موضوع مقاله: شاهزاده‌نشین کاستریوتی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # شاهزاده‌نشین کاستریوتی | مقدمه: این شهر توسط پال کاستریوتی تشکیل شد که تا سال ۱۴۰۷ بر آن حکومت کرد، پس از او پسرش، گجون کاستریوتی تا زمان مرگش در سال ۱۴۳۷ حکومت کرد و سپس توسط قهرمان ملی آلبانی، اسکندربیک ، اداره می‌شد . | ## بخش 1: شاهزاده‌نشین کاستریوتی | در مدت کوتاهی، گجون کاستریوتی موفق شد سرزمین‌های خود را گسترش دهد تا به حاکم بلامنازع آلبانی مرکزی تبدیل شود. او با وویساوا تریپالدا ازدواج کرد که 5 دختر به نام‌های مارا، ژلا، آنجلینا، ولایکا و مامیکا و 4 پسر به نام‌های رپوش، استانیشا، کوستاندین و جرج کاستریوتی (که بعدها به اسکندربیگ معروف شد ) به دنیا آورد. گجون کاستریوتی از جمله کسانی بود که با حمله اولیه بایزید اول عثمانی مخالفت کرد ، اما مقاومت او بی‌اثر بود. سلطان، پس از پذیرش خواسته‌های او، او را موظف کرد که برای تضمین وفاداری حاکمان محلی، خراج بپردازد و سه پسرش جرج کاستریوتی را به عنوان گروگان به دربار سلطان بفرستد. پس از گرویدن به اسلام ، اسکندربیگ جوان در مدرسه نظامی ادرنه تحصیل کرد و نبردهای پیروزمندانه بسیاری را برای امپراتوری عثمانی رهبری کرد . ظهور اسکندربیک اسکندربیگ به عنوان یکی از بهترین افسران در چندین لشکرکشی عثمانی چه در آسیای صغیر و چه در اروپا شناخته شد و سلطان او را به عنوان ژنرال منصوب کرد. در 28 نوامبر 1443 ، اسکندربیگ پس از نبرد نیش علیه مجارها به رهبری جان هونیادی در نیش به عنوان بخشی از جنگ صلیبی وارنا، فرصت را برای شورش دید . پس از یک سفر طولانی به آلبانی، سرانجام با جعل نامه‌ای از سلطان به فرماندار کرویه، کرویه را تصرف کرد که به او کنترل قلمرو را می‌داد. پس از تصرف قلعه، اسکندربیک از اسلام روی گرداند و خود را انتقام‌گیرنده خانواده و کشورش اعلام کرد. | ## بخش 2: شاهزاده‌نشین کاستریوتی | او پرچمی با عقاب دو سر، نمادی باستانی که توسط فرهنگ‌های مختلف بالکان (به ویژه امپراتوری بیزانس) استفاده می‌شد، برافراشت که بعدها به پرچم آلبانی تبدیل شد . اسکندربیک با جورج آریانیت (با نام اصلی جرجی آریانیت کومنی ) متحد شد و با دخترش دونیکا (با نام اصلی مارینا دونیکا آریانیتی) ازدواج کرد. اتحادیه لژه نوشتار اصلی: اتحادیه لژه پس از تصرف کرویه، اسکندربیک موفق شد تمام شاهزادگان آلبانیایی را در شهر لژه گرد هم آورد مورخ ادوارد گیبون می‌نویسد:آلبانیایی‌ها، که نژادی جنگجو بودند، متفق‌القول بودند که با شاهزاده موروثی خود زندگی کنند و بمیرند. در مجلس ایالت‌های اپیروس، اسکندربیک به عنوان فرمانده کل جنگ ترکیه انتخاب شد و هر یک از متفقین متعهد شدند که به نسبت خود، نفرات و پول را تأمین کنند. با این حمایت، اسکندربیک قلعه‌هایی ساخت و یک نیروی دفاعی متحرک سازماندهی کرد که عثمانی‌ها را مجبور به پراکنده کردن نیروهای خود کرد و آنها را در برابر تاکتیک‌های جنگ و گریز آلبانیایی‌ها آسیب‌پذیر ساخت. اعضای اصلی این اتحادیه خانواده‌های اشرافی آریانیتی ، بالشیچ ، دوکاگجینی ، موزاکا ، اسپانی ، توپیا و کرنویویچ بودند . به مدت 25 سال، از 1443 تا 1468، ارتش 10000 نفری اسکندربیک در خاک عثمانی پیشروی کرد و در برابر نیروهای عثمانی که دائماً بزرگتر و مجهزتر بودند، پیروز شد. مجارستان و بعدها ناپل و ونیز - دشمنان سابقشان - که توسط پیشرفت‌های عثمانی در سرزمین خود تهدید می‌شدند، ستون فقرات مالی و پشتیبانی ارتش اسکندربیک را فراهم کردند. تا سال 1450، این اتحاد قطعاً دیگر آنطور که در ابتدا در نظر گرفته شده بود، عمل نمی‌کرد و تنها هسته اصلی اتحاد تحت فرماندهی اسکندربرگ و آرانیتی کومینو به مبارزه ادامه دادند. | ## بخش 3: شاهزاده‌نشین کاستریوتی | اتحادیه لژه اولین بار تحت فرماندهی اسکندربیگ در نبرد تورویول خود را نشان داد ، جایی که او نیروهای عثمانی را شکست داد. بنابراین نبرد تورویول آغازگر جنگ ربع قرنی بین آلبانی اسکندربیگ و امپراتوری عثمانی بود. در ۱۴ مه ۱۴۵۰، یک ارتش عثمانی، بزرگتر از هر نیرویی که اسکندربیگ یا افرادش قبلاً با آن مواجه شده بودند، به قلعه شهر کروجا ، پایتخت شاهزاده‌نشین کاستریوتی، حمله کرد و آن را در هم کوبید. این شهر به ویژه برای اسکندربیگ نمادین بود زیرا او در سال ۱۴۳۸ توسط عثمانی‌ها به عنوان سوبای کروجا منصوب شده بود. نبرد چهار ماه طول کشید و بیش از هزار آلبانیایی جان خود را از دست دادند در حالی که بیش از ۲۰۰۰۰ عثمانی در نبرد جان باختند. [ نیازمند منبع ] با این حال، نیروهای عثمانی قادر به تصرف شهر نبودند و چاره‌ای جز عقب‌نشینی قبل از فرا رسیدن زمستان نداشتند. در ژوئن ۱۴۴۶، محمد دوم ، معروف به "فاتح"، ارتشی متشکل از ۱۵۰۰۰۰ سرباز را به کروجا بازگرداند اما نتوانست قلعه را تصرف کند. | ## جمع‌بندی | مرگ اسکندربیک در سال ۱۴۶۸ به مبارزه برای استقلال پایان نداد و نبرد تا سال ۱۴۸۱، تحت حکومت لک دوکاگجینی ، ادامه یافت تا اینکه سرزمین‌های آلبانیایی مجبور به تسلیم شدن در برابر ارتش‌های عثمانی شدند.