aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: لشکر ۶۳ سیرن | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لشکر ۶۳ سیرن | مقدمه: این لشکر در ۱ اکتبر ۱۹۳۷ در بنغازی در لیبی ایتالیا تشکیل شد و به نام شهر باستانی سیرن در همان نزدیکی نامگذاری شد. | ## بخش 1: لشکر ۶۳ سیرن | انبارهای هنگ این لشکر در سرزمین اصلی ایتالیا در لیگوریا قرار داشت و با لشکر ۳۷ مودنا مشترک بود، به طوری که هر دو لشکر نیروهای خود را از آنجا جذب و آموزش می‌دادند. سیرنه به عنوان یک لشکر قابل حمل با خودرو طبقه‌بندی می‌شد، به این معنی که مقداری حمل و نقل موتوری داشت، اما نه به اندازه‌ای که بتواند کل لشکر را به‌طور همزمان جابجا کند. تاریخچه تاریخچه این لشکر با تیپ «لیگوریا» آغاز می‌شود که در ۱ مارس ۱۹۱۵ در جنوا برای آماده‌سازی ورود ایتالیا به جنگ جهانی اول تأسیس شد. این تیپ شامل هنگ‌های ۱۵۷ و ۱۵۸ پیاده‌نظام بود که توسط نیروهای ذخیره لیگوریا اداره می‌شدند. | ## بخش 2: لشکر ۶۳ سیرن | این تیپ در جبهه ایتالیا جنگید و به خاطر عملکرد خوبش، به دو هنگ پیاده‌نظام این تیپ بالاترین نشان افتخار نظامی ایتالیا، یعنی مدال طلای شجاعت نظامی، اعطا شد. پس از جنگ، هنگ‌هایی که در طول جنگ تشکیل شده بودند، به استثنای آنهایی که مدال طلای شجاعت نظامی دریافت کرده بودند، منحل شدند. در ۶ نوامبر ۱۹۲۶، فرماندهی تیپ و هنگ ۱۵۸ پیاده‌نظام منحل شدند، در حالی که هنگ ۱۵۷ پیاده‌نظام «لیگوریا» به تیپ ۱۸ پیاده‌نظام منتقل شد. در ۱ اکتبر ۱۹۳۷، لشکر ۶۳ پیاده‌نظام «سیرنه» در بنغازی لیبی با هنگ ۲۲۵ پیاده‌نظام «آرتزو» از لشکر ۲۴ پیاده‌نظام «گران ساسو» تأسیس شد. | ## بخش 3: لشکر ۶۳ سیرن | در همان ماه، هنگ ۱۵۷ پیاده‌نظام «لیگوریا» از لشکر ۱۸ پیاده‌نظام «متاورو» جدا شد و برای پیوستن به سیرنه به لیبی منتقل شد. در همان سال، هنگ ۴۴ توپخانه در ایتالیا احیا و سپس برای پیوستن به این لشکر به لیبی منتقل شد. | ## جمع‌بندی | در ۱ مارس ۱۹۳۸، هنگ ۲۲۵ پیاده‌نظام «آرتزو» به هنگ ۱۵۸ پیاده‌نظام «لیگوریا» تغییر نام داد.
موضوع مقاله: لشکر ۳ آلپ جولیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لشکر ۳ آلپ جولیا | مقدمه: لشکر ۳ آلپ جولیا لشکری از ارتش سلطنتی ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم بود که در جنگ‌های کوهستانی تخصص داشت. | ## بخش 1: لشکر ۳ آلپ جولیا | آلپینی‌ها که این لشکرها را تشکیل می‌دادند، یک سپاه کوهستانی نخبه و بسیار مدال‌آور ارتش ایتالیا بودند که شامل واحدهای پیاده‌نظام و توپخانه می‌شد. تاریخچه تاریخچه این لشکر با تیپ سوم آلپینی آغاز می‌شود که در ۱۱ مارس ۱۹۲۶ در اودینه با هنگ ۸ آلپینی در اودینه و هنگ نهم آلپینی در گوریزیا و هنگ سوم توپخانه کوهستانی در گوریزیا تشکیل شد. | ## بخش 2: لشکر ۳ آلپ جولیا | در ۲۷ اکتبر ۱۹۳۴، این تیپ نام خود را به فرماندهی برتر سوم آلپینی تغییر داد که در دسامبر همان سال نام خولیو را دریافت کرد. در ۱۰ سپتامبر ۱۹۳۵، فرماندهی عالی سوم آلپاین «خولیو» به لشکر سوم آلپاین «جولیا» با هنگ‌های هفتم، هشتم و نهم آلپینی و هنگ سوم توپخانه آلپاین تغییر نام داد. | ## بخش 3: لشکر ۳ آلپ جولیا | در ۲۵ دسامبر ۱۹۳۵، هنگ هفتم آلپاین، گروه توپخانه آلپاین «بلونو» و یک آتشبار از گروه توپخانه آلپاین «کونگلیانو» به‌طور موقت برای جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی به لشکر پنجم آلپاین «پوستریا» که به تازگی تشکیل شده بود، منتقل شدند. با این حال، هنگامی که پوستریا از جنگ بازگشت، این انتقال‌ها دائمی شدند و جولیا همچنین گردان باسانو آلپاین را به پوستریا واگذار کرد. | ## جمع‌بندی | این لشکر در حمله ایتالیا به آلبانی در آوریل ۱۹۳۹ شرکت کرد و پس از آن در کوکس در شمال غربی آلبانی باقی ماند.
