aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: حزب اقدام (ایتالیا) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # حزب اقدام (ایتالیا) | مقدمه: سایر اعضای برجسته شامل لئونه گینزبورگ، ارنستو د مارتینو، نوربرتو بوبیو، ریکاردو لومباردی، ویتوریو فوآ و شاعر برنده جایزه ادبی نوبل یوجنیو مونتاله بودند. | ## بخش 1: حزب اقدام (ایتالیا) | از نظر ایدئولوژیک، آنها وارث سوسیالیسم لیبرال کارلو روسلی و انقلاب لیبرال پیرو گوبتی بودند که نوشته‌هایش جبر اقتصادی مارکسیستی را رد می‌کرد و هدفش غلبه بر مبارزه طبقاتی و ایجاد شکل جدیدی از سوسیالیسم، احترام به آزادی مدنی و تغییر رادیکال در ساختار اجتماعی و اقتصادی ایتالیا بود. در همان سال، اعضای حزب با سرویس‌های مخفی متفقین مستقر در سوئیس بی‌طرف تماس گرفتند. به طور خاص، این فعالیت به فیلیپو کاراچولو، که رابطه ویژه‌ای با مدیر اجرایی عملیات ویژه بریتانیا داشت، محول شد. | ## بخش 2: حزب اقدام (ایتالیا) | کاراچولو سعی کرد از بمباران متفقین در ایتالیا جلوگیری کند، اما بیش از همه تلاش کرد تا حمایت بریتانیا را برای کمیته ضد فاشیستی که قرار بود پس از کودتای ضد موسولینی، دولت جدید را رهبری کند، جلب کند.Mireno Berrettini (2010). پس از آتش‌بس ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، حزب اقدام به عنوان عضو مرکزی کمیته آزادی ملی، به طور فعال در جنبش مقاومت ایتالیا با واحدهای عدالت و آزادیبه فرماندهی فروچو پاری شرکت کرد. این حزب نماد «شمشیر شعله‌ور» را برگزید و بلافاصله پس از جنگ به دولت پیوست و پست نخست‌وزیری را برای فروچو پاری از ژوئن تا نوامبر ۱۹۴۵ تضمین کرد. | ## بخش 3: حزب اقدام (ایتالیا) | در نتیجه درگیری داخلی بین خط دموکراتیک-اصلاح‌طلب اوگو لا مالفا و خط سوسیالیست امیلیو لوسو، همراه با شکست انتخاباتی ۱۹۴۶، حزب از هم پاشید. عدم تمایل اعضای حزب برای همکاری با احزاب سیاسی احیا شده‌ای که «به فاشیسم آلوده شده بودند» نیز منجر به افول حزب اقدام شد. | ## جمع‌بندی | گروه اصلی اعضای سابق به رهبری ریکاردو لومباردی به حزب سوسیالیست ایتالیا پیوستند در حالی که گروه لا مالفا (به عنوان جنبش دموکراسی جمهوری‌خواه) وارد حزب جمهوری‌خواه ایتالیا شد.
موضوع مقاله: مرکز ورزشی جاچینتو فاکتی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مرکز ورزشی جاچینتو فاکتی | مقدمه: مرکز ورزشی جاچینتو فاکتی که در حال حاضر به دلیل مسائل اسپانسرینگ با عنوان مرکز توسعه جوانان کونامی به یاد جاچینتو فاکتی یا به اختصار اینترِلو (Interello) شناخته می‌شود، یک مرکز ورزشی در میلان است که میزبان جلسات تمرینی تیم زنان اینتر و تمام تیم‌های جوانان باشگاه، اعم از مردان و زنان می‌باشد. | ## بخش 1: مرکز ورزشی جاچینتو فاکتی | این مرکز ورزشی در خیابان کامیلو اسباربارو در پارکو نورد میلان، بین محله‌های آفوری و نیگواردا واقع شده است. تاریخچه این مرکز که در سال ۲۰۰۶ به نام جاچینتو فاکتی نامگذاری شده بود، در دسامبر ۲۰۱۶ و پس از فروش حق نامگذاری به گروه چینی سانینگ، که در گذشته سهامدار اکثریت باشگاه نراتزوری بود، به «مرکز توسعه جوانان سانینگ به یاد جاچینتو فاکتی» تغییر نام پیدا کرده بود. | ## بخش 2: مرکز ورزشی جاچینتو فاکتی | در سال ۲۰۲۲، کار نوسازی مرکز ورزشی آغاز شد؛ به‌طور خاص، زمین اصلی (به اصطلاح زمین "تریبونا") تعویض شد و به یک زمین چمن مصنوعی کامل تبدیل شد و تأییدیه LND و گواهینامه فیفا را دریافت کرد. در همان سال، این مرکز ورزشی پس از توافق با شرکت ژاپنی کونامی، نام خود را به «مرکز توسعه جوانان کونامی به یاد جاچینتو فاکتی» تغییر داد. | ## بخش 3: مرکز ورزشی جاچینتو فاکتی | امکانات این مرکز ورزشی شامل موارد زیر است: شش زمین فوتبال تماماً چمن مصنوعی یک زمین چمن طبیعی برای تمرین دروازه‌بانان یک زمین چمن طبیعی کوچک‌تر برای ریکاوری بازیکنان مصدوم یک زمین کوچک‌تر با دیوارهایی برای جلوگیری از بیرون آمدن توپ (معروف به "قفس") یک مهمانسرا یک سالن ورزشی کاملاً مجهز یک اتاق پزشکی ده رختکن یک کلاب هاوس انبارها و دفاتر استفاده این مجموعه به‌طور مداوم برای تمرین تیم زنان و تمام تیم‌های جوانان اینتر، اعم از مردان و زنان، مورد استفاده قرار می‌گیرد. | ## جمع‌بندی | تیم جوانان اینتر، مسابقات خانگی رسمی خود را در داخل مرکز تمرینی برگزار می‌کند؛ تیم زنان پس از انجام مسابقات خانگی خود از سال ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۲، ابتدا به استادیو ارنستو بردا در سستو سان جووانی و سپس به ورزشگاه آرنا چیویکا در میلان نقل مکان کرد.
