موضوع مقاله: شاهنامه شریفی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # شاهنامه شریفی | مقدمه: شاهنامهٔ شریفی، با عنوان اصلی ترجمهٔ شاهنامه (ترکی عثمانی: ترجمهٔ شهنامه؛ ترانویسی: Tercüme-i Şahnâme)، برگردانی منظوم از شاهنامهٔ فردوسی به زبان ترکی عثمانی است، به‌سفارش قانصوه غوری، واپسین سلطان برجستهٔ ممالیک مصر، که به‌دست حسین بن حسن بن محمد حسینی، متخلص به «شریف» و نامور به «شریفی آمِدی»، طی ۱۰ سال صورت گرفته و در سال ۹۱۶ ه‍.ق به‌سرانجام رسیده است. | ## بخش 1: شاهنامه شریفی | این ترجمهٔ منظوم جمعاً ۵۶٬۵۰۶ بیت دارد؛ حدود ۱۰۰۰ بیت آن مقدمات و ضمائم مترجم، و باقی ترجمه‌ای آزادانه از داستان‌های شاهنامه است. شاهنامهٔ شریفی کهن‌ترین نمونهٔ شناخته‌شده از برگردان شاهنامهٔ فردوسی به یکی از زبان‌های ترکی‌تبار در قالب شعر محسوب می‌شود. برخلاف تحریر اصلی شاهنامه که در بحر متقارب مثمن محذوف سروده‌شده، تحریر شریفی برمبنای بحر هزج مسدس محذوف است. وی گویا از سادات بوده، و پس از گذراندن تحصیلاتش در زادگاهش دیاربکر (آمِد)، نخست روانهٔ استانبول شده و درنهایت از آن‌جا به مصر رفته است. در دیباچه‌ای که بر ترجمهٔ شاهنامهٔ خود افزوده، سبب به‌شعر ترکی درآوردن شاهنامه را چنین شرح می‌دهد: با وجود آن‌که سلطنت مصر از اواخر سدهٔ هشتم هجری در اختیار ممالیک برجی چرکس‌تبار بود، به‌دلیل اهمیت هویت ترکی در نظام سیاسی و فرهنگی ممالیک، سلاطین برجی برای خود نام‌های ترکی برمی‌گزیدند، در دربارشان به ترکی تکلم می‌کردند و حمایت از آثار ادبی ترکی‌زبان را در دستور کار خود قرار دادند. بااین‌حال برجی‌ها آگاهانه به‌منظور تضعیف میراث اسلاف خود، یعنی ممالیک بحری، به‌جای ترکی قبچاقی که زبان مقبول بحری‌های عمدتاً قبچاق‌تبار بود، به‌ترویج ترکی اوغوزی و حمایت از آثار آن پرداختند. بدین‌ترتیب در راستای سیاست زبانی برجی‌ها، دربار مصر به جایی برای رشد و توسعهٔ ادبیات ترکی اوغوزی تبدیل شد و ترجمهٔ منظوم شریفی نیز در چنین بستری شکل گرفت. اگرچه محل شکل‌گیری این ترجمه در خارج از قلمروی آن زمان عثمانی بود، اما با انتقال نسخهٔ اصلی کتاب به دربار استانبول، به‌سرعت مورد توجه قرار گرفت و بارها از آن نسخه‌برداری شد. | ## بخش 2: شاهنامه شریفی | از میان چندین برگردان کامل و ناقص شاهنامه به زبان ترکی عثمانی، ترجمهٔ شریفی یگانه نمونهٔ منظوم شناخته‌شده به‌حساب می‌آید. شیوهٔ ترجمه اگرچه شریفی چارچوب‌های روایی شاهنامه را در کارش حفظ کرده، اما ترجمه‌ای کاملاً امانت‌دارانه ارائه نداده و گاهی برای رعایت ذائقه و پسند مخاطبانش دخل و تصرف‌هایی در مطالب شاهنامه کرده است. برای نمونه در داستان ظهور زرتشت، شریفی او را از اهالی فلسطین و مردی شیاد و مبتلا به جذام معرفی می‌کند، که برای دعوی پیامبری به ایران می‌رود و نخست در آذربایجان پیروانی