موضوع مقاله: ژیزل فروینت | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ژیزل فروینت | مقدمه: ژیزل فروینت (؛ – ) عکاس هنری و عکاس خبری آلمانی‌الاصل اهل فرانسه بود که به خاطر عکاسی مستند و عکاسی پرتره از نویسندگان و هنرمندان شهرت داشت. | ## بخش 1: ژیزل فروینت | شناخته شده‌ترین کتاب او، عکاسی و جامعه (۱۹۷۴)، نسخهٔ گسترش یافته‌ای از پایان‌نامه مکتب‌آفرین او در سال ۱۹۳۶ است. این رساله نخستین بررسی اجتماعی-تاریخی دربارهٔ هنر عکاسی به عنوان یک رسانه دموکراتیک برای بازنمایی خود در عصر بازآفرینی فناوری بود. مشارکت عمده فروینت در عکاسی شامل استفاده از دوربین لایکا (با قابلیت قرار دادن رول‌های فیلم‌های ۳۵ میلی‌متری با ۳۶ فریم) برای روزنامه‌نگاری و گزارش‌های مستند و همچنین پیشگامی‌اش در استفاده از پوزیتیوهای کوداکروم و آگفاکالر برای پرتره‌های رنگی از نویسندگان و هنرمندان است که به او امکانِ ایجاد «سبک منحصربه‌فردی از چهره‌نگاری بی‌هوا» را داد که وی را در عالم عکاسی قرن بیستم متمایز نمود. او که در تمام عمرش به گرایش سیاسی چپی داشت، در سال ۱۹۷۷ رئیس اتحادیه عکاسان فرانسه شد. در سال ۱۹۸۱، پرتره رسمی رئیس‌جمهور فرانسه فرانسوا میتران را ثبت کرد و در سال ۱۹۸۲ به افیسیه هنر و ادب و در ۱۹۸۳ شوالیه لژیون دونور شد که یکی از بالاترین نشان‌های افتخار فرانسه است. در سال ۱۹۸۵ او نخستین عکاسی بود که با برپایی یک نمایشگاه گذشته‌نگر در موزه ملی هنر مدرن پاریس گرامی داشته شد. پدر او، یولیوس فروینت یک کلکسیونر هنری علاقه‌مند بود و ماکس اسلیوگت، کته کلویتس و ماکس لیبرمان از دوستان خانوادگی او بودند. او به عکاسی نیز علاقه داشت، از جمله آثار کارل بلوسفلت، که کلوزآپ‌های او از اجسام، مطالعه‌ای از اشکال شکال طبیعی اشیاء بود. او در دانشگاه عضو فعال یک گروه سوسیالیست دانشجویی شد و مصمم بود از عکاسی به عنوان بخشی جدایی‌ناپذیر از عملکرد سوسیالیستی خود استفاده کند. یکی از نخستین گزارش‌های او که در ۱ مه ۱۹۳۲ تصویربرداری شد، «راهپیمایی اخیر دانشجویان ضد فاشیست را نشان می‌دهد» که «به‌طور مرتب توسط گروه‌های نازی مورد حمله قرار گرفته بودند». پاریس در مارس ۱۹۳۳، یک ماه پس از به قدرت رسیدن آدولف هیتلر در آلمان، والتر بنیامین در ۳۰ مه به پاریس گریخت. او در حالی که نگاتیوهایش را دور بدنش پیچیده بود، به پاریس فرار کرد تا بتواند آنها را از سد مرزبانان عبور دهد. ژیزل و والتر بنیامین دوستی خود را در پاریس ادامه دادند و در آنجا بود که فروینت عکس مشهوری از او در حال مطالعه در کتابخانه ملی فرانسه گرفت. آنها هر دو در مورد هنر قرن ۱۹ و ۲۰ مطالعه می‌کردند و دربارهٔ آن می‌نوشتند و فروینت تحصیلات خود در سوربن را پی گرفت. اگرچه فروینت مجذوب عکاسی پرتره بود، اما هرگز این کار را به‌طور جدی انجام نداده بود و در آن زمان دوربین را صرفاً به عنوان «ابزاری برای پژوهش‌های جامعه شناختی» می‌دید. آندره مالرو نخستین کسی بود که از او خواست برای یکی از کتاب آینده‌اش، از او عکس بگیرد، نه یک پرتره رسمی معمولی، بلکه به شکلی بی‌هوا، که در آن زمان در پاریس در حال فراگیر شدن بود؛ بنابراین آنها به بهارخواب خانه رفتند. عکس‌هایی که او در آن روز از او گرفت، در دهه‌های بعد بارها توسط ناشران استفاده شد. مالرو که اکنون با او آشنایی نسبی پیدا کرده بود، از فروینت دعوت کرد تا از نخستین کنگره بین‌المللی دفاع از فرهنگ در پاریس در سال ۱۹۳۵ عکاسی مستند کند، و در آنجا بود که او با بسیاری از هنرمندان برجسته فرانسوی زمان خود آشنا شد و پس از آن از او عکس گرفت. | ## بخش 