موضوع مقاله: پل دره هواجیانگ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پل دره هواجیانگ | مقدمه: این پل از روی رودخانه بیپان عبور می‌کند و از دره عمیق هواجیانگ می‌گذرد و با ارتفاع از عرشه پل تا کف دره؛ بلندترین پل جهان است. | ## بخش 1: پل دره هواجیانگ | این پل از بلندترین پل قبلی، پل دوج، که از همان رودخانه عبور می‌کند، پیشی می‌گیرد. پروژه از جمله دلایل ساخت این پل، احیای یک منطقه بسیار روستایی و ترویج گردشگری بود، با پیش‌بینی ایجاد مرکزی برای ورزش‌های شدید در پایین دره. | ## بخش 2: پل دره هواجیانگ | استان گوی‌ژوو از نظر اقتصادی در رکود است، به طرز فوق‌العاده‌ای ناهموار است و در بیشتر تاریخ خود به دلیل توپوگرافی کارستی خود از بقیه چین جدا افتاده است. زمان عبور از دره که قبلاً ۷۰ دقیقه طول می‌کشید، به کمی بیش از یک دقیقه کاهش خواهد یافت. | ## بخش 3: پل دره هواجیانگ | در ۲۱ آوریل ۲۰۲۳، اولین برج بخش معلق به در ارتفاع رسید و ساخت تیر عرضی بالایی آغاز شده بود. در نتیجه، اختلاف ارتفاع بین عرشه و سطح آب رودخانه به می‌رسد که یک رکورد جهانی است. | ## جمع‌بندی | این پل، بزرگراه گوی‌ژوو اِس۵۷، بزرگراه لیوژی-آنلونگ را که منطقه ویژه لیوژی و منطقه ویژه آنلونگ را به هم متصل می‌کند، عبور می‌دهد.
موضوع مقاله: فهرست بلندترین پل‌های جهان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فهرست بلندترین پل‌های جهان | مقدمه: یک پل، حداکثر فاصله افت عمودی بین عرشه پل (جاده، راه‌آهن یا سایر بسترهای حمل و نقل پل) و سطح زمین یا آب زیر دهانه پل است. | ## بخش 1: فهرست بلندترین پل‌های جهان | ارتفاع عرشه با متفاوت است، که معیاری از حداکثر فاصله عمودی از بالاترین قسمت یک پل، مانند بالای برج پل تا پایین‌ترین قسمت در معرض دید پل، جایی که پایه‌های آن از سطح زمین یا آب بیرون می‌آیند، می‌باشد. دو ستون این پل که بر روی لبه‌های تنگه ساخته شده‌اند، و ارتفاع داردند، اما به‌دلیل عمق تنگه رودخانه بین ستون‌ها، ارتفاع عرشه پل دوگ است. | ## بخش 2: فهرست بلندترین پل‌های جهان | پل میلائو ویاداکت یک پل کابلی است که هم از نظر ارتفاع سازه‌ای و هم از نظر ارتفاع عرشه، بلند است. بلندترین برج پل میلو در نزدیکی کف دره واقع شده است که به پل ارتفاع سازه‌ای برابر با و ارتفاع عرشه بالاتر از کف دره می‌دهد. | ## بخش 3: فهرست بلندترین پل‌های جهان | پل میلائو ویاداکت (تا ۲۴ مارس ۲۰۲۵) بلندترین پل است، اما مرتفع‌ترین پل جهان نیست. پل‌های تکمیل‌شده رتبه‌بندی بلندترین پل‌های جهان که در حال حاضر برای استفاده باز هستند. | ## جمع‌بندی | پل‌های در حال ساخت در این رتبه‌بندی لحاظ نشده‌اند، اما به بخش جداگانه «در حال ساخت» در زیر مراجعه کنید.
