موضوع مقاله: آموزش در جمهوری دومینیکن | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آموزش در جمهوری دومینیکن | مقدمه: آموزش در جمهوری دومینیکن در سطح ابتدایی رایگان و اجباری است و در سطح متوسطه رایگان اما غیراجباری. | ## بخش 1: آموزش در جمهوری دومینیکن | این نظام تحت نظارت وزارت آموزش و همچنین وزارت آموزش عالی، علوم و فناوری اداره می‌شود و قانون کلی آموزش شماره ۶۶–۹۷ مصوب سال ۱۹۹۷ چارچوب حقوقی آن را تعریف می‌کند. نرخ سواد و مشارکت در آموزش در جمهوری دومینیکن طی سال‌های اخیر رو به فزونی گذاشته است. بر پایه داده‌های کتاب حقایق جهانی سیا، ۹۱٫۸٪ از جمعیت بالای ۱۵ سال باسواد شمرده می‌شوند. نهاد اندازه‌گیری حقوق بشر (HRMI) دریافته است که جمهوری دومینیکن تنها ۷۵٫۵٪ از آنچه را که بر پایه سطح درآمد کشور باید در حق آموزش تأمین کند، برآورده می‌سازد. شرایط مدارس بسته به اینکه دولتی، پلی‌تکنیک یا دولتی غیرپلی‌تکنیک باشند، با کیفیت کاهنده متفاوت است و روند مشابهی نیز در عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان مشاهده می‌شود. با وجود پیشرفت‌های نظام آموزشی، چالش‌هایی چون نابرابری جنسیتی، مشارکت در نظام آموزشی و همکاری سازمان‌های بین‌المللی همچنان پابرجاست. سواد از سوی مرکز ملی آمار آموزشی ایالات متحده به‌عنوان توانایی بهره‌گیری از اطلاعات نوشتاری و چاپی برای کارکرد در جامعه، دستیابی به هدف‌ها و پیشرفت دانش و توانایی‌های فردی تعریف می‌شود. بر اساس کتاب حقایق جهانی سیا، ۹۱٫۸٪ از جمعیت بالای ۱۵ سال باسواد شمرده می‌شوند؛ نرخ سواد زنان ۹۲٫۳٪ و نرخ سواد مردان ۹۱٫۲٪ است. گزاره ملی آموزش جمهوری دومینیکن نشان می‌دهد که نرخ تکمیل تحصیل در مقاطع ابتدایی و متوسطه در حال افزایش است. در سال ۱۹۸۰، سهم تولید ناخالص داخلی جمهوری دومینیکن که به آموزش اختصاص می‌یافت، ۲٪ بود. این رقم در سال ۱۹۹۰ به ۰٫۸۸٪ کاهش یافت و از آن پس دوباره به حدود ۴٪ از تولید ناخالص داخلی رسیده است. گفتنی است که جمهوری دومینیکن در فاصله سال‌های ۱۹۹۰ تا ۲۰۰۹ کمترین سرمایه‌گذاری دولتی در آموزش را در میان کشورهای آمریکای لاتین داشته است. در سال ۲۰۱۳، شمار دانشجویان دانشگاهی به ۳۷۳٬۰۰۰ نفر رسیده بود و هدف‌گذاری شده بود که تا سال ۲۰۱۸ این شمار به ۶۶۰٬۰۰۰ نفر افزایش یابد. نهاد اندازه‌گیری حقوق بشر (HRMI) گزارش می‌دهد که جمهوری دومینیکن تنها ۷۵٫۵٪ از آنچه را باید در زمینه حق آموزش بر پایه سطح درآمد خود تأمین کند، برآورده می‌سازد. این نهاد حق آموزش را به دو بخش ابتدایی و متوسطه تقسیم می‌کند؛ کشور در آموزش ابتدایی ۷۹٫۸٪ و در آموزش متوسطه تنها ۷۱٫۳٪ از ظرفیت مورد انتظار خود را محقق ساخته است. همچنین بر اساس آزمون‌های بین‌المللی پیزا ۲۰۲۲، تنها ۸٪ از دانش‌آموزان این کشور به سطح ۲ ریاضیات دست می‌یابند، در حالی که میانگین کشورهای عضو سازمان همکاری اقتصادی و توسعه (OECD) در این زمینه ۶۹٪ است. هزینه کل آموزش از جمله مدارس و مؤسسات آموزش عالی خصوصی در سال ۲۰۱۱ به حدود ۴٫۴٪ از تولید