موضوع مقاله: تاریخ هنر آسیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # تاریخ هنر آسیا | مقدمه: هنر آسیایی شامل دامنه گسترده‌ای از هنرها از فرهنگ‌ها، مناطق و ادیان گوناگون در سراسر قارهٔ آسیا است. | ## بخش 1: تاریخ هنر آسیا | هنر آسیایی معمولاً به بخش‌های کلی تقسیم می‌شود: هنر شرق آسیا شامل آثار چین، ژاپن، کره و تبت است؛ در حالی که هنر جنوب‌شرقی آسیا شامل هنرهای کامبوج، اندونزی، لائوس، مالزی، میانمار (برمه)، فیلیپین، تایلند و ویتنام می‌شود. از نظر تاریخی، هنر جنوب آسیا عمدتاً ذیل هنر هندی قرار می‌گیرد که شامل هنرهای شبه قاره هند می‌شود، در حالی که هنر آسیای مرکزی آن منطقه را پوشش می‌دهد. هنر غرب آسیا شامل هنرهای خاور نزدیک باستان از جمله هنر بین‌النهرین و هنر ایرانی است که در دوران‌های بعد بیشتر تحت تأثیر هنر اسلامی قرار گرفته است. تاریخ هنر آسیا و اروپا بارها با یکدیگر درآمیخته است؛ به‌گونه‌ای که هنر آسیایی تأثیر عمیقی بر هنر اروپایی گذاشته و بالعکس. فرهنگ‌های اوراسیایی مهاجرت اقوام کوچ‌نشین استپی درهم آمیختند و به دنبال آن انتقال هنر از طریق جاده ابریشم، تبادل فرهنگی عصر اکتشاف و استعمار غرب، و از طریق اینترنت و جهانی شدن مدرن با هم ترکیب شده‌اند. به استثنای هنر ماقبل تاریخ، هنر بین‌النهرین قدیمی‌ترین اشکال هنر در آسیا را نشان می‌دهد. تا حدود ۲۱٬۰۰۰ سال پیش از میلاد، دو فرهنگ اصلی پدید آمدند: فرهنگ «مالتا» و اندکی پس از آن، فرهنگ «آفونتووا گورا–اوشورکوو». فرهنگ «مالتا» که در منطقهٔ مالتا، در کنار رود آنگارا نزدیک دریاچه بایکال در استان ایرکوتسک در جنوب سیبری متمرکز بود، از نخستین آثار هنری دورهٔ پارینه‌سنگی پسین را پدیدآورد؛ آثاری مانند پیکره‌های ونوسِ مالتا. این پیکره‌ها اغلب از عاج ماموت ساخته شده‌اند و قدمتی حدود ۲۳٬۰۰۰ سال دارند و متعلق به دوره «گراوتین» هستند. بیشتر این تندیسک‌ها پوشاکی به‌صورت سبک‌پردازی‌شده را نشان می‌دهند و در بسیاری از آن‌ها چهره نیز به تصویر درآمده است. از آن‌جا که سنت ساخت پیکرک‌های ونوس در دوره پارینه‌سنگی عمدتاً به اروپا اختصاص داشت، برخی پژوهشگران پیشنهاد کرده‌اند که مالتا در آن زمان با اروپا پیوندی فرهنگی یا آیینی داشته است، هرچند این فرضیه هنوز قطعی نیست. شکل‌های گوناگون هنر چینی تحت تأثیر فیلسوفان بزرگ، آموزگاران، شخصیت‌های دینی و حتی رهبران سیاسی قرار گرفته‌اند. به‌طور کلی، هنر چینی به هر نوع هنری گفته می‌شود — چه باستانی و چه مدرن — که در چین پدید آمده باشد یا توسط هنرمندان و اجراگران چینی انجام شود. در دوران دودمان سونگ، شعر با نوعی شعر غنایی به نام «تسی» (詞) شناخته می‌شد که احساسات و امیال را، اغلب از دیدگاه شخصیتی خیالی، بیان می‌کرد. همچنین در همین دوران، نقاشی‌های منظره با جلوه‌های لطیف‌تر و خطوط محو کوه‌ها پدید آمدند که از طریق نمایش تأثیرگذار پدیده‌های طبیعی، حس دوری و عمق را