aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: ماریا کارولینا ساووی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ماریا کارولینا ساووی | مقدمه: او کوچک‌ترین دختر ویکتور آمادئوس سوم ساردینیا بود و در سال ۱۷۸۱ با شاهزاده منتخب ساکسونی ازدواج کرد. | ## بخش 1: ماریا کارولینا ساووی | زندگی‌نامه او که فرزند دوک و دوشس ساووی در کاخ سلطنتی تورین بود، دهمین فرزند و ششمین دختر این زوج بود. خواهران او شامل نوادگان آینده لوئی پانزدهم فرانسه، پرنسس ماریا جوزپینا، که در سال ۱۷۷۱ با لویی هجدهم آینده ازدواج کرد، و پرنسس ماریا ترزا، همسر شارل دهم آینده، که در سال ۱۷۷۳ ازدواج کرد، بودند. برادران او شامل سه پادشاه آخر ساردینیا از نسل اصلی بودند؛ شارل امانوئل چهارم آینده، ویکتور امانوئل اول و شارل فلیکس ساردینیا. پدرش در سال ۱۷۷۳ پس از مرگ پدربزرگش چارلز امانوئل سوم ساردینیا که ۴۳ سال بر ساردینیا حکومت کرده بود، پادشاه ساردینیا شد. پدرش تصمیم گرفت که ماریا کارولینا با شاهزاده آنتونی ساکسونی ازدواج کند، که در آن زمان شاهزاده منتخب ساکسونی و وارث حوزه انتخابیه بود. | ## بخش 2: ماریا کارولینا ساووی | او پنجمین اما سومین پسر بازمانده از فردریک کریستین، منتخب ساکسونی، و ماریا آنتونیا باواریا بود. پسرعموهای درجه یک آنتونی شامل لویی هجدهم و چارلز دهم فرانسه، برادران همسر ماریا کارولینا بودند. این زوج همچنین پسرعموهای درجه یک مشترک چارلز چهارم اسپانیا و فردیناند اول دو سیسیلی بودند، ماریا کارولینا از طریق مادر اسپانیایی‌اش و آنتونی از طریق پدرش. علیرغم التماس‌های ماریا کارولینا، او در ۲۹ سپتامبر ۱۷۸۱ به صورت وکالتی در کاخ استوپینیجی ازدواج کرد و پس از آن در ۲۴ اکتبر ۱۷۸۱ مراسم دیگری در درسدن با داماد واقعی‌اش برگزار شد. جشن‌ها در ساووی با مهمانی‌هایی در کاخ سلطنتی محل تولدش و کاخ گونتیری باشکوه برگزار شد. | ## بخش 3: ماریا کارولینا ساووی | خانواده‌اش او را تا ورچلی همراهی کردند، زمانی که مجبور شدند او را از کالسکه بیرون بکشند تا برود. بالاترین مقام زن، آمالی از زوایبروکن-بیرکنفلد، همسر فردریک آگوستوس سوم، حاکم وقت ساکسونی، بود. او که از خانهٔ جدیدش راضی نبود، به آبله مبتلا شد و در ۲۸ دسامبر ۱۷۸۲ در درسدن درگذشت. در سرزمین مادری‌اش محبوب بود و در یک آهنگ فولکلور قدیمی که پس از مرگ زودهنگامش به افتخارش ساخته شد، به یاد آورده شد. | ## جمع‌بندی | پس از مرگ او، آنتونی با ماریا ترزا از اتریش ازدواج کرد و صاحب چهار فرزند شد که همگی در نوزادی درگذشتند.
