موضوع مقاله: پولس رسول و یهودیان مسیحی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پولس رسول و یهودیان مسیحی | مقدمه: امروزه مطالعات کتاب مقدس بر این باور است که پولس رسول رسائلش را به یک منشی دیکته می‌کرد (برای نمونه، ). | ## بخش 1: پولس رسول و یهودیان مسیحی | پولس رسول و مسیحیت یهودی، موضوعی است که از دهه ۱۹۷۰ مورد توجه جدی پژوهشگران قرار گرفته است. رابطه پولس با یهودیت موضوعاتی از جمله جایگاه عهد اسرائیل و نقش اعمال به‌عنوان وسیله‌ای برای ورود به عهد یا ماندن در آن را در بر می‌گیرد... پذیرش غیریهودیان در جنبش مسیحی نخستین، میان پولس و سایر رسولان بر سر اینکه آیا ایمان جنتیل‌ها به مسیح آنان را از ختنه معاف می‌کند یا نه، جدلی برانگیخت. پولس ختنه را برای جنتیل‌ها ضروری نمی‌دانست، زیرا معتقد بود خداوند آنان را از طریق ایمان به عیسی در عهد جدید گنجانده است. این امر او را با یهودی‌گرایان، جناحی از یهودیان مسیحی که معتقد بودند شریعت موسی ختنه را برای گروندگان جنتیل الزامی می‌داند، به تعارض کشاند. پولس که خود از خانواده‌ای فریسی و متدین یهودی برخاسته بود، پیش از گرویدنش پیروان عیسی را به‌شدت آزار می‌داد. تأثیر او بر تفکر مسیحی از هر نویسنده عهد جدید دیگری بیشتر دانسته می‌شود و الهیات او سرانجام به جدایی مسیحیت از یهودیت انجامید. سرانجام پیروان دیدگاه پولس شمارشان بیشتر شد و این امر در کنار تحولات مرتبط دیگر به پیدایش مسیحیت پولسی انجامید. دیدگاه کلی تأثیر پولس بر تفکر مسیحی از هر نویسنده عهد جدید دیگری بیشتر دانسته می‌شود. بر اساس نظر کریستر ستندال، دغدغه اصلی نوشته‌های پولس دربارهٔ نقش عیسی و نجات از طریق ایمان، نه وجدان فردی گناهکاران و تردیدشان دربارهٔ برگزیده شدن توسط خدا، بلکه مسئله پذیرش جنتیل‌های (یونانی) پیرو تورات در عهد خداست. پولس برای حل این مسئله از چندین چارچوب تفسیری بهره می‌گیرد، اما مهم‌ترین آن‌ها تجربه و درک شخصی خود اوست. «کلیسا» در به دو اسطوره اشاره دارد: اسطوره یونانی مردگان شریف، که با مفهوم خاندان مکابی دربارهٔ شهادت و جان‌فشانی برای قوم مرتبط است؛ و اسطوره یهودی حکیم تحت آزار یا درستی اخلاقی، یعنی «داستان فرزند حکمت». مفهوم «مردن برای» به این شهادت و آزار و اذیت مسیحیان در امپراتوری روم اشاره دارد. «مردن برای گناهان ما» به مسئله جنتیل‌های پیرو تورات اشاره دارد که هرچند وفادارند، از نظر تولد یهودی نیستند و از این رو «گناهکار» و از عهد محروم شمرده می‌شوند. تصلیب عیسی و رستاخیز مسیح این مشکل محرومیت جنتیل‌ها از عهد خدا را حل کرد، چنان‌که نشان می‌دهد. پذیرش جنتیل‌ها در یهودیت برای هویت یهودی-مسیحی برخی از مسیحیت پروتو ارتدوکس مشکل‌ساز شد، چراکه گروندگان جدید همه فرمان‌های شریعت موسی را رعایت نمی‌کردند؛ ختنه به‌ویژه نشانه عضویت در عهد ابراهیم شمرده می‌شد و سنت‌گراترین جناح یهودیان مسیحی (یعنی فریسیان گرویده) اصرار