موضوع مقاله: آموزگاران در ایران | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آموزگاران در ایران | مقدمه: آموزگاران در ایران به گروهی از کارکنان آموزشی گفته می‌شود که در مقاطع مختلف نظام آموزشی کشور، به‌ویژه در مدارس ابتدایی و متوسطه، مسئولیت آموزش، پرورش و هدایت دانش‌آموزان را بر عهده دارند. | ## بخش 1: آموزگاران در ایران | وظایف آنان صرفاً به تدریس محدود نمی‌شود، بلکه شامل تربیت اخلاقی، تقویت مهارت‌های فردی و اجتماعی، و آماده‌سازی دانش‌آموزان برای مشارکت فعال در زندگی اجتماعی و فرهنگی است. آموزگاران همواره از ارکان اصلی نظام آموزشی ایران به‌شمار آمده‌اند و نقش مهمی در شکل‌گیری سرمایه انسانی، توسعه فرهنگی و اجتماعی و گسترش سطح سواد و آگاهی عمومی داشته‌اند. با وجود تغییرات گسترده در ساختار آموزش طی دوره‌های مختلف تاریخی، جایگاه معلم به‌عنوان «محور آموزش رسمی» همواره پایدار مانده است. از مکتب‌خانه‌های سنتی تا مدارس نوین، آموزگاران نقشی کلیدی در انتقال ارزش‌های فرهنگی، زبان، ادبیات و علوم به نسل‌های تازه ایفا کرده‌اند. در فرهنگ ایرانی نیز منزلت معلم جایگاهی والا دارد و آموزگاری حرفه‌ای مقدس و معنوی دانسته می‌شود؛ چنان‌که در باور عمومی و متون دینی و ادبی از معلم با احترام ویژه‌ای یاد شده و او را «وارث پیامبران» دانسته‌اند. پیامد طبیعی ورود اسلام به ایران تغییر در ساختار کلی باورهای مذهبی، تشکیلات اجتماعی و نظام سیاسی بود که برای قرنها در این سرزمین تداوم داشت. در این بین بررسی علل شکست سریع دولت ساسانی همیشه یکی از موضوعات مورد علاقه مورخان ایرانی بوده است. این پژوهشگران با تأکید بر کارکرد منفی نظام طبقاتی جامعهٔ ایران، یکی از عوامل مؤثر در سقوط دولت ساسانی را عدم دسترسی توده‌ها به آموزش و پرورش بیان می‌کنند. همزمان بسیاری از پژوهشگران ایرانی بر نقش بارز نظام آموزشی در تشکیل تمدن و امپراطوری ایران پیش از اسلام اصرار می‌ورزند. حاصل این دو دیدگاه، ایجاد تعارض در دانشجوی علوم تربیتی برای تعیین واقعیت تاریخی است. ایران باستان آموزگاری در ایران سابقه‌ای بسیار دیرینه دارد و ریشه‌های آن به دوران باستان بازمی‌گردد. در دوره هخامنشی (۵۵۰–۳۳۰ پیش از میلاد) و ساسانی (۲۲۴–۶۵۱ میلادی)، آموزش و پرورش بیشتر در اختیار موبدان، دبیران و برخی درباریان قرار داشت و بیشتر مختص طبقات مرفه و نزدیک به قدرت بود. دانش‌آموزان در این دوره با خواندن، نوشتن، حساب و اصول دینی و اخلاقی آشنا می‌شدند و آموزگاران وظیفه داشتند دانش و ارزش‌های فرهنگی و دینی را به نسل‌های جوان منتقل کنند. آموزگاران در کنار نهادهای دینی و حکومتی، نقش مهمی در تربیت مدیران و کارشناسان آینده ایفا می‌کردند و بسیاری از روش‌های آموزشی با اهداف اداری و دینی گره خورده بود. این آموزش‌ها شامل تعلیم اصول آیین زرتشتی، قوانین اجتماعی، مدیریت و حسابداری ساده برای تربیت مدیران آینده بود. سنگ‌نوشته‌ها، کتیبه‌های تاریخی و متون ادبی این دوره نشان