aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: یادآوری (فلسفه) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # یادآوری (فلسفه) | مقدمه: یادآوری یا فراموشی‌زدایی در شناخت‌شناسی افلاطون به معنای بازیابی دانش فطری است که پیش از تولد شکل گرفته است. | ## بخش 1: یادآوری (فلسفه) | این موضع در تقابل با دکترین تجربه‌گرایی است که بر اساس آن، شناخت از طریق تجربه و ادراک حسی ممکن می‌شود. فلسفهٔ نوافلاطونی در نگاه مفسران متأخر افلاطون، مفهوم یادآوری بیشتر از آن که مرتبط با شناخت باشد، مرتبط با هستی‌شناسی بود. | ## بخش 2: یادآوری (فلسفه) | فلوطین صراحتاً به یادآوری اشاره نمی‌کند، چرا که کلیتِ دانش مُثُل (لوگوس) از منبعی خارج از زمان (دایاد یا نوس الهی) سرچشمه می‌گیرد و به واسطهٔ تأمل در دسترسِ روح قرار دارد. نوافلاطونیان از مفهوم خاطرهٔ روحانی برای توضیح منشأ غیرمادی روح و شرح چگونگیِ فراخوانش خاطراتِ روح جهانی در زندگی روزمرهٔ انسان‌ها استفاده می‌کردند. | ## بخش 3: یادآوری (فلسفه) | یادآوری نزدیک‌ترین حالت ذهن بشری به تجربهٔ آزادی روح پیش از گرفتار شدن به ماده است. | ## جمع‌بندی | روند حلول در فلسفهٔ نوافلاطونی همچون ضربه‌ای توصیف شده است که باعث می‌شود روح تجربیات خود (و غالباً منبع الهی‌اش را) فراموش کند.
موضوع مقاله: مدرسه تئاتر هنری مسکو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مدرسه تئاتر هنری مسکو | مقدمه: ایدهٔ تأسیس این مدرسه استودیویی را ولادیمیر نمیروویچ-دانچنکو مطرح کرد.Школа-студия МХАТ: История. | ## بخش 1: مدرسه تئاتر هنری مسکو | mhatschool.theatre.ru این مدرسه دارای سه دانشکده است — بازیگری (مدت دوره: ۴ سال؛ نسبت رقابت: ۳۰ داوطلب به ازای هر یک ظرفیت پذیرش)، کارگردانی صحنه (مدت دوره: ۵ سال؛ نسبت رقابت: ۳ داوطلب به ازای هر یک ظرفیت پذیرش) و تهیه‌کنندگی (مدت دوره: ۵ سال؛ نسبت رقابت: ۴ داوطلب به ازای هر یک ظرفیت پذیرش). این ایده، واپسین وصیت کارگردان و مدرس، ولادیمیر نمیروویچ-دانچنکو، بود که یک ماه بعد، در ۲۵ آوریل ۱۹۴۳، بر اثر سکتهٔ قلبی درگذشت. روز بعد (۲۶ آوریل ۱۹۴۳)، قطعنامهٔ ویژه‌ای از سوی شورای کمیسارهای خلق جمهوری فدراتیو سوسیالیستی شوروی روسیه منتشر شد که بندی در آن به ایجاد این مدرسه-استودیو اختصاص داشت. | ## بخش 2: مدرسه تئاتر هنری مسکو | در سال ۱۹۸۷، شاخهٔ جدیدی برای طراحان صحنهٔ تئاتر، به سرپرستی والری یاکوولیویچ لونتال، افتتاح شد. در سال ۱۹۸۹، دپارتمان جدیدی برای هنرمندان-تکنولوژیست‌های طراحی لباس صحنه، به سرپرستی هنرمند مردمی روسیه، النورا پتروونا ماکلاکوا ، آغاز به کار کرد. در سال ۱۹۹۱، دپارتمان مدیریت تئاتر در این مدرسه ایجاد شد و در سال ۲۰۰۵، این دپارتمان به دانشکدهٔ تهیه‌کنندگی تبدیل گردید. | ## بخش 3: مدرسه تئاتر هنری مسکو | از دههٔ ۱۹۹۰، در این مدرسه استودیویی برنامه‌های بین‌المللی تبادل دانشجو با کشورهای جمهوری چک، مجارستان، لبنان، و ایالات متحده آمریکا اجرا می‌شود. | ## جمع‌بندی | از جمله شرکای آمریکایی این مدرسه-استودیو می‌توان به دانشگاه هاروارد، دانشگاه ایالتی وین و مرکز تئاتر یوجین اُنیل اشاره کرد.
