موضوع مقاله: خدمات اتوبوس‌رانی سازمان حمل‌ونقل شیکاگو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # خدمات اتوبوس‌رانی سازمان حمل‌ونقل شیکاگو | مقدمه: خدمات اتوبوس‌رانی سازمان حمل‌ونقل شیکاگو در سراسر شیکاگو، ایلینوی و حومه‌های اطراف آن ارائه می‌شود و توسط سازمان حمل‌ونقل شیکاگو (سی‌تی‌اِی) اداره می‌گردد. | ## بخش 1: خدمات اتوبوس‌رانی سازمان حمل‌ونقل شیکاگو | در سال ۲۰۲۵، سیستم اتوبوس‌رانی سی‌تی‌اِی ۱۸۳٬۹۵۸٬۱۰۰ نفر جابه‌جایی مسافر داشته است، که طبق آمار سه‌ماهه چهارم سال ۲۰۲۵، حدود ۵۶۲٬۲۰۰ نفر در هر روزِ کاری برآورد می‌شود. در طول چند دهه بعد، خدمات واگن‌های اسبی بیشتری که توسط شرکت‌های متعدد اداره می‌شدند، وارد عملیات شدند. در سال ۱۹۱۴، شرکت‌های تراموایی که در شیکاگو فعالیت می‌کردند، در «خطوط سطحی شیکاگو» ادغام شدند. در سال ۱۹۴۷، این شرکت ادغام‌شده توسط «سازمان حمل‌ونقل شیکاگو» که به تازگی تأسیس شده بود، خریداری شد. در طول دهه اول پس از این واگذاری، سی‌تی‌اِی بر برچیدن خطوط تراموا به نفع اتوبوس‌های موتوری نظارت کرد. در دهه ۱۹۵۰، ناوگان حدوداً ۷۰۰ دستگاهیِ اتوبوس‌های برقی، بزرگ‌ترین ناوگان از این نوع در ایالات متحده بود و حدود یک‌چهارم از کل وسایل نقلیه حمل‌ونقل سطحی سی‌تی‌اِی (اتوبوس موتوری، اتوبوس برقی و تا سال ۱۹۵۸، تراموا) را تشکیل می‌داد.Murray, Alan (2000). احتمالاً تحت تأثیر کولاک سال ۱۹۶۷ شیکاگو، که طی آن اتوبوس‌های برقی سی‌تی‌اِی قادر به مانور دادن در اطراف خودروهای رها شده بدون قطع شدن اتصال برق نبودند، سی‌تی‌اِی تصمیم به توقف خدمات اتوبوس برقی گرفت. خدمات اتوبوس برقی در اواخر دهه ۱۹۶۰ و اوایل دهه ۱۹۷۰ به تدریج متوقف شد و این اتوبوس‌ها برای آخرین بار در ۲۵ مارس ۱۹۷۳ به حرکت درآمدند. | ## بخش 2: خدمات اتوبوس‌رانی سازمان حمل‌ونقل شیکاگو | خدمات اتوبوس موتوری اتوبوس‌های سی‌تی‌اِی به «لیموزین سبز» یا «سبز بزرگ» معروف بودند؛ اتوبوس‌ها از زمان تأسیس سی‌تی‌اِی تا اواخر دهه ۱۹۸۰ به یک یا چند طیف از رنگ سبز مزین بودند. با تحویل اتوبوس‌های «تی‌ام‌سی آرتی‌اس» در سال ۱۹۹۱، یک طرح رنگی میهن‌پرستانه‌تر اتخاذ شد و طرح سبز تا سال ۱۹۹۶ به‌طور کامل کنار گذاشته شد. سی‌تی‌اِی بین اواسط دهه ۱۹۷۰ تا اواخر دهه ۱۹۸۰ اتوبوس‌های بسیار کمی خریداری کرد. در این مدت، خریدها فقط در سال ۱۹۷۹ (۲۰ دستگاه اتوبوس آکاردئونی مان/اِی‌اِم جنرال اس‌جی ۲۲۰)، سال‌های ۸۳–۱۹۸۲ (۲۰۰ دستگاه اتوبوس فلایر دی۹۰۱ و ۱۲۵ دستگاه اتوبوس آکاردئونی اِم‌اِی‌اِن اضافی) و