موضوع مقاله: نظریه وراثت دوگانه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نظریه وراثت دوگانه | مقدمه: این نقشه روشن‌ترین شاهد تجربی برای نظریه وراثت دوگانه است: یک سنت فرهنگی (دامداری) در طول نسل‌ها ژنوم انسان را تغییر داده است. | ## بخش 1: نظریه وراثت دوگانه | نظریه وراثت دوگانه ، یا به اختصار DIT) که با نام‌های فرگشت مشترک ژن-فرهنگ یا فرگشت زیستی-فرهنگی نیز شناخته می‌شود، در فاصله دهه‌های ۱۹۶۰ تا اوایل ۱۹۸۰ میلادی توسعه یافت. این نظریه تبیین می‌کند که رفتار انسان چگونه حاصل دو فرایند فرگشتی متفاوت است که در کنار هم عمل می‌کنند: فرگشت ژنتیکی و فرگشت فرهنگی. ژن‌ها و فرهنگ پیوسته بر یکدیگر اثر می‌گذارند و یک حلقه بازخورد میان آن‌ها برقرار است؛ به این معنا که تغییر در ژن‌ها می‌تواند فرهنگ را دگرگون کند، و این تغییرات فرهنگی نیز به نوبه خود بر اینکه کدام ژن‌ها در نسل‌های بعدی انتخاب می‌شوند تأثیر می‌گذارند، و این فرایند در هر دو جهت ادامه دارد. یکی از ادعاهای محوری این نظریه آن است که فرهنگ نیز مانند موجودات زنده، از طریق یک فرایند انتخاب داروینی فرگشت می‌یابد؛ فرایندی که نظریه‌پردازان وراثت دوگانه آن را با الگوبرداری از فرگشت ژنتیکی توصیف می‌کنند. «فرهنگ» در این بافتار، به عنوان «رفتار آموخته‌شده از طریق اجتماعی» تعریف می‌شود و «یادگیری اجتماعی» نیز به معنای کپی‌برداری از رفتارهای مشاهده‌شده در دیگران یا کسب رفتارها از طریق آموزش دیدن از سوی دیگران است. بیشتر مدل‌سازی‌های انجام‌شده در این حوزه بر پویایی اول (کپی‌برداری) تکیه دارند، اگرچه می‌توان آن را به امر آموزش نیز تعمیم داد. یادگیری اجتماعی در ساده‌ترین حالت خود شامل کپی‌برداری کورکورانه از رفتارهای یک الگو (فردی که رفتارش مشاهده می‌شود) است؛ با این حال، مشخص شده است که این فرایند دارای سوگیری‌های بالقوه بسیاری است؛ از جمله «سوگیری موفقیت» (کپی‌برداری از کسانی که مرفه‌تر به نظر می‌رسند)، «سوگیری منزلت» (کپی‌برداری از کسانی که جایگاه بالاتری دارند)، «هم‌جوری» (کپی‌برداری از کسانی که بیشترین شباهت را به خودمان دارند)، «سوگیری همرنگی با جماعت» (برداشت نامتناسب رفتارهایی که افراد بیشتری در حال انجام آن هستند) و غیره. درک اینکه یادگیری اجتماعی سیستمی از تکثیر الگوها است و فهم اینکه نرخ بقای متفاوتی برای گونه‌های مختلف فرهنگیِ آموخته‌شده وجود دارد، بر اساس تعریف، یک ساختار فرگشتی را ایجاد می‌کند: فرگشت فرهنگی. از آنجا که فرگشت ژنتیکی نسبتاً به خوبی شناخته شده است، بیشتر مباحث نظریه وراثت دوگانه (نظریه وراثت دوگانه) به بررسی فرگشت فرهنگی و تعاملات میان فرگشت فرهنگی و فرگشت ژنتیکی می‌پردازد. مبانی نظری نظریه وراثت دوگانه (نظریه وراثت دوگانه) معتقد است که فرگشت ژنتیکی و فرهنگی در فرگشت «انسان خردمند» با یکدیگر تعامل داشته‌اند. این نظریه تأیید می‌کند که انتخاب طبیعیِ ژنوتیپ‌ها جزئی حیاتی از فرگشت رفتار انسان است و ویژگی‌های فرهنگی می‌توانند توسط ضرورت‌های ژنتیکی محدود شوند. با این حال، نظریه وراثت دوگانه همچنین خاطرنشان می‌سازد که فرگشت ژنتیکی، گونه بشر را با یک فرایند فرگشتی موازی تحت عنوان فرگشت فرهنگی مجهز کرده است. این نظریه سه ادعای اصلی را مطرح می‌کند: کلاسیک‌ترین نمونه این فرایند، فرگشت عدم تحمل لاکتوز در جوامع دامدار است. اکثر پستانداران پس از دوران شیرخوارگی توانایی هضم لاکتوز — قند موجود در شیر — را از دست می‌دهند. اما در جوامعی که سنت‌های فرهنگی-مذهبی دامداری را برای هزاران سال حفظ کردند، جهش ژنتیکی که تولید آنزیم لاکتاز را در بزرگسالی ممکن می‌سازد با نرخ بسیار بالاتری در جمعیت تثبیت شد. این جهش در اروپای شمالی که دامداری سابقه‌ای ۸۰۰۰ ساله دارد در بیش از ۸۰ درصد جمعیت دیده می‌شود، در حالی که در جوامع غیردامدار این رقم به کمتر از ۲۰ درصد می‌رسد. ظرفیت‌های فرهنگی به مثابه انطباق هستند ظرفیت انسان برای ذخیره و انتقال فرهنگ از مکانیسم‌های روان‌شناختی‌ای پدید آمده است که به صورت ژنتیکی فرگشت یافته‌اند. این امر به این معناست که در مقطعی از فرگشت گونه بشر، نوعی از یادگیری مشاهده‌ای که منجر به «فرگشت فرهنگی انباشتی» می‌شود، از نظر فرگشتی دارای مزیت بوده است. ویژگی‌های فرهنگی به شکلی متفاوت از ویژگی‌های ژنتیکی منتقل می‌شوند و بنابراین، اثرات متفاوتی در سطح جمعیت بر تنوع رفتاری بر جای می‌گذارند. ژن‌ها و فرهنگ با هم فرگشت می‌یابند ویژگی‌های فرهنگی، محیط‌های اجتماعی و فیزیکی را که انتخاب ژنتیکی در آن‌ها عمل می‌کند، تغییر می‌دهند. برای نمونه، پذیرش فرهنگی کشاورزی و لبنیات در انسان‌ها، به ترتیب باعث انتخاب ژنتیکی برای ویژگی‌های هضم نشاسته و لاکتوز شده است. به عنوان مثالی دیگر، احتمال دارد که به محض انطباقی شدن فرهنگ، انتخاب ژنتیکی باعث اصلاح ساختار شناختی شده باشد که اطلاعات فرهنگی را ذخیره و منتقل می‌کند. این اصلاح ممکن است بر نحوه ذخیره‌سازی فرهنگ و سوگیری‌های حاکم بر انتقال آن تأثیر