موضوع مقاله: ولوپیلای پرابهاکاران | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ولوپیلای پرابهاکاران | مقدمه: ولوپیلای پرابهاکاران (۲۶ نوامبر ۱۹۵۴–۱۸ مه ۲۰۰۹) یک چریک سریلانکایی و از چهره‌های اصلی ملی‌گرایی تامیل و بنیان‌گذار و رهبر ببرهای آزادی‌بخش تامیل ایلام بود. | ## بخش 1: ولوپیلای پرابهاکاران | ببرهای تامیل یک سازمان شبه‌نظامی بود که در واکنش به ظلم و ستم دولت سریلانکا بر جمعیت تامیل این کشور، به دنبال ایجاد یک دولت مستقل تامیل در شمال و شرق سریلانکا بود. تحت رهبری او، ببرهای تامیل بیش از ۲۵ سال علیه دولت سریلانکا دست به عملیات نظامی زد. اوایل زندگی ولوپیلای پرابهاکاران در ۲۶ نوامبر ۱۹۵۴ در شهر ساحلی شمالی والووتیتورای به عنوان کوچک‌ترین فرزند از چهار فرزند متولد شد. والدین او، تیروونکدام ولوپیلای و والیپورام پارواتی، متعلق به جامعه کارائیار بودند. او از خانواده‌ای با نفوذ و ثروتمند بود که مالک و مدیر معابد بزرگ هندو در والووتیتورای بودند. پرابهاکاران که از تبعیض و آزار و اذیت خشونت‌آمیز علیه مردم تامیل توسط دولت‌های متوالی سریلانکا خشمگین بود، در جریان بحث‌های استانداردسازی به گروه دانشجویی جبهه جوانان تامیل (TYF) پیوست. در سال ۱۹۷۲، او ببرهای جدید تامیل (TNT) را تأسیس کرد، جانشین بسیاری از سازمان‌های قبلی که علیه جهت‌گیری سیاسی پسااستعماری کشور اعتراض می‌کردند، که در آن اقلیت تامیل‌های سریلانکا در مقابل اکثریت سینهالی‌ها قرار گرفتند. در سال ۱۹۷۵، پس از آنکه به شدت درگیر جنبش تامیل شد، اولین ترور سیاسی بزرگ توسط یک گروه تامیل را انجام داد و آلفرد دورایپا، شهردار جافنا، را از فاصله نزدیک در مقابل معبد هندو در پونالای به ضرب گلوله کشت. این ترور در پاسخ به کشتار تامیل‌ها در حادثه کنفرانس تامیل در سال ۱۹۷۴ بود که دورایپا به دلیل حمایت از حزب آزادی سریلانکا که در آن زمان حاکم بود، مقصر شناخته شد. ببرهای آزادی‌بخش تامیل ایلام تأسیس ببرهای تامیل در اوایل دهه ۱۹۷۰، دولت جبهه متحد سیریماو باندارانایکه سیاست استانداردسازی را معرفی کرد که معیارهای پذیرش دانشگاه را برای سینهالی‌ها پایین‌تر از تامیل‌ها قرار می‌داد. پرابهاکاران، در سن ۱۵ سالگی، مدرسه را ترک کرد و با گروه کوتیمانی-تانگاتورای (که بعداً به TELO تبدیل شد) که توسط سلواراجا یوگاچاندران (معروف به کوتیمانی) و ناداراجا تانگاتورای که هر دو اهل والووتیتورای بودند، تشکیل شده بود، مرتبط شد. پرابهاکاران به همراه کوتیمانی، پونوتوری سیواکوماران و دیگر شورشیان برجسته به گروه تامیل مانوار پراوای پیوستند که توسط دانشجویی به نام ساتیاسیلان در سال ۱۹۷۰ تشکیل شده بود. این گروه شامل جوانان تامیل بود که از حقوق دانشجویان برای ثبت نام عادلانه حمایت می‌کردند. در سال ۱۹۷۳، پرابهاکاران با چتی تانابالاسینگام و با بخشی از مانوار پراوای تامیل برای تشکیل ببرهای جدید تامیل (TNT) همکاری کرد. اولین حمله قابل توجه آنها در ورزشگاه دورایپا در جافنا