موضوع مقاله: اژدر هسته‌ای | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # اژدر هسته‌ای | مقدمه: ایده پشت کلاهک‌های هسته ای در یک اژدر ایجاد انفجاری بسیار بزرگتر بود، تحلیل‌های بعدی نشان داد که اژدرهای کوچک دقیق‌تر، سریع‌تر و کارآمدتر هستند. | ## بخش 1: اژدر هسته‌ای | در طول جنگ سرد، اژدرهای هسته ای جایگزین برخی از اژدرهای مسلح متعارف در زیردریایی‌های نیروی دریایی شوروی و آمریکا شدند. اتحاد جماهیر شوروی به‌طور گسترده اژدرهای هسته ای تی۵ را در سال ۱۹۵۸ مستقر کرد و ایالات متحده خود را در سال ۱۹۶۳ مستقر کرد. اتحاد جماهیر شوروی تی-۱۵ توسعه سلاح‌های هسته ای اتحاد جماهیر شوروی در اواخر دهه ۱۹۴۰ آغاز شد. نیروی دریایی خود را به عنوان مناسب‌ترین شاخه از نیروهای مسلح شوروی برای حمله هسته ای معرفی کرده بود و معتقد بود که فناوری و تاکتیک زیردریایی خود برتر از سایر نقاط جهان است. در تئوری، زیردریایی‌های دوربردی که می‌توانند درست قبل از پرتاب یک سلاح هسته‌ای به سطح زمین برسند، در مقایسه با استقرار تسلیحات توسط هواپیماهای بمب‌افکن دوربرد که می‌توانند سرنگون شوند، مزیت تاکتیکی زیادی دارند. در اوایل دهه ۱۹۵۰، وزارت ماشین‌سازی متوسط شوروی به‌طور مخفیانه طرح‌هایی را برای ترکیب کلاهک‌های هسته ای در جنگ زیردریایی آغاز کرد. که کاملاً با اژدر کالیبر سنتی که قبلاً در زیردریایی‌های دیزلی شوروی استفاده می‌شد ناسازگار بود. تحقیق و آزمایش با مفهوم دیگر، یعنی بسیار کوچکتر و سبکتر، همزمان بود اژدر به نام T-5. استالین و نیروهای مسلح مزایای هر دو کالیبر اژدر را دیدند: T-5 یک گزینه تاکتیکی برتر بود، اما T-15 انفجار بزرگتری داشت. طرح‌های اژدر T-15 و یک زیردریایی بازطراحی شده مناسب، به نام پروژه ۶۲۷، در ۱۲ سپتامبر ۱۹۵۲ مجاز شد، اما تا سال ۱۹۵۳ به‌طور رسمی مورد تأیید قرار نگرفت، و باعث تعجب نیروی دریایی شد که از فعالیت‌های دولت مرکزی بی‌خبر بود.Podvig PL, Bukharin O. اندازه بزرگ این سلاح، ظرفیت یک زیردریایی اصلاح شده را به یک اژدر محدود می‌کرد که فقط می‌توانست با سرعت حرکت کند. متوقف شد تی-۱۵ برای نابودی پایگاه‌های دریایی و شهرهای ساحلی توسط یک انفجار زیر آب در نظر گرفته شد، که منجر به امواج عظیم سونامی می‌شد. محفظه جلوی زیردریایی‌های T-15 اژدر عظیم را که ۲۲٪ از طول زیردریایی را اشغال می‌کرد، نگه می‌داشت. یک زیردریایی تنها می‌توانست یک T-15 را در یک زمان نگه دارد، اما به دو لوله اژدر ۵۳۳ میلی‌متری نیز مجهز بود که برای دفاع شخصی در نظر گرفته شده بود. در سال ۱۹۵۳، پروژه T-15 نتیجه‌گیری خود را به شورای مرکزی حزب کمونیست ارائه کرد و در آنجا مقرر شد که