موضوع مقاله: ماری خوزه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ماری خوزه | مقدمه: دوره ۳۴ روزه او به عنوان همسر ملکه، لقب "ملکه ماه مه" را برای او به ارمغان آورد. | ## بخش 1: ماری خوزه | او از طریق مادرش، نوه ملکه الیزابت اتریش و ماریا سوفی باواریا، آخرین ملکه همسر پادشاهی دو سیسیل، بود. در طول جنگ جهانی اول، او به انگلستان منتقل شد و در آنجا دانش‌آموز شبانه‌روزی دبیرستان صومعه برنت‌وود اورسولین در برنت‌وود، اسکس بود. او بعداً در مدرسه شبانه‌روزی سانتیسیما آنونزیاتا در فلورانس، ایتالیا، تحصیل کرد و در آنجا برای اولین بار با همسر آینده‌اش آشنا شد. به همین مناسبت، یک تاج مروارید و الماس عتیقه به او اهدا شد که در ابتدا متعلق به استفانی دو بوهارنه بود. در طول جنگ جهانی اول، پرنسس عمدتاً در بریتانیای کبیر اقامت داشت، اما اغلب توسط پیک پادشاه بلژیک، آرچیبالد الکساندر گوردون، به والدینش در بلژیک اسکورت می‌شد. در سال ۱۹۱۸، پرنسس، سرگرد گوردون را به خاطر اینکه خرگوشش مارشال سولت را سولت صدا می‌زد، توبیخ کرد. پرنسس توضیح داد که اگر او «گوردون» را صدا بزند، هیچ‌کس نمی‌تواند بفهمد منظورش کیست. با این حال، اگر او را سرگرد گوردون خطاب کند، همه متوجه منظورش می‌شوند زیرا همه می‌دانند سرگرد گوردون کیست. پرنسس ماریا-خوزه از بلژیک با کمک پروسپرو جانفراری از ماشین آلفا رومئو بورزاچینی پیاده می‌شود. از جمله هدایای عروسی، یک پاروره فیروزه و الماس بود که عروس در مراسم قبل از عروسی به گردن می‌انداخت، و یک پاپیون الماس که به عنوان زینت کمربند در مراسم رسمی به گردن می‌انداخت. زوج ۴ فرزند آوردند: پرنسس ماریا پیا ساووی (۲۴ سپتامبر ۱۹۳۴)، که در ۱۲ فوریه ۱۹۵۵ با شاهزاده الکساندر از یوگسلاوی ازدواج کرد و در سال ۱۹۶۷ طلاق گرفت. ویتوریو امانوئل، شاهزاده ناپل (۱۲ فوریه ۱۹۳۷–۳ فوریه ۲۰۲۴)، که در ۷ اکتبر ۱۹۷۱ با مارینا ریکولفی دوریا ازدواج کرد. پرنسس ماریا گابریلا از ساووی (۲۴ فوریه ۱۹۴۰)، که در ۲۱ ژوئن ۱۹۶۹ با رابرت زلینگر دو بالکانی ازدواج کرد و در نوامبر ۱۹۹۰ طلاق گرفت. | ## بخش 2: ماری خوزه | پرنسس ماریا بئاتریس ساووی (۲ فوریه ۱۹۴۳)، که در ۱ آوریل ۱۹۷۰ با لوئیس رینا-کوروالان دیلون ازدواج کرد و در سال ۱۹۹۸ طلاق گرفت. پرنسس پیه‌مونته در اکتبر ۱۹۳۹، پرنسس ماری-خوزه به عنوان رئیس صلیب سرخ ایتالیا منصوب شد. پرنسس و دوشس آئوستا در مراسمی که ماری-خوزه به عنوان رئیس صلیب سرخ ایتالیا منصوب شد، شرکت کردند. در طول جنگ جهانی دوم، او یکی از معدود کانال‌های دیپلماتیک بین اردوگاه آلمان/ایتالیا و سایر کشورهای اروپایی درگیر در جنگ بود، زیرا او خواهر لئوپولد سوم بلژیک (که توسط نیروهای آلمانی گروگان گرفته شده بود) بود و در عین حال، به عنوان همسر وارث تاج و تخت، با برخی از وزرای کابینه بنیتو موسولینی ارتباط نزدیکی داشت. یک دیپلمات بریتانیایی در رم ثبت کرده است که پرنسس پیمونت تنها عضو خانواده سلطنتی ایتالیا بود که از نظر سیاسی قضاوت خوبی داشت. معشوقه موسولینی، کلارتا پتاچی، در دفتر خاطرات خود ادعا