موضوع مقاله: مروین پیک | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مروین پیک | مقدمه: مروین لارنس پیک (؛ ۹ ژوئیهٔ ۱۹۱۱ – ۱۷ نوامبر ۱۹۶۸) نویسنده، هنرمند، شاعر و تصویرگر بریتانیایی بود. | ## بخش 1: مروین پیک | او بیشتر به خاطر آنچه معمولاً به نام کتاب‌های گرومن‌گاست شناخته می‌شوند، شهرت دارد. این چهار اثر بخشی از چرخه‌ای بلندپروازانه بودند که پیک در نظر داشت بنویسد، اما مرگش مانع تکمیل آن شد. تالکین مقایسه می‌شوند، اما داستان‌های سورئال پیک بیش از آنکه از مطالعات تالکین بر اسطوره‌شناسی و فیلولوژی تأثیر گرفته باشند، تحت تأثیر علاقهٔ اولیه‌اش به چارلز دیکنز و رابرت لوئیس استیونسن بودند. پیک همچنین شعر و ادبیات بی‌معنی در قالب منظوم، داستان‌های کوتاه برای بزرگسالان و کودکان (نامه‌هایی از یک عموی گمشده، ۱۹۴۸)، نمایشنامه‌های صحنه‌ای و رادیویی و مستر پای (۱۹۵۳) را نوشت؛ رمانی ساختارمند که در آن خدا به‌طور ضمنی به تمسخر تظاهرهای انجیلی و جهان‌بینی آرام و خودپسند قهرمان داستان می‌پردازد. پیک نخستین بار در دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ در لندن به‌عنوان نقاش و تصویرگر شهرت یافت و سفارش‌هایی برای کشیدن پرترهٔ افراد مشهور دریافت کرد. برای مدتی کوتاه در پایان جنگ جهانی دوم از سوی روزنامه‌های مختلف مأمور شد صحنه‌های جنگ را ترسیم کند. هرچند در زمان زندگی‌اش چندان موفقیت مردمی به دست نیاورد، اما کارهای او نزد هم‌قطارانش بسیار مورد احترام بود و دوستانی چون سی. اکنون آثار او در مجموعه‌های نگارخانه ملی پرتره، موزه جنگ امپراتوری و آرشیو ملی بریتانیا نگهداری می‌شوند. در سال ۲۰۰۸، تایمز نام پیک را در فهرست «۵۰ نویسندهٔ بزرگ بریتانیایی پس از ۱۹۴۵» قرار داد. زندگی اولیه مروین پیک در سال ۱۹۱۱ از والدینی بریتانیایی در کولینگ بر فراز کوه لو در جیوژیانگ زاده شد؛ تنها سه ماه پیش از انقلاب و تأسیس جمهوری چین. پدرش، ارنست کرامول پیک، یک پزشک مبلغ علم پزشکی وابسته به انجمن مبلغین لندن از سنت جماعت‌گرایی بود و مادرش، آماندا الیزابت پاول، به‌عنوان دستیار مبلغ به چین آمده بود. ارنست و آماندا در ژوئیهٔ ۱۹۰۳ در کولینگ (برگرفته از واژهٔ انگلیسی «cooling») که اقامتگاه تابستانی مبلغین اروپایی در کوه لو در کنار رود یانگتسه در جیوژیانگ بود، با یکدیگر آشنا شدند و همان سال در دسامبر در هنگ کنگ ازدواج کردند. خانوادهٔ پیک درست پیش از جنگ جهانی اول در ۱۹۱۴ مرخصی گرفتند تا به انگلستان بروند و در ۱۹۱۶ به چین بازگشتند. مروین پیک تا دسامبر ۱۹۲۲ که خانواده از طریق راه‌آهن سراسری سیبری به انگلستان بازگشت، در مدرسه دستور زبان تیانجین تحصیل می‌کرد. پیک هرگز به چین بازنگشت اما گفته می‌شود که تأثیرات چینی