ناخالص داخلی رسید. این رقم ۲۶٪ پایین‌تر از میانگین هزینه‌های دولتی و خصوصی کشورهای OECD در سال ۲۰۰۸ و ۲۴٪ پایین‌تر از کشورهای آمریکای لاتین در همان سال است. جمهوری دومینیکن بالاترین نسبت هزینه آموزشی خصوصی به کل هزینه‌های آموزشی را در سراسر آمریکای لاتین دارد. نظام آموزشی نظام آموزشی جمهوری دومینیکن زیر نظر چهار نهاد دولتی اداره می‌شود: دبیرخانه دولتی آموزش (بخشی از قوه مجریه دولت) که مسئول مدیریت و راهبری نظام آموزشی است؛ وزارت آموزش؛ وزارت آموزش عالی، علوم و فناوری؛ و مؤسسه ملی آموزش فنی و حرفه‌ای. سال تحصیلی در جمهوری دومینیکن از اواسط اوت آغاز می‌شود و کلاس‌ها از دوشنبه تا جمعه برگزار می‌شوند. سال تحصیلی از دو نیم‌سال تشکیل شده که با تعطیلات کریسمس در زمستان از هم جدا می‌شوند و یک تعطیلات تابستانی هشت هفته‌ای نیز در پایان سال وجود دارد. دولت جمهوری دومینیکن هزینه آخرین سال آموزش پیش از دبستان را برای خانواده‌ها تأمین می‌کند و این سال اجباری است؛ سال‌های پیشین تأمین مالی دولتی ندارند و اختیاری شمرده می‌شوند. | ## بخش 2: آموزش در جمهوری دومینیکن | مرحله آموزش ابتدایی در نظام آموزشی جمهوری دومینیکن هشت ساله است و برای کودکان ۶ تا ۱۴ ساله طراحی شده است. آموزش ابتدایی در جمهوری دومینیکن اجباری و همگانی است و به دو دوره تقسیم می‌شود: دوره اول شامل پایه‌های ۱ تا ۴ برای کودکان ۶ تا ۱۰ ساله و دوره دوم شامل پایه‌های ۵ تا ۸ برای کودکان ۱۰ تا ۱۴ ساله. برای پایان دادن به دوره متوسطه، چهار سال تحصیل لازم است و این دوره برای نوجوانان ۱۴ تا ۱۸ ساله طراحی شده است. این چهار سال به دو دوره دو ساله تقسیم می‌شود: دوره اول آموزش عمومی و اجباری را دربرمی‌گیرد و دوره دوم برنامه درسی انعطاف‌پذیرتری دارد و به دانش‌آموزان اجازه می‌دهد بر آموزش فنی و حرفه‌ای یا هنری تمرکز کنند. مسیر فنی و حرفه‌ای دانش‌آموزان را برای ورود به برخی حرفه‌ها آماده می‌کند و بر صنعت، کشاورزی و سایر خدمات تمرکز دارد. مسیر هنری بر پرورش خلاقیت دانش‌آموزان تمرکز دارد و امکان تخصص در موسیقی، هنرهای تجسمی، هنرهای نمایشی و هنرهای کاربردی را فراهم می‌کند. برای فارغ‌التحصیل شدن از دبیرستان، دانش‌آموزان باید در آزمون‌های ملی نمره قبولی کسب کنند، در درس‌های خود قبول شوند و در یک برنامه خدمات اجتماعی شرکت کنند. در مجموع ۵ مؤسسه دولتی وجود دارد: دانشگاه خود مختار سانتو دومینگو (UASD)، مؤسسه عالی آموزش معلمان سالومه اورنیا، نیروهای مسلح، و . دانشگاه خودمختار سانتو دومینگو دانشگاه دولتی اصلی شمرده می‌شود و چهار مؤسسه دیگر در حوزه‌های تخصصی‌تر فعالیت می‌کنند. برای رشته‌های معماری، دامپزشکی، حقوق، دندانپزشکی، داروسازی و مهندسی، نیاز به ۲۰۰ واحد و حداقل چهار سال تحصیل است. برای اکثر تخصص‌ها، حداقل یک سال و ۲۰ واحد لازم است و برای دریافت مدرک کارشناسی ارشد معمولاً ۲ سال تحصیل با ۴۰ واحد درسی نیاز است. نظام آموزش عالی همچنین دربرگیرنده مؤسسات آموزش عالی (همگی خصوصی) و دانشگاه‌ها است. دانشگاه‌ها