داشتند که گروندگان جنتیل نیز باید ختنه شوند. پولس با اصرار بر رعایت تمام احکام یهودی به‌شدت مخالفت کرد و آن را تهدیدی جدی برای آموزه نجات از طریق ایمان به عیسی می‌دانست. بر اساس نظر لری هورتادو، «پولس خود را آنچه مونک "شخصیتی در تاریخ نجات" می‌نامید می‌دانست»، کسی که «شخصاً و به‌طور منحصربه‌فرد از سوی خدا مأمور شده بود تا تحقق پیش‌بینی‌شده گردآمدن ("پُری") ملت‌ها را به انجام رساند .» از نظر پولس، قربانی عیسی مشکل محرومیت جنتیل‌ها از عهد خدا را حل کرد، چراکه ایمانداران از طریق مشارکت در مرگ و رستاخیز عیسی رستگار می‌شوند. بر اساس و اعمال رسولان باب ۱۵، پولس با رهبران کلیسای اورشلیم به توافق رسید که گرونده کنندگان جنتیل از رعایت بیشتر احکام یهودی معاف باشند، که این امر راه را برای گسترش بسیار وسیع‌تر کلیسای مسیحی فراتر از جامعه یهودی گشود. هورتادو می‌گوید پولس به پیوند با «حلقه‌های یهودی-مسیحی در یهودیه (استان رومی)» اهمیت می‌داد، که این احتمال را می‌دهد مسیح‌شناسی او با دیدگاه‌های آنان همسو و وامدار آن‌ها بوده است. رعایت شریعت و اعمال نیک وسیله‌ای برای ورود به عهد (قانون‌گرایی (الهیات نبودند، بلکه نشانه‌ای از بودن در عهد و وسیله‌ای برای ماندن در آن بودند. دیدگاه سندرز درک سنتی پروتستانتیسم از توجیه (الهیات) را به‌طور جدی زیر سؤال می‌برد. آثار سندرز، از جمله پولس و یهودیت فلسطینی در ۱۹۷۷ و پولس، شریعت و قوم یهود در ۱۹۸۳، از آن پس توسط استاد جیمز دان (دین‌شناس) که اصطلاح «دیدگاه جدید دربارهٔ پولس» را ابداع کردJ.D.G. رایت به تناقض ظاهری میان نامه به رومیان و نامه به غلاطیان اشاره می‌کند، چراکه رومیان نسبت به ادامه رابطه عهدی خدا با قوم باستانی‌اش بسیار مثبت‌تر از غلاطیان است. بر اساس نظر رایت، پولس میان اعمالی که نشانه قومیت هستند و آنهایی که نشانه اطاعت از مسیح‌اند تمایز می‌گذارد. در سه دهه گذشته، شماری از متکلمان دیدگاه‌های جدید دیگری دربارهٔ آموزه توجیه پولس و به‌ویژه دربارهٔ آنچه او دربارهٔ توجیه از طریق ایمان می‌گوید مطرح کرده‌اند. بر اساس نظر سایمون گدرکول، «توجیه از طریق ایمان» به این معناست که خدا جنتیل‌ها را همانند یهودیان می‌پذیرد، چراکه هر دو به خدا ایمان دارند. پولس در نامه‌اش به رومیان می‌نویسد: «زیرا ما معتقدیم که انسان از طریق ایمان و جدا از رعایت شریعت توجیه می‌شود. بله، خدای جنتیل‌ها هم هست، چراکه تنها یک خداست که هم ختنه‌شدگان را از طریق ایمان و هم ختنه‌نشدگان را از همان طریق توجیه می‌کند». با این حال، ارزش اطلاعات تاریخی موجود در اعمال رسولان توسط برخی پژوهشگران به چالش کشیده شده است. آنان معتقدند این کتاب از منظر آشتی میان مسیحیت پولسی و مخالفانش نوشته شده، از این رو پولس را پیرو شریعت موسی نشان می‌دهد و جدال او با پطرس را نادیده می‌گیرد و تنها به اختلافش با برنابا اشاره‌ای گذرا می‌کند. ایرنئوس در دوران مسیحیت در دوره قبل از نیقیه نخستین کسی بود که به‌طور مکتوب از اعمال رسولان نقل کرد و آن را در برابر مرقیون به کار گرفت، کسی که کتاب مقدس عبری را به‌کلی رد می‌کرد (همچنین نگاه کنید به مرقیونیه). در روزگار اسکندر مقدونی که در ۳۲۳ پیش از میلاد درگذشت، طرسوس تأثیرگذارترین شهر آناتولی بود. خانواده پولس پیشینه‌ای از تقوای دینی داشت .