aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: بدیع‌الحکما | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # بدیع‌الحکما | مقدمه: میرزا مهدی‌خان بدیع‌الحکما (درگذشتهٔ ۱۲ آبان ۱۳۳۷ ه‍.خ در همدان) پزشک ایرانی بود. | ## بخش 1: بدیع‌الحکما | وی در همدان می‌زیست و دورهٔ تخصص پزشکی داخلی را در بیمارستان آمریکایی همدان گذراند. در سال ۱۳۱۸ ه‍.ق به عنوان پزشک به وزارت راه منتقل شد و تا سال ۱۳۳۷ که درگذشت، مطبش در خیابان بین‌النهرین همدان دایر بود. بدیع‌الحکما در سال ۱۳۳۷ بیمار شد و بستگانش وی را به تهران بردند اما مداوا بی‌ثمر بود و ۱۲ آبان همان سال درگذشت. علی رغم میل خودش که می‌خواست در همدان دفن شود، وی را در مسگرآباد تهران به خاک سپردند. زمانی که عارف از راه بروجرد به همدان آمد و بیمار هم بود، مدتی را نزد بدیع‌الحکما سپری کرد. | ## بخش 2: بدیع‌الحکما | بدیع‌الحکما در نزدیکی دره مرادبیگ باغی داشت با وسعت حدود ۶۰٬۰۰۰ متر که در آن بنایی به سبک قاجاری ساخته بود. وی برای عارف قزوینی هم در همین باغ مکانی تهیه کرده بود، و بعداً هم در نزدیکی خانه و مطب خودش در خیابان بین‌النهرین، خانه‌ای برای عارف اجاره کرد. بزرگترین فرزندش و تنها دخترش، مریم بدیع، اوایل انقلاب اسلامی ایران از ایران رفت و ساکن پاریس شد. همسر وی فرج‌الله ارفع نام داشت که در همدان دندانپزشک بود و حوالی سال ۱۳۶۸ تا ۱۳۶۹ در پاریس درگذشت. این دو فرزندی به نام فرخ داشتند که مهندس عمران بود و رشتهٔ تاریخ نیز خوانده بود و ساکن لندن بود. | ## بخش 3: بدیع‌الحکما | منصور بدیع پزشک سفارت ایران در پاریس بود و فرزندی به نام بهزاد داشت که در دانشگاه لوزان تدریس می‌کرد. ناصر بدیع معاون وزارت آبادانی و مسکن بود و در تهران زندگی می‌کرد و دو فرزند داشت: فرهاد که در دانشگاه امام صادق تحصیل کرد، و کامبیز که در رشتهٔ الکترونیک در ژاپن تحصیل کرد. محمود بدیع عضو سازمان برنامه و بودجه کشور بود و در تهران درگذشت و دو فرزند داشت، یکی بهرام که کارشناس پتروشیمی بود و یکی بهروز که کاردانی اقتصاد داشت، و هر دو ساکن امریکا بودند. | ## جمع‌بندی | امیرمهدی بدیع (۱۲۹۴ تا ۱۳۷۳) تاریخ‌شناس، نویسنده و پژوهشگر بود که از نوجوانی برای تحصیل به پاریس رفت و سپس به زوریخ رفت و تا پایان عمرش در سوئیس زندگی کرد.
موضوع مقاله: جزیره گولانگ‌یو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جزیره گولانگ‌یو | مقدمه: جزیره گولانگ‌یو ، گولانگ یا کولانگسو جزیره‌ای مخصوص عابران پیاده است که در نزدیکی ساحل شیامن، استان فوجیان در جنوب شرقی چین واقع شده است. | ## بخش 1: جزیره گولانگ‌یو | این جزیره که یک میراث جهانی محسوب می‌شود، مساحتی حدود دارد و با یک سفر ۸ دقیقه‌ای با کشتی از مرکز شهر شیامن قابل دسترسی است. با اینکه تنها حدود ۲۰٬۰۰۰ نفر در این جزیره زندگی می‌کنند، گولانگ‌یو یکی از مقاصد اصلی گردشگری داخلی چین است که سالانه بیش از ۱۰ میلیون بازدیدکننده جذب می‌کند و به یکی از پربازدیدترین جاذبه‌های گردشگری چین تبدیل شده است. تنها وسایل نقلیه مجاز شامل خودروهای کوچک برقی و وسایل نقلیه خدماتی دولتی برقی می‌شوند. | ## بخش 2: جزیره گولانگ‌یو | ساکنان محلی می‌توانند از کشتی کوتاه‌تری که ۵ دقیقه طول می‌کشد و به پایانه کشتی "لون دو" رفت و آمد می‌کند، استفاده کنند. در طول روز (هر ۲۰ دقیقه، از ساعت ۷:۱۰ صبح تا ۵:۳۰ عصر در زمستان و بهار / از ساعت ۷:۱۰ صبح تا ۶:۳۰ عصر در تابستان و پاییز)، گردشگران و افراد غیرمحلی با یک سفر ۲۰ دقیقه‌ای از پایانه بین‌المللی کشتی دونگدو به پایانه‌های "سان چیوتیان" یا "نی چواو" در شهر کولانگسو می‌روند. پس از ساعت ۶ عصر، یک کشتی راحت‌تر از پایانه "لون دو ۲" به پایانه "سان چیوتیان" در شهر کولانگسو حرکت می‌کند. | ## بخش 3: جزیره گولانگ‌یو | این جزیره در فهرست نقاط دیدنی ملی چین قرار دارد و توسط اداره ملی گردشگری چین (CNTA) به عنوان یک گردشگری در چین طبقه‌بندی شده است. جزیره گولانگ‌یو مساحتی معادل ۱٫۹۱ کیلومتر مربع (۰٫۷۴ مایل مربع) دارد و جمعیت خانواری آن ۱۵٬۳۷۳ نفر است. | ## جمع‌بندی | از نظر اداری، این جزیره ناحیه فرعی گولانگ‌یو را تشکیل می‌دهد که بخشی از سیمینگ در شهر شیامن است.
