aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: نحوشا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نحوشا | مقدمه: این روستا در پنج کیلومتری شمال شرقی بیت غوفرین و در حوزه اداری منطقه آماری ماتیه یهودا واقع شده‌است. | ## بخش 1: نحوشا | نحوشا نخستین‌بار در سال ۱۹۵۵ بنیان‌گذاری شد اما پس از مشکلات اجتماعی و اقتصادی در دهه ۱۹۶۰ متروک شد و سرانجام در سال ۱۹۸۱ بازتأسیس گردید. این روستا در ارتفاع ۴۲۱ متری از سطح دریا در مرز دشت شفلا و دامنه‌های غربی کوه‌های یهودا قرار دارد و نزدیک به ۳۵ کیلومتر از ساحل دریای مدیترانه و نزدیک به ۳۲ کیلومتر جنوب غربی اورشلیم فاصله دارد. پیشینه بنیان‌گذاری و دوره نخست این موشاو در سپتامبر ۱۹۵۵ بر زمین‌هایی بنا شد که پیش‌تر متعلق به روستای فلسطینی تخلیه‌شده‌ام‌بُرج بود. در روستای ام‌بُرج بقایای ساختمانی از دوران روم باستان وجود داشت و در سال ۱۹۴۵ حدود ۱۴۰ نفر در آن زندگی می‌کردند. این روستا در اکتبر ۱۹۴۸ به تصرف نیروهای اسرائیلی درآمد و پس از آن سکونت عربی در آن پایان یافت. نحوشا در آغاز به صورت یک پایگاه نظامی-کشاورزی از نوع «ناحال» و به دست هسته‌ای از جوانان دین‌دار تأسیس شد. | ## بخش 2: نحوشا | ساکنان آن از مهاجران یمنی، طرابلسی، مراکشی، فرانسوی، لهستانی، رومانیایی و یهودیان بومی تشکیل می‌شدند. ترک و بازتأسیس استقرار مدنی در نحوشا موفق نبود و با وجود کمک‌های ساکنان مشوئوت یتسحاق، مردم روستا را ترک کردند. تلاش برای راه‌اندازی مزرعه پرورش گاو و نیز طرح سال ۱۹۶۴ برای ایجاد مزرعه گاوچرانی با مهاجران آرژانتینی نیز ناکام ماند. در سال ۱۹۶۸ (بر پایه منبع انگلیسی) یا ۱۹۶۵ (بر پایه منبع عبری) روستا کاملاً خالی از سکنه شد. در سال ۱۹۸۱ نحوشا دوباره به عنوان موشاو کارگری وابسته به سازمان موشاوهای هپوعل همیزراحی با ۳۰ قطعه زمین کشاورزی بازتأسیس شد. در سال ۱۹۹۴ تبدیل موشاو به یک روستای جمعی (یشوو کهیلاتی) شامل ۲۰۰ قطعه مسکونی در کنار ۵۰ قطعه کشاورزی تصویب شد. | ## بخش 3: نحوشا | در سال ۲۰۰۷ بازاریابی قطعات مسکونی آغاز شد و خانه‌ها در سال‌های ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۲ سکنه‌دار شدند. جغرافیا نحوشا در ارتفاع ۴۲۱ متری از سطح دریا در مرز پهنه کشاورزی شفلا و دامنه‌های جنگلی غربی کوه‌های یهودا جای دارد. در جنوب و شرق روستا مجموعه جنگلی گسترده‌ای قرار دارد که وادی ناحال گوورین از میان آن می‌گذرد. موشاو در نزدیک به ۲ کیلومتری خط سبز واقع است که اسرائیل را از کرانه باختری جدا می‌کند. جمعیت روستا رشد پیوسته‌ای داشته و در پایان سال ۲۰۱۴ به ۱٬۱۴۳ نفر رسیده که نسبت به سال پیش از آن ۱۲٫۳ درصد افزایش یافته‌است. در این کاوش نزدیک به ۳۰ ورودی به غارهای کنده‌شده در سنگ، ۱۰ غار زنگوله‌ای با دیوارهای اندودشده، گورهای کنده‌شده در سنگ با طاقچه‌های دفن (کوخیم)، کلومباریوم، تأسیسات کشاورزی که بعدها به مجموعه پنهان‌گاه زیرزمینی دوره بار کوخبا تبدیل شده بودند و یک اصطبل شناسایی شد. | ## جمع‌بندی | قطعات سفالینه یافت‌شده در محل به دوره‌های حشمونیان، رومی و بیزانسی و به‌ندرت به دوره قرون وسطی تعلق دارند.
