موضوع مقاله: کوستا دل سل | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کوستا دل سل | مقدمه: کوستا دل سُل (به اسپانیایی: ، به معنای «ساحل آفتاب») منطقه‌ای ساحلی در جنوب اسپانیا است که در امتداد دریای مدیترانه قرار دارد و بخش جنوبی استان مالاگا و بخش شرقی منطقه جبل‌الطارق در استان کادیث را در بر می‌گیرد. | ## بخش 1: کوستا دل سل | این منطقه به‌طور کلی از تاریفا در غرب تا نرخا در شرق گسترده می‌شود، جایی که با ساحل گراناداییِ استان گرانادا هم‌مرز می‌گردد. کوستا دل سل به‌طور کامل در ایالت خودمختار اندلس واقع است و این نام عملاً با سواحل استان مالاگا پیوند خورده‌است. این منطقه یکی از مهم‌ترین مقاصد گردشگری اسپانیا به‌شمار می‌رود و حدود ۳۵ درصد از گردشگری اندلس را در خود جای می‌دهد. نام «کوستا دل سل» در ابتدا در سال ۱۹۲۸ (۱۳۰۶ شمسی) توسط رودولفو لوسنیگ برای ترویج سواحل استان آلمریا به‌کار رفت و اشاره به آب‌وهوای آفتابی منطقه دارد که بیشتر روزهای سال حاکم است. کوستا دل سل از دهه ۱۹۵۰ میلادی (۱۳۳۰ شمسی) به‌عنوان مقصدی بین‌المللی شناخته شد و چهره‌های نامداری چون گریس کلی، آوا گاردنر، مارلون براندو، ارسن ولز، ارنست همینگوی، جان لنون، بریژیت باردو و فرانک سیناترا به آن سفر کردند. از آن زمان، این ساحل مقصدی محبوب برای گردشگران خارجی، به‌ویژه بریتانیایی‌ها، آلمانی‌ها، اسکاندیناویایی‌ها و فرانسوی‌ها بوده‌است. ریشه‌شناسی نام نخستین کسی که اصطلاح «کوستا دل سل» را به‌کار برد، رودولفو لوسنیگ، صاحب هتلی در آلمریا بود. وی این نام را برای ترویج سواحل آلمریا ابداع کرد و نخستین کمپین تبلیغاتی را در ۱۶ فوریه ۱۹۲۸ (۲۷ بهمن ۱۳۰۶) در روزنامه لا کرونیکا مریدیونال آغاز نمود تا بازدیدکنندگانی را که به سوی نمایشگاه‌های بین‌المللی ۱۹۲۹ روانه می‌شدند، جذب کند. در سال ۱۹۳۰، نویسنده‌ای از موتریل به نام فرانسیسکو پرس گارسیا کتابی با عنوان La Costa del Sol منتشر کرد که ترکیبی از ادبیات، شرح مسیرهای گردشگری به چند زبان و تصاویری از مناطق دیدنی ساحل از مالاگا تا آلمریا بود. در ۱۵ اکتبر ۱۹۳۳ (۲۳ مهر ۱۳۱۲)، هتل میرامار در ماربلا گشایش یافت و صاحبانش این ساحل را با عنوان‌های و در مکاتبات انگلیسی و فرانسوی خود ترویج دادند. از سال ۱۹۴۷ به بعد، اصطلاح «کوستا دل سل» در رسانه‌ها، به‌ویژه روزنامه دیاریو سور مالاگا، رواج یافت. امروزه این اصطلاح منحصراً به سواحل استان مالاگا اشاره دارد، زیرا سواحل گرانادا با نام «ساحل گرانادا» و سواحل آلمریا با نام «ساحل آلمریا» تبلیغ می‌شوند. شهرهای سان روکه و لا لینئا دِ لا کونسپسیون از استان کادیث نیز بخشی از کوستا دل سل به‌شمار می‌روند. جغرافیا موقعیت کوستا دل سل در امتداد ۱۸۵ کیلومتر از ساحل مدیترانه‌ای کشیده شده‌است و از شهر لا لینئا دِ لا کونسپسیون تا نرخا ادامه دارد. به‌طور سنتی به دو بخش تقسیم می‌شود: «کوستا دل سل غربی» و «کوستا دل سل شرقی»، که مالاگا پایتخت و