موضوع مقاله: آزار و اذیت مسیحیان در عهد جدید | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آزار و اذیت مسیحیان در عهد جدید | مقدمه: آزار و اذیت مسیحیان در عهد جدید بخش مهمی از روایت مسیحیت نخستین است و کلیسای اولیه را به‌صورت جماعتی تصویر می‌کند که به‌سبب باورهای ناهمخوان خود از سوی نهاد یهودی در استان روم یهودیه مورد آزار قرار می‌گرفت. | ## بخش 1: آزار و اذیت مسیحیان در عهد جدید | عهد جدید، به‌ویژه انجیل یوحنا، به‌طور سنتی به‌عنوان روایتی مسیحی از رد عیسی از سوی فریسیان و نسبت دادن مسئولیت مصلوب شدن عیسی به آنان تفسیر شده است. اعمال رسولان نیز نمونه‌هایی از آزار مسیحیان نخستین به دست سنهدرین، دادگاه دینی یهود، را بازمی‌نماید.اعمال رسولان ۴:۱–۲۲، ۵:۱۷–۴۲، ۶:۸–۷:۶۰، ۲۲:۳۰–۲۳:۲۲ والتر لاکویر استدلال می‌کند که دشمنی میان مسیحیان و یهودیان در طول نسل‌ها شکل گرفت و شدت یافت. تا قرن چهارم، یوحنای زرین‌دهان (جان کریسوستوم) استدلال می‌کرد که فریسیان، نه رومیان، مسئول قتل مسیح هستند. p.46-48 زمینهٔ پایه این روایت از آزار، بخشی از موضوعی گسترده‌تر دربارهٔ آزار ضدمسیحی از سوی رومیان و یهودیان است؛ روایتی که با رد رسالت عیسی از سوی فریسیان، پاک‌سازی معبد آغاز می‌شود و با محاکمه عیسی پیش از کاهن اعظم، مصلوب شدن عیسی، و امتناع فریسیان از پذیرش او به‌عنوان مسیح یهودی ادامه می‌یابد. این مضمون در چندین آموزهٔ مسیحی نقش مهمی دارد؛ از رهایی مسیحیان از الزام به شریعت عهد عتیق گرفته تا فرمان بشارت دادن به «همه ملت‌ها» (یعنی هم جنتیل (غیریهودیان) و هم یهودیان) و نیز مفاهیم جانشینی‌گرایی. بازنمایی‌ها در لوقا-اعمال لوقا-اعمال اشاره‌ها و رویدادهای متعددی دربارهٔ آزار مسیحیان دارد که عمدتاً از سوی یهودیان و مقامات رومی رخ می‌دهد. از دید تاریخ‌نگاری، اجماع پژوهشگران این است که لوقا-اعمال تصویری دگرگون‌شده از دشواری‌های کلیسای اولیه ارائه می‌دهد. با این حال، تردید دربارهٔ اعتبار تاریخی لوقا-اعمال مانع از آن نشده که پژوهشگران بپرسند آزار در این روایت چه کارکردی دارد و این شیوهٔ ارائه چه چیزی دربارهٔ انگیزه‌های نویسنده نشان می‌دهد. توضیحات احتمالی دربارهٔ این کارکرد عبارت‌اند از: نشان دادن مسیحیت به‌عنوان جریانی غیرتهدیدآمیز برای رومیان، از راه مقایسهٔ آن با جنبشی یهودی و آشوب‌گر؛Wilson 70 ساختن استدلالی برای بی‌اعتبار کردن منتقدان مسیحیت؛Kelhoffer 351 و فراهم کردن تسلّی در زمان‌های دشوار.Maddox 81 انجیل لوقا انجیل لوقا چند نمونهٔ صریح از آزار مسیحیان را در خود دارد. چندین بخش از این انجیل به دشواری‌های پیش روی پیروان عیسی و کلیسای