aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: مناظره بین زمستان و تابستان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مناظره بین زمستان و تابستان | مقدمه: مناظره بین زمستان و تابستان یا اسطوره اِمِش و اِنتِن یکی از اسطوره‌های آفرینش سومری است که به گونه ادبی «مناظره‌های سومری» تعلق دارد. | ## بخش 1: مناظره بین زمستان و تابستان | این اثر بر روی لوح‌های رسی در اواسط تا اواخر هزاره سوم پیش از میلاد نوشته شده‌است. داستان به شکل چکامه‌ای رقابتی میان دو برادر به نام‌های اِمِش (تابستان) و اِنتِن (زمستان) روایت می‌شود که هر یک برتری خود را در برابر دیگری ادعا می‌کند. نمونه‌های دیگر این‌گونه ادبی عبارت‌اند از مناظره بین گوسفند و غله و مناظره بین پرنده و ماهی. انلیل، خدای بزرگ سومری، سرانجام داوری می‌کند و زمستان را برنده مناظره اعلام می‌کند. | ## بخش 2: مناظره بین زمستان و تابستان | سرنوشت هر یک از آنان تعیین می‌شود: تابستان شهرها و روستاها را بنیان می‌نهد و محصول فراوان به ارمغان می‌آورد و زمستان سیلاب‌های بهاری و آب فراوان برای آبیاری فراهم می‌کند. دو برادر هدایای خود را به «اِ-نَمتیلا» (خانه زندگی انلیل) می‌برند و در آنجا مناظره‌ای دربارهٔ برتری‌های خود آغاز می‌کنند. تابستان ادعا می‌کند که زمستان مردم را به سرما و سختی دچار می‌سازد و زمستان پاسخ می‌دهد که بر آبیاری فرمان می‌راند و انبارهای غله را انباشته کرده‌است. سرانجام انلیل زمستان را پیروز مناظره اعلام می‌کند و دو برادر با یکدیگر آشتی می‌کنند. | ## بخش 3: مناظره بین زمستان و تابستان | بِنت آلستر توضیح می‌دهد که زمستان بر تابستان چیره می‌شود زیرا آبی را فراهم می‌کند که برای کشاورزی در اقلیم گرم بین‌النهرین باستان ضروری بوده‌است. پیوندهای ادبی ساموئل نوآ کریمر اشاره کرده‌است که این اسطوره نزدیک‌ترین متن موازی سومری با داستان هابیل و قابیل در سفر پیدایش است. همچنین پژوهشگران شباهت‌هایی میان ساختار مناظره‌ای این اثر و گفت‌وگوهای ایوب با یارانش در سفر ایوب یافته‌اند. | ## جمع‌بندی | وِست نیز همانندی‌هایی با افسانه «مناظره بین زمستان و بهار» از ازوپ مشاهده کرده‌است.
موضوع مقاله: انمرکار و ان‌سوحگیرانا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # انمرکار و ان‌سوحگیرانا | مقدمه: انمرکار و ان‌سوحگیرانا (همچنین شناخته‌شده با نام انمرکار و انسوخکشدانا) متنی در ادبیات سومری است که دنبالهٔ داستان انمرکار و فرمانروای ارته به‌شمار می‌رود. | ## بخش 1: انمرکار و ان‌سوحگیرانا | این اثر دومین متن از مجموعهٔ چهارگانه‌ای است که رقابت‌های آراتا با انمرکار، فرمانروای اونوگ و کولابا، و جانشین او لوگالباندا، پدر گیلگمش، را بازمی‌گوید. در این متن برای نخستین بار نام فرمانروای آراتا آشکار می‌شود که در متن پیشین ذکر نشده بود. داستان بر محور پیکار جادویی و دیپلماتیک میان دو شهر اونوگ و آراتا استوار است و نقش ایزدبانو اینانا در آن برجسته است. | ## بخش 2: انمرکار و ان‌سوحگیرانا | چکیده داستان با مقدمه‌ای کوتاه آغاز می‌شود که نام فرمانروای آراتا، انسوخکشدانا، و نیز نام وزیران هر دو فرمانروا را معرفی می‌کند: «انسیگاریا» وزیر انسوخکشدانا و «نامنا-توما» وزیر انمرکار. انسوخکشدانا پیامی تهدیدآمیز برای انمرکار می‌فرستد و از او می‌خواهد تسلیم آراتا شود و مدعی می‌شود که پیوندش با ایزدبانو اینانا از پیوند انمرکار برتر است. انمرکار در پاسخ، ادعاهای او را رد می‌کند و می‌گوید اینانا در پرستشگاه او می‌ماند و حتی برای پنج یا ده سال به آراتا نخواهد رفت. | ## بخش 3: انمرکار و ان‌سوحگیرانا | پس از شکست دیپلماتیک انسوخکشدانا، جادوگری به نام «اورگیرینونا» از سرزمین شکست‌خوردهٔ خمازی به آراتا می‌آید و به وزیر انسیگاریا قول می‌دهد که انمرکار را به تسلیم وادارد. او به اِرِش، شهر نیسابا، می‌رود و به شیوه‌ای جادویی به دام‌های انمرکار آسیب می‌رساند. چوپانان به درگاه اوتو، خدای خورشید، دعا می‌کنند و جادوگر زنی از اِرِش به نام «ساگبورو» ظاهر می‌شود. | ## جمع‌بندی | ساگبورو در رشته‌ای از رقابت‌های جادویی بر اورگیرینونا چیره می‌شود: هر بار که او جانوری را با افکندن تخم ماهی از آب بیرون می‌آورد، ساگبورو درنده‌ای را به همان شیوه پدیدمی‌آورد که جانور او را می‌بلعد.
