موضوع مقاله: جنگ گوگوریو–وی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جنگ گوگوریو–وی | مقدمه: جنگ گوگوریو–وی ،مجموعه ای از تهاجمات علیه گوگوریو بود که از سال ۲۴۴ تا ۲۴۵ توسط سائو وی آغاز شد،که بعدا زمینه‌ساز جنگ دوم گوگوریو-وی در ۲۵۹ میلادی شد. | ## بخش 1: جنگ گوگوریو–وی | این تهاجمات، تلافی علیه یورش گوگوریو در سال ۲۴۲، پایتخت گوگوریو هواندو را ویران کرد، پادشاه آن را فراری داد، و روابط خراجی بین گوگوریو و سایر قبایل شبه جزیره کره را که بخش عمده ای از اقتصاد گوگوریو را تشکیل می‌دادند، قطع کرد.Gardiner 1969: 34. اگرچه پادشاه از دستگیری طفره رفت و در پایتخت جدید مستقر شد، گوگوریو برای مدتی به شدت کاهش یافت و نیم قرن آینده را صرف بازسازی ساختار حاکم خود و بازپس‌گیری کنترل مردمش کرد، که در متون تاریخی چین ذکر نشده است.Byington 2007: 93. تا زمانی که گوگوریو دوباره در سالنامه‌های چین ظاهر شد، ایالت به یک نهاد سیاسی بسیار قدرتمندتر تبدیل شده بود - بنابراین تهاجم وی توسط مورخان به عنوان نقطه‌ای در تاریخ گوگوریو شناسایی شد که مراحل مختلف رشد گوگوریو را تقسیم کرد.Barnes 2001: 23. علاوه بر این، لشکرکشی دوم جنگ شامل دورترین لشکرکشی به منچوری توسط ارتش چین تا آن زمان بود و بنابراین در ارائه اولین توصیفات مردمانی که در آنجا زندگی می‌کردند مؤثر بود.Byington 2007: 93-94. پیش‌زمینه دولت‌داری گوگوریو در میان مردم منچوری و شبه‌جزیره کره در قرن اول و دوم پیش از میلاد شکل گرفت، زمانی که دودمان هان غربی کنترل خود را به شمال شرق آسیا گسترش داد و چهار فرمانداری هان را ایجاد کرد.Barnes 2001: 20. با رشد و متمرکز شدن گوگوریو، این دولت‌داری به تدریج با دودمان هان در تماس قرار گرفت و درگیری‌هایی با آن داشت. | ## بخش 2: جنگ گوگوریو–وی | گوگوریو قدرت خود را با فتح سرزمین‌های شمال شبه‌جزیره که تحت سلطه هان بودند، تحکیم کرد.Tennant 1996: 22. و این درگیری‌ها به اوج خود در نزاع جانشینی گوگوریو در سال ۲۰۴ رسید، که جانشین گونگ‌سان دو، گونگ‌سان کانگ از آن بهره‌برداری کرد. اگرچه نامزد حمایت‌شده توسط گونگ‌سان کانگ در نهایت شکست خورد، پیروز این نبرد، سان‌سانگ از گوگوریو مجبور شد پایتخت خود را به سمت جنوب شرقی به هواندو (که امروزه جی‌آن، جیلین است) در کنار رود یالو منتقل کند که حفاظت بهتری فراهم می‌آورد.Byington 2007: 91-92. گونگ‌سان کانگ وارد شد و نظم را به فرمانداری لیلانگ بازگرداند و فرمانداری جدید دایفانگ را با تقسیم بخش جنوبی لیلانگ تأسیس کرد.Gardiner 1972a: 90. در مقایسه با پایتخت مناسب کشاورزی و غنی قبلی، جولبون، هواندو در منطقه‌ای کوهستانی واقع شده بود که زمین قابل کشت کمی داشت. گفته می‌شد که اوکجه به عنوان بردگان واقعی برای پادشاه گوگوریو کار می‌کردند و مایحتاج (مانند پارچه، ماهی، نمک و سایر محصولات دریایی) را از شمال شرق شبه‌جزیره به حوضه یالو حمل می‌کردند، که این نشان‌دهنده ترتیبی بود که گوگوریو پس از ورود گونگ‌سان کانگ مجبور به پذیرش آن شده بود. | ## بخش 3: جنگ گوگوریو–وی | تا دهه ۲۳۰ میلادی، گوگوریو قدرت خود را از این روابط تابع بازگرداند و حضور خود را در منطقه جولبون بازیابی کرد.Byington 2007: 92. و در سال ۲۳۸، ائتلافی میان وی و گوگوریو دشمن مشترک خود، گونگ‌سان یوان، آخرین فرمانده جنگی گونگ‌سان را نابود کرد (به ائتلاف لیائودونگ سیمای یی مراجعه کنید). وی تمامی سرزمین‌های گونگ‌سان یوان، از جمله لیلانگ و دایفانگ را تصرف کرد — اکنون نفوذ وی به شبه‌جزیره کره، مجاور گوگوریو، گسترش یافته بود. با این حال، جمعیت هان در لیائودونگ کاهش شدیدی یافت چرا که وی اقدام به پاکسازی گسترده تمامی کسانی که به گونگ‌سان یوان خدمت کرده بودند، کرده و جمعیت ساحلی را به شاندونگ منتقل کرد تا در برابر حمله دریایی از سوی دشمن شرقی، وو، واکنش نشان دهد.Byington 2016: 156. ائتلاف میان گوگوریو و وی در سال ۲۴۲ شکسته شد، زمانی که پادشاه دونگ‌چئون از گوگوریو افرادی را برای غارت ناحیه لیائودونگ شی‌آن‌پینگ (西安平؛ نزدیک به دن‌دونگ امروزی، لیائونینگ) در دهانه رود یالو فرستاد.Tennant 1996: 22. علاوه بر این، شی‌آن‌پینگ به گوگوریو دسترسی به دریا می‌داد که از طریق آن در گذشته با وو شرقی ارتباط برقرار می‌کرد.Byington 2016: 156 note 48 در نهایت، حضور گوگوریو در آنجا مسیرهای زمینی بین دشت مرکزی و فرمانداری‌های سائو وی در شبه‌جزیره کره را قطع می‌کرد. | ## جمع‌بندی | دربار سائو وی به این تهدید آشکار برای کنترل خود بر لِلانگ و دایفانگ واکنش شدیدی نشان داد.Byington 2007: 93.