القا می‌کردند. در این دوره، در نقاشی تأکید بر عناصر روحانی جایگزین جنبه‌های عاطفی شد که در دوره‌های پیشین برجسته بودند. در همین زمان، نمایش سنتی «کون‌چو» — کهن‌ترین شکل باقی‌مانده از اپرای چینی — در منطقه کون‌شان، نزدیک شانگهای امروزی، شکل گرفت. در دوران سلسله یوان نیز نقاش چینی «ژائو منگ‌فو» (趙孟頫) تأثیر عمیقی بر نقاشی‌های منظره در چین گذاشت، و اپرای یوان به نوعی از اپرای چینی تبدیل شد که شکل امروزی آن در قالب اپرای کانتونی هنوز ادامه دارد. هنر نقاشی و خوشنویسی چینی نقاشی چینی گونگبی و شی یی دو سبک نقاشی در نقاشی چینی هستند که هر یک نمایندهٔ نوعی نگرش و زیبایی‌شناسی خاص در نقاشی سنتی چین‌اند. گونگبی به معنای «قلم دقیق» است و به سبکی گفته می‌شود که در آن خطوط بسیار ظریف، دقیق و منظم به کار می‌روند. نقاشان گونگبی معمولاً با دقت زیاد به جزئیات می‌پردازند و از رنگ‌های شفاف و لایه‌لایه استفاده می‌کنند. این سبک برای نمایش مناظر ظریف، پرندگان، گل‌ها، یا چهره‌های انسانی بسیار رایج است و اغلب حال‌وهوایی رسمی و مجلل دارد. در مقابل، شی‌ئی که معنای آن «نوشتنِ معنا» یا «بیانِ اندیشه» است، رویکردی آزاد و شاعرانه دارد. در این سبک، هدف نمایش دقیق جزئیات نیست، بلکه تأکید بر انتقال روح، احساس و جوهر سوژه است. نقاش از ضربه‌قلم‌های سریع، روان و گاه حتی انتزاعی استفاده می‌کند تا با کمترین خطوط بیشترین معنا را برساند. علاوه بر کاغذ و ابریشم، نقاشی‌های سنتی نیز روی دیوارها انجام شده است، مانند غارهای موگائو در استان گانسو. این غارها شامل بیش از ۷۰۰ غار هستند که ۴۹۲ غار از آنها دارای نقاشی‌های دیواری روی دیوارها هستند که در مجموع بیش از ۴۵۰۰۰ متر مربع مساحت دارند. نقاشی‌های دیواری از نظر محتوا بسیار گسترده هستند و شامل مجسمه‌های بودا، بهشت، فرشتگان، رویدادهای مهم تاریخی و حتی اهداکنندگان می‌شوند. پس از آنکه امپراتور چین کشور را یکپارچه کرد، نخست‌وزیر او «لی سی» سبک «شیاوژوان» (مهر کوچک) را گردآوری و تدوین کرد تا به‌عنوان خط رسمی جدید مورد استفاده قرار گیرد. از آنجا که در این خط از دایره و خطوط منحنی به‌ندرت استفاده می‌شود، برای نوشتن سریع بسیار مناسب است. پس از آن، سبک «کایشو» (خط منظم سنتی) پدید آمد که ساختار ساده‌تر و منظم‌تری دارد و تا امروز نیز به‌طور گسترده مورد استفاده قرار می‌گیرد.Yee, C. نخستین شیء یشم تراش‌خورده چینی در فرهنگ «هُمودو» در اوایل دوره نوسنگی (حدود ۳۵۰۰–۲۰۰۰ پیش از میلاد) ظاهر شد. در دوران سلسله شانگ (حدود ۱۶۰۰–۱۰۴۶ پیش از میلاد)، اشیایی مانند «بی» (یشم دایره‌ای با سوراخ مرکزی) و «کانگ» (لوله مربع‌شکل یشم) پدید آمدند که احتمالاً به‌عنوان وسایل قربانی استفاده می‌شدند و نماد آسمان و زمین بودند. در دوران سلسله جو (۱۰۴۶–۲۵۶ پیش از میلاد)، به دلیل استفاده از ابزارهای حکاکی با سختی بالاتر، یشم‌ها با دقت بیشتری تراش داده شدند و شروع به