موضوع مقاله: مسائل زیست‌محیطی در مغولستان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مسائل زیست‌محیطی در مغولستان | مقدمه: مسائل زیست‌محیطی فوری زیادی در مغولستان وجود دارد که برای سلامت انسان و محیط زیست مضر هستند. | ## بخش 1: مسائل زیست‌محیطی در مغولستان | این مشکلات تا حدودی به دلیل عوامل طبیعی، اما به‌طور فزاینده‌ای به دلیل اقدامات انسانی به وجود آمده‌اند. یکی از این مسائل، تغییرات اقلیمی است که مسئول افزایش بیابان‌زایی، بلایای طبیعی و تخریب زمین خواهد بود. مورد دیگر، جنگل‌زدایی است که به دلیل فعالیت‌های انسانی، آفات، بیماری‌ها و آتش‌سوزی‌ها در حال گسترش است. سرزمین‌های مغولستان از طریق بیابان‌زایی، فرآیندی که به دلیل استفاده غیرمسئولانه از زمین تشدید می‌شود، خشک‌تر می‌شوند. علاوه بر این، به ویژه در مراکز جمعیتی، مغولستانی‌ها با آلودگی هوا و آب ناشی از صنعتی شدن دست و پنجه نرم می‌کنند. تغییرات اقلیمی شیوه زندگی دامداران سنتی را تهدید کرده است، زیرا این امر عامل محرکی برای وقوع طوفان‌ها و خشکسالی‌های مخرب است که به عنوان رویدادهای شدید اقلیمی یا بلایای طبیعی نیز شناخته می‌شوند. تا سال ۲۰۰۰، تقریباً ۲۰ رویداد شدید در سال رخ می‌داد، اما از سال ۲۰۰۰، این تعداد به ۴۰ رویداد در سال دو برابر شده است. بین سال‌های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۰، مغولستان ۱۵۳ رویداد شدید را تجربه کرد که بیشتر آنها بادهای شدید، طوفان‌ها و سیل‌های ناشی از رواناب بودند. از سال ۱۹۴۰ تاکنون، میانگین سالانهٔ دمای مغولستان دست‌کم ۱٫۸ درجه سانتی‌گراد افزایش یافته است. این تغییر دما عامل افزایش خشکی در مراتع و در نتیجه کاهش تولید زیست‌توده دانسته می‌شود. همچنین پیش‌بینی می‌شود که بیابان گبی با سرعت حدود ۶ تا ۷ کیلومتر در سال به سمت شمال گسترش یابد که این امر به محدودتر شدن زمین‌های چرای دام منجر خواهد شد. انتظار می‌رود یکی دیگر از نتایج این تغییرات هواشناسی، بارش‌هایی باشد که به صورت رگبارهای متمرکز رخ می‌دهند و نمی‌توانند توسط خاک جذب شوند. افزایش دما همچنین یخچال‌های طبیعی کوهستان‌های مرتفع را ذوب می‌کند، پایایخبندان را تخریب می‌کند و باعث تعرق بیشتر گیاهان می‌شود. مغولستان، به ویژه برای محله‌های آسیب‌پذیر اولان‌باتور، از بانک سرمایه‌گذاری اروپا برای تبدیل محله‌های آسیب‌پذیر در برابر تغییرات اقلیمی به مناطق مقاوم‌تر در برابر تغییرات اقلیمی و اکولوژیکی کمک دریافت می‌کند. طرح‌هایی برای ساخت ۱۰٬۰۰۰ خانه در ۲۰ محله سازگار با محیط زیست با دسترسی آسان به مشاغل و مشاغل نزدیک در نظر گرفته شده است. خانواده‌های تحت سرپرستی زنان در مغولستان به این مسکن سبز مقرون به صرفه جدید دسترسی ترجیحی خواهند داشت و ۴۰٪ از محل‌های کار و حداقل ۴۰٪ از وام‌های رهنی سبز به شرکت‌های تحت سرپرستی زنان اختصاص خواهد یافت. در آوریل ۲۰۲۴، بلومبرگ گزارش داد که تغییرات اقلیمی تأثیر چشمگیری بر مغولستان گذاشته است، به‌ویژه از طریق افزایش فراوانی رویدادهای «زود». در دهه گذشته شش مورد از این رویدادها رخ داده که منجر به از بین رفتن حدود ۵٫۹ میلیون رأس دام، معادل ۹ درصد از کل دام‌های کشور، شده است. طی ۸۰ سال گذشته، دمای مغولستان حدود ۲٫۵ درجه سانتی‌گراد افزایش یافته