موضوع مقاله: ریبونوکلئوپروتئین هسته‌ای ناهمگن ای ۱ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ریبونوکلئوپروتئین هسته‌ای ناهمگن ای ۱ | مقدمه: ریبونوکلئوپروتئین هسته‌ای ناهمگن ای ۱ پروتئینی است که در انسان توسط ژن HNRNPA1 کدگذاری می‌شود. | ## بخش 1: ریبونوکلئوپروتئین هسته‌ای ناهمگن ای ۱ | جهش‌ها در این ژن، عامل بیماری اسکلروز جانبی آمیوتروفیک و سندرم پروتئینوپاتی چندسیستمی هستند. نقش در ویروس‌ها ریبونوکلئوپروتئین هسته‌ای ناهمگن اِی ۱ در چرخه زندگی ویروس‌های دی‌ان‌ای، ویروس‌های آران‌ای با رشته مثبت و ویروس‌های آران‌ای با رشته منفی در مراحل متعددی پس از عفونت نقش دارد. نقش این پروتئین در چرخه‌های زندگی ویروسی بسته به نوع ویروس متفاوت است و حتی می‌تواند نقش‌های متناقضی ایفا کند. در برخی موارد، باعث ارتقای تکثیر ویروسی می‌شود، در حالی که در برخی دیگر، آن را ملغی می‌کند. اثر ضد ویروسی ریبونوکلئوپروتئین هسته‌ای ناهمگن ای ۱ در مدل کشت سلولی ویروس ویروس لنفوتروپیک سلول T انسانی نوع ۱ حضور دارد. ریبونوکلئوپروتئین هسته‌ای ناهمگن ای ۱ مانع از اتصال پروتئین Rex به عنصر پاسخ آن در تکرار ترمینال طولانی (LTR) سمت '۳ تمامی آران‌ای‌های ویروسی می‌شود. بیان نابجای این ژن از طریق اتصال رقابتی، با فعالیت پس از رونویسی Rex مقابله کرده و با تأثیر منفی بر نرخ تکثیر ویروسی، یک پاسخ ضد ویروسی در برابر عفونت ویروس لنفوتروپیک سلول T انسانی نوع ۱ ایجاد می‌کند. | ## بخش 2: ریبونوکلئوپروتئین هسته‌ای ناهمگن ای ۱ | در مورد ویروس هپاتیت سی، که یک ویروس آران‌ای با رشته مثبت است، ریبونوکلئوپروتئین هسته‌ای ناهمگن ای ۱ با یک منطقه حیاتی در نزدیکی انتهای '۳ چارچوب خوانش باز ویروس، موسوم به «عنصر تکثیر با عملکرد سیس» تعامل دارد. هنگامی که ریبونوکلئوپروتئین هسته‌ای ناهمگن ای ۱ افزایش تنظیم می‌یابد، تکثیر ویروس هپاتیت سی کاهش یافته و زمانی که این پروتئین کاهش تنظیم می‌یابد، تکثیر ویروس هپاتیت سی افزایش می‌یابد. اثر پیش‌ویروسی ریبونوکلئوپروتئین هسته‌ای ناهمگن ای ۱ در مدل عفونت ویروس سیندبیس (یک ویروس آران‌ای با رشته مثبت) حضور دارد. مشاهده شده است که این پروتئین در محل سیتوپلاسمی تکثیر ویروسی بازتوزیع شده و به منطقه 5' UTR رشته آران‌ای ویروسی متصل می‌شود که سنتز آران‌ای رشته منفی را ارتقا می‌دهد. ریبونوکلئوپروتئین هسته‌ای ناهمگن ای ۱ همچنین به توالی‌های لیدر ترمینال و توالی‌های بین‌ژنی که برای تکثیر کارآمد ویروسی حیاتی هستند، متصل می‌شود. روندهای مشابهی در عفونت‌های راینوویروس، انتروویروس ۷۱ و رئوویروس پرندگان نیز مشاهده شده است. در مورد برخی ویروس‌ها، مانند ویروس نقص ایمنی انسانی نوع ۱، نتایج متناقضی در مطالعات تحقیقاتی مختلف گزارش شده است. | ## بخش 3: ریبونوکلئوپروتئین هسته‌ای ناهمگن ای ۱ | مونی و همکاران گزارش کردند که بیان درون‌زاد ریبونوکلئوپروتئین هسته‌ای ناهمگن ای ۱ پس از عفونت ویروس نقص ایمنی انسانی نوع ۱ افزایش می‌یابد، زیرا سطوح تقویت‌شده ریبونوکلئوپروتئین هسته‌ای ناهمگن ای ۱ برای ویروس مطلوب تلقی می‌شد. آن‌ها همچنین دریافتند که کاهش تنظیم ریبونوکلئوپروتئین هسته‌ای ناهمگن ای ۱ تأثیر منفی بر تکثیر ویروسی دارد. در مقابل، زالر و همکاران دریافتند که بیان بیش از حد ریبونوکلئوپروتئین هسته‌ای ناهمگن ای ۱ در شرایط آزمایشگاهی (برون‌تنی) تأثیر نامطلوبی بر تکثیر ویروسی می‌گذارد. در نتیجه، نقش ریبونوکلئوپروتئین هسته‌ای ناهمگن ای ۱ در چرخه زندگی ویروس نقص ایمنی انسانی نوع ۱ تا حدودی بحث‌برانگیز است. نقش در سایر بیماری‌ها جهش‌ها در ریبونوکلئوپروتئین هسته‌ای ناهمگن ای ۱ عامل بیماری اسکلروز جانبی آمیوتروفیک و پروتئینوپاتی چندسیستمی هستند. | ## جمع‌بندی | ریبونوکلئوپروتئین هسته‌ای ناهمگن ای ۱ با پایدارسازی آران‌ای‌های پیام‌رسان اوکت-۴ و سیرتوئین ۱، با پیرشدگی سلول و القای فنوتیپ ترشحی وابسته به پیری مقابله می‌کند.