موضوع مقاله: لوئیجی کاپلو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لوئیجی کاپلو | مقدمه: لوئیجی کاپلو (۱۴ آوریل ۱۸۵۹ – ۲۵ ژوئن ۱۹۴۱) یک ژنرال ایتالیایی بود که در هر دو جنگ ایتالیا و عثمانی (۱۹۱۲–۱۹۱۱) و جنگ جهانی اول برجسته شد. | ## بخش 1: لوئیجی کاپلو | در طول جنگ ایتالیا و عثمانی او در سیرنائیکا خدمت کرد و در عملیات نزدیک درنه شرکت نمود و در اقدام نهایی جنگ در اکتبر ۱۹۱۲ فرماندهی یک ستون را بر عهده داشت. در طول جنگ جهانی اول، کاپلو فرمانده چندین سپاه ارتش بود و نیروهای ایتالیایی را رهبری کرد که گوریتسا را تصرف کردند (نبرد ششم ایسونتزو). در ژوئن ۱۹۱۷، او به اوج حرفهٔ نظامی خود رسید، هنگامی که فرماندهی ارتش دوم را بر عهده گرفت و فلات بینشیتسا را (نبرد یازدهم ایسونتزو) تصرف کرد. بعدها پس از شکست ایتالیا در نبرد کاپورتو (اکتبر–نوامبر ۱۹۱۷) از فرماندهی برکنار شد. او نتوانست پیشروی نیروهای امپراتوری (که برای اولین بار شامل نیروهای آلمانی اعزامی از جبهه غربی بودند) را متوقف کند و پیش از آنکه به دلیل مشکلات سلامتی مجبور به واگذاری فرماندهی خود شود، شکست رخ داد. 172 او دارای شخصیتی مسلط و روحی ناآرام و پرشور بود و هوش و توانایی تاکتیکی و استراتژیک خود را نشان داد. 107-111 پس از جنگ، کاپلو به حزب ملی فاشیست پیوست اما در سال ۱۹۲۳ به دلیل ارتباطات فراماسونی از آن اخراج شد. او بعدها در طرح سوءقصد به بنیتو موسولینی در سال ۱۹۲۵ همراه با تیتو زانیبونی مشارکت داشت، که برای آن در سال ۱۹۲۷ محاکمه و به سی سال زندان محکوم شد. زندگی‌نامه دوران نظامی او در اینترا (از سال ۱۹۳۹ یک فراتسیونه از وربانیا) در سواحل دریاچه ماجوره و در فقر نسبی، پیش از اتحاد ایتالیا به دنیا آمد. لوئیجی کاپلو شخصیتی بسیار قوی از خود نشان داد که به او اجازه داد از بسیاری از تعصبات اجتماعی عبور کند. | ## بخش 2: لوئیجی کاپلو | کاپلو در سال ۱۹۱۰ سرهنگ شد و فرماندهی هنگ ۵۰ پیاده‌نظام، تیپ پارما را بر عهده گرفت. با درجهٔ سرلشکری، سپس فرماندهی تیپ «آبروتزو» را بر عهده گرفت که به لیبی در طول جنگ ایتالیا و عثمانی اعزام شد و فرماندهی یک تیپ در لشکر ویژه چهارم ژنرال فرروچیو ترومبی را بر عهده داشت و در نبردهای بخش درنه شرکت کرد. کاپلو در نبردهای فلات کارست شرکت کرد تا اینکه در ۲۸ سپتامبر ۱۹۱۵ به ژنرال ستاد ارتقا یافت. سپس فرماندهی سپاه ششم ارتش را بر عهده گرفت که در برابر گوریتسا و ارتفاعات پودگورا و سابوتینو قرار داشت. با وجود حملات متعدد در طول نبردهای سوم و چهارم ایسونتزو، ضدحملات اتریشی تلاش‌های ایتالیایی‌ها را خنثی کرد. از گوریتسا بود که او نبرد یازدهم ایسونتزو را برای کنترل ارتفاعات اطراف گوریتسا سازماندهی کرد. او در ژوئن ۱۹۱۷ فرماندهی