aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: نمرین | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نمرین | مقدمه: نمرین روستایی عربی فلسطینی بود که در نزدیک به ۱۰ کیلومتری شمال باختری شهر طبریه در ناحیه جلیل سفلی جای داشت. | ## بخش 1: نمرین | بر پایه آمار سال ۱۹۴۵ میلادی، جمعیت نمرین ۳۲۰ نفر و همگی مسلمان بودند و مساحت زمین‌های آن ۱۲٬۰۱۹ دونم بود. نمرین در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل و در پایان عملیات دکل در ۱۶–۱۷ ژوئیه ۱۹۴۸ به دست نیروهای اسرائیلی افتاد و ساکنانش آواره شدند. اکنون در محل این روستا پایگاه نظامی و انبار مهمات ارتش اسرائیل و شهرک آحوزَت نفتالی قرار دارد. پیشینه نمرین بر جایگاه روستای باستانی «کِفار نِمرا» ساخته شده بود که در دوران فرمانروایی امپراتوری روم بر سرزمین فلسطین وجود داشت. 535 به روایتی، پطرس قدیس و یعقوب قدیس در سال ۳۰ میلادی از این شهر دیدن کرده و ساکنان آن در آن زمان یهودی بودند. بر پایه دفترهای مالیاتی سال ۱۵۹۶ میلادی، این روستا زیر نظارت ناحیه (ناحیه) طبریه و بخشی از سنجق صفد بود. | ## بخش 2: نمرین | ساکنان مالیاتی ثابت به میزان ۲۵ درصد بر فراورده‌های کشاورزی از جمله گندم، جو، زیتون، کندوهای عسل و بز می‌پرداختند که جمع آن ۳٬۹۲۰ آقچه بود. در سده نوزدهم میلادی، نمرین به روستایی سنگی با نزدیک به ۲۵۰ ساکن مسلمان تبدیل شده بود. فهرست جمعیتی نزدیک به سال ۱۸۸۷ میلادی شمار ساکنان نمرین را نزدیک به ۳۰۰ نفر و همگی مسلمان نشان می‌دهد. 39 این شمار در سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین به ۳۱۶ نفر در ۷۱ خانه افزایش یافت و باز هم همه مسلمان بودند. 84 بخش‌های اصلی اقتصاد روستا کشاورزی و دامپروری بود و غلات مهم‌ترین محصول و پس از آن سبزیجات بود. بر پایه آمار سال ۱۹۴۵، جمعیت روستا ۳۲۰ نفر مسلمان بود و کل مساحت زمین‌هایش ۱۲٬۰۱۹ دونم. | ## بخش 3: نمرین | جنگ ۱۹۴۸ و پیامدهای آن در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل، نمرین در ۱۷ ژوئیه ۱۹۴۸ پس از تصرف روستای نزدیک لوبیا در پایان عملیات دکل به دست نیروهای اسرائیلی افتاد. مورخ اسرائیلی بنی موریس اشاره می‌کند که روستا در ۱۶–۱۷ ژوئیه ۱۹۴۸ سقوط کرد اما شرایط دقیق اشغال و علت کوچ ساکنان را روشن نمی‌داند. xvii به گفته ولید خالدی، «محل روستا و بخش بزرگی از زمین‌هایش با حصار محصور شده‌است.» جغرافیا و بافت روستا نمرین بر بلندی‌ای میان دو تپه—یکی در شمال باختری و دیگری در جنوب خاوری—بنا شده بود و دشت طرعان را از سوی جنوب باختری مشرف بود. وادی خنفور در نزدیک به نیم کیلومتری خاور روستا آغاز می‌شد و به سوی شمال خاوری و وادی الحمام جریان می‌یافت. ساکنان برای آب آشامیدنی از چشمه‌ای در ۱٫۵ کیلومتری جنوب و نیز از آب‌انبارهای جمع‌آوری باران بهره می‌بردند. خانه‌های روستا در سال ۱۹۳۱ نزدیک به ۷۱ واحد بود که از سنگ، سیمان، گل و گچ ساخته شده و برخی سقف‌هایشان از چوب و نی با پوششی از گل بود. | ## جمع‌بندی | بازمانده‌های باستان‌شناختی در محل روستا بازمانده‌هایی از دوره رومی شامل کارگاه‌های روغن‌کشی کنده‌شده در سنگ، آب‌انبارها، غارها، گورها و یک کارگاه شراب‌سازی سنگی یافت شده‌است.
