موضوع مقاله: ایچییو هیگوچی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ایچییو هیگوچی | مقدمه: او اولین نویسندهٔ زن حرفه‌ای ادبیات مدرن ژاپن بود و با وجود سختی‌هایی که زنان در دوره میجی داشتند، او موفق شد که به یکی از بزرگ‌ترین نویسندگان ژاپن تبدیل شود. | ## بخش 1: ایچییو هیگوچی | پدرش در سال ۱۸۶۲ به مقام یک سامورایی ارتقا یافت و اوضاع اقتصادی خانواده‌اش کمی بهتر شد اما تنها پس از مدت کوتاهی که پدرش از این مقام بهره‌مند بود، با اصلاحات میجیMeiji,明治 طبقه سامورایی منسوخ شد. در سال ۱۸۷۷ (میجی، سال ۱۰)، در ۴ سال و ۱۰ ماهگی به مدرسه دولتی هونگو وارد شد اما به دلیل سن کم به زودی انصراف داد و شش ماه بعد به مدرسه خصوصی یوشیکاوا که توسط توشی‌کی یوشیکاوا تأسیس شده بود رفت. با استناد به دفترچه یادداشتش، او در دوران کودکی به بازی‌های هم‌سن‌وسال‌هایش مانند توپ‌دستی علاقه‌ای نداشت و به خواندن کتاب علاقه‌مند بود و وقت خود را با خواندن کتاب‌های مصور پر می‌کرد. گفته می‌شود که او خواندن "نانسو ساتومی هاکن دن انسوری‌می هاهاکی‌دن" اثر کیوکوتی باکین" را در سه روز به پایان رسانده است. در سال ۱۸۸۱ (میجی، سال ۱۴)، برادر بزرگ‌ترش توری‌نوکه به دلیل رفتار بد و مشکلات مالی از خانواده جدا شد و به عنوان شاگرد سفالگری مشغول به کار شد. در همان سال به منطقه اوکاجی در توکیو منتقل شدند و در نوامبر به مدرسه خصوصی آوکی در منطقه اوئنوUeno,上野رفت. در دسامبر ۱۸۸۳ (میجی، سال ۱۶)، او با رتبه اول از کلاس چهارم دبیرستان فارغ‌التحصیل شد اما تحصیلش را ادامه نداد؛ گفته می‌شود که مادرش، تاکی، معتقد بود که تحصیل برای زنان ضروری نیست. از سوی دیگر، پدرش نوریوشی دختر مشتاق علمش را تحت آموزش وادا شیگه‌ئو قرار داد تا شعرهای ژاپنی را یاد بگیرد. در آن‌جا علاوه بر شعر، خط چینی شین‌کای و مطالعه ادبیات دوران سلطنت را نیز فرا گرفت. هاگی نو یا در آن زمان محلی برای رفت و آمد اشراف و خانواده‌های قدیمی، همسران و دختران سیاستمداران و نظامیان دولت میجی بود و تعداد شاگردان آن به بیش از هزار نفر می‌رسید. هیگوچی که دختر یک کارمند پایین‌رتبه دولتی بود، با دو دختر دیگر از طبقه متوسط دوست شد و آن‌ها را «سه دختر از طبقه متوسط» نامیدند. سال بعد از ورودش، با نزدیک شدن به مراسم سال نو که در فوریه برگزار می‌شد، موضوعاتی مانند لباس‌های مجلسی دختران اشرافی مطرح شد که برای دختر یک کارمند پایین رتبه قابل رقابت نبود. هیگوچی با احساس خجالت با لباس‌های دست دومی که خانواده اش برایش تهیه کرده بودند در این مراسم حاضر شد. او در میان سایر دانش‌آموزان، که اکثریت آنها از طبقه بالا بودند، احساس حقارت می‌کرد و این خودکم‌بینی او را آزار می‌داد. ساساکی نوبوتسوناSasaki Nobutsuna,佐佐木信綱در خاطراتش به نام «مردم میجی، تای‌شو و شووا» در مورد جلسه شعر «هاگی نو یا» که در آن شرکت کرده بود، نوشت که ایچی‌یو در اتاق کناری روی صندلی نشسته بود و مشغول