موضوع مقاله: جانی راورا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جانی راورا | مقدمه: جیاندومنیکو جانی راورا (; ۹ آوریل ۱۹۲۰ - ۱۴ مه ۱۹۸۶) خواننده و تهیه‌کننده موسیقی اهل ایتالیا بود. | ## بخش 1: جانی راورا | زندگی و حرفه راورا، فرزند یک آنارشیست سوسیالیست و متولد کیاراواله بود و در ابتدا لنین نام داشت، اما پس از به قدرت رسیدن فاشیسم مجبور به تغییر نام کوچک خود شد.Zuffanti, Fabio. | ## بخش 2: جانی راورا | او فعالیت حرفه‌ای خود را به عنوان خواننده در سال ۱۹۴۲ آغاز کرد، پس از آنکه به همراه نیلا پیزی در مسابقه تست‌های رادیویی برای هنرمندان جدید موسیقی برنده شد. | ## بخش 3: جانی راورا | در سال‌های بعد، عضوی از ارکسترهای بزرگ آن زمان، از جمله ارکسترهایی شد که توسط چینیکو آنجلینی، پیپو بارتزیتزا، کارلو ساوینا و آرماندو ترووایولی رهبری می‌شدند و در سه دوره جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد. | ## جمع‌بندی | راورا در اواخر دهه ۵۰ میلادی از خوانندگی کناره‌گیری کرده و به عنوان مدیر اجرایی فعالیت کرد و هجده دوره از جشنواره موسیقی سانرمو و همچنین چندین دوره از جشنواره موسیقی یک دیسکو برای املاک و جشنواره موسیقی کاستروکارو را سازماندهی کرد.
موضوع مقاله: مائورو ناردی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مائورو ناردی | مقدمه: مائورو ناردی با نام هنری آنتونیو بورلی (۲۶ آوریل ۱۹۵۴) یک خواننده ایتالیایی است. | ## بخش 1: مائورو ناردی | زندگی‌نامه مائورو ناردی، متولد ۲۶ آوریل ۱۹۵۴ در ناپل، فعالیت حرفه‌ای خود را در سن ۱۹ سالگی به عنوان عضوی از ارکستر به رهبری جیانی دسیدری آغاز کرد. اگرچه او بخشی از برنامه تلویزیونی در رای ۱ نبود، اما فعالیت اولیه او توسط آژانس ای تی ای اف به رهبری آنتونیو فوسکو و فرانکو بالدی حمایت شد. این آلبوم‌ها شامل آهنگ‌های دیگری است که او در مورد موضوعات آهنگ ملودیک و عشق ناپلی نوشته است. این در دوره‌ای بود که او به سراغ آهنگ‌های مد روز «ژاکت» رفت که یک دهه قبل توسط افرادی مانند ماریو مرولا، پینو مائورو و ماریو تروی مد شده بود. | ## بخش 2: مائورو ناردی | از آن لحظه، او با تولد هنرمندان نئوملودیک مانند مائورو ناردی، نینو دی‌آنجلو، جیجی فینیزیو، کارملو زاپولا، فرانکو مورنو و مائورو کاپوتو، نسل موسیقی را متحول کرد. در سال‌های بعد، و هنوز هم تورهای مختلفی را در ایتالیا و خارج از کشور اجرا می‌کند و در چندین مهمانی خیابانی آواز می‌خواند. مائورو ناردی، که او نیز مفسر ملودرام ناپلی در تئاتر است، شخصیت اصلی نمایش کمدی «سوم ابتدایی» نوشته آلبرتو سیوتی است که بر اساس یکی از بزرگ‌ترین موزیکال‌های ناردی با همین نام ساخته شده است. این نمایش کمدی، و همچنین ناردی، شامل بازیگرانی از جمله فورتونا روبوستلی، آنجلو دی ویسکونتی، فرانکو کالونه و سیلویا موچینو نیز می‌شود. | ## بخش 3: مائورو ناردی | برای اولین بار در سال ۱۹۸۷، او در برنامه رای ۱ ناپل قبل و بعد شرکت کرد، جایی که آهنگ‌های کلاسیک ناپلی را اجرا کرد. در سال‌های ۲۰۰۰ و ۲۰۰۱، او در برنامه زنده باد ناپولی به رهبری مایک بونجیورنو و لورتا گوگی در شبکه شبکه ۴ شرکت کرد. در ۲۷ مه ۲۰۱۱، او به همراه دیگر همکارانش در کنسرتی که در میدان پلبیسیتو در ناپل برگزار شد، شرکت کرد. | ## جمع‌بندی | ورود به سیستم ۱۹۸۷ - ناپولیگنو ۱۹۸۸ - گوچیا دی ماره ۱۹۸۹ – من یک آواره هستم ۱۹۹۰ – ۲۵ مه ۱۹۹۰ ۱۹۹۲ - هو فتو تردیچی ۱۹۹۳ - موسیقی و شعر ۱۹۹۴ - داستان‌های واقعی ۱۹۹۴ - جادوی ناپولی ۱۹۹۵ - متروپولیس ۱۹۹۶ - مراویگلیوسامانته ۱۹۹۷ - عکاسی ۲۰۰۰ - ن'آپونتامنتو ۲۰۰۱ - مائورو ناردی؟