موضوع مقاله: نعلیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نعلیا | مقدمه: نعلیا روستایی فلسطینی در بخش غزه بود که در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل در ۴ نوامبر ۱۹۴۸ و در چارچوب عملیات یوآو تخلیه شد. | ## بخش 1: نعلیا | این روستا در ۱۹ کیلومتری شمال شرقی غزه و در محدوده شهری امروزی اشکلون قرار داشت و ارتش مصر از آن دفاع می‌کرد. نام روستا احتمالاً از واژه عربی «نَعْل» (نعل اسب) گرفته شده یا به معنای زمین سخت و بایر است. به گفته روستاییان، در روستا آرامگاه‌هایی از کسانی وجود داشت که در نبرد با صلیبیون کشته شده بودند. دوره عثمانی نعلیا در سال ۱۵۱۷ میلادی همراه با سایر نقاط سرزمین فلسطین به امپراتوری عثمانی ملحق شد. 129 در سده‌های هفدهم و هجدهم میلادی، منطقه نعلیا با فرایند چشمگیر کاهش جمعیت روبه‌رو شد که ناشی از فشار کوچ‌نشینان بر جوامع محلی بود. ساکنان روستاهای متروک به‌آبادی‌های باقی‌مانده کوچیدند، اما زمین‌ها همچنان توسط روستاهای همسایه کشت می‌شد. پیر ژاکوتن ممکن است آن را به‌صورت روستایی بی‌نام در نقشه خود از سال ۱۷۹۹ ثبت کرده باشد.Karmon, 1960, p. | ## بخش 2: نعلیا | روستا مسجدی داشت که دربردارنده قطعات باستانی از جمله تنه ستون‌های مرمری بود.Guérin, 1869, p. 172 فهرست روستایی عثمانی در حدود سال ۱۸۷۰ نشان می‌داد که نعلیا ۳۹ خانه و ۱۱۱ نفر جمعیت داشت، هرچند شمارش جمعیت تنها مردان را دربرمی‌گرفت.Socin, 1879, p. 130 در سال ۱۸۸۳، گزارش «بررسی فلسطین غربی» از سوی صندوق اکتشاف فلسطین نعلیا را روستایی شبیه بربره توصیف کرد و افزود: «باغ زیتون بسیار گسترده‌ای از اینجا تا مجدل کشیده شده‌است. 8 در سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین نیز ۱۶۹ خانه مسکونی و ۸۹۳ نفر جمعیت مسلمان ثبت شد.Mills, 1932, p. گزارش او حاکی بود که مسجد روی تپه‌ای شنی در جنوب روستا قرار داشت و دیوارهای جنوبی و غربی آن به‌طور کامل زیر شن مدفون بودند. محراب مسجد با دو ستون مرمری تزئین شده بود و کتیبه‌ای با تاریخ ۶۴۵ هجری قمری (۱۲۴۷ میلادی) بر روی ستون سمت چپ نصب بود. جنگ ۱۹۴۸ و پس از آن نعلیا یکی از روستاهایی بود که در دستورهای صادره به گردان‌ها و گروهان مهندسی نیروهای دفاعی اسرائیل نام برده شد. | ## بخش 3: نعلیا | بر پایه این دستورها، ساکنان باید به غزه رانده می‌شدند و نیروها موظف بودند «با تخریب روستاها از بازگشت آنان جلوگیری کنند». نیروها «حدود ۴۰» روستایی را در بربره و الجیه یافتند که «از زنان، پیرمردان و کودکان» تشکیل شده بودند و هیچ مقاومتی نکردند. در سال ۱۹۹۲، محل روستا چنین توصیف شد: «روستا نابود شده و محل آن با گیاهان وحشی و چند درخت چنار پوشیده شده‌است. یک خانه که احتمالاً در باغ میوه‌ای ساخته شده بود هنوز برپاست و خانواده‌ای فلسطینی در آن زندگی می‌کند. زمین‌های اطراف توسط کشاورزان اسرائیلی کشت می‌شود.» افراد سرشناس هدیفه سمیر عبدالله الکحلوت، شناخته‌شده با نام جنگی ابو عبیده، سخنگوی حماس که ریشه خانوادگی‌اش به نعلیا بازمی‌گردد و خانواده‌اش در سال ۱۹۴۸ به نوار غزه کوچانده شدند. از مجموع ۵٬۲۳۳ دونم زمین، ۱۸۸ دونم به راه‌ها و دره‌ها و ۱٬۰۸۴ دونم به پرتقال و مرکبات اختصاص داشت. موقعیت جغرافیایی نعلیا در ارتفاع ۵۰ متری از سطح دریا و در فاصله ۱۹ کیلومتری شمال شرقی غزه و ۳ کیلومتری جنوب غربی مجدل (اشکلون کنونی) قرار داشت. | ## جمع‌بندی | راه‌های فرعی این روستا را به مجدل، الجوره، الخصاص، الجیه، بربره و هربیا پیوند می‌داد.