اول تیموتائوس، دوم تیموتائوس، و تیتوس ممکن است «تریتو-پائولین» باشند، یعنی احتمالاً توسط اعضای مکتب پولسی یک نسل پس از مرگ او نوشته شده باشند. | ## بخش 2: پولس رسول و یهودیان مسیحی | به نظر می‌رسد نسل‌های پیاپی این خانواده به فریسیان وابستگی عمیقی داشتند؛ اعمال رسولان از پولس نقل می‌کند که گفت «فریسی‌ام، پسر فریسیان». در او بیان می‌کند که دو تن از خویشاوندانش، آندرانیکوس پانونیا و یونیا، پیش از او مسیحی شده بودند و در میان رسولان از جایگاه برجسته‌ای برخوردار بودند. این پیشه نخستین پیوند او با پریسیلا و آکیلا شد که با آنان در خیمه‌دوزی شریک شد و بعدها همکاران بسیار مهمی در تبلیغ انجیل گشتند. پولس در نامه به فیلیپیان خود را یهودی متعبد معرفی کرد: در حالی که هنوز نسبتاً جوان بود، برای تحصیل دینی به اورشلیم فرستاده شد و در مدرسه گمالائیل که یکی از نامدارترین خاخام‌های تاریخ بود، تحصیل کرد. احتمالاً بخشی از خانواده‌اش در اورشلیم ساکن بودند، چراکه بعدها پسر یکی از خواهرانش جان او را در آنجا نجات داد. از زندگی او تا زمانی که در شهادت سنت استفان نقش فعالی ایفا کرد، یهودی یونانی‌زبان از میان یهودیان پراکنده، چیز دیگری دانسته نیست. پولس در نامه‌هایش به‌گستردگی از دانش خود دربارهٔ رواقی‌گری بهره گرفت و از اصطلاحات و استعاره‌های رواقی برای کمک به گروندگان جدید جنتیل در درک انجیل و توضیح مسیح‌شناسی‌اش استفاده کرد. از جنتیل‌هایی که می‌خواستند به مسیحیت اولیه بپیوندند، که در آن زمان بیشتر از یهودیان مسیحی تشکیل می‌شد، انتظار می‌رفت به یهودیت بگروند، که احتمالاً به معنای بریت میلا، رعایت محدودیت‌های غذایی کوشر و ۶۱۳ فرمان تورات بود. در آن دوره همچنین «گروندگان جزئی» وجود داشتند، مانند پروسلیت‌ها و ترسایان، یعنی هواداران یونانی-رومی که با یهودیت پیمان می‌بستند اما از گرویدن کامل سر باز می‌زدند و از این رو جایگاه جنتیل (غیریهودی) خود را حفظ می‌کردند، پس ختنه نشده بودند و رعایت هیچ‌یک از احکام شریعت موسی برایشان الزامی نبود. پولس اصرار داشت که ایمان به عیسی (همچنین نگاه کنید به ایمان یا وفاداری) برای رستگاری در مسیحیت کافی است، از این رو شریعت موسی برای جنتیل‌ها الزام‌آور نبود. گرویدن پولس نامه به غلاطیان می‌گوید که پیش از گرویدن پولس رسول، پولس فریسی بود که پیروان عیسی را «به‌شدت آزار می‌داد». ستون‌های کلیسا می‌گوید که پس از اینکه خدا «مرا فراخواند … تا او را در میان جنتیل‌ها اعلام کنم»، او «با هیچ انسانی مشورت نکرد». سه سال بعد که در مسیحیت اولیه بود، با