موضوع مقاله: لوگالباندا در غار کوهستان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لوگالباندا در غار کوهستان | مقدمه: موزهٔ سلیمانیه، کردستان عراق لوگالباندا در غار کوهستان (همچنین لوگالباندا یکم یا لوگالباندا در بیابان) یک روایت اسطوره‌ای سومری است. | ## بخش 1: لوگالباندا در غار کوهستان | این داستان یکی از چهار روایت شناخته‌شده‌ای است که به چرخه درگیری‌های میان انمرکار، پادشاه اوروک، و پادشاهی بی‌نام از سرزمین آراتا تعلق دارد. دنبالهٔ این داستان روایتی است با نام لوگالباندا و پرندهٔ آنزو که این دو با هم یک داستان کامل را تشکیل می‌دهند. پژوهشگران بر این باورند که این متون در دورهٔ سلسله سوم اور (سدهٔ بیست‌ویکم پیش از میلاد) سروده شده‌اند، هرچند نزدیک به همهٔ نسخه‌های بازمانده از دورهٔ ایسین-لارسا (سده‌های بیستم تا هجدهم پیش از میلاد) به دست آمده‌اند. | ## بخش 2: لوگالباندا در غار کوهستان | لوح‌های دربردارندهٔ این داستان‌ها در جای‌جای جنوب عراق و به‌ویژه در شهر نیپور یافت شده‌اند و بخشی از برنامهٔ آموزشی مدارس کاتبان سومری در دورهٔ بابل کهن (سده‌های بیستم تا هفدهم پیش از میلاد) بوده‌اند. او سپاه خود را گرد می‌آورد و به سوی آراتا که در بلندی‌های شرقی جای دارد لشکر می‌کشد. در میان سربازان لوگالباندا نیز حضور دارد که به بیماری سختی دچار می‌شود و برادرانش او را با اندکی آذوقه در غاری رها می‌کنند تا زنده بماند یا بمیرد.Vanstiphout, H. | ## بخش 3: لوگالباندا در غار کوهستان | p.1 لوگالباندا دو روز بیمار می‌افتد و نزد ایزدان شمش، اینانا و نانا نیایش می‌کند و سرانجام شفا می‌یابد. چند روز پس از آن یک گاو وحشی و دو بز کوهی شکار می‌کند و سپس خوابی می‌بیند که در آن فرمان قربانی کردن این جانوران به او داده می‌شود و او چنین می‌کند. جایگاه ادبی در سنت‌های جداگانهٔ سومری، به‌ویژه در فهرست پادشاهان سومری، لوگالباندا جانشین انمرکار بر تخت اوروک شناخته می‌شود، اما در این داستان‌ها چنین اشاره‌ای نیست و لوگالباندا تنها یکی از سربازان انمرکار است. | ## جمع‌بندی | p.15-17 در میان روایات ادبی سومری، «لوگالباندا در بیابان» و دنبالهٔ آن «لوگالباندا و پرندهٔ آنزو» با درازای مجموعاً ۱۰۰۰ سطر و نمادپردازی پیچیده و عناصر نیرومند اسطوره‌ای از پرداخته‌ترین و پیچیده‌ترین متون دورهٔ خود به‌شمار می‌روند.
موضوع مقاله: لوگالباندا و مرغ آنزو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لوگالباندا و مرغ آنزو | مقدمه: لوگالباندا و مرغ آنزو (همچنین لوگالباندا ۲ یا بازگشت لوگالباندا) یک روایت اسطوره‌ای سومری است. | ## بخش 1: لوگالباندا و مرغ آنزو | این داستان بخش دوم از روایت‌های پیرامون قهرمان لوگالباندا است و بخش نخست آن با نام لوگالباندا در غار کوهستان شناخته می‌شود. این دو داستان بخشی از یک چرخه چهارگانه هستند که درگیری‌های میان انمرکار، شاه اوروک، و شاه آراتا را بازگو می‌کنند. | ## بخش 2: لوگالباندا و مرغ آنزو | متن‌های این داستان به دوره سلسله سوم اور (سده بیست‌ویکم پیش از میلاد) بازمی‌گردند، اما بیشتر نسخه‌های بازمانده از دوره ایسین-لارسا (سده‌های بیستم تا هجدهم پیش از میلاد) هستند. لوگالباندا با این توانایی تازه به همراهانش می‌رسد که شهر آراتا را در محاصره دارند. | ## بخش 3: لوگالباندا و مرغ آنزو | اما انمرکار پس از یک سال ناکامی در محاصره، تصمیم می‌گیرد از اینانا که در اوروک است یاری بخواهد. | ## جمع‌بندی | سرانجام لوگالباندا داوطلب این سفر می‌شود و فاصله هفت رشته‌کوه را در یک روز می‌پیماید.
موضوع مقاله: انگیم | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # انگیم | مقدمه: انگیم (به سومری: ) با عنوان «بازگشت نینورتا به نیپور» چکامه‌ای اسطوره‌ای و ستایشی در ۲۱۰ سطر از ادبیات بین‌النهرین باستان است که بازگشت نینورتا، ایزد جنگاور، را از لشکرکشی به کوهستان‌ها به نیپور بازمی‌گوید. | ## بخش 1: انگیم | در این سروده، نینورتا از پیروزی‌هایش بر «سرزمین‌های شورشی» در برابر انلیل در معبد اکور می‌بالد و سپس به پرستشگاه اشومشه بازمی‌گردد تا «فرمانروایی و اقتدار خود را آشکار سازد». این حماسهٔ کهن سومری در هزارهٔ دوم پیش از میلاد با برگردان میان‌سطری به اکدی همراه شد. درونمایه و متن سه نسخه از نیپور این سروده را «شیر-گید-دا» (šìr-gíd-da) یعنی «سرود بلند» نینورتا نامیده‌اند که واژهٔ «بلند» شاید به کوک ساز همراه سرود اشاره دارد. | ## بخش 2: انگیم | متن به‌صورت تک‌زبانهٔ سومری از دورهٔ بابل کهن در نیپور برجای مانده و پس از آن نسخه‌های دوزبانه از دوره‌های کاسی، آشوری میانه و نوآشوری و نوبابلی شناخته شده‌است. انگیم همراه با سرودهٔ همتایش، لوگال-اِ، تنها سرودهٔ سومری غیر از افسون‌ها و ضرب‌المثل‌هاست که از دورهٔ بابل کهن تا هزارهٔ نخست پیش از میلاد در سنت ادبی برجای مانده‌است. شمار این غنیمت‌ها یادآور یازده هیولای فرزندان تیامات در انوما الیش است که مردوک بر آن‌ها چیره شده بود. | ## بخش 3: انگیم | از جمله این غنیمت‌ها: گاوهای وحشی، قوچ شش‌سر، بَشمو، کوساریکو، پرندهٔ آنزو و مار هفت‌سر بودند. نوسکو به او هشدار می‌دهد که ایزدان و آنوناکی را ترسانده و اگر آرام‌تر رفتار کند، انلیل به او پاداش خواهد داد. در معبد اکور، نینورتا غنیمت‌هایش را به ایزدان — از جمله برادرش سین، پدرش انلیل و مادرش نین‌لیل — نشان می‌دهد و سپس در سرودی بلند خود را می‌ستاید تا آیین پرستش ویژه‌ای برایش برپا شود. | ## جمع‌بندی | کاربرد کهن این متن روشن نیست؛ شاید در مراسم آیینی مانند جابه‌جایی سالانهٔ پیکرهٔ نینورتا میان پرستشگاه‌های اشومشه و اکور خوانده می‌شده‌است.