پروژه توسط نیروی دریایی اداره شود. در سال ۱۹۵۴، کمیته ای از کارشناسان نیروی دریایی با ادامه اژدرهای هسته ای T-15 مخالفت کردند. پروژه ۶۲۷ اصلاح شد تا راکتورهایی برای کشتی جدیدی فراهم کند که قادر به استقرار ۵۳۳ باشد. با این حال، پایان برنامه T-15 در سال ۱۹۵۴ آخرین باری نبود که یک اژدر بزرگ به عنوان وسیله استقرار در نظر گرفته شود. در سال ۱۹۶۱، آندره ساخاروف پس از آزمایش موفقیت‌آمیز ۵۲ جدید خود دوباره این ایده را مورد بررسی قرار داد. هنگامی که او این مفهوم را به نیروی دریایی معرفی کرد، آنها از این ایده استقبال نکردند، زیرا اثر منطقه وسیعی که باعث مرگ بسیاری از مردم بیگناه می‌شد، خاموش شد. پیشرفت‌های تکنولوژیک منجر به این شد که فرایند انتخاب سلاح به سمت رویکردهای تاکتیکی‌تر که قابل اجرای سریع‌تر بودند، منجر شد.Pike J. پس از سال‌ها کاهش و کاهش ذخایر، به نظر می‌رسد فدراسیون روسیه در سال‌های اخیر تمایل به افزایش ذخایر خود از نظر کمیت و بازده سلاح‌های هسته ای دارد. | ## بخش 2: اژدر هسته‌ای | یک سال بعد، پس از توسعه بیشتر، آزمایشی بر روی نوایا زملیا در ۲۱ سپتامبر ۱۹۵۵ با موفقیت انجام شد. در ۱۰ اکتبر ۱۹۵۷، در آزمایش دیگری بر روی نوایا زملیا، زیردریایی کلاس ویسکی S-144 یک اژدر هسته ای زنده T-5 را پرتاب کرد. اسلحه آزمایشی با کد کورال با قدرت ۴٫۸ منفجر شد کیلوتن در زیر سطح خلیج، ستون عظیمی از آب بسیار رادیواکتیو را به هوا می‌فرستد.Arkhipov V. این سلاح، که می‌توانست روی اکثر زیردریایی‌های شوروی مستقر شود، دارای یک کلاهک قابل تعویض برای هسته‌ای یا انفجار قوی بود. این انفجار امواج ضربه ای به اندازه کافی قوی ایجاد می‌کند که بدنه یک زیردریایی غوطه ور را بشکند. با این حال، مانند اژدر مارک ۴۵ ایالات متحده، T-5 برای غواصی عمیق بهینه نشده بود و توانایی هدایت محدودی داشت؛ زیرا محدوده عملیات حرارتی آن بین بود، این کارایی آن را در آبهای اقیانوس اطلس شمالی و قطب شمال کاهش داد. در ۲۷ اکتبر ۱۹۶۲، در اوج بحران موشکی کوبا، زیردریایی بی-۵۹ شوروی در اقیانوس اطلس توسط نیروی دریایی ایالات متحده تعقیب شد. هنگامی که کشتی شوروی نتوانست به سطح زمین برسد، ناوشکن‌های آمریکایی شروع به پرتاب موشک‌های عمق تمرین کردند. کاپیتان شوروی که معتقد بود جنگ جهانی سوم در جریان است، مایل به پرتاب سلاح هسته ای بود. با این حال، فرمانده ناوگان او، واسیلی آرخیپوف، که اتفاقاً از قایق به عنوان کشتی فرماندهی خود استفاده می‌کرد، از تأیید فرمان خودداری کرد. یک اژدر اتمی خیالی شوروی در فیلم جنگ سرد «حادثه بدفورد» در سال ۱۹۶۵ به کار گرفته شد. اِی‌اِس‌بی-۳۰ ای‌اس‌بی-۳۰ یک کلاهک هسته ای بود که توسط نیروی دریایی شوروی در سال ۱۹۶۲ مستقر شد و می‌توانست جایگزین کلاهک‌های انفجاری قوی در ۵۳۳ شود. وی‌آ-۱۱۱ اشکفال فراحفره‌زایی وی‌آ-۱۱۱ اشکفال ظاهراً قادر به حمل کلاهک‌های هسته‌ای شکافت‌پذیر است. به نظر می‌رسد این یک مینی زیردریایی روباتیک اژدری شکل است که می‌تواند با سرعت حرکت کند. این پهپاد زیر آب با فناوری مخفی کاری پوشانده شده است تا از دستگاه‌های ردیابی صوتی فرار کند. با این حال، بسیاری از مفسران تردید دارند که این یک پروژه واقعی است، و آن را به احتمال زیاد نشت صحنه‌ای برای ترساندن ایالات متحده می‌دانند. ادوارد مور گیست در میان نظرات دیگر در مورد آن مقاله ای نوشت که در آن می‌گوید «تصمیم گیران روسی اطمینان چندانی ندارند که این مناطق در مکان‌های مورد نظر قرار خواهند گرفت» و کارشناسان نظامی روسی گفته‌اند که اژدر رباتیک نشان داده شده می‌تواند اهداف دیگری مانند تحویل تجهیزات در اعماق دریا یا نصب دستگاه‌های نظارتی داشته باشد. ایالات متحده بنیاد و پایه علاقه ایالات متحده به یک اژدر هسته ای را می‌توان در سال ۱۹۴۳ دنبال کرد، زمانی که کاپیتان ویلیام اس. پارسونز، رئیس بخش مهمات پروژه منهتن، یک اژدر کلاهک هسته ای از نوع اورانیوم از هوا را پیشنهاد کرد. تا اواخر دهه ۱۹۵۰، زمانی که زیردریایی‌های هسته‌ای شوروی با غواصی عمیق ظاهر شدند، به سلاح‌های سنگین‌تر نیاز بود. در سال ۱۹۶۰، ایالات متحده توسعه کلاهک‌های هسته‌ای خود را فاش کرد که می‌توانستند از کانویر بی-۵۸ هاسلر با بال دلتا، اولین بمب‌افکن مافوق صوت عملیاتی، بر روی نقاط هدف شناسایی شده توسط سیستم‌های سونار پرتاب شوند.Curley R. طراحی اولیه در سال ۱۹۵۹ یا ۱۹۶۰ توسط آزمایشگاه تحقیقات کاربردی، دانشگاه واشینگتن، سیاتل، واشینگتن، و شرکت وستینگهاوس الکتریک، بالتیمور، Md. | ## بخش 3: اژدر هسته‌ای | مارک ۴۵ یک اژدر کشتی ضد زیردریایی، ضد زیردریایی و ضد سطحی با قابلیت هدایت سیمی بود. این کلاهک یک کلاهک هسته ای تاکتیکی کم بازده بود که شعاع انفجار گسترده آن به جای ارسال دقیق، یک قایق دشمن را با انفجار نزدیک نابود می‌کرد. سیگنال‌های هدایت هدف، که توسط یک ژیروسکوپ و چرخ دنده عمقی اطلاع داده می‌شوند، می‌توانند از طریق اتصال سیمی نیز ارسال شوند، زیرا اژدر هیچ قابلیتی برای بازگشت به هواپیما نداشت.Friedman N. بود قطر، و بی صدا از استاندارد پرتاب شد لوله با اجازه دادن به آن برای شنا کردن به بیرون. کلاهک هسته ای انفجار بزرگی را ارائه کرد که می‌توانست زیردریایی‌های پرسرعت و غواصی عمیق را نابود کند. با باتری آب دریا و 160 ehp موتور الکتریکی تغذیه می‌شود، می‌تواند به برسد و حداکثر برد داشت. جایگزینی