aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: دوک بورگونی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # دوک بورگونی | مقدمه: دوک بورگونی (، عنوانی بود که توسط حاکمان دوک‌نشین بورگونی، از زمان تأسیس آن در سال ۸۴۳ تا الحاق آن به پادشاهی فرانسه در سال ۱۴۷۷، و بعدها توسط اعضای خاندان هابسبورگ، از جمله امپراتوران مقدس روم و پادشاهان اسپانیا، که ادعای مالکیت بورگونی را داشتند و بر هلند بورگونی حکومت می‌کردند، استفاده می‌شد. | ## بخش 1: دوک بورگونی | دوک‌نشین بورگونی بخش کوچکی از سرزمین‌های سنتی بورگونی‌ها در غرب رودخانه سون بود که در سال ۸۴۳ به پادشاهی فرانک‌های غربی، متعلق به شارل تاس، واگذار شد. با شروع از روبر دوم، پادشاه فرانسه ، این عنوان در اختیار کاپتی‌ها، خانواده سلطنتی فرانسه، بود. در سال ۱۰۳۲، هانری یکم، پادشاه فرانسه، دوک‌نشین را به برادر کوچکترش، روبر، که خاندان بورگونی را تأسیس کرد، اعطا کرد. | ## بخش 2: دوک بورگونی | هنگامی که دودمان ارشد خاندان بورگونی در سال ۱۳۶۱ منقرض شد، این عنوان از طریق خویشاوندی خونی به ژان دوم، پادشاه فرانسه به ارث رسید. دوک‌های والوا-بورگونی به تدریج بر مجموعه‌ای وسیع از سرزمین‌ها که به عنوان دولت بورگونی شناخته می‌شد، حکومت کردند و به رقبای خطرناکی برای خاندان سلطنتی ارشد فرانسوی، یعنی خاندان والوآ، تبدیل شدند. هنگامی که نسل مردان دوک‌های والوا-بورگونی در سال ۱۴۷۷ منقرض شد، دوک‌نشین بورگونی توسط لوئی یازدهم، پادشاه فرانسه مصادره شد. | ## بخش 3: دوک بورگونی | عنوان «دوک بورگونی» پس از ازدواج ماری بورگونی با ماکسیمیلیان یکم، آرشیدوک اتریش در سال ۱۴۷۷ به پادشاهان هابسبورگ منتقل شد. هابسبورگ‌ها از این ارتباط برای ادعای مالکیت بورگونی و حکومت بر میراث بورگونی خود تا دوران ناپلئون استفاده کردند. | ## جمع‌بندی | این عنوان متعاقباً برای چندین پسر کوچکتر خاندان بوربون احیا شد و از سال ۱۹۷۵، شاخه‌های آن از «دوک بورگونی» به عنوان یک عنوان افتخاری احیا شده استفاده کرده‌اند.
موضوع مقاله: ویتوریو موسولینی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ویتوریو موسولینی | مقدمه: ویتوریو موسولینی (۲۷ سپتامبر ۱۹۱۶ - ۱۲ ژوئن ۱۹۹۷)،‌ یک منتقد فیلم و تهیه‌کننده ایتالیایی بود. | ## بخش 1: ویتوریو موسولینی | با این حال، او نخستن پسر رسمی موسولینی از همسر دومش راکله بود؛ چرا که برادر ناتنی بزرگترش، بنیتو آلبینو داسلر (پسر موسولینی از ایدا دالسر) هرگز رسماً توسط رژیم فاشیستی موسولینی به رسمیت شناخته نشد. او با اورسولا بوولی میلانی (۱۹۱۴-۲۰۰۹) که دو سال بزرگتر از خودش بود، ازدواج کرد. در ژانویه ۱۹۳۸، موسولینی و همسرش تولد نخستین فرزندشان، پسری به نام «گوئیدو»، متولد رم را اعلام کردند. برخلاف برادرش (که بمباران توده‌های غیرنظامیان اتیوپی را «شکوفایی گل رز» و کشتار را «سرگرمی فوق‌العاده خوب» توصیف کرده بود)، ویتوریو خلبان جدی محسوب نمی‌شد. | ## بخش 2: ویتوریو موسولینی | آثار منتقدان آشکارا چپ‌گرا مانند میکل‌آنجلو آنتونیونی در این مجله منتشر می‌شد و ویتوریو حتی برای منتقد برجسته یهودی آلمانی، رودولف آرنهایم، در ویلا تورلونیا، اقامتگاهی پیدا کرد؛ ویتوریو به همراه یکی دیگر از دوستان یهودی خود، اورلاندو پیپرنو، در مسابقه اتومبیل‌رانی میل میگلیا شرکت کرد و دهم شد.. موسولینی با بسیاری از بهترین کارگردانان ایتالیا، مانند فدریکو فلینی، روبرتو روسلینی و میکل‌آنجلو آنتونیونی همکاری داشت. او که سردبیر مجله سینمایی سینما بود و با استودیوی فیلم ایتالیایی چینه‌چیتا همکاری داشت، پس از جنگ، موسولینی به آرژانتین مهاجرت کرد، اما بعداً به ایتالیا بازگشت. ویتوریو موسولینی در ۱۲ ژوئن ۱۹۹۷، در سن ۸۰ سالگی، پس از یک دوره طولانی بیماری، در کلینیکی در شهر رم درگذشت. | ## بخش 3: ویتوریو موسولینی | گوئیدو نیز به نوبه خود فرزندان زیر را داشت: کایو جولیو چزاره موسولینی (بوئنوس آیرس، ۴ مارس ۱۹۶۸)، که در انتخابات اروپایی ۲۰۱۹ از حزب برادران ایتالیا نامزد شد. او با فرانچسکا بوسلی ازدواج کرد و آنها دو فرزند داشتند: کارلو آلبرتو (استان تارانتو، ۱۹۹۶) و کوستانزا. و مارتینا موسولینی (فورلی، ۲۶ ژوئیه ۱۹۶۹ - سینالونگا، ۲۲ ژانویه ۲۰۱۶)، کارآفرینی که مدت زیادی در ونزوئلا زندگی کرد، و نویسنده کتاب «فاشیسم: دولت اجتماعی یا دیکتاتوری؟» (کانتاگالی، ۲۰۱۵) بود. او با آندریا سمرارو ازدواج کرد و صاحب دو فرزند به نام‌های پیرفلاویو و آندریا ویتوریا سمرارو شد. | ## جمع‌بندی | نوشته‌ها موسولینی نویسنده کتابی در سال ۱۹۷۳ درباره زنان زندگی پدرش با عنوان «موسولینی: زنان تراژیک در زندگی او» بود.
موضوع مقاله: نادیشا اویانگودا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نادیشا اویانگودا | مقدمه: نادیشا اویانگودا (۱۵ مارس ۱۹۹۳) نویسندۀ سری‌لانکایی-ایتالیایی است که آثارش بر مهاجرت و هویت متمرکز است. | ## بخش 1: نادیشا اویانگودا | او نویسندهٔ کتاب‌های «تنها فرد سیاه‌پوست در اتاق» و «بدن‌هایی که اهمیت دارند» است و همچنین میزبانی پادکست «دربارهٔ نژاد» را بر عهده دارد. زندگی نادیشا اویانگودا در سال ۱۹۹۳ در کلمبو، سری‌لانکا به دنیا آمد.اویانگودا به‌همراه خانواده‌اش به‌دلیل جنگ داخلی سری‌لانکا از کشور گریخت و در شش‌سالگی به ایتالیا رسید.تجربهٔ او و خانواده‌اش از سیاست‌های مهاجرتی ایتالیا باعث شد که اویانگودا به‌صراحت از حقوق مهاجران دفاع کند.همچنین، او بخشی از جنبش مهاجران نسل دوم به‌شمار می‌آید که از شبکه‌های اجتماعی برای وارد کردن تجربه‌های خود به گفتمان عمومی استفاده می‌کنند.نوشته‌های او بر موضوعاتی چون مهاجرت و هویت تمرکز دارند. داستان‌های او در رسانه‌هایی چون الجزیره انگلیسی، اوپن‌دموکراسی و دیلی تلگراف منتشر شده‌اند. | ## بخش 2: نادیشا اویانگودا | حرفه اویانگودا نویسندهٔ کتاب «تنها فرد سیاه‌پوست در اتاق» است که در سال ۲۰۲۱ در رم توسط انتشارات 66thand2nd منتشر شد. این خاطره‌نوشته به تجربه‌های اویانگودا از نژادپرستی در ایتالیا می‌پردازد و سبک آن را آناریتا تارونا «فرایندی صمیمی از چندزبان‌نویسی» توصیف کرده است، زیرا متن با بهره‌گیری از زبان‌های ایتالیایی، انگلیسی و سینهالی معنای میان‌فرهنگی را منتقل می‌کند.تارونا همچنین این اثر را با آثار زادی اسمیت، چیماماندا نگوزی آدیچی و تایه سلاسی مقایسه کرده است.نظریه‌پرداز و نویسندهٔ انتقادی ژنویِو ماکاپینگ نیز اویانگودا را یکی از صداهای نسل جدید نویسندگان ایتالیایی می‌داند که بازتاب‌دهندهٔ نژادپرستی معاصر هستند. این پادکست بر موضوع نژادپرستی تمرکز دارد و به‌ویژه به ترجمه و توضیح واژگان به‌کاررفته در زمینه‌های آنگلو-آمریکایی برای بحث دربارهٔ نژاد می‌پردازد.اویانگودا این شکاف زبانی را عاملی می‌داند که گفتمان نژادی در ایتالیا را عقب نگه داشته است. | ## بخش 3: نادیشا اویانگودا | او در این باره می‌گوید: «من یک زن قهوه‌ای‌پوست اهل آسیای جنوبی هستم، اما در زبان ایتالیایی هیچ واژه‌ای برای مردم قهوه‌ای‌پوست وجود ندارد. تاکنون این شکاف‌های زبانی — که اغلب نتوانسته‌اند پیچیدگی‌های چندلایهٔ نژادپرستی را منتقل کنند — از سوی رسانه‌های جریان اصلی پر نشده‌اند.»اویانگودا این پادکست را همراه با ناتاشا فرناندو و ماریا کاتنا مانکوزو اجرا می‌کند. از این پادکست به‌عنوان بخشی از موجی از پادکست‌های نژادمحور یاد شده است که در پی همه‌گیری کووید–۱۹ در ایتالیا و کاهش فرصت‌های تعامل اجتماعی در این کشور پدید آمدند.اویانگودا عضو هیئت علمی موزهٔ فرهنگ‌ها وابسته به شورای شهر میلان است. | ## جمع‌بندی | جایزهٔ ویژهٔ «آنا ماریا اورتزه» در چارچوب جایزهٔ ملی ادبی برای نویسندگان زن، ۲۰۲۱.