انجام شد و بمبی را در تلاش برای ترور آلفرد دورایپا، شهردار جافنا، کار گذاشتند. دورایپا، عضو حزب آزادی سریلانکا که به سیریماوو باندارانایکه وفادار بود، توسط توده‌های تامیل به عنوان یک خائن دیده می‌شد. با شکست این تلاش، پرابهاکاران موفق شد دورایاپاه را که در ۲۷ ژوئیه ۱۹۷۵ در حال بازدید از یک معبد هندو در پونالی بود، به ضرب گلوله به قتل برساند. در ۵ مه ۱۹۷۶، TNT به ببرهای آزادی‌بخش تامیل ایلام (LTTE) تغییر نام داد که معمولاً با نام ببرهای تامیل شناخته می‌شوند. جنگ اول ایلام ببرهای تامیل تا دهه ۱۹۸۰ حملات بیشتری علیه پلیس و نیروهای نظامی انجام دادند. در ۲۳ ژوئیه ۱۹۸۳، ببرهای تامیل به یک گشت ارتش حمله کردند و ۱۳ سرباز سریلانکایی را در تیرونلولی، سریلانکا، کشتند. در پاسخ به این، یکی از بدترین شورش‌های ضد تامیل تحت حمایت دولت (رویدادی که به ژوئیه سیاه معروف است) برگزار شد که منجر به تخریب خانه‌ها و مغازه‌های تامیل و مرگ صدها تامیل و بی‌خانمان شدن بیش از ۱۵۰۰۰۰ تامیل شد. در نتیجه این شورش‌ها، چندین تامیل به ببرهای تامیل و ببرهای تامیل پیوستند که آغاز جنگ اول ایلام را رقم زد. از آنجایی که پرابهاکاران تحت تعقیب‌ترین فرد در سریلانکا بود، او در سال ۱۹۸۴ گفته بود: «ترجیح می‌دهم با افتخار بمیرم تا اینکه زنده توسط دشمن دستگیر شوم.» پراباکاران اولین سخنرانی خود را در ۴ اوت ۱۹۸۷ در معبد سوتومالای امان در مقابل بیش از ۱۰۰۰۰۰ نفر ایراد کرد و موضع LTTE را توضیح داد. این سخنرانی به عنوان یک نقطه عطف تاریخی در ناسیونالیسم تامیل سریلانکا تلقی می‌شود. در همان سال، آسیاویک پراباکاران را با چه گوارای انقلابی مقایسه کرد، در حالی که نیوزویک او را «افسانه» نامید. ترور راجیو گاندی گفته می‌شود که ببرهای تامیل در ترور راجیو گاندی، نخست‌وزیر سابق هند در سال ۱۹۹۱، دست داشته‌اند، که آنها این دخالت را انکار کرده و این رویداد را توطئه‌ای بین‌المللی علیه خود دانسته‌اند. | ## بخش 2: ولوپیلای پرابهاکاران | با این حال، در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۱۱، کوماران پاتماناتان، که خزانه‌دار ببرهای تامیل و مسئول اصلی تدارکات اسلحه آن بود، از هند به خاطر «اشتباه» ولوپیلای پرابهاکاران در قتل نخست‌وزیر سابق راجیو گاندی عذرخواهی کرد. او همچنین گفت که ترور راجیو «به خوبی برنامه‌ریزی شده و در واقع با همکاری پرابهاکاران و (پوتو امان، رئیس اطلاعات ببرهای تامیل) انجام شده است. در اکتبر ۲۰۱۰، پس از آنکه دفتر مرکزی تحقیقات گزارشی مبنی بر مرگ او ارائه داد و پرونده مختومه شد، اتهامات علیه پرابهاکاران توسط دادگاه TADA لغو شد. مذاکرات صلح اولین و تنها کنفرانس مطبوعاتی بزرگ پرابهاکاران در ۱۰ آوریل ۲۰۰۲ در کیلینوچی برگزار شد. گزارش شده است که بیش از ۲۰۰ روزنامه‌نگار از رسانه‌های محلی و خارجی در این رویداد شرکت کردند و قبل از مراسمی که در آن آنتون بالاسینگهام رهبر ببرهای تامیل را به عنوان "رئیس جمهور و نخست وزیر