موضوع مقاله: نیر داوید | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نیر داوید | مقدمه: این کیبوتص در دره بیت شیان و نزدیک شهر بیت‌شئان واقع شده و از نظر اداری زیر نظر شورای منطقه‌ای عمق همعینات (دره چشمه‌ها) قرار دارد. | ## بخش 1: نیر داوید | نیر داوید در ۱۰ دسامبر ۱۹۳۶ با نام تل عمل پایه‌گذاری شد و نخستین شهرک «برج و باروی» و نخستین کیبوتص در دره بیت‌شئان بود. این کیبوتص در دهه ۱۹۴۰ به افتخار داوید ولفسون، دومین رئیس سازمان جهانی صهیونیسم، به نیر داوید تغییر نام یافت. بنیان‌گذاران آن از اعضای جنبش جوانان هاشومر هاتزائیر بودند که پیش‌تر در کیبوتص بیت آلفا آموزش دیده بودند. در دهه ۱۹۹۰ کیبوتص صنعت گردشگری خود را بر پایه رودخانه عمل که از میان آن می‌گذرد توسعه داد. پیشینه نیر داوید در ۱۰ دسامبر ۱۹۳۶ که مصادف با دومین شب حنوکا بود پایه‌گذاری شد. این شهرک نخستین کیبوتص در دره بیت‌شئان و یکی از نخستین شهرک‌های «برج و بارو» در فلسطین تحت قیمومت بود که در یک روز از قطعات پیش‌ساخته همراه با برج و استحکامات برپا شد. بر پایه منبع آلمانی، نیر داوید دومین شهرک برج و بارویی بود که تنها سه روز پس از نخستین آن‌ها یعنی کفار حیتیم بنا شد. | ## بخش 2: نیر داوید | در دهه ۱۹۴۰ نام کیبوتص از تل عمل به نیر داوید تغییر یافت؛ این نام‌گذاری به یاد داوید ولفسون، دومین رئیس سازمان جهانی صهیونیسم انجام شد. سالن غذاخوری مشترک و دو خانه کودکان کیبوتص را زیو رچتر، معمار برخی از نمادین‌ترین ساختمان‌های اسرائیل، طراحی کرد. در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل اعضای کیبوتص به تیپ گولانی در تصرف بیت‌شئان کمک کردند. در دهه ۱۹۸۰ کیبوتص پرورش جمعی کودکان را کنار گذاشت و از سال ۲۰۰۹ روند خصوصی‌سازی آغاز شد. در دهه ۱۹۹۰ صنعت گردشگری کیبوتص بر پایه رودخانه عمل که از میان آن جریان دارد توسعه یافت. در حدود سال ۲۰۱۰ کیبوتص محوطه را حصارکشی کرد و دروازه فلزی قفل‌داری در ورودی نصب کرد که اعتراض کسانی را برانگیخت که خواهان دسترسی به رودخانه زیبای عسی بودند. این مناقشه از سال ۲۰۱۹ شدت گرفت و دادگاه دسترسی محدودی به ساحل راست رودخانه را برای فعالان تأیید کرد. | ## بخش 3: نیر داوید | مزرعه پرورش ماهی نیر داوید گونه‌هایی از تیلاپیا با ویژگی‌های منحصربه‌فرد پرورش داده‌است. کارخانه «نیروتِک» کیبوتص تولیدکننده چسب‌های خودچسب و کاغذ کپی بدون کربن است و کارخانه فلزی آن خودروها و ابزارهای باغبانی صادر می‌کند. دیگر کنش‌های اقتصادی دربرگیرنده پرورش گل، مرغداری بوقلمون و تولید مواد پلاستیکی است. گان گارو — باغ‌وحش استرالیایی که حیوانات کیسه‌دار مانند کانگورو و کوآلا را نگهداری می‌کند. مزرعه اسب — مزرعه نسبتاً بزرگ اسب‌سواری که آموزش سوارکاری برای کودکان و بزرگسالان ارائه می‌دهد و گاهی میزبان مسابقات پرش با اسب است. مرکز ورزشی هولتزر — مجموعه ورزشی نوین دارای استخر شنای ۲۵ متری، زمین بسکتبال و سالن ورزشی چندمنظوره. موزه تل عمل — موزه‌ای در محوطه کیبوتص که پیشینه تل عمل و شهرک‌های برج و بارو را به نمایش می‌گذارد. | ## جمع‌بندی | افراد سرشناس شلومو گور (۱۹۱۳–۲۰۰۰)، از اعضای بنیان‌گذار نیر داوید و نخستین مدیر سپاه علوم اسرائیل.
