موضوع مقاله: انسفالیت بی‌حالی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # انسفالیت بی‌حالی | مقدمه: التهاب خواب‌آور مغز یا انسفالیت بی‌حالی شکلی غیر معمول از انسفالیت است که همچنین به عنوان بیماری خواب یا بیماری خواب‌آلودگی نیز شناخته می‌شود (متمایز از بیماری خواب ناشی از مگس تسه). | ## بخش 1: انسفالیت بی‌حالی | این بیماری اولین بار در سال ۱۹۱۷ توسط کنستانتین فون اکونومو عصب‌شناس و ژان رنه کروشه آسیب‌شناس توصیف شد. این بیماری به مغز حمله می‌کند و برخی از قربانیان را در وضعیتی شبیه مجسمه، لال و بی‌حرکت می‌گذارد. تعداد دقیق افراد مبتلا ناشناخته است، اما تخمین زده می‌شود که بیش از یک میلیون نفر در طول این همه‌گیری به این بیماری مبتلا شده‌اند که مستقیماً باعث مرگ بیش از ۵۰۰٬۰۰۰ نفر شده‌است. بسیاری از کسانی که جان سالم به در بردند هرگز به توانایی قبل از بیماری خود بازنگشتند. علائم و نشانه‌ها انسفالیت بی‌حالی با تب بالا، گلودرد، سردرد، بی حالی، دوبینی، تأخیر در پاسخ فیزیکی و ذهنی، وارونگی خواب و کاتاتونی مشخص می‌شود. بیماران همچنین ممکن است حرکات چشم غیرطبیعی (بحران حرکت چشمی)، پارکینسونیسم، ضعف بالاتنه، دردهای عضلانی، لرزش، سفتی گردن، و تغییرات رفتاری از جمله روان‌پریشی را تجربه کنند. عواقب و درمان آن - اثر کنستانتین فون اکونومو، ۱۹۳۱: صفحه اول علل انسفالیت بی حالی نامشخص است. اگرچه قبلاً اعتقاد بر این بود که این بیماری با همه‌گیری آنفولانزای اسپانیایی مرتبط است، اما تحقیقات نوین استدلال‌هایی را علیه این ادعا ارائه می‌دهد. برخی از مطالعات منشأ آن را در یک پاسخ خودایمنی بررسی کرده‌اند، و به‌طور جداگانه یا در رابطه با یک پاسخ ایمنی، به آسیب‌شناسی بیماری‌های عفونی - ویروسی و باکتریایی مانند آنفولانزا، که در آن ارتباط با آنسفالیت واضح است، پیوند می‌خورد. پارکینسونیسم پساانسفالیت به وضوح به دنبال شیوع انسفالیت بی‌حالی پس از همه‌گیری آنفلوانزا در سال ۱۹۱۸ ثبت شد. | ## بخش 2: انسفالیت بی‌حالی | شواهد دال بر علت ویروسی بودن علائم پارکینسون غیرمستقیم است (همه‌گیرشناسی و یافتن آنتی‌ژن‌های آنفلوانزا در بیماران مبتلا به انسفالیت بی حالی)، در حالی که شواهدی که برای رد این عامل استدلال می‌شود از نوع منفی هستند (به عنوان مثال، فقدان RNA ویروسی در مواد مغزی پارکینسونی پس از انسفالیت). در بررسی رابطه بین آنفولانزا و انسفالیت بی‌حالی (EL)، مک کال و همکارانش از سال ۲۰۰۸ به این نتیجه رسیدند که «استدلال دربارهٔ آنفولانزا کمتر از آنچه در حال حاضر تصور می‌شود، تعیین‌کننده است… شواهد مستقیم کمی وجود دارد که از آنفولانزا در عامل EL بودن حمایت می‌کند، و اینکه تقریباً ۱۰۰ سال پس از اپیدمی EL، علت آن همچنان مبهم است.». از این رو، در حالی که نظرات در مورد رابطه انسفالیت بی‌حالی با آنفولانزا همچنان تقسیم‌بندی شده‌است، غلبه ادبیات مردد به نظر می‌رسد. فلیکس اشترن، متخصص اعصاب آلمانی، که صدها بیمار انسفالیت بی‌حالی را در دهه ۱۹۲۰ مورد بررسی قرار داد، خاطرنشان کرد که انسفالیت بی‌حالی آنها معمولاً در طول زمان تکامل یافته‌است. اگر بیماران اشترن این دوره از بیماری را دنبال می‌کردند، انسفالیت بی‌حالی در آنها