موضوع مقاله: یولاندا ساووی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # یولاندا ساووی | مقدمه: زندگی‌نامه او با نام‌های پرنس ایولاندا مارگاریتا میلنا الیزابت رومانا ماریا دی ساوویا در رم، ایتالیا، به عنوان بزرگ‌ترین فرزند و دختر پادشاه ویکتور امانوئل سوم ایتالیا و النا مونته‌نگرو به دنیا آمد. | ## بخش 1: یولاندا ساووی | در طول جنگ جهانی اول، روزنامه‌ها گزارش‌هایی مبنی بر نامزدی او با شاهزاده ولز، ادوارد هشتم آینده، که در سال ۱۹۱۸ در ایتالیا خدمت می‌کرد، منتشر کردند. هیچ پایه و اساسی برای این شایعات وجود نداشت، اما این شایعات در سال ۱۹۱۹ دوباره زنده شدند، زمانی که یولاندا به مادرش النا از مونته‌نگرو، خواهرش پرنسس مافالدا از ساووی و دوشس آئوستا (پرنسس هلن از اورلئان) در سفری به پاریس پیوست، جایی که شاهزاده اتفاقاً همزمان در آنجا بود. | ## بخش 2: یولاندا ساووی | در سال ۱۹۴۶، یولاندا و خانواده‌اش به همراه پدرش به تبعید داوطلبانه در اسکندریه مصر رفتند. پس از مرگ شاه ویکتور امانوئل، یولاندا و خانواده‌اش به ایتالیا بازگشتند و در کاستل‌پورزیانو زندگی کردند. | ## بخش 3: یولاندا ساووی | ازدواج و فرزندان در ۹ آوریل ۱۹۲۳ در کاخ کوئیرینال در رم، او با جورجیو کارلو کالوی، کونته دی برگولو (۱۵ مارس ۱۸۸۷، آتن - ۲۵ فوریه ۱۹۷۷، رم) ازدواج کرد. آنها پنج فرزند داشتند: ماریا لودویکا کالوی دی برگولو (۲۷ ژانویه ۱۹۲۴، تورین - ۱۹ ژوئیه ۲۰۱۷، رم) در سال ۱۹۴۸ با رابرت گاشه (۱۹۱۸–۲۰۱۱) ازدواج کرد (بخش ۱۹۷۵) و فرزندانی داشت: هوبرتو عمر (متولد ۱۹۵۴) النا-ماریا (یلا) (متولد ۱۹۵۵) جورجیو کالوی دی برگولو (۱ مه ۱۹۲۵–۷ مه ۱۹۲۵) ویتوریا کالوی دی برگولو (۲۲ ژوئن ۱۹۲۷، تورین - مارس ۱۹۸۶، گاردا)، در سال ۱۹۴۷ با گوگلیلو، کونته گوارینتی دی برنزون ازدواج کرد و فرزندان زیر را داشت: امانوئلا (متولد ۱۹۴۸) آگوستینو (متولد ۱۹۵۱) گوارینت (متولد ۱۹۵۴) گوجا کالوی دی برگولو (زاده ۸ مارس ۱۹۳۰، تورین)، در سال ۱۹۵۱ با کارلو نوب ازدواج کرد. | ## جمع‌بندی | فرزندان: ماریا-فردیویا (۱۹۵۲–۱۹۷۱) دلفینلا (متولد ۱۹۵۴) پیر فرانچسکو کالوی، کونته دی برگولو (۲۲ دسامبر ۱۹۳۳، تورین - ۱۸ ژوئن ۲۰۱۲، رم)، در سال ۱۹۵۸ ازدواج کرد.
موضوع مقاله: ایزابلا ساووی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ایزابلا ساووی | مقدمه: پدربزرگ و مادربزرگ مادری او فیلیپ دوم اسپانیا و الیزابت والوا و پدربزرگ و مادربزرگ پدری او امانوئل فیلیبرت، دوک ساووی و مارگارت فرانسه، دوشس بری بودند. | ## بخش 1: ایزابلا ساووی | او یک پرنسس موروثی مودنا بود که قبل از اینکه شوهرش در سال ۱۶۲۸ دوک مودنا شود، درگذشت. زندگی ایزابلا در تورین از شارل امانوئل اول، دوک ساووی و همسرش اینفانتا کاترین میشل اسپانیا، دختر فیلیپ دوم اسپانیا و الیزابت فرانسه، متولد شد. پدربزرگ و مادربزرگ مادری او، فیلیپ دوم، پادشاه اسپانیا و الیزابت والوا، دختر هنری دوم فرانسه و کاترین دِ مدیچی بودند. | ## بخش 2: ایزابلا ساووی | او در ۲۲ فوریه ۱۶۰۸ در تورین با آلفونسو دِسته، پسر چزاره دِسته، دوک مودنا و رجیو، و ویرجینیا دِ مدیچی، ازدواج کرد. ایزابلا نتوانست دوشس مودنا و رجیو شود: او در سال ۱۶۲۶ هنگام تولد کوچک‌ترین دخترش درگذشت. آلفونسو پس از مرگ پدرش در سال ۱۶۲۸ دوک شد و از ازدواج مجدد خودداری کرد و در نهایت از سلطنت کناره‌گیری کرد تا یک راهب کاپوچین شود. | ## بخش 3: ایزابلا ساووی | ازدواج در ۲۲ فوریه ۱۶۰۸، ایزابلا با آلفونسو، شاهزاده موروثی مودنا (پسر سزار دِسته و ویرجینیا دِ مدیچی) در تورین ازدواج کرد. این زوج بیشتر به یکدیگر وفادار بودند تا فرزندانشان؛ مرگ فرزند اول و پسرشان در سال ۱۶۱۳ حتی برای والدینش دردناک نبود، زیرا در مراسم خاکسپاری او شرکت نکردند. | ## جمع‌بندی | ایزابلا مانند مادرش، در بیشتر دوران ازدواجش دائماً باردار بود و تقریباً سالی یک بار (و گاهی دو بار) زایمان می‌کرد.