موضوع مقاله: نیر گالیم | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نیر گالیم | مقدمه: نیر گالیم (، به معنی «چمنزار امواج») یک موشاو شیتوفی دینی در جنوب مرکزی اسرائیل است که در مجاورت شهر اشدود قرار دارد. | ## بخش 1: نیر گالیم | این شهرک در بخش جنوبی دشت ساحلی اسرائیل واقع شده و از نظر اداری زیر نظر شورای منطقه‌ای حِوِل یاونه قرار می‌گیرد. نیر گالیم در سال ۱۹۴۹ توسط بازماندگان هولوکاست از مجارستان و اروپای مرکزی بنیان‌گذاری شد. از جمله بنیان‌گذاران آن دوقلوهایی بودند که از آزمایش‌های انسانی یوزف منگله جان سالم به در برده بودند. پیشینه موشاو نیر گالیم در ۱۹ نوامبر ۱۹۴۹ بر زمین‌هایی تأسیس شد که پیش‌تر متعلق به روستای فلسطینی عرب سکریر بود. هدف از این نام‌گذاری پیوند دادن کار کشاورزی ساکنان در زمین‌های نوآباد با دریای نزدیک بود. | ## بخش 2: نیر گالیم | در میان آنان جفت‌های دوقلویی حضور داشتند که از آزمایش‌های یوزف منگله جان سالم به در برده بودند. سازمان دینی صهیونیستی هپوعل همیزراحی پشتیبان تأسیس این موشاو بود و نخستین ساکنان پیش از استقرار، دوره آموزشی خود را در کِرِم بِیاونه گذرانده بودند. یادمان هولوکاست در سال ۲۰۰۹ یادمان «بیت هاعدوت» (، «خانه شهادت برای میراث صهیونیسم دینی و یادبود هولوکاست») در موشاو گشایش یافت. این مرکز به یهودیان اروپای مرکزی اختصاص دارد و ماکت‌هایی از کنیسه‌هایی را به نمایش می‌گذارد که در شب بلور سوزانده شدند. در کنار یادمان، مجسمه‌ای به نام «میشوآ لیتقوما» (، «از هولوکاست تا رستاخیز») قرار دارد که توسط کِیتی استیلی ساخته شده‌است. | ## بخش 3: نیر گالیم | جغرافیا نیر گالیم در ارتفاع ۲۳ متری از سطح دریا در دشت ساحلی اسرائیل واقع شده‌است. این شهرک در فاصله ۳ کیلومتری از ساحل دریای مدیترانه، نزدیک به ۲۹ کیلومتری جنوب‌غربی تل‌آویو و ۳ کیلومتری شمال‌شرقی اشدود قرار دارد. موشاو از طریق بزرگراه شماره ۴۱ به شبکه حمل‌ونقل متصل است و این بزرگراه در شرق شهرک با بزرگراه‌های شماره ۴۲ و ۴ تقاطع دارد. یکی از شرکت‌های فعال در موشاو، شرکت نیر گالیم است که در زمینه تولید مبلمان مهدکودک کار می‌کند. | ## جمع‌بندی | جمعیت ساکنان نیر گالیم یهودی هستند و جمعیت این شهرک روند رشد پیوسته‌ای داشته‌است.
موضوع مقاله: نطاف | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نطاف | مقدمه: نطاف (، ) روستایی کوچک فلسطینی در بخش اورشلیم بود که در اوایل سدهٔ بیستم میلادی بنیان نهاده شد. | ## بخش 1: نطاف | نطاف در جریان جنگ ۱۹۴۸ فلسطین و در مرحلهٔ دوم عملیات دانی، در ۱۵ آوریل ۱۹۴۸ به‌زور از ساکنانش تخلیه شد. 15 در سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین، نطاف همراه با قطنه شمارش شد و جمعیت هر دو روی‌هم ۸۷۵ نفر مسلمان در ۲۳۳ خانه بود.Mills, 1932, p. 356 بر پایهٔ آمار سال ۱۹۴۵، جمعیت روستا ۴۰ نفر مسلمان بود و مساحت کل زمین‌های آن ۱٬۴۰۱ دونوم بود. | ## بخش 2: نطاف | از این میان، ۱۶۶ دونوم زمین‌های کشت‌زاری و آبیاری‌شدنی و ۱۵۸ دونوم زمین غلات بود و ۱٬۰۷۷ دونوم نیز زمین غیرقابل کشت طبقه‌بندی شده بود. جایگاه جغرافیایی نطاف بر دامنهٔ شمالی یکی از کوه‌های اورشلیم در بلندای ۴۰۰ تا ۴۲۵ متری از سطح دریا پدید آمده بود و بر وادی السمیر و شاخهٔ آن وادی الناموس که به سوی باختر جریان دارند مشرف بود. راه‌های کوهستانی این روستا را به روستاهای بیت نوبا، یالو، بیت ثول و قطنه پیوند می‌داد. | ## بخش 3: نطاف | 307 رویدادهای ۱۹۴۸ و پس از آن روستا در ۱۵ آوریل ۱۹۴۸ در جریان جنگ ۱۹۴۸ فلسطین تخلیه شد. علت‌های تخلیه شامل حملات ایجاد وحشت، ویران‌سازی خانه‌ها، تک‌تیراندازی، گروگان‌گیری، غارت و نابودسازی محصولات کشاورزی و دام‌ها گزارش شده‌است., pp. شهرک ناتاف که در سال ۱۹۸۲ بنیان نهاده شد، در کمتر از یک کیلومتری جنوب محل روستا قرار دارد. | ## جمع‌بندی | ولید خالدی در سال ۱۹۹۲ وضعیت محل روستا را چنین توصیف کرده‌است: «خانهٔ سنگی بزرگ و متروکی در محل روستا قرار دارد که مصطبه‌های کهن آن را دربر گرفته‌اند.