موضوع مقاله: نطف | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نطف | مقدمه: این شهرک در کوه‌های یهودیه و در فاصلهٔ نزدیک به ۱۹ کیلومتری غرب اورشلیم قرار دارد و از نظر اداری زیر نظر منطقه آماری ماتیه یهودا است. | ## بخش 1: نطف | نام این شهرک از واژهٔ عبری به معنای اشک‌درخت (استکته) گرفته شده که یکی از ادویه‌های به‌کاررفته در هیکل سلیمان بود. شهرک در میان دو دره بر روی یک ستیغ در ارتفاع نزدیک به ۵۰۰ متری از سطح دریا جای گرفته‌است. پیشینه بنیان‌گذاری به گفتهٔ ولید خالدی، نطف در سال ۱۹۸۲ بر زمین‌های متعلق به روستای تخلیه‌شدهٔ فلسطینی بیت ثول بنیان‌گذاری شد و کمتر از یک کیلومتر جنوب محل روستای نطاف جای دارد. بر پایهٔ گزارش روزنامهٔ داوار، ۴۰ خانوادهٔ اسرائیلی این زمین را از اعراب ابو غوش خریدند. فرایند خرید با نزاع‌های حقوقی همراه بود که در نهایت گروه مهاجران با بهره‌گیری از عکس‌های هوایی و اسناد بایگانی توانستند مالکیت عربی زمین و در پی آن قانونی بودن خرید را اثبات کنند. چند سال پس از استقرار، شهرک به رسمیت شناخته شد و در اواخر دههٔ ۱۹۸۰ جادهٔ دسترسی ساخته شد و شبکه‌های برق، آب و تلفن به‌تدریج متصل شدند. | ## بخش 2: نطف | روستای نطاف در گوشهٔ شمال‌غربی شهرک کنونی، تا سال ۱۹۴۸ روستای عربی نطاف قرار داشت. روستا در آوریل ۱۹۴۸ به تصرف نیروهای اسرائیلی درآمد و ساختمان‌های آن به‌جز یک خانه ویران شد. جغرافیا نطف بر ستیغی میان درهٔ کفیرا در شمال و درهٔ حمیشا در جنوب جای گرفته و ارتفاع آن نزدیک به ۵۰۰ متر از سطح دریا است. از نظر موقعیت، نطف نزدیک به ۳۶ کیلومتری ساحل دریای مدیترانه و نزدیک به ۱۶ کیلومتری شمال‌غرب بافت تاریخی اورشلیم قرار دارد. چشمهٔ نطف چشمهٔ نطف که مشرف به درهٔ کفیرا است، مقصدی پرطرفدار برای پیاده‌گردی به‌شمار می‌رود. آب از غاری از راه آبراهه‌ای به آبگیری گلابی‌شکل (۵×۵ متر) می‌ریزد که بیرون آمدن از آن دشوار است. | ## بخش 3: نطف | ارتفاع آب در این آبگیر زنگوله‌ای‌شکل پس از پایان زمستان می‌تواند به هفت متر برسد. هنگام بنیان‌گذاری مقرر شده بود که یک‌سوم اعضا دین‌دار باشند، اما با گذشت زمان شمار ساکنان مذهبی کاهش یافته‌است. در شهرک یک کنیسه وجود دارد که به هیچ‌یک از جریان‌های یهودیت وابسته نیست و سه بخش برای نیایش دارد: بخش مردان، بخش زنان و بخش مختلط. اقتصاد گروه بنیان‌گذاران در نظر داشتند شهرکی بسازند که ساکنانش دست‌کم بخشی از درآمد خود را از کار در محل و به‌ویژه کشاورزی به دست آورند. | ## جمع‌بندی | این هدف در عمل محقق نشد و تنها شمار اندکی از ساکنان در محل کار می‌کنند؛ برخی به تولید پنیر بز می‌پردازند.