موضوع مقاله: سرود آگوشایا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سرود آگوشایا | مقدمه: موزه خاور نزدیک برلین سرود آگوشایا یا آواز آگوشایا یک اثر ادبی بابلی کهن به زبان اکدی است که در ستایش ایزدبانو ایشتار سروده شده‌است. | ## بخش 1: سرود آگوشایا | این اثر بر روی دو لوح گلی بدون تبار مشخص بر جای مانده و گمان می‌رود که برای پادشاه حمورابی (فرمانروایی در حدود ۱۷۹۲ تا ۱۷۵۰ پیش از میلاد) به عنوان سرودی حماسی سروده شده باشد. ایشتار، ایزدبانوی باروری و جنگ، با رفتارهای وحشیانه و سرکش خود خدایان را به هراس می‌افکند. | ## بخش 2: سرود آگوشایا | ایزد اِآ که از رفتار ایشتار خشمگین شده، موجودی به نام صالتوم (به معنای «ستیزه») را از چرک زیر ناخن‌هایش می‌آفریند تا حریف او باشد؛ این مضمون یادآور آفرینش انکیدو در حماسه گیلگمش است. با رام شدن ایشتار، اِآ برگزاری جشنواره‌ای سالانه برای ایشتار را پیشنهاد می‌کند و بدین ترتیب خاستگاه رقص چرخشی «گوشتوم» که در جشن‌های ایشتار اجرا می‌شد توضیح داده می‌شود. | ## بخش 3: سرود آگوشایا | سرود در ده بند (به اکدی: ، به اکدی: ) و شش تناوب‌خوانی (به اکدی: ) تنظیم شده‌است. | ## جمع‌بندی | لوح دوم (لوح ب) در ستون پنجم، سطر بیست‌وششم، درخواست زندگی جاودانه برای حمورابی را دربردارد.
موضوع مقاله: هوانگدی یین‌فوجینگ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # هوانگدی یین‌فوجینگ | مقدمه: هوانگدی یین‌فوجینگ یا به‌کوتاهی یین‌فوجینگ یک متن مقدس تائوئیستی است که پیدایش آن به سدهٔ هشتم میلادی بازمی‌گردد و با اخترشناسی چینی و کیمیاگری درونی (نیدان) پیوند دارد. | ## بخش 1: هوانگدی یین‌فوجینگ | افزون بر این، هوانگدی یین‌فوجینگ نام یک متن فنگ‌شویی دربارهٔ راهبرد نظامی نیز هست. متن و زمان نگارش از متن تائوئیستی هوانگدی یین‌فوجینگ دو نسخه بر جای مانده‌است: نسخهٔ کوتاه‌تر با ۳۳۲ نویسهٔ چینی در یک بخش و نسخهٔ بلندتر با ۴۴۵ نویسه در سه بخش. هر دو نسخه به تناظرهای کیهان‌شناختی، دائوی آسمان، یین و یانگ و وو شینگ می‌پردازند. | ## بخش 2: هوانگدی یین‌فوجینگ | این متن از مهم‌ترین آثار کلاسیک چینی در سنت تائوئیستی شمرده می‌شود و از نظر اهمیت تنها پس از دائودِجینگ جای می‌گیرد. بر پایهٔ روایت سنتی، در سال ۴۴۱ میلادی کو چیانژی اصلاح‌گر تائوئیست این متن را در غاری نزدیک کوه سونگ پنهان کرد و لی چوان آن را یافت و همراه با شرح خود منتشر ساخت. در دوران دودمان سونگ، مکتب کوانژن این متن را در شمار آثار معتبر کیمیاگری درونی پذیرفت و شرح‌های گوناگونی بر آن نوشته شد. | ## بخش 3: هوانگدی یین‌فوجینگ | در دورهٔ دودمان چینگ نیز لیو ییمینگ (به چینی: )، یازدهمین پدرسالار فرقهٔ لونگ‌من، شرحی دانشمندانه بر آن نگاشت. برگردان‌ها هوانگدی یین‌فوجینگ به زبان‌های گوناگونی از جمله انگلیسی، فرانسوی، آلمانی، روسی و ژاپنی ترجمه شده‌است. | ## جمع‌بندی | نخستین برگردان‌های انگلیسی در دوره ویکتوریا منتشر شدند؛ فردریک بالفور در سال ۱۸۸۴ و جیمز لگ در سال ۱۸۹۱ آن را به انگلیسی ترجمه کردند.
