aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: المناره (فلسطین) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # المناره (فلسطین) | مقدمه: المناره روستایی عربی فلسطینی در ناحیه طبریه بود که در جریان جنگ داخلی ۱۹۴۷–۱۹۴۸ در سرزمین قیمومتی فلسطین در ۱ مارس ۱۹۴۸ توسط نیروهای یهودی از سکنه تخلیه شد. | ## بخش 1: المناره (فلسطین) | اقتصاد روستا بر پایه کشاورزی و دامپروری استوار بود و مهم‌ترین فراورده‌های آن غلات، هندوانه و تنباکو بودند. این روستا در بخش شرقی کوه‌های جلیل سفلی بر بلندای ۲۲۰ متری واقع شده بود و نزدیک به ۱٫۵ کیلومتر با ساحل غربی دریاچه طبریه فاصله داشت. این مکان با «کفر منوری» که روستایی یاد شده در توسفتا است شناسایی شده و بر زمین‌های روستای رومی منوری بنا شده بود. در سال ۱۸۸۱ میلادی، پیمایش فلسطین غربی از سوی صندوق اکتشاف فلسطین دربارهٔ «المناره» چنین گزارش داد: «خانه‌های ویران‌شده عربی، همگی از بازالت؛ بدون سیسترن». جای‌گاه جغرافیایی المناره در بخش شرقی کوه‌های جلیل سفلی بر فراز کوه المناره ساخته شده بود. قله این کوه، شکلی کشیده و نیمه‌هموار داشت که از شمال به جنوب امتداد می‌یافت و بیشینه بلندای آن (۲۳۳ متر از سطح دریا) در نیم‌کیلومتری شمال روستا بود. | ## بخش 2: المناره (فلسطین) | دامنه‌های غربی کوه که رو به وادی الفجاس داشتند، کم‌شیب‌تر از دامنه‌های شرقی بودند که مشرف به دریاچه طبریه بودند. از جنوب روستا وادی البساس آغاز می‌شد که به وادی الفجاس (شاخابه رود اردن) می‌ریخت و از شرق و شمال‌شرقی آن دره‌های کوچک فراوانی به سوی دریاچه طبریه جریان داشتند، از جمله وادی القصب، وادی الدلبه، وادی الوسیع و وادی الجردون. چشمه عین‌القصب در شمال روستا و مجموعه‌ای از چشمه‌های آب گرم در ۱٫۵ کیلومتری شمال‌شرقی آن بر ساحل دریاچه طبریه قرار داشتند. 40 این شمار در سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین به ۲۱۴ مسلمان در ۳۳ خانه افزایش یافت.Mills, 1932, p. 83 بر پایه آمار ۱۹۴۴/۱۹۴۵، جمعیت روستا ۴۹۰ نفر همگی مسلمان بود و مجموع زمین‌های آن همراه با روستای ناصرالدین ۴٬۱۸۵ دونم بود. در روستا هیچ‌گونه خدمات عمومی وجود نداشت و اقتصاد ساکنان بر کشاورزی و دامپروری استوار بود. | ## بخش 3: المناره (فلسطین) | سازمان هاگانا پیش از تصرف هر شهری، روستاهای پیرامون آن را اشغال می‌کرد تا هراس را در میان شهرنشینان بگستراند و موجی از آوارگان پدیدآورد؛ المناره و ناصرالدین در راستای همین راهبرد برای محاصره طبریه هدف قرار گرفتند. بنی موریس، مورخ اسرائیلی، گزارش کرده‌است که شماری از غیرنظامیان کشته شدند و برخی خانه‌ها ویران گردیدند؛ بیشتر ساکنان به لوبیا یا طبریه گریختند و سربازان بریتانیایی آنان را از طبریه به لوبیا منتقل کردند. مورخ فلسطینی نافذ نزال به استناد شاهدان عینی نوشته‌است که همه خانه‌های روستا ویران شدند و شماری از ساکنان شامل زنان و کودکان کشته شدند. روستا امروز هیچ شهرکی اسرائیلی بر زمین‌های روستا بنا نشده‌است؛ نزدیک‌ترین شهرک پوریا عیلیت است که در جنوب محل روستا جای دارد. بخشی از ساختمان‌های مسکونی شهر طبریه اکنون بر بخشی از زمین‌های روستا قرار گرفته‌اند و بقیه زمین‌ها بایر مانده و اسرائیلی‌ها از آن‌ها به عنوان چراگاه بهره می‌گیرند. در سال ۱۹۹۲ وضعیت محل روستا چنین توصیف شد: «محوطه مسطح شده و تکه‌سنگ‌های سیاه بر آن پراکنده‌است. | ## جمع‌بندی | تابلویی (به عربی، عبری و انگلیسی) در محل نوشته شده: این مکانی تاریخی است، لطفاً از آن پاسداری کنید».
