aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: فرهنگ سنگ گوزن | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فرهنگ سنگ گوزن | مقدمه: فرهنگِ سنگِ گوزن نام فرهنگی مرتبط با مجموعه‌ای از خرسنگ‌های باستانی حکاکی‌شده است که عمدتاً در مغولستان و به میزان کمتر در مناطق مجاور آن در سیبری یافت می‌شوند. | ## بخش 1: فرهنگ سنگ گوزن | به این فرهنگ، گاه، با اشاره به مقبره‌های خریگسور که در نزدیکی آن واقع شده، «مجموعه سنگ گوزن-خریگسور (DSKC) هم می‌گویند. فرهنگ سنگ‌های گوزن‌نشان ارتباط نزدیکی با مراحل اولیه فرهنگ مردمان ایرانی‌تبار سکایی (به ویژه فرهنگ‌های ارژن، چاندمن و پازیریک) در منطقه از آلتای تا مغولستان غربی دارند. هنر سنگ گوزن ۳۰۰ تا ۵۰۰ سال از قدیمی‌ترین مکان‌های سکایی مانند ارژن قدیمی‌تر است و به عنوان پیشاسکایی یا احتمالاً سکایی اولیه در نظر گرفته می‌شود. | ## بخش 2: فرهنگ سنگ گوزن | به نظر می‌رسد فرهنگ سنگ گوزن تحت تأثیر فرهنگ کاراسوک در شمال غربی بوده است، که در آن با ویژگی‌هایی، به ویژه در زمینه فلزکاری سلاح، مشترک است. "فرهنگ سنگ گوزن" به زندگی و فناوری‌های مردمانی اشاره دارد که در اواخر عصر برنز در مغولستان و مناطق اطراف آن می‌زیستند و سنگ گوزن‌ها را خلق کردند. اطلاعات ما درباره این فرهنگ از طریق یافته‌های باستان‌شناسی، ژنتیک و بررسی نقوش هنری روی سنگ گوزن‌ها به دست آمده است. | ## بخش 3: فرهنگ سنگ گوزن | سنگ گوزن‌ها بخشی از سنت ساخت تپه‌های تدفین و بناهای یادبود در این منطقه در عصر برنز (۳۰۰۰ تا ۷۰۰ سال پیش از میلاد) هستند. در این دوره، فرهنگ‌های مختلفی در این منطقه ساکن بودند و در ساخت این سازه‌های سنگی سهیم بودند. فرهنگ‌های آفاناسیو، اوکونف، چمورچک، مونخ خیرخان و اولان زوخ از جمله این فرهنگ‌ها بودند. | ## جمع‌بندی | سنگ‌های گوزن‌نشان به عنوان یکی از آخرین نمونه‌های سنگ‌های یادبود این دوره، حدود ۱۴۰۰ تا ۷۰۰ سال پیش از میلاد (اواخر عصر برنز تا اوایل عصر آهن) ساخته شدند، اما پیش از پیدایش فرهنگ گور اسلب وجود داشتند.
موضوع مقاله: رئیس پارلمان گرجستان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # رئیس پارلمان گرجستان | مقدمه: رئیس پارلمان گرجستان یا رئیس مجلس گرجستان ( ) رئیس ( و همچنین سخنگو ) پارلمان گرجستان است . | ## بخش 1: رئیس پارلمان گرجستان | سخنران و رئیس مجلس در حال حاضر، شالوا پاپواشویلی است که از 29 دسامبر 2021 آغاز شده است. | ## بخش 2: رئیس پارلمان گرجستان | پارلمان گرجستان دارای پیشینه ای با شرح زیر است: شورای ملی (مه 1918 – اکتبر 1918)، مجلس پارلمانی (موقت) ( – )، مجلس مؤسسان ( – )، پارلمان (1921)، شورای عالی جمهوری سوسیالیستی شوروی گرجستان (1921 – 1990) و شورای عالی جمهوری گرجستان (1990 – 1992). | ## بخش 3: رئیس پارلمان گرجستان | بر اساس قانون اساسی در گرجستان، در صورتی که رئیس‌جمهور پیش از پایان دوره ریاست‌جمهوری خود به دلایلی همچون درگذشت، استعفا یا برکناری از سمت خود، جایگاه خود را از دست بدهد، رئیس پارلمان ، رئیس‌جمهور موقت گرجستان می‌شود. | ## جمع‌بندی | نینو برجانادزه تنها رئیس مجلسی ( و سخنران ) است که به عنوان سرپرست ریاست جمهوری فعالیت کرده است، او این کار را در دو نوبت انجام داد: پس از استعفای رئیس جمهور ادوارد شواردنادزه در سال 2003 و پس از اینکه رئیس جمهور میخائیل ساکاشویلی برای مدت کوتاهی از سمت خود کنار رفت و به دلیل ناآرامی های سیاسی در این کشور، انتخابات زودهنگام را اعلام کرد.