موضوع مقاله: زن روز (رئالیتی شو) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # زن روز (رئالیتی شو) | مقدمه: زن روز یک مجموعهٔ واقع‌نمای فارسی‌زبان در زمینهٔ مسابقهٔ مد و فشن محصول سال ۲۰۲۵ کشور ترکیه است که در ویلایی مجلل در استانبول با اجرای مهناز افشار ضبط شده و از ۸ شهریور ۱۴۰۴ در پلتفرم یوتیوب پخش شد. | ## بخش 1: زن روز (رئالیتی شو) | در هر قسمت از مسابقه، شرکت‌کنندگان باید با توجه به موضوعی که از پیش تعیین شده، لباس مناسب آن را بپوشند و ظاهر خود را برای قضاوت داوران آماده کنند. | ## بخش 2: زن روز (رئالیتی شو) | مارال صفری، مشاور مد و طراح لباس، شیرین مقدم، فشن بلاگر و استایلیست و پدرام علیزاده، کارشناس زیبایی و گوینده تلویزیون، داوران این مسابقه هستند. | ## بخش 3: زن روز (رئالیتی شو) | در پایان هر هفته، برنده آن هفته مشخص شده و یکی از شرکت‌کنندگان نیز با رای داوران حذف می‌شود. | ## جمع‌بندی | سحر بی‌نیاز، بازیگر و مدل ایرانی ساکن کانادا که دارندهٔ عنوان ملکه زیبایی کانادایی است و در دوشیزه جهان ۲۰۱۲ عنوان دوشیزه جهان-کانادا را کسب کرد، در سه قسمت از این برنامه حضور یافته است.
موضوع مقاله: فاطمه الجابر | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فاطمه الجابر | مقدمه: او رئیس هیئت اجرایی شورای بانوان کارآفرین ابوظبی و همچنین مدیر اجرایی عملیات گروه الجابر برای ساخت و ساز است. | ## بخش 1: فاطمه الجابر | فاطمه الجابر مناصب مهم متعددی در گروه الجابر برعهده داشته و مجلهٔ فوربز او را در سال ۲۰۱۴ در رتبهٔ ۹۴ فهرست ۱۰۰ زن قدرتمند جهان و همچنین ۱۰۰ زن کارآفرین برتر عرب قرار داد. او به‌ویژه در زمینهٔ توانمندسازی زنان در امارات و به‌ویژه در دنیای کسب‌وکار برجسته است. فاطمه الجابر علاوه بر ریاست شورای بانوان کارآفرین ابوظبی، رئیس هیئت مدیره شورای بانوان کارآفرین امارات نیز می‌باشد. او یکی از فعال‌ترین زنان اماراتی در زمینه توانمندسازی آنان به ویژه در دنیای کسب‌وکار و بخش ساخت و ساز به‌شمار می‌رود. فاطمه از کودکی با حضور در کارگاه‌ها و پروژه‌های ساخت و ساز پدرش، روش مدیریت او را مشاهده و با علاقه‌ای که نسبت به این حوزه پیدا کرده بود، مسیر حرفه‌ای خود را شکل داد. | ## بخش 2: فاطمه الجابر | فاطمه تحصیلات خود را در امارات انجام داد و مهندسی معماری را در دانشگاه امارات متحده عربی گذراند و در سال ۱۹۸۷ فارغ‌التحصیل شد. پس از فارغ‌التحصیلی، مسیر حرفه‌ای خود را در بخش دولتی آغاز کرد و از سال ۱۹۸۸ تا ۲۰۰۵ چندین مقام در دولت امارات برعهده داشت، از جمله معاون دستیار در دایره پروژه‌های ساختمانی شهرداری ابوظبی و همچنین معاون دستیار خدمات فنی در دایره امور عمومی ابوظبی. با گذشت سال‌ها، به شرکت پدرش، شرکت الجابر پیوست و در آنجا چندین مقام مهم را برعهده گرفت. او نقش برجسته‌ای در حوزه سلامت و ایمنی در صنعت ساخت و ساز داشت و همچنین در توانمندسازی زنان برای فعالیت در این بخش سهم چشمگیری ایفا کرد. همچنین بین سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۴ عضو هیئت مدیره توسعه اقتصادی ابوظبی و همچنین شرکت دانا گاز بود. | ## بخش 3: فاطمه الجابر | او رئیس هیئت مدیره شورای بانوان امارات و رئیس اجرایی شورای بانوان کارآفرین ابوظبی نیز بوده است. فاطمه الجابر از سال ۲۰۰۸ رئیس هیئت مدیره شرکت البشایر برای سرمایه‌گذاری است و از سال ۲۰۱۴ عضو هیئت مدیره گروه الجابر و در همان سال عضو هیئت مدیره مؤسسه کشورهای خلیج عربی در واشینگتن نیز شد. در سال ۲۰۱۲، مجله فوربز او را در رتبهٔ پنجم فهرست ۱۰۰ زن قدرتمند عرب قرار داد و در همان سال رتبه هفتم در میان تأثیرگذارترین زنان کسب‌وکار در جهان عرب را از مجله CEO کسب کرد. همچنین در سال ۲۰۰۸ توسط مجلهٔ اریبین بیزنس به عنوان زن سال برای بهترین دستاوردها و شخصیت‌های برجسته انتخاب شد. در سال ۲۰۱۰، او به عضویت هیئت مدیره اتاق بازرگانی و صنعت ابوظبی انتخاب شد و اولین زن اماراتی بود که این سمت را برعهده گرفت. | ## جمع‌بندی | در همان سال، به دلیل مشارکت‌هایش در حوزه ساخت و ساز، جایزه زن کارآفرین ساختمانی از جوایز City Build ابوظبی برای برتری را دریافت کرد.
