موضوع مقاله: صابون ساخته‌شده از اجساد انسان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # صابون ساخته‌شده از اجساد انسان | مقدمه: در طول سده بیستم، موارد ادعایی مختلفی از صابون ساخته شده از چربی بدن انسان وجود داشت. | ## بخش 1: صابون ساخته‌شده از اجساد انسان | در طول جنگ جهانی اول، مطبوعات بریتانیا ادعا کردند که آلمانی‌ها کارخانه اجساد را اداره می‌کردند که در آن از بدن سربازان خود گلیسیرین و صابون درست می‌کردند. هم در طول جنگ جهانی دوم و هم پس از آن، شایعات گسترده ادعا می‌کردند که صابون از اجساد قربانیان اردوگاه‌های کار اجباری نازی‌ها که در لهستان تحت اشغال آلمان قرار داشتند، به صورت انبوه تولید می‌شود. جنگ جهانی اول این ادعا که آلمانی‌ها از چربی اجساد انسان برای تولید محصولاتی از جمله صابون استفاده می‌کردند، در طول جنگ جهانی اول مطرح شد. به نظر می‌رسد این ادعا به عنوان شایعه‌ای مطرح شده است که توسط رسانه‌های انگلیسی و بلژیکی منتشر شده است. زمانی که روزنامه تایمز لندن در آوریل ۱۹۱۷ گزارش داد که آلمانی‌ها اعتراف کرده‌اند که اجساد سربازان مرده‌شان را برای تولید صابون و سایر محصولات به چربی تبدیل کرده‌اند، به یک داستان بین‌المللی مهم تبدیل شد. پس از جنگ ، جان چارتریس، رئیس سابق اطلاعات ارتش، گزارش شد که در یک سخنرانی در سال ۱۹۲۵ ادعا کرد که او این داستان را اختراع کرده است. این جنجال باعث شد که سر آستن چمبرلین، وزیر امور خارجه بریتانیا رسماً اعلام کند که دولت پذیرفته است که داستان «کارخانه جسد» نادرست است. جنگ جهانی دوم شایعاتی که ادعا می‌کرد نازی‌ها از بدن زندانیان اردوگاه کار اجباری صابون تولید می‌کنند، در طول جنگ به‌طور گسترده منتشر شد. آلمان در طول جنگ جهانی دوم از کمبود چربی رنج می‌برد و تولید صابون تحت کنترل دولت قرار گرفت. شایعات مربوط به "صابون انسانی" ممکن است به این دلیل باشد که صابون‌های صابون با حروف اول Fraktur مشخص شده بودند. (RIF)، که برخی معتقد بودند مخفف " " ("چربی خالص یهودی")؛ در فونت بلک‌لتتر آلمانی، I و J فقط از نظر طول متفاوت هستند ( در مقابل). با این حال، در واقع، مخفف بود ("مرکز ملی تامین چربی صنعتی"، سازمان دولتی آلمان که مسئول تولید و توزیع صابون و محصولات شستشو در زمان جنگ بود). صابون جایگزینی بی کیفیت برای صابون بود و حاوی هیچ گونه چربی، انسانی یا غیر آن نبود. نفتالی کارچمر در کتاب خود به نام انفرادی در آشوب شدید: پنج سال به عنوان یک زندانی جنگی در پروس شرقی، سال‌های اسارت خود را به عنوان یک اسیر یهودی-لهستانی توصیف می‌کند. او در مورد قطعات خاکستری، مستطیل شکل و بی کیفیتی از صابون می‌نویسد که او و سایر اسرا با حروف " " دریافت می‌کردند. ادعا می‌شد که اینها فقط از " ساخته شده‌اند " ("چربی خالص یهودی") زمانی که زندانیان از صابون کم کف و صاف شکایت کردند. نسخه‌ای از