موضوع مقاله: جورج فان دریم | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جورج فان دریم | مقدمه: جورج «شورس» فان دریم ؛ (زادهٔ ۱۹۵۷) استاد بازنشسته زبان‌شناسی در دانشگاه برن است. | ## بخش 1: جورج فان دریم | تحصیلات دانشگاه لیدن، ۱۹۸۳–۱۹۸۷ (دکترا، دستور زبان لیمبو) دانشگاه لیدن، ۱۹۸۱–۱۹۸۳ (کارشناسی ارشد اسلاوی، کارشناسی انگلیسی، کارشناسی ارشد زبان‌شناسی عمومی) دانشگاه لیدن، ۱۹۷۹–۱۹۸۱ (کارشناسی اسلاوی) دانشگاه ویرجینیا در شارلوتزویل، ۱۹۷۵–۱۹۷۹ (کارشناسی زیست‌شناسی) دانشگاه کاتولیک نیمیخن، ۱۹۷۸–۱۹۷۹ ایستگاه زیست‌شناسی دریایی جزیره واتلینگ در جزیره سن سالوادور در باهاما، ۱۹۷۷ دانشگاه دوک در دورهام، کارولینای شمالی، ۱۹۷۶ پژوهش جورج فان دریم از سال ۱۹۸۳ تحقیقات میدانی را در هیمالیا انجام داده است. دولت سلطنتی بوتان به او مأموریت داد تا دستور زبانی برای زبان ملی دزونگخا تدوین کند، یک رومی‌سازی واج‌شناختی برای زبانی که به نام رومن دزونگخا شناخته می‌شود، طراحی کند و بررسی کاملی از جوامع زبانی پادشاهی انجام دهد. او و کارما شینگ، سخنگوی بومی دزونگخا، به‌طور مشترک کتاب درسی معتبری در مورد دزونگخا نوشتند. فان دریم دستور زبان‌های لیمبو و دومی، زبان‌های کرانتی که در شرق نپال صحبت می‌شوند، و زبان بومتانگ در مرکز بوتان را نوشت. | ## بخش 2: جورج فان دریم | او نویسنده کتاب «زبان‌های هیمالیا»، یک کتابچه راهنمای قوم‌زبانی دو جلدی از منطقه بزرگ‌تر هیمالیا است. او تحت برنامه‌ای به نام «زبان‌ها و ژن‌های منطقه بزرگ‌تر هیمالیا»، که با همکاری دولت نپال و دولت سلطنتی بوتان انجام شد، DNA بسیاری از مردم بومی هیمالیا را جمع‌آوری کرد. در برن، جورج فان دریم در حال حاضر برنامه تحقیقاتی «اهداف راهبردی در شبه قاره» را اداره می‌کند، که هدف آن تجزیه و تحلیل و توصیف زبان‌های در معرض خطر و کم‌ثبت شده در جنوب آسیا است. این برنامه تحقیقاتی در واقع تنوعی از پروژه زبان‌های هیمالیا است که او در دانشگاه لیدن، جایی که تا سال ۲۰۰۹ ریاست زبان‌شناسی توصیفی را بر عهده داشت، هدایت می‌کرد. | ## بخش 3: جورج فان دریم | او و تیم تحقیقاتی‌اش بیش از دوازده زبان در معرض خطر منطقه بزرگ‌تر هیمالیا را مستندسازی کرده‌اند و دستور زبان‌ها و واژگان تحلیلی را تولید کرده‌اند و متون بومی تحلیل‌شده ریخت‌شناسی را ثبت کرده‌اند. تحقیقات میان‌رشته‌ای او با همکاری متخصصان ژنتیک منجر به پیشرفت‌هایی در بازسازی پیش از تاریخ قوم‌زبانی آسیا شده است. او بر اساس دیرینه‌شناسی زبانی، فیلوژئوگرافی قوم‌زبانی، ژنتیک برنج و توزیع گونه‌های جانوری هولوسن، همونگ-مین باستان و آستروآسیایی‌ها را به عنوان اولین اهلی‌کنندگان برنج آسیایی شناسایی کرد و نظریه‌ای را در مورد سرزمین‌ها و پراکندگی ماقبل تاریخ همونگ-مین، آستروآسیایی منتشر کرد. | ## جمع‌بندی | کار تاریخی زبانی او در مورد تبارزایی زبانی، فرضیه چینی-تبتی بدون پشتوانه را با مدل تبارزایی قدیمی‌تر و آگنوستیک‌تر تبتی-بورمن جایگزین کرده است، که برای آن نام جغرافیایی خنثی فراهیمالیایی را در سال ۲۰۰۴ پیشنهاد کرد.
