موضوع مقاله: طبرسران | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # طبرسران | مقدمه: طَبَرْسَران یا طَبَسَران که در اصل طابَسَران بود یکی از ناحیه‌های تاریخی جنوب داغستان است. | ## بخش 1: طبرسران | جمعیت از نظر قومی، جمعیت طبَسَران یکدست نبود و در دوره‌های مختلف از طبساران‌ها، لکزی‌ها، ترک‌های آذربایجانی، ترکمن‌های تِرِکِمِن، یهودیان کوهستانی و تات‌ها تشکیل می‌شد.ع. ISBN 5-02-009851-5, ISBN 978-5-02-009851-0 جغرافیا طبرسران در شرق قفقاز و در جنوبی‌ترین ناحیهٔ داغستان قرار دارد. مردمان طبرسران ترکیبی از کوهستان‌نشینانِ قفقاز و ایرانی‌تبارهای تات‌زبان هستند و به زبان طبرسرانی که یکی از زبان‌های قفقازی شمال شرقی است، صحبت می‌کنند. «طبرسران‌شاه» — عنوان عمومی حاکمان باستانی طبرسران — پس از مروان بن محمد (؛ بعدها ) پرداختن خراج و اطاعت از دستگاه خلافت را پذیرفت. حاکمان طبرسران در سده‌های نخستین هجری، خودشان را از نجیب‌زادگان عرب دانسته و لقب «معصوم» داشتند. شیخ حیدر صفوی رهبر طریقت صفویه و پدر شاه اسماعیل یکم — بنیان‌گذار ایران صفوی — در این ناحیه به سال ۸۹۳ ق. در عصر جدید اولیه، پایه‌گذاری شد که تا جنگ‌های ایران و روسیه در دوره قاجار پابرجا بود. ولادیمیر مینورسکی در مورد تاریخ و جغرافیای طبرسران در کتاب تاریخ شروان و دربند می‌نویسد: رودخانه‌ای که بلافاصله در جنوب حوضهٔ آبریز دربند جاری است «روباس» نام دارد و حوزهٔ آبخیز آن ناحیهٔ طبَرسَران را تشکیل می‌دهد که عمدتاً به‌وسیلهٔ گروه ویژه‌ای از کوه‌نشینان با آمیزه‌ای چشمگیر از ساکنان ایرانی، موسوم به تات‌ها اشغال شده بود. در زمان فتح عرب، حاکمی به نام «طبَرسَران‌شاه» وجود داشت (بلاذری، ۲۰۸)، اما طبَرسَران باید یکی از نخستین سرزمین‌هایی بوده باشد که به جبههٔ اسلام پیوست. در زمان مسعودی (۳۳۲/۹۴۳)، این ناحیه تحت فرمان خواهرزادهٔ امیر عبد‌الملک باب، «شَروان»، قرار داشت، اما شروان باید در تاریخ زودتری روابط خود را با طبَرسَران برقرار کرده باشد. در سال ۴۱۶/۱۰۲۵، «هَیثَم» برادر یزید بن احمد شروان، در «ملک محمد» در طبَرسَران درگذشت. | ## بخش 2: طبرسران | در سال ۴۶۷/۱۰۶۵، نوهٔ یزید، «هرموز»، در ملک «ایرسی» دفن شد، که باید از طرف مادری با او خویشاوند بوده بنده باشد. از سوی امیر باب، پیوندها با طبَرسَران (که به وسیلهٔ رشته‌کوهی از آن جدا شده بود) چندان خوشایند نبود، چرا که در ۳۰۳/۹۱۵ «ابوالعَیِم بن محمد» با مردم طبَرسَران جنگید. اینکه در ۳۸۰/۹۹۰ امیر «مَیمون» از باب به طبَرسَران حمله کرد، بیشتر نشان می‌دهد که این ناحیه در واقع منطقه‌ای بوده که حقوق مالکیت و حاکمیت آن از نظر نظریه‌ای همچنان مورد مناقشه بود. روستاهای طبَرسَران که در متون همراه الباب ذکر شده‌اند عبارتند از: «حُمَیدیه»، مُحرقه، تویاق، و خرماستان. روستای اولی را می‌شود همچنان در طبَرسَران علیا یافت و روستای دوم شاید همون روستای مراغه در طبَرسَران سفلی (جنوب دربند) باشد. «تویاق» که در جبهه و همراه دربند جنگید ، باید همان روستایی