بیشتری گذاشته باشد. نظریه وراثت دوگانه (نظریه وراثت دوگانه) همچنین پیش‌بینی می‌کند که در موقعیت‌های خاص، فرگشت فرهنگی ممکن است ویژگی‌هایی را انتخاب کند که از نظر ژنتیکی ناهنجار (Maladaptive) هستند. نمونه‌ای از این پدیده، گذار جمعیتی است که کاهش نرخ زادوولد را در جوامع صنعتی توصیف می‌کند. نظریه‌پردازان وراثت دوگانه فرضیه می‌دهند که گذار جمعیتی ممکن است نتیجه «سوگیری منزلت» باشد؛ جایی که افرادی که برای کسب نفوذ بیشتر در جوامع صنعتی از تولیدمثل چشم‌پوشی می‌کنند، با احتمال بیشتری به عنوان الگوهای فرهنگی انتخاب می‌شوند. دیدگاه نسبت به فرهنگ پژوهشگران واژه «فرهنگ» را برای توصیف مجموعه بزرگی از پدیده‌های متفاوت تعریف کرده‌اند. تعریفی که چکیده مفهوم فرهنگ در نظریه وراثت دوگانه (نظریه وراثت دوگانه) محسوب می‌شود، عبارت است از: فرهنگ، اطلاعاتِ آموخته‌شده از طریق اجتماعی است که در مغز افراد ذخیره شده و قادر به تأثیرگذاری بر رفتار است. این دیدگاه نسبت به فرهنگ، با تمرکز بر فرآیندی که طی آن فرهنگ تولید و حفظ می‌شود، بر «تفکر جمعیتی» تأکید دارد. مزیت اصلی این نگاه در این است که فرآیندهای سطح فردی را به پیامدهای سطح جمعیت متصل می‌کند. تأثیر ژنتیک بر فرگشت فرهنگی ژن‌ها از طریق ایجاد زمینه‌های روان‌شناختی در یادگیری فرهنگی، بر فرگشت فرهنگی تأثیر می‌گذارند. ژن‌ها اطلاعات لازم برای شکل‌گیری مغز انسان را کدگذاری می‌کنند؛ آن‌ها ساختار مغز و در نتیجه توانایی آن را برای کسب و ذخیره فرهنگ محدود می‌سازند. همچنین ژن‌ها ممکن است افراد را با انواع خاصی از «سوگیری در انتقال» (که در ادامه توصیف می‌شود) مجهز کنند. تأثیرات فرهنگی بر فرگشت ژنتیکی فرهنگ می‌تواند به‌طور عمیقی بر فراوانی ژن‌ها در یک جمعیت تأثیر بگذارد. تداوم لاکتوز یکی از شناخته‌شده‌ترین نمونه‌ها، رواج ژنوتیپِ جذب لاکتوز در بزرگسالی در جمعیت‌های انسانی است؛ مانند اروپایی‌های شمالی و برخی جوامع آفریقایی که تاریخچه‌ای طولانی در پرورش گاو برای شیر دارند. تا حدود ۷٬۵۰۰ سال پیش، تولید آنزیم لاکتوز مدت کوتاهی پس از دوران از شیر گرفتن متوقف می‌شد. در جوامعی که دامداری را توسعه ندادند، مانند آسیایی‌های شرقی و بومیان آمریکا، این وضعیت هنوز هم صادق است. در مناطقی با تداوم لاکتوز، اعتقاد بر این است که با اهلی کردن حیوانات، منبعی از شیر در دوران بزرگسالی در دسترس قرار گرفت و بدین ترتیب انتخاب شدیدی برای تداوم لاکتوز رخ داد؛ در یک جمعیت اسکاندیناوی، ضریب انتخاب برآورد شده بین ۰٫۰۹ تا ۰٫۱۹ بوده است. این امر به این معناست که عمل فرهنگیِ پرورش گاو (ابتدا برای گوشت و بعدها برای شیر) منجر به عدم تحمل لاکتوز شده است. اخیراً تحلیل‌های مربوط به انتخاب طبیعی در ژنوم انسان نشان می‌دهد که تمدن، تغییرات ژنتیکی در انسان را طی ۱۰٬۰۰۰ سال گذشته تسریع کرده است. فرهنگ باعث تغییراتی در سیستم گوارش انسان شده و بسیاری از اندام‌های گوارشی مانند دندان‌ها یا معده را نسبت به آنچه از نخستین‌سانانی با اندازه مشابه انتظار می‌رود، کوچک‌تر کرده است؛ این موضوع به عنوان یکی از دلایل بزرگ‌تر بودن مغز انسان در مقایسه با سایر میمون‌های بزرگ تلقی می‌شود. کوبیدن گوشت باعث از هم گسستن فیبرهای عضلانی می‌شود و بدین ترتیب بخشی از وظایف دهان، دندان و فک را کاهش می‌دهد. خواباندن غذا در مواد اسیدی، عملکرد معده را شبیه‌سازی می‌کند و پخت‌وپز نیز باعث تجزیه نسبی غذا شده و هضم آن را آسان‌تر می‌سازد. با این کار، غذا به‌صورت نیمه‌هضم‌شده وارد بدن می‌شود و بار کاری سیستم گوارش کاهش می‌یابد. از آنجا که بافت گوارشی از نظر مصرف انرژی بسیار هزینه‌بر است، انتخابی برای اندام‌های گوارشی کوچک‌تر پدید می‌آید؛ افرادی با اندام‌های گوارشی کوچک‌تر می‌توانند غذای خود را با هزینه انرژی کمتری نسبت به افرادی با اندام‌های بزرگ‌تر فرآوری کنند. پخت‌وپز از این جهت حائز اهمیت است که انرژی در دسترس از غذا را افزایش داده و زمان لازم برای جستجوی غذا را کاهش می‌دهد. انسان‌هایی که از رژیم‌های غذایی پخته استفاده می‌کنند، در مقایسه با سایر نخستین‌سانان زنده که رژیم غذایی خام دارند، تنها بخش کوچکی از روز خود را صرف جویدن می‌کنند. دختران و پسران آمریکایی به‌طور متوسط به ترتیب ۷ تا ۸ درصد از روز خود را صرف جویدن می‌کنند (۱٫۶۸ تا ۱٫۹۲ ساعت در روز)، در حالی که این میزان برای شامپانزه‌ها بیش از ۶ ساعت در روز است. رژیم غذایی خام به این معناست که شکار محدود می‌شود؛ چرا که زمان صرف‌شده برای شکار، زمانی است که صرف خوردن و جویدن مواد گیاهی نشده است، اما پخت‌وپز زمان مورد نیاز برای تأمین کالری روزانه را کاهش داده و اجازه فعالیت‌های معیشتی بیشتری را می‌دهد. قابلیت هضم کربوهیدرات‌های پخته به‌طور متوسط حدود ۳۰ درصد بالاتر از کربوهیدرات‌های نپخته است.