aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: ارنستو کاپا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ارنستو کاپا | مقدمه: ارنستو کاپا (; – ) سپهبد ارتش ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم بود، که در فاصله سال‌های ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۲ به‌عنوان بیست و سومین رئیس ستاد نیروی زمینی ایتالیا فعالیت می‌کرد. | ## بخش 1: ارنستو کاپا | زندگی‌نامه ارنستو کاپا در سال ۱۸۸۸ در استان کونئو زاده شد و پس از تحصیل در برا و موندووی، از سال ۱۹۰۶ تا ۱۹۰۸ در آکادمی نظامی مودنا تحصیل کرد و با درجه ستوان دوم فارغ‌التحصیل شد و به هنگ ۳۲ پیاده‌نظام «کونئو» منصوب شد. او بعداً به درجه ستوان ارتقا یافت و در ناپل مستقر شد و از ۱۲ ژانویه ۱۹۱۲ تا ۱۹۱۳ دبیر مدرسه جنگ ارتش سلطنتی ایتالیا بود. در مراحل اولیه جنگ جهانی اول، او در هنگ ۱۶۲ «ایوریا» جنگید و در ۳۰ ژوئن ۱۹۱۵ به درجه سروانی ارتقا یافت و در ۲۰ مه ۱۹۱۶ در فلات آسیاگو زخمی شد و به خاطر عملیاتی در این منطقه مدال برنز شجاعت نظامی دریافت کرد. او بعداً به جبهه کارنیک منتقل شد، جایی که در ۲۵ اکتبر ۱۹۱۷ در نبرد کاپورتو به شدت زخمی و از هر دو پا دچار سرمازدگی شد و توسط اتریش-مجارستانی‌ها اسیر شد. | ## بخش 2: ارنستو کاپا | بعداً به خاطر این عملیات مدال برنز دیگری به او اعطا شد.Chi era costui از سال ۱۹۲۰ تا ۱۹۲۵ دوباره دبیر مدرسه جنگ بود و اکنون با درجه سرگردی مشغول به کار بود و بعداً تا سال ۱۹۲۸ در همان مدرسه تحصیل کرد. از سال ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۱ به عنوان سرهنگ دوم در بولزانو خدمت کرد و فرماندهی گردان اول هنگ ۲۳۲ پیاده‌نظام را بر عهده داشت. از اکتبر ۱۹۳۱ تا مه ۱۹۳۳ او در ستاد کل در رم به عنوان رئیس دفتر بسیج خدمت کرد و از مه ۱۹۳۳ تا سپتامبر ۱۹۳۷ فرمانده هنگ ۹۱ پیاده‌نظام «باسیلیکاتا» بود و به درجه سرهنگی ارتقا یافت. در سال ۱۹۴۲ به درجه سرلشکری ارتقا یافت و در ۲۵ مه ۱۹۴۳ فرماندهی لشکر هفتم پیاده‌نظام «لوپی دی توسکانا» مستقر در جنوب فرانسه را بر عهده گرفت. | ## بخش 3: ارنستو کاپا | با این وجود، صبح ۹ سپتامبر، کاپا به میان نیروهای «لوپی» که قبلاً به منطقه رسیده بودند، رفت و در غیاب کامل دستورات از مافوق‌هایش، ابتکار عمل را برای سازماندهی دفاع در بخش‌های سانتا سورا-سروتِری-پالو لازیاله علیه نیروهای آلمانی که برای تصرف پایتخت در حال حرکت بودند، به دست گرفت.All or nothing: the Axis and the Holocaust 1941-1943 از ۹ تا ۱۱ سپتامبر، او رهبری مقاومت علیه آلمانی‌ها را بر عهده داشت، که قادر به عبور از منطقه او نبودند. او حمله چتربازان آلمانی به ستاد لشکر خود، واقع در قلعه پالو، را دفع کرد و یک ستون موتوری آلمانی را پراکنده‌ساخت. | ## جمع‌بندی | با این حال، در ۱۱ سپتامبر، به او دستور داده شد که مقاومت را متوقف کند زیرا توافقی برای تصرف مسالمت‌آمیز رم حاصل شده بود.