اورشلیم اشاره می‌کند؛ دشواری‌هایی که به باور پژوهشگران، پیشاپیش رنج‌هایی را نشان می‌دهد که مسیحیان در اعمال با آن روبه‌رو خواهند شد.Kelhoffer 276 برای نمونه، در حالی که انجیل متی (۱۳:۵۳–۵۸) و انجیل مرقس (۶:۱–۶) هر دو نسخه‌هایی از رد عیسی در شهر زادگاهش را روایت می‌کنند، لوقا (۴:۱۴–۳۰) توجه و بسط بیشتری به این رویداد می‌دهد. ویلسون پیشنهاد می‌کند که این شاید اشاره‌ای به آزارهای بعدی یهودیان و نیز رد مأموریت یهودی به سود مأموریت غیریهودی در اعمال (۱۳:۴۶) باشد.Wilson 57 در لوقا، عیسی از «کسانی که نفرت می‌کنند» و کسانی که «به خاطر پسر انسان شما را بدنام می‌کنند» سخن می‌گوید و رنج پیروانش را با رنج انبیای پیشین مقایسه می‌کند (۶:۲۲–۲۳ NRSV).Kelhoffer 283 سپس می‌گوید: «از کسانی که بدن را می‌کشند و پس از آن دیگر نمی‌توانند کاری انجام دهند، نترسید» (۱۲:۴ NRSV). مهم‌ترین استثنا در میان این اشاره‌های غیرمستقیم به آزار، روایت رنج در ۲۲:۱–۲۳:۵۶ است. رؤسای کاهنان و کاتبان یهودی برای کشتن عیسی توطئه می‌کنند (۲۲:۱–۶)، او را دستگیر می‌کنند (۲۲:۴۷–۵۲)، پیش از سنهدرین از او بازجویی می‌کنند و سپس نزد فرماندار رومی، پونتیوس پیلاتوس، می‌برند (۲۲:۶۶–۲۳:۱). عیسی از سوی پیلاتوس (۲۳:۳–۵) و نیز «هیرودس» ــ که گمان می‌رود آگریپاس یکم باشد ــ (۲۳:۶–۱۲) مورد بازجویی قرار می‌گیرد، به اعدام محکوم می‌شود (۲۳:۲۱–۲۵)، مصلوب می‌شود، می‌میرد و به خاک سپرده می‌شود (۲۳:۲۶–۵۶). تصویر لوقا از پیلاتوس از نگاه پژوهشگران برای فهم دیدگاه نویسندهٔ لوقا-اعمال نسبت به امپراتوری روم اهمیت کلیدی دارد.Walton 20 اعمال رسولان اعمال رسولان که داستان کلیسای مسیحی نخستین را روایت می‌کند، سرشار از رویدادهایی است که بر آزار تأکید می‌کنند. بیشتر این درگیری‌ها میان مسیحیان و یهودیان رخ می‌دهد، هرچند نمونه‌هایی از آزار به دست غیریهودیان ــ مانند صاحبان کنیز غیب‌گو در ۱۶:۱۶–۲۴ ــ و نیز رومیان (۲۸:۱۶) هم دیده می‌شود. در حالی که کلهوفر و ویلسون استدلال کرده‌اند که در لوقا-اعمال الگویی هدفمند از آزار به رهبری یهودیان وجود دارد،Wilson 69 هنوز تردید قابل توجهی دربارهٔ میزان دقت تاریخی روایت لوقا-اعمال از روابط مسیحی-یهودی وجود دارد.Johnson 441 نظام دادگاه رومی در فصل‌های پایانی نقش پررنگی پیدا می‌کند، به‌ویژه زمانی که پولس رسول در برابر چندین مقام مختلف به محاکمه کشیده می‌شود. پولس بر پایهٔ روش رسیدگی خارج از تشریفات عادی دادرسی محاکمه می‌شود؛ یعنی روشی که در آن قاضی رومی از مرحلهٔ گردآوری شواهد تا بازجویی و صدور حکم، در همهٔ مراحل دادرسی حضور دارد."law and procedure, Roman" نظامی