موضوع مقاله: حبس روانپزشکی کریستوفر اسمارت | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # حبس روانپزشکی کریستوفر اسمارت | مقدمه: اسمارت در ۶ مه ۱۷۵۷ در بیمارستان سنت لوک برای دیوانگان، مورفیلدهای بالایی، لندن بستری شد. | ## بخش 1: حبس روانپزشکی کریستوفر اسمارت | او توسط پدرشوهرش، جان نیوبری، به آنجا برده شد، اگرچه ممکن است قبل از آن در یک دیوانه خانه خصوصی محبوس شده باشد. در حالی که در سنت لوک او بره شادی کن و آهنگی برای دیوید را نوشت، این اشعار به عنوان بزرگ‌ترین آثار او شناخته شدند. اگرچه بسیاری از معاصران او موافق بودند که اسمارت «دیوانه» است، اما گزارش‌های مربوط به وضعیت او و پیامدهای آن متفاوت بود و برخی احساس می‌کردند که او ناعادلانه مرتکب شده‌است. اسمارت زمانی که در سنت لوک بود به عنوان «غیرقابل درمان» تشخیص داده شد، و زمانی که بودجه آنها برای مراقبت از او تمام شد، او به آسایشگاه آقای پاتر، بتنال گرین منتقل شد. انزوای اسمارت باعث شد تا ژانرهای شعری قرن هجدهم را که آثار قبلی او را مشخص کرده بودند، کنار بگذارد و شعرهای مذهبی مانند «بره شادی کن» بنویسد. اشعار پناهندگی او تمایل به «وحی بدون واسطه» را آشکار می‌کند، و ممکن است که خودارزیابی یافت شده در شعر او بیانگر مسیحیت انجیلی باشد. منتقدان اواخر قرن هجدهم احساس کردند که جنون اسمارت آنها را در نادیده گرفتن آهنگ او برای دیوید توجیه می‌کند، اما در طول قرن بعد رابرت براونینگ و معاصرانش وضعیت او را منشأ نبوغ او می‌دانستند. تا اینکه در قرن بیستم، با کشف مجدد جوبیلات آگنو (که تا سال ۱۹۳۹ منتشر نشد)، منتقدان در مورد اسمارت تجدید نظر کردند و او را به عنوان یک شاعر انقلابی، هدف احتمالی طرحی از سوی پدرشوهرش دیدند. زمینه اسمارت در زمان بحث و گفتگو در مورد ماهیت جنون و درمان آن به پناهگاه‌ها محدود شد. 16 معمولاً این بیماری غیرقابل درمان بود و هرکسی که به آن مبتلا بود باید از جامعه جدا شود.Keymer 2003 p. 144 پزشک ویلیام باتی - که بعدها اسمارت را درمان کرد - نوشت: به ویژه، باتی جنون را به عنوان «تخیل فریب خورده» تعریف کرد.Mounsey 2001 p. 209 با این حال، او توسط سایر پزشکان، مانند جان مونرو، که در بیمارستان بیت لحم کار می‌کرد، مورد انتقاد قرار گرفت. مونرو در اظهارات خود در مورد رساله جنون باتی توضیح داد که آنهایی که دیوانه بودند برداشت درستی داشتند، اما توانایی قضاوت صحیح را نداشتند. اگرچه مونرو ایده‌های اصلاحی را ترویج می‌کرد، اما درمان پیشنهادی او - ضرب و شتم بیماران - به همان اندازه که گزینه ترجیحی باتی، یعنی جداسازی کامل بیماران از جامعه، با بیماران سخت بود. در سال ۱۷۵۸، باتی و دیگران استدلال کردند که کسانی که «دیوانه» تلقی می‌شوند تحت سیستم پناهندگی بریتانیا مورد سوء استفاده قرار می‌گیرند و آنها برای اقدام پارلمانی فشار می‌آوردند. رساله باتی در مورد جنون بر مشکلات برخورد با بیمارستان‌ها به عنوان