش‌بینی می‌شد گویان بریتانیا به زودی اکثریت را از هند شرقی داشته باشد. هندوراس بریتانیا و گویان بریتانیا تا حدودی به عنوان ناظر در فدراسیون شرکت کردند. باهاما در بازی‌های فدراسیون هند غربی 1960، به همراه پری کریستی ، نخست وزیر آینده باهاما، به عنوان ورزشکار، شرکت کرد. گویان در نهایت در حدود سال 1971 به یک فدراسیون کارائیبی بسیار سست و دوباره تلاش شده ابراز علاقه کرد. این فدراسیون یک دولت فدرال خودگردان داخلی بود که از ده استان تشکیل شده بود و همگی تحت استعمار بریتانیا بودند. بریتانیا قصد داشت که فدراسیون به زودی به یک کشور کاملاً مستقل تبدیل شود و به طور همزمان خواسته‌های استقلال از همه مستعمرات منطقه را برآورده کند. با این حال، اختلافات سیاسی قابل توجهی بین مستعمرات سابق ادامه یافت و فدراسیون هرگز به حاکمیت کامل دست نیافت . مبنای قانونی فدراسیون عبارت بود ازقانون فدراسیون کارائیب بریتانیا مصوب ۱۹۵۶ (۴ و ۵ الیز ۲، بند ۶۳)، و تاریخ تشکیل - ۳ ژانویه ۱۹۵۸ - توسطفرمانی در شوراکه در سال ۱۹۵۷ اعلام شد، تعیین شد. تلاش‌های قبلی برای تشکیل فدراسیون فدراسیون هند غربی اولین تلاش برای تشکیل فدراسیون کارائیب بریتانیا نبود. تاریخچه تلاش‌های قبلی برای تشکیل فدراسیون‌ها و اتحادیه‌ها، تا حدودی شکست فدراسیون ۱۹۵۸ را توضیح می‌دهد. تلاش‌های اولیه فدرال هرگز به جایی نرسید که تمام هند غربی بریتانیا (BWI) را در بر بگیرد، بلکه بیشتر در محدوده منطقه‌ای بود. گروه‌های منطقه‌ای تاریخی شامل جزایر لیوارد بریتانیا ، جزایر ویندوارد بریتانیا و جامائیکا با توابع سابق نزدیک آن می‌شد. [ نیازمند منبع ] با این حال، عامل فوری انحلال فدراسیون، نارضایتی جامائیکایی‌ها بود. تا سال ۱۹۶۱، دلایل متعددی برای نارضایتی جامائیکا از وضعیت موجود وجود داشت: سهم جامائیکا از کرسی‌های پارلمان فدرال کمتر از سهم آن از کل جمعیت فدراسیون بود. اعتقاد بر این بود که جزایر کوچک‌تر، ثروت جامائیکا را به هدر خواهند داد - سود مالی بوکسیت این جزیره شروع به سرازیر شدن به سمت آن کرده بود. رقابت بین جزیره‌ای بسیاری از جامائیکایی‌ها از اینکه کینگستون به عنوان پایتخت فدرال انتخاب نشده بود، ناراحت بودند. جامائیکا به این دلیل به فدراسیون پیوسته بود که رهبرانش معتقد بودند که به هند غربی به سرعت استقلال داده خواهد شد. تقریباً سه سال پس از تشکیل فدراسیون، این اتفاق نیفتاد؛ در همین حال، مستعمرات کوچکتر بریتانیا، مانند قبرس و سیرالئون ، استقلال یافته بودند. بنابراین، بسیاری از جامائیکا معتقد بودند که این جزیره می‌تواند و باید به دنبال استقلال خود باشد. [ نیازمند منبع ] همچنین مشکلاتی در مورد پایتخت پیشنهادی فدراسیون در چاگواراما در ترینیداد وجود داشت، که در آن زمان هنوز در دست ایالات متحده بود (چرا که آن را در طول جنگ جهانی دوم به عنوان پایگاه دریایی از بریتانیا اجاره کرده بود). رهبران استانی، مانند نورمن