موضوع مقاله: درگیری هائیتی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # درگیری هائیتی | مقدمه: دولت هائیتی و نیروهای امنیتی هائیتی در تلاش برای حفظ کنترل بر پورتو پرنس در میان این درگیری‌ها بوده‌اند. | ## بخش 1: درگیری هائیتی | گزارش‌ها حاکی از آن است که تا سال ۲۰۲۳، باندها تا ۹۰ درصد از شهر را تحت کنترل دارند. در پاسخ به افزایش درگیری‌های باندی، یک جنبش مسلحانه خودسر به نام بوآ کال نیز به وجود آمد که هدف آن مبارزه با باندها بود. در ۲ اکتبر ۲۰۲۳، قطعنامه ۲۶۹۹ شورای امنیت سازمان ملل متحد تصویب شد که یک «مأموریت پشتیبانی امنیتی چندملیتی» به رهبری کنیا را به هائیتی مجاز کرد. در مارس ۲۰۲۴، خشونت‌های باندی در سراسر پورتو پرنس به منظور دستیابی به استعفای نخست‌وزیر موقت آریل هنری گسترش یافت، که منجر به فرار از زندان در هائیتی، سال ۲۰۲۴ و آزادسازی هزاران زندانی شد. این حملات و حملات بعدی به نهادهای دولتی مختلف، دولت هائیتی را مجبور به اعلام وضعیت اضطراری و اعمال منع رفت و آمد کرد. این روند با تأسیس شبه‌نظامیان تونتون ماکوت توسط دودمان دووالیه به رهبری رئیس‌جمهور فرانسوا دووالیه آغاز شد که برای سرکوب خشونت‌آمیز مخالفان استفاده می‌شد. پس از پایان دیکتاتوری با برکناری رئیس‌جمهور ژان-کلود دووالیه (فرزند فرانسوا) از قدرت در سال ۱۹۸۶، خشونت‌های غیردولتی ادامه یافت. بازیگران سیاسی هائیتی به استخدام گروه‌های مسلح برای دفاع از منافع خود، دستکاری در انتخابات و سرکوب ناآرامی‌های عمومی ادامه دادند. در سال ۱۹۹۴، رئیس‌جمهور ژان-برتران آریستید گروه‌های مسلح هوادار دووالیه را غیرقانونی اعلام کرد و نیروهای مسلح هائیتی را منحل کرد، اما این مسئله را حل نکرد، زیرا باز هم خلع سلاحی صورت نگرفت؛ بنابراین، سربازان و شبه‌نظامیان سابق، صفوف جناح‌های شبه‌نظامی غیررسمی را بیشتر متورم کردند. از سال ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۴، یک شورش «دفاکتو» ضد آریستید در پورتو پرنس رخ داد، زیرا سربازان سابق به دولت حمله کردند. در پاسخ به هرج و مرج، جوانان گروه‌های دفاع شخصی به نام «chimères» تشکیل دادند، که توسط پلیس و دولت برای تقویت موقعیت خود حمایت می‌شدند. دیپلمات آمریکایی دانیل لوئیس فوت استدلال کرد: «آریستید [باندها] را عمداً در اوایل دهه ۱۹۸۰ به عنوان یک صدا، به عنوان راهی برای به دست آوردن قدرت [برای مردم عادی هائیتی] شروع کرد، […] و آنها در طول سال‌ها تغییر شکل دادند.» پس از زمین‌لرزه ۲۰۱۰ هائیتی، باندهای جوان‌تر و بی‌رحم‌تر بر تسلط باندهای قدیمی‌تر که بیشتر از نظر سیاسی همسو بودند، غلبه کردند. به گفته سابین لامور، حمایت از سیاستمدارانی که در دوران ریاست جمهوری میشل مارتلی (۲۰۱۱–۲۰۱۶) به تجاوز و سوء استفاده متهم شدند، آینه‌ای از فرهنگ مردانگی سمی و زن ستیزی در باندهای خیابانی بود که اعضای آنها «راهزن قانونی» را که او در آلبوم ۲۰۰۸ خود