موضوع مقاله: ایل روشن | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ایل روشن | مقدمه: این اصطلاح برای اولین بار در حدود سال ۱۷۰۳ در انگلستان برای آبجوهایی که از مالت‌های خشک‌شده با کک با کربن بالا تهیه شده بود، به کار رفت که باعث ایجاد رنگی روشن‌تر از سایر آبجوهای محبوب در آن زمان می‌شد. | ## بخش 1: ایل روشن | شیوه‌های مختلف فرآوری و مقادیر مختلف رازک منجر به ایجاد طیفی از طعم‌ها و درجات قدرت در خانوادهٔ پیل ایل شده است. تاریخچه کک برای اولین بار در سال ۱۶۴۲ برای خشک کردن مالت استفاده شد، اما تا حدود سال ۱۷۰۳ اصطلاح پِیل اِیل برای آبجوهای تهیه‌شده از چنین مالتی به کار نرفت. کارخانه‌های آبجوسازی تمایل داشتند آبجوهای خود را «پیل ایل» نام‌گذاری کنند، در حالی که مشتریان معمولاً به همان آبجوها به عنوان «بیتِر» اشاره می‌کردند. تصور می‌شود که مشتریان از اصطلاح بیتِر برای تمایز این پیل ایل‌ها از سایر آبجوهای کمتر رازک‌دار مانند پورتِرها و مل‌ها استفاده می‌کردند. از اواسط تا اواخر قرن بیستم، در حالی که آبجوسازان همچنان آبجوهای بطری‌شده را به عنوان پیل ایل برچسب می‌زدند، آنها شروع به شناسایی آبجوهای کاسک به عنوان «بیتِر» کردند، به جز آنهایی که از برتون آپون ترنت بودند، که تمایل داشتند به عنوان «پیل ایل» شناخته شوند. این آبجو یک «پیل ایل خالص و لطیف رازک‌دار» بود که بین بیتِر سبک و آی‌پی‌ای قرار داشت. از زمان انقضای علامت تجاری، برخی از بیتِرهای سنتی بریتانیایی به عنوان آمبر ایل بازنشانی شده‌اند، در برخی موارد برای تمایز آنها از ایل‌های طلایی که تحت همان برند فروخته می‌شوند. مقدار کمی از مالت کریستال یا مالت‌های رنگی دیگر به پایهٔ اصلی پیل ایل اضافه می‌شود تا رنگ کمی تیره‌تر، مانند برخی از پیل ایل‌های ایرلندی و بریتانیایی، ایجاد شود. در فرانسه، اصطلاح امبره برای توصیف آبجویی که یا سرد یا گرم تخمیر شده و رنگ کهربایی دارد، استفاده می‌شود؛ آبجو، مانند پلفورث امبره و فیشر آمبر، ممکن است یک لاگر باشد، یا ممکن است یک بی‌یر د گارد باشد مانند ژنلاین امبره. در آمریکای شمالی، رازک‌های گونه‌های آمریکایی در آمبر ایل‌ها با درجات مختلف تلخی استفاده می‌شوند، اگرچه تعداد کمی از نمونه‌ها به خصوص رازک‌دار هستند. این آبجو توسط مایکل جکسون، نویسنده‌ای در زمینهٔ نوشیدنی‌ها، به عنوان اولین آبجوی مدرن آمریکایی شناخته شد. فریتز می‌تگ، صاحب کارخانهٔ انکر، به بازدید از کارخانه‌های آبجوسازی در لندن، یورکشایر و برتون اپون ترنت پرداخت و اطلاعاتی در مورد آبجوهای قوی کسب کرد که هنگام ساخت نسخهٔ آمریکایی خود، از آنها استفاده کرد. او از مالت به جای ترکیب مالت و شکر که در آن زمان رایج بود استفاده کرد و استفادهٔ بارزی از رازک آمریکایی، رازک کَسکِید، نمود. | ## بخش 2: ایل روشن | کارخانهٔ آبجوسازی که به عنوان اولین کارخانه‌ای که موفق به استفادهٔ قابل توجهی از رازک‌های آمریکایی در سبک پررازک ای‌پی‌ای شد و از نام «پیل ایل» استفاده کرد، شرکت آبجوسازی سیرا نوادا بود. این شرکت اولین دستهٔ آزمایشی «سیرا نوادا پیل ایل» را در نوامبر ۱۹۸۰ تولید کرد و نسخهٔ نهایی را در مارس ۱۹۸۱ توزیع نمود. دیگر پیشگامان آبجوی پررازک آمریکایی شامل جک مک‌آلیف از شرکت آبجوسازی نیو آلبیون و برت گرانت از یاکیما بروینگ بودند. پیل ایل‌های آمریکایی معمولاً حدود ۵٪ الکل حجمی دارند و از مقدار قابل توجهی از رازک‌های آمریکایی، به‌ویژه رازک کَسکِید، استفاده می‌کنند. اگرچه آبجوهای تولید شده در آمریکا تمایل به استفاده از مخمر تمیزتر و مالت جوی آمریکایی دارند، این استفادهٔ قوی از رازک‌های آمریکایی است که ای‌پی‌ای