موضوع مقاله: المنشیه (روستای ویران‌شده فلسطینی در طولکرم) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # المنشیه (روستای ویران‌شده فلسطینی در طولکرم) | مقدمه: المنشیه که به نام خربت منشیه نیز شناخته می‌شود، روستایی عرب فلسطینی در قضای طولکرم بود. | ## بخش 1: المنشیه (روستای ویران‌شده فلسطینی در طولکرم) | این روستا در جریان جنگ داخلی ۱۹۴۷–۱۹۴۸ در سرزمین فلسطین تحت قیمومت در ۱۵ آوریل ۱۹۴۸ و در چارچوب عملیات پاکسازی ساحلی از سکنه تخلیه شد. روستا بر فراز تپه‌ای کم‌شیب مشرف بر دشت ساحلی میانی و در ارتفاع نزدیک به ۲۵ متر از سطح دریا قرار داشت. جادهٔ بزرگ ساحلی از ۳ کیلومتری روستا می‌گذشت و راهی فرعی آن دو را به هم پیوند می‌داد. در آمارگیری ۱۹۴۵ جمعیت روستا ۲۶۰ مسلمان و مساحت کل زمین‌هایش ۱۶٬۷۷۰ دونوم گزارش شده‌است. جغرافیا المنشیه در شمال باختری طولکرم و در جنوب باختری روستای جلمه و در نزدیکی روستای عتیل واقع بود. خط آهن حیفا–طولکرم از کنار روستا می‌گذشت و راه‌هایی آن را به روستاهای پیرامون از جمله قاقون پیوند می‌داد. | ## بخش 2: المنشیه (روستای ویران‌شده فلسطینی در طولکرم) | خانه‌های روستا به‌شکل مستطیلی درازا کنار هم چیده شده بودند و برخی از آنها در امتداد جادهٔ قاقون ساخته شده بودند. از نظر مالکیت زمین، نزدیک به ۷۵ درصد (۱۲٬۵۲۰ دونوم) متعلق به اعراب، ۲ درصد زمین‌های عمومی و در حدود ۲۳ درصد در مالکیت یهودیان بود. 28 در سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین این روستا زیرمجموعهٔ عتیل و به همراه جلمه و خربت زلفه شمارش شد.Mills, 1932, p. 53 کیبوتص‌های عین هحورش و گیوات‌حاییم در سال‌های ۱۹۳۱ و ۱۹۳۲ بر زمین‌هایی بنیاد نهاده شدند که به‌طور سنتی متعلق به روستا بود. در دسامبر ۱۹۴۷ روستاییان المنشیه با گیوات‌حاییم تماس گرفتند تا پیمان محلی عدم جنگ ببندند.Morris, 2004, p. ساکنان المنشیه به سمت شرق کوچ کردند؛ ظاهراً پس از رسیدن به توافقی با نمایندگان هاگانا مبنی بر اینکه شهرک‌نشینان یهودی از دارایی‌هایشان نگهداری خواهند کرد و پس از جنگ اجازهٔ بازگشت خواهند داد.Morris, 2004, p. | ## بخش 3: المنشیه (روستای ویران‌شده فلسطینی در طولکرم) | 245 با این حال، در پایان آوریل هاگانا با کمک شهرک‌نشینان یهودی همسایه خانه‌های روستا را ویران کرد. حتی پیش از تخلیهٔ روستا، در ۱۲ آوریل ۱۹۴۸ «کمیتهٔ شهرک‌های نو» المنشیه را برای ایجاد شهرکی یهودی در نظر گرفته بود.Morris, 2004, p. 371, note #168 ایلان پاپه این تخلیه را در چارچوب عملیات‌هایی برای عرب‌زدایی کامل مسیرهای تل‌آویو–حیفا، حیفا–جنین و یافا–اورشلیم ارزیابی کرده‌است. بازمانده‌های روستا در سال ۱۹۹۲ ولید خالدی بازمانده‌های روستا را چنین توصیف کرد: «خیابانی آسفالت‌شده محوطه را دو نیم می‌کند. شهرک اسرائیلی گیوات‌حاییم در دو سوی این خیابان گسترده شده و گاوداری بزرگی در انتهای جنوبی آن قرار دارد. | ## جمع‌بندی | پنبه، پسته و درختان میوه در زمین‌های پیرامون کشت می‌شوند.» در سال ۱۹۹۸ شمار آوارگان فلسطینی بازماندهٔ ساکنان المنشیه نزدیک به ۱٬۸۵۲ نفر برآورد می‌شد.