مشابه را می‌توان در نامهٔ ۱۰٫۹۶ پلینیوس جوان نیز دید.Mar ۴:۳–۲۲، ۵:۱۷–۴۲: پطرس و یوحنا به دست صدوقیان دستگیر می‌شوند، سنهدرین از آنان بازجویی می‌کند و سرانجام تازیانه می‌خورند (فقط ۵:۴۰). ۶:۸–۸:۱: استفانوس به دست «مردم… بزرگان و کاتبان» (۶:۱۲ NRSV) دستگیر می‌شود، پیش از سنهدرین بازجویی می‌شود و سنگسار می‌گردد؛ رخدادی که به «آزار شدیدی علیه کلیسا در اورشلیم» (۸:۱) می‌انجامد. ۱۲:۱–۵: شاه هیرودس، که گمان می‌رود آگریپاس یکم باشد، یعقوب را اعدام می‌کند و پطرس را به زندان می‌اندازد. ۱۴:۵–۶: یهودیان و غیریهودیان بی‌نتیجه تلاش می‌کنند پولس و برنابا را سنگسار کنند. | ## بخش 2: آزار و اذیت مسیحیان در عهد جدید | ۱۶:۱۶–۲۴: پولس و سیلاس به دست غیریهودیان در فیلیپی تازیانه می‌خورند و زندانی می‌شوند. ۱۸:۱۲–۱۷: پولس نزد پروکنسول رومی گالیون در آخائیه برده می‌شود و او پرونده را به‌عنوان اختلافی داخلی رد می‌کند. ۱۹:۲۳–۴۱: پرستندگان آرتمیس در افسس علیه پولس و همراهانش شورش می‌کنند، اما آسیبی به آنان نمی‌رسد. ۲۱:۲۷–۲۸:۳۰: در سفر آخرش به روم، پولس در اورشلیم به دست یهودیان برای کشته شدن گرفته می‌شود، اما سربازان رومی او را نجات می‌دهند و زندانی‌اش می‌کنند. او پیش از سنهدرین (۲۲:۳۰–۲۳:۱۱) و فرماندار آنتونیوس فلیکس در قیصاریه (۲۴:۱–۲۷) شهادت می‌دهد و سپس با تکیه بر موقعیت خود به‌عنوان شهروند رومی (۲۲:۲۹) درخواست می‌کند پرونده‌اش نزد امپراتور بررسی شود. دیدگاه‌های رومیان و یهودیان در حالی که هم برای دیدگاهی مثبت نسبت به امپراتوری روم در لوقا-اعمال و هم برای دیدگاهی خلاف آن شواهدی ارائه شده است،Walton 20-29 بیشتر پژوهشگران تمایل دارند لوقا-اعمال را طرفدار روم بدانندReasoner 907 و آن را با این فرض بخوانند که برای مخاطبانی، هرچند نه صرفاً رومی، نوشته شده است.Walton 35Kelhoffer 344 موضوعات کلی‌تر لوقایی، مانند مأموریت غیریهودی که می‌خواست مسیحیت را فراتر از یهودیت دیاسپورا گسترش دهد، نیز از این برداشت پشتیبانی می‌کند.Wilson 60 حتی وقتی پژوهشگران به بخش‌هایی اشاره می‌کنند که با یهودیان همدلانه‌اند،Wilson 58 این توافق گسترده وجود دارد که در لوقا-اعمال رگه‌ای نیرومند از ضدیت با یهودیت دیده می‌شود، هرچند این گرایش همیشه یکنواخت نیست. از آنجا که این بخش‌ها در تاریخ برای توجیه یهودستیزی به کار رفته‌اند، پژوهشگرانی مانند لوک ت. جانسون کوشیده‌اند تصویر یهودیان را در متن توضیح دهند و جدل‌های موجود را در چارچوب بلاغتِ بحث فلسفیِ رایج آن زمان بخوانند؛ جایی که مکاتب رقیب فکری معمولاً به مخالفان خود توهین و تهمت می‌زدند. این حملات، فرمولی و کلیشه‌ای