می‌دهند که آموزش و پرورش نه تنها برای انتقال دانش عملی بلکه برای شکل‌دهی به هویت فرهنگی و اخلاقی نسل جوان بسیار اهمیت داشته است. آموزگاران به‌عنوان حلقه‌ای کلیدی بین دانش، قدرت و جامعه، مسئولیت انتقال دانش و ارزش‌های دینی و اداری را بر عهده داشتند و منزلت اجتماعی قابل توجهی داشتند. همچنین، در مدارس خط‌نگاری، خواندن و نوشتن، دستور زبان، ریاضیات و نجوم آموزش داده می‌شد. با این حال، می‌توان استنباط کرد که سیستم آموزشی در این دوره مشابه دوره ساسانی بوده است. در دوره ساسانی، آموزش به‌ویژه در میان شاهزادگان، اشراف، روحانیان و دبیران رایج بود. بیشتر کشاورزان بی‌سواد بودند، اما احتمالاً بیشتر بازرگانان شهری حداقل با نوشتن و حساب آشنا بودند. در دوره ساسانی، آموزش رسمی در مدارس ویژه‌ای به نام «دبیرستان» (در زبان پهلوی: «دِیبِرَک» یا «دِیبِرَکَ») برگزار می‌شد. در این مدارس، دانش‌آموزان آموزش‌هایی در زمینه‌های مختلف دریافت می‌کردند: آموزش‌های دینی: حفظ متون مذهبی مانند یَشت‌ها، هادُخت، بیان یَسن و ویدِوِداد، که برای تربیت روحانیان (هیرِبد) ضروری بود. بیشتر کشاورزان بی‌سواد بودند، اما احتمالاً بیشتر بازرگانان شهری حداقل با نوشتن و حساب آشنا بودند. دوران اسلامی پس از ورود اسلام به ایران، مکتب‌خانه‌ها به مهم‌ترین مراکز آموزش تبدیل شدند و نقش کلیدی در سوادآموزی و تربیت نسل‌های جدید ایفا کردند. این نهادهای آموزشی، که در مساجد، خانه‌های معلمان یا فضاهای عمومی مانند سر گذرها دایر می‌شدند، با هدف آموزش قرآن، خواندن و نوشتن، حساب، اخلاق و اصول دینی فعالیت می‌کردند. آموزگاران این مراکز، که غالباً با عنوان «ملا» یا «معلم مکتب‌خانه» شناخته می‌شدند، مسئولیت آموزش و تربیت کودکان را بر عهده داشتند. در این دوران، بسیاری از دانشمندان بزرگ ایرانی، از جمله ابن‌سینا و فردوسی، تحصیلات ابتدایی خود را در چنین محیط‌هایی گذراندند. ابن‌سینا در آثار خود به اهمیت آموزش و تربیت اشاره کرده و برنامه‌های آموزشی را شامل آموختن قرآن، تعلیمات دینی، تدریس زبان، تعلیم اشعار متضمن آداب شریف و مکارم اخلاق، ورزش، هنر و پیشه می‌داند. او تأکید دارد که برای رعایت اعتدال، نباید تا چهارده سالگی تمام اوقات کودک صرف تحصیل شود، بلکه باید قسمتی از وقت را صرف ورزش کرد و گاهی نیز کودک را آزاد گذاشت تا به کاری که خود بدان شائق است اشتغال ورزد. آموزگاران در این دوران علاوه بر آموزش، نقش مهمی در انتقال فرهنگ دینی و ارزش‌های اخلاقی داشتند. آنان با استفاده از متون دینی و ادبی، مفاهیم اخلاقی را به دانش‌آموزان منتقل می‌کردند و بدین ترتیب، پایه‌گذار تربیت اخلاقی و فرهنگی نسل‌های آینده بودند. مکتب‌خانه‌ها با وجود سادگی ساختاری، تأثیر عمیقی در فرهنگ و تمدن ایرانی داشتند و بسیاری از آموزه‌های دینی، اخلاقی و فرهنگی از طریق این مراکز به نسل‌های مختلف منتقل شد. این نهادهای آموزشی، با وجود چالش‌های مختلف، همچنان به فعالیت خود ادامه دادند و در شکل‌گیری