موضوع مقاله: بوراکای | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # بوراکای | مقدمه: بوراکای (اغلب به صورت محلی به بورا خلاصه می شود) یک جزیره تفریحی در منطقه ویسایاس غربی فیلیپین است که در قرار دارد. | ## بخش 1: بوراکای | مساحت آن ، تحت صلاحیت سه بانگی در مالایی ، آکلان ، و دارای جمعیت ۳۷۸۰۲ نفر در سال ۲۰۲۰. بوراکای در ابتدا توسط مردم توماندوک و آتی سکونت داشت، اما توسعه تجاری از دهه ۱۹۷۰ به حاشیه رانده شدن شدید آنها منجر شد. در آوریل ۲۰۱۸، دولت فیلیپین تحت ریاست رودریگو دوترته ، دستور تعطیلی شش ماهه جزیره را برای گردشگران به منظور انجام کارهای نوسازی اساسی، به ویژه سیستم دفع فاضلاب، که منسوخ و ناکافی شده بود، صادر کرد. این جزیره توسط گروه ویژه بین سازمانی بوراکای در طول بسته شدن اداره می شد، سپس در اکتبر ۲۰۱۸ با مجموعه ای از قوانین جدید با هدف رسیدگی به مسائل مختلف بازگشایی شد. مردم بومی(مردم آتی)می گویند که نام این جزیره از واژه های ایناتی "bora" به معنی حباب و "bocay" به معنای سفید گرفته شده است. نظریه دیگری نشان می‌دهد که این نام از کلمه محلی «بوراک» به معنای «پنبه سفید» گرفته شده است که به رنگ و بافت ماسه‌های سفید، شکری و پودری بوراکای اشاره دارد. با این حال، نظریه دیگری که به دوران اسپانیا برمی‌گردد می‌گوید این نام از "sagay"، کلمه صدف، و "boray"، کلمه برای دانه گرفته شده است. تاریخ دوره قبل از استعمار قبل از استعمار فیلیپین در قرن شانزدهم توسط اسپانیا ، مردم آتی در بوراکای سکونت داشتند. بوراکای در زمان تماس با اروپایی ها صد نفر جمعیت داشت که در این جزیره برنج کشت می کردند و با پرورش بز بر درآمد خود افزودند. قوم توماندوک نیز حضور بومی خود را در جزیره ایجاد کردند، اگرچه هویت دو قوم بومی اغلب در هم آمیخته می‌شود. در حدود سال ۱۹۱۰، سوفیا گونزالس تیرول و همسرش لامبرتو هونتیوروس تیرول (قاضی شهر در سرزمین اصلی پانای) مالکیت املاک قابل توجهی در جزیره را به دست گرفتند. | ## بخش 2: بوراکای | با این حال، به دلیل برداشت بیش از حد توسط ماهیگیران و تخریب صخره های مرجانی به دلیل ماهیگیری سیانید ، صنعت ماهیگیری شاهد کاهش بود. در دهه ۱۹۸۰، قیمت کوپرا کاهش یافت و گردشگری را به عنوان منبع درآمد جایگزین برای جزیره تشویق کرد. در سال ۱۹۷۸، رئیس جمهور فردیناند مارکوس اعلامیه ای صادر کرد و بوراکای را در میان تعدادی از جزایر، خلیج ها و شبه جزیره های اعلام شده به عنوان مناطق توریستی نام برد. As a filming location پس از آن که ینس پیتر نویسنده آلمانی در کتابش درباره فیلیپین در سال ۱۹۷۸ آن را "بهشت روی زمین" نامید، هجوم گردشگران غربی وجود داشت در دهه ۱۹۸۰، این جزیره به عنوان مقصدی مقرون به صرفه برای کوله گردها محبوب شد. با این حال، در سال ۱۹۹۷، به دلیل افزایش باکتری‌های کلیفرم ناشی از فاضلاب و سیستم‌های سپتیک ضعیف در جزیره، ورود گردشگران به جزیره تفریحی 60 درصد کاهش یافت. اتصال مشاغل و خانوارها به سیستم جهانی نبود و