</ref> این افزایش دریافت انرژی، زمان آزاد بیشتر و صرفه‌جویی در بافت‌های مورد استفاده در سیستم گوارش، امکان انتخاب ژن‌ها برای اندازه مغز بزرگ‌تر را فراهم کرده است. بافت مغز، علی‌رغم مزایایی که دارد، نیازمند مقدار زیادی کالری است؛ از این رو، اصلی‌ترین محدودیت در انتخاب طبیعی برای داشتن مغزهای بزرگ‌تر، میزان دریافت کالری است. استدلال می‌شود که همین موضوع تبیین می‌کند چرا مغز انسان می‌تواند بسیار بزرگ‌تر از سایر میمون‌های بزرگ باشد؛ چرا که انسان‌ها تنها گونه‌ای از کپی‌ها هستند که به فرآوری غذا می‌پردازند. پختن غذا به حدی بر ژن‌ها تأثیر گذاشته است که تحقیقات نشان می‌دهند انسان‌ها بدون پخت‌وپز نمی‌توانند به زندگی ادامه دهند. مطالعه‌ای روی ۵۱۳ فرد که برای طولانی‌مدت رژیم غذایی خام‌خواری داشتند، نشان داد که با افزایش درصد غذای خام در رژیم یا طولانی‌تر شدن مدت زمان خام‌خواری، شاخص توده بدنی (BMI) آن‌ها کاهش یافته است. این کاهش وزن در حالی رخ داده که این افراد به بسیاری از روش‌های فرآوری غیرحرارتی (مانند آسیاب کردن یا کوبیدن) دسترسی داشتند. با وجود تقریباً ۸۶ میلیارد نورون در مغز انسان و توده بدنی ۶۰ تا ۷۰ کیلوگرم، یک رژیم غذایی منحصراً خام غیرقابل‌اجرا خواهد بود؛ چرا که بر اساس مدل‌سازی‌ها، چنین رژیمی مستلزم بیش از ۹ ساعت تغذیه مداوم در هر روز است که از نظر فرگشتی ناممکن به نظر می‌رسد. با این حال، این موضوع مورد مناقشه است؛ چرا که مدل‌سازی‌های جایگزین نشان می‌دهند کالری کافی می‌تواند در عرض ۵ تا ۶ ساعت در روز نیز به دست آید. برخی دانشمندان و انسان‌شناسان به شواهدی اشاره می‌کنند که نشان می‌دهد اندازه مغز در سرده انسان (Homo)، به دلیل افزایش مصرف گوشت، مدت‌ها پیش از ظهور پخت‌وپز شروع به افزایش کرده است و فرآوری اولیه غذا (مانند قطعه‌قطعه کردن) دلیل کاهش اندازه اندام‌های مرتبط با جویدن بوده است. کورنلیو و همکاران استدلال می‌کنند که بهبود توانایی‌های همکاری و تنوع رژیم غذایی (گوشت و دانه‌های بیشتر)، کارایی گردآوری و شکار را بهبود بخشیده است. از نظر آن‌ها، همین عامل — مستقل از پخت‌وپز که معتقدند بسیار دیرتر و به عنوان پیامدِ شناختِ پیچیده پدید آمده — اجازه گسترش مغز را داده است. با این حال، این مورد همچنان نمونه‌ای از یک تغییر فرهنگی در رژیم غذایی و فرگشت ژنتیکی ناشی از آن است. انتقادهای بیشتر از جانب مناقشات پیرامون شواهد باستان‌شناسی وارد شده است؛ برخی مدعی‌اند در زمان شروع رشد مغز، شواهدی از کنترل آتش وجود ندارد. اما ریچارد رانگهام استدلال می‌کند که شواهد آناتومیک در زمان ظهور «انسان راست‌قامت» (۱٫۸ میلیون سال پیش)، نشان‌دهنده کنترل آتش و در نتیجه پخت‌وپز است. در این دوران، بزرگ‌ترین کاهش در اندازه دندان‌ها در کل تاریخ فرگشت انسان رخ داد که نشان‌دهنده رایج شدن غذاهای نرم‌تر در رژیم غذایی است. همچنین در این زمان، باریک شدن لگن (نشان‌دهنده روده کوچک‌تر) و شواهدی از دست دادن توانایی بالا رفتن از درخت مشاهده می‌شود که به باور رانگهام نشان‌دهنده کنترل آتش است؛ چرا که خوابیدن روی زمین برای دفع شکارچیان به آتش نیاز دارد. افزایش پیشنهادی در اندازه مغز ناشی از فرآوری غذا، منجر به ظرفیت ذهنی بیشتر برای نوآوری‌های فرهنگی بیشتر در فرآوری غذا شده که کارایی گوارش را باز هم افزایش داده و انرژی بیشتری برای رشد بیشتر مغز فراهم کرده است. | ## بخش 2: نظریه وراثت دوگانه | استدلال می‌شود که این «حلقه بازخورد مثبت» منجر به افزایش سریع اندازه مغز در سرده انسان شده است. مکانیسم‌های فرگشت فرهنگی در نظریه وراثت دوگانه (نظریه وراثت دوگانه)، فرگشت و ماندگاری فرهنگ‌ها از طریق پنج مکانیسم اصلی توصیف می‌شود: انتخاب طبیعیِ گونه‌های فرهنگی، تغییرات تصادفی، رانش فرهنگی، تغییرات هدایت‌شده و سوگیری در انتقال. انتخاب طبیعی تفاوت‌های میان پدیده‌های فرهنگی منجر به نرخ‌های متفاوتی در انتشار آن‌ها می‌شود؛ به همین ترتیب، تفاوت‌های فرهنگی میان افراد می‌تواند منجر به نرخ‌های متفاوتی در بقا و تولیدمثل آن‌ها گردد. الگوهای این فرآیندِ گزینشی به «سوگیری‌های انتقال» بستگی دارد و می‌تواند منجر به رفتاری شود که با یک محیط خاص، سازگاری بیشتری دارد. تغییرات تصادفی تغییرات تصادفی ناشی از خطا در یادگیری، نمایش یا بازخوانی اطلاعات فرهنگی است و تقریباً مشابه فرایند «جهش» در فرگشتژنتیکی عمل می‌کند. رانش فرهنگی «رانش فرهنگی» فرآیندی است که تقریباً مشابه «رانش ژنتیکی» در زیست‌شناسی فرگشتی عمل می‌کند. در رانش فرهنگی، فراوانیِ ویژگی‌های فرهنگی در یک جمعیت ممکن است به دلیل تغییرات تصادفی در اینکه کدام ویژگی‌ها مشاهده و منتقل می‌شوند (که گاهی «خطای نمونه‌برداری» نامیده می‌شود)، دچار نوسانات تصادفی شود. این نوسانات ممکن است باعث ناپدید شدن برخی گونه‌های فرهنگی از یک جمعیت شود؛ این اثر به‌ویژه در جمعیت‌های کوچک باید بسیار قوی باشد. مدلی از «هان» و «بنتلی» نشان می‌دهد که رانش فرهنگی، تقریب نسبتاً خوبی از تغییرات در محبوبیت نام‌های نوزادان آمریکایی ارائه می‌دهد. همچنین پیشنهاد شده است که فرآیندهای رانش، تغییرات در سفالینه‌های باستان‌شناسی و درخواست‌های ثبت اختراع (تکنولوژی) را توضیح