موضوع مقاله: تیپ برسالیری | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # تیپ برسالیری | مقدمه: تیپ برسالیری یا تیپ برسالیری گاریبالدی تیپ پیاده‌نظام مکانیزه نیروی زمینی ایتالیا است که ستاد فرماندهی و پادگان آن در جنوب این کشور مستقر می‌باشد. | ## بخش 1: تیپ برسالیری | در سال ۱۹۷۵ سطح هنگ لغو شد و گردان‌ها تحت فرماندهی مستقیم تیپ‌های چند رشته‌ای تازه تشکیل شده قرار گرفتند. در اول نوامبر ۱۹۷۵، تیپ هشتم مکانیزه «گاریبالدی» یک ماه پس از فعال شدن تیپ ۳۲ زرهی «ماملی» و تیپ ۱۳۲ زرهی «مانین» با اصلاح سه هنگ لشکر ۱۳۲ زرهی «آریته» فعال شد. | ## بخش 2: تیپ برسالیری | مقر این تیپ در شهر پوردنونه بود و بیشتر واحدهای آن از هنگ منحل شده هشتم برسالیری آمده بودند. این تیپ علاوه بر سنت‌های هنگ هشتم برساگلیری، سنت‌ها و نام هنگ ۱۸۲ پیاده‌نظام زرهی «گاریبالدی» را نیز دریافت کرد. | ## بخش 3: تیپ برسالیری | نام «گاریبالدی» به افتخار ژنرال ایتالیایی و قهرمان اتحاد ایتالیا، جوزپه گاریبالدی، و یادبود واحدهای مختلف پارتیزانی ایتالیایی در جنگ جهانی دوم انتخاب شد. تیپ‌های خواهر این تیپ، «مانین» و «ماملی»، به افتخار دانیله مانین و گوفردو ماملی، که هر دو نیز از قهرمانان اتحاد ایتالیا بودند، نامگذاری شدند. | ## جمع‌بندی | سپاه پنجم ایتالیا وظیفه دفاع از مرز یوگسلاوی و ایتالیا را در برابر حملات احتمالی پیمان ورشو یا یوگسلاوی یا هر دو بر عهده داشت.
موضوع مقاله: منحرف کننده شعله | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # منحرف کننده شعله | مقدمه: نیروی عظیم رانش موشک و صدای مهیبی که هنگام پرتاب ایجاد می‌شود، می‌توانند سکوی پرتاب و سازه‌های خدماتی و حتی خود موشک آسیب برسانند. | ## بخش 1: منحرف کننده شعله | از این سیستم‌ها در سایت‌های پرتاب موشک و غرفه‌های آزمایش یافت که حجم زیادی گاز خروجی تولید می‌شود، استفاده می‌گردد. طراحی و عملکرد سازوکار این ساختار معمولاً شامل یک بدنه‌ی مقاوم در برابر گرما است که جریان گازها و شعله‌ها را به‌گونه‌ای هدایت می‌کند که از موشک یا تجهیزات فاصله بگیرد. این کار هم از اثرات ویرانگر گازهای داغ جلوگیری می‌کند و هم اثرات صوتی ناشی از احتراق را کاهش می‌دهد. بخش “کانال شعله” گاهی همراه با منحرف‌کننده‌ی شعله برای شکل‌دادن به یک سیستم ترکیبی “کانال–منحرف‌کننده” استفاده می‌شود. شعله‌ها از راه منافذی در اطراف سکوی پرتاب وارد این کانال می‌شوند و به سمت ساختاری که زیر سکوی پرتاب قرار دارد هدایت می‌شوند. برای کاهش بیشتر تأثیرات صوتی، معمولاً از سیستم سرکوب صدا با آب نیز بهره گرفته می‌شود. نمونه‌های شاخص برنامه آپولو در جریان برنامه آپولو، نیاز به یک منحرف‌کننده شعله تأثیر مهمی در طراحی مجموعه پرتاب ۳۹ در مرکز فضایی کندی داشت. | ## بخش 2: منحرف کننده شعله | به دلیل بالا بودن سطح آب‌های زیرزمینی، طراحان تصمیم گرفتند کف کانال شعله را هم‌سطح زمین قرار دهند. در طول برنامه شاتل فضایی، ناسا تغییرات زیادی در سکوی پرتاب ۳۹B در مرکز فضایی کندی ایجاد کرد. یک کانال شعله به طول ۱۵۰ متر، عرض ۱۸ متر و عمق ۱۳ متر ساخته شد که از بتن و آجر نسوز تشکیل شده بود. این ساختار فولادی به‌شکل V طراحی و با یک لایه بتن مقاوم در برابر حرارت پوشیده شده بود. این سیستم گازهای خروجی موتورهای اصلی مدارگرد و بوسترهای سوخت جامد را به دو کانال شعله جداگانه تقسیم می‌کرد. پایگاه فضایی بایکونور در پایگاه فضایی بایکنور در روسیه، سکوی‌های پرتاب اصلی از گودال شعله برای هدایت گازهای خروجی استفاده می‌کنند. وسایل پرتاب توسط راه‌آهن به سکوی پرتاب منتقل شده و در موقعیت عمودی بر فراز گودال شعله نصب می‌شوند. | ## بخش 3: منحرف کننده شعله | سکوی پرتاب استارشیپ اسپیس ایکس (SpaceX Starship) در اولین پرواز آزمایشی مداری فضاپیمای استارشیپ اسپیس ایکس در آوریل ۲۰۲۳، سکوی پرتاب در استاربیس به‌دلیل نبود سیستم منحرف‌کننده شعله آسیب شدیدی دید. موتورهای Raptor (سی و سه عدد) در آن لحظه حفره‌ای به عمق حدود ۲۵ فوت ایجاد کرده و آوار و گردوخاک را در منطقه‌ای گسترده پراکندند. این شرکت سپس سیستم جدیدی مبتنی بر پاشش آب طراحی کرد که شعله و گاز خروجی را با حجم زیادی آب از تجهیزات فولادی زیر موشک کنترل و محافظت می‌کند. در نوامبر همان سال، این سیستم جدید در دومین آزمایش پرواز مداری استارشیپ موفق عمل کرد و از برخاستن ابر گردوخاک و آوار جلوگیری نمود. این مجتمع شامل چندین تاسیسات پرتاب فعال و غیرفعال است که از جمله‌ی آن‌ها، ناحیه پرتاب ۶A (LA-6A) است که برای توسعه راکت اروپای ELDO به‌کار رفت. LA-6A شامل سکوی تست/پرتابی بود که بر فراز گودال عمیقی قرار داشت و با کاشی‌های سفید مقاوم در برابر حرارت پوشانده شده بود. به‌دلیل همین طراحی، نیازی به استفاده از سیستم پاشش آب برای کاهش اثرات خروج گازها احساس نمی‌شد. | ## جمع‌بندی | اما امروزه بیشتر زیرساخت‌ها مانند آشیانه و برج خدمات قابل حرکت حذف شده‌اند؛ با این حال، سکوی پرتاب و گودال منحرف‌کننده شعله هنوز باقی مانده و قابل مشاهده است.
