موضوع مقاله: اریک کافمن | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # اریک کافمن | مقدمه: او در اکتبر ۲۰۲۳ منصوب شد، پس از استعفا از سمتش در بیرکبک، دانشگاه لندن پس از دو دهه کار، به دلیل اختلافات سیاسی. | ## بخش 1: اریک کافمن | او متخصص انجمن اورانژ در ایرلند شمالی، ملی‌گرایی، و جمعیّت‌شناسی سیاسی و مذهبی است. او کتاب‌ها و انتشارات دیگری در این زمینه‌ها تألیف، هم‌نویسندگی و ویرایش کرده است. زندگی اولیه و تحصیلات اریک کافمن در هنگ کنگ متولد شد و در ونکوور کانادا و ژاپن بزرگ شد. پدرش استیو کافمن از تبار یهودیان است، و پدربزرگش یک سکولاریست از پرستیه‌یو در جمهوری چک مدرن بود. مادرش از کلیسای کاتولیک کناره گرفته؛ خود او فقط یک سال در مدرسه کاتولیک تحصیل کرد. مدرک کارشناسی ارشد علوم خود را در ۱۹۹۴ از مدرسه اقتصاد لندن گرفت و سپس دکتری خود را در ۱۹۹۸ در همان‌جا به پایان رساند.Sneps, (pdf) حرفه و مشارکت‌ها کافمن از ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۳ مدرس سیاست تطبیقی در دانشگاه ساوت‌همپتون بود. او در سال تحصیلی ۰۹–۲۰۰۸ پژوهشگر مهمان در مرکز علوم و امور بین‌الملل بلفر در مدرسه حکومت کندی، دانشگاه هاروارد بود. او در ۲۰۲۳، پس از دو دهه خدمت، از کالج بیرکبک استعفا داد و در اکتبر همان سال به دانشگاه باکینگهام پیوست. جمعیّت‌شناسی سیاسی کافمن استدلال کرده که در جهان غرب، با وقوع گذار جمعیتی در دهه ۱۹۶۰، مردم از ارزش‌های سنتی و جمعی به سمت نگرش‌های بی‌انسان‌گرایانه و فردگرایانه حرکت کردند، به دلیل دسترسی و آرزو برای آموزش عالی‌تر. این تغییرات ارزشی همچنین تحت تأثیر گسترش سبک‌های زندگی‌ای قرار گرفت که زمانی فقط اقلیت کوچکی از نخبگان فرهنگی به آن‌ها می‌پرداختند. گذار جمعیتی اول ناشی از کاهش باروری به دلیل شهرنشینی و کاهش نرخ‌های مرگ‌ومیر نوزادان بود، که فواید تربیت فرزند را کاهش و هزینه‌ها را افزایش داد. به عبارت دیگر، از نظر اقتصادی منطقی‌تر بود در فرزندان کمتر سرمایه‌گذاری بیشتری کرد، همان‌طور که اقتصاددان گری بکر استدلال کرد. اگرچه تغییرات فرهنگی عظیم دهه ۱۹۶۰ در دهه ۱۹۹۰ تثبیت شد، محیط اجتماعی و فرهنگی اواخر قرن بیستم کاملاً متفاوت از دهه ۱۹۵۰ بود. چنین تغییراتی در ارزش‌ها تأثیر عمده‌ای بر باروری داشته: کشورهای عضو اتحادیه اقتصادی اروپا شاهد افزایش پایدار طلاق و تولدهای خارج از ازدواج از ۱۹۶۰ تا ۱۹۸۵، و همچنین کاهش نرخ باروری بودند. در ۱۹۸۱، پژوهشی در کشورهای صنعتی جهان نشان داد که در حالی که بیش از نیمی از افراد ۶۵ سال به بالا باور داشتند زنان برای تحقق نیاز به فرزند دارند، تنها ۳۵٪ افراد ۱۵ تا ۲۴ ساله (بیبی‌بومرهای جوان‌تر و نسل X مسن‌تر) موافق بودند. این مشکل به ویژه در اروپای شرقی حاد است، در حالی که در اروپای غربی با مهاجرت بین‌المللی تسکین می‌یابد. علاوه بر این، تعداد فزاینده‌ای از کودکان متولدشده در اروپا از والدین غیراروپایی هستند. از آنجایی که کودکان مهاجران در اروپا تقریباً به اندازه والدین‌شان مذهبی هستند، این می‌تواند کاهش دین (یا رشد سکولاریسم) را