aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: استفاده از مهمات خوشه‌ای در طول جنگ آمریکا و اسرائیل با ایران | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # استفاده از مهمات خوشه‌ای در طول جنگ آمریکا و اسرائیل با ایران | مقدمه: استفاده از بمب خوشه‌ای در طول جنگ آمریکا و اسرائیل با ایران، عمدتاً در حملات موشکی ایران به اسرائیل پس از آغاز جنگ در ۹ اسفند ۱۴۰۴ مستند شده است. | ## بخش 1: استفاده از مهمات خوشه‌ای در طول جنگ آمریکا و اسرائیل با ایران | گزارش شده است که حداقل چهار غیرنظامی در حملات مهمات خوشه‌ای که توسط این گروه مستند شده است، کشته شده‌اند. پیشینه مهمات خوشه‌ای سلاح‌هایی هستند که توسط هواپیما، راکت، موشک یا توپخانه پرتاب می‌شوند و در حین پرواز باز می‌شوند و بسیاری از مهمات انفجاری کوچکتر را در یک منطقه وسیع پراکنده می‌کنند. از آنجا که بخشی از بمب‌های کوچک در اثر برخورد منفجر نمی‌شوند، می‌توانند مدت‌ها پس از برخورد اولیه، غیرنظامیان را تهدید کنند. کنوانسیون مهمات خوشه‌ای که در سال ۲۰۱۰ لازم‌الاجرا شد، استفاده، تولید، انتقال و ذخیره‌سازی مهمات خوشه‌ای را برای کشورهای عضو آن ممنوع می‌کند. استفاده توسط ایران پس از آنکه آمریکا و اسرائیل در ۹ اسفند ۱۴۰۴ به ایران حمله کردند، حملات موشکی تلافی‌جویانه ایران به اسرائیل شامل کلاهک‌های مهمات خوشه‌ای بود. | ## بخش 2: استفاده از مهمات خوشه‌ای در طول جنگ آمریکا و اسرائیل با ایران | در ۴ مارس، اولین حادثه تأیید شده در اور یهودا رخ داد، زمانی که یک بمب کوچک به یک منطقه تجاری برخورد کرد. دومین حمله تأیید شده در ۹ مارس، یهود، اور یهودا، بت یام و خولون را تحت تأثیر قرار داد؛ طبق گزارش دیده‌بان حقوق بشر، بمب‌های کوچک ظاهراً از یک موشک بالستیک واحد شلیک شده و در مناطقی تا فرود آمده‌اند. چندین کارگر ساختمانی در یهود کشته شدند و حداقل یک نفر دیگر در اور یهودا به شدت زخمی شد. در ۱۸ مارس، سومین حمله با بمب‌های خوشه‌ای در منطقه شهری تل‌آویو، از جمله در رمت گن، پتخ تیکوا و بنی براک، رخ داد. در رمات گان، یک مرد و زن حدوداً هفتاد ساله در اثر برخورد یک بمب خوشه‌ای به ساختمان آپارتمانشان کشته شدند. | ## بخش 3: استفاده از مهمات خوشه‌ای در طول جنگ آمریکا و اسرائیل با ایران | در موج دیگری از حملات بمب‌های خوشه‌ای ایران، یک کارگر خارجی اهل تایلند در موشاو ادانیم بر اثر اصابت ترکش موشک کشته شد، در حالی که گروهی متشکل از سه زن در یک سالن زیبایی در روستای بیت عوا در کرانه باختری، در نزدیکی الخلیل، بر اثر اصابت ترکش‌های یک بمب خوشه‌ای کشته شدند. حمله موشکی ایران در ۲۸ مارس منجر به کشته شدن یک غیرنظامی در یک ساختمان مسکونی در تل آویو شد که در حال نگهبانی از منطقه‌ای بود که در اوایل جنگ مورد حمله موشکی مرگبار قرار گرفته بود و در حالی که در منطقه‌ای محافظت نشده بود، مورد اصابت بمب خوشه‌ای قرار گرفت. واکنش‌ها دیده‌بان حقوق بشر اعلام کرد که استفاده مکرر ایران از مهمات خوشه‌ای در مناطق پرجمعیت اسرائیل، قوانین جنگ را نقض کرده و ممکن است به منزله جنایات جنگی باشد. | ## جمع‌بندی | عفو بین‌الملل نیز مهمات خوشه‌ای را ذاتاً بی‌هدف توصیف کرد و گفت که استفاده از آنها در حملات به مناطق غیرنظامی، نقض قوانین بین‌المللی بشردوستانه است.