نظام آموزشی مدرن ایران نقش بسزایی ایفا کردند. این تحولات را می‌توان در چندین دوره تاریخی تقسیم‌بندی کرد: دوران آغازین اسلام (قرن ۱ تا ۳ هجری) در این دوره، آموزش در مساجد، خانه‌های علم و حلقه‌های درسی علمای اسلامی برگزار می‌شد. عصر طلایی اسلام (قرن ۴ تا ۶ هجری) در این دوره، مراکز علمی بزرگی مانند بیت‌الحکمه در بغداد تأسیس شدند. آموزگاران در این دوره علاوه بر تدریس علوم دینی، به آموزش فلسفه، ریاضیات، پزشکی و نجوم نیز می‌پرداختند. دوره سلجوقیان و تأسیس مدارس نظامیه (قرن ۵ هجری) در این دوره، خواجه نظام‌الملک وزیر سلجوقیان، مدارس نظامیه را تأسیس کرد. این مدارس به تربیت علمای دینی و فقهی پرداختند و نقش مهمی در آموزش علوم اسلامی ایفا کرد. دوره تیموریان و صفویان (قرن ۸ تا ۱۱ هجری) در این دوره، مراکز آموزشی شیعه در ایران گسترش یافتند. در اواخر سده سیزدهم هجری، حاجی‌میرزا حسن رشدیه، روحانی و معلم تبریزی، نخستین مدارس نوین را در تبریز تأسیس کرد. این مدارس با هدف آموزش عمومی و تربیت نسل‌های جدید، به‌ویژه در زمینه‌های خواندن، نوشتن، حساب، علوم دینی و اخلاق، فعالیت می‌کردند. مدرسه رشدیه در محله ششگلان تبریز، نخستین مدرسه نوین ایران بود که در سال ۱۲۶۷ هجری شمسی (۱۸۸۸ میلادی) تأسیس شد. این مدرسه با استقبال مردم مواجه شد، اما با مخالفت‌های شدید سنت‌گرایان و علمای محافظه‌کار روبه‌رو گردید. در این دوره، آموزگاران سنتی مکتب‌خانه‌ها که عمدتاً به آموزش قرآن و علوم دینی می‌پرداختند، جای خود را به معلمان مدارس جدید دادند که با روش‌های نوین آموزشی و برنامه‌های درسی مدرن، به تربیت دانش‌آموزان می‌پرداختند. حاجی‌میرزا حسن رشدیه با تأسیس مدارس نوین، نقش مهمی در تحول نظام آموزشی ایران ایفا کرد و زمینه‌ساز شکل‌گیری مدارس جدید در سایر شهرهای کشور شد. او با تأکید بر آموزش عمومی و تربیت اخلاقی، به‌عنوان بنیان‌گذار مدارس نوین در ایران شناخته می‌شود. آموزگاران نیز ملا و ملاباجی بودند و خود اینها نیز تنها سواد خواندن و نوشتن داشته‌اند. در تهران و شهرهای بزرگ نیز، آموزشگاه‌های حرفه‌ای انگشت‌شمار بودند و آموزش‌های ارائه شده نیز در موضوعات محدودی بودند. مدارس ابتدایی و متوسطه در سراسر کشور گسترش پیدا کرد و نهادهایی مانند دارالمعلمین و دانش‌سرای عالی برای تربیت معلمان تأسیس شدند. در این دوره آموزگاران بیش از پیش به‌عنوان یک قشر اجتماعی شناخته شدند و دولت تلاش کرد آنان را تحت نظام آموزشی واحد سامان دهد. با آغاز پادشاهی رضاشاه، مکتب‌خانه‌ها همگی بسته شدند و برای نخستین‌بار، مدرسه‌های منظم و رایگان زیادی در سراسر ایران، پدیدار شد. | ## بخش 2: آموزگاران در ایران | سیستم آموزشی این آموزشگاه‌های نوین، بر پایهٔ کشورهای اروپایی بود و دارای کتاب‌های درسی بودند. نخستین دانشگاه‌ها و دانش‌سراهای مدرن ایرانی پدیدار شدند و ساختمان‌های تازه‌ای چون دانشسرای عالی، هنرستان‌های فنی و حرفه‌ای، هنرستان‌های صنعتی و دانشگاه تهران در