موضوع مقاله: دوک‌نشین ناپل | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # دوک‌نشین ناپل | مقدمه: دوک‌نشین ناپل این دوک‌نشین در قرن هفتم به عنوان یک استان بیزانسی تشکیل شد که تقریباً معادل استان فعلی ناپل بود و لمباردها در طول حمله خود به ایتالیا در قرن ششم آن را فتح نکرده بودند. | ## بخش 1: دوک‌نشین ناپل | این دوک‌نشین توسط یک فرمانده نظامی (دوکس) اداره می‌شد و به سرعت به یک دولت مستقل دوفاکتو تبدیل شد و بیش از پنج قرن در طول قرون وسطی اولیه و میانی دوام آورد. تاریخچه پاتریسیت‌های ناپلی در دوران دوک‌ها توسط خانواده‌های به اصطلاح «بزرگ» نمایندگی می‌شدند که در کرسی‌های شهر قرون وسطایی ثبت شده بودند: در میان آنها، خانواده‌های کاپچه، فراریو، ملوسو، پیسچیچلی، پاپانسوگنا، بوچیا، جنارو، روسو و مورفیسا شایسته ذکر هستند که همگی از قرن دهم به بعد نقش کلیدی در زندگی مدنی شهر ایفا کردند. اگرچه درست است که ناپل از زمان جنگ گوتیک یک دوک (دوک) داشت (اولین نفر کونونه بود که توسط بلیساریوس منصوب شد)، به همان اندازه درست است که در ابتدا، او هیچ قدرت مدنی نداشت، بلکه فقط قدرت نظامی داشت (بالاترین مقام مدنی، یودکس، به عنوان مثال، اسکولاستیکوس بود که توسط پاپ گرگوری اول ذکر شده است). به‌طور خاص، پاپ گرگوری، پس از درخواست ناموفق از اکسارخ رومانوس برای اعزام یک دوک، شخصاً تریبون کنستانتیوس را به عنوان فرمانده پادگان شهر منصوب کرد. در طول محاصره ناپل در سال ۵۹۲ توسط آرخیس اول بنونتو و آریولف، کنستانتیوس موفق به دفاع از شهر شد. تشکیل دوک‌نشین یک فرایند تدریجی بود که منجر به اهمیت روزافزون دوک‌نشین شد، که سرانجام در سال ۶۳۸ به بالاترین مقام مدنی و نظامی تبدیل شد. پاپ هونوریوس اول در نامه‌ای به ماگیستر میلیتوم آناتولیوس، احتمالاً دوک‌نشین ناپل، دستور داد تا سربازی از کاستروم سالرنو را که به جرم قتل برادرش مجرم شناخته شده بود، به استان ایودکس تحویل دهد. از سال ۶۳۸ به بعد، قدرت‌های مدنی و نظامی در یک دوک (دوکس) متمرکز شدند که توسط امپراتور منصوب می‌شد و ابتدا تابع اکسارخ راونا و پس از پایان دوره اکسارخ، تابع استراتگوس سیسیل بود. در سال ۶۶۱، با کاهش تهدید لومبارد، کنستانس دوم، باسیل، یک مقام محلی، را به عنوان دوک منصوب کرد: این اولین گام به سوی تشکیل دولتی مستقل از بیزانس بود. در سال ۷۶۳، دوک استفان دوم ناپل سکه‌های محلی ضرب کرد که تصویر قدیس حامی او و مونوگرام خودش را داشتند. به گفته برخی از مورخان، استقلال این دوک‌نشین به این زمان برمی‌گردد، اگرچه همچنان، حداقل به‌طور اسمی، بخشی از امپراتوری بیزانس بود. در سال ۸۱۸، پس از مرگ دوک آنتیموس، ناپل برای مدت کوتاهی تحت کنترل مستقیم بیزانس بازگشت، که مقامات خود تئوکتیستوس و پروتوسپاتاریوس تئودور را