موضوع مقاله: الکساندر آنتوننکو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # الکساندر آنتوننکو | مقدمه: الکساندر آنتوننکو (متولد ۲۶ ژوئن ۱۹۷۵) یک خواننده تنور لتونیایی است که در رپرتوار درام تخصص دارد و در اپرای متروپولیتن و لا اسکالا اجرا داشته است. | ## بخش 1: الکساندر آنتوننکو | در سال ۱۹۹۸، او از آکادمی موسیقی لتونی در رشته سازهای بادی فارغ‌التحصیل شد و همزمان آموزش آواز را زیر نظر مارگاریتا گروزدوا آغاز کرد. مارگاریتا گروزدوا، الکساندر را به عنوان یک تنور معرفی کرد، اگرچه بسیاری معتقد بودند که صدای الکساندر یک باس-باریتون است. در سال ۱۹۹۸، او اولین اجرای تک‌نفره خود را در نقش اوبرتو در اپرای هندل، آلچینا، انجام داد. شغل الکساندر آنتوننکو در سال ۲۰۰۲ جایزه پاول ساخر و سپس در سال ۲۰۰۴ جایزه موسیقی بزرگ را در کشور خود، لتونی، برای تولیدات اپرا و اجرای رکوئیم وردی دریافت کرد. در سال ۲۰۰۶، او اولین اجرای خود را در نقش شوالیه گریو در نمایش مانون لسکو در اپرای سلطنتی سوئد و اپرای نروژ و همچنین در اپرای ایالتی وین انجام داد. در فصل ۲۰۰۶–۲۰۰۷، این خواننده نقش دون خوزه را در اپرای دولتی نروژ (اسلو)، توریدو را در اپرای آلمانی (برلین) و اپرای مونت کارلو اجرا کرد و نقش ماریو کاوارادوسی را در جشنواره بادن-بادن خواند. | ## بخش 2: الکساندر آنتوننکو | این خواننده تنور همچنین نقش‌های گابریل آدورنو (سیمون بوکانگرا) را در اپرای فرانکفورت و اسماعیل را در نابوکو در اپرای ایالتی باواریا خوانده است. آنتوننکو در نقش اتلو، اولین حضور خود را در اجرایی به رهبری ریکاردو موتی در جشنواره سالزبورگ در تابستان ۲۰۰۸ تجربه کرد. او اولین حضورش را روی صحنه اپرای متروپولیتن در نقش شاهزاده در نمایش روسالکا در سال ۲۰۰۹، به همراه رنه فلمینگ، تجربه کرد. در سال ۲۰۱۰، او در اپرای ایالتی وین در نقش هرمان در نمایش‌های «بی‌بی پیک و اتللو» دیده شد، نقش توریدو را در نمایش «کاوالریا روستیکانا» در والنسیا و نقش مدعی را در تولید جدیدی از بوریس گودونوف در اپرای متروپولیتن اجرا کرد. در سال ۲۰۱۱، مایسترو موتی از آنتوننکو دعوت کرد تا در اپرای گارنیه در پاریس، به همراه ارکستر سمفونی شیکاگو، قطعه اتلو را اجرا کند. او همکاری خود را با اپرای سلطنتی سوئد ادامه داد، جایی که در اجرای جدیدی از اپرای «خیال غرب» اثر پوچینی شرکت کرد. | ## بخش 3: الکساندر آنتوننکو | از دیگر اجراهای قابل توجه او می‌توان به اجرای سال ۲۰۱۲ در نمایش «توسکا»، در نقش کاوارادوسی، در لا اسکالا اشاره کرد. او پس از آن اجرا، در نقش مانریکو در نمایش ایل ترواتوره در اپرای دولتی برلین ظاهر شد. همچنین در سال ۲۰۱۳، او در نقش اسماعیل در اپرای نابوکو اثر جوزپه وردی به رهبری نیکولا لوئیزوتی در اسکالا ظاهر شد. او همچنین دعوت‌نامه‌ای برای بازی در یک نمایش جدید در اپرای متروپولیتن اتلو دریافت کرد که فصل ۲۰۱۵–۲۰۱۶ را آغاز کرد. این نمایش به دلیل تصمیم متروپولیتن برای کنار گذاشتن سنت سیاه‌چهره‌سازی برای نقش اتلو، در محافل اپرای آمریکایی مورد توجه قرار گرفت. از دیگر اجراهای آنتوننکو می‌توان به «نورما» در اپرای ایالتی باواریا، «اتللو» در اپرای لیسئو بارسلونا و زوریخ و «پاگلیاچی» در کاونت گاردن اشاره کرد. | ## جمع‌بندی | در فصل ۲۰۱۹–۲۰۲۰، او دوباره در متروپولیتن حضور داشت و نقش رادامز را در نمایش آیدا، به همراه آنا نتربکو، به تصویر کشید.