سال ۱۹۸۵ (۳۶۲ دستگاه اتوبوس با طول استاندارد اِم‌اِی‌اِن آمریکانا) انجام شد. جنبه دیگر این دوره این بود که به استثنای سفارش‌های اِم‌اِی‌اِن در سال‌های ۱۹۷۹ و ۱۹۸۳، هیچ‌کدام از آن اتوبوس‌ها دارای تهویه مطبوع نبودند که یک اقدام صرفه‌جویانه در بودجه توسط سی‌تی‌اِی بود. ناوگان اتوبوس‌های جی‌ام «نیو لوک» متعلق به سال‌های ۷۶–۱۹۷۲ که در مجموع ۱۸۷۰ دستگاه بود و در ابتدا دارای تهویه مطبوع بودند (اگرچه مشکلاتی در سیستم‌های تهویه وجود داشت که در نهایت از کار افتادند و پنجره‌های کشویی در اتوبوس‌ها نصب شد)، اکثریت وسایل نقلیه در حال خدمت را تا اوایل دهه ۱۹۹۰ تشکیل می‌دادند. همچنین، در همان سال، سی‌تی‌اِی آخرین سفارش اتوبوس‌های کف‌بلند خود را از شرکت فلکسیبل، اندکی پیش از ورشکستگی این سازنده، دریافت کرد. در سال ۱۹۹۸، سی‌تی‌اِی سفارشی برای ۴۸۴ دستگاه اتوبوس ترانزیت کف‌تخت جدید به شرکت اتوبوس‌سازی کانادایی نووا باس داد. | ## بخش 3: خدمات اتوبوس‌رانی سازمان حمل‌ونقل شیکاگو | این اقدام، سی‌تی‌اِی را به عنوان اولین مشتری آمریکایی نووا برای محصول شاخص آن، یعنی سری ال‌اف‌اس، معرفی کرد. این کار همچنین برای برآورده کردن الزامات «خرید کالای آمریکایی» برای اتوبوس‌ها در بازار اتوبوس‌های ترانزیت ایالات متحده انجام شد، چرا که جنرال موتورز تولید اتوبوس را متوقف کرده بود و فلکسیبل نیز از دور خارج شده بود. در نهایت، این اتوبوس‌ها به دلیل قدمت و همچنین فقدان تهویه مطبوع و عدم انطباق با استانداردهای معلولان (اِی‌دی‌اِی)، جایگزین اتوبوس‌هایی شدند که در سال‌های ۱۹۸۳ و ۱۹۸۵ ساخته شده بودند. در دهه ۲۰۱۰، پروژه‌های اتوبوس‌رانی که به دنبال اجرای برخی ویژگی‌های سامانه اتوبوس تندرو (بی‌آرتی) بودند، انجام شد. «جفری جامپ» در نوامبر ۲۰۱۲ افتتاح شد و «لوپ لینک» در دسامبر ۲۰۱۵ آغاز به کار کرد. ناوگان امروزه، ناوگان سی‌تی‌اِی عمدتاً در اختیار مدل «نیو فلایر دی۴۰ال‌اف» است که جایگزین اتوبوس‌های ساخته شده در سال‌های ۱۹۹۱ و ۱۹۹۵ شد. سی‌تی‌اِی حق انتخاب دیگری را برای خرید بیست و پنج دستگاه اتوبوس اضافی از شرکت نووا باس به کار گرفت. | ## جمع‌بندی | نووا باس ۶۰۰ دستگاه اتوبوس جدیدِ دیگر را تحویل داد که جایگزین باقی‌ماندهٔ اتوبوس‌های قدیمی‌تر نووا (تحویل شده بین سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۲) شدند و علاوه بر آن، روند از رده خارج کردن اتوبوس‌های نیو فلایر دی۴۰ال‌اف تحویل شده بین سال‌های ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۹ را آغاز کردند.