برای اداره شهر فرستاد. سلسله عرب در سال ۸۳۱ در پالرمو تأسیس شد، اما در ناپل سیاست طرفداری از مسلمانان آشکار بود، با این هدف که دوک‌نشین بیشتر مدیترانه‌ای باشد تا قاره‌ای. گام مهم دیگری به سوی خودمختاری کامل در سال ۸۴۰ برداشته شد، زمانی که دوک سرگیوس اول ناپل، منصب دوک‌نشینی را موروثی اعلام کرد. دوک‌نشین ناپل، از بدو تأسیس و در طول حیات خود، درگیر مجموعه‌ای از جنگ‌های مداوم و تقریباً بی‌وقفه، عمدتاً دفاعی، در برابر فشار همسایگان متعدد و قدرتمند خود بود. این جنگ‌ها شامل، در درجه اول، امیرنشین‌های لومبارد بنونتو، سالرنو و کاپوا، دزدان دریایی ساراسن، امپراتوران بیزانس، پاپ‌ها و در نهایت، نورمن‌ها بودند که سرانجام در سال ۱۱۳۷ آن را فتح کردند و به تاریخ آن پایان دادند. در سال ۸۳۶، ناپلی‌ها مجبور شدند با ساراسن‌ها متحد شوند تا در برابر محاصره دیگری توسط شاهزادگان بنونتو (پنجمین محاصره در بیست سال) مقاومت کنند. اتحادی که منجر به تشکیل اتحادیه کامپانیا شد، به رهبری پاپ لئو چهارم برای دفاع از رم، از اهمیت ویژه‌ای برخوردار بود. این اولین اتحاد تاریخی کشورهای ایتالیایی بود که از نظر نظامی علیه یک تهدید خارجی متحد شده بودند و حدود سه قرن پیش از اتحادیه لومبارد که بیشتر مورد توجه قرار گرفته بود، تشکیل شدند. در تابستان ۸۴۹، اتحادیه کامپانیا در مرکز نبرد اوستیا قرار داشت که توسط رافائل در یک نقاشی دیواری معروف در اتاق‌های واتیکان جاودانه شد. | ## بخش 2: دوک‌نشین ناپل | ناوگانی متشکل از کشتی‌هایی از دوک‌نشین‌های آمالفی، گائتا، ناپل و سورنتو، به رهبری کنسول چساریو ناپل، ساراسن‌هایی را که با هدف حمله و نابودی رم و دستگاه پاپی، آماده پیاده شدن در اوستیا بودند، شکست دادند. در قرن دهم، آنها همچنین مجبور بودند از خود در برابر نقشه‌های امپراتور اتو دوم ساکسونی دفاع کنند. در سال ۱۰۲۷، دوک سرگیوس چهارم ناپل، شهرستان آورسا را به گروه مزدوران نورمن رانولف درنگوت، که در جنگ دیگری علیه شاهزاده‌نشین کاپوا از او حمایت کرده بودند، اهدا کرد. نورمن‌ها از پایگاه خود در آورسا، ظرف یک قرن، تمام جنوب ایتالیا را تحت سلطه خود درآوردند و پادشاهی سیسیل را تأسیس کردند. با این حال، دوک‌نشین ناپل آخرین سرزمینی بود که با تسلیم دوک سرگیوس هفتم ناپل در سال ۱۱۳۷ به دست نورمن‌ها افتاد. قلمرو در قرن هفتم، دوک‌نشین علاوه بر ناپل، مناطقی را که لمباردها نتوانسته بودند فتح کنند، شامل می‌شد. این دوک‌نشین تا منطقه شهر بزرگ فعلی ناپل، از جمله منطقه وزوو، شبه جزیره سورنتو و جزیره کاپری، منطقه فلگرا و جزایر ایسکیا و پروچیدا، افراگولا، سرزمین‌های پومیلیانو دارکو، کایوانو، سانت آنتیمو، جیولیانو، منطقه نولا و همچنین مناطقی از استان فعلی کازرتا گسترش یافت. کاخ دوک‌نشین در منطقه باستانی