جاذبه‌های گردشگری و اقدامات تنبیهی علیه بیماران تأکید کرد. بحث‌های باتی و دیگران منجر به تصویب قانون تنظیم خانه‌های مجنون خصوصی (۱۷۷۴) شد، اما برای کمک به اسمارت خیلی دیر بود.Keymer 2003 pp. 184–185 با این حال، منتقدان مدرن دیدگاه بدبینانه تری نسبت به استفاده قرن هجدهم از اصطلاح «دیوانگی» هنگام تشخیص بیماران دارند. xv–xvi فیلسوف میشل فوکو، با موافقت با موضع ساس، تأکید کرد که در قرن هجدهم از پناهگاه‌ها برای حمله به دیدگاه‌های مخالف استفاده می‌شد و ایده دیوانگی به‌جای یک وضعیت پزشکی مشروع، ترسی فرهنگی در بین مردم بریتانیا بود.Foucault 1989 pp. 6 این توصیف با نوشته‌های اسمارت در دهه ۱۷۶۰ در مورد این موضوع سازگار است که در آن، به گفته توماس کیمر، «مقوله جنون به شدت نسبی شده‌است، و به نظر می‌رسد چیزی بیشتر از اختراع جامعه ای است که به‌طور استراتژیک نگران بی‌اعتبار کردن تمام گفته‌ها یا رفتارهایی است که تهدید می‌کند. 183 درمان بیماران بستری در قرن هجدهم ساده بود: آنها باید روزانه با یک رژیم غذایی سبک از نان، بلغور جو دوسر، مقداری گوشت یا پنیر و مقدار کمی آبجو تغذیه می‌شدند که برای رفع نیازهای غذایی روزانه ناکافی بود.Mounsey 2001 p. 209 و آنها از دسترسی به چیزی که علت جنون آنها تلقی می‌شد محروم می‌شدند (این علل از الکل و غذا تا کار در بیرون را شامل می‌شد).Mounsey 2001 p. 204 اگر اعمال آنها «تازه و بدون علت قابل انتساب» ظاهر می‌شد، وضعیت آنها به عنوان جنون «اصلی» و غیرقابل درمان تلقی می‌شد. موسسه‌ای مانند سنت لوک که توسط باتی اداره می‌شود، هم بیماران «درمان‌پذیر» و هم «لاعلاج» را نگهداری می‌کرد.Mounsey 2001 p. 206 مکان‌های کمی برای درمان رایگان برای بیماران وجود داشت و بسیاری از آنها پس از یک سال آزاد شدند تا جایی برای پذیرش‌های جدید فراهم شود.Mounsey 2001 p. 207 پناهندگی در طول دهه ۱۷۴۰، اسمارت در دوران دانشجویی در کالج پمبروک، کمبریج، اشعار بسیاری را منتشر کرد. در سال ۱۷۵۰، اسمارت شروع به آشنایی با خیابان گراب، منطقه نویسندگی لندن کرد و با جان نیوبری، ناشر آشنا شد. اندکی پس از آن، نیوبری شروع به انتشار آثار اسمارت در مجلات و مجموعه‌های مختلف، از جمله اشعار در چند مورد (۱۷۵۲) کرد. از میان این آثار، اسمارت به خاطر اشعار برنده جایزه سیتونین، شعر شبانی‌اش باغ هاپ و حماسه ساختگی‌اش هیلیاد شناخته شد. اسمارت در سال ۱۷۵۲ با دختر نیوبری، آنا ماریا کارنان ازدواج کرد و تا سال ۱۷۵۴ دو دختر از او داشتSherbo pp. 22–100 اگرچه بسیاری از آثار اسمارت بین سال‌های ۱۷۵۳ و ۱۷۵۵ منتشر شد، اما او پول کمی برای تأمین مخارج خانواده‌اش داشت.Mounsey p. 159 در پایان سال ۱۷۵۵، او ترجمه آثار هوراس را به پایان رساند، اما حتی آن نیز درآمد کمی داشت. اسمارت که هیچ انتخاب دیگری نداشت، در نوامبر ۱۷۵۵ قراردادی ۹۹ ساله برای تولید یک مقاله هفتگی با عنوان بازدیدکننده جهانی یا یادبود ماهانه امضا کرد