موضوع مقاله: نوفخ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نوفخ | مقدمه: این شهرک در منطقه شفله واقع شده و از نظر اداری زیر نظر شورای منطقه‌ای حِوِل مودیعین قرار دارد. | ## بخش 1: نوفخ | نوفخ در سال ۱۹۴۹ میلادی توسط مهاجران یهودی از مراکش و شمال آفریقا بر زمین‌های روستای عربی رانتیا بنیان گذاشته شد. نام این شهرک از یکی از ۱۲ سنگ گرانبهای حوشن (سینه‌بند مقدس کاهن اعظم یهود) برگرفته شده‌است. شهرک‌های نزدیک آن از جمله شوهام، بارکت و لشم نیز نام‌های خود را از سنگ‌های حوشن گرفته‌اند. ریشه‌شناسی نام نام نوفخ از یکی از ۱۲ سنگ گرانبهای حوشن، سینه‌بند مقدسی که کاهن اعظم یهود بر سینه می‌بست، برگرفته شده و در کتاب خروج (سِفر شِموت) ۲۸:۱۸ به آن اشاره شده‌است. شهرک‌های مجاور یعنی شوهام، بارکت، لشم و اَهلامه (نام پیشین بیت عریف) نیز بر اساس سنگ‌های حوشن نام‌گذاری شده‌اند. شهرک شوهام که نزدیک نوفخ ساخته شد نیز نام خود را از یکی دیگر از سنگ‌های حوشن گرفته و طرح خیابان‌های آن به شکل حوشن طراحی شده‌است. | ## بخش 2: نوفخ | جغرافیا نوفخ در ارتفاع ۶۱ متری از سطح دریا در جلگه ساحلی پرجمعیت و کشاورزی اسرائیل و در نزدیکی حاشیه جنوبی دشت شارون جای گرفته‌است. این شهرک در حدود ۱۴ کیلومتری ساحل دریای مدیترانه و نزدیک به ۱۴ کیلومتری شرق مرکز تل‌آویو واقع شده‌است. نوفخ در حاشیه شرقی مجموعه شهری تل‌آویو قرار دارد و همراه با روستاهای همسایه نحالیم، رینتیا، مازور و بئروت یتسحاق یک مجموعه کشاورزی بزرگ را تشکیل می‌دهد. فرودگاه بین‌المللی بن‌گوریون نیز در حدود ۵ کیلومتری جنوب غربی این شهرک واقع شده‌است. نوفخ از راه بزرگراه شماره ۴۰ به شبکه راه‌ها متصل است و بزرگراه شماره ۶ (بزرگراه ترانس‌اسرائیل) نیز از شرق آن در جهت شمالی-جنوبی می‌گذرد. در این ناحیه ساختمان‌هایی از دوران جنگ‌های صلیبی و دوره حکومت ممالیک و همچنین دوره عثمانی بر جای مانده‌است. | ## بخش 3: نوفخ | بخشی از این بناها هنوز به عنوان مسکن بهره‌گیری می‌شوند و بخشی دیگر در جریان کاوش‌های باستان‌شناسی سازمان آثار باستانی اسرائیل در سال ۲۰۰۹ میلادی کشف شدند. روستای عربی رانتیا که پیش‌تر در این مکان قرار داشت سابقه‌ای طولانی داشت؛ رومیان آن را «رانتیا» و صلیبیون آن را «رنتیه» می‌نامیدند. در سال ۱۹۳۱ میلادی در این روستای عربی ۴۱۱ نفر در ۱۰۵ خانه زندگی می‌کردند و در آن یک مدرسه ابتدایی پسرانه (تأسیس ۱۹۴۷) و یک مسجد وجود داشت. تأسیس شهرک شهرک نوفخ در سال ۱۹۴۹ میلادی توسط مهاجران یهودی از مراکش و شمال آفریقا بر زمین‌های روستای تخلیه‌شده فلسطینی رانتیا بنیان گذاشته شد. در جریان جنگ ۱۹۴۸ ارتش اسرائیل این روستا را تصرف کرد و ساکنان عرب آن را ترک کردند. جمعیت بر پایه داده‌های سال ۲۰۱۴ میلادی، بیشتر ساکنان نوفخ را یهودیان تشکیل می‌دادند. | ## جمع‌بندی | جمعیت این شهرک در ۳۱ دسامبر ۲۰۱۴ برابر با ۵۰۳ نفر بود و در طول آن سال رشدی ۱٫۲ درصدی را تجربه کرد.
