موضوع مقاله: عنوان‌های مریم | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # عنوان‌های مریم | مقدمه: اکنون در رم مریم با عناوینِ بسیاری مانندِ مادرِ مقدّس، مَدونا، بانوی ما و با القابی هم‌چون ستارهٔ دریا، شه‌بانوی آسمان، علتِ شادیِ ما و دعاواره‌هایی مثلِ پاناگیا، مادرِ رحمت و در پایان با نام‌هایی مرتبط با مکان‌ها مثلاً بانوی لُرِتوییِ ما و بانوی گوآدالوپیِ ما شناخته می‌شود. | ## بخش 1: عنوان‌های مریم | همهٔ این وصفگری‌ها، به همان مریم، مادرِ عیسی مسیح (در عهدِ جدید) اشاره دارند و کاتولیک‌های روم، ارتدکس‌هایِ شرقی، ارتدکس‌هایِ مشرقی و برخی از آنگلیکن‌ها، آن‌ها را به شیوه‌های مختلفی استفاده می‌کنند. برخی وصف‌گری‌ها از مریم را می‌توان به‌درستی «عنوان» خواند، همان‌هایی که طبیعتی جزمی دارند، در حالی که برخی از آن‌ها دعاواره هستند. سایرِ وصف‌گری‌ها، شاعرانه یا تمثیلی هستند یا این‌که وِجههٔ قانونی و شرعیِ آن‌ها سُست یا حتی ناموجود است. گروهی دیگر از عناوین هستند که به نگاره‌های مریم در هنرِ مریمانیِ کاتولیک و به طورِ کلّی هنر اشاره می‌کنند. برخی عناوین به دلایلِ جغرافیایی و فرهنگی رشد کردند؛ برای مثال از طریقِ احترام به نمادهای خاص؛ برخی دیگر هم مربوط به تجلیاتِ مریم بودند. باورمندان، در طیفی گسترده از نیازهایِ انسانی در موقعیت‌های مختلف، شفاعتِ مریم را می‌جویند. همین هم باعثِ پیدایشِ عناوینِ بسیاری برای او شده‌است (مشاورِ نیکو، دست‌گیرِ بیماران و غیره). 95 و بازهم عنوان‌های بیشتری هستند که از اصول و آموزه‌هایی مثلِ عروجِ مریم، خواب‌رفتِ مادرِ خدا و لقاحِ پاک گرفته‌شده‌اند. | ## بخش 2: عنوان‌های مریم | تثبیت شد، یعنی هنگامی که در شورای اِفِسوس، عبارتِ تئوتوکوس (مریم، حامل یا مادرِ خدا) به عنوانِ یک اصلِ ایمانی اعلام شد. پس از آن، عباداتِ مریمانه، که محورش روابطِ ظریف و پیچیده میانِ مریم، عیسی و کلیسا بود، نخست در شرق و سپس در غرب شکوفا شد. اصلاحات، نقشِ مریم را در بسیاری از جاهای اروپا در سده‌های ۱۶ و ۱۷ میلادی کاهش داد. شورای تِرنت و اصلاحِ متقابلِ کاتولیک، عباداتِ مریمانه را در اروپای غربی تشدید کردند. تقریباً در همان دوره، مریم به ابزاری برای تبشیر در قارهٔ آمریکا و بخش‌هایی از آسیا و آفریقا تبدیل شد، مثلاً، گزارش‌هایی از تجلیاتِ مریم در کلیسای بانوی گوآدالوپِ ما، منجر به گرویدنِ شمارِ زیادی به مسیحیت در مکزیک شد. در پیِ اصلاحات، ادبیاتِ باروک در موردِ مریم رشدِ بی‌سابقه‌ای را تجربه کرد، به طوری که فقط بیش از ۵۰۰ نوشتهٔ مریم‌شناسانه در همان سدهٔ هفدهم وجود داشت.Roskovany, A. کتاب‌هایی مانندِ جلال‌های مریم به قلمِ آلفونسوس لیگوری در دفاع از فرقهٔ مریم نوشته شدند. در کلیساهای ارتدوکس و کلیساهای کاتولیکِ شرقی، عروجِ مریم، ممکن است به صورتِ خواب‌رفتِ مادرِ خدا ترجمه شود. | ## بخش 3: عنوان‌های مریم | این یک جشنِ مهم است، البته براساسِ کتابِ مقدس نیست بلکه ریشه در سنتِ تأییدشده دارد. عنوان‌های عبادی در لیتانی‌های لورِتو، مریم با بیش از پنجاه عنوانِ جداگانه، مانندِ «پاک‌ترین مادر»، «باکرهٔ بَس-دور-اندیش» و «علتِ شادی ما» خوانده می‌شود. دعاواره‌ها، عناوین و هنرِ مسیحی، گواهِ نقشِ برجسته‌ای‌ست که وی در تاریخ و برنامهٔ نجات در بخش‌هایی از جهانِ مسیحیت به‌دست آورده است. در نیایشِ درود بر مریم، فرشتهٔ مقرّب، جبرئیل، هنگامی که به نامِ خدا بشارتِ زایشِ عیسی را می‌دهد، مریم را «لبریز از لطفِ الاهی» خطاب می‌کند. اعتقادنامهٔ نیقیه، اعلام می‌کند که «روحُ القدس و مریم، عیسی را تجسم بخشیدند و او انسان آفریده شد». سنّتِ مسیحی می‌گوید که روحُ‌القدس، مادرِ باکرهٔ خدا را مسح کرد، از این رو او را با شاهان، پیامبران، قضات و کاهنانِ اعظمِ اسرائیل و آن‌گونه که می‌گویند عیسی مسیح، برابر قرار داد؛ همین هم به نوبهٔ خود راه را برای عنوان‌های زیر هموار کرد: پشتیبانِ کلیسا (مانندِ قضاتِ اسرائیل) واسطهٔ همهٔ نعمت‌ها (مانندِ کاهن اعظم اسرائیل) شه‌بانوی فرشتگان (مانند پادشاهانِ اسرائیل): نقاشی‌های تاج‌گذاریِ باکِره، نشان‌دهندهٔ سلسله‌مراتبِ فرشتگانِ خداست در حالی که خدمت به مریم را برایِ همیشه آغاز می‌کنند پس از اینکه مریم می‌پذیرد مادرِ خدا باشد. در کلیساهای کاتولیکِ روم و کلیساهای ارتدکس، مادرِ باکِرهٔ خدا به شکلِ ویژه‌ای بزرگ داشته می‌شود که به آن در یونانی «hyperdulia» گفته می‌شود، یعنی بزرگ‌داشتی که تنها یک درجه از بزرگ‌داشتِ خدایِ سه‌گانه پایین‌تر است. | ## جمع‌بندی | مریم از این جهت موردِ ستایش و احترام قرار می‌گیرد که هیچ موجودِ دیگری -فرشته یا انسان- قدرتی بیش از مریم ندارد تا در توزیعِ فضل به فرزندانش نزد خدا شفاعت کند.