موضوع مقاله: رسوایی فوتبال ایتالیا ۲۰۰۴–۲۰۱۰ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # رسوایی فوتبال ایتالیا ۲۰۰۴–۲۰۱۰ | مقدمه: رسوایی فوتبال ایتالیا در سال‌های ۲۰۰۴ تا ۲۰۱۰ که با نام کاسو پلاسوالنزه نیز شناخته می‌شود، رسوایی مربوط به حسابداری نادرست در باشگاه‌های فوتبال ایتالیا بود. | ## بخش 1: رسوایی فوتبال ایتالیا ۲۰۰۴–۲۰۱۰ | پیشینه در اوایل دهه ۲۰۰۰، باشگاه‌های مختلف فوتبال ایتالیا به دلیل قطع حمایت مالی از سوی حامیان مالی، اعلام ورشکستگی کردند. باشگاه‌های فوتبال درگیر شامل آث فیورنتینا (۲۰۰۲)، مونزا (۲۰۰۴)، اس‌اس‌سی ناپولی (۲۰۰۴)، آنکونا کالچو (۲۰۰۴)، تورینو کالچو (۲۰۰۵)، آث پروجا (۲۰۰۵)، کومو (۲۰۰۵)، رجیانا (۲۰۰۵)، سالرنیتانا اسپورت (۲۰۰۵) و آث ونزیا (۲۰۰۵) بودند. علاوه بر این، پارما دچار ورشکستگی شد و در سال ۲۰۰۴ به عنوان باشگاه فوتبال پارما (SpA) دوباره تأسیس شد. پیش‌تر، برخی از این باشگاه‌ها از طریق تبادل متقابل بازیکنان در بازار انتقال فوتبال سود می‌بردند، به‌طوری که چندین بازیکن بین باشگاه‌ها جابه‌جا می‌شد و معمولاً شامل پرداخت‌های مالی نیز بود. این روش معمولاً برای باشگاه‌ها سود کوتاه‌مدت به همراه داشت، اما در بلندمدت باعث افزایش هزینه‌ها از طریق «استهلاک» ارزش مالی بازیکنان می‌شد (معادل دارایی‌های مشهود، کاهش ارزش). در فوریهٔ ۲۰۰۳، قانونی تصویب شد که به باشگاه‌ها اجازه می‌داد هزینه‌های استهلاک را به تأخیر بیندازند (قانون ایتالیا ۹۱/۱۹۸۱، ماده ۱۸ب) و از بازسرمایه‌گذاری از طریق حقوق صاحبان سهام منفی جلوگیری کنند. با وجود این قانون، بسیاری از باشگاه‌ها همچنان به تبادل متقابل بازیکنان ادامه دادند تا سود کوتاه‌مدت لازم برای رعایت معیارهای مالی فصل ۲۰۰۳–۲۰۰۴ را تأمین کنند. این قانون در سال ۲۰۰۵ غیرقانونی اعلام شد، که باعث شد برخی باشگاه‌ها بازسرمایه‌گذاری کنند و صندوق استهلاک خود را تا ۳۰ ژوئن ۲۰۰۷ حذف نمایند. در نتیجه، باشگاه‌ها مجبور شدند کسری سرمایه دیگری را جبران کنند که بعدها هنگام بازارزیابی برند و وثایق بانکی آن‌ها باعث بروز جنجال شد. | ## بخش 2: رسوایی فوتبال ایتالیا ۲۰۰۴–۲۰۱۰ | رسوایی‌ها همچنین شامل تاریخ‌گذاری نادرست سود حاصل از نقل و انتقال بازیکنان می‌شد. برای مثال، در ژوئیه ۲۰۰۱ ، رم هافبک بین‌المللی ژاپنی خود، هیدتوشی ناکاتا را به قیمت ۵۵ دلار فروخت. میلیارد لیر، اما باشگاه سود فصل ۲۰۰۰–۲۰۰۱ را در حساب‌های خود ثبت کرد، و ادعا کرد که این قرارداد قبل از پایان سال مالی، که برای اکثر باشگاه‌ها ۳۰ ژوئن ۲۰۰۱ بود، توافق شده است. به عنوان مثال می‌توان به معاملات مربوط به جوزپه کولوچی و آلبرتو ماریا فونتانا (رم-ورونا، هر دو با هزینه ۱۲٫۵ میلیارد لیر)؛ و مبادله‌ای که شامل آمدئو مانگون، پائولو پوگی و سرگئی گورنکو در ازای دیه‌گو فوزر، رافائله لونگو و سالیو لاسیسی (رم-پارما، هر دو با هزینه انتقال ۶۵ میلیارد لیر در مجموع) بود، اشاره کرد. تبادلات دیگر شامل موارد زیر بود: ماتوزالم و یک بازیکن ناشناس (پارما–ناپولی، هر دو ۱۴ میلیارد لیره)؛ مانوئله بلاسّی و جوزپه کاتیورا (رُم–پروجا، هر دو ۱۸ میلیارد لیره)؛ پائولو جینسترا و ماتئو بوگانی (میلان–اینتر)؛ جِمارکو فرتزا و آلِساندرو فرو (اینتر–رُم، هر دو ۸٫۸ میلیارد لیره) در سال ۲۰۰۱؛ وراتیسلاو گِرِشکو و ماتیا آلمِیدا (اینتر–پارما، هر دو با مبلغ ۱۶ میلیون یورو)؛ لویجی سارتر و سباستیانو سیویلیا (پارما–رُم، هر دو حدود ۹ میلیون یورو)؛ فرانچسکو کوکو و کلارنس سیدورف (میلان–اینتر، هر دو ۲۹ میلیون یورو)؛ داویده بومباردینی