با نام «Bandi Légal» تجلیل کرده بود، تجسم می‌بخشیدند. «MINUSTAH»، یک عملیات صلح‌بانی سازمان ملل متحد در هائیتی که پس از پایان کودتای ۲۰۰۴ هائیتی آغاز شد، نتوانست ناآرامی‌ها را مهار کند و خود مرتکب تخلفاتی شد. از زمان پایان MINUSTAH در اکتبر ۲۰۱۷، میزان خشونت‌های مرتبط با باندها و همچنین میزان خشونت‌های مرتبط با باندها علیه غیرنظامیان، به ویژه قتل‌عام پورتو پرنس ۲۰۱۸ که در آن ۲۵ غیرنظامی کشته شدند، افزایش یافته است. از سال ۲۰۱۷ تا ۲۰۲۱، رهبری سیاسی هائیتی درگیر بحران شد و پارلمان هائیتی به بن‌بست رسید، اداره عمومی به تدریج به دلیل کمبود بودجه از کار افتاد و سیستم قضایی عملاً از هم پاشید. اقتصاد هائیتی تحت تأثیر بلایای طبیعی مکرر و ناآرامی‌های فزاینده قرار گرفت که به بحران بیشتر دامن زد. روزنامه‌نگار «واکس»، الن یوانس، خلاصه کرد که «هائیتی با بحران‌های جدی و پیچیده از جمله زلزله ویرانگر سال ۲۰۱۰، سیل، شیوع وبا، طوفان‌ها و رهبران فاسد، دیکتاتور و بی‌کفایت مواجه بوده است». باندها با استفاده از سیاستمداران همکار و کنترل اقتصادی از طریق محافظت از راکت‌ها، آدم‌ربایی‌ها و قتل‌ها، وارد خلأ قدرت شدند. باندهای بانفوذتر، بخش‌های وسیعی از قلمرو، از جمله کل شهرداری‌ها و کمون‌ها را کنترل می‌کنند. G9 در کمون‌های [ تا سال ۲۰۲۲، محققان تخمین زده‌اند که حدود ۲۰۰ باند در سراسر هائیتی فعالیت می‌کنند. باندهای تأثیرگذارتر، مناطق وسیعی از قلمرو را کنترل می‌کنند، از جمله کل شهرستان‌ها و کمون‌ها. ائتلاف G9 شامل بسیاری از سربازان و پلیس‌های سابق است و برای مدت طولانی با حزب PHTK در ارتباط بود تا اینکه پس از روی کار آمدن آریل هنری از آن فاصله گرفت. اکنون G9 خود را به عنوان یک سازمان انقلابی معرفی می‌کند، و شبکه‌ای از اتحادهای سراسری به نام "G20" ایجاد کرده است. این باند در حالی که شریزیه هنوز افسر فعال پلیس بود، فعالیت می‌کرد، که نشان‌دهنده ارتباط قوی این باند با نیروهای امنیتی هائیتی است. "باز پیلات": یکی از مهم‌ترین باندهای پایتخت که عمدتاً از اعضای سابق پلیس نخبه سلاح‌ها و تاکتیک‌های ویژه تشکیل شده است. باز کراشه دیفه نان تی بوا باند سیمون پل باز نان چابن، ووف ژرمی نان بوستون، که به "باند بوستون" نیز معروف است باند بله‌کو "G-Pep": این ائتلاف باندها در پاسخ مستقیم به G9 تشکیل شد. این ائتلاف توسط باند نان بروکلین و رهبرش ژان پیر گابریل (ملقب به "تی گابریل") سازماندهی شد. G-Pep به احتمال زیاد به احزاب مخالف هائیتی و/یا "یک تاجر معروف هائیتی" مرتبط است. این باند شاخه‌هایی در گروس-مورن و جمهوری دومینیکن دارد و لیست انتظاری برای اعضای جدید دارد. عمدتاً از دیپورت‌شدگان، رهبران سابق گروه‌های مخالف، قاچاقچیان سابق و افسران پلیس تشکیل شده است. در سال ۲۰۲۲، پس از استرداد رهبرش به ایالات متحده از یک زندان هائیتی به اتهام قاچاق اسلحه، با "G-Pep" همسو شد. این باند به