موضوع مقاله: ظروف دلفت | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ظروف دلفت | مقدمه: بیشتر آن سرامیک آبی و سفید است و شهر دلفت در هلند مرکز اصلی تولید آن بوده است، اما این اصطلاح شامل ظروف با رنگ‌های دیگر و ساخته شده در جاهای دیگر نیز می‌شود. | ## بخش 1: ظروف دلفت | ظرف دلفت یکی از انواع سفال لعاب قلع‌دار است که در آن یک لعاب سفید اعمال می‌شود و معمولاً با اکسید فلزات، به ویژه اکسید کبالت که رنگ آبی معمول را ایجاد می‌کند، تزئین می‌شود و می‌تواند در برابر دمای پخت بالا مقاومت کند و به آن اجازه می‌دهد تا به صورت زیرلعابی اعمال شود. سفال دلفت بخشی از خانواده جهانی سرامیک آبی و سفید است که از انواع تزئینات گیاهی که اولین بار در سرامیک چینی قرن چهاردهمی توسعه یافت و تقاضای زیادی در اروپا داشت، استفاده می‌کند. ظروف دلفت شامل اشیاء سفالی با انواع طرح‌ها مانند بشقاب، گلدان، مجسمه و سایر اشکال زینتی و کاشی است. این سبک در حدود سال ۱۶۰۰ میلادی آغاز شد و مهم‌ترین دوره تولید آن حدود ۱۶۴۰–۱۷۴۰ است، اما تولید دلفت همچنان ادامه دارد. در قرن‌های ۱۷ و ۱۸، ساخت دلفت یک صنعت بزرگ بود و محصولات آن به سراسر اروپا صادر می‌شد. 127 بسیاری از کارهای بهتر در دلفت تولید می‌شد، اما سفال‌های ساده لعابدار قلع‌دار روزمره در مکان‌هایی مانند خاودا، روتردام، هارلم، آمستردام و دوردرخت ساخته می‌شد.Caiger-Smith, p. از حدود سال ۱۶۴۰، سفالگران دلفت شروع به استفاده از مونوگرام‌های شخصی و علائم کارخانه‌ای متمایز کردند. انجمن صنفی سنت لوک، که نقاشان در تمام رسانه‌ها باید به آن تعلق داشتند، ده استاد سفالگر را در سی سال بین ۱۶۱۰ و ۱۶۴۰ و بیست نفر را در نه سال ۱۶۵۱ تا ۱۶۶۰ پذیرفت. | ## بخش 2: ظروف دلفت | در سال ۱۶۵۴، دلفت بسیاری از کارخانه‌های آبجوسازی را تخریب کرد و با کاهش صنعت آبجوسازی، این مکان‌ها در دسترس سازندگان سفالگری قرار گرفتند که به دنبال محل‌های بزرگ‌تر بودند؛ برخی نام‌های قدیمی کارخانه‌های آبجوسازی را حفظ کردند، مانند «تانکارد دوگانه»، «سر مورهای جوان» و «سه زنگ».Caiger-Smith pp. 130–131 استفاده از مارن، نوعی خاک رس غنی از ترکیبات کلسیم، به سفالگران هلندی این امکان را داد که تکنیک خود را اصلاح کرده و اقلام ظریف‌تری بسازند. 130 از حدود سال ۱۶۱۵، سفالگران به جای پوشاندن سطح نقاشی با لعاب شفاف، شروع به پوشاندن کامل گلدان‌های خود با لعاب سفید قلع کردند. آنها سپس شروع به پوشاندن لعاب قلع با لعاب شفاف کردند که به سطح پخته شده عمق و به رنگ‌های آبی کبالت صافی می‌داد و در نهایت شباهت خوبی به چینی ایجاد می‌کرد.Caiger-Smith, p. آنها پس از مرگ وان‌لی در سال ۱۶۲۰، زمانی که عرضه به اروپا قطع شد، این کار را آغاز کردند. پس از آزمایش‌های فراوان، آنها موفق شدند نوعی سفال نازک بسازند که با لعاب سفید قلع پوشیده شده بود. شروف‌های دلفتی که با الهام از طرح‌های اصلی چینی تولید می‌شدند، از حدود سال ۱۶۳۰ تا میانه‌های سده هجدهم میلادی در کنار الگوهای اروپایی همچنان تولید می‌شدند. حدود سال ۱۷۰۰، چندین کارخانه از رنگ‌های مینایی و طلاکاری روی لعاب قلع استفاده می‌کردند که نیاز به پخت سوم در کوره با دمای پایین‌تر داشت. | ## بخش 3: ظروف دلفت | بعدها، پس از اینکه ظروف ایماری ژاپنی در اواخر دهه ۱۶۰۰ و اوایل دهه ۱۷۰۰ محبوب شد (زمانی که آن هم سعی کرد جای خالی کمبود چینی را پر کند)، دلفت شروع به ساخت «ظروف ایماری» خود با کپی کردن طرح کلاسیک «گلدان گل روی ایوان احاطه شده توسط سه لوح با طرح درنا و کاج» کرد. دلفت شامل اقلام ساده خانگی - سفال سفید ساده با تزئینات کم یا بدون تزئین - تا آثار هنری فانتزی بود. بشقاب‌های تصویری به وفور ساخته می‌شدند که با نقوش مذهبی، صحنه‌های بومی هلندی با آسیاب بادی و قایق‌های ماهیگیری، صحنه‌های شکار، مناظر و دریاها نشان داده می‌شدند. بسیاری از خانه‌های هلندی هنوز کاشی‌هایی دارند که در قرن‌های ۱۷ و ۱۸ ثابت شده بودند. کایگر اسمیت می‌گوید که بیشتر ظروف بعدی «با تزئینات هوشمندانه و زودگذر رنگ‌آمیزی شده‌اند. 140 در این زمان سفالگران دلفت بازار خود را به چینی بریتانیایی و ظروف سفالی سفید جدید باخته بودند. امروزه، Delfts Blauw (دلفت آبی) نام تجاری است که با دست روی قسمت پایین قطعات سرامیکی نقاشی شده است و آنها را به عنوان معتبر و کلکسیونی معرفی می‌کند. اگرچه بیشتر دلفت آبی از سنت لعاب قلع وام می‌گیرد، اما تقریباً همه آنها با رنگ آبی زیر لعابی روی بدنه سفالی سفید تزئین شده‌اند و تعداد کمی از لعاب قلع، محصول گران‌تری استفاده می‌کنند. | ## جمع‌بندی | Pg.103-106 سفال دلفت آبی اساس یکی از طرح‌های قومی بر روی باله عمودی هواپیمای بریتیش ایرویز را تشکیل می‌دهد.