بودند و برای مشخص کردن دشمن در جدل‌ها ساخته می‌شدند، نه با این انتظار که توهین‌ها و اتهاماتشان بعدها به‌صورت تحت‌اللفظی فهمیده شوند، همان‌گونه که قرن‌ها بعد چنین شد.Johnson 421, 441 افزون بر این، لوقا-اعمال بی‌تردید متون یهودی را بسیار ارج می‌نهد و بارها در پیوند با عیسی و دیگران به آن‌ها ارجاع می‌دهد.Wilson 59 تفسیرها اگر لوقا-اعمال فهرست دقیقی از هر آزار مسیحیان در قرن نخست نباشد، پژوهشگران چارچوب‌های تفسیری گوناگونی برای فهم انگیزهٔ نویسنده و شیوهٔ استفادهٔ او از موضوع آزار در پیشبرد استدلالش ارائه کرده‌اند: اس.جی. ویلسون استدلال کرده است که لوقا-اعمال برای نشان دادن مسیحیت به‌عنوان شکلی مسالمت‌آمیزتر از یهودیت، خطاب به مخاطبانی تا حدی رومی، نوشته شده است. او به احترام عمیق و اتکای لوقا-اعمال به کتاب مقدس یهودی برای مشروعیت‌بخشی به عیسی و مأموریت کلیسا، با مقایسهٔ لوقا ۳:۴–۶ و اعمال ۲:۱۷–۲۱، به‌عنوان نشانه‌ای از پیوند نویسنده با میراث یهودی اشاره می‌کند.Wilson 59, 66 به نظر ویلسون، در اعمال، یهودیان بارها هم برای مسیحیان و هم برای مقامات رومی دردسر می‌آفرینند (مقایسه کنید ۱۷:۶–۷، ۱۸:۱۳، ۲۴:۱۲–۱۳)، در حالی که مسیحیان متهم نیز مکرراً از سوی مقامات رومی بی‌گناه شناخته می‌شوند. برای نمونه، در داستان شهادت استفانوس، او متهمانش را با کسانی پیوند می‌دهد که در برابر موسی ایستادند (اعمال ۷:۵۱–۵۳)، و مرگش نیز با مرگ عیسی موازی است (اعمال ۷:۵۹–۶۰).Kelhoffer 345 کلهوفر نویسندهٔ لوقا-اعمال را کسی می‌بیند که بی‌آبروییِ آزار را به افتخار بدل می‌کند و رنج‌دیدگان «به خاطر پسر انسان» (لوقا ۶:۲۲ NRSV) را در تداوم تاریخ نجاتِ عهد عتیق و اسرائیلی قرار می‌دهد. رابرت مادوکس تجربه‌های پولس در لوقا-اعمال را به‌عنوان الگویی برای مخاطبان تفسیر می‌کند. از نگاه او، بخش‌هایی مانند لوقا ۱۲:۴–۷ و اعمال ۱۴:۲۲ هشدار به مسیحیان دربارهٔ سختی‌هایی است که در پیش خواهند داشت. نشانه‌هایی از ارزش عمیقی که مسیحیان نخستین برای آزار قائل بودند، شاید در اعمال ۵:۴۱ و اعمال ۸:۱–۴ نیز دیده شود. از طریق مصلوب شدنش، عیسی مهم‌ترین و نیرومندترین نمونهٔ رنجی می‌شود که هر مسیحی باید برای آن آماده باشد؛ و کسانی که چنین کنند، به‌درستی پاداش می‌یابند (لوقا ۶:۲۲–۲۳). 