موضوع مقاله: ساختمان چانین | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ساختمان چانین | مقدمه: ساختمان چانین (به انگلیسی: Chanin Building، )، که با نام خیابان چهل و دوم شرقی ۱۲۲ نیز شناخته می‌شود، یک آسمان‌خراش اداری ۵۶ طبقه در مرکز منهتن در شهر نیویورک، ایالات متحده است. | ## بخش 1: ساختمان چانین | این ساختمان در گوشه جنوب غربی خیابان چهل و دوم و خیابان لکسینگتون، نزدیک ترمینال گرند سنترال در شمال و مجاور خیابان چهل و دوم شرقی ۱۱۰ در غرب قرار دارد. مارکو رابرتسون از شرکت اسلون و رابرتسون، با کمک معمار چانین، ژاک دلامار، طراحی شده است. ارتفاع این آسمان‌خراش به ۲۱۰ متر می‌رسد و سقف آن ۱۹۸ متر ارتفاع دارد و یک مناره ۹.۴ متری بر فراز آن قرار گرفته است. ساختمان چانین شامل عقب‌نشینی‌های متعددی برای مطابقت با قطعنامه منطقه‌بندی ۱۹۱۶ است. ساختمان چانین در سال‌های ۱۹۲۷-۱۹۲۹ در محل یک انبار، یکی از آخرین مکان‌های توسعه نیافته باقی مانده در اطراف ترمینال گرند سنترال، ساخته شد. | ## بخش 2: ساختمان چانین | پس از افتتاح، ساختمان تقریباً به طور کامل اجاره داده شد و سومین ساختمان بلند در شهر نیویورک بود. در طول سال‌ها، طبقات بالایی شامل یک سینما، عرشه رصد و ایستگاه پخش رادیویی بوده‌اند، در حالی که طبقات پایینی به عنوان دفاتر و ترمینال اتوبوس مورد استفاده قرار می‌گرفتند. این ساختمان در سال ۱۹۷۸ به‌عنوان یکی از بناهای تاریخی شهر نیویورک تعیین شد و در سال ۱۹۸۰ به فهرست ملی اماکن تاریخی اضافه شد. مکان این ساختمان در خیابان چهل و دوم شرقی، پلاک ۱۲۲، در محله‌های میدتاون و موری هیل منهتن در شهر نیویورک، ایالت نیویورک، ایالات متحده آمریکا واقع شده است. این ساختمان از شرق به خیابان لکسینگتون، از شمال به خیابان چهل و دوم و از جنوب به خیابان چهل و یکم محدود می‌شود. | ## بخش 3: ساختمان چانین | این قطعه زمین در امتداد خیابان چهل و دوم، ۳۸ متر (۱۲۵ فوت)، در امتداد خیابان چهل و یکم، ۵۳ متر (۱۷۵ فوت) و در امتداد خیابان لکسینگتون، ۶۰.۲ متر (۱۹۷.۵ فوت) طول دارد. این ساختمان دارای کد پستی مخصوص به خود، ۱۰۱۶۸، است؛ این ساختمان یکی از ۴۱ ساختمان در منهتن است که تا سال ۲۰۱۹ کد پستی مخصوص به خود را داشت. ساختمان چانین بخشی از منطقه ترمینال سیتی در اطراف ترمینال گرند سنترال است؛ مستقیماً در غرب آن، خیابان چهل و دوم شرقی، پلاک ۱۱۰ و ساختمان پرشینگ اسکوئر قرار دارند. | ## جمع‌بندی | در حالی که ساختمان سوکونی-موبیل در آن سوی خیابان لکسینگتون واقع شده و ساختمان کرایسلر به صورت مورب در هر دو خیابان قرار دارد.
موضوع مقاله: موری هیل (منهتن) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # موری هیل (منهتن) | مقدمه: موری هیل عموماً از شرق با رودخانه ایست یا خلیج کیپس و از غرب با مرکز منهتن هم‌مرز است، هرچند مرزهای دقیق مورد اختلاف است. | ## بخش 1: موری هیل (منهتن) | موری هیل بر روی یک تپه یخچالی شیب دار واقع شده است که بین خیابان لکسینگتون و برادوی قرار دارد. این تپه به نام رابرت موری، رئیس خانواده موری، یک خانواده بازرگان که در قرن هجدهم در این منطقه ساکن شدند، نام‌گذاری شده است. | ## بخش 2: موری هیل (منهتن) | در طول قرن نوزدهم، موری هیل نسبتاً از بقیه شهر نیویورک که در آن زمان در منهتن جنوبی متمرکز بود، جدا شده بود. امروزه، این محله شامل چندین مؤسسه فرهنگی مانند کتابخانه و موزه مورگان و همچنین مأموریت‌ها و کنسولگری‌های مقر سازمان ملل متحد در نزدیکی آن است. | ## بخش 3: موری هیل (منهتن) | ## جمع‌بندی | این محله همچنین دارای بناهای معماری برجسته‌ای است که برخی از آنها در منطقه تاریخی موری هیل، یک منطقه تاریخی شهری و ملی، قرار دارند.