موضوع مقاله: موندلو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # موندلو | مقدمه: موندلو منطقه‌ای ساحلی در شهر پالرمو در منطقه خودمختار سیسیل، واقع در جنوب ایتالیا است. | ## بخش 1: موندلو | این منطقه در خلیجی شنی قرار دارد که با دو تپه به نام‌های مونته گالو و مونته پلگرینو احاطه شده و در شمالی‌ترین بخش شهر واقع شده است. از نظر تقسیمات اداری، در هفتمین بخش شهرداری پالرمو قرار دارد و به محله‌های اطراف آدااورا و پارتانا متصل است که همراه با آن‌ها، بیست‌ودومین محله بزرگ شهر به نام پارتانا-موندلو را تشکیل می‌دهد. شواهد باستان‌شناسی نشان می‌دهد که سکونت در این منطقه به دوران پارینه‌سنگی زبرین بازمی‌گردد. در طول تاریخ باستان، خلیج موندلو به مسیر عبور دریانوردانی از فرهنگ‌های گوناگون، از جمله پونی‌ها، یونانیان باستان و رومی‌ها تبدیل شد. بندر کوچکی که در میدان اصلی منطقه کنونی قرار دارد، حدود قرن پنجم پیش از میلاد و در زمانی ایجاد شد که خلیج بخشی از شبکه تجاری پونی‌ها بود. در دوران جمهوری روم، عملیات گستردهٔ جنگل‌زدایی در کوه پلگرینو موجب تغییر مسیر طبیعی جریان آب در بخش جنوب‌شرقی خلیج شد. | ## بخش 2: موندلو | این تغییر باعث شکل‌گیری باتلاقی در دامنهٔ کوه در منطقه‌ای به نام والدسی گردید؛ باتلاقی که تا قرن نوزدهم چشم‌انداز غالب این ناحیه به‌شمار می‌رفت. این اجتماع به واسطهٔ درآمد قابل‌توجه حاصل از ماهیگیری و کشاورزی، رونق اقتصادی یافت. در سده پانزدهم، یک مرکز صید ماهی تن احداث شد که به‌سرعت به موفق‌ترین فعالیت اقتصادی روستا تبدیل گردید. در همان دوره، به دلیل یورش‌های مکرر دزدان دریایی بربر، استقرار تدابیر دفاعی نظامی برای حفاظت از این ناحیه ضروری شد. در اواخر سده هجدهم، بخشی از این ناحیه به املاک سلطنتی «لا فاوریتا» که ملک خصوصی شاه فردیناند چهارم بود، الحاق شد. امروزه این مکان، که بزرگ‌ترین پارک شهری پالرمو به‌شمار می‌رود، ناحیه موندلو را از مرکز شهر جدا می‌کند و راه‌های احداث‌شده درون آن، مسیرهای اصلی ارتباطی میان این دو بخش را تشکیل می‌دهند. | ## بخش 3: موندلو | در آغاز قرن بیستم، موندلو به یک تفرجگاه ساحلی لوکس برای اشراف و طبقه بورژوا تبدیل شد. در سال ۱۹۱۱، شهرداری پالرمو با یک شرکت ایتالیایی-بلژیکی برای ایجاد منطقه‌ای جدید ویژه طبقات مرفه توافق کرد. این محله جدید بر اساس اصول طرح باغ‌شهر طراحی شد و ساخت آن را معماران برجسته مکتب مدرنیستی پالرمو، از جمله ارنستو باسیله و شاگردانش، بر عهده داشتند. ردیفی از ویلاهای سبک لیبرتی در امتداد تفرجگاه ساحلی ساخته شد که این منطقه را به یکی از گوهرهای هنر نو در اروپا تبدیل کرد. | ## جمع‌بندی | بعدها، ساحل موندلو به یک مقصد گردشگری تبدیل شد و امروزه به‌عنوان اصلی‌ترین تفرجگاه ساحلی پالرمو شناخته می‌شود، هرچند این ناحیه همچنان عمدتاً کاربری مسکونی دارد.