و فشار نوشتن باعث شد که سلامت اسمارت بدتر شود.Sherbo pp. 102–104 در ۵ ژوئن ۱۷۵۶، نیوبری، پدر همسر اسمارت، بدون اجازه، سرود اسمارت به خدای متعال را منتشر کرد، شعری که از خدا برای بهبودی از نوعی بیماری، احتمالاً یک «حالت روانی آشفته» سپاسگزاری می‌کند.Curry 2005 p. 5 در طول بیماری، اسمارت احتمالاً در خانه نیوبری محبوس بود و قادر به نوشتن یا فعالیت اجتماعی نبود. به دلیل همدردی با اسمارت، بسیاری از دوستانش، از جمله نویسنده و منتقد ساموئل جانسون، شروع به نوشتن در یونیورسال ویزیتر کردند تا به تعهد قراردادی اسمارت برای تولید محتوا برای مجله عمل کنند.Anderson 1974 pp. 36–37 انتشار سرود بر حق تعالی سرآغاز وسواس اسمارت نسبت به دین و در نهایت محبوس شدن برای جنون بود، زیرا او شروع به دعای «بی وقفه» کرد.Curry 2005 pp. 6–7 رفتار اسمارت احتمالاً تحت تأثیر دستور قدیس پل در نامه اول به تسالونیکیان مبنی بر «دعا بی وقفه» و روح دعا اثر ویلیام لاو بوده‌است، که استدلال می‌کند که حالت دائمی دعا ارتباطی با خدا برقرار می‌کند.Anderson 1974 p. 37 اسمارت با خواندن نماز در فواصل منظم شروع کرد، اما این به آرامی تبدیل به نمازهای نامنظم شد که در آن او فعالیت‌های دوستانش را قطع می‌کرد و آنها را به خیابان فرا می‌خواند تا با او نماز بخوانند.Piozzi 1849 p. 24 این دعوت‌ها برای دعای عمومی ادامه یافت تا اینکه اسمارت بعداً در جوبیلات آگنو آن را توصیف کرد: «زیرا من در پارک سنت جیمز خدا را برکت دادم تا اینکه تمام شرکت‌ها را از بین بردم. | ## بخش 2: حبس روانپزشکی کریستوفر اسمارت | 26 کریستوفر هانتر، زندگی‌نامه نویس و برادرزاده اسمارت، این وضعیت را شرح داد: هانتر گزارش می‌دهد که ساموئل جانسون در دوران حبس اسمارت از اسمارت دیدن کرد و این جانسون بود که «در اولین رویکردهای بیماری آقای اسمارت، چندین مقاله برای یک نشریه ادواری نوشت که در آن آقای اسمارت نگران بود.»Hunter 1791 p. 90 جانسون در شوخی در مورد نوشتن برای یونیورسال ویزیتر، ادعا کرد: "برای اسمارت بیچاره، در حالی که دیوانه بود، اما نمی‌دانست چه شرایطی برای نوشتن در نظر گرفته‌است… امیدوارم عقلش به او برگردد. 188 احتمالات دیگری فراتر از جنون یا شور مذهبی وجود دارد که ممکن است منجر به حبس اسمارت شده باشد: نیوبری ممکن است از زندانی شدن دامادش به عنوان اهرمی برای کنترل انتشار آثار اسمارت و هشداری برای دیگرانی که برای او کار می‌کردند استفاده کرده باشد. برای عبور از او نظریه دیگری نشان می‌دهد که اعمال اسمارت در نتیجه الکل بوده و هیچ ارتباطی با عدم تعادل روانی نداشته‌است.Mounsey 2001 p. 200 با این حال، اسمارت ممکن است به دلیل شرمساری پدرشوهرش به نوعی زندانی شده باشد که می‌تواند ناشی از حادثه ای باشد که اسمارت در آن مشروب می‌نوشیده‌است. هستر تریل این احتمال اخیر را زمانی تقویت کرد که ادعا کرد «شور مذهبی» اسمارت با زمان‌هایی که اسمارت مست شده بود همزمان