موضوع مقاله: ویفالا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ویفالا | مقدمه: رنگ طولانی‌ترین خط مورب (هفت مربع) مربوط به یکی از چهار منطقه‌ای است که پرچم نشان می‌دهد: سفید برای کولاسیو، زرد برای کونتیسیو، قرمز برای چینچایزویو و سبز برای آنتیسویو. | ## بخش 1: ویفالا | تاریخ دوران پیش از کلمبیا در دوران مدرن ویفالا با یک پرچم رنگین کمانی هفت راه راه اشتباه گرفته شده است که به اشتباه با تاوانتینسویو (امپراتوری اینکاها) مرتبط است. قدیمی‌ترین نمونه بازمانده از طرحی از نوع ویفالا مربوط به چوسپا یا کیسه کوکای مربوط به فرهنگ تیواناکو است (۱۵۸۰ پیش از میلاد - ۱۱۸۷ پس از میلاد). | ## بخش 2: ویفالا | چوسپا در حال حاضر در موزه بروکلین است و استفاده از طرح ویفالا با چندین طرح دیگر ترکیب شده است، بنابراین نمی‌توان معنی یا کاربرد آن را در کیهان‌شناسی آند در آن زمان مشخص کرد. موزه فرهنگ جهانی در گوتنبرگ، سوئد، دارای ویفالا است که تخمین زده می‌شود در سده یازدهم بر اساس تاریخ‌گذاری رادیوکربن ایجاد شده باشد. | ## بخش 3: ویفالا | منشأ آن از منطقه تیواناکو است و بخشی از مجموعه‌ای است که بر اساس قبر یک مرد پزشکی کالاوایا ساخته شده است. این پرچم رنگین کمانی گاهی به عنوان نمادی از امپراتوری اینکاها (Tawantinsuyu) نمایش داده می‌شود، اگرچه تاریخ نگاران پرو و کنگره پرو اعلام کرده‌اند که امپراتوری هرگز پرچم نداشته است. | ## جمع‌بندی | در حالی که ویفالا نمادی است که عمدتاً به قوم آیمارا مربوط می‌شود، اینکاها ریشه خود را از قوم کچوا داشتند.
موضوع مقاله: چینچای سویو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # چینچای سویو | مقدمه: چینچای سویو یا چینچاسیو (به ) منطقه استانی شمال غربی تاوانتین سویو یا امپراتوری اینکاها بود. | ## بخش 1: چینچای سویو | چینچاسیو پرجمعیت‌ترین سویو (یا محله، بزرگ‌ترین بخش امپراتوری اینکاها)، سرزمین‌های سابق امپراتوری چیمو و بسیاری از شمال آند را در بر می‌گرفت. 185-192 این نام به دلیل فرهنگ چینچا است که یک پادشاهی بازرگان در منطقه ایکای فعلی بود. تمدن واقع در آیاکوچو امروزی که دارای مسیرهای تجاری به آمازونا - و فرهنگ نازکا بود. | ## بخش 2: چینچای سویو | پیش از آغاز جنگ داخلی اینکاها، آتاهوالپا، پسر امپراتور متوفی اینکا ، هوآینا کاپاک، اکثریت چینچاسیو را از پایتختش در کیتو به ارث برد و حکومت کرد، با حمایت ژنرال‌ها و سربازان کهنه‌کار اینکای هوآینا کاپاک. دوازدهمین اینکا، هوآینا کاپاک، که می‌دانست در شرف مرگ است، دستور داد که قلب و اعضای بدنش را در یک کوزه بگذارند و آن را در شهر کیتو، شهری که دوست داشت، دفن کنند. علاوه بر این، هواینا کاپاک دستور داد که جسد مومیایی شده او باید برای دفن در کنار اجساد مومیایی شده اجداد سلطنتی خود به کوزکو منتقل شود. | ## بخش 3: چینچای سویو | امپراتور اینکا هواسکار که پسر ارشد هواینا کاپاک بود، بقیه امپراتوری اینکاها را از کوزکو اداره کرد و از اینکه آتاهوالپا تاج پادشاهی در کیتو را بر عهده گرفت، ناراضی بود. از آنجایی که بهترین سربازان امپراتوری اینکاها با آتاهوآلپا وفاداری کردند، اینکا هواسکار قادر به انجام کاری نبود. او را تشویق کرد تا پادشاهی آتاهوالپا را که بیشتر چینچاسویو را در بر می‌گرفت، تسخیر کند. | ## جمع‌بندی | هوآسکار برای آتاهوالپا اولتیماتوم فرستاد و درخواست تسلیم کرد، آتاهوالپا نپذیرفت و ژنرال آتوک جوان برای حمله و تسخیر پادشاهی کیتو از آتاهوالپا فرستاده شد.
