aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: خاندان فرگوسو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # خاندان فرگوسو | مقدمه: خاندان فرگوسو خانواده‌ای اشرافی از جمهوری جنوا و لیگوریا به‌طور کلی بودند که به شاخه‌های متعددی تقسیم می‌شدند و اعضای آن در موقعیت‌های تاریخی متعددی خود را متمایز می‌کردند. | ## بخش 1: خاندان فرگوسو | برخی دیگر در نهایت تیول‌ها، زمین‌ها و عناوین مختلفی را در امتداد قوس آپنین لیگوریا، مانند شهرستان سنت آگاتا فلتریا که متعلق به آگوستینو فرگوسو بود، در اختیار داشتند. خانواده فرگوسو منصب مادام‌العمر دوک را در انحصار خود درآوردند و به سلسله‌ای تبدیل شدند که بیشترین تعداد دوک را در تاریخ جمهوری به خود اختصاص داد. تاریخچه آنها که از محل وال پولچورا، در تپه‌ای بالای ریوارولو، سرچشمه می‌گرفتند، بازرگانانی کارآفرین بودند که از قرن سیزدهم در امور سیاسی شهر فعال بودند و رولاندو، قلعه‌داری از ولتاجیو، گاوی و پورتو ونر، در این امر نقش داشت. | ## بخش 2: خاندان فرگوسو | این خانواده تأثیر زیادی بر زندگی سیاسی جنوا داشت و سیزده عضو از خانواده فرگوسو به مقام دوک رسیدند. اولین آنها دومنیکو دی کامپوفرگوسو بود، اما مشهورترین آنها قطعاً پائولو فرگوسو بود، شخصیت نمادین تاریخ سیاسی که تحت سلطه جاه‌طلبی و محاسبه شرایط بود که عموماً از ویژگی‌های این خانواده بود. علاوه بر دوج‌ها، شخصیت‌های دیگری نیز در زمینه‌های مختلف، از جمله نظامی مانند ابراهیم، آگوستین و چزاره فرگوسو، نویسنده مانند آنتونیوتو یا روحانی مانند فدریگو فرگوسو، خود را متمایز کردند. | ## بخش 3: خاندان فرگوسو | خانواده فرگوسو در نیمه اول قرن شانزدهم با پایان دوگات اوتاویانو فرگوسو، زندانی شدن توسط اسپانیایی‌ها و مرگش در زندان ایسکیا، اهمیت سیاسی خود را از دست دادند. در سال ۱۵۲۸، این خانواده در آلبرگی خانواده‌های د فورناری و د فراری ثبت شد؛ نام خود را در سال ۱۵۷۶ از سر گرفت، اما از آن زمان دیگر هیچ اهمیت تاریخی نداشت. | ## جمع‌بندی | اعضای قابل‌توجه دوژهای جنوا باتیستا فرگوسو باتیستا دوم فرگوسو دومنیکو دی کامپوفرگوسو جاکومو فرگوسو جیانو آی دی کامپوفرگوسو لودوویکو دی کامپوفرگوسو اوتاویانو فرگوسو پیترو فرگوسو پیترو دی کامپوفرگوسو پائولو دی کامپوفرگوسو اسپینتا فرگوسو توماسو دی کامپوفرگوسو دیگران آگوستینو فرگوسو چزاره فرگوسو پائولو باتیستا فرگوسو جیانو فرگوسو، اسقف آژن فدریگو فرگوسو: اشراف، پیشوا و ژنرال.
