موضوع مقاله: کلاود اروین راسک | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کلاود اروین راسک | مقدمه: زندگی شخصی اوایل زندگی راسک در ۲۹ نوامبر سال ۱۸۷۱ میلادی در شهر ناکس، ایلینوی در خانواده جیمز ای. | ## بخش 1: کلاود اروین راسک | خانواده او در پاییز سال ۱۸۷۴ از ایلینوی به ایالت واشینگتن عزیمت کردند و در شرق ایالت کلیکتات در ناحیه معروف به وود گلچ اقامت گزیدند. پس از سپری کردن چندین سال در این محل، به دامنه تپه‌های کلمبیا در قسمت پایینی دریه کلیکتات و در نزدیکی واریک نقل مکان کردند. راسک نیز غالباَ به بالای تپه‌های کلمبیا می‌رفت تا به قله‌های رشته کوه کسکیدز نگاه کند. آن‌ها سپس در ژانویه سال ۱۸۸۷ به خانهٔ در سواحل دریای کلیکتات در نزدیکی سودا اسپرینگس نقل مکان نمودند. حرفه راسک در مدرسه دولتی درس خواند و در سال ۱۸۸۸ که در آن زمان ۱۷ سال سن داشت کار خود را به عنوان استاد در مدرسه کاماس پریری (Camas Prairie) در دره گلین‌وود آغاز کرد. او سپس در سال ۱۹۰۲ تحصیل خود را در رشته حقوق را تکمیل کرد و در کانون وکلای ایالت واشینگتن پذیرفته شد. راسک و خانم او در سال ۱۹۰۳ به همیلتون، واشینگتن نقل مکان کردند ولی قبل از عزیمت به خلیج چالن (Lake Chelan) و خریدن یک خانه در امتداد ناحیه دورافتاده خلیج، تنها یک سال در آنجا ماندند. او در سال ۱۹۱۰ سفر کوهنوردی را به کوه مک‌کینلی رهبری کرد و هنگامی‌که از آن بازگشت به منطقه گرنت پاس در شهر اورگن نقل مکان کرد؛ محل که پدر و مادرش در آنجا زندگی می‌کردند. راسک در این سمت قبل از فروش روزنامه و فعالیت مجدد در بخش وکالت یک سال را سپری کرد. او هنگامی‌که در یک دوره چهار ساله به عنوان گیرنده در اداره اراضی ایالات متحده، یاکیما مقرر شد، کار خود را تا بهار سال ۱۹۱۵ ادامه داد و مدتی که در یاکیما بود، به یک حامی محیط زیست مبدل شد. | ## بخش 2: کلاود اروین راسک | از جمله ستایش‌گران تئودور روزولت بود و مبارزهٔ را آغاز کرد تا کوه ادامز را به «پارک ملی» تبدیل کند. او احساس کرد که زمان مناسب فرار رسیده‌است تا این محل به عنوان پارک ملی به رسمیت شناخته شود، زیرا مستحق آنست. او در سال ۱۹۲۰ اعضای مؤسس کلپ کوهنوردی کسکدینز بود که به عنوان رئیس این نهاد تعیین شد. متعاقباً او به عنوان رئیس کمیته رهبری کوهنوردی ایفای وظیفه نمود و با برخی دوستان نزدیک‌اش در جریان تصدی این بست دیدار کرد. در سال ۱۹۲۲، اعضای کسکدینز یک تبر یخ‌شکن سوئیسی را به عنوان هدیهٔ برای رهبری الهام‌بخش و نخستین رئیس کلپ، برای او اهدا کردند. در سال ۱۹۲۴، او داستان‌های کوهنورد غربی را به رشته تحریر درآورد و تنها کتابی از او بود که منتشر شد. بعد از آن‌که کتابش منتشر شد، راسک کتابِ دیگری را تحت نام «آتش اردوگاه درخت‌زار» نوشت. کلکسیون مقالات و داستان‌های کوتاه او هرگز منتشر شد، به استثنای یک فصل، «داستان شگفت‌آور ابی لنکن» که در سال ۱۹۴۶ در مجله آمریکایی آلپاین منتشر شد. افزون بر تصدی بست قاضی صلح، راسک آخر هفته‌ها در معدن لکی اسپات پدرش کار می‌کرد که ۱۴ مایل می‌رفت و برمی‌گشت. راسک در سال ۱۹۳۰ سعی کرد تا سفر کوهنوردی را به کوه سنت الیاس سازمان‌دهی کند؛ ولی هیچ‌کسی قادر نبود او را در این سفر همراهی کند، همین بود که او خود به تنهایی راه سفر را در پیش گرفت. | ## بخش 3: کلاود اروین راسک | در جریان این سفر، او به سرماخوردگی گرفتار شد که به گفته راسک دچار مشکلات قلبی شد و در ۲ فوریه ۱۹۳۱ بر اثر بیماری قلبی در گرانس پاس، اورگن در گذشت. راسک حدود دو ماه قبل از مرگ‌اش وصیت کرده بود تا برخی اعضای کسکدینز خاکستر جسد او را انتقال دهند و در سنگ‌چینِ در قلهٔ کوه دوست داشتنی او؛ کوه ادامز بگذارند. بعد از آن‌که مرگش فرارسید، کلارنس ترویت و کلارنس استارچر این وصیت راسک را در ۲۷ ژوئیه سال ۱۹۳۱ به‌جا آوردند. حرفه کوهنوردی حرفه کوهنوردی راسک باعث شد تا او سراسر سواحل غربی ایالات متحده را طی کند و این شغل محبوب خود را از سال ۱۸۸۹ الی ۱۹۳۰ ادامه داد. او طی سفرهای متعدداش با افراد زیادی دیدار کرد؛ هرچند برخی محدود آن‌ها دوست نزدیک راسک شدند و از زندگی شخصی او چیزهای را دانستند. آن‌عده افراد معدودی که او را می‌شناختند، راسک را یکی از متخصص‌ترین و شجاع‌ترین کوهنوردان غرب توصیف کردند. او در حالی‌که در شرایط خطرناک و هلاکت‌باری قرار گرفت، در جریان بالا شدن با حوادث اندکی مواجه شد و حتی سایر دوستانش را نیز از چنین شرایطی شدیداً خطرناک حفاظت کرد. راسک همچنین دربارهٔ شغل خود فخرفروشی نمی‌کرد و در واقع صرف جواب‌های حقیقی را دربارهٔ حوادث و چالش‌های کوهنوردی ارائه می‌نمود. | ## جمع‌بندی | او در کار خود راسخ و مستحکم بود و در همان حال درتعامل به دیگران با طبع و خلق خوش رفتار می‌کرد.