می‌شود. شهادت خود اسمارت مبنی بر اینکه او «خدا را در پارک سنت جیمز متبرک کرد تا زمانی که همه شرکت‌ها را نابود کردم» (Jubilate Agno B 90-91) به عنوان نشان دهنده جنون مذهبی او به همان اندازه نادیده گرفته می‌شود که ناشی از نوشیدن الکل است، زیرا او به دلیل شوخی و شوخی معروف بود. هیئت دولت گرین کلوت، ارگان دولتی که پارک سنت جیمز را کنترل می‌کرد، اکثر اختلالات در پارک را ناشی از جنون می‌دانست.Mounsey 2001 p. 201 اگر اسمارت در نتیجه اقدامات انجام شده در سنت جیمز به آسایشگاه منتقل می‌شد، تنها او نبود، زیرا سوابق نشان می‌دهد که هیئت مدیره پارچه سبز مسئول پذیرش شانزده نفر در بیمارستان بتلم به دلیل «دیوانگی» در سنت جیمز بود. او ممکن است قبل از سنت لوک در یک دیوانه خانه خصوصی بوده باشد و بعداً تا زمان آزادی از سنت لوک به آسایشگاه آقای پاتر نقل مکان کرد. در سنت لوک، او از «درمان پذیر» به «لاعلاج» تبدیل شد و به دلایل مالی به پناهگاه آقای پاتر منتقل شد.Mounsey 2001 pp. 202–204 در دوران حبس اسمارت، همسرش آنا رفت و بچه‌ها را با خود به ایرلند برد.Sherbo 1967 p. 123 اسمارت در طول مدتی که در پناهندگی بود، خود را مشغول یک مراسم روزانه شعر نوشتن بود. 14 اگرچه منتقدان قرن بیستم بحث می‌کنند که آیا خودآزمایی شاعرانه جدید او بیانگر مسیحیت انجیلی است یا خیر، شعر او در دوران انزوای او تمایل به «وحی بدون واسطه» از سوی خدا را نشان می‌دهد.Hawes 1996 p. 140 یک «نور درونی» وجود دارد که به عنوان یک نقطه کانونی برای اسمارت و اشعار او که در دوران حبس او سروده شده‌است عمل می‌کند و آن نور درونی او را به خدای مسیحی متصل می‌کند.Hawes 1996 p. 112 ممکن است اسمارت به دستور نیوبری به خاطر بدهی‌های قدیمی و رابطه ضعیفی که بین این دو وجود داشت، محدود شده باشد. نیوبری قبلاً در مجموعه شعرهای زیبا برای سرگرمی کودکان شش فوتی، بی‌اخلاقی اسمارت را مسخره کرده بود.Mounsey 2001 p. 181 صرف نظر از دلایل دقیق نیوبری، شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد پذیرش اسمارت توسط نیوبری در آسایشگاه روانی مبتنی بر جنون نبوده‌است.Mounsey 2001 p. 200 برای اینکه اسمارت اعتراف کند، نیوبری احتمالاً رشوه کوچکی ارائه کرد، اگرچه رشوه برخلاف سیاست سنت لوک بود.Mounsey 2001 p. 206 اطلاعات کمی در مورد وضعیت اسمارت در طول اقامتش در سنت لوک وجود دارد، احتمالاً به این دلیل که باتی از ملاقات بیماران خود، از جمله توسط اعضای خانواده خود، خودداری کرده‌است.Mounsey 2001 p. 209 یکی از معدود رکوردهایی که از دوران اسمارت در سنت لوک باقی مانده‌است، مدخلی در کتاب دقیقه سنت لوک بود که چنین بود: در دوران حبس اسمارت در سنت لوک، حتی سایر پزشکان هم اجازه نداشتند اسمارت را ببینند مگر اینکه اجازه شخصی از باتی دریافت کرده باشند.Mounsey 2001 p. حتی اگر اسمارت تلاش می‌کرد تا از طریق راه‌های قانونی آزادی را به دست آورد، قوانین احضاریه