موضوع مقاله: اشغال جنوب لبنان توسط اسرائیل (۱۹۸۲–۲۰۰۰) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # اشغال جنوب لبنان توسط اسرائیل (۱۹۸۲–۲۰۰۰) | مقدمه: در ژوئن ۱۹۸۲، اسرائیل در پاسخ به حملات شبه نظامیان فلسطینی از جنوب لبنان به لبنان حمله کرد. | ## بخش 1: اشغال جنوب لبنان توسط اسرائیل (۱۹۸۲–۲۰۰۰) | نیروهای دفاعی اسرائیل (IDF) به همراه شبه نظامیان مسیحی مارونی هم‌پیمانشان درگیر در جنگ داخلی لبنان، نیمه جنوبی لبنان را تا پایتخت آن بیروت اشغال کردند. ارتش اسرائیل در ۲۹ سپتامبر ۱۹۸۲ بیروت را ترک کرد، اما به اشغال نیمه جنوبی این کشور ادامه داد. با افزایش تلفات ناشی از حملات چریکها، ارتش اسرائیل در ۳ سپتامبر ۱۹۸۳ به سمت جنوب به رودخانه اولی عقب‌نشینی کرد. از فوریه تا آوریل ۱۹۸۵، ارتش اسرائیل یک عقب‌نشینی چندمرحله‌ای به یک «منطقه امنیتی» را در امتداد مرز انجام داد، که به گفته آن‌ها برای محافظت از شمال اسرائیل بود. از این نقطه به بعد، اسرائیل از ارتش جنوب لبنان (SLA)، شبه نظامیان مسیحی لبنانی، در برابر حزب‌الله و دیگر شبه نظامیان مسلمان حمایت کرد. خانه حدود ۱۸۰٬۰۰۰ نفر - ۶ درصد از جمعیت لبنان - که در حدود صد روستا و شهر کوچک زندگی می‌کردند در این منطقه بود. 18–19 در حالی که ارتش اسرائیل بر امنیت عمومی منطقه نظارت می‌کرد، ارتش جنوب لبنان اکثر امور سرزمین‌های اشغالی از جمله عملیات بازداشتگاه خیام را مدیریت می‌کرد. این ارتش همچنین یک منطقه در اطراف جزین، درست در شمال منطقه امنیتی را در کنترل داشت. بیشتر منطقه امنیتی اسرائیل در منطقه ای قرار داشت که توسط نیروهای حافظ صلح سازمان ملل متحد از نیروهای موقت سازمان ملل در لبنان (یونیفل) که از زمان تهاجم اسرائیل در سال ۱۹۷۸ در آنجا مستقر شده بودند، از آن نگهبانی می‌شد. پیش زمینه شورش فلسطین و جنگ داخلی لبنان اگرچه نوار اشغال شده در سال ۱۹۸۵ پس از فروپاشی دولت لبنان آزاد و جدایی اسرائیل از بیشتر مناطق لبنان رسماً توسط اسرائیل تشکیل شد، این ریشه در مراحل پسایند و اولیه جنگ داخلی لبنان دارد. در سال ۱۹۶۸، ستیزه‌جویان فلسطینی به رهبری سازمان آزادیبخش فلسطین (ساف) کنترل گسترده‌ای بر جنوب لبنان داشتند و از آنجا شورش علیه اسرائیل و مسیحیان لبنان را آغاز کردند. | ## بخش 2: اشغال جنوب لبنان توسط اسرائیل (۱۹۸۲–۲۰۰۰) | در سال ۱۹۷۵، حضور ساف مزاحمت شدیدی برای مسیحیان و ساکنان محلی شده بود و شبه نظامیان مسیحی به‌طور فزاینده ای شروع به درگیری با ستیزه‌جویان فلسطینی در درگیری‌های آشکار شدند. از اواسط سال ۱۹۷۶ به بعد، اسرائیل شروع به کمک به ساکنان و شبه نظامیان مسیحی لبنان از طریق " حصار خوب " در امتداد مرز اسرائیل و لبنان کرد. ۱۹۷۸ حمله اسرائیل به لبنان پس از قتل‌عام ۳۸ شهروند اسرائیلی در جاده ساحلی در سال ۱۹۷۸ توسط ستیزه‌جویان فلسطینی در تل آویو، اسرائیل به لبنان حمله کرد تا سازمان آزادیبخش فلسطین را از امتداد مرز خود براند که درگیری در جنوب لبنان در سال ۱۹۷۸ را کلید زد. پس از یک هفته درگیری، ساف از جنوب لبنان عقب‌نشینی کرد و اسرائیل حمایت خود را از ارتش مسیحی جنوب لبنان (SLA) افزایش داد. در سال ۱۹۷۹، سعد حداد، مؤسس SLA، تأسیس دولت آزاد لبنان را با حمایت اسرائیل اعلان کرد. پس از