این داستان در کتاب سیاه کامل یهودیت روسیه، یکی از نخستین مجموعه‌های گزارش‌های دست اول هولوکاست، که توسط نویسندگان شوروی ایلیا ارنبورگ و واسیلی گروسمن گردآوری شده است، گنجانده شده است. هرتس و نفتالی نخت است: رائول هیلبرگ گزارش می‌دهد که چنین داستان‌هایی در اوایل اکتبر ۱۹۴۲ در لوبلین پخش شد. آلمانی‌ها از انتشار این داستان‌ها آگاه بودند، زیرا هاینریش هیملر، رئیس اس‌اس، نامه‌ای دریافت کرد که در آن اعتقاد لهستانی‌ها مبنی بر اینکه یهودیان «در صابون می‌جوشند» را توصیف می‌کرد، که نشانه‌ای از این بود که لهستانی‌ها می‌ترسیدند که به سرنوشت مشابهی دچار شوند. از آنجایی که شایعات بسیار گسترده بود، برخی از بخش‌های جمعیت لهستان خرید صابون را تحریم کردند. یکی از نخستین موارد این ادعا مربوط به اسکار دیرلوانگر بود که شایعه شده بود «زنان یهودی را بریده و آنها را با چربی اسب می‌جوشاند تا صابون درست کند». مورخ یواخیم نئاندر در مقاله‌ای آلمانی که در بیست و هشتمین کنفرانس انجمن مطالعات آلمان در واشینگتن دی سی ارائه کرد، به اظهار نظر زیر اشاره می‌کند که در نامه‌ای که هیملر به رئیس گشتاپو، هاینریش مولر نوشت، آمده است. | ## بخش 2: صابون ساخته‌شده از اجساد انسان | هیملر در پاسخ به افشاگری استفان وایز که در نیویورک تایمز به شایعه صابون اشاره می‌کرد، نامه‌ای به مولر نوشت: به مولر دستور داده شد که اگر «سوءاستفاده» در جایی اتفاق افتاده است، تحقیق کند، و همچنین به او دستور داده شد که نتایج پژوهش‌های خود را «با سوگند اس اس» به هیملر گزارش دهد. در حالی که شایعه صابون سازی به‌طور گسترده منتشر شد و به عنوان واقعیت در کتاب‌ها و مقالات روزنامه‌های متعدد پس از جنگ منتشر شد، این افسانه برای چندین دهه از میان رفته است. مورخانی مانند دبورا لیپستاد مکرراً گفته‌اند: «این یک واقعیت است که نازی‌ها هرگز از اجساد یهودیان یا هیچ‌کس دیگری برای تولید صابون استفاده نکردند. … شایعه صابون پس از جنگ به‌طور کامل بررسی شد و ثابت شد که نادرست است.» علیرغم این واقعیت، بسیاری از «باوران» این اسطوره همچنان پابرجا هستند و یواخیم نئاندر معتقد است که آنها ناخواسته در دستان منکران هولوکاست بازی می‌کنند و به آنها فرصتی می‌دهند تا به راحتی افسانه را از میان ببرند و به آنها اجازه می‌دهد تا صحت آن را مورد تردید قرار دهند. در طول آزمایش‌های نورنبرگ، زیگموند مازور، دستیار آزمایشگاه در مؤسسه تشریحی گدانسک، شهادت داد که صابون از چربی جسد در این مؤسسه ساخته شده است، و او همچنین ادعا کرد که ۷۰ تا ۸۰ کیلوگرم (۱۵۵–۱۷۵ پوند) چربی جمع‌آوری شده از ۴۰ بدن می‌تواند بیش از چربی تولید کند صابون، و صابون تمام شده توسط پروفسور رودولف اسپانر حفظ شد. دو اسیر جنگی بریتانیایی که باید وظایف کمکی را در مؤسسه انجام می‌دادند، گزارش‌هایی را ارائه کردند. الکساندر ورث در کتاب خود روسیه در