موضوع مقاله: میلنا رودنیتسکا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # میلنا رودنیتسکا | مقدمه: میلِنا ایوانیونا رودنیتسکا (؛ ۱۵ ژوئیهٔ ۱۸۹۲ – ۲۹ مارس ۱۹۷۶) آموزگار، فعال حقوق زنان، سیاستمدار و نویسندهٔ اهل اوکراین بود. | ## بخش 1: میلنا رودنیتسکا | او یکی از تأثیرگذارترین رهبران جنبش زنان گالیسیا در دورهٔ میان دو جنگ به‌شمار می‌رفت و مقالاتی در نشریات گوناگون منتشر کرد. به‌عنوان عضو سیم در فاصلهٔ ۱۹۲۸ تا ۱۹۳۵، مسائل مربوط به سرکوب توسط مقامات دولتی را به عرصهٔ جهانی کشاند، از جمله تلاش‌های رژیم لهستان برای سرکوب فرهنگ اوکراینی‌های اقلیت و انکار قحطی در اوکراین توسط رژیم شوروی در جریان هولودومور. با اشغال اوکراین توسط شوروی و نازی‌ها، رودنیتسکا کشور را ترک کرد و تا پایان عمر در تبعید زندگی کرد و در طول اقامت در اروپا و ایالات متحده به نگارش کتاب‌ها و مقالات ادامه داد. اوایل زندگی میلنا رودنیتسکا در ۱۵ ژوئیهٔ ۱۸۹۲ در زبوریف، گالیسیا در اتریش-مجارستان از پدری به نام ایوان رودنیتسکی و مادری به نام اولگا (با نام اصلی ایدا اشپیگل) زاده شد. پدر رودنیتسکا از طبقهٔ اشراف اوکراینی بود و پس از پایان تحصیلات حقوق در دانشگاه لویو، به‌عنوان دفتردار اسناد رسمی در غرب اوکراین فعالیت می‌کرد. ازدواج آن‌ها با مخالفت هر دو خانواده روبه‌رو شده بود و این زوج نزدیک به یک دهه ازدواج خود را به تأخیر انداختند، زیرا بدون رضایت والدین، ازدواج پیش از ۲۴ سالگی ممکن نبود. هنگامی که ایدا خانه را ترک کرد، به مسیحیت گروید و نام خود را به اولگا تغییر داد، سرانجام این دو ازدواج کردند و بعدها صاحب پنج فرزند شدند: (۱۸۸۹–۱۹۷۵)، یک لغت‌شناس؛ ولودیمیر (۱۸۹۱–۱۹۷۵)، وکیل؛ میلنا؛ (۱۸۹۶–۱۹۹۵)، یک مقاله‌نویس و جستار؛ و آنتین (۱۹۰۲–۱۹۷۵)، آهنگساز و رهبر اپرای کی‌یف. خانوادهٔ رودنیتسکا در خانه به زبان لهستانی سخن می‌گفتند و مادرش هرگز به زبان اوکراینی تسلط نیافت، هرچند فرزندانش را به‌عنوان اوکراینی پرورش داد. رودنیتسکا که به پدرش بسیار نزدیک بود، از مرگ او در سال ۱۹۰۶ به‌شدت متأثر شد، رخدادی که موجب انتقال خانواده به لویو شد. او آموزش‌های ابتدایی خود را در خانه گذراند، سپس در دبیرستان کلاسیک لویو تحصیل کرد و در سال ۱۹۱۰ وارد دانشگاه لویو شد تا فلسفه بخواند و بعدها با مدرکی در تدریس فلسفه و ریاضیات فارغ‌التحصیل شد. در جریان جنگ جهانی اول، خانواده در وین زندگی می‌کردند، جایی که رودنیتسکا تا سال ۱۹۱۷ در دانشگاه وین تحصیل کرد و مدرکی در پداگوژی گرفت؛ هرچند تحصیلات دکتری را آغاز کرد، اما آن را به پایان نرساند. زندگی حرفه‌ای رودنیتسکا در سال ۱۹۱۸ به‌عنوان روزنامه‌نگار در نشریهٔ دوهفته‌نامهٔ Наша Мета (هدف ما) آغاز به کار کرد. سال بعد با ، وکیل و سیاستمداری که او نیز در لویو تحصیل کرده و در اتریش زندگی می‌کرد، ازدواج کرد. تا پایان همان سال، این زوج صاحب تنها فرزند خود، ایوان شدند و خانهٔ آن‌ها به‌سرعت به محل گردهمایی رهبران جامعهٔ روشنفکری اوکراینیِ ساکن وین تبدیل شد. در همین زمان، در گالیسیا، جنگ لهستان و اوکراین به انتقال سرزمینی به دولت لهستان و اجرای سیاست‌هایی برای سرکوب جمعیت‌های اقلیت