دلیل ربودن ۱۷ مبلغ آمریکایی مورد توجه بین‌المللی قرار گرفت، اما همچنین در اخاذی، دزدی جاده‌ای، قاچاق کالاهای غیرمجاز، و قاچاق اسلحه، مواد مخدر و انسان در امتداد مرز با جمهوری دومینیکن نیز نقش دارد. "باز گلیل": مستقر در خارج از پایتخت، عمدتاً از دیپورت‌شدگان از ایالات متحده تشکیل شده و ارتباط نزدیکی با PHTK، آژانس‌های دولتی مختلف و دیگر باندها دارد. خشونت جنسی در دسامبر ۲۰۲۳، ایالات متحده چهار رهبر باند را تحریم کرد که یکی از آنها، جانسون آندره، رهبر باند ۵ ثانیه است. وزارت خزانه‌داری ایالات متحده این باند را مسئول بیش از ۱۰۰۰ مورد خشونت جنسی در سال ۲۰۲۲ شناسایی کرده است. تجاوز جنسی که تنها در سال ۲۰۰۵ در هائیتی جرم‌انگاری شد، توسط باندها به عنوان ابزاری برای تحقیر ساکنان محله‌های باندهای رقیب استفاده می‌شود. سقط جنین در هائیتی غیرقانونی است، بنابراین قربانیان تجاوز جنسی به صورت قانونی مجبور به ادامه هر بارداری ناشی از آن هستند. در همان ماه، آنها به غیرنظامیان در محله‌های پورتو پرنس حمله کردند و ۳۴ نفر را کشتند. پس از ترور، بسیاری از باندهای طرفدار دولت کنترل قلمرو باندهای ضد دولتی را به دست گرفتند. این خشونت که خیلی دور از بازرسی کل پلیس ملی هائیتی نبود، از بعد از ظهر تا روز بعد ادامه داشت. متعاقباً در این منطقه گاز اشک‌آور شلیک شد و به دنبال آن به سوی غیرنظامیان تیراندازی شد. به گفته شاهدان عینی در این منطقه، شریزیه ظاهراً با یک خودروی زرهی پلیس هائیتی به این منطقه منتقل شده است. تشکیل اتحاد G9 پس از آن حملات، در ویدئویی در یوتیوب، اعلام شد که ائتلاف دیگری از ۹ باند در پورتو پرنس در ژوئن ۲۰۲۰ تأسیس می‌شود که به «ائتلاف G9» به رهبری شریزیه تبدیل شد. از زمان تأسیس این ائتلاف، مسئول چندین قتل‌عام علیه غیرنظامیان و درگیری با سایر باندهای رقیب بوده است. از سال ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۱، G9 مسئول ده‌ها قتل‌عام بود که در آن حداقل ۲۰۰ نفر کشته شدند. | ## بخش 2: درگیری هائیتی | اعتقاد بر این بود که G9 با دولت مویس که متهم به فساد گسترده بود، روابط نزدیکی دارد. شریزیه از این نظر متمایز بود زیرا با وجود احکام بازداشت علیه او، همچنان آزادانه حرکت می‌کرد و بدون هیچ تلاشی مؤثر از سوی نیروهای دولتی هائیتی برای دستگیری او، حضور فعالی در شبکه‌های اجتماعی داشت. G9 همچنین شروع به حمله به محله‌هایی کرد که غیرنظامیان در آن علیه رئیس‌جمهور اعتراض می‌کردند و با حمایت پلیس درگیری‌هایی را علیه باندهای رقیب آغاز کردند. در پاسخ به تسلط فزاینده G9، یک اتحادیه رقیب به نام "G-Pep" در ژوئیه ۲۰۲۰ تأسیس شد. G-Pep به ارتباط با احزاب مختلف مخالف دولت مظنون بود و بنابراین با G9 و روابط آن با مویس مخالفت می‌کرد. در ماه‌های بعد، هر دو اتحادیه باند شروع به گسترش فراتر از مناطق عملیاتی اولیه خود کردند. تشدید درگیری پس از ترور جوونل مویس در ۷ ژوئیه ۲۰۲۱، G9 شروع به کمک به دولت در تعقیب و گریز ۲۸ عامل خارجی کرد. پس از ترور، آریل هنری که برخی معتقدند با این قتل مرتبط است، نخست‌وزیر موقت هائیتی شد. پس از مرگ مویس که مظنون به متحد بودن او بود، جیمی شریزیه، رهبر G9، به طور فزاینده‌ای جاه‌طلبی‌های سیاسی را ابراز کرد و شروع به مخالفت آشکار با دولت هنری هائیتی کرد. در ۱۷ اکتبر ۲۰۲۱، G9 رئیس جمهور هنری را مجبور به فرار از یک مراسم رسمی بزرگداشت کرد و سپس محاصره یک ماهه بزرگترین پایانه نفتی این کشور را آغاز کرد. اگرچه G9 در ابتدا اعلام کرد که تنها در صورت استعفای دولت، محاصره را لغو می‌کند، هنری از کناره‌گیری امتناع کرد. در عوض، در نهایت هر دو طرف با یک معامله مخفی موافقت کردند و G9 از پایانه نفتی عقب‌نشینی کرد. به طور کلی، هنری قدرت محدودی داشت و دیپلمات آمریکایی دانیل لوئیس فوت رئیس جمهور هائیتی را اینگونه توصیف کرد: «یک نوع دلقک. [باندها] در چندین مورد او را مجبور کردند که برای شرکت در یک رویداد یا برگزاری مراسم به آنها پول زیادی بپردازد - و سپس به او اجازه نمی‌دهند این کار را انجام دهد.» تا سال ۲۰۲۲، اکثر باندهای پایتخت یا با G9 یا G-Pep متحد شدند. در مه ۲۰۲۲، باند قدرتمند 400 Mawozo خود را با G-Pep متحد کرد و موقعیت دومی را در جنگ باندها بسیار بهبود بخشید و باعث تشدید بیشتر خشونت شد. در ۸ و ۹ ژوئیه ۲۰۲۲، خشونت بین دو باند پس از شروع نبردهای باند ۲۰۲۲ پورتو پرنس که منجر به کشته شدن ۸۹ نفر و زخمی شدن ۷۴ نفر شد، افزایش یافت. این نبرد باعث شد پایانه میدان Varreux، بزرگ‌ترین انبار سوخت کشور، عملیات را متوقف کند و منجر به کمبود شدید سوخت شود زیرا دو تانکر سوخت قادر به تخلیه نبودند. پزشکان بدون مرز اعلام کرده است که این سازمان به دلیل خشونت نتوانسته به زاغه‌نشین دسترسی پیدا کند. از اواخر سال ۲۰۲۲، یک جنبش خودجوش ضد باند به نام «bwa kale» برای حمله و کشتن اعضای باند ظهور کرد. آنها همچنین به نیروهای امنیتی عادی روی آوردند و حداقل یک افسر پلیس را که هیچ ارتباط شناخته شده‌ای با باند نداشت، به قتل رساندند. باندها در واکنش به رشد گروه‌های خودجوش، با ضدحملاتی که منجر به کشته شدن رهبران جامعه‌ای شد که از اقدامات دفاع شخصی حمایت می‌کردند، پاسخ دادند. این امر باعث شورش‌هایی شد که توسط پلیس و همچنین Fantom 509، یک باند متحد پلیس، سازماندهی شد. تا مارس ۲۰۲۳، مقامات هائیتی گمان می‌کردند که تا ۹۰ درصد پایتخت توسط باندها کنترل می‌شود. مثله کردن اعضای باند توسط خودجوش‌ها افزایش یافت: ۳۰ مورد مثله‌کردن در ماه مه گزارش شد که دو برابر تعداد در ماه آوریل بود و ۱۵۰ نفر را کشت. در Pétion-Ville، ایست‌های بازرسی توسط ساکنان ایجاد شد و بررسی هویت افراد غریبه برای شناسایی اعضای باند انجام شد، در حالی که در تلاش برای مهار خشونت باندها، قمه‌ها نیز در پایتخت توزیع شد. در پاسخ به رشد جنبش bwa kale، رئیس‌جمهور