موضوع مقاله: اسپیریدون لوسی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # اسپیریدون لوسی | مقدمه: او در سال ۱۷۷۷ به برلین آمد و در آنجا به جامعه معرفی شد و در پوتسدام به پادشاه معرفی شد. | ## بخش 1: اسپیریدون لوسی | در طول جنگ جانشینی باواریا، او به عنوان کاپیتان به سپاه داوطلبان پیوست، با افتخار علیه اتریشی‌ها جنگید و به زودی به درجه سرگردی ارتقا یافت. در سال ۱۷۸۰ به عنوان سفیر پروس در لندن استخدام شد، سمتی که در فوریه ۱۷۸۱ به عهده گرفت. | ## بخش 2: اسپیریدون لوسی | با بهبود روابط پروس با انگلستان، که در سال‌های آخر سلطنت فردریک رخ داد، لوسی توانست فعالیت سفیری پربارتری را انجام دهد. در ژانویه ۱۷۹۲، او صاحب پسری به نام فریدریش ویلهلم لودویگ اوت اسپیریدیون شد، که سرانجام به مقام کاپیتانی هنگ گارد رسید. | ## بخش 3: اسپیریدون لوسی | در سال ۱۷۹۲، او توسط پادشاه فردریک ویلیام سوم به عنوان سرلشکر و در سال ۱۷۹۸ به عنوان سپهبد منصوب شد. در سال ۱۸۰۰، او به عنوان سفیر در سن پترزبورگ منصوب شد، اما دو سال بعد به درخواست خودش برکنار شد. | ## جمع‌بندی | این نام در سال ۱۹۱۹ با مرگ نوه‌اش، کنتس الیز دِ لوسی، در ایرلند از بین رفت، اما از دیگر نوادگان ایرلندی او می‌توان به فیزیکدان جان جولی ( ۱۸۵۷–۱۹۳۳) اشاره کرد.
موضوع مقاله: جیووانی راسوری | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جیووانی راسوری | مقدمه: او تحصیل در دانشگاه آن شهر را با نتایجی چنان درخشان آغاز کرد که مورد توجه فردیناند، دوک پارما، قرار گرفت و به او اجازه داد تحصیلات خود را در دانشگاه‌های فلورانس، پاویا، لندن و پاریس به پایان برساند، جایی که او همچنان مجذوب فضای روشنگرانه و پیش از انقلاب آن زمان بود. | ## بخش 1: جیووانی راسوری | راسوری در رشته پزشکی و فلسفه فارغ‌التحصیل شد و بلافاصله با وقف خود برای ترجمه آثار پزشک اسکاتلندی جان براون، به شهرت رسید. مسیر شغلی او به سرعت برق‌آسا پیش رفت: خیلی زود رئیس کالج معتبر گیسلیری شد و بعداً در سال ۱۷۹۵ به عنوان استاد آسیب‌شناسی پزشکی در دانشگاه پاویا و همچنین در سال ۱۷۹۷ به عنوان رئیس همان دانشگاه منصوب شد. راسوری ترجمه‌ای ایتالیایی از کتاب «جانورشناسی» اثر اراسموس داروین (میلان، ۱۸۰۳–۱۸۰۵) منتشر کرد. | ## بخش 2: جیووانی راسوری | او که به شدت با سلطه اتریش مخالف بود، داوطلبانه در ارتش سیسالپین ثبت نام کرد و پس از نبرد مارنگو، به میلان نقل مکان کرد و در آنجا پزشک جمهوری سیسالپین و بعداً جمهوری ایتالیا شد. در این سمت، او به جنوا فرستاده شد تا در مورد عملیات بهداشتی لازم برای ریشه‌کن کردن بیماری همه‌گیر تب روده که پس از محاصره طولانی و مشترک نیروهای اتریشی و نیروی دریایی بریتانیا، شهر را فرا گرفته بود، تصمیم‌گیری و هماهنگی کند. در ۲۶ نوامبر ۱۸۱۴، راسوری هنگام شرکت در جلسه‌ای از توطئه‌گران ضد اتریشی، که بیشتر به عنوان «توطئه نظامی برسکی-میلانی» شناخته می‌شود، دستگیر شد. | ## بخش 3: جیووانی راسوری | او به زندان محکوم شد، اما در سال ۱۸۱۸ آزاد شد، اما هیچ‌یک از وظایف تدریس خود را پس نگرفت. | ## جمع‌بندی | راسوری بیست سال آخر عمر خود را به مطالعه و تمرین حرفه پزشکی در شهر میلان اختصاص داد، جایی که در سال ۱۸۳۷ درگذشت.