موضوع مقاله: تراس‌های برنج هانی هونگ‌هه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # تراس‌های برنج هانی هونگ‌هه | مقدمه: تراس‌های برنج هانی هونگ‌هه سیستم کشاورزی برنج مردم هانی است که در شهرستان یوانیانگ، ولایت خودمختار هونگهه هانی و یی، استان یون‌نان، چین واقع شده است. | ## بخش 1: تراس‌های برنج هانی هونگ‌هه | این سیستم کشاورزی در مساحتی به وسعت ۱ میلیون اکر در چهار شهرستان: یوانیانگ، هونگ‌هه، جین‌پین و لوچون گسترش یافته است، هرچند که هسته اصلی تراس‌ها در شهرستان یوانیانگ قرار دارد. در سال ۲۰۱۳، ۱۶٬۶۰۳ هکتار از تراس‌های برنج هانی هونگ‌هه به عنوان میراث جهانی ثبت شد، به دلیل ساختار مقاوم و برجسته آن، سیستم اجتماعی-اکولوژیکی منحصر به فرد و اهمیتش برای مردم هانی.哈尼梯田申遗成功, 2013-06-22 توصیف تراس‌های برنج هانی هونگ‌هه در ساحل جنوبی رود سرخ (آسیا)، در پایین دامنه‌های کوه‌های آیلائو در جنوب استان یون‌نان واقع شده است. زمین‌های کوهستانی سخت و بارش بالای سالانه باعث ایجاد یک سیستم پیچیده تراس برای کشت برنج شده است، به طوری که در برخی مناطق بیش از ۳۰۰۰ تراس بین حاشیه جنگل و کف دره وجود دارد. | ## بخش 2: تراس‌های برنج هانی هونگ‌هه | کانال‌های آبیاری و مخازن آب مصنوعی ساخته شده از سنگ ماسه، آب را در سراسر این سرزمین توزیع می‌کنند. تراس‌ها از یک ساختار عمودی متمایز پیروی می‌کنند که این امکان را فراهم کرده است تا منظر طبیعی برای مدت طولانی حفظ شود و شامل جنگل‌ها، روستاها، تراس‌ها و تأمین آب باشد. در بالای کوه‌ها (بالاتر از ۲۰۰۰ متر ارتفاع)، جنگل‌ها حفظ شده‌اند تا به عنوان مکانی برای جمع‌آوری بارش‌ها عمل کرده و زمین‌ها و تراس‌های زیرین را «شارژ» کنند. | ## بخش 3: تراس‌های برنج هانی هونگ‌هه | روستاهای این منطقه معمولاً درست زیر جنگل‌ها ساخته شده‌اند، بین ۱۴۰۰ و ۲۰۰۰ متر ارتفاع. در سایت میراث جهانی، ۸۲ روستا، که هرکدام شامل ۵۰ تا ۱۰۰ خانوار هستند، محافظت می‌شوند. | ## جمع‌بندی | هر خانواده یکی یا دو قطعه تراس در پایین را کشاورزی می‌کند، معمولاً برنج قرمز کشت کرده و گاو پرورش می‌دهند.