آریل هنری از آغازکنندگان این جنبش خواست که «آرام شوند» و راهزنان و اعضای باند مظنون را به پلیس تحویل دهند. تا اواسط سال ۲۰۲۳، جنگ بین باندهای G9 و G-Pep بدون توقف ادامه داشت، و مقاومت توسط نیروهای خودجوش ضد باند نیز گسترده‌تر شد. شدت جنگ باندها در هائیتی منجر به این شد که شورای امنیت سازمان ملل متحد مجوز اعزام یک نیروی بین‌المللی به رهبری کنیا را برای یک سال صادر کند تا به دولت هائیتی در مقابله با این بحران کمک کند. شریزیه اعلام کرد که G9 در صورت ارتکاب «نقض حقوق بشر» توسط نیروهای مداخله بین‌المللی مقاومت خواهد کرد و مدعی شد که این «مبارزه مردم هائیتی برای حفظ کرامت کشور ما» خواهد بود. در ۱ نوامبر، باند گراند راوین به رهبری تی لاپلی، حملاتی را به منطقه ماریانی آغاز کرد و یک افسر پلیس را کشت و موجب آواره شدن بیش از ۲۴۰۰ نفر از غیرنظامیان شد. باندها کنترل دفاتر مدیریت ملی آب و فاضلاب (DINEPA) در منطقه را به دست گرفتند که از این دفاتر برای تأمین آب به مناطق دیگر در پورتو پرنس استفاده می‌شود. در ۸ دسامبر، وزارت خزانه‌داری ایالات متحده آمریکا اعلام کرد که تحریم‌هایی علیه چهار رهبر باندهای هائیتی، جانسون آندره ("ایزو")، رنل دستینا ("تی لاپلی")، ویتل‌هوم اینوسنت، و ویلسون ژوزف ("لامنو سان ژو") به دلیل نقض حقوق بشر اعمال کرده است. در ۱۲ دسامبر، پلیس ملی هائیتی عملیاتی را از کارفور به ماریانی آغاز کرد، که در آن یک حمله با استفاده از بیل‌های مکانیکی منجر به تخریب و سوزاندن بسیاری از خانه‌های اطراف بازار شد که ادعا می‌شد توسط اعضای باندها استفاده می‌شدند. در این درگیری‌ها که گفته می‌شود تا حدود ساعت ۳ بعدازظهر ادامه داشت، چندین غیرنظامی در این منطقه زخمی شدند. در یک نشست خبری در ۲۰ دسامبر، پلیس ملی هائیتی قصد خود را برای انجام عملیات بیشتر پلیس در پورتو پرنس برای حفاظت از غیرنظامیان، تنظیم ترافیک و کاهش خشونت باندها در دوره تعطیلات پایان سال اعلام کرد. در ۲۶ دسامبر، سفارت آمریکا در پورتو پرنس پس از شنیده شدن صدای تیراندازی در منطقه در حالت تعطیلی قرار گرفت. در یک گزارش سازمان ملل در سال ۲۰۲۳، رابرت موگا تخمین زد که ممکن است تا نیم میلیون اسلحه در این کشور وجود داشته باشد. او در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۲۴ گفت که بیش از ۸۰ درصد از این سلاح‌ها که توسط اداره مشروبات الکلی، دخانیات، سلاح‌های گرم و مواد منفجره از سال ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۲ ردیابی شده‌اند، از آمریکا وارد شده‌اند. گزارشی از سازمان ملل که در ۱۵ ژانویه ۲۰۲۴ منتشر شد، نشان داد که در سال گذشته ۲۴۹۰ آدم‌ربایی و ۴۷۸۹ قتل گزارش شده است. در ۱ فوریه، جولی جرمین، رهبر باند 400 Mawozo، در یک دادگاه فدرال ایالات متحده به قاچاق اسلحه اعتراف کرد مانند «کلاشینکف، گونه‌های تفنگ ای‌آر-۱۵، یک تفنگ ام۴ کارباین، یک تفنگ M1A و یک تفنگ کالیبر ۵۰، که توسط ATF به عنوان یک سلاح نظامی توصیف شده است،» به هائیتی، هدایت این عملیات از یک زندان هائیتی انجام می‌شد. برکناری آریل هنری در ۲۹ فوریه ۲۰۲۴، موجی از خشونت در حالی رخ داد که نخست‌وزیر موقت به کنیا سفر کرد و توافقنامه‌ای را امضا کرد که برای دور زدن حکم قبلی دادگاه عالی کنیا مبنی بر اینکه عملیات تحت حمایت سازمان ملل برای کمک به دولت هائیتی طبق قوانین کنیا خلاف قانون اساسی است، طراحی شده بود. تیراندازی به سمت فرودگاه اصلی کشور و بسیاری از مشاغل در این منطقه انجام شد و دو ایستگاه پلیس تصرف شد، که باعث شد کسب و کارها تعطیل شوند و سان‌رایز ایرویز عملیات خود را متوقف کند. رهبر باند جیمی شریزیه ویدئویی منتشر کرد مبنی بر اینکه قصد دارد از بازگشت آریل هنری به هائیتی با این عملیات جلوگیری کند. در ۱ مارس، هنگامی که از هنری پرسیده شد که آیا بازگشت او به هائیتی امن است، او شانه‌هایش را بالا انداخت. گفته می‌شود که شریزیه به عنوان بخشی از ائتلافی به نام «Viv Ansanm» (زبان کریول آییسینی به معنای «زندگی با هم») مورد حمایت سایر باندها قرار گرفته است. اگرچه این ائتلاف به سرعت منحل شد، اما سایر باندها همچنان به همراه باند G9 شریزیه حملاتی را انجام دادند. | ## بخش 3: درگیری هائیتی | با داشتن نیرویی تنها ۹۰۰۰ نفری در حال کار، پلیس توسط باندها کم‌تعداد و کم‌قدرت بود. به ویژه، شریزیه گفت که هدف او دستگیری رئیس پلیس و وزیران دولت هائیتی و جلوگیری از بازگشت هنری است. بیش از ۱۲ نفر در این درگیری کشته شدند، در حالی که سازمان ملل تخمین می‌زند که ۱۵۰۰۰ نفر از خشونت‌ها در پورتو پرنس گریخته‌اند. در ۳ مارس، دولت هائیتی، تحت وزارت وزیر دارایی میشل پاتریک بویزورت، وضعیت اضطراری ۷۲ ساعته و حکومت نظامی شبانه را در تلاشی برای مهار خشونت و هرج و مرج اعلام کرد؛ دولت خاطرنشان کرد که «اعمال مجرمانه به‌طور فزاینده‌ای خشونت‌آمیز» در سراسر پورتو پرنس، از جمله خرابکاری، آدم‌ربایی و قتل، رخ داده است. بر اساس گزارش سازمان ملل متحد، باندها حدود ۸۰ درصد پورتو پرنس را کنترل می‌کردند. در ۴ مارس، حدود ساعت ۱ بعد از ظهر به وقت محلی، باندهای مسلح به فرودگاه بین‌المللی توسن لوورتور که به شدت مستحکم شده بود، حمله کردند و در تلاش برای کنترل این مرکز پس از شایعاتی مبنی بر بازگشت هنری به این کشور، با پلیس و نیروهای مسلح هائیتی تبادل آتش کردند، که باعث دامن زدن به گمانه‌زنی‌ها مبنی بر شکل‌گیری اتحاد بین باندهای رقیب برای سرنگونی دولت هائیتی شد. در ۵ مارس، دبیرکل سازمان ملل متحد آنتونیو گوترش خواستار «اقدام فوری، به ویژه در ارائه حمایت مالی برای مأموریت حمایت امنیتی چندملیتی» شد. همان روز، هنری در تلاش برای بازگشت به هائیتی و کنترل خشونت‌ها در فرودگاه بین‌المللی لوئیز مونز مارین در پورتوریکو فرود آمد. در حالی که آریل هنری در خارج از کشور در حال انجام ترتیبات برای ورود ۱۰۰۰ پلیس کنیا به