موضوع مقاله: گروه‌های سیاه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # گروه‌های سیاه | مقدمه: گروه‌های سیاه ( (که گاهی اوقات با نام باندهای سیاه جیووانی شناخته می‌شود) گروهی از مزدوران ایتالیایی بود که توسط جیووانی دِ مدیچی در طول جنگ‌های ایتالیا تشکیل و فرماندهی می‌شد. | ## بخش 1: گروه‌های سیاه | این گروه که عمدتاً از تفنگداران - از جمله اولین تفنگداران سواره نظام اروپا - تشکیل شده بود، در جنگ ایتالیا در سال ۱۵۲۱ ، به عنوان بهترین نیروهای ایتالیایی موجود در نظر گرفته می‌شد. این گروه که در ابتدا در خدمت شارل دو لانوی و پاپ بود، در سال ۱۵۲۲ در بیکوکا و در سال ۱۵۲۳ در سزیا جنگید. این گروه در نبرد پاویا تحت فرماندهی ریچارد دو لا پول (درگذشته ۱۵۲۵)، معروف به "رز سفید"، شرکت کرد. علاوه بر واحدهای ایتالیایی، مزدوران آلمانی در خدمت فرانسیس اول نیز "باندهای سیاه آلمانی" نامیده می‌شدند. | ## بخش 2: گروه‌های سیاه | این گروه‌ها نه‌تنها از نظر تاکتیکی پیشرو بودند، بلکه نمادی از گذار نظامی اروپا از جنگجویان سنتی به واحدهای تخصصی و مزدوران حرفه‌ای محسوب می‌شوند—تحولی که ساختار ارتش‌ها و شیوهٔ جنگ‌افروزی در قرن شانزدهم را دگرگون ساخت. نقطه قوت این گروه حضور گسترده تیراندازان مسلح به آرک‌بوز بود — یعنی تفنگ‌های دست‌پرِ اولیهٔ عصر رنسانس. آن‌ها حتی یکی از نخستین یگان‌هایی بودند که سواران مسلح با آرک‌بوز را به کار گرفتند، و همین ترکیب آتش‌برآمده و تحرک سبب شد توان رزمیِ گروه نسبت به پیاده‌نظام سنتی برتری پیدا کند. این آرک‌بوزها در برد کوتاه تا متوسط مؤثر و در نبردهای نامنظم و ضدزره‌های سبک کارآمد بودند، اما بارگذاری آهسته و دقت کم‌شان هم محدودیت‌هایی ایجاد می‌کرد. | ## بخش 3: گروه‌های سیاه | در آغاز جنگ اتحادیه کنیاک ، گروهان‌ها تلاش کردند تا در برابر پیشروی سپاهیان سلطنتی گئورگ فروندزبرگ به لومباردی مقاومت کنند. این گروهان با حمایت فرانسه و پاپ به جنگ ادامه داد و در لشکرکشی به ناپل به رهبری اودت دو فوآ، ویکونته دو لوترک شرکت داشت. این گروهان به همراه باقی‌مانده ارتش فرانسه - که بر اثر طاعون فلج شده بودند - از محاصره عقب‌نشینی کرد و در اواخر سال ۱۵۲۸ به نیروهای سلطنتی تسلیم شد و اندکی پس از آن منحل شد. پایان گروه‌های سیاه، نمادی از گذار از دوران فرماندهی فردی و افتخارآمیز به واقعیت‌های بی‌رحم جنگ‌های مزدورانه و بیماری‌های همه‌گیر بود—دوره‌ای که در آن وفاداری، مرگ، و سیاست در هم تنیده شده بودند. | ## جمع‌بندی | گروه‌های سیاه جیووانی: پیاده‌نظام و دیپلماسی در طول جنگ‌های ایتالیا (۱۵۲۶–۱۵۲۸) .