می‌دهند. تصور می‌شود تغییر در آواز پرندگان نغمه‌خوان نیز ناشی از فرآیندهای رانش باشد؛ به طوری که لهجه‌های متمایز در گروه‌های مختلف، به دلیل خطا در آوازخوانی و یادگیری آن توسط نسل‌های پیاپی ایجاد می‌شود. تغییرات هدایت‌شده ویژگی‌های فرهنگی ممکن است از طریق فرایند «یادگیری فردی» در یک جمعیت کسب شوند. زمانی که یک فرد ویژگی جدیدی را یادمی‌گیرد، آن ویژگی می‌تواند به سایر اعضای جمعیت منتقل شود. فرایند «تغییرات هدایت‌شده» به یک استاندارد انطباقی بستگی دارد که تعیین می‌کند کدام‌یک از گونه‌های فرهنگی آموخته شوند. انتقال سوگیرانه درک روش‌های مختلفی که ویژگی‌های فرهنگی از طریق آن‌ها بین افراد منتقل می‌شوند، از دهه ۱۹۷۰ بخش مهمی از پژوهش‌های نظریه وراثت دوگانه (نظریه وراثت دوگانه) بوده است. «سوگیری‌های انتقال» زمانی رخ می‌دهند که در طول فرایند انتقال فرهنگی، برخی از گونه‌های فرهنگی نسبت به بقیه مورد ترجیح قرار می‌گیرند. بوید و ریچرسون (۱۹۸۵) تعدادی از سوگیری‌های انتقالِ احتمالی را تعریف کرده و به صورت تحلیلی مدل‌سازی کردند. فهرست این سوگیری‌ها در طول سال‌ها، به‌ویژه توسط هنریچ و مک‌الریث، اصلاح و دقیق‌تر شده است. جوزف هنریچ و همکارانش استدلال می‌کنند که مغز انسان نه به‌صورت تصادفی، بلکه با سوگیری‌های انتخابی از دیگران یادمی‌گیرد. این سوگیری‌ها خود محصول انتخاب طبیعی هستند؛ زیرا تقلید کورکورانه از همه افراد پرهزینه و خطرناک است، اما نادیده گرفتن کامل تجربه دیگران نیز می‌تواند مرگبار باشد. سوگیری محتوایی سوگیری‌های محتوایی ناشی از موقعیت‌هایی هستند که در آن، جنبه‌ای از «محتوای» یک گونهٔ فرهنگی باعث می‌شود احتمال پذیرش آن بیشتر شود. سوگیری‌های محتوایی می‌توانند ناشی از ترجیحات ژنتیکی، ترجیحات تعیین‌شده توسط ویژگی‌های فرهنگیِ موجود، یا ترکیبی از این دو باشند. به عنوان مثال، ترجیحات غذایی می‌تواند هم ناشی از تمایل ژنتیکی به غذاهای شیرین یا چرب باشد و هم ناشی از آداب غذایی و تابوهایی که به صورت اجتماعی آموخته شده‌اند. سوگیری زمینه‌ای سوگیری‌های زمینه‌ای زمانی رخ می‌دهند که افراد از نشانه‌های مربوط به «ساختار اجتماعی» جمعیت خود استفاده می‌کنند تا تعیین کنند کدام گونه‌های فرهنگی را بپذیرند. این تصمیم‌گیری بدون توجه به محتوای آن گونهٔ فرهنگی (ایده یا رفتار) انجام می‌شود. سوگیری‌های زمینه‌ای به دو دسته اصلی تقسیم می‌شوند: سوگیری‌های مدل‌محور و سوگیری‌های وابسته به فراوانی. سوگیری‌های مدل‌محور سوگیری‌های مدل‌محور زمانی رخ می‌دهند که فرد تمایل دارد یک «مدل فرهنگی» خاص را برای تقلید انتخاب کند. این سوگیری‌ها به چهار دسته اصلی تقسیم می‌شوند: سوگیری اعتبار، سوگیری مهارت، سوگیری موفقیت و سوگیری شباهت. «سوگیری اعتبار» زمانی رخ می‌دهد که افراد تمایل بیشتری به تقلید از مدل‌های فرهنگی دارند که دارای اعتبار (پرستیژ) بیشتری دانسته می‌شوند؛ میزان احترامی که دیگران به آن مدل می‌گذارند، می‌تواند معیاری برای سنجش این اعتبار باشد. مغز انسان به‌صورت فرگشتی برنامه‌ریزی شده که توجه ویژه‌ای به افرادی داشته باشد که در محیط خود به موفقیت رسیده‌اند؛ زیرا احتمال دارد رفتار، باور یا مهارت آن‌ها علت موفقیتشان باشد. این سوگیری حتی زمانی که فرد نمی‌داند کدام جنبه از رفتار موفق مستقیماً به موفقیت او انجامیده، همچنان فعال است — مغز «بسته کامل» رفتار فرد موفق را کپی می‌کند. در حوزه دین، این سوگیری توضیح می‌دهد چرا: مردم دین قدرتمندان، ثروتمندان و رهبران سیاسی را می‌پذیرند — پدیده‌ای که در تغییر دین در دوران کنستانتین بزرگ به‌روشنی دیده می‌شود روحانیون کاریزماتیک و «موفق» پیروان بسیار بیشتری جذب می‌کنند تا روحانیون فروتن جوامع فاتح در جنگ اغلب دین خود را به مغلوبان منتقل می‌کردند و مغلوبان آن را می‌پذیرفتند تقلید از ماهرها (Skill Bias) «سوگیری مهارت» زمانی رخ می‌دهد که افراد مستقیماً عملکرد مدل‌های مختلف را در یک مهارت آموخته‌شده مشاهده کرده و از کسی تقلید می‌کنند که در آن مهارت خاص بهتر عمل می‌کند. برخلاف سوگیری منزلت که به موفقیت کلی توجه دارد، این سوگیری «تخصصی» است — فرد در هر حوزه به متخصص همان حوزه توجه می‌کند. مغز انسان ابزارهایی برای شناسایی «نشانه‌های مهارت» — مثل اطمینان، روانی عملکرد و تأیید دیگران — دارد. در حوزه دین، این سوگیری توضیح می‌دهد چرا: روحانیون و شمن‌ها به‌عنوان «متخصصان امر مقدس» جایگاهی ویژه در جامعه دارند کسانی که تجربه‌های دینی عمیق‌تری گزارش می‌دهند — عارفان، پیامبران، راهبان — الگوی تقلید دیگران می‌شوند آموزش دینی در جوامع سنتی از طریق «استاد-شاگردی» منتقل می‌شود نه از طریق متون رسمی تقلید از مشابه‌ها (Similarity Bias) «سوگیری شباهت» زمانی رخ می‌دهد که افراد تمایل بیشتری به تقلید از کسانی دارند که بر اساس ویژگی‌هایی خاص، شبیه به خودشان به نظر می‌رسند. این سوگیری از آنجا فرگشت یافته که رفتارهای افراد مشابه احتمال بیشتری دارد با شرایط محیطی مشترک سازگار باشد — از نظر