تامیل ایلام" معرفی کرد، مجبور شدند از یک بازرسی امنیتی ۱۰ ساعته عبور کنند. تعدادی سؤال در مورد تعهد ببرهای تامیل به روند صلح سابق پرسیده شد و پرابهاکاران و آنتون بالاسینگهام به‌طور مشترک به سوالات پاسخ دادند. سوالات مکرر در مورد دخالت او در ترور راجیو گاندی تنها با یادداشتی هوشیارانه توسط بالاسینگهام و پرابهاکاران پاسخ داده شد. در طول مصاحبه، او اظهار داشت که شرایط مناسب برای دست کشیدن از خواسته تامیل ایلام فراهم نشده است. هنگامی که این خواسته‌ها پذیرفته شوند یا یک راه حل سیاسی با به رسمیت شناختن این سه اصل اساسی ارائه شود و مردم ما از این راه حل‌ها راضی باشند، ما دست کشیدن از خواسته ایلام را بررسی خواهیم کرد.» او همچنین افزود که تامیل ایلام نه تنها خواسته ببرهای تامیل، بلکه خواسته مردم تامیل نیز هست. پراباکاران همچنین به تعدادی از سؤالات پاسخ داد و در آنها بر تعهد خود نسبت به روند صلح تأکید کرد و گفت: «ما صادقانه به روند صلح متعهد هستیم. به همین دلیل است که ما صادقانه به صلح متعهد هستیم که به چهار ماه آتش‌بس ادامه دادیم.» او همچنین در مورد لغو ممنوعیت ببرهای تامیل توسط سریلانکا و هند قاطع بود: «ما می‌خواهیم دولت هند ممنوعیت ببرهای تامیل را لغو کند. ما این موضوع را در زمان مناسب مطرح خواهیم کرد.» پرابهاکاران همچنین قاطعانه اصرار داشت که تنها لغو تحریم‌ها می‌تواند راه حل مناسبی برای روند صلح جاری با میانجیگری نروژ ارائه دهد: «ما به دولت اطلاع داده‌ایم، به نروژی‌ها گفته‌ایم که لغو تحریم‌ها شرط لازم برای شروع مذاکرات است.» حمله و مرگ ارتش سریلانکا در شمال هنگامی که ارتش سریلانکا در روزهای پایانی حمله شمالی ارتش آزادیبخش سریلانکا در سال‌های ۲۰۰۸–۲۰۰۹ به سرعت به آخرین قلمرو تحت کنترل ببرهای تامیل پیشروی کرد، پرابهاکاران و رهبران ارشد او به ولامولیوایکال، مولایتیوو عقب‌نشینی کردند. حدود ساعت ۳ بامداد ۱۸ مه ۲۰۰۹، چارلز آنتونی، پسر پرابهاکاران، سعی کرد خطوط دفاعی ارتش را بشکند، اما موفق نشد. تا ظهر همان روز، گزارش‌هایی منتشر شد مبنی بر اینکه پرابهاکاران در حالی که سعی داشت با یک آمبولانس غنیمت گرفته شده از منطقه درگیری فرار کند، در اثر حمله موشکی کشته شده و جسد او به شدت سوخته است. تیمی از کادرهای ببرهای تامیل متشکل از ۳۰ نفر از وفادارترین محافظان پرابهاکاران و خود پرابهاکاران سعی کردند از طریق جزایر حرا ناندیکادال به کرانه غربی آن نفوذ کنند. گفته می‌شود که یکی از محافظان یک قوطی بنزین همراه خود داشت تا در صورت کشته شدن یا خودکشی رهبر ببرها، جسد او را بسوزاند. راویپریا از ساعت ۳:۳۰ بعد از ظهر تا ۶:۳۰ بعد از ظهر همان روز انجام شد، اما آنها در آن روز با این آخرین گروه از جنگجویان ببرهای تامیل مواجه نشدند. این بار، گروهبان موتو باندا، وابسته به گروه ویژه هشتم ارتش سریلانکا، به راویپریا گزارش داد که جسدی شبیه به جسد پرابهاکاران پیدا شده است. پس از اینکه جسد، که در میان درختان حرا شناور بود، به