موضوع مقاله: هکتور باستیکو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # هکتور باستیکو | مقدمه: هکتور باستیکو (; – ) یک فیلد مارشال ایتالیایی بود که از سال ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۳ در طول جنگ جهانی دوم به عنوان فرمانده نیروهای محور در شمال آفریقا خدمت کرد. | ## بخش 1: هکتور باستیکو | او علاوه بر ژنرال ارتش سلطنتی ایتالیا، به عنوان فرماندار جزایر تحت کنترل ایتالیا در دریای اژه و لیبی نیز خدمت کرد. پس از دوران خدمت در ارتش، او به عنوان مورخ نظامی مشغول به کار شد و چندین کتاب منتشر کرد. در این نقش، باستیکو هدف جولیو دوهت در کتاب «بازگویی» (که با اثر «فرماندهی هوا» منتشر شد) قرار گرفت. دوهت صفحات زیادی را به بررسی انتقادی شش «نظریه اساسی» مطرح شده توسط باستیکو و چگونگی ارتباط آنها با آینده نقش نیروی هوایی مستقل در جنگ‌های آینده اختصاص می‌دهد. باستیکو در ۲۹ مه ۱۹۳۲ به درجه سرلشکری ارتقا یافت و در سال ۱۹۳۵، فرماندهی لشکر اول مارزو را در طول جنگ دوم ایتالیا و حبشه بر عهده داشت. در سال ۱۹۳۵، باستیکو فرمانده سپاه سوم در اتیوپی بود و در ۱۰ فوریه ۱۹۳۶ به درجه سپهبدی ارتقا یافت. در سال ۱۹۳۷، در مراحل بعدی جنگ داخلی اسپانیا، باستیکو جایگزین ماریو روآتا به عنوان فرمانده کل سپاه داوطلبان ایتالیایی در اسپانیا شد. از اواسط سال ۱۹۳۷، نیروی باستیکو در نبرد سانتاندر جنگید که پیروزی قاطعی برای ملی‌گرایان بود. | ## بخش 2: هکتور باستیکو | در اکتبر ۱۹۳۷، باستیکو درجه ژنرالی، بالاترین درجه‌ای که در صورت عدم حضور رسمی ایتالیا در جنگ می‌توانست به او اعطا شود، دریافت کرد. اندکی پس از آن، باستیکو به عنوان فرمانده ارتش ششم موتوری جدید، معروف به «ارتش پو» که در منطقه دره پو مستقر بود، منصوب شد. وقتی ایتالیا وارد جنگ جهانی دوم شد، باستیکو فرماندار جزایر اژه ایتالیا (دودکانیز) بود و در ۷ اوت ۱۹۴۰ به درجه ژنرال کامل (ژنرال د آرماتا) ارتقا یافت. در ۱۹ جولای ۱۹۴۱، باستیکو به عنوان فرماندار کل لیبی ایتالیا و فرمانده کل نیروهای محور در شمال آفریقا منصوب شد. از آنجایی که اروین رومل رسماً تحت فرماندهی ایتالیا در لشکرکشی شمال آفریقا بود، نقشه‌های رومل ابتدا باید توسط باستیکو تأیید می‌شد. باستیکو به عنوان فرمانده اردوگاه کار اجباری گیادو که در فوریه ۱۹۴۲ برای بازداشت یهودیان لیبیایی و ایتالیایی تأسیس شده بود، منصوب شد. باستیکو در ۱۲ اوت ۱۹۴۲ به درجه مارشال ایتالیا ارتقا یافت، تا حد زیادی به این دلیل که از رومل که در ۲۲ ژوئن به درجه فیلد مارشال (ژنرال فلدمارشال) ارتقا یافته بود، در رتبه پایین‌تری قرار نگیرد. وقتی لیبی در مقابل پیشروی ارتش هشتم بریتانیا شکست خورد، از ۲ فوریه ۱۹۴۳ او تا پایان جنگ بدون فرمانده ماند. | ## بخش 3: هکتور باستیکو | پس از نبرد العلمین، نیروهای ایتالیایی-آلمانی مجبور به عقب‌نشینی مداوم شدند و هم سیرنایسا و هم طرابلس را رها کردند (طرابلس در ۲۳ ژانویه ۱۹۴۳ سقوط کرد) و در تونس موضع گرفتند. باستیکو در ۵ فوریه ۱۹۴۳، پس از انحلال رسمی فرماندهی عالی در لیبی، به وطن خود فراخوانده شد. در ۱۲ اوت ۱۹۴۲ (پس از پیروزی‌های بزرگ غزاله و طبرق)، او به عنوان مارشال ایتالیا منصوب شد، تا حدی برای مقابله با انتصاب رومل به عنوان فیلد مارشال. اظهار نظر موسولینی در این مورد بسیار تند بود: «باستیکو نیز به عنوان مارشال منصوب خواهد شد، و پس از او ژنرال‌های دیگر، و من ناوارا، راهنمای خود را مستثنی نمی‌کنم.» پس از شکست عملیات جنگی در آفریقا، در ۵ فوریه ۱۹۴۳، او از فرماندهی خود برکنار شد و سپس به عنوان فرماندار کل افتخاری لیبی منصوب شد. پس از آتش‌بس ۸ سپتامبر، او در رم زندگی کرد و تا زمان آزادسازی پایتخت، مخفیانه فعالیت می‌کرد. در پایان جنگ جهانی دوم، او به عنوان نیروی ذخیره در ارتش مستقر شد و آثاری در زمینه تاریخ نظامی نوشت. باستیکو در ۹۶ سالگی، پس از گذراندن سال‌های آخر عمرش در رشته تاریخ، در رم درگذشت. در زمان مرگش، او آخرین افسر نظامی زنده ایتالیایی بود که رتبه پنج ستاره ایتالیا را در یک مقام فعال داشت. | ## جمع‌بندی | (اومبرتو دوم، آخرین پادشاه ایتالیا که به عنوان مارشال ایتالیا در یک مقام تشریفاتی منصوب شده بود، در سال ۱۹۸۳ درگذشت).