موضوع مقاله: فورتسا ایتالیا (۱۹۹۴) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فورتسا ایتالیا (۱۹۹۴) | مقدمه: این حزب در دسامبر ۱۹۹۳ تأسیس شد و تنها چند ماه بعد، در مارس ۱۹۹۴، نخستین انتخابات عمومی خود را با موفقیت پشت سر گذاشت. | ## بخش 1: فورتسا ایتالیا (۱۹۹۴) | از همان آغاز، این حزب به عنوان عضو اصلی ائتلاف‌هایی چون قطب آزادی‌ها، قطب حکومت خوب، قطب برای آزادی‌ها و خانه آزادی‌ها شناخته شد و نقش محوری در شکل‌دهی به جناح راست میانه در سیاست ایتالیا ایفا کرد. در طول دوران فعالیت خود، ویژگی بارز این حزب اتکای شدید به تصویر شخصی و کاریزمای رهبرش بود. بسیاری آن را «حزب شخصیتی» یا «حزب شخصی برلوسکونی» نامیده‌اند، چرا که ساختار سازمانی و جهت‌گیری ایدئولوژیک آن به‌شدت تحت تأثیر شخصیت رهبر قرار داشت. کمپین‌های رسانه‌ای، به‌ویژه از طریق تلویزیون، با مهارت بسیار طراحی و اجرا می‌شدند و نقش مهمی در جذب رأی‌دهندگان ایفا می‌کردند. جذابیت این حزب برای رأی‌دهندگان بیش از آن‌که بر پایه برنامه‌ها یا اصول ایدئولوژیک باشد، بر اساس شخصیت برلوسکونی شکل گرفته بود. این وابستگی شدید به یک فرد، ساختار حزبی را به مدلی منحصر به‌فرد تبدیل کرد که در آن رهبری نه‌تنها هدایت‌گر سیاسی بلکه نماد اصلی هویت حزبی بود—مدلی که در فضای سیاسی ایتالیا هم تحسین‌برانگیز و هم بحث‌برانگیز تلقی می‌شد. در نوامبر ۲۰۰۸، شورای ملی حزب، به ریاست آلفردو بیوندی، رأی به ادغام حزب فورزا ایتالیا در ساختار جدیدی به نام «مردم آزادی» داد—تشکیلات سیاسی تازه‌ای که توسط سیلویو برلوسکونی طراحی شده بود و تأسیس رسمی آن در مارس ۲۰۰۹ صورت گرفت. این ادغام، بخشی از تلاش برلوسکونی برای یکپارچه‌سازی جناح‌های راست‌گرا و میانه‌رو در قالب یک حزب فراگیر بود که بتواند جایگاه مسلطی در سیاست ملی ایتالیا به‌دست‌آورد. در سال ۲۰۱۳، برلوسکونی بار دیگر فورزا ایتالیا را به‌عنوان جانشین حقوقی حزب مردم آزادی بنیان‌گذاری کرد. این اقدام، بازگشت به برند سیاسی اولیه او بود—برندی که با نام و چهره‌اش گره خورده بود و همچنان نقش محوری در جذب رأی‌دهندگان ایفا می‌کرد. فورتسا ایتالیا در قالب جدید خود، تلاش کرد ضمن حفظ میراث گذشته، خود را با تحولات سیاسی و اجتماعی جدید تطبیق دهد و جایگاه خود را در چشم‌انداز متغیر سیاست ایتالیا تثبیت کند. تاریخچه بنیاد (۱۹۹۳–۱۹۹۴) فورزا ایتالیا در سال ۱۹۹۳ توسط سیلویو برلوسکونی، تاجر موفق و مالک چهار ایستگاه تلویزیونی خصوصی اصلی در ایتالیا، به همراه آنتونیو مارتینو تشکیل شد. ایتالیا در اوایل دهه ۱۹۹۰ با مجموعه‌ای از رسوایی‌های گسترده فساد مواجه شد که با عنوان «تانجنتوپولی» شناخته می‌شوند. این رسوایی‌ها، که به معنای «شهر رشوه» است، ساختار سیاسی کشور را به‌شدت متزلزل کرد و به تحقیقات قضایی گسترده‌ای انجامید که با نام «دستان