جنگ، ۱۹۴۱–۱۹۴۵ ادعا می‌کند که هنگام بازدید دانزیگ در سال ۱۹۴۵ اندکی پس از فتح آن توسط ارتش سرخ، او یک کارخانه آزمایشی در خارج از شهر برای ساخت صابون از اجساد انسان دید. به گفته ورث، آن را «یک پروفسور آلمانی به نام اسپانر» اداره می‌کرد و «منظره‌ای کابوس‌آمیز بود، با خمره‌هایش پر از سر و تنه انسان که در مقداری مایع ترشی شده بود، و سطل‌هایش پر از یک ماده پوسته‌دار - صابون انسانی». مورخ یوآخیم نئاندر اظهار می‌دارد که شایعاتی که ادعا می‌کنند نازی‌ها صابون را از اجساد یهودیانی که در اردوگاه‌های کار اجباری خود به قتل رسانده‌اند، تولید کرده‌اند، که مدت‌هاست کاملاً افشا شده‌اند، هنوز به‌طور گسترده باور می‌شود و منکران هولوکاست از آنها بهره‌برداری می‌کنند. با این حال، او ادامه می‌دهد که حتی محققانی که ادعای یادشده را رد می‌کنند که آلمانی‌ها صابون را از چربی انسان ساخته و آن را به صورت انبوه تولید کرده‌اند، گاهی اوقات هنوز متقاعد شده‌اند که آلمانی‌ها اقدام به تولید صابون «تجربی» در مقیاس کوچکتر در Danzig کرده‌اند و این ادعا هنوز هم چنان تکرار می‌شود که گویی یک واقعیت ثابت در چندین زمینه خاطره است. او و مونیکا تومکیویچ مورخ لهستانی که در بخش تحقیق موسسه خاطره ملی (IPN) در گدانسک کار می‌کند، و پیوتر سمکوو، که پیشتر نیز کارمند IPN بود و بعداً مدرس آکادمی نیروی دریایی در گدنیا بود. ادعاهای اسپانر را که پیرامون مؤسسه تشریحی دانزیگ بود به‌طور کامل بررسی کرد و همه آنها به این نتیجه رسیدند که ادعاهای مربوط به صابون سازی مربوط به هولوکاست که پیرامون آن وجود دارد افسانه است، به ویژه توسط کتاب مدالیونی زوفیا نالکوفسکا در سال ۱۹۴۶، که در آگاهی لهستانی تثبیت شده است. خواندن اجباری در لهستان تا سال ۱۹۹۰، به‌طور گسترده در بلوک شرق توزیع شد، و هنوز هم محبوب است. به گفته نئاندر و تامکیویچ و سمکوو، «صابون» ساخته شده از جسد انسان، در مؤسسه دانزیگ به وجود آمد،M. هدف‌سازی، زیرا ارتباط میان «هولوکاست» از یک سو و «صابون دانزیگ» از سوی دیگر، تنها از طریق شایعات دروغین تأیید شده دربارهٔ «صابون اردوگاه‌های کار اجباری» که در طول جنگ منتشر شد، وجود دارد. این ایده که مؤسسه تشریحی دانزیگ و کار دکتر اسپانر در آن مربوط به هولوکاست است، در اصل از یافته‌های اجساد و فرآیندهای خیساندن استخوان در ایجاد مدل‌های آناتومیکی در یک ساختمان آجری کوچک در محوطه مؤسسه تشریحی سرچشمه می‌گیرد. این و گریس صابونی که برای تزریق آن به مفاصل انعطاف‌پذیر مدل‌ها ایجاد شد، توسط شوروی و کمیسیون رئیس تازه تأسیس لهستان برای تعقیب جنایات علیه ملت لهستان به عنوان اثبات وجود انسان استفاده شد. تولید صابون در اردوگاه‌های کار اجباری نازی‌ها ادعاهای اخیر به عنوان واقعیت ارائه شده بود و در تبلیغات شوروی نیز تبدیل به عبارتی شده بود، اما هیچ مدرکی از آن در اردوگاه‌های آزاد شده