کرده است که در سال ۱۹۳۷، شاهزاده خانم وقت و همسر وارث تاج و تخت، سعی کرد دیکتاتور را در یک تفریحگاه ساحلی در نزدیکی رم اغوا کند و شکست خورد. با این حال، پسر موسولینی، رومانو، ادعا می‌کند که شاهزاده خانم و دیکتاتور وارد یک رابطه جنسی شدند. در سال ۱۹۴۳، ولیعهد خود را درگیر تلاش‌های مختلفی برای تنظیم یک معاهده صلح جداگانه بین ایتالیا و ایالات متحده کرد؛ طرف صحبت او از واتیکان، مونسینور جووانی باتیستا مونتینی، یک دیپلمات ارشد که بعدها پاپ پل ششم شد، بود. پس از شکستش (او هرگز با مأموران آمریکایی ملاقات نکرد)، او را به همراه فرزندانش به ساره، در واله دائوستا، فرستادند و از زندگی سیاسی خاندان سلطنتی جدا کردند. او با پارتیزان‌ها همدردی می‌کرد و در حالی که در سوئیس پناهنده بود، برای آنها اسلحه، پول و غذا قاچاق می‌کرد. ملکه‌ای برای یک ماه پس از پیوستن ایتالیا به متفقین در جنگ، پدر شوهر بی‌اعتبار او، پادشاه ویکتور امانوئل سوم، از حکومت کناره‌گیری کرد. با این حال، پادشاه ویکتور امانوئل سوم تا چند هفته قبل از همه‌پرسی از کناره‌گیری خودداری کرد. پس از کناره‌گیری نهایی پدر شوهرش در ۹ مه ۱۹۴۶، ماری خوزه ملکه همسر ایتالیا شد و تا زمان لغو سلطنت در ۲ ژوئن ۱۹۴۶ که از ۱۲ ژوئن ۱۹۴۶ لازم‌الاجرا شد، در این مقام باقی ماند. | ## بخش 3: ماری خوزه | اومبرتو و ماری-خوزه به خاطر کارهایشان در دو سال گذشته مورد تحسین گسترده قرار گرفته بودند و استدلال شده است که اگر ویکتور امانوئل زودتر کناره‌گیری می‌کرد، محبوبیت نسبی آنها می‌توانست سلطنت را نجات دهد. پس از شکست سلطنت (۵۴–۴۶٪)، او و همسرش در ۱۳ ژوئن ۱۹۴۶ کشور را به مقصد تبعید ترک کردند. تبعید در تبعید، خانواده برای مدت کوتاهی در ریویرای پرتغال گرد هم آمدند، اما او و امبرتو از هم جدا شدند. او و چهار فرزندشان خیلی زود به سوئیس رفتند، جایی که او بیشتر عمرش را در آنجا گذراند، در حالی که امبرتو در پرتغال ماند. قانون اساسی جمهوری، بازگرداندن سلطنت را ممنوع کرده بود و همچنین بازگشت همه اعضای مرد خاندان ساووی و همچنین ملکه‌های سابق را به خاک ایتالیا ممنوع کرده بود. مرگ او مدتی به همراه کوچک‌ترین دخترش، پرنسس ماریا بئاتریس، و نوه‌هایش در مکزیک زندگی کرد. او در ۲۷ ژانویه ۲۰۰۱، در سن ۹۴ سالگی، در کلینیکی در تونکس، نزدیک ژنو، بر اثر سرطان ریه درگذشت. او دو برادر و برخی از خواهرزاده‌ها و برادرزاده‌هایش، از جمله پادشاه بودوئن بلژیکی، را به جا گذاشت. مراسم تشییع جنازه در صومعه اوتکومب، در ساووا در جنوب فرانسه برگزار شد و ۲۰۰۰ عزادار در آن شرکت کردند. در میان آنها، پادشاه آلبرت دوم بلژیکی، پادشاه خوان کارلوس اول اسپانیا و فرح پهلوی، واپسین ملکه ایران، حضور داشتند. بنیاد موسیقیایی ماری-خوزه، مانند مادرش، دوشس الیزابت باواریا، او الهام‌بخش یک مسابقه موسیقی بود. نخستین جایزه در کنکور ۱۹۶۰ به جورجو فراری برای اثرش «چهار طناب از یک آواز» اهدا شد. | ## جمع‌بندی | برندگان بعدی جوایز ویلیام آلبرایت (۱۹۶۸)، گئورگ کاتزر (۱۹۷۸) و خاویر تورس مالدونادو (۲۰۰۰) بوده‌اند.