موضوع مقاله: پترولیم اتر | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پترولیم اتر | مقدمه: پترولیوم اتر کسر نفتی متشکل از هیدروکربن‌های آلیفاتیک است که در محدوده ۳۵ تا ۶۰ درجه سانتی گراد می‌جوشد و معمولاً به عنوان حلال آزمایشگاهی استفاده می‌شود. | ## بخش 1: پترولیم اتر | اتر نفت عمدتاً از هیدروکربن‌های آلیفاتیک تشکیل شده‌است و معمولاً مقدار کمی هیدروکربن‌های آروماتیک دارد. معمولاً هیدرودسولفوره می‌شود و ممکن است برای کاهش مقدار هیدروکربن‌های آروماتیک و دیگر هیدروکربن‌های غیر اشباع، هیدروژنه شود. اتر نفت معمولاً دارای پسوند توصیفی است که محدوده جوش را نشان می‌دهد؛ بنابراین، از تأمین کنندگان پیشرو بین‌المللی مواد شیمیایی آزمایشگاهی، امکان خرید اترهای نفتی مختلف با محدوده جوش مانند ۳۰ تا ۵۰ درجه سانتی گراد، ۴۰–۶۰ درجه سانتی گراد، ۵۰–۷۰ درجه سانتی گراد، ۶۰–۸۰ درجه سانتی گراد و غیره وجود دارد. در ایالات متحده، حلال‌های هیدروکربنی آلیفاتیک درجه آزمایشگاهی با محدوده جوش تا ۱۰۰ تا ۱۴۰ درجه سانتیگراد ممکن است به جای روغن نفتی، اتر نفتی نامیده شود. استفاده از کسری با محدوده نقطه جوش بیشتر از ۲۰درجه سانتی گراد توصیه نمی‌شود، زیرا احتمال دارد بخش فرارتر در طول استفاده از آن در تبلور مجدد و غیره از بین برود، و در نتیجه باعث تفاوت در خواص انحلال پذیری ماده باقیمانده با نقطه جوش بالاتر می‌شود. بیشتر هیدروکربن‌های غیراشباع را می‌توان با دو یا سه بار تکان دادن با ۱۰ درصد حجم سولفوریک اسید غلیظ حذف کرد. سپس تکان دادن شدید به‌طور متوالی با محلول غلیظ پتاسیم پرمنگنات در سولفوریک اسید ۱۰٪ را ادامه داده تا زمانی که رنگ پرمنگنات بدون تغییر باقی بماند. سپس حلال با محلول سدیم کربنات و سپس با آب کاملاً شسته شده، روی کلسیم کلرید بی آب خشک شده و تقطیر می‌شود. | ## بخش 2: پترولیم اتر | " نفتا " دارای شماره ثبت CAS 8030-30-6 است که بنزین نفتی و اتر نفتی را نیز پوشش می‌دهد: یعنی حلال‌های هیدروکربنی غیر آروماتیک با نقطه جوش پایین‌تر. DIN 51630 برای روح نفتی (که اسپزیال بنزین یا پترولتر نیز نامیده می‌شود) ارائه می‌شود که به عنوان "روح نقطه جوش ویژه (SBPS) توصیف می‌شود و معمولاً در کاربردهای آزمایشگاهی استفاده می‌شود و دارای فراریت بالا و محتوای آروماتیک پایین است. نقطه جوش اولیه آن بالای ۲۵درجه سانتیگراد و نقطه جوش نهایی آن تا ۸۰درجه سانتی گراد است. ایمنی اترهای نفتی بسیار فرار هستند ، نقطه اشتعال بسیار پایینی دارند و خطر آتش‌سوزی قابل توجهی دارند. آتش حاصل از آنها باید با فوم، دی‌اکسید کربن، مواد شیمیایی خشک یا تتراکلرید کربن خاموش شود. مخلوط‌های نفتا که در دمای جوش پایین‌تر تقطیر می‌شوند، فراریت و به‌طور کلی درجه سمیت بالاتری نسبت به بخش‌هایی با جوش بالاتر دارند. قرار گرفتن در معرض پترولیم اتر معمولاً از طریق استنشاق یا از طریق تماس با پوست رخ می‌دهد. قرار گرفتن در معرض بیش از حد استنشاقی عمدتاً باعث اثرات سیستم عصبی مرکزی (CNS) (سردرد، سرگیجه، حالت تهوع، خستگی و عدم هماهنگی) می‌شود. | ## بخش 3: پترولیم اتر | به‌طور کلی، سمیت با پترولیم‌های اتر حاوی غلظت‌های بالاتر از ترکیبات آروماتیک بیشتر است. مصرف خوراکی هیدروکربن‌ها اغلب با علائم تحریک غشای مخاطی، استفراغ و افسردگی سیستم عصبی مرکزی همراه است. سیانوز، تاکی کاردی و تاکی پنه ممکن است از طریق تنفس، همراه با ایجاد پنومونیت شیمیایی ظاهر شوند. سایر یافته‌های بالینی شامل آلبومینوری، هماچوری، اختلال آنزیم‌های کبدی و آریتمی‌های قلبی است. مصرف دوزهای کمتر از ۱۰ میلی لیتر به‌طور بالقوه کشنده گزارش شده‌است، در حالی که برخی از بیماران از مصرف ۶۰ میلی لیتر تقطیر نفتی جان سالم به در برده‌اند. سابقه سرفه یا خفگی همراه با استفراغ به شدت حاکی از تنفس و پنومونی هیدروکربنی است. | ## جمع‌بندی | ذات الریه هیدروکربنی یک بیماری نکروز هموراژیک حاد است که می‌تواند در عرض ۲۴ ساعت پس از مصرف ایجاد شود.