موضوع مقاله: ویلیام دویت | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ویلیام دویت | مقدمه: 447 اوایل زندگی ویلیام دویت در فردریکزبرگ استان ویرجینیا در خانواده مارتین دویت و الن دوتل متولد شد. | ## بخش 1: ویلیام دویت | در ۴ اکتبر سال ۱۷۶۸ شهرستان سنت دویت در شهرستان کروین در استان کارولینای جنوبی تأسیس شد. در دوره‌های استعماری هئیت‌های منصفه بزرگ، موضوعات را به منظور اقدامات قانونی و هم برای تنظیم و کنترل نواحی به اطلاع عموم مردم می‌رسانیدند. در اوایل ۱۷۷۲، ویلیام دویت یکی از اعضای هیئت منصفه بزرگ در منطقه چریو کارولینای جنوبی بود.Gregg, 1905, p. 197 در ۱۶ دسامبر سال ۱۷۷۳ جنبش چای بوستون برگزار شد و موجی از شوک‌ها را در سراسر مستعمرات ایجاد کرد. در ۱۵ آوریل ۱۷۷۵ ویلیام دویت و اعضای هیئت منصفه بزرگ در منطقه چریو از ولیعهد بریتانیا خوش نبودند و قرار بود که شورش‌های به‌وقوع بپیوندد. ویلیام دویت، پدر وی مارتین دویت و هر دو پسرش جان و چارلز نقش فعالی در انقلاب آمریکا بازی نمودند.Gregg, 1905, p. نمایندگان ۱۲ مستعمره شامل ادوار راتلج و جان راتلج نمایندگان کارولینای جنوبی در فیلادلفیا ملاقات نمودند. کنگره استانی کارولینای جنوبی در ۲۲ ژوئن ۱۷۷۵ کمیته نظارت بر کلیسای سنت دوید را تشکیل دادند. 257 در ۲۶ مارس ۱۷۷۶ به دلیل منازعات بادوام و آشوب‌های داخلی ویلیام دویت به عنوان قاضی صلح نامزد شد. به تعداد چهار نفر از امضاءکنندگان اعلامیه استقلال آمریکا از جمله ادوارد راتلج از کارولینای جنوبی بودند. محوطهٔ کلیسای سنت دوید به عنوان بیمارستان تداوی سپاهیان زخمی بریتانیایی بکار می‌رفت و تعداد زیادی از کشته شدگان سپاهیان بریتانیایی در حیاط کلیسا دفن شدند. محوطهٔ کلیسا همچنین به عنوان مرکز فرماندهی شبه‌نظامیان کارولینای جنوبی استفاده می‌شد. بیش از ۲۰۰ نبرد در کارولینای جنوبی صورت گرفت و تقریباً یک بر سوم بخش انقلاب آمریکا در کارولینای جنوبی انجام شد. در۱۳ دسامبر ۱۷۷۷ آکادمی (انجمن) سنت دوید به منظور ترویج آموزش در منطقه چریو تأسیس شد. ویلیام دویت و اعضای هیئت منصفه بزرگ مجدداً تشکیل جلسه داده و شکایت و نارضایتی‌های خویش را به ولیعهد انگلستان ارائه کردند. کارولینای جنوبی یک قانون اساسی ایجاد کرد که شهرستان سنت دیوید یک سناتور و شش نماینده سهمیه داشت.Gregg, 1905, p. | ## بخش 2: ویلیام دویت | 289 جنگ به منظور از پا درآوردن کارولینای جنوبی آغاز شد، نبردها در همه جا بود و سروان ویلیام دویت در بسیاری از جنگ‌ها شرکت کرد. یک گروهی از بریتانیایی‌ها با تعداد ۲۴۰۰ سپاهی به سمت کوسوهاچی کارولینای جنوبی در حرکت بودند. این عقب‌نشینی سبب ضعف مورال ارتش قاره‌ای شد و کارولینای جنوبی تسلیمی به بریتانیا را مورد غور و بررسی قرار می‌داد. خانم سروان دویت و پسر وی به‌نام جان دویت شانزده ساله در خانه خود توسط گروهی از سپاهیان بریتانیا مورد آزار و اذیت قرار گرفتند. یکی از سپاهیان بریتانیایی سر جان دویت را توسط شمشیر بریده و زخمی ساخت و زخمی که وی متحمل آن شد الی سر قبر با وی همراه بود. متعاقباً خانه سروان دویت در سدار کریک با تمامی وسایل شخصی‌اش توسط محافظه‌کاران به آتش کشیده شد. همزمان با نزدیک شدن بریتانیایی‌ها به‌سوی سروان دویت، وی خانواده‌اش را به منظور امینت به گلفورد کارولینای شمالی برد.Gregg, 1905, p. در ۳ مارس ۱۷۸۱ سروان ویلیام دویت به ارزش ۴۸۰ پوند گوشت خوک را برای تغذیه نگهبانان در کولبزبری اهدا کرد.Gregg, 1905, p. 371 در ماه سپتامبر ۱۷۸۱ سرتیپ فرانسس ماریون مشهور به روباه مرداب، ستوان ارشد سروان دویت بود. در ۱۷ سپتامبر سال ۱۷۸۱ فرماندار جان راتلج به سرتیپ ماریون با نوشتن نامه‌ای اطلاع داد که هنگ، سرهنگ لیموئیل بنتون بخشی از تیپ وی است. ویلیام دویت و ویلیام پیگوس، دو نفر از جملهٔ شش نماینده‌ای بودند که برای سنت دوید انتخاب شده بودند. 