برای آزادی بر اساس سیستمی که باتی داشت، که فرد را از هر گونه تماسی جدا می‌کرد، تقریباً غیرممکن بود.Mounsey 2001 p. 207 در نهایت اسمارت «غیرقابل درمان» تشخیص داده شد و به دلیل کمبود بودجه توسط بیمارستان مرخص نمی‌شد.Mounsey 2001 pp. 202–204 دیوانه خانه آقای پاتر اسمارت پس از آزادی از سنت لوک به یک دیوانه خانه خصوصی برده شد.Mounsey 2001 p. 208 الیزابت لنوآر، دختر اسمارت، برای دیدن پدرش آورده شد و اظهار داشت که او «توسط آقای نیوبری متعهد به مراقبت از آقای پاتر است که خانه ای خصوصی در بتنال گرین داشت».Sherbo qtd. با این حال، دیوانه خانه خصوصی آقای پاتر «خانگی» نبود، و رفتارهای اسمارت بسیار بدتر بود، همان‌طور که او توضیح می‌دهد: «آن‌ها با چنگ‌آهن‌هایشان که ابزاری وحشیانه است، روی من کار می‌کنند، زیرا من بی‌حفاظ‌تر از دیگران» (Jubilate Agno B 129). اسمارت چهار سال تنها ماند، به جز گربه‌اش جفری و گهگاهی گاوکر که برای دیدن کسانی که دیوانه به نظر می‌رسیدند می‌آمد.Sherbo 1967 p. 133 پیوزی وضعیت کلی اسمارت را اینگونه توصیف کرد: «او هم باهوش بود و هم دانشمند، و در زمانی که برای دیوانگی در حبس بود به ملاقات می‌رفت.»Keymer 2003 p. 183 بسیار محتمل است که او در دوران حبس خود احساس «بی خانمان» کرده باشد و مطمئناً احساس کرده‌است که در «لمبو… بین فضای عمومی و خصوصی» از تماشای بیگانگان قرار گرفته‌است.Hawes 1996 p. 155 در لندن، تنها تعداد کمی از آثار او هنوز منتشر می‌شد، اما درآمد حاصل از آن توسط نیوبری گرفته شد.Mounsey 2001 p. 239 با این حال، اسمارت توانست مجموعه‌ای از آثارش را با نام مستعار «خانم نیمه‌شب» با عنوان خانم منتشر کند. سخنرانی‌های نیمه شب؛ و سایر قطعات منتخب: همان‌طور که در سخنوری در بله بازار، لندن صحبت شد.Sherbo 1967 p. 167 اسمارت از این کار سودی نبرد، اما توانست حداقل برخی از کارهای قبلی خود را دوباره ببیند که چاپ شده‌است. اسمارت، به گفته زندگی‌نامه‌نویس قرن بیستم خود، آرتور شربو، تنها «خدای خود و شعرش» را داشت.Sherbo 1967 p. 164 چند تن از دوستان وفادار او سرانجام از رفتاری که اسمارت داشت خسته شدند و او را از دست آقای پاتر آزاد کردند. رهایی اطلاعات کمی در مورد چگونگی و چرایی آزاد شدن اسمارت از پناهندگی وجود دارد، اما دخترش ادعا کرد: "او بهتر شد و برخی از دوستان نادرست که محبت بزرگ آقای نیوبری را در قرار دادن او تحت محدودیت‌های ضروری و مفید تفسیر کردند که احتمالاً در نهایت ممکن است درمان شود. 239 آنچه در مورد وقایع واقعی شناخته شده‌است این است که جان شرات، دوست کریستوفر اسمارت، معتقد بود که حبس اسمارت ناعادلانه است و می‌خواست در مورد آزادی اسمارت مذاکره کند. در ژانویه ۱۷۶۳، او با یک کمیته پارلمانی ملاقات کرد تا در مورد افراد به دروغ زندانی شده و سوء استفاده‌هایی که آنها در پناهگاه‌ها دریافت می‌کردند، بحث کند. به‌ویژه، شرات استدلال می‌کرد که بسیاری به دلیل