کیفا (پطرس) و یعقوب البار ملاقات کرد و می‌گوید که «انجیلی را که در میان جنتیل‌ها موعظه می‌کنم» را تا ۱۴ سال بعد در سفر بعدی به اورشلیم برای «رهبران شناخته‌شده» توضیح نداد. تبلیغ در میان یهودیان بر اساس اعمال رسولان، پولس کار خود را در راستای شیوه سنتی یهودی تبلیغ در کنیسه‌های مختلفی آغاز کرد که گر توشاو و یهودیان در آن‌ها گرد می‌آمدند؛ و تنها به این دلیل که نتوانست یهودیان را به دیدگاه‌هایش جلب کند و با مخالفت و آزار شدید آنان روبرو شد، پس از اینکه در نشستی با رسولان در اورشلیم توافق کرد که جنتیل‌ها را تنها به‌عنوان گروندگان دروازه، یعنی پس از پذیرش قوانین هفت‌گانه نوح، به کلیسا بپذیرد، به دنیای جنتیل روی آورد. در ، پولس اعلام می‌کند که بلافاصله پس از گرویدنش به عربستان رفت و دوباره به دمشق بازگشت. در اعمال رسولان هیچ اشاره‌ای به سفر پولس به عربستان نشده؛ و سفر به اورشلیم بلافاصله پس از ذکر تبلیغ پولس در کنیسه‌ها آمده است. هیلگنفلد، وندت، وایتزکر، وایس و دیگران در اینجا تناقضی میان نویسنده اعمال رسولان و پولس می‌بینند. خاخام یعقوب آمدن، در دفاعیه‌ای قابل توجه از مسیحیت که در ضمیمه سدر عولام ربا آمده،pp. 32b–34b, Hamburg, 1752 بر این نظر است که هدف اولیه عیسی و به‌ویژه پولس تنها گرواندن جنتیل‌ها به قوانین هفت‌گانه نوح و واگذاشتن یهودیان به پیروی از شریعت موسی بود، که تناقضات ظاهری عهد جدید دربارهٔ شرایع موسی و سبت کتاب مقدس را توضیح می‌دهد. آزار پولس توسط یهودیان در اعمال رسولان چندین گذر در اعمال رسولان مأموریت‌های پولس به مسیحیت اولیه و برخوردهای او با یهودیان پراکنده و مردم بومی جنتیل را شرح می‌دهد. در ، یهودیان انطاکیه و قونیه تا آنجا پیش رفتند که پولس را به شهرهای دیگر دنبال کردند و مردم آنجا را علیه او به خشونت برانگیختند. در مسیحیت اولیه، مستعمره‌ای رومی، مأموران رومی پولس و همراهانش را به نفع جنتیل‌ها کتک زدند و زندانی کردند. روشن است که در این مرحله، پولس و همراهانش هنوز توسط کسانی که در فیلیپی علیه آنان اعتراض کردند یهودی شمرده می‌شدند، با وجود تلاش‌های پولس برای تطبیق تعالیمش با مخاطبانش. بعدها در سالونیک مجاور، یهودیان دوباره مردم را برانگیختند و مسیحیان را در برابر اقتدار رومی قرار دادند. پولس برای مسیحیان رم استدلال کرد که ختنه دیگر نه امری جسمانی، بلکه عملی روحانی است. ختنه نشود» و به استدلال پرداخت که ختنه اهمیتی ندارد: «ختنه هیچ است و ختنه‌نشدگی هیچ. بعدها پولس صریح‌تر این عمل را محکوم کرد و یهودی‌گرایانی را که ختنه را برای مسیحیان جنتیل ترویج می‌دادند رد و محکوم کرد. او آنان را به روی آوردن از روح به جسم متهم کرد: «آیا چنان نادانید که با اینکه در روح آغاز کردید، اکنون می‌خواهید با جسم کامل شوید؟» پولس هشدار داد که طرفداران ختنه «برادران دروغین» هستند. در عوض پولس پیام رستگاری در مسیحیت از طریق ایمان به عیسی را در برابر تسلیم