2: ژیزل فروینت | فروینت با چهره‌های ادبی مشهور همچون سیلویا بیچ مالک شکسپیر و شرکاء و آدرین مونیه مالک «خانه دوستان کتاب» دوست شد. در سال ۱۹۳۵، مونیه ازدواجی را برای مونیه با پی‌یر بلوم ترتیب داد تا مونیه بتواند ویزایی برای اقامت قانونی در فرانسه بگیرد (آنها پس از پایان جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۴۸ رسماً طلاق گرفتند). در سال ۱۹۳۶، زمانی که سیلویا بیچ به ایالات متحده آمریکا رفت، فروینت به آپارتمان مشترک مونیه و بیچ نقل مکان کرد و با مونیه رابطه شخصی نزدیکی (همراه رابطه جنسی نامشروع) پیدا کرد. فروینت دورهٔ دکترای خود را در جامعه‌شناسی و تاریخ هنر در دانشگاه سوربن در سال ۱۹۳۶، به پایان رساند و از پایان‌نامه دکترای خود را با عنوان «عکاسی در فرانسه در قرن نوزدهم» دفاع کرد که توسط «خانه دوستان کتاب» مونیه منتشر شد. مونیه «[فروینت] را به هنرمندان و نویسندگانی که جذاب‌ترین موضوعات هنری او شدند، معرفی کرد.» در اواخر همان سال، فروینت با اثر عکاسی خبری خود، «انگلستان شمالی»، که در ۱۴ دسامبر ۱۹۳۶ در مجله لایف منتشر شد، در سطح بین‌المللی شهرت یافت و تأثیرات رکود بزرگ در انگلستان را نشان داد. در آن زمان هیچ مجله‌ای در فرانسه نمی‌توانست عکس‌های رنگی منتشر کند، بنابراین کار فروند با لایف - یکی از نخستین مجلات نشر انبوه رنگی - رابطه مادام‌العمر بین عکاس و این مجله شکل گرفت. در سال ۱۹۳۸، مونیه به فروینت پیشنهاد داد که از جیمز جویس برای کتاب آینده‌اش، شب‌زنده‌داری فینگن‌ها عکس بگیرد. جویس که دوست نداشت از او عکس گرفته شود، فروینت را برای نمایش خصوصی آثار قبلی خود به آپارتمانش در پاریس دعوت کرد. او به اندازه‌ای تحت تأثیر کار فروینت قرار گرفت که به او اجازه داد از او عکاسی کند، و در یک دوره سه روزه، خودمانی‌ترین پرتره‌های جویس را در زمان اقامتش در پاریس ثبت کرد. درست بعد از اتمام جلسه عکاسی، تاکسی فروینت تصادف کرد که به دوربین‌های او آسیب رساند و فیلم‌ها همه خراب شدند. کل مجموعه عکس‌ها در نهایت در سال ۱۹۶۵ در جیمز جویس در پاریس سال‌های پایانی او اثر ژیزل فروینت و وی.بی. در سال ۱۹۳۹ و پس از «دوبار عدم پذیرش در تویستاک اسکوئر»، فروینت سرانجام اعتماد ویرجینیا وولف را به خود جلب کرد و عکس‌های رنگی نمادین خانوادهٔ وولف را که امروزه در گالری ملی پرتره به نمایش گذاشته شده، ثبت کرد. وولف حتی «موافقت کرد که لباس‌هایش را عوض کند تا ببیند کدامیک با هارمونی رنگ‌ها مناسب‌تر است و اصرار داشت که با لئونارد (و سگ اسپانیل خود پینکا) از او عکس گرفته شود. در برخی از چاپ‌ها، چهرهٔ وولف رنگ‌پریده و دارای چین و چروک است و در برخی دیگر کمی لبخند می‌زند و جوان‌تر است. این مکان مقدس ملکه بلومزبری بود که در آن مهمانی‌هایش برگزار می‌شد و دوستانش برای صرف چای می‌آمدند. با نزدیک شدن تهاجم نازی‌ها به پاریس، فروینت از پاریس به منطقه آزاد دوردونی فرار کرد. او موفق به فرار شد و قبل از بازگشت به پاریس برای مبارزه و پیوستن به گروه مقاومت با فروینت ملاقات کرد. درست قبل از شروع جنگ، والدین او سرانجام در فوریه ۱۹۳۹ از آلمان به بریتانیا گریختند و نازی‌ها تمام دارایی‌های آنها را که پیش از فرار در آلمان رها کردند بودند، مصادره کردند. | ## بخش 3: ژیزل فروینت | اوکامپو در کانون نخبگان روشنفکر آرژانتین قرار داشت و فروینت از طریق او با بسیاری از نویسندگان و هنرمندان بزرگ مانند خورخه لوئیس بورخس و پابلو نرودا آشنا شد و از آنها عکس گرفت. فروینت در حالی که در آرژانتین زندگی می‌کرد، یک شرکت نشر به نام «ادیسیونِس