پاک» شناخته شد. این تحقیقات توسط دادستان‌ها و پلیس قضایی آغاز شد و به افشای شبکه‌های پیچیده‌ای از فساد مالی، رشوه‌خواری و سوءاستفاده از قدرت در میان سیاستمداران، مدیران دولتی و صاحبان صنایع انجامید. در پی این بحران، پنج حزب اصلی که از سال ۱۹۴۷ بر ایتالیا حکومت کرده بودند—حزب دموکرات مسیحی، حزب سوسیالیست ایتالیا، حزب دموکرات سوسیالیست، حزب لیبرال و حزب جمهوری‌خواه—عملاً از صحنه سیاسی حذف شدند. این احزاب پیش‌تر از سال ۱۹۸۳ تا ۱۹۹۱ در قالب ائتلافی پنج‌گانه با نام «پنتاپارتیتو» حکومت کرده بودند و سپس از ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۴ بدون حضور حزب جمهوری‌خواه به اداره کشور ادامه دادند. اما با افشای فسادهای گسترده، اعتماد عمومی به این احزاب به‌شدت کاهش یافت و ساختار سیاسی موسوم به «جمهوری اول» فروپاشید. این فروپاشی، نه‌تنها پایان یک دوره تاریخی در سیاست ایتالیا بود، بلکه آغازگر تحولاتی عمیق در نظام حزبی، ظهور چهره‌های جدید، و بازتعریف رابطه میان شهروندان و نهادهای قدرت شد—تحولاتی که زمینه‌ساز شکل‌گیری جمهوری دوم و ورود بازیگران تازه‌ای مانند سیلویو برلوسکونی به عرصه سیاست گردید. هدف فورزا ایتالیا جذب رأی‌دهندگان میانه‌رو بود که «سردرگم، یتیمان سیاسی و کسانی که در معرض خطر عدم نمایندگی بودند» (همان‌طور که برلوسکونی آنها را توصیف می‌کرد)، به ویژه اگر حزب دموکرات چپ (وارثان مستقیم حزب کمونیست ایتالیا) می‌توانست در انتخابات بعدی پیروز شود و برای اولین بار از سال ۱۹۴۷ وارد دولت شود. تشکیل حزب فورزا ایتالیا با حمایت مالی، انسانی و لجستیکی شرکت فین‌این‌وست متعلق به سیلویو برلوسکونی صورت گرفت. مدیران منطقه‌ای شاخه تبلیغاتی این شرکت، پابلیتالیا ۸۰ که تحت مدیریت مارچلو دل‌اوتری بود، مسئولیت انتخاب نامزدهای حزب را بر عهده داشتند. شبکه بازاریابی شرکت نیز مرکز پژوهش افکار دیاکرون را تأمین نیروی انسانی کرد تا ظرفیت بازار سیاسی حزب جدید را بررسی کند. واسطه‌های مالی زیرمجموعه فین‌این‌وست، یعنی برنامه ایتالیا، نیز راه‌اندازی باشگاه‌های فورتسا ایتالیا را تشویق و تسهیل کردند. همین وابستگی موجب شد که فورزا ایتالیا با عنوان‌هایی چون «مجازی»، «پلاستیکی» یا «حزب شرکتی» شناخته شود. | ## بخش 2: فورتسا ایتالیا (۱۹۹۴) | در مطالعه‌ای که در سال ۲۰۰۱ توسط دانشمند علوم سیاسی، امانوئلا پولی، منتشر شد، فورزا ایتالیا به‌عنوان «تنها یک تنوع‌بخشی فین‌این‌وست در بازار سیاسی» توصیف شد. مورد فورزا ایتالیا بی‌سابقه بود، چرا که پیش از آن هیچ حزب سیاسی بزرگی توسط یک شرکت تجاری راه‌اندازی نشده بود. این حزب تنها به‌تدریج به یک سازمان با عضویت گسترده تبدیل شد و چهار سال طول کشید تا نخستین کنگره حزبی برگزار شود. برای گسترش نمایندگی خود در مناطق مختلف، فورتسا ایتالیا اغلب سیاستمداران باسابقه