مانلی از جامائیکا و اریک ویلیامز، برای واگذاری چاگواراما از ایالات متحده به فدراسیون تلاش کردند. با این حال، ایالات متحده و بریتانیا با این موضوع مخالفت کردند و نخست وزیر فدراسیون، سر گرانتلی آدامز، رهبران استانی را از به دست آوردن چاگواراما باز داشت. برای بسیاری از جامائیکایی‌ها، به نظر می‌رسید که فدراسیون در آن صورت فقط مانع توسعه و حرکت آنها به سمت استقلال خواهد شد. [ نیازمند منبع ] در نتیجه، حزب کارگر جامائیکا به رهبری بوستامانته (بخش محلی حزب کارگر مستعمره هند غربی) با موفقیت مانلی را مجبور کرد تا در سپتامبر 1961 همه‌پرسی جدایی سیاسی از فدراسیون را برگزار کند. | ## بخش 2: فدراسیون هند غربی | نتیجه 54 درصد به نفع خروج از فدراسیون بود، علیرغم مخالفت مانلی، سروزیر وقت استان. خود مانلی در انتخابات بعدی جزیره در آوریل 1962 شکست خورد و بوستامانته اولین نخست وزیر جامائیکای مستقل شد در 6 آگوست 1962. [ نیازمند منبع ] پس از خروج جامائیکا، تلاشی برای نجات یک فدراسیون جدید از میان ویرانه‌های فدراسیون قدیمی صورت گرفت. بخش زیادی از این تلاش‌ها به ویلیامز، نخست‌وزیر ترینیداد و توباگو، که پیش از این گفته بود خواهان یک "فدراسیون قوی" است، بستگی داشت. وره برد، نخست‌وزیر آنتیگوآ، پاسخ داد که استان او فقط در یک فدراسیون با ترینیداد به عنوان شریک برابر، نه به عنوان "یک توباگوی کوچک" خواهد بود. او اشاره کرد که یک فدراسیون قوی قابل قبول است، مشروط بر اینکه هیچ تلاشی برای ایجاد یک دولت واحد صورت نگیرد. [ نیازمند منبع ] مذاکرات در مورد این فدراسیون جدید در سپتامبر ۱۹۶۱ آغاز شد؛ با این حال، آنها اشاره کردند که ترینیداد باید ۷۵ تا ۸۰ درصد از درآمد فدراسیون جدید را تأمین کند. همچنین، اگرچه ترینیداد اکنون ۶۰ درصد از جمعیت فدراسیون جدید را تشکیل می‌دهد، اما پیشنهادهای در دست بررسی، کمتر از نیمی از کرسی‌های پارلمان را به آن اختصاص می‌دهد. [ نیازمند منبع ] تا ماه نوامبر، ویلیامز اعلام کرد که اکنون طرفدار ایده یک دولت واحد است. در صورت عدم موفقیت در این امر، تصمیم گرفت ترینیداد و توباگو را به استقلال برساند. در این مسیر، انتخاب مجدد او به عنوان رهبر ترینیداد در ۴ دسامبر ۱۹۶۱، او را دلگرم کرد. بعداً در همان ماه دسامبر، ارول بارو ، نخست وزیر باربادوس، با ویلیامز ملاقات کرد، اما نتوانست او را متقاعد کند که ترینیداد را در فدراسیون نگه دارد. در 14 ژانویه 1962، جنبش ملی خلق (بخش ترینیداد از WIFLP به رهبری ویلیامز) قطعنامه‌ای را تصویب کرد که هرگونه مشارکت بیشتر در فدراسیون را رد می‌کرد. خود ویلیامز اظهار داشت که از هر ده نفر، یک نفر چیزی باقی نگذاشته است، نه نه نفر - به عبارت دیگر، بدون جامائیکا، هیچ فدراسیونی ممکن نبود. بدون ترینیداد و جامائیکا، «هشت کوچک» باقی‌مانده تلاش کردند تا نوعی فدراسیون هند غربی را نجات دهند، این بار با محوریت باربادوس. آنتیگوا و گرنادا