استفاده به‌عنوان آویز یا زینت در لباس‌ها کردند. یشم به عنوان ماده‌ای جاودانه تلقی می‌شد که می‌توانست از صاحبش محافظت کند، بنابراین اشیای یشم تراش‌خورده اغلب همراه با درگذشتگان دفن می‌شدند، مانند کت یشمی دفن‌شده در آرامگاه «لیو شنگ»، یکی از شاهزادگان سلسله هان غربی.Sullivan, M. نخستین سرامیک‌ها در چین در دوران دودمان شانگ (حدود ۱۶۰۰–۱۰۴۶ پیش از میلاد) ظاهر شدند و تولید سرامیک پایه‌ای برای اختراع چینی فراهم کرد. در دوران سلسله سونگ، شهر «جینگدیجن» به‌عنوان مرکز تولید چینی سلطنتی انتخاب شد و تولید چینی آبی و سفید آغاز گردید. هنر مدرن چینی پس از پایان آخرین سلسله فئودالی در چین، با ظهور جنبش فرهنگی جدید، هنرمندان چینی تحت تأثیر هنر غربی قرار گرفتند و شروع به ادغام هنر غربی در فرهنگ چینی کردند. لی جین‌هوی، آهنگساز چینی (که به عنوان پدر موسیقی پاپ چینی شناخته می‌شود) تحت تأثیر جاز آمریکایی، شروع به خلق و ترویج موسیقی عامه‌پسند کرد که شور و هیجان زیادی ایجاد کرد. در آغاز قرن بیستم، نقاشی‌های رنگ روغن به چین معرفی شدند و نقاشان چینی بیشتری شروع به لمس تکنیک‌های نقاشی غربی و ترکیب آنها با نقاشی سنتی چینی کردند. | ## بخش 2: تاریخ هنر آسیا | در همین حال، شکل جدیدی از نقاشی، یعنی نقاشی‌های مصور، نیز شروع به ظهور کرده بود. این نوع نقاشی در بین بسیاری از مردم محبوب بود و در آن زمان به مقرون به صرفه‌ترین راه برای سرگرمی تبدیل شد.Lent, J. هنر تبت هنر متمایز منطقه تبت (منطقه خودمختار تبت در چین) و سایر پادشاهی‌های هیمالیا در گذشته و حال (بوتان، لاداخ، نپال و سیکیم) است. هنر تبت در درجه اول نوعی هنر مقدس به‌شمار می‌رود و تأثیر غالب بودایسم تبتی بر این فرهنگ‌ها را بازتاب می‌دهد. «ماندالای شنی» (به تبتی: kilkhor) یکی از سنت‌های بودایی تبتی است که گذرا بودن همه چیز را نمادین می‌سازد. ماندالای شنی نمونه‌ای از این باور است، زیرا پس از ساخته شدن و پایان مراسم و بازدیدهای همراه آن، به‌طور سیستماتیک تخریب می‌شود. با ظهور بودایی بزرگراه (ماهایانا) به‌عنوان یک مکتب مستقل در قرن چهارم پیش از میلاد، نقش بودیساتواها برجسته شد؛ موجوداتی دلسوز که از ورود شخصی خود به نیروانا صرف‌نظر می‌کنند تا به دیگران کمک کنند. با این حال، حضور غالب وجره‌یانه (یا تانترا بودایی) ممکن است اهمیت برتری در فرهنگ هنری تبت داشته باشد. یکی از بودیساتواهای رایج در هنر تبت، ایزد چنرزینگ (اولوکیتشوره) است که اغلب به‌صورت قدیس هزاردست با چشمی در وسط هر دست به تصویر کشیده می‌شود و نمایانگر آن موجود دلسوز و همه‌چیزبین است که درخواست‌های ما را می‌شنود. این ایزد همچنین می‌تواند به‌عنوان یک یدام یا «بودای مدیتیشن» برای تمرین واجرایانا در نظر گرفته شود. بودیسم تبتی شامل بودیسم تانتریک است که به دلیل نمادگرایی رایج وجرا، رعد الماس (که در تبتی به عنوان دورجه شناخته می‌شود)، به عنوان بودیسم وجره یانا