و فرانکو بریِنزا (پالرمو–رُم، ۵۰٪ حقوق هر دو ۵٫۵ میلیون یورو)؛ گابریله پائولتی و لویجی پانارلی برای فُنتانا–فرتزا (تورینو–رُم، ۵۰٪ حقوق هر دو ۱۰٫۵ میلیون یورو) در سال ۲۰۰۲؛ و روبن مالدونادو و گونزالو مارتینز در ژانویهٔ ۲۰۰۳. این رسوایی اوج دوره‌ای بود که رسانه‌های ایتالیا آن را مدیریت شبه‌دوپینگ، رسوایی ترازنامه، و سودهای ساختگی یا سودهای خودساخته می‌نامیدند. رئیس باشگاه بولونیا، جوزپه گاتزونی فراسکارا، بی‌گناهی خود را اعلام کرد و حسابداری نادرست را به فدراسیون فوتبال ایتالیا گزارش داد. با این حال، بولونیا نیز در تبادل متقابل بازیکنان دخیل بود، مانند زمانی که ۵۰٪ باقی‌مانده حقوق جاناتان بینوتو از یوونتوس خریداری شد، با فروش جیاکومو چیپریانی، آلِساندرو گامبرینی و الکس پدرزولی در سال ۲۰۰۰ با همان مجموع مبلغ انتقال، و سپس فروش بینوتو به اینترمیلان در ازای فابیو ماسلاری در سال ۲۰۰۱. معاملات از آنجایی که فدراسیون فوتبال ایتالیا نتوانست ثابت کند که باشگاه‌های فوتبال قصد «کاهش» قیمت بازیکنان بزرگسال را داشته‌اند، فقط معاملات مربوط به بازیکنان جوان مجازات شدند. | ## بخش 3: رسوایی فوتبال ایتالیا ۲۰۰۴–۲۰۱۰ | [ نیازمند منبع ] بازیگران دریافتهزینهژوئن ۲۰۰۳میلانچیویومارتینو اولیویتتی (۵۰٪) + ۰٫۱ میلیون یوروپاولو سامارکو (۵۰٪)۱٫۱ میلیون یورومیلانبین‌المللیماتئو داینیت (۵۰٪) + ۰٫۲۵ میلیون یوروسالواتور فرارو (۵۰٪)۱٫۷۵ میلیون یورومتیو جیوردانو (۵۰٪) + ۰٫۲۲۵ میلیون یوروآلساندرو لیوی (۵۰٪)۱٫۷۲۵ میلیون یورورونی دیوک توما (۵۰٪) + ۰٫۲۵ میلیون یوروجوزپه تیکلی (۵۰٪)۱٫۷۵ میلیون یوروسیمون برونلی (۵۰٪) +۰٫۲۵ میلیون یورومارکو وارالدی (۵۰٪)۱٫۷۵ میلیون یورومیلانپارمارابرتو ماسارو (۵۰٪)مارکو دونالد (۵۰٪)۲ میلیون یوروفیلیپو پورکار (۵۰٪)میرکو استفانی (۵۰٪)۱ میلیون یورولوکا فراتی (۵۰٪)داڤیدفارو (۵۰٪)۱ میلیون یورومیلانسمپدوریهزینهآیکچوکو کالو (۵۰٪) + ۱ میلیون یورو نقدلوکا انتونینی (۵۰٪)۲ میلیون یوروتورینترنانا"مامانوئل کالایو" (۵۰ درصد)الساندرو سیبوشی (۵۰ درصد)ژوئیه ۲۰۰۳ریجینیااودینیزگونزالو مارتینز (۵۰٪)آلساندرو پیرینیآندریا سوتیل (۵۰٪)ژانویه ۲۰۰۴ژنوااودینیزمحمد گارگو (۵۰٪)والون بهرامی (۵۰٪)ویتوریو میکولوشی (۵۰٪)رودریگ بویسفر (۵۰٪) تحقیقات در سال ۲۰۰۴، رم و لاتزیو، و پس از آن میلان و اینترناسیونال، به دلیل حسابداری نادرست مورد بررسی قرار گرفتند. این اتهام حاکی از آن بود که مالک، دارایی‌های کومو را با قیمتی غیراقتصادی به جنوا منتقل کرده است. از طرف باشگاه فیورنتینا، مدیر تصفیه از دادگاه فلورانس دریافت که تاریخ سود بازیکنان و معاملات متقابل در ترازنامه اشتباه بوده است. اتهام جداگانه‌ای مربوط به برونلی در سال ۲۰۰۷ افشا شد؛ برونلی ادعا کرد که سند انتقال حاوی امضای او نبوده و او هنگام انتقال از میلان به اینترناسیونال هیچ اطلاعی نداشته است. مدیربرنامه‌های برونلی متهم و برکنار شد و برونلی از اینترناسیونال به دلیل سهل‌انگاری شکایت کرد و برونلی را مجبور به بازنشستگی کرد. در ژانویه ۲۰۰۷، دادستان، روایت کذب کرسپو (مبادله پول نقد به علاوه بازیکن) و دومنیکو مورفئو (شکست فیورنتینا) را افشا کرد. در جریان تحقیقات جاری در مورد پارما، یک بازیکن فوتبال به نام آمائوری، به عنوان بازیکن آزاد از ناپولی توسط پارما جذب شد، اما مبلغ هنگفتی نیز به عنوان حق‌العمل پرداخت شد. | ## جمع‌بندی | آمائوری تابعیت اتحادیه اروپا نداشت و باشگاه‌های ایتالیایی معمولاً سهمیه ثبت نام غیر اتحادیه اروپا را از سایر باشگاه‌ها خریداری می‌کردند.