موضوع مقاله: حزب کمونیست‌های ایتالیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # حزب کمونیست‌های ایتالیا | مقدمه: این انشعاب توسط آرماندو کوسوتا، بنیانگذار و رهبر اولیۀ حزب بازآفرینی کمونیست رهبری شد، که با رهبری فائوستو برتینوتی و به‌ویژه تصمیم او برای دست برداشتن از حمایت از کابینۀ اول رومانو پرودی مخالفت کرد. | ## بخش 1: حزب کمونیست‌های ایتالیا | در دسامبر ۲۰۱۴، این حزب به حزب کمونیست ایتالیا (PCd'I) تبدیل شد که آن حزب نیز بعداً به نسخۀ جدیدی از حزب کمونیست ایتالیا (PCI) تغییر یافت. تاریخچه بنیانگذاری و سال‌های اولیه در اکتبر ۱۹۹۸، حزب بازآفرینی کمونیست بین دو جناح نقسیم شد؛ جناح اول به رهبری فائوستو برتینوتی، دبیر حزب خواهان دست برداشتن از حمایت از دولت اول رومانو پرودی بودند، و جناح دوم به رهبری آرماندو کوسوتا رئیس حزب می‌خواستند اتحاد را ادامه دهند. کمیتۀ مرکزی حزب خط برتینوتی را تأیید کرد، اما کوسوتا و پیروانش تصمیم گرفتند از پرودی حمایت کنند. مخالفان که اکثریت نمایندگان و سناتورها را کنترل می‌کردند، منشعب شدند و یک گروه کمونیستی رقیب به نام «حزب کمونیست‌های ایتالیا» را تشکیل دادند که بلافاصله به کابینۀ اول ماسیمو دالما، رهبر حزب دموکرات‌های چپ و اولین پسا-کمونیست که سمت نخست‌وزیری ایتالیا را بر عهده گرفت، پیوست. در زمان دالما، اولیویِرو دیلیبرتو از حزب کمونیست‌های ایتالیا به عنوان وزیر دادگستری خدمت کرد. علیرغم انشعاب اکثر نمایندگان پارلمانی حزب بازآفرینی کمونیست، این حزب هم در انتخابات پارلمان اروپا در سال ۱۹۹۹ (۴/۳ درصد نسبت به ۲ درصد) و هم در انتخابات سراسری ۲۰۰۱ (۵ درصد نسبت به ۱/۷ درصد) نسبت به حزب کمونیست‌های ایتالیا محبوبیت بیشتری نزد رأی‌دهندگان داشت. رهبری دیلیبرتو دیلیبرتو، که در سال ۲۰۰۰ به عنوان دبیر انتخاب شده بود، حزب کمونیست‌های ایتالیا را رهبری کرد تا به مشارکت خود در ائتلاف چپ میانه (در آن زمان به نام «درخت زیتون» معروف بود) در انتخابات سراسری سال ۲۰۰۱ ادامه دهد. | ## بخش 2: حزب کمونیست‌های ایتالیا | با این وجود این انتخابات با پیروزی ائتلاف راست میانۀ خانۀ آزادی‌های سیلویو برلوسکونی به پایان رسید. حزب کمونیست‌های ایتالیا ۱/۷ درصد آرا و تعداد انگشت‌شماری از نمایندگان و سناتورها را به دست آورد. در انتخابات سراسری سال ۲۰۰۶، این حزب عضو ائتلاف اتحادیه بود که با به دست آوردن ۲/۴ درصد آرا و ۱۶ نماینده برندۀ انتخابات شد، در حالی که لیست انتخاباتی همراه با اتحادیه متشکل از حزب کمونیست‌های ایتالیا، فدراسیون سبزها و مصرف‌کنندگان متحد ۱۱ سناتور را به دست آورد. پس از آن، حزب کمونیست‌های ایتالیا وارد دولت دوم پرودی شد که تا ژانویۀ ۲۰۰۸ ادامه داشت. در این بین، دیلیبرتو رهبر بلامنازع حزب شده بود و از سال ۲۰۰۵ درگیری بین او و کوسوتا بارها تکرار شد. برای انتخابات سراسری سال ۲۰۰۸، حزب کمونیست‌های ایتالیا فهرست مشترکی به نام چپ-رنگین‌کمان (SA) همراه با حزب بازآفرینی کمونیست، سبزها و چپ دموکراتیک تحت رهبری برتینوتی تشکیل داد. ائتلاف چپ-رنگین‌کمان تنها ۳/۱ درصد (در مقایسه با ۱۰/۲ درصدی که دو سال قبل توسط احزاب تشکیل‌دهنده به صورت جداگانه کسب کرده بودند) به دست آورد و نتوانست هیچ کرسی‌ای به دست بیاورد. | ## بخش 3: حزب کمونیست‌های ایتالیا | خارج از پارلمان در آستانه انتخابات پارلمان اروپا در سال ۲۰۰۹، حزب کمونیست‌های ایتالیا همراه با حزب بازآفرینی کمونیست و گروه‌های کوچک فهرست ضد سرمایه‌داری و کمونیست را تشکیل دادند. این لیست ۳/۴ درصد آرا را به خود اختصاص داد و هیچ نماینده‌ای در پارلمان اروپا نداشت. در انتخابات سراسری ۲۰۱۳، حزب کمونیست‌های ایتالیا در قالب ائتلاف انقلاب مدنی همراه با حزب بازآفرینی کمونیست، سبزها، ایتالیای ارزش‌ها و گروه‌های کوچک شرکت کرد و ۲/۲ درصد از آرا را به دست آورد اما نتوانست هیچ کرسی به دست بیاورد. حزب کمونیست‌های ایتالیا در انتخابات پارلمان اروپا در سال ۲۰۱۴ شرکت نکرد و حمایت زودهنگام خود از فهرست انتخاباتی اروپایی دیگر را پس گرفت. قبل و بعد از انتخابات اروپا در سال ۲۰۰۹، حزب کمونیست‌های ایتالیا به ترتیب جناح راست و چپ خود را از دست داد. در فوریه، فراکسیون چپ را متحد کنید، به رهبری کاتیا بلیلو (وزیر سابق) و اومبرتو گیدونی (نمایندۀ فعلی پارلمان اروپا)، حزب را ترک کردند تا با فهرست چپ و آزادی در انتخابات شرکت کنند و در نهایت نیز در حزب آزادی اکولوژی چپ ادغام شدند. | ## جمع‌بندی | در ژوئیه ۲۰۱۳، دیلیبرتو پس از سیزده سال از سمت دبیری کنار رفت و چزاره پروکاچینی، یک کارگر فلزکار سابق ۶۵ ساله اهل مارکه جایگزین او شد.