موضوع مقاله: المنصوره (فلسطین) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # المنصوره (فلسطین) | مقدمه: المنصوره روستایی کوچک عرب‌نشین در قضای رمله از توابع قیمومت بریتانیا بر فلسطین بود که در ۱۰ کیلومتری جنوب رمله قرار داشت. | ## بخش 1: المنصوره (فلسطین) | این روستا در جریان جنگ داخلی ۱۹۴۷–۱۹۴۸ فلسطین در ۲۰ آوریل ۱۹۴۸ و در چارچوب عملیات باراک از سکنه تخلیه شد. جمعیت المنصوره بر پایهٔ آمار سال ۱۹۴۵ نود تن بود که همگی مسلمان بودند و مساحت کل زمین‌های روستا ۲٬۳۲۸ دونوم بود. | ## بخش 2: المنصوره (فلسطین) | 21 در سال ۱۸۶۳ ویکتور گرن از کنار این روستا گذشت و چشمه‌ای را در مجاورت آن گزارش کرد.Guérin, 1869, pp. 21 در سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین این رقم به ۶۱ تن رسید که همچنان همگی مسلمان بودند و در مجموع ۱۴ خانه داشتند.Mills, 1932, p. | ## بخش 3: المنصوره (فلسطین) | 21 بر اساس آمار سال ۱۹۴۵، جمعیت روستا به ۹۰ تن رسیده بود که همگی مسلمان بودند و مساحت کل زمین‌های آن ۲٬۳۲۸ دونوم بود. 295 در سال ۱۹۹۲ وضعیت محل این روستا چنین توصیف شد: «محوطه پوشیده از درختان چنار و کاکتوس است. | ## جمع‌بندی | زمین‌های پیرامون آن توسط ساکنان شهرک مزکرت باتیا کشت می‌شود؛ این شهرک بر زمین‌های متعلق به عاقر بنا شده‌است.»Khalidi, 1992, p.
موضوع مقاله: المنشیه (روستای ویران‌شده در طبریه فلسطین) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # المنشیه (روستای ویران‌شده در طبریه فلسطین) | مقدمه: المنشیه روستایی فلسطینی و عرب‌نشین در ناحیه طبریه از قیمومت بریتانیا بر فلسطین بود که در ۱۱ کیلومتری جنوب طبریه قرار داشت. | ## بخش 1: المنشیه (روستای ویران‌شده در طبریه فلسطین) | این روستا در زمینی هموار نزدیک رود اردن و در فاصلهٔ نزدیک به نقطه‌ای که رود اردن از دریاچهٔ طبریه خارج می‌شود واقع شده بود. این روستا احتمالاً همزمان با روستای همسایه‌اش العبیدیه در جریان جنگ داخلی ۱۹۴۷–۱۹۴۸ فلسطین تخلیه شد. در پیمایش فلسطین غربی (صندوق اکتشاف فلسطین) در سال ۱۸۸۱ جمعیت ام جونیه ۲۵۰ نفر و همگی مسلمان گزارش شد. | ## بخش 2: المنشیه (روستای ویران‌شده در طبریه فلسطین) | کاندر و کیچنر اشاره کردند که ممکن است ام جونیه همان مکانی باشد که یوسف فلاوی آن را «یونیون» نامیده بود. در دههٔ ۱۸۸۰ زمین‌های خربت ام جونی و المنشیه از سوی بهاءالله بنیان‌گذار بهائیت خریداری شد. فهرست جمعیتی مربوط به حدود سال ۱۸۸۷ جمعیت «کریت ام جونی» را نزدیک به ۳۳۰ نفر مسلمان نشان می‌داد. | ## بخش 3: المنشیه (روستای ویران‌شده در طبریه فلسطین) | کیبوتص دگانیا آلف در محل ام جونی تأسیس شد و در آغاز بخشی از کلبه‌های گِلی ساخته‌شده توسط اعراب به کار گرفته شد. دوره قیمومت بریتانیا بر پایهٔ سرشماری ۱۹۲۲ فلسطین، خربت ام جونه ۷۹ ساکن مسلمان داشت. پس از ۱۹۴۸ این روستا به احتمال زیاد همزمان با روستای العبیدیه (ناحیه طبریه) که در ۲ کیلومتری جنوب غربی آن قرار داشت تخلیه شد. | ## جمع‌بندی | در سال ۱۹۹۲ محل روستا چنین توصیف شد: «محوطه پوشیده از علف‌ها و چند درخت نخل و اکالیپتوس است؛ هیچ اثری از ساختمان‌ها باقی نمانده.