موضوع مقاله: استاندارد ریاست جمهوری ایتالیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # استاندارد ریاست جمهوری ایتالیا | مقدمه: بنابراین، وقتی رئیس‌جمهور در محل اقامت خود است، بر فراز کاخ کوئیرینال به پرواز در می‌آید.همچنین، هنگام جابه‌جایی رئیس‌جمهور بر روی خودروی حامل او نصب می‌گردد، در زمان سفر به شهرها بر فراز ساختمان فرمانداری‌ها افراشته می‌شود و در تالارها نیز هنگام انجام وظایف رسمی مورد استفاده قرار می‌گیرد. | ## بخش 1: استاندارد ریاست جمهوری ایتالیا | این نشان یادآور رنگ‌های پرچم ایتالیا است، با اشاره ویژه به نشان جمهوری تاریخی ایتالیا در سال‌های ۱۸۰۲–۱۸۰۵؛ شکل مربع و حاشیه آبی سیر، که استفاده از آن حتی در دوران جمهوری‌خواهان نیز حفظ شد، نماد چهار نیروی مسلح ایتالیا است که توسط رئیس‌جمهور فرماندهی می‌شوند. ord.) شکل مربع با حاشیه آبی ساووی نماد چهار نیروی مسلح ایتالیا، یعنی نیروی هوایی ایتالیا، کارابینیری، ارتش ایتالیا و نیروی دریایی ایتالیا است که رئیس‌جمهور فرمانده آنها است. اندیشهٔ اولیه مبنی بر طراحی پرچمی متشکل از قرار دادن نشان جمهوری بر روی پرچم ملی فوراً کنار گذاشته شد، زیرا این ترکیب فرضی شباهت زیادی به پرچم مکزیک داشت. با فرمان شمارهٔ ۷۶ مورخ ۲۲ سپتامبر ۱۹۶۵، رئیس‌جمهور جوزپه ساراگات به پیشنهاد وزارت دفاع ایتالیا نخستین پرچم ریاست‌جمهوری، موسوم به «مدل ۱۹۶۵» را برگزید. | ## بخش 2: استاندارد ریاست جمهوری ایتالیا | این پرچم دارای زمینه‌ای مربع به رنگ آبی ساوی بود ـ رنگی که استفاده از آن حتی در دوران جمهوری نیز حفظ شد ـ و نشان جمهوری به رنگ طلایی با ابعادی برابر با سه‌پنجم ضلع پرچم بر روی آن قرار داشت. این استاندارد که مشابه استاندارد اول رئیس‌جمهور است، به جای آبی، سفید با حاشیه آبی است؛ علاوه بر این، نشان جمهوری به جای طلایی، نقره‌ای است. سپس با فرمان رئیس‌جمهور جمهوری ایتالیا در ۲۲ مارس ۱۹۹۰، فرانچسکو کسیگا دومین پرچم ریاست‌جمهوری موسوم به «مدل ۱۹۹۰» را برگزید. با فرمان رئیس‌جمهور جمهوری در ۲۹ ژوئن ۱۹۹۲، رئیس‌جمهور اسکار لوئیجی اسکالفارو استاندارد "مدل ۱۹۶۵" را احیا کرد، با این تفاوت که ارتفاع نشان جمهوری به ۱/۳ نسبت‌های پرچم کاهش یافت: این نسخه به عنوان سومین استاندارد "مدل ۱۹۹۲" شناخته می‌شود. | ## بخش 3: استاندارد ریاست جمهوری ایتالیا | سرانجام، با فرمان رئیس‌جمهور جمهوری ایتالیا در ۹ اکتبر ۲۰۰۰ که در روزنامهٔ رسمی شمارهٔ ۲۴۱ مورخ ۱۴ اکتبر ۲۰۰۰ منتشر شد، کارلو آتزیلیو چیامپی چهارمین پرچم ریاست‌جمهوری موسوم به «مدل ۲۰۰۰» را معرفی کرد. این پرچم، که هم‌اکنون نیز مورد استفاده قرار می‌گیرد، یادآور پرچم جمهوری تاریخی ایتالیا در سال‌های ۱۸۰۲ تا ۱۸۰۵ است. این پیوند با پرچم تاریخی یادشده با هدف زنده نگه‌داشتن خاطرهٔ جنبش ریسورجیمنتو و مبارزه برای وحدت ایتالیا طراحی شد. استانداردی که در حال حاضر مورد استفاده قرار می‌گیرد، توسط فضانورد اومبرتو گویدونی در ایستگاه فضایی بین‌المللی به مدار برده شد و در کنفرانس ویدیویی با رئیس‌جمهور چامپی در ۲۵ آوریل ۲۰۰۱ نمایش داده شد. | ## جمع‌بندی | با فرمان رئیس‌جمهور مورخ ۱۷ مه ۲۰۰۱، که در شماره ۱۱ روزنامه رسمی گازتا مورخ ۲۲ مه ۲۰۰۱ منتشر شد، استاندارد متمایزی برای روسای جمهور بازنشسته جمهوری ایجاد شد.