موضوع مقاله: گوتفرید سوم، کنت لوون | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # گوتفرید سوم، کنت لوون | مقدمه: von Löwen) ملقب به «کودک در گهواره»، دوک لورن سفلی، لندگراف برابانت و کنت لوون و بروکسل بود. | ## بخش 1: گوتفرید سوم، کنت لوون | او که در دوران شیرخوارگی پس از مرگ پدرش به قدرت رسید، نزدیک به نیم قرن بر قلمروهای خود حکمرانی کرد. دوران او شاهد منازعات داخلی شدید میان خاندان‌های اشرافی در منطقه فلاندر و نیدرزاکسن بود، اما او توانست با زیرکی سیاسی و ائتلاف با امپراتوری مقدس روم، موقعیت خاندان رگینار را به عنوان قدرت مسلط در منطقه برابانت تثبیت کند و راه را برای تبدیل شدن این قلمرو به یک دوک‌نشین بزرگ هموار سازد. جنگ‌های دوران کودکی و جوانی به دلیل سن کم گوتفرید در زمان رسیدن به جانشینی، بسیاری از اشراف محلی از جمله خاندان‌های برتوت علیه اقتدار او شورش کردند که منجر به جنگ‌های طولانی‌مدت موسوم به «جنگ‌های گریمبرگن» شد. | ## بخش 2: گوتفرید سوم، کنت لوون | در روایات تاریخی آمده است که سربازان وفادار به او، گهواره این دوک خردسال را در میدان نبرد از درخت بلوطی آویزان می‌کردند تا مایه دلگرمی نیروها باشد. پس از سال‌ها درگیری، گوتفرید با تخریب قلعه دشمنان در گریمبرگن، نظم را به قلمرو خود بازگرداند. او بعدها با ازدواج با مارگارت لیمبورگ، به اختلافات دیرینه میان دوک‌نشین‌های لوون و لیمبورگ پایان داد و ائتلافی قدرتمند در مرزهای غربی آلمان ایجاد کرد. | ## بخش 3: گوتفرید سوم، کنت لوون | حکمرانی و توسعه قلمرو در دهه‌های پایانی حکومت، گوتفرید سوم بر توسعه اقتصادی و مذهبی قلمرو خود تمرکز کرد و از حامیان نزدیک امپراتور فردریک بارباروسا در سفرهای جنگی او به ایتالیا بود. او در سال ۱۱۸۳ میلادی شاهد بود که امپراتور به پاس وفاداری‌هایش، عنوان لندگراف برابانت را به پسرش هاینریش اعطا کرد که این اقدام هسته اولیه شکل‌گیری دوک‌نشین بزرگ برابانت در آینده شد. او همچنین در اواخر عمر خود به نهضت صلیبی پیوست و در تدارکات سومین جنگ صلیبی مشارکت داشت، اما پیش از آنکه شاهد پیروزی‌های بزرگ باشد در سال ۱۱۹۰ میلادی درگذشت. | ## جمع‌بندی | میراث او ساختار سیاسی مستحکمی بود که به فرزندش اجازه داد تا برابانت را به یکی از تأثیرگذارترین قدرت‌های کشورهای پست تبدیل کند.
موضوع مقاله: هاینریش اول، دوک برابانت | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # هاینریش اول، دوک برابانت | مقدمه: او فرزند گوتفرید سوم، کنت لوون بود و با ارتقای جایگاه قلمرو خود از کنت‌نشین به دوک‌نشین توسط امپراتور فریدریش بارباروسا، نقش کلیدی در تثبیت قدرت خاندان رگینار در منطقه لوون و بروکسل ایفا کرد. | ## بخش 1: هاینریش اول، دوک برابانت | هاینریش اول به عنوان یکی از سیاست‌مداران برجسته زمانه خود، همواره میان وفاداری به امپراتوری مقدس روم و گسترش نفوذ مستقل خود در کشورهای پست در نوسان بود. سیاست‌های توسعه‌طلبانه و نظامی هاینریش اول دوران طولانی حکومت خود را صرف گسترش مرزهای دوک‌نشین برابانت از طریق ابزارهای نظامی و دیپلماتیک کرد. او با تصرف مناطق استراتژیک در مسیرهای تجاری بین راین و دریای شمال، اقتصاد قلمرو خود را شکوفا ساخت و شهرهایی چون آنتورپ را به مراکز مهم بازرگانی تبدیل نمود. | ## بخش 2: هاینریش اول، دوک برابانت | او در بسیاری از منازعات جانشینی امپراتوری مقدس روم مداخله داشت و چندین بار جبهه خود را میان خاندان‌های هوهن‌اشتوفن و ولف تغییر داد تا بیشترین امتیاز را برای برابانت کسب کند. حضور او در سومین جنگ صلیبی و محاصره عکا نیز نشان از جاه‌طلبی‌های نظامی او در خارج از مرزهای اروپا داشت. اصلاحات داخلی و میراث اداری علاوه بر فعالیت‌های جنگی، هاینریش اول به عنوان بنیان‌گذار ساختارهای اداری نوین در برابانت شناخته می‌شود. | ## بخش 3: هاینریش اول، دوک برابانت | او منشورهای شهری متعددی را صادر کرد که به شهرهای در حال رشد اجازه می‌داد از آزادی‌های قضایی و تجاری بیشتری برخوردار شوند، امری که به «صلح دوک» شهرت یافت. ازدواج‌های او با ماتیلدا بولونی و ماری فرانسوی، پیوندهای عمیقی میان برابانت و قدرت‌های بزرگ اروپایی برقرار کرد که در نسل‌های بعد به ثبات قدرت فرزندانش منجر شد. | ## جمع‌بندی | هاینریش اول در نهایت در سال ۱۲۳۵ میلادی در کلن درگذشت و در کلیسای سن پتر لوون، جایی که مقبره او همچنان به عنوان نمادی از آغاز دوران طلایی برابانت باقی مانده، به خاک سپرده شد.