را از پیل ایل‌های بریتانیایی یا اروپایی متمایز می‌کند. این سبک به آبجوی ایندیا پیل ایل آمریکایی (IPA) نزدیک است و مرزهای بین این دو تار می‌شود، اگرچه آی‌پی‌ای قوی‌تر و پررازک‌تر هستند. این سبک همچنین به ایل کهربایی نزدیک است، اگرچه این آبجوها به دلیل استفاده از مالت کریستال، تیره‌تر و مالت‌دارتر هستند. پیل ایل استرالیایی پیل ایل استرالیایی نوعی آبجوی کم‌رنگ است که در استرالیا تولید می‌شود و در دههٔ ۱۹۹۰ در استرالیا توسعه یافت. پیل ایل‌های استرالیایی معمولاً حدود ۶٪ الکل حجمی دارند و از مقدار قابل توجهی رازک استرالیایی، به‌ویژه رازک گلکسی استفاده می‌کنند. این آبجوها معمولاً در زمستان و بهار توسط کشاورزان فراهم‌آوری می‌شدند تا از مشکلات غیرقابل پیش‌بینی مخمر در تابستان جلوگیری کنند. منشأ نام این آبجو به سنتی برمی‌گردد که آن را پس از بطری‌کردن (بیشتر آنها با چوب‌پنبه مهر و موم می‌شدند) به مدت زمان معینی در انبار یا زیرزمین نگهداری می‌کردند تا در اواخر سال مصرف شود، مشابه سِزُن. از بین بی‌یر د گاردهای معروف فرانسوی می‌توان به براسری دُ سَن-سیل‌وِستر، ترویس مونتس، براسر دویک، جنلین و براسری لا شولته، امبره اشاره کرد. اصطلاح «بلوند» برای آبجوهای روشن در اروپا و آمریکای جنوبی رایج است - به‌ویژه در فرانسه، ایتالیا، بلژیک، هلند، بریتانیا و برزیل - اگرچه این آبجوها ممکن است به جز رنگ، ویژگی‌های مشترک زیادی نداشته باشند. | ## بخش 3: ایل روشن | بلوندها معمولاً شفاف و خشک هستند، با تلخی و عطر کم تا متوسط از رازک و مقداری شیرینی از مالت. در بریتانیا، گلدن یا سامر ایل‌ها در اواخر قرن بیستم توسط آبجوسازی‌ها برای رقابت با بازار پیل لاگر توسعه یافتند. خصوصیت مالت کم‌رنگ است و پروفایل رازک از تند تا مرکباتی متغیر است؛ رازک‌های معمول شامل استیریان گلدینگ و کسکید هستند. این سبک بریتانیایی به جان گیلبرت نسبت داده می‌شود که در سال ۱۹۸۹ «سامر لایتنینگ» را توسعه داد که چندین جایزه کسب کرد و الهام‌بخش بسیاری از تقلیدکنندگان شد. برخی نویسندگان آبجوی بلوند و گلدن ایل‌ها را به عنوان سبک‌های متمایز می‌دانند، در حالی که دیگران این‌گونه نیستند. برتون پیل ایل در اواخر نیمهٔ دوم قرن نوزدهم، دستور تهیهٔ پیل ایل توسط آبجوسازان برتون آپون ترنت، به‌ویژه باس، مورد استفاده قرار گرفت؛ ایل‌های برتون به دلیل هماهنگی بین مالت و رازک استفاده‌شده و شیمی آب محلی، به‌ویژه حضور سنگ گچ، از کیفیت بسیار بالایی برخوردار بودند. وینسنت، فرایند برتونیزاسیون را کشف کرد که ترکیب شیمیایی آب از برتون آپون ترنت را بازتولید می‌کرد و در نتیجه به هر آبجوسازی امکان تهیهٔ پیل ایل را می‌داد. آبجوسازان تمایل داشتند که آبجوها را به‌عنوان «پیل ایل» نام‌گذاری کنند، هرچند مشتریان معمولاً به همان آبجوها «بیتر» می‌گفتند. گمان می‌رود که مشتریان از اصطلاح بیتر برای تمایز این پیل ایل‌ها از آبجوهای دیگر با رازک کمتر محسوس استفاده می‌کردند. مصرف‌کنندگان تمایل دارند که بیترهای مدرن را به‌طور کلی به «بیترهای معمولی» (تا ۴٫۱٪ الکل حجمی)، «بیترهای برتر» یا «ویژه» (بین ۴٫۲٪ و ۴٫۷٪ الکل حجمی) و «بیترهای قوی» (۴٫۸٪ الکل حجمی و بیشتر) گروه‌بندی کنند. ایندیا پیل ایل ایندیا پیل ایل (آی‌پی‌ای) نوعی پیل ایل است که در انگلستان برای صادرات به هند توسعه یافت. اولین استفادهٔ شناخته‌شده از اصطلاح «ایندیا پیل ایل» در یک تبلیغ در سیدنی گازت و نیو ساوت ولز ادورتایزر در ۲۷ اوت ۱۸۲۹ است. | ## جمع‌بندی | وُرتینگتون وایت شیلد، که در برتون آپون ترنت منشأ گرفته است، آبجویی است که به عنوان بخشی از توسعه ایندیا پیل ایل شناخته می‌شود.