موضوع مقاله: صخره بادبان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # صخره بادبان | مقدمه: این صخره در ۱۷ کیلومتری جنوب شرقی گلنجیک، نزدیک روستای پراسکویوکا و مزرعه جانکات قرار دارد. | ## بخش 1: صخره بادبان | صخره بادبان شیب عمودی تندی دارد که رو به ساحل دریا قرار گرفته و به دلیل نیروهای زمین‌شناسی، از توده اصلی سنگ جدا شده است. در حالی که ضخامت این صخره کمی بیش از یک متر است، ارتفاع آن حدود ۲۵ متر و طول آن حدود ۲۰ متر است. در ارتفاع حدود ۲٫۵ متری از سطح زمین، یک سوراخ با منشأ نامشخص در این صخره وجود دارد. | ## بخش 2: صخره بادبان | بسیاری از راهنماها می‌گویند که این سوراخ در طول جنگ قفقاز، برای دفاع در برابر توپخانه کوهستان ایجاد شده است، اما این ادعا زیر سؤال است. در سال ۱۹۰۳، یک محقق پس از بررسی صخره نوشت که این سوراخ بر اثر شلیک چهار گلوله از یک کشتی جنگی ایجاد شده است، اما دیواره صخره همچنان پابرجا مانده است. پیدایش این صخره منحصر به فرد، به دلیل فرسایش ناشی از ضربات دریا به خشکی و همچنین تفاوت در مقاومت سنگ‌های تشکیل‌دهنده آن توضیح داده می‌شود. | ## بخش 3: صخره بادبان | صخره بادبان در ۲۴ نوامبر ۱۹۷۱ توسط دولت گلنجیک به عنوان یک اثر طبیعی ملی اعلام شد. ساحل اطراف و مناطق مجاور آن، مکانی برای تفریح و سرگرمی در فضای باز، از جمله استراحتگاه‌های بهداشتی مجاور است. | ## جمع‌بندی | ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه، نیز یک ملک بزرگ در حدود ۱٫۵ مایلی پایین ساحل دارد.
موضوع مقاله: سرمناره | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سرمناره | مقدمه: یا پایانهٔ ترئینیاز همان منبع در معماری از عناصر تزئینی است که در بالای اشیاء مختلف مانند گنبدها، مناره‌ها، برج‌ها، سقف‌ها و لبه بام‌ها قرار می‌گیرد. | ## بخش 1: سرمناره | این عناصر معمولاً از سنگ، فلز یا چوب ساخته می‌شوند و در معماری برای تأکید بر نقاط خاص ساختمان و زیبایی آن به کار می‌روند. سرمناره‌ها علاوه بر جنبه تزئینی، می‌توانند کاربردهای دیگری مانند محافظت از سازه در برابر عوامل طبیعی یا نمادگرایی مذهبی نیز داشته باشند. سرمناره همچنین می‌تواند به عنوان یک نقطه کانونی در طراحی یک سازه عمل کند و توجه بیننده را به خود جلب کند. مسجدهای قدیمی این کشور دارای سرمناره‌هایی با طرح‌های لایه‌ای و تاج‌دار هستند که به ماخوتا آتاپ مسجد معروفند. در معماری ژاپنی، چیگی‌ها نوعی سرمناره هستند که در بالای زیارتگاه‌های شینتو استفاده می‌شده‌اند. در معابد بودایی برمه، سرمناره‌هایی به نام هتی وجود دارند و در استوپاهای بودایی، چترهای لایه‌ای که نماد قلمرو بهشت‌ها هستند، به عنوان سرمناره استفاده می‌شوند. در سبک معماری دراویدی، کالاشا روی یک گنبد با شکل گل نیلوفر آبی وارونه قرار می‌گیرد. | ## بخش 2: سرمناره | در معماری خانگی آمریکایی نیز سرمناره‌ها در سبک‌های مختلفی مانند استعماری فرانسوی، جرجی، ویکتوریایی و احیای رومی استفاده می‌شوند. در شرق ایالات متحده، یک باور عامیانه وجود دارد که سرمناره‌ها مانع از فرود جادوگران جاروسوار در ناحیه می‌شوند. این تیپ در آپارتمان‌های اواخر سدهٔ نوزدهم و اوایل بیستمِ اروپای مرکزی بسیار رایج بود. سرمناره‌های میله‌های پرچم یک سرمناره به شکل توپ اغلب در بالای میله پرچم ثابت نصب می‌شود. ارتش، نیروی دریایی، سپاه تفنگداران دریایی و گارد ساحلی ایالات متحده از انواع مختلف سرمناره بسته به پرچم مورد نظر استفاده می‌کنند، تفنگداران دریایی و گارد ساحلی از پروتکل‌های نیروی دریایی پیروی می‌کنند. سرمناره در مبلمان سرمناره‌های چوبی تراش‌خورده در قطعات مختلف مبلمان استفاده می‌شوند. در حالی که هدف سرمناره‌ها در میله‌های تخت عمدتاً تزئینی است، آنها در میله‌های پرده نیز کاربردی هستند و مانع از سر خوردن پرده از انتهای یک میله مستقیم