موضوع مقاله: آزمون تکان‌دادن دم | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آزمون تکان‌دادن دم | مقدمه: آزمون تکان‌دادن دم یک آزمون واکنش به درد در جانوران است که مشابه آزمون صفحه داغ می‌باشد. | ## بخش 1: آزمون تکان‌دادن دم | این روش در پژوهش‌های پایهٔ درد و برای سنجش میزان کارایی ضد دردها از طریق مشاهدهٔ واکنش جانور به گرما به‌کار می‌رود. روش در این آزمون معمولاً یک پرتو نور شدید بر روی دم جانور متمرکز می‌شود و هم‌زمان زمان‌سنج فعال می‌گردد. هنگامی که جانور دم خود را تکان می‌دهد، زمان‌سنج متوقف می‌شود و زمان ثبت‌شده (زمان تأخیر) به‌عنوان معیاری از آستانهٔ درد در نظر گرفته می‌شود. روش‌های جایگزین برای اعمال گرما نیز به‌کار می‌رود، مانند قرار دادن دم در آب داغ. همچنین می‌توان از یک دولوریمتر مجهز به سیم دارای مقاومت الکتریکی با جریان حرارتی ثابت استفاده کرد. کاربردها پژوهشگرانی که کارایی داروها را بر آستانهٔ درد بررسی می‌کنند، معمولاً از آزمون تکان‌دادن دم برای اندازه‌گیری میزان کاهش احساس درد در جانوران مدل استفاده می‌کنند. موش‌ها و خرموش‌های آزمایشگاهی هر دو از جانور مدل‌های رایج برای این آزمایش‌ها هستند. | ## بخش 2: آزمون تکان‌دادن دم | در این شرایط، که بیشترین اثر داروها معمولاً حدود ۳۰ دقیقه پس از مصرف مشاهده می‌شود، پژوهشگران با قرار دادن دم در معرض گرمای ثابت و اندازه‌گیری زمان لازم برای تکان‌دادن دم، میزان کارایی دارو را می‌سنجند. نالوکسان و نالتروکسان، دو پادزهر اُپیوئیدی، برای مطالعهٔ حساسیت به درد در ارتباط با ورزش در موش‌ها به‌کار رفته‌اند. آزمایش‌های تجربی نشان داده‌اند که دمای پوست دم نقش مهمی در دمای بحرانی دارد؛ یعنی دمایی که در آن دم در پاسخ به درد تکان می‌خورد. پژوهشگران دریافتند اگر دم پیش از آزمایش در معرض دمای پایین‌تر قرار گیرد، آستانهٔ دمای بحرانی کاهش می‌یابد. با استفاده از آزمون تکان‌دادن دم، پژوهشگران دریافتند که ژنتیک در احساس درد و همچنین در کارایی ضد دردها نقش دارد. یک موش از یک تبار ژنتیکی ممکن است نسبت به درد تحمل بیشتری یا کمتری از موش تبار دیگر داشته باشد. همچنین، کارایی یک ضد درد در تبار ژنتیکی خاص ممکن است بیشتر یا کمتر از تبار دیگر باشد. | ## بخش 3: آزمون تکان‌دادن دم | این آزمون به پژوهشگران امکان می‌دهد ژن‌هایی را که در احساس درد نقش دارند شناسایی کنند. موش‌های دارای جهش توانایی احساس درد را از دست می‌دهند، در حالی که دیگر کارکردهای حسی آن‌ها سالم باقی می‌ماند. محدودیت‌ها آزمون تکان‌دادن دم یکی از روش‌های سنجش درد ناشی از گرما در جانوران است. این واکنش بازتابی نشانه‌ای از میزان حساسیت جانور به درد و نیز کاهش حساسیت به درد در اثر مصرف ضد دردها به‌شمار می‌رود. محدودیت‌های این آزمون شامل نیاز به پژوهش‌های بیشتر بر روی موش‌سانان و همچنین تعیین اعتبار تعمیم واکنش‌های مشاهده‌شده در جانوران به انسان است. همچنین پژوهشگران دریافته‌اند که دمای پوست دم می‌تواند به‌طور چشمگیری بر نتایج آزمون اثر بگذارد و لازم است این عامل هنگام انجام آزمایش در نظر گرفته شود. | ## جمع‌بندی | سرانجام، بسیاری از آزمون‌های گرمایی میان آگونیست‌های اُپیوئیدی و آگونیست–آنتاگونیست‌های ترکیبی تفاوتی قائل نمی‌شوند؛ از این رو، نوعی آزمون تکان‌دادن دم با استفاده از آب سرد به‌جای گرما برای موش‌ها طراحی شده است تا این تمایز امکان‌پذیر شود.
