موضوع مقاله: گروه‌های ماسونی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # گروه‌های ماسونی | مقدمه: این گروه‌ها به‌طور کلی به عنوان نهادهای فراماسونری، محافل فراماسونری یا گروه‌های وابسته به فراماسونری شناخته می‌شوند. | ## بخش 1: گروه‌های ماسونی | تفاوت میان آیین‌ها و گروه‌های وابسته به فراماسونری اصلاحات «گروه وابسته» و «آیین یا محفل هماهنگ» در فراماسونری می‌توانند حتی برای افراد آشنا به این سنتها گیج‌کننده باشند. یک «آیین» یا «محفل هماهنگ» در فراماسونری، یک نظام سازمانی است که شامل درجات مختلفی برای ورود افراد تازه است. هرچند که همهٔ آیین‌ها تمام درجات مربوط به لژهای آبی را اجرا نمی‌کنند، این درجات در ساختار آن‌ها گنجانده شده‌اند. در مقابل، یک «گروه وابسته» سازمانی است که با فراماسونری پیوند دارد و توسط لژ بزرگ به رسمیت شناخته شده است، اما سیستم درجات لژ آبی یا درجات بالاتر را شامل نمی‌شود. همچنین شایان ذکر است که آیین‌ها گاهی به عنوان «محفل هماهنگ» نیز نامیده می‌شوند، چراکه مناسک آن‌ها با لژ بزرگ همخوانی دارد. روابط میان سازمان‌های فراماسونی واحد اصلی در فراماسونری، لژ فراماسونی است که تنها نهادی است که می‌تواند یک فراماسون را «پذیرش» کند. این لژها تحت نظارت یک لژ بزرگ فعالیت می‌کنند که در سطح ملی یا منطقه‌ای بر تمام لژها قلمرو خود نظارت دارد. یک لژ فراماسونی سه درجهٔ اصلی را اعطا می‌کند: شاگرد تازه‌وارد، یارکار و استاد فراماسون. هرچند هیچ درجه‌ای در فراماسونری بالاتر از استاد فراماسون وجود ندارد، اما درجات تکمیلی‌ای وجود دارند که فقط به استادان فراماسون ارائه می‌شوند. بیشتر این درجات تحت نظارت سازمان‌های بزرگ جداگانه‌ای قرار دارند که مستقل از لژ بزرگ فعالیت می‌کنند. لژ بزرگ انگلستان، که هرچند قدرت اجرایی بر سایر لژها بزرگ ندارد اما به عنوان قدیمی‌ترین لژ بزرگ جهان تأثیر تاریخی بر سنت‌ها و آیین‌های فراماسونی دارد، «فراماسونی ناب و کهن» را شامل سه درجهٔ شاگرد تازه‌وارد، یارکار و استاد فراماسون همراه با آیین سلطنتی مقدس می‌داند. درجهٔ سلطنتی مقدس از قدمت بالایی برخوردار است و در بسیاری از نظام‌های فراماسونی اهمیت ویژه‌ای دارد. این درجه در سه نهاد قدیمی فراماسونری یعنی لژهای بزرگ انگلستان، اسکاتلند و ایرلند به عنوان بخش تکمیلی ساختار اصلی فراماسونی در نظر گرفته می‌شود. سازمان‌های فراماسونی متعددی وجود دارند که بیشتر آن‌ها عنوان «فراماسونی» دارند یا به نوعی خود را با این جنبش مرتبط می‌دانند. عضویت در این سازمان‌ها معمولاً مستلزم این است که متقاضی، یک استاد فراماسون فعال باشد. | ## بخش 2: گروه‌های ماسونی | در برخی کشورها به ویژه ایالات متحدۀ آمریکا، دو مسیر اصلی برای پیشرفت فراماسونی وجود دارد: آیین اسکاتلندی و آیین یورکی. در دیگر کشورها مانند انگلستان، اسکاتلند، ایرلند و بسیاری از کشورهای مشترک‌المنافع، مجموعه‌ای از درجات و محافل مستقل وجود دارد که تحت یک سازمان کلی قرار ندارند. تاریخچه پیش از سال ۱۷۳۰ میلادی یک نظام سه درجه‌ای در فراماسونری شکل گرفت که به سرعت استاندارد رایج در لژهای انگلستان، ایرلند و اسکاتلند تبدیل شد. این ساختار احتمالاً از طریق گسترش و بازآرایی سیستم دو درجه‌ای اولیه و همچنین پرداختن به افسانهٔ هیرامی در درجهٔ سوم، یعنی درجهٔ استاد فراماسون تکامل یافته است. در دههٔ ۱۷۴۰، درجات «شوالیهای» در اروپا ظهور کردند که ممکن است با گرایش اشرافی‌سازی فراماسونری مرتبط باشند. ایجاد آیین سلطنتی مقدس نیز در همین دوره اتفاق افتاد که در ادامه روایت هیرامی به کشف دوبارهٔ اسراری می‌پرداخت که با مرگ معمار اصلی از دست رفته بودند. در سال ۱۷۵۱ میلادی گروهی از لژهای مستقل (عمدتاً ایرلندی) در لندن «لژ بزرگ کهن انگلستان» را تشکیل دادند که به سرعت به سازمانی برای لژهای مستقل در انگلستان تبدیل شد. در سال ۱۸۱۳ هنگامی که دو لژ بزرگ انگلستان با یکدیگر ادغام شدند، توافق شد که «فراماسونری ناب و کهن» تنها شامل سه درجه باشد و آیین سلطنتی مقدس به عنوان بخشی از این ساختار حفظ شود. برخی از آن‌ها موقتی بوده و از بین رفتند، اما برخی دیگر ماندگار شدند و به بخشی از سنت فراماسونری تبدیل شدند. آیین‌ها، محافل و درجات در کشورهای مختلف انگلستان و ولز در انگلستان و ولز، پس از سه درجهٔ اصلی فراماسونری، مجموعه‌ای از درجات و محافل جداگانه وجود دارند که فقط برای استادان فراماسون قابل دسترسی هستند. تحت قانون اساسی انگلیس، آیین سلطنتی مقدس تنها درجه‌ای است که به‌طور رسمی توسط لژ بزرگ انگلستان از سه درجهٔ اولیه به رسمیت شناخته شده است. اسکاتلند در اسکاتلند سازمان‌های نظارتی اصلی شامل لژ بزرگ اسکاتلند و «محفل عالی آیین سلطنتی مقدس» هستند. تحت قانون فراماسونی اسکاتلند، درجهٔ استاد نشان‌دار را می‌توان در یک لژ اصلی یا یک محفل آیین سلطنتی مقدس دریافت کرد. ایالات متحدهٔ آمریکا در آمریکا، دو مجموعهٔ اصلی از درجات تکمیلی وجود دارند: آیین اسکاتلندی؛ آیین یورکی (که شامل محافل آیین سلطنتی، شورای استادان سلطنتی و منتخب و فرماندهی شوالیه‌های معبد می‌شود). کانادا، ایرلند و سایر کشورها کانادا، ایرلند و دیگر کشورها نیز ساختار مشابهی دارند که شامل آیین یورکی، آیین اسکاتلندی و محافل مستقل فراماسونی می‌شود. | ## بخش 3: گروه‌های ماسونی | بدنه‌های وابسته در فراماسونری، بدنه‌های وابسته به سازمان‌هایی گفته می‌شود که دارای سیستم درجات تشرفی (آیین یا بدنه هماهنگ) نیستند. هر لژ بزرگ لیستی از بدنه‌های وابسته مورد تأیید خود دارد، بنابراین این لیست ممکن است بسته به حوزهٔ قضایی لژ بزرگ متفاوت باشد. این سازمان‌های وابسته و گروه‌های جوانان بیشتر در آمریکای شمالی و مرکزی یافت می‌شوند و در آمریکای جنوبی نیز تا حدودی حضور دارند. در اروپا به‌طور کلی رایج نیستند، مگر در مناطقی که تحت تأثیر حضور بلند مدت آمریکا بوده‌اند به ویژه مناطقی با سابقهٔ حضور نظامی ایالات متحده. هدف آن گسترش شادی و دوستی در میان اعضا است که از آن‌ها با عنوان «اهرام» یاد می‌شود. ساختار آن به صورت واحدهای محلی به نام «اهرام» است که اعضا در آن‌ها برای فعالیت‌های اجتماعی و خیریه همکاری می‌کنند. این سازمان فراماسونری در سال ۱۹۳۲ با هدف شناخت و تقدیر از نویسندگان فراماسونی تأسیس شد. به عنوان یکی از کوچک‌ترین و منحصر به فردترین بدنه‌های وابسته به فراماسونری شناخته می‌شود. شراینرز به دلیل کلاههای فیروزهای رنگ خود، رژههای مجلل و فعالیت‌های خیریه در زمینهٔ بیمارستان‌های کودکان شهرت دارد. این گروه که به‌طور غیررسمی «دلقک‌ها» نامیده می‌شود، دارای شعبه‌هایی است که هر سال حداکثر ۱۳ عضو جدید می‌پذیرند. عضویت تنها با دعوت و رأی‌گیری یکپارچه امکان‌پذیر است و فقط برای اعضای شراینرز در وضعیت خوب در نظر گرفته می‌شود. فعالیت‌های آن خیریه‌محور بوده و مهم‌ترین مشارکت آن، تأمین هزینه‌های حمل و نقل بیماران به بیمارستان‌های شراینرز است. های توئلو (High Twelve) این سازمان بر حمایت از جوانان و رویدادهای میهن‌پرستانه متمرکز است و یکی از بدنه‌های وابسته به فراماسونری محسوب می‌شود. | ## جمع‌بندی | زنان باید از طریق نسبت خونی، ازدواج یا فرزندخواندگی به یک فراماسون استاد مرتبط باشند.