موضوع مقاله: شی‌شنگ‌جینگ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # شی‌شنگ‌جینگ | مقدمه: شی‌شنگ‌جینگ یک متن تائوئیستی متعلق به اواخر سدهٔ پنجم میلادی است که خاستگاه آن صومعهٔ لوگوان (樓觀) در نزدیکی چانگ‌آن، پایانهٔ خاوری جاده ابریشم، بوده‌است. | ## بخش 1: شی‌شنگ‌جینگ | بر پایهٔ سنت تائوئیستی، لوگوان نزدیک جایی بود که لائوتسه اثر دائو ده جینگ را به یین‌شی (尹喜)، نگهبان گذرگاه، آموخت. این متن ادعا می‌کند اصول تائوئیستی را که لائوتسه پیش از رفتن به هند به یین‌شی سپرد، ثبت کرده‌است. | ## بخش 2: شی‌شنگ‌جینگ | زمان نگارش اصلی این اثر نامشخص است و پژوهشگران آن را به «اواخر سدهٔ پنجم» یا «سدهٔ ششم» میلادی نسبت می‌دهند. این متن با دو نام دیگر نیز شناخته می‌شود: «لائوجون شی‌شنگ‌جینگ» (老君西昇經) به معنای «کتاب فرازرفتن لائوجون به باختر» و «شی‌شنگ‌جی» (西升記) به معنای «یادنامهٔ فرازرفتن به باختر». | ## بخش 3: شی‌شنگ‌جینگ | پیوند با هوآهوجینگ شی‌شنگ‌جینگ از نظر متنی با «هوآهوجینگ» (化胡經) پیوند دارد؛ متنی که مدعی بود لائوتسه به هند سفر کرد و در آنجا بودیسم را بنیان نهاد. بودائیان چینی این ادعا را که لائوتسه همان گوتاما بودا بود به‌شدت رد کردند و هر دو متن را جعلی دانستند. | ## جمع‌بندی | بخش نخست زمینهٔ کلی داستان و مشق یین‌شی را شرح می‌دهد؛ بخش دوم به جایگاه تائو در جهان می‌پردازد؛ بخش سوم آموزش‌های نظری و عملی از جمله مراقبه را دربرمی‌گیرد؛ بخش چهارم دربارهٔ برآیندهای این مشق و زندگی فرزانه‌وار است؛ و بخش پنجم به مفهوم «بازگشت» (فان 反) و بازگشت همه‌چیز به سرچشمهٔ خود اختصاص دارد.
موضوع مقاله: هوآهوجینگ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # هوآهوجینگ | مقدمه: هوآهوجینگ (به چینی: ) یک نوشتار تائوئیستی است که به‌گونهٔ سنتی به لائوتسه نسبت داده می‌شود. | ## بخش 1: هوآهوجینگ | از این اثر هیچ نسخهٔ کاملی بر جای نمانده‌است و تنها بخش‌هایی از آن در نسخهٔ خطی ناقصی که در غارهای موگای در دون‌هوانگ چین کشف شده یافت می‌شود. نام کامل و احترامی این اثر به معنای «کلاسیک والای گنجینهٔ مینوی لائوتسه در دگرگون‌سازی بربرها» است. | ## بخش 2: هوآهوجینگ | بر پایهٔ سنت تائوئیستی، لائوتسه این اثر را با هدف گرواندن بوداییان به تائوئیسم نگاشت. تائوئیست‌ها از هوآهوجینگ برای پشتیبانی از این ادعا بهره می‌بردند که لائوتسه پس از ترک چین به سوی باختر تا هند رفت و در آنجا بودا را به کیش خود درآورد یا خود بودا شد و بدین‌سان بودیسم شاخه‌ای دگرگون‌شده از تائوئیسم بود. | ## بخش 3: هوآهوجینگ | پیشینه و اصالت برخی پژوهشگران هوآهوجینگ را جعلی می‌دانند؛ زیرا هیچ اشاره‌ای تاریخی به آن پیش از آغاز سدهٔ چهارم میلادی وجود ندارد. | ## جمع‌بندی | گمان می‌رود که وانگ فو (به چینی: )، راهب تائوئیست، نخستین گردآورندهٔ این اثر در نزدیک به ۳۰۰ میلادی بوده باشد.Louis Komjathy (2004:48) در سال ۷۰۵ میلادی، امپراتور ژونگ‌زونگ از دودمان تانگ پخش این نوشتار را ممنوع کرد.Weinstein (1987:47–48) در سدهٔ سیزدهم میلادی، منگوقاآن فرمان داد همهٔ نسخه‌های آن نابود شود؛ این فرمان پس از آن صادر شد که تائوئیست‌ها در مناظره‌ای با بوداییان شکست خوردند.Homes Welch (1957:152) نسخهٔ خطی دون‌هوانگ بخش‌هایی از فصل‌های ۱، ۲، ۸ و ۱۰ هوآهوجینگ در میان نسخه‌های خطی دون‌هوانگ یافت شده و در تایشو تریپیتاکا، نسخهٔ خطی ۲۱۳۹ نگهداری می‌شود.