موضوع مقاله: المحرقه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # المحرقه | مقدمه: المحرقه روستایی فلسطینی و عرب‌نشین در بخش غزه از قیمومت بریتانیا بر فلسطین بود که در ۱۴٫۵ کیلومتری خاور شهر غزه قرار داشت. | ## بخش 1: المحرقه | این روستا بر زمینی تپه‌ماهوری در جلگه ساحلی جنوبی فلسطین و بر خمیدگی یک وادی جای گرفته بود. بلندای آن ۱۲۵ متر از سطح دریا و مساحت کل زمین‌هایش ۴٬۸۵۵ دونوم بود که بیشتر آن اموال عمومی به‌شمار می‌رفت و بخش ساخته‌شده آن ۲۹ دونوم و در مالکیت عرب‌ها بود. نیروهای پالماخ در مه ۱۹۴۸ بیشتر ساکنان روستا را بیرون راندند و در اوت همان سال روستا به‌کلی ویران گشت. 127 سفالینه‌های بیزانسی به همراه تکه‌هایی از ستون‌های مرمری و بقایای کف موزاییکی با نقش‌های هندسی در این محل یافت شده‌اند.Dauphin, 1998, p. 955 در دوره مملوکی (سده‌های سیزدهم تا پانزدهم میلادی) زمین‌ها و مازاد محصولات کشاورزی المحرقه به‌عنوان وقف برای نگهداری قبةالصخره در اورشلیم و مسجد جامع غزه اختصاص داده شد.Khalidi, 1992, p. بر پایه یک سجل (فرمان سلطنتی) از سال ۹۴۱ قمری/۱۵۳۵ میلادی، تمام درآمد المحرقه به رباط المنصوری، بیمارستانی در اورشلیم که منصور قلاوون در سال ۱۲۸۲ بنا نهاده بود، اختصاص می‌یافت.Burgoyne, 1987, p. | ## بخش 2: المحرقه | 131 در ثبت‌های مالیاتی (دفتر) سال ۱۵۹۶، روستا زیر اداره ناحیه غزه از سنجق غزه قرار داشت و جمعیت آن ۸۳ خانوار مسلمان، برابر با نزدیک به ۴۵۷ تن، برآورد می‌شد. 127 المحرقه احتمالاً در سده هفدهم یا هجدهم متروک شد؛ زیرا هیچ‌یک از جهانگردان آن دوره از آن یاد نکرده‌اند. 284 دوره قیمومت بریتانیا در دوره قیمومت بریتانیا بر فلسطین، طرح کلی روستا مستطیل‌شکل بود و همچنان به شکل مستطیلی در راستای جاده‌های منتهی به بزرگراه و روستای کوفخه گسترش می‌یافت.Khalidi, 1992, p. 8 در سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین جمعیت به ۳۵۴ مسلمان در ۸۶ خانه افزایش یافت.Mills, 1932, p. 46 از مجموع ۴٬۸۵۵ دونوم زمین، ۱۲ دونوم به باغ‌ها و زمین آبی، ۴٬۶۲۲ دونوم به کشت غلات اختصاص داشتHadawi, 1970, p. روستا دارای یک مسجد و یک مدرسه بود؛ مدرسه در سال ۱۹۴۵ گشایش یافت و ۶۰ دانش‌آموز داشت. | ## بخش 3: المحرقه | آب آشامیدنی بیشتر از چاهی به ژرفای ۹۰ متر با آبی اندکی شور تأمین می‌شد و آب باران نیز در چاه‌های کم‌عمق خانگی گردآوری می‌گردید. 127 مالکیت زمین در دوره عثمانی و بریتانیا بر پایه منبع عبری، بیشتر زمین‌های روستا به نام سلطان عبدالحمید دوم ثبت شده بود. در سال ۱۹۳۲ این زمین‌ها به نام کمیسر عالی بریتانیا به‌عنوان امین دولت فلسطین ثبت گردید، به این دلیل که زمین‌ها از نوع جفتلیک (اراضی دولتی عثمانی) بودند و بر پایه پیمان لوزان به دولت قیمومت منتقل شده بودند. در سال ۱۹۳۴ شاهزاده محمد سلیم، وارث سلطان عبدالحمید دوم، دادخواستی علیه دولت قیمومت مطرح کرد و مدعی شد این زمین‌ها مالکیت شخصی سلطان بوده‌است. 258 به گفته مورخ اسرائیلی بنی موریس، بیشتر ساکنان المحرقه در همان زمان رانده شدند، اما روستا به‌طور کامل ویران و تخلیه نشد تا ۱۶ اوت ۱۹۴۸؛ با آنکه نیروهای اسرائیلی رسماً آتش‌بس دوم را رعایت می‌کردند، موریس می‌نویسد که آن‌ها اقدام به مین‌گذاری و تخریب روستا به «دلایل نظامی» کردند.Khalidi, 1992, p. 127 پس از جنگ، این منطقه به دولت اسرائیل ملحق شد و موشاوِ یاخینی در سال ۱۹۵۰ در شمال محل روستا بر زمین‌های آن ساخته شد.Khalidi, 1992, p. | ## جمع‌بندی | 127 شهرک تکوما نیز در سال ۱۹۴۹ تأسیس گردید، هرچند بر زمین‌هایی بنا شد که به شهر غزه تعلق داشت، تنها ۲ کیلومتر غرب محل روستای المحرقه.Khalidi, 1992, p.