در سطوح فنی، کارشناسی و کارشناسی ارشد و دکترا آموزش ارائه می‌دهند و توسط وزارت آموزش عالی، علوم و فناوری (MESCyT) بر اساس قانون ۱۳۹–۰۱ تنظیم می‌شوند. نظام آموزش بزرگسالان برای کسانی طراحی شده که نتوانسته‌اند تحصیلات خود را از راه متعارف به پایان برسانند. این مسیر معمولاً حدود چهار سال طول می‌کشد و می‌تواند شامل آموزش حرفه‌ای برای بهبود مهارت‌های ورود به بازار کار باشد. آموزش فنی و حرفه‌ای آموزش فنی و حرفه‌ای (TVET) خواسته‌های گوناگون اقتصادی، اجتماعی و زیست‌محیطی را با کمک به جوانان و بزرگسالان در پرورش مهارت‌های لازم برای اشتغال، کار شایسته و کارآفرینی برآورده می‌سازد و از رشد اقتصادی پایدار و فراگیر و گذار به اقتصادهای سبز پشتیبانی می‌کند. INFOTEP بر اجرای ۷۰۴ برنامه برای پیشبرد توسعه مهارت‌ها در سطوح گوناگون نظارت دارد که ۱۰۴ مورد از آن‌ها تمرکز ویژه‌ای بر گروه‌های آسیب‌پذیر، از جمله ساکنان مناطق بسیار فقیر، دارند. این نظام بر گفت‌وگو میان دولت، اتحادیه‌های کارفرمایی و اتحادیه‌های کارگری تکیه دارد و بررسی‌های ارزیابی برای پایش برآیندهای آموزشی انجام می‌شود. بر اساس پژوهشی دربارهٔ بهداشت جنسی مردانی که با مردان رابطه دارند در جمهوری دومینیکن، ۱۴٪ از مردان مورد بررسی دارای پادتن HIV بودند. در پژوهشی جداگانه در جمهوری دومینیکن، کسانی که آموزش جنسی دریافت کرده بودند ۱٫۷۲ برابر بیشتر احتمال داشت آگاهی بالایی از HIV/ایدز گزارش دهند. افزون بر این، کسانی که آموزش جنسی دریافت کرده بودند ۲٫۵۲ برابر بیشتر احتمال داشت که در روابط جنسی از کاندوم استفاده کنند. آموزش استثنائی جمهوری دومینیکن برنامه‌های آموزش تخصصی برای کودکان دارای نیازهای ویژه یا معلولیت‌های جسمانی ارائه می‌دهد. انجمن توان‌بخشی جمهوری دومینیکن یکی از مؤسسات بزرگ‌تر آموزش ویژه با بودجه دولتی است."Prensa." Prensa, 2019, این انجمن علاوه بر مدرسه آموزش ویژه، برنامه‌هایی برای گفتاردرمانی، فیزیوتراپی، کارگاه‌ها، ارزیابی معلولیت، تشخیص پزشکی و توان‌بخشی دارد. | ## بخش 3: آموزش در جمهوری دومینیکن | با وجود این خدمات، گزارش‌ها نشان می‌دهند که ۷۰٪ کودکان دارای معلولیت هیچ‌گاه در مدرسه حضور نداشته‌اند. آموزش مدنی ایالات متحده آمریکا به نظام آموزشی جمهوری دومینیکن کمک مالی کرده است تا کلاس‌های را تأمین مالی کند. این کلاس‌ها با هدف افزایش آگاهی دانش‌آموزان از جامعه مدنی و دموکراسی طراحی شده‌اند. پژوهش‌ها نشان داده‌اند که این کلاس‌ها نگرش‌های مثبت دانش‌آموزان نسبت به هنجارهای مرتبط با دموکراسی را افزایش می‌دهند. این بررسی همچنین نشان داد که این کلاس‌ها دانش‌آموزان را به بی‌اعتمادی نسبت به نهادهای دولتی، به‌ویژه ارتش و دستگاه قضایی، سوق می‌دهند. آموزش حقوق بشر در یک مطالعه، یک دوره سه‌ماهه حقوق بشری در یک مدرسه جمهوری دومینیکن برگزار شد. باژاج اشاره می‌کند که این دوره کامل نبود، اما ۱۰۰٪ دانش‌آموزان توانستند توضیح دهند که حقوق بشر چیست. کتابخانه‌ها جمهوری دومینیکن دارای شماری کتابخانه مهم