موضوع مقاله: نهورا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نهورا | مقدمه: این شهرک در دشت ساحلی اسرائیل در نزدیک به ۵ کیلومتری غرب کریات گت و در شرق جادهٔ ۳۵۲ جای دارد و زیر نظر شورای منطقه‌ای لاخیش اداره می‌شود. | ## بخش 1: نهورا | نهورا بزرگ‌ترین شهرک در شورای منطقه‌ای لاخیش به‌شمار می‌رود و بیش از ۱٬۵۰۰ نفر جمعیت دارد. نهورا در سال ۱۹۵۵ به عنوان بخشی از برنامهٔ آبادسازی منطقهٔ حِوِل لاخیش بنیان‌گذاری شد و از آغاز به عنوان مرکز خدمات‌رسانی برای شهرک‌های پیرامونی طراحی شده بود. جغرافیا نهورا در دشت ساحلی اسرائیل در ناحیهٔ شفلا و در ارتفاع ۹۷ متری از سطح دریا واقع است. | ## بخش 2: نهورا | این شهرک در نزدیک به ۱۵ کیلومتری ساحل دریای مدیترانه، حدود ۵۰ کیلومتری جنوب تل‌آویو، حدود ۵۴ کیلومتری جنوب‌غربی بیت‌المقدس و ۶ کیلومتری غرب شهر کریات گت جای دارد. نهورا از راه جادهٔ محلی شمارهٔ ۳۵۲ که در شمال شهرک به بزرگراه شمارهٔ ۳۵ می‌پیوندد به شبکهٔ حمل‌ونقل متصل است. پیشینه نهورا در سال ۱۹۵۵ به عنوان بخشی از طرح ایجاد شبکهٔ یکپارچهٔ سکونتگاهی در منطقهٔ حِوِل لاخیش پس از تأسیس دولت اسرائیل بنیان‌گذاری شد. | ## بخش 3: نهورا | این شهرک بر پایهٔ طرحی نوآورانه به عنوان مرکز روستایی برای خدمات‌رسانی به موشاوهای پیرامونی ساخته شد. نهورا بر روی زمین‌های روستاهای تخلیه‌شدهٔ فلسطینی کراتیا و الفالوجه بنا شده‌است. در این شهرک ساختمان شورای منطقه‌ای لاخیش، دبستان دولتی، مرکز خرید، سالن فرهنگی و نمایش، زمین تنیس، زمین فوتبال منطقه‌ای، زمین بسکتبال، مهدکودک، کتابخانهٔ منطقه‌ای، استخر منطقه‌ای، مرکز روزانهٔ سالمندان و درمانگاه منطقه‌ای قرار دارد. | ## جمع‌بندی | بر پایهٔ داده‌های سال ۲۰۱۴ جمعیت آن ۱٬۱۴۵ نفر بود که در طول آن سال ۱٫۱ درصد رشد داشت.
موضوع مقاله: گزارش کمیته حقیقت‌یاب شرم‌الشیخ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # گزارش کمیته حقیقت‌یاب شرم‌الشیخ | مقدمه: گزارش کمیته حقیقت‌یاب شرم‌الشیخ (با نام غیر رسمی گزارش میچل) گزارشی است که از سوی یک کمیتهٔ بین‌المللی حقیقت‌یاب به ریاست جرج جی. | ## بخش 1: گزارش کمیته حقیقت‌یاب شرم‌الشیخ | این گزارش علل احتمالی انتفاضهٔ الاقصی را بررسی کرده و پیشنهادهایی برای پایان دادن به خشونت، بازسازی اعتماد و ازسرگیری مذاکرات ارائه می‌دهد. کمیتهٔ حقیقت‌یاب شرم‌الشیخ در پی نشست اضطراری سران در ۱۷ اکتبر ۲۰۰۰ تشکیل شد و افزون بر جرج میچل که پیش‌تر نقش میانجیگری در مناقشهٔ ایرلند شمالی را بر عهده داشت، از اعضایی چون خاویر سولانا، وارن رادمن، سلیمان دمیرل و توربیورن یاگلند تشکیل می‌شد. از مهم‌ترین یافته‌های این گزارش آن بود که بازدید آریل شارون از حرم شریف (مسجدالاقصی) سبب آغاز انتفاضه نبوده، اما زمان‌بندی نامناسبی داشته و پیامد تحریک‌آمیز آن قابل پیش‌بینی بوده‌است. پیشینه در نشست اضطراری سران که در ۱۷ اکتبر ۲۰۰۰ برگزار شد، طرف‌های درگیری تصمیم گرفتند کمیته‌ای حقیقت‌یاب تشکیل دهند تا علل انتفاضه دوم را بررسی کند و زمینه را برای بازگشت به مذاکرات فراهم سازد. | ## بخش 2: گزارش کمیته حقیقت‌یاب شرم‌الشیخ | تشکیل این کمیته به درخواست طرف‌ها از رئیس‌جمهور وقت آمریکا، بیل کلینتون، صورت گرفت. میچل (رئیس کمیته) — سناتور پیشین آمریکا و میانجی مناقشهٔ ایرلند شمالی خاویر سولانا — مسئول سیاست خارجی اتحادیهٔ اروپا وارن رادمن — سناتور پیشین آمریکا سلیمان دمیرل — رئیس‌جمهور پیشین ترکیه توربیورن یاگلند — وزیر امور خارجهٔ پیشین نروژ محتوای گزارش پیوند با خشونت بر پایهٔ گزارش میچل، دولت اسرائیل مدعی شد که عامل بی‌واسطهٔ خشونت‌ها شکست مذاکرات کمپ دیوید در ۲۵ ژوئیه ۲۰۰۰ بود و خشونت فلسطینی از سوی رهبری تشکیلات خودگردان برنامه‌ریزی شده بود تا با «تحریک و ایجاد تلفات فلسطینی، ابتکار عمل دیپلماتیک را بازپس گیرد». سازمان آزادی‌بخش فلسطین