موضوع مقاله: خطر روانی-اجتماعی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # خطر روانی-اجتماعی | مقدمه: خطر (مخاطره) روانی-اجتماعی یا عامل استرس‌زا کاری به هر خطر شغلی مرتبط با شیوهٔ طراحی، سازماندهی و مدیریت کار و همچنین زمینه‌های اقتصادی و اجتماعی کار گفته می‌شود. | ## بخش 1: خطر روانی-اجتماعی | برخلاف سه دستهٔ دیگر از خطرهای شغلی (شیمیایی، زیستی و فیزیکی)، آنها از یک ماده فیزیکی، جسم یا انرژی خطرناک ناشی نمی‌شوند. | ## بخش 2: خطر روانی-اجتماعی | خطرهای روانی-اجتماعی بر سلامت روانی و جسمی کارگران، از جمله توانایی آنها برای مشارکت در محیط کار در میان دیگر افراد، تأثیر می‌گذارند. | ## بخش 3: خطر روانی-اجتماعی | آنها نه تنها باعث پیامدهای روانی و روان‌شناختی مانند فرسودگی شغلی، اختلال‌های اضطرابی و افسردگی می‌شوند، بلکه می‌توانند باعث آسیب یا بیماری جسمی مانند بیماری‌های قلبی-عروقی یا آسیب اسکلتی-ماهیچه‌ای نیز شوند. | ## جمع‌بندی | فشار شغلی عدم تعادل تلاش-پاداش عدم حمایت سرپرست و همکاران ساعت کاری طولانی تشدید کار تولید ناب و برون‌سپاری کار عاطفی تعادل کار و زندگی ناامنی شغلی کار پرخطر دیگر آسیب‌های روانی-اجتماعی عبارتند از: داشتن محیط کاری سمی یا محیط کاری خصمانه نداشتن حمایت سازمانی ادراک‌شده، از جمله نقض قرارداد روان‌شناختی ادراک‌شده عدم تعادل بین کار و زندگی، از جمله تعارض کار و خانواده عدم تناسب فرد و محیط مسائل رفتاری مانند پرخاشگری در محل کار، زورگویی در محل کار، آزار و اذیت در محل کار از جمله آزار جنسی، بی‌ادبی در محل کار ، انتقام در محل کار و خشونت در محل کار مشکلات شخصیتی مانند خودشیفتگی در محل کار، ماکیاولیسم در محل کار و روان‌پریشی در محل کار مدیریت ذره‌بینی تعارض سازمانی استرس حادثه استرس هیئت‌منصفه نوبت کاری مسائل مربوط به حریم خصوصی اطلاعات دربارهٔ داده‌های به‌دست‌آمده از کارگران افزون بر این، سطوحی از سر و صدا یا کیفیت هوا که از دیدگاه خطرهای فیزیکی یا شیمیایی قابل قبول تلقی می‌شوند، ممکن است همچنان خطرهای روانی-اجتماعی ناشی از آزاردهنده بودن، تحریک‌کننده بودن یا ایجاد ترس از دیگر اثرات بهداشتی ناشی از محیط را ایجاد کنند.
موضوع مقاله: کاخ کولونا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کاخ کولونا | مقدمه: کاخ کولونا مجموعه‌ای باشکوه از ساختمان‌ها در مرکز رم، ایتالیا، در دامنه تپه کوئیرینال و در مجاورت کلیسای سانتی آپوستولی است. | ## بخش 1: کاخ کولونا | بخشی از این کاخ بر روی ویرانه‌های یک سراپیوم قدیمی رومی ساخته شده است و بیش از بیست نسل متعلق به خانواده کولونا بوده است. تاریخچه بخش اول کاخ مربوط به قرن سیزدهم است و طبق روایات، این ساختمان میزبان دانته در طول سفرش به رم بوده است. اولین اشاره مستند به این نکته اشاره دارد که این ملک در قرن سیزدهم میزبان کاردینال‌های جیووانی و جیاکومو کولونا بوده است. همچنین این کاخ محل سکونت کاردینال اودون کولونا قبل از رسیدن به مقام پاپی به عنوان پاپ مارتین پنجم در سال ۱۴۱۷ بوده است. پس از مرگ او، کاخ در جریان اختلافات غارت شد و ملک اصلی به دست خانواده دلا رووره افتاد. این بنا زمانی به خانواده کولونا بازگردانده شد که مارکانتونیو اول کولونا با لوکرزیا گارا فرانچوتی دلا رووره، خواهرزاده پاپ ژولیوس دوم، ازدواج کرد. اتحاد خانواده کولونا با قدرت هابسبورگ احتمالاً کاخ را از غارت در طول غارت رم (۱۵۲۷) محافظت کرد. | ## بخش 2: کاخ کولونا | با شروع از فیلیپو کولونا (۱۵۷۸–۱۶۳۹)، تغییرات بسیاری در آن ایجاد شده و یک مجموعه واحد در اطراف یک باغ مرکزی ایجاد کرده است. معمارانی از جمله جیرولامو رینالدی و پائولو ماروچلی روی پروژه‌های خاصی کار کردند. تنها در قرن‌های ۱۷ و ۱۸، نماهای اصلی تکمیل شدند، یکی رو به میدان اس‌اس آپوستولی و دیگری رو به خیابان ویا دلا پیلوتا. بخش عمده‌ای از این طراحی توسط آنتونیو دل گرانده (از جمله گالری بزرگ) و جیرولامو فونتانا (تزئینات گالری) تکمیل شد. در قرن هجدهم، نمای بلند و کم ارتفاع طراحی شده توسط نیکولا میچتی، با الحاقات بعدی توسط پائولو پوزی با بلوک‌های گوشه‌ای بلندتر (رو به میدان اس‌اس. گالری هنری کولونا گالری اصلی (تکمیل شده در سال ۱۷۰۳) و مجموعه هنری استادانه کولونا پس از سال ۱۶۵۰ توسط کاردینال جیرولامو اول کولونا و برادرزاده‌اش، کانستابیل لورنزو اونوفریو کولونا، به دست آمد. این مجموعه شامل آثاری از لورنزو موناکو، دومنیکو گیرلاندایو، پالما پدر، سالویاتی، برونزینو، تینتورتو، پیترو دا کورتونا، آنیباله کاراچی (نقاشی «بیناخوار»، گوئرسینو، فرانچسکو آلبانی، موزیانو و گویدو رنی است. | ## بخش 3: کاخ کولونا | نقاشی‌های دیواری سقفی توسط فیلیپو گراردی، جیووانی کولی، سباستیانو ریچی و جوزپه بارتولومئو کیاری، نقش مارکانتونیو دوم کولونا را در نبرد لپانتو (۱۵۷۱) جشن می‌گیرند. آپارتمان‌هایی با نقاشی دیواری وجود دارد که پس از سال ۱۶۶۴ توسط کرسنزیو اونوفری، گاسپارد دوت و پیتر مولیر دوم (ملقب به "کاوالیر تمپستا") تکمیل شد. گالری کولونا بال قدیمی این مجموعه که اکنون به عنوان آپارتمان‌های پرنسس ایزابل شناخته می‌شود، اما زمانی کتابخانه و کاخ مارتین پنجم را در خود جای داده است، حاوی نقاشی‌های دیواری از پینتوریکیو، آنتونیو تمپستا، کرسنزیو اونوفری، جیاچینتو جیمینیانی و کارلو سسی است. همچنین شامل مجموعه‌ای از مناظر و صحنه‌های ژانر از نقاشانی مانند گاسپار دوگت، کاسپار ون ویتل (وانویتلی) و یان بروگل پدر است. این مجموعه در کنار دارایی‌های خانواده‌های دوریا-پامفیلی و پالاویچینی-روسپیگلیوسی، یکی از بزرگ‌ترین مجموعه‌های هنری خصوصی در رم است. | ## جمع‌بندی | در فرهنگ عامه صحنه پایانی فیلم کلاسیک تعطیلات رومی محصول ۱۹۵۳ با بازی آدری هپبورن و گرگوری پک در این گالری فیلمبرداری شده است.
موضوع مقاله: هواسونگ-۱۹ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # هواسونگ-۱۹ | مقدمه: هواسونگ-۱۹ که اولین بار در ۳۱ اکتبر ۲۰۲۴ آزمایش شد، نسخه‌ ارتقا یافته از هواسونگ-۱۸ است که برد و کلاهک سنگین‌تری دارد. | ## بخش 1: هواسونگ-۱۹ | توضیحات براساس تصاویر و اطلاعات منتشر شده از اولین شلیک و آزمایش این موشک در ۳۱ اکتبر ۲۰۲۴، مشخص شد که هواسونگ-۱۹ یک موشک سه مرحله‌ای با سوخت جامد است که از طریق پرتاب سرد توسط یک پرتابگر متحرک ۱۱ محوره پرتاب شده است. این موشک از یک پرتابگر متحرک ۱۱ محوره استفاده می‌کند که از طرح پوشش بدنه یکپارچه بهره می‌برد. بدنه موشک از هواسونگ-۱۸ بلندتر و عریض‌تر است، بنابراین، هواسونگ-۱۹ سوخت جامد بیشتری نسبت به مدل قبلی خود حمل می‌کند که باعث شده زمان پرتاب تا فرود و اوج ارتفاع آن به ترتیب ۱۳ دقیقه و ۱,۱۰۰ کیلومتر (۶۸۰ مایل) افزایش یابد. همچنین، به دلیل قطر بیشتر و ظرفیت حمل کلاهک سنگین‌تر، موشک هواسونگ-۱۹ توانایی حمل کلاهک‌های جنگی با قابلیت هدف‌گیری مستقل چندگانه، حتی از نوع حجیم و قدیمی‌تر متعلق به طراحی‌های دهه ۱۹۶۰، را دارد. برد طولانی آن، که حداقل ۱۵,۰۰۰ کیلومتر (۹,۳۰۰ مایل) تخمین زده می‌شود، به آن اجازه می‌دهد تا تمام نقاط ایالات متحده را هدف قرار دهد. | ## بخش 2: هواسونگ-۱۹ | طول موشک هواسونگ-۱۹ حداقل ۲۸ متر (۹۲ فوت) تخمین زده می‌شود که از هواسونگ-۱۸ و همچنین موشک‌های بالستیک قاره‌پیمای متحرک روسیه بلندتر است. با این حال، اندازه بزرگ آن می‌تواند محدوده استقرار و قابلیت تحرک آن را کاهش دهد. در نتیجه، پیش از شلیک، در برابر شناسایی شدن توسط سازمان‌های اطلاعاتی ایالات متحده و کره جنوبی آسیب‌پذیر خواهد بود و به یک هدف اولویت‌دار برای حملات پیشگیرانه دشمن تبدیل می‌شود. بر اساس اطلاعات منتشرشده توسط رسانه‌های دولتی کره شمالی در ۲ سپتامبر ۲۰۲۵، موشک هواسونگ-۱۹ مجهز به یک "موتور سوخت جامد از نوع جدید با استفاده از مواد کامپوزیت فیبر کربن" است که نیروی رانشی معادل ۱,۹۶۰ کیلونیوتن تولید می‌کند. کره شمالی قصد دارد از هواسونگ-۱۹ به همراه هواسونگ-۱۸ به عنوان هسته اصلی دفاعی خود استفاده کند. | ## بخش 3: هواسونگ-۱۹ | این احتمال وجود دارد که هواسونگ-۱۹ برای جایگزینی موشک سوخت مایع هواسونگ-۱۷ طراحی شده باشد. کره شمالی ادعا کرده است که این موشک کاملاً آماده عملیات شده و قوی‌ترین موشک جهان است. ​به گفته ارتش کره جنوبی، هواسونگ-۱۹ ممکن است نتیجه همکاری نظامی بین کره شمالی و روسیه باشد. به گفته کره شمالی، موشک به مدت ۸۵ دقیقه و ۵۶ ثانیه پرواز کرده و بردی معادل ۱۰۰۱ کیلومتر و اوج مسیر ۷۶۸۷ کیلومتر داشته است. | ## جمع‌بندی | اولین آزمایش هواسونگ-۱۹ رکورد بالاترین اوج ارتفاع ثبت‌شده برای آزمایش‌های موشکی کره شمالی را شکست (تا نوامبر ۲۰۲۴).
موضوع مقاله: موزه هنرهای معاصر رم | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # موزه هنرهای معاصر رم | مقدمه: این موزه در دو مکان جداگانه قرار دارد: یک کارخانه آبجوسازی سابق در ویا نیتزا، در محله سالاریو شهر و یک کشتارگاه سابق در پیازا اوراتزیو جوستینیانی، در محله تستاچیو. | ## بخش 1: موزه هنرهای معاصر رم | تاریخچه این پروژه در اواخر دهه ۱۹۹۰ در محل کارخانه آبجوسازی قدیمی پرونی آغاز شد. پس از یک مرحله اولیه بازسازی، که امکان افتتاح شش اتاق در سپتامبر ۱۹۹۹ را فراهم کرد، موزه رسماً در ۱۱ اکتبر ۲۰۰۲ افتتاح شد. | ## بخش 2: موزه هنرهای معاصر رم | از سال ۲۰۰۳، این موزه همچنین دارای یک بخش الحاقی با عنوان مارکو است که شامل دو ساختمان مرمت شده به مساحت هر کدام ۱۰۰۰ متر مربع در کشتارگاه سابق رم، چند کیلومتری در محله تستاچیو است. بازسازی از ژوئیه ۲۰۰۴، یک بخش الحاقی در دست ساخت است تا تمام مجموعه دائمی را به نمایش بگذارد. | ## بخش 3: موزه هنرهای معاصر رم | مجموعه مجموعه دائمی ماکرو شامل گزیده‌ای از برخی از برجسته‌ترین عبارات صحنه هنر ایتالیا از دهه ۱۹۶۰ است، مانند گروه فرما ۱ با آثار کارلا آکاردی، آنتونیو سانفیلیپو، آشیل پریلی، پیرو دورازیو، لئونسیلو و اتوره کولا. این گالری آثار هنرمندانی مانند جووانی آلبانیز، آندریا آکویلانتی، جیانی آسدروبالی، دومنیکو بیانچی، برونو سکوبلی، سارا سیراکی، انزو کوچی، فابریس د نولا، جیانی دسی، جیانفرانکو باروچلو، دانیله گالیوین فیوین، دانیله گالیوین، دانیله گالیانو، فدرال کولیانو، فدریکو باروچلو، دانیله گالیوین، فدرال، گالری را گردآوری می‌کند. | ## جمع‌بندی | لوئیجی اونتانی، کریستیانو پینتالدی، پیرو پیتزی کانلا، جواکینو پونتریلی، سیسی و مارکو تیرلی.
