موضوع مقاله: پیش‌زمینه‌سازی مهربانی (روان‌شناسی) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پیش‌زمینه‌سازی مهربانی (روان‌شناسی) | مقدمه: پیش‌زمینه‌سازی مهربانی یک اثر شناختی وابسته به عاطفه است که در آن افراد پس از مواجهه با مهربانی، عاطفه مثبتی از خود نشان می‌دهند. | ## بخش 1: پیش‌زمینه‌سازی مهربانی (روان‌شناسی) | پیشینه پیش‌زمینه‌سازی مهربانی به تأثیر مشاهده‌شده‌ای اشاره دارد که در آن افرادی که در معرض عمل مهربانی - پیش‌زمینه‌سازی - قرار می‌گیرند، متعاقباً بیشتر از حالت عادی به ویژگی‌های مثبت جهان توجه می‌کنند. برای مثال، فردی که یک کوپن رایگان از یک غریبه دریافت می‌کند، ممکن است تمایل بیشتری به درک نیات دیگران در اطراف خود به عنوان خیر داشته باشد. برخی پژوهشگران فرض می‌کنند که پیش‌زمینه‌سازی مهربانی شامل همان مدارهای شناختی است که پیش‌زمینه‌سازی حافظه را ممکن می‌سازد. یک عمل محبت‌آمیز با فعال کردن بازنمایی‌های عصبی از عاطفه مثبت، باعث افزایش فعالیت در شبکه‌های تداعی مرتبط با آن عاطفه می‌شود؛ بنابراین، احتمال بیشتری وجود دارد که محرک‌های بعدی، این شبکه‌های مرتبط و مثبت را فعال کنند و بنابراین عاطفه مثبت همچنان به صورت پیشخور به جلو منتقل شود. علاوه بر این، نشان داده شده است که پیش‌زمینه‌سازی مهربانی در کوتاه‌مدت در برابر محرک‌های منفی واکسینه می‌شود، و بنابراین به‌طور موقت تاب‌آوری فرد را بهبود می‌بخشد. اثرات پژوهشگران برای سنجش اثرات پیش‌زمینه‌سازی مهربانی، معمولاً یک الگوی تجربی ایجاد می‌کنند که واکنش‌های رفتاری و خودگزارش‌های شناختی را اندازه‌گیری می‌کند. معمولاً افراد در معرض یک محرک مؤثر یا عمل محبت‌آمیز، مانند دادن یک جعبه آب‌نبات، قرار می‌گیرند و متعاقباً آزمون‌های درون‌نگر برای اندازه‌گیری ویژگی‌های شناختی مانند عاطفه، حافظه، یادگیری یا توجه انجام می‌شود. | ## بخش 2: پیش‌زمینه‌سازی مهربانی (روان‌شناسی) | برخی از آزمایش‌ها شامل مشاهده رفتاری هستند و اغلب از الگوهای مطالعات حافظه، مانند زمان یادگیری، زمان واکنش، شناسایی هدف، یادآوری، و تولید کلمه استفاده می‌کنند. اولین تلاش برای شناسایی پیش‌زمینه‌سازی مهربانی، مشتق از یک آزمایش حافظه بود که توسط تیزدیل و فوگارتی در سال ۱۹۷۹ انجام شد. در آزمایش آنها، دو حالت خلقی شاد و افسرده، در شرکت‌کنندگان در کوشش‌های مختلف ایجاد شد. سپس به شرکت‌کنندگان محرک‌هایی با بار عاطفی شاد یا غمگین ارائه شد و متعاقباً از آنها خواسته شد تا موارد ارائه شده را به خاطر بیاورند. این مطالعه نشان داد که در حالت شاد، شرکت‌کنندگان بیشتر احتمال دارد محرک‌های شاد را به خاطر بیاورند و در حالت افسرده برعکس. فرضیه برخی پژوهشگران معتقدند که پیش‌زمینه‌سازی مهربانی مشابه خاطرات تداعی‌گر عمل می‌کند و بنابراین از مکانیسم‌های عصبی رایج استفاده می‌کند. تیزدیل و فوگارتی اولین کسانی بودند که بر اساس ظرفیت متجانس خلق‌وخو و مطالب هدف از طریق تداعی‌های مشترک، فرضیه‌ای مبنی بر اینکه عاطفه منجر به تفاوت در سرعت یادگیری و بازیابی حافظه می‌شود، ارائه دادند. | ## بخش 3: پیش‌زمینه‌سازی مهربانی (روان‌شناسی) | بعدها فرض شد که انسان‌ها مطالبی (از جمله عاطفه) را در حافظه ذخیره می‌کنند که بعداً در حضور محرک‌های محیطی جدید به عنوان نشانه‌هایی برای شبکه‌های تداعی عمل می‌کنند. سپس این فرضیه‌های تداعی اصلاح شدند تا محرک‌های متضاد را حذف کنند: به‌طور خاص، کلارک و وادل فرض کردند که عاطفه مثبت ناشی از اعمال محبت‌آمیز باعث ایجاد یک سوگیری شناختی مثبت می‌شود که سوژه را در برابر «محرک‌های ناخوشایند و بدون ابهام» نسبتاً مصون نگه می‌دارد. کاربردها پیش‌زمینه‌سازی مهربانی مشابه پیش‌زمینه‌سازی عاطفه عمومی است و بنابراین کاربردهای مشابهی دارد. در حوزه روان‌شناسی مثبت، پیش‌زمینه‌سازی مهربانی ابزاری ارزشمند برای گسترش عاطفه مثبت در یک چرخه بازخورد رو به جلو است. با القای خلق‌وخوی مثبت در دیگران و ایمن‌سازی آنها در برابر محرک‌های منفی، اعتقاد بر این است که آنها احساس می‌کنند مجبورند برای دیگران اعمال مهربانی انجام دهند و این اثرات را گسترش دهند. این گسترش عاطفه مثبت و افزایش تاب‌آوری با اهداف روان‌شناسی مثبت همسو است و در آن توصیه می‌شود که در کنار مراقبه مهربانی برای بهبود رفاه عمومی دنبال شود. | ## جمع‌بندی | پژوهشگران بازاریابی از پیش‌زمینه‌سازی مهربانی، به عنوان مطالعات شرکتی، بهره برده‌اند، نشان داده‌اند که این امر ممکن است باعث افزایش علاقه فرد به یک برند شود.