موضوع مقاله: مجتمع حضرت امام | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مجتمع حضرت امام | مقدمه: مجتمع حضرت امام (که با نام‌های هستیموم یا هستیم نیز شناخته می‌شود) یک بنای معماری مربوط به قرن‌های ۱۶ تا ۲۰ میلادی است که در ناحیه آل‌مزار شهر تاشکند، ازبکستان واقع شده است. | ## بخش 1: مجتمع حضرت امام | این مجموعه شامل مدرسه مُوی مُبارک، آرامگاه قافول شوشی، مدرسه باراق‌خان، مسجد حضرت امام، مسجد تِلّه‌شیخ و مؤسسه اسلامی امام بخاری است. این مجموعه در نزدیکی آرامگاه حضرت امام، نخستین امام‌خطیب تاشکند، که دانشمند، از نخستین مبلغان اسلام در تاشکند، شاعر و هنرمند بود، ساخته شده است. امروزه، مجموعه حضرت امام در بخش «شهر قدیمی» تاشکند واقع شده است و از زلزله شدید سال ۱۹۶۶ جان سالم به در برده است. در سال ۲۰۰۷، با فرمان رئیس‌جمهور ازبکستان، اسلام کریموف، انجمن عمومی حضرت امام (هستیموم) تأسیس شد و کارهای ساختمانی و نوسازی برای بازگرداندن ظاهر تاریخی اصلی مجموعه حضرت امام انجام شد. در ابتدا، مدرسه باروکخان، سپس مقبره قافول شوشی و در سال ۱۵۷۹ مقبره شیخ بوبوهوجی (که باقی نمانده است) با بودجه عبدالله خان دوم ساخته شدند. در اواسط قرن نوزدهم، نمازگاه تاشکند (مسجد تلاشایخ)، مدرسه مویی مبارک و مسجد جمعه (که باقی نمانده است) در مجتمع حضرت امام ساخته شدند. مسجد تله‌شیخ مسجد تله‌شیخ به دست تله‌شیخ، شیخ نامدار تاشکند، در پایان سده نوزدهم و آغاز سده بیستم، به‌طور دقیق در سال‌های ۱۸۹۰ تا ۱۹۰۲ ساخته شد. | ## بخش 2: مجتمع حضرت امام | در سال ۱۹۴۳، هنگامی که اجازه تشکیل اداره دینی مسلمانان آسیای میانه و قزاقستان داده شد، «تله‌شیخ» از نخستین مسجدهایی بود که فعالیت خود را از سر گرفت. در سال‌های ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۳ نیز بار دیگر بازسازی و گسترش یافت؛ خانقاهی تازه در سمت قبله ساخته شد و دیوار دو سوی محراب پیشین برداشته و به بنا افزوده شد. مدرسه باراق‌خان مدرسه باراق‌خان بنای معماری است که در نیمه دوم سده شانزدهم (۱۵۳۱–۱۵۳۲) به دستور نوروز احمدخان، نوه میرزاعل‌اق‌بیگ و مشهور به «باراق‌خان»، با آجر پخته و به دست معمار غلام حسین ساخته شد. درون مدرسه دو آرامگاه وجود دارد: نخست، آرامگاه سُیونچ‌خوجه‌خان که بر مزار نخستین حاکم تاشکند از دودمان شیبانی بنا شده است؛ و دوم، آرامگاه بی‌نام. این آرامگاه برای باراق‌خان ساخته شده بود، اما او بعدها در سمرقند به خاک سپرده شد. آرامگاه قافول شوشی مقبره قافول شوشی در قرن شانزدهم (۱۵۴۱–۱۵۴۲) توسط معمار غلام حسین از آجر پخته ساخته شد. مدرسه مویی مبارک مدرسه مویی مبارک در سال‌های ۱۸۵۶–۱۸۵۷ توسط حاکم تاشکند، میرزا احمد قوشبگی، از آجرهای سوخته در مجموعه حضرت امام تاشکند، در دوران حکومت سلسله مینگ ساخته شد. | ## بخش 3: مجتمع حضرت امام | امروزه، این مدرسه محل نگهداری قرآن باستانی (مصحف عثمان) است که در زمان خلافت عثمان (۶۴۴–۶۵۶) به خط حجازی روی پوست آهو نوشته شده و در سال‌های ۶۴۴–۶۴۸ خلق شده است. این قرآن مقدس یکی از نادرترین نسخه‌های خطی محسوب می‌شود و توسط امیر تیمور در قرن چهاردهم از سوریه آورده شده است. در وسط حیاط، مقبره‌ای به ابعاد 7x6 متر وجود دارد که با گنبد و حجره‌هایی پوشیده شده است. مسجد حضرت امام جمعه مسجد حضرت امام جمعه در سال ۲۰۰۷ به ابتکار رئیس‌جمهور ازبکستان، اسلام کریموف، ساخته شد. این مسجد به محله‌های «حضرت امام»، «شوشی»، «استقلال» و «نمونه» خدمات ارائه می‌دهد. این مسجد دارای ۱۴ چراغ بزرگ و ۴۸ چراغ کوچک است و یک گنبد بیضی‌شکل در مرکز تالار نصب شده است. در این مسجد دو مناره وجود دارد که یکی توسط استادان ابراهیم و ارکین از خوارزم و دیگری توسط استاد شریف و تیمش از سمرقند ساخته شده است. | ## جمع‌بندی | ستون‌های حیاط از چوب صندل هندی ساخته شده‌اند و ارتفاع آنها ۸٫۶ متر است و با کنده‌کاری تزئین شده‌اند.