به ترتیب شروع به بررسی ایده ادغام با جامائیکا و ترینیداد کردند. جغرافیا این فدراسیون تمام گروه‌های جزیره‌ای در کارائیب را در بر می‌گرفت : مجمع‌الجزایر لوکایا : جزایر تورکس و کایکوس آنتیل بزرگ : جامائیکا جزایر کیمن ( گرند کیمن ، کیمن براک و لیتل کیمن ) آنتیل‌های کوچک : باربادوس ، شرق جزایر ویندوارد جزایر لیوارد : آنتیگوا باربودا ردوندا سنت کریستوفر نویس آنگویلا مونتسرات جزایر بادگیر : دومینیکا سنت لوسیا سنت وینسنت گرنادین‌ها گرنادا ترینیداد توباگو در وسیع‌ترین حالت خود (از غرب به شرق)، از جزایر کیمن تا باربادوس، حدود ۲۴۲۵ کیلومتر (۱۳۱۰ مایل دریایی) (و تقریباً در ۲۲ درجه طول جغرافیایی) و از جزایر تورکس و کایکوس در شمال، تا ایکاکوس پوینت ، ترینیداد در جنوب، ۱۷۰۰ کیلومتر (۹۲۰ مایل دریایی) (و در ۱۲ درجه عرض جغرافیایی) امتداد داشت. با این حال، بیشتر مساحت در امتداد هر یک از این فواصل توسط آب‌های آزاد اشغال شده بود (به استثنای برخی از جزایر دیگر که در این بین قرار داشتند). در مقایسه، بریتانیای کبیر تقریباً در ۱۰ درجه عرض جغرافیایی و اسپانیا تقریباً در ۲۰ درجه طول جغرافیایی امتداد دارد. اگرچه هند غربی در چنین منطقه وسیعی گسترش یافته بود، اما اکثر استان‌های آن عمدتاً به هم پیوسته و در کارائیب شرقی نسبتاً نزدیک به هم قرار داشتند، به استثنای واضح جامائیکا، جزایر کیمن و جزایر تورکس و کایکوس. بیشتر جزایر دارای فضای داخلی کوهستانی هستند که توسط دشت‌های ساحلی باریک احاطه شده‌اند. استثنائات عبارت بودند از آنگویلا ، آنتیگوا ، باربادوس ، باربودا ، جزایر کیمن، جزایر تورکس و کایکوس (که همگی نسبتاً مسطح هستند) و ترینیداد (که دارای یک رشته کوه بزرگ در شمال و یک رشته کوه مرکزی کوچک در داخل جزیره مسطح است). دشت‌های ساحلی باریک و همچنین تجارت تاریخی دلیل اصلی این است که تقریباً تمام سکونتگاه‌های اصلی (شهرها و شهرستان‌ها) فدراسیون در ساحل واقع شده‌اند. شهرهای اصلی شامل کینگستون ، پورت آو اسپین ، چاگواراماس ، بریج‌تاون ، اسپنیش تاون ، مونتگو بی ، سن فرناندو ، مندویل ، کاستریس ، روسو ، سنت جورج ، کینگستاون ، سنت جان و باستر بودند . آب و هوا در تمام جزایر گرمسیری است و هوای گرم و مرطوب دارد، اگرچه مناطق داخلی در جزایر بزرگتر آب و هوای معتدل‌تری دارند. مناطقی که در سایه باران قرار دارند (سواحل جنوبی جامائیکا و ترینیداد و سواحل شرقی آنتیل کوچک) نسبتاً خشک‌تر هستند. سالانه دو فصل وجود دارد: فصل خشک برای شش ماه اول سال و فصل بارانی (که به عنوان فصل طوفان نیز شناخته می‌شود) در نیمه دوم سال. بسیاری از جزایر به استثنای ترینیداد (اگرچه گاهی اوقات طوفان‌های عرض جغرافیایی پایین را تجربه می‌کند) در منطقه اصلی توسعه برای فعالیت طوفان‌های گرمسیری قرار می‌گیرند و بنابراین در معرض خطر آسیب‌های احتمالی باد و سیل هستند. بریتانیا این فدراسیون را به عنوان بخشی از منطقه «سرزمین‌های کارائیب و آتلانتیک شمالی» خود طبقه‌بندی کرد که در کنار سایر متصرفات مانند برمودا مشترک بود . امروزه این فدراسیون از نظر جغرافیایی بخشی از قاره آمریکای شمالی محسوب می‌شود ، زیرا تمام جزایر آن در داخل و اطراف کارائیب قرار دارند، اگرچه ترینیداد درست در ساحل آمریکای جنوبی واقع شده و در همان فلات قاره قرار دارد. جمعیت‌شناسی کل جمعیت فدراسیون هند غربی بین ۳ تا ۴ میلیون نفر بود که اکثریت آنها سیاه‌پوستان غرب آفریقا بودند. | ## بخش 3: فدراسیون هند غربی | اقلیت‌ها شامل هندی‌های شبه قاره هند (به نام هندی‌های شرقی)، اروپایی‌ها ، چینی‌ها ، اعراب و کارائیبی‌ها بودند. همچنین جمعیت زیادی از نژاد مختلط (عمدتاً مولاتوها ، اما همچنین آفریقایی-هندی‌ها، اروپایی-هندی‌ها و چینی‌های مختلط) وجود داشت . از نظر مذهب، بیشتر جمعیت پروتستان بودند، تعداد قابل توجهی کاتولیک و برخی هندوها و مسلمانان (که تقریباً منحصراً از جمعیت هند شرقی بودند) نیز در آن حضور داشتند. فدراسیون هند غربی (یا فقط هند غربی) شامل حدود ۲۴ جزیره اصلی مسکونی و تقریباً ۲۲۰ تا ۲۳۰ جزیره کوچک، جزیره کوچک و جزیره کوچک ساحلی (برخی مسکونی و برخی غیرمسکونی) بود. در جنوب شرقی، دومین جزیره بزرگ، ترینیداد ، و پس از آن باربادوس (از نظر جمعیت)، واقع در منتهی‌الیه شرقی فدراسیون قرار داشت. سیاست همچنین ببینید: کمیسیون موین همانند تمام مستعمرات بریتانیا در آن دوره، ملکه الیزابت دوم رئیس دولت بود و تاج و تخت اختیار قانونگذاری در امور مربوط به امور اجرایی، دفاع و تأمین مالی فدراسیون را داشت. به نماینده او، بارون اول هیلز ، عنوان فرماندار کل ، مترادف با یک مستعمره خودگردان، به جای عنوان فرماندار که بیشتر برای سیستم حکومتی مستعمره سلطنتی بریتانیا معمول است، داده شد . این عنوان ممکن است منعکس کننده ماهیت فدرال ایالت باشد یا نشان دهنده انتظاراتی باشد که فدراسیون به زودی خودگردان یا مستقل خواهد شد. فرماندار کل همچنین از طرف دولت بریتانیا اختیار کامل داشت تا هر قانونی را که توسط فدراسیون تصویب می‌شود، وتو کند. پارلمان فدرال فدراسیون هند غربی دو مجلسی بود که شامل یک مجلس سنای منصوب شده توسط نامزدها و یک مجلس نمایندگان منتخب مردم می‌شد. این اعضا پس از مشورت با دولت‌های منطقه‌ای مربوطه توسط فرماندار کل منصوب می‌شدند. مجلس نمایندگان در مجموع ۴۵ عضو منتخب داشت - جامائیکا هفده کرسی، ترینیداد و توباگو ده کرسی، باربادوس پنج کرسی، مونتسرات یک کرسی و جزایر باقی مانده هر کدام دو کرسی داشتند. ریاست آن بر عهده فرماندار کل خواهد بود و از نخست وزیر و ده مقام دیگر تشکیل می‌شود. سیاست‌های فدراسیون نوپا به دلیل کشمکش‌های بین دولت فدرال و دولت‌های استانی و حتی تقسیم قدرت بین دو استان بزرگ (جامائیکا و ترینیداد و توباگو) و استان‌های کوچک‌تر، با شکست مواجه شد. بنابراین، هر استان به عنوان یک اقتصاد جداگانه و با تعرفه‌های