موضوع مقاله: کاتالدو آگوستینلی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کاتالدو آگوستینلی | مقدمه: کاتالدو آگوستینلی (۱۶ دسامبر ۱۸۹۴ – ۱۸ ژانویه ۱۹۸۸) یک ریاضیدان ایتالیایی بود که ۲۱۸ مقاله و چندین رساله در زمینه‌های مختلف از جمله دینامیک اجسام سخت, مکانیک سماوی, دینامیک سیستم‌های غیرهولونومیک و مگنتوهیدرودینامیک نوشت. | ## بخش 1: کاتالدو آگوستینلی | یک مونوگراف وسیع درباره مگنتوهیدرودینامیک، امواج مگنتوهیدرودینامیک، گردابه‌ها و نظریه پلاسما نوشت.بیوگرافی کوتاه ایتالیایی از کاتالدو آگوستینلی در MATEpristem online.آنتونیو پیگندولی، نکوداشت کاتالدو آگوستینلی, بولتین اتحادیه ریاضی ایتالیا، سری VII، جلد IIA، (۱۹۸۹)، شماره ۳، صفحات ۳۵۳–۳۶۹. زندگینامه کاتالدو آگوستینلی در چگلیه مساپیکو (براندیسی) در ۱۶ دسامبر ۱۸۹۴ متولد شد و در ۱۸ ژانویه ۱۹۸۸ در تورین درگذشت. | ## بخش 2: کاتالدو آگوستینلی | او در سال ۱۹۲۰ در رشته مهندسی مکانیک از دانشگاه پلی‌تکنیک تورین فارغ‌التحصیل شد و سپس در سال ۱۹۳۰ در رشته ریاضیات تحصیل کرد. در ابتدا فعالیت‌های فنی انجام داد و سپس (۱۹۳۱–۱۹۳۸) به عنوان استاد مکانیک در مؤسسه صنعتی سلطنتی "عمر" در میلان مشغول به کار شد. | ## بخش 3: کاتالدو آگوستینلی | او از سال ۱۹۳۵ مدرس مکانیک عقلانی بود و به عنوان استاد این موضوع در دانشگاه تورین و دانشگاه مودنا و رجیو امیلیا منصوب شد. | ## جمع‌بندی | در سال ۱۹۴۰ او اولین نفر از یک گروه سه‌نفره (دو نفر دیگر ماریا پاستوری و جیووانی لمپارئیلو بودند) در آزمون رقابتی عمومی برای تدریس مکانیک عقلانی در دانشگاه مسینا بود: او به دانشگاه کاتانیا دعوت شد و از آنجا، در دوره پس از جنگ جهانی دوم، توانست به تورین منتقل شود.