شدن به شریعت موسی تأکید کرد که میثاق جدید با خدا را تشکیل می‌دهد، که در اصل توجیهی برای جنتیل‌ها از احکام سخت شریعت فراهم می‌کند، عهدی جدید که ختنه را لازم نمی‌داند (همچنین نگاه کنید به توجیه از طریق ایمان، برقانونی، لغو احکام عهد قدیم). موضع او دربارهٔ ختنه از دشمنی صریح با آنچه در «مثله‌کردن» می‌نامد تا ستایش در در نوسان است. با این حال، این تناقضات ظاهری به درجه‌ای از تردید دربارهٔ اعتبار اعمال رسولان انجامیده است.برای نمونه، نگاه کنید به دائرةالمعارف کاتولیک (۱۹۰۷–۱۹۱۴): اعمال رسولان: اعتراضات علیه اصالت فردیناند کریستیان باور، شوانبک، د وته، دیویدسون، مایرهوف، فریدریش شلایرماخر، بلک، کرنکل و دیگران اصالت اعمال رسولان را زیر سؤال برده‌اند؛ یکی از اعتراضات از تناقض میان و ناشی می‌شود. برخی معتقدند پولس تمام نامه به غلاطیان را در حمله به ختنه نوشت و در فصل پنجم گفت: «اینک من پولس به شما می‌گویم که اگر ختنه شوید، مسیح هیچ سودی برای شما نخواهد داشت.» شکاف میان یهودیانی که از شریعت موسی پیروی می‌کردند و ختنه شده بودند و جنتیل‌های ختنه‌نشده در نامه او به غلاطیان برجسته شد: دیدگاه‌های پولس دربارهٔ یهودی‌گرایان یهودی‌گرایان جناحی از یهودیان مسیحی بودند، هم از میان یهودیان و هم از میان جنتیل‌ها، که سفر لاویان عهد عتیق را همچنان برای همه مسیحیان الزام‌آور می‌دانستند. آنان می‌کوشیدند دین و ختنه را بر گروندگان جنتیل به مسیحیت اولیه تحمیل کنند و پولس رسول با شدت با آنان مخالفت کرد و رفتارشان را محکوم نمود، و بسیاری از نامه‌های پائولین را برای رد خطاهای الهیات مسیحی آنان به کار گرفت. پولس یهودی‌گرایان درون مسیحیت اولیه را به‌شدت نقد کرد و آموزه‌ها و رفتارشان را تندانه سرزنش نمود. | ## بخش 3: پولس رسول و یهودیان مسیحی | در آنجا یعقوب، پولس و دیگر رهبران جنبش مسیحی نخستین توافق کردند که گروندگان جنتیل تنها باید «سه استثنا» (که برخی آن‌ها را چهار می‌شمارند) را رعایت کنند، احکامی که تقریباً با قوانین هفت‌گانه نوح یهودیت همخوانی دارند و گفته می‌شود خدا آن‌ها را برای تمام بشریت مقرر کرده است. این شورای اورشلیم که همچنان توسط کلیسای ارتدکس شرقی رعایت می‌شود، شبیه آن چیزی است که یهودیت خاخامی پذیرفته، که می‌آموزد جنتیل‌ها تنها باید از قوانین نوحی پیروی کنند تا از جایگاهی در عالم آینده اطمینان یابند (همچنین نگاه کنید به جنبش نوحی و الهیات عهد دوگانه). دیدگاه‌های یهودی بازسازی‌های تاریخی یهودی علاقه یهودیان به پولس پدیده‌ای نوین است. پیش از آنچه جنبش عیسی به‌عنوان یهودی در سده‌های هجدهم و نوزدهم نامیده می‌شود، پولس به‌ندرت در تخیل عمومی یهودی جایگاهی داشت و رهبران دینی و پژوهشگران کمتر درباره‌اش نوشته بودند. می‌توان گفت او در تلمود و ادبیات خاخامی غایب است، هرچند در برخی نسخه‌های جدل قرون وسطایی تولدوت یشو (به‌عنوان جاسوسی برای خاخام‌ها) ظاهر می‌شود. اما با