موضوع مقاله: برسالیری | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # برسالیری | مقدمه: آنها در ابتدا توسط ژنرال الساندرو فررو لا مارمورا در ۱۸ ژوئن ۱۸۳۶ برای خدمت در ارتش سلطنتی ساردینیا، که بعدها به ارتش سلطنتی ایتالیا تبدیل شد، ایجاد شدند. | ## بخش 1: برسالیری | آنها را می‌توان با کلاه لبه پهن متمایزشان که با پرهای سیاه غربی کاپرکالی تزئین شده و با یونیفرم پوشیده می‌شود، شناخت. سپاه برسالیری در بدو تأسیس خود در سال ۱۸۳۶، یک یگان پیاده‌نظام سبک با تحرک بالا بود و وضعیت خاص آنها با تغییرات در جنگ تغییر می‌کرد. در قرن نوزدهم، برساگلیری‌ها به عنوان سربازان تهاجمی یا ضربتی عمل می‌کردند و با دویدن از مکانی به مکان دیگر حرکت می‌کردند. | ## بخش 2: برسالیری | یک سیستم پیچیده از صدای شیپور به واحدهای آنها اجازه می‌داد تا به سرعت، به صورت جداگانه یا ترکیبی، مستقر و فرماندهی شوند. در جنگ جهانی اول، برخی از برسالیری‌ها به عنوان سربازان دوچرخه‌سوار خدمت می‌کردند تا مأموریت جنگ مانوری خود را بهتر انجام دهند. در طول جنگ سرد، برساگلیری‌ها منحصراً به عنوان پیاده‌نظام مکانیزه به کار گرفته می‌شدند. | ## بخش 3: برسالیری | برسالیری‌ها به خاطر اجراهای خارق‌العاده‌شان در رژه‌ها و خالکوبی‌های نظامی‌شان مشهور هستند، همیشه به جای رژه رفتن، می‌دوند و صدها پر سیاه از کلاه‌های سیاه لبه پهنشان آویزان است. آنها زمانی برای اهداف نظامی به کار می‌رفتند و به عنوان استتار و سایه‌بانی برای چشم تیرانداز عمل می‌کردند. | ## جمع‌بندی | امروزه، آنها نشان افتخاری هستند که نیروهای جدید را جذب می‌کنند و روحیه را در بین دارندگان خود تقویت می‌کنند.
موضوع مقاله: کمربند قهرمانی زنان آمریکای شمالی ان‌اکس‌تی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کمربند قهرمانی زنان آمریکای شمالی ان‌اکس‌تی | مقدمه: عنوان قهرمانی زنان آمریکای شمالی ان‌اکس‌تی یک عنوان قهرمانی کشتی حرفه‌ای مختص به زنان است که توسط پروموشن آمریکایی دبلیودبلیوئی ایجاد و در برند آموزشی این شرکت، ان‌اکس‌تی از آن دفاع می‌شود. | ## بخش 1: کمربند قهرمانی زنان آمریکای شمالی ان‌اکس‌تی | این عنوان، نخستین عنوان قهرمانی رده دوم است که توسط این شرکت برای کشتی‌گیران زن ایجاد شده است. او با شکست دادن زاریا، کلانی جوردن، ایزی دیم، لولا وایس و تئا هیل در یک مسابقه نردبانی ۶ نفره در رویداد استند اند دلیور به تاریخ ۱۹ آوریل ۲۰۲۵، قهرمان عنوان بدون صاحب شد. قهرمان پیشین، استفانی واکر، به دلیل اینکه همزمان قهرمان عنوان زنان ان‌اکس‌تی بود، این عنوان را واگذار کرد. تاریخچه در رویداد استند اند دلیور ۲۰۲۴ که رویداد سالیانه دبلیودبلیوئی برای برند ان‌اکس‌تی در هفته رسلمنیاست، عنوان قهرمانی زنان آمریکای شمالی ان‌اکس‌تی که اولین عنوان قهرمانی رده دومی زنان در تاریخ این شرکت است، رسما توسط مدیر کل این برند، آوا، رونمایی شد. در طول هفته دوم ویژه برنامه Spring Breakin به تاریخ ۳۰ آوریل، آوا اعلام کرد که نخستین قهرمان در یک مسابقه نردبانی شش نفره در رویداد بتل‌گراند به تاریخ ۹ ژوئن ۲۰۲۴ مشخص خواهد شد. | ## بخش 2: کمربند قهرمانی زنان آمریکای شمالی ان‌اکس‌تی | برای تعیین شرکت‌کنندگان، ترکیبی از ۱۲ نفر برای رقابت در مسابقات مقدماتی اعلام شد که ۶ برنده هر مرحله مقدماتی به مسابقه اصلی راه پیدا می‌کرد. در شوی ان‌اکس‌تی به تاریخ ۷ مه، آوا اعلام کرد که سول روکا، تئا هیل، جیدا پارکر، برینلی ریس، میچین (از اسمک‌داون)، فلن هنلی، لش لجند، آیوی نایل (از راو)، ایزی دیم، کلانی جوردن، تیتوم پاکسلی و رن سینکلر به مرحله مقدماتی راه یافته‌اند. جوردن، روکا، هنلی، پارکر و میچین به مسابقه نردبانی راه یافتند که جوردن با پیروزی در آن، نخستین قهرمان این عنوان شد. طرح کمربند کمربند قهرمانی تقریبا مشابه کمربند مردانه است؛ البته با یک بند سفید کوچک‌تر و پس‌زمینه قرمز به جای مشکی. هم‌چنین دارای یک بنر کوچک است که بالای کلمه «آمریکای شمالی»، کلمه «زنان» نوشته شده است. | ## بخش 3: کمربند قهرمانی زنان آمریکای شمالی ان‌اکس‌تی | مانند سایر عناوین قهرمانی دبلیودبلیوئی، دو صفحه جانبی قابل شخصی‌سازی است و می‌توان لوگوهای قهرمان را روی آن تنظیم نمود. قهرمانان تا تاریخ ، این عنوان ۴ قهرمان به خود دیده و یک بار نیز این عنوان بدون صاحب بوده است. نخستین قهرمان این عنوان کلانی جوردن بود که با ۱۴۰ روز، طولانی‌ترین مدت قهرمانی را دارد؛ در حالی که استفانی واکر با ۴۵ روز، کوتاه‌ترین قهرمانی را داراست. او هم‌چنین با ۳۱ سال سن، مسن‌ترین دارنده عنوان قهرمانی است؛ در حالی که جوردن با ۲۵ سال سن، جوان‌ترین قهرمان این کمربند بوده است. او با شکست دادن زاریا، کلانی جوردن، ایزی دیم، لولا وایس و تئا هیل در یک مسابقه نردبانی ۶ نفره در رویداد استند اند دلیور به تاریخ ۱۹ آوریل ۲۰۲۵، قهرمان عنوان بدون صاحب شد. | ## جمع‌بندی | قهرمان پیشین، استفانی واکر، به دلیل اینکه همزمان قهرمان عنوان زنان ان‌اکس‌تی بود، این عنوان را واگذار کرد.
موضوع مقاله: نپتون و تریتون | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نپتون و تریتون | مقدمه: نپتون و تریتون یکی از آثار اولیهٔ جان لورنتسو برنینی است که در حدود سال‌های ۱۶۲۲ تا ۱۶۲۳ میلادی ساخته شد. | ## بخش 1: نپتون و تریتون | این مجسمه مرمری با ارتفاع ۱۸۲٫۲ سانتی‌متر، هم‌اکنون در موزه ویکتوریا و آلبرت شهر لندن نگهداری می‌شود. پیشینهٔ تاریخی این مجسمه در ابتدا به سفارش کاردینال آلساندرو داماسنتی- پرتی مونتالتو در سال ۱۶۲۰ ساخته شد و از مارس ۱۶۲۲ تا فوریه ۱۶۲۳ اجرا گردید. مجسمه در استخری بیضی‌شکل نصب شد که پیش‌تر دومنیکو فونتانا در سال‌های ۱۵۷۹ تا ۱۵۸۱ طراحی کرده بود و با نام پشیه‌را یا پشیه‌رونه شناخته می‌شد. در سال ۱۷۸۶، این اثر توسط یک انگلیسی به نام توماس جنکینز خریداری شد و در همان سال به جاشوا رینولدز، نقاش مشهور، فروخته شد. بر اساس زندگینامه‌ای که فیلیپو بالدینوچی از برنینی نوشته بود، این مجسمه در ابتدا با عنوان «نپتون و گلاوْکوس» شناخته می‌شد. پس از درگذشت رینولدز در سال ۱۷۹۲، مجسمه به چارلز اندرسون- پلهام، نخستین بارون یاربرو، فروخته شد. او هم این مجسمع را در باغ خانه‌اش در چلسی لندن، موسوم به خانه والپول، نگهداری کرد. | ## بخش 2: نپتون و تریتون | در سال ۱۹۰۶، نوادگان او مجسمه را به خانهٔ ییلاقی‌شان در بروکلسبی هال واقع در