بر پایهٔ همان گزارش، برنامه‌ریزی‌شده بودن انتفاضه را رد کرد و اعلام نمود که «کمپ دیوید چیزی نبود جز تلاش اسرائیل برای گسترش فشاری که بر زمین اعمال می‌کند به میز مذاکرات». گزارش همچنین اشاره داشت که از دیدگاه سازمان آزادی‌بخش فلسطین، اسرائیل به ناآرامی‌ها با «کاربرد افراطی و غیرقانونی نیروی مرگبار علیه تظاهرکنندگان» پاسخ داد و تصاویر گسترده‌ای که از محمد الدره در غزه در ۳۰ سپتامبر منتشر شد — هنگامی که در پناه پدرش هدف گلوله قرار گرفت — این برداشت را تقویت کرد. | ## بخش 3: گزارش کمیته حقیقت‌یاب شرم‌الشیخ | میچل در نتیجه‌گیری خود اعلام کرد: پیشنهادها برای بازگرداندن فرایند صلح اسرائیل و فلسطین به مسیر خود پس از شکست نشست کمپ دیوید، کمیته خواستار اقدام در سه مرحله شد: توقف فوری همهٔ اقدامات خشونت‌بار؛ بازسازی اعتماد از راه تلاش گسترده از سوی تشکیلات خودگردان فلسطین برای جلوگیری از تروریسم، توقف گسترش شهرک‌های اسرائیلی و دیگر اقدامات اعتمادساز؛ ازسرگیری مذاکرات. هرچند دولت اسرائیل و تشکیلات خودگردان فلسطین یافته‌های گزارش را با تحفظاتی پذیرفتند، هیچ‌یک توصیه‌ها را اجرا نکردند. | ## جمع‌بندی | نخست‌وزیر اسرائیل آریل شارون مهم‌ترین خواسته یعنی توقف شهرک‌سازی را رد کرد و استدلال نمود که خانواده‌های ساکن شهرک‌ها به‌طور طبیعی رشد خواهند کرد.
موضوع مقاله: نتیو هالامد-هه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نتیو هالامد-هه | مقدمه: نام این کیبوتص به یاد ۳۵ سرباز هاگانا نام‌گذاری شده که در جریان جنگ داخلی ۱۹۴۷–۱۹۴۸ در فلسطین تحت قیمومت بریتانیا هنگام تلاش برای رساندن آذوقه به کیبوتص‌های گوش عتصیون کشته شدند. | ## بخش 1: نتیو هالامد-هه | در سال ۲۰۰۷ گروه رقص ورتیگو دهکده اکو-هنری ورتیگو را به‌عنوان مرکز آموزشی بوم‌شناسی و هنر در این کیبوتص بنیان‌گذاری کرد. پیشینه نتیو هالامد-هه در ۱۶ اوت ۱۹۴۹ توسط سربازان بازنشسته از خدمت بر زمین‌هایی که پیش‌تر به روستای بیت نتیف تعلق داشت بنیان‌گذاری شد. بنیان‌گذاران اعضای گروهان چهارم پالماخ از تیپ ۱۰ هارئیل بودند و نام نخست شهرک «پلد» بود که سرنام «پلوگا دالد» یعنی «گروهان دالد» (دالد چهارمین حرف الفبای عبری) است. روستای بیت نتیف پیشینه‌ای کهن داشت؛ در تورات با نام «تاپوآخ» شناخته می‌شد و رومیان آن را «بیت لتفا» می‌نامیدند. | ## بخش 2: نتیو هالامد-هه | این روستا در اکتبر ۱۹۴۸ در جریان عملیات هاهار به تصرف اسرائیل درآمد و ساختمان‌های آن به‌جز یک خانه به‌کلی ویران شد. سپس نام کیبوتص به نتیو هالامد-هه تغییر یافت تا یادآور ۳۵ سرباز هاگانا باشد که در سال ۱۹۴۸ هنگام تلاش برای رساندن آذوقه به شهرک‌های محاصره‌شده گوش عتصیون کشته شدند. تا سال ۱۹۶۷ این کیبوتص ویژگی یک شهرک مرزی را داشت و در نزدیکی خط تماس نیروهای اسرائیل و اردن قرار داشت. جغرافیا نتیو هالامد-هه در ارتفاع ۳۰۴ متری از سطح دریا در تپه‌ماهورهای کشاورزی شفلا و نزدیک دامنه‌های جنگلی کوه‌های یهودا در دره نحال هاالا واقع شده‌است. | ## بخش 3: نتیو هالامد-هه | این کیبوتص ۳۵ کیلومتر از ساحل دریای مدیترانه، نزدیک به ۴۷ کیلومتر جنوب شرقی تل‌آویو، نزدیک به ۲۶ کیلومتر جنوب غربی بخش تاریخی اورشلیم و ۶ کیلومتر جنوب بیت شمش فاصله دارد. کیبوتص ۵ کیلومتر از خط سبز فاصله دارد که اسرائیل را در مرزهای شناخته‌شده بین‌المللی‌اش از کرانه باختری رود اردن جدا می‌کند. دهکده اکو-هنری ورتیگو در سال ۲۰۰۷ گروه رقص ورتیگو دهکده اکو-هنری ورتیگو را به‌عنوان مرکزی آموزشی برای بوم‌شناسی و هنرها در کیبوتص نتیو هالامد-هه بنیان‌گذاری کرد. | ## جمع‌بندی | + روند دگرگونی جمعیت نتیو هالامد-ههسال۱۹۶۱۱۹۷۲۱۹۸۳۱۹۹۵۲۰۰۱۲۰۰۵۲۰۰۷۲۰۱۰۲۰۱۴جمعیت ۱۰۹ ۲۸۷ ۴۰۷ ۳۷۱ ۴۳۴ ۳۸۲ ۳۹۰ ۵۲۸ ۵۸۹ افراد سرشناس ییفتاح رون-تال (زادهٔ ۱۹۵۶)، سرلشکر بازنشسته ارتش اسرائیل، رئیس سازمان بنادر (۲۰۰۷–۲۰۱۰) و شرکت برق اسرائیل (از ۲۰۱۰).