در قاره کند کند، با پیشرفت قرن بیست‌ویکم. پژوهش کافمن و دانشمندان علوم سیاسی راجر ایتوِل و متیو گودوین نشان می‌دهد که چنین تغییر سریع قومی-جمعیتی یکی از دلایل کلیدی عقب‌نشینی عمومی است که در قالب عوام‌گرایی جناح راست در دموکراسی‌های لیبرال ثروتمند ظاهر شده، مثالی از آن همه‌پرسی عضویت بریتانیا در اتحادیه اروپا (۲۰۱۶) است که به رأی اکثریت بریتانیا برای خروج از اتحادیه اروپا منجر شد. جمعیّت‌شناسی مذهبی بخش عمده تحقیقات کافمن به رشد دین در سراسر جهان مربوط می‌شود. عواملی که تعیین می‌کنند یک زن در طول عمرش چند فرزند داشته باشد—یعنی نرخ باروری کامل یا کل او—شامل سطح تحصیلات، درآمد و میزان دینداری او است. برای مثال، در شهرهای خاورمیانه، زنانی که از احکام اسلام حمایت می‌کردند در آغاز قرن، ۵۰٪ باروری بالاتری نسبت به کسانی که بیشترین مخالفت را داشتند، داشته‌اند. بر اساس پایگاه داده جهانی ادیان، سهم جمعیت انسانی که خود را با دینی مرتبط می‌دانند از ۸۱٪ در ۱۹۷۰ به ۸۵٪ در ۲۰۰۰ افزایش یافت و پیش‌بینی می‌شود تا ۲۰۲۵ به ۸۷٪ برسد. علاوه بر این، کلیسای کاتولیک بین ۲۰۰۰ و ۲۰۱۰، ۱۲٪ پیرو اضافی به دست آورد، عمدتاً از آسیا و آفریقا. در ۲۰۱۸، میانگین سنی مسلمانان ۲۳، هندوها ۲۶، مسیحیان ۳۰، بوداییان و افراد غیرمذهبی ۳۴، و یهودیان ۳۶ سال بود. برای مثال، در اسرائیل، یهودیت حریدی در ۱۹۶۰ تنها حدود ۵ درصد از دانش‌آموزان دبستانی کشور را تشکیل می‌داد، اما در آغاز قرن بیست‌ویکم، یک‌سوم دانش‌آموزان سال اول یهودی در اسرائیل از این فرقه مذهبی بودند. زنان یهودی حریدی در اسرائیل در اوایل دهه ۲۰۰۰ به طور متوسط ۷٫۵ فرزند داشتند، در حالی که همتایان اصلی‌جریان‌شان کمی بیش از دو فرزند. کودکان مهاجران معمولاً به اندازه والدین‌شان مذهبی هستند و دین را به عنوان نشانگر هویت قومی خود می‌دانند، و بدین ترتیب خود را از نیروهای سکولاریزه‌کننده جامعه میزبان محافظت می‌کنند. در فرانسه، یک زن کاتولیک سفید در اوایل دهه ۲۰۰۰ نیم فرزند بیشتر از همتایان سکولار خود داشت؛ در اسپانیا، این عدد ۰٫۷۷ بود. | ## بخش 2: اریک کافمن | در هلند، جوان‌ترین روستاها متعلق به کالوینیست‌های ارتدوکس است، که در اوایل دهه ۲۰۰۰ حدود ۷ درصد جمعیت هلند را تشکیل می‌دادند. در فنلاند، لاستادینیسم در اواسط تا اواخر دهه ۱۹۸۰ مزیت باروری قابل توجهی نسبت به فنلاندی متوسط داشت، ۵٫۴۷ در مقابل ۱٫۴۵، با وجود کاهش در طول قرن بیستم. در اتریش، تعداد افراد زیر ۱۵ سال مسلمان در دهه اول قرن بیست‌ویکم از مرز ۱۰ درصد گذشت. در بریتانیای کبیر، بیش از ۹۰ درصد مسلمانان در آغاز هزاره با دیگر مسلمانان ازدواج کردند، و شناخته‌شده است که کودکان متولد ازدواج بین‌ادیانی معمولاً کمتر از والدین‌شان مذهبی هستند. به طور کلی، گروه‌های مذهبی اروپایی بر اساس باروری نزولی عبارتند از: مسلمانان، مسیحیان متدین، مسیحیان غیرمتدین، و سکولارها. در اوایل دهه ۲۰۰۰، مسلمانان اروپایی معمولاً دو تا سه برابر بیشتر از سفیدپوستان فرزند داشتند، زیرا مهاجران اخیر از کشورهای پرباروری بودند. یهودیان حریدی تنها ۱۲ درصد جمعیت یهودی بریتانیا را تشکیل می‌دادند، اما سه‌چهارم تولدهای یهودی در آغاز قرن بیست‌ویکم. کافمن پیش‌بینی کرد که این گروه تا ۲۰۵۰ اکثریت یهودیان آنگلوی آمریکایی را تشکیل خواهند داد. به طور مشابه، او پیش‌بینی کرد که کاتولیسیسم تا ۲۰۴۰ بزرگ‌ترین دین در ایالات متحده خواهد شد، با وجود خسارات قابل توجه به سکولاریزاسیون و گرویدن به پروتستانتیسم، که بخش مهمی از آن به لطف نرخ باروری ۲٫۸۳ کاتولیک‌های لاتین‌تبار در مقابل میانگین ملی ۲٫۰۳ در ۲۰۰۳ است. کافمن گزارش داد که در ایالات متحده، محافظه‌کاری مذهبی و مشارکت در آن نقش کلیدی در افزایش سطح نسبی باروری دارد. بنابراین فرقه‌های محافظه‌کارتر، مانند مورمون‌ها و فرقه‌های پروتستان محافظه‌کار، از مزیت باروری حداقل یک فرزند نسبت به سایر آمریکایی‌ها برخوردارند. به ویژه، مورمون‌های ثروتمندتر و با تحصیلات بالاتر تمایل به داشتن فرزندان بیشتری نسبت به فقیرترها دارند. در عین حال، آمریکایی‌های سکولار کم‌ترین تعداد فرزندان را دارند، به طور متوسط ۱٫۶۶ فرزند به ازای هر زوج در دهه ۲۰۰۰، که کمتر از هر گروه دیگری جز بوداییان و یهودیان است. او استدلال کرد که چنین تغییرات جمعیّت‌شناسی مذهبی در اواخر قرن پیامدهای اجتماعی و سیاسی به همراه خواهد داشت. کافمن اشاره کرد که با ادامه کاهش نرخ باروری کلی یک جامعه به دلیل گذار جمعیّت‌شناسی دوم، مزیت باروری مذهبی‌ها، به ویژه متدین‌ترین فرقه‌ها، افزایش می‌یابد. او مورمون‌ها در ایالات متحده را مثالی از گروهی آورد که علی‌رغم کاهش‌های خود، مزیت باروری یک فرزند نسبت به بقیه جامعه حفظ کرده‌اند. او استدلال کرده که一旦 به جرم بحرانی برسد، یک گروه مذهبی شروع به تأثیرگذاری بر روند جمعیّت‌شناسی کلی جامعه‌اش خواهد کرد. او ایده‌های «بیدار» را «نبردی برای بنیان‌های تمدن ما» نامیده و از فرماندار فلوریدا، ران دسانتیس، حمایت کرده است، و در کنفرانس حزب محافظه‌کار بریتانیا ۲۰۲۲ استدلال کرد که حزب باید از رهبری دسانتیس پیروی کند. برای کافمن، اگرچه برخی از سیاست‌های آموزشی دسانتیس «بیش از حد پیش می‌رود»، «دسانتیس آینده محافظه‌کاری است». کتاب‌ها ظهور و سقوط آنگلو-آمریکا (۲۰۰۴) در اینجا، کافمن دیدگاه‌های خود را درباره چگونگی از دست دادن آنگلو-پروتستان‌ها—رشته اصلی بنیان‌گذار و گروه قومی-فرهنگی غالب سابق ایالات متحده آمریکا—وضعیت سلطه‌شان ارائه می‌دهد. او دیدگاه متداول را رد می‌کند که این امر عمدتاً به دلیل نرخ باروری نسبتاً پایین، مهاجرت گسترده بین‌المللی، و رشد برجستگی فرهنگی تازه‌واردان قومی متنوع است. آنگلو-پروتستان‌ها همچنین وضعیت سلطه خود را با ادغام گروه‌های دیگر اروپایی‌تبار حفظ نکرده‌اند، کافمن استدلال می‌کند. بلکه، سقوط آنگلو-آمریکا نتیجه ویژگی‌هایی است که این گروه را تعریف کرده، یعنی فردگرایی بیانی و برابری‌طلبی، که مخالف حفظ سلطه است. از نظر تاریخی، مهاجران اولیه آنگلو-پروتستان در قرن هفدهم موفق‌ترین بودند و اسناد مکتوب و نهادهای سیاسی متعددی ایجاد کردند که تا امروز باقی مانده‌اند. به همین دلیل، آن‌ها گروه غالب فرهنگی، اقتصادی