موضوع مقاله: کلیسای جامع اورویتو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کلیسای جامع اورویتو | مقدمه: ساختمان تحت دستور اوربان چهارم ساخته شد تا سرجوخه بولسنا، یادگار معجزه‌ای که گفته می‌شود در سال ۱۲۶۳ در شهر نزدیک بولسنا رخ داده است، را گرامی دارد و محل مناسبی برای نگهداری آن فراهم کند؛ زمانی که یک کشیش مسافر که به حقیقت تبدیل جوهر نان و شراب به بدن و خون مسیح شک داشت، مشاهده کرد که نون قربانی او چنان خونریزی می‌کند که پارچه محراب را لکه‌دار می‌کند. | ## بخش 1: کلیسای جامع اورویتو | کلیسا در موقعیتی قرار دارد که بر شهر ارویتو که بر فراز یک درپوش آتشفشانی واقع شده، تسلط دارد. نمای کلیسا نمونه‌ای کلاسیک از معماری مذهبی است و شامل عناصر طراحی از قرن ۱۴ تا ۲۰، یک پنجره رز بزرگ، موزاییک‌های طلایی و سه در برنزی عظیم است؛ درون کلیسا دو کاپلا با نقاشی دیواری وجود دارد که توسط برخی از بهترین نقاشان ایتالیایی آن دوره با تصاویر روز حساب تزئین شده‌اند. کلیسا دارای پنج ناقوس است که مربوط به دوره رنسانس هستند و در نت می بمل کوک شده‌اند. | ## بخش 2: کلیسای جامع اورویتو | ساخت ساخت کلیسا تقریباً سه قرن به طول انجامید و سبک و طراحی آن در طول زمان از رمانسک به گوتیک تغییر کرد. سنگ‌فرش کلیسا در ۱۳ نوامبر ۱۲۹۰ توسط پاپ نیکلاس چهارم گذاشته شد و ساخت آن به استاد بنایی سنگی برادر روحانی بویگناته دی پروجا (که به نام Fra Bevignate da Gubbio نیز شناخته می‌شود) با استفاده از طراحی آرنولفو دی کامبیو (معمار کلیسای جامع فلورانس) سپرده شد. کلیسا ابتدا به عنوان یک معماری رمانسک بازیلیکا با شبستان (کلیسا) و دو راهرو جانبی طراحی شد. | ## بخش 3: کلیسای جامع اورویتو | با این حال، هنگامی که جووانی دی اوگوچیونه جایگزین فرا بویگنات شد، طراحی به اشکال معماری گوتیک ایتالیا تغییر یافت. او طراحی و ساخت ساختمان را به‌طور چشمگیری تغییر داد و شباهت آن را به کلیسای جامع سیه‌نا افزایش داد. | ## جمع‌بندی | معماری هر دو ساختمان گاهی به عنوان زیرسبکی از معماری گوتیک، سبک گوتیک سیه‌نایی، طبقه‌بندی می‌شود.
موضوع مقاله: باسیلیکای سان گاودنزیو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # باسیلیکای سان گاودنزیو | مقدمه: باسیلیکا سان گادِنزیو یک کلیسا در نووارا، ایتالیا است و مرتفع‌ترین نقطه شهر را تشکیل می‌دهد. | ## بخش 1: باسیلیکای سان گاودنزیو | تاریخچه اولین کلیسا اختصاص یافته به این قدیس تا سال ۸۴۱ در نزدیکی پایان کنونی خیابان Via XX Settembre، حدود ۵۰۰ متر شرق محل کنونی وجود داشت و بعدها در سال ۱۲۹۸ بازسازی و دوباره تقدیس شد. از ۱۵۵۲ تا ۱۵۵۴، نووارا به دستور کارل پنجم تقویت شد و تمامی ساختمان‌های خارج از دیوارهای شهر، از جمله باسیلیکای اصلی، تخریب شدند؛ با این حال، امپراتور به سرعت یک کارخانه آجرسازی در داخل شهر افتتاح کرد تا در نهایت کلیسا بازسازی شود. نووارا به‌طور معجزه‌آسا از همه‌گیری دوم طاعون در سال ۱۵۷۶ در امان ماند و به پاس حفظ شهر، مکانی در بلندترین نقطه طبیعی شهر برای بازسازی باسیلیکا انتخاب شد. یک کلیسای رمانسک به نام سان وینچنزو مارتیره قبلاً در این مکان وجود داشت، اما بیشتر آن برای ساختمان جدید تخریب شد. با این حال، سه کاپلا از سان وینچنزو مارتیره در ساختمان امروزی حفظ شدند، از جمله کاپلای سنت جورج، جایی که بقایای گادِنزیو پس از تخریب باسیلیکای اصلی در آن نگهداری شد. کلیسا در ۱۳ دسامبر ۱۵۹۰ توسط اسقف چزاره اسپچیانو تقدیس شد؛ در این زمان، ساخت ترانسپت حتی آغاز نشده بود. وخامت وضعیت اقتصادی نووارا، که توسط طاعون‌ها و جنگ‌های مختلف تشدید شده بود، تا سال ۱۶۲۶ مانع ادامه ساخت شد. | ## بخش 2: باسیلیکای سان گاودنزیو | در ۱۱ ژوئن ۱۷۱۱، کلیسا به‌طور رسمی با قرار دادن بقایای سنت گادِنزیو که از سال ۱۵۵۲ در کاپلای سنت جورج نگهداری می‌شد، تکمیل شد. برج ناقوس و گنبد برج ناقوس باسیلیکا از ۱۷۵۳ تا ۱۷۸۶ توسط بندیکت آلفیری ساخته شد و به ارتفاع ۷۵ متر رسید. بخش عمده‌ای از ساختار داخلی اطراف محل تقاطع برای تحمل وزن پیش‌بینی شده گنبد باید بازسازی می‌شد و پروژه هنگام وقفه به دلیل نخستین جنگ استقلال ایتالیا هیچ پیشرفتی از نظر ارتفاع نداشت. در سال ۱۸۵۵، آنتونلی طرحی بلندپروازانه‌تر از طرح اولیه ارائه داد و ارتفاع پیش‌بینی شده گنبد را از ۶۵ به ۷۵ متر افزایش داد و تا سال ۱۸۵۸ بودجه لازم برای ادامه کار فراهم شد. با این حال، مداخلات معماری آنتونلی باعث افزایش غیرقابل قبول هزینه‌ها شد و او مجبور شد در سال ۱۸۶۱ طرح ارزان‌تری ارائه دهد. تا آن زمان، بیشتر گنبد تکمیل شده بود، اما بحث‌های مربوط به هزینه مانع از ساخت آن شده بود و آنتونلی ده سال بعد بیشتر وقت خود را به مول آنتونلیانا در تورین اختصاص داد. وقتی در سال ۱۸۷۳ به پروژه بازگشت، به عنوان یک معمار برجسته و سالخورده، اختیار کامل برای تکمیل گنبد دریافت کرد. | ## بخش 3: باسیلیکای سان گاودنزیو | گنبد در سال ۱۸۸۷ تکمیل شد و مجسمه عیسی در ۱۶ مه همان سال بر بالای گنبد قرار گرفت. در سال‌های بعد، کلیسا علائم خرابی سازه‌ای تحت وزن گنبد را نشان داد، که از مراحل اولیه ساخت نیز قابل مشاهده بود. از سال ۱۸۸۱، آنتونلی به تقویت چهار ستون باربر پایه گنبد و گسترش فونداسیون‌ها پرداخت. در طول سال‌ها، نگرانی‌های مکرری در مورد احتمال فرو ریختن گنبد وجود داشت و هشدار عمده‌ای در سال ۱۹۳۷ باعث شد بنای تاریخی به مدت تقریباً ده سال بسته شود. در این مدت، کارهای مقاوم‌سازی بتن مسلح توسط معمار آرتورو دانوسو انجام شد تا از احتمال سقوط گنبد بر شهر جلوگیری شود؛ با این حال، بازنگری‌های اخیر نشان می‌دهد که این تقویت ضروری نبوده است. | ## جمع‌بندی | در سال‌های اخیر، سیستم‌های هشدار پیشرفته‌ای در داخل ساختمان نصب شده‌اند تا خطرات نشست، ترک یا نوسان را نظارت کنند.
موضوع مقاله: مثل تو (ترانه بو وو) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مثل تو (ترانه بو وو) | مقدمه: این ترانه توسط جرمین دوپری، جرون آلستون، جانتی آستین نوشته شده و تهیه‌کنندگی آن را دوپری و برایان-مایکل کاکس برای چهارمین آلبوم بو وو با نام تحت تعقیب (۲۰۰۵) بر عهده داشته‌اند. | ## بخش 1: مثل تو (ترانه بو وو) | در این قطعه آکورد صفحه‌کلیدی از ترانهٔ «باز دارم ترکت می‌کنم» اثر نیو ادیتیشن به‌کار رفته که جرون آلستون، ریکی بل و رالف ترسوانت آن را نوشته‌اند. «مثل تو» در ۱۲ ژوئیهٔ سال ۲۰۰۵ به‌عنوان دومین تک‌آهنگ از آلبوم منتشر گردید و رتبهٔ نخست جدول ترانه‌های داغ آراندبی/هیپ-هاپ بیلبورد را از آن خود ساخت و در جدول بیلبورد هات ۱۰۰ نیز مقام سوم را کسب نمود؛ این موفقیت دومین حضور بو وو در میان ۱۰ ترانهٔ برتر این جدول و پنجمین حضور سی‌یرا در همان جدول بود. | ## بخش 2: مثل تو (ترانه بو وو) | این ترانه همچنین کشورهای دیگری نظیر ایرلند، آلمان و بریتانیا جزو ۴۰ ترانهٔ برتر قرار گرفت. تا امروز «مثل تو» همچنان پرفروش‌ترین و موفق‌ترین اثر بو وو در جدول‌ها باقی مانده است. | ## بخش 3: مثل تو (ترانه بو وو) | اجرای زنده بو وو و سی‌یرا «مثل تو» را جشنوارهٔ جوایز موسیقی آمریکا ۲۰۰۵ در ۲۲ نوامبر سال ۲۰۰۵ اجرا کردند. | ## جمع‌بندی | این اجرا بخشی از یک مدلی از ترانه‌ها بود که شامل «او» از اوماریون و «بذار هواتو داشته باشم» از بو وو نیز می‌شد.
