aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: پلی‌آف مقدماتی جام باشگاه‌های یافا ۱۳–۲۰۱۲ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پلی‌آف مقدماتی جام باشگاه‌های یافا ۱۳–۲۰۱۲ | مقدمه: مرحله مقدماتی جام باشگاه‌های یافا ۱۳–۲۰۱۲ از ۱۱ سپتامبر تا ۵ دسامبر ۲۰۱۲ برگزار شد. | ## بخش 1: پلی‌آف مقدماتی جام باشگاه‌های یافا ۱۳–۲۰۱۲ | در مجموع ۲۲ تیم از مناطق آفریقا و آسیا در دور مقدماتی به رقابت پرداختند تا ۸ تیم راه یافته به مرحله حذفی جام باشگاه‌های یافا ۱۳–۲۰۱۲ مشخص شوند. تیم‌ها ۲۲ تیم زیر (۱۰ تیم از منطقه آفریقا و ۱۲ تیم از منطقه آسیا) وارد دور مقدماتی شدند که شامل دو مرحله (مرحله اول و مرحله دوم) بود: یازده تیم (۳ تیم از منطقه آفریقا، ۸ تیم از منطقه آسیا) در مرحله اول وارد شدند. | ## بخش 2: پلی‌آف مقدماتی جام باشگاه‌های یافا ۱۳–۲۰۱۲ | منطقهتیم‌هایی که وارد مرحله دوم می‌شوندتیم‌هایی که وارد مرحله اول می‌شوندمنطقه آفریقا شباب بلوزداد اتحاد الجزایر اسماعیلی تفرغ زینه الرجا کازابلانکا خارطوم بنزرتی استیل نوول گارد ریپابلیکین صحفیمنطقه آسیا نیروی هوایی البقعه العربی النصر الحد شباب الاردن الجهرا النجمه العروبه شباب الظاهریه الفتح شعب اب برنامه برنامه مسابقات به شرح زیر بود. مرحلهمنطقهبازی رفتبازی برگشتمرحله اولآفریقا۱۱–۱۴ سپتامبر ۲۰۱۲آسیا۱۸ سپتامبر ۲۰۱۲۲۶ سپتامبر ۲۰۱۲مرحله دومآفریقا۱۹–۲۰ اکتبر – ۲۰ نوامبر ۲۰۱۲۲۴–۲۵ نوامبر – ۲ و ۷ دسامبر ۲۰۱۲آسیا۲۷ نوامبر ۲۰۱۲۵ دسامبر ۲۰۱۲ مرحله اول قرعه‌کشی در ژوئن ۲۰۱۲ انجام شد. | ## بخش 3: پلی‌آف مقدماتی جام باشگاه‌های یافا ۱۳–۲۰۱۲ | ## جمع‌بندی | منطقه آسیا |} نکات پس از تساوی ۳–۳ در مجموع، شعب اب با قانون گل زده در خانه حریف برنده شد.
موضوع مقاله: دومینیک دومبر | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # دومینیک دومبر | مقدمه: زندگی‌نامه او دانش‌آموخته اکول نورمال سوپریور (ورودی ۱۹۶۷ رشته ادبیات) و دارای مدرک کارشناسی ارشد فلسفه است. | ## بخش 1: دومینیک دومبر | پایان‌نامه او «سلب صفات خداوند، خدای‌گونگی انسان: الهیات سلبی مایستر اکهارت» (۱۹۷۰، کتابخانه اکول نورمال سوپریور) نام دارد. او در سال ۱۹۷۴ وارد بخش اقتصادی خبرگزاری فرانسه شد و سپس در سال ۱۹۷۵ به بخش آموزش روزنامه لو موند پیوست. او بعدتر به بخش بین‌الملل لو موند منتقل شد و در آنجا ابتدا مسئول میز آمریکای این روزنامه گردید (۱۹۷۶). | ## بخش 2: دومینیک دومبر | وی سپس به عنوان خبرنگار در اتحاد جماهیر شوروی (۱۹۸۴)، بریتانیا (۱۹۸۷) و آمریکای جنوبی با استقرار در ریو دو ژانیرو (۱۹۹۴) منصوب شد. پس از بازگشت به فرانسه، در مقر لو موند، او سرمقاله‌نویس (۱۹۹۶) و سپس ستون‌نویس (۲۰۰۱) شد. او مسئولیت یک یادداشت روزانه در صفحه ماقبل آخر را بر عهده داشت که به تلویزیون اختصاص یافته بود. | ## بخش 3: دومینیک دومبر | او اکنون یکی از همکاران منظم صفحه «حاشیه» در هفته‌نامه پولیتیس و مجله آنلاین اسلیت است. | ## جمع‌بندی | دومینیک دومبر متأهل و پدر دو فرزند است: فردیناند (متولد ۱۹۷۷) و دوناتین (متولد ۱۹۹۲).