احزاب قدیمی، به‌ویژه حزب دموکرات مسیحی و حزب سوسیالیست ایتالیا را جذب می‌کرد—افرادی که با خود شبکه‌های محلی و پایگاه‌های رأی را به حزب جدید منتقل می‌کردند. این روند، ترکیبی از نوآوری رسانه‌ای و بهره‌برداری از ساختارهای سنتی قدرت بود که فورتسا ایتالیا را به یکی از پدیده‌های منحصربه‌فرد سیاست معاصر ایتالیا تبدیل کرد. برنامه سیاسی حزب «فورتسا ایتالیا» به شدت تحت تأثیر مانیفست «در جستجوی دولت خوب» بود که در اواخر سال ۱۹۹۳ توسط جولیانو اوربانی، استاد علوم سیاسی در دانشگاه خصوصی بوکونی میلان و همکار گاه به گاه فینینوست، نوشته شد. این مانیفست فساد، تسلط احزاب سیاسی و بقایای کمونیسم را به عنوان بیماری‌های ایتالیا محکوم می‌کرد، در حالی که از اقتصاد بازار، تأکید بر جامعه مدنی و سیاست‌های کارآمدتر به عنوان راه‌حل‌ها حمایت می‌کرد. در عرض چند ماه، فورتسا ایتالیا به یکی از احزاب پیشرو ایتالیا تبدیل شد و از طریق یک استراتژی دقیق ارتباطی و کسب کرسی‌های انتخاباتی که توسط کانال‌های تلویزیونی مدیاست پخش می‌شد، به اجماع بزرگی دست یافت. سیلویو برلوسکونی در ماه مه ۱۹۹۴ به عنوان نخست‌وزیر ایتالیا در دولتی سوگند یاد کرد که مهم‌ترین پست‌های کابینه در اختیار اعضای دیگر حزب فورزا ایتالیا بود: آنتونیو مارتینو وزیر امور خارجه، چزاره پرویتی وزیر دفاع، آلفردو بیوندی وزیر دادگستری و جولیو ترمونتی (که در آن زمان عضو مستقل پارلمان بود) وزیر دارایی. در انتخابات پارلمان اروپا در سال ۱۹۹۴ که در ماه ژوئن برگزار شد، حزب فورزا ایتالیا با کسب ۳۰٫۶٪ آرا و انتخاب ۲۷ نماینده پارلمان اروپا، در سطح ملی در جایگاه اول قرار گرفت. این حزب به هیچ گروه موجود در پارلمان اروپا نپیوست و در عوض گروه جدید فورتسا اروپا را تشکیل داد که کاملاً از نمایندگان پارلمان اروپا از حزب فورتسا ایتالیا تشکیل شده بود. نخستین دولت تحت رهبری برلوسکونی عمر کوتاهی داشت و در دسامبر همان سال سقوط کرد، زمانی که حزب لیگ شمال از ائتلاف خارج شد. این جدایی در پی اختلافات بر سر اصلاحات مربوط به نظام بازنشستگی و صدور نخستین اطلاعیه قضایی برای برلوسکونی توسط دادستان‌های شهر میلان رخ داد. پس از این تحولات، برلوسکونی از مقام نخست‌وزیری کنار رفت و لمبرتو دینی، سیاستمداری مستقل که پیش‌تر وزیر خزانه‌داری دولت بود، جایگزین او شد. در دولت جدید، هیچ‌یک از اعضای حزب فورزا ایتالیا حضور نداشتند و رهبر حزب به جایگاه اپوزیسیون منتقل شد. با این حال، فورتسا ایتالیا در انتخابات منطقه‌ای سال ۱۹۹۵ موفقیت‌های چشم‌گیری به‌دست‌آورد، هم در شمال کشور با پیروزی در مناطق پیمونت، لومباردی و ونتو، و هم در جنوب با کسب اکثریت در نواحی کامپانیا، آپولیا و کالابریا. این نتایج نشان داد که علی‌رغم شکست در سطح ملی، حزب توانسته بود پایگاه مردمی خود را در مناطق مختلف حفظ کند و حتی