موضوع مقاله: آلبرت لوون | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آلبرت لوون | مقدمه: او فرزند گوتفرید سوم، کنت لوون، و برادر هاینریش اول، دوک برابانت، نخستین دوک برابانت بود. | ## بخش 1: آلبرت لوون | انتخاب او به مقام اسقفی لیژ منجر به یک بحران سیاسی بزرگ میان پاپ و امپراتوری مقدس روم شد که در نهایت با قتل او به دست شوالیه های آلمانی به پایان رسید. آلبرت به دلیل ایستادگی در برابر اراده امپراتور و شهادت در راه کلیسا، در سده هفدهم میلادی توسط پل پنجم در زمره قدیسان قرار گرفت. بحران جانشینی و منازعه با امپراتور پس از مرگ اسقف پیشین لیژ در سال ۱۱۹۱ میلادی، اکثریت اعضای ، آلبرت را به عنوان جانشین برگزیدند؛ اما اقلیت بانفوذ مجمع، حمایت خود را از کاندیدای مورد نظر هاینریش ششم، امپراتور مقدس روم، اعلام کردند. | ## بخش 2: آلبرت لوون | امپراتور با استناد به حق وتوی خود، انتخاب آلبرت را باطل اعلام کرد و فرد دیگری را به این مقام منصوب نمود. آلبرت برای احقاق حق خود به رم سفر کرد و سلستین سوم ضمن تأیید انتخاب او، وی را به مقام کاردینال منصوب و برای دریافت مقام اسقفی به رنس اعزام کرد. این تقابل مستقیم میان قدرت کلیسا و دولت، خشم امپراتور را برانگیخت و تنش‌ها را در منطقه دوک‌نشین لورن به اوج خود رساند. | ## بخش 3: آلبرت لوون | ترور و تقدیس در ۲۴ نوامبر ۱۱۹۲ میلادی، هنگامی که آلبرت در نزدیکی شهر رنس حضور داشت، توسط گروهی از شوالیه‌های آلمانی که گفته می‌شد از مأموران مخفی امپراتور بودند، مورد حمله قرار گرفت و با ضربات شمشیر به قتل رسید. قتل این کاردینال جوان موجی از انزجار را در سراسر اروپا برانگیخت و امپراتور هاینریش ششم ناچار شد برای تبرئه خود از این اتهام، سوگند یاد کند. در هنر مذهبی، او معمولاً با لباس کاردینالی و سه شمشیر که نماد نحوه شهادت اوست، تصویر می‌شود. | ## جمع‌بندی | مزار او تا به امروز به عنوان یکی از زیارتگاه‌های مهم مسیحیان در بلژیک و آلمان شناخته می‌شود.
موضوع مقاله: گیرنده هسته‌ای اختصاصی سلول گیرنده نوری | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # گیرنده هسته‌ای اختصاصی سلول گیرنده نوری | مقدمه: گیرنده هسته‌ای اختصاصی سلول گیرنده نوری یا به اختصار «پی‌ان‌آر» (PNR) که با نام ان‌آر۲ئی۳ (زیرخانواده ۲ گیرنده‌های هسته‌ای، گروه ای، عضو ۳) نیز شناخته می‌شود، پروتئینی است که در انسان توسط ژن ان‌آر۲ئی۳ (NR2E3) کدگذاری می‌شود. | ## بخش 1: گیرنده هسته‌ای اختصاصی سلول گیرنده نوری | پی‌ان‌آر عضوی از ابرخانواده گیرنده‌های هسته‌ای از فاکتورهای رونویسی درون‌سلولی است. ژن‌های هدف اصلی پی‌ان‌آر، رودوپسین و چندین اپسین هستند که برای بینایی ضروری محسوب می‌شوند. ساختار و لیگاندها ساختار کریستالی دامنه پیوندشونده به لیگاندِ پی‌ان‌آر شناخته شده است. | ## بخش 2: گیرنده هسته‌ای اختصاصی سلول گیرنده نوری | این پروتئین به‌طور پیش‌فرض به‌صورت خود-دیمر به یک حالت سرکوب‌کننده تبدیل می‌شود. شبیه‌سازی‌های کامپیوتری بر اساس این مدل نشان می‌دهند که یک لیگاند احتمالاً می‌تواند در پی‌ان‌آر جای بگیرد و آن را به یک فعال‌کننده رونویسی تبدیل کند. ۱۳-سیس رتینوئیک اسید یک آگونیست ضعیف شناخته شده است که در چنین حفره‌ای جای می‌گیرد، اما هیچ لیگاند فیزیولوژیکی شناخته نشده است. | ## بخش 3: گیرنده هسته‌ای اختصاصی سلول گیرنده نوری | به نظر می‌رسد دو ترکیب مصنوعی، ۱۱آ و ۱۱بی، آگونیست باشند اما وارد حفره نمی‌شوند و در عوض به عنوان تعدیل‌کننده‌های آلوستریک عمل می‌کنند. یک غربالگری جدیدتر، ترکیب دیگری به نام فوتورگولین-۱ (پی‌آر۱) را شناسایی کرده است که به عنوان یک آگونیست معکوس عمل می‌کند؛ فعالیتی که احتمالاً در مدیریت بیماری رتینیت پیگمنتوزا مفید است. | ## جمع‌بندی | اهمیت بالینی جهش‌ها در ژن ان‌آر۲ئی۳ با چندین بیماری ارثی شبکیه مرتبط بوده‌اند، از جمله سندرم افزایش مخروطی اس (ئی‌اس‌سی‌اس)، شکلی از رتینیت پیگمنتوزا و سندرم گلدمن-فار.
