موضوع مقاله: تهاجم انگلیس و روسیه به هلند | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # تهاجم انگلیس و روسیه به هلند | مقدمه: تهاجم انگلیس و روسیه به هلند یک کمپین نظامی بود که از ۲۷ اوت تا ۱۹ نوامبر ۱۷۹۹ در جریان جنگ ائتلاف دوم انجام شد، که در آن یک نیروی برون‌مرزی متشکل از سربازان نیروی زمینی بریتانیا و نیروی زمینی امپراتوری روسیه به شبه‌جزیره هلند شمالی در جمهوری باتاو حمله کردند. | ## بخش 1: تهاجم انگلیس و روسیه به هلند | این کمپین دو هدف استراتژیک داشت: بی‌اثر کردن نیروی دریایی باتاو و تشویق به قیامی توسط طرفداران پیشین stadtholder ویلیام پنجم علیه دولت باتاو. از نظر تاکتیکی، نیروهای انگلیسی-روسی در ابتدا موفق بودند و مدافعان را در نبردهای کالانتسوگ، کرابن‌دام و آلکمار شکست دادند، اما نبردهای بعدی به ضرر آن‌ها پیش رفت. پس از شکست در کاستریکوم، شاهزاده فردریک، دوک یورک و آلبانی، فرمانده عالی بریتانیایی، تصمیم به عقب‌نشینی استراتژیک به سرپل (نظامی) اصلی در شمالی‌ترین نقطه شبه‌جزیره گرفت. سپس توافقی با فرمانده عالی نیروهای فرانکو-باتاوی، ژنرال گویلام-ماری-آن برونه انجام شد که به نیروهای انگلیسی-روسی اجازه می‌داد تا بدون مزاحمت از این سرپل خارج شوند. با این حال، این اعزام تا حدی در دستیابی به هدف اول خود موفق بود و بخش قابل توجهی از نیروی دریایی باتاو را به تصرف درآورد. پیش‌زمینه در دهه ۱۷۸۰، یک قیام طرفدار فرانسه نتوانست جمهوری دموکراتیک هلندی بدون دودمان اورانیه-ناسائو ایجاد کند، زیرا قدرت این خاندان پس از تهاجم پروس به هلند در ۱۷۸۷ بازگردانده شد. جمهوری هلند که دوباره تحت حکومت اورانیست‌ها قرار گرفت، عضو جنگ ائتلاف نخست بود که پس از ۱۷۹۲ علیه جمهوری انقلابی فرانسه مقابله می‌کرد. 190–192 با وجود فتح جمهوری قدیمی در ۱۷۹۵، جنگ پایان نیافته بود؛ هلند فقط طرف خود را تغییر داده و اکنون کاملاً درگیر آتش‌بس ادامه‌دار بود، اما نقش آن تغییر کرده بود. 235 در ۱۷۹۶، تحت اتحاد جدید، هلندی‌ها برنامه‌ای برای ساخت نیروی دریایی آغاز کردند. نیروی انسانی برای کشتی‌های جدید مشکل بود، زیرا افسران نیروی دریایی قدیمی کاملاً اورانیست بودند. | ## بخش 2: تهاجم انگلیس و روسیه به هلند | این مستقیماً منجر به شکست‌های تسلیم در خلیج سالدانها در کیپ‌تاون در ۱۷۹۶ و نبرد کمپردان در ۱۷۹۷ شد. در کمپردان، نیروی دریایی باتاو شایسته عمل کرد، اما این باعث کاهش خسارات مادی نشد و جمهوری مجبور شد برنامه ساخت نیروی دریایی خود را از نو آغاز کند.Schama, pp. 282, 292 این برنامه به سرعت نیروی دریایی باتاو را به سطحی رساند که بریتانیا باید نگران سهم بالقوه آن در تهدید تهاجم فرانسه به انگلیس یا ایرلند می‌شد.