موضوع مقاله: الهام احمد | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # الهام احمد | مقدمه: الهام احمد (، زادهٔ ۲۸ دسامبر ۱۹۶۳) یک سیاستمدار کرد سوری است که از سال ۲۰۱۸ به عنوان رئیس مشترک شورای اجرایی اداره خودمختار دموکراتیک شمال و شرق سوریه خدمت کرده است. | ## بخش 1: الهام احمد | او که عضو حزب اتحاد دموکراتیک است، پیش از این از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۸ سمت رئیس مشترک مجلس دموکراتیک سوریه را بر عهده داشت از مارس ۲۰۲۵، او رئیس مشترک وزارت امور خارجه اداره خودمختار دموکراتیک شمال و شرق سوریه است. زندگی و حرفه احمد، که از نژاد کرد و متولد عفرین است، صراحتاً از هدف برنامه‌ریزی‌شدهٔ سوریهٔ آینده با ماهیتی چندقومی و سکولار سخن گفته است. او در آغاز دومین عملیات رقه در نوامبر ۲۰۱۶ گفت:چنین مدیریتی می‌تواند نمونه خوبی برای تغییر دموکراتیک در رقه باشد، به خصوص که این شهر سال‌ها پایتخت بالفعل گروه تروریستی داعش بوده است. | ## بخش 2: الهام احمد | این دستاورد، تغییر بزرگی در وضعیت کلی سوریه خواهد بود و به کشور کمک می‌کند تا به سمت ثبات و تغییر دموکراتیک حرکت کند. رقه نمونه‌ای برای کل کشور خواهد بود.احمد که از دهه ۱۹۹۰ درگیر جنبش ملی‌گرایی کردی بوده است، به دنبال یک دولت غیرمتمرکز به شکل یک سوریه فدرال است. او ادعا می‌کند که شوراها و دولت‌های مدنی محلی در کردستان سوریه در چنین دولت غیرمتمرکزی ظهور خواهند کرد که حقوق گروه‌های مختلف سوری، از جمله آزادی بیان و برابری جنسیتی را تضمین می‌کنند. | ## بخش 3: الهام احمد | احمد در ژوئیه ۲۰۱۸ در مذاکراتی با دولت سوریه در دمشق در مورد خدماتی که باید در مناطق تحت کنترل شورای دموکراتیک سوریه نیز ارائه شود، شرکت کرد او از آن زمان بارها دمشق را مقصر شکست مذاکرات سیاسی دانسته و اظهار داشته است:رژیم حاکم موضع خود را تغییر نداده است، نه در سطوح انسانی و نه در سطوح سیاسی. کانال‌های ارتباطی برای رسیدگی به پیامدهای زلزله و فاجعه انسانی ناشی از آن را رد کرد… این کانال‌ها مانع اصلی در وحدت دیدگاه سوری‌ها هستند. مذاکره با فرانسه پس از تهدیدهای ترکیه مبنی بر آغاز حمله به عفرین و اعلام دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، مبنی بر خروج نیروهای آمریکایی از مناطق تحت کنترل نیروهای دموکراتیک سوریه در دسامبر ۲۰۱۸، احمد به همراه ریاض درار، رئیس مشترک SDC، به پاریس سفر کرد. | ## جمع‌بندی | مذاکرات آنها با دولت فرانسه بر افزایش همکاری با نیروهای فرانسوی مستقر در مناطق تحت کنترل نیروهای دموکراتیک متمرکز بود.