موضوع مقاله: لندور (نظامی) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لندور (نظامی) | مقدمه: اغلب به واحدهایی شبه‌نظامی وابسته به ارتش دائمی، یا نیروهای ذخیره‌ نظامی (افراد دارای خدمت قبلی) که نظامی‌گری را به عنوان شغل و پیشه انجام نمی‌دهند اطلاق می‌شود. | ## بخش 1: لندور (نظامی) | واژه‌ی لندور به معنی سامانه‌های دفاعی و مرزبندی در اروپای مرکزی در سده‌های میانه نیز به کار می‌رود. در پروس و آلمان در ساختار نظامی پروس (به‌ویژه بعد از اصلاحات اوایل قرن ۱۹) سه رکن اصلی نیروهای نظامی عبارت بودند از: ارتش دائمی، لَندوِر و لَنداِشتورم. سربازانی که پس از خدمت فعال در ارتش به خانه برمی‌گشتند، به مدت چند سال عضو لَندوِر می‌شدند. یعنی ارتشی از افراد آموزش‌دیده که تنها در زمان جنگ یا بسیج فراخوانده می‌شدند‌ (با ارتش دائمی یا لند اشتورم اشتباه نشود). طبق آن، همه مردان ۱۸ تا ۴۵ ساله‌ای که توانایی حمل سلاح داشتند و در ارتش دائمی خدمت نمی‌کردند، برای دفاع از پادشاهی فراخوانده شدند. | ## بخش 2: لندور (نظامی) | با این حال، چنین ساختاری بسیج تیپ‌ها را کند می‌کرد، زیرا هنگ‌های لَندوِر باید احضار می‌شدند و این امر از ارزش خط مقدم می‌کاست. لَندوِر اتریش (۱۸۶۸–۱۹۱۸) یکی از سه بخش اصلی نیروهای زمینی امپراتوری اتریش–مجارستان بود که از مناطق سیس‌لیتانی (بخش اتریشی امپراتوری) سرباز می‌گرفت و در آغاز به‌عنوان نیروی دفاع ملی در کنار لَندوِر مجارستانی (هون‌وِد) تشکیل شد. این نیرو ابتدا در وین حمایت چندانی نیافت و تا دههٔ ۱۸۷۰ بیشتر یک سازمان ضعیف بود، اما از دههٔ ۱۸۸۰ با افزایش نگرانی‌ها نسبت به گسترش هون‌وِد، مجلس اتریش شمار نیروهای آن را تا ۱۳۵ هزار تن افزایش داد و واحدهایی ویژهٔ جنگ کوهستان نیز در تیرول و کارینتیا شکل گرفت. در آستانهٔ جنگ جهانی اول، لَندوِر اتریش از نظر آمادگی و تجهیزات هم‌سطح ارتش مشترک امپراتوری ارزیابی می‌شد. در کنار آن، لَندوِر مجارستانی یا هون‌وِد به‌عنوان ارتش دائمی پادشاهی مجارستان پس از مصالحهٔ ۱۸۶۷ تشکیل شد و تا فروپاشی امپراتوری در ۱۹۱۸ ادامه یافت− این نیرو نباید با ارتش سلطنتی مجارستان پس از ۱۹۲۲ اشتباه گرفته شود. | ## بخش 3: لندور (نظامی) | در آلمان نازی در دوران جمهوری وایمار، آلمان اجازه نداشت بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ سربازِ ارتش دائمی داشته باشد، بنابراین نظام وظیفه لغو شده بود. در جریان تسلیح مجدد آلمان، لَندوِر در ۲۱ مه ۱۹۳۵ دوباره تأسیس شد و بر اساس قانون جدید، همهٔ آلمانی‌هایی را که مشمول خدمت نظامی بودند و سنی بین ۳۵ تا ۴۵ سال داشتند، در بر می‌گرفت. باقی نیروهای لَندوِر یا برای تکمیل لشکرهای پیاده‌نظام «موج سوم» به‌کار رفتند، یا به‌صورت گردان‌های لندس‌شوتزن (Landesschützen) سازمان یافتند که وظایف نگهبانی و اشغال سرزمین‌ها را بر عهده داشتند. در سوئیس در سوئیس، لَندوِر نیروی خط دوم به شمار می‌رفت که همه شهروندان به مدت دوازده سال در آن خدمت می‌کردند. به یاد این گذشته، هنوز شماری از دسته‌های موسیقی بادی سوئیسی نام «لَندوِر» را در عنوان خود حفظ کرده‌اند. | ## جمع‌بندی | در سایر مناطق در برخی مناطق (مثل شهرهای آزاد آلمانی یا سوئیس پیش از ارتش فدرال) به واحدهای مردمی یا گارد شهروندان گفته می‌شد که در مواقع خطر به دفاع محلی می‌پرداختند.