مسمومیت معمولی بستری شده‌اند که شهرت باتی و سایر پناهجویان را تضعیف می‌کند. یک یافته توسط کمیته پارلمانی که در ۲۷ ژانویه ۱۷۶۳ منتشر شد، شانس شرات را برای آزادی اسمارت تقویت کرد. | ## بخش 3: حبس روانپزشکی کریستوفر اسمارت | برای اطرافیانش، اسمارت کاملاً عاقل به نظر می‌رسید و به احتمال زیاد به دلیل قانونی که همزمان در مجلس تصویب می‌شد و از اصلاح مراقبت از بیمار حمایت می‌کرد، آزاد شد. 239–246 اسمارت پس از خروج از پناهندگی، دست نوشته‌های ترانه، بسیاری از ترجمه‌های مزامیر و جوبیلات آگنو را برای دیوید برد. 239, 247–256 جوبیلات آگنو در قالب دستنوشته باقی ماند و به دست دوستان ویلیام کاپر، شاعری که در پناهندگی و معاصر اسمارت نیز قرار گرفت، زمانی که مفهوم «دیوانگی» را بررسی کردند، رفت. 70 این کتاب تا سال ۱۹۳۹ منتشر نشد که با عنوان شادی در بره: آهنگی از بدلام چاپ شد.Hawes 1996 p. 177 تحلیل و بررسی جیمز بوسول، زندگی‌نامه‌نویس ساموئل جانسون، لحظه‌ای را توصیف کرد که چارلز برنی از دوستش جانسون از ایالت اسمارت جویا شد. جانسون قبل از اینکه به برنی توضیح دهد که اقدامات اسمارت که نشانه‌های جنون تلقی می‌شد، واقعاً معقول بودند، از اصطلاح «دیوانگی» برای اظهار نظر در مورد وضعیت جامعه استفاده کرد: در مقاله ای که در مجله جنتلمن چاپ شد، هستر پیوزی، آشنای اسمارت و دوست نزدیک جانسون، استدلال کرد که اسمارت در بسیاری از جنبه‌ها عاقل به نظر می‌رسد: فراتر از دایره دوستان اسمارت، تعداد کمی حاضر به رد ادعاهایی مبنی بر اینکه اسمارت تحت تأثیر جنون قرار گرفته بود، بودند. اکثر منتقدان ادبی معاصر از دوران پناهندگی اسمارت می‌دانستند و پس از انتشار کتاب «ترانه‌ای برای دیوید»، به جنبه‌هایی از شعر توجه کردند که می‌توانستند از آن برای ادعای اینکه اسمارت هنوز «دیوانه» است استفاده کنند. 802 قرن ۱۹ یک قرن پیش از آن بود که یک چرخش مثبت در دوران پناهندگی کریستوفر اسمارت ایجاد شود. رابرت براونینگ، شاعر ویکتوریایی، استدلال کرد که آهنگی برای دیوید عالی بود زیرا اسمارت در آن زمان دیوانه بود.Jacobs 1998 p. 193 براونینگ در شعر گفتگوها (۱۸۸۷) ادعا کرد: مسلح به این نمونه، من تشخیص داده‌ام پرونده شما، کریستوفر من؟ مرد سالم بود و عاقل در شروع: همه به یکباره زمین زیر قدمش راه داد * * * * * سپس - همان‌طور که بهشت لعنت بود معطل کردن؛ بگذار زمین خیلی خوب بفهمد چگونه بهشت در هنگام نیاز می‌تواند کار کند - سقوط کرد ردای شعله ای، و انسان تغییر شکل نیافته هشیاری را از سر گرفت - همان‌طور که شروع کرد بنابراین او پایان داد و نه سرعتش را تغییر داد، نه او!Browning 1887 p. 84 از نظر براونینگ، دیوانگی موقت اسمارت چیزی بود که به او اجازه داد در «آهنگی برای دیوید» شعری مشابه شعر جان میلتون و جان کیتس بسازد.Jacobs 1998 p. 193 کریستوفر اسمارت در ادامه شعر براونینگ، صفحه نمایش را سوراخ کرد «چیز و کلمه را بنویسید، زبانی را مستقیماً