می‌شوند. | ## بخش 3: سرمناره | بسیاری از طرح‌ها به معماری گوتیک و نئو گوتیک سرمناره‌های معماری بازمی‌گردند، در حالی که سرمناره‌های معاصر دیگر منعکس‌کننده کمینه‌گرایی، هنر نو و دیگر سبک‌های سنتی دکوراسیون هستند. استفاده از مواد مختلف به اندازه طیف وسیعی از طرح‌ها با برنج، فولاد ضدزنگ، چوب‌های مختلف و آلومینیوم با انواع پرداخت‌ها مانند «فولاد ساتن» و «برنج عتیقه» به کار می‌رود. دوام، استحکام و قابلیت ماشینکاری آلیاژهای مدرن خود را به طرح‌های پیچیده و خیره کننده‌تری تبدیل کرده است. استفاده به عنوان پوشش سر در طول سلسله‌های مختلف در چین، یک سرمناره در بالای کلاه‌هایی که مقامات کشوری یا نظامی در مراسم رسمی دربار می‌پوشیدند، استفاده می‌شد. سرمناره برای سایر استفاده‌های روزانه (از جمله مراسم نیمه رسمی) به یک دکمه تغییر کرد. | ## جمع‌بندی | پیکلهاب یک کلاه ایمنی نظامی اروپای مرکزی با یک سرمناره است که در بالای آن یک سنبله قرار دارد.
موضوع مقاله: تاج سنتوری | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # تاج سنتوری | مقدمه: تاجِ سَنتوریاصطلاح از فرهنگ مصور هنرهای تجسمی، پرویز مرزبان و حبیب معروف، تهران، ۱۳۷۷. | ## بخش 1: تاج سنتوری | (به انگلیسی: Acroterion) یک تزئین معماری است که در بالاترین قسمت‌های ساختمان، معمولاً در گوشه‌ها یا مرکز یک شیروانی، بالای سنتوری یا بالای یک سنگ یادبود قرار می‌گیرد. این تزئینات اغلب به شکل مجسمه‌های کوچک، برگ‌های نخلی، یا دیگر نقوش تزئینی هستند. | ## بخش 2: تاج سنتوری | اگر تاج سنتوری به شکل پیکره باشد به آن پیکرهٔ بالاسنتوری هم می‌گویند.اصطلاح از فرهنگ مصور هنرهای تجسمی، پرویز مرزبان و حبیب معروف، تهران، ۱۳۷۷. پیشینه تاج‌های سنتوری در معماری یونان باستان و روم باستان بسیار رایج بودند و اغلب برای تزئین معابد، تئاترها و دیگر ساختمان‌های عمومی استفاده می‌شدند. | ## بخش 3: تاج سنتوری | پایه‌ای تزئینی است که برای قرار دادن یک مجسمه یا تزیین در بالای پیشانی یک معبد یونانی استفاده می‌شود. | ## جمع‌بندی | در ابتدا، این تزئینات به شکل گلبرگ بودند و بر روی لبه و کناره‌های پیشانی قرار می‌گرفتند.
موضوع مقاله: برگ کنگری | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # برگ کنگری | مقدمه: این طرح در معماری و هنرهای تزئینی، به ویژه در یونان و روم باستان بسیار رایج بود. | ## بخش 1: برگ کنگری | برگ‌های برگ کنگری معمولاً به صورت پیچ‌خورده و حکاکی شده نمایش داده می‌شوند و اغلب در سرستون‌ها، قرنیزها، حاشیه‌های تزئینی و دیگر عناصر معماری یافت می‌شوند. این طرح همچنین در تزئینات مبلمان، پارچه‌ها، جواهرات و سایر اشیاء تزئینی استفاده می‌شود. شکل تزئینی برگ کنگری نمادی از زندگی، رشد و جاودانگی است و به همین دلیل در بسیاری از فرهنگ‌ها و تمدن‌ها مورد استفاده قرار گرفته است. در معماری یونان باستان، برگ‌های برگ کنگری به‌طور خاص با شیوه کورینتی مرتبط هستند، که یکی از سه شیوهٔ اصلی معماری کلاسیک است. طرح تزئینی برگ کنگری در معماری از برگ‌های گیاه مدیترانه‌ای برگ کنگری الهام گرفته شده است. هر دو گونهٔ کنگر نرم و کنگر خاردار به عنوان الگوی اصلی این طرح مطرح شده‌اند، اما نمونه‌های خاص این نقش تزئینی ممکن است به یکی از این دو گونه نزدیک‌تر باشند. | ## بخش 2: برگ کنگری | آلوئیس ریگل در کتاب خود «Stilfragen» استدلال کرد که این نقش در ابتدا به عنوان یک نسخهٔ حجاری‌شده از برگ نخل بوده و بعدها به برگ کنگری خاردار شباهت پیدا کرده است. در معماری یونان و روم باستان، نقش برگ کنگری به‌طور گسترده‌ای در سرستون‌های سبک‌های کورینتی و آمیخته و همچنین در حاشیه‌های زینتی، دندانه‌کاری‌ها و سایر مناطق تزئینی استفاده می‌شده است. قدیمی‌ترین نمونه شناخته شده از ستون کورینتی در معبد آپولو اپیکوریوس در باسی در آرکادیا مربوط به