موضوع مقاله: المخیزن | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # المخیزن | مقدمه: المخیزن روستایی فلسطینی در بخش رمله بود که در جریان نکبت در ۲۰ آوریل ۱۹۴۸ به‌دست تیپ گیواتی در چارچوب عملیات هارئل پاک‌سازی قومی شد. | ## بخش 1: المخیزن | نام روستا شکل تصغیری از واژه عربی «مخزن» (انبار) است و به انبارهای غلاتی اشاره دارد که طایفه عرب الوحیدات در این محل برپا کرده بودند. روستا روی زمینی هموار در جلگه ساحلی جنوبی و در ارتفاع نزدیک به ۷۵ متر از سطح دریا واقع بود. جمعیت آن بر پایه آمار سال ۱۹۴۵ برابر ۳۱۰ نفر (۲۰۰ مسلمان و ۱۱۰ یهودی) بود و مساحت کل زمین‌های آن ۱۰٬۹۴۲ دونوم را دربرمی‌گرفت. این مردمان کوچ‌نشین برای گذران زندگی به دامداری، ترابری و کشاورزی ساده وابسته بودند. شیوه زندگی سیّار و دارایی اندکشان سبب شده که آثار اندکی از آنها در اسناد باستان‌شناسی بر جای مانده باشد. | ## بخش 2: المخیزن | 118 از المخیزن به‌عنوان جنوبی‌ترین نقطه‌ای که طایفه آواره الوحیدی پس از کارزارهای آرام‌سازی نیمه سده نوزدهم به‌دست فلاحین بنی‌مالک و ابو غوش بدان رسیدند یاد شده‌است. 425 جایگاه روستا یک راه خاکی به درازای ۳ کیلومتر المخیزن را به جاده اصلی آسفالته اورشلیم–غزه پیوند می‌داد. همچنین راه‌های خاکی دیگری این روستا را به روستاهای شحمه، قطره، ام کلخه، الخیمه و المسمیه متصل می‌کرد. دوره قیمومت بریتانیا بر پایه سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین که مقامات قیمومت بریتانیا انجام دادند، المخیزن ۷۹ ساکن مسلمان در مجموع ۱۹ خانه داشت.Mills, 1932, p. 21 در سال ۱۹۴۴ شهرک حفیتس حییم بر زمین‌هایی ساخته شد که به‌طور سنتی متعلق به روستا شمرده می‌شد. | ## بخش 3: المخیزن | بر پایه آمار سال ۱۹۴۵ جمعیت روستا ۲۰۰ مسلمان و ۱۱۰ یهودی بود و مساحت زمین‌هایش ۱۰٬۹۴۲ دونوم را دربرمی‌گرفت. مورخ اسرائیلی بنی موریس تاریخ اشغال روستا را ۲۰ آوریل ۱۹۴۸ ذکر کرده و آن را در چارچوب عملیات هارئل دانسته‌است. گرچه المخیزن چند کیلومتر از بیشتر روستاهای منطقه اشغال‌شده فاصله داشت، احتمالاً برای تسلط بر جاده ارتباطی اورشلیم به ساحل تصرف شده‌است. به گفته موریس، روستاهای گذرگاه بنا بر تصمیمی مبنی بر تخریب روستاهای واقع در مناطق راهبردی یا در مسیر جاده‌های حیاتی ویران شدند؛ صرف‌نظر از اینکه در برابر حمله هاگانا مقاومت کرده باشند یا نه. پس از تخلیه، شهرک‌های رفادیم (۱۹۴۸)، یاد بنیامین (۱۹۴۹) و بیت حلقیا (۱۹۵۳) بر زمین‌های روستا ساخته شدند. | ## جمع‌بندی | وضعیت کنونی در سال ۱۹۹۲ وضعیت محل روستا چنین توصیف شده‌است: «روستا به‌طور کامل با خاک یکسان شده و تنها زمین‌های هموار کشاورزی دیده می‌شود.
موضوع مقاله: القدیریه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # القدیریه | مقدمه: این روستا در جریان جنگ داخلی ۱۹۴۷–۱۹۴۸ فلسطین در ۴ مه ۱۹۴۸ توسط هاگانا و گردان نخست پالماخ در عملیات ماتاته که زیرمجموعه‌ای از عملیات ییفتاح بود از سکنه تخلیه شد. | ## بخش 1: القدیریه | القدیریه در ارتفاع ۱۵۰ متری از سطح دریا قرار داشت و بر دریاچه طبریه که در نزدیکی آن بود ۳۶۲ متر اشراف داشت. روستا در ۶٫۵ کیلومتری جنوب شهر صفد و در ارتفاع ۱۵۰ متری از سطح دریا جای گرفته بود. وادی العمود که رودخانه‌ای دائمی بود در یک کیلومتری غرب روستا به سوی دریاچه طبریه جریان داشت. زمین‌های روستا با زمین‌های روستاهای جب یوسف، الشونه، السمکیه و غویر ابوشوشه هم‌مرز بود. پیشینه باستان‌شناسی در سال ۱۸۸۱ میلادی، پیمایش فلسطین غربی وابسته به صندوق اکتشاف فلسطین در نزدیکی خرابه‌ای به نام «خربة النویریه» (به معنای «ویرانه کولی‌ها») توده‌هایی از سنگ‌تراشی روی تپه‌ای پلکانی به همراه یک چاه کنده‌شده در سنگ و سه کارگاه فشردن انگور سنگی را گزارش کرد. | ## بخش 2: القدیریه | دوره قیمومت بریتانیا در سرشماری ۱۹۲۲ فلسطین، جمعیت قدیریه ۱۹۴ نفر ثبت شد که همگی مسلمان بودند. در سرشماری ۱۹۳۱ این رقم به ۷۲ نفر کاهش یافت که باز هم همگی مسلمان بودند و در ۱۴ خانه زندگی می‌کردند. در روستا آرامگاهی برای حکیمی محلی به نام «الشیخ الرومی» وجود داشت و خربة النویریه نیز در محدوده روستا قرار داشت. ساکنان القدیریه در نبرد جرن حلاوه در ژوئن ۱۹۳۸ علیه انگلیسی‌ها و صهیونیست‌ها شرکت کردند. جنگ ۱۹۴۸ و پیامدهای آن روستا در ۴ مه ۱۹۴۸ در جریان عملیات ماتاته (به معنای «جارو») از سکنه تخلیه شد. | ## بخش 3: القدیریه | به گفته ایگال آلون، ساکنان منطقه خطوط ارتباطی میان روش‌پینا و صفد را مورد آزار قرار می‌دادند. در ۱۰ سپتامبر همان سال، گردان ۱۰۳ تیپ دوباره روستا را جستجو کرد؛ زیرا برخی ساکنان به خانه‌های خود یا چادرها بازگشته بودند. روستا بلافاصله با مواد منفجره تخریب شد؛ بخشی از هدف این تخریب افزایش فشار بر شهر صفد بود که هنوز سقوط نکرده بود. دوره اسرائیل شهرک کاحل در سال ۱۹۸۰ بر زمین‌های روستا در جنوب شرقی محل آن ساخته شد. | ## جمع‌بندی | در سال ۱۹۹۲ از القدیریه تنها چند ساختمان در میان آوارها و یک چاه سیمانی باقی مانده بود.