از روح روشن کنید» بر روی زغال سنگ برهنه هیچ ورقه‌ای ریز باقی نگذاشته‌است پخش زنده از مزرعهBrowning 1887, p. 86 اظهارات براونینگ باعث قدردانی بعدی از آهنگی برای دیوید و جنون اسمارت شد.Smart 1983 p. 101 مروری بر پارلیینگ براونینگ ادعا کرد که کریستوفر اسمارت «در اختیار سوژه‌اش بود… و جایی که مالکیت واقعی وجود دارد. 248 دانته گابریل روستی، شاعر قرن نوزدهمی، بر مزایای جنون اسمارت تأکید کرد و ادعا کرد که آهنگی برای دیوید "تنها شعر بزرگ قرن گذشته است ."Smart 1983 p. 350 هفت سال پس از پالگریو، منتقد جان چرتون کالینز با روستی و پالگریو موافق بود، اما تا حدی کمتر، زمانی که نوشت: «این شعر به تنهایی می‌ماند، خارق‌العاده‌ترین پدیده، شاید در ادبیات ما، همان گونه‌ای که در شعر ما وجود دارد. 15 بررسی توسط "ماتیوس" با عنوان "پارتیشن‌های نازک"، در ۳۰ مارس ۱۹۰۱ آکادمی، ادعا کرد که: در سال ۱۹۳۳، آلفرد ادوارد هاوسمن در کنار تفسیر براونینگ و ماتیو قرار گرفت و جنون اسمارت را با نبوغ شاعرانه در سخنرانی خود به نام و ماهیت شعر مرتبط کرد: "در واقع، شاعران انگلیسی آن عصر چه کسانی هستند که می‌توان آنها را شنید. 47 در سال ۱۹۹۴، برانیمیر ریگر با فاصله گرفتن اسمارت از دیگران با دیدگاه هاوسمن تفاوت داشت، زیرا او استدلال کرد که "کالینز و کاج کاوپر به عنوان افراد منزوی، به گناه از حیاتی که در نهایت انسانی نیست بلکه الهی است آگاه هستند. هوشمند فراتر از فردیت اوج می‌گیرد تا آن سرزندگی را بپذیرد، اما به قیمت تمام روابط انسانی.»Rieger 1994 p. ادوارد آینسورث و چارلز نویز، هنگام بحث در مورد سرود اسمارت به خدای متعال، گفتند: «ذهنی که این سرود را ساخته بود آشفته نبود. 87 علاوه بر این، آنها ادعا کردند که اسمارت با این وجود، آینزورث و نویز به‌طور کامل در مورد تشخیص اسمارت تردید نداشتند، زمانی که ادامه دادند: «اما وقتی میل به دعا به او سر زد، اسمارت آنچه را که دنیا به عنوان عقلانیت انتخاب کرد، رها کرد.» در سال ۱۹۶۰، راسل برین، متخصص مغز و اعصاب تشخیص داد که اسمارت از سیکلوتیمیا یا افسردگی شیدایی رنج می‌برد.Brain 1960 pp. 113–122 برین تشخیص خود را بر اساس ادعاهای خود اسمارت در مورد احساسش انجام داد و به این نتیجه رسید که «در مورد اسمارت بیماری روانی ناشی از مستی او نبود، بلکه او به دلیل ناپایداری روانی مشروب می‌نوشید.» آرتور شربو، در سال ۱۹۶۷، استدلال کرد که «تشخیص ماهیت جنون اسمارت در این فاصله زمانی غیرممکن است» و سپس استدلال کرد که: مؤلفه مذهبی احتمالی وضعیت اسمارت توسط منتقدان قرن بیستم به عنوان توضیحی برای اینکه چرا در قرن هجدهم اسمارت را دیوانه می‌دانست، مورد توجه قرار گرفت.Mounsey 2001 p. 210 لارنس بینیون، در سال ۱۹۳۴، معتقد بود که مذهب نقش عمده‌ای در نگاه جامعه به اسمارت ایفا می‌کند: «به نظر می‌رسد دیوانگی اسمارت به شکل تفسیر تحت اللفظی دستور دعا بدون وقفه به خود گرفته‌است. اما این گونه