موضوع مقاله: مارگاریتا سارفاتی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مارگاریتا سارفاتی | مقدمه: مارگاریتا سرفاتی (زاده ۸ آوریل ۱۸۸۰ - درگذشته ۳۰ اکتبر ۱۹۶۱) روزنامه‌نگار، منتقد هنری، حامی، مجموعه‌دار، شخصیت اجتماعی و مشاور تبلیغاتی برجسته حزب ملی فاشیست ایتالیا بود. | ## بخش 1: مارگاریتا سارفاتی | زندگی‌نامه مارگاریتا گراسینی در ونیز در یک خانواده یهودی، دختر آمدئو گراسینی و اما لوی (که پسر عمویش جوزپه لوی پدر ناتالیا گینزبورگ بود) به دنیا آمد. او دوست صمیمی جوزپه ملکیوره سارتو، که بعدها پاپ پیوس دهم شد، بود و بعدها به مقام شوالیه تاج ایتالیا نائل آمد. مارگاریتا در یک کاخ واقع در کانال گراند در ونیز بزرگ شد و توسط معلمان خصوصی آموزش دید. با این حال، او خیلی زود جذب ایده‌های سوسیالیستی شد و در سن ۱۸ سالگی از خانه والدینش فرار کرد تا با چزاره سارفاتی، وکیل یهودی اهل پادوا، ازدواج کند. در آنجا، آنها در زندگی هنری شهر برجسته شدند و میزبان سالن‌های هفتگی بودند که به مرکز جنبش‌های هنری فوتوریست و نووچنتو ایتالیانو تبدیل شد. در این گردهمایی‌ها موسولینی، ماسیمو بونتمپلی، آدا نگری و مجسمه‌سازانی مانند مداردو روسو و آرتورو مارتینی حضور داشتند. پسر بزرگ آنها، رابرت، در طول جنگ جهانی اول در ارتش ایتالیا ثبت نام کرد و در ژانویه ۱۹۱۸ در سن ۱۸ سالگی در نبرد مونته بالدو کشته شد. | ## بخش 2: مارگاریتا سارفاتی | سارفاتی، دوست شخصی و کلکسیونر خصوصیِ اومبرتو بوچونی، از رهبران راست‌گرای پیشرو، در سال ۱۹۱۱ با بنیتو موسولینی (سه سال از خودش کوچک‌تر) آشنا شد و با او رابطه‌ای را آغاز کرد. این کتاب اولین بار در سال ۱۹۲۵ در بریتانیا با عنوان «زندگی بنیتو موسولینی» منتشر شد؛ سال بعد در ایتالیا با عنوان «دوکس» منتشر شد. به دلیل شهرت موسولینی و آشنایی نویسنده با دیکتاتور، این کتاب با موفقیت روبرو شد. سارفاتی در نقاشی‌های دیواری گویدو کادورین در (که اکنون گراند هتل پالاس نامیده می‌شود) واقع در خیابان ونتو شماره ۷۰، رم، به یادگار مانده است. او با اشاره به دخترش که در نقاشی‌های دیواری با او به تصویر کشیده شده است، اظهار داشت: «من و فیامتا می‌خواستیم در نقاشی‌های دیواری سالن به جاودانگی برسیم.» سارفاتی از سال ۱۹۲۲ تا ۱۹۳۸، زمانی که موسولینی تسلیم فشار آلمان شد و از طریق «مانیفست نژاد» قوانین نژادی را وضع کرد، بر سیاست‌های موسولینی تأثیر داشت؛ تا آن زمان، سیاست‌های دولت فاشیستی یهودستیزانه نبود و فهرست‌های عضویت حزب برای یهودیان باز بود. از سال ۱۹۲۷ او با مجله ایتالیایی مستقر در هایدلبرگ که با حمایت موسولینی تأسیس شده بود، همکاری می‌کرد. در سال ۱۹۲۲، گروه نووچنتو به آنسلمو بوچی، لئوناردو دودرویل، آشیل فونی، جیان امیلیو مالربا، پیترو ماروسیگ، اوبالدو اوپی و ماریو سیرونی گسترش یافت. | ## بخش 3: مارگاریتا سارفاتی | او با نمایندگان بیشتری از فراماسونری ایتالیا ارتباط و آشنایی شخصی داشت، که موسولینی تأیید می‌کرد که به شدت با آنها مدارا می‌کند. تا سال ۱۹۳۰، سارفاتی به کاتولیک گروید و متوجه شد که موسولینی با زنان جوان‌تر به او خیانت می‌کند و او را از هرگونه نفوذی که داشت، محروم کرد. تا سال ۱۹۳۸، با اعمال قوانین نژادی، او ایتالیا را ابتدا به سوئیس و سپس به تنهایی به آرژانتین و اروگوئه ترک کرد. پس از جنگ، در سال ۱۹۴۷، سارفاتی به کشور خود بازگشت و بار دیگر به نیرویی تأثیرگذار در هنر ایتالیا تبدیل شد. فرزندانش که در ایتالیا باقی مانده بودند، از جنگ جان سالم به در بردند، اما خواهرش به همراه همسرش به نیروهای فاشیست تحویل داده شدند و در راه آشویتس جان باختند. در فرهنگ عامه سوزان ساراندون، بازیگر، نقش سارفاتی را در فیلم «گهواره تکان خواهد خورد» محصول ۱۹۹۹ به نویسندگی و کارگردانی تیم رابینز، همراه قدیمی ساراندون در آن زمان، بازی کرد. مارگریتا سارفاتی توسط باربارا چیچیارلی در درام تاریخی ۲۰۲۵ موسولینی: پسر قرن تفسیر شده است. | ## جمع‌بندی | تقصیر من: موسولینی آنطور که من او را شناختم، شهر نیویورک: انتشارات انیگما، (۲۰۱۴) [۱۹۴۵]، ویرایش و حاشیه‌نویسی شده با تفسیر توسط برایان آر.