حدود ۴۵۰–۴۲۰ پیش از میلاد است، اما این سبک قبل از دوره رومی‌ها در یونان به ندرت استفاده می‌شد. رومی‌ها این سبک را با پیچاندن انتهای برگ‌ها به هم توسعه دادند و آن را به سبک مورد علاقه خود برای ساختمان‌های بزرگ تبدیل کردند، به علاوه سبک آمیخته که اختراع خودشان بود و اولین بار در دوره آگوستوس دیده شد. استفاده از نقش برگ کنگری در معماری بیزانسی، رومی‌وار و گوتیک ادامه یافت و در دوره رنسانس احیای قابل توجهی را تجربه کرد و همچنان تا به امروز مورد استفاده قرار می‌گیرد. بیزانس برخی از جزئی‌ترین و استادانه‌ترین تزئینات برگ کنگری در ساختمان‌های مهم سنت معماری بیزانسی یافت می‌شود، که در آن برگ‌ها برش خورده، سوراخ شده و بر روی سطح وسیعی پخش شده‌اند. | ## بخش 3: برگ کنگری | استفاده از این نقش در هنر سده‌های میانه، به ویژه در مجسمه‌سازی و کنده کاری روی چوب و در حاشیه‌های زینتی ادامه یافت، اگرچه معمولاً به صورت انتزاعی و کلی است، به طوری که شک و تردید وجود دارد که هنرمندان آن را به‌طور خاص با گیاهی مرتبط دانسته باشند. پس از قرن‌ها بدون سرستون‌های تزئینی، آنها با اشتیاق در معماری رومی‌وار، اغلب با استفاده از طرح‌های شاخ و برگ، از جمله برگ کنگری، احیا شدند. برگ‌های پیچ‌خورده از نوع برگ کنگری اغلب در حاشیه‌ها و حروف اول تزئین شده نسخه‌های خطی مذهبی یافت می‌شوند و معمولاً در ترکیب با برگ نخل در پارچه‌های ابریشمی بافته شده دیده می‌شوند. در رنسانس، از مدل‌های کلاسیک پیروی شد و برگ کنگری دوباره در نمونه‌های معماری در مقیاس بزرگ قابل تشخیص می‌شود. | ## جمع‌بندی | این اصطلاح اغلب برای توصیف نقوش شاخ و برگ‌های انتزاعی‌تر و کلی‌تر نیز استفاده می‌شود، جایی که شباهت به گونه‌های گیاهی کمتر است.
موضوع مقاله: کوادرانت (مجله) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کوادرانت (مجله) | مقدمه: کوادرانت عمدتاً تفسیر، مقاله، نظرات دربارهٔ موضوعات فرهنگی، سیاست و تاریخ را منتشر می‌کرد، علاوه بر این ادبیات و شعر و روایت را در نسخه‌های چاپی منتشر کرده است. | ## بخش 1: کوادرانت (مجله) | خط سرمقاله‌های آن تمرکز بر «سوگیری نسبت به آزادی فرهنگی، ضد تمامیت‌خواهی و لیبرالیسم کلاسیک» است. نویسنده، و ویراستار فعال آن، کاترین ویلسون، اظهار داشت که هدف او نشان دادن این بود که سردبیر کیت ویند شاتل دارای سوگیری راست (گرایش سیاسی) است. | ## بخش 2: کوادرانت (مجله) | ویلسون ادعا کرد که کیت ویند شاتل و کوادرانت مقاله‌ای نادرست منتشر می‌کنند و در صورت مطابقت با پیش فرض‌های او، پاورقی یا صحت آن را بررسی نمی‌کنند. ویلسون با استفاده از نام مستعار «بیوتکنولوژیست شارون گولد» مقاله‌ای نوشت که در آن ادعا می‌کرد سازمان پژوهش‌های علمی و صنعتی همسود برای تولید محصولات غذایی مهندسی شده با ژن‌های انسانی برنامه‌ریزی کرده است. | ## بخش 3: کوادرانت (مجله) | تاریخچه این مجله در سال ۱۹۵۶ در سیدنی توسط ریچارد کرایگر، یک پناهنده یهودی لهستانی که در سیاست سوسیال دموکرات در اروپا فعال بود و جیمز مک آلی تأسیس شد. این مجله ابتدا با ابتکار کمیته استرالیایی برای آزادی فرهنگی آغاز شد، این کمیته یک گروه مدافع ضد کمونیستی بود که توسط سیا تأمین مالی می‌شد. | ## جمع‌بندی | ویراستاران ردیفدوره زمانیویراستارپیشینه/ کامنت۱.۱۹۵۶–۱۹۶۷جیمز مک آلیشاعر کاتولیک۲.۱۹۶۴–۱۹۶۶دونالد هورننویسنده۳.۱۹۶۷–۱۹۸۸پیتر کولمننویسنده، روزنامه‌نگار و سیاستمدار سابق نیو ساوت ولز و لیبرال فدرال۴.۱۹۸۸–۱۹۸۹راجر صندلنویسنده، انسان‌شناس، مدرس ارشد دانشگاه سیدنی۵.۱۹۹۰–۱۹۹۷رابرت مانمدرس دانشگاه لا تروب؛ پس از اختلافات مکرر با هیئت تحریریه مجله استعفا داد۶.۱۹۹۷–۲۰۰۷پدی مک‌گینسروزنامه‌نگار و مخالف خود توصیفی۷.۲۰۰۸–۲۰۱۵کیت ویند شاتلنویسنده و مورخ۸.۲۰۱۵–۲۰۱۷جان او سالیوان"Notes from the editor", Quadrant, March 2017, p.