2004 رساله‌های پولس رساله به غلاطیان پولس رسول در رساله به غلاطیان چند بار نشان می‌دهد که یهودیان مسیحیان را آزار می‌دادند؛ از جمله با اعتراف به آزار خودش از مسیحیان پیش از ایمان آوردن (غلاطیان ۴:۲۹)، و نیز با این اشاره که اکنون به سبب آنکه دیگر ختنه در مسیحیت اولیه را موعظه نمی‌کند، مورد آزار قرار می‌گیرد (غلاطیان ۵:۱۱). دومین رساله به قرنتیان پولس رسول در دومین رساله به قرنتیان ادعا می‌کند که بارها از سوی یهودیان آزار دیده است: مورخ پائولا فردریکسن این بخش‌ها را شاهدی می‌داند بر اینکه پولس از «آزار» چه منظوری داشته است، آن‌گاه که از آزار خود از جماعت‌های مسیحی پیش از ایمان آوردنش سخن می‌گوید. به نظر او، «آزار» پیشین احتمالاً همان چیزی بوده که بعدتر خود او دریافت کرد: تنبیه بدنیِ کنیسه، «تا سقف مجاز سی و نه ضربه.» او این را با اعمال مقایسه می‌کند که در آن پولس به‌صورت نمایشی درگیر زندانی کردن و کشتن دیگران نشان داده می‌شود، و یادآور می‌شود که خود پولس «هیچ‌جا از زندانی کردن کسی، چه برسد به کشتن آنان، سخن نمی‌گوید.»Fredriksen, Paula (2024). فردریکسن استدلال می‌کند که روایت خود پولس از رنج‌های بسیارش نشان می‌دهد که عاملان مشکلات او از پیشینه‌های گوناگون بودند. بخش‌های دوم قرنتیان به مقامات کنیسه، قضات رومی، احتمال خشونت جمعیت مشرک، راهزنان، «هموطنانم» (یهودیان)، «مشرکان» و پیروان مسیح رقیب («برادران دروغین») اشاره دارد. | ## بخش 3: آزار و اذیت مسیحیان در عهد جدید | مشکل این بود که پولس از غیریهودیان می‌خواست خدایان محلی خود را نپرستند و تنها خدای اسرائیل را بپرستند. نویسنده، یوحنا، خود را در جزیرهٔ پاتموس «به خاطر کلام خدا و شهادت عیسی» می‌یابد (مکاشفه ۱:۹ NRSV)، و همان‌جا کتاب مکاشفه را می‌نویسد. او در چند پیام خطاب به هفت کلیسای آسیا به آزار، محاکمه و مرگ در گذشته و آینده اشاره می‌کند و بر صبر و ایمان آنان تأکید می‌ورزد. در نامه به افسس می‌نویسد: «اعمال شما، زحمت و صبر استوارتان را می‌دانم… می‌دانم که شما با صبر تحمل می‌کنید و به خاطر نام من رنج می‌کشید…» (۲:۲–۳ NRSV). بدان که ابلیس می‌خواهد برخی از شما را در زندان بیندازد تا آزموده شوید… تا مرگ وفادار بمان، و تاج حیات را به تو خواهم داد» (۲:۹–۱۰ NRSV). با این حال به نام من چنگ زده‌ای و ایمانت را به من انکار نکردی، حتی در روزهای آنتیپاس، شاهد وفادارم، که در میان شما کشته شد» (۲:۱۳ NRSV). مکاشفه ۶:۹–۱۱ و ۲۰:۴ نیز به‌نظر می‌رسد نشان می‌دهد که بسیاری از مسیحیان به سبب باورهایشان شکنجه و کشته شدند. یوحنا امپراتوری روم را ــ که آن را «فاحشهٔ بزرگ بابل» می‌نامد ــ «مست از خون مقدسان و خون شاهدان عیسی» تصویر می‌کند (۱۷:۶ NRSV). کتاب مکاشفه با سقوط بابل و شکست شیطان به دست مسیح پایان می‌یابد و سپس «آسمانی نو و زمینی نو» پدید می‌آید (۲۱:۱ NRSV). آزار یهودیان یک دیدگاه بر این باور است که نخستین نمونه‌های آزار یهودیِ مسیحیان، در اصل مواردی از آزار یهودیان توسط یهودیان