موضوع مقاله: رانچیو دوم فارنزه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # رانچیو دوم فارنزه | مقدمه: رانچیو دوم فارنیزی (; – ) از سال ۱۶۴۶ تا زمان مرگش، نزدیک به ۵۰ سال بعد، ششمین دوک پارما و پیاچنزا بود. | ## بخش 1: رانچیو دوم فارنزه | زندگی‌نامه تولد و جانشینی رانوچیو پسر ارشد اودورادو فارنیزی، پنجمین دوک حاکم پارما، و همسر توسکانی‌اش، مارگاریتا د مدیچی، بود. از آنجایی که او صغیر بود و هنوز به سن قانونی نرسیده بود، دو سال اول سلطنت خود را تحت نیابت عمویش، فرانچسکو ماریا فارنزه و مادرش حکومت کرد. رانوچیو متعلق به خاندان فارنیزی بود که دوک‌نشین آن توسط جد پدری‌اش، پاپ پل سوم، که قبلاً الساندرو فارنزه بود، تأسیس شده بود. دوک‌های فارنزه از زمانی که پسر نامشروع پاپ پل، پیر لوئیجی فارنزه، آن را به عنوان دارایی به دست آورد، بر پارما و پیاچنزا حکومت می‌کردند. پیر لوئیجی همچنین دوک کاسترو بود، عنوانی که توسط پدرش به او اعطا شده بود، پس از آنکه پدرش آن را از زمین‌های بازیابی شده پس از مرگ رانچیو بزرگ، برادر کوچکتر پیر لوئیجی، ایجاد کرد. نیابت سلطنت در تلاش برای تجدید اتحاد با خانواده فارنیزی، فرانسه به او پیشنهاد ازدواج با خواهرزاده کاردینال ژول مازارن را داد. این زن جوان جهیزیه ۵۰۰۰۰۰ اسکودی می‌آورد، اما رانوچیو، با وجود نیاز مبرم دوک‌نشین به پول، حتی این پیشنهاد را هم در نظر نگرفت زیرا دختر از درجه شاهزاده‌ای برخوردار نبود. با این حال، او توانست در نبرد بین فرانسه و اسپانیا بی‌طرف بماند، اما با این وجود مجبور شد اجازه عبور سربازان از هر دو طرف را بدهد، که این امر به ضرر مردم محلی بود. از دست دادن کاسترو در دوران سلطنت اودورادو، این دوک‌نشین درگیر جنگ اول کاسترو علیه اوربان هشتم شده بود که خزانه‌های آن را تهی کرده بود. در سال ۱۶۴۹، اینوسنت دهم، جانشین اوربان، رانچیو را به تحریک قتل اسقف بارنابی کریستوفورو جیاردا متهم کرد. در همین حال، دوک ارتشی به فرماندهی یاکوپو گوفریدو تشکیل داد که در نزدیکی بولونیا شکست خورد. در سال ۱۶۵۷، قرار بود دوک کاسترو را بازخرید کند، اما بودجه لازم را نداشت، بنابراین پاپ جدید، الکساندر هفتم، تصمیم گرفت آن را به‌طور قطعی مصادره کند. با این حال، دو سال بعد، در سال ۱۶۵۹، با صلح پیرنه بین فرانسه و اسپانیا، دوک موفق شد بندی را در قرارداد بگنجاند که به او هشت سال دیگر فرصت می‌داد تا دوک‌نشین را بازخرید کند. دوک تلاش کرد تا به هر طریق ممکن پول جمع‌آوری کند و در سال ۱۶۶۶، نماینده خود، جولیو پلاتونی، را با مبلغ ۸۱۴٬۸۶۵ اسکودی طلا و نقره به رم فرستاد، اما مقامات اتاق پاپی از پرداخت آن خودداری کردند. اولین ازدواج اولین قرارداد ازدواج او با مارگاریتا ویولانته ساووی در ۱۱ اوت ۱۶۵۹ امضا شد و عروسی اندکی پس از آن در تورین جشن گرفته شد. مارگاریتا در سال ۱۶۶۰ به پارما رسید و طبق رسم فارنی، با جشن‌های باشکوهی مورد استقبال قرار گرفت. او زنی مذهبی با زیبایی نادر، پرهیزگار و فداکار به مریم مقدس لورتو و عاشق شکار روباه بود. | ## بخش 2: رانچیو دوم فارنزه | مارگاریتا ویولانته ساووی از همسرش اقامتگاهی شایسته شکوه او، کاخ سلطنتی کولورنو، که بعدها به کاخ دوک تبدیل شد، دریافت کرد. در ۱۴ دسامبر ۱۶۶۱، او یک دختر مرده به دنیا آورد