موضوع مقاله: لوئیجی ریتانی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لوئیجی ریتانی | مقدمه: لوئیجی ریتانی (زاده ۱۸ ژوئیه ۱۹۵۹ – درگذشته ۳۱ اکتبر ۲۰۲۱) محقق، مترجم و آلمانی‌شناس ایتالیایی بود. | ## بخش 1: لوئیجی ریتانی | زندگی‌نامه ریتانی ادبیات ایتالیایی و آلمانی را در دانشگاه باری خواند و در سال ۱۹۸۳ دکترای خود را با پایان‌نامه‌ای دربارهٔ آرتور شنیتسلر دریافت کرد. در سال‌های ۱۹۸۴–۱۹۸۵ و از ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۱، چندین سال را در وین نزد وندلین اشمیت-دنگلر به مطالعه و تحقیق گذراند. | ## بخش 2: لوئیجی ریتانی | در سال ۱۹۹۱، ریتانی به عنوان استادیار، در سال ۲۰۰۰ دانشیار و در سال ۲۰۰۵ استاد تمام ادبیات مدرن آلمانی در دانشگاه اودینه منصوب شد. از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۳، او رئیس بخش فرهنگی (عضو شورای شهر برای فرهنگ) شهر اودینه بود. | ## بخش 3: لوئیجی ریتانی | از اکتبر ۲۰۱۵ تا سپتامبر ۲۰۱۹، او ریاست مؤسسه فرهنگی ایتالیا در برلین را بر عهده داشت. او عضو هیئت مدیره انجمن هولدرلین در توبینگن و عضو هیئت مشاوره علمی بنیاد عالی آلمان آزاد در فرانکفورت بود. | ## جمع‌بندی | او مقالات فرهنگی برای روزنامه‌های مختلف و رادیوی ایتالیا می‌نوشت و ویراستار مشترک مجموعهٔ ادبی «آنِمونی» در انتشارات «مارسیلیو» در ونیز بود.
موضوع مقاله: ساموئل رومانلی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ساموئل رومانلی | مقدمه: ساموئل رومانلی (متولد ۱۹ سپتامبر ۱۷۵۷ در مانتوا؛ درگذشته ۱۷ اکتبر ۱۸۱۴ در کازاله مونفراتو) یک یهودی ماسکیل و شاعر عبری متولد ایتالیا بود. | ## بخش 1: ساموئل رومانلی | رومانلی مردی با استعدادهای فراوان اما در عادات ناپایدار، از اوایل زندگی شروع به سفر کرد. او تجربیات خود را در آنجا در اثری که بسیار محبوب شده است شرح داده است (به پایین مراجعه کنید). پس از بازگشت به اروپا، او به‌طور متوالی در برلین (۱۷۹۱)، وین (۱۷۹۳)، لندن (۱۷۹۹) و لیل (فرانسه) زندگی کرد و حدود سال ۱۸۰۰ به کشور مادری خود بازگشت. رومانلی با تدریس و نوشتن اشعار عبری و ایتالیایی برای عروسی‌ها، جشن‌های میهن‌پرستانه و مناسبت‌های مشابه امرار معاش می‌کرد؛ اما از آنجایی که دمدمی مزاج و اهل تمسخر دین بود، دشمنان زیادی برای خود تراشید و همیشه در فقر شدید زندگی می‌کرد. | ## بخش 2: ساموئل رومانلی | او علاوه بر اشعار عبری، ترجمه‌هایی، به ویژه از کتاب دعا، از عبری به ایتالیایی و از ایتالیایی به عبری نوشت. از جمله ترجمه‌های قابل توجه او از ایتالیایی می‌توان به ملودرام «تمیستوکلس» اثر متاستازیو و تراژدی «مروپه» اثر مافی اشاره کرد. دومی توسط ویکرت، یک راهب بندیکتی (رم، ۱۹۰۳، چاپ دوم ۱۹۰۴) ویرایش شده است، در حالی که اولی هنوز به صورت نسخه خطی است. رومانلی برای نام‌های موجود در نسخه اصلی، جایگزین‌های عبری ارائه می‌دهد، مانند مِراب به جای مِروپه، پالتی به جای پولیفونته و غیره. | ## بخش 3: ساموئل رومانلی | نسخه عبری، اگرچه به معنای واقعی کلمه از نسخه اصلی پیروی نمی‌کند، اما نه تنها شاعرانه است، بلکه ترجمه‌ای وفادار نیز می‌باشد. اثر ادبی «ها-قُلوت یِحْدَلون» یا «مِشپَطْ شالوم» (برلین، ۱۷۹۱)، یک ملودرام عبری به افتخار یک عروسی «مساعة باعرب» یا «رنج در سرزمین عرب» (متوفی ۱۷۹۲)، شرح سفرهای او در ایالات بربری، که چندین بار تجدید چاپ شده و توسط شیلر-سینسی به انگلیسی ترجمه شده است (کمبریج، ۱۸۸۷)Romanelli, Samuel (2004). | ## جمع‌بندی | «روآه ناکون» (برلین، ۱۷۹۲)، یک شعر فلسفی «آلوت ها-مینحا» یا «هِبِر ها-مِوششَر» (وین، ۱۷۹۳)، شعری به افتخار عروسی ال.