موضوع مقاله: میشمار هشیوعا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # میشمار هشیوعا | مقدمه: این روستا در نزدیکی بیت دگان جای دارد و از نظر اداری به شورای منطقه‌ای سدوت دان وابسته است. | ## بخش 1: میشمار هشیوعا | میشمار هشیوعا در سال ۱۹۴۹ به دست سربازان ترخیص‌شده از ارتش اسرائیل بنیان‌گذاری شد و نام آن به یاد هفت نگهبان (نوتریم) است که در ۲۲ ژانویه ۱۹۴۸ در نزدیکی یازور کشته شدند. این روستا بر زمین‌هایی ساخته شد که پیش‌تر به روستای فلسطینی بیت دجن تعلق داشت و در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل تخلیه شده بود. موشاو در بخش جنوب‌شرقی کلان‌شهر تل‌آویو واقع شده و چهار بزرگراه اصلی آن را دربرمی‌گیرند. فرودگاه بین‌المللی بن‌گوریون نیز در فاصلهٔ نزدیک به ۵ کیلومتری شرق آن قرار دارد. بنیان‌گذاران آن گروهی از کهنه‌سربازان ارتش اسرائیل بودند که پس از پایان جنگ ۱۹۴۸ تصمیم به زندگی روستایی گرفتند. | ## بخش 2: میشمار هشیوعا | روستا بر روی زمین‌هایی بنا شد که به روستای فلسطینی بیت دجن تعلق داشت و در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل از سکنه خالی شده بود. نام روستا به یاد هفت تن از نوتریم (نگهبانان یهودی دوران قیمومت بریتانیا) نهاده شد که در ۲۲ ژانویه ۱۹۴۸ در نبردهای نزدیک یازور کشته شدند. این روستا در حدود ۸ کیلومتری جنوب‌شرق مرکز تل‌آویو، نزدیک به ۴۷ کیلومتری شمال‌غرب بخش تاریخی اورشلیم و ۳ کیلومتری شرق شهر حولون جای دارد. چهار بزرگراه اصلی اطراف موشاو را دربرمی‌گیرند: بزرگراه شمارهٔ ۱ (تل‌آویو–اورشلیم) از شمال‌شرق، بزرگراه شمارهٔ ۴ از شمال‌غرب، بزرگراه شمارهٔ ۴۴ از جنوب‌غرب و جادهٔ شمارهٔ ۴۱۲ از جنوب‌شرق. در شمال موشاو، زباله‌دان مرکزی سابق کلان‌شهر تل‌آویو (حیریا) قرار داشت که در آغاز سدهٔ بیست‌ویکم به پارک شارون تبدیل شد. | ## بخش 3: میشمار هشیوعا | هر قطعه زمین کشاورزی در حدود ۱۲ دونام وسعت دارد و افزون بر آن مزارع کوچک کمکی نیز وجود دارد. در دهه‌های اخیر شمار کشاورزان کاهش یافته و بیشتر ساکنان دارای پیشه‌های آزاد هستند که بیرون از روستا کار می‌کنند. در میشمار هشیوعا کسب‌وکارهای گوناگونی مانند اقامتگاه‌های گردشگری، گلفروشی، فروشگاه‌های لوازم خودرو، نهالستان‌های گیاهان زینتی و مراکز آبگرم درمانی (اسپا) فعالیت دارند. | ## جمع‌بندی | اِفرایم آگام، از ساکنان روستا و بازماندهٔ هولوکاست از هلند، ساختمانی به شکل آسیاب بادی در خانه خود ساخت تا یاد یهودیان هلندی جان‌باخته در هولوکاست را گرامی بدارد.