موضوع مقاله: بائوپوتزی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # بائوپوتزی | مقدمه: این کتاب به دو بخش اصلی تقسیم می‌شود: «فصل‌های درونی» که به آموزه‌های باطنی تائوئیسم می‌پردازد و «فصل‌های بیرونی» که برای درک عموم نوشته شده‌است. | ## بخش 1: بائوپوتزی | فصل‌های درونی درونمایه‌هایی چون شیوه‌های دستیابی به جاودانگی (سن نین)، کیمیاگری چینی، اکسیرها و شیطان‌شناسی را بررسی می‌کنند. فصل‌های بیرونی به ادبیات چینی، قانون‌گرایی، سیاست و جامعه از دیدگاه کنفسیوس‌گرایی می‌پردازند. بائوپوتزی به معنای «استادی که سادگی را در آغوش می‌گیرد» است و از سه واژهٔ چینی ترکیب شده‌است: «بائو» به معنای «در آغوش گرفتن»؛ «پو» به معنای «چوب نتراشیده» که استعاره‌ای تائویی برای سرشت ناب آدمی است؛ و «تزی» (子) به معنای «استاد». | ## بخش 2: بائوپوتزی | پیشینه و ساختار گه هونگ نگارش بائوپوتزی را در دوران جیانوو (به چینی: )، ۳۱۷–۳۱۸ میلادی، هنگامی که امپراتور یوان جین دودمان جین شرقی را بنیان نهاد، به پایان رساند. بائوپوتزی از ۷۰ فصل (به چینی: ) تشکیل شده‌است: ۲۰ «فصل درونی» و ۵۰ «فصل بیرونی». جوزف نیدم آن را «نه یک کتاب بلکه دو کتاب با درونمایه‌های کاملاً متفاوت» توصیف کرده‌است. | ## بخش 3: بائوپوتزی | این دو بخش تا پیش از چاپ «دائوزانگ» (به چینی: «فرنامهٔ تائویی») در دوران دودمان مینگ (۱۴۴۴–۱۴۴۵ میلادی) به‌صورت جداگانه انتشار می‌یافتند. فصل‌های درونی شیوه‌های دستیابی به جاودانگی را شرح می‌دهند که دربرگیرندهٔ کیمیاگری درونی (به چینی: ) و کیمیاگری بیرونی (به چینی: )، مراقبه، گیاه‌درمانی و طلسم‌نویسی است. | ## جمع‌بندی | فصل‌های بیرونی جستارهایی دربارهٔ فلسفه چینی، اخلاق، سیاست و جامعهٔ دودمان جین هستند و زندگی‌نامهٔ خودنوشت گه هونگ را نیز دربرمی‌گیرند.
موضوع مقاله: هنری اسپنسر اشبی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # هنری اسپنسر اشبی | مقدمه: هنری اسپنسر اشبی (؛ – ) مجموعه‌دار کتاب، نویسنده و کتاب‌شناس اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. | ## بخش 1: هنری اسپنسر اشبی | شهرت او عمدتاً به‌واسطه کتاب‌شناسی عظیم و پنهانیِ سه‌جلدی‌اش دربارهٔ ادبیات اروتیک است که با نام مستعار «پیزانوس فراکسی» منتشر گشت. زندگی اَشبی در سات‌ارک لندن به دنیا آمد؛ او فرزند رابرت و فرانسیس اشبی (با نام خانوادگی پدری اسپنسر) بود. برادرِ الیزابت، چارلز لاوی (۱۸۴۲–۱۹۲۸)، وارث شرکت شد و به سیاستمداری در آلمان بدل گشت. خانواده اشبی صاحب یک پسر (طراح مشهور، چارلز رابرت اشبی، متولد ۱۸۶۳) و سه دختر بودند.A. در حالی که او محافظه‌کارتر می‌شد، خانواده‌اش از جنبش‌های ترقی‌خواهی آن دوران پیروی می‌کردند. او تحت تأثیر دوستی با دیپلمات بلژیکی، ژوزف اکتاو دلپیر، گردآوری آثار اروتیک خود را با خرید از آمستردام، بروکسل و پاریس پیش برد. | ## بخش 2: هنری اسپنسر اشبی | اشبی بخشی از یک محفل فکری غیررسمی متشکل از جنتلمن‌های انگلیسی بود که دربارهٔ مسائل جنسی با صراحتی سخن می‌گفتند که با آداب و رسوم عصر ویکتوریا در تضاد بود؛ این محفل افرادی چون ریچارد فرانسیس