موضوع مقاله: پاراگونه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پاراگونه | مقدمه: واژه «پاراگونه» به معنای «مقایسه» است و از دو بخش یونانی para به معنای «پیرامون» و agon به معنای «جدال، کشمکش یا مسابقه» تشکیل شده است. | ## بخش 1: پاراگونه | Available at: و معنای «رقابت» را نیز منتقل می‌کند.«پاراگونه» نام دست‌نوشته‌ای از لئوناردو داوینچی است که ابتدا توسط گولیلمو ماندزی ، ناشر سده نوزدهمی مجموعه آثار داوینچی، بر این اثر گذاشته شد و از آن زمان به بعد، این عنوان برای نوشته‌هایی که به صورت جدلی به مقایسه هنرها می‌پردازند، استفاده می شود.این رساله، نخستین بخش از هشت بخش رساله داوینچی درباره نقاشی است که شامل مجموعه‌ای از ۱۸ دفترچه بوده و توسط فرانچسکو ملزی ، شاگرد داوینچی، در فاصله سال‌های ۱۵۲۰ تا ۱۵۷۰ گردآوری شده است. | ## بخش 2: پاراگونه | در دوران رنسانس ایتالیا، بحث درباره مقایسه هنرها بسیار پررونق بود و داوینچی در این کتاب، نقاشی را بر شعر ، موسیقی و مجسمه‌سازی برتری داد. | ## بخش 3: پاراگونه | ## جمع‌بندی | تأثیر این دیدگاه را می‌توان در بسیاری از نظام‌های فلسفی پس از رنسانس مشاهده کرد.
موضوع مقاله: لشکر ۵۶ کازاله | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لشکر ۵۶ کازاله | مقدمه: لشکر کازاله در ۱۵ ژوئن ۱۹۳۹ در فورلی فعال شد و به نام شهر کازاله مونفراتو نامگذاری شد و بیشتر افراد خود را از منطقه رومانیا استخدام کرد. | ## بخش 1: لشکر ۵۶ کازاله | در آنجا، این لشکر پس از اعلام آتش‌بس کاسیبیله در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، توسط نیروهای مهاجم آلمانی در منطقه اتولیا-آکارنانیا یونان منحل شد. تاریخچه اصل و نسب این لشکر با تیپ «کازاله» که در ۲۱ دسامبر ۱۸۲۱ تأسیس شد، آغاز می‌شود که در ۲۵ اکتبر ۱۸۳۱ به هنگ‌های پیاده‌نظام اول و دوم تحت فرماندهی تیپ تقسیم شد. در ۴ مه ۱۸۳۹، این دو هنگ به عنوان هنگ‌های پیاده‌نظام یازدهم و دوازدهم شماره گذاری شدند. در ۲۸ اکتبر ۱۹۲۶ فرماندهی تیپ منحل شد و دو هنگ این تیپ به تیپ‌های دیگر منتقل شدند: هنگ یازدهم پیاده‌نظام «کاساله» به تیپ هفدهم پیاده‌نظام و هنگ دوازدهم پیاده‌نظام «کاساله» به تیپ دوازدهم پیاده‌نظام. در ۲۴ مه ۱۹۳۹، هنگ ۱۲ پیاده‌نظام «کازاله» در تریسته نام خود را به هنگ ۷۳ پیاده‌نظام «لومباردیا» تغییر داد و به لشکر تازه فعال شده ۵۷ پیاده‌نظام «لومباردیا» پیوست. | ## بخش 2: لشکر ۵۶ کازاله | در ۱۵ ژوئن ۱۹۳۹، لشکر ۵۶ پیاده‌نظام «کازاله» در فورلی فعال شد و دو هنگ پیاده‌نظام همنام خود و هنگ توپخانه ۵۶ تازه تأسیس «کاساله» را دریافت کرد. جنگ جهانی دوم در ۱۴ مارس ۱۹۴۱، لشکر کازاله ایتالیا را به مقصد آلبانی ترک کرد تا حمله بهاری شکست‌خورده ایتالیا در طول جنگ یونان و ایتالیا را تقویت کند. تا ۲۰ مارس ۱۹۴۱، کازاله به سپاه بیست و پنجم ارتش اختصاص یافت و در منطقه تپلنه جنگید. ارتباط با نیروهای یونانی در حال عقب‌نشینی اندکی پس از آغاز نبرد یونان در ۶ آوریل ۱۹۴۱ قطع شد و کازاله در امتداد رودخانه درین با احتیاط پیشروی کرد. در ۱۸ آوریل ۱۹۴۱، لشکر کازاله در لومی ای کاردیقیت با یک عقبه یونانی روبرو شد و تا ۱۹ آوریل ۱۹۴۱، لشکر به گیروکاستر رسیده بود. | ## بخش 3: لشکر ۵۶ کازاله | در ۲۲ آوریل ۱۹۴۱، لشکر به مرز یونان در نزدیکی دلویناکی رسید، جایی که با گشت‌های آلمانی روبرو شد. پس از آن، از این لشکر برای عملیات پاکسازی در یونان در منطقه زیتسا، نگرادس و پارامیتیا استفاده شد. در حالی که لشکر ۵۶ پیاده‌نظام «کاسال» در یونان مشغول به انجام وظیفه بود، انبارهای هنگ این لشکر در ایتالیا، لشکر ۱۵۳ پیاده‌نظام «ماچراتا» را تشکیل دادند: انبار هنگ یازدهم پیاده‌نظام «کازاله» هنگ ۱۲۱ پیاده‌نظام «ماچراتا»، انبار هنگ دوازدهم پیاده‌نظام «کازاله» هنگ ۱۲۲ پیاده‌نظام «ماچراتا» و انبار هنگ ۵۶ توپخانه «کازاله» هنگ ۱۵۳ توپخانه «ماچراتا» را تشکیل دادند. پس از اتمام این وظیفه، کازاله به جنوب خلیج آمبراسیا منتقل شد و پادگان‌هایی در آگرینیو، آمفیلوچیا و میسولونگی تأسیس کرد. این لشکر چندین حمله ضد پارتیزانی در آگرینیو، کاتو آخایا، کریسوویتسا و سایر مکان‌ها انجام داد. | ## جمع‌بندی | پس از اعلام آتش‌بس کاسیبیل در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، بخش‌هایی از هنگ یازدهم پیاده‌نظام به پارتیزان‌های یونانی پیوستند، در حالی که بقیه لشکر توسط نیروهای آلمانی منحل شد.