و دو سال بعد، در ۲۸ آوریل ۱۶۶۳، هنگام به دنیا آوردن پسر مرده دیگری درگذشت. پیکر او در کلیسای استکاتا، به همراه ۱۱ شاهدخت و دوشس دیگر و ۱۴ شاهزاده و دوک از خاندان فارنیز، آرمیده است. ازدواج دوم در ۱۸ فوریه ۱۶۶۴، رانچیو با دخترعمویش ایزابلا دِسته، دختر فرانچسکو اول دِسته، دوک مودنا و رجیو، ازدواج کرد. این ازدواج همچنین تأثیر فرهنگی داشت، زیرا باعث انتقال دوک مودنا و رهبر گروه کر رجیو، آهنگساز مارکو اوچلینی، به دربار پارما شد، جایی که او همچنان همان سمت را داشت. ازدواج سوم در اکتبر ۱۶۶۸، رانچیو برای سومین بار با ماریا دِسته، خواهر همسر دومش، ازدواج کرد. سال‌های پایانی دوک با مبلغ هنگفتی که کلیسا رد کرده بود، تنها ماند؛ بنابراین، در سال ۱۶۸۲، پس از مذاکرات طولانی که در دربار امپراتوری توسط سفیر کنت فابیو پرلتی انجام شد، تصمیم گرفت قلمرو باردی و کومپیانو را از جیاناندرا دوریا لندی به قیمت ۱۲۰۷۱۴ دوکات خریداری کند. در سال ۱۶۷۹، او آهنگساز متولد فورلی، پیترو سیمونه آگوستینی، را به عنوان رهبر گروه کر دربار منصوب کرد. در طول جنگ بین فرانسه و دوک ساووی، ویکتور آمادئوس دوم، که به اتحادیه آگسبورگ پیوسته بود و توسط نیروهای امپراتوری به رهبری شاهزاده اوژن ساووی حمایت می‌شد، دوک‌نشین پارما توسط نیروهای امپراتوری مورد حمله قرار گرفت و غارت شد. نه تنها نفقه آنها به رعایایشان رسید، بلکه تجاوز، بدرفتاری و خشونت بی‌وقفه ادامه یافت. سه سال قبل، او با دوروتیا سوفی نویبورگ ازدواج کرده بود که از او دو فرزند داشت: الکساندر که تنها در هشت ماهگی درگذشت و الیزابت. درگیری‌ها با دستگاه پاپ در دوران سلطنت اودورادو، دوک‌نشین رو به زوال درگیر جنگ‌های کاسترو، بر سر دوک‌نشین کاسترو که در بالا به آن اشاره شد، شده بود. این دوک‌نشین یک تیول فارنِس در ایالات پاپی، در شمال رم بود که خانواده قدرتمند پاپ اوربان هشتم، باربرینی، مشتاق به دست آوردن آن بودند. آنها بهانه‌ای پیدا کردند وقتی که اودورادو قادر به بازپرداخت طلبکاران خود که از آنها بدهی‌هایی داشت، نبود. رانچیو از بازپرداخت بدهی‌های پدرش خودداری کرد، با وجود اینکه پدرش پیمان صلح امضا شده‌ای برای انجام این کار داشت. او همچنین از به رسمیت شناختن اسقف جدید کاسترو که توسط جانشین اوربان، اینوسنت دهم، منصوب شده بود، خودداری کرد. اینوسنت، رانچیو را به قتل متهم کرد و در تلافی، نیروهای وفادار به پاپ، کاسترو را محاصره و سپس آن را با خاک یکسان کردند. | ## بخش 3: رانچیو دوم فارنزه | در اوت همان سال، نیروهای پارمنس در نزدیکی بولونیا شکست خوردند و رانچیو علی‌رغم تلاش‌هایش برای خرید مجدد آن با پول، هیچ راهی برای بازپس‌گیری ملک خود نداشت. در سال ۱۶۷۲، او قلمرو باردی و کومپیانو را از جیاناندرا دوریا لندی خرید و به دوک‌نشین شکل نهایی خود را بخشید. در آخرین روزهای سلطنت او، دوک‌نشین از حضور نیروهای امپراتوری که در اختلاف بین ویکتور آمادئوس دوم ساووی و فرانسه می‌جنگیدند، به شدت رنج می‌برد. خانواده رانوچیو دوم سه بار ازدواج کرد: در ۲۹ آوریل ۱۶۶۰، رانوچیو ابتدا با مارگریت یولاند ساووا (متولد ۱۵ نوامبر ۱۶۳۵ - درگذشته ۲۹ آوریل ۱۶۶۳)، دختر ویکتور آمادئوس اول، دوک ساووا و کریستین ماری فرانسه، ازدواج کرد. در ۱۸ فوریه ۱۶۶۴، رانچیو با ایزابلا