موضوع مقاله: ماریا فون هوهنشتاوفن | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ماریا فون هوهنشتاوفن | مقدمه: او در دوران اوج قدرت امپراتوری مقدس روم متولد شد و پیوند ازدواج او با خاندان برابانت نشان‌دهنده اهمیت دیپلماسی ازدواج در تثبیت قدرت سیاسی میان زاکسن و مناطق همجوار بود. | ## بخش 1: ماریا فون هوهنشتاوفن | ماریا به عنوان دختر یک پادشاه، نقش مهمی در انتقال وراثت خاندان هوهنشتاوفن به نسل‌های بعدی در منطقه کشورهای پست ایفا کرد. پیشینه خانوادگی و تولد ماریا در حدود سال ۱۱۹۹ یا ۱۲۰۰ میلادی در آرتزو واقع در توسکانی متولد شد که در آن زمان بخشی از قلمروهای تحت نفوذ هوهنشتاوفن‌ها در ایتالیا محسوب می‌شد. پدر او فیلیپ سوابی، پادشاه آلمان و مادرش ایرنه آنجلینا، دختر امپراتور بیزانس بود که پیوندی میان قدرت‌های شرق و غرب ایجاد می‌کرد. ماریا در محیطی رشد یافت که تحت تأثیر رقابت‌های شدید میان خاندان هوهنشتاوفن و خاندان ولف برای تصاحب تاج و تخت امپراتوری مقدس روم بود. مرگ زودهنگام پدرش در سال ۱۲۰۸ میلادی، موقعیت او و خواهرانش را در بازی‌های سیاسی آن زمان تغییر داد و آن‌ها را به مهره‌های ارزشمندی برای ائتلاف‌های بزرگ تبدیل کرد. ازدواج و زندگی در برابانت در سال ۱۲۱۵ میلادی، ماریا با هاینریش دوم، دوک برابانت ازدواج کرد تا پیوند استراتژیکی میان اشرافیت آلمان و قلمروهای غربی امپراتوری برقرار شود. | ## بخش 2: ماریا فون هوهنشتاوفن | او به عنوان دوشس برابانت، در دربار مستقر شد و نفوذ فرهنگی خاندان هوهنشتاوفن را به این منطقه منتقل کرد. ماریا در طول دوران زندگی مشترک خود با هاینریش، به عنوان بانویی با وقار شناخته می‌شد که در اداره امور داخلی قلمرو به همسرش یاری می‌رساند. روابط نزدیک او با برادرش، امپراتور فریدریش دوم، جایگاه برابانت را در محاسبات سیاسی امپراتوری ارتقا بخشید و امنیت مرزهای شرقی این دوک‌نشین را تضمین کرد. فرزندان و میراث حاصل ازدواج ماریا و هاینریش دوم شش فرزند بود که هر یک در تاریخ اروپا نقش‌آفرین شدند و از میان آن‌ها می‌توان به ماتیلدا، کنتس آرتوا و هاینریش سوم، دوک برابانت اشاره کرد. فرزندان او از طریق پیوندهای ازدواج با خاندان‌های حاکم در فرانسه و آلمان، خون خاندان هوهنشتاوفن را در رگ‌های بسیاری از پادشاهان اروپایی جاری ساختند. ماریا پیش از آنکه همسرش به عنوان دوک حاکم قدرت کامل را در دست بگیرد، در سن ۳۵ سالگی در لوون درگذشت. | ## بخش 3: ماریا فون هوهنشتاوفن | میراث او فراتر از نقش همسری، در تقویت پیوندهای خونی میان لوئی نهم، پادشاه فرانسه و امپراتوری مقدس روم از طریق فرزندانش تداوم یافت. مرگ و آرامگاه ماریا فون هوهنشتاوفن در ۲۹ مارس ۱۲۳۵ میلادی در لوون درگذشت و در همان شهر به خاک سپرده شد. مرگ او در جوانی ضایعه‌ای برای خاندان برابانت بود، چرا که او پیوند مستقیم این دوک‌نشین با عالی‌ترین سطوح قدرت در اروپا محسوب می‌شد. پس از درگذشت او، هاینریش دوم با هلن زاکسن ازدواج کرد، اما فرزندان ماریا همواره به عنوان شاخه اصلی و مشروع خاندان برابانت برای جانشینی شناخته می‌شدند. | ## جمع‌بندی | امروزه نام او در تاریخ‌نگاری‌های محلی بلژیک و آلمان به عنوان نمادی از اتحاد میان فرهنگ ژرمنی و سیستم‌های فئودالی سده‌های میانه باقی مانده است.