ارتش دوم (در ایسونتزو) را بر عهده گرفت که به فتح بینشیتسا در یازدهمین حمله در آن بخش انجامید. بینشیتسا پیروزی دیگری برای ایتالیا بود و این باور تقویت شد که تنها موفقیت‌های به دست آمده ارتش ایتالیا همگی با امضای کاپلو همراه بوده است. به‌عنوان فرمانده ارتش دوم او توانست تاکتیک‌های تهاجمی نوآورانه‌ای ارائه دهد و به‌ویژه از ایجاد آردیتی حمایت کرد، به حدی که مورد نفرت سایر افسران ارتش قرار گرفت، زیرا آن‌ها آردیتی را پراتورین‌های کاپلو می‌دیدند و خود کاپلو را ژنرالی می‌دانستند که خود را با مزدوران و وفاداران احاطه کرده بود و همین امر رقابت‌هایی ایجاد کرد که در کاپورتو او را منزوی کرد. کادورنا کاپلو را در کنار سایر ارتش‌ها قرار داد تا در برابر حملهٔ اتریشی-آلمانی به رهبری ژنرال‌های اتو فون بلو و سوتوزار بوروویچ مقاومت کند. | ## بخش 3: لوئیجی کاپلو | ارتش ایتالیا برای جنگ دفاعی آماده نبود، زیرا تا آن زمان تمام عملیات‌های خود را در موضع تهاجمی انجام داده بود و از روش‌های نوآورانه‌ای که مانع از گرفتار شدن نیروها در «سرزمین بی‌طرف» می‌شد، بی‌اطلاع بود. آلمان تکنیکی جنگی به نام نفوذ را از طریق استوستورپن برای مقابله با جنگ سنگری رایج توسعه داده بود، به این ترتیب که خط دفاعی دشمن را به‌جای غلبه صرف با تعداد نیروها، با شکستن پیوستگی آن نفوذپذیر می‌کرد. چنین حملاتی مردان و مهمات بیشتری را خسته می‌کرد و نیروها حتی پس از پاکسازی یک «سرزمین بی‌طرف» مجبور بودند منتظر نیروهای کمکی بمانند، زیرا در نبرد بعدی دوباره یک «سرزمین بی‌طرف» دیگر در انتظارشان بود. فرماندهی ایتالیا کارایی آلمانی‌ها را در استفاده از اطلاعاتی که اتریشی‌ها دربارهٔ زمین و وضعیت نیروهای ایتالیایی به آن‌ها داده بودند، دست‌کم گرفت. همچنین ایتالیایی‌ها کارایی آلمانی‌ها در جنگ کوهستان را دست‌کم گرفتند و فکر می‌کردند آلمانی‌ها بیشتر کوهستان‌ها را به اتریشی-مجارها واگذار خواهند کرد. کاپلو از سازماندهی ارتش دوم برای دفاع غافل مانده بود که این امر به فروپاشی کامل خط مقدم منجر شد. همهٔ اینها به دلیل بیماری او تشدید شد، زیرا مجبور شد در طول نبرد فرماندهی را به ژنرال لوکا مونتئوری واگذار کند. در ۸ فوریه ۱۹۱۸، کاپلو از همهٔ سمت‌ها برکنار شد، در برابر کمیسیون تحقیق دربارهٔ علل کاپورتو قرار گرفت و به دستور کمیسیون بازنشسته شد. پس از سوءقصد علیه موسولینی در سال ۱۹۲۵، نقش نظامی کاپلو توسط فاشیست‌ها به حاشیه رانده شد. کاپلو گشت‌زنی‌هایی سازمان داد، نزدیک مقرهای فراماسونری ایتالیا، که در دههٔ ۱۹۱۰ به آن پیوسته بود. | ## جمع‌بندی | کاپلو در تورین به اتهام مشارکت در سازماندهی سوءقصد نافرجام علیه موسولینی در ۱۹۲۵ که توسط تیتو زانیبونی سازماندهی شده بود دستگیر شد.