موضوع مقاله: الساخنه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # الساخنه | مقدمه: این روستا در پنج کیلومتری باختر بیسان و در کنار رود جالود (در مسیر پیوستن آن به رود اردن) جای داشت. | ## بخش 1: الساخنه | الساخنه در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل و احتمالاً در ۱۲ مه ۱۹۴۸ به‌دست نیروهای دفاعی اسرائیل و در چارچوب عملیات گدعون از سکنه تهی شد. روستای الساخنه در ارتفاعی نزدیک به ۹۰ متر زیر سطح دریا و بر دامنه لبه کوهستانی باختری دره اردن قرار داشت و بر غور بیسان در خاور مشرف بود. چشمه‌های فراوانی در این منطقه وجود داشت از جمله عین الساخنه و عین العاصی در خاور و عین زهره در شمال خاوری آن. پیشینه ساکنان الساخنه در آغاز بدونشین بودند و سکونتگاهشان نخست از چادرهای بدوی تشکیل شده بود. | ## بخش 2: الساخنه | بر پایه سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین، الساخنه ۷۸ خانه مسکونی و جمعیتی شامل ۳۷۲ مسلمان، یک مسیحی و یک یهودی داشت. در سال ۱۹۳۶ میلادی، کیبوتص تل اَمال (که بعدها به نیر داوید تغییر نام یافت) اندکی جنوبی‌تر از روستا بنیاد گذاشته شد. بر پایه آمار سال ۱۹۴۵، روستا و کیبوتص روی‌هم‌رفته ۵۳۰ مسلمان و ۲۹۰ یهودی داشتند. عرب‌ها در مجموع ۲۶۰ دونوم را به کشت غلات اختصاص داده بودند و ۸۲۸ دونوم آبیاری یا برای باغ‌کاری بهره‌گیری می‌شد. | ## بخش 3: الساخنه | زمین‌های زیر کشت بیشتر در شمال و شمال باختری متمرکز بودند و درختان خرما در خاور قرار داشتند. جنگل‌ها بخش گسترده‌ای از شمال باختری اراضی را می‌پوشاندند و باغ‌های سبزی و میوه در امتداد کرانه چپ رود جالود گسترده بودند. روستا دارای تپه‌ها و بقایای باستان‌شناختی شامل ویرانه‌ها، پی‌بناها، ستون‌ها و کف‌های سنگفرش بود. | ## جمع‌بندی | همچنین در محل روستا تفرجگاهی به نام «گان هَشلوشا» و مرکزی برای پرورش ماهی در خاور جایگاه الساخنه ساخته شد.