موضوع مقاله: ریاض دارار | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ریاض دارار | مقدمه: ریاض حمود دارار (زادهٔ ۱۹۵۴) یک فعال سیاسی و اجتماعی مخالف سوری و نویسنده اهل دیرالزور است. | ## بخش 1: ریاض دارار | مدتی بعد مدرک لیسانس زبان عربی گرفت و به عنوان واعظ و امام جماعت مسجدی در دیرالزور مشغول به کار شد. حرفه سیاسی از سال ۲۰۰۰، ریاض درار به یک فعال سیاسی تبدیل شد و شروع به همکاری با سازمان‌های مردم‌نهاد مختلف کرد. | ## بخش 2: ریاض دارار | پس از قیام کردهای سوریه در سال ۲۰۰۴، معشوق الخزناوی، یک رهبر مذهبی صوفی کرد، در ماه مه ۲۰۰۵ توسط اطلاعات نظامی سوریه دستگیر و ترور شد. ریاض درار از جمله کسانی بود که در مراسم تشییع جنازه الخزناوی حضور داشت و سخنرانی کرد. | ## بخش 3: ریاض دارار | در ژوئن ۲۰۱۱، در مراحل اولیه انقلاب سوریه، او به یکی از اعضای بنیانگذار کمیته هماهنگی ملی سوریه، یک بلوک از اپوزیسیون سوریه، تبدیل شد. | ## جمع‌بندی | در اوت ۲۰۱۴، او به دلیل عدم اتحاد از کمیته هماهنگی ملی برای تغییر دموکراتیک استعفا داد.
موضوع مقاله: جوردانا آنجی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جوردانا آنجی | مقدمه: او اولین حضورش را در بخش تازه‌کارها در جشنواره موسیقی سانرمو ۲۰۱۲ با آهنگ «شاعر ناشناس» تجربه کرد. | ## بخش 1: جوردانا آنجی | در سال ۲۰۱۹، در هجدهمین دوره از برنامه استعدادیابی ایتالیایی «آمیچی دی ماریا د فیلیپی» مقام دوم را کسب کرد. او تاکنون به عنوان ترانه‌سرا برای نینا زی‌لی، تیزیانو فرو، الساندرا آموروسو و آلبرتو اورسو ترانه نوشته است. | ## بخش 2: جوردانا آنجی | در اکتبر ۲۰۱۸، به برنامه‌ استعدادیابی آمیچی دی ماریا د فلیپی پیوست و در جایگاه دوم قرار گرفت و جایزه‌ی منتقدان روزنامه‌نگار TIM را از آن خود کرد. در طول این برنامه او تک‌آهنگ‌های متعددی منتشر کرد که بعداً در آلبوم چندآهنگه Casa گنجانده شدند که در جایگاه دوم قرار گرفت و بیش از ۲۵۰۰۰ نسخه فروخته شد. | ## بخش 3: جوردانا آنجی | تک‌آهنگ اصلی "Casa"، به رتبه‌ی ۴۴ جدول تک‌آهنگ‌های ایتالیا رسید و گواهینامه‌ی طلایی را دریافت کرد. در ۱۱ اکتبر ۲۰۱۹، اولین آلبوم استودیویی خود به نام Voglio essere tua را منتشر کرد که به اولین اثر شماره یک او در جدول فدراسیون صنعت موسیقی ایتالیا تبدیل شد و به اولین زنی تبدیل شد که در سال ۲۰۱۹ به این مقام دست می‌یابد. | ## جمع‌بندی | پس از مربیگری در آمیچی سلبریتیدر ۳۱ دسامبر ۲۰۱۹، حضور او در جشنواره موسیقی سانرمو با آهنگ "Come mia madre" اعلام شد، که بعداً در رتبه ۵۵ جدول تک آهنگ‌های ایتالیا قرار گرفت.
موضوع مقاله: بیاجو آنتوناچی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # بیاجو آنتوناچی | مقدمه: با وجود یادگیری نواختن درام در سنین پایین، مجبور شد برای اخذ دیپلم نقشه‌برداری تحصیل کند. | ## بخش 1: بیاجو آنتوناچی | او با ماریانا موراندی، دختر خواننده و بازیگر ایتالیایی جانی موراندی ازدواج کرد و دو پسر دارد. او می‌دانست که اگر آلبوم سومش انتظارات شرکت‌های ضبط را برآورده نکند، با حرفه خود قمار خواهد کرد. | ## بخش 2: بیاجو آنتوناچی | این آلبوم او ۱۵۰۰۰۰ نسخه فروخته شد و اهمیت بیاجو آنتوناچی را در دنیای موسیقی ایتالیا تأیید کرد. در سال ۱۹۹۹، با ویکتور لازلو در بلژیک تک‌آهنگی موفق به نام «این پیامی برای توست» منتشر کرد که در جدول تک‌آهنگ‌های بلژیک به رتبه هفتم رسید و ۱۷ هفته در آنجا ماند. | ## بخش 3: بیاجو آنتوناچی | ## جمع‌بندی | در ۱ سپتامبر ۲۰۰۵ در هالیوود، جایزه موسیقی ملل را برای «پرفروش‌ترین هنرمند مرد ایتالیایی» به خاطر فروش بیش از یک میلیون نسخه از آلبوم دو قسمتی‌اش به نام Convivendo تا اوایل نوامبر دریافت کرد.