موضوع مقاله: کوه فانجینگ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کوه فانجینگ | مقدمه: کوه فانجینگ (به چینی: 梵净山) یا فانجینگ شان، که در شهرستان تانگرن، استان گوئیژو واقع شده است، بلندترین قله از رشته‌کوه‌های وولینگ در جنوب‌شرقی چین است، با ارتفاعی معادل ۲٬۵۷۰ متر. | ## بخش 1: کوه فانجینگ | منطقه حفاظت‌شده طبیعی کوه فانجینگ در سال ۱۹۷۸ تأسیس شد و در سال ۱۹۸۶ به عنوان ذخیره‌گاه زیست‌کره یونسکو معرفی گردید. کوه فانجینگ یک کوه مقدس در بوداگرایی چینی است و به عنوان بودیماندای بودای میتریا (بودای آینده) شناخته می‌شود. نام نام کوه «فانجینگ» کوتاه‌شدهٔ عبارت «فنتیان جینگتو» (به چینی: 梵天净土) است، که به معنای «سرزمین پاک برهما» می‌باشد. | ## بخش 2: کوه فانجینگ | «فنتیان» نام چینی برهما، پادشاه آسمانی در مذهب بودا است و «جینگتو» به معنای «سرزمین پاک» است که تمرکز اصلی بوداگرایی پاک‌بوم می‌باشد. موقعیت و محیط زیست کوه فانجینگ در تانگرن، استان گوئیژو در جنوب‌شرقی چین واقع شده است و بلندترین قله در رشته‌کوه‌های وولینگ می‌باشد. منطقه حفاظت‌شده طبیعی کوه فانجینگ در سال ۱۹۷۸ تأسیس شد و در سال ۱۹۸۶ به عنوان برنامه انسان و زیست‌کره یونسکو معرفی گردید. | ## بخش 3: کوه فانجینگ | این منطقه مساحتی به وسعت ۵۶۷ کیلومتر مربع را پوشش می‌دهد و به عنوان منطقه‌ای برای حفاظت از گیاهان بومی منطقه آلپ ساب‌تروپیک شرق چین محسوب می‌شود. چندین گونه در حال انقراض، از جمله سمندر غول‌پیکر چینی، آهوی ختن و قرقاول ریوز نیز در کوه فانجینگ یافت می‌شوند. | ## جمع‌بندی | این منطقه همچنین خانه بزرگ‌ترین و پیوسته‌ترین جنگل بید باستانی ساب‌تروپیکال است.
موضوع مقاله: هوه‌زیل | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # هوه‌زیل | مقدمه: هوه‌زیل کککسیلی (به زبان مغولی به معنای "رشته‌کوه آبی" و همچنین آقنگانگ‌گای به معنای "ارباب ده هزار کوه")، منطقه‌ای ایزوله در شمال‌شرقی فلات تبت است. | ## بخش 1: هوه‌زیل | در تاریخ ۷ ژوئیه ۲۰۱۷، هوه‌زیل در استان چینگهای به عنوان یکی از میراث جهانی یونسکو به ثبت رسید و به عنوان "بزرگترین و بلندترین فلات در جهان" شناخته شد. جغرافیا این منطقه مساحتی به اندازه ۸۳٬۰۰۰ کیلومتر مربع را پوشش می‌دهد و ارتفاع متوسط آن ۴٬۸۰۰ متر از سطح دریا است. این منطقه در جهت شرق–غرب بین رشته‌کوه‌های تانگولا و کونلون واقع شده و در مرزهای استان خودمختار تبت در جنوب‌غربی چین، استان چینگهای در شمال‌غربی چین و سین‌کیانگ چین قرار دارد. بقیه منطقه حوضه بسته‌ای است که به دریاچه‌های ایزوله مختلفی تخلیه می‌شود؛ این منطقه گاهی توسط هیدرولوژیست‌ها به عنوان «منطقه دریاچه‌ای هوه‌زیل» توصیف می‌شود. ۴۵٬۰۰۰ کیلومتر مربع از منطقه هوه‌زیل، با ارتفاع متوسط ۴٬۶۰۰ متر، در سال ۱۹۹۵ به عنوان ذخیره‌گاه طبیعی ملی معرفی شد. | ## بخش 2: هوه‌زیل | سایت میراث جهانی یونسکو شامل نیمه غربی شهرستان ژیدوی و بخش غربی شهرستان چومارلب در چینگهای می‌باشد. میدان آتشفشانی تبت شمالی اطراف این منطقه شامل چندین آتشفشان از دوره پسامدرن است. منطقه بامائوچیونگ‌زونگ مساحتی معادل ۳۰۰ کیلومتر مربع دارد و شامل یک ساختار کاملاً حفظ‌شده در شمال‌شرقی قله است که جریان لوا که رسوبات دریاچه‌های کواترنری را پوشش می‌دهد، در آن دیده می‌شود. منطقه چیانگ‌باقیان مساحتی وسیع در امتداد مرز جنوبی رشته‌کوه کونلون را پوشش می‌دهد. یک مخروط در کالدرا کککسیلی که زمانی در سال ۱۹۷۳ به‌طور ماهواره‌ای فعال دیده می‌شد، اکنون تصور می‌شود که از نظر تاریخی غیرفعال بوده است.Synonyms & Subfeatures حیات وحش با وجود شرایط سخت اقلیمی، هوه‌زیل خانه بیش از ۲۳۰ گونه از حیوانات وحشی است که ۲۰ مورد از آن‌ها تحت حفاظت دولت چین قرار دارند، از جمله غژگاو وحشی، گور تبتی، گوزن لب‌سفید، خرس قهوه‌ای و کل تبتی یا «چیرُو» که در خطر انقراض است. | ## بخش 3: هوه‌زیل | 132-137 این منطقه که پیش‌تر کمتر شناخته شده بود، به‌ویژه با توجه به کل تبتی و فیلم «کککسیلی: گشت کوهستانی» که در سال ۲۰۰۴ منتشر شد، به محبوبیت رسید. دریاچه ژوآنای (به چینی: 卓乃湖) در هوه‌زیل به عنوان مکانی برای تجمع آنتیلوپ‌های تبتی شناخته می‌شود. حمل و نقل خط راه‌آهن چینگهای–تبت و جاده ملی ۱۰۹ چین در امتداد مرز شرقی این منطقه حفاظت‌شده قرار دارند. | ## جمع‌بندی | همچنین، تونل فنگ‌هواشان که در حال حاضر بلندترین تونل راه‌آهن دنیا است (طول ۱۳۳۸ متر، با ورودی‌هایی در ارتفاع ۴۹۰۵ متر از سطح دریا) در این منطقه ساخته شده است.