دِسته از مودنا (متولد ۳ اکتبر ۱۶۳۵ - درگذشته ۱۷ اوت ۱۶۶۶)، دختر فرانچسکو دِسته و دختر عمویش، ازدواج کرد. در ۱ ژانویه ۱۶۶۸، او با ماریا دِسته از مودنا (متولد ۸ دسامبر ۱۶۴۴ - درگذشته ۲۰ اوت ۱۶۸۴)، خواهر همسر دومش، ازدواج کرد. اولین ازدواج رانچیو با مارگاریتا ویولانته از ساووی فرزندان زیر را به همراه داشت: یک دختر (متولد و درگذشته در پارما در ۱۴ دسامبر ۱۶۶۱)؛ یک پسر (متولد ۲۷ آوریل در پارما، درگذشته در ۲۸ آوریل ۱۶۶۳). او از ایزابلا دِسته، همسر دومش، صاحب فرزندان زیر شد: مارگاریتا ماریا فارنزه (۱۶۶۴–۱۷۱۸)، که در ۱۴ ژوئیه ۱۶۹۲ با فرانچسکو دوم دِسته، دوک مودنا و رجیو، ازدواج کرد؛ ترزا فارنزه (۱۶۶۵–۱۷۰۲)، راهبه بندیکتی صومعه سنت آلساندرو در پارما؛ اُدورادو دوم فارنزه (۱۶۶۶–۱۶۹۳)، وارث احتمالی دوک‌نشین پارما و پیاچنزا، که پیش از پدرش درگذشت. از ازدواج سوم او با ماریا استه متولد شد: ایزابلا فرانچسکا ماریا لوسیا (پارما، ۱۴ دسامبر ۱۶۶۸ - پیاچنزا، ۹ ژوئیه ۱۷۱۸)، یک راهبه بندیکتین از صومعه سانتا ماریا دی کامپایا در نزدیکی پیاچنزا، و مدفون در آنجا؛ ویتوریا ماریا فرانچسکا (پارما، ۲۴ دسامبر ۱۶۶۹ - پارما، ۱۵ سپتامبر ۱۶۷۱)؛ یک پسر (پارما، ۲۴ ژوئن - ۲۸ ژوئن ۱۶۷۱)؛ ویتوریا (متولد و درگذشت در پارما در ۱۹ نوامبر ۱۶۷۲)؛ کاترینا (متولد و درگذشت در پارما در ۱۹ نوامبر ۱۶۷۲)؛ یک پسر (متولد و در پارما در ۲۶ دسامبر ۱۶۷۴ درگذشت). الئونورا (پارما، ۱ سپتامبر ۱۶۷۵ - پارما، ۳ نوامبر ۱۶۷۵)؛ فرانچسکو فارنزه (۱۶۷۸–۱۷۲۷)، دوک پارما و پیاچنزا از ۱۶۹۴; آنتونیو فارنزه (۱۶۷۹–۱۷۳۱)، آخرین دوک پارما و پیاچنزا از خانواده فارنزه از سال ۱۷۲۷. مروری بر سلطنت او نظر معاصران خیرخواهانه بود، زیرا دوک کارهای زیادی برای بهبود وضعیت رعایای خود انجام داد، مانند اضافه کردن خانواده‌های ثروتمند و روشنفکر به فهرست اشراف خود، خانواده‌هایی مانند نیسلی‌ها و ستون‌های سن پروتاسو و گرکیوتزو. او برای مبارزه با بیکاری کارگران، صادرات ابریشم خام را ممنوع کرد؛ در سال ۱۶۴۸، دفتر جامعه را به یک انجمن تبدیل کرد تا بتواند غلات و آرد را جمع‌آوری و توزیع کند؛ او دفتر بازدیدکننده عمومی، نوعی قاضی تجدیدنظر، را ایجاد کرد و اطمینان حاصل کرد که محاکمات خیلی طولانی نشوند، در حالی که مجازات‌های بسیار سختی را برای دزدان، ولگردان و جاعلان اعمال می‌کرد. از جمله موارد دیگر، او ثبت زمین پیاچنزا (۱۶۴۷) را اصلاح کرد؛ در سال ۱۶۵۴، خسارات ناشی از طغیان رودخانه پو را جبران کرد؛ در پارما و پیاچنزا آرشیو عمومی تأسیس کرد (۱۶۷۸)؛ دستور نقشه‌برداری از قلمرو دوک‌نشین را داد؛ و احیای زمین را افزایش داد (۱۶۹۱). در حوزه فرهنگی، او بر بهبود دانشگاه و کالج اشراف نظارت داشت، جایی که آکادمی دگلی اسکلتی را تأسیس کرد. دوک همچنین به موسیقی علاقه زیادی داشت و خوانندگان، رقصندگان و نوازندگان مشهوری را گرد خود جمع کرده بود: از جمله آهنگسازان قابل توجه، مارکو اوچلینی بود که پس از ازدواج رانچیو با ایزابلا دِسته، به عنوان رهبر گروه کر دوک از مودنا به پارما آمد. | ## جمع‌بندی | در طول سلطنت خود، نقاشی‌ها و جلدهای گرانبهایی را خریداری کرد و بیشتر آثار متعلق به مجموعه‌های خانوادگی را که در اقامتگاه‌های رومی نگهداری می‌شدند، به پارما منتقل کرد.