موضوع مقاله: نوگا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نوگا | مقدمه: این روستا در ناحیه حِوِل لاخیش میان اشکلون و کریات گت واقع شده و از نظر اداری زیر نظر شورای منطقه‌ای لاخیش قرار دارد. | ## بخش 1: نوگا | نوگا در سال ۱۹۵۵ میلادی توسط پناهندگان یهودی از پادشاهی عراق و ایرانِ دوره پهلوی بنیان‌گذاری شد. پیشینه موشاو نوگا در سال ۱۹۵۵ میلادی به‌عنوان بخشی از شبکه برنامه‌ریزی‌شده سکونتگاه‌سازی در ناحیه حِوِل لاخیش پس از تأسیس دولت اسرائیل بنیان‌گذاری شد. بنیان‌گذاران آن پناهندگان یهودی از پادشاهی عراق و ایرانِ دوره پهلوی بودند که بیشتر آن‌ها از طریق ایستگاه ترانزیت آگروبانک عبور کرده بودند. | ## بخش 2: نوگا | بیشتر ساکنان به کشاورزی می‌پرداختند و کودکان به مدارس سکونتگاه‌های مجاور می‌رفتند. جغرافیا نوگا در جلگه ساحلی اسرائیل و در ناحیه شِفِلا در ارتفاع ۱۰۹ متر از سطح دریا قرار دارد. این روستا ۱۴ کیلومتر از ساحل دریای مدیترانه، نزدیک به ۵۰ کیلومتر در جنوب تل‌آویو، حدود ۵۴ کیلومتر در جنوب غربی بخش تاریخی اورشلیم و ۶ کیلومتر در غرب شهر کریات گت فاصله دارد. | ## بخش 3: نوگا | نوگا از طریق جاده محلی شماره ۳۵۲ که در شمال روستا به بزرگراه شماره ۳۵ می‌پیوندد به شبکه حمل‌ونقل متصل است. اقتصاد اقتصاد نوگا در آغاز بر کشاورزی فشرده و کشت گلخانه‌ای استوار بود و دربرمی‌گرفت پرورش سبزیجات، محصولات زراعی، مرکبات و انگور. با دشواری‌هایی که بخش کشاورزی با آن روبه‌رو شد، شمار اندکی از ساکنان از راه کشاورزی امرار معاش می‌کنند و دیگران در حرفه‌های آزاد چه در درون موشاو و چه در بیرون آن مشغول به کارند. | ## جمع‌بندی | در نوگا یک خانه فرهنگ، فروشگاه مواد غذایی، فروشگاه کشاورزی، مهدکودک، کنیسه و میکوه وجود دارد.
موضوع مقاله: تدی گتی گستون | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # تدی گتی گستون | مقدمه: او برای تبدیل شدن به یک خواننده به شهر نیویورک نقل مکان کرد و در یک باشگاه شبانه (ساپر کلاب) با دستمزد ۲۵ دلار در هفته مشغول به کار شد. | ## بخش 1: تدی گتی گستون | زندگی با جان پل گتی لینچ در سال ۱۹۳۵، زمانی که در یک کلوپ شبانه در نیویورک آواز می‌خواند، با جی. لینچ برای تحصیل در رشته اپرا به انگلستان و ایتالیا رفت و به عنوان روزنامه‌نگار برای «نیویورک هرالد تریبون» فعالیت کرد. | ## بخش 2: تدی گتی گستون | در آستانه جنگ جهانی دوم، لینچ توسط حزب ملی فاشیست ایتالیا بازداشت و زندانی شد و به جاسوسی متهم گشت. گتی هنگام مرگ تیمی خارج از کشور بود و زمانی که پسر در خانه خانوادگی‌شان (که اکنون «گتی ویلا» است) به خاک سپرده شد، همان‌جا ماند. | ## بخش 3: تدی گتی گستون | گستون به عنوان خواننده اپرا در فیلم تعطیلی ازدست‌رفته به کارگردانی بیلی وایلدر حضور داشت. | ## جمع‌بندی | اواخر زندگی و مرگ او در سال ۲۰۱۳، در ۱۰۰ سالگی‌اش، کتاب خاطراتی با عنوان تنها با هم: زندگی من با جی.
