موضوع مقاله: جرج هربرت، پنجمین ارل کارنارون | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جرج هربرت، پنجمین ارل کارنارون | مقدمه: جُرج ادوارد استانهوپ مولینو هربرت، پنجمین ارل کارناروِن (؛ – ) که تا سال ۱۸۹۰ لرد پورچستر نامیده می‌شد، یک نجیب‌زاده و آریستوکرات اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود که بیشتر به عنوان حامی مالی جستجو و حفاری آرامگاه توت‌عنخ‌آمون در دره پادشاهان شناخته می‌شود. | ## بخش 1: جرج هربرت، پنجمین ارل کارنارون | پیشینه و تحصیلات او که از زمان تولد لرد پورچستر نامیده می‌شد، در خیابان گروونر ۶۶، می‌فر، لندن به دنیا آمد؛ او تنها پسر هنری هربرت، چهارمین ارل کارنارون، سیاستمدار برجسته حزب محافظه‌کار، از همسر اولش لیدی اولین استانهوپ، دختر آن و جورج استانهوپ، ششمین ارل چسترفیلد بود. او ملک برتبی هال در دربیشایر را از مادربزرگ مادری‌اش، آن الیزابت، کنتس بیوه چسترفیلد در سال ۱۸۸۵ به ارث برد و در سال ۱۸۹۰ در مقام ارل، جانشین پدرش شد. روتشیلد مبلغ ۵۰۰٬۰۰۰ پوند (معادل ۷۳ میلیون پوند در سال ۲۰۲۳) به عنوان مهریه و پشتوانه ازدواج فراهم کرد و تمام بدهی‌های موجود لرد کارنارون را پرداخت نمود. خانواده کارنارون صاحب دو فرزند شدند: هنری جورج هربرت، ششمین ارل کارنارون (۱۹۸۷–۱۸۹۸)، که با آن کاترین تردیک وندل (فوت ۱۹۷۷) ازدواج کرد و صاحب یک پسر (هفتمین ارل) و یک دختر شد. آن‌ها در سال ۱۹۳۶ طلاق گرفتند و او از سال ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۷ با تیلی لوش، بازیگر و رقصنده، در زوجیت بود. اسب‌دوانی کارنارون که به دلیل مهریه و پشتوانه مالی ازدواجش بسیار ثروتمند شده بود، در ابتدا بیشتر به عنوان مالک اسب‌های مسابقه شناخته می‌شد و در سال ۱۹۰۲ مرکز پرورش اسب‌های اصیل های‌کلیر را برای تکثیر اسب‌های مسابقه نژاد تروبرد تأسیس کرد.. او به جوکی کلاب پیوست و در سال ۱۹۰۵ به عنوان یکی از ناظران میدان اسب‌دوانی جدید نیوبری منصوب شد و در دیگر میدان‌های اسب‌دوانی نیز به عنوان ناظر فعالیت کرد. 698 مصرشناسی کارنارون یک مصرشناس آماتور مشتاق بود و همچنین عتیقه‌جات مصری را برای مجموعه‌شان در انگلستان خریداری می‌کرد. در سال ۱۹۰۷، کارنارون حمایت مالی از کاوش باستان‌شناسی مقبره‌های نجیب‌زادگان در دیر البحری، در نزدیکی طیبه را بر عهده گرفت. در سال ۱۹۰۹، او دچار یک حادثه رانندگی جدی در نزدیکی بات شوالباخ در آلمان شد که پس از آن هرگز سلامت کامل خود را بازنیافت. پس از یک دوره نقاهت طولانی، پزشکانش توصیه کردند که زمستان‌ها را خارج از انگلستان سپری کند و از آن پس، او و لیدی کارنارون اغلب زمستان‌های خود را در مصر می‌گذراندند. در سال ۱۹۱۲ کارنارون کتاب «پنج سال کاوش در تبس» را با همکاری کارتر منتشر کرد که توصیف‌کننده حفاری‌های آن‌ها بود. در سال ۱۹۱۴، کارنارون امتیاز حفاری در دره پادشاهان را دریافت کرد و جایگزین تئودور دیویس شد که استعفا داده بود. کارتر بار دیگر رهبری کار را بر عهده گرفت و جستجوی سیستماتیک دره را برای یافتن هرگونه مقبره‌ای که در اعزام‌های قبلی نادیده گرفته شده بود، به‌ویژه مقبره فرعون