موضوع مقاله: نادیا توفا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نادیا توفا | مقدمه: نادیا توفّا (۱۰ ژوئن ۱۹۷۹ – ۱۳ اوت ۲۰۱۹) روزنامه‌نگار و مجری تلویزیونی ایتالیایی بود که برای برنامهٔ طنز و خبری کفتارها کار می‌کرد. | ## بخش 1: نادیا توفا | او در سال ۲۰۱۷ به‌خاطر مجموعه‌ای از گزارش‌ها دربارهٔ تأثیرات محیط‌زیستی آزمایش‌های هسته‌ای ادعایی در آزمایشگاه گرن ساسو توجه عمومی را جلب کرد. زندگی و پیشه پس از فارغ‌التحصیلی در رشتهٔ ادبیات از دانشگاه فلورانس، توفّا نخستین بار در ۲۳ سالگی در شبکهٔ محلی تله‌سانترنو در امیلیا-رومانیا ظاهر شد. او بین سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۹ در شبکهٔ محلی شهر زادگاهش برشا به نام رِتِبِرشیا فعالیت کرد. کفتارها در سال ۲۰۰۹، در سن ۳۰ سالگی، توفّا به عنوان گزارشگر برنامهٔ تلویزیونی کفتارها مشغول شد و گزارش‌های متعددی تهیه کرد. | ## بخش 2: نادیا توفا | از مشهورترین آنها می‌توان به گزارش‌هایی دربارهٔ کلاهبرداری‌های ادعایی داروخانه‌ها از نظام بهداشت ملی، گسترش قمارخانه‌ها و دستگاه‌های بازی، دفع غیرقانونی زباله در کامپانیا توسط کامورا، افزایش نرخ ابتلا به تومورها در «مثلث مرگ» بین ناپل و کازرتا و همچنین «سرزمین سموم» در کراتونه اشاره کرد. در ۲۱ نوامبر ۲۰۱۷، توفّا گزارشی دربارهٔ آزمایش هسته‌ای ادعایی خطرناک و مخفی در آزمایشگاه گرن ساسو ارائه کرد، اما این گزارش توسط جامعهٔ علمی بی‌اساس تشخیص داده شد. او در سال ۲۰۱۵ جایزهٔ بین‌المللی روزنامه‌نگاری ایشیا «جایزه ویژه – مجری تلویزیونی سال» را دریافت کرد.در سال ۲۰۱۷، نام او سومین نام شخصی پربازدید در گوگل در سراسر جهان بود. در سال ۲۰۱۸، چند خبر جعلی مبنی بر مرگ او در وب‌سایت‌های مختلف منتشر شد که بعداً توفّا این ادعاها را تکذیب کرد. | ## بخش 3: نادیا توفا | در همان سال‌ها، مشخص شد که او قربانی تبلیغات دروغین بوده است؛ پس از انتشار یک مصاحبهٔ جعلی و ویدئوهای دیپ‌فیک، او به‌صورت جعلی در حال «تبلیغ» محصولی به نام چوکولیته، یک نوشیدنی ادعایی کاهش وزن، نشان داده شد. این اخبار جعلی ادعا می‌کردند که او با استفاده از این محصول در یک ماه، ۳۰ کیلوگرم وزن کم کرده است. بیماری و درگذشت در ۲ دسامبر ۲۰۱۷، توفّا هنگام تهیهٔ گزارشی در تریسته دچار ضعف و سقوط شد که منجر به ترک موقت او از فعالیت حرفه‌ای شد. در ۱۱ فوریهٔ ۲۰۱۸، توفّا فاش کرد که این سقوط به دلیل توموری بوده که با آن مبارزه می‌کرد. | ## جمع‌بندی | نادیا توفّا در ۱۳ اوت ۲۰۱۹، ساعت ۰۷:۳۹ و در سن ۴۰ سالگی، بر اثر سرطان مغز در زادگاهش برشا درگذشت؛ او از ابتدای ژوئیه به دلیل وخامت وضعیت سلامتی در بیمارستان بستری بود.
موضوع مقاله: آنا ماریا موسولینی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آنا ماریا موسولینی | مقدمه: آنا ماریا موسولینی (فورلی، ۳ سپتامبر ۱۹۲۹ - رم، ۲۵ آوریل ۱۹۶۸) مجری رادیو ایتالیایی بود. | ## بخش 1: آنا ماریا موسولینی | سال‌های اولیه زندگیش با تراژدی همراه بود، زمانی که در هفت سالگی به فلج اطفال ویروسی شدید مبتلا شد که باعث مشکلات دائمی او و منجر به بحران افسردگی در پدرش شد که او را تا آستانه استعفا از قدرت پیش برد. ISBN 9788804499817 در آوریل ۱۹۴۵، پس از سقوط رژیم فاشیستی موسولینی، آنا ماریا به همراه مادر و برادرش در آوریل ۱۹۴۵ تلاش کردند به سوئیس فرار کنند، اما در مرز کیاسو دستگیر و بازگردانده شدند.. متعاقباً، این سه نفر به بریتانیایی‌ها تحویل داده شدند که آنها را به مونته‌کاتینی ترمه فرستادند. | ## بخش 2: آنا ماریا موسولینی | آنها که هنوز در بازداشت متفقین بریتانیا بودند، در یک اردوگاه کار اجباری در تیوولی زندانی شدند. با این حال، فاش شدن هویت واقعی و از بین رفتن گمنامی‌اش، منجر به جنجال و اخراج از سمتش شد. بعدها، آنا ماریا در شب سال نو بین سال‌های ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۰ در کورتینا دامپتزو با مجری جوزپه نگری (معروف به "ناندو پوچی") آشنا شد. | ## بخش 3: آنا ماریا موسولینی | و صاحب دو دختر به نام‌های سیلویا (۱۹۶۱) و ادا نگری موسولینی (۱۹۶۳) شدند که دومی بعداً از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۲ به عنوان شهردار جمانو خدمت کرد. آنا ماریا در سال‌های بعد با چالش‌های سلامتی روبرو شد، در سال ۱۹۶۶ به دلیل سرطان سینه تحت عمل جراحی قرار گرفت و در ۲۵ آوریل ۱۹۶۸ در سن ۳۸ سالگی بر اثر عوارض آبله مرغان و اندوکاردیت درگذشت. | ## جمع‌بندی | در سال ۲۰۰۸، نوشته‌های دوران کودکی و دفتر خاطرات شخصی او (مربوط به سال ۱۹۴۲) منتشر شد که بینشی از اوایل زندگی او ارائه می‌دهد.
