موضوع مقاله: حزب سوسیالیست دموکراتیک ایتالیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # حزب سوسیالیست دموکراتیک ایتالیا | مقدمه: حزب سوسیالیست دموکراتیک ایتالیا (به , PSDI)، همچنین با نام حزب سوسیال دموکرات ایتالیا شناخته می‌شود، یک حزب سیاسی سوسیال دموکرات در ایتالیا بود. | ## بخش 1: حزب سوسیالیست دموکراتیک ایتالیا | این حزب که طولانی‌ترین شریک دولت برای دموکراسی مسیحی بود، نیروی مهمی در سیاست ایتالیا به حساب می‌آمد، قبل از کاهش آرا و اعضا در دهه ۱۹۹۰. بنیانگذار و رهبر دیرینه این حزب جوزپه ساراگات بود که از سال ۱۹۶۴ تا ۱۹۷۱ به عنوان رئیس‌جمهور جمهوری ایتالیا خدمت کرد. در مقایسه با حزب سوسیالیست ایتالیا که همفکر آنها بود، میانه‌روتر بود،حداقل تا زمان رهبری بتینو کراشی، در واقع با چپ میانه همسو بود. پس از یک تغییر به راست در دهه ۱۹۹۰، که باعث شد برخی از ناظران PSDI را به عنوان یک حزب سوسیال دموکرات زیر سؤال ببرند، از حزب سوسیالیست اروپا اخراج شد. هنگامی که انریکو فری به همراه لوئیجی پرتی، سوسیال دموکراسی لیبرال اروپا (SOLE) فعلی را تأسیس کردند، که طرفدار اتحاد با ائتلاف راست میانه سیلویو برلوسکونی بود، این انتخاب توسط PES و سوسیالیست بین‌الملل مورد انتقاد قرار گرفت و بیانیه‌ای رسمی صادر شد. در ژانویه ۱۹۹۵، کنگره حزب، جریان فری و پرتی را در اقلیت قرار داد و جیان فرانکو شیتروما را به عنوان دبیر انتخاب کرد. پس از انحلال حزب در سال ۱۹۹۸، اکثریت به حزب سوسیالیست ائتلاف چپ میانه رسید، در حالی که جریان راست حزب به احزاب ائتلاف راست میانه پیوست. در سال ۲۰۰۴، این حزب با همان نام، حزب سوسیالیست دموکراتیک ایتالیا، تأسیس شد که همچنان یک حزب کوچک مرتبط با ائتلاف‌های چپ میانه و راست میانه است. تاریخچه سال‌های اولیه و ائتلاف‌های دولتی این حزب در سال ۱۹۴۷ با نام حزب سوسیالیست کارگران ایتالیا توسط گروهی منشعب از حزب سوسیالیست ایتالیا تأسیس شد. دلیل این انشعاب، تصمیم حزب سوسیالیست برای پیوستن به حزب کمونیست ایتالیا در قالب فهرست انتخاباتی جبهه دموکراتیک مردمی برای انتخابات عمومی سال ۱۹۴۸ بود. رهبری این جدایی را جوزپه ساراگات و فرزندان جاکومو ماتئوتی بر عهده داشتند، و این واقعه به نام «انشعاب کاخ باربرینی» شناخته شد، برگرفته از نام کاخی در رم که محل وقوع آن بود. | ## بخش 2: حزب سوسیالیست دموکراتیک ایتالیا | در اول ماه مه ۱۹۵۱، این حزب با دو حزب کوچک‌تر یعنی حزب سوسیالیست واحد و حزب دموکرات کارگری متحد شد و نام جدیدی برگزید: حزب سوسیالیست – شاخه ایتالیایی انترناسیونال سوسیالیستی. این دوره، نشان‌دهنده نفوذ قابل‌توجه حزب در ساختار اجرایی دولت و تلاش آن برای پیوند دادن اصلاحات اجتماعی با سیاست‌های سوسیال‌دموکراتیک بود. در سال ۱۹۶۶، این حزب به حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) پیوست تا حزب سوسیالیست متحد را تشکیل دهد. در سال ۱۹۶۹، پس از نتیجه ناامیدکننده در انتخابات عمومی ایتالیا در سال ۱۹۶۸، این حزب از حزب متحد جدید جدا شد و نام حزب سوسیالیست متحد (PSU) را برگزید. در سال ۱۹۸۰، این حزب به حزب دموکراسی مسیحی (DC)، حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI)، حزب جمهوری‌خواه ایتالیا (PRI) و حزب لیبرال ایتالیا (PLI) در ائتلاف