موضوع مقاله: موزه رم | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # موزه رم | مقدمه: این موزه در دوران فاشیست با هدف مستندسازی تاریخ و سنت‌های محلی «رم قدیم» که به سرعت در حال ناپدید شدن بود، تأسیس شد، اما پس از کمک‌های مالی و خرید آثار هنری فراوان، اکنون عمدتاً یک موزه هنری است. | ## بخش 1: موزه رم | این مجموعه‌ها در ابتدا شامل ۱۲۰ نقاشی آبرنگ از نقاش قرن نوزدهم، اتوره روسلر فرانتس، از رم اسپارتیتا، «رم ناپدید شده» بود که بعداً به موزه رم در تراستوره منتقل شد. تاریخچه این موزه توسط مورخ هنر، آنتونیو مونوز، که مدیر "دپارتمان آثار باستانی و هنرهای زیباً دولت رم بود، تأسیس شد. این موزه در کارخانه پاستا پانتانلا، یک کارخانه بزرگ سابق پاستا در میدان حقیقت، مشرف به سیرکوس ماکسیموس در خیابان دی چرچی، ناحیه ریپا شهر قرار داشت. | ## بخش 2: موزه رم | ساختمان کارخانه همچنین موزه امپراتوری روم را در خود جای داده بود و به "کاخ موزه‌ها" تغییر نام داد. این موزه تنها در سال ۱۹۵۲، در یک فضای سیاسی جدید و در مکانی جدید در پالازو براشکی، کاخی نئوکلاسیک در نزدیکی میدان ناوونا، که در سال‌های اولیه قرن نوزدهم توسط لوئیجی براشکی اونستی ساخته شده بود، بازگشایی شد. مجموعه‌ها مجموعه موزه در ابتدا فقط برای تصویرسازی و مستندسازی گذشته در نظر گرفته شده بود. | ## بخش 3: موزه رم | به لطف میراث‌ها، کمک‌های مالی و خریدهای متعدد - از جمله مجموعه‌ای شامل حدود ۵۰۰۰ نقاشی، حکاکی و کتاب‌های مصور قدیمی متعلق به آنتونیو مونوز - اکنون دارایی‌های موزه شامل آثار هنری بسیاری است و در درجه اول به یک موزه هنری تبدیل شده است. | ## جمع‌بندی | هنرمندانی که در این مراسم حضور دارند عبارتند از: پومپئو باتونی، جوزپه بوتانی، ایپولیتو کافی، آنتونیو کانووا، جوزپه سراکی، جوزپه بارتولومئو کیاری، لیوین کرویل، فلیس جیانی، پیترو لابروتزی، فرانچسکو موچی، جیووانی پائولو پانینی، بارتولومئو پینیولد ژیتیستاووا، نیکولا سالوی (طراح فواره تروی).
موضوع مقاله: پرتره مردی با شپرون آبی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پرتره مردی با شپرون آبی | مقدمه: پرترهٔ مردی با شَپرون آبی یک پرتره رنگ روغن از مردی ناشناس است که به نقاش هلندی، یان وان آیک نسبت داده می‌شود. | ## بخش 1: پرتره مردی با شپرون آبی | این نقاشی حدود سال ۱۴۳۰ سفارش داده و تکمیل شد و شامل تعدادی از عناصر معمول پرتره‌های ون آیک است، از جمله سر کمی بزرگ، پس‌زمینه تیره و صاف، توجه دقیق به جزئیات و بافت‌های کوچک صورت مرد و ابزارهای وهم‌آلود. هنرمندان در دوره رنسانس شمالی به آثار خود عنوان نمی‌دادند و مانند هر پرتره‌ای از یک مدل که هویتش گم شده است، این نقاشی نیز در طول سال‌ها عناوین عمومی را به خود جذب کرده است. | ## بخش 2: پرتره مردی با شپرون آبی | مدت‌ها تصور می‌شد که حلقه‌ای که در دست راست مرد است، نشانه‌ای از حرفه او به عنوان جواهرساز یا زرگر است و بنابراین این نقاشی مدت‌ها بر اساس انواع مختلفی از این عناوین نامگذاری شده بود. اخیراً، حلقه به عنوان نمادی از نامزدی تعبیر می‌شود و عناوینی که توسط مورخان هنری و نشریات مختلف از آن زمان داده شده است، معمولاً بیشتر توصیف‌کننده رنگ یا شکل پوشش سر هستند. | ## بخش 3: پرتره مردی با شپرون آبی | ## جمع‌بندی | این نقاشی در اواخر قرن نوزدهم به ون آیک نسبت داده شد، اما این موضوع بارها توسط برخی از مورخان هنری به چالش کشیده شد تا اینکه در سال ۱۹۹۱ با تمیزکاری، عکاسی مادون قرمز، طرح زیرین و روش‌های کار با روغن را آشکار کرد که بدون شک متعلق به ون آیک بود.