و سیاسی شدند و سلطه‌شان را تا اوایل قرن بیستم حفظ کردند. تعهد به آرمان‌های روشنگری به معنای تلاش برای همسان‌سازی تازه‌واردان از خارج جزایر بریتانیا بود، اما تعداد کمی علاقه‌مند به اتخاذ هویت پان-اروپایی برای ملت بودند، چه برسد به تبدیل آن به دیگ ذوب جهانی. اما در اوایل ۱۹۰۰، پیشرفت‌گرایان لیبرال و مدرنیست‌ها شروع به ترویج آرمان‌های فراگیرتر برای هویت ملی ایالات متحده کردند. در حالی که بخش‌های سنتی‌تر جامعه سنت‌های قومی-فرهنگی آنگلو-پروتستان را حفظ کردند، جهان‌وطنی و کسموپولیتیسم در میان نخبگان محبوبیت یافت. این آرمان‌ها پس از جنگ جهانی دوم نهادینه شد و اقلیت‌های قومی به برابری نهادی تقریبی با آنگلو-پروتستان‌های سابق دست یافتند. | ## بخش 3: اریک کافمن | در این کتاب ۲۰۱۰، کافمن استدلال کرد که پاسخ به سؤال مطرح‌شده در عنوان مثبت است، زیرا واقعیت‌های جمعیّت‌شناسی چالش‌های واقعی برای فرضیه اجتناب‌ناپذیری پیشرفت سکولار و لیبرال ایجاد می‌کند. او مشاهده کرد که فرقه‌های متدین تمایل به مزیت باروری قابل توجهی نسبت به همتایان معتدل‌تر و غیرمذهبی‌ها دارند. برای مثال، زنان کاتولیک سفید در فرانسه به طور متوسط نیم فرزند بیشتر از همتایان سکولار سفید خود دارند، در حالی که آمیش‌ها در ایالات متحده سه تا چهار برابر بیشتر از مسیحیان هم‌وطن خود فرزند دارند. گروه‌های بسیار مذهبی تمایل به ایزوله کردن خود از اثرات سکولاریزه‌کننده جامعه مدرن جریان اصلی غربی دارند، که احتمال حفظ ایمان والدین توسط فرزندان را افزایش می‌دهد. در همان زمان، افراد سکولار به دلایل متنوعی مانند مادی‌گرایی، فردگرایی، ترجیح حال و اکنون، فمینیسم، زیست‌محیط‌گرایی یا بدبینی کلی، نرخ باروری نسبتاً پایینی دارند. در اکثر کشورهای کاتولیک، به ویژه ایرلند و اسپانیا، قوی باقی خواهد ماند، اما در اروپای پروتستان و فرانسه اساساً متوقف شده، و تا اواسط قرن در شمال‌غرب اروپا تضعیف خواهد شد. او به Mercator Net گفت که تنها راه برای مهار این روند «باوری است که به ثبت‌های احساسی دست یابد»، که «می‌تواند فرزندان بنیادگرایان را جذب کند» و «رد چندفرهنگی‌گرایی». او پیشنهاد کرد که «ناسیونالیسم سکولار» و دین معتدل مرتبط با دولت-ملت می‌تواند بخشی از ترکیب باشد، اما این سنت‌ها با نرخ قابل توجهی حمایت خود را از دست داده‌اند. او مشاهده کرد که ایمان معتدل ابراهیمی تحت فشار هم سکولاریست‌ها و هم بنیادگرایان قرار دارد، زیرا خود را در جوامع سکولاریزه‌کننده غرب می‌یابند. کافمن استدلال می‌کند که اگر فقط مذهبی‌ها بیش از سکولارها فرزند داشته باشند، اثرات تحول جمعیّت‌شناسی ورودی تنها ملی خواهد بود، اما چون کسانی که بیشترین فرزندان را دارند تمایل به مذهبی بودن شدید دارند، او پیش‌بینی کرد که پیامدهایی برای روابط بین‌الملل نیز خواهد داشت. با این حال، کافمن مفهوم فزاینده محبوب مبنی بر اینکه اسلام تا پایان قرن بیست‌ویکم دین غالب اروپا خواهد شد را رد کرد؛ بلکه پیشنهاد می‌کند مسلمانان تا ۲۱۰۰ در حدود یک‌پنجم جمعیت اروپا تثبیت شوند. کافمن استدلال می‌کند که در اواخر قرن