موضوع مقاله: آرملینی چیاپی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آرملینی چیاپی | مقدمه: او در سن ۱۷ سالگی به عنوان سرباز داوطلب در هنگ ۷۰ پیاده‌نظام «آنکونا» در ارتش سلطنتی ایتالیا ثبت نام کرد و در سال ۱۹۰۱، با درجه گروهبانی، به عنوان افسر دانشجو در آکادمی نظامی سلطنتی پیاده‌نظام و سواره نظام در مودنا شروع به تحصیل کرد و در ۷ سپتامبر ۱۹۰۳ با درجه ستوان دوم پیاده‌نظام فارغ‌التحصیل شد. | ## بخش 1: آرملینی چیاپی | از اکتبر ۱۹۱۱، او به همراه هنگ ۶۳ کالیاری، در جنگ ایتالیا و عثمانی شرکت کرد و در نبرد مصراته خود را نشان داد و به همین دلیل نشان برنز شجاعت نظامی را دریافت کرد. پس از پایان جنگ، او از سال ۱۹۱۲ تا ۱۹۱۴ در دوره‌های مدرسه جنگ ارتش شرکت کرد و هنگامی که پادشاهی ایتالیا در ۲۴ مه ۱۹۱۵ وارد جنگ جهانی اول شد، با ارتقاء به درجه سروانی، فرماندهی لشکر ۲۶ را بر عهده گرفت و از آنجا بعداً به فرماندهی لشکر ۲۴ و سپس لشکر ۲۳ منتقل شد. در سال ۱۹۱۷، پس از ارتقاء به درجه سرگردی، به ستاد کل منتقل شد و به فرماندهی کل در رم منصوب شد. پس از پایان جنگ جهانی اول، در هیئت حمل و نقل بولونیا، سپس در هیئت حمل و نقل ونیز و سپس به عنوان رئیس ستاد تیپ پیاده‌نظام لیورنو خدمت کرد. او در سال ۱۹۲۶ به درجه سرهنگی ارتقا یافت و در ژانویه ۱۹۲۸ فرماندهی هنگ ۴۱ پیاده‌نظام «مودنا» را بر عهده گرفت که به مدت دو سال در این سمت باقی ماند. | ## بخش 2: آرملینی چیاپی | در سال ۱۹۳۰، او برای خدمت در فرماندهی مدارس نظامی مرکزی در چیویتاوکیا فراخوانده شد، جایی که به مدت ۴ سال به تدریس سلاح‌های سبک و تیراندازی پرداخت؛ او همچنین کتاب‌ها و مقالاتی در این زمینه نوشت. در ۱۶ ژانویه ۱۹۳۵، او به درجه سرتیپ ارتقا یافت و ابتدا فرماندهی تیپ دوم پیاده‌نظام و سپس معاون فرمانده لشکر دوم پیاده‌نظام اسفورزسکا در نووارا شد. او که در ۱ ژوئیه ۱۹۳۷ به درجه سرلشکری رسیده بود، به بازرسی پیاده‌نظام در رم منصوب شد. در مارس ۱۹۳۸، او به فرماندهی لشکر ۲۹ پیاده‌نظام پلوریتانا در کاتانیا (که در آوریل ۱۹۳۹ به لشکر ۲۹ پیاده‌نظام پیمونته تغییر نام داد) منصوب شد. در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰، روزی که پادشاهی ایتالیا وارد جنگ جهانی دوم شد، ژنرال جیووانی سریو جایگزین او در این سمت شد و به فلورانس منتقل شد، جایی که ابتدا فرماندهی لشکر منطقه‌ای محلی و سپس، پس از ارتقاء به سپهبدی در ۱ ژانویه ۱۹۴۱، دفاع از منطقه را تا سال ۱۹۴۳ بر عهده داشت. | ## بخش 3: آرملینی چیاپی | پس از اعلام آتش‌بس کاسیبیله در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، او درخواست‌های کمیته محلی ضد فاشیست برای دادن سلاح به مردم غیرنظامی را رد کرد، اما دو گردان از لشکر ۱۸۳ پیاده‌نظام «سیکلونه» (تحت فرماندهی ژنرال جورجیو موریگی) را برای مقابله با پیشروی آلمانی‌ها فرستاد، اما موفق نشد. پس از سه روز درگیری، در ۱۲ سپتامبر ۱۹۴۳ فلورانس توسط نیروهای آلمانی اشغال شد و ده روز بعد، چیاپی دستگیر شد و به عنوان اسیر جنگی به زندان اوفلاگ در شوکن، لهستان فرستاده شد، جایی که در ۱ اکتبر به آنجا رسید. سلامت او به دلیل سختی‌هایی که در دوران اسارت متحمل شد، رو به وخامت گذاشت و در ۱۴ اوت ۱۹۴۴، در درمانگاه وولشتاین بستری شد. او تمام پیشنهادات برای پیوستن به جمهوری اجتماعی ایتالیا در ازای آزادی‌اش را رد کرد و در شب ۴ نوامبر ۱۹۴۴ در درمانگاه درگذشت. | ## جمع‌بندی | او در گورستان سالکا، نزدیک کلیسا و جنگل مجاور اردوگاه اسرای جنگی، به خاک سپرده شد.