انجامیده بود. هرچند رودنیتسکا از جنبش ملی اوکراین حمایت می‌کرد، اما معتقد بود که به زنان نقش‌های فرودستی واگذار شده است. | ## بخش 2: میلنا رودنیتسکا | او توجه خود را بر سازمان‌دهی زنان و مشارکت دادن آنان در ارتقای آگاهی مدنی یک ملت اوکراینی متمرکز کرد. پسرش که در میان خانوادهٔ او بزرگ شد، بعدها نام خانوادگی مادرش را برای خود برگزید. رودنیتسکا به یکی از فعالان برجستهٔ اتحادیه زنان اوکراین تبدیل شد؛ سازمانی که در سال ۱۹۲۰ به بنیان‌گذاری آن کمک کرده بود. او به همراه دیگر اعضای رهبری، از جمله ، ایرینا سیچینسکا، و دیگران، به سازمان‌دهی مجلات زنان، کنفرانس‌ها و تعاونی‌ها پرداخت. تقریباً در همین زمان، در سال ۱۹۲۱، او در مدرسهٔ تربیت معلم مشغول به کار شد و بعدها در مؤسسهٔ عالی تربیتی، هر دو در لویو، فعالیت کرد، اما در سال ۱۹۲۸ تدریس را کنار گذاشت و تمرکز خود را به‌طور کامل بر مسائل اجتماعی و سیاسی معطوف کرد. پس از پیوستن به اتحاد ملی دموکراتیک اوکراین، رودنیتسکا در سال ۱۹۲۸ به‌عنوان نمایندهٔ این حزب به سیم (مجلس لهستان) راه یافت و تا سال ۱۹۳۵ در آن سمت خدمت کرد. در همان سال، او به‌عنوان رئیس اتحادیهٔ زنان انتخاب شد و تا سال ۱۹۳۹ در این سمت باقی ماند. تا سال ۱۹۳۹، فعالیت‌های روزنامه‌نگاری خود را نیز ادامه داد و در چندین نشریهٔ فمینیستی مانند زن ، زن-شهروند ، زن اوکراینی مطلب منتشر کرد و صفحهٔ زنان روزنامهٔ روزانهٔ اوکراینی کنش را ویرایش می‌کرد. در پارلمان، رودنیتسکا مدافعی سرسخت برای اوکراین بود و مقامات لهستانی را به‌دلیل سرکوب فرهنگ اوکراینی، از جمله مدارس و نهادهای دینی، مورد انتقاد قرار می‌داد. او که در کمیته‌های آموزش و امور خارجه عضویت داشت، سخنرانی‌های متعددی ایراد کرد و به‌عنوان خطیبی کاریزماتیک شناخته می‌شد. در سال ۱۹۳۱، او یکی از سه نمایندهٔ اوکراین بود که پروندهٔ شکایت علیه مقامات لهستانی را به جامعه ملل ارائه کردند و این سرکوب را «کارزار آرام‌سازی» برای خاموش کردن جمعیت اقلیت اوکراینی خواندند. در جریان قحطی ۱۹۳۲–۱۹۳۳، او به‌عنوان نایب‌رئیس کمیتهٔ عمومی نجات انتخاب شد و نشست‌هایی با حضور سیاستمداران، دانشمندان و آموزگاران برای بررسی بحران و ارائهٔ کمک‌های غذایی سازمان‌دهی کرد. از طریق ارتباطات بین‌المللی خود با سازمان‌های زنان، رودنیتسکا مأمور شد تا حمایت‌های بین‌المللی را جلب کرده و وضعیت را به اطلاع جامعهٔ ملل برساند. «قحطی بزرگ (هولودومور) بزرگ‌ترین فاجعه در اوکراین بود—هم از نظر تعداد قربانیان و هم از نظر رنج انسانی» ~ میلنا رودنیتسکا، یادبود ۲۰۱۵ هولودومور در ۲۹ سپتامبر ۱۹۳۳، در ژنو، نمایندگان ۱۴ کشور گرد هم آمدند و رودنیتسکا به همراه دیگر اعضای هیئت اوکراینی یافته‌های خود دربارهٔ قحطی و نیاز به کمک‌های بین‌المللی را ارائه کردند. پس از چند ساعت، تصمیم جامعهٔ ملل این بود که قحطی مسئله‌ای داخلی برای اتحاد جماهیر شوروی است، که عضو این سازمان نبود، و بنابراین کمکی ارائه نخواهد شد. مقامات صلیب سرخ با مسئولان شوروی تماس گرفتند تا اجازهٔ سازمان‌دهی کمک‌های بین‌المللی را دریافت کنند، اما رئیس جمعیت هلال احمر شوروی، Avel Yenukidze، وجود هرگونه قحطی