موضوع مقاله: سنگ‌نگاری هواشان زووجیانگ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سنگ‌نگاری هواشان زووجیانگ | مقدمه: هنر صخره‌ای کوه‌های هواشان زووجیانگ یک مجموعه وسیع از هنرهای سنگ‌نگاری تاریخی است که بر روی سطوح صخره‌ای آهکی در گوانگشی، جنوب چین نقاشی شده‌اند. | ## بخش 1: سنگ‌نگاری هواشان زووجیانگ | در ۱۵ ژوئیه ۲۰۱۶، منظر فرهنگی هنر صخره‌ای کوه‌های هواشان زووجیانگ به عنوان ۴۹امین میراث جهانی یونسکو در چین ثبت شد. منطقه اصلی حاوی حدود ۱۹۰۰ تصویر قابل‌شمردنی است که در حدود ۱۱۰ گروه مرتب شده‌اند. نقاشی‌ها به رنگ قرمز هستند و با استفاده از ترکیبی از اخرایی (هماتیت), چسب حیوانی و خون کشیده شده‌اند. | ## بخش 2: سنگ‌نگاری هواشان زووجیانگ | آنها تصاویر انسان‌ها و حیوانات را همراه با درام‌های برنزی، چاقوها، شمشیرها، زنگ‌ها و کشتی‌ها به تصویر می‌کشند. در ابتدا تصور می‌شد که این نقاشی‌ها مربوط به دوره‌ای از سده ۵ (پیش از میلاد), تا سده ۲ (میلادی) دوران مشترک باشند. با این حال، تاریخ‌گذاری کربنی اخیر نشان می‌دهد که قدیمی‌ترین نقاشی‌ها حدود ۱۶٬۰۰۰ سال پیش ایجاد شده‌اند. | ## بخش 3: سنگ‌نگاری هواشان زووجیانگ | دوره زمانی ایجاد این نقاشی‌ها از دوره ایالت‌های جنگ‌طلب تا اواخر دودمان هان در تاریخ چین را در بر می‌گیرد. بسیاری از نقاشی‌ها به «زندگی و آیین‌های» مردم باستانی Luo Yue اشاره دارند که در این دوره در دره رودخانه زووجیانگ زندگی می‌کردند و به عنوان اجداد قوم ژوانگ، مردم مئونگ و کین شناخته می‌شوند. | ## جمع‌بندی | نمایشی در موزه ملی قوم ژوانگ در شهر چونگزوو به تاریخ و تفسیر این نقاشی‌ها اختصاص دارد.
موضوع مقاله: فرهنگ لیانگ‌ژو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فرهنگ لیانگ‌ژو | مقدمه: فرهنگ لیانگ‌ژو 3300–2300 پیش از میلاد) آخرین فرهنگ ژاد در دلتای رود یانگ تسه بود. | ## بخش 1: فرهنگ لیانگ‌ژو | این فرهنگ دارای ساختار طبقاتی بالایی بود، زیرا اشیای ساخته شده از ابریشم، عاج و لاک در تدفین‌های افراد برجسته یافت شد، در حالی که سفال بیشتر در گورستان‌های افراد فقیرتر یافت می‌شد. این تقسیم‌بندی طبقاتی نشان می‌دهد که دوره لیانگژو به‌عنوان یک دولت اولیه شناخته می‌شود، که از طریق تمایزات روشن میان طبقات اجتماعی در ساختارهای تدفینی نمادین شده است. یک مرکز شهری گسترده در محل لیانگژو در شمال غربی هانگژو، ژجیانگ ایجاد شده بود، و گروه‌های برجسته از این مکان بر مراکز محلی نظارت می‌کردند. این فرهنگ تأثیر زیادی داشت و حوزه نفوذ آن تا شانشی در شمال و گوانگ‌دونگ در جنوب گسترش یافت. سایت اصلی لیانگژو