نیز شناخته می‌شود. تکنیک‌های وجره یانا شامل تجسم‌ها/تخیل‌های زیادی در طول مدیتیشن است و بیشتر هنر تنتریک پیچیده را می‌توان به عنوان کمکی برای این تجسم‌ها در نظر گرفت؛ از بازنمایی خدایان مراقبه (یدام‌ها) گرفته تا ماندالاها و انواع ابزارهای آیینی. یکی از جلوه‌های بصری تانترا بودایی، تصویرسازی رایج ایزدان خشمگین است که اغلب با چهره‌های عصبانی، حلقه‌های شعله یا جمجمه‌های مردگان به نمایش درمی‌آیند. این تصاویر نمایانگر حفاظان آیین (به سانسکریت: دارماپالا) هستند و ظاهر ترسناکشان با طبیعت واقعی دلسوزانه‌شان تضاد دارد. در واقع، خشم آن‌ها نماد تعهدشان به حفاظت از تعالیم دارما و همچنین حفاظت از تمرینات ویژه تانترا است تا از فساد یا اختلال در این تمرینات جلوگیری شود. از همه مهم‌تر، آن‌ها به‌عنوان جنبه‌های روانی خشمگین به کار می‌روند تا نگرش‌های منفی تمرین‌کننده را غلبه دهند و کنترل کنند. از قرن‌های چهاردهم و پانزدهم، نقاشی تبت بسیاری از عناصر نقاشی چینی را در خود جای داد و در طول قرن هجدهم، نقاشی چینی تأثیر عمیق و گسترده‌ای بر هنر بصری تبت داشت. به گفته جوزپه توچی، تا زمان سلسله چینگ، «هنر جدیدی در تبت پدید آمد که تا حدی پژواکی استانی از ظرافت و زیبایی‌شناسی نرم و تزئینی نقاشی‌های قرن هجدهم چین بود.»McKay, Alex. هنر و معماری ژاپنی شامل آثار هنری تولید شده در ژاپن از آغاز سکونت انسان در آنجا، تا زمان ۱۰همین هزاره قبل از میلاد، تا امروز است. هنر ژاپنی طیف گسترده‌ای از سبک‌های هنری و رسانه‌ها را شامل می‌شود، از جمله گلدان‌های باستانی، مجسمه‌سازی در چوب و برنز، نقاشی با حیاط و کاغذ و تعداد بی شماری از انواع دیگر آثار هنری؛ از دوران باستان تا قرن ۲۱ معاصر. این شکل هنری در طول نیمه دوم قرن ۱۷ در فرهنگ شهری ادو (تویو) به شهرت زیادی رسید و با آثار یک رنگ هیشیکاوا مورونوبو در دهه ۱۶۷۰ آغاز شد. در ابتدا فقط از سرماه هند استفاده می‌شد، سپس برخی از چاپ‌ها به صورت دستی با برش رنگ می‌شدند، اما در قرن ۱۸، سوزوکی هارونوبو تکنیک چاپ پلی کرومی را برای تولید نیشیکی-ای توسعه داد. مانند تاریخ هنر ژاپنی به‌طور کلی، تاریخ نقاشی ژاپنی یک تاریخ طولانی از ترکیب و رقابت بین زیبایی‌شناسی بومی ژاپنی و سازگاری ایده‌های وارد شده است. شکل‌های چوب ساده و طرح‌های هندسی را می‌توان در گلدان‌های دورانی Jōmon و زنگ‌های برونزی دورانی Yayoi (300 قبل از میلاد - ۳۰۰ میلادی) یافت. نقاشی‌های دیوار ای با طراحی‌های هندسی و تجسمی در تومور‌های متعدد از دوره کوفون (۳۰۰–۷۰۰ میلادی) یافت شده است. مجسمه‌های ژاپنی باستان عمدتاً از پرستش بت‌ها بودایی یا آیین‌های جانپذیر خدایی شینتوی گرفته شده بودند. به‌طور خاص، مجسمه‌سازی در میان تمام هنرها به‌طور محکم در اطراف بودایی متمرکز شد. مواد سنتی استفاده شده فلز بودند - به ویژه برونز - و بیشتر چوب، اغلب لاک شده، طلا شده یا رنگ روشن شده. در پایان دوره