در اوکراین را انکار کرد. | ## بخش 3: میلنا رودنیتسکا | رودنیتسکا در کنفرانس بین‌المللی دیگری که در دسامبر ۱۹۳۳ در وین برگزار شد، سخنرانی کرد و از جامعهٔ جهانی خواست تا استالینیسم را تحت فشار قرار دهد تا بحران را بپذیرد و اجازهٔ ارسال کمک را بدهد. در سال ۱۹۵۸، کتاب او با عنوان Боротьба за правду про Великий Голод (مبارزه برای حقیقت دربارهٔ قحطی بزرگ) استدلال کرد که این قحطی نتیجهٔ فشار سازمان‌یافتهٔ کرملین برای «درهم‌شکستن دهقانان اوکراینی از طریق جمع‌سپاری به‌منظور مهار مردم سرکش اوکراین» بوده است. در دوره میان‌دوجنگ، رودنیتسکا یکی از نیرومندترین صداها در جنبش زنان اوکراین بود. هنگامی که آدولف هیتلر در سال ۱۹۳۳ به قدرت رسید، او تغییراتی را که تقریباً بلافاصله در محدودسازی زندگی زنان اعمال شد ارزیابی کرد. قوانین وضع‌شده توسط آلمان نازی زنان را از اشتغال در خدمات دولتی منع می‌کرد، سهمیه‌هایی برای دسترسی آنان به آموزش عالی تعیین می‌کرد، و از ورود آنان به حرفهٔ حقوق جلوگیری می‌کرد، از جمله دیگر محدودیت‌ها. در واکنش به این اقدامات، رودنیتسکا مقاله‌ای طنزآمیز نوشت که در مجلهٔ صدای زنان منتشر شد و در آن دیدگاه رژیم دربارهٔ زنان را به‌صورت موجوداتی تصویر کرد که هیچ هدفی جز آشپزی، نظافت و زایش ندارند. در زمانی که زنان اوکراینی به این باور رسیده بودند که زن ایده‌آل کسی است که به آگاهی سیاسی و فعالیت اجتماعی متعهد باشد و به‌طور آگاهانه دربارهٔ مادری تصمیم بگیرد، دیدگاه آلمانی موجب نگرانی‌های جدی شد و تلاش‌ها برای ایجاد مدارس مادری در مناطق تحت اشغال آلمان با مقاومت روبه‌رو گردید. رودنیتسکا در سال ۱۹۳۴ به سازمان‌دهی نخستین کنگرهٔ زنان اوکراین در ایوانو-فرانکیفسک کمک کرد و سپس در سال ۱۹۳۷ به‌عنوان رئیس اتحادیهٔ جهانی زنان اوکراین انتخاب شد. در اواخر دههٔ ۱۹۳۰، دولت لهستان فعالیت اعضای اتحادیهٔ زنان را به‌دقت زیر نظر داشت، برخی از رهبران را بازداشت کرد و تلاش نمود این سازمان را به‌طور کامل ممنوع کند. در سال ۱۹۳۹، در جریان تهاجم شوروی به لهستان، رژیم گالیسیا را ضمیمه کرد و فعالان ملی‌گرا را وادار به فرار نمود. رودنیتسکا که از سرکوب‌های احتمالی رژیم شوروی بیم داشت، به کراکوفِ تحت اشغال نازی‌ها رفت. بعدها در سال ۱۹۴۰ به برلین نقل مکان کرد، جایی که پسرش تحصیلات خود را—که پیش‌تر در لویو آغاز کرده بود—به پایان می‌رساند. او در تبعید به نوشتن ادامه داد، به برلین بازگشت و سپس بین سال‌های ۱۹۴۵ تا ۱۹۵۰ کمیتهٔ امداد اوکراین در ژنو را اداره کرد. در سال ۱۹۵۰ به نیویورک رفت و هشت سال در آنجا ماند، سپس به اروپا بازگشت، ابتدا به رم و در نهایت در مونیخ ساکن شد. درگذشت و میراث رودنیتسکا در ۲۹ مارس ۱۹۷۶ در مونیخ درگذشت و در ۲ آوریل ۱۹۷۶ در بخش اوکراینی گورستان والدفریدهوف در میدان لورتوپلاتس در مونیخ به خاک سپرده شد. بقایای او در سال ۱۹۹۳ به لویو منتقل و در گورستان لیچاکیو، در کنار دیگر اعضای خانواده‌اش، دوباره به خاک سپرده شد. | ## جمع‌بندی | مقالات، نامه‌ها، اسناد) به‌کوشش مارتا بوهاتچفسکی-خومیاک، میروسلاوا دیادیوک و یاروسلاو پلنسکی و با حمایت اتحادیهٔ اوکراینی‌های آمریکا منتشر شد.