هائیتی بود، درگیری‌ها در پایتخت آغاز شد و باندها به چندین ساختمان دولتی از جمله کاخ ملی حمله کردند. در ۶ مارس، یک ایستگاه پلیس در باس-پو-دو-شوز توسط باندها مورد حمله و تخریب قرار گرفت. ترمینال خدمات کارائیب (CPS) در پورت بین‌المللی پورتو پرنس، که به دلیل نقش کلیدی خود در ارائه غذا و تأمین‌ها شناخته می‌شود، نیز مورد حمله و غارت قرار گرفت و در نتیجه عملیات بندر به‌طور نامحدود متوقف شد. در ۷ مارس، وضعیت اضطراری در شهرستان غربی، که شامل منع آمد و شد شبانه و ممنوعیت تظاهرات بود، از سه روز به یک ماه (تا ۳ آوریل) تمدید شد. در ۸ مارس، باندها به دو ایستگاه پلیس نزدیک کاخ ملی و همچنین خود کاخ حمله کردند و وزارت کشور را به آتش کشیدند. باندها همچنین محیط امنیتی اطراف فرودگاه بین‌المللی توسن لوورتور را شکستند و در سراسر پورتو پرنس صدای تیراندازی شنیده شد. در ۹ مارس، باندها به مقر مؤسسه تأمین اجتماعی در پورتو پرنس حمله کرده و آن را اشغال کردند، در حالی که دولت جمهوری دومینیکن اعلام کرد که قصد دارد مقامات و شهروندان خود را از پورتو پرنس تخلیه کند. در ساعات پایانی شب، نیروی پلیس هائیتی یک ضد حمله بزرگ علیه باندها آغاز کرد، پس از اینکه سه ایستگاه پلیس دیگر مورد حمله قرار گرفته و به آتش کشیده شدند، گزارش‌هایی مبنی بر دزدیده شدن چندین خودروی پلیس هائیتی و گشت‌زنی آنها در منطقه دریافت شد. در ۱۰ مارس، ایالات متحده کارکنان غیرضروری خود را از سفارتش در پورتو پرنس با بالگرد تخلیه کرد، در حالی که تفنگداران دریایی بیشتری به سفارت اضافه شدند تا از آن دفاع کنند. نخست‌وزیر جامائیکا در ۱۱ مارس اعلام کرد که نمایندگان هشت کشور، از جمله فرانسه، کانادا و ایالات متحده، در کینگستون، جامائیکا برای بحث در مورد خشونت‌های جاری دیدار خواهند کرد. در تاریخ ۱۱ مارس، جامعه و بازار مشترک کارائیب جلسه اضطراری‌ای برای بررسی وضعیت هائیتی برگزار کرد. وزیر کشور کنیا، کیتوره کیندیکی، نیز اعلام کرد که نیروهای پلیس این کشور در مرحله آماده‌سازی پیش از اعزام به هائیتی قرار دارند. با این حال، هنوز تاریخ دقیقی برای اعزام این نیروها مشخص نشده است که این امر فشارهای بین‌المللی زیادی از سوی ایالات متحده و جلسات متعدد بین ایالات متحده و کنیا را به دنبال داشته است. یکی از این جلسات در ۱۱ مارس بین رئیس‌جمهور کنیا، ویلیام روتو، و وزیر امور خارجه ایالات متحده آمریکا، آنتونی بلینکن، برگزار شد. وزیر امور خارجه بلینکن بعدها اعلام کرد که ایالات متحده ۱۰۰ میلیون دلار دیگر به مأموریت کنیا در هائیتی اختصاص خواهد داد. در ۱۲ مارس، آریل هنری اعلام کرد که تحت فشارهای شدید جامعه بین‌المللی از سمت خود استعفا خواهد داد. شیلا شرفیلوس-مک کورمیک، عضو کنگره ایالات متحده آمریکا با تبار هائیتی، بیانیه‌ای مطبوعاتی صادر کرد و اعلام کرد که تسلط باندها بر هائیتی تهدیدی امنیتی برای ایالات متحده است و هشدار داد که ممکن