ساحل آورده شد، سرهنگ راویپریا آن را به عنوان جسد رهبر ببرهای تامیل شناسایی کرد. یک پلاک شناسایی با علامت ۰۰۱، دو تپانچه، یک تفنگ T56 با دوربین تلسکوپی، یک تلفن ماهواره‌ای و یک قوطی پر از داروی دیابت به همراه جسد پیدا شد. ساعت ۱۲:۱۵ بعد از ظهر، فرمانده ارتش، ساراث فونسکا، رسماً مرگ پراباکاران را از تلویزیون اعلام کرد. هویت پراباکاران توسط کارونا امان، معتمد سابق او، و از طریق آزمایش DNA بر روی مواد ژنتیکی پسرش که قبلاً توسط ارتش سریلانکا کشته شده بود، تأیید شد. ادعاهای متعددی در مورد مرگ او مطرح شده است و گفته می‌شود که مرگ او به دلیل شلیک از فاصله نزدیک بوده است. همچنین ادعاهایی مبنی بر اعدام او وجود دارد، ادعایی که به شدت توسط مقامات سریلانکا رد شد. کارونا امان ادعا کرد که پراباکاران به خودش شلیک کرده است، اما فونسکا این ادعا را رد کرد و ادعا کرد که جراحت ناشی از ترکش بوده و به عدم وجود زخم خروجی اشاره کرد. یک هفته بعد، سلواراسا پاتماناتان، رهبر جدید ببرهای تامیل، اعتراف کرد که پراباکاران مرده است. | ## بخش 3: ولوپیلای پرابهاکاران | ادعاهایی مبنی بر زنده ماندن علیرغم اعلام مرگ او توسط دولت و بقایای ببرهای تامیل، برخی گروه‌ها و رسانه‌ها ادعا کرده‌اند که پرابهاکاران از جنگ جان سالم به در برده و موفق به فرار شده است. در سال ۲۰۰۹، یک وب‌سایت تامیل تصویری را نشان داد که پرابهاکاران را در حال تماشای گزارش خبری مرگ خود در تلویزیون نشان می‌داد که به عنوان مدرکی برای زنده ماندن او به فرانس ۲۴ ارسال شده بود. در سال ۲۰۱۰، وب‌سایت طرفدار ببرهای تامیل، TamilWin، ادعا کرد که جسد نشان داده شده پرابهاکاران متعلق به یک سرباز سریلانکایی است که تصاویری از یک فرد شبیه پرابهاکاران را در ارتش سریلانکا نشان می‌دهد. نظریه زنده ماندن پرابهاکاران همچنین توسط وایکو، سیاستمدار تامیل نادو، پشتیبانی می‌شود که ادعا می‌کند پرابهاکاران در زمان مناسب از مخفیگاه خود بیرون خواهد آمد. ادعای زنده ماندن پرابهاکاران در سال ۲۰۲۳ توسط پاژا ندوماران، فعال هندی، تکرار شد. او در یک کنفرانس مطبوعاتی که در تانجاوور برگزار شد، اعلام کرد که رهبر مقتول ببرهای تامیل «هنوز زنده و حالش خوب است» و با خانواده پرابهاکاران در تماس بوده است. این ادعا توسط سریلانکا رد شد و بیانیه‌ای صادر کرد که در آن آمده بود جسد پرابهاکاران توسط نزدیکان او و همچنین آزمایش DNA تأیید شده است. فلسفه و ایدئولوژی پرابهاکاران تحت تأثیر ناسیونالیست‌های برجسته هندی، سوبهاش چاندرا بوز و باگات سینگ، قرار گرفت که هر دو در جنبش انقلابی استقلال هند شرکت داشتند. پرابهاکاران هرگز فلسفه‌ای نظام‌مند تدوین نکرد، اما اعلام کرد که هدف او «سوسیالیسم انقلابی و ایجاد جامعه‌ای برابر» است. مصاحبه‌های نادر او، سخنرانی‌های سالانه‌اش در روز قهرمانان تامیل ایلام و سیاست‌ها و اقدامات LTTE را می‌توان به عنوان شاخص‌هایی از فلسفه و ایدئولوژی پرابهاکاران در نظر گرفت. ایدئولوژی ببرهای