موضوع مقاله: ضدنظامی‌گری | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ضدنظامی‌گری | مقدمه: ضدنظامی‌گری (آنتی‌میلیتاریسم) یک دیدگاه سیاسی و اجتماعی است که با تقویت نظامی‌گری، نقش پررنگ ارتش در سیاست و جامعه، و آماده‌سازی تهاجمی برای جنگ مخالفت می‌کند. | ## بخش 1: ضدنظامی‌گری | در ادبیات این حوزه، ضدنظامی‌گری اغلب با نقد امپریالیسم پیوند خورده و از هدف‌های آشکار انترناسیونال اول و انترناسیونال دوم دانسته شده‌است. میلر ضدنظامی‌گری را مجموعه‌ای از ایده‌ها و کنش‌ها می‌داند که هدفش کاهش قدرت مدنی ارتش و در نهایت جلوگیری از جنگ‌های بین‌المللی است. سینتیا کوکبرن نیز جنبش ضدنظامی‌گری را مخالف حکومت نظامی، هزینه‌های بالای نظامی و تحمیل پایگاه‌های خارجی در کشورها توصیف کرده‌است. مارتین سیدل تاکید می‌کند که ضدنظامی‌گری گاهی با صلح‌طلبی یکی انگاشته می‌شود، اما این همسانی همیشگی نیست. | ## بخش 2: ضدنظامی‌گری | تمایز با صلح‌طلبی صلح‌طلبی بر حل‌وفصل مسالمت‌آمیز اختلاف‌ها و مخالفت با جنگ و خشونت تاکید دارد و می‌تواند شامل خودداری از مشارکت در اقدام نظامی باشد. در مقابل، ضدنظامی‌گری لزوما جنگ را در همه شرایط رد نمی‌کند، اما با این باور یا تمایل مخالفت می‌کند که جامعه باید یک سازمان نظامی بزرگ و نیرومند را برای آمادگی تهاجمی حفظ کند. دیدگاه‌ها درباره خشونت در بحث‌های نظری مرتبط با ضدنظامی‌گری، برخی متفکران به تمایز میان انواع خشونت و رابطهٔ خشونت و قانون پرداخته‌اند. برای نمونه، والتر بنیامین در مقالهٔ نقد خشونت میان خشونت قانون‌گذار و خشونت حافظ قانون تمایز می‌گذارد و از مفهومی به نام خشونت الهی سخن می‌گوید که هدفش گسستن پیوند میان خشونت و قانون است. | ## بخش 3: ضدنظامی‌گری | همچنین جورجو آگامبن با ارجاع به نظریهٔ کارل اشمیت درباره وضعیت استثنایی، به پیوند میان قانون و خشونت در سیاست مدرن اشاره کرده‌است. نمونه‌ها در سده نوزدهم، مقالهٔ نافرمانی مدنی هنری دیوید ثورو که در مخالفت با برده‌داری و جنگ آمریکا و مکزیک نوشته شد، در برخی خوانش‌ها به عنوان نمونه‌ای از نگاه ضدنظامی‌گرایانه معرفی شده‌است. در دوره پس از جنگ جهانی دوم نیز هشدار دوایت آیزنهاور درباره نفوذ مجتمع نظامی‌صنعتی در ایالات متحده از ارجاع‌های رایج در ادبیات ضدنظامی‌گری به شمار می‌آید. | ## جمع‌بندی | در ژاپن، اصل نهم قانون اساسی ژاپن که چشم‌پوشی از جنگ را بیان می‌کند، یکی از پایه‌های مهم بحث‌های ضدنظامی‌گری در سیاست پس از جنگ دانسته شده‌است.
موضوع مقاله: دوحاکمیتی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # دوحاکمیتی | مقدمه: دو حاکمیتی یا دوفرمانروایی، شکل حکومت یا سیستم سیاسی است که در آن دو فرد به صورت هم‌زمان و هم‌رتبه بر یک واحد سیاسی حکومت می‌کنند و هر دو در مقام رهبری، قدرت قانونی یا عملی دارند. | ## بخش 1: دوحاکمیتی | این وضعیت می‌تواند در قالب‌های گوناگون رخ دهد، از جمله در برخی نظام‌های پادشاهی و جمهوری، یا در مقام‌های مشترک در یک ساختار اجرایی. دوحاکمیتی با هم‌پادشاهی تفاوت دارد، زیرا هم‌پادشاهی معمولاً به هم‌زمانی موقت در یک پادشاهی اشاره دارد، در حالی که دوحاکمیتی می‌تواند هر شکل حکومتی با دو رهبر هم‌رتبه را دربرگیرد. در برخی متون، از دوحاکمیتی برای توصیف سازوکارهای خاصی مانند تقسیم اختیارات میان دو سطح یا دو بخش