است که برخی از آن‌ها به نهادهای آموزشی و دانشگاهی وابسته‌اند: کتابخانه خوان پابلو دوآرته، متعلق به بانک مرکزی جمهوری دومینیکن کتابخانه پدرو میر متعلق به دانشگاه خود مختار سانتو دومینگو کتابخانه دانشگاه ملی پدرو انریکز اورنیا (UNPHU) کتابخانه ملی پدرو انریکز اورنیا، واقع در میدان فرهنگ در ناحیه ملی عملکرد عملکرد معلمان پژوهشی چهار کشور آمریکای مرکزی را بر اساس سه شاخص مرتبط با معلمان و کیفیت آموزشی مقایسه کرد. از میان چهار کشور السالوادور، گواتمالا، هندوراس و جمهوری دومینیکن، این کشور به‌طور کلی رتبه بالاتری برای معلمان خود داشت، اما نویسندگان تأکید می‌کنند که کار زیادی باید انجام شود. پژوهش نشان داد که استانداردهایی برای معلمان وضع شده، اما معلمان جمهوری دومینیکن از این استانداردها آگاهی کافی ندارند و در نتیجه نمی‌توانند به درستی از آن‌ها بهره بگیرند. در جمهوری دومینیکن ۲۵ مؤسسه به آموزش معلمان اختصاص دارند و هیچ نظام ساختاریافته‌ای برای صدور گواهینامه معلمان وجود ندارد؛ معلمان پیش از ورود به حرفه ملزم به کسب تجربه عملی کلاس درس نیستند. بررسی‌ها نشان داد که فرایند درخواست شغل شامل آزمون استدلال منطقی، آزمون دانش پداگوژیکی و مهارت برنامه‌ریزی و یک مصاحبه یا آزمون شفاهی است. نظام آموزشی داده‌هایی دربارهٔ عملکرد دانش‌آموزان گردآوری می‌کند، اما از این داده‌ها برای بهبود کیفیت آموزش بهره‌گیری نمی‌شود. همچنین معلمان حقوق رقابتی دریافت می‌کنند: معلمان پاره‌وقت ۳۲٪ بیشتر از میانگین کارگر تمام‌وقت و معلمان تمام‌وقت ۵۳٪ بیشتر از میانگین دانش‌آموخته دانشگاهی شاغل تمام‌وقت حقوق می‌گیرند. پژوهشگران دریافتند که هیچ ارزیابی منظم معلمانی وجود ندارد و هیچ انگیزه‌ای برای تدریس در مناطق محروم، یعنی نواحی روستایی یا کم‌درآمد، وجود ندارد. سیاستی برای طی یک سال آموزش و ارزیابی مجدد برای معلمان کم‌عملکرد وجود دارد، اما پژوهشگران اشاره می‌کنند که این سیاست به ندرت در عمل اجرا می‌شود. در سال ۲۰۰۵، آزمونی برای دانش‌آموزان پایه‌های سوم، چهارم و پنجم برگزار شد تا شایستگی آن‌ها در درک مطلب و ریاضیات برنامه درسی پایه‌های اول تا سوم ارزیابی شود. در بخش درک مطلب، دانش‌آموزان به‌طور میانگین ۷٫۳۷ از ۲۱ سؤال را پاسخ دادند و دختران عملکرد بهتری نسبت به پسران داشتند. در بخش ریاضیات، دانش‌آموزان پایه سوم به‌طور میانگین ۵٫۹ سؤال، پایه چهارم ۹٫۰۲ سؤال و پایه پنجم ۱۱٫۹۴ سؤال از ۳۵ سؤال را پاسخ دادند. پژوهشگران نتیجه گرفتند که دانش‌آموزان مبانی درک مطلب و ریاضیات را که باید در پایه‌های اول تا سوم فراگرفته باشند، یادنگرفته‌اند. همچنین دانش‌آموزان مدارس خصوصی عملکرد بهتری نسبت به دانش‌آموزان مدارس دولتی داشتند. ساختمان‌های آن‌ها اغلب دارای چراغ‌های شکسته، دیوارهای ترک‌خورده و سایر آسیب‌های فیزیکی هستند. | ## جمع‌بندی | مدارس پلی‌تکنیک دولتی شمرده می‌شوند اما از سوی سازمان دیگری، معمولاً یک گروه مذهبی، کمک دریافت می‌کنند و به‌طور کلی امکانات بهتری نسبت به مدارس دولتی دارند.