موضوع مقاله: یکصد و یازدهمین کنگره ایالات متحده آمریکا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # یکصد و یازدهمین کنگره ایالات متحده آمریکا | مقدمه: صد و یازدهمین دوره کنگره ایالات متحده آمریکا نشست کنگره ایالات متحده آمریکا بود که از ۳ ژانویه ۲۰۰۹ تا ۳ ژانویه ۲۰۱۱ برگزار شد. | ## بخش 1: یکصد و یازدهمین کنگره ایالات متحده آمریکا | این دوره از هفته‌های پایانی ریاست‌جمهوری جرج دبلیو بوش آغاز شد و بقیه آن مصادف با دو سال نخست ریاست‌جمهوری باراک اوباما بود. این کنگره از سنا و مجلس نمایندگان تشکیل می‌شد و تقسیم‌بندی کرسی‌های مجلس نمایندگان بر پایه سرشماری ۲۰۰۰ ایالات متحده آمریکا انجام شده بود. در انتخابات نوامبر ۲۰۰۸، حزب دموکرات اکثریت خود را در هر دو مجلس افزایش داد و با سوگند باراک اوباما به‌عنوان رئیس‌جمهور در ۲۰ ژانویه ۲۰۰۹، دموکرات‌ها برای نخستین بار از زمان کنگره صد و سوم در ۱۹۹۳ بر هر سه قوه فدرال حاکم شدند. دموکرات‌ها با در نظر گرفتن دو سناتور مستقل همسو با خود به‌طور موقت به اَبَراکثریت ۶۰ نفره در سنا دست یافتند که برای شکستن اطاله بررسی کافی بود؛ هرچند این اَبَراکثریت تنها ۷۲ روز کاری دوام آورد. صد و یازدهمین دوره کنگره پربازده‌ترین کنگره از زمان دوره هشتاد و نهم بود و قوانین مهمی از جمله قانون پرداخت عادلانه لیلی لدبتر، قانون بهبود و سرمایه‌گذاری مجدد ۲۰۰۹ آمریکا، لایحه حفاظت از بیمار و مراقبت مقرون‌به‌صرفه، قانون داد–فرانک و پیمان استارت نو را تصویب کرد. همچنین در این دوره کرسی نمایندگی جدیدی برای جزایر ماریانای شمالی ایجاد شد و میانگین سابقه خدمت اعضا بالاترین میزان در تاریخ بود. رویدادهای مهم ۲۰۰۹ ژانویه ۲۰۰۹: دو کرسی سنا هنگام آغاز به کار کنگره مورد مناقشه بود: کرسی ایلینوی که با انتخاب باراک اوباما به ریاست‌جمهوری خالی شده بود، پس از رسوایی رشوه‌خواری فرماندار راد بلگویویچ دچار اختلاف شد. رولند بوریس (دموکرات) در ۳۱ دسامبر ۲۰۰۸ منصوب شد اما تا ۱۲ ژانویه ۲۰۰۹ اعتبارنامه‌اش پذیرفته نشد. اختلاف انتخاباتی کرسی مینسوتا میان نرم کولمن (جمهوری‌خواه) و ال فرنکن (دموکرات) در ۳۰ ژوئن ۲۰۰۹ به نفع فرنکن حل شد. پیوستن فرنکن به‌طور موقت اکثریت فراکسیون دموکرات سنا را به ۶۰ رأی رساند که برای شکستن اطاله بررسی کافی بود. ۸ ژانویه ۲۰۰۹: نشست مشترک کنگره آرای الکترال انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۰۸ را شمارش کرد. ۲۰ ژانویه ۲۰۰۹: باراک اوباما به‌عنوان چهل و چهارمین رئیس‌جمهور ایالات متحده سوگند یاد کرد. ۹ سپتامبر ۲۰۰۹: رئیس‌جمهور اوباما در نشست مشترک کنگره دربارهٔ اصلاح نظام بهداشت و درمان سخنرانی کرد. | ## بخش 2: یکصد و یازدهمین کنگره ایالات متحده آمریکا | ۲۰۱۰ ۲۱ ژانویه ۲۰۱۰: دیوان عالی ایالات متحده در پرونده «شهروندان متحد علیه کمیسیون انتخابات فدرال» محدودیت‌های کمک‌های مالی انتخاباتی توسط شرکت‌ها و اتحادیه‌ها را لغو کرد. ۴ فوریه ۲۰۱۰: انتخاب اسکات براون (جمهوری‌خواه) به سنا، اَبَراکثریت دموکرات‌ها را پایان داد. ۲ نوامبر ۲۰۱۰: در انتخابات میان‌دوره‌ای ۲۰۱۰، جمهوری‌خواهان کنترل مجلس نمایندگان را بازپس گرفتند؛ هرچند دموکرات‌ها اکثریت سنا را حفظ کردند. ترکیب حزبی سنا حزب تعداد اعضا حزب دموکرات ۵۷ حزب جمهوری‌خواه ۴۱ مستقل (همسو با دموکرات‌ها) ۲ جمع ۱۰۰ ترکیب سنا در آغاز دوره شامل ۵۷ دموکرات، ۴۱ جمهوری‌خواه و ۲ مستقل همسو با فراکسیون دموکرات بود. پس از حل اختلاف انتخاباتی مینسوتا و پیوستن ال فرنکن و نیز تغییر حزب آرلن اسپکتر، شمار سناتورهای فراکسیون دموکرات موقتاً به ۶۰ نفر رسید. مجلس نمایندگان حزب تعداد اعضا درصد حزب دموکرات ۲۵۷ ۵۹٫۱٪ حزب جمهوری‌خواه ۱۷۸ ۴۰٫۹٪ جمع ۴۳۵ افزون بر ۴۳۵ نماینده دارای حق رأی، ۶ نماینده بدون حق رأی از مناطق و سرزمین‌های تابعه نیز در مجلس حضور داشتند. مقام‌های ارشد سنا سمت نام حزب رئیس سنا (معاون رئیس‌جمهور) جو بایدن دموکرات رئیس موقت سنا رابرت سی. برد (تا ژوئن ۲۰۱۰) / دانیل اینوی (از ژوئن ۲۰۱۰) دموکرات رهبر اکثریت سنا هری رید دموکرات ویپ اکثریت دیک دربین دموکرات رهبر اقلیت سنا میچ مک‌کانل جمهوری‌خواه ویپ اقلیت جان کیل جمهوری‌خواه مجلس نمایندگان سمت نام حزب رئیس مجلس نمایندگان نانسی پلوسی دموکرات رهبر اکثریت استنی هویر دموکرات ویپ اکثریت جیم کلایبرن دموکرات رهبر اقلیت جان بینر جمهوری‌خواه ویپ اقلیت اریک کنتور جمهوری‌خواه قوانین مهم مصوب صد و یازدهمین دوره کنگره پربازده‌ترین کنگره ایالات متحده از دهه ۱۹۶۰ بود. مهم‌ترین قوانین تصویب‌شده عبارتند از: ۲۹ ژانویه ۲۰۰۹: قانون پرداخت عادلانه لیلی لدبتر — دربارهٔ برابری دستمزد و حق شکایت از تبعیض حقوقی. ۱۷ فوریه ۲۰۰۹: قانون بهبود و سرمایه‌گذاری مجدد ۲۰۰۹ آمریکا — بسته محرک اقتصادی به ارزش نزدیک به ۸۰۰ میلیارد دلار برای مقابله با بحران مالی. ۲۸ اکتبر ۲۰۰۹: قانون مجوز دفاع ملی سال مالی ۲۰۱۰ که دربرگیرنده قانون پیشگیری از جرایم ناشی از نفرت متیو شپرد و جیمز بیرد جونیور نیز بود. ۲۳ مارس ۲۰۱۰: لایحه حفاظت از بیمار و مراقبت مقرون‌به‌صرفه — نخستین اصلاح جامع نظام بهداشت و درمان در چند دهه اخیر. ۳۰ مارس ۲۰۱۰: قانون آشتی مراقبت بهداشتی و آموزش ۲۰۱۰ — اصلاحیه تکمیلی بر قانون مراقبت مقرون‌به‌صرفه. | ## بخش 3: یکصد و یازدهمین کنگره ایالات متحده آمریکا | ۲۱ ژوئیه ۲۰۱۰: قانون داد–فرانک — اصلاح گسترده مقررات مالی وال‌استریت و حمایت از مصرف‌کنندگان در پاسخ به بحران مالی ۲۰۰۸. اصلاح نظام بهداشت و درمان یکی از مهم‌ترین دستاوردهای صد و یازدهمین دوره کنگره تصویب قوانین اصلاح نظام بهداشت و درمان بود. دولت اوباما کنگره را به بررسی جدی این موضوع ترغیب کرد و پس از ماه‌ها مذاکره و بحث، رئیس‌جمهور اوباما در ۲۳ مارس ۲۰۱۰ لایحه حفاظت از بیمار و مراقبت مقرون‌به‌صرفه را امضا کرد. این قانون نخستین اصلاح جامع بهداشتی در چند دهه بود و با هدف گسترش پوشش بیمه‌ای و کاهش هزینه‌های درمان تصویب شد. پیمان‌های تأییدشده ۲۲ دسامبر ۲۰۱۰: سنا پیمان استارت نو را برای کاهش تسلیحات هسته‌ای راهبردی میان ایالات متحده و روسیه تصویب کرد. جلسات استماع انتصاب ژانویه–آوریل ۲۰۰۹: سنا جلسات تأیید اعضای کابینه باراک اوباما را برگزار کرد. ۱۳–۱۶ ژوئیه ۲۰۰۹: کمیته قضایی سنا جلسات استماع انتصاب سونیا سوتومایور به دیوان عالی ایالات متحده را برگزار کرد. ۲۸–۳۰ ژوئن ۲۰۱۰: کمیته قضایی سنا جلسات استماع انتصاب الینا کیگن به دیوان عالی ایالات متحده را برگزار کرد. کنت: در ۱۹ ژوئن ۲۰۰۹ توسط مجلس نمایندگان استیضاح شد اما پیش از محاکمه در سنا، در ۳۰ ژوئن ۲۰۰۹ استعفا داد و اتهامات در ۲۲ ژوئیه ۲۰۰۹ رد شد. قاضی توماس پورتئوس: در ۱۱ مارس ۲۰۱۰ استیضاح و در ۱۲ دسامبر ۲۰۱۰ توسط سنا برکنار شد. وتوهای ریاست‌جمهوری رئیس‌جمهور اوباما در طول دوره صد و یازدهم کنگره دو بار از حق وتو بهره گرفت: ۳۰ دسامبر ۲۰۰۹: وتوی قطعنامه اعتبارات موقت که غیرضروری شده بود. ویژگی‌های آماری در آغاز صد و یازدهمین دوره کنگره، میانگین مدت خدمت نمایندگان مجلس ۱۰٫۳ سال و سناتورها ۱۳٫۴ سال بود که بالاترین رقم در تاریخ آمریکا به‌شمار می‌رفت. همچنین این کنگره نخستین دوره‌ای بود که نسل بیبی بومرز اکثریت سنا را تشکیل می‌دادند. | ## جمع‌بندی | حزب دموکرات پس از این دوره بیش از یک دهه منتظر ماند تا در دوره صد و هفدهم دوباره به‌طور همزمان اکثریت هر دو مجلس کنگره را به دست آورد.