اجرایی نیز استفاده می‌شود. | ## بخش 2: دوحاکمیتی | نمونه های معاصر آندورا آندورا یک شاهزاده‌نشین هم‌حکومتی است و دو هم‌شاهزادهٔ آن به صورت مشترک رئیس کشور محسوب می‌شوند: رئیس‌جمهور فرانسه و اسقف اورخل. اسواتینی در اسواتینی، مقام های سنتی و قانون اساسی، پادشاه (نگوِن‌یاما) و ملکه‌مادر (ندلوووکاتی) را به عنوان دو کانون رهبری در نظام پادشاهی معرفی می‌کند؛ با این حال در عمل، نقش اجرایی و اداری عمدتاً در دست پادشاه است و نقش ملکه‌ٔ مادر بیشتر جنبهٔ آیینی و نمادین دارد و در برخی وضعیت ها می‌تواند نقش نیابت سلطنت را ایفا کند. ایرلند شمالی بر اساس سازوکارهای پس از توافق جمعهٔ نیک، وزیر اول ایرلند شمالی و معاون وزیر اول ایرلند شمالی در رأس قوهٔ مجریهٔ محلی عمل می‌کنند و اختیارات اجرایی هم‌عرض دارند. | ## بخش 3: دوحاکمیتی | سن مارینو در سن مارینو، دو کاپیتان نایب‌السلطنه به عنوان رؤسای مشترک کشور هر شش ماه یک بار از سوی شورای بزرگ و عمومی انتخاب می‌شوند. نیکاراگوئه در نیکاراگوئه، اصلاحات قانون اساسی در سال ۲۰۲۵ جایگاه رئیس‌جمهور و معاون رئیس‌جمهور را به صورت هم‌زمان به عنوان روسای مشترک کشور تعریف کرد و این عنوان به دانیل اورتگا و روساریو مورییو نسبت داده شد. نمونه های تاریخی از نمونه های شناخته‌شدهٔ تاریخی می‌توان به دو پادشاهی مشترک در اسپارت اشاره کرد که در آن دو پادشاه از دو دودمان جداگانه هم‌زمان سلطنت می‌کردند و هر یک امکان اعمال وتو در برابر دیگری داشت. | ## جمع‌بندی | همچنین در جمهوری روم، تقسیم قدرت اجرایی عالی میان دو کنسول منتخب نمونه‌ای از تقسیم اختیارات در عالی‌ترین سطح اجرایی به شمار می‌آید.
موضوع مقاله: هم‌پادشاهی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # هم‌پادشاهی | مقدمه: هم‌پادشاهی یا هم‌فرمانروایی (coregency) وضعیتی در یک پادشاهی است که در آن مقام پادشاهی که معمولاً در اختیار یک نفر است (مانند شاهزاده، شاهدخت، شاه (عنوان)، ملکه حاکم، امپراتور یا امپراتریس) به‌طور هم‌زمان در اختیار دو نفر یا بیشتر قرار می‌گیرد. | ## بخش 1: هم‌پادشاهی | هم‌پادشاهی با دوحاکمیتی یا قدرت دوگانه تفاوت دارد، چون در دوحاکمیتی تقسیم قدرت میان دو فرمانروا معمولاً ساختاری پایدار و دائمی است. هم‌پادشاهی با نایب‌السلطنه‌گری نیز تفاوت دارد، چون در نایب‌السلطنه‌گری شخصی که خود فرمانروا نیست، به نمایندگی از فرمانروای قانونی (مثلاً به دلیل خردسالی یا بیماری) اختیار سلطنت را اعمال می‌کند. | ## بخش 2: هم‌پادشاهی | نمونه‌های تاریخی هم‌پادشاهی در دوره‌های گوناگون تاریخی دیده شده است و در برخی پژوهش‌ها از آن به عنوان راهی برای کاهش بحران جانشینی، پیشگیری از منازعه‌های درون‌دودمانی و تقویت هویت سیاسی دودمان یاد شده است. مصر باستان در مصر باستان، هم‌پادشاهی به دلیل جایگاه قدسی فرعون همواره مسئله‌ساز بود، اما در عمل به‌ویژه در برخی دوره‌ها برای انتقال نرم‌تر قدرت به کار می‌رفت؛ برای نمونه در پاره‌ای روایت‌های تاریخ‌گذاری پادشاهی میانه، هم‌پادشاهی به عنوان یکی از سازوکارهای تثبیت جانشینی مطرح شده است. | ## بخش 3: هم‌پادشاهی | ## جمع‌بندی | در پژوهش‌های جدیدتر، تشخیص قطعی هم‌پادشاهی‌ها در برخی دوره‌ها محل اختلاف است، اما نمونه‌های دورهٔ بطلمیوسیان از مواردی دانسته می‌شوند که شواهد اداری و آیینی روشن‌تری دارند.