زبان، قومیت، جنسیت یا طبقه اجتماعی. در حوزه دین، این سوگیری توضیح می‌دهد چرا: دین در خطوط قومی، زبانی و طبقاتی منتقل می‌شود و این خطوط را تقویت می‌کند تبلیغ دینی زمانی موفق‌تر است که مبلّغ از همان فرهنگ مخاطب باشد نسل دوم مهاجران دین والدین را ضعیف‌تر حفظ می‌کنند — چون محیط اجتماعی «مشابه» آن‌ها دیگر همان دین را تقویت نمی‌کند سوگیری‌های وابسته به فراوانی این سوگیری‌ها زمانی رخ می‌دهند که فرد گونه‌های فرهنگی را بر اساس میزان فراوانی (تعداد) آن‌ها در جمعیت انتخاب کند. هنگامی که فرد با اطلاعات ناکافی یا محیط ناشناخته روبروست، منطقی‌ترین راهبرد این است که آنچه را اکثر افراد گروه انجام می‌دهند دنبال کند؛ زیرا رفتار اکثریت احتمالاً آزمون محیط را پشت سر گذاشته است. سوگیری دیگر، «سوگیری نایابی» است؛ در این حالت، افراد ترجیح می‌دهند گونه‌های فرهنگی را انتخاب کنند که در جمعیت کمتر رایج هستند. در حوزه دین، سوگیری همرنگی توضیح می‌دهد چرا: دین در جوامع همگن و منسجم به‌شدت تقویت می‌شود — فشار اجتماعی برای انطباق با باور اکثریت یک سازوکار فرگشتی است نه صرفاً اجتماعی افراد در جوامعی که دین غالب دارند حتی بدون اجبار بیرونی، باورهای دینی را می‌پذیرند سکولاریسم در جوامعی که اقلیت سکولار به اکثریت تبدیل می‌شود شتاب می‌گیرد — زیرا همین سوگیری در جهت معکوس عمل می‌کند تعامل سوگیری‌ها با یکدیگر این سوگیری‌ها در واقعیت به‌صورت همزمان و گاه در تضاد با یکدیگر عمل می‌کنند. برای نمونه، هنگامی که یک رهبر دینی پُرمنزلت (سوگیری موفق) از اقلیتی باشد که فرد با آن‌ها شباهت کمتری دارد (سوگیری مشابه)، مغز باید میان دو سیگنال متضاد تعادل برقرار کند. هنریش استدلال می‌کند که در چنین موقعیت‌هایی معمولاً سوگیری منزلت غالب می‌شود — که توضیح می‌دهد چرا ادیان جهانی مثل مسیحیت و اسلام توانستند از مرزهای قومی عبور کنند. از منظر نظریه وراثت دوگانه، دین نه صرفاً یک باور فردی، بلکه یک «بسته فرهنگی» است که از طریق این کانال‌های یادگیری در جمعیت‌ها پخش و تثبیت می‌شود و توضیح می‌دهد چرا دین‌های مختلف در جغرافیاهای مختلف غالب شدند و چرا برخی دین‌ها در رقابت فرهنگی پیروز شدند. یادگیری اجتماعی و فرگشت فرهنگی انباشتی در نظریه وراثت دوگانه (نظریه وراثت دوگانه)، فرگشتفرهنگ وابسته به فرگشت «یادگیری اجتماعی» است. مدل‌های تحلیلی نشان می‌دهند یادگیری اجتماعی زمانی از نظر فرگشتی سودمند می‌شود که محیط با فرکانسی تغییر کند که وراثت ژنتیکی نتواند پابه‌پای آن پیش برود، اما نه آن‌قدر سریع که یادگیری فردی کارآمدتر باشد. در محیط‌هایی با تغییرات بسیار کم، نیازی به یادگیری اجتماعی نیست، زیرا ژن‌ها می‌توانند به اندازه کافی سریع با تغییرات سازگار شوند و رفتارهای غریزی برای مقابله با محیط ثابت کافی هستند. در محیط‌هایی که به سرعت تغییر می‌کنند نیز یادگیری فرهنگی مفید نخواهد بود، زیرا دانسته‌های نسل قبل قدیمی شده و سودی ندارند؛ لذا یادگیری فردی بهتر است. یادگیری فرهنگی تنها در محیط‌هایی با تغییرات متوسط مفید واقع می‌شود، زیرا هر نسل محیطی تقریباً مشابه را تجربه می‌کند، اما ژن‌ها زمان کافی برای تغییر و هماهنگی با محیط را ندارند. بوید و ریچرسون استدلال می‌کنند که فرگشتفرهنگ انباشتی به یادگیری مشاهده‌ای بستگی دارد و در گونه‌های دیگر نادر است. آن‌ها پیشنهاد می‌کنند که تغییرات محیطی در دوره پلیستوسن ممکن است شرایط مناسب را فراهم کرده باشد. مایکل توماسلو نیز استدلال می‌کند که فرگشت فرهنگی انباشتی ناشی از یک «اثر چرخ‌دنده‌ای» (Ratchet effect) است که از زمان توسعه ساختار شناختی انسان برای درک دیگران به عنوان «عوامل ذهنی» آغاز شد. انتخاب گروهیِ فرهنگی اگرچه معمولاً تصور می‌شود که «انتخاب گروهی» در فرگشتژنتیکی وجود ندارد یا بی‌اهمیت است، اما نظریه وراثت دوگانه (نظریه وراثت دوگانه) پیش‌بینی می‌کند که به دلیل ماهیتِ توارث فرهنگی، این پدیده می‌تواند نیرویی مهم در فرگشت فرهنگی باشد. این دو ویژگی که در انتقال ژنتیکی نادر هستند، برای عمل کردنِ انتخاب گروهی ضروری می‌باشند. بوید و ریچرسون بر اساس مدلی قدیمی‌تر نشان دادند که وقتی ویژگی‌ها از طریق یادگیری اجتماعی گسترش می‌یابند، سوگیری‌های همرنگی تقریباً اجتناب‌ناپذیر هستند؛ این امر به این معناست که انتخاب گروهی در فرگشت فرهنگی پدیده‌ای رایج است. تحلیل گروه‌های کوچک در «پاپوآ گینه نو» نشان می‌دهد که انتخاب گروهیِ فرهنگی می‌تواند توضیح خوبی برای جنبه‌هایی از ساختار اجتماعی باشد که به کُندی تغییر می‌کنند، اما برای مُدهای زودگذر که سریع تغییر می‌کنند، تبیین مناسبی نیست. سیر تحول تاریخی در سال ۱۸۷۶، «فریدریش انگلس» دست‌نوشته‌ای با عنوان «نقش کار در گذار از میمون به انسان» نوشت که به عنوان یکی از اسناد بنیان‌گذار نظریه وراثت دوگانه (نظریه وراثت دوگانه) شناخته می‌شود؛ «استیون جی گولد» رویکرد فرگشتهم‌زمان «ژن-فرهنگ» را که ابتدا توسط انگلس مطرح و بعدها توسط انسان‌شناسان گسترش یافت، «بهترین نمونه