موضوع مقاله: نمازخانه پازی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نمازخانه پازی | مقدمه: این کلیسا که معمولاً به فیلیپو برونلسکی نسبت داده می‌شود، یکی از شاهکارهای معماری رنسانس محسوب می‌شود. | ## بخش 1: نمازخانه پازی | رایج‌ترین استدلال برای نسبت دادن این بنا به برونلسکی، شباهت آشکار این کلیسا به کلیسای قدیمی سن لورنزو است. برخی دیگر استدلال می‌کنند که سبک او در این فاصله بیست ساله توسعه یافته و کلیسای پاتزی نمایانگر یک گام رو به عقب است. اولین اشاره کتبی به برونلسکی به عنوان معمار، توسط نویسنده‌ای ناشناس در دهه ۱۴۹۰ نوشته شده است. محققان اکنون این کلیسا را ​​​​احتمالاً کار جولیانو دا مایانو یا میکلوتزو می‌دانند. نمایی که تصور می‌شود توسط برونلسکی آغاز شده باشد و فقط نمای پایینی آن دیده می‌شود، تا حدی با افزودن یک ایوان پنهان شده است. | ## بخش 2: نمازخانه پازی | الهام اصلی این اثر، صومعه دومینیکن سانتا ماریا نوولا، واقع در فلورانس، بوده است. هدف اصلی این ساختمان، خانه‌ی کلیسای جامع (اتاق جلسات برای شورای حکومتی) و استفاده به عنوان کلاس درس برای آموزش راهبان و سایر اهداف مذهبی بود. همچنین یک کلیسای کوچک در پشت محراب وجود داشت که خانواده‌ی سفارش‌دهنده حق دفن مردگان خود را در آن داشتند. انگیزه‌ی پنهان پازی‌ها از ساخت این کلیسا احتمالاً ایجاد نشانه‌ای بر شهر فلورانس و تأکید بر ثروت و قدرت خود بود. این واقعیت که شهر در آن زمان با شهر همسایه در جنگ بود و هنوز بودجه‌ی ساخت این کلیسا را ​​​​به دست می‌آورد، اهمیت آن را برای خانواده‌ی پازی و مردم فلورانس نشان می‌داد. | ## بخش 3: نمازخانه پازی | اندازه‌ی کلیسا توسط دیوارهای موجود از پیش تعیین شده بود و وضعیتی غیرمعمول ایجاد می‌کرد، با این حال، فضا مانند محراب قدیمی که الگوی این ساختمان بود، مربع نبود، بلکه مستطیل شکل و شبیه به یک گذرگاه بود و بنابراین در تضاد با محراب مربعی شکل و محوری قرار گرفته بود. با وجود این، و تاریخ پیچیده‌اش، این ساختمان به ما بینشی از جاه‌طلبی‌های معماران رنسانس در تلاششان برای ایجاد انسجام در زبان معماری ستون‌ها، ستون‌های نیم‌ستون، طاق‌ها و گنبدها می‌دهد. بین ستون‌های نیم‌ستون در جناح کلیسا، پنل‌های بلند، خالی و گرد و بالای آنها، دایره‌ها، نقوش تزئینی رایج رنسانس، وجود دارد. تندی‌های حواریون نشسته اثر لوکا دلا روبیا است که تزئینات سفالی گنبد ایوان را نیز انجام داده است. | ## جمع‌بندی | گردی‌های سفالی لعاب‌دار چهار انجیلی درون کلیسا از تندی‌های مشابه اثر دوناتلو در محراب قدیمی سن لورنزو، فلورانس، گرفته شده است، با این ویژگی که هر انجیلی کتابی را باز نگه داشته است که به نظر می‌رسد آن قدیس در حال کپی کردن آن است، یک شمایل‌نگاری غیرمعمول.