برای خود پیداکرده، و آتشکده‌هایی در آن‌جا برپا می‌کند؛ سپس به بلخ، پایتخت ایران رفته و گشتاسپ را به دین خود درمی‌آورد. درواقع علی‌رغم سرایش این اثر در اوایل سدهٔ دهم هجری، زبان آن همچنان با ترکی قدیم آناتولی دورهٔ پیش از فتح قسطنطنیه نزدیکی بیشتری نشان می‌دهد تا ترکی عثمانی هم‌دوره‌اش؛ خود شریفی دراین‌باره مطرح کرده که سلطان غوری از او خواست تا زبان ترجمه‌اش نه برمبنای زبان درباری (شاهانه)، بلکه برپایهٔ زبان عامیانه (درویشانه) باشد. تحریر شریفی از تأثیر زبان شاهنامه هم برکنار نمانده و ۲۳٪ از واژگان و ترکیبات آن خاستگاه فارسی دارند. 1 در میان ترجمه‌های ترکی شاهنامه که تا پیش از دوران معاصر انجام شده‌اند، شاهنامهٔ شریفی محبوب‌ترین و سرشناس‌ترین آن‌ها بود؛ به‌طوری‌که شهرت آن حتی به قلمروی شیبانیان در آسیای مرکزی نیز رسید. از این ترجمه در مقایسه با سایر ترجمه‌ها نسخه‌های خطی بیشتری نیز به‌دست‌آمده و تا کنون دست‌کم ۱۰ دست‌نویس از آن شناخته‌شده، که در میان این دست‌نویس‌ها ۲ نسخه از اهمیت بیشتری برخوردارند:Ayhan, Zeynep (2022). 1519: این نسخهٔ خطی که برای کتابخانهٔ قانصوه غوری با خط نسخ خود مترجم کتابت‌شده، مشتمل بر ۲ جلد در قطع ۲۵×۴۱ سانتی‌متر است و جمعاً ۱۱۷۰ برگ با ۶۲ نگاره در سبکی نزدیک به مکتب ترکمان تبریز و مکتب شیراز دوم دارد. | ## بخش 3: شاهنامه شریفی | این دست‌نویس با دیباچه‌ای منظوم از شریفی در ستایش خدا، ستودن پیامبر اسلام، تکریم خلفای راشدین، توضیح دربارهٔ سبب اشتغال به ترجمهٔ شاهنامه و مدح سلطان غوری آغازشده، و با مؤخره‌ای منثور از هم‌او در داستان فردوسی و سلطان محمود پایان می‌پذیرد. کتابت جلد نخست با ۲۹٬۷۰۹ بیت (تا برتخت‌نشینی لهراسپ) در ۱ شعبان سال ۹۱۳ ه‍.ق و جلد دوم با ۲۶٬۷۹۷ بیت در ۲ ذی‌الحجه سال ۹۱۶ ه‍.ق به‌سرانجام رسیده است. پس از فتح مصر در سال ۹۲۳ ه‍.ق به‌دست سلطان سلیم یکم، دست‌نویس مذکور از جمله غنائمی بود که به دربار عثمانی در استانبول منتقل شد و به الگویی برای شاهنامه‌های مصور عثمانی در سال‌های بعد بدل گشت. 1: به‌سفارش حافظ احمد پاشا، از مقامات عالی دولت عثمانی، به‌خط نستعلیق درویش عبدی از روی نسخهٔ طوپقاپو رونویسی‌شده است و جمعاً ۵۹۳ برگ و ۱۲۳ نگاره در سبک نگارگری عثمانی دارد. این دست‌نویس در سال ۱۲۹۰ ه‍.ق به‌هنگام سلطنت عبدالعزیز یکم مورد مرمت قرار گرفت و ۲۹ برگ و ۱۵ نگارهٔ آن جایگزین شدند. دست‌نویس مذکور پس از چندبار دست‌به‌دست‌شدن درنهایت در ژوئن سال ۱۹۱۲ به کتابخانهٔ عمومی نیویورک فروخته شد. از لحاظ ظرافت خط و کیفیت نگاره‌ها، این دست‌نویس در میان دست‌نویس‌های به‌جامانده از ترجمهٔ شریفی، بهترین آن‌ها محسوب می‌شود. | ## جمع‌بندی | نگاره‌های جایگزین‌شده در جریان مرمت این نسخه، در مقایسه با نگاره‌های اصلی مشخصاً از کیفیت پایین‌تری برخوردارند.