در آثارش مشهود است، به‌ویژه در قلعهٔ گرومن‌گاست که در برخی جنبه‌ها یادآور زادگاهش کولینگ، شهر دیوارکشی‌شدهٔ پکن و همچنین محوطهٔ بسته‌ای است که او در تیانجین در آن رشد کرد. | ## بخش 2: مروین پیک | همچنین احتمالاً مواجههٔ اولیهٔ او با تضادهای میان زندگی اروپایی‌ها و چینی‌ها و میان فقرا و ثروتمندان در چین، بر کتاب‌های گرومن‌گاست تأثیر گذاشته است. تحصیلات او در کالج التام، موتینگام (۱۹۲۳–۱۹۲۹) ادامه یافت، جایی که استعدادهایش توسط معلم انگلیسی‌اش، اریک دریک، کشف شد. پیک آموزش رسمی خود را در مدرسه هنر کرایدون در پاییز ۱۹۲۹ به پایان رساند و سپس از دسامبر ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۳ در مدارس آکادمی سلطنتی تحصیل کرد، جایی که برای نخستین بار با رنگ روغن نقاشی کشید. در ۱۹۳۱ یکی از نقاشی‌هایش برای نمایش در آکادمی سلطنتی هنر پذیرفته شد و آثارش را با گروه‌بندی به‌اصطلاح «سوهو» به نمایش گذاشت. حرفه پیوند= شیشه‌گران «جمع‌آوری» از کوره (۱۹۴۳) حرفهٔ اولیهٔ او در دههٔ ۱۹۳۰ نقاشی در لندن بود، هرچند مدتی هم در جزیرهٔ سارک زندگی کرد. او نخستین بار در ۱۹۳۲ به سارک رفت، جایی که معلم سابقش اریک دریک در حال راه‌اندازی یک مستعمرهٔ هنری بود. در ۱۹۳۴ پیک همراه با هنرمندان سارک هم در نگارخانهٔ سارک ساخته‌شده توسط دریک و هم در گالری کولینگ در لندن آثارش را نمایش داد و در ۱۹۳۵ در آکادمی سلطنتی و گالری لژه در لندن نمایشگاه داشت. در ۱۹۳۶ او به لندن بازگشت و سفارش طراحی دکور و لباس برای نمایش نمایش حشرات را دریافت کرد و کارش در ساندی تایمز مورد تحسین قرار گرفت. او همچنین تدریس طراحی از فیگور را در مدرسه هنر وست‌مینستر آغاز کرد، جایی که با نقاش میو گیلمور آشنا شد و در ۱۹۳۷ با او ازدواج کرد. آن‌ها سه فرزند داشتند: سباستین (۱۹۴۰–۲۰۱۲)، فابیان (زادهٔ ۱۹۴۲) و کلر (زادهٔ ۱۹۴۹). پیک در ۱۹۳۸ نمایشگاه بسیار موفقی در گالری کالمن در لندن برگزار کرد و نخستین کتابش، رمان دزدان دریایی کودکان با تصویرگری خودش به نام کاپیتان اسلاتربرد لنگر می‌اندازد (بر اساس داستانی که در حدود ۱۹۳۶ نوشته بود) در ۱۹۳۹ توسط انتشارات کانتری لایف منتشر شد. در دسامبر ۱۹۳۹، چاتو اند وینداس سفارش تصویرگری یک کتاب کودکانه را به او داد به نام سوار بر اسب نر و دیگر اشعار کودکانه که برای بازار کریسمس ۱۹۴۰ منتشر شد. سال‌های پایانی زندگی در سال ۱۹۵۶، مروین و میو به اسپانیا سفر کردند؛ هزینه این سفر را دوستی پرداخت کرده بود که امیدوار بود تعطیلات باعث بهبود وضعیت سلامتی پیک شود، که در آن زمان از قبل رو به وخامت گذاشته بود. در همان سال، داستان کوتاه او با عنوان پسران در تاریکی همراه با داستان‌هایی از ویلیام گلدینگ و جان ویندهام در مجموعه‌ای