قرن نوزدهمی برای فرگشتهم‌زمان ژن-فرهنگ» توصیف کرده است. این ایده که فرهنگ‌های انسانی فرایند فرگشتی مشابهی با فرگشتژنتیکی دارند، به «چارلز داروین» نیز بازمی‌گردد. کمپبل» برخی از اولین آثار نظری را منتشر کرد که در آن‌ها اصول نظریه فرگشتبا فرگشتفرهنگ‌ها تطبیق داده شده بود. در سال ۱۹۷۶، دو تحول در نظریه فرگشت فرهنگی، زمینه را برای ظهور نظریه وراثت دوگانه آماده کرد. در آن سال، کتاب «ژن خودخواه» اثر «ریچارد داکینز»، ایده‌های فرگشت فرهنگی را به مخاطبان عام معرفی کرد. اگرچه این کتاب یکی از پرفروش‌ترین کتاب‌های علمی تاریخ است، اما به دلیل فقدان دقت ریاضی، تأثیر کمی بر توسعه نظریه وراثت دوگانه داشت. همچنین در سال ۱۹۷۶، متخصصان ژنتیک «مارکوس فلدمن» و «لوئیجی لوکا کاوالی-اسفورزا» اولین مدل‌های پویا از فرگشتهم‌زمان ژن-فرهنگ را منتشر کردند. این مدل‌ها پایه و اساس کارهای بعدی در نظریه وراثت دوگانه را تشکیل دادند که با انتشار سه کتاب تأثیرگذار در دهه ۱۹۸۰ به اوج خود رسید. این کتاب مجموعه‌ای از مدل‌های ریاضی را ترسیم کرد که نشان می‌داد چگونه فرگشتژنتیکی ممکن است به انتخاب ویژگی‌های فرهنگی کمک کند و ویژگی‌های فرهنگی نیز به نوبه خود چگونه بر سرعت فرگشتژنتیکی تأثیر می‌گذارند. منتقدان احساس می‌کردند مدل‌های آن‌ها بیش از حد بر مکانیسم‌های ژنتیکی و به قیمت نادیده گرفتن مکانیسم‌های فرهنگی تکیه دارد. جنجال‌های پیرامون نظریات «سوزیوبیولوژی» ویلسون نیز ممکن است از تأثیر ماندگار این کتاب کاسته باشد. | ## بخش 3: نظریه وراثت دوگانه | دومین کتاب سال ۱۹۸۱، «انتقال و فرگشت فرهنگی: رویکردی کمی» اثر «کاوالی-اسفورزا» و «فلدمن» بود. این کتاب با بهره‌گیری گسترده از «ژنتیک جمعیت» و «اپیدمیولوژی»، یک نظریه ریاضی دربارهٔ گسترش ویژگی‌های فرهنگی بنا کرد. این اثر پیامدهای فرگشتی «انتقال عمودی» (انتقال ویژگی‌ها از والدین به فرزندان)، «انتقال مایل» (از هر عضو نسل قدیمی به نسل جوان‌تر) و «انتقال افقی» (بین اعضای یک جمعیت هم‌سن) را توصیف می‌کند. اثر مهم بعدی در نظریه وراثت دوگانه، کتاب «فرهنگ و فرایند فرگشتی» (۱۹۸۵) نوشته «رابرت بوید» و «پیتر ریچرسون» بود. این کتاب مدل‌های ریاضی استانداردی را ارائه می‌دهد که امروزه نیز معتبرند؛ از جمله فرگشتیادگیری اجتماعی در شرایط محیطی مختلف، اثرات جمعیتی یادگیری اجتماعی، نیروهای مختلف انتخاب بر قواعد یادگیری فرهنگی، اشکال مختلف انتقال سوگیرانه و تضادهای میان فرگشت فرهنگی و ژنتیکی. تحقیقات کنونی و آینده بوید و ریچرسون در کتاب سال ۱۹۸۵ خود، برنامه‌ای را برای تحقیقات آینده نظریه وراثت دوگانه ترسیم کردند. از آن زمان، نظریه وراثت دوگانه در طول دو دهه گذشته سنت غنی از مدل‌های نظری ایجاد کرده است؛ با این حال، کار تجربی (عملی) در سطح قابل مقایسه‌ای انجام نشده است. ویلسون»، زیست‌شناس هاروارد، در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۰۶ از توجه اندک به نظریه وراثت دوگانه ابراز ناامیدی کرد: «... به دلیلی که هنوز کاملاً درک نکرده‌ام، این نویدبخش‌ترین مرز تحقیقات علمی، افراد بسیار کم و تلاش ناچیزی را به خود جذب کرده است.» «کوین لالاند» و «گیلیان روت براون» این عدم توجه را به تکیه بیش از حد نظریه وراثت دوگانه بر مدل‌سازی‌های فرمی (ریاضی) نسبت می‌دهند: «نظریه وراثت دوگانه که از بسیاری جهات پیچیده‌ترین و بالقوه پُرارزش‌ترین رویکرد در میان تمام رویکردهاست، با فرآیندهای متعدد و هجوم ذهنیِ سیگماها و دلتاها، ممکن است برای همه به جز مشتاق‌ترین خوانندگان، بیش از حد انتزاعی به نظر برسد. تا زمانی که این هیروگلیف‌های نظری نتوانند به یک علم تجربیِ معتبر ترجمه شوند، اکثر ناظران در برابر پیام آن مصون خواهند ماند.» «هربرت گینتیس» اقتصاددان، با این نقد مخالف است و به کارهای تجربی و همچنین کارهای اخیر با استفاده از تکنیک‌های «اقتصاد رفتاری» اشاره می‌کند. این تکنیک‌ها برای آزمایش پیش‌بینی‌های مدل‌های فرگشت فرهنگی در محیط‌های آزمایشگاهی و همچنین مطالعه تفاوت‌های همکاری در پانزده جامعه کوچک‌مقیاس در کارهای میدانی به کار گرفته شده‌اند. از آنجایی که یکی از اهداف نظریه وراثت دوگانه توضیح توزیع ویژگی‌های فرهنگی انسان است، تکنیک‌های مردم‌نگاری (Ethnographic) و مردم‌شناسی نیز ممکن است برای آزمایش فرضیه‌های ناشی از نظریه وراثت دوگانه مفید باشند. اگرچه از یافته‌های مطالعات سنتی مردم‌شناسی برای حمایت از استدلال‌های نظریه وراثت دوگانه استفاده شده است، اما تاکنون کارهای میدانی مردم‌نگاریِ کمی طراحی شده است که صراحتاً این فرضیه‌ها را آزمایش کنند. هربرت گینتیس، نظریه وراثت دوگانه را یکی از دو نظریه مفهومی اصلی با پتانسیل متحد کردن علوم رفتاری (از جمله اقتصاد، زیست‌شناسی، انسان‌شناسی، جامعه‌شناسی، روان‌شناسی و علوم سیاسی) نامیده است. لالاند و براون نیز نظریه وراثت دوگانه را بهترین کاندیدا برای قرار دادن سایر دیدگاه‌های فرگشتی زیر یک چتر نظری واحد می‌دانند. رابطه با سایر حوزه‌ها