شهرها پدید آمدند. مربیان و استادهای خارجی جهت بهبود سطح دانش استخدام شدند و دانشجویانی هم به خارج از کشور اعزام شدند. در بیشتر دهات‌ها نیز دبستان دایر شد و سازمان‌های پیشاهنگی، تربیت بدنی و ورزشی ایرانی پدیدار شدند. در رشته‌های فرهنگی و هنری همچون موسیقی، مجسمه‌سازی، تئاتر، نقاشی و غیره، هنرستان‌هایی بنیان‌گذاری شدند. کتابخانه‌هایی نیز در کشور گشایش یافت و برای حفظ آثار باستانی ایران، اقدام به جمع‌آوری عتیقه‌ها و تأسیس موزه‌ها (همچون موزه ایران باستان) شد. در دوران پهلوی، آموزش و پرورش نوین برای پسران و دختران در ایران، پایه‌گذاری شد و بعداً توسط جمهوری اسلامی، دنبال شد. بر اساس قانون اساسی ایران، آموزش و پرورش برای همهٔ کودکان و نوجوانان ایرانی تا دورهٔ متوسطه رایگان است و دولت وظیفه دارد امکان تحصیل را برای همگان از طریق وزارت آموزش و پرورش فراهم‌سازد. نظام آموزشی ایران دارای دورهٔ ابتدایی، دوره راهنمایی، دوره متوسطه و دورهٔ پیش دانشگاهی بود. پس از انقلاب ۱۳۵۷ پس از پیروزی انقلاب اسلامی، نظام آموزشی دچار تغییرات ساختاری شد. مراکز تربیت معلم و دانشگاه فرهنگیان به‌عنوان مهم‌ترین نهادهای تربیت آموزگار فعالیت خود را گسترش دادند. آموزگاران در این دوره علاوه بر وظایف آموزشی، نقش پررنگ‌تری در انتقال ارزش‌های دینی و فرهنگی ایفا کردند. در عین حال، افزایش جمعیت دانش‌آموزان، کمبود آموزگار و مسائل معیشتی باعث شد چالش‌های جدیدی در حرفه معلمی پدید آید. کتاب‌های درسی بازنگری شدند و محتوای آن‌ها با تأکید بر ارزش‌های اسلامی، تاریخ ایران و آموزه‌های دینی تغییر یافت. همچنین، مدارس به تفکیک جنسیتی تبدیل شدند و حضور معلمان زن در مدارس دخترانه و معلمان مرد در مدارس پسرانه الزامی شد. در دهه های 70 و 80، برنامه‌هایی برای کاهش نرخ بی‌سوادی و افزایش پوشش تحصیلی در مناطق روستایی و محروم اجرا شد. برنامه سوادآموزی برای بزرگسالان و توسعه مدارس شبانه‌روزی در مناطق دورافتاده از جمله این اقدامات بودند. در دهه 90، ساختار آموزشی ایران به ۱۲ سال تحصیلی تقسیم شد که شامل: دوره ابتدایی: ۶ سال (پایه‌های اول تا ششم) دوره متوسطه اول: ۳ سال (پایه‌های هفتم تا نهم) دوره متوسطه دوم: ۳ سال (پایه‌های دهم تا دوازدهم) در دوره متوسطه دوم، دانش‌آموزان می‌توانند در یکی از شاخه‌های نظری (علوم تجربی، ریاضی و فیزیک، علوم انسانی) یا فنی و حرفه‌ای/کار و دانش ادامه تحصیل دهند. نظام آموزشی و جایگاه آموزگاران نظام آموزشی و جایگاه آموزگاران نظام آموزشی ایران در قالب وزارت آموزش و پرورش سازمان‌دهی شده است و شامل آموزش عمومی (ابتدایی و متوسطه)، فنی و حرفه‌ای و مدارس خاص می‌شود. آموزگاران در این ساختار نقشی محوری دارند و نخستین گروهی هستند که با دانش‌آموزان به‌طور مستقیم در ارتباط‌اند. وظایف آنان فراتر از تدریس دروس رسمی است و جنبه‌های پرورشی، تربیتی و فرهنگی را نیز شامل می‌شود. نقش آموزگاران در مقاطع مختلف دوره ابتدایی: آموزگار مسئول آموزش