موضوع مقاله: نشان سنت موریس و لازاروس | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نشان سنت موریس و لازاروس | مقدمه: نشان سنت موریس و لازاروس یک نشان شوالیه‌گری سلسله‌ای کاتولیک رومی است که توسط خاندان سلطنتی ساووی اعطا می‌شود. | ## بخش 1: نشان سنت موریس و لازاروس | این نشان دومین نشان قدیمی شوالیه‌گری در جهان است که تبار آن به سال ۱۰۹۸ میلادی می‌رسد و یکی از نادرترین نشان‌های شوالیه‌گری است که توسط فرمان پاپ، در این مورد توسط پاپ گرگوری سیزدهم، به رسمیت شناخته شده است. در آن فرمان، پاپ گرگوری سیزدهم به امانوئل فیلیبرت، دوک ساووی و جانشینان ساووی او، حق اعطای دائمی این نشان شوالیه‌گری را اعطا کرد. استاد اعظم، شاهزاده امانوئل فیلیبرتو از ساووی، شاهزاده ونیز، همچنین معروف به دوک ساووی، نوه آخرین پادشاه ایتالیا، اومبرتو دوم است. | ## بخش 2: نشان سنت موریس و لازاروس | با این حال، پسرعموی امانوئل فیلیبرتو دو بار شاهزاده آیمونه، دوک آئوستا را از مقام خود برکنار کرد و در تئوری ادعا کرد که او استاد اعظم قانونی است، زیرا پدرش ادعا می‌کرد که رئیس خاندان ساووی است. این نشان قبلاً توسط پادشاهی ایتالیا (۱۸۶۱–۱۹۴۶) به رؤسای خاندان ساووی به عنوان پادشاهان ایتالیا اعطا می‌شد. در ابتدا، این نشان یک نشان شوالیه‌ای با ماهیت نجیب‌زاده بود، اما زمانی محدود به اعضای خانواده‌های نجیب‌زاده با هشت جد بزرگ نجیب‌زاده بود. | ## بخش 3: نشان سنت موریس و لازاروس | ماهیت نظامی و نجیب‌زادهٔ این نشان با یک شخصیت کاتولیک رومی ترکیب شده و هنوز هم هست. پس از لغو سلطنت و تأسیس جمهوری ایتالیا در سال ۱۹۴۶، میراث این نشان توسط مدعیان خاندان ساووی و تاج و تخت ایتالیا در تبعید حفظ می‌شود. تخمین زده می‌شود که این نشان شامل حدود ۲۰۰۰ عضو در سراسر جهان باشد که حدود ۲۰۰ نفر از آنها در ایالات متحده هستند. | ## جمع‌بندی | این نشان همچنین به عنوان بخشی از شورای اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد، دارای جایگاه مشورتی در فهرست سازمان ملل متحد است.
موضوع مقاله: بیانکا آتزی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # بیانکا آتزی | مقدمه: ورونیکا آتزی (؛ زادهٔ ) که بیشتر با نام هنری‌اش بیانکا آتزی شناخته می‌شود، خواننده اهل ایتالیا است. | ## بخش 1: بیانکا آتزی | زندگینامه ورونیکت آتزی در تاریخ ۸ مارس ۱۹۸۷ در میلان از والدینی اهل اوریستانو متولد شد. او از ۸ سالگی با گوش دادن به ویتنی هیوستون و ماریا کری، خوانندگی را فرا گرفت، اما تحت تأثیر خوانندگان ایتالیایی دهه ۶۰ میلادی مانند لوئیجی تنکو، پتی پراو و سرجیو اندریگو نیز قرار گرفته است. در سن ۱۷ سالگی، به مدت دو سال در یک آکادمی موسیقی در میلان شرکت کرد، حرفه وی در سال ۲۰۱۲، با اولین تک‌آهنگ خود به نام "La gelosia" در جشنواره موسیقی سانرمو سوشال شرکت کرد، که اولین انتخاب برای دوره بعدی جشنواره موسیقی سانرمو بود ، اما این آهنگ رد شد. در ۳ اوت ۲۰۱۲، تک‌آهنگ "L'amore vero" منتشر شد که در رادیو و وب با استقبال خوبی روبرو شد و یک میلیون بازدید در یوتیوب کسب کرد. او تابستان بعد در کنسرت‌های زیادی در سراسر ایتالیا، به ویژه در ساردینیا اجرا داشت. | ## بخش 2: بیانکا آتزی | در سال ۲۰۱۳، تلاش کرد تا با آهنگ "Arido" در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کند، اما درخواستش رد شد. با این آهنگ، او در جشنواره تابستانی کوکاکولا در پوپولو در رم (که توسط کانال ۵ ایتالیا پخش می‌شود) شرکت کرد و به فینال راه یافت. در ۱ اکتبر ۲۰۱۳، آلبوم جانی موراندی با نام «بیسوگنا ویوره » منتشر شد که آهنگ «تی پورتو آل ماره» با همکاری بیانکا در آن اجرا شد. در ۸ اکتبر، او در ورونا آرنا آهنگ «این عشق» را به همراه موراندی در یکی از دو کنسرت جانی موراندی اجرا کرد. او در دسامبر ۲۰۱۳، تک‌آهنگ «یک روز پرواز خواهم کرد» را منتشر کرد که بازخوانی آهنگ رندی کرافرد بود و به عنوان بخشی از موسیقی متن سریال کوتاه «آنا کارنینا» که توسط شبکه تلویزیونی ملی ایتالیا پخش شد، اجرا شد. | ## بخش 3: بیانکا آتزی | در ۲۴ دسامبر ۲۰۱۳، آهنگ «لا پارا چه هو دی پردرتی» را در کنسرتو دی ناتاله (کنسرت کریسمس) در سالن اجتماعات دلا کانسیلیازیون در رم، که توسط شبکه تلویزیونی ایتالیایی رای دوئه پخش می‌شد، اجرا کرد. در سال ۲۰۱۴، به همراه الکس بریتی تلاش کرد تا در جشنواره موسیقی سانرمو ۲۰۱۵ در بخش بزرگ با آهنگ "Non è vero mai" شرکت کند که دوباره رد شد، این آهنگ در ۱۴ مارس به صورت تک آهنگ منتشر شد. در ۱۴ سپتامبر، در جریان عروسی الیزابتا کانالیس و برایان پری، او نسخه‌ای از آوه ماریا را به زبان ساردنیایی خواند. در ۸ مه، این آهنگ به لطف فروش بیش از ۲۵۰۰۰ نسخه، توسط فدراسیون صنعت موسیقی ایتالیا به عنوان یک رکورد طلایی تأیید شد. | ## جمع‌بندی | در ۱۲ مه، در نوا گوریتسا اجرای زنده بیانکا آتزی، یک تور تابستانی که شامل بیش از ۳۰ شهر ایتالیا بود، آغاز شد.
موضوع مقاله: علی کردی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # علی کردی | مقدمه: اسناد تاریخی این تیره را به‌عنوان شاخه‌ای از طایفه صفی‌خانی در ایل قشقایی معرفی می‌کنند. | ## بخش 1: علی کردی | تیرهٔ علی‌کردلو نمونه‌ای روشن از ترکیب چندقومیتی ایلات بزرگ ترک‌زبان ایران است که در آن، گروه‌هایی با ریشه‌های قومی دیگر ضمن حفظ هویت تباری در نام خود، در ساختار سیاسی و اجتماعی ایل جدید ادغام شده‌اند. ریشه‌شناسی و خاستگاه نام «علی‌کردلو» از سه جزء تشکیل شده است که خاستگاه این تیره را به‌روشنی نشان می‌دهد: علی: نامی رایج که احتمالاً به بنیان‌گذار یا یکی از بزرگان اولیهٔ تیره اشاره دارد. -لو: پسوند در زبان‌های ترکی که معنای «وابسته به»، «دارندهٔ» یا «از تبارِ» را می‌رساند. بنابراین، معنای لغوی این نام «وابستگان به علیِ کُرد» یا «طایفهٔ علی که کُرد است» می‌باشد. این شیوهٔ نام‌گذاری برای شناسایی و ادغام تیره‌های غیرترک در ساختار ایلات ترک‌زبان رایج بوده است. خاستگاه این تیره به احتمال زیاد به کوچ طایفهٔ صفی‌خانی از منطقهٔ لرستان بازمی‌گردد که سکونتگاه تاریخی طوایف لُر و کُرد بوده است. | ## بخش 2: علی کردی | گمان می‌رود تیرهٔ علی‌کردلو تباری کُرد از آن منطقه بوده که پیش از ورود به ساختار ایل قشقایی یا هم‌زمان با آن، به طایفهٔ صفی‌خانی پیوسته است. جایگاه در ساختار ایلی و پیشینه تاریخی بیشترین اسناد، تیرهٔ علی‌کردلو را در ساختار طایفهٔ صفی‌خانیِ ایل قشقایی قرار می‌دهند. صفی‌خانی خود در سازمان اجتماعی قشقایی، زیرمجموعهٔ عمله محسوب می‌شود.حبیب‌الله پیمان، تاریخ ایل قشقایی، تهران، ۱۳۵۵. جرج کرزن، دیپلمات بریتانیایی، در کتاب مرجع خود ایران و قضیه ایران (۱۸۹۲)، از این تیره با نام «علی کُردلو» به‌عنوان گروهی یک‌جانشین با جمعیت ۶۰ خانوار در منطقهٔ کوهمره (در غرب شیراز) یاد کرده است. این گزارش هم جایگاه آن‌ها در حوزهٔ نفوذ قشقایی‌ها را تأیید می‌کند و هم اطلاعات دقیقی از روند یک‌جانشینی آن‌ها ارائه می‌دهد. قلمرو و سبک زندگی اعضای تیرهٔ علی‌کردلو به‌طور سنتی به دامداری (پرورش گوسفند و بز) و زندگی کوچ‌نشینی اشتغال داشته‌اند و در مسیرهای ییلاق و قشلاق ایل خود حرکت می‌کردند. | ## بخش 3: علی کردی | فعالیت‌های اقتصادی آن‌ها شامل تولید گوشت، لبنیات و پشم بوده و زنان تیره نیز در هنر قالی‌بافی و گلیم‌بافی که شهرت جهانی دارد، مشارکت داشته‌اند.منوچهر کیانی، سیه‌چادرها: تحقیقی از زندگی مردم ایل قشقایی، تهران: کیان نشر، ۱۳۷۶. قلمرو شاخهٔ قشقایی این تیره منطبق بر جغرافیای عمومی ایل، یعنی از دامنه‌های زاگرس تا مناطق قشلاقی استان فارس و بخش‌هایی از استان خوزستان و استان بوشهر بوده است. گزارش کرزن نیز به‌طور مشخص به استقرار گروه یک‌جانشین آن‌ها در منطقهٔ کوهستانی کوهمره در غرب شیراز اشاره دارد. منبع‌شناسی و پژوهش‌های معاصر یک تک‌نگاری مستقل با عنوان تیرهٔ علی‌کردی (از طایفهٔ صفی‌خانی قشقایی) به قلم حسنعلی (حسین) قزلباش در سال ۱۳۹۸ توسط انتشارات قشقایی در شیراز منتشر شده است. | ## جمع‌بندی | «بررسی نیازهای اطلاعاتی دانش‌آموزان عشایر کوچندهٔ ایل قشقایی (طایفهٔ عمله، تیرهٔ صفی‌خانی)».