موضوع مقاله: موزه پرچم سه رنگ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # موزه پرچم سه رنگ | مقدمه: موزه پرچم سه رنگ در رجیو نل امیلیا، شهری که در سال ۱۷۹۷ شاهد تولد پرچم ایتالیا بود، واقع شده است. | ## بخش 1: موزه پرچم سه رنگ | این بنا در داخل تالار شهر، در مجاورت سالن سه رنگ قرار دارد که مجموعه آن از یادگارهای مربوط به پرچم ایتالیا تشکیل شده است. تاریخچه این موزه وظیفه دارد روند شکل‌گیری و تکامل پرچم ایتالیا را بازسازی و به نمایش بگذارد؛ پرچمی که نخستین بار در شهر رجو نل امیلیا و در تالاری تاریخی موسوم به «سالا دل تریکولوره» مورد پذیرش رسمی قرار گرفت. در تاریخ ۷ ژانویهٔ ۱۷۹۷، نمایندگان جمهوری نوپای چی‌سپادانا، که متشکل از چند ایالت در شمال ایتالیا بود، در همین تالار گرد آمدند و تصمیم گرفتند پرچم سه‌رنگ را به‌عنوان پرچم ملی خود برگزینند. این رویداد نقطهٔ عطفی در تاریخ ایتالیا به‌شمار می‌آید، زیرا برای نخستین بار سه‌رنگ ایتالیا به‌عنوان پرچم ملی یک دولت مستقل و دارای حاکمیت برگزیده شد. | ## بخش 2: موزه پرچم سه رنگ | تا پیش از این تصمیم تاریخی، سه‌رنگ بیشتر به‌عنوان یک پرچم جنگ یا نمادی شهری و محلی مورد استفاده قرار می‌گرفت و هنوز جایگاه آن به‌عنوان نماد وحدت ملی تثبیت نشده بود. ریشه و الهام اصلی این پرچم از پرچم فرانسه گرفته شده بود؛ پرچمی که در جریان انقلاب کبیر فرانسه (۱۷۸۹) به نماد آزادی، برابری و برادری تبدیل شد و در برابر نظام‌های سلطنتی و فئودالی شناخته‌شده با عنوان آنسیون رژیم قرار گرفت. بدین ترتیب، انتخاب پرچم سه‌رنگ در ایتالیا نه‌تنها نشانه‌ای از هویت ملی در حال شکل‌گیری بود، بلکه بیانگر گرایش به ارزش‌های نوین آزادی‌خواهی و جمهوری‌خواهی در برابر سلطهٔ نظم‌های رژیم پیشین نیز محسوب می‌شد. این انتخاب بعدها تأثیری ژرف بر تاریخ ایتالیا برجای گذاشت؛ زیرا پرچم سه‌رنگ به‌تدریج به نماد جنبش ریسورجیمنتو و مبارزه برای استقلال و وحدت ملی تبدیل شد. | ## بخش 3: موزه پرچم سه رنگ | موزهٔ پرچم در رجو امیلیا با نمایش اسناد، اشیاء تاریخی و بازسازی رویدادها، نه‌تنها روایتگر یک تصمیم سیاسی در پایان سدهٔ هجدهم است، بلکه یادآور مسیری طولانی است که در نهایت به شکل‌گیری دولت ملی ایتالیا در قرن نوزدهم انجامید. نمایشگاه‌ها این موزه که در ۷ ژانویه ۲۰۰۴ افتتاح شد، اسناد، یادگارها و پرچم‌های ایتالیایی از زمان ورود ناپلئون بناپارت به رجیو امیلیا (۱۷۹۶) تا سقوط آن (۱۸۱۴) و همچنین پرچم‌های دوره اتحاد ایتالیا را در خود جای داده است. | ## جمع‌بندی | قدمت یادگارهای نگهداری شده به سال ۱۸۹۷، سال اولین صدمین سالگرد پرچم ایتالیا، برمی‌گردد.