و این امر باعث تشدید تخریب محیط‌زیست و مشکلات اقتصادی شده است. با آنکه تولید دام تنها ۱۰ درصد از تولید ناخالص داخلی را تشکیل می‌دهد، اما بیش از ۸۰ درصد جمعیت روستایی به کشاورزی فشرده وابسته‌اند. آخرین رویداد زود تقریباً سراسر کشور را دربر گرفت و موجب افزایش ۷ درصدی شاخص قیمت مصرف‌کننده و بالا رفتن هزینه خوراک دام شد که این امر بر صنعت حیاتی کشمیر نیز تأثیر گذاشت. در حال حاضر، طرح‌های ملی و بین‌المللی بر ترویج شیوه‌های پایدار و استفاده از انرژی‌های تجدیدپذیر برای کاهش اثرات تغییرات اقلیمی متمرکز هستند. با این وجود، جنگل‌ها به حفظ شرایط آب، جلوگیری از تخریب خاک، حفظ لایه منجمد دائمی و کنترل گازهای گلخانه‌ای و سایر انتشارات مضر کمک می‌کنند. تا سال ۲۰۰۰، بیش از ۱٫۲ میلیون هکتار از اراضی جنگلی مورد هجوم آفات قرار گرفته بود. به‌دلیل گسترش این آفات، بیش از ۳۰۰ هزار هکتار از جنگل‌ها توانایی رشد مجدد خود را از دست داده بودند. آتش‌سوزی‌ها به‌دلیل بی‌احتیاطی افرادی که وارد جنگل می‌شدند (مانند آتش‌های رهاشده از اردوگاه‌ها، فعالیت‌های نظامی و ماشین‌آلات کشاورزی) افزایش یافت و موجب تخریب بیشتر پوشش جنگلی شد. در سال ۲۰۰۸، در مجموع ۱۷۸ مورد آتش‌سوزی جنگلی رخ داد که ۹۲۷٬۹۹۰ هکتار از استپ‌ها را تحت تأثیر قرار داد و خسارتی معادل ۱۷٫۶ میلیارد توگروک به‌بار آورد. | ## بخش 2: مسائل زیست‌محیطی در مغولستان | درختان همچنین برای استفاده به عنوان سوخت قطع می‌شدند که سالانه به ۱٫۳ میلیون متر مکعب چوب می‌رسید. علاوه بر این، تکنیک‌های ضعیف قطع درختان و ناکارآمدی صنعت چوب باعث می‌شد که تنها ۶۰٪ از چوب برای سود استفاده شود. نتیجه همه این عوامل این است که از سال ۱۹۸۰ تا ۲۰۰۰، ۱۰٪ از پوشش جنگلی در مغولستان از بین رفته است. این جنگل‌زدایی باعث پایین آمدن سطح آب‌های زیرزمینی، سیل‌های ناگهانی و بیابان‌زایی بیشتر شده است. سه قانون اصلی در زمینه مقابله با این مسئله عبارت‌اند از «قانون جنگل‌ها»، «قانون حفاظت از آتش‌سوزی‌های جنگل و استپ» و «قانون وضع هزینه بر برداشت چوب و هیزم». مجموع این قوانین تصریح می‌کنند که ۷۰ درصد یا بیشتر از درآمد حاصل از برداشت چوب باید برای حفاظت و احیای جنگل‌ها صرف شود. میانگین امتیاز شاخص یکپارچگی چشم‌انداز جنگلی مغولستان در سال ۲۰۱۸، ۹٫۳۶ از ۱۰ بود که آن را در رتبه ششم جهانی از بین ۱۷۲ کشور قرار می‌دهد. بیابان‌زایی به عنوان فرایند تبدیل زمین حاصلخیز به بیابان تعریف می‌شود و با از بین رفتن پوشش گیاهی، افزایش مساحت شن و ماسه و خشک شدن مناطق تالابی مشخص می‌شود. بین سال‌های ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۹ تا یک سوم رودخانه‌ها خشک شدند یا تحت تأثیر شرایط خشکسالی قرار گرفتند. مشخص شده است که بیابان‌زایی عمدتاً (تقریباً ۸۷٪) ناشی از عوامل انسانی است تا عوامل طبیعی. این عوامل انسانی شامل چرای بیش از حد دام، فرسایش خاک‌های کشاورزی، سوزاندن و تغییرات اقلیمی است. در مغولستان، بیش از ۷۰ درصد از مراتع در حال حاضر تخریب شده‌اند و سرعت رشد پوشش گیاهی پنج برابر کاهش یافته است. بین سال‌های ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۰ نیز مساحت پوشش جنگلی این کشور به میزان ۳۸۳٬۶۰۰ هکتار کاهش یافته است. دولت مغولستان کمیته