یافت نشد. «صابون انسانی» که از خیساندن استخوانی که در دانزیگ پیدا شده بود، با شایعات جداگانه در مورد اردوگاه‌های کار اجباری نازی‌ها در هم آمیخته شد و آنها با هم در دادگاه نورنبرگ ارائه شدند. سمکوو بیان می‌کند که وجود بافت چربی انسان در نمونه‌های گریس صابونی از Danzig که در آزمایش‌های ارائه شده بود (که ادعا می‌شد «صابون ناتمام») از طریق تجزیه و تحلیل انجام شده توسط IPN و گدانسک تأیید شده است. اما پژوهش‌های او و تامکیویچ به این نتیجه رسیدند که این یک محصول جانبی ناشی از کار اسپانر در خیساندن استخوان است. اسپانر، پزشک محترمی که در سال ۱۹۳۹ نامزد جایزه نوبل فیزیولوژی یا پزشکی شد، به جای آموزش به شاگردانش، تولید صابون را (که به‌طور گسترده درک می‌شد و چیزی که نیاز به آزمایش نداشت) «آزمایش» نمی‌کرد. | ## بخش 3: صابون ساخته‌شده از اجساد انسان | یک تحقیق همچنین نشان داد که حداقل ۱۰ کیلوگرم صابون از چربی انسان تولید شد که منبع آن از اردوگاه کار اجباری اشتوتهوف بود، بر اساس شهادت‌های ذکر شده که در سال ۱۹۴۵ تحویل داده شد و وجود کائولن در نمونه‌ها نشان می‌داد که احتمالاً به عنوان یک صابون پاک کننده به دلیل کیفیت ساینده آن استفاده می‌شود. اما پژوهش‌های جنایی در مورد این ادعا متوقف شد زیرا فاقد دلایلی بود که نشان دهد اسپنر به منظور به دست آوردن اجساد برای مؤسسه، قتل را تحریک کرده است. نئاندر اشاره می‌کند که دستور صابون سازی از شهادت مازور متناقض و غیر واقعی بود، با شهادتی از ۱۲ مه ۱۹۴۵ که ادعا می‌کرد ۷۵ کیلوگرم چربی تولید شد و ۸ کیلوگرم صابون از نخستین جوش تولید شد، شهادتی از ۲۸ مه ۱۹۴۵ که ادعا می‌کرد ۷۰–۸۰ کیلوگرم چربی از ۴۰ بدن و ۲۵ بدن تولید شد کیلوگرم صابون از هر دو جوش تولید شد، و شهادتی از ۷ ژوئن ۱۹۴۵ که ادعا می‌کرد ۴۰ بدن ۴۰ ماده را تولید می‌کند. شهادت‌های دو اسرای بریتانیایی نیز مورد توجه قرار گرفت و در گزارشی در دهه ۱۹۹۰ که توسط موزه یادبود هولوکاست تازه تأسیس در واشینگتن تهیه شد، که مواضع محتاطانه‌ای در مورد دانزیگ دارد، به عنوان «متضاد و بی‌نتیجه» توصیف شد. تومکیویچ و سمکوو می‌نویسند که وقتی زوفیا نالکوفسکا، نایب رئیس کمیسیون اصلی، داستان کوتاه خود را با عنوان «پروفسور اسپنر» (که در مدالیونی منتشر خواهد شد) می‌نوشت، اسپانر دوباره به عنوان پزشک به نام خودش کار می‌کرد. در شلزویگ-هولشتاین در سپتامبر ۱۹۴۵، غافل از اینکه او با هر جنایت احتمالی مرتبط است. او در ماه مه ۱۹۴۷ دستگیر شد، اما پس از سه روز آزاد شد، سپس دوباره دستگیر شد، اما پس از توضیح در مورد نحوه انجام فرایند خیساندن و تزریق، بار دیگر آزاد شد. اسپانر گفته من را در پلیس تکرار کرد و اضافه کرد: در مؤسسه آناتومیک دانزیگ صابون به میزان محدودی از چربی انسان تولید می‌شد. پس از اخراج با مداخله مقامات اشغالگر بریتانیا، او در سال ۱۹۴۸ توسط برنامه ناازی