موضوع مقاله: توماس برایان مارتین | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # توماس برایان مارتین | مقدمه: مارتین در ۱۷۳۱ در کنت متولد شد و نوهٔ توماس فیرفکس، پنجمین لرد فیرفکس کامرون (۱۶۵۷–۱۷۱۰) از طریق مادرش، فرانسیس فیرفکس مارتین بود. | ## بخش 1: توماس برایان مارتین | مارتین در محیطی محقر در انگلستان بزرگ شد و در ۱۷۵۱ به ویرجینیا نقل مکان کرد تا به عمویش، توماس فیرفکس، ششمین لرد فیرفکس کامرون (معروف به لرد فیرفکس)، در اداره مالکیت نورسرن نک پراپرتری که تا ۵ میلیون جریب (۲۰ هزار کیلومتر مربع) را شامل می‌شد، کمک کند. مارتین با عمویش در املاک مرزی گرین‌وی کورت در شهرستان کلارک کنونی، ویرجینیا اقامت داشت. او به دلیل ذات پر انرژی و وفادارش محبت‌های لرد فیرفکس را به دست آورد و به دلیل نفوذ فزاینده مارتین، لرد فیرفکس، پایگاه عملیاتی مالکیت را در ۱۷۶۲ به گرین‌وی کورت منتقل کرد و مارتین را مباشر و نمایندهٔ زمین کرد. او به عنوان عضوی عادی در هیئت امنا برای کلیسای انگلیکن فردریک خدمت کرد و پس از ایجاد شهرستان همپشایر در ۱۷۵۴، به عنوان اولین قاضی این شهرستان ریاست کرد و سپس به عنوان ستوان شهرستان منصوب شد. او بعدها از ۱۷۵۶ تا ۱۷۵۸ نمایندهٔ شهرستان همپشایر در مجلس بورجزس بود و همراه با جورج واشینگتن خدمت کرد و از ۱۷۵۸ تا ۱۷۶۱ نمایندهٔ شهرستان فردریک بود. مارتین به عنوان معتمد شهرهای مرزی وینچستر، استفنزبورگ (شهر استفنز امروزی) و باث (برکلی اسپرینگز امروزی) منصوب شد. پس از شروع جنگ انقلابی آمریکا، مارتین انتصاب مجددش توسط فرماندار پاتریک هنری به عنوان قاضی کمیسیون صلح شهرستان فردریک را رد کرد. پس از آن، مارتین به‌طور کامل از خدمات دولتی کناره‌گیری کرد و بازنشسته شد و به گرین‌وی کورت بازگشت. اما با عمویش لرد فیرفکس علی‌رغم اینکه تنها اشرافی مقیم مستعمرات آمریکا بود با احترام و ملاحظه رفتار می‌شد. | ## بخش 2: توماس برایان مارتین | پس از مرگ لرد فیرفکس در ۱۷۸۱، برادر مارتین، کشیش دنی مارتین فیرفکس، مالکیت نورس نک را به ارث برد و مارتین مالک گرین‌وی کورت شد. او خانم کرافورد، خانه‌دار عمویش را به عنوان معشوقه خود گرفت و در ۱۷۹۸ در تجرد درگذشت. مارتین ملک خود در گرین‌وی کورت و هزار جریب (۴ کیلومتر مربع) مجاور آن را به خانه‌دار خود، بتسی پاورز واگذار کرد. برادر مارتین، دنی فیرفکس، نتوانست مالکیت املاک را به درستی حفظ کند و زمین‌های باقی‌مانده را در ۱۷۹۷ انتقال داد، بنابراین منافع خانواده‌های فیرفکس و مارتین در املاک، قبل از انحلال رسمی آن در ۱۸۰۶، پایان یافت. شهر مارتینزبورگ، ویرجینیای غربی، توسط دوستش آدام استفن برای مارتین نام‌گذاری شد. او پسر دنی مارتین (۱۶۹۵–۱۷۶۲) از سالت مانور و همسرش فرانسیس فیرفکس مارتین (۱۷۰۳–۱۷۹۱) بود. مادر مارتین، دختر توماس فیرفکس، پنجمین لرد فیرفکس کامرون (۱۶۵۷–۱۷۱۰) و همسرش کاترین کولپپر فیرفکس بود. زندگی شخصی، وفات و میراث پس از مرگ لرد فیرفکس در ۱۷۸۱، مارتین، خانم کرافورد، خانه‌دار عمویش را به عنوان معشوقه انتخاب کرد و از او صاحب یک دختر شد. در آن وصیت‌نامه، او ملک خود در گرین‌وی کورت و ۱۰۰۰ جریب (۴ کیلومتر مربع) مجاورش را به خانه‌دارش بتسی پاورز وقف کرد. | ## بخش 3: توماس برایان مارتین | پاورز همچنین «همه خانه‌های موجود در آن، وسایل خانه (به جز بشقاب و ساعت)، نیمی از اسب‌های موجود، گاو، گوسفند و گراز و ده برده به انتخاب خودش» را به ارث برد. خواهران زندهٔ مارتین؛ فرانسیس، سیبیلا و آنا سوزانا مارتین «همهٔ پول‌ها و باقی‌ماندهٔ اموال شخصی» را که به پاورز وصیت نشده بود، دریافت کردند. مارتین وصیت کرده بود؛ باقی‌ماندهٔ دارایی خود و هزار جریب (۴ کیلومتر مربع) از گرین‌وی کورت را، در صورتی که پاورز پیش از مرگش فوت کرده باشد، توسط مجریان وصیتش؛ گابریل جونز، رابرت مکی و جان شرمن وودکاک، به قطعاتی تقسیم شده و فروخته شوند و سود حاصل از آن به خواهران مارتین داده شود. پاورز همچنین یک ارابه، افسار و ۱۶۰ جریب (۰٫۶۵ کیلومتر مربع) در شهرستان استافورد در نزدیکی فالموث دریافت کرد. با ادامه دادخواهی در ویرجینیا، برادر مارتین، دنی فیرفکس، نمی‌خواست برای پایان دادن به اقدامات مصادره، به آنجا برود. درعوض، او با جیمز مارکام مارشال که در زمستان ۱۷۹۳ از انگلستان دیدن کرد و نماینده ائتلاف خانواده مارشال بود که می‌خواستند لیدز مانور و ساس برانچ را بخرند، اما بودجه نداشتند، مذاکره کرد. پس از اینکه جان مارشال بر سر معامله مذاکره کرد و مجمع عمومی ویرجینیا قانون را تصویب کرد، گروه مارشال تأمین مالی موقت را تضمین کرد، بنابراین در ۳۰ اوت ۱۷۹۷، مارتین عنوان را انتقال داد به: «همه و هر یک از آن بخش‌ها، قطعات و قطعات زمین که بخشی از مالکیت نورس نک ویرجینیا هستند، با تمام حقوق و منافع مفید از هر ماهیتی که باشد». سپس گروه مارشال علاقه خود را به زمین‌های توسعه نیافته در مناطق مشترک‌المنافع ویرجینیا منتقل کرد. در ۱۷۹۹، مجمع عمومی ویرجینیا مارشال را به عنوان دارندهٔ سند قانونی مالکیت‌های باقی‌مانده فیرفکس مجاز دانست. | ## جمع‌بندی | با این حال، ائتلاف مارشال، پرداخت نهایی خود را تا ۱۸۰۶ تکمیل نکرد، زمانی که مالکیت نورس نک به‌طور رسمی منحل شد و ویرجینیا دوباره مالک قانونی زمین‌های توسعه نیافته شد.