موضوع مقاله: نیروی زمینی آلمان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نیروی زمینی آلمان | مقدمه: این نیرو در سال ۱۹۵۵ به عنوان بخشی از بوندس‌وهر، نیروهای مسلح آلمان غربی همراه با دویچه‌مارینه (نیروی دریایی) و لوفت‌وافه (نیروی هوایی) تأسیس شد. | ## بخش 1: نیروی زمینی آلمان | تاریخچه بررسی اجمالی نیروی زمینی آلمان به پیروی از یک دکترین واحد مجهز، سازمان یافته و آموزش داده شد و در سال ۱۸۷۱ طی وحدت آلمان تحت رهبری پروس با یک فرماندهی به‌طور دائم متحد شد. از سال ۱۸۷۱ تا ۱۹۱۹ تحت عنوان نیروی زمینی آلمان نام رسمی نیروهای زمینی آلمان بود. به دنبال شکست آلمان در جنگ جهانی اول و پایان امپراتوری آلمان، ارتش اصلی منحل شد. از سال ۱۹۲۱ تا ۱۹۳۵ نام نیروهای زمینی آلمان رایشسور و از ۱۹۳۵ تا ۱۹۴۵ با نام نیروی زمینی آلمان استفاده شد. هیر یکی از دو نیروی زمینی رایش سوم در طول جنگ جهانی دوم بود، اما، بر خلاف هیر، وافن اس‌اس شاخه ای از ورماخت نبود بلکه یک نیروی جنگی تحت اس‌اس متعلق به حزب نازی بود.Large, David Clay (1996). 25 پس از جنگ جهانی دوم، آلمان به دو قسمت تقسیم شد، جمهوری فدرال آلمان (آلمان غربی) و جمهوری دموکراتیک آلمان (آلمان شرقی) و هر دو ارتش خود را تشکیل دادند: در ۱۲ نوامبر ۱۹۵۵ نخستین نیروهای تازه‌کار خدمت خود را آغاز کردند در آلمان غربی هیر، در حالی که در ۱ مارس ۱۹۵۶ لندسترایتکرفت Landstreitkräfte der NVA (نیروهای زمینی ارتش ملی خلق) آلمان شرقی تأسیس شد. در طول جنگ سرد، ارتش آلمان غربی در ساختار فرماندهی ناتو کاملاً ادغام شد در حالی که لندسترایتکرفت بخشی از پیمان ورشو بود. پس از اتحاد دوباره آلمان در سال ۱۹۹۰، لندسترایتکرفت تا حدی در ارتش آلمان ادغام شد. از آن زمان، ارتش آلمان در عملیات‌های حفظ صلح در سراسر جهان و از سال ۲۰۰۲ نیز در عملیات‌های جنگی در افغانستان به عنوان بخشی از نیروهای بین‌المللی کمک به امنیت ناتو استخدام شده‌است. به دنبال جنگ جهانی دوم، متفقین در ۲۰ اوت ۱۹۴۶ ورماخت را با تمام شعبات خود منحل کردند. با این حال یک سال پس از تأسیس جمهوری فدرال آلمان در ماه مه ۱۹۴۹ و به دلیل افزایش روابط آن با غرب در زمان صدراعظمی، کنراد آدنوئر، مجمع مشورتی اروپا شروع به بررسی تشکیل یک انجمن دفاعی اروپا با مشارکت آلمان در ۱۱ اوت ۱۹۵۰ نمود. افسران عالیرتبه سابق ورماخت در یادداشت هیمرودر طرحی را برای «گروه آلمان در یک نیروی بین‌المللی برای دفاع از اروپای غربی» ترسیم کردند. برای نیروهای زمینی آلمان، این تفاهم نامه تشکیل یک ارتش ۲۵۰٬۰۰۰ قدرتمند را پیش‌بینی کرده‌است. 5 (Zilian, p.41) تئودور بلانک به عنوان «افسر صدراعظم فدرال برای تقویت نیروهای متفقین» منصوب شد. 5 (Zilian, p.41) در ۸ فوریه ۱۹۵۲ بوندستاگ سهم آلمان را در دفاع از اروپای غربی تصویب کرد و در ۲۶ فوریه ۱۹۵۴ قانون اساسی آلمان با درج لایحه‌ای در مورد دفاع از حاکمیت دولت فدرال اصلاح شد.Zilian, p.41 به دنبال