عقب‌نشینی اسرائیل در پایان عملیات، نیروهای موقت سازمان ملل متحد در لبنان (یونیفل) در امتداد مرز اسرائیل و لبنان مستقر شدند. تاریخچه ۱۹۸۲ حمله اسرائیل به لبنان با افزایش حملات در شمال اسرائیل و تلاش برای ترور دیپلمات اسرائیلی شلومو آرگوف، اسرائیل به لبنان حمله کرد تا ساف را از امتداد مرز خود براند و جنگ ۱۹۸۲ لبنان را آغاز کرد. در سال ۱۹۸۵، اسرائیل به جبهه ای که به عنوان «منطقه امنیتی» در جنوب لبنان تعیین شده بود، عقب نشست، و در آنجا نیروهای خود را برای جنگ در کنار SLA علیه حزب‌الله و سایر گروه‌های شبه نظامی مسلمان حفظ کرد، که نشانگر آغاز درگیری ۱۹۸۵–۲۰۰۰ در جنوب لبنان بود. طی چند سال، حضور گروه‌های شبه‌نظامی لبنانی به رهبری حزب‌الله شیعه، در سمت اسرائیل در کمربند امنیتی افزایش یافت. رانندگی در جاده‌ها خطرناک شد و نیروهای ارتش اسرائیل بیشتر در اردوگاه‌های نظامی ماندند تا در جاده‌ها. در ۲۷ ژوئیه ۱۹۸۹، شیخ عبدالکریم عبید، رهبر حزب‌الله در جنوب لبنان، و دو تن از دستیارانش، توسط کماندوهای ارتش اسرائیل از خانه اش در جیبشیت ربوده شدند. | ## بخش 3: اشغال جنوب لبنان توسط اسرائیل (۱۹۸۲–۲۰۰۰) | 5 در ۱۶ فوریه ۱۹۹۲، رهبر وقت حزب‌الله، عباس موسوی، توسط موشک‌های بالگرد ارتش اسرائیل ترور شد. ارتش اسرائیل تصور می‌کرد که رهبری حزب‌الله از ترس جان خود و خانواده‌هایشان فعالیت‌هایش را محدود خواهد کرد. در ژوئیه ۱۹۹۳، ارتش اسرائیل عملیات پاسخگویی را آغاز کرد که باعث ویرانی گسترده در سراسر جنوب لبنان شد اما نتوانست به فعالیت‌های حزب‌الله پایان دهد. در ۱۱ آوریل ۱۹۹۶ ارتش، نیروی دریایی و نیروی هوایی اسرائیل بمباران هفده روزه جنوب لبنان را شروع کردند، عملیات انگور خشم که در آن ۱۵۴ غیرنظامی لبنانی کشته شدند. عقب‌نشینی ۲۰۰۰ اسرائیل قبل از انتخابات اسراییل در ماه مه ۱۹۹۹، نخست‌وزیر اسرائیل، ایهود باراک، وعده داد که ظرف یک سال تمام نیروهای اسرائیلی از جنوب لبنان عقب‌نشینی خواهند کرد و عملاً حمایت از ارتش لبنان جنوبی را قطع خواهد کرد. زمانی که تلاش‌های مذاکره بین اسرائیل و سوریه که هدف آن دستیابی به توافق صلح بین اسرائیل و لبنان نیز بود، به دلیل کنترل سوریه بر لبنان تا سال ۲۰۰۵ شکست خورد، باراک به تصمیم عقب‌نشینی ارتش اسرائیل به مرز اسرائیل رسید. با افزایش فشار بر ارتش لبنان و اداره کمربند امنیتی جنوب لبنان، این سیستم شروع به فروریختن کرد و بسیاری از اعضای ارتش و دولت درخواست پناهندگی سیاسی در اسرائیل و سایر کشورها کردند. با افزایش حملات حزب‌الله، کادرهای ارتش جنوب لبنان، با کاهش خدمت سربازی و نرخ بالای فرار از خدمت در رده‌های پایین‌تر رو به وخامت گذاشت. در آوریل ۲۰۰۰، زمانی که مشخص شد که عقب‌نشینی اسرائیل در عرض چند هفته یا چند ماه اتفاق می‌افتد، برخی از مقامات SLA شروع به انتقال خانواده‌های خود به شمال اسرائیل کردند. ارتش جنوب لبنان کوتاهی بعد سقوط کرد و اکثر افسران و مقامات دولتی به همراه خانواده‌های خود به اسرائیل گریختند، زیرا حزب‌الله بر واحدهای باقی مانده فشار وارد کرد. | ## جمع‌بندی | زمانی که اسرائیل به پناهجویان اجازه ورود داد، حدود ۷۰۰۰ پناهجو، از جمله سربازان ارتش جنوب لبنان، مقامات منطقه امنیتی و خانواده‌های آنها وارد الجلیل شدند.