اینکه عیسی دیگر نمونه مسیحیت جنتیل شمرده نمی‌شد، جایگاه پولس در بازسازی‌های تاریخی یهودی از رابطه دینشان با مسیحیت اهمیت بیشتری یافت. او به‌عنوان کلید ساختن موانع (مثلاً هاینریش گرتز و مارتین بوبر) یا پل‌ها (مثلاً آیزاک مایر وایز و کلود جی. مونتفیوره) در روابط بین‌ادیانی مطرح شده، به‌عنوان بخشی از بحث درون‌یهودی دربارهٔ اینکه چه چیزی اصالت یهودی را تشکیل می‌دهد (مثلاً یوزف کلاوسنر و هانس یواخیم شوپس) و گاه به‌عنوان شریک گفتگو (مثلاً ریچارد ال. او در یک اوراتوریو (اثر فلیکس مندلسون)، یک نقاشی (اثر لودویگ مایدنر) و یک نمایشنامه (اثر فرانتس ورفل) حضور دارد، و چندین رمان دربارهٔ پولس نوشته شده (توسط شالوم آش و ساموئل ساندمل). فیلسوفان یهودی (از جمله باروخ اسپینوزا، لف شستوف و یاکوب تابس) و روانکاوان یهودی (از جمله زیگموند فروید و هانس زاکس) با این رسول به‌عنوان یکی از تأثیرگذارترین شخصیت‌های اندیشه غربی درگیر شده‌اند. بررسی‌های علمی از علاقه یهودیان به پولس شامل آثار هاگنر (۱۹۸۰)، مایسنر (۱۹۹۶) و لانگتون (۲۰۱۰، ۲۰۱۱) می‌شود. شورای اورشلیم به نظر می‌رسد پولس از «گره خوردن به الگوهای خاص رفتار و عمل» سر باز می‌زد. او با قرنتیانی که ظاهراً در خوردن هر چیزی که به بت‌ها تقدیم شده آزادی کامل احساس می‌کردند وارد جدل نمی‌شود و هرگز به شورای اورشلیم استناد نمی‌کند یا حتی از آن نامی نمی‌برد. بلکه می‌کوشد آنان را با توسل به مراقبتی که باید برای ایمانداران دیگری داشته باشند که شاید چنین آزادی‌ای احساس نکنند، متقاعد کند. پولس خود چندین ملاقات با حواریون در اورشلیم را شرح داد، هرچند تطبیق کامل هر یک از آن‌ها با روایت اعمال رسولان دشوار است (همچنین نگاه کنید به پولس رسول). پولس ادعا می‌کند «دوباره به اورشلیم رفت» (یعنی نه بار اول) با برنابا و تیتوس «در پاسخ به مکاشفه‌ای»، تا «انجیلی را که در میان جنتیل‌ها موعظه می‌کنم پیش آنان بگذارم»، منظور از «آنان» بر اساس گفته پولس «کسانی بود که قرار بود رهبران شناخته‌شده باشند» : یعقوب، کیفا و یوحنا. او این را «ملاقات خصوصی» (نه شورایی عمومی) توصیف می‌کند و می‌گوید تیتوس که یونانی بود تحت فشار قرار نگرفت که ختنه شود. برعکس، «دست راست مشارکت» به او دادند، او مأمور به رسالت نزد «ختنه‌نشدگان» و آنان نزد «ختنه‌شدگان»، و تنها خواستند که «فقرا» را به یاد داشته باشد. اینکه آیا این همان ملاقاتی بود که در اعمال رسولان توصیف شده، مورد اتفاق نظر همگان نیست. بر اساس مقاله‌ای در دانشنامه یهودی، هر چند موفقیت برنابا و پولس در میان غیریهودیان بزرگ بود، مقامات اورشلیم بر ختنه به‌عنوان شرط پذیرش اعضا در کلیسا پافشاری کردند، تا اینکه به پیشنهاد پطرس و یعقوب، رئیس کلیسای اورشلیم، توافق شد که از غیریهودیانی که خواهان ورود به کلیسا بودند تنها پذیرش قوانین نوحی خواسته شود —یعنی پرهیز از بت‌پرستی (پرستش خدایان غیر از خدای یکتا)، زنا و خوردن گوشت