موضوع مقاله: خاندان اسپینولا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # خاندان اسپینولا | مقدمه: خاندان اسپینولا یک خانواده اشرافی برجسته جنوا بود که نقش رهبری در جمهوری جنوا ایفا کردند. | ## بخش 1: خاندان اسپینولا | اسپینولاها، رهبران گیبلین‌های جنوایی (به همراه دوریا) در قرن سیزدهم، یکی از به اصطلاح «تیره‌های کواتور» بودند، یعنی چهار خانوادهٔ مسلط جنوا در قرن سیزدهم و آغاز قرن چهاردهم (اسپینولا، دوریا، فیشی و گریمالدی). هنگامی که هژمونی «مردم» در جمهوری (بوکانگرا، آدورنو، فرگوسو و غیره) آغاز شد، آنها با وجود تأیید سلطهٔ فئودالی خود در مناطق داخلی لیگوریا، همراه با فرماندهی نظامی، دیپلماسی و امور بین‌الملل، به ویژه خدمات مالی و نظامی به نفع چندین پادشاهی اروپایی، از بالاترین مناصب قضایی کنار گذاشته شدند. در طول اصلاحات اشرافی جمهوری به رهبری آندره‌آ دوریا در سال ۱۵۲۸، خانواده اسپینولا اولین اشراف را تشکیل دادند و خود را به عنوان خاندانی که بیشترین دوج (۱۲) و سناتور (۱۲۷) و همچنین کاردینال (۱۳) و بسیاری دیگر از اسقف‌ها را به جمهوری اهدا کرد، تثبیت کردند. این خانواده به لطف قدرت سیاسی، فئودالی، نظامی، اقتصادی و اجتماعی خود، خود را به عنوان یکی از معتبرترین خانواده‌ها در اروپا تثبیت کردند و عناوین مختلفی، برخی از آنها از مقام شاهزاده‌ای و دوکی، و پیوند خود با خاندان‌ها و حاکمان مهم، از جمله پالئولوگی‌های قسطنطنیه، آلرامیچی‌های سالوتزو، فیناله، گریمالدی‌های موناکو و بسیاری دیگر را به دست آوردند. ریشه‌ها این خانواده که ثروت خود را بر تجارت (یعنی تجارت کالا)، امور مالی و تملک زمین بنا نهاده بود، ریشه‌های خود را به گویدو و اوبرتو، پسران گویدو و نوه‌های بلو بوزومی، می‌رساند. | ## بخش 2: خاندان اسپینولا | در مورد ریشه این نام، آنجلو ماریا اسکورزا در اثر خود به نام خانواده اشرافی جنوا، سه روایت اصلی را گزارش می‌دهد: زیرا این دو برادر خاری از تاج عیسی مسیح را از شرق به جنوا آوردند؛ زیرا آنها اربابان مونته اسپینولا در مارکیزات وارسی بودند. یک شاعر ناشناس خار بشکه ای سنتی نشان خانواده اسپینولا را به خار گل رز با یک دوبیتی مرثیه لاتین زیبا که در کتیبه قبر اختصاص داده شده به جنتلمن جیووانی باتیستا اسپینولا (۱۵۸۴–۱۶۲۴) درج شده بود، تبدیل کرد که هنوز در کلیسای دانشگاهی سانتا ماریا آسونتا قابل مشاهده است. این خانواده که ثروت خود را از تجارت، امور مالی و خرید زمین به دست آورده بود، از گویدو و اوبرتو، نوه‌های بلو بوزومی، سرچشمه می‌گیرد. در ماه مه ۱۲۶۲، او با اوبرتو دوریا متحد شد تا کاپیتان خارجی مردم جنوا، گوگلیلمو بوکانگرا، را از قدرت برکنار کرده و دولت را اصلاح کند. آنها او را با دو کاپیتان مردم جایگزین کردند که به مدت ۲۲ سال، تحت نظر اوبرتو اسپینولا و اوبرتو دوریا انتخاب شدند. | ## بخش 3: خاندان اسپینولا | در سال ۱۳۰۱، کورادو اسپینولا از سمت کاپیتان مردم استعفا داد، همان‌طور که لامبا دوریا نیز استعفا داد. گالئوتو اسپینولا در سال ۱۳۳۵ به همراه رافائله دوریا به عنوان کاپیتان مردم منصوب شد. در سال ۱۴۳۵، فرانچسکو اسپینولا در محاصره گائتا در طول جنگ بر سر کنترل ناپل موفق بود. اندکی پس از آن، فرانچسکو شورشی را رهبری کرد که به حکومت دولت مستقر در میلان بر جنوا پایان داد. | ## جمع‌بندی | ژنرال بزرگ ایتالیایی-اسپانیایی، آمبروجو اسپینولا، که از سال ۱۶۰۳ تا ۱۶۲۹ به عنوان کاپیتان-ژنرال ارتش فلاندر خدمت می‌کرد، نیز عضوی از این خانواده بود.
