موضوع مقاله: فاشی‌های سیسیلی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فاشی‌های سیسیلی | مقدمه: فاشی‌های سیسیلی توانستند پشتیبانی فقیرترین و تحت‌ستم‌ترین طبقات جزیره را جلب کنند، چون نارضایتی و خشم آن‌ها را به یک برنامهٔ مشخص برای به‌دست‌آوردن حقوق تازه تبدیل کردند. | ## بخش 1: فاشی‌های سیسیلی | این جنبش که ترکیبی از احساسات سنتی، باورهای مذهبی و اندیشه‌های سوسیالیستی بود، در تابستان ۱۸۹۳ به اوج رسید؛ زمانی که رهبران آن شرایط جدیدی را برای مالکان زمین و معدن‌های سیسیل دربارهٔ تمدید قراردادهای زراعت و اجاره مطرح کردند (که رد شد). پس از رد این شرایط، موجی از اعتصاب‌ها آغاز شد که به‌سرعت در سراسر سیسیل گسترش یافت. این اعتصاب‌ها با درگیری‌های اجتماعی خشونت‌آمیز همراه بود و اوضاع تا مرز یک شورش کامل پیش رفت. او فاشی‌ها را منحل ساخت، رهبرانشان را بازداشت کرد و برای برقراری نظم از خشونت شدید استفاده کرد. پس‌از این سرکوب، دولت چند اصلاح انجام داد، از جمله بیمه برای حوادث کار و طرح‌هایی برای بازنشستگی. 14 آن‌ها «فاشی» نامیده می‌شدند (واژهٔ ایتالیایی «fascio» هم به معنای «بسته‌ای از چوب» و هم «اتحاد» یا «گروه» است، که به همان تمثیل چوب تکی و جمعی اشاره دارد)، زیرا یک چوب تنها به آسانی شکسته می‌شود، اما بسته‌ای از چوب‌ها قابل شکست نیست. ویژگی‌های اجتماعی و اقتصادی هر شهر معمولاً بر چگونگی شکل‌گیری و کارکرد فاشی‌ها تأثیر داشت. در مناطقی که شمار زیادی کارگر مزدبگیر زندگی می‌کردند مانند شهرهای گندم‌خیز با زمین‌های وسیع یا شهرهای دارای معادن گوگرد، فاشی‌ها بیشتر نقش اتحادیه‌های کارگری را ایفا می‌کردند. در میان دهقانان گندم‌کار، فاشی‌ها گاه به‌عنوان گروه‌هایی سازمان‌یافته عمل می‌کردند و برای گرفتن زمین‌های بزرگ مالکان ثروتمند و تقسیم آن میان دهقانان تلاش می‌کردند. 58-60 در حالی‌که بسیاری از رهبران گرایش‌های سوسیالیستی یا آنارشیستی داشتند، تعداد کمی از هواداران آن‌ها انقلابی بودند. دهقانانی که به فاشی‌ها پیوستند، با انگیزه‌ای قوی برای عدالت اجتماعی حرکت می‌کردند و بر این باور بودند که در آستانهٔ آغاز دوره‌ای جدید قرار دارند. در بسیاری از محل‌های جلسه فاشی‌ها، صلیب مسیحی کنار پرچم سرخ آویزان بود و تصاویر پادشاه در کنار تصاویر افرادی مانند گاریبالدی، ماتزینی و مارکس، که نماد جنبش‌های انقلابی بودند، قرار داشت. راهپیمایی‌های آن‌ها اغلب شبیه مراسم مذهبی برگزار می‌شد و جمعیت اغلب با شعارها و تشویق‌های خود از پادشاه حمایت می‌کردند. اما بسیاری از اعضای عادی فاشی‌ها در واقع کاتولیک‌های متعهد و طرفدار سلطنت بودند. جنبش فاشی‌ها گاهی حالتی موعودگرایی داشت و با جملاتی مانند «عیسی یک سوسیالیست واقعی بود و همان چیزی‌را می‌خواست که فاشی‌ها طلب می‌کردند» شناخته می‌شد. یکی از رهبران برجسته فاشی‌ها، نیکولا بارباتو بود که به عنوان «رهبر معنوی کارگران» شناخته می‌شد. گروه‌های فاشی که در روستاها فعالیت می‌کردند، یک شکل ویژه از جنبش فاشی بودند و هم ویژگی‌های سنتی داشتند و هم با مسائل مدرن درگیر بودند. 