لینکلن‌شر منتقل کردند. در نهایت، موزهٔ ویکتوریا و آلبرت این اثر را در سال ۱۹۵۰ میلادی از آن خانواده خریداری کرد. مجسمه نپتون و تریتون پیش از آن هم در نمایشگاهی در فرهنگستان سلطنتی لندن در سال ۱۹۳۸ میلادی به نمایش درآمده بود. ارجاعات ادبی به‌نظر می‌رسد که صحنهٔ این مجسمه اشاره‌های آزاد به داستان یاری‌رسانی نپتون و تریتون به کشتی‌های تروا داشته باشد. در کتاب دگرگونی‌ها اثر اووید، نپتون از تریتون می‌خواهد که با دمیدن در صدف خود، امواج دریا را آرام کند. در کتاب انئید اثر ویرژیل، نپتون امواج را آرام می‌سازد و سپس، سیموتوئه (پری دریایی) و تریتون به کمک او کشتی‌های آئنیاس را از خطر نجات می‌دهند. طبیعت‌گرایی طبیعت‌گرایی در طراحی پیکره‌ها نشان‌دهندهٔ هدف هنرمند برای برانگیختن واکنش احساسی فوری در مخاطب است. | ## بخش 3: نپتون و تریتون | در مقابل، تریتون حالتی مطیع دارد و در حالی که ران نپتون را گرفته، چهره‌اش پر از اضطراب است؛ گویی می‌داند که باید بی‌چون‌وچرا از فرمان نپتون اطاعت کند. این تضاد میان خضوع تریتون و سلطه‌گری نپتون، واقعیت احساسات انسانی را بازتاب می‌دهد و هدف هنری برنینی را یادآوری می‌کند: جان بخشیدن به اسطوره‌ها. برنینی به مخاطب این فرصت را می‌دهد که خدایان را نه‌تنها در قالب تصویر، بلکه در حرکت و زندگی ببینند. این نخستین مجسمه‌ای بود که در آن، برنینی از شکل‌های شکسته، لحظهٔ اوج یک کنش گذرا و حرکاتی بهره گرفت که از مرزهای فیزیکی فراتر می‌روند. هدف این اثر آن است که مخاطب را با یک داستان اسطوره‌ای روبه‌رو کند که به‌واسطهٔ تنش در حرکات بدن و نشانه‌های ظریف از زندگی طبیعی، واقعی و باورپذیر جلوه کند. | ## جمع‌بندی | برنینی توانسته اسطوره‌ها، افسانه‌ها و شایعات را به فرصتی برای حقیقت بدل کند و از مخاطب بخواهد تا به واقعیت آن‌ها ایمان بیاورد.
موضوع مقاله: پراتو دلا واله | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پراتو دلا واله | مقدمه: پراتو دلا واله (به ونتی: Prà de ła Vałe) میدانی بیضی‌شکل به وسعت ۹۰ هزار متر مربع در پادووا در شمال ایتالیا است. | ## بخش 1: پراتو دلا واله | این میدان دومین میدان بزرگ ایتالیا و از بزرگ‌ترین میدان‌های قارهٔ اروپا به‌ شمار می‌رود. در مرکز میدان جزیره‌ای سبز به نام ایزولا ممیا قرار دارد که توسط کانالی کوچک و دو ردیف مجسّمه احاطه شده‌ است. | ## بخش 2: پراتو دلا واله | در ۱۷۶۷ میلادی زمین‌های میدان که در اختیار صومعه سانتا جوستینا بود به مالکیت عمومی شهر درآمد. پراتو دلا واله امروز این میدان که در میان مردم پادووا به «ایل پراتو» شهرت دارد، در دههٔ ۱۹۹۰ میلادی دوره‌ای از فرسودگی و رهاشدگی را تجربه کرد اما با تلاش شهروندان بازسازی شد. | ## بخش 3: پراتو دلا واله | مجسمه‌ها در میدان ۷۸ مجسمه (۴۰ مجسمه در حلقهٔ بیرونی و ۳۸ مجسمه در حلقهٔ درونی) قرار دارد. این مجسمه‌ها میان سال‌های ۱۷۷۵ تا ۱۸۸۳ توسط هنرمندان مختلف با سنگ ویچنزا ساخته شده‌اند. | ## جمع‌بندی | بناهای اطراف صومعه سانتا جوستینا لوگیا آموله‌آ (به سبک نئوکلاسیک) چندین کاخ تاریخی از سده چهاردهم تا هجدهم از جمله:پالاتسو آنجلی که امروزه موزهٔ پیشا سینما را در خود جای داده است.