احتمالاً یکی از قدیمی‌ترین مکان‌های نوسنگی در شرق آسیا است که به‌عنوان یک جامعه دولتی شناخته می‌شود. محوطه شاخص در لیانگژو در شهر یوهانگ، ژجیانگ کشف شد و ابتدا توسط شی شینگن در سال ۱۹۳۶ حفاری شد. | ## بخش 2: فرهنگ لیانگ‌ژو | در ۶ ژوئیه ۲۰۱۹، ویرانه‌های باستانی شهر لیانگژو به‌عنوان یونسکو میراث جهانی ثبت شد. تحقیقات اخیر نشان داده است که بالا آمدن سطح آب چندین بار توسعه سکونتگاه انسانی در این منطقه را مختل کرده است. این منجر به نتیجه‌گیری محققان شد که نابودی فرهنگ لیانگژو به‌وسیله تغییرات محیطی شدید مانند سیلاب‌ها اتفاق افتاده است، زیرا لایه‌های فرهنگی معمولاً توسط لایه‌های گل‌آلود یا باتلاقی و لایه‌های شنی-خاکی دفن شده‌اند. یک سناریوی جایگزین پیشنهاد می‌کند که بارش‌های سنگین باد موسمی در این دوره منجر به سیلاب‌های وسیعی شد که سدها و سکونتگاه‌های فرهنگ را نابود کرد. این نظریه توسط مطالعه‌ای در سال ۲۰۲۱ تأیید شد که نشان داد دوره طولانی بارش‌های زیاد (بین ۴۳۴۵ ± ۳۲ سال و ۴۳۲۴ ± ۳۰ سال پیش از امروز) که احتمالاً ناشی از افزایش فرکانس ال نینو–نوسان جنوبی بوده، هم‌زمان با ناپدید شدن فرهنگ بوده است. محققان بیان کردند که «بارش‌های سنگین در سراسر دره میانه-پایینی رود یانگ تسه ممکن است سیلاب‌های رودخانه‌ای و/یا سیلاب‌های دریایی برآمده از دلتای رود یانگ تسه را به‌وجود آورده و بنابراین سکونتگاه انسانی و کشاورزی برنج را مختل کرده است. | ## بخش 3: فرهنگ لیانگ‌ژو | سیلاب‌های عظیم و غرق شدن به دلیل ضعف سیستم زهکشی در زمین‌های پست ممکن است مردم لیانگژو را مجبور کرده باشد که پایتخت و خانه‌های خود را ترک کنند و در نهایت منجر به فروپاشی کل تمدن لیانگژو شد.» این ممکن است همه در طی یا در قرن‌های پیش از رخداد ۴٫۲ هزار سال پیش که به فروپاشی بیشتر تمدن‌های نخستین بشری، از جمله در تمدن دره سند، پادشاهی کهن مصر و امپراتوری اکد در سومر انجامید، رخ داده باشد. کشف جدیدی از بقایای دیوار پایه‌ای شهر باستانی در تاریخ ۲۹ نوامبر ۲۰۰۷ توسط دولت استانی ژجیانگ اعلام شد. شهر باستانی لیانگژو در یک محیط تالابی در دشت شبکه‌های رودخانه‌ای بین کوه‌های داکسیونگ و دازهه در رشته‌کوه تیانمو واقع شده است. در مرکز آن، سایت کاخ بزرگی قرار داشت که ۳۰ هکتار مساحت داشت و شواهدی از طراحی حفاظتی سیل مصنوعی در داخل شهر نیز یافت شده است. این دو سازه به‌عنوان شاخص‌هایی از پیچیدگی اجتماعی در حال رشد در لیانگژو در آن زمان در نظر گرفته می‌شوند. | ## جمع‌بندی | در انبار غله‌ای که ممکن است در این مکان وجود داشته، تا ۱۵٬۰۰۰ کیلوگرم برنج ذخیره شده بود.