نوشتن اشعار رقابتی و تصحیح اشعار مربوط به مسابقه بود و از زمان شروع خواندن اشعار در صندلی خود حاضر شد و هیگوچی در این مراسم شعر بالاترین امتیاز را کسب کرد. این مسابقات شعر به صورت ماهانه برگزار می‌شد که در آن همه دانش‌آموزان، دعوت به شرکت می‌شدند. تمایل او به نوشتن از سال ۱۸۹۱ آشکار شد، زمانی که او خاطراتش را به صورت جدی در یک دفترچه ثبت کرد. با احساس حقارت اجتماعی، خجالت و فقر روزافزون خانواده‌اش، دفترچه یادداشت او مکانی بود که می‌توانست احساسات خود را به تصویر بکشد. دفترچه‌های او همچنین مکانی برای ابراز وجود او بودند و شامل نظرات او دربارهٔ هنر ادبی و همچنین نظرات دیگران دربارهٔ کارهایش بودند. پس از یک سرمایه‌گذاری ناموفق تجاری توسط پدرش، وضعیت مالی خانواده بسیار دشوار شد. به پیشنهاد معلمش، او به عنوان کارآموز به هاگی‌نویا منتقل شد اما پس از چند ماه به دلیل نارضایتی از حجم زیاد کارهای خانه، آنجا را ترک کرد. | ## بخش 2: ایچییو هیگوچی | او به همراه مادر و خواهر کوچکش، کونیکو، به منطقه هونگو نقل مکان کردند، جایی که زنان از طریق خیاطی و کار در لباسشویی، درآمد کسب می‌کردند. با دیدن موفقیت همکلاسی‌اش، کاهو میاکه، که رمانی به نام «یابو نو اوگوایسو» (به معنای «پرنده جنگلی در میان درختان»، ۱۸۸۸) نوشته و حق‌الزحمه زیادی دریافت کرده بود، هیگوچی تصمیم گرفت نویسنده شود تا بتواند از خانواده‌اش حمایت کند. ناکارای مجله ادبی «موساشینو»Musashino,武蔵野 را ایجاد کرد که هیگوچی ایچی‌یو با انتشار داستان «یامی زاکورا»Yami Zakura,闇桜(گل‌های ساکورا در غروب) که در شماره اول این مجله تحت نام مستعارش هیگوچی ایچی‌یو، نخستین بار استعداد ادبی خود را آشکار کرد. ناکارای او را به رئیس انتشارات روزنامه توکیو آساهی معرفی کرد ولی آثار او برای چاپ تأیید نشد و ناتوانی در به‌دست آوردن پول از طریق داستان‌هایش، هیگوچی را ناراحت و درمانده کرد. هیگوچی ایچی‌یو عاشق ناکارای، مردی 31 ساله شد که به هوس‌بازی معروف بود و به او دل بست. این مرد، جواب عشق هیگوچی را نداد و همچنین هیگوچی نمی‌دانست که او ادبیات عامه‌پسند می‌نویسد که هدفش جلب رضایت عموم مردم است و هیچ تمایلی به انجام کار در رابطه با ادبیات جدی ندارد. این شکست عشقی تأثیر زیادی بر هیگوچی گذاشت که این موضوع در آثار او قابل مشاهده است. متأسفانه ارتباط غیراخلاقی او با ناکارای تبدیل به رسوایی بزرگی شد و وی به ناچار برای مدتی از دنیای ادبیات فاصله گرفت و هم چنین ارتباط خود را با ناکارای قطع کرد و این موضوع او را به فقر و تنگدستی شدیدی سوق داد اگرچه گفته می‌شود که او نویسندگی را در سن ۲۲ سالگی در حالی که برای گذران زندگی از دیگران پول قرض می‌گرفت ادامه داد. اولین حقوق او ۱۱ ین و ۵۰ سن بود که از این پول ۶ ین را برای پرداخت بدهی‌هایش صرف کرد. داستان «اومورگی» آغاز ورود او به دنیای نویسندگی حرفه ای بود و تنها نه ماه پس از اینکه او نوشتن را به‌طور جدی آغاز