ویکتوریا» بنیان نهاد که کتاب‌هایی در مورد فرانسه ارائه می‌کرد. پس از جنگ، در سال ۱۹۴۶ با نمایشگاهی در مورد آمریکای لاتین و سه تن توشه جمع‌آوری‌شده برای نویسندگان و روزنامه نگاران به پاریس بازگشت. فروینت در سال ۱۹۴۷، قراردادی را با «مگنوم فوتوز» به عنوان یکی از مشارکت‌کنندگان آمریکای لاتین امضا کرد، اما در سال ۱۹۵۴، در اوج ترس سرخ و به دلیل دیدگاه‌های سوسیالیستی‌اش، دولت ایالات متحده او را عنصر نامطلوب اعلام کرد و رابرت کاپا او را مجبور به قطع روابط با مگنوم کرد تا خود و دیوید سیمور را از تحقیقات اف‌بی‌ای مصون بدارد. در سال ۱۹۵۰، گزارش تصویری او از اوا پرون آراسته به جواهرات برای مجله لایف، جنجال دیپلماتیکی بین ایالات متحده آمریکا و آرژانتین ایجاد کرد و بسیاری از حامیان پرون را ناراحت کرد—عکس‌های مجلل او بر خلاف شعارها و سیاست‌های رسمی ریاضت و ساده‌زیستی حزب بود و مجله لایف در آرژانتین در فهرست سیاه قرار گرفت و بار دیگر فروینت مجبور شد با نگاتیوهای خود از کشوری فرار کند. او در طول زندگی حرفه‌ای‌اش، بیش از ۸۰ پروژه عکاسی خبری برای لایف، تایم، ساندی تایمز، پیکچر پست، ویکلی ایلاستریتد و مجلات فرانسوی وو، پاری مچ، پوین دو وو و هنر و تزئین و همچنین مجلهٔ سوئیسی دو انجام داد. نسخه‌های بعدی به زبان‌های اسپانیایی (۱۹۷۶)، سوئدی (۱۹۷۷)، کره‌ای (۱۹۷۹)، ایتالیایی (۱۹۸۰)، کرواتی (۱۹۸۱)، ژاپنی (۱۹۸۶)، یونانی (۱۹۹۶)، و ترکی (۲۰۰۷) منتشر شد. در سال ۱۹۷۷، او رئیس فدراسیون انجمن‌های عکاسان خلاق فرانسه (سندیکای صنفی عکاسان) شد، سِمَتی که پیش از او، آنری کارتیه-برسون بر عهده داشت. در همان سال آلمان، نخستین نمایشگاه گذشته‌نگر ژیزل فروینت را به سرپرستی کلاوس هانف برپا کرد، که شامل مشارکت او در دوکومنتا ۶ نیز بود. در دهه ۱۹۷۰ آثار ژیزل فروینت در ابتدا در گالری‌های عکاسی در ایالات متحده مورد توجه قرار گرفت و سپس برپایی نمایشگاه بزرگی از آثار او در گالری سیدنی جنیس در نیویورک در سال ۱۹۷۹ سبب دستیابی به تمام ۱۸۰ عکس به‌نمایش درآمده امروزی توسط مرکز عکاسی خلاق در دانشگاه آریزونا در توسان گردید. او اکنون به‌عنوان یکی از بهترین عکاسان پرتره قرن بیستم شناخته می‌شود: پس از مرگش در پاریس «رئیس‌جمهور ژاک شیراک او را به‌عنوان یکی از 'بزرگ‌ترین عکاسان جهان تحسین کرد'». او در گورستان مون‌پارناس در پاریس در نزدیکی خانه و استودیوی عکاسی خود در پلاک ۱۲ خیابان لالان دفن شده است. یکی از شناخته‌شده‌ترین عکس‌های اولیه او، از یکی از آخرین تظاهرات‌های سیاسی خیابانی در آلمان قبل از قدرت گرفتن هیتلر است. او به خاطر پرتره‌های رنگی خود از نویسندگان و هنرمندان، از جمله ساموئل بکت، ویرجینیا وولف، جورج برنارد شاو، آنری ماتیس، مارسل دوشان و بسیاری دیگر شهرت داشت. در سال ۱۹۸۱، فروند پرتره رسمی (روتوش نشده) خود از فرانسوا میتران، رئیس‌جمهور فرانسه (۱۹۸۱–۱۹۹۵) را منتشر کرد. سوزان دیلی در آگهی ترحیم فروینت در نیویورک تایمز می‌نویسد: «[فروینت] در انتقال نگرش سوژه‌هایش تخصص داشت. هیلتون کرامر با مرور نمایشگاهی از آثار عمر او در سال ۱۹۷۹ در نیویورک تایمز نوشت که او استاد 'مستندسازی درخشان بود تا نوآوری و اصالت' خانم فروینت در مصاحبه‌ای در سال ۱۹۹۶ گفته بود که آثار سوژه‌هایش را می‌خواند و اغلب ساعت‌ها قبل از گرفتن پرتره دربارهٔ کتاب‌هایشان با آنها بحث می‌کند. | ## جمع‌بندی | در واقع، این توانایی فروینت در برقراری ارتباط با نویسندگان و هنرمندان—به‌ویژه جیمز جویس سرسخت—بود که به او این توانایی را داد تا از آنها با بی‌هوا عکس بگیرد.