123-124 بر اساس نظر مورخ مارکسیست، اریک هابزبام، فاشی‌ها گرایش‌های هزارساله داشتند، زیرا دهقانان سیسیلی سوسیالیسم تبلیغ‌شده توسط این جنبش را تقریباً به‌عنوان دینی نو و جایگزین برای مسیحیت واقعی می‌دیدند. آن‌ها باور داشتند کشیشان به نفع ثروتمندان عمل کرده و از اهداف واقعی مسیح فاصله گرفته‌اند و سوسیالیسم فاشی‌ها نویددهنده طلوع جهانی نو بود، بدون فقر، گرسنگی و سرما، مطابق با اراده خدا. در ژوئیهٔ ۱۸۸۷ دولت با وضع تعرفه‌های حمایتی تازه بر کالاهای کشاورزی و صنعتی، رقابت تجاری با فرانسه را برانگیخت و سیسیل مهم‌ترین بازار صادراتی خود را از دست داد. این رقابت ضربه‌ای جدی به بازرگانی ایتالیا وارد کرد و به‌ویژه صادرات کشاورزی، مخصوصاً در جنوب کشور، آسیب دید. میان سال‌های ۱۸۸۸ تا ۱۸۹۲ بحران کشاورزی شدیدی پدید آمد که کاهش چشمگیر بهای گندم شاخص آن بود. 159 علاوه بر این، صنعت گوگرد که حدود ۱۰۰ هزار نفر در آن اشتغال داشتند بر اثر رقابت تولیدکنندگان آمریکایی و نیز ظهور روشی مصنوعی و نوین برای تولید اسید سولفوریک آسیب دید. در پی بحران، طبقهٔ بزرگ مالکان زمین تلاش کردند بار اقتصادی را بر دوش دهقانان بیندازد. آنان با افزایش اجاره‌ها و وضع مالیات‌های محلی تبعیض‌آمیز، بسیاری از روستاییان را به فقر شدیدتر و حتی گرسنگی کشاندند. هم‌زمان با اوج گرفتن تنش‌های اجتماعی، گروه کوچکی از روشنفکران جوان سوسیالیست که بیشترشان به‌تازگی از دانشگاه پالرمو فارغ‌التحصیل شده و تا آن زمان چندان شناخته‌شده نبودند، فعالیت سیاسی خود را آغاز کردند و به سازمان‌دهی پرداختند. جنبش آنان در نخستین دورهٔ نخست‌وزیری فرانچسکو کریسپی (۱۸۸۷–۱۸۹۱) گسترش یافت، دوره‌ای که با افزایش مالیات‌های ناپسند نزد افکار عمومی و تصویب قوانینی برای محدود کردن آزادی‌های فردی شناخته می‌شد. 96 سیسیل در آن سال‌ها هم‌زمان با بحران اقتصادی فراگیر، از نظام محلی فاسد و ناکارآمد نیز آسیب می‌دید. شهرداران بسیاری از مناطق سیسیل، خود بزرگ‌ترین مالکان زمین بودند و در نتیجه نه‌تنها از مشکلات دهقانان متضرر نمی‌شدند، بلکه با در اختیار داشتن نفوذ سیاسی و اقتصادی، کنترل تقریباً کامل بر فرصت‌های شغلی عمومی و خصوصی نیز به دست آنان افتاده بود. به این ترتیب، مردم عادی زیر فشار دوگانهٔ فقر گسترده و سوءاستفادهٔ نخبگان محلی قرار گرفتند. شهردار و نزدیکانش اختیار گسترده‌ای داشتند؛ آنان مشخص می‌کردند چه کسانی باید مالیات محلی بپردازند و مبلغ آن چقدر باشد، و علاوه بر این، کنترل نیروهای پلیس محلی نیز در دستشان بود. بسیاری از آنچه در سیسیل «روستا» نامیده می‌شد، در واقع اجتماعات بزرگی از کشاورزان بود؛ نوعی شهرک‌های کشاورزی پرجمعیت که جمعیتشان نه چند صد نفر، بلکه بین ۱۰ هزار تا حتی ۴۰ هزار نفر می‌رسید. در گذشته، همین شرایط باعث می‌شد شورش‌های خشونت‌آمیز دهقانان (که به آن‌ها ژاکری گفته می‌شد) در روستاها به‌ندرت رخ دهد. 27-29 روستاییان که زیر فشار مالیات‌های سنگین شهری و عوارض محلی قرار داشتند، راهی برای رهایی نمی‌دیدند. به همین دلیل، سوزاندن ساختمان شهرداری (مکانی که دفاتر و اسناد مالیاتی نگهداری می‌شدند) به چشم آنان ساده‌ترین و مستقیم‌ترین شکل اعتراض بود، چرا که با نابودی این اسناد، بدهی‌ها و مالیات‌هایشان نیز از میان می‌رفت. اما این گروه دیری نپایید، زیرا بنیان‌گذارش نیکولا پترینا در ژوئیه همان سال دستگیر شد و فعالیت آن متوقف گردید. دلیل دیگر این‌که فاشیِ مسینا نتوانست گسترش پیدا کند، این بود که به‌جای آن‌که مثل فاشی‌های کارگری شمال و مرکز ایتالیا کارگران را به صورت فردی جذب کند، انجمن‌های کارگری شهر را گرد هم آورد. اما این انجمن‌ها استقلال و منافع اقتصادی خود را حفظ کردند و حاضر نشدند کاملاً با هم یکی شوند. از دیگر رهبران این جنبش می‌توان به روزاریو گاریبالدی بوسکو در پالرمو، نیکولا بارباتو در پیانا دلی آلبانزی، برناردینو ورو در کورلئونه، و لورنزو پانه‌پینتو در سانتو استفانو کویسکونا اشاره کرد. در معدود شهرهایی که فاشی محلی نداشتند، مردم باز هم با گردهمایی و راهپیمایی، پشتیبانی خود را از جنبش نشان می‌دادند. او پس از بازگشت، طبق دستور حزب، آنارشیست‌ها، ماتزینی‌ها و دیگر اعضای غیر سوسیالیست را از فاشیِ پالرمو کنار گذاشت. در مقابل، دِ فلیچه این تصمیم حزب سوسیالیست را که خواستار اخراج اعضای غیر سوسیالیست بود نپذیرفت و تأکید داشت که فاشیِ کاتانیا باید برای همهٔ گروه‌های چپ رادیکال باز بماند. او همراه با ناپلئونه کولایانی، که به‌عنوان پدر سوسیالیسم سیسیل شناخته می‌شد، طرفدار ایجاد یک جبههٔ دموکراتیک واحد بود. دِ فلیچه همچنین ارتباط خود را با آنارشیست‌های برجسته، از جمله آمیلکاره چیپریانی، که در سال ۱۸۷۱ در دفاع از کمون پاریس شرکت کرده بود، حفظ کرد. همین دیدگاه‌ها و مسائل مشابه باعث شد که میان فاشیِ کاتانیا و فاشیِ پالرمو اختلاف‌های جدی پدید آید. | ## بخش 2: فاشی‌های سیسیلی | 124 کریسپی در فوریهٔ ۱۸۹۱ از نخست‌وزیری برکنار شد و آنتونیو دی رودینی جای او را گرفت. در ۲۰ ژانویهٔ ۱۸۹۳، هنگامی که دهقانان کالوتورو اراضی اشتراکی را که ادعا می‌کردند متعلق به آنان است، تصرف کردند، مأموران محلی ۱۳ نفر از آنان را کشتند و ۲۱ نفر دیگر را زخمی کردند. فاشی‌ها در ابتدا جنبش‌هایی شهری بودند که بیشتر به‌وسیلهٔ پیشه‌وران اداره می‌شدند. اما با گذشت زمان، این جنبش‌ها گسترده‌تر و تهاجمی‌تر شدند: نخست کارگران معادن گوگرد به آن‌ها پیوستند و در مرحلهٔ بعد، دهقانان و زارعان شریک نیز وارد جنبش شدند. در پاییز ۱۸۹۳، اعتصاب‌ها و درگیری‌های کارگری در شهرها و معادن با اعتراض‌های دهقانان هم‌زمان شد و به هم رسید. جنبش در تظاهرات بزرگ علیه مالیات‌ها به اوج رسید، تظاهراتی که هم مردم فقیر شهر و هم روستاییان در آن شرکت داشتند. 