موضوع مقاله: صحنه‌هایی از کشتار خیوس | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # صحنه‌هایی از کشتار خیوس | مقدمه: صحنه‌هایی از کشتار خیوس دومین نقاشی رنگ روغن بزرگ اثر هنرمند فرانسوی، اوژن دولاکروا است. | ## بخش 1: صحنه‌هایی از کشتار خیوس | این اثر بیش از چهار متر ارتفاع دارد و بخشی از وحشت ویرانی‌های زمان جنگ را نشان می‌دهد که در جریان کشتار خیوس در سال ۱۸۲۲ در جزیره خیوس در شمال دریای اژه رخ داد. نمایشی شبیه به یک حاشیه زینتی از شخصیت‌های رنج‌دیده، قدرت نظامی، لباس‌های پرزرق و برق و رنگارنگ، وحشت، بیماری و مرگ در مقابل صحنه‌ای از ویرانی گسترده به تصویر کشیده شده است. نقاشی کشتار خیوس که برای یک اثر مربوط به ویرانی‌های غیرنظامی در آن دوره غیرمعمول است، هیچ چهره قهرمانی برای ایجاد تعادل در برابر قربانیان درهم‌شکسته ندارد و نشانه‌های کمی از امید در میان ویرانی و ناامیدی در آن دیده می‌شود. این نقاشی تکمیل و در سالن ۱۸۲۴ به نمایش گذاشته شد و اکنون در موزه لوور پاریس نگهداری می‌شود.Musée du Louvre کشتار کشتار خیوس توسط نیروهای عثمانی در ۱۲ آوریل ۱۸۲۲ آغاز شد و برای چندین ماه تا تابستان همان سال ادامه یافت. Page 86.) ترکیب‌بندی دولاکروا به شدت تحت تأثیر تابلوی کلک مدوسا اثر همشهری پاریسی خود تئودور ژریکو قرار گرفته بود؛ نقاشی‌ای که خود او به عنوان مدل مرد جوانی که در جلو با بازوی کشیده قرار دارد، برای آن فیگور گرفت. دولاکروا دربارهٔ این چیدمان غیرعادی شخصیت‌ها اظهار داشت: «باید فضا را پر کرد؛ اگر کمتر طبیعی باشد، زیباتر و پربارتر (fécond) خواهد بود. تجمع متراکم شخصیت‌ها در جلو، تضاد آشکاری با فضاهای باز و پراکنده پشت سر آن‌ها دارد. زمین و دریا، نور و سایه به صورت باندهایی از رنگ‌های شناور ظاهر می‌شوند که بی‌هدف با هم درمی‌آمیزند و به نظر می‌رسد دولاکروا در رندر کردن ابرها، قوانین پرسپکتیو را کاملاً کنار گذاشته است. آن‌ها به شکلی خشن در صفحه‌ای تقریباً تخت به بیننده عرضه می‌شوند؛ فروریخته، نامنظم و به شکلی نابرابر توزیع شده‌اند. چیدمان آن‌ها عمدتاً شامل دو هرم انسانی است؛ یک هرم در سمت چپ بوم که به مردی با فینه قرمز ختم می‌شود و دیگری در سمت راست که به سرباز سواره منتهی می‌گردد. | ## بخش 2: صحنه‌هایی از کشتار خیوس | ناحیه بین دو هرم شامل دو سرباز در سایه و دو قربانی یونانی دیگر است — مرد جوانی که توسط زن جوانی در آغوش گرفته شده است. مردی که در جلو قرار دارد در آستانه مرگ است و مردی که در بالای گروه ایستاده به نظر می‌رسد قادر به دفاع از خود نیست. این جدایی ظاهری، همراه با خیرگی پوچ مرد در حال مرگ، به این گروه فضایی از تسلیمِ ناامیدانه می‌بخشد. پیچ‌وتاب زنی که به اسب بسته شده، کشش رو به بالای فیگور سمت چپ او، یال تکان‌دهنده اسب و فیگور پیچان و فرمانده سرباز روی آن، همگی به این گروه در حال صعود پویایی می‌بخشند. اما در پای هرم، پیرزنی سرش را بلند کرده تا به آسمان خیره شود و در سمت راست او، نوزادی به دنبال آرامش مادری از جسدی با مشت‌های گره‌کرده است. اعضای بدن از جمله یک دست و ساعد، و توده‌ای خونی و مبهم به شکلی وحشتناک بالای سر نوزاد شناور هستند. در فاصله میانی، درگیری دیگری از فاجعه انسانی آشکار می‌شود و پس‌زمینه نمایشی ناهموار از سکونتگاه‌های غارت‌شده و در حال سوختن و زمین‌های سوخته است. بیشتر افق مدیترانه با رنگ‌های خاکی تیره نقاشی شده است و تنها با دود، یال اسب در حال بلند شدن و سر سرباز قطع می‌شود. دو مطالعه‌ای که دولاکروا در این زمان روی آن‌ها کار کرد، یعنی سر یک زن یونانی پیر و دختر یتیم در گورستان، ترکیبی از مدل‌سازی غیرمبالغه‌آمیز و خطوط برجسته را نشان می‌دهند که او در تلاش بود در اثر بزرگ‌تر خود بگنجاند. تاریخچه در ۱۵ سپتامبر ۱۸۲۱، دولاکروا به دوستش ریموند سولیه نوشت که می‌خواهد با نقاشی صحنه‌ای از جنگ استقلال یونان برای خود شهرتی دست و پا کند و این نقاشی را در «سالن» به نمایش بگذارد. | ## بخش 3: صحنه‌هایی از کشتار خیوس | در نهایت، او تصمیم گرفت تابلوی دانته و ویرژیل در دوزخ را نقاشی کند، اما درست زمانی که این نقاشی در آوریل ۱۸۲۲ در معرض دید عموم قرار گرفت، جنایات در خیوس با تمام قوا در حال وقوع بود. زمانی که سالن ۱۸۲۴ در ۲۵ اوت افتتاح شد، تابلوی دولاکروا با شماره ۴۵۰ و با عنوان «صحنه‌هایی از کشتار خیوس؛ خانواده‌های یونانی در انتظار مرگ یا بردگی و غیره» به نمایش درآمد. این نقاشی در همان اتاقی آویخته شده بود که تابلوی نذر لویی سیزدهم اثر انگر در آن قرار داشت. نمایش این دو اثر که نمونه‌ای از رویکردهای متفاوت به بیان فرم بودند، آغاز رقابت عمومی بین این دو هنرمند بود. الکساندر دوما گزارش داد که «همیشه گروهی در مقابل تصویر هستند… نقاشان از هر مکتبی که مشغول بحث‌های داغ هستند». هم دوما و هم استاندال خاطرنشان کردند که فکر می‌کنند این تصویر توصیفی از یک طاعون است که تا حدی هم همین‌طور بود. با این حال، منتقدانی چون ژیروده و آدولف تیر ستایش‌آمیزتر برخورد کردند و نقاشی به اندازه‌ای مورد توجه قرار گرفت که دولت در همان سال آن را به قیمت ۶۰۰۰ فرانک برای موزه لوکزامبورگ خریداری کرد. پیش‌نویسی از این نقاشی که تحت نظارت دولاکروا در کارگاهش توسط یکی از شاگردانش خلق شده، در موزه جنگ آتن به نمایش گذاشته شده است. | ## جمع‌بندی | این نسخه در نوامبر ۲۰۰۹ در یک «ابتکار حسن نیت» برای بهبود روابط یونان و ترکیه از موزه خارج شد.