موضوع مقاله: کاخ دوکاله اوربینو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کاخ دوکاله اوربینو | مقدمه: این بنا یکی از مهم‌ترین آثار تاریخی در ایتالیا به‌شمار می‌رود و از سال ۱۹۹۸ در فهرست میراث جهانی ثبت شده است. | ## بخش 1: کاخ دوکاله اوربینو | شیب صخره‌ای مستحکم برای محاصره غیرقابل نفوذ بود، اما برای حفر پی بنا مشکل ایجاد می‌کرد؛ بنابراین، یک سازنده برجسته قلعه، لوسیانو لورانا از دالماسی، برای ساخت زیرساخت استخدام شد؛ اما لورانا پیش از آغاز بخش مسکونی کاخ اوربینو را ترک کرد. معمار برجسته رنسانس والا، دوناتو برامانته، اهل اوربینو بود و ممکن است در تکمیل کاخ همکاری کرده باشد.Clark, p. | ## بخش 2: کاخ دوکاله اوربینو | این کاخ تا قرن بیستم همچنان به عنوان ساختمان دولتی استفاده می‌شد و محل نگهداری بایگانی‌ها و دفاتر شهرداری و مجموعه‌های عمومی از کتیبه‌ها و مجسمه‌های باستانی بود (نگارخانه ملی مارکه، به پایین مراجعه شود). مرمت‌هایی که در سال ۱۹۸۵ تکمیل شدند، شبکه زیرزمینی وسیع کاخ را دوباره برای بازدیدکنندگان باز کردند. | ## بخش 3: کاخ دوکاله اوربینو | ## جمع‌بندی | اتاق مطالعه و دو نمازخانه دوقلو کاخ دوک چندین اتاق داشت که نشان‌دهنده علاقه فدریکو به مطالعات کلاسیک و انسانی بود و فعالیت‌های روزانه او را شامل می‌شد، از جمله بازدید از لارها کاخ و مطالعه ادبیات یونانی.