6–7 موفقیت‌های اولیه جنبش که ریشه‌های نخستینش در شرق سیسیل، به‌ویژه در کاتانیا بود، با تشکیل فاشیِ پالرمو در ۲۹ ژوئن ۱۸۹۲ شتاب واقعی گرفت و فاشی‌ها خیلی زود در سراسر سیسیل گسترش یافتند. فاشیِ محلیِ کورلئونه، که بعدها به یکی از نخستین و منسجم‌ترین گروه‌ها تبدیل شد، در ۸ سپتامبر ۱۸۹۲ به رهبری برناردینو ورو تأسیس شد. 251 از آن زمان به‌بعد، جریان جنبش تغییر کرد، دیگر کارگران و پیشه‌وران شهرها نیروی اصلی آن نبودند، بلکه دهقانان موتور محرک سازمان شدند. 10–11 در ۲۱ تا ۲۲ مه ۱۸۹۳ کنگره‌ای در پالرمو برگزار شد که ۵۰۰ نماینده از حدود ۹۰ فاشی و محفل سوسیالیستی در آن حضور داشتند. در این کنگره یک کمیتهٔ مرکزی با ۹ عضو انتخاب شد: جاکومو مونتالتو نمایندهٔ استان تراپانی، نیکولا پترینا نمایندهٔ استان مسینا، جوزپه د فلیچه جوفریدا نمایندهٔ استان کاتانیا، لوئیجی لئونه نمایندهٔ استان سیراکوز، آنتونیو لیکاتا نمایندهٔ استان آگریجنتو، آگوستینو لو پیانو پومار نمایندهٔ استان کالتانیستا، و سه تن از نمایندگان استان پالرمو، روزاریو گاریبالدی بوسکو، نیکولا بارباتو و برناردینو ورو بودند. در ۳۱ ژوئیه ۱۸۹۳، دهقانان در کورلئونه گردهم آمدند و نمونه قراردادهای کشاورزی برای کارگران، زارعان سهم‌بر و مستأجران تهیه کردند و آن‌ها را به مالکان زمین پیشنهاد دادند. چون مالکان از پذیرش و مذاکره خودداری کردند، اعتصابی گسترده علیه آنان و همچنین علیه مالیات‌های دولتی در بیشتر مناطق سیسیل غربی آغاز شد. موفقیت دهقانان الهام‌بخش شد؛ به‌طوری‌که در همان پاییز، کارگران راه‌آهن در کاتانیا و پالرمو، معدن‌چیان گوگرد در استان‌های کالتانیستا، اِنا و آگریجنتو، و همچنین گروه‌های کارگری کوچک‌تر از آنان پیروی کردند و دستمزدهای بالاتر یا شرایط کاری بهتری به دست آوردند. در این گردهمایی حدود ۱۵۰۰ نفر، شامل کارگران و تولیدکنندگان کوچک گوگرد، شرکت کردند. معدن‌چیان خواستار بالا رفتن حداقل سن کار در معدن به ۱۴ سال، کاهش ساعات کار و تعیین دستمزد پایه شدند. تولیدکنندگان کوچک نیز خواستار اقداماتی برای جلوگیری از سوءاستفاده مالکان بزرگ بودند؛ کسانی که بازار انبارداری گوگرد را در اختیار داشتند و همهٔ سودها را تصاحب می‌کردند. درخواست مربوط به افزایش حداقل سن، به‌ویژه برای بهبود شرایط کودکان کار در معادن گوگرد مطرح شد؛ کودکانی که در شرایطی نزدیک به بردگی کار می‌کردند و همین موضوع خشم عمومی را برانگیخته و شکایت‌های زیادی به دنبال داشت. موفقیت