موضوع مقاله: برنامه‌ریزی منابع شبکه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # برنامه‌ریزی منابع شبکه | مقدمه: خدمات نسل بعدی بسیاری از ارائه دهندگان خدمات ارتباطی - از خطوط سیمی، بی‌سیم، پهنای باند گرفته تا حامل نسل‌های بعدی بعدی - خدمات نسل بعدی مانند ویدئوهای تعاملی از طریق تلفن‌های همراه و تماس‌های کنفرانس چند کاربره را معرفی می‌کنند. | ## بخش 1: برنامه‌ریزی منابع شبکه | در ۲۰۰۶ رویترز مصاحبه، John Roese، مدیر ارشد فناوری شرکت نورتل، اشاره کرد که یوتیوب تقریباً در اینترنت، نابود است و در یک نطق اصلی سخنرانی در کنفرانس تحلیلگر C-فرار سیسکو در دسامبر سال ۲۰۰۶، جان چمبرز، مدیر عامل شرکت شبکه سیسکو گفت: «چیزهایی مانند یوتیوب تنها مراحل اولیه تاثیر ویدیویی است که روی شبکه‌ها خواهد داشت.» از آنجایی که هر انتقال ویدئو تقریباً ۱۵۰ برابر پهنای باند انتقال صدا نیاز دارد، تخمین زده می‌شود که پذیرش یک درصد از سرویس Verizon Wireless V CAST مستلزم افزایش ۴۰۰ درصدی در ظرفیت شبکه متناظر Verizon است. ماهیت پهنای باند شدید سرویس‌های نسل بعدی، نیاز به برنامه ریزی شبکه سنتی برای تکامل دارد. اشتراک‌های جدید و تقاضای پهنای باند مربوطه آنها از منحنی رشد نسبتاً خطی پیروی کردند. به این ترتیب، روش‌های برنامه‌ریزی مانند پیش‌بینی ویژه پیوند و گره یا «روند» برای اطمینان از اینکه شبکه‌ها می‌توانند از مشترکین فعلی و برنامه‌ریزی شده پشتیبانی کنند، کافی بودند. نوسانات چشمگیر تقاضای پهنای باند که تغییرات جزئی در نرخ اشتراک در شبکه‌های حامل خدماتی مانند ویدئو ایجاد می‌کند، دیگر نمی‌تواند به اندازه کافی با این روش‌های سنتی برنامه ریزی شود. افزودن تحلیل بازار یک لایه اضافی از زمینه اضافه می‌کند و یک حلقه بازخورد فراهم می‌کند که برنامه ریزی دقیق تری را امکان‌پذیر می‌کند. شبکه‌های نسل بعدی نیازهای پهنای باند سرویس‌های نسل بعدی فشار بیشتری را بر اپراتورها وارد کرده‌است تا از شبکه‌های سنتی مانند PSTN و TDMA به شبکه‌های مبتنی بر پروتکل اینترنت (IP) جدید یا شبکه‌های نسل بعدی مهاجرت کنند که می‌توانند به‌اندازه کافی‌تر از خدمات جدید پشتیبانی کنند. | ## بخش 2: برنامه‌ریزی منابع شبکه | برنامه ریزی برای انتقال به شبکه‌های مبتنی بر IP از بسیاری جهات یک تلاش دشوار است. چالش مخارج سرمایه ای (CAPEX) این شبکه‌های جدید این است که در حالی که اشتباه کردن و استقرار تجهیزات بیش از حد گران است (یعنی ساخت بیش از حد شبکه و هدر دادن دارایی‌ها)، رابطه غیر خطی بین پهنای باند و نیازهای شبکه به این معنی است که هزینه‌های قابل توجهی از استقرار بسیار کم (یعنی کم ساختن شبکه و قرار دادن خود در شانس بالاتر برای ارائه خدمات با کیفیت پایین و از دست دادن سهم بازار) وجود دارد. ماهیت خود مسیریابی شبکه‌های IP به برنامه ریزان نیاز دارد تا نحوه رفتار شبکه تحت سناریوهای عادی، بارگذاری بیش از حد و خرابی را تعیین کنند. این واقعیت که IP می‌تواند بسته‌ها را در شرایط اضافه بار رها کند یا به تأخیر بیندازد، پیچیدگی جدیدی را به سیستم وارد می‌کند. خدمات تعاملی مانند صدا، ویدیوی دوطرفه و بازی به ویژه در معرض لرزش و تأخیر دیجیتال ناشی از آن هستند. در این شرایط، برنامه ریزان شبکه باید بدانند که چگونه این خدمات تحت شرایط مختلف تحت تأثیر قرار خواهند گرفت. علاوه بر این، آنها باید بدانند که چگونه می‌توان شبکه را برای ارائه بهترین کیفیت خدمات با کمترین هزینه پیکربندی کرد. | ## بخش 3: برنامه‌ریزی منابع شبکه | این موضوع با این واقعیت تشدید می‌شود که سادگی عملیات شبکه IP ناشی از رویکرد یکنواخت تر و لایه ای به معماری شبکه است. به عنوان مثال، سرویس‌های روتین می‌توانند روی یک شبکه IP (اترنت) اجرا شوند، در حالی که خدمات با کیفیت بالا به مسیرهای ویژه اختصاص داده می‌شوند. این سرویس‌ها بر روی شبکه حمل و نقل منطقی زیربنایی (حلقه یا مش)، که به نوبه خود بر روی زیرساخت نوری زیربنایی سوار می‌شوند. برای تیم‌های برنامه ریزی، تأثیر ترافیک روی هر لایه باید در لایه‌های دیگر در نظر گرفته شود. به‌طور سنتی، برنامه ریزی شبکه بر اساس دامنه به دامنه (یعنی حمل و نقل، دسترسی و غیره) و به صورت ایزوله انجام می‌شد. | ## جمع‌بندی | در طی پنج سال آینده، انتظار می‌رود که اکثریت قریب به اتفاق ارائه‌دهندگان خدمات ردیف ۱ و -۲ برای مدیریت پیچیدگی این شبکه‌ها و همچنین کاهش CAPEX و هزینه‌های عملیاتی، به سیستم‌های برنامه‌ریزی شبکه همگرا روی آورند.