موضوع مقاله: حمله خیابان رازلا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # حمله خیابان رازلا | مقدمه: حمله خیابان رازلا اقدامی بود که توسط جنبش مقاومت ایتالیا علیه نیروهای اشغالگر آلمان نازی در رم، ایتالیا، در ۲۳ مارس ۱۹۴۴ انجام شد. | ## بخش 1: حمله خیابان رازلا | هرچند انجام این عملیات به فاجعه قتل‌عام آردئاتینانجامید،‌ ولی بسیاری به موفقیت خود این عملیات در شکستن روحیه آلمان‌ها اذعان دارند. در زمان حمله، این هنگ در اختیار فرماندهی نظامی آلمان در شهر رم، به ریاست ژنرال کورت مالتزر از لوفت‌وافه، بود.[ این حمله در حالی انجام شد که متفقین در حال نبرد سوم مونته کازینو، در ۱۱۸ کیلومتری از خیابان رازلا، برای نفوذ به رم بودند. آلبرت کسلرینگ، فرمانده نظامی نازی، اظهار داشت: رم سرانجام در ۵ ژوئن ۱۹۴۴ آزاد شد. | ## بخش 2: حمله خیابان رازلا | اعضای GAP، به دستور کارلو سالیناری (اسپارتاکوس) و فرانکو کالاماندری (کولا)، در خیابان رازلا در جریان عبور یک گروهان از هنگ پلیس "بوزن"، متشکل از ۱۵۶ نفر، بودند. یازده پارتیزان دیگر نیز در آن شرکت داشتند: خیابان دل بوکاچو: فرانکو کالاماندری، واقع در گوشه خیابان، کارلو سالیرا در نزدیکی تونل، و سیلویو سرا. خیابان رازلا: کارلا کاپونی، رائول فالسیونی، فرناندو ویتاگلیانو، پاسکواله بالسامو، فرانچسکو کورلی، گوگلیلمو بلاسی، ماریو فیورنتینی و ماریسا موسو که با استفاده از خمپاره پوششی برای آتش فراهم کردند. | ## بخش 3: حمله خیابان رازلا | سایر اعضای گروه به دلایل مختلف غایب بودند: لوچا اتوبرینی بیمار بود و ماریا ترزا ریگارد با انتخاب محل حمله مخالف بود. این حمله منجر به نابودی گروهان یازدهم و مرگ ۳۳ نفر در ۲۳ مارس ۱۹۴۴ و حدود ۱۱۰ زخمی (۶۰ آلمانی، حدود ۵۰ غیرنظامی) و همچنین پنج غیرنظامی (از جمله پیرو زوکرتی ۱۳ ساله) شد، در حالی که پارتیزان‌ها هیچ تلفاتی نداشتند. سی و چهارمین آلمانی در ۲۴ مارس ۱۹۴۴ درگذشت و هشت نفر دیگر نیز در دو هفته بعد بر اثر جراحات وارده جان باختند. | ## جمع‌بندی | تلافی‌جویی آلمان قتل‌عام آردئاتین در تلافی، نیروهای آلمانی ۳۳۵ نفر، شامل زندانیان و رهگذران دستگیر شده، که تقریباً همه آنها غیرنظامی بودند را در قتل عام آردیاتین که توسط سرهنگ دوم هربرت کاپلر، رئیس پلیس امنیتی و سرویس امنیتی در رم، سازماندهی و اجرا شد، کشتند.
موضوع مقاله: رودخانه ماه (مجموعه تلویزیونی ۲۰۲۵) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # رودخانه ماه (مجموعه تلویزیونی ۲۰۲۵) | مقدمه: رودخانه ماه (؛ ) مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی با بازی کانگ ته اوه و کیم سه جونگ است. | ## بخش 1: رودخانه ماه (مجموعه تلویزیونی ۲۰۲۵) | این مجموعه از ۳۱ اکتبر ۲۰۲۵، روزهای جمعه و شنبه ساعت ۲۱:۵۰ (کی‌اس‌تی) از ام‌بی‌سی پخش خواهد شد. | ## بخش 2: رودخانه ماه (مجموعه تلویزیونی ۲۰۲۵) | خلاصه داستان این درام تاریخی دربارهٔ جابه‌جایی روح میان ولیعهدی است که لبخندش را از دست داده و زنی شکارچی جایزه‌بگیر که حافظه‌اش را از دست داده است. | ## بخش 3: رودخانه ماه (مجموعه تلویزیونی ۲۰۲۵) | بازیگران کانگ ته اوه در نقش ولیعهد لی کانگ کیم سه جونگ در نقش پارک دال یی زنی از طبقهٔ پایین جامعه که روحش با ولیعهد لی کانگ جابه‌جا می‌شود لی شین یونگ در نقش شاهزاده جون، پسرعموی لی کانگ هونگ سو جو در نقش کیم وو هی زیباترین و خردمندترین فرد در چوسان که سرنوشتش زندگی همچون عروسک خانوادگی است جین گو در نقش کیم هان چول مردی با قدرت مطلق که وزیر مشاور پادشاه است. | ## جمع‌بندی | تولید این مجموعه به کارگردانی لی دونگ هیون ساخته شده که پیش‌تر آثاری چون جهنم تلخ و شیرین (۲۰۲۴) را در کارنامه دارد و توسط چو سونگ هی نوشته شده که نویسندهٔ فراتر از دوستی (۲۰۲۰) است.