موضوع مقاله: خاندان کاستیایی بورگونی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # خاندان کاستیایی بورگونی | مقدمه: خاندان بورگونی‌، که با نام خاندان کاستیایی ایوریا نیز شناخته می‌شود، شاخه‌ای از خاندان ایوریا است که از نوادگان ریموند بورگونی می‌باشد. | ## بخش 1: خاندان کاستیایی بورگونی | ریموند با اوراکا، دختر ارشد و مشروع آلفونسوی ششم، پادشاه لئون و کاستیا از خاندان خیمنز، ازدواج کرد. دو سال پس از مرگ ریموند، اوراکا جانشین پدرش و ملکه کاستیا و لئون شد؛ فرزندان اوراکا و ریموند در نسل مشروع از سال ۱۱۲۶ تا مرگ پدروی یکم، پادشاه کاستیا در سال ۱۳۶۹ بر پادشاهی حکومت کردند، در حالی که نوادگان آنها در نسل نامشروع، خاندان تراستامارا، تا قرن شانزدهم بر تاج کاستیا و تاج آراگون حکومت کردند. تاریخ ریشه ریموند پسر چهارم ویلیام یکم، کنت بورگونی (از خاندان ایوریا) بود و احتمالاً در سال ۱۰۸۶ با ارتش اودو یکم، دوک بورگونی که شهر تودلا ناوار را محاصره کرده بود، به شبه‌جزیره ایبری رسید. در آوریل ۱۰۸۷ ارتش محاصره را رها کرد و به خانه بازگشت، اما اودو، ریموند و هانری بورگونی (پسر عموی ریموند) به غرب در دربار آلفونسوی ششم، پادشاه لئون و کاستیا، رفتند. در آنجا، اودو در سال ۱۰۸۷ ازدواج دختر اول پادشاه، اوراکا، را با ریموند ترتیب داد. در سال ۱۱۰۷ ریموند درگذشت و سال بعد سانچو آلفونسِز، تنها پسر پادشاه، به دنیا آمد. | ## بخش 2: خاندان کاستیایی بورگونی | اوراکا که اکنون وارث احتمالی او بود، با آلفونسوی یکم، پادشاه ناوار و آراگون ازدواج کرد که ریموند به او قول پادشاهی داده بود و پسر اوراکا را از او جدا کرده بود. این زوج ناسازگار از آب درآمدند و پس از مرگ آلفونسوی ششم در سال ۱۱۰۹، اوراکا به عنوان ملکه سلطنت کرد و در مقابل تلاش‌های همسر و پسرش از ریموند برای تصاحب تاج و تخت مقاومت کرد. دومی پس از مرگ ریموند جانشین او شد و آلفونسوی هفتم، اولین پادشاه کاستیا و لئون از خاندان کاستیایی ایوریا شد. شاهان کاستیا و لئون آلفونسوی هفتم پادشاهی را بین پسرانش تقسیم کرد: سانچو سوم کاستیا و تولدو و فرناندو لئون و گالیسیا را دریافت کرد. پادشاهی‌ها همچنان تحت سلطه پسرانشان آلفونسوی هشتم، پادشاه کاستیا و آلفونسوی نهم، پادشاه لئون باقی ماندند، اما در سال ۱۱۹۷ دومی با دختر اولی ازدواج کرد، بنابراین پس از مرگ برادر نوجوانش، انریکه یکم، پادشاه کاستیا، این پادشاهی توسط آلفونسوی نهم، به پسرش فرناندوی سوم رسید. او پس از مرگ پدرش، پادشاهی‌ها را برای همیشه متحد کرد و آنها را به پسر خود، آلفونسوی دهم منتقل کرد. | ## بخش 3: خاندان کاستیایی بورگونی | پسر ارشد آلفونسوی دهم فردیناند در سال ۱۲۷۵ درگذشت و دو پسر از خود به جا گذاشت، اما پسر دوم پادشاه سانچو ادعا کرد که وارث جدید است. پادشاه پسران فرناندو را ترجیح داد، اما اشراف از سانچو حمایت کردند و جنگ داخلی آغاز شد. آلفونسوی دهم در سال ۱۲۸۴ درگذشت و سرانجام پسر دومش با عنوان سانچو چهارم جانشین او شد. نوه سانچو چهارم، یعنی آلفونسوی یازدهم، یک پسر مشروع پدروی کاستیا و چند پسر نامشروع داشت: انریکه تراستامارا، فادریک و غیره. در طول مذاکرات، انریکه وارد چادر فرستاده پدرو شد، جایی که پدرو در آنجا پنهان شده بود، به او حمله کرد و او را کشت. | ## جمع‌بندی | پدرو هیچ پسر مشروعی نداشت و انریکه با عنوان انریکه دوم پادشاه جدید شد و بنیانگذار دودمان تراستامارا بود.
