موضوع مقاله: فهرست علائم و نشانه‌های اختلال‌های غواصی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فهرست علائم و نشانه‌های اختلال‌های غواصی | مقدمه: اختلال‌های غواصی بیماری‌هایی هستند که منحصراً ناشی از غواصی زیر آب به وجود می‌آیند. | ## بخش 1: فهرست علائم و نشانه‌های اختلال‌های غواصی | علائم و نشانه‌های بیماری این شرایط ممکن است در حین غواصی، هنگام بازگشت به سطح یا تا چندین ساعت پس از غواصی بروز کنند. شرایط اصلی شامل بیماری کاهش فشار (که شامل بیماری ناشی از کاهش ناگهانی فشار و آمبولی هوا می‌شود)، نیتروژن نارکوسیس، سندرم عصبی ناشی از فشار بالا، مسمومیت با اکسیژن و باروترومای ریوی (پارگی ریه) هستند. اگرچه برخی از این شرایط ممکن است در سایر محیط‌ها رخ دهند، در فعالیت‌های غواصی اهمیت ویژه‌ای دارند. این اختلال‌ها به دلیل تنفس گاز در فشارهای بالایی ایجاد می‌شوند؛ فشارهایی که در عمق آب تجربه می‌گردند. غواصان اغلب برای کاهش اثرات این فشارها از ترکیب گازی متفاوت از هوا استفاده می‌کنند. نایتروکس، که شامل اکسیژن بیشتر و نیتروژن کمتری است، به‌طور معمول به‌عنوان گاز تنفسی جهت کاهش خطر بیماری کاهش فشار در غواصی تفریحی (تا ۳۴ متر یا ۱۱۲ فوت برای ۳۲٪ اکسیژن) استفاده می‌شود. در عمق‌هایی فراتر از حدود ، مخلوط هلیوم–اکسیژن (هلیوکس) موجب بروز سندرم عصبی ناشی از فشار بالا می‌شود. ترکیبات پیچیده‌تری مانند هیدرلیوکس (hydreliox) – که شامل مخلوط هیدروژن–هلیوم–اکسیژن است – در عمق‌های بسیار زیاد برای مقابله با این اثرات به کار گرفته می‌شوند. بیماری ناشی از کاهش ناگهانی فشار (DCS) زمانی رخ می‌دهد که گازی که تحت فشار بالا تنفس شده است، در بافت‌های بدن حل شود. این شرایط می‌تواند طیف گسترده‌ای از عوارض را ایجاد کند؛ از درد در مفاصل تا انسداد سرخرگ (حباب هوا) این عوارض ممکن است موجب آسیب به بدن، خستگی، درد مفاصل و عضلات، تفکر مبهم، بی‌حسی، ضعف، فلج، جوش پوستی، هماهنگی ضعیف عضلانی یا عدم تعادل، فلج کامل و حتی مرگ شوند. اگرچه حباب‌ها می‌توانند در هر نقطه‌ای از بدن شکل بگیرند، DCS اغلب در شانه‌ها، آرنج‌ها، زانوها و مچ پا مشاهده می‌شود. درد مفصلی در حدود ۹۰٪ موارد DCS گزارش‌شده به نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا رخ می‌دهد. جدول زیر علائم و نشانه‌های بیماری ناشی از کاهش ناگهانی فشار را طبقه‌بندی می‌کند. سپس گاز وارد دستگاه گردش خون شده و آمبولی هوا (AGE) ایجاد می‌کند؛ اثرات آن شبیه به بیماری ناشی از کاهش ناگهانی فشار شدید است. | ## بخش 2: فهرست علائم و نشانه‌های اختلال‌های غواصی | اگرچه AGE ممکن است به دلایل دیگری رخ دهد، معمولاً به عنوان عارضه ثانویه PBT شناخته می‌شود. AGE دومین علت شایع مرگ و میر در هنگام غواصی است (در حالی که غرق‌شدگی شایع‌ترین علت اعلام‌شده مرگ محسوب می‌شود). حباب‌های گازی در دستگاه گردش خون می‌توانند باعث انسداد جریان خون به هر بخشی از بدن، از جمله مغز شوند. جدول زیر علائم و نشانه‌هایی را که در بیش از ده درصد موارد تشخیص AGE مشاهده شده‌اند به همراه تخمین‌های تقریبی فراوانی ارائه می‌دهد. + علائم و نشانه‌های آمبولی هوا علامت درصد ناهشیاری ۸۱ کراکلریوی یا خس‌خس ۳۸ خون در گوش (هموتیمپانوم) ۳۴کاهش واکنش‌های غیرارادی ۳۴ ضعف اندام‌ها یا فلج ۳۲ درد قفسه سینه ۲۹ تنفس نامنظم یا آپنه ۲۹ استفراغ ۲۹ کما بدون تشنج ۲۶ سرفه خونی (خلط خونی) ۲۳ از دست دادن حس ۲۱ بهت و کنفوزیون ۱۸ اختلال بینایی ۲۰ ایست قلبی ۱۶ سردرد ۱۶ تغییرات یک‌طرفه مهارت‌های حرکتی ۱۶ تغییر در نحوه راه رفتن یا آتاکسی ۱۴ التهاب ملتحمه ۱۴ مردمک‌هایی با واکنش کند ۱۴ سرگیجه ۱۲ کما همراه با تشنج ۱۱ شرایط دیگری که ممکن است به واسطه باروتروما ریوی ایجاد شوند شامل پنوموتوراکس (وجود هوا یا گاز در