موضوع مقاله: فهرست فرمانروایان تورینگن | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فهرست فرمانروایان تورینگن | مقدمه: پادشاهی تورینگن پیرامون ۵۰۰ میلادی: ۵۱۰–۵۲۹ (؟): ۵۱۰–۵۲۹ (؟): ۵۱۰–۵۳۴: (بر اساس گزارش در زولپیش به قتل رسید) پس از سال ۵۳۴، پادشاهی تورینگن از هم پاشیده تلقی می‌شود و دست‌کم تا منطقه زاله بخشی از از مروونژی‌ها به شمار می‌رفت. | ## بخش 1: فهرست فرمانروایان تورینگن | دوک‌های مرزی فرانک ۶۳۴–پس از ۶۴۲: ۶۴۲–۶۸۷: هدن یکم ۶۸۷–۶۸۹: ۶۸۹–۷۱۷: رادولف توسط داگوبرت یکم، پادشاه مروونژی امپراتوری فرانک، به عنوان تورینگن منصوب شد. لندگراف به ویژه از طرف پادشاه بر دادگاه سرزمینی ریاست می‌کرد و می‌بایست صلح سرزمینی را تأمین نماید. ۱۱۳۱–۱۱۴۰: ۱۱۴۰–۱۱۷۲: ( لودویگ آهنین) ۱۱۷۲–۱۱۹۰: ۱۱۹۰–۱۲۱۷: ۱۲۱۷–۱۲۲۷: یا ( لودیگ چهارم مقدس) ۱۲۲۷–۱۲۴۱: ۱۲۴۱–۱۲۴۷: ۱۲۴۷–۱۲۶۵: ۱۲۶۵–۱۲۹۴: ۱۲۹۴–۱۲۹۸: وتین‌ها ۱۲۹۸–۱۳۰۷: ۱۲۹۸–۱۳۲۳: ۱۳۲۳–۱۳۴۹: ۱۳۴۹–۱۳۸۱: ۱۳۴۹–۱۳۸۲: ۱۳۴۹–۱۴۰۶: ۱۴۰۶–۱۴۴۰: ۱۴۴۰–۱۴۴۵: ۱۴۴۵–۱۴۸۲: ۱۴۸۲–۱۴۸۵: ۱۴۸۲–۱۴۸۶: ارنستین‌ها با در سال ۱۴۸۵ توسط ارنست و آلبرشت، لندگرافنشین تورینگن دیگر یک قلمرو سیاسی یکپارچه به شمار نمی‌رفت. | ## بخش 2: فهرست فرمانروایان تورینگن | در حالی که ارنست بخش‌های جنوبی را دریافت کرد و خاندان اشرافی پیشرو در تورینگن شد، آلبرشت بخش شمالی را در امتداد به دست آورد. این بخش اخیر نیز به همراه انتخابگرنشین ماینتس تورینگن در سال ۱۸۱۵ عمدتاً به پروس و همچنین زاکسن-وایمار-آیزناخ پیوست. ۱۴۸۶–۱۵۲۵: ۱۵۲۵–۱۵۳۲: ۱۵۳۲–۱۵۴۷: ۱۵۴۲–۱۵۵۳: ۱۵۵۴–۱۵۶۶: ۱۵۵۴–۱۵۷۲: در سال ۱۵۷۲، ارنستین‌ها تقسیمات ارثی را آغاز کردند. | ## بخش 3: فهرست فرمانروایان تورینگن | آن‌ها در تورینگن خاندان اشرافی مسلط باقی ماندند، اما دیگر یک کشور واحد را اداره نمی‌کردند، بلکه تعدادی دوک‌نشین کوچک به نام را در دست داشتند. | ## جمع‌بندی | رئیس ارنستین‌ها در سده‌های بعدی تا پایان سلطنت در سال ۱۹۱۸، همیشه دوک/گراندوک وایمار بود (چرا که این قدیمی‌ترین خط ارنستین‌ها و در نتیجه خاندان وتین بود)، برای مشاهده بنگرید به .