موضوع مقاله: السموعی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # السموعی | مقدمه: السموعی روستایی عرب‌نشین فلسطینی در بخش صفد بود که در جریان جنگ داخلی ۱۹۴۷–۱۹۴۸ فلسطین و در چارچوب عملیات حیرام در ۱۲ مه ۱۹۴۸ از سکنه تخلیه شد. | ## بخش 1: السموعی | امروزه شهرک کفار شمای بر جایگاه روستای پیشین و امیریم بر بخش جنوبی زمین‌های آن بنا شده‌اند. السموعی دارای مسجد و زیارتگاهی منسوب به حکیمی محلی به نام الشیخ محمد العجمی بود. جغرافیا روستای السموعی بر دامنه شرقی کوه زبود واقع بود و از سمت شرق به شهر صفد مشرف بود. این روستا در نزدیک به ۱۰۰ متری غرب جاده اصلی صفد–عکا قرار داشت و در حدود ۵ کیلومتری فراضیه واقع بود. | ## بخش 2: السموعی | مساحت خود روستا ۲۷ دونم و مساحت کل اراضی آن ۱۵٬۱۳۵ دونم بود که از این میان ۱۷۰ دونم به باغ‌های زیتون و ۸۶ دونم به جاده‌ها و دره‌ها اختصاص داشت. در پیرامون روستا آثار باستانی شامل پایه‌های دیوار، ستون‌ها، گورهای کنده‌شده در سنگ و غارها وجود داشت. این رقم در سال ۱۹۳۱ به ۲۱۳ نفر رسید و در سال ۱۹۴۵ جمعیت آن ۳۱۰ نفر بود که همگی مسلمان بودند. در سال ۱۹۴۹ شهرک کفار شمای در شرق روستا بنیان‌گذاری شد و شهرک‌نشینان اسرائیلی از زمین‌های روستا برای دامداری و کشاورزی بهره می‌گیرند. | ## بخش 3: السموعی | ساکنان پیشین السموعی امروز عمدتاً در اردوگاه عین‌الحلوه و اردوگاه نهرالبارد در لبنان و در آوارگی زندگی می‌کنند. السموعی در ادبیات نویسنده فلسطینی محمد نفاع داستان کوتاه «مختار السموعی» را به نام این روستای تخلیه‌شده نوشت. | ## جمع‌بندی | در این داستان شرایط نکبه و دگرگونی نام‌ها و نشانه‌های مکانی روستاهای فلسطینی بازگو شده و نوعی جناس میان روستای السموعی در بخش صفد که در سال ۱۹۴۸ تخلیه شد و روستای السموع در جنوب الخلیل که در سال ۱۹۶۷ اشغال شد به کار رفته‌است.
موضوع مقاله: الصالحیه (روستای ویران‌شده فلسطین) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # الصالحیه (روستای ویران‌شده فلسطین) | مقدمه: الصالحیه روستایی عربی فلسطینی بود که ساکنان آن به طور سنتی به غوارنه تعلق داشتند؛ نامی عمومی که به ساکنان دشت‌های زهکشی دره حوله اطلاق می‌شد. | ## بخش 1: الصالحیه (روستای ویران‌شده فلسطین) | این روستا در بخش صفد از توابع قیمومت بریتانیا بر فلسطین و در ۲۵ کیلومتری شمال شرقی شهر صفد در محل تلاقی رود اردن و وادی طرعان واقع بود. الصالحیه در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل در ۲۵ مه ۱۹۴۸ توسط گردان نخست پالماخ در چارچوب عملیات یفتاح تخلیه و ویران شد. پس از تخلیه، هیچ اثری از روستا باقی نماند و زمین‌های پیرامون آن توسط ساکنان شهرک کفار بلوم زیر کشت رفت. پیشینه دوره عثمانی قایق‌رانی پیشگام، جان مک‌گرگور در ژانویه ۱۸۶۹ هنگام اکتشاف منطقه توسط روستاییان الصالحیه دستگیر و به اسارت گرفته شد. غذا شامل کوسکوس بود که مک‌گرگور آن را «نوعی آش لوبیای ریز فوق‌العاده خوش‌طعم» توصیف کرد و همراه با بشقاب‌هایی از خامه گاومیش سرو می‌شد. | ## بخش 2: الصالحیه (روستای ویران‌شده فلسطین) | مک‌گرگور نوشت: «همگی با آداب و نزاکت بسیار عالی رفتار کردند بی آنکه تکلفی در کار باشد.» در سال ۱۸۸۱ در اواخر دوره امپراتوری عثمانی، بررسی فلسطین غربی متعلق به صندوق اکتشاف فلسطین این روستا را چنین توصیف کرد: «روستایی گلی با حدود نود نفر جمعیت مسلمان؛ واقع بر دشت زمین زراعی با باتلاق و رودخانه در نزدیکی.» دوره قیمومت بریتانیا در دوره قیمومت بریتانیا بر فلسطین، بر اساس سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین جمعیت روستا ۱٬۲۸۱ نفر بود که همگی به‌جز ۲ نفر مسیحی، مسلمان بودند و در ۲۵۷ خانه زندگی می‌کردند. بازدیدکننده‌ای در سال ۱۹۳۶ یادداشت کرد که ساکنان روستا به همراه ساکنان دیگر روستاهای حوله دارای «عنصر نگروئید بارزی» بودند و احتمال می‌رفت که از سودان یا از بردگانی باشند که در مکه خریداری و در معان بازفروخته می‌شدند. کلبه‌های نیشکری در زمستان با افزودن لایه‌های بیشتر ضدآب می‌شدند؛ سقف ممکن بود هشت یا نُه لایه و دیوارها چهار یا پنج لایه حصیر داشته باشند. روستاییان همچنین با تور پرتابی و تور ترال ماهی می‌گرفتند و در فصل شکار اردک به عنوان راهنما کار می‌کردند. از کل ۵٬۶۰۷ دونوم زمین، ۴٬۵۲۸ دونوم در مالکیت مسلمانان، ۷۸۹ دونوم در مالکیت یهودیان و ۲۹۰ دونوم اراضی عمومی بود. | ## بخش 3: الصالحیه (روستای ویران‌شده فلسطین) | از این مقدار ۲۳ دونوم به باغ‌ها و زمین‌های آبی، ۴٬۲۳۰ دونوم به زراعت غلات اختصاص داشت و ۹۴ دونوم به عنوان منطقه ساخته‌شده طبقه‌بندی شده بود. جوانان معتقد بودند بهتر است «به یهودیان نزدیک شوند و سلاح‌هایشان را تحویل دهند و بمانند» اما بزرگان می‌ترسیدند که اگر ارتشی عربی به منطقه برسد آنها را خائن بشمارد «و روستا ویران شود». [آنها] ترسیدند.» روستا در ۲۵ مه ۱۹۴۸ توسط گردان نخست پالماخ در جریان عملیات یفتاح تخلیه شد. | ## جمع‌بندی | ولید خالدی در سال ۱۹۹۲ وضعیت بقایای روستا را چنین توصیف کرد: «روستا کاملاً محو شده و هیچ اثری از آن باقی نمانده‌است.