این تصمیم در کنفرانس نه قدرت لندن در تاریخ ۲۸ سپتامبر تا ۳ اکتبر ۱۹۵۴، ورود آلمان به ناتو از ۹ مه ۱۹۵۵ به عنوان جایگزینی برای برنامه شکست خورده انجمن دفاع اروپا پذیرفته شد. ارتش خود را صریحاً نه به عنوان جانشین ورماخت شکست خورده، بلکه در سنت اصلاح طلبان نظامی پروس از ۱۹۰۷ تا ۱۸۱۴ و اعضای مقاومت آلمان در طول ناسیونال سوسیالیسم می‌دید. مانند افسرانی که کودتای ناموفق ۲۰ ژوئیه برای ترور آدولف هیتلر در سال ۱۹۴۴ انجام دادند با این وجود، به دلیل کمبود گزینه‌ها، گروه‌های افسری عمدتاً از افسران سابق ورماخت تشکیل شده بودند. نخستین رئیس ارتش، ژنرال سابق ورماخت بود، هانس روتیگر، که در تهیه پیش نویس تفاهم نامه هیمرودر نقش داشت. تاریخ رسمی تأسیس ارتش ۱۲ نوامبر ۱۹۹۹ است که نخستین سربازان خدمات خود را درآندرناخ آغاز کردند. | ## بخش 2: نیروی زمینی آلمان | در سال ۱۹۵۶ نخستین نیروها هفت شرکت آموزشی در آندرناخ تأسیس کردند و تشکیل مدارس و مراکز آموزشی را آغاز کردند. همچنین در سال ۱۹۵۷ «دفتر دفاع از سرزمین» به عنوان بالاترین مقام ارتش منطقه‌ای تأسیس شد. در حالی که هیر به همراه نیروی دریایی آلمان و لوفت وافه کاملاً در ساختار فرماندهی نظامی ناتو ادغام شده بودند، سرزمین ارضی تحت فرماندهی ملی باقی ماند. وظیفه اصلی آن حفظ آزادی عملیاتی نیروهای ناتو از طریق ارائه دفاع از پشت جبهه منطقه در برابر خرابکاران، نیروهای ویژه دشمن و موارد مشابه بود. برای به حداقل رساندن اثرات حملات با سلاح‌های هسته ای در تعداد زیاد نیروها ازلشکر ۲۸٫۰۰۰ نفری به تیپ تقسیم شدند. همچنین این واحدهای کوچکتر باید بتوانند در منطقه حمله اتمی برای چند روز خود را حفظ کنند و قادر به حرکت سریع و دفاع و حمله باشند. تیپ‌های زرهی از یک گردان پیاده زرهی، دو گردان زرهی، یک گردان توپخانه زرهی و یک گردان تدارکاتی تشکیل شده بودند. تیپ‌های مکانیزه شامل یک گردان پیاده موتوری، دو گردان پیاده مکانیزه، یک گردان زرهی، یک گردان توپخانه میدانی و یک گردان تدارکاتی بودند. تیپ‌های موتوری از سه گردان پیاده موتوری، یک گردان ضد تانک، یک گردان توپخانه میدانی و یک گردان تدارکاتی تشکیل شده بودند. تیپ‌های آلپ از سه گردان آلپ، یک گردان توپخانه کوهستانی و یک گردان تدارکاتی تشکیل شده بودند. تا سال ۱۹۵۹ هیر شامل ۱۱ لشکر از ۲۷ تیپ، چهار پانزر (زره پوش)، چهار پانزرگرنادیر (مکانیزه)، دو جاگر (موتوری) و یک ژبیرگشگر (آلپ) بود. در پایان جنگ سرد، ارتش آلمان ۱۲ لشکر را با ۹۰ تیپ به میدان فرستاد: شش پانزر (زره پوش)، چهار پانزرگرنادیر (مکانیزه)، یک فروند فالشیرمیوگر (هوابرد) و یک لشکر کوهنورد (آلپ). نه لشکر به سه سپاه تقسیم شدند: من سپاه آلمان به عنوان بخشی از گروه ارتش شمال ناتو، سپاه دوم آلمان و سپاه سوم آلمان به عنوان بخشی از گروه ارتش مرکزی. در سال ۱۹۹۶، تیپ ۲۵ هوابرد به فرماندهی جدیدی تبدیل شد که نیروهای ویژه ارتش را هدایت می‌کند، معروف بود به فرماندهی نیروهای