نیل، بین تپه مونترونه فعلی و اسپاکاناپولی واقع شده بود. اولین دوک‌نشین محلی در سال ۶۶۱، ناپل از امپراتور کنستانس دوم حق حکومت یک دوک محلی، به نام باسیل، را به دست آورد که اطاعت او از امپراتور به زودی صرفاً اسمی شد. از جمله عناوین او می‌توان به پاتریکیوس ("پاتریسین") و هیپاتوس ("کنسول") اشاره کرد. در آن زمان، دوکاتوس ناپولیتانوس منطقه‌ای تقریباً معادل استان ناپل امروزی را کنترل می‌کرد که شامل منطقه وزوو، کامپی فلگری، شبه جزیره سورنتین، جیوگلیانو، آورسا، افراگولا، نولا و جزایر ایسکیا و پروچیدا می‌شد. او بر بنادر دریایی همسایه گائتا، آمالفی و سورنتو نیز تسلط داشت، هرچند هر یک از این بنادر، به‌ویژه در سال‌های پایانی دوک‌نشین ناپل، تا حد زیادی خودمختار بودند. در این دوران، دوک‌نشین پول‌هایی با تمثال امپراتور و کتیبه‌های یونانی ضرب می‌کرد. پاتریسیت‌های ناپلی دوران دوک‌ها توسط خانواده‌های به اصطلاح «نجیب‌زادگان» نمایندگی می‌شدند که در کرسی‌های شهر قرون وسطایی ثبت نام کرده بودند: در میان آنها خانواده‌های کاپچه، فراریو، ملوسو، پیسچیچلی، پاپانسوگنا، بوچیا، د جنارو، روسو و مورفیسا، از قرن دهم به بعد اهمیت ویژه‌ای در زندگی مدنی شهر داشتند. حاکمیت پاپ در سال ۷۶۳، دوک استفان دوم وفاداری خود را از قسطنطنیه به رم تغییر داد و ناپل را تحت حاکمیت پاپ قرار داد. پیش از این در زمان سلطنت ژان اول (۷۱۱- حدود ۷۱۹) که از طرف امپراتوری منصوب شده بود، دستگاه پاپ به کمک دوک در برابر لومباردها آمده بود، در حالی که کمک بیزانسی‌ها دور به نظر می‌رسید. سلطنت استفان دوم به عنوان دوره گذار در تاریخ ناپل در نظر گرفته می‌شود: ناپل از شرق بت‌شکن دور شد و به سمت غرب پاپی حرکت کرد. در حدود آغاز قرن نهم، دوک‌ها شروع به ضرب سکه با کتیبه‌های لاتین کردند، زیرا لاتین در استفاده رسمی جایگزین یونانی شد. قوانین هنوز بر اساس سلطنت امپراتوری تاریخ‌گذاری می‌شدند، اما امپراتور در امور عادی ناپلی اهمیتی نداشت. در سال ۸۱۳، هنگامی که لئو پنجم ارمنی ناوگانی از کل دوکاتوس را برای کمک به دریاسالار بیزانس در مبارزه با دزدان دریایی ساراسن که سیسیل را غارت می‌کردند، فراخواند، دوک آنتیموس توانست این دستور را نادیده بگیرد؛ فقط آمالفی و گائتا با نیروهایی به آن پاسخ دادند. | ## بخش 3: دوک‌نشین ناپل | ظاهراً، ناپلی‌ها خود را عملاً مستقل می‌دانستند و زیردستانشان خود را مستقل از ناپل می‌دانستند. این دوک‌نشین هنوز موروثی نبود؛ در سال ۸۱۸، پاتریسین سیسیل، تئوکتیستوس را بدون تأیید امپراتوری منصوب کرد. او این انتصاب را لغو کرد و در سال ۸۲۱ تئودور دوم را منصوب کرد، اما در همان سال به نفع استفان سوم منتخب، از شهر بیرون رانده شد. این استفان ابتدا شروع به ضرب سکه‌هایی با حروف اول نام خودش و نه