برتون، ریچارد مونکتون میلنز، نخستین بارون هوتون، الگرنون چارلز سوینبرن و دیگران را در بر می‌گرفت. وی با نام‌های مستعار «فراکسینوس» (به معنای زبان‌گنجشک/Ash) و «آپیس» (به معنای زنبور/Bee) دربارهٔ مسائل جنسی می‌نوشت و گاه آن‌ها را در قالب «پیزانوس فراکسی» با هم ترکیب می‌کرد. اشبی در وصیت‌نامه خود، تمام مجموعه کتابش را برای موزه بریتانیا به ارث گذاشت، با این شرط که آثار اروتیک باید در کنار موارد متعارف‌تر پذیرفته شوند. از آنجا که هیئت امنای موزه خواهان آثار مرتبط با سروانتس بودند، تصمیم گرفتند کل میراث را بپذیرند، هرچند این کار بدون اکراه نبود. به امنا اجازه داده شد که اگر نسخه‌ای تکراری از کتابی داشتند، آن را نابود کنند؛ اما در نهایت آن‌ها بسیار فراتر رفته و شش صندوق از «مواد توهین‌آمیز که هیچ ارزش یا جذابیتی نداشتند»، از جمله آثار اروتیک ارزان‌قیمتِ دوران ویکتوریا را نابود کردند.Chambers, David. مشهورترین آثار اشبی، سه کتاب‌شناسی او دربارهٔ آثار اروتیک بودند: فهرست کتب ممنوعه: شامل یادداشت‌های زیست‌نامه‌ای، کتاب‌شناختی، تصویرشناختی و انتقادی پیرامون کتب غریب و نایاب، به قلم پیزانوس فراکسی. | ## بخش 3: هنری اسپنسر اشبی | (این نام از فهرست کتاب‌های ممنوعه کلیسای کاتولیک، یعنی ایندکس لیبرورُم پروهیبیتوروم وام گرفته شده است). یک نسخه فاکسیمیله (چاپ عکسی) در سال ۱۹۶۰ توسط انتشارات چارلز اسکیلتون در لندن، «محدود به ۳۹۵ نسخه» به چاپ رسید (ص ۵۴۳). صد کتاب مستور: شامل یادداشت‌های زیست‌نامه‌ای، تصویرشناختی و انتقادی پیرامون کتب غریب و نایاب. سلسله کتب مکتوم: شامل یادداشت‌های زیست‌نامه‌ای، تصویرشناختی و انتقادی پیرامون کتب غریب و نایاب. | ## جمع‌بندی | میراث اشبی موضوع زندگی‌نامه‌ای در سال ۲۰۰۱ به قلم ایان گیبسون با عنوان «اروتومانیاک» بود.
موضوع مقاله: شیانگ ار | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # شیانگ ار | مقدمه: شیانگ ار یک شرح و تفسیر بر کتاب دائو ده جینگ است که به‌عنوان یکی از کهن‌ترین متون بازمانده از فرقهٔ استادان آسمانی در تائوئیسم شناخته می‌شود. | ## بخش 1: شیانگ ار | پیشینه شیانگ ار به احتمال زیاد میان سال‌های ۱۹۰ تا ۲۲۰ میلادی نوشته شده‌است؛ دوره‌ای که استادان آسمانی حکومتی دینی را در سی‌چوان برقرار کرده بودند. نسخهٔ موجود این اثر در آغاز سدهٔ بیستم میلادی در غارهای بودایی موگای در دون‌هوانگ کشف شد و بخشی از مجموعه‌ای بود که همراه اورل اشتاین به لندن منتقل شد. | ## بخش 2: شیانگ ار | با این حال تنها شرح فصل‌های سوم تا سی‌وهفتم دائو ده جینگ در این نسخه باقی مانده و بخش دوم آن از میان رفته‌است. بر پایهٔ این متن، بدن انسان جایگاه ارواحی است که در حضور چی زنده می‌مانند و برای رسیدن به جاودانگی باید این ارواح درونی را پرورش داد و نگاه داشت. | ## بخش 3: شیانگ ار | این متن همچنین از آداب جنسی تائوئیسم انتقاد می‌کند و خوانندگان خود را از انجام آن‌ها بازمی‌دارد. | ## جمع‌بندی | بر پایهٔ این متن، حاکمان باید جامعه را بر الگوی تائوئیسم بنا کنند؛ جامعه‌ای که نه بر آز ثروت و شهرت بلکه بر بیم و احترام نسبت به آسمان استوار باشد.