بیستم و اوایل قرن بیست‌ویکم، برخلاف ژاپن، ملت‌های اروپای غربی، آمریکای شمالی و اقیانوسیه با وجود باروری عمدتاً زیر سطح جایگزینی، کاهش جمعیت را تجربه نکردند. این امر به دلیل ترکیبی از افزایش طول عمر و مهاجرت بین‌المللی بود، و دومی با ریسک‌های سیاسی خود همراه است. شیفت سفید اریک کافمن مطالعه‌ای گسترده درباره چگونگی تأثیر تحول جمعیّت‌شناسی ناشی از مهاجرت بر صندوق رأی است. عنوان کتاب ۲۰۱۸ پیش‌بینی‌های کافمن را کدگذاری می‌کند که در نتیجه مهاجرت بین‌المللی، کشورهای غربی قومیّتاً متنوع‌تر خواهند شد و افراد دورگه افزایش می‌یابند. او بیشتر استدلال می‌کند که دسته «سفیدپوستان» گسترش می‌یابد تا افراد قومیّتاً متنوع‌تری را شامل شود. برای کافمن، یکی از شکاف‌های عمده در منظره سیاسی غرب در زمان نگارش، به دلیل جناح‌هایی است که می‌خواهند این فرآیند را تسریع کنند و کسانی که می‌خواهند آن را کند کنند. او پیشنهاد کرد که موج ناسیونالیسم و عوام‌گرایی مشاهده‌شده در بسیاری از کشورهای غربی به دلیل گروه دوم است. برای دهه‌ها، هنجارهای مطالبات سیاسی قابل قبول توسط رسانه‌ها، نهادهای آموزش عالی و گروه‌های سیاسی جریان اصلی تثبیت شده بود. چنین هنجارهایی شامل آنچه او «مدرنیسم چپ» نامید—اصطلاح دقیق‌تری برای نزاکت سیاسی رایج—و «چندفرهنگی‌گرایی نامتقارن»، یا ایده‌ای که همه فرهنگ‌های موجود در جامعه شایسته حفظ هستند جز فرهنگ میزبان، می‌شود. این هنجارها سیاستمداران و احزاب جریان اصلی را از پاسخ به نگرانی‌های بخش‌های بزرگی از جمعیت رأی‌دهنده بازداشته و به عوام‌گرایان ناسیونالیست فرصتی برای صعود داده است. با وجود تأکید بر واکنش سفیدپوستان به تغییر جمعیّت‌شناسی و مهاجرت انبوه، کافمن به پیشنهاد ۱۸۷، ابتکار صندوق رأی کالیفرنیا در ۱۹۹۴ برای جلوگیری از هزینه مالیات‌دهندگان برای مهاجران غیرقانونی، به عنوان مثالی از مخالفت غیرسفیدپوستان اشاره کرد. پیشنهاد ۱۸۷ از اکثریت آسیایی‌ها و سیاه‌پوستان و یک‌سوم اسپانیایی‌تبارها حمایت دریافت کرد. در زمان انتشار، تایمز کتاب شیفت سفید را «کتاب هفته» انتخاب کرد، اما با نقد تردیدآمیز دیوید آرونوویچ، که آن را «کتاب بزرگی جنجالی درباره موضوعی بزرگ و جنجالی» نامید. پابلیشرز ویکلی گفت که «احتمالاً موج بزرگی ایجاد خواهد کرد»، و فایننشال تایمز آن را یکی از «بهترین کتاب‌های ۲۰۱۸» در ژانر سیاست معرفی کرد. دانیل تریلینگ، در نقد کتاب لندن، از کتاب انتقاد کرد و چارچوب مرجع کافمن را «هم بیش از حد گسترده و هم بیش از حد تنگ» توصیف نمود. مشکل دیدن جهان عمدتاً از منظر جمعیّت‌شناسی این است که، با وجود همه واقعیت‌ها و ارقام، آسان است به زمینه اجتماعی کور شویم.» در سمپوزیوم نقد کتاب شیفت سفید منتشرشده در مجله Ethnicities، دانشمند علوم سیاسی راب فورد نوشت که «چیزهای زیادی برای تحسین وجود دارد. اتحادگرایی و نارنجی‌گرایی در ایرلند شمالی از ۱۹۴۵: افول خانواده وفادار با هنری پترسون. | ## جمع‌بندی | جمعیّت‌شناسی سیاسی: چگونگی بازسازی امنیت بین‌المللی و سیاست ملی توسط تغییرات جمعیّتی با جک گلدستون و مونिका دافی توفت.