وسواس‌ها حبس روانی است؛ در حالی که آهنگ بی تردید بیانگر یک انتشار عالی است.»Binyon 1934 p. 8 ایده بینیون توسط سوفیا بلیدز در سال ۱۹۶۶ پذیرفته شد، او اشاره کرد که جامعه نسبت به کسانی که شور و شوق را تجربه می‌کنند، یک ارتباط معنوی قوی با خدا تعصب دارد. او در برابر تعصبات مذهبی استدلال کرد، در قرن هجدهم، همان‌طور که بلایدز ادامه داد، این کلمه از تسخیر خدا به الهام گرفته به الهام نادرست تغییر کرد. 51–53 بنابراین، «هک‌نویس اسمارت، مورد استقبال مخاطبان متخاصم قرار نمی‌گرفت، اما اسمارت، مشتاق، بلافاصله محکوم می‌شد. نتیجه آشکار خواهد بود: کارهای گذشته او که قبلاً مورد تحسین قرار گرفته بود نادیده گرفته می‌شد و کارهای آینده او بلافاصله محکوم می‌شد. 55 بلیدز در تعیین اینکه آیا اسمارت واقعاً دیوانه است یا نه، نتیجه گرفت: «در زمان اسمارت، هر نشانه ای از اشتیاق می‌توانست دلیلی برای قضاوت دیوانگی باشد… دو روایت از اسمارت و ماهیت جنون او برای ما حفظ شده‌است. هر کدام شکی را جایز می‌دانند که شاعر دیوانه بوده و در هر عصری می‌توان او را چنین تلقی کرد.»Blaydes p. 58 فرانسیس اندرسون در سال ۱۹۷۴ "بیماری" اسمارت را دیوانگی و وسواس توصیف کرد، اما بر این باور بود که "دیوانگی اسمارت شامل تلاش‌های او برای اطاعت به معنای واقعی کلمه از دستور سنت پل به تسالونیکی‌ها بود:Anderson 1974 p. 37 همانطور که اندرسون ادامه داد، اسمارت در طول دوره‌های بیماری خود «احتمالاً دچار هذیان می‌شد» اما «به نظر می‌رسید که می‌دانست چه می‌کند».Anderson 1974 p. 38 اقدامات اسمارت شبیه به متدیست‌های قرن هجدهم بود که «به نماز عمومی معتاد بودند و تصور می‌شد روحیه‌ای بیش از حد پربار بود. چنین نمایش دهندگان عاطفه گرایی مذهبی اغلب نه تنها به دیوانه خانه‌های خصوصی، بلکه به بدلم نیز محدود می‌شدند. بعدها، در سال ۱۹۹۸، چارلز روزن اشاره کرد که "روشنگری شور و شوق مذهبی را برای افراد بی سواد و بزرگ نشوید محکوم کرد" و "قابل درک است که تنها شعر مذهبی اصیل و حیاتی بین سال‌های ۱۷۶۰ و ۱۸۴۰ باید توسط شاعرانی سروده می‌شد. کلمنت هاوز، با پیروی از تفسیر میشل فوکو از قرن هجدهم مبنی بر وجود " حیوانیت جنون، معتقد بود که اسمارت از نظر عاطفی با حیوانات به دلیل "انگ پزشکی" که از دست همنوعان خود احساس می‌کرد، در ارتباط است.Hawes 1996 p. 161 کریس مونسی، که با تفسیر هاوز موافق بود، معتقد بود که درمان اسمارت «یک فرایند حیوانی است و به او آموخته بود که زبانش را نگه دارد و تا آنجا که ممکن است آرام بنشیند.»Mounsey 2001 p. 208 آلن اینگرام برخلاف تعبیر حیوانی، استدلال می‌کرد که جوبیلات آگنو «پدیده‌ای شاعرانه است که اگر قابل انتشار بود، ارتدوکس‌های شعری معاصر را از بین می‌برد. | ## جمع‌بندی | فرد دیوانه تحریف فاحشی از شکل انسان ارائه کرد که با این وجود اصرار داشت انسان باقی بماند، اما زبان دیوانه می‌تواند حتی آزاردهنده‌تر باشد.»Ingram 1998 p.