حیوان زنده. از زمان فردیناند کریستیان باور، پژوهشگران شواهدی از جریان‌های فکری گوناگون در مسیحیت نخستین یافته‌اند. جیمز دان (دین‌شناس) پیشنهاد می‌کند که پطرس «پل ارتباطی» میان دیدگاه‌های متضاد پولس و یعقوب البار بود. پولس گزارش می‌دهد که به پطرس گفت: «تو یهودی هستی، اما مانند جنتیل زندگی می‌کنی نه مانند یهودی. دانشنامه کاتولیک می‌گوید: «روایت سنت پولس از این حادثه هیچ تردیدی باقی نمی‌گذارد که سنت پطرس عدالت این سرزنش را دید.» در مقابل، کتاب از عیسی تا مسیحیت اثر ال. مایکل وایت می‌گوید: «رویارویی با پطرس شکست کامل دلاوری سیاسی بود و پولس به زودی انطاکیه را به‌عنوان عنصر نامطلوب ترک کرد و هرگز بازنگشت.» منبع دست اول برای حادثه انطاکیه نامه پولس به غلاطیان است. یهودیان به‌عنوان قاتلان عیسی چنان‌که محقق عهد جدید پیتر ویلم فان در هورست اشاره می‌کند، پولس در یهودیان را به کشتن خدا و پیامبران متهم می‌کند: جیمز پی. کارول، مورخ و کشیش سابق کاتولیک، هشدار می‌دهد که این سخنان و گفته‌های مشابه در اناجیل متی و یوحنا را نباید نشانه یهودستیزی دانست، بلکه باید آن‌ها را بازتاب اختلافات درونی میان گروه‌های مختلف یهودی در سال‌های نخست کلیسای مسیحی دید. محقق کتاب مقدس گرد لودمان و متکلم مسیحی اینگو بروئر با این نظر موافقند، اما تأکید دارند که لحن این نامه، بدون هیچ تمایزی، همان کلیشه‌های منفی رایج در دنیای غیریهودی دربارهٔ همه یهودیان را بازتاب می‌دهد.Lüdemann, Gerd. 83 جدایی از یهودیت الهیات انجیل پولس به جدایی فرقه مسیحی مسیحا-باور از یهودیت کمک کرد، تحولی که برخلاف نیت خود پولس بود. او نوشت که ایمان به مسیح به‌تنهایی برای نجات یهودیان و جنتیل‌ها یکسان تعیین‌کننده است، که شکاف میان پیروان مسیح و یهودیان جریان اصلی را اجتناب‌ناپذیر و دائمی کرد. 331 او استدلال کرد که گروندگان جنتیل برای داشتن سهمی در عالم آینده نیازی ندارند از رسوم یهودی پیروی کنند، ختنه شوند، محدودیت‌های غذایی یهودی را رعایت کنند، یا به هر شکل دیگری از شریعت موسی پیروی نمایند. ضمن آموختن به آنان برای ترک بت‌پرستی به سود جنبش نوحی، در نامه به رومیان بر ارزش مثبت شریعت (همچنین نگاه کنید به برقانونی) در شکل الهی‌اش تأکید کرد. از زمان پولس، تضاد جدلی‌ای که او میان پیمان موسایی و شیوه جدید نجات ایجاد کرد معمولاً تضعیف شده، با تأکید بر توسعه هموار (جانشینی‌گرایی) به جای تضاد آشکار (مرقیونیه). (همچنین نگاه کنید به برقانونی و لغو احکام عهد قدیم) مسیحیت پولسی مسیحیت پولسی اصطلاحی است که برای اشاره به شاخه‌ای از مسیحیت نخستین به کار می‌رود که با باورها و آموزه‌هایی که پولس رسول از طریق نامه‌های پائولین بیان کرده مرتبط است. | ## جمع‌بندی | این اصطلاح به‌طور کلی توسط برخی که معتقدند حاوی این معناست که مسیحیت آن‌گونه که شناخته می‌شود تحریف خدمت مسیح است، مانند آموزه ارتداد بزرگ، توهین‌آمیز تلقی می‌شود.