باشد که در نقشهٔ روسی «دووَک» نامیده شده است. در مورد نام خرماستان باید اضافه کنیم که این واژه به معنی نخل و خرما نیست زیرا در کاربرد محلی به معنی خرمالو به کار می‌رود که در داغستان می‌روید. اوسلار بر این باور بود که «طبَسَران» نامی قفقازی نیست و «به‌احتمال زیاد می‌توان آن را خاستگاهی ایرانی دانست. اما حتی با کمک زبان ایرانی نیز، تا جایی که من می‌توانم قضاوت کنم، همچنان نامفهوم باقی می‌ماند». بنا به نوشتهٔ باکیخانوف در اثرش «گلستانهٔ اَرام»، «بخش بزرگی از ساکنان طبَسَران توسط انوشیروان از طبرستان و اصفهان به اینجا کوچانده شدند، از همین رو نام طبَسَران می‌تواند از طبرستان گرفته شده باشد». با این حال، این نظر چندان معتبر نیست، زیرا خسرو یکم انوشیروان در میانهٔ سدهٔ ششم میلادی بر ایران فرمان می‌راند، در حالی‌که مورخ ارمنی الی‌شه در سدهٔ پنجم میلادی از «گروه طواسپاران کوه‌ها و دشت‌ها» یاد کرده است. | ## بخش 3: طبرسران | در جای دیگری، الی‌شه روایت می‌کند که شاه ایران یزدگرد دوم (۴۳۸—۴۵۷) زمانی به فرماندهٔ خود، موشکان، دستور داد تا با سپاه خود «به سرزمین‌های آلان‌ها، لینیکا، جِگب‌ها، یجمتاک‌ها، طواسپاران‌ها و هیبیوان‌ها، و سرانجام به همهٔ دژهایی که هون‌ها به‌سبب اتحادشان با سپاه ارمنستان ویران کرده بودند» یورش برد. از قبیلهٔ «طواسپار» به‌عنوان یکی از ۲۶ قبیلهٔ آلبانیای قفقاز، تاریخ‌نگار و جغرافی‌دان یونانی استرابون خبر داده است. قبیلهٔ طواسپاران (طبساران) همچنین به‌عنوان یکی از قبایلی که در سدهٔ هشتم میلادی در شهر دربند (چولا) می‌زیستند، ذکر شده است. ترِوِر نیز بر این باور بود که طواسپاران‌ها، خچماتاک‌ها، گوگارها، گلوارها و گات‌ها قومی قفقازی بوده‌اند. بنا بر گزارش بلاذری، شاه ساسانی خسرو یکم انوشیروان (۵۳۱—۵۷۹ میلادی) پس از تصرف بخشی از قفقاز شرقی: این نشان می‌دهد که فرمانروای ساسانی در این منطقه حاکمان بومی را یافت و قدرتشان را تأیید و تثبیت کرد. در سال ۷۲۲، نایب‌الحکومهٔ ارمنستان، جرّاح بن عبدالله حکمی، که به مقابلهٔ جدی با خزرها پرداخته بود، با فریب دشمن از دربند گذشت و به سرزمین‌های داغستانی یورش برد. تاریخ‌نگار طبری در گزارش خود از لشکرکشی‌های جرّاح می‌نویسد: «اعراب، پس از شکست دادن خزرها در جنوب داغستان، به کوهستان‌های داغستان نفوذ کردند و با وجود مقاومت مردم خَمزین و گومیک، در نتیجهٔ لشکرکشی‌های تنبیهی، قایتاق و طبَسَران را به‌سبب سرپیچی از پذیرش قدرتشان ویران و غارت کردند».اچرخ‌های تاریخ داغستان. در نتیجهٔ این یورش تنبیهی، عرب‌ها تا ۲۰۰۰ اسیر از طبَسَران و بیش از ۷۰۰ تن از قایتاق گرفتند، ده هزار رأس دام و اموال دیگر را نیز به غنیمت بردند. آنان با گرواندن مردم به اسلام، محمد معصوم را به فرمانروایی آن گماردند و قاضی‌ای نیز به او یاری دادند. | ## جمع‌بندی | با گذر زمان، طبَسَران میان فرزندان قاضی و محمد به دو بخش تقسیم شد: بخش شمالی در دست بیک‌های بازمانده از قاضی، و بخش جنوبی در اختیار نوادگان محمد که لقب «مایسوم» (یا «معصوم») گرفتند.