مشکلات زیست محیطی همچنان پابرجا بود. رئیس جمهور وقت گلوریا ماکاپاگال آرویو در سال ۲۰۰۵ بوراکای را یک منطقه ویژه گردشگری اعلام کرد و در آوریل ۲۰۰۶ کنترل اداری بر جزیره را به PTA سپرد و در عین حال آژانس را موظف به هماهنگی با دولت استانی آکلان کرد. در جلسه کابینه، رئیس جمهور دوترته تعطیلی کامل جزیره را به مدت شش ماه تصویب کرد که از ۲۶ آوریل ۲۰۱۸ اجرایی می شود تا مسائل زیست محیطی پیرامون بوراکای احیا و حل شود. در ۳۰ می ۲۰۱۸، رئیس جمهور دوترته اعلام کرد که قصد دارد کل بوراکای را به یک منطقه اصلاحات ارضی تبدیل کند و می خواهد ابتدا ساکنان جزیره را در اولویت قرار دهد. در آوریل ۲۰۱۸، تیپ ۳۰۱ پیاده نظام ارتش فیلیپین تأیید کرد که ۲۰۰ سرباز در بوراکای مستقر شده اند تا جزیره را در طول تعطیلی آن از ۲۶ آوریل حفظ کنند در ۲۶ اکتبر ۲۰۱۸، بوراکای با کار بر روی زیرساخت های جزیره که هنوز در حال انجام است، دوباره به روی عموم باز شد. در آوریل ۲۰۱۹، تعداد زیادی کسب و کار متعلق به چین در بوراکای افتتاح شد، و علاوه بر این، حدود ۳۰۰ ساکن در سرزمین اصلی چین وجود دارد. | ## بخش 3: بوراکای | در آوریل ۲۰۱۹، سیلوستر بلو سوم ، وزیر کار ، گفت که وزارت کار و اشتغال هیچ کنترلی بر کسب و کارهای خارجی که در جزیره دایر می کنند ندارد، اما متعهد می شود اطمینان حاصل کند که هیچ تبعه چینی نمی تواند شغل مناسب فیلیپینی ها را انتخاب کند. این جزیره تقریباً هفت کیلومتر طول دارد و به شکل استخوان سگ است و باریکترین نقطه آن کمتر از یک کیلومتر عرض دارد و مساحت آن 10.32 کیلومتر مربع (3.98 مایل مربع) است. ساحل کاگبان رو به جنوب در سراسر تنگه کوچکی از بندر اسکله در کاتیکلان در جزیره پانای واقع شده است و بندر اسکله کاگبان به عنوان نقطه اصلی ورودی و خروجی بوراکای در بیشتر ایام سال عمل می کند. هنگامی که شرایط باد و دریا ایجاب می کند، ساحل تامبیسان رو به شرق به عنوان یک نقطه ورودی و خروجی جایگزین عمل می کند. [48]دو سواحل گردشگری اصلی بوراکای، ساحل سفید و ساحل بولابوگ، در دو طرف ناحیه مرکزی باریک جزیره قرار دارند. ساحل سفید، ساحل اصلی گردشگری، حدود 4 کیلومتر (2.5 مایل) طول دارد و با استراحتگاه‌ها، هتل‌ها، خانه‌های اقامتی، رستوران‌ها و سایر مشاغل مرتبط با گردشگری در کنار هم قرار گرفته است. در بخش مرکزی، حدود دو کیلومتر، یک مسیر پیاده‌روی به نام مسیر ساحلی وجود دارد که خود ساحل را از تأسیسات واقع در امتداد آن جدا می‌کند. در شمال و جنوب مسیر ساحلی، مؤسسات ساحلی به معنای واقعی کلمه در امتداد خود ساحل قرار دارند. چندین جاده و مسیر، مسیر ساحلی را با جاده اصلی بوراکای، جاده‌ای خودرویی که در طول جزیره طی می‌کند، متصل می‌کند. در انتهای شمالی ساحل سفید، یک مسیر پیاده روی در اطراف سرچشمه وجود دارد و ساحل سفید را به ساحل Diniwid متصل می کند. | ## جمع‌بندی | ساحل Bulabog، در سراسر جزیره از ساحل سفید، دومین ساحل محبوب گردشگری در جزیره و منطقه اصلی موج سواری و کایت بورد بوراکای است .