موضوع مقاله: بروتالیست | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # بروتالیست | مقدمه: بروتالیست فیلم درام تاریخی حماسی محصول سال ۲۰۲۴ به کارگردانی و تهیه‌کنندگی بردی کوربت است و فیلم‌نامه‌اش را کوربت مشترکاً با مونا فستولد نوشت. | ## بخش 1: بروتالیست | آدرین برودی نقش معمار یهودی زادهٔ مجارستان را بازی می‌کند که از هولوکاست جان سالم به در برده و به ایالات متحده مهاجرت می‌کند، جایی که برای رسیدن به رؤیای آمریکایی در تلاش است تا اینکه یک مشتری ثروتمند زندگی‌اش را دگرگون می‌کند. همچنین فلیسیتی جونز، گای پیرس، جو آلوین، رافی کسیدی، استیسی مارتین، اما لیرد، ایزاک دو بانکوله و آلساندرو نیوولا از گروه بازیگران فیلم هستند. این فیلم تولید مشترک ایالات متحده، بریتانیا و مجارستان است و در هشتاد و یکمین جشنواره بین‌المللی فیلم ونیز در ۱ سپتامبر ۲۰۲۴ به نمایش درآمد، جایی که کوربت جایزه شیر نقره‌ای بهترین کارگردانی را دریافت کرد. این فیلم با بودجه ۹٫۶ میلیون دلاری ساخته شد و ۵۰٫۴ میلیون دلار در سراسر جهان فروخت. بروتالیست مورد تحسین منتقدان قرار گرفت و به عنوان یکی از ۱۰ فیلم برتر سال ۲۰۲۴ از سوی انستیتوی فیلم آمریکا انتخاب شد. در نود و هفتمین دوره جوایز اسکار، این فیلم در ۱۰ رشته شامل بهترین فیلم نامزد شد و جوایز بهترین فیلم‌برداری، بهترین موسیقی فیلم و بهترین بازیگر مرد برای برودی را دریافت کرد. همچنین در هفتاد و هشتمین دوره جوایز فیلم بفتا جایزهٔ بهترین کارگردانی و در هشتاد و دومین مراسم گلدن گلوب جایزهٔ بهترین فیلم – درام را دریافت کرد. داستان پیش‌درآمد لازلو تات، معمار یهودی-مجار و بازمانده هولوکاست که در مکتب باهاوس آموزش دیده، پس از آن‌که به‌اجبار از همسرش ارژبت و خواهرزاده یتیمش ژوفیا جدا می‌شود، به ایالات متحده مهاجرت می‌کند. بخش اول: معمای ورود در سال ۱۹۴۷، لازلو به فیلادلفیا می‌رود و نزد پسرعمویش آتیلا اقامت می‌کند. او درمی‌یابد که آتیلا کاملاً در جامعه جدید حل شده، نامش را انگلیسی کرده و به مذهب کاتولیک گرویده است. آتیلا به لازلو خبر می‌دهد که ارژبت و ژوفیا هنوز زنده‌اند اما در اروپا گرفتار شده‌اند. به‌زودی مردی به نام هری لی ون بیورن به آن‌ها مراجعه می‌کند و می‌خواهد کتابخانه عمارت پدرش، صنعتگر ثروتمند هریسون لی ون بیورن، را در نزدیکی دویلس‌تاون بازسازی کنند تا او را غافلگیر کند. پس از شبی همراه با نوشیدن و خوش‌گذرانی، که طی آن آتیلا و همسرش آدری لازلو را تشویق می‌کنند با آدری برقصد، آدری نارضایتی خود از حضور لازلو را ابراز کرده و پیشنهاد می‌دهد او جای دیگری زندگی کند. | ## بخش 2: بروتالیست | وقتی هریسون از بازسازی غافلگیرکننده مطلع می‌شود، خشمگین شده و آن‌ها را اخراج می‌کند و هری نیز از پرداخت دستمزدشان خودداری می‌کند. آتیلا، لازلو را مقصر شکست پروژه دانسته، به‌دروغ او را متهم می‌کند که به آدری نظر داشته و از او می‌خواهد خانه‌اش را ترک کند. سه سال بعد، لازلو که به هروئین معتاد شده، به‌عنوان کارگر حمل زغال کار می‌کند و همراه دوستش گوردون، پدری سیاه‌پوست و مجرد، در مسکن خیریه زندگی می‌کند. هریسون به سراغ او می‌آید و می‌گوید جامعه معماری از طراحی مدرن کتابخانه او تمجید کرده و گذشته حرفه‌ای‌اش در اروپا را نیز کشف کرده است. او دستمزد معوقه را پرداخت کرده و لازلو را به مهمانی‌ای دعوت می‌کند و پروژه‌ای بزرگ به او می‌سپارد: مؤسسه ون بیورن، یک مرکز فرهنگی شامل کتابخانه، تئاتر، سالن ورزشی و عبادتگاه. کار بلافاصله آغاز می‌شود و لازلو در محل پروژه زندگی کرده و گوردون را نیز به کار می‌گیرد. هریسون همچنین او را