موضوع مقاله: روقرنیزی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # روقرنیزی | مقدمه: روقرنیزیاصطلاح از فرهنگ مصور هنرهای تجسمی، پرویز مرزبان و حبیب معروف، تهران، ۱۳۷۷. | ## بخش 1: روقرنیزی | یک عنصر تزئینی در معماری است که در لبه‌های سقف‌های سفالی یا کاشی‌کاری شده قرار می‌گیرد. این عناصر معمولاً از جنس سفال یا سنگ ساخته می‌شوند و برای پوشاندن و محافظت از انتهای کاشی‌های سقف و همچنین تزئین لبه‌های قرنیز استفاده می‌شوند. روقرنیزی‌ها در معماری‌های باستانی، به خصوص در معماری یونان و روم و همچنین در معماری‌های بعدی مانند معماری رنسانس و باروک، بسیار رایج بوده‌اند. | ## بخش 2: روقرنیزی | طرح‌های روقرنیزی‌ها بسیار متنوع است و می‌تواند شامل نقوش هندسی، گل‌ها، چهره‌های انسانی یا حیوانی، یا نمادهای مذهبی باشد. در معماری رومی، روقرنیزی‌ها معمولاً به شکل سر انسان یا حیوان بودند و گاهی اوقات با رنگ‌های روشن رنگ‌آمیزی می‌شدند. توصیف روقرنیزی یک بلوک عمودی است که برای پوشاندن و محافظت از لبه‌های کاشی‌های سقف استفاده می‌شود. | ## بخش 3: روقرنیزی | در ساختمان‌های بزرگ، سطح هر روقرنیزی سنگی معمولاً با طرح‌های گلدار یا نقوش دیگری تزئین می‌شد. در ساختمان‌های کوچک‌تر، روقرنیزی‌ها از جنس سفال بودند و با سر پیکره‌های انسانی، اساطیری یا نمادهای نجومی تزئین می‌شدند. یکی از نمونه‌های رومی روقرنیزی، مربوط به دوره آگوستوس، سر دو بز را به هم چسبیده نشان می‌دهد که نماد صورت فلکی برج جدی است که توسط امپراتور آگوستوس به عنوان نشان خوش‌یمنی انتخاب شده بود. | ## جمع‌بندی | در باغ ویلا جولیا در رم، بازسازی یک معبد اتروسکی وجود دارد که سقف کاشی‌کاری شده آن با روقرنیزی‌ها تزئین شده است.
موضوع مقاله: قرنیز | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # قرنیز | مقدمه: قَرنیز یک عنصر معماری است که در بالای دیوارها و در زیر سقف یا بالای درب و پنجره‌ها قرار می‌گیرد. | ## بخش 1: قرنیز | این عنصر معمولاً به صورت یک برآمدگی افقی و تزئینی طراحی می‌شود و می‌تواند از جنس سنگ، چوب، گچ یا مواد دیگر باشد. قرنیزها علاوه بر زیبایی و تزئین، می‌توانند کاربردهای دیگری نیز داشته باشند، از جمله: محافظت: قرنیز می‌تواند به عنوان یک محافظ برای دیوار عمل کند و از آن در برابر آسیب‌های ناشی از باران، برف و سایر عوامل جوی محافظت کند. | ## بخش 2: قرنیز | پنهان کردن: قرنیز می‌تواند برای پنهان کردن اتصالات بین دیوار و سقف یا دیوار و درب/پنجره استفاده شود. تقسیم بصری: قرنیز می‌تواند به عنوان یک عنصر تقسیم بصری در طراحی داخلی یا خارجی یک ساختمان عمل کند و به فضا نظم و زیبایی ببخشد. | ## بخش 3: قرنیز | در معماری کلاسیک، قرنیزها اغلب به صورت بسیار تزئینی و با جزئیات فراوان طراحی می‌شدند. در معماری مدرن، قرنیزها معمولاً ساده‌تر هستند و بیشتر بر عملکرد آنها تأکید می‌شود. | ## جمع‌بندی | در زبان فارسی، قرنیز به عنوان «قرنیز»، «حاشیه»، «لبه تزئینی» یا «پیش‌آمدگی» نیز شناخته می‌شود.