موضوع مقاله: پادشاهی غیرحاکمیتی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پادشاهی غیرحاکمیتی | مقدمه: پادشاهی غیرحاکمیتی یا پادشاهی غیرمستقل، به نوعی از پادشاهی گفته می‌شود که در آن فرمانروا و واحد سیاسی تحت حکومت او، تابع یک قدرت سیاسی بالاتر هستند و از حاکمیت کامل برخوردار نیستند. | ## بخش 1: پادشاهی غیرحاکمیتی | این واحد ممکن است یک قلمرو جغرافیایی مشخص یا یک گروه قومی باشد که ساختار پادشاهی خود را حفظ کرده، اما اقتدار نهایی آن در چارچوب یک دولت بزرگ‌تر اعمال می‌شود. نمونه‌های تاریخی این نوع پادشاهی شامل ایالات تشکیل‌دهندهٔ امپراتوری آلمان و ایالات شاهزاده‌نشین در دوران راج بریتانیا هستند. در دوران معاصر نیز می‌توان به پادشاه زولو در آفریقای جنوبی اشاره کرد که قدرت او بر پایهٔ قانون اساسی آفریقای جنوبی تعریف شده است. ساختار و گونه‌ها پادشاهی‌های غیرحاکمیتی می‌توانند در قالب‌های رسمی یا غیررسمی وجود داشته باشند. در شکل رسمی، این پادشاهی‌ها به‌عنوان واحدهای تشکیل‌دهندهٔ یک ساختار سیاسی بزرگ‌تر مانند یک پادشاهی فدرال فعالیت می‌کنند. در چنین نظامی، رابطهٔ میان پادشاهی‌های محلی و حکومت مرکزی مشابه رابطهٔ ایالت‌ها با دولت فدرال در جمهوری‌های فدرال است. | ## بخش 2: پادشاهی غیرحاکمیتی | در شکل غیررسمی، پادشاهی‌ها از نظر نظری مستقل هستند، اما عملاً تحت تابعیت فئودالی یا دیوان‌سالاری یک قدرت خارجی یا همسایهٔ قدرتمندتر قرار دارند و در عمل قادر به ادارهٔ آزادانهٔ امور سیاست خارجی یا نظامی خود نیستند. از نظر وراثت، پادشاهی‌های غیرحاکمیتی می‌توانند هم پادشاهی موروثی و هم پادشاهی انتخابی باشند. میزان اختیار فرمانروایان نیز بسیار متفاوت است؛ برخی از آن‌ها دارای قدرت اجرایی و اداری قابل توجه هستند، در حالی که برخی دیگر صرفاً نقش نمادین، فرهنگی یا آیینی دارند. نهادهای معاصر فرانسه قلمرو والیس و فوتونا یکی از قلمروهای فرادریایی فرانسه در اقیانوس آرام است که از سه پادشاهی سنتی تشکیل شده است: اووئا، سیگاوه و آلو. این پادشاهی‌ها در کنار ساختار جمهوری‌خواهانهٔ فرانسه به فعالیت خود ادامه می‌دهند و پادشاهان آن‌ها در حوزه‌هایی مانند حقوق عرفی و امور مدنی محلی نقش دارند. رئیس کشور با عنوان یانگ دی‌پرتوان آگونگ برای یک دورهٔ پنج‌ساله توسط شورای حکمرانان انتخاب می‌شود. | ## بخش 3: پادشاهی غیرحاکمیتی | نیوزیلند جنبش پادشاهی مائوری یا کینگیتانگا در سدهٔ نوزدهم برای تقویت هم‌بستگی قبایل مائوری شکل گرفت. نیجریه در نیجریه، فرمانروایان سنتی نقش مهمی در حفظ هویت فرهنگی و میانجی‌گری میان دولت و جوامع محلی دارند. آفریقای جنوبی پادشاهی زولو امروزه به‌عنوان یک نهاد سنتی در چارچوب قانون اساسی آفریقای جنوبی به رسمیت شناخته شده است. امارات متحده عربی امارات متحده عربی از هفت شیخ‌نشین تشکیل شده است که در قالب یک فدراسیون متحد شده‌اند. | ## جمع‌بندی | اوگاندا در اوگاندا، پادشاهی‌های سنتی از سال ۱۹۹۳ به‌صورت نهادهای فرهنگی احیا شدند.
موضوع مقاله: مرحله حذفی جام باشگاه‌های یافا ۱۳–۲۰۱۲ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مرحله حذفی جام باشگاه‌های یافا ۱۳–۲۰۱۲ | مقدمه: در مجموع ۸ تیم در مرحله حذفی برای تعیین قهرمان جام باشگاه‌های یافا ۱۳–۲۰۱۲ به رقابت پرداختند. | ## بخش 1: مرحله حذفی جام باشگاه‌های یافا ۱۳–۲۰۱۲ | فرمت تمام بازی‌های حذفی در دو بازی رفت و برگشت تعیین می‌شدند و از مجموع گل‌های زده شده برای تعیین برنده استفاده می‌شد. | ## بخش 2: مرحله حذفی جام باشگاه‌های یافا ۱۳–۲۰۱۲ | اگر دو تیم پس از بازی برگشت در مجموع گل‌های زده شده مساوی بودند، قانون گل زده در خانه حریف اعمال می‌شد و اگر همچنان مساوی بودند، پس از وقت اضافه، بازی به ضربات پنالتی کشیده می‌شد. | ## بخش 3: مرحله حذفی جام باشگاه‌های یافا ۱۳–۲۰۱۲ | ## جمع‌بندی | مرحلهبازی رفتبازی برگشتیک‌چهارم نهایی۸–۱۳ فوریه ۲۰۱۳۲۶–۲۷ فوریه ۲۰۱۳نیمه نهایی۱۲ مارس ۲۰۱۳۲–۳ آوریل ۲۰۱۳فینال۲۴ آوریل ۲۰۱۳۱۴ مه ۲۰۱۳ تیم‌های راه یافته تیم‌های آفریقایی: شباب بلوزداد اتحاد الجزایر اسماعیلی الرجا کازابلانکا تیم‌های آسیایی: نیروی هوایی البقعه العربی النصر نمودار یک‌چهارم نهایی |} الرجا کازابلانکا ۳–۱ برنده شد.