جنبش، نخبگان حاکم سیسیل را نگران کرد؛ آنان این ناآرامی‌ها را تهدیدی می‌دیدند که باید سریع مهار شود. موجی از وحشت شکل گرفت، تا جایی که برخی حتی خواستار تعطیلی همهٔ مدارس شدند تا از گسترش اندیشه‌های رادیکال و براندازانه جلوگیری کنند. فرمانداران و شوراهای محلی مضطرب، سیل درخواست‌های فوری برای سرکوب فاشی‌ها را به رم روانه کردند. با این حال، جوزپه جولیِتی، نخست‌وزیر وقت، علی‌رغم فشار فزایندهٔ پادشاه، ارتش و نیروهای محافظه‌کار در پایتخت، حاضر نشد اعتصاب‌هایی را که قانونی بودند به‌عنوان جرمی کیفری تلقی کند. از مه ۱۸۹۳، دولت اقدام به بازداشت رهبران فاشی‌ها کرد و نیروهای بیشتری از پلیس و ارتش به سیسیل فرستاد. تا پاییز آن سال، رهبران فاشی‌ها دیگر کنترلی بر جنبش نداشتند و اوضاع از دستشان خارج شد. دهقانان زمین‌ها را تصرف می‌کردند، مردم خشمگین برای پیدا کردن کار و علیه فساد محلی اعتراض می‌کردند، دفاتر مالیات را آتش می‌زدند و درگیری با پلیس زیاد شد و تلفات برجای گذاشت. این‌که دولت او حاضر به استفاده از زور نبود، موجب عصبانیت زمین‌داران شد و این‌که نمی‌خواست زمین‌های بزرگ و متمرکز (لاتیفوندیا) را میان دهقانان تقسیم کند، باعث نارضایتی روستاییان شد. این موج پس از کشتار شماری از کارگران مهاجر ایتالیایی در نمک‌زارهای اگ‌مورت در جنوب فرانسه آغاز شد و به قیامی گسترده‌تر در میان طبقه کارگر، با پشتیبانی آنارشیست‌ها و همچنین شورش‌های خشونت‌بار در رم و ناپل گسترش یافت. اوضاع به‌گونه‌ای بود که ایتالیا در آستانه یک انقلاب به نظر می‌رسید، تا زمانی که کریسپی در دسامبر ۱۸۹۳ دوباره به قدرت بازگشت. پیش از سال ۱۸۹۱ او حامی طبقه کارگر سیسیل به‌شمار می‌رفت و بسیاری از انجمن‌های آنان به نام او نامگذاری شده بودند. 165-67 کریسپی وعده اصلاحات داده بود، اما خیلی زود فشارها برای برخورد شدیدتر باعث شد این وعده‌ها نادیده گرفته شود. در سه هفته‌ای که کشور بدون دولت بود، خشونت به‌سرعت گسترش یافت و بسیاری از مقام‌های محلی ممنوعیت استفاده از اسلحه را زیر پا گذاشتند. معترضان پرترهٔ پادشاه را از ساختمان شهرداری برداشتند و پرونده‌های مالیاتی را سوزاندند. در ۱۷ دسامبر همان سال، در مونرآله، تیراندازی نیروهای نظامی به‌سوی معترضان ده‌ها زخمی بر جای گذاشت. 57 در نخستین روز سال ۱۸۹۴، در جریان درگیری‌ها در شهرهای جیبلینا و پیتراپرتزیا، ۲۰ نفر کشته و شمار زیادی زخمی شدند. در ۲ ژانویه، درگیری‌ها در بلمونته متزانیو به کشته شدن ۲ نفر انجامید، و روز بعد در مارینئو ۱۸ نفر کشته و بسیاری دیگر زخمی شدند. تمامی انجمن‌ها و تعاونی‌های کارگری منحل گردید و آزادی مطبوعات، اجتماعات و تشکل‌ها به حالت تعلیق درآمد. دِ فلیچه جوفریدا، که گرایش‌های آنارشیستی داشت، خواستار استفاده از شرایط ناآرامی برای برپایی انقلاب در جزیره شد. در مقابل، اکثریت