تامیل از اندیشه مارکسیستی -لنینیستی ظهور کرد و آشکارا سکولار بود. ناسیونالیسم تامیل ایلام پرابهاکاران اغلب به عنوان شهید مردم تامیل ایلام دیده می‌شود. منبع الهام و جهت‌گیری او، ناسیونالیسم تامیل ایلام بود و آرمان اعلام شده و نهایی او این بود که تامیل ایلام طبق منشور سازمان ملل متحد که حق استقلال سیاسی مردم را تضمین می‌کند، به عنوان یک ملت به رسمیت شناخته شود. ببرهای تامیل همچنین در طول مذاکرات صلح در سال ۲۰۰۳، تشکیل یک حکومت خودگردان موقت را پیشنهاد کردند. دارمالینگام سیتادتان، چریک و سیاستمدار سابق تامیل، اظهار داشته است که «فداکاری پرابهاکاران به آرمان تامیل ایلام غیرقابل انکار بود، او تنها مردی در سریلانکا بود که می‌توانست تصمیم بگیرد که آیا جنگ یا صلح باید وجود داشته باشد.» نظامی‌گری ببرهای تامیل پرابهاکاران صریحاً اظهار داشت که مبارزه مسلحانه تنها راه مقاومت در برابر جنگ نامتقارن است که در آن یک طرف، یعنی طرف دولت سریلانکا، مسلح و طرف دیگر نسبتاً غیرمسلح است. او استدلال کرد که تنها پس از مشاهده ناکارآمدی و منسوخ شدن روش‌های غیرخشونت‌آمیز، به ویژه پس از حادثه تیلیپان، به سراغ روش‌های نظامی رفته است. تیلیپان، یک افسر درجه سرهنگ دوم، با اتخاذ روشی گاندی‌وار برای اعتراض به کشتارهای IPKF از ۱۵ سپتامبر ۱۹۸۷، روزه مرگ گرفت و تا ۲۶ سپتامبر از خوردن و آشامیدن خودداری کرد، تا اینکه در مقابل هزاران تامیلی که برای روزه گرفتن به همراه او آمده بودند، درگذشت. از نظر تاکتیکی، پرابهاکاران در جذب و استفاده از واحدهای بمب‌گذار انتحاری مهارت داشت. جنگجویان او معمولاً هیچ اسیری نمی‌گرفتند و به خاطر حملاتی که اغلب منجر به کشته شدن تک تک سربازان دشمن می‌شد، بدنام بودند. اینترپل او را فردی «بسیار هوشیار، شناخته شده برای استفاده از لباس مبدل و قادر به کار با سلاح‌ها و مواد منفجره پیشرفته» توصیف کرد. زندگی شخصی پراباکاران در اول اکتبر ۱۹۸۴ در تیروپورور، نزدیک چنای، با ماتیواتانی ارمبو ازدواج کرد. سخنگوی ارتش، اودایا نانایاکارا، در ماه مه ۲۰۰۹ گفت که هیچ اطلاعی در مورد محل اختفای اعضای باقی مانده خانواده پراباکاران وجود ندارد. او گفت: «ما اجساد آنها را پیدا نکرده‌ایم و هیچ اطلاعاتی در مورد آنها نداریم.» تصور می‌شود که تمام خانواده از بین رفته‌اند. طبق گزارش‌ها، اجساد ماتیواتانی، دوواراگا و بالاچاندران در یک قطعه بوته‌زار حدود ۶۰۰ متر دورتر از جایی که جسد پراباکاران پیدا شد، پیدا شدند. والدین پرابهاکاران، تیروونکادام ولوپیلای و پارواتی، هر دو در دهه هفتاد زندگی خود، در اردوگاه مزرعه منیک برای آوارگان در نزدیکی شهر واوونیا پیدا شدند. ارتش سریلانکا و دولت به عموم اطمینان دادند که آنها مورد بازجویی، آسیب یا بدرفتاری قرار نخواهند گرفت. | ## جمع‌بندی | یکی از محافظان شخصی پرابهاکاران، کاپیتان مایوران (سابا) بود که در اوایل دهه ۱۹۹۰ در واحد حفاظت نزدیک او خدمت می‌کرد و در نبرد پونری در سال ۱۹۹۳ کشته شد.