موضوع مقاله: جان ترنوس | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جان ترنوس | مقدمه: جان ترنوس (؛ زادهٔ ۱۹۷۵ یا ۱۹۷۶) مهندس و مدیر اجرایی آمریکایی است که از سال ۲۰۲۱ به‌عنوان معاون ارشد مهندسی سخت‌افزار در شرکت اپل فعالیت می‌کند. | ## بخش 1: جان ترنوس | اپل در ۲۰ آوریل ۲۰۲۶ اعلام کرد که ترنوس از ۱ سپتامبر ۲۰۲۶ جانشین تیم کوک به‌عنوان مدیر عامل اجرایی این شرکت خواهد شد. او در سال ۱۹۹۷ مدرک کارشناسی علوم مهندسی با گرایش مهندسی مکانیک را از دانشگاه پنسیلوانیا دریافت کرد. او برای پروژهٔ پایانی خود، یک بازوی تغذیهٔ مکانیکی طراحی کرد که افراد مبتلا به فلج چهاراندام می‌توانستند با حرکات سر آن را کنترل کنند. | ## بخش 2: جان ترنوس | در سال ۲۰۱۳، او به‌عنوان معاون مهندسی سخت‌افزار زیر نظر دن ریچیو منصوب شد و بر توسعهٔ محصولات ایرپادز، مک و آی‌پد نظارت داشت. در سال ۲۰۲۰، مسئولیت سخت‌افزار آیفون نیز که پیش‌تر مستقیماً زیر نظر ریچیو بود، به او واگذار شد. او در سال ۲۰۲۱ با جایگزینی ریچیو به سمت معاون ارشد مهندسی سخت‌افزار ارتقا یافت و در اواخر سال ۲۰۲۲ نیز مسئولیت سخت‌افزار اپل واچ به او سپرده شد. | ## بخش 3: جان ترنوس | بلومبرگ نیوز گزارش داد که ترنوس «جوان‌ترین عضو تیم اجرایی اپل» بوده و او را فردی «کاریزماتیک و محبوب» توصیف کرد. رسانه‌ها نیز به‌طور گسترده از او به‌عنوان گزینهٔ احتمالی جانشینی تیم کوک در سمت مدیرعامل نام برده بودند. ترنوس در چندین رویداد کنفرانس جهانی توسعه‌دهندگان اپل محصولات سخت‌افزاری جدید را معرفی کرده است، از جمله نسخه‌های به‌روزشدهٔ آی‌مک و مک‌بوک پرو، آی‌پد پروهای ۲۰۱۸، آی‌مک پرو و مک پرو بازطراحی‌شدهٔ ۲۰۱۹. | ## جمع‌بندی | در ۲۰ آوریل ۲۰۲۶، اپل اعلام کرد که تیم کوک در ۱ سپتامبر از سمت مدیرعاملی کناره‌گیری خواهد کرد و ترنوس جانشین او خواهد شد.
موضوع مقاله: آلبرشت سوم، دوک زاکسن | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آلبرشت سوم، دوک زاکسن | مقدمه: او فرزند جوان‌تر فریدریش دوم، انتخابگر زاکسن بود و پس از مرگ پدرش در سال ۱۴۶۴ میلادی، به مدت بیست سال به‌طور مشترک با برادرش ارنست بر قلمروهای وتین حکومت کرد. | ## بخش 1: آلبرشت سوم، دوک زاکسن | آلبرشت در سال ۱۴۸۵ با امضای پیمان تقسیم لایپسیگ، شاخه خود را مستقل کرد و شهر درسدن را به عنوان اقامتگاه دائم برگزید. او به عنوان یک فرمانده نظامی ماهر در خدمت امپراتوری مقدس روم شناخته می‌شد و نقش مهمی در سرکوب شورش‌های هلند و دفاع از منافع خاندان هابسبورگ ایفا کرد که همین وفاداری، پاداش‌های ارضی قابل توجهی را برای اخلاف او به همراه داشت. تقسیم لایپسیگ و تأسیس شاخه آلبرتینر پس از سال‌ها حکومت مشترک، اختلافات میان آلبرشت و برادرش ارنست بر سر مدیریت قلمرو و توزیع درآمدهای حاصل از معادن نقره افزایش یافت. | ## بخش 2: آلبرشت سوم، دوک زاکسن | آلبرشت که طبق قرارداد حق انتخاب داشت، بخش شرقی قلمرو وتین شامل مارگراف‌نشین میسن را برگزید و شهر درسدن را به عنوان مرکز سیاسی خود انتخاب کرد. این اقدام نه‌تنها باعث تثبیت قدرت او در مناطق شرقی گشت، بلکه شالوده دولت زاکسن را بنا نهاد که بعدها در سده‌های بعدی به پادشاهی زاکسن تبدیل شد. او با اصلاح نظام اداری و مالی در قلمرو جدید خود، ثبات اقتصادی را برای جانشینانش تضمین کرد. | ## بخش 3: آلبرشت سوم، دوک زاکسن | لشکرکشی‌های نظامی و فرمانداری فریزیا بخش بزرگی از زندگی آلبرشت در میدان‌های نبرد و در خدمت به امپراتوران هابسبورگ، به‌ویژه فریدریش سوم و ماکسیمیلیان یکم، سپری شد. او در جنگ‌های علیه پادشاهی مجارستان و همچنین در فرونشاندن شورش‌های فلاندر شجاعت بسیاری از خود نشان داد. به پاس این خدمات، امپراتور در سال ۱۴۹۸ میلادی او را به عنوان فرماندار ارثی فریزیا منصوب کرد تا نظم را در آن منطقه پرآشوب برقرار سازد. | ## جمع‌بندی | آلبرشت در جریان تلاش برای تسلط بر این مناطق جدید در شمال آلمان، با مقاومت‌های شدیدی روبرو شد و در نهایت در سال ۱۵۰۰ میلادی در جریان یکی از همین لشکرکشی‌ها در امدن درگذشت.