کرد، کار او مورد توجه قرار گرفت و به عنوان یک نویسنده جدید و امیدوارکننده شناخته شد. داستان‌ها ضعیف بودند، توسعه شخصیت کمی داشتند و به شدت تحت تأثیر احساسات قرار داشتند، به ویژه در مقایسه با آنچه او به‌طور همزمان در دفترچه‌اش می‌نوشت. سبک نوشتاری او بدین گونه بود: به عنوان مثال، رابطه مثلثی میان یک زن جوان، زیبا و تنها که والدینش را از دست داده، یک مرد خوش‌چهره که او را ترک کرده (و در پس‌زمینه باقی مانده) و یک مرد بی‌خانمان و ناامید که عاشق او می‌شود. تم دیگری که هیگوچی تکرار می‌کرد، جاه‌طلبی و بی‌رحمی طبقه متوسط در دوره میجی بود. در سال ۱۸۹۳، هیگوچی برای رفع مشکلات مالی به همراه مادر و خواهرش خانه خود را ترک کرده و به یک محله فقیرنشین نقل مکان کردند، جایی که یک فروشگاه لوازم التحریر باز کردند که در ژانویه سال بعد، به دلیل افتتاح یک کسب‌وکار مشابه در نزدیکی، دچار مشکل شد و شکست خورد که این تجربه بعداً به موضوع رمان معروفش (تاکه کورابه)Takekurabe,たけくらべتبدیل شد. محل جدید آنها پنج دقیقه پیاده‌روی با منطقه چراغ قرمز توکیو، یوشیوارا فاصله داشت. تجربه او از زندگی در این محله به منبعی برای چندین داستان بعدی‌اش تبدیل شد، به ویژه داستان «تاکه کورابه» (به معنای «مقایسه ارتفاعات»؛ به عنوان «بازی کودکانه» در ترجمه رابرت لیونز دانلی و «رشد کردن» در ترجمه ادوارد سایدن‌استیکر) داستان‌های دوره بلوغ نویسندگی او (۱۸۹۴–۱۸۹۶) نه تنها تحت تأثیر تجربه زندگی در نزدیکی منطقه چراغ قرمز و نگرانی‌های بیشتر دربارهٔ شرایط زنان بودند، بلکه تحت تأثیر ایهارا سایکاکو،Ihara Saikaku,井原西鶴نویسنده‌ای از قرن هفدهم، که داستان‌های او در آن دوره کشف شده بود، نیز قرار داشتند. او به خاطر سبک سنتی‌اش ستایش شد و به عنوان «آخرین زن دوران قدیم میجی» شناخته شد که بازتابی از یادآوری او از گذشته بود. در خانهٔ ساده‌اش، دیگر نویسندگان، دانشجویان شعر، طرفداران، منتقدان و ویراستاران برای همکاری به دیدنش می‌آمدند. اولین ترجمه انگلیسی به سال ۱۹۰۳ بازمی‌گردد (اوتسگو موری، با عنوان «آخرین روز سال» توسط تئی فوجیو). در سال ۱۹۸۱، مجموعه‌ای از نه داستان او با ترجمه‌های جدید ارائه شده توسط رابرت لیونز دانلی منتشر شد. برخی از داستان‌ها نیز از زبان ژاپنی کلاسیک، که تمام آثار هیگوچی به آن نوشته شده‌اند، به ژاپنی مدرن ترجمه شده‌اند، مانند ترجمه «نیگوری» توسط هیرومی ایتو یا ترجمه «تاکه کورابه» توسط فومیکو انچی. | ## بخش 3: ایچییو هیگوچی | داستان‌های او شامل «اوتسگو موری»، «نیگوری»، «جوسانیا» و «تاکه کورابه» به‌طور مکرر برای سینما و تلویزیون اقتباس شده‌اند، به‌ویژه فیلم «خلیجی از آب‌های گل‌آلود» (۱۹۵۳، به کارگردانی تاداشی ایمای) و «تاکه کورابه» (۱۹۵۵، به کارگردانی هینوسوکه گوشو). فیلمی که بر اساس زندگی هیگوچی ساخته شده، با عنوان "هیگوچی ایچی‌یو"در سال ۱۹۳۹ منتشر شد که ایزو سوزو یامادا در آن بازی کرده و کیوتارو نامیکی