موضوع مقاله: قلعه روکا کالاسیو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # قلعه روکا کالاسیو | مقدمه: قلعه روکا کالاسیو، دژی کوهستانی یا روکا در شهرداری کالاسیو، در استان لاکیلا، آبروتزو، ایتالیا است. | ## بخش 1: قلعه روکا کالاسیو | یک حیاط محصور با چهار برج استوانه‌ای در گوشه‌ها در اطراف یک برج داخلی بلندتر در قرن سیزدهم به آن اضافه شد. نیمه پایینی قلعه با سنگ‌های به‌طور مشخص بزرگتری نسبت به نیمه بالایی آن ساخته شده است. اعتقاد بر این است که این ویژگی برای نفوذناپذیر کردن پایه آن در برابر مهاجمان بوده است. | ## بخش 2: قلعه روکا کالاسیو | با این حال، در نوامبر ۱۴۶۱ در اثر زلزله لاکویلا در سال ۱۴۶۱ با بزرگی تخمینی ۷ تا ۸ ریشتر به شدت آسیب دید. در حالی که شهر کالاسیو، که در زیر قلعه قرار دارد، بازسازی شد، خود قلعه بازسازی نشد. قلعه روکا کالاسیو در پارک ملی کوه‌های گران ساسو و لاگا و در کنار دشت مرتفع کمپ امپراتور قرار دارد. | ## بخش 3: قلعه روکا کالاسیو | سانتا ماریا دلا پیتا در نزدیکی قلعه، در ارتفاعی کمی پایین‌تر، کلیسای هشت ضلعی سانتا ماریا دلا پیتا قرار دارد که در قرن هفدهم ساخته شده است. | ## جمع‌بندی | در رسانه‌ها قلعه روکا کالاسیو محل فیلمبرداری چندین صحنه از فیلم لیدی‌هاوک به کارگردانی ریچارد دانر بود.
موضوع مقاله: دخمه‌های سن جنارو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # دخمه‌های سن جنارو | مقدمه: این دخمه‌ها در بخش شمالی شهر، در شیبی که به کاپودیمونته منتهی می‌شود، واقع شده‌اند. | ## بخش 1: دخمه‌های سن جنارو | این مکان اکنون به راحتی توسط کلیسای بزرگ مادره دل بوئون کونسیگلیو قابل شناسایی است. در ابتدا، سه گورستان جداگانه وجود داشت که به ترتیب به سنت گائودیوسوس (سان گائودیوسو)، سنت سوروس (سان سورو) و سنت ژانواریوس (سان جنارو) اختصاص داده شده بودند. این دخمه‌ها در ناپل با نمونه‌های رومی خود متفاوت هستند، زیرا دارای راهروهای وسیع‌تری در دو طبقه هستند. طبقه پایین قدیمی‌ترین طبقه است که به قرن‌های ۳ و ۴ میلادی برمی‌گردد و در واقع ممکن است محل یک گورستان پیش از مسیحیت باشد که بعداً به فرقه جدید واگذار شده است. ظاهراً این مکان تنها پس از دفن اسقف آگریپینوس در آنجا به یک مکان دفن مذهبی مهم تبدیل شد. بنای سن جنارو اکسترا موئنیا با دخمه‌های سن جنارو، بزرگ‌ترین مجموعه دخمه‌های مسیحی در جنوب ایتالیا، مرتبط است. اولین سازه احتمالاً حاصل ادغام دو مکان دفن باستانی بوده است، یکی از قرن دوم میلادی که بقایای سنت آگریپینوس ناپل، اولین قدیس حامی ناپل، در آن قرار داشته و دیگری از قرن چهارم میلادی که بقایای سنت ژانواریوس، قدیس حامی شهر، در آن قرار داشته است. | ## بخش 2: دخمه‌های سن جنارو | این مکان در قرن پنجم به مناسبت تدفین بقایای جسد جنارو (ژانواریوس) به او اختصاص داده شد، که بعداً در قرن نهم توسط اسقف جان چهارم (۸۴۲–۸۴۹) به کلیسای جامع ناپل منتقل شد.Ebanista, Carlo. با گسترش مناطق تدفین در اطراف بقایای جنارو، مکان‌های عبادت زیرزمینی نیز برای رشد ایمان مسیحی ایجاد شدند. یک نمونه اولیه از استفاده مذهبی از دخمه‌ها ، کلیسای آگریپینوس مربوط به قرن چهارم است. یک محراب و صندلی از توف تراشیده شده و مکانی برای ملاقات عبادت‌کنندگان ایجاد کرده است. سایر فضاهای آیینی شامل یک حوض اعتراف، حوض غسل تعمید، یک میز توف تراشیده شده که به عنوان صندلی برای یک محفظه مخصوص (محل تأیید) یا میز «اولئوروم» برای روغن‌های مقدس استفاده می‌شد و احتمالاً سلول‌های رهبانی و زاهد.Ebanista, Carlo. تا قرن یازدهم، دخمه‌ها محل دفن اسقف‌های ناپلی، از جمله کودولتدئوس، اسقف تبعیدی کارتاژ که در سال ۴۵۰ میلادی درگذشت، بودند. دخمه‌ها در سال ۱۹۶۹ توسط اسقف اعظم ناپل بازگشایی شدند و حفاری‌های