موضوع مقاله: السمرا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # السمرا | مقدمه: این روستا در ۲۱ آوریل ۱۹۴۸ در جریان جنگ داخلی ۱۹۴۷–۱۹۴۸ در سرزمین قیمومتی فلسطین از سکنه تخلیه شد. | ## بخش 1: السمرا | السمرا در ۱۰ کیلومتری جنوب‌شرقی شهر طبریه، بر ساحل جنوب‌شرقی دریاچه طبریه قرار داشت و نزدیک به ۳ کیلومتر با مرز سوریه و فلسطین فاصله داشت. روستا مسجدی در مرکز خود و چندین خرابه باستانی از جمله «خربة التوافیق» و «خربة دویربان» داشت. ساکنان السمرا عمدتاً مسلمان بودند و کشاورزی منبع اصلی درآمد آنان به‌شمار می‌رفت. پس از تخلیه، شهرک هه‌اون در سال ۱۹۴۹ بر بخشی از زمین‌های روستا بنا شد و امروزه هیچ اثری از خانه‌های روستا بر جای نمانده‌است. پیشینه دوره عثمانی یوهان لودویگ بورکارت، پژوهشگر و جهانگرد سوئیسی، در اوایل سده نوزدهم میلادی السمرا را تنها روستای آباد ساحل شرقی دریاچه طبریه توصیف کرد و از ساختمان‌های سنگی کهن آن یاد نمود. | ## بخش 2: السمرا | در سال ۱۸۳۸، ادوارد رابینسون نام روستا را «خربة السمره» ثبت کرد و آن را در ساحل شرقی دریاچه قرار داد. در ۱۸۷۵، ویکتور گِرَن ویرانه‌های بزرگی را در این مکان یافت که به اشتباه آن‌ها را بقایای شهر باستانی هیپوس شناسایی کرد. فهرست جمعیتی نزدیک به سال ۱۸۸۷ جمعیت السمرا را در حدود ۱۸۰ نفر نشان می‌دهد که ۲۰ تن دروز و ۱۶۰ تن مسلمان بودند. دوره قیمومت بریتانیا بر پایه سرشماری ۱۹۲۲ فلسطین که از سوی مقامات قیمومت بریتانیا انجام شد، جمعیت السمرا ۱۵۷ نفر و همگی مسلمان بودند. در سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین، جمعیت به ۲۳۷ نفر رسید که ۲۳۲ تن مسلمان و ۵ تن بهائی بودند و روستا ۵۰ خانه داشت. | ## بخش 3: السمرا | بر اساس آمار سال ۱۹۴۵، جمعیت السمرا ۲۹۰ نفر بود که ۲۸۰ تن مسلمان و ۱۰ تن در گروه «دیگران» دسته‌بندی شدند. از این مقدار، ۳۰ دونوم به مرکبات و موز، ۲۱ دونوم به باغ‌ها و زمین‌های آبیاری‌شده، ۶٬۸۲۸ دونوم به غلات اختصاص داشت و ۲۳ دونوم بافت ساخته‌شده بود. السمرا درون منطقه غیرنظامی قرار داشت و پیمان‌نامه آتش‌بس حفاظت از آن را تضمین کرده بود؛ با این حال مقامات اسرائیلی با ترکیبی از فشار اقتصادی و پلیسی همه ساکنان روستاهای این منطقه را تا سال ۱۹۵۶ وادار به ترک آن کردند. بیشتر آوارگان به سوریه رفتند و شماری نیز به روستای شعب در نزدیکی عکا پناه بردند. وضعیت کنونی ولید خالدی در سال ۱۹۹۲ محل روستا را چنین توصیف کرد: «هیچ اثری از خانه‌های روستا بر جای نمانده‌است. | ## جمع‌بندی | یک اقامتگاه گردشگری متشکل از چند کلبه و خانه کوچک بر بخشی از محل روستا ساخته شده‌است.