امپراتور شرقی کرد. دوک‌نشین موروثی در سال ۸۴۰، دوک سرگیوس اول جانشینی دوک‌نشین را موروثی کرد و از آن پس ناپل عملاً مستقل شد. در این دوران، این شهر عمدتاً یک مرکز نظامی بود که توسط اشراف جنگجویان و زمین‌داران اداره می‌شد، اگرچه مجبور شده بود بخش زیادی از قلمرو داخلی خود را به لومباردها تسلیم کند. ناپل مانند سایر شهرهای دریایی کامپانیا مانند آمالفی و گائتا یک شهر تجاری نبود، اما ناوگان قابل احترامی داشت که در نبرد اوستیا علیه ساراسن‌ها در سال ۸۴۹ شرکت کرد. به هر حال، ناپل در صورت به نفع خود بودن، از اتحاد با کفار دریغ نمی‌کرد: به عنوان مثال، در سال ۸۳۶، از ساراسن‌ها درخواست حمایت کرد تا محاصره نیروهای لومباردی را که از دوک‌نشین بنونتو همسایه می‌آمدند، دفع کند. پس از آنکه دوک‌های ناپل در زمان دوک-اسقف آتاناسیوس و جانشینان او - که از میان آنها گرگوری چهارم و جان دوم در نبرد گاریگلیانو در سال ۹۱۵ شرکت داشتند - به اوج شهرت رسیدند، اهمیت ناپل در قرن دهم کاهش یافت، تا اینکه توسط رقیب سنتی خود، پاندلف چهارم کاپوآ، تصرف شد. مبارزه برای کسب اعتبار در جنوب نورمن در سال ۱۰۲۷، دوک سرگیوس چهارم، شهرستان آورسا را به گروهی از مزدوران نورمن به رهبری رینولف درنگوت اهدا کرد، که در جنگ با شاهزاده‌نشین کاپوآ به حمایت آنها نیاز داشت. در آن دوره، او نمی‌توانست عواقب آن را تصور کند، اما این توافق، فرآیندی را آغاز کرد که در نهایت به پایان استقلال ناپل منجر شد. سرگیوس موقعیت خود را با اتحادهای زناشویی با نورمن‌ها تثبیت کرد، اما وقتی این اتحادها شکست، مزدورانش او را رها کردند و به صومعه‌ای پناه بردند. پسرش، جان پنجم، با گوآیمار چهارم سالرنو صمیمی شد و در نهایت به او ادای احترام کرد. ناپل آخرین ایالت از ایالت‌های جنوبی ایتالیا بود که نورمن‌ها هنگام ورود به ایتالیا با آن روبرو شده بودند. این شهر از سقوط شاهزاده‌نشین‌های لومبارد: کاپوا، سالرنو، بنونتو جان سالم به در برد. این شهر از سقوط دوک‌نشین‌های یونانی دیگر: آمالفی، گائتا، سورنتو نیز جان سالم به در برده بود. در سال ۱۱۳۷، دوک سرگیوس هفتم مجبور به تسلیم شدن به راجر دوم سیسیل شد، که هفت سال قبل خود را پادشاه سیسیل اعلام کرده بود. تحت حکومت حاکمان جدید، شهر توسط یک کومپالاتزو (کنت پالاتین) اداره می‌شد و استقلال کمی برای پاتریسیای ناپلی باقی مانده بود. در این دوره، ناپل ۳۰۰۰۰ نفر جمعیت داشت و با این حال، معیشت خود را از مناطق داخلی تأمین می‌کرد: فعالیت‌های تجاری عمدتاً به افراد خارجی، عمدتاً از پیزا و جنوا، واگذار می‌شد. | ## جمع‌بندی | جدا از کلیسای سن جیووانی ا ماره، ساختمان‌های نورمن در ناپل عمدتاً ساختمان‌های غیرروحانی بودند، به‌ویژه قلعه‌ها (قلعه کاپوانو و قلعه دل اوو)، دیوارها و دروازه‌های مستحکم.