موضوع مقاله: میشمرت | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # میشمرت | مقدمه: این روستا در دشت شارون در نزدیکی نتانیا و تقاطع هشارون واقع شده و مساحتی برابر ۳٬۸۰۰ دونوم دارد. | ## بخش 1: میشمرت | میشمرت در سال ۱۹۴۶ توسط سربازانی که از نیروی زمینی بریتانیا ترخیص شده بودند بنیان‌گذاری شد. این روستا در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل به موشاو حروت منتقل شد و پس از جنگ در مکان کنونی خود بازتأسیس گردید. جغرافیا میشمرت در دشت ساحلی اسرائیل و به‌طور مشخص در دشت شارون در ارتفاع ۶۴ متری از سطح دریا جای گرفته‌است. این روستا در حدود ۱۰ کیلومتری ساحل دریای مدیترانه، نزدیک به ۲۲ کیلومتری شمال شرق مرکز تل‌آویو و ۵ کیلومتری شمال شهر کفارسابا قرار دارد. در شرق این روستا شهر عربی‌نشین طیره واقع شده‌است و در جنوب شرقی آن، در آن سوی خط سبز، شهر فلسطینی قلقیلیه قرار دارد. این جنگل یک درختزار باز با غلبه گونه بلوط تابور بود که از کفار یونا در شمال تا رعانانا در جنوب گسترده بود. | ## بخش 2: میشمرت | ساکنان بومی به‌طور سنتی از این منطقه برای چرای دام، هیزم و کشاورزی فصلی بهره می‌بردند. در سده نوزدهم میلادی، تشدید سکونت‌گزینی و کشاورزی در دشت ساحلی در دوره عثمانی به جنگل‌زدایی و متعاقباً تخریب محیط زیست انجامید. بنیان‌گذاری میشمرت در ۱۷ ژوئیه ۱۹۴۶ توسط سربازان یهودی ترخیص‌شده از نیروی زمینی بریتانیا بنیان‌گذاری شد. این سربازان در گردان‌های فلسطینی تحت فرماندهی تشکیلات مهندسی سلطنتی خدمت کرده بودند و همراه آنان گروهی از اعضای کفار ویتکین نیز در تأسیس روستا مشارکت داشتند. نام روستا نمادی از دلاوری سربازان یهودی بود که در کنار بریتانیایی‌ها جنگیده و از سرزمین خود نگهبانی کرده بودند. جنگ ۱۹۴۸ و پس از آن در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل، ساکنان میشمرت به موشاو حروت منتقل شدند و پس از پایان جنگ در سال ۱۹۴۸ روستا در مکان کنونی خود بازتأسیس شد. | ## بخش 3: میشمرت | طرح کالبدی میشمرت از الگوی رایج دوره تأسیسش پیروی می‌کند: خانه‌ها در دو سوی جاده‌های روستا ساخته شده‌اند و مزارع و حیاط‌های کشاورزی در پشت هر کدام قرار دارند. جنگ شش‌روزه موجب بهبود بیشتر وضعیت اقتصادی شد، اما در دهه ۱۹۸۰ بحران اقتصادی رخ داد و بسیاری از خانواده‌های قدیمی روستا را ترک کردند. حمله موشکی ۲۰۱۹ در ۲۵ مارس ۲۰۱۹ یک موشک از نوع M-75 که از نوار غزه شلیک شده بود به خانه‌ای در این موشاو برخورد کرد و هفت نفر زخمی شدند. افزون بر خانه‌ای که مستقیماً ویران شد، نزدیک به سی خانه دیگر نیز بر اثر موج انفجار آسیب دیدند. همچنین سیب‌زمینی شیرین و دیگر سبزی‌ها از تولیدات صادراتی این روستا به‌شمار می‌روند. در سال ۲۰۱۵ روزنامه هاآرتص از میشمرت به‌عنوان نمونه‌ای از موشاوهای «لوکس» نام برد. | ## جمع‌بندی | جمعیت بر پایه داده‌های اداره مرکزی آمار اسرائیل، جمعیت میشمرت از ۳۳۳ نفر در سال ۱۹۶۱ به ۱٬۰۶۱ نفر در سال ۲۰۱۴ رسیده‌است.