موضوع مقاله: به شمال خوش آمدید | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # به شمال خوش آمدید | مقدمه: این فیلم با فروش بیش از ۲۷ میلیون یورو در طول اکران سینمایی خود در ایتالیا، یک موفقیت تجاری بود؛ سومین افتتاحیه برتر در تاریخ بازار ایتالیا را داشت. | ## بخش 1: به شمال خوش آمدید | طرح در حالی که آلبرتو به شمال ایتالیای محبوبش در میلان برگشته، دوستش ماتیا هنوز با دوستانش در ناپل است. او با همسرش ماریا مشکل دارد، زیرا او می‌خواهد که او شغل پستی‌اش را جدی بگیرد، حالا که این دو پسری دارند که باید از او مراقبت کنند. سپس پس از یک اختلاف، ماتیا تصمیم می‌گیرد به شمال ایتالیا، در شهر پوردنونه ، منتقل شود. | ## بخش 2: به شمال خوش آمدید | به نظر می‌رسد ماتیا مایل به ترک شهر کوچکش است، اما به محض اینکه این انتقال انجام می‌شود، او ناامید می‌شود. مادر پیر و خردمندش به او می‌گوید که مردم شمال ایتالیا به طرز وحشتناکی سرد و بی‌رحم هستند. ماتیا کمی مطمئن می‌شود و در یک چشم به هم زدن در میلان است، دنیایی کاملاً جدید برای او به عنوان یک شهروند جنوبی. | ## بخش 3: به شمال خوش آمدید | مدیر بزرگ‌ترین شرکت پستی میلان قصد دارد یک طرح اقتصادی کاملاً جدید از ژاپن برای اصلاح خدمات پستی به ایتالیا ارائه دهد. ماتیا در اداره پستی که آلبرتو معاون مدیر آن است، شروع به کار می‌کند، اما خیلی زود متوجه می‌شود که طرز فکر مردم محلی چقدر متفاوت است: مردم در خانه اینطور نیستند. | ## جمع‌بندی | این فیلم، درست مانند فیلم «بنونوتی ال سود»، به طرز طعنه‌آمیزی دربارهٔ تفاوت‌ها و تنوع از جنوب تا شمال ایتالیا شوخی می‌کند و گهگاه این کلیشه‌ها را به چالش می‌کشد و اغلب آنها را تأیید می‌کند.
موضوع مقاله: جهنم بوتیچلی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جهنم بوتیچلی | مقدمه: «جهنم بوتیچلی» یک فیلم مستند ایتالیایی-آلمانی محصول سال ۲۰۱۶ به کارگردانی رالف لوپ است. | ## بخش 1: جهنم بوتیچلی | artemagazine.it این فیلم تلاش می‌کند تا انگیزه بوتیچلی برای ترسیم نقشه جهنم را روشن کند و در این فرایند، جنبه تاریک و کمتر شناخته شده این استاد رنسانس را که به خاطر نقاشی‌های «تولد ونوس» و «پریماورا» مشهور است، آشکار سازد. وقتی کارگردان فیلم، رالف لوپ، نمایشگاه‌های بوتیچلی را در برلین و لندن در سال ۲۰۱۵ دید، چنان مجذوب نقشه جهنم شد که تصمیم گرفت فیلمی دربارهٔ آن بسازد. این نقاشی حدود ۳۰ در ۴۰ سانتی‌متر است و در فیلم توسط یک مورخ هنر آلمانی که دستکش به دست دارد، در داخل سرداب‌های مجهز به تهویه مطبوع واتیکان بررسی می‌شود. نامه‌ای از فریدریش لیپمن، مدیر کوپفرستیک‌کابینت برلین، که در سال ۱۸۸۲، ۸۵ اثر از ۱۰۲ نقاشی بوتیچلی را به موزه آورد، نیز در فیلم نشان داده شده است. در فیلم از یک اسکنر دیجیتال با کارایی بالا برای آشکار کردن جزئیاتی در نقشه استفاده شده است که با چشم انسان قابل تشخیص نیستند. مناطق محلی این فیلم در لوکیشن‌هایی در واتیکان، گالری اوفیتزی در فلورانس، کتابخانه واتیکان، لندن، برلین و اسکاتلند فیلمبرداری شده است. | ## بخش 2: جهنم بوتیچلی | دی سایت اظهار می‌کند که این فیلم ارزش دیدن دارد «به عنوان پس‌زمینه‌ای برای فیلم پرفروش [فیلم ران هاوارد] - یا به جای آن». و در ادامه اظهار می‌کند که فیلم ران هاوارد فقط به‌طور خلاصه تصویری از نقشه را نشان می‌دهد، در حالی که در فیلم رالف لوپ بیننده می‌تواند «از جزئیات معجزه شگفت‌زده شود». منتقد در ادامه می‌پرسد «یک فیلم کامل دربارهٔ یک نقاشی با رنگ تیره به ابعاد تنها ۳۰ در ۴۰ سانتی‌متر، با قدمت قرن‌ها - آیا این خیلی خشک و بی‌روح نیست؟» و نتیجه می‌گیرد که «در واقع، این فیلم کوچک قرار نیست بینش‌های جدیدی را برای دانشمندان هنر ارائه دهد. اما ما غیرمتخصصان را به بهترین شکل ممکن با مواد کمی که می‌توان در این موضوع فیلمبرداری کرد، سرگرم می‌کند تا نماهایی از فلورانس و رم را ببینیم…». Spielfilm.de اظهار می‌کند که این فیلم برای «تقریباً هر کسی که به لباس‌های هیجان‌انگیز تریلر یا اسرار حل نشده (تاریخ هنر و فرهنگ) علاقه دارد» جالب خواهد بود. این منتقد در ادامه اظهار می‌کند: «از یک سو، حلقه بینشی جامع از زمان بوتیچلی ارائه می‌دهد - در همه زمان‌ها، دوستانه و قابل فهم. | ## بخش 3: جهنم بوتیچلی | و همچنین برای سینماروها، که بوتیچلی و هنر او تاکنون تا حد زیادی برایشان غریبه بود.» در مورد فناوری به کار رفته برای اسکن جزئیات نقشه، منتقد اظهار می‌کند که «برای مستند «دوزخ بوتیچلی»، نقشه با یک اسکنر با کارایی بالا روشن شده است. این امر سایه‌ها، رنگ‌آمیزی، جزئیات و پیام‌های پنهان را به روشی بی‌سابقه قابل مشاهده می‌کند. چیزهایی که تاکنون از چشم پنهان مانده بودند.» این نقد همچنین اشاره می‌کند که فیلم هنگام اشاره به بوتیچلی از تکنیک روایت اول شخص استفاده می‌کند که باعث می‌شود بیننده احساس نزدیکی به هنرمند داشته باشد. منتقد در ادامه نتیجه می‌گیرد که این فیلم: «یک اثر هنری استادانه و هنرمندانه مستند شده، دربارهٔ یکی از اسرارآمیزترین آثار هنری تاریخ.» آلوسینه اظهار می‌کند که «بوتیچلی - دوزخ بینندگان را به دنیای دیگری می‌برد: سفری به دنیای زیرین از طریق نه طبقه جهنم، همان‌طور که دانته توصیف کرده است. | ## جمع‌بندی | «تنها با سفر از طریق جهنم و برزخ می‌توانیم به بهشت برسیم و دوباره ستاره‌ها را ببینیم.» این رویداد بی‌نظیر را که مخصوص سینما ساخته شده است، از دست ندهید.
موضوع مقاله: والتر فورد | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # والتر فورد | مقدمه: والتر فورد (؛ زادهٔ ۲۱ آوریل ۱۸۹۸ – درگذشتهٔ ۷ ژانویهٔ ۱۹۸۴) با نام اصلی توماس سیمور وولفورد ، بازیگر، کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس، و تهیه‌کننده اهل بریتانیا بود. | ## بخش 1: والتر فورد | او در سال ۱۸۹۸ در لمبث، لندن جنوبی به دنیا آمد و بیش از پنجاه فیلم را از دوران صامت در سال ۱۹۱۹ تا دوران ناطق در سال ۱۹۴۹ کارگردانی کرد. او در دههٔ ۱۹۲۰ به‌عنوان کمدین فیلم‌های فیلم صامت فعالیت می‌کرد و در مجموعه‌ای از فیلم‌های کوتاه بازی داشت، پیش از آن‌که به کارگردانی فیلم‌های بلند روی آورد. | ## بخش 2: والتر فورد | فورد در دههٔ ۱۹۳۰ به‌عنوان کارگردانی تثبیت‌شده شناخته شد و برای گینزبورو پیکچرز و استودیوهای ایلینگ فیلم ساخت. او چندین بار با مایکل بالکن همکاری کرد؛ بالکن دربارهٔ او نوشت: «وقتی به کارگردانی فیلم روی آورد، حس زمان‌بندی‌اش، به‌ویژه در کمدی، بی‌نقص بود. | ## بخش 3: والتر فورد | او گذار به فیلم‌های ناطق را به‌خوبی انجام داد، هرگز فراموش نکرد که فیلم باید حرکت داشته باشد و بنابراین به خطاهای رایجِ تکیه بر گفت‌وگو یا ثابت نگه‌داشتن دوربین‌های سنگین و بلیمپ‌شدهٔ تازه دچار نشد.» فورد در سال ۱۹۸۴ در لس‌آنجلس، کالیفرنیا درگذشت. | ## جمع‌بندی | از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به صبر داشته باش (۱۹۲۹)، تختخواب و صبحانه (۱۹۳۰)، تا سه نشه بازی نشه (۱۹۳۱)، و فلایینگ فورترس (۱۹۴۲) اشاره کرد.