اندازه و وزن کلاهک هسته ای مارک ۴۵ با سرعتی که اژدر می‌توانست به آن برسد، تداخل زیادی داشت. مارک ۴۸ یک اژدر بسیار سریع، غواصی عمیق، با قابلیت کنترل صوتی با سیستم هدایت با عملکرد بالا است. مارک 48 است قطر، دارای طول کمی بیش از است و یک کلاهک تقریبی را حمل می‌کند مواد منفجره قوی. یک سیم هدایت همزمان از زیردریایی و اژدر بیرون می‌آید و زیردریایی را قادر می‌سازد تا با استفاده از سونار غیرفعال بزرگ‌تر و قوی‌تر زیردریایی، «ماهی» را کنترل کند. سیم تنها زمانی وارد بازی می‌شود که موقعیت و حرکت هدف نشان دهد که برای اصلاح مسیر ژیرو اژدر نیاز به تغییر است. پیشرفت‌های بعدی Mark 48 شامل Mark 48 Mod 3، با پیشرفت‌هایی در سیستم هومینگ، با استفاده از TELECOM است که انتقال داده‌های دو طرفه را بین زیردریایی و اژدر فراهم می‌کند و اژدر را قادر می‌سازد تا داده‌های صوتی را به زیردریایی بازگرداند. اژدرهای از کار افتاده مارک ۴۵ مجدداً اصلاح شدند و کلاهک‌های هسته ای را با کلاهک‌های معمولی جایگزین کردند. سلاح تایپ کنید محدوده (حیاط) سرعت (گره) کلاهک ام‌کی ۳۷ اژدر ۸۰۰۰–۱۸۰۰۰ مختلف ۳۳۰ پوند اچ‌بی‌اکس-۳ ام‌کی ۴۵ اژدر ۳۰۰۰۰–۴۰۰۰۰ مختلف دارای قابلیت هسته ای ام‌کی ۴۸ اژدر ۳۰۰۰۰–۴۰۰۰۰ مختلف ۸۰۰ پوند اچ‌بی‌اکس-۳ ام‌کی ۴۸ ادکپ اژدر ۳۰۰۰۰–۴۰۰۰۰ مختلف ۸۰۰ پوند اچ‌بی‌اکس-۳ سابروک یویوام-۴۴ موشک ۳۰ نانومتر N/A دارای قابلیت هسته ای یوجی‌ام ۸۴ای/سی موشک ضد کشتی ۷۵ نانومتر ۶۰۰ ۴۸۸ پوند بحران موشکی کوبا در زمان بحران موشکی کوبا، ایالات متحده از اینکه اتحاد جماهیر شوروی دارای اژدرهای مجهز به سلاح هسته ای است، بی‌خبر بود. قبل از بحران، ایالات متحده بیشتر زیردریایی‌های شوروی را تحت تعقیب و مستندسازی قرار می‌داد. در طول این بحران، ایالات متحده محاصره ای را برای از بین بردن تمام حضور شوروی در دریای کارائیب اعمال کرد. ممکن است یک حادثه خطرناک در زیردریایی شوروی بی-۵۹ رخ داده باشد، اگرچه برخی تردیدها مطرح شده است. وادیم اورلوف، که یک افسر اطلاعات ارتباطات بود، اظهار داشت که در ۲۷ اکتبر، ناوشکن‌های ایالات متحده، موشک‌های عمق تمرین را در B-59 انجام دادند. کاپیتان والنتین ساویتسکی که قادر به برقراری ارتباط با مسکو نبود، با خدمه ای که از گرما و سطوح بالای دی‌اکسید کربن رنج می‌برد، دستور داد اژدر هسته ای T5 را برای شلیک مونتاژ کنند. معاون فرمانده تیپ کاپیتان دوم واسیلی آرخیپوف ساویتسکی را آرام کرد و آنها تصمیم گرفتند زیردریایی را به زیر آب برسانند. | ## جمع‌بندی | این روایت بحث‌برانگیز است، زیرا دیگر فرماندهان زیردریایی بعید می‌دانستند که ساویتسکی چنین دستوری داده باشد.