موضوع مقاله: پادشاهی خودخوانده | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پادشاهی خودخوانده | مقدمه: ناپلئون در این مراسم تاج امپراتوری را بر سر خود نهاد و سپس همسرش ژوزفین بوآرنه را به عنوان ملکه تاج‌گذاری کرد. | ## بخش 1: پادشاهی خودخوانده | پادشاهی خودخوانده به نظامی گفته می‌شود که در آن شخصی بدون هیچ‌گونه پیوند تاریخی با دودمان‌های پیشین، خود را پادشاه یا امپراتور اعلام کند. در بسیاری از موارد چنین شخصی به یک مدعی تاج و تخت تبدیل می‌شود، به‌ویژه هنگامی که دودمان حاکمی از پیش بر آن سرزمین فرمان‌روایی می‌کند. پادشاه خودخوانده ممکن است از یک کشور شناخته‌شده باشد، مانند زوگ یکم در آلبانی، یا از یک ریزکشور، مانند لئونارد کزلی از شاهزاده‌نشین هات ریور در استرالیای غربی. پدیدهٔ پادشاهی خودخوانده در دوران‌های گوناگون تاریخ و در سرتاسر جهان دیده شده‌است. از نمونه‌های برجسته می‌توان به ناپلئون بناپارت اشاره کرد که در سال ۱۸۰۴ خود را امپراتور فرانسه اعلام کرد، یا ژان-بدل بوکاسا که در ۱۹۷۶ خود را امپراتور آفریقای مرکزی خواند. برخی از این پادشاهی‌ها عمر بسیار کوتاهی داشتند و تنها چند روز دوام آوردند، در حالی که برخی دیگر سال‌ها پابرجا ماندند. در دوران معاصر نیز برخی افراد در چارچوب ریزکشورها خود را شاهزاده یا پادشاه خوانده‌اند. او ۱۱ سال در یک پادشاهی مشروطهٔ اسمی فرمان‌روایی کرد که سرانجام با حمله ایتالیا به آلبانی سرنگون شد. فرمان‌روایی ادعایی او تنها چند روز به درازا کشید؛ پس از آنکه به ژوستی گیتار ای ویلاردبو، اسقف اورخل و یکی از هم‌شاهزادگان آندورا، اعلان جنگ داد، اخراج شد. استرالیا در سال ۱۹۷۰، پس از اختلاف بر سر سهمیه‌های تولید گندم، لئونارد کزلی مزرعهٔ گندم خود در استرالیای غربی را «شاهزاده‌نشین هات ریور» نامید و خود را «والاحضرت شاهزاده لئونارد یکم هات» خواند. کزلی در سال ۲۰۱۷ از مقام خود کناره‌گیری کرد و شاهزاده‌نشین را به پسرش «شاهزاده گریم یکم» واگذاشت. کامرون لکآکا الیور فرمانده شورشی جدایی‌طلبی بود که در بحران انگلیسی‌زبانان کامرون می‌جنگید. جمهوری آفریقای مرکزی در سال ۱۹۷۶، دیکتاتور جمهوری آفریقای مرکزی، ژان-بدل بوکاسا، خود را «امپراتور بوکاسا یکم» خواند و نام کشور را به «امپراتوری آفریقای مرکزی» تغییر داد. چین هونگ شیوچوئن در سال ۱۸۵۱ در جریان شورش تایپینگ خود را رهبر «پادشاهی بهشتی تایپینگ» خواند. | ## بخش 2: پادشاهی خودخوانده | در سال ۱۹۱۵، رئیس‌جمهور چین، یوآن شیکای، بازگرداندن پادشاهی چین را اعلام کرد و خود بر تخت امپراتوری نشست. در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰، چند شورشی روستایی خود را از خانه ژو دانستند و در پی احیای دودمان مینگ برآمدند، از جمله امپراتوران خودخواندهٔ «چو نهم» (۱۹۱۹–۱۹۲۲) و «وانگ ششم» (۱۹۲۴). در جریان شورش‌های «سرباز روحانی» (۱۹۲۰–۱۹۲۶)، یک کارگر مزرعه و رهبر شورشی به نام یوآن خود را «امپراتور جید» خواند. پس از جنگ داخلی چین، صدها مدعی پادشاهی در برابر حزب کمونیست چین ایستادند و هر یک گروه کوچکی از هواداران گرد خود آوردند. از نمونه‌های شناخته‌شده می‌توان به لی ژو (اعلام دودمان نو در ۱۹۵۴)، سونگ ییوفانگ (رهبر «راه نُه‌کاخ» که پس از ورود پنهانی به شهر ممنوعه در ۱۹۶۱ از سوی پیروانش تاج‌گذاری شد)، یانگ شوئه‌هوا (امپراتریس «فرقه کاخ آسمانی» که در ۱۹۷۶ دستگیر و اعدام شد) و چائو یوهوا (امپراتریس «دودمان حکیم بزرگ» که در ۱۹۸۸ در یک کارخانه تاج‌گذاری شد) اشاره کرد. بیشتر این خودخواندگان کامیاب نبودند و به‌سرعت از سوی نیروهای امنیتی دستگیر شدند. با این