موضوع مقاله: شاهزاده‌نشین تارانتو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # شاهزاده‌نشین تارانتو | مقدمه: شاهزاده‌نشین تارانتو ، ایالتی در جنوب ایتالیا بود که در سال ۱۰۸۸ برای بوهموند یکم انطاکیه، پسر ارشد رابرت گیسکارد، به عنوان بخشی از صلح بین او و برادر کوچکترش راجر بورسا پس از اختلاف بر سر جانشینی دوک نشین آپولیا ایجاد شد. | ## بخش 1: شاهزاده‌نشین تارانتو | در طول تاریخ ۳۷۷ سال بعدی خود، گاهی یک فیود فئودالی قدرتمند و تقریباً مستقل از پادشاهی سیسیل (و بعدها از پادشاهی ناپلی) بود، گاهی فقط عنوانی که اغلب به وارث تاج یا شوهر یک ملکه حاکم داده می‌شد. | ## بخش 2: شاهزاده‌نشین تارانتو | فردیناند اول ناپل پس از مرگ همسرش، ایزابلای کلرمونت، شاهزاده‌نشین تارانتو را با پادشاهی ناپل متحد کرد. | ## بخش 3: شاهزاده‌نشین تارانتو | این شاهزاده‌نشینی به پایان رسید، اما پادشاهان ناپل همچنان عنوان شاهزاده تارانتو را به پسران خود، و در درجه اول به آلفونسو دوم ناپل، پسر ارشد ایزابلا، اعطا می‌کردند. | ## جمع‌بندی | ۱۰۷۲–۱۰۸۰) پیتر، به عنوان نایب السلطنه رابرت گیسکارد (۱۰۸۰–۱۰۸۵) بوهموند یکم انطاکیه (۱۰۸۵–۱۰۸۸) شاهزده‌ها خاندان هووتویل ۱۰۸۸ - بوهموند یکم انطاکیه (۱۰۵۴–۱۱۱۱), بعدها بوهموند اول، شاهزاده دولت‌های صلیبی انطاکیه (شهر باستانی); ۱۱۱۱ - بوهموند دوم انطاکیه (۱۱۰۸–۱۱۳۰), پسر بوهموند اول، همچنین شاهزاده انطاکیه؛ ۱۱۲۸ - شاه راجر دوم، پادشاه سیسیل (۱۰۹۳–۱۱۵۴), پسرعموی بوهموند دوم، دوک آپولیا، پادشاه سیسیل، متحدکننده جنوب ایتالیا؛ ۱۱۳۲ - Tancred, پسر راجر دوم، شاهزاده باری (ایتالیا)، امارت را از پدرش دریافت کرد؛ ۱۱۳۸ - گوگیرمو یکم، بعدها پادشاه سیسیل، پسر راجر دوم، پس از مرگ برادرش تانکرد، شاهزاده تارانتو شد؛ ۱۱۴۴ - سیمون، پسر راجر دوم، زمانی که برادرش ویلیام شاهزاده کاپوآ و دوک آپولیا شد، شاهزاده تارانتو شد؛ ۱۱۵۷ - ویلیام دوم سیسیلی، بعدها پادشاه سیسیل؛ ۱۱۸۹ - شاه تانکرد، پادشاه سیسیل، کنت لچه؛ 1194 - William III، پادشاه سیسیل (مخلوع)، کنت لچه.
موضوع مقاله: پرچم میلان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پرچم میلان | مقدمه: اگرچه این پرچم شبیه به صلیب سنت جورج است، اما نماد ارتباط بین سنت آمبروز و شهر میلان است. | ## بخش 1: پرچم میلان | تاریخچه ارتباط میان صلیب سرخ بر زمینهٔ سفید و شهر میلان به سدهٔ چهارم میلادی بازمی‌گردد. سن آمبروز که در فاصلهٔ سال‌های ۳۷۴ تا ۳۹۷ میلادی اسقف میلان بود، با نفوذ و جایگاه دینی خود موجب شد که نشان وی ــ یعنی صلیب سرخ بر زمینهٔ سفید ــ به نماد اسقف‌نشین میلان بدل گردد. در سال ۱۱۷۶، اتحادیه لومبارد در نبرد لگنانو با نیروهای امپراتوری مقدس روم به رهبری فردریک بارباروسا روبرو شد. پیاده‌نظام لومبارد با شنیدن خبر ورود ارتش مقدس روم، یک کاروچیو، یک ارابه جنگی مقدس که یک وکسیلوم را به نمایش می‌گذاشت، ساخت تا آن را به نبرد ببرد. | ## بخش 2: پرچم میلان | پیاده‌نظام نماد اسقف میلان، آریبرت، را به ارابه چسباند و آن را در طول نبرد به نمایش گذاشت. بین سال‌های ۱۳۹۵ تا ۱۴۴۷، دوک‌نشین میلان از نشان خاندان حاکم ویسکونتی، بیسیونه، مار بزرگی که در حال بلعیدن یک ساراسن نشان داده شده بود، استفاده کرد. در سال ۱۳۹۷ میلادی، امپراتور ونسلاو به دوک میلان، جان گالئاتزو ویسکونتی، اجازه استفاده از عقاب امپراتوری را اعطا کرد. سپس پرچم دوک‌نشین میلان به نشان خاندان ویسکونتی تبدیل شد که عقاب امپراتوری مقدس روم بر آن نقش بسته بود. | ## بخش 3: پرچم میلان | رنگ‌های قرمز و سفید پرچم میلان به احتمال زیاد در لباس‌های سبز-سفید-قرمز شبه‌نظامیان شهر میلان که در جریان حمله جمهوری اول فرانسه به ایتالیا علیه ناپلئون جنگیده بودند، نقش داشته است. احزاب طرفدار استقلال لومباردی، یعنی لگا لومباردا و پر لومباردیا ایندیپندننزا، هر دو از این پرچم به‌عنوان نماد جنبش‌های خود بهره می‌برند. | ## جمع‌بندی | نشان تجاری شرکت خودروسازی آلفا رومئو، که در اصل در میلان بنیان‌گذاری شده بود، صلیب برگرفته از پرچم میلان را در بر می‌گیرد.