موضوع مقاله: تقسیم لایپسیگ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # تقسیم لایپسیگ | مقدمه: این پیمان منجر به تقسیم دائمی متصرفات خاندان قدرتمند وتین به دو شاخه ارشد ارنستینر و شاخه جوان‌تر آلبرتینر شد. | ## بخش 1: تقسیم لایپسیگ | این واقعه نه‌تنها جغرافیای سیاسی آلمان مرکزی را دگرگون کرد، بلکه تأثیرات عمیقی بر روند اصلاحات مذهبی و رقابت‌های قدرت در امپراتوری مقدس روم بر جای گذاشت. بر اساس این توافق، ارنست مقام انتخابگری و بخش‌های غربی قلمرو را حفظ کرد، در حالی که آلبرشت با استقرار در درسدن، حکومت بر مناطق شرقی را آغاز نمود. علل اختلافات و مفاد قرارداد ریشه‌های این تقسیم به سال ۱۴۶۴ میلادی بازمی‌گردد، زمانی که ارنست و آلبرشت پس از مرگ پدرشان، به مدت بیش از بیست سال به‌صورت مشترک بر قلمروهای وتین حکومت کردند. | ## بخش 2: تقسیم لایپسیگ | با گذشت زمان، افزایش تضاد در منافع سیاسی و فشارهای اشراف محلی برای شفافیت در حاکمیت، برادران را به سمت جداسازی دارایی‌ها سوق داد. در جریان مذاکرات لایپسیگ، ارنست به عنوان برادر بزرگتر وظیفه تقسیم قلمرو به دو بخش برابر را بر عهده گرفت و بر اساس یک سنت قدیمی، حق انتخاب یکی از دو بخش به آلبرشت واگذار شد. آلبرشت در نهایت بخش شرقی شامل منطقه مایسن را برگزید و ارنست کنترل بخش‌های تورینگن و مرکزیت ویتنبرگ را برای خود و اخلافش تثبیت کرد. | ## بخش 3: تقسیم لایپسیگ | پیامدهای سیاسی و مذهبی تقسیم تقسیم لایپسیگ پیامدهای بلندمدتی برای تاریخ آلمان داشت که برجسته‌ترین آن‌ها تضعیف قدرت واحد خاندان وتین در برابر سایر قدرت‌های امپراتوری مانند خاندان هابسبورگ بود. این جدایی در سده شانزدهم میلادی جنبه‌ای مذهبی نیز به خود گرفت؛ به طوری که ارنستینرها به حامیان سرسخت مارتین لوتر تبدیل شدند، در حالی که آلبرتینرها در ابتدا موضعی محافظه‌کارانه در قبال کلیسای کاتولیک اتخاذ کردند. این شکاف در نهایت در جریان جنگ شمالکالدیک به اوج خود رسید و منجر به انتقال مقام انتخابگری از شاخه ارنستینر به شاخه آلبرتینر گشت. | ## جمع‌بندی | میراث این قرارداد تا سال ۱۹۱۸ میلادی و فروپاشی پادشاهی زاکسن و دوک‌نشین‌های تورینگن بر نقشه سیاسی منطقه باقی ماند.