موضوع مقاله: طغیان توده‌ها | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # طغیان توده‌ها | مقدمه: این اثر نخست در سال ۱۹۲۹ به صورت مجموعه‌ای از مقالات در روزنامه «اِل سُل» و در سال ۱۹۳۰ در قالب یک کتاب منتشر شد. | ## بخش 1: طغیان توده‌ها | در حالی که در این ترجمه منتشر شده ذکر شده بود که مترجم خواهان ناشناس ماندن است، نسخه‌های جدیدتر ثبت کرده‌اند که حق امتیاز آن در ایالات متحده در سال ۱۹۶۰ توسط زنی به نام ترزا کری تجدید شده است و فهرست منتشر شده از تجدید امتیازهای دفتر حق تکثیر ایالات متحده آمریکا برای ژانویه ۱۹۶۰، نام مترجم را جِی. خلاصه ارتگا در این اثر، تکوین «انسان توده‌ای» را ردیابی و ماهیت او را تحلیل می‌کند تا در نهایت، به قدرت رسیدن و کنش توده‌ها در جامعه را شرح دهد. | ## بخش 2: طغیان توده‌ها | ارتگا در سراسر کتاب نسبت به توده‌ها و «انسان‌های توده‌ای» که آن‌ها را تشکیل می‌دهند، نگاهی کاملاً انتقادی دارد؛ او «زندگی اصیل و زندگی عامیانه» را در تقابل با هم قرار می‌دهد و بربریت و بدوی‌گری‌ای را که در انسان توده‌ای مشاهده می‌کند، به شدت نکوهش می‌کند. با این حال، او به طبقات اجتماعی خاصی اشاره نمی‌کند، موضوعی که در دنیای انگلیسی‌زبان به اشتباه برداشت شده است. | ## بخش 3: طغیان توده‌ها | ارتگا تصریح می‌کند که انسان توده‌ای می‌تواند از هر خاستگاه اجتماعی باشد، اما هدف مشخص او، مرد تحصیل‌کرده بورژوا، یعنی همان «señorito satisfecho» (جوانِ از‌خود‌راضی یا آقای راضی) است؛ متخصصی که باور دارد همه چیز را می‌داند و تسلطی را که در رشته خود دارد به حوزه‌های دیگر تسری می‌دهد، در حالی که نسبت به جهل خود در تمام آن حوزه‌ها بی‌اعتنا است. | ## جمع‌بندی | خلاصه‌ی ارتگا از آنچه در این کتاب به دنبالش بوده، این موضوع را به خوبی نشان می‌دهد و همزمان دیدگاه نویسنده را درباره اثرش بیان می‌کند: «در این جستار تلاش شده است تا طرحی از نوع خاصی از انسان اروپایی ترسیم شود، عمدتاً از طریق تحلیل رفتار او نسبت به همان تمدنی که در آن متولد شده است».
موضوع مقاله: هتل دو مارینی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # هتل دو مارینی | مقدمه: این بنا به عنوان اقامتگاه دولتی برای مهمانان خارجیِ فرانسه مورد استفاده قرار می‌گیرد و از سال ۱۹۷۲ در مالکیت دولت فرانسه بوده است. | ## بخش 1: هتل دو مارینی | تاریخچه تاریخچه آن به ۱۵ ژوئن ۱۸۶۹ بازمی‌گردد، زمانی که بارون گوستاو دو روتشیلد مبلغ ۲,۷۰۰,۰۰۰ فرانک برای خرید دو خانه شهری در شماره ۲۱ خیابان مارینی و شماره ۱۴ خیابان سیرک، با مجموع مساحت کف حدود ۴۰,۰۰۰ فوت مربع (۳,۷۰۰ متر مربع)، به دوشس دو بوفره‌مون پرداخت کرد. در سال ۱۸۷۲، بارون تصمیم گرفت که این دو ساختمان را در یک ملک واحد ادغام کند و ساختمان‌های اضافه‌ای را در بخشی از این مکان بنا نماید. | ## بخش 2: هتل دو مارینی | کارهای گسترده‌ای از سال ۱۸۷۳ به بعد در این مکان انجام شد که نزدیک به ۱۰ سال به طول انجامید و تحت نظارت آلفرد فیلیبر آلدروف، معمارِ بارون، صورت گرفت. در جریان یک دیدار دولتی در سال ۱۹۷۸، نیکلای چائوشسکو، رئیس‌جمهور رومانی، اشیای تزئینی به ارزش میلیون‌ها فرانک، از جمله «زیورآلات، تابلوهای نقاشی، چراغ‌ها و گلدان‌ها» را به سرقت برد و حتی «شیرهای آب طلا» را نیز از جا کند. | ## بخش 3: هتل دو مارینی | امروزه، هتل دو مارینی شامل یک ساختمان اصلی با یک بال دو طبقه عمود بر آن است که بر فراز زیرزمینی وسیع برای خدمات خدماتی قرار دارد. | ## جمع‌بندی | تاکید اصلی بر بخش مرکزی و یادمانیِ نما است: ورودی لابی اصلی شامل دو فضای پذیرایی در طبقه پایین‌تر، زیر طبقه همکفِ مرتفع است، در حالی که بخش فوقانی شامل چهار ستون کورینتی است که یک پنجره شاه‌نشین و دو طاقچه را قاب گرفته‌اند و دارای یک چارچوب و پیشانیِ تراشیده با همان منشأ هستند.