موضوع مقاله: راه شاهی اشکانی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # راه شاهی اشکانی | مقدمه: راه شاهی اشکانی یکی از شاهراه‌های اصلی شرق به غرب در دوران شاهنشاهی اشکانی (حدود قرن سوم پیش از میلاد تا قرن سوم میلادی) بود که نقش حیاتی در ارتباطات، حمل‌ونقل و تجارت ایفا می‌کرد. | ## بخش 1: راه شاهی اشکانی | ویژگی‌های کلیدی جاده سلطنتی اشکانی این جاده از بابل در میان‌رودان آغاز می‌شد، از کوه‌های زاگرس عبور می‌کرد، از شهرهایی چون اکباتان (همدان امروزی) و هکاتوم‌پیلوس (صد دروازه) می‌گذشت و تا بلخ در آسیای مرکزی امتداد داشت. در طول مسیر، ایستگاه‌هایی به نام استاتموی برای استراحت و تعویض پیک‌ها وجود داشت. | ## بخش 2: راه شاهی اشکانی | این مسیر بخشی از شبکه بزرگ راه ابریشم بود و تجارت بین مدیترانه، هند، آسیای مرکزی و چین را تسهیل می‌کرد. جغرافی‌دانان باستانی مانند ایزیدور خاراکسی مسیر و ایستگاه‌های این جاده را در کتابی به نام استاتموی اشکانی ثبت کرده‌اند. | ## بخش 3: راه شاهی اشکانی | ## جمع‌بندی | این جاده به اشکانیان امکان می‌داد تا بر امپراتوری وسیع و متنوع خود کنترل داشته باشند و حکومت غیرمتمرکز خود را با همکاری فرمانروایان محلی اداره کنند.
موضوع مقاله: گروه ارتش شرق ایتالیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # گروه ارتش شرق ایتالیا | مقدمه: گروه ارتش شرق ایتالیا یک گروه ارتشی از ارتش سلطنتی ایتالیا در جنگ جهانی دوم بود. | ## بخش 1: گروه ارتش شرق ایتالیا | این گروه در ۱ سپتامبر ۱۹۳۹ با ستادی در رم، تحت فرماندهی مارشال ایتالیا، رودولفو گراتزیانی، با وظیفه هدایت عملیات جنگی آینده در شمال شرقی ایتالیا تأسیس شد. هنگامی که گراتزیانی در ۳ نوامبر ۱۹۳۹ به عنوان رئیس ستاد ارتش سلطنتی ایتالیا منصوب شد، فرماندهی گروه ارتش شرق را ترک کرد و ژنرال کامیلو گروسی جایگزین او شد. هنگامی که ایتالیا در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰ وارد جنگ جهانی دوم شد، گروه ارتش شرق متشکل از ارتش دوم (ژنرال ویتوریو آمبروسیو) مستقر در مرز با یوگسلاوی، ارتش پو (ژنرال ماریو ورچلینو) مستقر در لومباردی و ارتش هشتم (ژنرال آدالبرتو ساووی-جنوا) مستقر بین ونتو و رومانیا بود. | ## بخش 2: گروه ارتش شرق ایتالیا | گروه ارتش شرق در ۱۵ مه ۱۹۴۳ به عنوان فرماندهی یکپارچه تمام نیروهای ایتالیایی در بالکان، با وظیفه سرکوب جنبش‌های مقاومت محلی و دفع فرودهای پیش‌بینی‌شده متفقین، بازسازی شد. ژنرال اتزیو روسی به عنوان فرمانده آن منصوب شد؛ ستاد فرماندهی در تیرانا، آلبانی قرار داشت. گروه ارتش اکنون از ارتش دوم (ژنرال ماریو روبوتی) در دالماتیا و مونته‌نگرو، ارتش یازدهم (ژنرال کارلو وکیارلی) در یونان و ارتش نهم (ژنرال لورنزو دالمازو) در آلبانی و همچنین فرماندهی نیروهای مسلح دریای اژه (دریاسالار اینیگو کامپیونی، با ستاد فرماندهی در رودس) تشکیل شده بود. | ## بخش 3: گروه ارتش شرق ایتالیا | در جریان عملیات آخسه، ژنرال روسی و تمام فرماندهی او در ۱۱ سپتامبر در مقر خود در تیرانا توسط نیروهای آلمانی دستگیر شدند، در حالی که اکثر نیروهای ایتالیایی در بالکان خلع سلاح شده و به عنوان بازداشت‌شدگان نظامی ایتالیایی به آلمان اعزام شدند. | ## جمع‌بندی | تلاش‌های مقاومت به طرز وحشیانه‌ای توسط آلمانی‌ها سرکوب شد (مانند قتل‌عام لشکر آکوی)؛ چندین هزار سرباز ایتالیایی از اسارت فرار کردند و موفق شدند از دریای آدریاتیک عبور کرده و به ایتالیا برسند، یا به پارتیزان‌های یوگسلاوی، یونانی و آلبانیایی بپیوندند.