اعضا بر ادامهٔ مسیر مسالمت‌آمیز تأکید کردند و شورش را نه‌تنها نامناسب، بلکه زیان‌بار برای جنبش دانستند. آنان حوادث خشونت‌آمیز در نقاط مختلف جزیره را محکوم کردند و از مردم خواستند آرامش خود را حفظ کنند و دست به تلافی نزنند. همچنین گاریبالدی بوسکو، بارباتو و برناردینو ورو در کشتی بخار باگنارا، درست پیش از حرکت آن به سوی تونس، بازداشت شدند. ۲۸ فوریهٔ ۱۸۹۴، کریسپی در مجلس مدارکی ارائه داد که ادعا می‌کرد نشان‌دهندهٔ وجود یک توطئهٔ گسترده است. بنا بر این ادعا، سندی با نام «پیمان بین‌المللی بیساکوینو» وجود داشت که گویا توسط دولت فرانسه، تزار روسیه، جوزپه دِ فلیچه، آنارشیست‌ها و واتیکان امضا شده بود. هدف این پیمان، جداسازی سیسیل از ایتالیا و قرار دادن آن تحت حمایت مشترک فرانسه و روسیه عنوان می‌شد. نام «پیمان بیساکوینو» نه به‌خاطر امضای آن در شهر بیساکوینو، بلکه به این دلیل بر آن گذاشته شد که ساخته‌وپرداختهٔ مدیر امنیت عمومی آن شهر، یک ناپلی به نام سِسی، بود. با وجود دفاعیات پرشور و اثرگذاری که دادگاه را به صحنه‌ای سیاسی تبدیل کرد و توجه همهٔ سوسیالیست‌های کشور را برانگیخت، رهبران جنبش به مجازات‌های سنگین زندان محکوم شدند. | ## بخش 3: فاشی‌های سیسیلی | او تأکید کرد که سوسیالیست‌ها نباید تقاضای عفو یا بخشش کنند، چون جنبش نباید با بزدلی آغاز شود. بارباتو خواستار آن شد که دادگاه رهبران فاشی را محکوم کند و گفت که شهادت آنان برای آرمان سوسیالیسم سودمندتر از هر گونه تبلیغ است. در پالرمو، گروهی از دانشجویان در تئاتر بلینی از ارکستر خواستند سرود گاریبالدی را اجرا کند و تماشاگران نیز با شور و شوق آن را تشویق کردند. در مارس ۱۸۹۶، پس از شکست سنگین ارتش ایتالیا در نبرد آدوا در اتیوپی، کریسپی ناچار به استعفا شد. 185-86 پس از آزادی، دِ فلیچه، بارباتو و بوسکو در رم با استقبال جمعیت بزرگی از هواداران روبه‌رو شدند. رهبران فاشی در دادگاه‌های نظامی سخنرانی‌های پرشوری در دفاع از خود ایراد کردند که بازتاب گسترده‌ای یافت و افکار عمومی شمال ایتالیا را تحت تأثیر قرار داد. کریسپی برای بازسازی جایگاه خود در جناح چپ، در ژوئیهٔ ۱۸۹۴ لایحه‌ای ارائه کرد که هدف آن واگذاری زمین‌های بزرگ و بایر به کشاورزان در قالب اجاره‌های بلندمدت بود؛ اجاره‌داران نیز قرار بود از تخفیف‌های مالیاتی و اعتباری برخوردار شوند. با این حال، این طرح نتوانست رادیکال‌ها و دموکرات‌ها را متقاعد کند و در عوض با مخالفت شدید مالکان زمین در سیسیل روبه‌رو شد. آنان که پس از سرکوب فاشی دیگر حاضر به امتیازدهی نبودند، به رهبری آنتونیو دی رودینی با لایحه مبارزه کردند. پس از شکست ارتش ایتالیا در آدوا و سقوط کریسپی در مارس ۱۸۹۶، دی رودینی به نخست‌وزیری رسید و منافع مالکان سیسیلی تأمین شد. در سال ۱۸۹۸، لوئیجی لوتزاتی، وزیر دارایی