ملی مقابله با بیابان‌زایی و مرکز ملی مبارزه با بیابان‌زایی را ایجاد کرده است. بین سال‌های ۱۹۹۰ تا ۲۰۰۱، دولت ۲۴٫۶ میلیون دلار را برای اجرای ۱۴ پروژه مقابله با بیابان‌زایی در مغولستان هزینه کرده است. مغولستان با دارا بودن اکوسیستم‌هایی بکر و منحصربه‌فرد، از تنوع زیستی چشمگیری برخوردار است که آن را به یکی از مناطق ارزشمند زیست‌محیطی آسیا تبدیل کرده است. این کشور زیستگاه باقیمانده‌ای از آخرین جمعیت‌های گونه‌های نادر و در معرض خطر جهان به‌شمار می‌رود و همچنین میزبان گونه‌هایی است که به‌طور انحصاری در قلمرو مغولستان زیست می‌کنند. در نتیجه، فعالیت‌هایی نظیر گسترش کشاورزی، استخراج معادن، چرای بی‌رویه دام و شکار بی‌رویه به مناطق پیش‌تر دست‌نخورده نفوذ کرده‌اند و تعادل طبیعی بسیاری از زیستگاه‌ها را برهم زده‌اند. این روند، در صورت نبود مدیریت پایدار و نظارت دقیق، می‌تواند به کاهش تنوع زیستی و از بین رفتن گونه‌های بومی منجر شود. حیات‌وحش در مغولستان به روش‌های گوناگونی شکار و بهره‌برداری می‌شود، از جمله استفاده مستقیم از گوشت و سایر محصولات حیوانی و نیز بازاریابی تجاری این حیوانات. پدیده دیگر، شکار گونه‌های نادر و باارزش توسط شکارچیان خارجی است که دارای مجوزهای ویژه هستند. دولت مغولستان اقداماتی را برای رسیدگی به مسئله از بین رفتن تنوع زیستی انجام داده است. دولت همچنین قانون حفاظت از محیط زیست مغولستان (۱۹۹۵) را تصویب کرده است که شامل آموزش‌های زیست‌محیطی، جبران خسارت‌های زیست‌محیطی، مشوق‌های اقتصادی برای حفاظت از محیط زیست و مشارکت سازمان‌های مردم‌نهاد در حفاظت است. از دیگر قوانین قابل توجه می‌توان به قانون شکار مغولستان (۱۹۹۵) که حفاظت و استفاده صحیح از حیوانات شکار شده را تنظیم می‌کند، قانون گیاهان طبیعی مغولستان (۱۹۹۵) که حفاظت و احیای گیاهان را تنظیم می‌کند و قانون آب (۱۹۹۵) که از ذخایر و کیفیت آب محافظت می‌کند، اشاره کرد. کیفیت هوای داخل ساختمان در مغولستان یک مشکل جدی است که ناشی از سوزاندن زغال‌سنگ و زیست‌توده به‌عنوان سوخت در خانه‌ها و تهویه نامناسب است. به دلیل زمستان‌های بسیار سرد مغولستان که میانگین دمای آن از نوامبر تا مارس زیر صفر است و همچنین شب‌های سرد، مردم برای گرم‌کردن خانه‌ها علاوه بر پخت‌وپز به انرژی زیادی نیاز دارند. در چادرهای سنتی مغولی (گر)، زغال‌سنگ متداول‌ترین نوع سوخت است و سوزاندن زغال‌سنگ و سایر مواد زیست‌توده مانند چوب و بقایای محصولات کشاورزی در اجاق‌های ساده باعث می‌شود میزان مونوکسید کربن و ذرات معلق در فضای داخلی به‌شدت افزایش یابد. | ## بخش 3: مسائل زیست‌محیطی در مغولستان | آلودگی هوای شهری آلودگی هوا در شهرهای مغولستان، به ویژه در اولان‌باتور، بزرگ‌ترین و پرجمعیت‌ترین شهر مغولستان، یک مشکل است. آلودگی در اولان‌باتور از انتشار گازهای گلخانه‌ای وسایل نقلیه، نیروگاه‌ها، کارخانه‌های زغال سنگ و سایر فعالیت‌های صنعتی ناشی می‌شود . تقریباً ۸۰ درصد از وسایل نقلیه در این شهر استانداردهای انتشار یا بهره‌وری سوخت را رعایت نمی‌کنند. این امر منجر به این می‌شود که وسایل نقلیه هر ساله ۷۰ تن آلاینده به هوا اضافه کنند. در طول فصل سرما، مصرف انرژی برای گرمایش افزایش می‌یابد و در نتیجه سطح آلودگی هوا نیز افزایش می‌یابد. در