موضوع مقاله: مارگارت گوینگ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مارگارت گوینگ | مقدمه: او در تولید چندین جلد از مجموعه «تاریخ جنگ جهانی دوم» که رسماً حمایت مالی می‌شد، مشارکت داشت، اما بیشتر به خاطر کتاب‌هایش که به سفارش سازمان انرژی اتمی بریتانیا نوشته شده بود، شناخته می‌شد. | ## بخش 1: مارگارت گوینگ | این کتاب‌ها تاریخ اولیه برنامه‌های تسلیحات هسته‌ای بریتانیا را پوشش می‌دادند: بریتانیا و انرژی اتمی ۱۹۳۹-۱۹۴۵، منتشر شده در سال ۱۹۶۴، و کتاب دو جلدی «استقلال و بازدارندگی: بریتانیا و انرژی اتمی ۱۹۴۵-۱۹۵۲»، منتشر شده در سال ۱۹۷۴. او از طریق کار خود در اداره هیئت دولت بریتانیا از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۵۹، شخصاً بسیاری از افراد درگیر را می‌شناخت. | ## بخش 2: مارگارت گوینگ | او به عنوان بایگانی‌کننده مورخ در سازمان انرژی اتمی بریتانیا از سال ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۶ به اسناد و پرونده‌های رسمی برنامه‌های تسلیحات هسته‌ای بریتانیا دسترسی داشت. او اولین ساکن یک کرسی در تاریخ علم در دانشگاه آکسفورد (⎘ دانشگاه آکسفورد) بود که از سال 1972 تا زمان بازنشستگی خود در سال 1986 حفظ شد. | ## بخش 3: مارگارت گوینگ | او به عنوان یکی از بنیانگذاران با فیزیکدان نیکولاس کورتی از مرکز بایگانی علمی معاصر، به کارکنان مرکز بایگانی علمی معاصر در Oxford کمک کرد. | ## جمع‌بندی | اوایل زندگی مارگارت الیوت در ۲۶ آوریل ۱۹۲۱ در کنزینگتون، لندن، کوچکترین فرزند از سه فرزند رونالد الیوت، مهندس موتور، و همسرش، میبل ( زادنام) دونالدسون، معلم مدرسه، به دنیا آمد.
موضوع مقاله: گولیلمو ماندزی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # گولیلمو ماندزی | مقدمه: در آغاز در لیورنو همراه خانوادهٔ بازرگان خود کار می‌کرد، اما دانش او باعث شد به‌عنوان کتابدار در مجموعهٔ باربرینی منصوب شود. | ## بخش 1: گولیلمو ماندزی | از مهم‌ترین فعالیت‌های او می‌توان به ترجمهٔ تاریخ روم نوشتهٔ کایوس وِلِئوس پاتِرکولوس (۱۸۱۴) و انتشار خطابه‌های استفانو پورکاری (۱۸۱۶) اشاره کرد. | ## بخش 2: گولیلمو ماندزی | در سال ۱۸۱۵ اثر آیین رفتار زنان نوشتهٔ فرانچسکو دا باربرینو را ویرایش کرد و در ۱۸۱۸ کتاب گفتار دربارهٔ نمایش‌ها، جشن‌ها و تجملات ایتالیاییان در قرن چهاردهم را نوشت. | ## بخش 3: گولیلمو ماندزی | همچنین رساله‌ای دربارهٔ نقاشی، منسوب به لئوناردو داوینچی و گردآوری‌شده توسط فرانچسکو ملتسی، به کوشش او چاپ شد. | ## جمع‌بندی | از دیگر ماندزی ویرایش سفرنامهٔ لیوناردو دی نیکولو فرسکوبالدی به مصر و سرزمین مقدس (۱۸۱۸) و نگارش توضیحاتی دربارهٔ سفرهای بازرگانان توسکانی در قرن چهاردهم است.