موضوع مقاله: او-بوت نوع ۷ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # او-بوت نوع ۷ | مقدمه: او-بوت نوع ۷ با ۷۰۴ فروند تولید شده پر تولیدترین نوع زیردریایی در طول تاریخ است. | ## بخش 1: او-بوت نوع ۷ | این شمار معادل ۶۱ درصد از مجموع ۱۱۵۲ او-بوت ساخته شده برای کریگس‌مارینه در طول حاکمیت رایش سوم بین سال‌های ۱۹۳۵ تا ۱۹۴۵ بود. تنها نمونه بازمانده، او-۹۹۵، در یادبود نیروی دریایی در لابوه در شلسویگ-هولشتاین به نمایش گذاشته شده است. طراحی با آغاز تلاش آلمان برای تولید ناوگان او-بوت‌ها مدل‌هایی با عنوان‌های نوع ۱ تا ۶ طراحی گردید اما همگی به نفع نوع ۷ که بر اساس مدل موفق UBIII جنگ جهانی اول طراحی شده بود، رد شدند. در کنفرانس روز ۱۰ ژانویه سال ۱۹۳۵ طرح یک او-بوت ۵۵۰ تنی تحت عنوان «قایق موتوریزه آزمایشی ۷» (MVB VII) ارائه گشت. تفاوت اساسی این نوع با طراحی‌های پیشین قرار گرفتن ذخیره سوخت درون بدنه فشار به جای محفظه تعادل بود که محافظت بیشتری برای آن فراهم می‌آورد. او-بوت به‌گونه‌ای طراحی شده بود که بیشتر طول آن جلوی موتورخانه باشد تا عملکرد آن در دریا را بهبود ببخشد. بدین طریق به شکل قابل‌ملاحظه‌ای مدت زمان رفتن به زیر سطح به تنها ۳۰ ثانیه تقلیل میافت. یک محفظه تعادل یگانه در مرکز، دو محفظه تعادل در خارج از بدنه فشار در جلو و عقب و دو محفظه تعادل زینی‌شکل در اطراف این نوع او-بوت قرار داشتند. بین عرشه و و سقف بدنه موارد متعددی از جمله جایگاه یک توپ، محفظه مهمات آن توپ، یک قایق و محفظه اژدرهای اضافه تعبیه شد. یک توپ ۸۸ میلی‌متری دریایی در جلوی عرشه و جلوی برجک دیدبانی و یک توپ ۲۰ میلی‌متری ضدهوایی در پشت توپ قرار گرفته بود. تسلیحات اصلی شامل چهار اژدرانداز در دماغه و یک اژدرانداز در پشت بر روی عرشه بالایی می‌شد. درون او-بوت به هفت قسمت تقسیم می‌شد: ۱-محفظه پیشین اژدر و اتاقک خدمه ۲-اقامتگاه افسران ۳-اتاقک هدایت در زیر برجک ۴-اقامتگاه خدمه ارشد ۵-موتورخانه دیزل ۶- موتورخانه الکتریکی ۷-محفظه پسین اژدر (گاهی در اتصال به موتورخانه الکتریکی) پس از او-بوت نوع ۷ طرح هفت نوع او-بوت دیگر (۸ تا ۱۴) نیز ارائه گردید که سه مورد از آن‌ها (۹، ۱۰ و ۱۴) به مرحله ساخت رسیدند. تمامی این موارد اندازه بزرگ‌تری از او-بوت نوع ۷ داشتند و برای عملیات انفرادی طراحی شدند. یکی از بارزترین ویژگی‌های ظاهری نوع ۷آ برآمدگی محفظه بیرونی اژدر آن در پشت عرشه بود. به جهت وارد کردن محفظه بیرونی اژدر به درون بدنه فشار، دو سکان در این مدل به کار گرفته شد. | ## بخش 2: او-بوت نوع ۷ | به منظور افزایش فضای ذخیره‌سازی و جای دادن دستگاه شنود اس-گرات، طول او-بوت ۲ متر بیشتر شد. با خروج سوخت از بالای این محفظه‌ها آب از زیر وارد آن‌ها می‌شد تا کاهش وزن را جبران کند. او-۴۵ تا او-۵۵ و او-۹۹ تا او-۱۰۲ در گرمانیاورفت در کیل، او-۷۳ تا او-۷۶ در برمر وولکان در فگزاک و او-۸۳ تا او-۸۷ در فلندر ورکه در لوبک ساخته شدند. سامانه جدید فیلتر موتورهای گازوئیلی، یک موتور گازوئیلی جدید فشرده‌ساز برای محفظه‌های هوا به جای موتور برقی پیشین جهت کاهش فشار بر سامانه برق و سامانه نوین‌تر کلیدهای الکتریکی از دیگر موارد افزوده شده این مدل بود. نوع ۷سی/۴۱: در این زیر مدل تجهیزات الکترونیکی پیشین با مدل‌های جدیدتر و متراکم‌تر جایگزین شدند. با کاهش حدود ۱۱ تنی وزن امکان ضخیم‌تر کردن ۲٫۵ میلی‌متری صفحه فولادی بدنه فشار فراهم آمد تا قابلیت شیرجه از عمق حداکثر ۲۵۰ متری به عمق ۳۰۰ متری افزایش یابد. بلبرینگ‌ها و اتصالات انعطاف‌پذیر در بخش موتور تعبیه گردید تا آسیب وارد آمده در اثر انفجار خرج‌های عمقی دشمن کاهش پیدا کند. از سال ۱۹۴۳ با افزایش خطر هواگردهای دشمن، تسلیحات بیشتر و کالیبر بالاتر ضدهوایی بر آن‌ها نصب گشت. نوع ۷سی/۴۲: مدلی با بدنه مستحکم‌تر که تنها در مرحله طراحی باقی ماند و هیچ نمونه‌ای از آن ساخته نشد. نوع ۷ دی: این مدل سال‌های ۱۹۳۹ و ۱۹۴۰ برای ایفای نقش دوگانه مین‌ریز و حمل اژدر طراحی شد. مدل دی تقریباً با مدل سی همسان بود با این تفاوت که یک بخش ۹٫۸ متری در پشت برجک به بدنه افزوده شد تا پنج حفره بدون فشار مین دریایی را در خود جای دهد. افزایش طول بدنه اصلی امکان کشیده‌تر کردن محفظه‌های زینی‌شکل و نتیجتاً افزایش میزان ظرفیت سوخت را فراهم آورد. سکوی توپ ضدهوایی در پشت برجک عریض‌تر شد تا افزایش طول آن روی حفره جلویی مین دریایی را نپوشاند. مدل دی یک چاره موقت بود و با پدیداری انواع ۹ و ۱۰ برای وظیفه مین‌ریزی، تنها ۶ نمونه از آن ساخته شد. تنها یکی از او-بوت‌های مدل دی تا پایان جنگ باقی ماند که آن هم بعداً توسط بریتانیایی‌ها غرق شد. | ## بخش 3: او-بوت نوع ۷ | نوع ۷ ایی: اطلاعات چندانی از این مدل در دست نیست؛ جز این که برای او-بوتی با موتور ارتقا یافته طراحی شد. در این مدل یک بخش اژدر به میانه بدنه افزوده شد تا توسط خود او-بوت استفاده شود یا در نواحی عملیاتی در اختیار او-بوت‌های دیگری که سوخت کافی داشتند، قرار گیرد. به هر صورت مدل اف نیز یک چاره موقت بود و هنگامی که از ماه مارس سال ۱۹۴۳ وارد خدمت گشت روزگار اوج او-بوت‌ها سپری شده بود و از آن‌ها صرفاً در نقش رزمی استفاده گردید. تنها یکی از او-بوت‌های مدل اف (او-۱۰۶۱) تا پایان جنگ باقی ماند که آن هم بعداً توسط بریتانیایی‌ها غرق شد. مشخصات فنی مدلخدمهطولعرضارتفاعآبخوروزنسرعتحداکثر عمق شیرجهزمان شیرجهبردنیرومحرکهحداکثر ذخیره سوختتسلیحاتساخت کلی بدنه فشار کلی بدنه فشار در سطح زیر سطح در سطح زیر سطح در سطح ترکیبی زیر سطح آ ۶۴٫۵۱ ۴۵٫۵ ۵٫۸۵ ۴٫۷ ۹٫۵ ۴٫۳۷ ۶۲۶ ۷۴۵ ۹۱۵ ۱۶ تا ۱۷ ۸ ۲۰۰ ۵۰ ۶۲۰۰(۱۰ گره) ۶۸۰۰(۱۰ گره) ۷۳ تا ۹۴(۴ گره) ۲ موتور دیزل ۶ سیلندر M6V40/46 ام‌آان(هر یک ۱٬۱۶۰ اسب بخار ترمزی) ۲ موتور الکتریکیب‌ب‌سی گه‌گه او.ب. ۷۲۰/۸(مجموعا ۵۶۰ کیلو وات) ۶۷ ۵ × اژدرانداز ۵۳۳ میلی‌متری ۱ × توپ اصلی ۸۸ میلی‌متریسی-۳۵ ال/۴۵ ۱ × توپ ضدهوایی ۲۰ میلی‌متریسی-۳۰ ۱۱ اژدریا۲۲ یا ۳۳ مین دریایی ۱۹۳۶–۱۹۳۵ ب ۶۶٫۵ ۴۸٫۸ ۶٫۲ ۴٫۷۴ ۷۵۳ ۸۵۷ ۱۰۴۰ ۱۷٫۲ تا ۱۷٫۹ ۳۰ ۸۷۰۰(۱۰ گره) ۹۴۰۰(۱۰ گره) ۹۰(۴ گره) ۲ موتور دیزل ۶ سیلندر F46 گرمانیاورفت با توربوشارژر(هر یک ۱٬۴۰۰ تا ۱۶۰۰ اسب بخار ترمزی) ۲ موتور الکتریکیآاگ گ‌او ۲۸۶–۶۴۰/۸(مجموعا ۵۶۰ کیلو وات) ۱۰۸٫۳ ۱۴ اژدریا۲۶ یا ۳۹ مین دریایی ۱۹۴۰–۱۹۳۶ سی ۶۷٫۱ ۵۰٫۵ ۹٫۶ ۷۶۱ یا ۷۶۹ ۸۶۵ ۱۰۷۰ ۱۷ تا ۱۷٫۷ ۷٫۶ - ۸۵۰۰(۱۰ گره) ۹۷۰۰(۱۰ گره) ۸۰(۴ گره) چهار نوع مختلف ۲ موتور الکتریکی ۱۱۳٫۵ ترکیب‌های مختلف ۱۹۴۴–۱۹۳۸ سی/۴۱ ۶۷٫۲ ۷۵۹ ۸۶۰ - ۶۵۰۰(۱۲ گره) - سی/۴۲ ۴۵ نفر ۶۸٫۷ - ۶٫۸ ۵ ۴٫۸ ۹۹۹ ۱۰۹۹ ۱۰۵۰ ۱۸٫۶ ۴۰۰ - ۱۰٬۰۰۰(۱۲ گره) - ۲ موتور ام‌آان(هر یک ۲۲۰۰ اسب بخار) - ۱۵۹ یا ۱۸۰ - دی ۷۶٫۹ ۵۹٫۸ ۶٫۳۸ ۴٫۷ ۹٫۷ ۵٫۰۱ ۹۶۵ ۱۰۸۰ تا ۱۲۸۵ - ۱۶ تا ۱۶٫۷ ۷٫۳ ۲۰۰ - ۱۱۲۰۰(۱۰ گره) ۱۳۰۰۰(۱۰ گره) ۶۹(۴ گره) ۲ موتور دیزل ۶ سیلندر F46 گرمانیاورفت با توربوشارژر(هر یک ۱٬۴۰۰ تا ۱۶۰۰ اسب بخار ترمزی) ۲ موتور الکتریکیآاگ گ‌او ۲۷۶–۴۶۰/۸(مجموعا - کیلو وات) ۱۶۹٫۴ ۵ × اژدرانداز ۵۳۳ میلی‌متری ۱ × توپ اصلی ۸۸ میلی‌متریسی-۳۵ ال/۴۵ ۲ × توپ ضدهوایی ۲۰ میلی‌متریسی-۳۰ ۱۲ یا ۱۴ اژدریا۲۶ یا ۳۹ مین دریایی ۱۹۴۲–۱۹۴۰ اف ۷۷٫۶۳ ۶۰٫۴ ۷٫۳ ۹٫۶ ۴٫۹۱ ۱۰۸۴ ۱۱۸۱ ۱۳۴۵ ۱۶٫۹ تا ۱۷٫۶ ۷٫۹ - ۳۵ ۱۴۷۰۰(۱۰ گره) ۱۳۹۵۰(۱۰ گره) ۷۵(۴ گره) ۱۹۸٫۸ ۵ × اژدرانداز ۵۳۳ میلی‌متری ۱ × توپ ۳۷ میلی‌متری ۲ × توپ ضدهوایی ۲۰ میلی‌متریسی-۳۸ ۱۲ اژدر بدون مین دریایی ۲۱+۲ اژدر در اتاق محموله ۱۹۴۳–۱۹۴۱ ساخت یک هفته پس از ارائه طرح او-بوت نوع ۷ از کارخانه کشتی‌سازی گرمانیاورفت در کیل خواسته شد در صورت امکان ۶ فروند از این او-بوت‌ها را بسازد. با زیر پا گذاشته شدن علنی محدودیت‌های پیمان ورسای توسط آلمان، دو هفته پس از آن، سفارش ساخت مجموعاً ده او-بوت نوع ۷ به کارخانه‌های کشتی‌سازی گرمانیاورفت در کیل و دشیماگ در برمن صادر گردید. کار ساخت او-۲۷، نخستین او-بوت نوع ۷ بر اساس فرمان شماره ۹۰۸ از روز ۱۱ نوامبر سال ۱۹۳۵ آغاز شد و روز ۲۴ ژوئن سال ۱۹۳۶ به پایان رسید. در ابتدا، با تصور این که جنگ چند سال دیرتر آغاز خواهد شد، تا پایان سال نخست جنگ جهانی دوم کار ساخت این او-بوت‌ها بسیار آهسته صورت می‌گرفت؛ چرا که کریگس‌مارینه در تلاش بود به یک نیروی متوازن در تمام زمینه‌ها بدل شود. بدین شکل هنگام آغاز جنگ در ماه سپتامبر سال ۱۹۳۹ از مجموع ۵۷ او-بوت کریگس‌مارینه تنها ۱۸ فروند از نوع ۷ بودند. به منظور جلوگیری از تحریک ایالات متحده به ورود به جنگ، از تمامی قابلیت این او-بوت‌ها استفاده نمی‌شد. در پی سقوط فرانسه و دستیابی آلمان به بنادر آن، او-بوت‌های نوع ۷ قادر به رسیدن به نواحی غربی اقیانوس اطلس شمالی و مرکزی و همچنین دریای مدیترانه شدند. به هر صورت اتخاذ تمهیدات متقابل توسط متفقین از میانه سال ۱۹۴۳ اثرگذاری کلی او-بوت‌ها کاهش یافت و دوره او-بوت‌های نوع ۷ تقریباً به پایان رسید. با این حال از این نوع او-بوت همچنان در مناطقی که برد آن به آن‌ها می‌رسید استفاده شد. | ## جمع‌بندی | او-۴۸ از نوع ۷ب با غرق کردن ۵۱ کشتی دشمن با مجموع تناژ ۳۱۰ هزار تن در جریان ۱۲ گشت رزمی از ماه سپتامبر سال ۱۹۳۹ تا ماه ژوئن سال ۱۹۴۱ موفق‌ترین او-بوت آلمان در تمامی طول جنگ جهانی دوم بود.