طول زمستان، سه نیروگاه دیزلی در اولان‌باتور ۴٫۵ میلیون متر مکعب آلاینده گازی آزاد می‌کنند. بیش از ۲۵۰ دیگ بخار سالانه ۴۰۰۰۰۰ تن زغال‌سنگ می‌سوزانند و خانه‌ها و خانه‌هایی که گرمایش دستی دارند، سالانه بیش از ۲۰۰۰۰۰ متر مکعب چوب می‌سوزانند. نشان داده شده است که ذرات معلق (ناشی از طوفان‌های گرد و غبار و آلودگی) در ماه‌های زمستان به اوج خود می‌رسند. میانگین روزانه غلظت ذرات در هوا می‌تواند از دو تا سه برابر بیشتر از استانداردهای بین‌المللی باشد. در فصول سرد، محتوای مونوکسید کربن در جو ۲ تا ۴ برابر مقدار مجاز است و بیماری‌های حاد تنفسی (مانند سل و سایر بیماری‌های ریوی) نیز در زمستان بیشتر گزارش شده است. یک جنبش مردمی شکل گرفته است که با دادخواستی پارلمانی و امضای ۷۱ هزار نفر همراه بوده و خواستار پاسخگویی در قبال سطح آلودگی هوای مغولستان است؛ سطحی که در سردترین روزها تا ۲۷ برابر بیشتر از حدود تعیین‌شده توسط سازمان جهانی بهداشت گزارش شده است. تلاش‌ها برای مقابله با آلودگی هوا در اولان‌باتور شامل اجرای سازوکارهای اعتبار کربن است. این ابتکارات با هدف تشویق تولید انرژی تجدیدپذیر و کاهش انتشار کربن انجام می‌شود و به کاهش مشکلات شدید کیفیت هوای شهر کمک می‌کند. پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱، دولت مغولستان سیاست‌هایی را اجرا کرد که به صنعت معدن اجازه می‌داد با مقررات نسبتاً اندکی برای رشد اقتصادی فعالیت کند. قانون جدید معادن در سال ۱۹۹۷، که پس از به قدرت رسیدن اتحادیه دموکرات‌های راست‌گرا در سال ۱۹۹۶ تصویب شد، موجب آزادسازی صنعت معدن از طریق کاهش محدودیت‌ها برای دریافت مجوز استخراج و اجازه مالکیت خارجی بر شرکت‌های معدنی شد. در پی آن، استخراج به‌ویژه در بخش طلا که ۶۰ درصد از کل صنعت را تشکیل می‌دهد، رشد چشمگیری یافت. با این حال، این رشد موجب بروز نگرانی‌های زیست‌محیطی شد که یکی از مهم‌ترین آن‌ها آلودگی آب است. رسوبات حاصل از معادن شامل سیانید، اسید سولفوریک و سایر سموم اغلب در حوزه‌های آبریز و سرچشمه رودخانه‌ها یافت می‌شوند. استفاده ناکارآمد از مقادیر زیاد آب برای استخراج طلا نیز موجب آلودگی بیشتر و خشک شدن نهرها شده است. معدن‌کاری به عنوان عامل آلودگی در ۲۸ رودخانه و نهر شناسایی شده و علاوه بر این، نظام پایش دولتی در محل‌های استخراج بسیار ضعیف است. در واکنش به اثرات معدن‌کاری بر کیفیت آب، جنبش رودخانه آونگی در سال ۲۰۰۱ تشکیل شد. این گروه در فعالیت‌های سازماندهی مردمی شرکت کرد و موفق شد ۳۶ مورد از ۳۷ مجوز معدن‌کاری صادر شده در امتداد رودخانه آونگی را متوقف کند. جنبش رودخانه آونگی در سال ۲۰۰۶ به دیگر جنبش‌های رودخانه‌ای پیوست تا ائتلاف حفاظت از سرزمین و آب را تشکیل دهد. HWPC در سال ۲۰۰۸ به دلیل اختلافات داخلی منحل شد، اما این سازمان سابقه‌ای را برای چگونگی ایجاد تغییر ملی توسط فعالان محلی در مغولستان ایجاد کرد. یکی از گروه‌هایی که پس از HWPC ظهور کرد، جنبش متحد رودخانه‌ها و دریاچه‌های مغولستان بود. این گروه در پیروزی در تصویب قانونی که معدن‌کاری در سرچشمه رودخانه‌ها را ممنوع می‌کرد، نقش مهمی داشت. | ## جمع‌بندی | آلودگی آب همچنین می‌تواند به تخلیه فاضلاب‌های انسانی و صنعتی تصفیه نشده و نیمه تصفیه شده مرتبط باشد.