ویژه. بازسازی ارتش آلمان در سال ۲۰۰۱ باعث تغییر ساختار آن به سمت هفت لشکر بود - پنج مکانیزه (هر کدام با دو تیپ مکانیزه)، یک نیروی ویژه و یک نیروی هوایی. در سال ۲۰۰۳، سه سپاه هنوز وجود داشت، هر کدام شامل تشکل‌های مختلف جنگی و یک تیپ نگهداری، و همچنین سپاه I. آلمان / هلند، یک سازمان مشترک آلمان و هلند، که برای کنترل در زمان صلح لشکرهای ۱ پانزر و ۷ پانزر را نیز مورد استفاده قرار می‌داد. یک پانزر در زمان جنگ به سپاه گزارش می‌داد در حالی که هفتم به سپاه واکنش سریع متفقین اعزام می‌شد. سپاه II در زمان صلح آلمانی بود اما در زمان جنگ (۵ پانزر) با سپاه V ایالات متحده تبادل لشکر می‌کرد. | ## بخش 3: نیروی زمینی آلمان | همچنین در زمان صلح فرماندهی لشکر ۱۰ پانزر را که به یوروکورپس اختصاص داده شده بود و نیمه آلمانی تیپ فرانسوی-آلمانی را مدیریت می‌کرد، لشکر ۱ کوهستانی در مونیخ نیز تابع این ستاد بود. دفتر مرکزی سپاه چهارم در پوتسدام در شرق آلمان قرار داشت و دو لشکر پانزر-گرنادیر، سیزدهم و چهاردهم را تحت کنترل داشت. لشکر ۱۴ پانزرگرنادیر همچنین هنگامی که عملکرد فرماندهی خود را از دست داد ، کنترل واحدهای آلمان غربی را که مجدداً تحت سلطه لشکر ۶ پانزرگرنادیر بودند، به دست گرفت. این می‌توانست سهم آلمان را در زمان جنگ به سپاه چند ملیتی شمال شرقی را جبران کند. ارتش آلمان امروز همه سپاه‌ها اکنون منحل شده یا به سطح چند ملیتی مانند چند ملیتی شمال شرق منتقل شده‌اند. سپاه IV دوباره سازمان دهی شد و در ۳۱ مارس ۲۰۰۲ با دستور استقرار خارج از کشور، فرماندهی عملیات DER آلمان، مانند بریتانیا تبدیل شد دائمی ستاد مشترک. در یک سازماندهی مجدد ارتش در سالهای اخیر شاهد انحلال مقرهای لشکر ۱۳ پیاده مکانیزه، ادغام ستاد لشکر عملیات ایرموبیل و لشکر عملیات ویژه، انحلال تیپ ۱ نیروی هوایی و تغییر واحدهای بین لشکرها بوده‌است. هیچ تیپ سنگینی منحل نشده‌است، اما دو لشکر سنگین باقی مانده به جای دو تیپ فرماندهی سه را بر عهده دارند. با این حال، این آمار منحصر به فرد ارتش آلمان در خدمات پشتیبانی مشترک است و تنها شامل لباس فرم پوشان نیست و (لباس شخصی‌ها) را نیز شامل می‌شود. نیروهای خدمات پزشکی مشترک، شامل پزشکان نظامی در دیگر کشورهای دیگر (مانند آفریقای جنوبی) نیز، در این آمار حساب شده‌اند. مطابق با مقررات کار اتحادیه اروپا، هفته کاری نیروها ۴۱ ساعت است، اگرچه موارد استثنایی زیادی برای شرکت در مأموریت‌های خارج از کشور، تمرینات آموزشی، موارد اضطراری و نیازهای مشابه نظامی وجود دارد. بر خلاف سایر ارتش‌های اروپایی مانند فرانسه، هنگ‌ها شکل معمول سازماندهی نیستند و بنابراین در ارتش آلمان نادر هستند. گردان‌های پیاده‌نظام آلمان ۱۰۰۰ نفر را به میدان می‌فرستند، که به‌طور قابل توجهی بزرگتر از اکثر ارتش‌های ناتو است (به عنوان مثال دو برابر یک گردان ارتش ایالات متحده). 