موضوع مقاله: داوود (تندیس برنینی) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # داوود (تندیس برنینی) | مقدمه: این مجسمه یکی از سفارش‌های متعدد برای تزئین ویلای حامی برنینی، کاردینال شیپیونه بورگزه بود – جایی که هنوز هم به عنوان بخشی از گالری بورگزه در آن قرار دارد. | ## بخش 1: داوود (تندیس برنینی) | موضوع این اثر، داوودِ کتاب مقدس است که در شُرُف پرتاب سنگی است که جالوت را به زیر خواهد کشید و به داوود اجازه خواهد داد تا سر او را از بدن جدا کند. در مقایسه با آثار قبلی با همین مضمون (به‌ویژه داوود میکل‌آنژ)، این مجسمه از نظر حرکت ضمنی و شدت روان‌شناختی، عرصه جدیدی را درنوردیده است. در سال ۱۶۲۳ – در حالی که تنها ۲۴ سال داشت – او در حال کار بر روی مجسمه آپولو و دافنه بود که به دلایل نامعلومی این پروژه را رها کرد تا کار بر روی مجسمه داوود را آغاز کند. طبق سوابق پرداخت، برنینی تا – سال ۱۶۲۳ ساخت مجسمه را آغاز کرده بود و زندگینامه‌نویس معاصر او، فیلیپو بالدینوچی، اظهار می‌کند که او آن را در هفت ماه به پایان رساند.Hibbard, p. حتی قبل از اتمام آن، دوست و حامی برنینی، مافئو باربرینی، با عنوان پاپ اوربان هشتم به عنوان پاپ انتخاب شد.Hibbard, pp. بنی‌اسرائیل در حال جنگ با فلسطینیان هستند که قهرمان آنها، جالوت، ارتش اسرائیل را به مبارزه برای حل و فصل درگیری با نبرد تن به تن فراخوانده است. داوود ، چوپان جوان، تازه این چالش را پذیرفته و در شُرُف کشتن جالوت با سنگی از فلاخن خود است: لباس داوود نمونه‌ای از لباس چوپانان است. در پای او زره پادشاه اسرائیل، شائول، که برای نبرد به داوود داده شده بود، قرار دارد. | ## بخش 2: داوود (تندیس برنینی) | در پای او چنگ او قرار دارد که اغلب به عنوان یک وسیله نمادین از داوود در اشاره به داوود مزمورنویس و به عنوان یک چنگ‌نواز با استعداد گنجانده شده است.1 Samuel 16:23 تأثیرات داوودِ کتاب مقدس موضوعی محبوب در میان هنرمندان رنسانس بود و توسط مجسمه‌سازانی مانند دوناتلو ( دهه ۱۴۴۰)، وروکیو (۱۴۷۳–۱۴۷۵) و میکل‌آنژ (۱۵۰۱–۱۵۰۴) مورد توجه قرار گرفته بود. داوود برنینی، اگرچه با این آثار مرتبط بود، اما از برخی جهات قابل توجه با آنها متفاوت بود. از زمان مجسمه‌های دوره هلنیستی، مانند پیروزی بالدار ساموتراس، مجسمه‌ها مانند مجسمه‌های برنینی درگیر محیط اطراف خود نبوده‌اند. 758 حرکت گلادیاتور که برای حمله آماده می‌شود، شبیه به نحوه چرخاندن فلاخن توسط داوود است. داوود میکل‌آنژ با داوود دوناتلو و وروکیو متفاوت است، زیرا داوود را در حال آماده شدن برای نبرد نشان می‌دهد، نه پیروزی پس از آن. 61 این یک نوآوری بود؛ پیکره‌های پرتاب در مجسمه‌های پس از دوران باستان بسیار نادر بودند. برنینی احتمالاً پلیفموس کاراچی را می‌شناخت؛ نه تنها این نقاشی در گالری فارنیز در رم یافت می‌شد، بلکه کاراچی نقاش برنینی بود که در رتبه چهارم بزرگ‌ترین نقاشان تاریخ قرار داشت. برنینی همچنین ممکن است با نوشته‌های لئوناردو داوینچی در این زمینه آشنا بوده باشد. | ## بخش 3: داوود (تندیس برنینی) | داوینچی در رساله خود در باب نقاشی، دقیقاً به این سؤال می‌پردازد که چگونه می‌توان یک فیگور پرتاب‌کننده را به تصویر کشید. که از آن باقی مانده بودند تا سال ۱۷۸۱ به درستی شناسایی نشده بودند هم کوینتیلیان و هم لوسیان از این مجسمه نوشته‌اند، اما توصیفات آنها به شکلی بود که کشیده یا خم می‌شد، نه در حال پرتاب کردن.Preimesberger, pp. سبک و ترکیب‌بندی باروک شاهد تغییرات قابل توجهی در هنر مجسمه‌سازی بود؛ برنینی در خط مقدم این امر قرار داشت. مجسمه داوود برنینی اثری سه‌بعدی است که به فضای اطراف خود نیاز دارد و بیننده را به چالش می‌کشد تا در اطراف آن قدم بزند تا ماهیت متغیر آن را بسته به زاویه‌ای که از آن دیده می‌شود، در نظر بگیرد.Hibbard, p. این مجسمه به یک موجود نادیده – به شکل جالوت، هدف تجاوز داوود – و همچنین به تماشاگری که در میان درگیری گرفتار شده است، مربوط می‌شود. به جای ثبات آرام، به عنوان مثال، داوود میکل‌آنژ، برنینی تصمیم گرفته است که کسری از زمان را در جریان یک حرکت مداوم به تصویر بکشد؛ بنابراین انرژی نهفته‌ای که در مجسمه داوود میکل‌آنژ نفوذ می‌کند، در اینجا در حال آزاد شدن است.Gardner, p. 758 از نظر احساسی، مجسمه‌های برنینی به دلیل کاوش در انواع حالات روانی شدید، مانند خشمی که در اینجا دیده می‌شود، انقلابی بودند.Martin, p. پسر بالدینوچی و جیان حکایتی تعریف می‌کند که چگونه باربرینی آینه‌ای را جلوی صورت برنینی می‌گرفت تا هنرمند بتواند مجسمه را از روی خودش مدل‌سازی کند. | ## جمع‌بندی | علاوه بر تلاش برای واقع‌گرایی، داوود همچنین از قراردادهای معاصر در مورد چگونگی به تصویر کشیدن یک چهره نظامی پیروی کرد.