موضوع مقاله: پایگاه دریایی ایوو جیما | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پایگاه دریایی ایوو جیما | مقدمه: این پایگاه از ۱۹ فوریه ۱۹۴۵ برای پشتیبانی از عملیات فرود، نیروهای رزمی و تعمیر و گسترش فرودگاه‌های جزیره به کار گرفته شد. | ## بخش 1: پایگاه دریایی ایوو جیما | ایوو جیما در حدود ۱۲۰۰ کیلومتری جنوب توکیو قرار دارد و به دلیل موقعیت راهبردی خود نقش مهمی در عملیات نیروهای آمریکایی علیه ژاپن در جنگ اقیانوس آرام ایفا کرد. نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا تا ۲۷ ژوئن ۱۹۶۸ از این پایگاه بهره‌برداری کردند و سپس کنترل آن را به ژاپن بازگرداندند. پیشینه با آغاز عملیات فرود در ایوو جیما، نخستین وظیفه سیبیزها رساندن محموله‌ها و خودروها به جزیره بود. وسایل نقلیه آبی‌خاکی، شناورهای دوزیست، بارج‌ها و کشتی‌های عملیات آبی‌خاکی برای انتقال بار به ساحل به کار رفتند. صفحات مارستون بر روی ساحل گسترده شد تا عبور جیپ‌ها و خودروهای دوزیست DUKW آسان‌تر شود. برخی از کشتی‌های غرق‌شده از امپراتوری ژاپن ضبط شده بودند مانند تویوتو مارو و برخی دیگر کشتی‌های قدیمی اتحاد شوروی بودند. از دیگر اولویت‌های اصلی سیبیزها تأمین آب شیرین و تعمیر و گسترش فرودگاه‌های جزیره بود. ژاپنی‌ها ۱۴ چاه در جزیره حفر کرده بودند و سیبیزها از هشت چاه برای ساخت شبکه آب شیرین شامل مخازن آب بهره گرفتند. ستاد فرماندهی ناوگان هفتم ایالات متحده آمریکا به ساختمان‌های تازه‌ساز ایوو جیما منتقل شد. پس از پاکسازی مین‌های زمینی، سیبیزها ایستگاه رادار بر فراز کوه سوریباچی ساختند و جاده‌ای تا قله احداث کردند. | ## بخش 2: پایگاه دریایی ایوو جیما | سپس برای عملیات بمب‌افکن‌های بوئینگ بی-۲۹ سوپرفورترس، عملیات خاکی گسترده‌ای انجام دادند تا باند به طول مورد نیاز حدود ۲٬۹۹۰ متر برسد. شماری از بمب‌افکن‌های سوپرفورترس به محض آماده شدن باند، فرودهای اضطراری انجام دادند. فرودگاه مرکزی فرودگاه مرکزی (موسوم به موتویاما شماره ۲) توسط ژاپن ساخته شده بود و دو باند به طول ۱٬۵۹۳ و ۱٬۳۴۹ متر داشت. سیبیزها تا ۷ ژوئیه ۱۹۴۵ باند را به ۲٬۵۹۱ متر و تا ۱۲ ژوئیه به ۲٬۹۸۷ متر در ۶۱ متر گسترش دادند. در ۲۷ ژوئن ۱۹۶۸ نیروهای آمریکایی فرودگاه مرکزی را ترک کردند و کنترل آن را به ژاپن واگذار نمودند. نیروهای مسلح آمریکا نیز گاهی از این فرودگاه برای سوخت‌گیری و تمرین‌های ویژه خلبانان نیروی دریایی بهره می‌برند. فرودگاه جنوبی فرودگاه جنوبی (موسوم به موتویاما شماره ۱ و چیدوری) در گوشه جنوبی ایوو جیما قرار داشت. این فرودگاه هم توسط نیروی هوایی نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا و هم نیروی دریایی مورد بهره‌برداری قرار گرفت. هواپیماهای PB4Y-1 لیبریتور به عنوان بمب‌افکن‌های گشتی از فرودگاه جنوبی پرواز می‌کردند که بعدها با هواپیماهای کانسالیدیتید پی‌بی۴وای-۲ پرایوتیر جایگزین شدند. فرودگاه شمالی فرودگاه شمالی (موسوم به موتویاما شماره ۳) باندی ناتمام بود که ژاپن ساخت آن را آغاز کرده بود. | ## بخش 3: پایگاه دریایی ایوو جیما | سیبیزها کار تکمیل باند را شروع کردند و سپس در ۲۷ آوریل ۱۹۴۵ آن را به گردان مهندسی هوایی نیروی هوایی ارتش واگذار نمودند. عملیات خاکی گسترده‌ای انجام شد و تا اوت ۱۹۴۵ و تسلیم ژاپن طول باند به ۱٬۶۷۶ متر رسید. سیبیزها جاده‌ای تا بلندترین نقطه جزیره یعنی کوه سوریباچی به ارتفاع ۱۶۱ متر در نوک جنوبی جزیره ساختند. بخش اعظم جزیره پوشیده از ماسه و خاکستر آتشفشانی سیاه-خاکستری است که جابه‌جایی نیرو و خودرو را بسیار دشوار می‌کرد. ساحل‌ها شیب تندی تا فلات داشتند و صفحات مارستون بر روی ساحل‌ها و تا داخل آب پهن شد تا عبور و مرور آسان‌تر شود. ساحل‌ها افت شدیدی به سوی اقیانوس داشتند که منطقه موج‌خیز باریک و خشنی ایجاد می‌کرد و فرود شناورها را دشوار می‌ساخت. ایوو جیما در حدود ۱۲۰۰ کیلومتری جنوب توکیو قرار دارد و به پایگاهی کلیدی در نزدیکی ژاپن تبدیل شد. با این حال به دلیل اندازه کوچک جزیره و نبود بندرگاه بزرگ، به پایگاهی بزرگ مانند پایگاه دریایی تینیان که بمب‌افکن انولا گی از آن پرواز کرد، تبدیل نشد. دو سرباز به نام‌های یاماکاگه کوفوکو و ماتسودو ریکیو تحت فرماندهی ستوان توشیهیکو اونو، چهار سال در جزیره مخفی شدند و سرانجام در ۶ ژانویه ۱۹۴۹ تسلیم شدند. موج‌شکن مصنوعی ساخته‌شده از کشتی‌های غرق‌شده همچنان در ایوو جیما باقی مانده‌است. | ## جمع‌بندی | برخی کشتی‌ها به دلیل تیفون‌ها و بالا آمدن سطح ساحل ناشی از بالاآمدگی آتشفشانی جابه‌جا شده‌اند.