کامل عمل می‌کرد، عمدتاً به این دلیل که استان‌های کوچک‌تر از غرق شدن در اقتصاد جزایر بزرگ می‌ترسیدند. همچنین، آزادی کامل جابجایی در داخل فدراسیون اجرا نمی‌شد، زیرا استان‌های بزرگ‌تر نگران مهاجرت گسترده از جزایر کوچک‌تر بودند. جامائیکا، بزرگترین عضو فدراسیون هند غربی، با طرح‌های ایجاد اتحادیه گمرکی و افزایش توانایی دولت فدرال در وضع مالیات مخالفت کرد. آدوم گتاچو می‌نویسد که روابط بین گروه‌های اقلیت، مانند نوادگان سرخپوستان شرقی (که بخش بزرگی از جمعیت ترینیداد و توباگو و گویان بریتانیا را تشکیل می‌دادند ) و جمعیت اکثریت سرخپوستان آفریقایی-غربی، منبع تنش در فدراسیون هند غربی بود. به عنوان مثال، گویان بریتانیا تا حدی فدراسیون هند غربی را رد کرد زیرا فاقد حمایت کافی برای اقلیت‌های قومی بود. تنش‌هایی بین کسانی که یک دولت فدرال قوی (قادر به انجام پروژه‌های بزرگ توسعه اقتصادی و توزیع مجدد) می‌خواستند و کسانی که یک ساختار فدرال می‌خواستند که به هر عضو استقلال قابل توجهی بدهد، وجود داشت. منتقدان در جامائیکا با هرگونه طرح توزیع مجدد که در درجه اول منجر به اعطای کمک‌های مالی جامائیکا به جزایر کوچکتر می‌شد، مخالف بودند. همچنین نگرانی‌هایی در مورد توسعه نابرابر و تأثیر آن بر مناطقی با صنایع کمتر رقابتی وجود داشت که خواستار اقدامات حمایتی در داخل فدراسیون بودند. بودجه اولیه فدرال بسیار ناچیز بود و توانایی دولت فدرال را در استفاده از سخاوت مالی خود به عنوان یک عامل تشویقی محدود می‌کرد . این امر منجر به درخواست‌های مکرر از این ایالت‌ها برای تأمین مالی بیشتر دولت فدرال شد. این درخواست‌ها با استقبال خوبی روبرو نشد، زیرا جامائیکا و ترینیداد و توباگو در حال حاضر روی هم رفته ۸۵ درصد از درآمد فدرال را تقریباً به طور مساوی تأمین می‌کنند. برخلاف سایر سیستم‌های وست‌مینستر با نخست‌وزیران، نخست‌وزیر فدراسیون هند غربی نمی‌توانست پارلمان را منحل کند. سیاست پایتخت: سرمایه پیشنهادی و عملی سه کشور عضو به عنوان میزبان پایتخت فدراسیون پیشنهاد شدند : جامائیکا، باربادوس و ترینیداد و توباگو. پیش از این در مذاکرات فدرال، نظر عمومی این بود که پایتخت باید یکی از جزایر کوچک‌تر باشد تا پایتخت در موقعیت بی‌طرفی نسبت به سرزمین‌های بزرگ‌تر قرار گیرد و بتواند به یکی از اقتصادهای (آن زمان) فقیرتر، کمی پویایی تزریق کند. برای این منظور، گرنادا به طور آزمایشی به عنوان کشور عضو میزبان پایتخت انتخاب شد، اما پس از اعتراض برخی از طرف‌های درگیر، این طرح کنار گذاشته شد و در کنفرانس لندن، جزایر کوچک‌تر از بررسی کنار گذاشته شدند. در ترینیداد و توباگو، اولین مکان پیشنهادی، چاگواراما ، در چند مایلی غرب پورت آو اسپین بود ، اما این مکان بخشی از یک پایگاه دریایی ایالات متحده بود . | ## جمع‌بندی | در عمل، پورت آو اسپین در طول مدت وجود فدراسیون به عنوان پایتخت فدرال بالفعل'' عمل می‌کرد .