موضوع مقاله: سایت باستان‌شناسی توسی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سایت باستان‌شناسی توسی | مقدمه: سایت‌های توسی (به چینی: 土司遗址) به سه سایت باستانی توسِی در چین اطلاق می‌شود که در تاریخ ۳ ژوئیه ۲۰۱۵ توسط یونسکو به عنوان میراث جهانی ثبت شدند. | ## بخش 1: سایت باستان‌شناسی توسی | این سایت‌ها در کوه‌های جنوب غرب چین واقع شده‌اند و نمونه‌ای از سیستم حکومتی توسِی هستند که از قرن سیزدهم تا بیستم میلادی پابرجا باقی ماند. پیشینه توسِی‌ها رهبران قبیله‌ای ارثی بودند که توسط دولت امپراتوری چین در دوران‌های یانگ، مینگ و چینگ به عنوان مقامات منصوب می‌شدند. این سیستم سیاسی توسط امپراتوران چینی برای اداره مناطق اقلیتی در جنوب و جنوب‌غرب چین اتخاذ شده بود و به بسیاری از گروه‌های قومی در چین درجه‌ای از خودمختاری سیاسی را اعطا می‌کرد. | ## بخش 2: سایت باستان‌شناسی توسی | شرح سایت میراث جهانی از سه سایت جداگانه تشکیل شده است که سیستم توسِی را نمایان می‌سازد: لاوسیچنگ پایتخت توسِی پنگ از ۱۱۳۵ تا ۱۷۲۴ بود و بزرگ‌ترین و بهترین‌حفظ‌شده‌ترین از شهرهای باستانی توسِی است. توسِی پنگ بر منطقه‌ای از مردم توجیا حکومت می‌کردند و در رتبه‌های بالای سیستم توسِی قرار داشتند و قلمرو وسیعی را اداره می‌کردند. دژ هایلونگتون که در سال ۱۲۵۷ در دوران دودمان سونگ تأسیس شد و پیش از تسلیم شدن در سال ۱۶۰۱، مرکز حکومت سرزمین بوجو بود. | ## بخش 3: سایت باستان‌شناسی توسی | مشابه توسِی پنگ در لاوسیچنگ، سرزمین بوجو از توسِی‌های بلندمرتبه بود و منطقه‌ای وسیع را تحت حکمرانی داشت. تانگیا پایتخت توسِی چین بود که مساحت ۶۰۰ کیلومتر مربع را برای چهار قرن اداره می‌کرد. برخلاف دو سایت دیگر، تانگیا نسبتاً کوچک است که نشان می‌دهد توسِی‌های چین از لحاظ مقام و جایگاه پایین‌تر از حکام دو سایت دیگر بودند. | ## جمع‌بندی | کمیته اظهار داشت که سیستم توسِی هدفش یکپارچگی اداره ملی بود در حالی که به اقلیت‌های قومی اجازه می‌داد تا آداب و رسوم و شیوه زندگی خود را حفظ کنند.
موضوع مقاله: دره پرش ببر | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # دره پرش ببر | مقدمه: دره پرش ببر یا ژرف‌دره تیگر لیپینگ یک ژرف‌درهٔ زیبا بر روی رود جینشا است که یکی از شاخه‌های اصلی رود یانگ‌تسه به‌شمار می‌رود. | ## بخش 1: دره پرش ببر | این ژرف‌دره در فاصلهٔ شمال لیجیانگ، در استان یون‌نان در جنوب‌غربی چین واقع شده است. این منطقه جزء مناطق حفاظت‌شده یون‌نان است که در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار دارد. افسانه‌ها می‌گویند نام این ژرف‌دره از یک ببر شکار شده گرفته شده است که در نقطهٔ باریک‌ترین قسمت رودخانه (که هنوز عرض دارد) با پریدن از روی رودخانه، از دست شکارچیان فرار کرده است و از سنگی در وسط رودخانه برای پریدن استفاده کرده است. ژرف‌دره تیگر لیپینگ با عمق حداکثر حدود از سطح رودخانه تا قلهٔ کوه، یکی از عمیق‌ترین و زیباترین ژرف‌دره‌های رودخانه‌ای در جهان است. | ## بخش 2: دره پرش ببر | ساکنان این منطقه عمدتاً از مردم ناشی هستند که در چندین دهکدهٔ کوچک زندگی می‌کنند. معیشت اصلی آن‌ها از تولید غلات تأمین می‌شود و امروزه گردشگری پیاده‌روی نیز منبع درآمد آن‌هاست. از نظر اداری، رودخانه در این منطقه مرز بین شهرستان خودمختار یولون ناتسی در لیجیانگ (در کنار راست) و شهرستان شانگریلا در ولایت خودمختار دیگینگ تبتی (در کنار چپ) است. در اوایل دهه ۱۹۸۰، چهار رودگردی سعی کردند تا از دره عبور کنند اما هیچ‌گاه دیده نشدند. | ## بخش 3: دره پرش ببر | در سال ۱۹۸۶، اولین تلاش موفق برای عبور از این ژرف‌دره صورت گرفت که توسط نخستین گروهی بود که تصمیم به عبور از طول کامل رود یانگ‌تسه گرفتند و این سفر را از دریاچه یخچالی گِلَندَندونگ آغاز کردند. مقامات برنامه دارند تا مسیرها و جاده‌های موجود را بهبود بخشیده و اتوبوس‌های توریستی و امکانات بیشتری را به منطقه بیاورند. | ## جمع‌بندی | این برنامه‌ها واکنش‌های متفاوتی از جمعیت محلی را به همراه داشته است، از مخالفت شدید تا حمایت قوی.