پایه‌ای خواندن، نوشتن، ریاضیات و علوم است. او علاوه بر آموزش دروس، مسئولیت تربیت اخلاقی و اجتماعی کودکان را نیز بر عهده دارد. دوره متوسطه اول و دوم: در این مقاطع آموزگاران تخصصی‌تر عمل می‌کنند و معمولاً در رشته‌های مشخصی مانند علوم انسانی، ریاضی یا تجربی تدریس می‌کنند. این گروه علاوه بر آموزش تخصصی، دانش‌آموزان را برای انتخاب مسیر شغلی و تحصیلی آینده راهنمایی می‌کنند. مدارس فنی و حرفه‌ای: آموزگاران این مدارس وظیفه تربیت نیروی کار ماهر در رشته‌های صنعتی، خدماتی و کشاورزی را بر عهده دارند و نقش مهمی در پیوند آموزش با بازار کار ایفا می‌کنند. مراکز تربیت آموزگار برای آموزش و آماده‌سازی معلمان، نهادهایی ویژه تأسیس شده است. نخستین مراکز رسمی تربیت معلم در ایران دانشسراها بودند که در دوره پهلوی آغاز به کار کردند. پس از انقلاب ۱۳۵۷، این مراکز گسترش یافت و «دانشگاه فرهنگیان» به‌عنوان اصلی‌ترین مرکز تربیت معلم شکل گرفت. علاوه بر آن، «دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی» به‌طور ویژه برای تربیت دبیران فنی و مهندسی تأسیس شد. این نهادها به همراه دوره‌های ضمن خدمت، مسئولیت ارتقای علمی و حرفه‌ای آموزگاران را بر عهده دارند. جایگاه سازمانی آموزگاران به‌طور مستقیم زیر نظر وزارت آموزش و پرورش فعالیت می‌کنند. استخدام رسمی آنان از طریق آزمون‌های سراسری، مراکز تربیت معلم و دانشگاه فرهنگیان صورت می‌گیرد. در عین حال، بخشی از آموزگاران به‌صورت قراردادی یا حق‌التدریس در مدارس مشغول به کار هستند که همین موضوع باعث تفاوت در وضعیت شغلی و رفاهی آنان می‌شود. نقش فرهنگی و اجتماعی آموزگاران نه‌تنها انتقال‌دهندگان دانش بلکه الگوهای رفتاری و فرهنگی برای دانش‌آموزان هستند. آن‌ها به‌عنوان نخستین مرجع رسمی یادگیری، نقش مهمی در شکل‌گیری شخصیت فردی و اجتماعی نسل‌های آینده دارند. به همین دلیل در فرهنگ عمومی ایران، آموزگار جایگاهی فراتر از یک شاغل معمولی داشته و حرفه او با ارزش‌های اخلاقی و معنوی گره خورده است. شرایط کاری و وضعیت شغلی آموزگاران در ایران شرایط کاری و وضعیت شغلی آموزگاران در ایران همواره یکی از موضوعات بحث‌برانگیز در عرصه اجتماعی و آموزشی بوده است. با وجود جایگاه فرهنگی و اجتماعی ارزشمند، بسیاری از معلمان در طول تاریخ معاصر با مشکلات معیشتی، نابرابری‌های شغلی و چالش‌های متعدد در محیط کار روبه‌رو بوده‌اند. ساعات کاری و محیط شغلی آموزگاران در ایران معمولاً در طول هفته بین ۲۴ تا ۳۰ ساعت موظف به تدریس هستند، اما بسیاری از آن‌ها ناگزیرند بخش قابل توجهی از زمان خود را به آماده‌سازی دروس، تصحیح تکالیف و فعالیت‌های پرورشی اختصاص دهند. افزون بر این، برخی معلمان به دلیل کمبود نیرو، ساعات اضافه‌کاری (حق‌التدریس) را نیز بر عهده می‌گیرند. تراکم بالای دانش‌آموزان در کلاس‌ها، به‌ویژه در مناطق محروم، فشار کاری معلمان را دوچندان می‌کند. حقوق و مزایا حقوق آموزگاران در ایران همواره کمتر از سطح مطلوب