موضوع مقاله: ماری تسیه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ماری تسیه | مقدمه: ماری تِسیه (؛ ۲۷ دسامبر ۱۹۱۷ – ۱ اوت ۱۹۹۰) یک شخصیت برجسته اجتماعی، وارث، طراح داخلی و مجموعه‌دار هنری اوکراینی-فرانسوی بود. | ## بخش 1: ماری تسیه | زمانی که گتی در سال ۱۹۷۶ درگذشت، او در میان تمامی معشوقه‌های گتی، دومین ارثیه بزرگ را دریافت کرد. او همسر لوسی‌ین تسیه، از چهره‌های اجتماعی پاریس بود که با هم مالک «ویلا سان میکله» در توسکانی بودند. تِسیه از طریق مادرش، یکی از نوادگان مورگاناتیک (وصلت غیررسمی طبقاتی) امپراتور الکساندر دوم و ملکه ماریا الکساندروونا از روسیه بود. اوایل زندگی و خانواده تسیه با نام ماریا پترونا پرِوُشچیکووا در سال ۱۹۱۷ در اودسا، از پتر گیکا-پرِوُشچیکوف و کنتس الیزابتا الکسیونا بلفسکیا-ژوکوفسکیا متولد شد. تِسیه از طریق مادرش، یکی از نوادگان مورگاناتیک خاندان رومانوف بود و با چندین خانواده نجیب‌زاده روسی و آلمانی نسبت داشت. پدربزرگ و مادربزرگ مادری تسیه، کنت الکسی بلفسکی-ژوکوفسکی (پسرعموی درجه دوم تزار نیکلای دوم) و شاهدخت ماریا پترونا تروبتسکایا بودند. | ## بخش 2: ماری تسیه | او نتیجهٔ دوک بزرگ الکسی الکساندرویچ روسیه (فرزند تزار الکساندر دوم و شاهدخت ماری هسن و راین) و معشوقه‌اش الکساندرا ژوکوفسکایا، بارونس سجیانو (دختر واسیلی ژوکوفسکی و الیزابت فون رویترن، دختر گرهارد ویلهلم فون رویترن) بود. آن‌ها صاحب دو فرزند به نام‌های الکسی (متولد ۱۹۴۶) و ماری بئاتریس (متولد ۱۹۵۰) شدند. او و همسرش مالک یک اقامتگاه تابستانی در ورسای بودند و در سال ۱۹۵۰، «ویلا سان میکله» را در فیزوله خریداری کردند. همسرش این ویلای ایتالیایی را به یک هتل لوکس بوتیک تبدیل کرد.[۱] او که کارشناس هنری و طراح داخلی بود، مجموعه هنری بزرگی را در این ویلا نگهداری می‌کرد. گتی به دفعات، به‌ویژه در فواصل سفرهایش به میلان و ناپل، مهمان تسیه در «ویلا سان میکله» بود. خاستگاری و جلب نظر تسیه توسط گتی، بیش از روابط قبلی او به طول انجامید، چرا که تسیه متأهل بود و بنا بر گزارش‌ها، نسبت به سایر روابط گتی حسادت می‌ورزید. | ## بخش 3: ماری تسیه | این دو با هم در بسیاری از رویدادهای اجتماعی شرکت می‌کردند، از جمله جشن صدمین سالگرد هتل کافه رویال در ۱۱ فوریه ۱۹۶۵. هنگامی که گتی از پنه‌لوپه آن کیتسون، طراح داخلی بریتانیایی، دعوت کرد تا در عمارت «ساتن پلیس» اقامت کند، تسیه و دیگر معشوقه‌های ساکن در عمارت یعنی روزابلا برچ و لیدی اورسولا دابو، خشمگین شدند. هم تسیه و هم لیدی اورسولا ادعا می‌کردند که «تنها عشق واقعی» گتی هستند؛ در واقع این تسیه بود که در ابتدا گتی را متقاعد کرده بود تا آن عمارت اربابی را خریداری کند. زمانی که گتی در سال ۱۹۷۶ درگذشت، نام تسیه در کنار لیدی اورسولا، کیتسون، برچ، کنتس ماریان فون آلونزلبن، کارین مانهارد، هیلدگارد کون، گلوریا بیگلو، ماری مگینیس و بلین کلیفورد در وصیت‌نامه او ذکر شده بود. | ## جمع‌بندی | او پس از کیتسون، دومین ارثیه بزرگ را از گتی دریافت کرد که شامل ۲۵۰۰ سهم از شرکت گتی اویل به ارزش ۴۱۳٬۱۲۵ دلار و مستمری ماهانه ۷۵۰ دلار برای باقی عمرش بود.
موضوع مقاله: لئونید رادونسکی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لئونید رادونسکی | مقدمه: پیشینه رادونسکی در اودسا و در یک خانوادهٔ یهودی به دنیا آمد و در کودکی به شیکاگو مهاجرت کرد. | ## بخش 1: لئونید رادونسکی | او صندوق سرمایه‌گذاری «Leo» را تأسیس کرد که در شرکت‌های فناوری سرمایه‌گذاری می‌کند و از زبان برنامه‌نویسی الیکسیر نیز حمایت کرده است. فعالیت حرفه‌ای آغاز فعالیت در اواخر دههٔ ۱۹۹۰، رادونسکی چندین وب‌سایت ایجاد کرد که مدعی ارائهٔ گذرواژه برای دسترسی به وب‌سایت‌های پولی بودند و از طریق ارجاع کاربران درآمد کسب می‌کردند. | ## بخش 2: لئونید رادونسکی | در همان دوره، شرکت مایکروسافت از او به دلیل ارسال ایمیل‌های گمراه‌کننده شکایت کرد. اونلی‌فنز پس از آن رشد قابل‌توجهی را تجربه کرد و به یکی از پلتفرم‌های اصلی اشتراک محتوا تبدیل شد، به‌ویژه در حوزهٔ محتوای بزرگسالان. | ## بخش 3: لئونید رادونسکی | ## جمع‌بندی | فعالیت‌های خیریه رادونسکی در زمینه‌های مختلف از جمله تحقیقات سرطان، کمک به اوکراین، و حمایت از رفاه حیوانات فعالیت‌های خیریه داشته است.