112 جاده به سوی قانون اساسی درسال ۱۸۸۳ ویلیام دویت مجدداً به مجمع انتخاب شد اما ۲ ماه بعد وی به عنوان کلانتر انتخاب و کرسی خویش را در مجمع خالی کرد. در ۳۰ نوامبر سال ۱۷۸۴ سروان ویلیام دویت به‌عنوان سناتور کارولینای جنوبی انتخاب شد.Gregg, 1905, p. 432 در ۲۱ مارس ۱۷۸۵ او در حالیکه هنوز سناتور هم بود، همچنین به عنوان قاضی شهرستان دارلنگتون انتخاب شد. در ۱۳ اوت ۱۷۸۵ انجمن (آکادمی) نهاد برجسته تحصیلی و بشردوستانه به پیشرفت و شکوفایی خویش ادامه داد. 436 در سال ۱۷۸۸ ویلیام دویت از شرکت در آکادمی (انجمن) سنت دوید استعفا کرد و در کنوانسیون تصویب کارولینای جنوبی در چارلستون شرکت کرد.Gregg, 1905, p. | ## بخش 3: ویلیام دویت | کنوانسیون قانون اساسی در فیلادلفیا برگزار شد، اما تعداد زیادی از استان‌ها نمی‌خواستند از حق خویش به عنوان دولت‌های مستقل منصرف شوند. 340 اواخر زندگی جورجیا و کارولینای جنوبی از جمله استان‌های برده پذیر بودند که متعهد به نهاد برده بودند. این استان‌ها بخشی از استان‌های جنوبی بودند که باید نهاد برده‌داری را در قانون اساسی ایالات متحده می‌گنجانیدند در غیر آن قانون اساسی تصویب نمی‌شد. در دهه ۱۷۹۰ سیاست در کارولینای جنوبی خیلی‌ها مغلق شد و داشتن زمین، به یک ضرورت برای رسیدن به قدرت تبدیل شد. سیاست‌مداران و قانون‌گذاران بزرگ قدرت سیاسی بیشتری داده شدند که سبب مختل شدن مشارکت سیاسی سنت دوید در حکومت شد. ویلیام دویت ملزم بود تا مقدار مشخصی زمین داشته باشد تا بتواند از مردم محلی نمایندگی نماید. سوابق حاکی از آن است که ویلیام دویت زمین‌های زیادتر از آنچه می‌خواست در اختیار داشت. اشراف ثروتمند کارولینای جنوبی اعضای کنگره را به داشتن ۵۰۰ هکتار زمین و ده برده و سناتورها را به داشتن دو نفر برده ملزم ساختند. در ذیل اسامی اعضای کنگره استانی و سناتورهای کارولینای جنوبی است که برای خرید زمین و برده قروض اخذ نمودند تا پس از الزام قانونی قانون اساسی سال ۱۷۹۰ در قدرت باقی‌بمانند. ۱۲ قانون‌گذار ذیل تمامی شان قرضه اخذ نمودند تا در قدرت باقی‌بمانند: جیمز کنیدی، جوزف براون، فیلیمون، واترز، هنری پندلتون، ریجارد همپتون، جان مایرانت، ویلیام کلی سنایپر، روگر پ. ۱۲ قانون‌گذاری که در فوق ذکر شد، عضو کنوانسیون کارولینای جنوبی بودند که قانون اساسی ایالات متحده آمریکا را تصویب نمودند. سیاست‌مدارانی که برای استقلال مبارزه می‌کردند و قانون اساسی ایالات متحده آمریکا را تصویب نمودند، اکنون در قدرت بوده نمی‌توانستند. مطابق گزارش‌های، آن‌ها برای اینکه در قدرت باقی‌بمانند، قرضه اخذ نمودند، اما در پرداخت دوباره قروض کوتاهی نمودند. تمامی اشخاص یادشده، دارای شخصیت عالی و رهبران جدید کشور ما بودند، اما با انتشار عدم پرداخت قروض خویش در محضر عام شرمنده شدند. | ## جمع‌بندی | سناتور ویلیام دویت با رعایت استانداردهای تعیین شدهٔ آن‌زمان به شرکت در حکومت محلی ادامه داد.