موضوع مقاله: دب دب | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # دب دب | مقدمه: دُب دُب (؛ ) به گروهی از راهبان در صومعه‌های بودایی تبت (به‌ویژه در مکتب «گلوگ» مانند صومعه سرا) گفته می‌شد که نوعی برادری خاص خود را داشتند. | ## بخش 1: دب دب | گزارش‌هایی وجود دارد که این گروه‌ها امروزه نیز در صومعه‌های گلوگ، هرچند با شکلی احتمالاً تغییر یافته، همچنان حضور دارند. وضعیت جایگاه اجتماعی و مذهبی «دب-دب‌ها» تا حدی مبهم و دوگانه بود؛ آن‌ها عموماً راهبانی بودند که کمتر به مباحث آکادمیک و فلسفی علاقه داشتند و در عوض، وقت خود را صرف ورزش، مبارزه و دیگر امور «دنیوی» می‌کردند. برای نمونه، «گِشه لاما کونچوگ» به یاد می‌آورد که در صومعه «سِرا»، توسط عموی خود که یک دُب-دُب بود، به دلیل اشتیاق بیش از حد به مطالعه و شرکت در مراسم تشرف تانتریک، مورد ضرب و شتم قرار گرفته بود. دُب-دُب‌ها اغلب به عنوان عوامل بالقوه ایجاد دردسر دیده می‌شدند؛ چنان‌که «سر چارلز آلفرد بل» در ترسیم چهره دالایی لامای سیزدهم، توضیح می‌دهد که دُب-دُب‌ها در مراسم‌های مذهبی بزرگ، در صدرِ راهبانی بودند که «لبریز از انرژی مازاد بوده و برای دعوا و مرافعه له‌له می‌زدند». با این حال، دُب-دُب‌ها ویژگی‌های مثبت بسیاری نیز به زندگی صومعه‌ای تزریق می‌کردند. به گفته «خوزه ایگناسیو کابزون» از کتابخانه دیجیتال تبت و هیمالیا: از سوی دیگر، دُب-دُب‌ها به صراحت، صداقت، سخت‌کوشی و وفاداری بی‌اندازه (به برادری خود و به مدرسه مذهبی‌شان) شهرت داشتند. اغلب همین دُب-دُب‌ها بودند که مسئولیت مراقبت از راهبان بیمار یا سالخورده‌ای را که توان خروج از اتاق‌هایشان را نداشتند، بر عهده می‌گرفتند. زندگی به سبک یک دُب-دُب تاشی خِدروپ در سال ۱۹۵۱، زمانی که نزدیک به ۱۵ سال داشت، نامزد پیوستن به دُب-دُب‌ها در سِرا شد. او توصیف می‌کند که انجمن برادری دُب-دُب چگونه برای اعضایش فعالیت می‌کرد: انجمنی که من به آن پیوستم حدود ۳۶ عضو داشت که از مدرسه‌های مذهبی مختلف در سراسر صومعه آمده بودند. هیچ حق ورودی وجود نداشت، اما هر عضو هر آنچه در توان داشت به یک صندوق مشترک کمک می‌کرد که از طریق آن غذا می‌خریدیم و در اتاق‌های یکدیگر می‌خوردیم. معمولاً جلسات در اتاق رهبر برگزار می‌شد… او پرش‌گر و مبارزی مشهور بود، اما رفتاری بسیار آرام داشت، هرچند نظارت می‌کرد که انضباط به‌درستی حفظ شود. باشگاه‌هایی از این دست که ما آن‌ها را کِی‌دو می‌نامیدیم – به این معنا که همه در خوشی و ناخوشی به‌یکسان شریک هستند – ممکن بود سال‌ها دوام بیاورند یا از هم بپاشند و دوباره در گروه‌های جدید شکل بگیرند. | ## بخش 2: دب دب | اگر عضوی می‌مرد، سهمی از دارایی او به کِی‌دو می‌رسید، بخشی برای پرداخت به مردانی که وظیفه‌شان قطعه‌قطعه کردن جسد او بود صرف می‌شد، و باقی‌مانده به مدرسه مذهبی‌اش تعلق می‌گرفت. دست‌کم برای تاشی خِدروپِ نوجوان، آراستگی در پوشش بخش بزرگی از این انجمن برادری بود: دُب-دُب‌ها همیشه به لباس‌هایشان بسیار افتخار می‌کردند و با دقت از آن‌ها مراقبت می‌کردند. ما سایه رنگی به‌خصوص تیره‌ای از پارچه پشمی ظریف و گران‌قیمت را برای جامه بلندِ دامن‌مانندمان می‌پسندیدیم. این جامه باید به‌دقت به صورت تعدادی پلیسه تا می‌شد، چیزی شبیه به کیلت، و وقتی در اتاق‌هایمان بودیم، معمولاً