جامعه‌شناسی و انسان‌شناسی فرهنگی دو موضوع اصلی مطالعه در هر دو رشته، فرهنگ‌های انسانی و تنوع فرهنگی است. با این حال، نظریه‌پردازان نظریه وراثت دوگانه معتقدند که هر دو رشته اغلب با فرهنگ به عنوان یک موجودیت «فوق‌ارگانیک» (Superorganic) و ایستا برخورد می‌کنند که رفتار انسان را دیکته می‌کند. آن‌ها استدلال می‌کنند که این نگاه، تنوع ویژگی‌های فرهنگی را در سطح فردی به اندازه کافی توضیح نمی‌دهد. در مقابل، نظریه وراثت دوگانه فرهنگ انسانی را در سطح فردی مدل‌سازی می‌کند و آن را نتیجه یک فرایند فرگشتی پویا در سطح جمعیت می‌بیند. سوسیوبیولوژی انسانی و روان‌شناسی فرگشتی روان‌شناسان فرگشتی، ساختار فرگشت‌یافته ذهن انسان را مطالعه می‌کنند. آن‌ها ذهن را متشکل از برنامه‌های مختلفی می‌بینند که برای حل مشکلات انطباقی نیاکان شکارچی-گردآورنده ما (مانند انتخاب جفت یا همکاری) تخصص یافته‌اند. وقتی ایده‌ها از ذهنی به ذهن دیگر منتقل می‌شوند، توسط این سیستم‌های استنتاجی تغییر می‌کنند. این تغییرات معمولاً تصادفی نیستند؛ برنامه‌های فرگشت‌یافته، اطلاعات را کم و زیاد می‌کنند و ایده‌ها را به گونه‌ای بازسازی می‌کنند که «شهودی‌تر»، ماندگارتر و جذاب‌تر شوند. ژن‌ها معمولاً هنگام تکثیر با وفاداری کپی می‌شوند، اما ایده‌ها معمولاً این‌گونه نیستند. اکولوژی رفتاری انسان «اکولوژی رفتاری انسان» (HBE) و نظریه وراثت دوگانه (نظریه وراثت دوگانه)، رابطه‌ای مشابه با رابطه میان اکولوژی و زیست‌شناسی فرگشتی در علوم زیستی دارند. HBE بیشتر نگران فرآیندهای اکولوژیکی است، در حالی که نظریه وراثت دوگانه تمرکز بیشتری بر فرآیندهای تاریخی دارد. یک تفاوت اساسی این است که اکولوژیست‌های رفتاری اغلب فرض می‌کنند فرهنگ سیستمی است که انطباقی‌ترین نتیجه را در یک محیط خاص ایجاد می‌کند؛ این یعنی در محیط‌های مشابه باید سنت‌های رفتاری مشابهی یافت شود. مطالعه‌ای روی فرهنگ‌های آفریقایی نشان داد که «تاریخ فرهنگی» نسبت به شرایط اکولوژیکی محلی، پیش‌بینی‌کننده بهتری برای ویژگی‌های فرهنگی است. میم‌تیک (Memetics) میم‌تیک که از ایده «میم» در کتاب «ژن خودخواه» داکینز نشأت گرفته، از این نظر شبیه نظریه وراثت دوگانه است که با فرهنگ به عنوان یک فرایند فرگشتی متمایز از انتقال ژنتیکی برخورد می‌کند. یک تفاوت این است که تمرکز میم‌تیک بر پتانسیلِ انتخابِ «تکثیرشونده‌های گسسته» (میم‌ها) است، در حالی که نظریه وراثت دوگانه اجازه انتقالِ گونه‌های فرهنگی غیرتکثیرشونده و غیرگسسته را نیز می‌دهد. نظریه وراثت دوگانه فرض نمی‌کند که وجود تکثیرشونده‌ها برای فرگشتانطباقیِ انباشتی ضروری است. همچنین نظریه وراثت دوگانه تأکید بسیار بیشتری بر نقش وراثت ژنتیکی در شکل‌دهی به ظرفیت فرگشت فرهنگی دارد. اما شاید بزرگ‌ترین تفاوت در تبار دانشگاهی آن‌ها باشد؛ برچسب «میم‌تیک» در فرهنگ عامه بسیار تأثیرگذارتر از محیط‌های آکادمیک است. شواهد تجربی فرگشت مشترک ژن-فرهنگ یکی از جسورانه‌ترین ادعاهای نظریه وراثت دوگانه این است که فرهنگ نه فقط رفتار، بلکه ژنوم انسان را نیز تغییر داده است. برخلاف تصور رایج که فرهنگ را پدیده‌ای «روبنایی» بر زیست‌شناسی می‌داند، شواهد تجربی نشان می‌دهند که فشارهای انتخابی ناشی از سنت‌های فرهنگی می‌توانند در طول نسل‌ها ترکیب ژنتیکی جمعیت‌ها را تغییر دهند. فراتحلیل‌های متعدد روی داده‌های دوقلوهای یک‌تخمکی و دوتخمکی نشان داده‌اند که گرایش به دین‌داری تا ۴۰ تا ۵۰ درصد وراثت‌پذیر است — یعنی بخش قابل‌توجهی از تفاوت‌های فردی در دین‌داری ریشه ژنتیکی دارد. از منظر نظریه وراثت دوگانه، این وراثت‌پذیری نشان‌دهنده آن است که هزاران سال زندگی در محیط‌های مذهبی فشار انتخابی روی ژن‌های مرتبط با رفتار اجتماعی، اطاعت از مرجعیت و پذیرش هنجارهای گروهی گذاشته است. نهادهای ازدواجی کلیسا و تغییر ساختار روان‌شناختی غرب هنریش در کتاب عجیب‌ترین مردم جهان (۲۰۲۰) استدلال می‌کند که سیاست‌های ازدواجی کلیسای کاتولیک در قرون وسطی — ممنوعیت ازدواج با خویشاوندان، ممنوعیت چندهمسری و تأکید بر ازدواج داوطلبانه — ساختار خانوادگی اروپا را از شبکه‌های خویشاوندی گسترده به خانواده‌های هسته‌ای کوچک تبدیل کرد. این تغییر فرهنگی در طول نسل‌ها فشار انتخابی ایجاد کرد که به پیدایش روان‌شناسی خاصی انجامید: فردگراتر، با اعتماد بیشتر به غریبه‌ها و تمایل بیشتر به همکاری با نهادهای غیرشخصی. هنریش این روان‌شناسی را «عجیب‌ترین مردم جهان» — غربی، تحصیل‌کرده، صنعتی، ثروتمند و دموکراتیک — می‌نامد و استدلال می‌کند که ریشه آن در سیاست‌های دینی هزار سال پیش نهفته است. این سه شاهد تجربی با هم نشان می‌دهند که رابطه دین و زیست‌شناسی انسان یک خیابان دوطرفه است: زیست‌شناسی بستری برای دین فراهم می‌کند و دین در طول زمان زیست‌شناسی را تغییر می‌دهد. انتخاب گروهی و مشکلات آن انتخاب گروهی ایده‌ای است که می‌گوید گروه‌هایی که اعضایشان بیشتر با هم همکاری می‌کنند، در رقابت با گروه‌های دیگر بهتر بقا می‌یابند و ژن‌های