موضوع مقاله: کلاه‌خود بسته | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کلاه‌خود بسته | مقدمه: خودِ بسته یا کلاه‌خود بسته یا باربوت یک نوع کلاه‌خود جنگی بدون نقاب است که در قرن پانزدهم و شانزدهم میلادی در ایتالیا رایج بوده است. | ## بخش 1: کلاه‌خود بسته | این کلاه‌خودها اغلب دارای یک دهانه T شکل یا Y شکل متمایز برای چشم‌ها و دهان است. کلاه‌خود بسته معمولاً از جنس فولاد ساخته می‌شد و برای محافظت از سر و صورت سربازان در جنگ استفاده می‌شد. این کلاه خود دارای یک بخش اصلی بود که سر را می‌پوشاند و یک بخش جلویی که صورت را محافظت می‌کرد. بخش جلویی کلاه‌خود معمولاً دارای یک دریچه متحرک بود که به سرباز اجازه می‌داد تا در صورت نیاز، صورت خود را باز کند. خود بسته در طول قرن شانزدهم میلادی به تدریج از مد افتاد و جای خود را به کلاه‌خودهای دیگری مانند موریون داد. با این حال، این کلاه خود به عنوان یک نماد از جنگ‌های قرون وسطی و رنسانس باقی مانده است. خاستگاه نام «باربوتا» اولین بار در یک فهرست مربوط به خاندان گونزاگا در سال ۱۴۰۷ ثبت شده است. | ## بخش 2: کلاه‌خود بسته | کلاه‌خود بسته شبیه کلاه‌خودهای یونان کلاسیک است و ممکن است تحت تأثیر علاقه مجدد به آثار باستانی رایج در این دوره باشد. باربوت یا باربوتا در زبان ایتالیایی به معنای «ریش‌دار» است و احتمالاً به این دلیل که ریش فرد استفاده‌کننده از این کلاه‌خود قابل مشاهده بود بدین صورت نام‌گذاری شده است. ویژگی‌ها این نوع کلاه خود نمونه‌ای از زیبایی ظاهری است که نتیجه کارایی عملکردی است. ویژگی بارز کلاه‌خود بسته، گسترش رو به جلوی کناره‌های کلاه خود به سمت خط وسط است. صرف نظر از شکل ترکیب دهانه دید و نفس، T شکل، Y شکل یا قوس‌شکل، این ویژگی همیشه وجود دارد. لبه باز شدن T شکل تقریباً همیشه توسط یک لبه آهنی پرچ شده تقویت می‌شود، که معمولاً تا لبه پایینی کلاه خود امتداد می‌یابد. شکل Y اغلب شامل یک برآمدگی مشخص برای محافظت از بینی است که در غیر این صورت از دریچه ترکیبی تهویه و دید بیرون می‌زند. | ## بخش 3: کلاه‌خود بسته | با این حال، این کلاه خود اغلب با یک یقه زرهی سفت شده به نام «استاندارد» پوشیده می‌شد که از گلو و گردن محافظت می‌کرد. برخی از نمونه‌های کلاه‌خود بسته، مانند تعدادی از سالِت‌های ایتالیایی، با یک پارچه تزئینی غنی، معمولاً مخمل سنگین، پوشانده شده بودند. تعدادی از کلاه‌خودهای بسته باقی‌مانده شامل یک سوراخ به شکل سوراخ کلید در بالای جمجمه برای اتصال یک تاج تزئینی هستند. یک نقاشی معاصر که توسط فدریکو دا مونتفلترو، دوک اوربینو سفارش داده شده است، یک کلاه‌خود بسته را نشان می‌دهد که بالای آن یک تاج به شکل عقاب نشان‌شناختی قرار دارد. برخلاف سالِت، به نظر می‌رسد که کلاه‌خود بسته در خارج از ایتالیا محبوبیت چندانی نداشته است. | ## جمع‌بندی | با این حال، فلزکاری امروزی نشان داده است که بسیاری از کلاه‌های ایمنی رنسانس ایتالیا اساساً از آهن ساخته شده بودند که با فولاد پوشانده شده بودند.