موضوع مقاله: توما گونزیگ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # توما گونزیگ | مقدمه: توما گونزیگ (؛ زاده ۷ سپتامبر ۱۹۷۰)، نویسنده کتاب کودکان، ستون‌نویس، رمان‌نویس، فیلم‌نامه‌نویس و مجری رادیو بلژیکی فرانسوی‌زبان است. | ## بخش 1: توما گونزیگ | دوران کودکی او با خوانش‌پریشی رقم خورد؛ او در ابتدا دوران مدرسه سختی را پشت سر گذاشت تا اینکه در رشته علوم سیاسی مدرک گرفت. در سال ۱۹۹۳، او نخستین مجموعه داستان کوتاه خود، «وضعیت ناپایدار متمایل به ماه اوت» را منتشر کرد. او پس از ۱۰ سال کتاب‌فروشی در کتاب‌فروشی تروپیسم (بروکسل)، استاد ادبیات در دانشکده‌های عالی هنری لاکامبر و سن‌لوک شد. او همچنین از سال ۲۰۰۶ ستون‌نویس منظم برنامه رادیویی «بازی واژه‌نامه‌ها» (لا پریمیر)، روزنامه لو سوآر و برنامه تلویزیونی «دفاتر قدرت» در شبکه لا اون بوده است. در ۶ مارس ۲۰۰۸، گونزیگ که دارای کمربند قهوه‌ای کاراته است، برای بازپس‌گیری حقوق یکی از مجموعه داستان‌های کوتاهش، «کاربوواترستومپ»، و برای جلوگیری از هزینه‌های دادگاه، در جریان نمایشگاه کتاب بروکسل، لوک پیرِ ناشر را که دارای کمربند قرمز تکواندو بود به دوئل فراخواند. | ## بخش 2: توما گونزیگ | این مبارزه با پیروزی نویسنده به پایان رسید که بدین ترتیب حقوق خود را بازپس گرفت. او جایزه ویکتور روسل ۲۰۰۱ را برای نخستین رمانش «مرگ یک دوزبانه تمام‌عیار» و جایزه ناشران را در سال ۲۰۰۳ برای مجموعه داستان کوتاه «کوچک‌ترین باغ‌وحش جهان» دریافت کرد. او چهار بار با مجله ادبی آنلاین «بُن‌آتیره» همکاری کرد و داستان‌های کوتاه منتشرنشده‌ای در آنجا به چاپ رساند. از آوریل ۲۰۱۰، او ستون‌نویس برنامه رادیویی «ماتن پریمیر» است که در بخش «کافه سره» خود، پرتره‌ای از مهمان روز را ترسیم می‌کند. در سال ۲۰۱۳، رمان او «کتاب راهنمای بقا برای ناتوانان»، جایزه سه‌ساله رمان جامعه فرانسوی بلژیک را برایش به ارمغان آورد و در سال ۲۰۱۴، او یک نمایشنامه، یک تک‌گویی نمایشی، با عنوان «و با دُمش ضربه می‌زند» نوشت که ابتدا در تئاتر لتانور و سپس در جشنواره آوینیون اجرا شد. | ## بخش 3: توما گونزیگ | داستان‌های گونزیگ با کمدی سیاه او شناخته می‌شوند، مانند مجموعه‌اش، «کوچک‌ترین باغ‌وحش جهان»، که در آن هر داستان کوتاه حیوانی دوست‌داشتنی و آشنا را به تصویر می‌کشد که به سرنوشتی شوم دچار می‌شود. در نهایت، او میان فرهنگ فرهیخته و فرهنگ عامه در نوسان است که در کتاب «۱۰٬۰۰۰ لیتر وحشت خالص» به شکلی صریح به آن ادای احترام می‌کند. او گهگاه برای تئاتر و سینما می‌نویسد: او به‌ویژه در نگارش فیلم‌نامه فیلم عهد کاملاً جدید با ژاکو وان دورمالِ کارگردان فیلم همکاری داشت؛ فیلمی که در بخش موازی دو هفته کارگردانان جشنواره فیلم کن ۲۰۱۵ انتخاب شد و علاوه بر نامزدی جایزه گلدن گلوب بهترین فیلم خارجی‌زبان در هفتاد و سومین مراسم گلدن گلوب و نامزدی جایزه سزار برای بهترین فیلم خارجی در چهل و یکمین دوره جوایز سزار، برنده جایزه بهترین فیلمنامه در جشنواره بین‌المللی فیلم دوبلین شد. جوایز و افتخارها ۱۹۹۹: جایزه اسکام بلژیک (انجمن مدنی نویسندگان چندرسانه‌ای، بلژیک)، بخش ادبیات. | ## جمع‌بندی | ۲۰۰۱: جایزه ویکتور روسل ۲۰۰۱ برای اولین رمانش مرگ یک دوزبانه تمام‌عیار ۲۰۱۶: جایزه ماگریت بهترین فیلمنامه ۲۰۱۶ برای عهد کاملاً جدید بهترین فیلمنامه در جشنواره بین‌المللی فیلم دوبلین برای عهد کاملاً جدید.
موضوع مقاله: لاختا، سنت پترزبورگ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لاختا، سنت پترزبورگ | مقدمه: لاختا ( ) منطقه‌ای تاریخی در منطقه شهری لاختا-اولگینو در سنت پترزبورگ، روسیه، واقع در غرب دریاچه لاختا است (از این رو این نام را گرفته است). | ## بخش 1: لاختا، سنت پترزبورگ | این بنا پیش‌تر متعلق به پتر کبیر، کنت گریگوری اورلوف و کنت استنبوک-فرمور (که اقامتگاه سده نوزدهمی او هنوز پابرجاست) بود. ایستگاه راه‌آهن لاختا از راه‌آهن پریمورسکی، لاختا را به سنت پترزبورگ مرکزی متصل می‌کند. بنابر گزارش‌ها، در نوامبر ۱۷۲۴ پتر در کشتی‌ای در خلیج فنلاند، نزدیک لاختا، برای بازرسی از برخی کارخانه‌های آهن بود. او گروهی از سربازان را دید که در نزدیکی ساحل در حال غرق شدن بودند و با رفتن به آب‌های عمیق تا کمر، به نجات آنان آمد. گفته می‌شود که این آب یخ‌زده مشکلات مثانه پتر را تشدید کرده و باعث مرگ او در ۲۸ ژانویه ۱۷۲۵ شده است. | ## بخش 2: لاختا، سنت پترزبورگ | این رویداد نجات در سده نوزدهم توسط یک کلیسای کوچک گرامی داشته شد؛ و به اصطلاح «کاج پتر» تا قرن بیستم به گردشگران نشان داده می‌شد. با این حال، این داستان توسط برخی از مورخان با تردید نگریسته شده است و اشاره می‌کنند که یاکوب فون اشتالین، وقایع‌نگار آلمانی، تنها منبع این داستان است و دور از ذهن می‌رسد که هیچ کس دیگری چنین عمل قهرمانانه‌ای را ثبت نکرده باشد. این موضوع، به‌علاوه فاصله زمانی بین این وقایع و مرگ پیتر، به نظر می‌رسد هرگونه ارتباط مستقیمی را منتفی می‌کند. با این حال، این داستان هنوز هم ممکن است، تا حدودی، دارای رگه‌هایی از حقیقت باشد. در سال ۱۷۶۸، یک تخته سنگ گرانیتی بزرگ در جنگل مجاور به نام سنگ تندر توسط کاترین کبیر به‌عنوان پایه مجسمه سوارکاری پتر کبیر انتخاب شد. | ## بخش 3: لاختا، سنت پترزبورگ | این مجسمه اکنون با نام سوارکار برنزی شناخته می‌شود و یکی از بناهای دیدنی سنت پترزبورگ است. این شهر میزبان نخستین رویداد تنیس روسیه بود و در سال ۱۹۱۳ یک ساختمان بزرگ برای باشگاه تنیس روی چمن ساخته شد. در سال ۲۰۱۱، گازپروم اعلام کرد که یک مرکز تجاری در لاختا به نام لاختاسنتر خواهد ساخت. مرکز لاختا شامل نخستین آسمان‌خراش بسیار بلند در شهر، یک مجتمع علمی و آموزشی، امکانات ورزشی و تفریحی و یک آمفی‌تئاتر روباز است. | ## جمع‌بندی | برج اصلی ۴۶۳ متری (۱۵۱۹ فوتی) مرکز لاختا، بلندترین ساختمان در روسیه و اروپا تا سال ۲۰۱۸ است.