دیگر بوده‌اند؛ یعنی نوعی درگیری فرقه‌ای. پیش از ویرانی معبد، یهودیت بسیار ناهمگون بود؛ پس از ویرانی معبد در سال ۷۰ میلادی، مسیحیان اولیه و فریسیان، که گروهی از معبد دوم و بعدها پایهٔ یهودیت ربایی شدند، برای نفوذ در میان یهودیان با یکدیگر رقابت کردند. هِر، «مدت‌هاست که روشن شده در انجیل متی تضاد میان عیسی و فریسیان شدت یافته و اغلب پیشنهاد شده که این شدت‌یافتگی بازتاب مبارزهٔ ادامه‌دار میان کلیسا و کنیسه است.» هر بر این باور است که پیش از نخستین شورش، آزار یهودیِ مسیحیان بیشتر متوجه مبلغان مسیحی در کنیسه‌های یهودیت دیاسپورا بود تا خود کلیسای اورشلیم. فاکس ادعا می‌کند که آزار و اذیت مسیحیان توسط یهودیان تنها زمانی آغاز شد که مسیحیت شروع به گسترش در میان غیریهودیان (جنتیل‌ها) کرد و زمانی که یهودیان متوجه جدایی میان خود و مسیحیان شدند.G. دیویس بیان می‌کند که تعصب آمیخته با آزار و اذیتِ خشونت‌آمیزی که توسط برخی از یهودیان نشان داده شد، انتقادات از یهودیان را در اناجیل به همان صورتی که مکتوب می‌شدند، تندتر و تیزتر کرد. فاکس استدلال می‌کند که اظهارات خصمانه خاخام‌ها نسبت به آن دسته از مسیحیانی بود که از شمعون بار کوخبا حمایت نکردند و این امر ناشی از احساسات ضدیهودی بود که توسط نوکیشان غیریهودیِ مسیحیت ایجاد شده بود. با این حال، این موضوع بحث‌برانگیز است؛ زیرا تنها بخش‌های خاصی از جامعه هرگز بارکوخبا را به عنوان مسیح در یهودیت پذیرفتند، در حالی که بسیاری از خاخام‌ها چنین فرضیه‌ای را تحقیر می‌کردند. فاکس همچنین استدلال می‌کند که اتهامات آزار و اذیت و داستان‌های شهادت مسیحیان اولیه توسط کلیسا اغراق شده است.G. George Fox, p.84 او ادعا می‌کند که این فرضیه غیرتاریخی است که شهادت استیون (استفان) را نماینده‌ای از یک آزار و اذیت گسترده علیه مسیحیان بدانیم، زیرا رویدادهایی از این دست در آن زمان غیرعادی نبودند. فاکس در حمایت از این ادعا استدلال می‌کند که هزاران یهودی توسط رومیان کشته شدند و این امر موضوع جدیدی نبوده است. بنابراین، آزار و اذیت‌ها به سختی پیش از سال ۷۰ میلادی آغاز شده بود و زمانی که توسط بارکوخبا شروع شد، صرفاً بر پایه دلایل الهیاتی نبود، بلکه به دلیل بی‌وفایی و عدم وفاداری مسیحیان در شورش علیه رومیان نیز بود. به گفتهٔ پائولا فردریکسن در کتاب از عیسی تا مسیح، دلیل این امر آن بود که یهودیان مسیحی در حال موعظه دربارهٔ بازگشت قریب‌الوقوع پادشاه یهود و برپایی پادشاهی خدا بودند. | ## جمع‌بندی | رومیان در آن زمان به یهودیان خودگردانیِ محدودی داده بودند؛ وظایف اصلی رهبران یهودی، جمع‌آوری مالیات برای رم و حفظ نظم عمومی بود.