موضوع مقاله: کنتو کاکو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کنتو کاکو | مقدمه: او در شماری از فیلم‌های بلند، مجموعه‌های تلویزیونی و اجراهای صحنه‌ای حضور داشته است. | ## بخش 1: کنتو کاکو | زندگی‌نامه او در سال ۲۰۰۷ با بازی در فیلم‌ها نخستین تجربهٔ بازیگری خود را به دست آورد. کاکو در آسادورا هاناکو و آن که در نیمهٔ نخست سال ۲۰۱۴ پخش شد، نقش «کیچیتارو آندو» برادر هاناکو را بازی کرد. | ## بخش 2: کنتو کاکو | سپس در مجموعه تلویزیونی تایگا با عنوان هانا مویو در سال ۲۰۱۵ در نقش سوجی اوکیتا از گروه شینسنگومی ظاهر شد. حرفهٔ کاکو از سال ۲۰۱۸ به بعد شتاب بیشتری گرفت؛ او در چندین مجموعه تلویزیونی در نقش‌های اصلی انتخاب شد و همین موفقیت‌ها سبب شد در سال ۲۰۱۹ جایزهٔ مرد سال جی‌کیو ژاپن در بخش «بازیگر نوظهور» را دریافت کند. | ## بخش 3: کنتو کاکو | ## جمع‌بندی | زندگی شخصی در ۷ اوت ۲۰۱۶ اعلام کرد که با نانا ایکورا، هم‌بازی او مجموعهٔ تلویزیونی شهادت اِن، ازدواج کرده است.
موضوع مقاله: جیووانی پوپولانو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جیووانی پوپولانو | مقدمه: جیووانی پوپولانو (؛ ۲۱ اکتبر ۱۴۶۷ – ) یک نجیب‌زاده ایتالیایی از خاندان مدیچی فلورانس بود. | ## بخش 1: جیووانی پوپولانو | او پسر پیرفرانچسکو دی لورنزو د مدیچی بود و بنابراین عضوی از شاخه فرعی خانواده بود. پس از مرگ پدرش (۱۴۷۶)، او و برادر بزرگترش لورنزو (ایل پوپولانو) تحت سرپرستی پسرعموهایشان جولیانو و لورنزو (ایل مگنیفیکو) قرار گرفتند و توسط اومانیست‌هایی مانند مارسیلیو فیچینو و آنجلو پولیزیانو آموزش دیدند. آنها به مطالعات و کتاب‌های کلاسیک علاقه پیدا کردند و بعداً کتابخانه بزرگی از نسخه‌های خطی و نسخه‌های خطی ایجاد کردند. | ## بخش 2: جیووانی پوپولانو | بعدها رابطه آنها با لورنزو ایل مگنیفیکو، عمدتاً به دلایل اقتصادی، رو به وخامت گذاشت (لورنزو به جای اینکه صرفاً میراث پوپولانوها را اداره کند، آن را برای خود نگه داشته بود). پس از مرگ لورنزو ایل مگنیفیکو، آنها از جمله مخالفان جانشین لورنزو، پیرو (ایل فاتوئو) بودند که آنها را در آوریل ۱۴۹۴ تبعید کرد. نوامبر بعد، لورنزو و جیووانی پس از حمله چارلز هشتم فرانسه به ایتالیا، به فلورانس بازگشتند، زیرا پیرو توسط یک انقلاب جمهوری‌خواه در شهر برکنار شده بود. | ## بخش 3: جیووانی پوپولانو | حمایت آنها از جیرولامو ساوونارولا، لقب پوپولانو ("عادی"، "پلبی") را برای آنها به ارمغان آورد. او قرار بود با لوئیزا د مدیچی ازدواج کند، اما لوئیزا در سال ۱۴۸۸ در سن ۱۱ سالگی درگذشت. | ## جمع‌بندی | جووانی ایل پوپولانو در ۱۴ سپتامبر ۱۴۹۸ در سانتا ماریا در باگنو، ایالات پاپ در سن ۳۰ سالگی درگذشت.