موضوع مقاله: نوردیا (موشاو اسرائیلی) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نوردیا (موشاو اسرائیلی) | مقدمه: این شهرک در دشت شارون در نزدیکی نتانیا و تقاطع هشارون واقع شده و از نظر اداری در حوزهٔ شورای منطقه‌ای لو هشارون قرار دارد. | ## بخش 1: نوردیا (موشاو اسرائیلی) | نوردیا در سال ۱۹۴۸ میلادی توسط سربازان ترخیص‌شدهٔ ایرگون و بیتار بنیان‌گذاری شد. زمین‌هایی در ایالات متحده برای این هدف فروخته شد؛ اما این برنامه هرگز به ثمر نرسید. نوردیا در ۲ نوامبر ۱۹۴۸ توسط سربازان ترخیص‌شدهٔ ایرگون و بیتار که از اعضای جنبش حیروت بودند بنیان‌گذاری شد. گروه نخست «وِجوود» نام داشت (به نام جوزایا وِجوود) که در سال ۱۹۴۳ میلادی توسط سربازان یهودی ارتش بریتانیا در لیبی تأسیس شده بود. گروه دوم «مارگولین» نام داشت (به نام الیعزر مارگولین) که در سال ۱۹۴۴ در ایتالیا توسط رزمندگان تیپ یهودی پایه‌گذاری شده بود. | ## بخش 2: نوردیا (موشاو اسرائیلی) | پس از پایان جنگ جهانی دوم، اعضای گروه مارگولین در کفار یونا مستقر شدند و سپس در ۲ نوامبر ۱۹۴۸ شهرک جدید را بنیان نهادند. اعضای گروه وِجوود نیز پس از بازگشت به فلسطین در موشاوای مشمار هایاردن در جلیل ساکن شده بودند؛ اما پس از آنکه مشمار هایاردن در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۸ به دست نیروهای سوری تصرف شد و ساکنان آن به اردوگاه‌های اسیران جنگی در سوریه فرستاده شدند، پس از آزادی در سال ۱۹۴۹ به گروه مارگولین پیوستند و شهرک مشترک نام نوردیا را به خود گرفت. در سال ۱۹۹۴ میلادی محلهٔ جدیدی به نام «نئوت نوردیا» ساخته شد که مساحت و جمعیت نوردیا را دوبرابر کرد. جغرافیا نوردیا در شرق نتانیا و در نزدیکی تقاطع جاده‌ای هشارون (بیت‌لد) جای دارد. از شمال با شهرک گانوت هادار هم‌مرز است و در امتداد مرز شرقی آن بزرگراه شمارهٔ ۴ می‌گذرد. | ## بخش 3: نوردیا (موشاو اسرائیلی) | جمعیت بر پایهٔ سرشماری سال ۲۰۰۸، در نوردیا نزدیک به ۱٬۹۰۰ نفر زندگی می‌کردند که تقریباً همگی یهودی بودند. در حدود ۶۰ درصد ساکنان بومی اسرائیل بودند و ۳۰ درصد دیگر مهاجرانی بودند که پیش از دههٔ ۱۹۹۰ به اسرائیل آمده بودند. اقتصاد بخش کشاورزی نوردیا دربرگیرندهٔ کشت محصولات زراعی و باغی (از جمله پرورش گل)، مرغداری و دامداری است. | ## جمع‌بندی | این موشاو گاوداری مشترکی با کیبوتص هَمَعَپیل دارد و یکی از بزرگ‌ترین آغل‌های بز اسرائیل در آن قرار دارد.
موضوع مقاله: یوآخیم فیوره | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # یوآخیم فیوره | مقدمه: یوآخیم فیوره (؛ ۱۱۳۵ – ۱۲۰۲) الهی‌دان ایتالیایی، راهب بزرگ کاتولیک و بنیان‌گذار فرقه راهبان سان جووانی این فیوره بود. | ## بخش 1: یوآخیم فیوره | به گفته الهی‌دان برنارد مک‌گین، «یوآخیم فیوره مهم‌ترین آخرالزمان‌باور در سرتاسر دوره قرون وسطاست.» کمدی الهی اثر دانته آلیگیری یکی از مشهورترین آثاری است که احتمالاً از اندیشه‌های او الهام گرفته است. | ## بخش 2: یوآخیم فیوره | پیروان بعدی او که از آثارش در زمینه فرجام‌شناسی مسیحی و نظریه‌های تاریخ‌گرایانه الهام گرفتند، یوآخیمیان نامیده می‌شوند. | ## بخش 3: یوآخیم فیوره | یوآخیم فیوره و پیشگویی سه عصر یوآخیم (۱۱۴۵–۱۲۰۲) نظام پیشگویانه‌ای ساخت که تاریخ را به سه دوره تقسیم کرد: عصر پدر، عصر پسر و عصر روح — دوره‌ای از آزادی، عشق و شادی کامل. | ## جمع‌بندی | ارتباط با ایدئولوژی‌های مدرن نورمن کوهن صراحتاً می‌گوید الگوی سه‌گانه یوآخیم در اندیشه هگل، کنت، مارکس و حتی مفهوم «رایش سوم» هیتلر بازتاب یافت.