توکوگاوا چنین مجسمه‌های سنتی - به جز آثار کوچک - به دلیل از دست دادن حمایت از معبدهای بودایی و اشراف به‌طور عمده ناپدید شده بودند. این واژه به فرهنگ جوان‌های شور و شور اشاره دارد که در مراکز شهری ادو (تویکو امروزی)، اوساکا و کیوتو که یک جهان به خودی خود بودند، شکوفا شدند. این اشاره ای بی منطقانه به اصطلاح «دنیا غم‌انگیز» (憂き世) است، سطح زمینی مرگ و تولد که بودایی‌ها از آن نجات می‌خواستند. در حالی که تفاوت‌های واضح و قابل تشخیص بین سه فرهنگ مستقل وجود دارد، شباهت‌های قابل توجهی و تاریخی و تعاملات بین هنرهای کره چین و ژاپن وجود دارد. به دلیل موقعیت کره بین چین و ژاپن، کره به عنوان یک کانال فرهنگ چینی به ژاپن دیده می‌شد. با این حال، دانشمندان اخیر شروع به شناخت هنر، فرهنگ و نقش مهم خود کره به منظور نه تنها انتقال فرهنگ چینی، بلکه جذب آن و ایجاد فرهنگ منحصر به فرد خود کرده‌اند. تاریخ نقاشی کره ای در حدود سال ۱۰۸ میلادی به تاریخ می‌رسد که اولین بار به عنوان یک شکل مستقل ظاهر شد. بین آن زمان و نقاشی‌ها و نقاشی‌های نقاشی که روی مقبره‌های خاندان گوریوو ظاهر می‌شوند، تحقیقات کمی انجام شده است. کافی است بگوییم که تا دوران سلسله جوسون تأثیر اصلی نقاشی چینی بود، هرچند با مناظر کره ای، ویژگی‌های صورت، موضوعات بودایی و تأکید بر مشاهده آسمانی در ارتباط با توسعه سریع علم نجوم کره ای انجام شد. در طول تاریخ نقاشی کره ای، جدایی مداوم از آثار یکنواخت رنگ از برش سیاه روی کاغذ مرمر یا حریر بسیار اغلب وجود داشته است؛ و هنر مردمی رنگارنگ یا من‌ها هنر رسوم، نقاشی‌های قبری و هنر جشنواره که استفاده گسترده از رنگ را انجام داد. این تمایز اغلب مبتنی بر طبقاتی بود: دانشمندان، به ویژه در هنر کنفوشیان احساس می‌کردند که می‌توان در نقاشی‌های یکنواخت در درجه‌بندی رنگ را دید و احساس می‌کردند استفاده واقعی از رنگ نقاشی‌ها را خشن تر می‌کند و تخیل را محدود می‌کند. هنر مردمی کره و نقاشی چارچوب‌های معماری به عنوان روشن کردن برخی از چارچوب‌های چوبی بیرونی و دوباره در سنت معماری چینی و تأثیرات اولیه بودایی تالو غنی و رنگ‌های اولیه الهام گرفته از هنر هند دیده می‌شد. | ## بخش 3: تاریخ هنر آسیا | نقره کشی‌ها زینت، گلزار و گونگ‌ها (دیسک فلزی با لبه مروارید که هنگام گیر کردن یک یادداشت سرنگون می‌دهد) را می‌سازند. یکی دیگر از ظروف محبوب پاسیگوبان است، نوعی قوطی کوچک که دارای چاپ ماندا و حاوی دخانیات است. "بوی و تزئین پارچه و همچنین پوشیدن، نمایش و تبادل آن، بخشی مهم از فرهنگ برونایی برای سال‌ها بوده است (Orr 96). یک مثال از آن جنجزارات بود، یک لباس دستکاری که برای عروسی و مناسبت‌های ویژه استفاده می‌شد. باتیک پارچه پنبه رنگ شده‌ای است که با استفاده از تکنیک شناخته شده به عنوان رنگ ضد موم تزئین شده است. آیکت از طریق یک فرایند مشابه با باتک ساخته می‌شود، به جای رنگ دادن الگوی روی پارچه