است خشونت‌ها به ایالات متحده سرایت کند. او همچنین به خبرنگاران اعلام کرد که قصد دارد با رهبران هائیتی در فلوریدای جنوبی دیدار کند تا دربارهٔ بحران جاری کشور بحث کنند. مقامات وزارت دفاع ایالات متحده آمریکا اعلام کردند که در حال حاضر نسبت به احتمال «مهاجرت انبوه دریایی» از هائیتی هشدار داده‌اند. استفاده از نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا برای جلوگیری از این مهاجرت مورد بررسی قرار گرفته است. حوالی ساعت ۱ بعد از ظهر به وقت شرقی، رئیس‌جمهور کنیا روتو اعلام کرد که به دلیل استعفای نخست‌وزیر، مداخله برنامه‌ریزی‌شده در هائیتی به تأخیر خواهد افتاد. رادیو تلویزیون کارائیب نیز به دلیل تصرف استودیو توسط باندها، استودیوی خود را از پایتخت منتقل کرد. در ۱۳ مارس، رئیس‌جمهور کنیا ویلیام روتو اعلام کرد که مأموریت به هائیتی، هرچند متوقف شده، اما همچنان ادامه خواهد داشت. ایالات متحده برنامه‌ای برای کمک ۴۰ میلیون دلاری به مأموریت چندملیتی در هائیتی اعلام کرد. فرماندار فلوریدا ران دسنتیس اعلام کرد که قصد دارد ۲۵۰ سرباز اضافی، از جمله گارد ملی فلوریدا، را برای مقابله با بحران احتمالی در فلوریدا اعزام کند. ران دسنتیس، فرماندار فلوریدا، برنامه‌هایی را برای اعزام ۲۵۰ سرباز اضافی برای مقابله با بحران احتمالی در فلوریدا، از جمله گارد ملی فلوریدا، اعلام کرد. در همان روز، یک تیم جدید تیم امنیت ضدتروریستی ناوگان ایالات متحده برای حفاظت از سفارت آمریکا به راه افتاد. در ۱۶ مه ۲۰۲۴، یک حزب مخالف در کنیا دادخواستی در دادگاه نایروبی برای لغو اعزام افسران پلیس کنیایی به هائیتی ارائه کرد. در ۱۹ مارس، مقامات جامعه و بازار مشترک کارائیب و سازمان ملل متحد هفت کرسی از هشت کرسی شورای ریاست‌جمهوری را منصوب کردند. تشکیل کامل شورا به دلیل حمایت گروه موافقت‌نامه ۲۱ دسامبر از نخست‌وزیر موقت به تأخیر افتاد. در ۲۱ مارس، یکی از رهبران باندها، معروف به ماکان‌دال، توسط "bwa kale" در پتیون‌ویل کشته شد. مرگ جلمی به عنوان یک عقب‌نشینی بزرگ برای شریزیه در تلاش‌هایش برای تسخیر پورتو پرنس توصیف شد. در ۲۵ آوریل، آریل هِنری استعفا داد و توسط شورای ریاست‌جمهوری انتقالی جایگزین شد. در ماه مه، در درگیری‌های بین باندها و نیروهای امنیتی سه خودروی زرهی پلیس نابود و به آتش کشیده شدند. در ۱۸ ژوئن، سازمان بین‌المللی مهاجرت گزارش داد که بیش از ۵۸۰٬۰۰۰ نفر به دلیل افزایش خشونت‌ها در هائیتی از ماه مارس ۲۰۲۴ بی‌خانمان شده‌اند. این گزارش همچنین هشدار داد که با توجه به اینکه اکثر افرادی که بی‌خانمان شده‌اند از جوامعی هستند که قبلاً با شرایط اجتماعی ضعیف دست و پنجه نرم می‌کردند، ممکن است در روزهای آینده تنش و خشونت بیشتری رخ دهد. | ## جمع‌بندی | مداخله چندملیتی در ۲۶ ژوئن ۲۰۲۴، اولین گروه ۴۰۰ نفره از افسران پلیس نخبه کنیا پس از ماه‌ها تأخیر در فرودگاه بین‌المللی پورتو پرنس فرود آمدند.