بوده و همین امر یکی از مهم‌ترین دغدغه‌های آنان است. با وجود افزایش‌های مقطعی حقوق، فاصله درآمد معلمان با متوسط هزینه‌های زندگی در شهرهای بزرگ محسوس است. مزایایی همچون بیمه درمانی و بازنشستگی برای آموزگاران رسمی وجود دارد، اما وضعیت معلمان حق‌التدریس و قراردادی به‌مراتب ضعیف‌تر است. استخدام و امنیت شغلی فرایند استخدام آموزگاران معمولاً از طریق آزمون‌های وزارت آموزش و پرورش و جذب دانش‌آموختگان دانشگاه فرهنگیان انجام می‌شود. با این حال، بخش قابل توجهی از نیروهای آموزشی به صورت پیمانی، قراردادی یا حق‌التدریس به‌کار گرفته می‌شوند. این وضعیت امنیت شغلی و رفاهی آن‌ها را تحت تأثیر قرار داده و باعث شکل‌گیری اعتراض‌های صنفی شده است. با این وجود، بسیاری از بازنشستگان از ناکافی بودن حقوق بازنشستگی گلایه دارند و این موضوع در سال‌های اخیر به یکی از مسائل جدی قشر فرهنگی تبدیل شده است. برخی نیز پس از بازنشستگی به علت مشکلات اقتصادی دوباره به کارهای جانبی روی می‌آورند. چالش‌های معیشتی و اجتماعی گرچه آموزگاری در فرهنگ ایرانی با احترام و ارزش معنوی همراه است، اما مشکلات معیشتی باعث کاهش انگیزه و نارضایتی در میان معلمان شده است. همین امر در سال‌های اخیر به برگزاری تجمعات و اعتصاب‌های صنفی در نقاط مختلف کشور منجر شده است. | ## بخش 3: آموزگاران در ایران | موضوعاتی مانند اجرای «طرح رتبه‌بندی معلمان»، تأخیر در پرداخت حقوق، و اختلاف در مزایا از جمله مهم‌ترین عوامل شکل‌گیری این اعتراض‌ها بوده‌اند. چالش‌ها و مسائل آموزگاران آموزگاران در ایران با مجموعه‌ای از چالش‌های حرفه‌ای، اقتصادی، اجتماعی و آموزشی مواجه هستند که بر کیفیت تدریس و انگیزه آنان تأثیر مستقیم می‌گذارد. شناخت این مسائل برای تدوین سیاست‌های آموزشی و ارتقای نظام آموزشی کشور اهمیت فراوان دارد. کمبود معلم و تراکم کلاس‌ها یکی از مهم‌ترین مشکلات، کمبود آموزگار در بسیاری از مناطق کشور به ویژه روستاها و شهرهای کوچک است. این کمبود باعث افزایش تراکم دانش‌آموزان در کلاس‌ها و فشار بیشتر بر معلمان می‌شود. بر اساس گزارش‌های وزارت آموزش و پرورش، در سال‌های اخیر حدود ۱۷۶ هزار آموزگار کمبود داشته و همزمان حدود ۷۲ هزار نفر بازنشسته شده‌اند. تراکم بالای دانش‌آموزان به کیفیت آموزش لطمه می‌زند و از توان معلمان برای ارائه توجه فردی به هر دانش‌آموز می‌کاهد. وضعیت استخدامی و قراردادها بسیاری از آموزگاران به‌صورت پیمانی، حق‌التدریس یا قراردادی به کار گرفته می‌شوند. این وضعیت باعث نداشتن امنیت شغلی، عدم برخورداری کامل از بیمه و مزایا و ایجاد نارضایتی در میان معلمان شده است. به همین دلیل، بخش قابل توجهی از نیروهای آموزشی در این شرایط فعالیت می‌کنند بدون آنکه امکان پیشرفت شغلی یا تضمین معیشتی داشته باشند. مسائل مالی و معیشتی حقوق پایین، تأخیر در پرداخت‌ها و فاصله معنادار با هزینه‌های زندگی شهری، دغدغه مهم آموزگاران است. بسیاری از معلمان مجبورند شغل دوم داشته باشند