که کارگردانی آن را بر عهده داشت. هیگوچی همچنین شخصیت اصلی نمایشی به قلم هیساشی اینوئه بود، با عنوان "زوتسو کاتاکوری هیگوچی ایچی‌یو " که اولین بار در سال ۱۹۸۴ اجرا شد. داستان تاکه کورابه این داستان به کاوش در زندگی گروهی از کودکان و نوجوانان در محله یوشیوارا، معروف به منطقه چراغ قرمز توکیو، می‌پردازد. این داستان به‌طور خاص به تحولات روحی و اجتماعی آن‌ها در دوران گذار از کودکی به بزرگسالی می‌پردازد. شخصیت‌های اصلی میدوری: دختری جوان و سرزنده که در خانهٔ گیشاهاGeisha,芸者زندگی می‌کند. نوبو: پسری که پسر یک راهب بودایی است و در عین حال که با مسائل اخلاقی دست و پنجه نرم می‌کند، نگاهی فلسفی و عمیق به زندگی دارد. شوتا: پسری که به دنبال فرار از محدودیت‌های طبقه اجتماعی خود است و رویاهای بزرگی در سر دارد، اما واقعیت‌های زندگی او را محدود می‌کنند. محوریت داستان داستان با تمرکز بر زندگی روزمره این کودکان آغاز می‌شود و به تدریج نشان می‌دهد که چگونه هر یک از آن‌ها با چالش‌های فردی و اجتماعی خود روبرو می‌شوند. محیط محله یوشیوارا، با توجه به فضای خاص و قوانین نانوشته‌اش، تأثیرات عمیقی بر شخصیت‌ها و رفتارهای آن‌ها دارد. تم‌های اصلی از دست دادن معصومیت: داستان به زیبایی نشان می‌دهد که چگونه کودکان معصومیت خود را در مواجهه با واقعیت‌های سخت زندگی از دست می‌دهند و به مرور زمان به بلوغ می‌رسند. انتظارات اجتماعی: هر یک از شخصیت‌ها با انتظارات و فشارهای اجتماعی مختلفی روبرو هستند که آن‌ها را به سوی مسیرهای متفاوتی هدایت می‌کند. تقابل میان رؤیا و واقعیت: داستان به تضاد میان رویاهای کودکان و واقعیت‌های تلخ زندگی آن‌ها می‌پردازد و نشان می‌دهد که چگونه این تضادها شکل‌دهنده شخصیت و مسیر زندگی آن‌ها می‌شود. شخصیت‌ها، هر کدام به نوعی، با واقعیت‌های زندگی کنار می‌آیند و معصومیت کودکی خود را پشت سر می‌گذارند. داستان «تاکه کورابه» با نگاهی عمیق و حساس به تحولات روحی و اجتماعی کودکان، به یکی از آثار برجسته ادبیات ژاپن تبدیل شده است. ایچی یو هیگوچی با توانایی‌های بی‌نظیر خود در شخصیت‌پردازی و تصویرسازی، این داستان را به یک اثر جاودانه تبدیل کرده است. این کتاب توسط سید شهاب الدین ساداتی و مریم طریقت بین با نام (پایان کودکی) به زبان فارسی ترجمه شد و در سال ۱۴۰۱ توسط نشر لوگوس منتشر شد. هم چنین رمان تاکه کورابه تحت عنوان (بازی کودکانه) توسط رابرت لایونز دنلی و (بزرگ شدن) توسط ادوارد سایدن استیکر به زبان انگلیسی ترجمه شده است. آثار ایچی‌یو هیگوچی هیگوچی ایچی‌یو در زمان نخستین جنگ چین و ژاپن (۱۸۹۵–۱۸۹۴) به شدت فعال بود بسیاری از آثار ادبی او موضوعات تاریک و غم‌انگیزی داشتند به گونه ای که این داستان‌ها به عنوان (رمان‌های تراژیک) شناخته می‌شوند. | ## جمع‌بندی | در آن روزگار ایچی‌یو هیگوچی با تمرکز نکردن بر جنگ و سیاست و نوشتن در مورد زندگی زن‌ها با قلم زیبایش قلب خواننده‌ها را تحت تأثیر قرار داد.