مرتبط با این همکاری در نسل‌های بعدی گسترش می‌یابند. نخست، مشکل مفت‌سواری: حتی در گروهی که اکثر اعضایش همکار هستند، یک فرد خودخواه می‌تواند از همکاری دیگران بهره ببرد بدون اینکه خودش هزینه‌ای بپردازد — و چون این فرد انرژی کمتری صرف می‌کند، بیشتر تولیدمثل می‌کند و ژن خودخواهی‌اش به‌تدریج ژن همکاری را در گروه حذف می‌کند. دوم، مشکل مهاجرت: وقتی افراد از گروهی به گروه دیگر می‌روند، ژن‌ها مدام بین گروه‌ها مخلوط می‌شوند و تنوع ژنتیکی میان گروه‌ها از بین می‌رود — در نتیجه انتخاب گروهی عملاً اثر خود را از دست می‌دهد. سوم، مشکل سرعت: فرگشت ژنتیکی آن‌قدر کند است که نمی‌تواند تغییرات سریع رفتار اجتماعی انسان را توضیح دهد. این سه مشکل باعث شد که انتخاب گروهی کلاسیک از دهه ۱۹۷۰ به بعد در میان زیست‌شناسان اعتبار خود را تا حد زیادی از دست بدهد و انتخاب خویشاوندی که ویلیام هامیلتون آن را مطرح کرده بود به تبیین غالب برای همکاری و نوع‌دوستی تبدیل شود. تفاوت نظریه وراثت دوگانه با انتخاب گروهی کلاسیک نظریه وراثت دوگانه اغلب با انتخاب گروهی کلاسیک که ادوارد ویلسون آن را مطرح کرده اشتباه گرفته می‌شود، اما تفاوت بنیادینی میان این دو وجود دارد. در انتخاب گروهی کلاسیک، ژن‌ها واحد اصلی انتخاب هستند — گروه‌هایی که ژن‌های مفیدتری برای همکاری دارند در رقابت با گروه‌های دیگر پیروز می‌شوند و ژن‌هایشان در جمعیت گسترش می‌یابد. اما در نظریه وراثت دوگانه، میم (ریچرسون و بوید عمداً از کلمه «میم» استفاده نمی‌کنند چون معتقدند این اصطلاح خیلی ساده‌انگارانه است و پیچیدگی انتقال فرهنگی را نشان نمی‌دهد. این تمایز از آن‌رو اهمیت دارد که انتخاب گروهی ژنتیکی با یک مشکل بنیادین روبروست: مهاجرت. وقتی افراد از گروهی به گروه دیگر می‌روند، تنوع ژنتیکی میان گروه‌ها کاهش می‌یابد و انتخاب گروهی ژنتیکی عملاً ناممکن می‌شود. اما فرهنگ این محدودیت را ندارد؛ زیرا سوگیری همسان‌پنداری Conformist Bias باعث می‌شود مهاجران جدید فرهنگ گروه میزبان را بپذیرند و تنوع فرهنگی میان گروه‌ها حتی با وجود مهاجرت بالا حفظ شود. رابرت بوید و پیتر ریچرسون نشان داده‌اند که همین ویژگی منحصربه‌فرد انتقال فرهنگی است که انتخاب گروهی را در سطح فرهنگی — برخلاف سطح ژنتیکی — به نیروی فرگشتی واقعی و مؤثر تبدیل می‌کند. به عبارت ساده‌تر، انتخاب گروهی کلاسیک می‌پرسد «کدام ژن‌ها بقا می‌یابند؟» اما نظریه وراثت دوگانه می‌پرسد «کدام فرهنگ‌ها بقا می‌یابند؟» و سپس نشان می‌دهد که پاسخ به سؤال دوم در طول زمان پاسخ سؤال اول را نیز تغییر می‌دهد. این رابطه دوسویه میان فرهنگ و ژن — که جوزف هنریش آن را «فرگشت مشترک ژن-فرهنگ» می‌نامد — قلب تپنده این نظریه است و آن را از هر دو رقیبش، یعنی انتخاب گروهی کلاسیک و نظریه محصول جانبی، متمایز می‌کند. پیامدهای عملی نظریه برای درک تنوع دینی نظریه وراثت دوگانه نه فقط یک چارچوب نظری، بلکه ابزاری است که پیش‌بینی‌های قابل آزمایش دربارهٔ تنوع دینی در جهان امروز ارائه می‌دهد. سه پیش‌بینی مهم این نظریه که شواهد تجربی آن‌ها را تأیید کرده‌اند عبارتند از: نخست، جوامع با تهدیدات بیرونی بالا دین‌های سخت‌گیرتری را حفظ می‌کنند. در این جوامع دین‌داری بالاتر، مناسک پرهزینه‌تر و خدایان تنبیه‌گر قوی‌تری نیز دیده می‌شود. از منظر نظریه وراثت دوگانه، این الگو نتیجه منطقی انتخاب فرهنگی است — در محیط‌های پرخطر، گروه‌هایی که دین سخت‌گیرانه‌تری داشتند بهتر بقا یافتند و صفات فرهنگی آن‌ها در نسل‌های بعدی تثبیت شد. این پدیده که در میان مهاجران مسلمان، مسیحی و یهودی به اروپا و آمریکای شمالی به‌خوبی مستند شده، از منظر نظریه وراثت دوگانه توضیح روشنی دارد: دین والدین در محیط انتخابی خاصی شکل گرفته بود — تهدیدات، هنجارها و شبکه‌های اجتماعی آن محیط — که پس از مهاجرت دیگر وجود ندارد. فرزندان در محیط جدید با سوگیری‌های یادگیری فرهنگی مانند تقلید از اکثریت و تقلید از موفق‌ها در معرض الگوهای فرهنگی متفاوتی قرار می‌گیرند و صفات فرهنگی-دینی به‌تدریج با محیط جدید انطباق می‌یابند. ریچارد سوسی در پژوهش روی ۲۰۰ جامعه آرمان‌شهری آمریکا نشان داد که جوامع مذهبی با مناسک پرهزینه‌تر طول عمر بیشتری داشتند. این یافته پیش‌بینی مستقیم نظریه وراثت دوگانه را تأیید می‌کند: صفات فرهنگی که هزینه بالاتری برای تقلیدکنندگان غیرمتعهد دارند — یعنی مفت‌سواران را بهتر فیلتر می‌کنند — در رقابت فرهنگی میان گروه‌ها پایدارتر می‌مانند و احتمال انتقالشان به نسل‌های بعد بیشتر است. او استدلال می‌کند که توصیف ویژگی‌هایی که از طریق یک «کد خود-سامان‌ده» (مانند فرگشت ژنتیکی) منتقل نمی‌شوند، گمراه‌کننده است؛ زیرا این رویکرد ساختار الگوریتمی خاصی را که یک سیستم وراثت برای نیازمندی به یک چارچوب ریاضی خاص لازم دارد، نادیده می‌گیرد. | ## جمع‌بندی | انتقادات دیگری نیز به تلاش برای قاب‌بندی فرهنگ در کنار فرگشت توسط افرادی چون «ریچارد لوانتین»، «نایلز الدرج» و «استوارت کافمن» مطرح شده است.