موضوع مقاله: شاخه آلبرتینر | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # شاخه آلبرتینر | مقدمه: این شاخه نام خود را از یا آلبرشت جسور، گرفته است که قلمروهای خود را از برادرش جدا کرد. | ## بخش 1: شاخه آلبرتینر | در حالی که شاخه ارشد ارنستینر در ابتدا مقام انتخابگری را در اختیار داشتند، در مناطق شرقی به مرکزیت درسدن مستقر شدند. این خاندان در سده‌های بعدی به یکی از تأثیرگذارترین نیروهای سیاسی در امپراتوری مقدس روم و اروپای مرکزی تبدیل شد و اعضای آن نه تنها به عنوان پادشاهان زاکسن، بلکه در دوره‌هایی به عنوان پادشاهان لهستان و دوک‌های لیتوانی نیز بر تخت سلطنت تکیه زدند. صعود به مقام انتخابگری و گسترش قدرت نقطه عطف تاریخ آلبرتینرها در میانه‌های سده شانزدهم میلادی و در جریان جنگ‌های مذهبی آلمان رخ داد. | ## بخش 2: شاخه آلبرتینر | ، که از اعضای برجسته این شاخه بود، با اتخاذ سیاست‌های پیچیده و اتحاد با شارل پنجم در نبرد مولبرگ، موفق شد مقام انتخابگری را از شاخه ارنستینر برباید. این جابجایی قدرت، آلبرتینرها را به قدرت برتر در ایالت زاکسن تبدیل کرد و درسدن را به یکی از مراکز مهم سیاسی و فرهنگی آلمان بدل ساخت. عصر زرین و تبدیل شدن به پادشاهی در اواخر سده هفدهم و طول سده هجدهم، شاخه آلبرتینر تحت حاکمیت آگوست قدرتمند به اوج شکوه فرهنگی و تجمل سیاسی رسید. | ## بخش 3: شاخه آلبرتینر | با انتخاب آگوست به عنوان پادشاه لهستان، پیوندی میان زاکسن و لهستان ایجاد شد که درسدن را به "فلورانسِ البه" مشهور کرد. این شاخه از خاندان وتین در جریان جنگ‌های ناپلئونی نیز با درایت سیاسی توانستند مقام خود را از انتخابگر به پادشاه ارتقا دهند و پادشاهی زاکسن را بنیان بگذارند. | ## جمع‌بندی | حاکمیت آلبرتینرها بر زاکسن تا پایان جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۸ میلادی و استعفای ادامه یافت، اما میراث فرهنگی و معماری آن‌ها همچنان در شرق آلمان به وضوح قابل مشاهده است.
موضوع مقاله: لندگراف‌نشین تورینگن | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لندگراف‌نشین تورینگن | مقدمه: این ایالت در سده دوازدهم میلادی به عنوان یک واحد سیاسی منسجم تحت حاکمیت خاندان شکل گرفت و به سرعت به مرکزی برای فرهنگ شهسواری و ادبیات آلمانی تبدیل شد. | ## بخش 1: لندگراف‌نشین تورینگن | پس از انقراض نسل لودووینگرها در سده سیزدهم، این قلمرو در جریان جنگ جانشینی تورینگن به خاندان وتین انتقال یافت. تورینگن به دلیل موقعیت استراتژیک خود در مسیرهای تجاری شرق به غرب و همچنین پیوند عمیق با وقایع اصلاحات مذهبی، نقشی محوری در تاریخ سیاسی و مذهبی آلمان ایفا کرده است. تاریخچه سیاسی و حاکمیت خاندان وتین پس از پیروزی در جنگ جانشینی تورینگن در سال ۱۲۶۴ میلادی، این سرزمین رسماً به دارایی‌های خاندان وتین افزوده شد. | ## بخش 2: لندگراف‌نشین تورینگن | با این انتقال، تورینگن به یکی از پایه‌های قدرت این خاندان در کنار مارگراف‌نشین میسن تبدیل گشت. در سده‌های چهاردهم و پانزدهم میلادی، لندگراف‌های تورینگن تلاش بسیاری برای گسترش مرزهای خود و مقابله با نفوذ خاندان‌های رقیب انجام دادند. اوج اهمیت سیاسی این ایالت در زمان تقسیم لایپسیگ در سال ۱۴۸۵ میلادی بود، جایی که بخش بزرگی از لندگراف‌نشین تورینگن به شاخه ارنستینر واگذار شد و به عنوان پایگاه اصلی آن‌ها پس از دست دادن مقام انتخابگری در سده شانزدهم باقی ماند. | ## بخش 3: لندگراف‌نشین تورینگن | اهمیت فرهنگی و پیوند با اصلاحات مذهبی تورینگن در طول سده‌ها به عنوان یکی از کانون‌های فرهنگی و مذهبی آلمان شناخته می‌شد؛ قلعه در نزدیکی آیزناخ، که اقامتگاه لندگراف‌ها بود، به نمادی از تاریخ آلمان تبدیل گشت. این منطقه در سده شانزدهم میلادی به قلب تپنده جنبش اصلاحات پروتستانی بدل شد، زیرا ارنستینرها به عنوان لندگراف‌های تورینگن از مارتین لوتر حمایت می‌کردند. لوتر در همین منطقه و در پناه ارنستینرها موفق شد عهد جدید را به زبان آلمانی ترجمه کند. | ## جمع‌بندی | علاوه بر این، تقسیمات بعدی این لندگراف‌نشین به دوک‌نشین‌های کوچک‌تر باعث شد تا هر یک از دربارها به مرکزی برای جذب هنرمندان، موسیقی‌دانان و فیلسوفان تبدیل شوند که میراث فرهنگی آن تا به امروز در ایالت آزاد تورینگن پایدار مانده است.