نهایی، در هنگام بافتن ایجاد می‌شود. در طول تقریباً دو هزار سال، مردم کمبوزی اعتقاد منحصر به فرد به کمه را از همگوشی باورهای بومی و مذهب‌های هندی بودایی و هندویت توسعه دادند. فرهنگ و تمدن هند، از جمله زبان و هنر آن، به سرزمین اصلی جنوب شرقی آسیا در حدود قرن اول میلادی رسید. به‌طور کلی اعتقاد بر این است که تاجران دریایی در حالی که با چین تجارت می‌کردند، آداب و رسوم هند و فرهنگ هند را به بندرهای در امتداد خلیج تایلند و اقیانوس آرام می‌آوردند. در زمان‌های مختلف، فرهنگ کامبوج عناصر از فرهنگ‌های جاوانی، چینی، لاو و تایلندی را نیز جذب کرد. تاریخ هنر بصری کامبوج تا قرن‌ها به دستکاری‌های باستانی برمی گردد؛ هنر خمیر در دوره انگور به اوج خود رسید. هنر و صنایع سنتی کامبوج شامل بافت بافت غیر بافت، نقره زنی، حکاکی سنگ، لاک، سرامیک، نقاشی دیوار و خروجی است. از اواسط قرن بیستم، یک سنت هنر مدرن در کامبوج آغاز شد، اگرچه در واتر قرن بیستم هنرهای سنتی و مدرن به دلایل مختلفی کلاهک یافت، از جمله قتل هنرمندان توسط خمرهای سرخ. این کشور به دلیل افزایش حمایت از دولت‌ها، سازمان‌های غیردولتی و گردشگران خارجی، به تازگی از احیای هنری تجربه کرده است. مجسمه‌های خمر مجسمه‌های خمر به مجسمه‌های سنگ امپراتوری خمری اشاره دارد که از قرن نهم تا قرن ۱۳ بر یک سرزمین مبتنی بر کامبوج مدرن، اما بزرگتر، حاکم بود. مشهورترین نمونه‌ها در انگکور یافت می‌شوند که به عنوان مرکز امپراتوری خدمت می‌کرد. در قرن هفتم، مجسمه‌سازی خمیر شروع به دور شدن از تأثیرات هندو - قبل از گپتا برای چهره‌های بودایی، پالوا برای چهره‌های هندو - و از طریق تکامل سبک مداوم، به توسعه اصالت خود می‌رسد که در قرن دهم می‌تواند کامل و مطلق محسوب شود. مجسمه‌سازی خمری به زودی فراتر از نمایندگی مذهبی می‌رود که تقریباً بهانه ای برای نشان دادن چهره‌های دادگاه به صورت خدایان و خدایان می‌شود. اما علاوه بر این، این نیز به عنوان یک وسیله و هدف در خود برای اجرای اصلاحات سبک، مانند یک نوع زمین آزمایش است. ما قبلاً دیدیم که چگونه زمینه اجتماعی پادشاهی خمر کلید دوم برای درک این هنر را فراهم می‌کند. اما ما همچنین می‌توانیم تصور کنیم که در سطح انحصاری تر، گروه‌های کوچک از روشنفکران و هنرمندان در کار بودند، در رقابت با یکدیگر در تسلط و تکمیلی در حالی که آنها دنبال یک کمال فرضیه ای از سبک بودند. و آنها همیشه با دقت آیکونوگرافی بسیار عالی نشان داده می‌شوند، که به وضوح نشان می‌دهد که کشیش‌های فراز در نظارت بر اجرای آثار بودند. با این حال، برخلاف تصاویر هندو که یک استریوتیپ ایده‌آل را تکرار می‌کنند، این تصاویر با واقع گرایی و اصالت بزرگ رفتار می‌شوند زیرا آنها مدل‌های زنده را نشان می‌دهند: پادشاه و دروازه اش. عملکرد واقعی اجتماعی هنر خمر در واقع، جلال دادن اشراف از طریق این تصاویر خدایان در شاهزاده‌ها بود. در واقع، پرستش «دِوا