با نام گاهی، هیچ‌وقت منتشر شد. در ۱۸ دسامبر، بی‌بی‌سی نمایش رادیویی او با عنوان چشم بیننده (که بعداً با نام صدای یک بازنویسی شد) را پخش کرد که در آن یک هنرمند پیشرو مأمور می‌شود تا نقاشی دیواری یک کلیسا را خلق کند. | ## بخش 3: مروین پیک | پیک امید زیادی به نمایشنامهٔ خود با عنوان شوخ‌طبعی برای خواستگاری داشت که سرانجام در سال ۱۹۵۷ در وست اند لندن روی صحنه رفت، اما شکست تجاری و انتقادی خورد. این موضوع تأثیر عمیقی بر او گذاشت؛ سلامتی‌اش به سرعت رو به وخامت رفت و دوباره با یک فروپاشی عصبی در بیمارستان بستری شد. در این دوره، آثار او عمدتاً در مجلهٔ نیووُرلْدز به سردبیری مایکل مورکاک منتشر می‌شد؛ مورکاک از میانهٔ دههٔ ۱۹۵۰ حامی ثابت‌قدم او بود. وخامت سلامتی او نشانه‌های آشکار آغازین زوال عقل را نشان می‌داد و برای آن تحت درمان الکتروشوک قرار گرفت که تأثیر چندانی نداشت. طی سال‌های بعد، او به‌تدریج توانایی طراحی دقیق و سریع را از دست داد، هرچند با کمک همسرش همچنان موفق به خلق برخی نقاشی‌ها شد. از آخرین آثار تکمیل‌شدهٔ او می‌توان به تصویرگری برای قصه‌های هزل‌آمیز اثر اونوره دو بالزاک در ۱۹۶۱ و برای شعر خودش قافیه بمب پرنده در ۱۹۶۲ اشاره کرد؛ شعری که حدود ۱۵ سال پیش‌تر نوشته بود. تایتوس تنها در سال ۱۹۵۹ منتشر شد و در سال ۱۹۷۰ توسط لنگدون جونز – ویراستار جهان‌های نو – بازبینی شد تا ناسازگاری‌های ایجادشده توسط ویرایش ناشیانهٔ ناشر برطرف گردد. نسخهٔ ۱۹۹۵ شامل هر سه رمان کامل‌شدهٔ گُرمِنگَست بود که یک قطعهٔ بسیار کوتاه از آغاز رمان چهارم، تایتوس بیدار می‌شود و نیز فهرستی از رویدادها و مضامینی که پیک قصد داشت در این و دیگر رمان‌های آیندهٔ مجموعه بپردازد را در خود داشت. مرگ در سراسر دههٔ ۱۹۶۰، سلامتی پیک به‌تدریج رو به ناتوانی جسمی و ذهنی رفت و سرانجام در ۱۷ نوامبر ۱۹۶۸ در یک آسایشگاه که توسط برادرزنش اداره می‌شد در بورکات، نزدیک آکسفورد درگذشت. یک مطالعهٔ سال ۲۰۰۳ که در جاما نورولوژی منتشر شد، مرگ پیک را ناشی از دمانس با اجسام لویی (DLB) دانست. آثار او، به‌ویژه مجموعهٔ گُرمِنگَست، پس از مرگش شهرت و توجه بسیار بیشتری یافتند و تاکنون به بیش از ۲۴ زبان ترجمه شده‌اند. آرشیو در سال ۲۰۱۰ یک آرشیو شامل ۲۸ جعبه از اسناد، که شامل مکاتبات پیک با لاری لی والتر دِ لا ماره و سی. لوئیس به‌همراه ۳۹ دفترچهٔ گُرمِنگَست و طراحی‌های اصلی او برای آلیس در سرزمین عجایب و آن‌سوی آینه بود، توسط کتابخانه بریتانیا خریداری شد. | ## جمع‌بندی | Retrieved 13 May 2020 در ژوئیهٔ ۲۰۲۰، کتابخانهٔ بریتانیا از املاک پیک یک آرشیو تصویری شامل ۳۰۰ تصویر اصلی او برای داستان‌های کودکانه، گُرمِنگَست و دیگر آثاری چون جزیره گنج به دست آورد.