موضوع مقاله: میسگاو دوو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # میسگاو دوو | مقدمه: این روستا در نزدیکی گدرا در دشت ساحلی اسرائیل واقع شده و از نظر اداری زیر نظر شورای منطقه‌ای گدروت قرار دارد. | ## بخش 1: میسگاو دوو | موشاو میسگاو دوو در سال ۱۹۵۰ میلادی از سوی اعضای جنبش شهرک‌سازی میشکی حروت بیتار بنیان گذاشته شد. نام این روستا از دوو گرونر، عضو ایرگون که به دست مقامات بریتانیایی اعدام شده بود، گرفته شده‌است. بنیان‌گذاران نخستین از اعضای حزب حروت در حیفا بودند و پس از آن مهاجران یهودی از عراق، لهستان و اتحاد جماهیر شوروی نیز به آنان پیوستند. پیشینه موشاو میسگاو دوو در سال ۱۹۵۰ میلادی توسط اعضای حزب حروت از شعبهٔ حیفا بنیان‌گذاری شد. بنیان‌گذاران در آغاز قصد داشتند در منطقهٔ حیفا مزارع کمکی راه‌اندازی کنند اما سپس تصمیم گرفتند به شهرک‌سازی بپردازند. | ## بخش 2: میسگاو دوو | از آنجا که بیشتر اعضا نسبتاً میان‌سال بودند، تصمیم گرفتند روستایی برای طبقهٔ متوسط بسازند که مشارکت مالی ساکنان را الزامی می‌کرد و در مقابل به آنها حق انتخاب محل سکونت می‌داد. این روستا بر زمین‌هایی بنا شد که پیش‌تر به روستای عثمانی-فلسطینی بشیت تعلق داشت. در ماه مه ۱۹۴۹ اعضای هستهٔ اولیه به‌طور موقت در پانسیونی در گدرا مستقر شدند و در آنجا اقتصاد تعاونی برپا کردند. در بهار ۱۹۵۰ به نقطهٔ دائمی در بشیت کوچ کردند و در اوت ۱۹۵۰ مراسم ورود تورات در روستا برگزار شد. در سپتامبر ۱۹۵۰ نزدیک به ۲۰ خانواده در نقطهٔ دائمی ساکن شدند و در اکتبر همان سال مراسم نهادن سنگ بنا برگزار گردید. | ## بخش 3: میسگاو دوو | نام روستا به افتخار دوو گرونر، عضو ایرگون انتخاب شد که در سال ۱۹۴۷ توسط مقامات قیمومت بریتانیا اعدام شده بود. در آغاز نام روستا «زِخِر دوو» (یادبود دوو) بود اما با گذشت زمان نام «میسگاو دوو» جایگزین آن شد. این روستا در فاصلهٔ ۸ کیلومتری ساحل دریای مدیترانه، نزدیک به ۲۸ کیلومتری جنوب تل‌آویو و ۸ کیلومتری شمال شرقی بندر اشدود واقع شده‌است. | ## جمع‌بندی | میسگاو دوو بخشی از مجموعه‌ای هماهنگ از روستاهای کشاورزی شامل شدما، کفار مردخای و میشار است که به شکل دایره‌ای پیرامون روستای مرکزی عسرت قرار گرفته‌اند.
موضوع مقاله: نیر بانیم | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نیر بانیم | مقدمه: این روستا در نزدیکی شهر کریات گت واقع شده و در حوزه قضایی شورای منطقه‌ای بیر توفیا قرار دارد. | ## بخش 1: نیر بانیم | این موشاو در سال ۱۹۵۴ میلادی توسط فرزندان ساکنان موشاوهای اطراف بنیان‌گذاری شد و نام آن نیز برگرفته از همین پیشینه است. نیر بانیم در جلگه ساحلی اسرائیل و در منطقه شفلا در ارتفاع ۸۰ متری از سطح دریا جای گرفته‌است. جغرافیا نیر بانیم در جلگه ساحلی اسرائیل و در منطقه شفلا قرار دارد و ارتفاع آن از سطح دریا ۸۰ متر است. این روستا در فاصله ۱۷ کیلومتری از ساحل دریای مدیترانه، در حدود ۴۵ کیلومتری جنوب تل‌آویو و نزدیک به ۴۷ کیلومتری جنوب‌غربی بیت‌المقدس واقع شده‌است. | ## بخش 2: نیر بانیم | پیشینه هسته بنیان‌گذار نیر بانیم با عنوان «بنی موشاویم الف» نخست در سال ۱۹۵۱ به‌طور موقت در کیبوتص متروک تسور معون در غرب نقب مستقر شدند. در اواخر سال ۱۹۵۴ این گروه تسور معون را ترک کردند و نقطه‌ای برای ایجاد شهرک دائمی با نام اولیه «گت ۲» دریافت کردند که بعدها به نیر بانیم تغییر نام یافت. بنیان‌گذاران این موشاو فرزندان ساکنان موشاوهای بیر توفیا، کفار ویتکین، کفار یحزکل، نحلل و حروت بودند و نام «نیر بانیم» (چمنزار پسران) نیز برگرفته از همین پیشینه است. این موشاو بر زمین‌هایی بنا شد که پیش‌تر متعلق به روستای فلسطینی السوافیر الشرقیه بود که در سال ۱۹۴۸ تخلیه شده بود. | ## بخش 3: نیر بانیم | اقتصاد و زیرساخت‌ها مساحت اداری نیر بانیم در حدود ۴٬۳۰۰ دونم (۴٫۲۵ کیلومتر مربع) است. در مزارع فعال این موشاو، گاوداری، کشت آرتیشو، گل، مارچوبه، باغ‌های زیتون برای تولید روغن زیتون، تاکستان انگور، پیتایا و کشت اکالیپتوس رایج است. تا آغاز دهه ۱۹۹۰ این موشاو به‌صورت تعاونی اداره می‌شد، اما از سال ۱۹۹۳ مزارع به‌صورت مستقل فعالیت می‌کنند و انجمن کشاورزی تنها مسئول مدیریت و نگهداری روستاست. ساکنان در حرفه‌های گوناگونی از جمله پزشکی، امنیت، آموزش، فناوری و مشاغل آزاد فعالیت دارند. | ## جمع‌بندی | بر پایه داده‌های سال ۲۰۱۴، جمعیت آن ۶۹۶ نفر بود و در طول آن سال ۱٫۲ درصد افزایش یافت.