راجا» نیازمند توسعه یک هنر برجسته ای اشرافی بود که مردم باید در آن شواهد ملموس الهیات حاکم را ببینند، در حالی که اشراف از دیدن خود - اگر درست است، در شکل ایده‌آل - در شکوه زینت پیچیده، لباس‌های زیبا و جواهرات فراوانی بی جان شده است. مجسمه‌ها تصاویر قابل تحسین خدایان، حضورهای سلطنتی و جذاب هستند، هرچند بدون حس جنسیتی زنانه نیستند، ما را به افراد مهم در دادگاه و افراد قدرت قابل توجهی می‌کنند. هنرمندان که این سنگها را مجسمه‌سازی کردند بدون شک اهداف اصلی و الزامات مورد نیاز افرادی که آنها را سفارش دادند را برآورده می‌کردند. مجسمه‌ها به شیوهٔ ارتدوکس الهیتی انتخاب شده را نشان می‌دهند و با مهارت و تخصصی بزرگ، شخصیت‌های عالی دادگاه‌ها را در تمام شکوه شان، در لباس، زینت و جواهرات زیبایی پیچیده نشان می‌دهند. این را از قبل «پتروگلیف‌های آلب» که نه پس از سال ۱۵۰۰ قبل از میلاد به تاریخ رسیده بودند، دنبال کردند که نمادهای باروری مانند پودنده را نشان می‌دادند. هنرهای صخره ای است که شامل هنر سنگ سنگ سنگ سنگ از Peñablanca، هنر سنگ سنگ از Singnapan، هنر خونتای قرمز در اندا، بهول و هنر سنگ تازه کشف شده از مونریال (تیکاؤ) است، که نشان می‌دهد میمون‌ها، چهره‌های انسانی، کرم‌ها یا مارها، گیاهان، فلک‌های درگونی و پرندگان. این یک جار دفن ثانویه بود که در آن پوشش بالای سفر روح به زندگی بعد از مرگ از طریق قایق با یک پمپ روان نشان می‌دهد. بین ۵ سال قبل از میلاد تا ۲۲۵ میلادی، گلدان‌های بشری مایتوم در کوتاباتو ایجاد شدند. این کشتی‌ها جارهای دفنی ثانویه بودند که بسیاری از آنها سر، دست، پا و سینه‌های انسان را نشان می‌دادند. تا قرن چهارم میلادی، و به احتمال زیاد پیش از آن، مردم باستان فیلیپین در حال ساخت کشتی‌های جنگی عظیم بودند. قدیمی‌ترین شواهد باستان‌شناسی شناخته‌شده از بوتوآن کشف شده است، جایی که این کشتی به‌عنوان بالانگای شناسایی شده و تاریخ‌گذاری آن به سال ۳۲۰ میلادی بازمی‌گردد. قدیمی‌ترین اثر موجود که دارای نوشتار است، لوح مسی لاگونا می‌باشد که به سال ۹۰۰ میلادی تعلق دارد و در مورد پرداخت بدهی صحبت می‌کند. مهر عاجی بوتوآن نیز قدیمی‌ترین هنر عاج شناخته‌شده در کشور است که بین قرن‌های ۹ تا ۱۲ میلادی تاریخ‌گذاری شده و شامل حکاکی‌هایی از یک خط باستانی است. در این دوره، آثار مختلفی ساخته شد، مانند تصویر آگوسان، یک مجسمه طلایی از یک ایزد که احتمالاً تحت تأثیر هندوئیسم و بودیسم بوده است. از قرن ۱۲ تا ۱۵ میلادی، سکه نقره‌ای بوتوآن ساخته شد که خط روی نقره هنوز رمزگشایی نشده است. بین قرن‌های ۱۳ و ۱۴، بومیان بانتون در رومبلون، پارچه بانتون را بافته‌اند که قدیمی‌ترین پارچه باقی‌مانده از نوع ایکات در جنوب‌شرقی آسیا است و به‌عنوان پتو مرگ استفاده می‌شد. | ## جمع‌بندی | تا قرن ۱۶ میلادی و تا اواخر قرن ۱۹، استعمار اسپانیا تأثیر گسترده‌ای بر شکل‌های مختلف هنر در کشور گذاشت.