زدایی «پاک» اعلام شد، رسماً تبرئه شد، و حرفه آکادمیک خود را از سر گرفت و در سال ۱۹۵۷ مدیر مؤسسه آناتومی در کلن و سردبیر محترم ورنر اسپالتهولز شد. نئاندر نتیجه می‌گیرد که هیچ تحقیق یا آزمایشی در مورد صابون‌سازی در دانزیگ انجام نشده است، مازور هرگز طبق دستور خود صابون درست نکرده است، اجساد که برای جوشاندن و تبدیل به مدل‌های آناتومیک تحویل داده می‌شوند، همه اجساد آلمانی‌هایی هستند که این کار را نکرده‌اند. او همچنین نتیجه می‌گیرد که آنچه IPN آن را «ماده شیمیایی که اساساً صابون بود» می‌نامد، که توسط چربی انسان به دست می‌آید، برای اهداف تمیز کردن آزمایشگاهی در اواخر جنگ مورد استفاده قرار گرفت و اسپانر، به عنوان رئیس مؤسسه، مسئولیت آن را بر عهده داشت. به همین دلیل، اما این که چنین برخوردی با اجساد مردگان در مقابل هر گونه رفتار جنایتکارانه، یک جنایت محسوب می‌شود، چه رسد به جنایت علیه بشریت یا دخالت در هر گونه فعالیت‌های نسل‌کشی، چیزی که امروزه به‌طور رسمی در لهستان به رسمیت شناخته شده است. برخی از اسرائیلی‌های پس از جنگ (در ارتش، مدارس) نیز با تحقیر به قربانیان یهودی نازیسم که وارد اسرائیل شده بودند با واژه عبری اشاره می‌کردند. میراث مستند بی‌بی‌سی دربارهٔ اردوگاه‌های مرگ که در پایان جنگ تولید شد، نوارهای صابون «RIF» را نشان می‌دهد که گفته می‌شود از چربی انسان ساخته شده است و شواهدی از جنایات مشابه از جمله سرهای کوچک شده اسیران و خالکوبی‌های نگه‌داشته‌شده را نشان می‌دهد. پس از بحث داغ در مورد این گورها در رسانه‌ها در سال ۲۰۰۳، یاد وشم پژوهش‌های پروفسور یهودا بائر را منتشر کرد که می‌گوید صابون RIF از چربی انسان ساخته نشده است و اسطوره RIF احتمالاً توسط نگهبانان نازی به منظور طعنه زدن به مردم منتشر شده است. پس از انتشار نتیجه‌گیری یاد وشم پروفسور یهودا باوئر مبنی بر اینکه صابون از بدن یهودیان یا سایر زندانیان اردوگاه کار اجباری نازی در مقادیر صنعتی ساخته نشده است، تام سگف، «مورخ جدید» و نویسنده اسرائیلی ضد نظام، در کتاب خود نوشت. یک قطعه صابون در موزه ملی تاریخ اوکراین در جنگ جهانی دوم در داخل بنای یادبود سرزمین مادری در کیف، اوکراین به نمایش گذاشته شده است. ساخت صابون از ضایعات لیپوساکشن دزدیده شده یک نکته اصلی در فیلم باشگاه مبارزه محصول ۱۹۹۹ است. در سپتامبر ۲۰۱۶، هنرمند هلندی، جولیان هتزل، با استفاده از صابون ساخته شده از چربی انسانی اهدایی، یک اینستالیشن هنری به نام Schuldfabrik ایجاد کرد که بر اضافی و ضایعات انسانی تأکید کرد. شولد یک اصطلاح آلمانی است که دو معنای متفاوت و در عین حال مرتبط دارد: «گناه» به عنوان یک وظیفه اخلاقی و «بدهی» به عنوان یک تعهد اقتصادی. | ## جمع‌بندی | باشگاه مبارزه، رمانی (و فیلم بعدی) که در آن صابون از چربی انسانی دزدیده شده از سطل زباله کلینیک‌های لیپوساکشن ساخته می‌شود.