موضوع مقاله: نیر عکیوا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نیر عکیوا | مقدمه: این روستا در شمال غربی بیابان نگو در نزدیکی نتیوت و نیر موشه قرار دارد و مساحتی در حدود ۱۰۰۰ دونوم را دربرمی‌گیرد. | ## بخش 1: نیر عکیوا | این موشاو در سال ۱۹۵۳ بر زمین‌هایی که پیش‌تر به روستای فلسطینی کوفخه تعلق داشت بنیان‌گذاری شد. موشاو توسط مهاجران یهودی رومانیایی تأسیس شد و سپس گروهی از مهاجران جوان مراکشی نیز به آنان پیوستند. جمعیت روستا در طول دهه‌ها نوسان داشته و از دهه ۲۰۱۰ رشد چشمگیری را تجربه کرده‌است. پیشینه موشاو نیر عکیوا در ۱ ژوئن ۱۹۵۳ در چارچوب تقویت شهرک‌نشینی در منطقه شووال تأسیس شد و در ابتدا به‌طور موقت «شووال ۲» نامیده می‌شد. بنیان‌گذاران آن یهودیان مهاجر از رومانی بودند که بعداً گروهی از مهاجران جوان یهودی مراکشی نیز به آنها پیوستند. | ## بخش 2: نیر عکیوا | در ماه مه ۱۹۵۴ نام «سدوت عکیوا» برای این روستا برگزیده شد که برگرفته از نام عکیوا اتینگر، رئیس بخش شهرک‌سازی آژانس یهود بود. موشاو در سال‌های نخست نتوانست مهاجران کافی جذب کند و در آغاز سال ۱۹۵۸ چهل خانه خالی در آن وجود داشت که برای اسکان مهاجران جدید در چارچوب جنبش «از شهر به روستا» در نظر گرفته شده بود. در اواخر دهه ۱۹۷۰ امیر پرتز، سیاستمدار برجسته آینده اسرائیل، عضو این موشاو بود و در آنجا مزرعه‌ای خرید و به پرورش سبزیجات و گل برای صادرات پرداخت. در سال ۲۰۱۱ در درون زمین‌های موشاو، شهرک شاوی داروم تأسیس شد که عمدتاً برای ساکنان کفار داروم در نظر گرفته شده بود؛ کسانی که در جریان طرح برون‌بری سال ۲۰۰۵ از گوش قطیف تخلیه شده بودند. جغرافیا نیر عکیوا در ارتفاع ۱۵۵ متری از سطح دریا در شمال غربی بیابان نگو واقع شده‌است؛ منطقه‌ای که از نیمه دوم سده بیستم به‌شدت آبیاری و زراعی شده و بخشی از ویژگی بیابانی خود را از دست داده‌است. | ## بخش 3: نیر عکیوا | این روستا در حدود ۲۰ کیلومتری ساحل دریای مدیترانه، نزدیک به ۶۸ کیلومتری جنوب‌جنوب‌غربی تل‌آویو، نزدیک به ۶۵ کیلومتری جنوب‌غربی اورشلیم و ۲۷ کیلومتری شمال‌غربی بئرشبع قرار دارد. اقتصاد اقتصاد محلی بر پایه کشاورزی استوار است و دربرگیرنده کشت محصولات زراعی، پرورش گل و باغداری می‌شود. در روستا ۸۰ مزرعه خانوادگی وجود دارد، هرچند بیشتر ساکنان برای کار به بیرون از موشاو رفت‌وآمد می‌کنند. در روستا فروشگاه خواربارفروشی، کنیسه، میکوه، مجموعه ورزشی، مهدکودک و مرکز اجتماعی وجود دارد. | ## جمع‌بندی | از دهه ۲۰۱۰ افزایش شدید جمعیت رخ داد؛ به‌طوری که از ۳۴۹ نفر در سال ۲۰۱۰ به ۶۷۷ نفر در پایان سال ۲۰۱۴ رسید که نشان‌دهنده رشد ۲٫۰ درصدی در طی سال ۲۰۱۴ بود.