مرکز هر دو بخش است. بارندگی عمدتاً در فاصله ماه‌های نوامبر تا می رخ می‌دهد و خشکی از ژوئن تا سپتامبر حاکم است. دمای هوا در تابستان میان ۲۰ تا ۳۰ درجه سلسیوس و در زمستان میان ۵ تا ۱۷ درجه سلسیوس نوسان دارد. | ## بخش 2: کوستا دل سل | باد پُنِنته از اقیانوس اطلس می‌وزد و از تنگه جبل‌الطارق به دریای مدیترانه می‌رسد. ناهمواری‌ها رشته‌کوه پنی‌بتیک موازی با خط ساحلی حرکت می‌کند و مرز شمالی کوستا دل سل را تشکیل می‌دهد. این رشته‌کوه از مجموعه‌ای از کوه‌های ساحلی تشکیل شده که اغلب از ارتفاع ۱۰۰۰ متر بالاتر می‌روند. از شرق به غرب، کوه‌های سیِرا دِ تِخِدا و سیِرا دِ آلمیخارا محیط کوهستانی کوستا دل سل شرقی را می‌سازند. سیِرا دِ میخاس، سیِرا آلپوهاتا و سیِرا بلانکا نخستین سیِراهای ساحلی غربی را تشکیل می‌دهند و سیِرا بِرمِخا این ردیف کوهستانی را می‌بندد. در نوار باریک میان کوه‌ها و دریا، تنوع چشم‌اندازهای طبیعی چشمگیر است: ساحل‌های ماسه‌ای، صخره‌ها، دهانه رودخانه‌ها، خورها و تپه‌های شنی. سکوی قاره‌ای باریک و کم‌ژرفا با عرض میانگین حدود ۵ کیلومتر و ژرفای بیشینه ۱۵۰ تا ۲۰۰ متر، زیر دریا ادامه می‌یابد. پیامدهای این روند شامل افزایش میانگین سالانه دما به میزان ۱٫۵ درجه سلسیوس نسبت به دیگر مناطق اسپانیا، از دست رفتن تنوع زیستی و گونه‌های بومی به‌ویژه در سیِرا دِ میخاس و دوره‌های شدید خشکسالی است. گیاهان و جانوران کوستا دل سل در میان سه برونقاب دریایی قرار دارد: لوزیتانی، موریتانی و مدیترانه‌ای. همچنین علفزارهای پوسیدونیا اقیانوسی (به لاتین: )، گونه‌ای بومی دریای مدیترانه، به‌ویژه در آب‌های نزدیک به صخره‌های مارو-سِرو گوردو یافت می‌شود. پیشینه گردشگری کوستا دل سل پیشگام گردشگری اسپانیا به‌شمار می‌رود و در بخش عمده‌ای از سده نوزدهم میلادی از رونق نسبی بازرگانی و صنعتی برخوردار بود. رشد گردشگری در دهه ۱۹۲۰ با گشایش حمام‌های کارمن در مالاگا و زمین گلف توره‌مولینوس آغاز شد. جنگ داخلی اسپانیا و سپس جنگ جهانی دوم موجب شد که رونق این منطقه به‌عنوان مقصد گردشگری بین‌المللی تا دهه ۱۹۵۰ (۱۳۳۰ شمسی) به تأخیر بیفتد. گردشگری انبوه از آن زمان به این سو رونق گرفت و کوستا دل سل به مقصدی ترجیحی برای گردشگران خارجی، به‌ویژه بریتانیایی‌ها، آلمانی‌ها، اسکاندیناویایی‌ها و فرانسوی‌ها تبدیل شد. این منطقه در سال ۲۰۱۹ (۱۳۹۸ شمسی) میزبان بیش از ۱۳ میلیون بازدیدکننده بود و سالانه بیش از ۱۷ میلیون شب اقامت هتلی را به خود اختصاص داده‌است. زیرساخت‌های ارتباطی فرودگاه فرودگاه مالاگا-کوستا دل سل سومین فرودگاه پرترافیک اسپانیای قاره‌ای است و پس از فرودگاه بین‌المللی بارخاس (مادرید) و فرودگاه ژوزپ تاررادلاس بارسلونا-ال پرات (بارسلونا) قرار دارد. جاده‌ها اتوبان A-7 (اتوبان مدیترانه) از سراسر این منطقه می‌گذرد، همراه با جاده ملی قدیمی که به‌طور کلی با نام N-340 شناخته می‌شود. | ## بخش 3: کوستا دل سل | خط AVE مالاگا را