مدرن در سال ۱۹۷۱ آغاز شد. | ## بخش 3: دخمه‌های سن جنارو | انواع تدفین انواع مقبره‌ها شامل لوکولی، آرکوسولی، گودال‌های حفر شده در زمین و در موارد کمتری، تابوت‌های ساخته شده از توف یا سنگ مرمر بازیافتی و سنگ از گورهای قدیمی‌تر است.Ebanista, Carlo. لوکولی‌ها به صورت عمودی تراز شده‌اند و ساده‌ترین سبک تدفین یافت شده در دخمه‌ها هستند، اما نشان دهنده وضعیت متوفی نیستند. آرکوسولی‌ها که برای محل‌های تدفین خانوادگی ساخته شده‌اند، در دیوارهای گالری‌ها و اتاقک‌ها ساخته می‌شوند و از لوکولی‌ها پیچیده‌تر هستند. گاهی با موزاییک یا نقاشی‌های دیواری تزئین می‌شوند، تدفین‌ها ممکن است به صورت افقی روی هم چیده شوند. این نوع تدفین اغلب در دخمه‌های سیسیلی نیز یافت می‌شود و می‌توان آن را تدفین «سیراکوزا» توصیف کرد و اغلب در مناطق یونانی دخمه‌ها یافت می‌شود. گاهی تدفین کودکان در دیوار پایینی لونت یافت می‌شود که نمونه دیگری از استفاده کارآمد از فضا در دخمه‌ها است. چراغ‌های نفتی تقریباً ۲۰۰ چراغ نفتی مربوط به اواخر دوران باستان تا قرون وسطی در این دخمه‌ها یافت شده است. | ## جمع‌بندی | قدیمی‌ترین چراغ‌های نفتی یافت شده به نیمه دوم قرن سوم میلادی برمی‌گردند و در ناپل ساخته شده‌اند.
موضوع مقاله: خواهران فونتانا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # خواهران فونتانا | مقدمه: سورل فونتانا (به معنای واقعی "خواهران فونتانا"، همچنین با نام "سورل فونتانا، آلتا مدا " شناخته می‌شود) یک خانه مد ایتالیایی است که در زمینه تولید لباس‌های مد روز تخصص دارد. | ## بخش 1: خواهران فونتانا | این خانه مد در سال ۱۹۴۳ توسط سه خواهر و طراح ایتالیایی به نام‌های زوئی فونتانا (۱۹۱۱-۱۹۷۹)، میکول فونتانا (۱۹۱۳-۲۰۱۵) و جیووانا فونتانا (۱۹۱۵-۲۰۰۴) در رم تأسیس شد. تاریخ سه خواهر فونتانا که در تراورستولو، پارما متولد شدند، از سنین پایین همراه با مادرشان به عنوان خیاط شروع به کار کردند.آنها در سال 1933 به رم نقل مکان کردند و در آنجا به عنوان شاگرد در خیاطی‌های دیگر کار کردند و در خانه لباس می‌دوختند. در سال 1943، این خواهران یک آتلیه مد سطح بالا در ویا لیگوریاتأسیس کردند که در ابتدا از طرح جدید کریستین دیور الهام گرفته شده بود. نقطه عطف حرفه آنها در سال 1949 اتفاق افتاد، زمانی که لیندا کریستین برای عروسی خود با تایرون پاور، یک لباس سورل فونتانا خرید. | ## بخش 2: خواهران فونتانا | این خواهران برای بسیاری از افراد مشهور و چندین تن از سران کشورها، از جمله الیزابت تیلور، آدری هپبورن، آوا گاردنر، گریس کلی، ژاکلین کندی اوناسیس، ملکه ثریا، اینفانتا بئاتریس از اسپانیا، فردریکا از هانوفر، آنیتا اکبرگ و جوآن کالینز، لباس طراحی کردند. معروف‌ترین اثر آنها، لباس قبای تحریک‌آمیزی بود که آوا گاردنر با الهام از رداهای کشیشان کاتولیک رومی پوشید، که قبل از انتشار توسط واتیکان تأیید شده بود. آنها در سال 1953 سندیکای مد سطح بالای ایتالیا (S.I.A.M.) را به همراه بسیاری از طراحان مد مشهور مانند آلبرتو فابیانی، وینچنزو فردیناندی، امیلیو شوبرت، جوله ونزیانی، جیووانلی‌-سیارا، مینگولینی-گوگنهایم، النورا گارنت و سیمونتا کولونا دی سزار تأسیس کردند. در سال 1972، در حالی که به تولید خود ادامه می‌دادند، از رویدادهای رسمی مد سطح بالا کناره‌گیری کردند. | ## بخش 3: خواهران فونتانا | پس از فروش شرکت و برند به یک گروه مالی ایتالیایی در سال 1992، میکول فونتانا بنیاد میکول فونتانا را در سال 1994 تأسیس کرد. ترومن، رئیس جمهور آمریکا)، به عنوان مهمان مخفی در قسمتی از سریال «خط من چیست؟» در ۱۵ آوریل ۱۹۵۶ در شهر نیویورک دعوت شد. | ## جمع‌بندی | در فیلم «زندگی شیرین»، ردای کشیش که آنیتا اکبرگ در کلیسای سنت پیتر پوشیده بود، توسط سورل فونتانا طراحی شده بود.