موضوع مقاله: زووانگ‌لون | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # زووانگ‌لون | مقدمه: زوُوانگ‌لون (به چینی: ) یک متن مراقبه‌ای تائوئیستی است که سیما چنگژن (۶۴۷–۷۳۵)، پدرسالار مکتب شانگ‌چینگ، آن را نگاشته‌است. | ## بخش 1: زووانگ‌لون | تائوئیسم در دوران دودمان تانگ (۶۱۸–۹۰۷) بسیاری از شیوه‌های بودایی را در خود جای داد و زوُوانگ‌لون روش‌های مراقبه‌ای تائوئیستی مانند «زوُوانگ» (نشستن و فراموشی) و «گوان» (مشاهده) را با شیوه‌های بودایی «شَمَتَه» (آرامش) و «ویپَشیَنا» (بینش) و نیز مفهوم کنفوسیوسی «ژنگ‌شین چنگ‌یی» (راست‌کردن دل و پاک‌کردن نیّت) درآمیخت. او از تبار خاندان شاهی دودمان جین (۲۶۶–۴۲۰) بود و خانواده‌اش دانش‌پژوهان بلندپایه‌ای را در بر می‌گرفت. | ## بخش 2: زووانگ‌لون | سیما با آنکه آموزش سنّتی در کلاسیک‌های کنفوسیوسی را پشت سر گذاشت، به تائوئیسم گرایید و در سال ۶۶۹ در مکتب شانگ‌چینگ (بالاترین روشنایی) دستیاری یافت. او در سال ۶۸۴ به مقام استاد بزرگ شانگ‌چینگ رسید و نزد دربار و اشراف محبوبیت فراوانی یافت. | ## بخش 3: زووانگ‌لون | ## جمع‌بندی | جینگ‌شین (敬信) «احترام و ایمان» دوان‌یوان (斷緣) «بریدن از کارما» شوُشین (收心) «مهار ذهن» جیان‌شی (簡事) «رها شدن از امور» ژن‌گوان (真觀) «مشاهدهٔ راستین» تای‌دینگ (泰定) «تمرکز ژرف» ده‌دائو (得道) «دست‌یابی به تائو» این هفت گام شیوه‌های گوناگونی از جمله تمرکز، مشاهده و جذب الهام‌گرفته از بودیسم را دربرمی‌گیرد.
موضوع مقاله: یون‌جی چی‌چیان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # یون‌جی چی‌چیان | مقدمه: یون‌جی چی‌چیان (به چینی: ) یک گلچین ادبی از متون تائویی است که در حدود سال ۱۰۲۹ میلادی گردآوری شده‌است. | ## بخش 1: یون‌جی چی‌چیان | این اثر را دانش‌پژوه-رسمی تائویی به نام جانگ جون‌فانگ از متون مجموعه دائوزانگ (آیین‌نامهٔ تائویی) ویرایش ۱۰۱۶ برای امپراتور ژنزونگ از دودمان سونگ فراهم آورد. یون‌جی چی‌چیان بسیاری از نوشته‌های کهن تائویی را ثبت کرده که از سدهٔ یازدهم میلادی به بعد از میان رفته‌اند و از این رو منبعی ارزشمند برای شناخت تائوئیسم دورهٔ میانه به‌شمار می‌رود. در سال ۱۰۱۲، امپراتور ژنزونگ (فرمانروایی: ۹۹۷–۱۰۲۲) دستور گردآوری ویرایش تازه‌ای از آیین‌نامهٔ تائویی را صادر کرد و وانگ چین‌روئو، صدراعظم، را سرپرست این کار ساخت. | ## بخش 2: یون‌جی چی‌چیان | جانگ جون‌فانگ (حدود ۹۶۱–۱۰۴۲) که جایگزین چی گوان شده بود، ویرایش نهایی را در سال ۱۰۱۶ با ۴٬۵۶۵ جوان (به چینی: «طومار») به پایان رساند. سپس جانگ متون برگزیده‌ای از این مجموعه را برای یون‌جی چی‌چیان گرد آورد و آن را به ژنزونگ تقدیم کرد و به امپراتور رنزونگ (فرمانروایی: ۱۰۲۲–۱۰۶۳) عرضه داشت. درونمایه یون‌جی چی‌چیان در نسخهٔ موجود دارای ۳۷ بخش، ۱۲۲ فصل (جوان) و نقل‌قول از بیش از ۷۰۰ متن کهن تائویی است. | ## بخش 3: یون‌جی چی‌چیان | مواد منبع آن تقریباً به‌طور کامل از آثار تائویی دورهٔ شش سلسله (۲۲۰–۵۸۹) و دودمان تانگ (۶۱۸–۹۰۷) گرفته شده‌است. شیپر این اثر را دستنامهٔ تائوئیسم عرفانی و یانگ‌شنگ (به چینی: «پرورش زندگی») دورهٔ تانگ توصیف کرده و آن را کلیدی برای درک هنر و ادبیات آن دوره دانسته‌است. | ## جمع‌بندی | کهن‌ترین نسخهٔ کامل شناخته‌شدهٔ یون‌جی چی‌چیان در ویرایش ژنگ‌تونگ دائوزانگ (۱۴۴۵) از دورهٔ دودمان مینگ موجود است.