در ۲ ساعت و ۴۶ دقیقه به مادرید متصل می‌کند و ایستگاه مالاگا-ماریا سامبرانو را خدمت‌رسانی می‌نماید. امکانات گردشگری کوستا دل سل از امکانات گردشگری متنوعی برخوردار است: آبگرم‌های درمانی در مالاگا، تولوکس، استپونا، بِناهاویس، بنالمادنا، میخاس، توره‌مولینوس و ماربلا بیشترین تراکم زمین‌های گلف در قاره اروپا (بیش از ۷۰ زمین) پانزده بندر ورزشی نه پارک موضوعی (شامل پارک‌های تفریحی، آکواریوم‌ها و باغ‌های وحش) پارک فناوری اندلس (PTA)، مجتمع فناوری اطلاعات و ارتباطات شهرها و شهرک‌های ساحلی شهرها و شهرک‌های کوستا دل سل از شرق به غرب به این ترتیب هستند: نرخا — پرآوازه‌ترین شهر کوستا دل سل شرقی؛ جاذبه‌های گردشگری آن شامل بالکن اروپا، غار نرخا و پارک طبیعی سیِرا تِخِدا، الهاما و آلمیخارا است. جمعیت آن نزدیک به ۲۰٬۰۰۰ نفر است و یک‌پنجم آنان خارجی، عمدتاً بریتانیایی، هستند. توروکس — دره‌های این شهرستان اغلب با باغ‌های میوه پوشیده‌است که با دامنه‌های زیتون‌زار و تاکستان تضاد چشم‌نوازی دارند. بلِز-مالاگا — با بیش از ۸۰٬۰۰۰ نفر جمعیت، در مرکز ناحیه آکسارکیا واقع شده و دارای ۲۲ کیلومتر خط ساحلی است. ریناکون دِ لا ویکتوریا مالاگا — پُرجمعیت‌ترین شهر کوستا دل سل با نزدیک به ۶۰۰٬۰۰۰ نفر جمعیت. توره‌مولینوس بنالمادنا فوئنخیرولا میخاس ماربلا استپونا مانیلوا نمادها اسپِتو نماد شاخص کوستا دل سل، اسپِتوی ساردین است. اسپِتو (به اسپانیایی: ) یک غذای سنتی استان مالاگاست که در آن ماهی، به‌طور سنتی ساردین، روی نی‌های بلند و نازک کشیده می‌شود و در کنار ساحل با هیزم کباب می‌گردد. بیثناگا بیثناگا (به اسپانیایی: ) دسته‌گلی کروی‌شکل است که به‌دست بیثناگافروشان در خیابان‌های مالاگا فروخته می‌شود. گل‌های باز شده در شب رایحه‌ای تند و مستانه برمی‌افکنند و این گل به نمادی برای کوستا دل سل تبدیل شده‌است. سِناچِرو سِناچِرو (به اسپانیایی: ) شغلی سنتی بود که در آن ماهی‌فروش دوره‌گرد ماهی تازه را در سبدی از حلفا حمل می‌کرد و در خیابان‌ها به فروش می‌رساند. در سال ۲۰۱۱ (۱۳۹۰ شمسی)، شهر موبیل در ایالت آلاباما آمریکا نسخه‌ای از مجسمه سِناچِرو واقع در پلاثا دِ لا مارینا مالاگا را ساخت. آشپزی آشپزی کوستا دل سل، همانند دیگر نواحی اندلس، از سنت‌های اسپانیایی، یهودی و عربی تأثیر پذیرفته‌است. چیرینگیتوها (کافه‌های ساحلی) در تابستان میزبان گردشگران هستند و تاپاس‌گردی یکی از تجربه‌های اصلی شناخت فرهنگ غذایی این منطقه است. در ناحیه آنتِکِرا، «مولِتِه» (نان کوچک پخته‌شده در تنور هیزمی)، «پورا آنتِکِرانا» (مشابه گاسپاچو اما با بافت پوره‌ای) و شیرینی‌هایی مانند بیِن‌مِه‌سابِه، مانتِکادو و آلفاخور مشهورند. ناحیه روندا با تاکستان‌ها و سالن‌های گاوبازی‌اش شهرت دارد و دنباله گاو از ویژه‌ترین خوراک‌های این بخش است. | ## جمع‌بندی | ناحیه آکسارکیا نیز با آخوانه‌بلانکو (سوپ سرد بادام)، خوراک بزغاله و حبوبات با سیرابی شناخته می‌شود.