آن را درمی‌آوردیم و زیر یک تخته قرار می‌دادیم و روی آن می‌نشستیم تا پلیسه‌ها پرس شوند. قوانین سختی دربارهٔ قد دقیق و شیوه‌ای که مو باید کوتاه می‌شد وجود داشت؛ سمت راست به طرف پایین شانه می‌شد و سمت چپ به صورت یک فر بزرگ جمع می‌شد. ما همگی برای خوب نگه داشتن موهایمان زحمت زیادی می‌کشیدیم و مرتباً به آن وازلین می‌مالیدیم. در کنار وفاداری و خدمات، دُب-دُب‌ها جنبه‌های ترسناکی نیز داشتند که در خاطرات بسیاری از اهالی آن زمانِ تبت ثبت شده است. در بخشی از خاطرات یکی از شاهدان عینی آمده است: آن‌ها همچنین به جنگ‌جویی با یکدیگر برای تعیین سرسخت‌ترین فرد و نیز به تعدی جنسی به پسران غیرروحانی شهره بودند. تمام پسران مدرسه‌ای در لهاسا برای این دُب-دُب‌ها طعمه‌ای در دسترس محسوب می‌شدند و اکثر آن‌ها سعی می‌کردند در گروه‌هایی از مدرسه بازگردند تا در برابر آن‌ها محافظت شوند. اما همیشه توانستم فرار کنم تا یک روز سرنوشت‌ساز که آن راهب پس از یک اجرای گادروگبا در لهاسا مرا گرفت و به اجبار به آپارتمانش در صومعه برد. او مرا زندانی کرد و تهدید کرد که اگر برای فرار تلاش کنم یا از تن دادن به خواسته جنسی او خودداری ورزم، مرا کتک خواهد زد. با این حال، آن حادثه احساسات متناقض مرا نسبت به جامعه سنتی تبت دوباره بیدار کرد. | ## بخش 3: دب دب | با خود فکر می‌کردم که چگونه صومعه‌ها می‌توانند به چنین اراذلی اجازه دهند لباس‌های مقدس لرد بودا را بر تن کنند. وقتی با دیگر راهبان و مقامات راهب دربارهٔ دُب-دُب‌ها صحبت کردم، آن‌ها شانه بالا انداختند و به سادگی گفتند که اوضاع همین‌گونه است. کارگران صومعه از نظر اداره صومعه، وظیفه اصلی دُب-دُب‌ها انجام کارهای خدماتی ضروری برای نگهداری ساختمان و راهبان ساکن در آن بود. برایان هریس بازدید خود از صومعه را در دهه ۱۹۹۰ بازگو می‌کند و شرح می‌دهد که چگونه در صومعه تیکسه، در لداخِ شمال هند، «شصت دُب-دُب برای کمک می‌آمدند و فرنی را با یک پاروی چوبی بزرگ هم می‌زدند». گِنگه لوبسانگ سامدوپ روایت کرده است که در صومعه گاندن، این دُب-دُب‌ها بودند که «تونگ‌چِن» یا همان شیپورهای بلند را می‌نواختند و همچنین چادرِ مخصوص بازدیدِ دالایی لامای چهاردهم را فراهم کردند. دُب-دُب‌ها و «اهل کتاب» به نظر می‌رسد دُب-دُب نقشی مشابه با «برادر غیرروحانی» (lay brother) در فرقه‌های مذهبی کاتولیک داشته باشد. به همین ترتیب، در صومعه‌های گلوگ، راهبانِ «اهل کتاب» جایگاهی مشابه با راهبان گروه کر در کلیسای کاتولیک دارند. تاشی خِندروپ دربارهٔ این دو گروه نوشته است: در مقایسه با راهبانِ اهل کتاب، ما دُب-دُب‌ها هیچ چیز نمی‌آموختیم. ما فقط زمانی به تجمعات می‌رفتیم که توزیع خوبی از غذا یا پول در میان بود؛ و باید مراقب می‌بودیم تا موهای فِری‌مان را که پوشیدنش در آنجا مجاز نبود، پنهان کنیم. گاهی نیز برای گوش دادن به بحث‌های دانشمندان که در بیشه‌زار سپیدار تمرین می‌کردند، به آنجا می‌رفتیم. ما این کار را سرگرم‌کننده می‌یافتیم و حرکات آن‌ها را تقلید می‌کردیم؛ حرکاتی مثل پا کوبیدن، تکان دادن تسبیح‌ها، کوبیدن یک دست به دست دیگر در امتداد بازو، و فریاد زدن هنگام بیان یک نکته. | ## جمع‌بندی | شاید بخش‌هایی از استدلال‌ها را هم یادمی‌گرفتیم، اما دلیل اصلی رفتن ما این بود که در برخی روزها، در آنجا غذا و پول توزیع می‌شد.