در ۱۷۹۷ برنامه تهاجم به ایرلند با استفاده از اسکادران باتاو پیشرفت کرده بود؛ Schama, pp. 278–279, 281 ائتلاف نخست در ۱۷۹۷ فروپاشید، اما بریتانیا به زودی متحد جدیدی در امپراتور پاول یکم یافت. بریتانیایی‌ها، به ویژه نخست‌وزیر ویلیام پیت جوان‌تر، مشتاق بودند با حمله به دیگر نقاط «امپراتوری» فرانسه این روند را حفظ کنند. جمهوری باتاو به نظر هدف مناسبی برای چنین حمله‌ای می‌رسید، با فشار پرنس اورنج برای تلاش کامل نظامی برای بازگرداندن او و با اینکه مأموران اورانیست باعث شدند بریتانیایی‌ها تصور کنند که کنترل فرانسه بر جمهوری باتاو ضعیف است و یک حمله مصمم بریتانیا به آمستردام منجر به قیام گسترده علیه فرانسوی‌ها خواهد شد. انگیزه اضافی این بود که کمپین مشترک علیه هلندی‌ها یکی از شروط توافق با روس‌ها در ۲۸ دسامبر ۱۷۹۸ بود.Schama, p. 390 در آن توافق، امپراتور پاول اول ۴۵٬۰۰۰ سرباز روسی را در اختیار ائتلاف قرار داد در ازای کمک‌های مالی بریتانیا. 374–378 که در آن پاول قول داد برای اعزام به هلند هفده هنگ پیاده، دو گردان توپخانه، یک گردان مهندسی و یک اسکادران هوسار فراهم کند؛ مجموعاً ۱۷٬۵۹۳ نفر. در مقابل، بریتانیا قول داد ۸۸٬۰۰۰ پوند کمک مالی و ماهانه ۴۴٬۰۰۰ پوند در زمان حضور نیروها در میدان پرداخت کند. | ## بخش 3: تهاجم انگلیس و روسیه به هلند | پیت فرض کرد که مانند جمعیت‌های ایتالیا و سوئیس، هلندی‌ها با اشتیاق از تهاجم علیه فرانسوی‌ها حمایت خواهند کرد. 257 آمادگی‌ها نیروهای بریتانیایی در نزدیکی کنتربری تحت فرماندهی سرلشکر سِر رالف ابرکرومبی گردآمدند. این نیروها عمدتاً از داوطلبان میلتیا تشکیل شده بودند که اخیراً اجازه پیوستن به هنگ‌های منظم را یافته بودند. در حالی که یک ناوگان ترابری بریتانیایی تحت فرماندهی دریاسالار Home Riggs Popham به ریوال می‌رفت تا بقیه گروه روسی را جمع‌آوری کند، گردآوری نیروهای بریتانیایی به خوبی پیش می‌رفت؛ بنابراین تصمیم گرفته شد که منتظر بازگشت پوفام نشوند و یک دیویژن تحت فرمان ابرکرومبی برای ایجاد یک سرپل ارسال شود تا امید بر آن بود که نیروهای روسی و یک دیویژن دوم تحت فرمانده عالی تعیین‌شده اعزام، شاهزاده فردریک، دوک یورک و آلبانی، به راحتی پیاده شوند.Campaign, p. بسیاری از استراتژیست‌ها ترجیح دادند دهانه رود موز (رود) یا نزدیکی اسخیفنینگن انتخاب شود، زیرا هر دو امکان استقرار سریع نیروهای مهاجم و تهدید خطوط تأمین ارتش فرانسوی اشغالگر در جمهوری باتاو را فراهم می‌کردند.Campaign, p. 4 با این حال، این مکان‌ها دارای معایبی بودند، از جمله صخره‌ها و کم‌عمقی‌های خطرناک پیش از ساحل هلند که عبور و مرور در این آب‌ها را دشوار می‌کرد. شمالی‌ترین نقطه شبه‌جزیره هلند شمالی این مشکل را نداشت و فرود در اینجا می‌توانست توسط sea power بریتانیا در دریای شمال پشتیبانی شود. این منطقه همچنین برای طراحان تهاجم جذاب بود، زیرا به سختی مستحکم شده بود؛ بخش بزرگی از نیروی دریایی هلند (یکی از اهداف مهم اعزام) در نزدیکی مستقر بود و اگر فرود موفق می‌شد، حداقل می‌توانست مختل شود؛ و زمین نیز امکان پیشروی آسان به هدف استراتژیک مهم شهر آمستردام را نوید می‌داد؛ بنابراین منطقه جنوب دن هلدر به‌عنوان محل فرود انتخاب شد.Campaign, pp. 4–5 بریتانیایی‌ها در مورد آمادگی‌های خود مخفی‌کاری نکردند؛ بنابراین مقامات فرانسه و جمهوری باتاو از آن آگاه بودند. محل دقیق فرود برای آن‌ها مشخص نبود و مجبور شدند نیروهای خود را برای مقابله با هر احتمالی پراکنده کنند. | ## جمع‌بندی | دیویژن دوم در فریسلاند و خرونینگن (استان) مستقر بود تا در برابر فرود از دریای وادن یا نفوذ از شرق محافظت کند.