فضای پلورال که منجر به فروپاشی ریه می‌شود)، آمفیزم مدیاستینال (تجمع هوا در فضای مدیاستینال) و آمفیزم بینابینی (وجود هوا در بافت‌های بینابینی ریه) هستند. آمفیزم بینابینی آمفیزم بینابینی (PIE) یک بیماری نسبتاً نادر اما جدی است که عمدتاً نوزادان نارس را تحت تأثیر قرار می‌دهد، اما می‌تواند در بزرگسالان نیز توسعه یابد. وزن کم هنگام تولد و نارس بودن از عوامل خطر اصلی برای PIE هستند که نشان‌دهنده نیاز به تشخیص و مدیریت زودهنگام است. ویژگی‌های آسیب‌شناسی PIE شامل آسیب ریوی ناشی از گشادشدگی بیش از حد آلوئول‌ها و راه‌های هوایی همراه با نشت هوا است. پزشکان باید از معیارهای حذف، مانورهای مناسب معاینه فیزیکی و تصویربرداری برای افزایش شاخص شک خود استفاده کنند. نیتروژن نارکوسیس تغییر در هوشیاری، عملکرد عصبی-عضلانی و رفتار است که با تنفس گازهای بی‌اثر فشرده، عمدتاً نیتروژن، ایجاد می‌شود. این وضعیت می‌تواند منجر به کاهش توانایی غواص در تصمیم‌گیری یا انجام محاسبات شود. همچنین می‌تواند مهارت‌های حرکتی را کاهش دهد و عملکرد در وظایف نیازمند به دقت دستی را بدتر کند. اثرات این پدیده می‌تواند از فردی به فرد دیگر و حتی برای یک غواص در روزهای مختلف متفاوت باشد. به دلیل اثرات تغییردهنده ادراک ناشی از نارکوسیس، ممکن است یک غواص از علائم آگاه نباشد، اما مطالعات نشان داده‌اند که نقصان عملکرد همچنان رخ می‌دهد. | ## بخش 3: فهرست علائم و نشانه‌های اختلال‌های غواصی | از آنجایی که انتخاب گاز تنفسی بر عمقی که نارکوسیس رخ می‌دهد تأثیر می‌گذارد، جدول زیر نمایانگر تظاهرات معمول هنگام تنفس هوا است. با این حال، مشخص شد که علائم مختلفی، مانند لرزش، در عمق‌های کمتری حدود رخ می‌دهند. این وضعیت به عنوان سندرم عصبی فشار بالا شناخته شد و مشخص شد که اثرات آن ناشی از عمق مطلق و سرعت نزول است. اگرچه اثرات این وضعیت از فردی به فرد دیگر متفاوت است، اما برای هر فرد پایدار و قابل‌تکرار می‌باشد؛ فهرست زیر خلاصه‌ای از علائم مشاهده‌شده در زیر آب و مطالعات انجام‌شده با شبیه‌سازی غواصی در خشکی، با استفاده از اتاق بازفشاری و نوار مغزی (EEG) ارائه می‌دهد. + علائم و نشانه‌های سندرم عصبی فشار بالا (HPNS) علامت توضیحات اختلال هم عملکرد ذهنی و هم هماهنگی حرکتی دچار اختلال می‌شوند. در عمق کاهش ۲۰٪ در توانایی انجام محاسبات و مهارت‌های دستی مشاهده می‌شود که در عمق به ۴۰٪ افزایش می‌یابد. این لرزش‌ها با فرکانس ۵–۸ هرتز (Hz) رخ می‌دهند و شدت آن‌ها با سرعت فشرده‌سازی مرتبط است؛ لرزش‌ها با تثبیت فشار کاهش یافته و ممکن است ناپدید شوند. در عمق‌های بیش از ، تغییراتی در نوار مغزی (EEG) مشاهده می‌شود؛ ظهور امواج تتا (۴–۶ هرتز) و کاهش امواج آلفا (۸–۱۳ هرتز). خواب‌آلودگی در عمق‌هایی فراتر از شروع تغییرات EEG، آزمودنی‌ها به‌طور متناوب خواب‌آلودگی را تجربه می‌کنند، با مراحل خواب ۱ و ۲ که در EEG مشاهده می‌شود. اگرچه اکسیژن برای زندگی ضروری است، اما در غلظت‌های بالاتر از حد طبیعی به سمیت تبدیل شده، دفاع‌های طبیعی بدن (آنتی‌اکسیدان)ها را از بین برده و باعث مرگ سلول‌ها در هر قسمتی از بدن می‌شود. شش‌ها و مغز به‌ویژه تحت تأثیر فشار نسبی بالای اکسیژن قرار می‌گیرند، همان‌طور که در غواصی اتفاق می‌افتد. بدن می‌تواند فشار نسبی اکسیژن حدود را به‌طور نامحدود و تا را برای چندین ساعت تحمل کند، اما فشارهای نسبی بالاتر به سرعت احتمال اثر خطرناک‌ترین پیامد مسمومیت با اکسیژن، یعنی یک تشنج شبیه به حمله صرع را افزایش می‌دهند. حساسیت به مسمومیت با اکسیژن به‌طور قابل‌توجهی از فردی به فرد دیگر و در حد بسیار کم‌تر از روزی به روز دیگر برای همان غواص متغیر است. | ## جمع‌بندی | پیش از بروز تشنج، ممکن است چندین علامت وجود داشته باشد – برجسته‌ترین آن‌ها آئورا است.