به وکیل شخصی‌اش معرفی می‌کند که روند مهاجرت همسر و خواهرزاده‌اش را تسریع می‌کند. بخش دوم: هسته سخت زیبایی در سال ۱۹۵۳، ارژبت و ژوفیا به لازلو در فیلادلفیا می‌پیوندند. لازلو درمی‌یابد که به‌دلیل رنج‌های دوران جنگ، ارژبت به‌علت پوکی استخوان به‌طور دائم از ویلچر استفاده می‌کند و ژوفیا نیز توانایی صحبت کردن را از دست داده است. در جریان ساخت‌وساز، لازلو با پیمانکاران و مشاورانی که توسط هریسون استخدام شده‌اند درگیر می‌شود، زیرا آن‌ها برای کاهش هزینه‌ها از طرح او فاصله می‌گیرند. هری او را تحقیر کرده و می‌گوید تنها «تحمل» می‌شود و دربارهٔ ژوفیا نیز اظهارات زننده‌ای مطرح می‌کند. پس از خارج شدن قطار حامل مصالح از ریل و افزایش هزینه‌های حقوقی، هریسون خشمگین شده پروژه را رها کرده و کارگران را اخراج می‌کند. در سال ۱۹۵۸، لازلو و ارژبت به نیویورک نقل مکان کرده‌اند؛ او در یک شرکت معماری به‌عنوان نقشه‌کش کار می‌کند و ارژبت برای یک روزنامه می‌نویسد. | ## بخش 3: بروتالیست | آن‌ها اعلام می‌کنند قصد دارند به اورشلیم مهاجرت کنند که باعث ناراحتی لازلو و ارژبت می‌شود. در جریان سفر به کارارا برای خرید سنگ مرمر، هریسون به لازلو که در حالت مستی بود تجاوز می‌کند و او را انگل جامعه می‌نامد و مدعی می‌شود که قوم او خودشان باعث آزار و ستمی می‌شوند که بر آن‌ها تحمیل شده است. لازلو به‌تدریج از نظر روانی فرو می‌پاشد، پرخاشگر می‌شود و در یک مشاجره، گوردون را اخراج می‌کند. او با یادآوری تحقیرهایی که دیده، به ارژبت می‌گوید که آن‌ها در آمریکا پذیرفته نشده‌اند. پس از آن‌که لازلو نزدیک است با دادن هروئین برای کاهش درد، جان ارژبت را به خطر بیندازد، ارژبت پیشنهاد می‌دهد به اورشلیم رفته و با ژوفیا زندگی کنند و لازلو می‌پذیرد. کمی بعد، ارژبت به خانه هریسون می‌رود و در برابر خانواده و اطرافیانش او را به تجاوز متهم می‌کند. هری خشمگین شده او را با خشونت بیرون می‌کشد، اما خواهرش مگی دخالت کرده و به ارژبت کمک می‌کند آنجا را ترک کند. هری که نمی‌تواند پدرش را پیدا کند، گروهی برای جست‌وجو تشکیل می‌دهد و به‌دنبال او در ساختمان مؤسسه می‌گردد. پایان‌بندی: نخستین دوسالانه معماری در سال ۱۹۸۰، ارژبت درگذشته و نمایشگاهی مروری بر آثار لازلو در نخستین دوسالانه معماری ونیز برگزار می‌شود. این نمایشگاه پروژه‌های مختلف او در سراسر جهان را به نمایش می‌گذارد، از جمله مؤسسه ون بیورن که سرانجام در سال ۱۹۷۳ تکمیل شده است. ژوفیا، همراه دختر جوانش و لازلوی سالخورده که ناتوان و روی ویلچر است، سخنرانی مهمی ارائه می‌دهد و فاش می‌کند که لازلو در طراحی این بنا، فضاهایی را با الهام از اردوگاه‌های کار اجباری بوخنوالد و داخائو ساخته است؛ ساختاری که به‌نوعی بازتاب و پردازش رنج و آسیب‌های گذشته است. | ## جمع‌بندی | او سخنانش را با جمله‌ای به پایان می‌برد که به گفته خودش، لازلو در دوران سخت مادری به او می‌گفته است: «مهم نیست دیگران چه می‌خواهند به تو القا کنند؛ این مقصد است که اهمیت دارد، نه مسیر.» بازیگران آدرین برودی در نقش لازلو تات فلیسیتی جونز در نقش ارژبت تات گای پیرس در نقش هریسون لی ون بیورن جو آلوین در نقش هری لی ون بیورن رافی کسیدی در نقش ژوفیا استیسی مارتین در نقش مگی ون بیورن آلساندرو نیوولا در نقش آتیلا میلر اما لیرد در نقش آدری میلر ایزاک دو بانکوله در نقش گوردون مایکل اپ در نقش جیم سیمپسون جاناتان هاید در نقش لسلی وودرو پیتر پلیکارپو در نقش مایکل هافمن ماریا سند در نقش میشل هافمن بازخورد ان‌پی‌آر این فیلم را در فهرستش از بهترین فیلم‌ها و مجموعه‌های تلویزیون سال ۲۰۲۴ قرار داد.