کابینهٔ دی رودینی، دو قانون تازه تصویب کرد: نخست، بیمهٔ کارگران صنعتی برای جبران خسارت‌های کاری که از سال ۱۸۸۳ وجود داشت، اجباری شد و همهٔ هزینه‌ها را کارفرمایان پرداختند؛ دوم، صندوقی داوطلبانه برای پرداخت مستمری بازنشستگی و ازکارافتادگی ایجاد شد. به دلیل سابقهٔ فعالیتشان در جنبش، زندگی برای آنان دشوار شده و یافتن کار سخت بود. برای کسانی که در سیسیل آن روزگار به دنبال بهبود زندگی خود بودند، تنها دو راه باقی می‌ماند: شورش یا مهاجرت. 66-67 برخی از مردم در سیسیل باقی ماندند و در سال ۱۸۹۵، اعتراض‌ها علیه مالیات‌های ناعادلانه و مشکلات مربوط به زمین‌های مشترک در بسیاری از شهرها دوباره آغاز شد. به همین دلیل، انحلال نیروهای نظامی که برای حفظ نظم مستقر شده بودند، به تعویق افتاد. بسیاری از رهبران فاشی پس از آزادی، به فعالیت‌های خود در حزب سوسیالیست ادامه دادند و مبارزه برای حقوق زمین و اصلاحات ارضی را دنبال کردند. در ژانویهٔ ۱۸۹۸، گروهی از دهقانان که به دنبال کار و نان بودند، تالار شهرداری شهر سیکولیانا را غارت کردند. آن‌ها می‌دانستند که به نوعی مسیر جنبش فاشی‌ها را که در سال ۱۸۹۴ با سرکوب متوقف شده بود، دوباره ادامه می‌دهند. یکی از اهداف اصلی این اعتصاب‌ها، مشابه اهداف جنبش فاشی‌ها، بازنگری در قراردادهای اجاره زمین بود تا قدرت اقتصادی گابلوتی‌ها کاهش یابد. 89-92 پس از پایان جنگ جهانی یکم، کمونیست‌های سیسیل از پایه‌های سازمانی فاشی‌ها استفاده کردند تا جنبش خود را بسازند. نمونهٔ آن در دوران بینیو روسو دیده شد، دوره‌ای دو ساله از اعتراضات و اعتصاب‌های گستردهٔ کارگری در ایتالیا. در زمان انتخابات شهری، مراقب بودند که مردان رأی بدهند، زیرا زنان هنوز حق رأی نداشتند. همچنین در می‌خانه‌ها گشت می‌زدند تا مردان با نوشیدنی تعهد خود به جنبش را زیر پا نگذارند. زنان بسیاری از کارهای سازمانی را انجام می‌دادند، در تبلیغ و جذب حمایت برای جنبش فعال بودند، صحنه‌های تجمع را تزئین می‌کردند، مراسم‌هایی مانند افتتاح پرچم فاشی‌ها را برگزار می‌کردند و رهبران را با گل استقبال می‌کردند. 36-39 در فاشیِ پیانا دلی آلبانزی زنان نقش چشمگیری داشتند؛ در این شهر با جمعیت ۹ هزار نفر، از میان ۳٬۵۰۰ عضو فاشی بیش از هزار نفر زن بودند. 204 زنان عضوِ فاشی اگرچه پیوند خود را با کلیسا قطع کردند، اما باور و احساس مذهبی‌شان را از دست ندادند. آن‌ها برای اعتراض به کشیشانی که با تهدید تکفیر تلاش می‌کردند بترسانندشان و منزوی‌شان کنند، دست به مخالفت زدند. در سال ۱۸۹۳ زنان پیانا برای اعتراض به مخالفت کشیشان با جنبش، در مراسم مذهبی سالانه شرکت نکردند. در کنگرهٔ پالِرمو در مه ۱۸۹۳، جایی که اتحاد همهٔ فاشی‌های سیسیل تصویب شد، ماریا کاماراتا از فاشی پیانا از حاضران خواست که زنان نیز در جنبش ثبت‌نام شوند. حضور و توانایی سیاسی