موضوع مقاله: گروه ارتش غرب ایتالیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # گروه ارتش غرب ایتالیا | مقدمه: تاریخچه گروه ارتش غرب در ۲۹ آگوست ۱۹۳۹، تنها چند روز قبل از شروع جنگ جهانی دوم، در برا فعال شد. | ## بخش 1: گروه ارتش غرب ایتالیا | این گروه ارتش که مسئول هدایت استراتژیک عملیات در امتداد مرز ایتالیا و فرانسه بود، ارتش اول ژنرال پیترو پینتور (مستقر از مونته گرانرو تا ساحل دریای لیگوریا) و ارتش چهارم ژنرال آلفردو گوتزونی (مستقر بین مونته گرانرو و مرز سوئیس) را کنترل می‌کرد. ارتش هفتم که در ژوئن ۱۹۴۰ تحت فرماندهی پرنس فیلیبرتو از ساووی-جنوا ایجاد شد، بعداً به عنوان نیروی ذخیره پشت سر دو ارتش دیگر به گروه ارتش غرب اختصاص یافت. پس از اعلام جنگ ایتالیا علیه بریتانیا و فرانسه در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰، گروه ارتش غرب رسماً فرماندهی عملیات جنگی علیه فرانسوی‌ها در بخش آلپ غربی را بر عهده گرفت، اگرچه اختیارات آن بیش از هر چیز دیگری تشریفاتی بود: رئیس ستاد ارتش سلطنتی، مارشال ایتالیا، رودولفو گراتزیانی، فرماندهی مستقیم عملیات میدانی را بر عهده گرفت و مستقیماً به موسولینی پاسخگو بود و فرماندهی شاهزاده اومبرتو عملاً از هرگونه مسئولیتی برکنار شد. نیروهای گروه ارتش غرب که در مواضع دفاعی مستقر بودند، در ۲۱ ژوئن ناگهان دستور گرفتند تا در تمام جبهه حمله‌ای را آغاز کنند تا قبل از فروپاشی فرانسه در اثر حملات آلمان در شمال، تا حد امکان زمین بیشتری به دست آورند. در هرج و مرج کامل سازمانی، نیروهای ایتالیایی با سر به استحکامات فرانسه هجوم بردند و تنها به دستاوردهای ارضی ناچیزی با هزینه تلفات سنگین دست یافتند، تا اینکه خصومت‌ها با امضای آتش‌بس ویلا اینسیسا در ۲۴ ژوئن متوقف شد. | ## بخش 2: گروه ارتش غرب ایتالیا | پس از پایان عملیات علیه فرانسه، فرماندهی گروه ارتش غرب به تورین منتقل شد و در ۱۰ ژوئیه به عنوان گروه ارتش «در اختیار» تغییر نام داد. این گروه ارتش که وظیفه تهیه نقشه‌های حمله به پادشاهی یوگسلاوی (الزام ای) را بر عهده داشت، فرماندهی استراتژیک ارتش‌های دوم، چهارم، ششم و هشتم و سپاه آلپ را که در شمال ایتالیا متمرکز بودند، بر عهده گرفت. با کنار گذاشته شدن نقشه حمله به یوگسلاوی، در اکتبر ۱۹۴۰ واحدهای اختصاص یافته به گروه ارتش به مقامات دیگر منتقل شدند و فرماندهی گروه ارتش غرب در ۳۱ اکتبر رسماً غیرفعال شد. تشکیلات این گروه در اوت ۱۹۳۹ در شمال ایتالیا تشکیل شد و ستاد مرکزی آن در برا قرار داشت. تحت فرماندهی ولیعهد اومبرتو ساووی، این گروه شامل ارتش اول (ژنرال پیترو پینتور) مستقر در امتداد مرز آلپ با فرانسه بین مونته گرانرو و سواحل لیگوریا و ارتش چهارم (ژنرال آلفردو گوتزونی) مستقر در بین مونته گرانرو و مرز سوئیس بود. | ## بخش 3: گروه ارتش غرب ایتالیا | ارتش هفتم (ژنرال فیلیبرتو ساووی-جنوا) بعداً در ژوئن ۱۹۴۰ به عنوان نیروی ذخیره اضافه شد. حمله ایتالیا به فرانسه پس از ورود ایتالیا به جنگ جهانی دوم، گروه ارتش غرب در اواخر ژوئن ۱۹۴۰ حمله علیه فرانسه را انجام داد، اگرچه فرماندهی شاهزاده اومبرتو چیزی بیش از اسمی نبود و عملیات توسط رئیس ستاد ارتش، رودولفو گراتزیانی، که مستقیماً به موسولینی پاسخگو بود، هدایت می‌شد. در ماه ژوئیه، این گروه به عنوان متشکل از ارتش‌های دوم، چهارم، ششم و هشتم و سپاه ارتش آلپ که در شمال ایتالیا برای حمله برنامه‌ریزی شده به پادشاهی یوگسلاوی تجمع کرده بودند، سازماندهی مجدد شد، حمله‌ای که در اکتبر ۱۹۴۰ لغو شد. | ## جمع‌بندی | لغو این طرح منجر به انحلال گروه ارتش در اختیار در ۳۱ اکتبر ۱۹۴۰ شد و ارتش‌های آن به سایر فرماندهی‌ها و جبهه‌ها منتقل شدند.