گسترش دهد. این دستاوردها نقش مهمی در تثبیت جایگاه فورتسا ایتالیا در چشم‌انداز سیاسی جمهوری دوم ایفا کردند. پنج سال مخالفت (۱۹۹۶–۲۰۰۱) در سال ۱۹۹۶، ائتلاف «قطب برای آزادی‌ها» به رهبری فورتسا ایتالیا، انتخابات عمومی آن سال را باخت و چیزی را آغاز کرد که برلوسکونی آن را «عبور از بیابان» می‌نامید، چیزی که می‌توانست برای چنین حزب جوان و بدون ساختار، کشنده باشد. بین سال‌های ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۸، این حزب تحت رهبری کلودیو اسکاجولا، یک دموکرات مسیحی سابق که از سال ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۱ به عنوان هماهنگ‌کننده ملی فورتسا ایتالیا خدمت می‌کرد، شروع به تقویت سازمان خود کرد. در دسامبر ۱۹۹۹، فورزا ایتالیا عضویت کامل در حزب مردم اروپا را به دست آورد، که آنتونیو تاجانی، رهبر حزب فورزا ایتالیا در پارلمان اروپا، معاون رئیس‌جمهور شد. در همان سال، این حزب در انتخابات پارلمان اروپا در سال ۱۹۹۹ امتیاز خوبی (۲۵٫۲٪ آرا) کسب کرد. در انتخابات منطقه‌ای ایتالیا در سال ۲۰۰۰، حزب «قطب آزادی‌ها»، با حمایت «لگا نورد»، در هشت منطقه از پانزده منطقه (همه مناطق پرجمعیت، به جز کامپانیا) پیروز شد، در حالی که سه عضو «فورزا ایتالیا» به عنوان رئیس منطقه در پیدمونت (انزو گیگو)، لومباردی (روبرتو فورمیگونی) و ونتو (جیانکارلو گالان) دوباره انتخاب شدند، و سه نفر دیگر برای اولین بار در لیگوریا (ساندرو بیاسوتی)، آپولیا (رافائله فیتو) و کالابریا (جوزپه کیاراوالوتی) انتخاب شدند. این حزب در انتخابات عمومی سال ۲۰۰۱ با کسب ۲۹٫۴٪ آرا به همراه حزب کوچک جمهوری‌خواه ایتالیا به رهبری جورجیو لا مالفا، در ائتلافی جدید به نام «خانه آزادی‌ها» (CdL) که عمدتاً از اتحاد ملی، لیگ نورد، مرکز دموکرات مسیحی و دموکرات‌های مسیحی متحد تشکیل شده بود (دو حزب آخر در سال ۲۰۰۲ برای تشکیل اتحادیه دموکرات‌های مسیحی و مرکزی، UDC، ادغام شدند)، قدرت را دوباره به دست گرفت. در این دولت، تمامی وزارت‌خانه‌های کلیدی به اعضای حزب فورزا ایتالیا واگذار شدند: وزارت کشور ابتدا در اختیار کلودیو اسکایولا (۲۰۰۱–۲۰۰۲) و سپس جوزپه پیزانو (۲۰۰۲–۲۰۰۶) قرار گرفت؛ وزارت دفاع به آنتونیو مارتینو (۲۰۰۱–۲۰۰۶) سپرده شد؛ وزارت دارایی را جولیو ترمونتی در دو دوره (۲۰۰۱–۲۰۰۴ و ۲۰۰۵–۲۰۰۶) اداره کرد؛ وزارت صنعت ابتدا در اختیار آنتونیو مارزانو (۲۰۰۱–۲۰۰۵) و سپس دوباره به اسکایولا (۲۰۰۵–۲۰۰۶) واگذار شد؛ و وزارت امور خارجه نیز توسط فرانکو فراتینی (۲۰۰۲–۲۰۰۴) اداره گردید. | ## بخش 3: فورتسا ایتالیا (۱۹۹۴) | علاوه بر این، جانفرانکو فینی، رهبر حزب اتحاد ملی، از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۶ به‌عنوان معاون نخست‌وزیر و وزیر امور خارجه منصوب شد. همچنین روبرتو کاستلی، از چهره‌های برجسته حزب لیگ شمال، از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۶ مسئولیت وزارت دادگستری را بر عهده داشت. این ترکیب وزارتی نشان‌دهنده تمرکز قدرت در دست حزب فورزا ایتالیا و متحدان راست‌گرای آن بود، و بازتابی از استراتژی برلوسکونی برای تثبیت نفوذ سیاسی خود از طریق کنترل کامل بر ساختار اجرایی دولت. در انتخابات پارلمان اروپا در سال ۲۰۰۴، حزب فورتسا ایتالیا با کسب ۲۰٫۱ درصد آرا و ۱۶ کرسی در پارلمان اروپا، در جایگاه دوم قرار گرفت. انتخابات منطقه‌ای در آوریل ۲۰۰۵ ضربه‌ای جدی برای این حزب بود، هرچند که با این حال، این حزب در مناطق شمالی مانند لومباردی و ونتو و جایی در جنوب، جایی که سیسیل پایگاه اصلی آن بود، همچنان قوی باقی ماند. پس از این عملکرد ناامیدکننده انتخاباتی، به دلیل اصرار رهبران اتحادیه مسیحی و دموکرات‌های مرکزی، کابینه ترمیم شد و برلوسکونی سومین کابینه خود را تشکیل داد. دولت برلوسکونی در طول پنج سال ریاست جمهوری خود، مجموعه‌ای از اصلاحات را تصویب کرد: اصلاح سیستم بازنشستگی، اصلاح بازار کار، اصلاح قوه قضائیه و اصلاح قانون اساسی - که مورد اخیر در ژوئن ۲۰۰۶ در یک همه‌پرسی رد شد. در سیاست خارجی، او موضع کشور را به سمت نزدیکی بیشتر به ایالات متحده تغییر داد، در حالی که در سیاست اقتصادی نتوانست کاهش مالیاتی را که آشکارا در طول مبارزات انتخاباتی سال ۲۰۰۱ وعده داده بود، عملی کند. در انتخابات مجلس نمایندگان، حزب FI ۲۳٫۷٪ و ۱۳۷ کرسی و در انتخابات سنا ۲۴٫۰٪ را بدون احتساب ترنتینو-آلتو آدیجه، که کرسی‌های آن به صورت اکثریت نسبی انتخاب می‌شد و به دلیل اتحادش با حزب خودمختار مردم تیرول جنوبی، پایگاه چپ‌گرایان است، به دست آورد. دولت فعلی به رهبری برلوسکونی با اختلاف کمی به ائتلاف اتحادیه باخت، که رومانو پرودی را به عنوان نخست‌وزیر بازگرداند و فورتسا ایتالیا و متحدانش، خانه آزادی‌ها، را به اپوزیسیون تبدیل کرد. در ۳۱ ژوئیه ۲۰۰۷، میکلا ویتوریا برامبیلا، شاگرد و جانشین احتمالی برلوسکونی، نام و لوگوی «حزب آزادی» را ظاهراً با حمایت برلوسکونی ثبت کرد. در ۱۸ نوامبر، پس از آنکه حزب فورزا ایتالیا ادعا کرد که امضای بیش از ۷ میلیون ایتالیایی (از جمله اومبرتو بوسی) را علیه دومین دولت رومانو پرودی برای درخواست از رئیس‌جمهور جورجو ناپولیتانو برای برگزاری انتخابات مجدد جمع‌آوری کرده است، برلوسکونی اعلام کرد که فورزا ایتالیا به زودی با حزب مردم آزادی (PdL) ادغام یا به آن تبدیل خواهد شد. ایدئولوژی فورزا ایتالیا یک حزب راست میانه بود که عمدتاً توسط اعضای سابق دموکراسی مسیحی، حزب سوسیالیست ایتالیا و حزب لیبرال ایتالیا تشکیل شده بود. ایدئولوژی این حزب از لیبرترینیسم تا سوسیال دموکراسی (که اغلب در ایتالیا به عنوان " سوسیالیسم لیبرال " شناخته می‌شود) متغیر بود، از جمله عناصری از آموزه‌های اجتماعی کاتولیک و