پنج حزبی پیوست که تا سال ۱۹۹۱ و تا سال ۱۹۹۴ بدون PRI بر کشور حکومت می‌کرد. در سال ۱۹۹۴، با افزایش محافظه‌کاری در میان احزاب سوسیال دموکرات، حزب سوسیالیست سوسیالیست از پارلمان اروپا اخراج شد. زوال و بازسازی حزب سوسیالیست ایتالیا (PSDI) درگیر رسوایی‌های فساد مالی معروف به مانی‌پولیته شد و تقریباً از صحنه سیاسی ناپدید شد. انتخابات عمومی ایتالیا در سال ۱۹۹۴ منجر به سقوط تقریباً یک شبه احزاب ائتلاف پنج حزبی و ظهور حزب فورزا ایتالیا به رهبری سیلویو برلوسکونی شد که بسیاری از رأی‌دهندگان PSDI را جذب کرد. در ژانویه ۱۹۹۵، جیان فرانکو شیتروما به عنوان دبیر ملی حزب انتخاب شد و جایگزین انریکو فری شد که می‌خواست به قطب آزادی‌های میانه‌رو بپیوندد. پیروان فری حزب را ترک کردند و سوسیال دموکراسی لیبرال اروپایی را تأسیس کردند و به مرکز دموکراتیک مسیحی (CCD) میانه‌رو پیوستند. در سال ۱۹۹۸، این حزب، به رهبری شیتروما، سرانجام با سوسیالیست‌های ایتالیا، یکی از احزاب جانشین حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI)، ادغام شد تا سوسیالیست‌های دموکراتیک ایتالیا را تشکیل دهد. | ## بخش 3: حزب سوسیالیست دموکراتیک ایتالیا | تا آن زمان، اکثر اعضا و رأی‌دهندگان این حزب به احزاب دیگر پیوسته بودند: فورزا ایتالیا (به نام کارلو ویزینی، رهبر حزب در سال‌های ۱۹۹۲–۱۹۹۳)، CDC (به نام فری، رهبر حزب در سال‌های ۱۹۹۳–۱۹۹۵) و دموکرات‌ها (به نام فرانکو برونو). این حزب در سال ۲۰۰۴ با همان نام، حزب سوسیالیست دموکراتیک ایتالیا، به عنوان ادامه حزب ساراگات، دوباره تأسیس شد، به طوری که PSDI جدید کنگره‌های خود را در تداوم کامل با PSDI فقید شماره‌گذاری می‌کند. در آن زمان، این حزب در ربودن بسیاری از آرا از حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) موفق بود، حزبی که به دلیل انشعاب و همچنین اتحاد با حزب کمونیست ایتالیا (PCI) در جبهه دموکراتیک مردمی آسیب دیده بود. PSDI کانون‌های اصلی خود را در شمال ایتالیا یافت: ۱۲٫۹٪ در استان تورین، ۱۱٫۹٪ در کونئو، ۱۰٫۶٪ در میلان، ۱۳٫۹٪ در سوندریو، ۱۲٫۶٪ در ترویزو، ۱۵٫۹٪ در بلونو و ۱۴٫۹٪ در اودینه. از انتخابات عمومی ایتالیا در سال ۱۹۵۳، حمایت از حزب حدود ۴ تا ۵ درصد بود، به استثنای انتخابات عمومی ایتالیا در سال ۱۹۶۳ که ۶٫۱ درصد آرا را به دست آورد. در انتخابات عمومی ایتالیا در سال ۱۹۹۲، آخرین انتخابات قبل از تانژانتوپولی، حزب سوسیالیست ایتالیا ۲٫۷ درصد آرا را به دست آورد. این حزب برای دهه‌ها پایگاه‌های خود را در شمال غربی و شمال شرقی حفظ کرد؛ از دهه ۱۹۶۰، شروع به کسب حمایت در جنوب ایتالیا کرد. تا انتخابات عمومی ایتالیا در سال ۱۹۸۷، پایگاه‌های این حزب به سمت جنوب، به ویژه آپولیا، کامپانیا، باسیلیکاتا، کالابریا و سیسیل، منتقل شده بود، مشابه آنچه سایر احزاب پنج حزبی (DC, PSI, PRI و PLI) نیز تجربه می‌کردند. این امر تا حدودی به دلیل رشد احزاب منطقه‌ای در شمال بود که از سال ۱۹۹۱ در حزب لیگ شمالی متحد شدند. پس از تانژانتوپولی، مانی پولیت و بحران سیاسی پس از آن، حزب سوسیالیست سوسیالیست تقریباً از نظر انتخاباتی ناپدید شد. | ## جمع‌بندی | نتایج انتخابات مجلس نمایندگان (PSDI) به‌طور کلی و انتخابات پارلمان اروپا از سال ۱۹۴۸ در نمودار بالا نشان داده شده است.