موضوع مقاله: قدرت سیاسی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # قدرت سیاسی | مقدمه: قدرت سیاسی نوعی از قدرت است که توسط یک فرد یا گروهی از افراد در یک جامعه اعمال می‌شود. | ## بخش 1: قدرت سیاسی | این قدرت می‌تواند با حاکمیت مرتبط باشد، یعنی توانایی تعیین قوانینی که بر جمعیت یک سرزمین خاص اعمال می‌شوند. روش‌های متعددی برای اعمال چنین قدرتی وجود دارد؛ آشکارترین آن‌ها شامل رهبران رسمی سیاسی یک دولت مانند رئیس‌جمهور، نخست‌وزیر، پادشاه یا امپراتور است. با این حال، قدرت‌های سیاسی محدود به سران دولت یا رهبران نیستند؛ دامنه یک قدرت با نفوذ اجتماعی که فرد یا گروه می‌تواند داشته باشد، سنجیده می‌شود. | ## بخش 2: قدرت سیاسی | در بسیاری از موارد، حوزه نفوذ به یک دولت محدود نمی‌شود و در این صورت از قدرت بین‌المللی صحبت می‌شود. به‌طور سنتی، قدرت سیاسی از طریق نیروی نظامی، انباشت ثروت و کسب دانش پایه‌گذاری و حفظ می‌شود. خطر سوءاستفاده تاریخ مملو از نمونه‌هایی است که در آن‌ها قدرت سیاسی به‌طور مضر یا نادرست استفاده شده است (سوءاستفاده از قدرت). | ## بخش 3: قدرت سیاسی | این امر اغلب زمانی رخ می‌دهد که قدرت بیش از حد در دست تعداد کمی متمرکز شود، بدون فضای کافی برای بحث سیاسی، نقد عمومی یا سایر اشکال فشارهای اصلاحی. برای جلوگیری از چنین مشکلات بالقوه، راه‌حل‌های مختلفی پیشنهاد و اجرا شده‌اند که بیشتر آن‌ها بر تقسیم قدرت (مانند دموکراسی)، محدود کردن قدرت یک فرد یا گروه، افزایش حقوق حفاظتی فردی، ایجاد قوانین یا منشورهایی (مانند اعلامیه حقوق بشر) تمرکز دارند. | ## جمع‌بندی | مونتسکیو معتقد بود که بدون اصلی که بتواند قدرت‌های قانون‌گذاری، اجرایی و قضایی را محدود و متعادل کند، آزادی وجود نخواهد داشت و هیچ حفاظی در برابر سوءاستفاده از قدرت نخواهد بود.
موضوع مقاله: پل جان فراندسن | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پل جان فراندسن | مقدمه: او نویسنده چندین کتاب در مورد زبان و مذهب مصر باستان است، از جمله، اخیراً، ازدواج با محارم و ازدواج با خویشاوندان نزدیک در مصر و ایران باستان: بررسی شواهد است. | ## بخش 1: پل جان فراندسن | ازدواج با خویشاوندان نزدیک در مصر و ایران باستان: بررسی شواهد این اثر به بررسی شواهد ازدواج و روابط جنسی بین خواهر و برادر و بین والدین و فرزند در مصر باستان و ایران پیش از اسلام می‌پردازد. با روابط محارم، به عنوان یک ویژگی فرهنگی، معمولاً هم برای مصر باستان و هم برای ایران به این دلیل که شواهدی برای آن غیرقابل اعتماد هستند یا اینکه تنها به عنوان یک استثنا یافت می‌شود، یا اینکه تنها توسط کسانی حق سلطنت به عنوان نمایندگان الهی بر روی زمین را داشتند، بررسی می‌شود. | ## بخش 2: پل جان فراندسن | نتیجه‌گیری در کتاب در مورد ازدواج با محارم در ایران باستان: ازدواج با محارم در ایران باستان یک تابو نبود. هدف اصلی xvētōdah بهره‌مندی از محاسن آن به عنوان یک عمل مذهبی بود، بنابراین، صرف نظر از اینکه آیا چنین ازدواج‌هایی می‌تواند منجر به تولید مثل شود یا خیر، خود عمل و قصد داشتن برای رابطه جنسی بسیار مهم بوده است. | ## بخش 3: پل جان فراندسن | زرتشتیان به شدت تحت تأثیر باورهای دینی خود، به ویژه باورهای مربوط به کیهان‌شناسی و آخرت‌شناسی و انجام فتوت بودند. نمی‌توان منشأ دقیق ازدواج نزدیک را در ایران پیدا کرد و نویسنده مطمئن نیست که ایرانیان این رسم را از تمدن‌های باستانی دیگر گرفته باشند. | ## جمع‌بندی | به عبارت دیگر، ازدواج فامیلی ممکن است در اصل متعلق به خود پارسیان (ایرانیان) بوده باشد.