اقتصاد بازار اجتماعی. [ نیازمند منبع مستقل ] این حزب عضوی از حزب مردم اروپا (EPP) بود و خود را به عنوان حزب نوسازی و مدرنیزاسیون معرفی می‌کرد. پایگاه انتخاباتی حزب فورزا ایتالیا بسیار ناهمگون بود و تفاوت‌های ایدئولوژیک میان رأی‌دهندگان آن تا حد زیادی با ترکیب منطقه‌ای‌شان قابل توضیح است. رأی‌دهندگان شمالی بیشتر از گرایش‌های لیبرترینی اولیه حزب حمایت می‌کردند، در حالی‌که رأی‌دهندگان جنوبی تمایل بیشتری به سیاست‌های دولتی و مداخله‌گر داشتند. مناطق قدرتمند حزب در شمال مانند لومباردی و ونتو، و در جنوب مانند سیسیل و آپولیا، پیش‌تر تحت سلطه حزب دموکراسی مسیحی بودند. در جنوب، بسیاری از چهره‌های برجسته فورزا ایتالیا از اعضای سابق حزب دموکراسی مسیحی بودند، در حالی‌که در شمال، نفوذ لیبرال‌ها در شکل‌گیری جهت‌گیری‌های حزب نقش مهمی ایفا می‌کرد. این ترکیب منطقه‌ای و ایدئولوژیک، حزب را به نهادی با ساختاری پیچیده و چندلایه تبدیل کرده بود که توانست در سراسر کشور مخاطبان متنوعی را جذب کند. فورزا ایتالیا ادعا می‌کرد که حزبی تازه و جدید است و هیچ ارتباطی با آخرین دولت‌های به اصطلاح جمهوری اول ندارد و در عین حال وارث بهترین سنت‌های سیاسی ایتالیا است: آلچیده دِ گاسپری از حزب دموکرات مسیحی، جوزپه ساراگات از حزب سوسیال دموکرات، لوئیجی ایناودی از حزب لیبرال و اوگو لا مالفا از حزب جمهوری‌خواه به عنوان نمادهای حزب در نظر گرفته می‌شدند. «مرامنامه سکولار» که مقدمه اساسنامه حزب نیز بود، حزب را اینگونه توصیف می‌کرد: فورتسا ایتالیا خود را به عنوان پلی بین کاتولیک‌ها و غیرکاتولیک‌ها، که قبلاً در نظام سیاسی جمهوری اول از هم جدا شده بودند، و «اتحاد سه حوزه سیاسی-فرهنگی: کاتولیک لیبرال و مردمی، اومانیسم سکولار، لیبرال و جمهوری‌خواه و سوسیالیسم لیبرال» معرفی کرد. این حزب معمولاً در مسائل اخلاقی به اعضای خود آزادی وجدان می‌داد و رأی‌گیری آزاد را مجاز می‌دانست، مانند مورد همه‌پرسی دربارهٔ تحقیقات سلول‌های بنیادی. با این حال، برخی از چهره‌های برجسته حزب از جمله سیلویو برلوسکونی، جولیو ترمونتی و مارچلو پرا (که خود غیرکاتولیک است اما رابطه نزدیکی با پاپ بندیکت شانزدهم دارد) از موضع «امتناع از رأی‌دادن» حمایت کردند—درخواستی که کلیسای کاتولیک مطرح کرده بود تا مشارکت در همه‌پرسی از آستانه ۵۰ درصد عبور نکند و نتیجه آن الزام‌آور نشود. مارچلو پرا به‌طور فعال برای موفقیت تحریم رأی‌گیری تلاش کرد و بسیاری از اعضای فورتسا ایتالیا نیز از این موضع حمایت کردند، اما برلوسکونی و ترمونتی به‌صراحت اعلام کردند که نظرشان دربارهٔ «امتناع» صرفاً موضع شخصی است و موضع رسمی حزب محسوب نمی‌شود. | ## جمع‌بندی | این رویکرد نشان‌دهنده تلاش حزب برای حفظ تعادل میان احترام به ارزش‌های مذهبی و آزادی فردی اعضا در تصمیم‌گیری‌های اخلاقی بود.