54x54پیکسللشکر زرهی در اولدنبورگ نیروهای لشکر تیپ ۹ نبرد زرهی در مونستر تیپ ۲۱ پانزر در آگوستدورف تیپ ۴۱ پیاده مکانیزه Vorpommern در نوبراندنبورگ تیپ ۴۳ مکانیزه در هاولته، (ارتش سلطنتی هلند) ۳۲۵ گردان تظاهرات توپخانه 53x53پیکسللشکر زرهی در ویتشوچیم نیروهای لشکر تیپ ۱۲ زرهی Oberpfalz در چم تیپ بیست و سوم پیاده‌نظام کوهستانی بایرن در بد رایشنال تیپ لشکر زرهی در فرانکنبرگ، زاکسن تیپ آلمانی-فرانسوی (تیپ فرانسوی-آلمانی) در مولهایم گردان ۱۳۱ توپخانه ۳۴۵ گردان تظاهرات توپخانه 53x53پیکسللشکر واکنش سریع (لشکر نیروهای سریع) در اشتات‌آلندورف نیروهای لشکر Kommando Spezialkräfte (KSK) (فرماندهی نیروهای ویژه) در کالو ، در زارلوییس تیپ ۱۱ هواپیمایی هوایی، در شارسبرگن (ارتش سلطنتی هلند) هنگ ۱۰ هلیکوپتر حمل و نقل هنگ ۳۰ هلیکوپتر حمل و نقل هنگ ۳۶ هلیکوپتر حمله 54x54پیکسل عناصر آلمانی، مقر مرکزی Eurocorps در استراسبورگ (فرانسه) تیپ پشتیبانی فرماندهی عناصر آلمانی در دو گردان دائمی و یک گروهان ستادی 53x53پیکسل گروه (آلمانی / هلندی) در مونستر عناصر آلمانی در دو گردان دائمی و یک گروهان ستادی 51x51پیکسل سپاه چند ملیتی شمال شرقی در Szczecin (لهستان) Fernmeldebataillon 610 (610 امین گردان سیگنال) عناصر آلمانی 51x51پیکسل نیروی ذخیره مرکزی (انبار مرکزی ارتش) در هرونگن 51x51پیکسل نیروی ذخیره مرکزی (انبار مرکزی ارتش) در پیرماسنس 51x51پیکسل پایگاه اعزام نیروی مرکزی (پایگاه بسیج مرکزی) در بروک تروپنگاتاتونگن ارتش آلمان یازده شاخه مختلف نیرو دارد که به عنوان رسته سربازان تعیین شده‌اند. هر شاخه ای از خدمات مسئول آموزش و آمادگی واحدهای خود است و برای این کار مدارس و مراکز عالی خود را در اختیار دارد. از نظر کلی این تمایز را می‌توان از طریق رنگ درجه، که توسط طنابی متصل به نشان مشخص می‌شود، و رنگ درجه آنها با یک نشان خاص متصل شده، تعیین می‌شود. رنگ درجه (فقط ارتش و واحدهای امنیتی نیروی دریایی و نیروی هوایی) سیاه: سپاه زرهی، سپاه شناسایی سبز: پیاده‌نظام و تفنگهای مکانیزه قرمز تیره: سپاه هواپیمایی، سپاه هوابرد، نیروهای ویژه، تشکیلاتی که به بخش هوابرد اختصاص داده شده‌است قرمز روشن: سپاه پشتیبانی رزمی و پلیس نظامی آبی تیره: سپاه پزشکی نیروی دریایی: واحدهای چند ملیتی، گردان‌های افسران افسری، واحدهای امنیتی نیروی دریایی و نیروی هوایی آبی روشن: سربازانی با مأموریت‌های سازمان ملل خاکستری سربازان کوه‌نورد رنگ درجه (فقط شاخه پشتیبانی ارتش و ارتش) قرمز روشن: رتبه‌های عمومی (فقط زبانه‌های یقه، نه رشته)، زرشکی: ستاد کل ساختار رتبه ساختار درجه ارتش آلمان با ساختار درجه ناتو یکی است. بالاترین درجه برای یک افسر ارتش، سپهبد است، زیرا درجه ارتشبد کامل برای رئیس ستاد نیروهای مسلح یا افسرانی است که به عنوان افسران ناتو خدمت می‌کنند. | ## جمع‌بندی | "مبانی امنیت آلمان: ایجاد بوندسوهر: تداوم و تغییر"، در استفان اف سزابو (ویراستار).)، بوندسور و امنیت غربی، مطبوعات سنت مارتین، نیویورک، ۱۹۹۰.