حال، یکی از آنان به نام لی گوانگچانگ توانست فرقه‌ای بزرگ از هواداران سازمان دهد و از ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۶ بر سرزمین کوچکی در شهرستان سانگنان به نام «کشور ذِشِن» فرمان‌روایی کند. کنگو اندکی پس از استقلال جمهوری کنگو از بلژیک، این کشور نوپا میان جناح‌های سیاسی رقیب و دخالت‌های خارجی دچار بحران شد. سرانجام نیروهای دولتی کنگو کاسای جنوبی را اشغال کردند و کالونجی دستگیر شد؛ او گریخت اما کاسای جنوبی سرانجام به کنگو بازگشت. فرانسه در سال ۱۷۳۶، تئودور اشتفان فون نویهوف خود را پادشاه کرس خواند تا این جزیره را از فرمان‌روایی جمهوری جنوا آزاد سازد. در سال ۱۸۰۴، ناپلئون بناپارت، کنسول فرانسه، خود را «امپراتور ناپلئون یکم» خواند. هرچند این رژیم امپراتوری با سقوط او پایان یافت، برادرزادهٔ وی، لویی-ناپلئون بناپارت، در سال ۱۸۴۸ به ریاست‌جمهوری فرانسه برگزیده شد. در سال ۱۸۱۱، رئیس‌جمهور هانری کریستوف خود را «پادشاه هانری یکم» خواند و تا ۱۸۲۰ فرمان راند.Cheesman, 2007. در سال ۱۸۴۹، رئیس‌جمهور فوستن سولوک خود را «امپراتور فوستن یکم» خواند و تا ۱۸۵۹ فرمان‌روایی کرد. | ## بخش 3: پادشاهی خودخوانده | او ژنرالی مکزیکی‌تبار بود که در ارتش اسپانیا خدمت کرده بود اما در ۱۸۲۰ در جریان جنگ استقلال مکزیک به شورشیان پیوسته بود. هنگامی که فرناندو هفتم پادشاه اسپانیا از پذیرش پادشاهی مشروطه سر باز زد، ایتوربیده تاج‌گذاری کرد. او کمتر از یک سال بر مکزیک فرمان‌روایی کرد و در مارس ۱۸۲۳ کناره‌گیری کرد و به تبعید رفت. فیلیپین در سال ۱۸۲۳، در مانیل، یک سروان هنگ به نام آندرس نووالس شورشی راه انداخت و خود را «امپراتور فیلیپین» خواند. استرنگ که خود را جانشین جوزف اسمیت در رهبری جنبش مقدسین آخرین زمان می‌دانست، خود را پادشاه پیروانش در جزیرهٔ بیور در میشیگان خواند. در سال ۱۸۵۹، جاشوا آبراهام نورتون، بازرگان شکست‌خورده‌ای از سان فرانسیسکو، خود را «امپراتور ایالات متحده» خواند و در ۱۸۶۳ در پی مداخلهٔ فرانسه در مکزیک، لقب «حامی مکزیک» را نیز بر خود نهاد. پادشاهی‌های خودخوانده کنونی آلمان چندین پادشاهی خودخوانده در آلمان در چارچوب جنبش «شهروندان رایش» پدید آمده‌اند؛ جنبشی که در آن برخی افراد خود یا گروهشان را فرمان‌روای بر حق رایش آلمان یا بخشی از آن یا ریزکشور خودشان می‌خوانند. از چهره‌های شناخته‌شده پتر فیتسک است که در سال ۲۰۱۲ با عنوان «پتر یکم پادشاهی آلمان» تاج‌گذاری کرد. شاهزاده‌نشین سبورگا یک پادشاهی انتخابی است و هر هفت سال یک‌بار انتخابات برگزار می‌شود. پس از کاربونه، مارچلو منه‌گاتو (شاهزاده مارچلو یکم) از ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۹ فرمان‌روایی کرد. او در ۲۰۱۹ کناره‌گیری کرد و نینا منه‌گاتو در ۱۰ نوامبر ۲۰۱۹ به عنوان شاهدخت نینا به ریاست برگزیده شد. بریتانیا در سال ۱۹۶۷، پدی روی بیتس، افسر پیشین نیروی زمینی بریتانیا، دژ دریایی راف تاور را در نزدیکی ساحل سافک تصرف کرد و آن را «شاهزاده‌نشین سیلند» خواند.Strauss, Erwin. کانادا رومانا دیدولو، زنی فیلیپینی-کانادایی، در ژوئن ۲۰۲۱ ادعا کرد «ملکه پنهان کانادا» است و پیروانی فرقه‌گونه به دست آورد که بیشترشان از هواداران راست‌گرای کیو آنان بودند و نزدیک به ۱۷٬۰۰۰ کاربر در تلگرام داشت. او و پیروانش نامه‌های «توقف و منع» به مردم و کسب‌وکارها فرستادند و خواستار پایان دادن به محدودیت‌های کووید-۱۹ شدند. | ## جمع‌بندی | دیدولو مدعی شد که الیزابت دوم به‌طور محرمانه اعدام شده و خودش از سوی «همان گروهی که به ترامپ کمک کرده‌اند» به ملکگی منصوب شده‌است.