موضوع مقاله: پارالمپیک تابستانی ۲۰۳۲ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پارالمپیک تابستانی ۲۰۳۲ | مقدمه: پارالمپیک تابستانی ۲۰۳۲ که به عنوان نوزدهمین دوره پارالمپیک تابستانی نیز شناخته می‌شود و به صورت تجاری بریزبن ۲۰۳۲ نام دارد، یک رویداد چندورزشی ورزش معلولین است که براساس برنامه‌ریزی، قرار است در بریزبن، کویینزلند استرالیا از ۲۴ اوت تا ۵ سپتامبر ۲۰۳۲، یک ماه پس از المپیک تابستانی ۲۰۳۲ برگزار شود. | ## بخش 1: پارالمپیک تابستانی ۲۰۳۲ | پرچم پارالمپیک در آیین پایانی پارالمپیک تابستانی ۲۰۲۸ در لس آنجلس ایالات متحده به استرالیا تحویل داده می‌شود. | ## بخش 2: پارالمپیک تابستانی ۲۰۳۲ | پیشنهاد میزبانی براساس قرارداد منعقد شده میان کمیته بین‌المللی المپیک و کمیته بین‌المللی پارالمپیک در سال ۲۰۰۱، میزبان بازی‌های المپیک، میزبانی پارالمپیک در همان دوره را نیز به عهده دارد. | ## بخش 3: پارالمپیک تابستانی ۲۰۳۲ | ## جمع‌بندی | بازی‌ها ورزش‌های جدید در سال ۲۰۲۱، فدراسیون بین‌المللی راگبی لیگ اعلام کرد که کمپینی برای متقاعد کردن کمیته بین‌المللی پارالمپیک برای برگزاری راگبی ۱۳ نفره در این دوره از بازی‌های المپیک و پارالمپیک، تدارک دیده که تمرکز آن بر راگبی لیگ با ویلچر برای پارالمپیک و راگبی لیگ ۹ نفره برای المپیک است.
موضوع مقاله: فهرست شهرهای میزبان پارالمپیک | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فهرست شهرهای میزبان پارالمپیک | مقدمه: پنج شهر توسط کمیته بین‌المللی المپیک و کمیته بین‌المللی پارالمپیک برای برگزاری دوره‌های بعدی پارالمپیک برگزیده شده‌اند؛ میلان-کورتینا دامپتزو برای پارالمپیک زمستانی ۲۰۲۶، لس آنجلس برای پارالمپیک تابستانی ۲۰۲۸، آلپ فرانسه برای پارالمپیک تابستانی ۲۰۲۸، بریزبن برای پارالمپیک تابستانی ۲۰۳۲ و سالت لیک سیتی برای پارالمپیک زمستانی ۲۰۳۴. | ## بخش 1: فهرست شهرهای میزبان پارالمپیک | چهارشهر براساس برنامه میزبانی بازی‌های پارالمپیک را بیش از یک‌بار بر عهده داشته‌اند؛ اینسبروک در ۱۹۸۴ (تابستانی) و ۱۹۸۸ (تابستانی)، پکن در ۲۰۰۸ (تابستانی) و ۲۰۲۲ (زمستانی)، توکیو در ۱۹۶۴ (تابستانی) و ۲۰۲۰ (تابستانی)، و سالت لیک سیتی در ۲۰۰۲ (زمستانی) و ۲۰۳۴ (زمستانی). ایالات متحده سه دوره از بازی‌ها را میزبانی کرده؛ که یک دوره از آنها در سال ۱۹۸۴ به‌صورت مشترک با بریتانیای کبیر بوده است و ژاپن نیز سومین میزبانی خود را در پارالمپیک تابستانی ۲۰۲۰ برگزار کرد. اتریش، نروژ، ایتالیا، بریتانیای کبیر، کانادا و چین هرکدام دو دوره از بازی‌ها را میزبانی کرده‌اند. هشت دوره از بازی‌ها به میزبانی آسیا، پنج دوره در آمریکای شمالی، و یک دوره نیز در اقیانوسیه برگزار شده‌اند. | ## بخش 2: فهرست شهرهای میزبان پارالمپیک | شهرهای میزبان توسط کمیته بین‌المللی المپیک و کمیته بین‌المللی پارالمپیک برگزیده می‌شوند. در دور نخست روند گزینش، هر شهری در دنیا می‌تواند درخواست میزبانی از مسابقات را ارائه دهد. پس از ده ماه، هیئت اجرایی کمیته بین‌المللی المپیک، براساس توصیه کار گروهی، تصمیم می‌گیرد تا کدام یک از شهرهای متقاضی به نامزد تبدیل شوند. در دور دوم، شهرهای متقاضی توسط کمیته ارزیابی به‌طور کامل بررسی می‌شوند، که یک فهرست کوتاه نهایی از شهرهایی که برای انتخاب درنظر گرفته شده‌اند، ارائه می‌دهد. | ## بخش 3: فهرست شهرهای میزبان پارالمپیک | در دور پایانی، شهر میزبان در نشست عمومی هموندان کمیته بین‌المللی المپیک بر اساس آراء برگزیده می‌شود. اگرچه کمیته ملی المپیک هنگ کنگ به صورت مستقل مسابقات سوارکاری را انجام داد، اما بخشی جدایی ناپذیر از بازی‌های پکن بود. تا ۲۰۲۱ به تعویق افتاد, بر اثر دنیاگیری کووید-۱۹،برای نخستین‌بار در طول بازی‌های المپیک مدرن، این بازی‌ها به تعویق افتاد. | ## جمع‌بندی | با این حال به این دوره از بازی‌ها پارالمپیک تابستانی ۲۰۲۰ می‌گویند، گرچه تقویم بازی‌ها یک سال به تعویق افتاد.