زنان در کنگره، سردبیر روزنامهٔ جورناله دی سیسیلیا را شگفت‌زده کرد. 10-11 یکی از زنان برجسته، ماریِتا دِ فلیچه جوفریدا بود، دختر جوزپه دِ فلیچه جوفریدا، یکی از بنیان‌گذاران جنبش. او تنها ۱۴ سال داشت و همراه پدرش در سراسر سیسیل سفر می‌کرد تا در تأسیس فاشی‌ها در مناطق داخلی کمک کند. 34 مقامات دولتی فاشی‌ها را زیر نظر داشتند و در گزارشی به دولت رم نوشتند که فاشی‌های زن در پیانا، بلمونته متزانیو و سان جیوزپه یاتو خطرناک هستند. این زنان فعالیت‌های تبلیغاتی موفق و برنامه‌های انقلابی انجام می‌دادند و از طریق آن‌ها تأثیر زیادی بر دیگر فاشی‌های منطقه داشتند. نفوذ مافیا برخی مورخان تأکید می‌کنند که فاشی‌ها درگیر مبارزه طبقاتی علیه ائتلافی از زمین‌داران و مافیا بودند و شواهد مربوط به هم‌پیمانی‌های استراتژیک بین فاشی‌ها و مافیای سیسیل را نادیده می‌گیرند. 157-169 گاهی از مافیا برای پشتیبانی از گروه‌های اعتصابی استفاده می‌شد؛ آن‌ها با تهدیدهای جدی خشونت، اعتصاب را تقویت می‌کردند و با تخریب اموال، اعتصاب را برای زمین‌داران پرهزینه می‌ساختند. به گفتهٔ تاریخ‌نگار سالواتوره لوپو، فاشی‌ها و مافیا کاملاً در تضاد با هم نبودند. هر دو از لایه‌های اجتماعی مشابهی می‌آمدند، ولی راه‌های متفاوتی برای رسیدن به قدرت و نفوذ اجتماعی دنبال می‌کردند. با این حال، فاشی‌ها معمولاً جلوی عضویت افراد بدنام، محکومان یا مافیایی‌ها را می‌گرفتند. 149-155 برناردینو ورو برای تقویت اعتصاب و حفظ خود از آسیب، به گروهی مافیایی در کورلئونه به نام «فراتوتسی» پیوست. با این حال، در جریان اعتصاب بزرگ فاشی‌ها در سپتامبر ۱۸۹۳، فراتوتسی‌ها برای تحریم آن بسیج شدند و نیروی انسانی لازم برای کار در زمین‌هایی که دهقانان از کشت آن‌ها امتناع می‌کردند، فراهم کردند. پس از آن، ورو از مافیا جدا شد و طبق گزارش‌های پلیس تبدیل به دشمن سرسخت آن‌ها شد. روسی تنها روزنامه‌نگاری بود که در آن زمان به جزیره سفر کرد، در حالی که مطبوعات اصلی شمال ایتالیا عمدتاً موضع دولت را بازتاب می‌دادند و ناآرامی‌ها را صرفاً مسئله‌ای مربوط به نظم عمومی می‌دانستند و بیشتر به گزارش‌های پلیس تکیه داشتند. 155–160 از زمان انتشار، این اثر به‌طور گسترده مورد استناد قرار گرفته و همچنان منبع اصلی برای هر کسی است که دربارهٔ فاشی سیسیلی می‌نویسد. نمایندهٔ سیسیلی، ناپلئون کولایانی، در مباحث پارلمانی از گزارش‌های روسی بهره برد تا نشان دهد واکنش دولت به ناآرامی‌ها ممکن است نادرست یا ناعادلانه بوده باشد. | ## جمع‌بندی | 1073 اگرچه پیراندلو عضو فعال این جنبش نبود، اما هنگام تحصیل در دانشکدهٔ حقوق دانشگاه پالرمو با برخی از نظریه‌پردازان برجستهٔ آن، از جمله روزاریو گاریبالدی بوسکو، انریکو لا لوجیا، جوزپه دِ فلیچه جوفریدا و فرانچسکو دِ لوکا، روابط دوستانهٔ نزدیکی داشت.