تشخیص داده می‌شد. اشترن مشکوک بود که انسفالیت بی‌حالی نزدیک به فلج اطفال باشد؛ گرچه بدون شواهدی برای اثبات. او بیمارانی را با علائم اولیه واکسینه کرد و به آنها گفت که ممکن است موفقیت‌آمیز باشد. در سال ۲۰۱۰، در خلاصه‌ای از انتشارات دانشگاه آکسفورد که دیدگاه‌های تاریخی و معاصر در مورد انسفالیت بی‌حالی را مرور می‌کند، ویراستار آن، جوئل ویلنسکی، از دانشکده پزشکی دانشگاه ایندیانا، به نقل از نوشته محقق دیگری از سال ۱۹۳۰، می‌گوید: «ما باید اعتراف کنیم که علت هنوز مبهم است، عامل ایجاد کننده هنوز ناشناخته است، معمای پاتولوژیک هنوز حل نشده‌است…»، و در ادامه نتیجه‌گیری زیر را تا تاریخ انتشار ارائه می‌دهد: پس از انتشار این خلاصه، یک انتروویروس در موارد آنسفالیت بی‌حالی ناشی از همه‌گیری کشف شد. یکی، که به‌طور گسترده پذیرفته شده‌است، شامل یک بیماری انسفالیت حاد یا نیمه حاد است که در آن سایر علل شناخته شده انسفالیت حذف شده‌اند. معیار تشخیصی دیگری که اخیراً پیشنهاد شده‌است، می‌گوید که تشخیص انسفالیت بی‌حالی «ممکن است در صورتی مد نظر قرار گیرد که وضعیت بیمار را نتوان به هیچ بیماری عصبی شناخته‌شده دیگری نسبت داد و علائم زیر را نشان دهد: علائم آنفولانزامانند؛ پرخوابی ، توانایی بیدار شدن، چشم‌فلجی (فلج عضلات کنترل‌کننده حرکت چشم) و تغییرات روانی.» برخی دیگر بی‌حالی، چهره‌های بی رمق ، خون اضافی در مننژها، و سایر علائم عمومی عصبی را توصیف می‌کنند. | ## بخش 3: انسفالیت بی‌حالی | تاکنون شواهد کمی مبنی بر درمان مؤثر ثابت برای مراحل اولیه وجود دارد، اگرچه در برخی از بیمارانی که استروئید دریافت کرده‌اند پیشرفت در بهبودی دیده شده‌است. این بیماری پیشرونده می‌شود و شواهدی از آسیب مغزی مشابه بیماری پارکینسون وجود دارد. L-DOPA (لوودوپا) و سایر داروهای ضد پارکینسون اغلب پاسخ‌های چشمگیری ایجاد می‌کنند. با این حال، اکثر افرادی که L -DOPA دریافت می‌کنند، بهبودهایی را تجربه می‌کنند که عمر کوتاهی دارند. موارد قابل توجه موارد قابل توجه عبارتند از: موریل «کیت» ریچاردسون (با فامیل پدری هویت)، همسر اول بازیگر سر رالف ریچاردسون، در اکتبر ۱۹۴۲ بر اثر این بیماری درگذشت، و برای اولین بار در ۱۹۲۷–۱۹۲۸ علائم را نشان داد. گمانه‌زنی‌هایی وجود دارد که آدولف هیتلر ممکن است در جوانی به بیماری انسفالیت بی‌حالی مبتلا شده باشد (علاوه بر مورد اساسی‌تر پارکینسونیسم در سال‌های آخر زندگی‌اش). مروین پیک (۱۹۱۱–۱۹۶۸)، نویسنده کتاب‌های گورمنگاست، زوال به سمت مرگش در ابتدا به انسفالیت بی‌حالی با علائمی شبیه به پارکینسون نسبت داده شد، اگرچه دیگران بعداً اعلام کردند که کاهش سلامتی و مرگ نهایی او ممکن است به دلیل زوال عقل اجسام لویی باشد. مواردی که در کتاب بیداری‌ها توسط الیور ساکس، عصب‌شناس بریتانیایی شرح داده شده‌است. جین نورتون گرو مورگان، همسر جی پی مورگان جونیور، در سال ۱۹۲۵ بر اثر انسفالیت بی‌حالی درگذشت. در آن زمان، پزشکان آنسفالیت او را به ابتلا به آنفولانزا در طول همه‌گیری ۱۹۱۸ نسبت دادند. | ## جمع‌بندی | در سینما در سال ۱۹۹۰، پنی مارشال کارگردان آمریکایی فیلم بیداری‌ها را ساخت که بر اساس کتاب خاطراتی به همین نام اثر الیور ساکس بود.