موضوع مقاله: گروه ارتش جنوب ایتالیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # گروه ارتش جنوب ایتالیا | مقدمه: گروه ارتش جنوب ایتالیا یک گروه ارتش از ارتش سلطنتی ایتالیا در جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۴۰ و بین سال‌های ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۳ در مرکز و جنوب ایتالیا بود. | ## بخش 1: گروه ارتش جنوب ایتالیا | این واحد که به‌طور خلاصه بین ژوئن و ژوئیه ۱۹۴۰ و دوباره از آوریل ۱۹۴۲ تشکیل شد، مسئول هدایت استراتژیک عملیات جنگی در مرکز و جنوب ایتالیا و در جزایر ساردینیا، سیسیل و کورسیکا بود. در این سمت، عملیات جنگی در سیسیل علیه نیروهای متفقین و آمریکا را در ژوئیه و اوت ۱۹۴۳ هدایت کرد، قبل از اینکه در سپتامبر بعد به دنبال وقایع آتش‌بس کاسیبیل منحل شود. تاریخچه این گروه در ۸ ژوئن ۱۹۴۰ در رم تأسیس شد و ارتش سوم را در جنوب قاره‌ای ایتالیا و همچنین سپاه دوازدهم ارتش در سیسیل، سپاه سیزدهم ارتش در ساردینیا، سپاه بیست و ششم ارتش در آلبانی و برخی واحدهای کوچک‌تر را کنترل می‌کرد. تحت فرماندهی مارشال ایتالیا، امیلیو د بونو، و با مرکزیت رم، مسئول هدایت استراتژیک هرگونه عملیات نظامی در مرکز و جنوب ایتالیا و در جزایر سیسیل و ساردینیا، و همچنین در قلمرو پادشاهی آلبانی بود. اجزای اصلی عملیاتی آن شامل ارتش سوم ژنرال کارلو گلوسو (با واحدهای مختلف مستقر بین لاتزیو، پولیا و کالابریا)، سپاه دوازدهم ارتش ژنرال آنجلو روسی (در سیسیل)، سپاه سیزدهم ارتش ژنرال آنتونیو باسو (در ساردینیا) و فرماندهی عالی نیروهای آلبانی (که بعداً سپاه بیست و ششم ارتش شد) ژنرال سباستیانو ویسکونتی پراسکا بود. | ## بخش 2: گروه ارتش جنوب ایتالیا | این گروه ارتش بدون اینکه در هیچ رویداد نظامی شرکت داشته باشد، در ۱۰ ژوئیه ۱۹۴۰ منحل شد. از نوامبر ۱۹۴۲، پس از اشغال آن در طول عملیات آنتون، کورسیکا نیز به حوزه مسئولیت گروه ارتش اضافه شد. واحدهای اصلی تابع گروه ارتش جنوب عبارت بودند از ارتش پنجم ژنرال ماریو کاراچیولو دی فرولتو (با مسئولیت توسکانی، لاتزیو و ساردینیا)، ارتش ششم ژنرال ماریو روآتا (در سیسیل)، ارتش هفتم شاهزاده آدالبرتو از ساووی-جنوا (در کامپانیا، کالابریا و پولیا) و سپاه هفتم ارتش ژنرال جیاکومو کاربونی (در کورسیکا). گروه ارتش جنوب، پس از پیاده شدن متفقین در ۹ ژوئیه ۱۹۴۳، فرماندهی استراتژیک عملیات جنگی در سیسیل را بر عهده گرفت. این گروه ارتش که در برابر قدرت نیروهای انگلیسی-آمریکایی مغلوب شده بود، نتوانست کار چندانی انجام دهد و جزیره در ۱۷ اوت ۱۹۴۳ به دست متفقین افتاد. | ## بخش 3: گروه ارتش جنوب ایتالیا | فرماندهی گروه ارتش سپس ارتش‌های پنجم، ششم و هفتم را در مرکز و جنوب ایتالیا کنترل می‌کرد. در ۱۰ ژوئیه ۱۹۴۳، متفقین به سیسیل حمله کردند که پس از ۴۰ روز نبرد سنگین مجبور به ترک آن شدند. در طول لشکرکشی بعدی به ایتالیا، نبرد در کالابریا ادامه یافت تا اینکه در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ آتش‌بس کاسیبیله اعلام شد. | ## جمع‌بندی | پس از خلع سلاح نیروهای ایتالیایی توسط آلمانی‌ها (عملیات آخسه)، فرماندهی گروه ارتش جنوب رسماً در ۱۰ سپتامبر ۱۹۴۳ منحل شد.