یا به فعالیت‌های غیرآموزشی روی بیاورند تا مخارج زندگی را تأمین کنند. حتی برخی از بازنشستگان، به علت حقوق ناکافی، پس از بازنشستگی نیز به کار بازمی‌گردند. فشارهای روانی و اجتماعی معلمان علاوه بر وظایف آموزشی، نقش پرورشی و تربیتی نیز دارند و این مسئولیت‌ها باعث فشارهای روانی قابل توجهی می‌شود. مهاجرت و ترک شغل به دلیل مشکلات مالی و شرایط نامطلوب کاری، برخی آموزگاران به مهاجرت به شهرهای بزرگ یا حتی خروج از کشور روی می‌آورند. چالش‌های آموزشی و تحولی با تغییرات سریع محتوای آموزشی، فناوری و روش‌های تدریس، بسیاری از آموزگاران نیازمند دوره‌های ضمن خدمت و آموزش مداوم هستند. عدم دسترسی کافی به دوره‌های آموزشی و کمبود تجهیزات مدرن، توانایی معلمان را برای به‌روزرسانی مهارت‌های خود محدود می‌کند. جایگاه اجتماعی و فرهنگی آموزگاران در ایران آموزگاران در فرهنگ ایرانی همواره جایگاهی والا و محترم داشته‌اند و نقش آن‌ها فراتر از یک شغل صرف است. معلم به‌عنوان مرجع انتقال دانش، اخلاق و ارزش‌های فرهنگی شناخته می‌شود و جامعه او را به‌عنوان عامل تربیت نسل‌های آینده می‌بیند. احترام فرهنگی و نمادین در فرهنگ ایرانی، آموزگاران از دیرباز مورد احترام بوده‌اند و این احترام در متون ادبی، دینی و باورهای عمومی منعکس شده است. معلمی در فرهنگ ایران گاه با عنوان «شغل انبیا» یا «وارث پیامبران» توصیف شده است، که بیانگر اهمیت تربیت انسان و انتقال ارزش‌ها است. تأثیر اجتماعی و تربیتی معلمان نقش مؤثری در شکل‌گیری شخصیت اجتماعی، اخلاقی و فکری دانش‌آموزان دارند. آنان به‌عنوان الگوهای رفتاری و فرهنگی، ارزش‌های مدنی، اخلاقی و دینی را منتقل می‌کنند و در توسعه هویت فرهنگی و ملی نسل‌های جدید نقش دارند. آموزگاران همچنین در فعالیت‌های اجتماعی و فرهنگی مدارس، از جمله برگزاری جشن‌ها، مسابقات علمی و ورزشی، و برنامه‌های پرورشی، مشارکت فعال دارند. پژوهش‌ها نشان می‌دهد جوامعی که جایگاه معلمان در آن‌ها بالا و حمایت اجتماعی از آنان قوی است، کیفیت آموزشی و توسعه انسانی بهتری دارند. در ایران نیز آموزگاران به‌عنوان ستون اصلی نظام آموزشی، تأثیر بسزایی بر رشد فرهنگی و اجتماعی کشور داشته‌اند. آموزگاران نامدار تاریخ ایران مملو از آموزگاران نامداری است که تأثیرات ماندگاری بر نظام آموزش و پرورش و فرهنگ کشور داشته‌اند. از جمله حاجی‌میرزا حسن رشدیه که بنیان‌گذار مدارس نوین ایران بود و تلاش کرد آموزش ابتدایی مدرن را در کشور ترویج دهد. همچنین بسیاری از معلمان در طول تاریخ با فعالیت‌های علمی، فرهنگی و آموزشی خود، به‌عنوان چهره‌های اثرگذار در جامعه شناخته شده‌اند. آمار و داده‌ها در سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۴، تعداد دانش‌آموزان در ایران به حدود ۱۷ میلیون نفر رسید. از این تعداد، ۹ میلیون و ۲۰۰ هزار نفر در دوره ابتدایی، ۳ میلیون و ۸۰۰ هزار نفر در متوسطه اول و ۲ میلیون و ۹۰۰ هزار نفر در متوسطه دوم مشغول به تحصیل بودند. همچنین، یک و نیم میلیون دانش‌آموز به پایه اول دبستان وارد شدند و ۲.