موضوع مقاله: پل دانبلون | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پل دانبلون | مقدمه: پل دانبلون (؛ – ) موسیقی‌دان، آهنگساز، کارگردان اپرای اهل بلژیک و روزنامه‌نگار علمی در ارتی‌بی‌اف بود. | ## بخش 1: پل دانبلون | زندگی‌نامه پل دانبلون شیفته تئاتر و رئیس «تئاتر جوان» در دانشگاه آزاد بروکسل بود. وی که در سال ۱۹۵۴ در رشته شیمی فارغ‌التحصیل شد، به تیم «دفترچه‌های اخبار» پیوست و سپس در ترویج علم به زبان ساده متخصص شد. او منشأ بسیاری از برنامه‌های علمی و فرهنگی از جمله «بطری جوهر»، «دانستن»، «وجدان‌آزمایی» یا «نکته پزشکی» بود. | ## بخش 2: پل دانبلون | او که شیفته موریس راول بود، به همراه آلن دنی، ساخت سه فیلم مستند برای ارتی‌بی‌اف دربارهٔ این آهنگساز را در کارنامه دارد: «در جستجوی راول» (۱۹۶۷)، «موریس راول: انسان و جادوها» (۱۹۷۵)، فیلمی به مدت ۴ ساعت و ۳۰ دقیقه (۳ قسمت ۱ ساعت و ۳۰ دقیقه‌ای) و «همیشه راول» (۱۹۸۷). علاوه بر این، او آهنگساز است و به این عنوان دو مدال نقره در مسابقه بین‌المللی آهنگسازی مسکو (۱۹۵۷) دریافت کرد که ریاست هیئت داوران آن بر عهده دمیتری شوستاکوویچ بود. آثار برگزیده شامل «کنسرتو برای پیانو و ارکستر» او، که توسط ماریا یودینا اجرا شد، و «کنسرتو برای ارکستر» او هستند. | ## بخش 3: پل دانبلون | اپرای سیرانو دو برژراک (۱۹۷۹) که در سال ۱۹۸۰ به روی صحنه رفت، از جمله آثار شاخص اوست. وی که شیفته تن‌تن است، مستندی دربارهٔ هرژه که از دوستان اوست، با نام «ژرژ رمی ملقب به هرژه» (۱۹۸۳) ساخت. او رئیس-مؤسس یک محفل طرفداران تن‌تن به نام «دانشکده تریفون تورنسل تن‌تن‌شناسی» (FTTT) بود. | ## جمع‌بندی | او با تامارا دانبلون (با نام‌خانوادگی دوشیزگی گالپرین) ازدواج کرد؛ فمینیست، فعال سکولار و نویسنده کتاب‌های کودکان، [از جمله مجموعه] «زنبور کوچک» در انتشارات دوپویی.
موضوع مقاله: بوب گارسیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # بوب گارسیا | مقدمه: بوب گارسیا (؛ زادهٔ ۱۵ ژانویه ۱۹۵۴) با نام اصلی روبر گارسیا، نویسنده فرانسوی رمان‌های پلیسی و جستارهایی دربارهٔ داستان‌های مصور، و همچنین روزنامه‌نگار/ستون‌نویس ادبی در چندین رسانه (تی‌اس‌اف جاز، تیله‌سون، فرانسه ۳، ویئو و فرانس بلو نور) است. | ## بخش 1: بوب گارسیا | زندگی‌نامه او مهندس مخابرات فارغ‌التحصیل از مدرسه مرکزی لیون (دوره ۷۹) است و پیش از آنکه خود را وقف ادبیات و روزنامه‌نگاری کند، حدود پانزده سال در حوزه مخابرات کار کرده است. وی که شیفته ادبیات عامه‌پسند و رمان‌های پلیسی، و از علاقه‌مندان به هرژه و تن‌تن است، چندین جستار تن‌تن‌شناسانه نوشته است، از جمله «ژول ورن و هرژه، از اسطوره‌ای تا اسطوره‌ای دیگر». او همچنین نویسنده چندین رمان منتشر شده در انتشارات «دو روشه» است که به چندین زبان ترجمه و در قطع جیبی بازنشر شده‌اند؛ از جمله «وصیت‌نامه شرلوک هولمز» (۲۰۰۵)، که برنده اولین جایزه اینتراموروس اهدا شده توسط زندانیان در جریان جشنواره پولار دو کنیاک در سال ۲۰۰۵ شد، «دوئل در جهنم، شرلوک هولمز علیه جکِ قاتل» (۲۰۰۸)، «اشباح شیکاگو» (۲۰۱۶) و «جسد جرم» (۲۰۱۹). | ## بخش 2: بوب گارسیا | اختلاف حقوقی با مولینسار شرکت سهامی مولینسار، بوب گارسیا را متهم می‌کند که در دو مورد از آثارش، حدود سی تصویر از آثار هرژه را گنجانده است. اولین حکم که در ۲۲ مه ۲۰۰۸ توسط دادگاه نانتر صادر شد، اصل «نقل‌قول کوتاه گرافیکی» را پذیرفت و حق را به بوب گارسیا داد. در ۱۷ سپتامبر ۲۰۰۹، در مرحله تجدیدنظر، دادگاه تجدیدنظر ورسای اصل نقل‌قول کوتاه گرافیکی را رد کرد و او را به پرداخت بیش از ۴۰٬۰۰۰ یورو به صاحبان حق هرژه، به دلیل نقض حقوق معنوی نویسنده و نقض حقوق مادی محکوم کرد. | ## بخش 3: بوب گارسیا | مقاله روزنامه آنلاین «خیابان۸۹» و پیر آسولین در وبلاگش، در کنار نویسندگان و صاحب‌نظران دیگر، چه در فرانسه و چه در بلژیک، به‌شدت با این تصمیم مخالفت کردند. | ## جمع‌بندی | این ماجرا به‌سرعت واکنش‌هایی را در سراسر جهان برانگیخت علاوه بر این، بوب گارسیا تنها تن‌تن‌شناسی نیست که با شرکت مولینسار دچار مشکل شده است: برای مثال، سایت tintinclassics.nl متعلق به هایکو استریتمان هلندی، در ۲۳ نوامبر ۲۰۰۹ در پی فشارهای اعمال‌شده توسط این شرکت، توسط سازنده‌اش بسته شد.