توت‌عنخ‌آمون، آغاز کرد. تا سال ۱۹۲۲، چیز قابل توجهی پیدا نشده بود و کارنارون تصمیم گرفت که این آخرین سالی باشد که بودجه کار را تأمین می‌کند. کارنارون به همراه دخترش، لیدی اولین هربرت، به مصر بازگشت و در ۲۳ نوامبر ۱۹۲۲ وارد اقصر شد. | ## بخش 2: جرج هربرت، پنجمین ارل کارنارون | هر دو در روز بعد، زمانی که تمام طول پلکان منتهی به آرامگاه توت‌عنخ‌آمون پاکسازی شد و مهری حاوی کارتوش توت‌عنخ‌آمون روی درگاه بیرونی پیدا شد، حضور داشتند. این دربرداشته شد و راهروی پر از آوار پشت آن پاکسازی گشت و درِ خودِ مقبره نمایان شد. کارنارون همچنین زمانی که در ۲۶ نوامبر، کارتر شکاف کوچکی در گوشه بالا سمت چپ این درگاه ایجاد کرد تا بتواند با نور شمع به داخل نگاه کند، حضور داشت. وقتی کارنارون پرسید: «آیا چیزی می‌بینی؟» کارتر پاسخ داد: «بله، چیزهای شگفت‌انگیز!» سپس مقبره ایمن‌سازی شد تا روز بعد در حضور یکی از مقامات شورای عالی آثار باستانی مصر وارد آن شوند. در این روایت، سوراخ کوچکی در درگاه مهروموم‌شده اتاق پیدا شد و کارتر، کارنارون و لیدی اولین از میان آن خزیدند. کالندر سیستم روشنایی الکتریکی را برقرار کرد که حجم عظیمی از اشیاء، از جمله تخت‌های طلاکوب، صندوق‌ها، تخت‌های پادشاهی و زیارتگاه‌ها را روشن کرد. آن‌ها همچنین شواهدی از دو اتاق دیگر دیدند، از جمله درگاه مهروموم‌شده به اتاق دفن داخلی که توسط دو مجسمه در اندازه واقعی از توت‌عنخ‌آمون محافظت می‌شد. علی‌رغم شواهدی از سرقت در دوران باستان، مقبره عملاً دست‌نخورده بود و در نهایت مشخص شد که حاوی بیش از ۵۰۰۰ شیء است. در ۲۹ نوامبر، مقبره به‌طور رسمی در حضور چندین شخصیت دعوت‌شده و مقامات مصری افتتاح شد. کارنارون در دسامبر ۱۹۲۲ به انگلستان سفر کرد و در ژانویه ۱۹۲۳ بازگشت تا در افتتاحیه رسمی اتاق دفن داخلی در ۱۶ فوریه حضور داشته باشد. پیش از افتتاحیه، کارنارون حق انحصاری روزنامه‌ای برای گزارش حفاری را به تایمز فروخته بود. در حالی که این کار به تأمین مالی پروژه کمک کرد، اما باعث ایجاد رنجش هم در سایر روزنامه‌ها و هم در مقامات مصری شد که مطبوعات خودشان نیز محروم شده بودند. در اواخر فوریه، شکافی با کارتر، که احتمالاً ناشی از اختلاف نظر در مورد نحوه مدیریت مقامات ناظر مصری بود، حفاری را به‌طور موقت تعطیل کرد. این آخرین مشارکت قابل توجه کارنارون در پروژه حفاری بود، زیرا او مدت کوتاهی پس از آن به شدت بیمار شد. در ۵ آوریل، او در هتل کانتیننتال-ساووی در قاهره بر اثر آنچه گزارش‌های آن زمان مسمومیت خون و پیشرفت آن به سینه‌پهلو دانسته‌اند، درگذشت. آرامگاه او به‌گونه‌ای که بازتاب‌دهنده علایق باستان‌شناسی‌اش باشد، درون یک تپه قلعه باستانی در بیکون هیل که به ملک خانوادگی‌اش در های‌کلیر مشرف است، قرار دارد. | ## بخش 3: جرج هربرت، پنجمین ارل کارنارون | با این حال، دولت مصر مالکیت محتویات مقبره را بر عهده گرفت و در آوریل ۱۹۳۰ مبلغ ۳۵٬۰۰۰ پوند (معادل ۲٫۷۹ میلیون پوند در سال ۲۰۲۳) به ورثه او پرداخت کرد. در ۳ آوریل ۱۹۲۳، درست شش هفته پس از آنکه هاوارد کارتر مهروموم اتاق دفن در مقبره توت‌عنخ‌آمون را گشود، کانن دویل برای آغاز یک تور سخنرانی چهارماهه دربارهٔ اسپیریتوالیسم وارد نیویورک شد. دو روز بعد، خبرنگاری از او پرسید که آیا ارتباطی میان خبر فوری مرگ کارنارون و نفرین فراعنه می‌بیند یا خیر. کارتر همچنین از دانشمندی که می‌شناخت خواست تا وجود پاتوژن‌های احتمالی را روی یکی از باندهای توت‌عنخ‌آمون آزمایش کند که طبق گزارش‌ها، در این آزمایش چیزی پیدا نشد. اما آزمایش‌های مدرن روی مومیایی‌های مصری، وجود قارچ سمی آسپرژیلوس فلاووس را تأیید کرده است که گفته می‌شود هاگ‌های آن پس از بازگشایی یک مقبره سلطنتی قرن پانزدهمی در لهستان در سال ۱۹۷۳، باعث مرگ دانشمندان شده بود؛ همچنین کارنارون (و دیگر قربانیان احتمالی مانند جورج جی گولد و آرتور میس) علائمی داشتند که دست‌کم تا حدودی با مسمومیت ناشی از هاگ‌های این قارچ همخوانی داشت. فرضیه آسپرژیلوس فلاووس در مستندی در سال ۲۰۲۲ از کانال ۴ بازبینی شد که استدلال می‌کرد هاگ‌های این قارچ یکی از عوامل احتمالی مرگ کارنارون (و احتمالاً گولد و میس) بوده‌اند. در سال ۲۰۰۳، نامه‌ای در بخش مکاتبات نشریه لنست ادعا کرد که بعید است مرگ کارنارون ارتباطی با مقبره توت‌عنخ‌آمون داشته باشد. این نامه استدلال می‌کند که اگرچه ارل یکی از کسانی بود که چندین بار وارد مقبره شد، اما هیچ‌کدام از ۲۵ نفر اروپایی دیگر در ماه‌های پس از ورودشان تحت تأثیر قرار نگرفتند. علت مرگ کارنارون «ذات‌الریه ناشی از باد سرخ [صورت]» (یک عفونت استرپتوکوکی پوست و بافت‌های نرم زیرین) گزارش شده بود. تصور می‌شد ذات‌الریه تنها یکی از عوارض مختلف ناشی از عفونت مهاجمی بوده که در نهایت منجر به نارسایی چندعضوی شده است. طبق نامه ارسالی به لنست، ارل «مستعد عفونت‌های ریوی مکرر و شدید» بود و «باور عمومی بر این بود که یک حمله حاد برونشیت می‌توانست او را از پا درآورد. در چنین وضعیت ضعیفی، سیستم ایمنی ارل به راحتی در برابر باد سرخ تسلیم شد.» در فرهنگ عامه کارنارون چندین بار در تولیدات سینمایی، بازی‌های ویدئویی و تلویزیونی به تصویر کشیده شده است که این رویدادها با درجات مختلفی از دقت روایت شده‌اند: توسط هری اندروز در تولید تلویزیونی کلمبیا پیکچرز تله‌ویژن در سال ۱۹۸۰ با نام نفرین آرامگاه توت‌عنخ‌آمون. در فیلم مومیایی، نام شخصیت اولین کارناهان به احترام دختر لرد کارنارون، لیدی اِوِلین، انتخاب شده است؛ در این فیلم اگرچه نامی از پدر او برده نمی‌شود، اما او به عنوان یکی از «بهترین حامیان» مصرشناسی توصیف می‌گردد. «لرد کارنارون» رهبر مأموریت برای نقش باستان‌شناس در بازی کامپیوتری کلاسیک و متن‌محور نت‌هک است. خانه ییلاقی او، عمارت هایکلیر، به عنوان لوکیشن فیلم‌برداری بخش‌های بیرونی و طبقات بالای سریال تلویزیونی دانتون ابی (محصول آی‌تی‌وی/پی‌بی‌اس) مورد استفاده قرار گرفته است. صحنه‌های مربوط به طبقه پایین (بخش خدمه) در استودیویی در لندن فیلم‌برداری شد، زیرا زیرزمین قلعه های‌کلیر محل نگهداری مجموعه مصری کارنارون است. | ## جمع‌بندی | مجموعه انیمیشن تلویزیونی «مومیایی‌ها زنده هستند!»، دارای شخصیت اصلی به نام «پریسلی کارنارون» است که ادای احترامی به لرد کارنارون محسوب می‌شود.