موضوع مقاله: انیا ناوارینی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # انیا ناوارینی | مقدمه: انیا ناوارینی (؛ ۱ آوریل ۱۸۸۵ – ) ژنرال ارتش سلطنتی ایتالیا بود که در جنگ جهانی دوم حضور داشت. | ## بخش 1: انیا ناوارینی | در ۱۴ مارس ۱۹۴۱، این لشکر برای شرکت در جنگ یونان و ایتالیا به آلبانی سوار کشتی شد. پس از حمله آلمان به یونان، ناوارینی به جبهه شمال آفریقا منتقل شد و در آنجا فرماندهی سپاه بیست و یکم ارتش را بر عهده گرفت. | ## بخش 2: انیا ناوارینی | در آفریقا، ناوارینی به یکی از معتمدترین دستیاران اروین رومل تبدیل شد و در برهه‌ای از زمان نیز به عنوان فرمانده گروه فرماندهی عالی ایتالیا در شمال آفریقا منصوب شد تا اینکه در ۱۴ اکتبر ۱۹۴۲ به ایتالیا بازگشت. او به درخواست مستقیم رومل، برای نبرد دوم العلمین به شمال آفریقا بازگشت و بار دیگر فرماندهی سپاه بیست و یکم را بر عهده گرفت. | ## بخش 3: انیا ناوارینی | پس از شکست ارتش پانزر آفریقا، او تا فوریه ۱۹۴۳ فرماندهی واحدهای بازمانده را بر عهده داشت، تا اینکه پس از شکست اجتناب‌ناپذیر جبهه شمال آفریقا در تونس، به ایتالیا منتقل شد. ناوارینی که پس از آتش‌بس کاسیبیله به عنوان فرمانده سپاه نوزدهم ارتش در کامپانیا منصوب شده بود، موفق به فرار و رسیدن به شمال ایتالیا شد، جایی که به نیروهای ارتش تازه تأسیس جمهوری اجتماعی ایتالیا پیوست. | ## جمع‌بندی | پس از پایان جنگ، در آوریل ۱۹۴۵، او تحت یک فرآیند اداری پاکسازی سیاسی قانونی ("محاکمه اداری") قرار گرفت و نقش و رتبه خود را از دست داد، اما در طول همان سال، چنین اقداماتی با تصمیم قانونی یک دادگاه عالی عدالت ("محاکمه قضایی") لغو شد.
موضوع مقاله: لشکر ۵۹ کالیاری | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لشکر ۵۹ کالیاری | مقدمه: لشکر ۵۹ کالیاری یک لشکر پیاده‌نظام ارتش سلطنتی ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم بود. | ## بخش 1: لشکر ۵۹ کالیاری | لشکر کالیاری به عنوان یک لشکر پیاده‌نظام کوهستانی طبقه‌بندی می‌شد، به این معنی که توپخانه این لشکر به جای کالسکه‌های اسبی لشکرهای پیاده‌نظام خطی، توسط قاطرهای بارکش جابجا می‌شد. لشکرهای واقعی جنگ کوهستانی ایتالیا، شش لشکر آلپاین بودند که توسط نیروهای کوهستانی آلپینی اداره می‌شدند. | ## بخش 2: لشکر ۵۹ کالیاری | این لشکر که در ورچلی مستقر بود، تقریباً به‌طور کامل از مردانی از شمال پیمونت، به ویژه از شهرهای ورچلی و ایوریا تشکیل شده بود. این لشکر در جنگ یونان و ایتالیا در سال‌های ۱۹۴۰–۱۹۴۱ شرکت کرد و سپس به عنوان یک واحد پادگانی به پلوپونز در یونان اعزام شد. | ## بخش 3: لشکر ۵۹ کالیاری | ## جمع‌بندی | در آنجا، پس از اعلام آتش‌بس کاسیبیل بین ایتالیا و متفقین در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، این لشکر توسط نیروهای مهاجم آلمانی منحل شد.
موضوع مقاله: مردم مضطرب | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مردم مضطرب | مقدمه: این اثر در یک مجموعه تلویزیونی با همین نام در نتفلیکس اقتباس شد که در ۲۹ دسامبر ۲۰۲۱ پخش شد. | ## بخش 1: مردم مضطرب | بازخوردها واشینگتن پست نوشت که «بکمن بار دیگر جوهرهٔ پرهرج و مرج انسان بودن را به تصویر می‌کشد». یواس‌ای تودی این رمان را «داستانی دربارهٔ این‌که مهربانی و همدلی چقدر در گذراندن هر روز اهمیت دارند – درسی برای زمانهٔ ما» توصیف کرد. | ## بخش 2: مردم مضطرب | پیپل رمان را «داستانی عجیب و در عین حال بزرگوارانه؛ زیرک، خردمندانه و اغلب خنده‌دار» ستود. اقتباس‌ها این رمان در مینی‌سریال شش قسمتی اقتباس شد که در ۲۹ دسامبر ۲۰۲۱ از نتفلیکس پخش شد. | ## بخش 3: مردم مضطرب | همچنین اقتباس سینمایی از رمان با بازی آنجلینا جولی در حال فروش به توزیع‌کنندگان در جشنواره فیلم کن ۲۰۲۵ بود. کارگردانی این فیلم برعهده مارک فورستر است و فیلم‌نامهٔ آن توسط دیوید مگی نوشته خواهد شد. | ## جمع‌بندی | هر دو پیش‌تر اقتباسی از کتاب دیگری از بکمن با عنوان مردی به نام اوه انجام داده‌اند.