۵ میلیون نفر در ۱۸ هزار مدرسه غیردولتی تحصیل می‌کنند. سهم آموزش‌وپرورش از تولید ناخالص داخلی ایران ۳.۲ درصد است، در حالی که میانگین جهانی حدود ۴.۲ درصد می‌باشد. با وجود چالش‌های آموزشی، ایران در رتبه سوم جهانی با میانگین IQ حدود ۱۰۶.۸۴ قرار دارد. بر اساس گزارش‌های رسمی وزارت آموزش و پرورش، در سال ۱۳۹۲ حدود ۹۵۰٬۰۰۰ آموزگار در ایران فعالیت داشته‌اند. در برخی مناطق، به ویژه روستاها و شهرهای کوچک، کمبود معلم محسوس است و پیش‌بینی می‌شود تا انتهای سال تحصیلی ۱۴۰۳ حدود ۱۷۶٬۰۰۰ آموزگار کمبود وجود داشته باشد. این کمبودها، به‌ویژه در حوزه‌های تخصصی مانند علوم، تربیت بدنی، هنر و فنی و حرفه‌ای، فشار مضاعفی بر آموزگاران حاضر وارد می‌کند و کیفیت آموزش را تحت تأثیر قرار می‌دهد. همچنین تراکم کلاس‌ها و نبود امکانات کافی در برخی مدارس، از دیگر چالش‌های ملموس این قشر است. در سال ۱۴۰۳، دولت ایران حدود ۲۰۷ هزار میلیارد تومان بودجه برای وزارت آموزش و پرورش اختصاص داد که تنها ۳.۹ درصد از کل بودجه کشور را تشکیل می‌دهد. این میزان کمتر از توصیه سازمان یونسکو است که کشورها را به اختصاص حداقل ۱۵ تا ۲۰ درصد از بودجه خود به آموزش ترغیب می‌کند. در تیمز ۲۰۲۳، دانش‌آموزان ایرانی در ریاضی پایه چهارم نمره ۴۲۰ و در علوم پایه چهارم نمره ۴۳۲ را کسب کردند که نسبت به سال ۲۰۱۹ کاهش نشان می‌دهد. سازمان‌ها و نهادهای مرتبط این نهادها نقش کلیدی در آموزش و ارتقای حرفه‌ای معلمان، پشتیبانی حقوقی و پیگیری مسائل صنفی آنان دارند. وزارت آموزش و پرورش ایران: نهاد اصلی مسئول برنامه‌ریزی، استخدام و نظارت بر آموزگاران و مدارس در تمام مقاطع تحصیلی. دانشگاه فرهنگیان: اصلی‌ترین مرکز تربیت معلم در ایران که دانشجویان را برای ورود به حرفه آموزش آماده می‌کند. دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی: مرکز تربیت دبیران فنی و مهندسی و سایر رشته‌های تخصصی. کانون صنفی معلمان ایران: نهاد صنفی و مدنی که پیگیری حقوق و مطالبات آموزگاران را بر عهده دارد. نقش آموزگاران در رسانه و ادبیات آموزگاران در فرهنگ عامه و رسانه‌های ایران جایگاهی ویژه دارند: سینما و تلویزیون: آموزگاران به‌عنوان نماد آموزش و اخلاق، در بسیاری از فیلم‌ها و سریال‌ها حضور داشته و به تصویر کشیده شده‌اند. ادبیات و شعر: در شعر و ادبیات معاصر، آموزگاران اغلب به عنوان مربیان اخلاق و فرهنگ معرفی می‌شوند و منزلت اجتماعی آنان در داستان‌ها و خاطرات فرهنگی بازتاب یافته است. روزنامه‌ها و گزارش‌های خبری: مسائل معیشتی، اعتراض‌ها و موفقیت‌های آموزگاران به صورت مستمر در رسانه‌ها گزارش می‌شود و بر آگاهی عمومی جامعه تأثیرگذار است. تاریخ آموزش‌وپرورش ایران؛ تحلیل سیر تحولات و رویدادهای تربیتی و شناخت اهم مسائل کنونی آموزش‌وپرورش. | ## جمع‌بندی | تاریخ آموزش‌وپرورش ایران؛ از ایران باستان تا سال ۱۳۸۰ شمسی با تأکید بر دوره معاصر.