موضوع مقاله: میانه‌گرایی رادیکال | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # میانه‌گرایی رادیکال | مقدمه: میانه‌گرایی رادیکال (به ) (همچنین به آن «میانه رادیکال» ، نیز گفته می‌شود)، مفهومی‌است که در اواخر قرن بیستم میلادی در ملت‌های غربی ظهور کرد. | ## بخش 1: میانه‌گرایی رادیکال | این اصطلاح در ابتدا به اشکال مختلفی تعریف می‌شد، اما در آغاز قرن بیستم و یکم میلادی تعدادی از متون علوم سیاسی به آن تعریف توسعه یافته تری دادند. اصطلاح رادیکال به خواسته بیشتر میانه‌گرایان میانی برای دعوت به ایجاد اصلاحات بنیادی در نهادها، دلالت می‌کند. میانه‌گرایی اشاره به اعتقادی است مبنی بر این که راه حل‌های واقعی تنها مستلزم ایده‌آل‌گرایی و عواطف نبوده بلکه به واقع‌گرایی و عمل‌گرایی نیز نیاز دارند. در متنی مربوط به یکی از میانه‌گرایان رادیکال، میانه‌گرایی رادیکال اینگونه تعریف می‌گردد: «ایده‌آل‌گرایی بدون توهم»، عبارتی که اصالتاً از جان اف. میانه‌گرایان رادیکال نظریات شان را از چپ و راست به عاریت گرفته و اغلب آن‌ها را پیوند می‌دهند. اکثر آن‌ها برای حل مسائل اجتماعی، از راه حل‌های مبتنی بر بازار با نظارت قوی دولتی در جهت منافع عامه حمایت می‌کنند. در کشورهای در حال توسعه، در جهت افزایش مشارکت جهانی و رشد طبقه متوسط توانمند، حمایت صورت می‌پذیرد. در آمریکا بیشتر میانه‌گرایان رادیکال در داخل احزاب بزرگ سیاسی کار می‌کنند، اما در عین حال از ابتکارات و کاندیداتوری مستقل یا طرف‌های ثالث حمایت می‌کنند.Avlon (2004), Part 4. | ## بخش 2: میانه‌گرایی رادیکال | یکی از انتقادات معمول از میانه‌گرایی رادیکال این است که سیاستش تنها تفاوت اندکی با سیاست سنتی میانه‌گرایان دارد. بعضی از ناظران، میانه‌گرایی رادیکال را در وهله اول یک فرایند تسریع کننده گفتمان و تفکر تازه در میان مردم و گروه‌های مخالف می‌دانند. تعدادی از مفاهیم فلسفی را شناسایی می‌کند که توازن، وفاق یا سنتز را حمایت کرده، شامل این موارد: مفهوم رن، مفهوم «میانگین» ارسطو، «انسان‌گرایی» دیسیدریوس اراسموس و میشل دو مونتنی، نگرش تکاملی به تاریخ از جامباتیستا ویکو، عمل‌گرایی ویلیام جیمز و جان دیویی، و یکپارچه‌سازی متضادهای آوروبیندو گوسه. «جان آولون» در کتابش با عنوان ملت مستقل (۲۰۰۴)، پیش‌سازهای میانه‌گرایی سیاسی قرن بیست و یکم ایالات متحده را مورد بحث قرار داده که شامل این موارد است: رئیس‌جمهور تئودور روزولت، قاضی دادگاه عالی ارل وارن، سناتور دانیل پاتریک موینیهان، سناتور مارگاریت چیس اسمیت و سناتور ادوارد بروک، مورد بحث قرار می‌دهد.Avlon, John (2004), pp. «مارک ساتین» ، نویسنده میانه‌گرای رادیکال بر تأثیرات سیاسی از بیرون عرصه انتخاباتی، شامل این افراد اشاره می‌کند: متفکر اجتماع‌گرا «آمیتای ایتزیونی» ، ناشر مجله «چارلز پیترز» ، نظریه‌پرداز مدیریتی پیتر دراکر، نظریه‌پرداز برنامه‌ریزی شهری جین جیکوبز و آینده‌پرداز هایدی و آلوین تافلر.Satin (2004), pp. 10, 23, and 30 ساتین، بنجامین فرانکلین را پدر بنیان‌گذار میانه‌روی رادیکال خطاب می‌کند چون او «فوق‌العاده عمل‌گرا» و «فوق‌العاده خلاق» بوده و توانست «جناح‌های متخاصم و نفس‌های مجروح را وادارد تا از اختلافاتشان فراتر روند».Satin (2004), p. آدلر گفت میانه‌روی رادیکال، موضع‌گیری خشونت‌آمیز و لفاظی‌های دهه ۱۹۶۰ میلادی را رد کرده و در مقابل ارزش‌های «مذهبی» مثل «منطق، نجابت، رفاه، کرامت انسانی و تماس [انسانی]» را می‌پذیرد.Adler (1969), p. وارن» ، میانه رادیکال را به‌عنوان ترکیبی از «رادیکال‌های میانه‌رو آمریکایی» توصیف کرد که به دولت بزرگ، رسانه‌های ملی، افراد آکادمیک و افراد سرمایه‌دار و شرکت‌های غارت‌گر، مشکوک بودند. | ## بخش 3: میانه‌گرایی رادیکال | هرچند آن‌ها ممکن است به دموکرات‌ها یا جمهوری‌خواهان یا به پوپولیست‌هایی همچون جورج والاس رای دهند، از لحاظ سیاسی احساس غربت می‌کردند و به دنبال رهبرانی بودند که به نگرانی‌های آن‌ها بپردازند.Warren, Donald I. در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ میلادی، نویسندگان متعددی فهم شان را در مورد مفهوم میانه رادیکال نوشتند. کروچ توضیح داد: «من تأیید می‌کنم، آنچه را که فکر می‌کنم دارای بهترین شانس برای کار کردن است، برای استدلال میان رده‌های تقسیم‌بندی اشتباه و فراتر از فریب نژادی، هم انگیزه دهنده است و هم غیرعاطفی».Crouch, Stanley (1995). روی جلد نیوزویک با عنوان «تعقیب میانه‌روهای رادیکال» در سال ۱۹۹۵ میلادی، میانه‌گرایان رادیکال را به عنوان افراد عصبانی‌تر و ناامیدتر از دموکرات‌ها و جمهوری‌خواهان معمولی توصیف نمود. کلین گفت آن‌ها چهار هدف کلی مشترک دارند: جداسازی پول از سیاست، توزین بودجه، احیای مدنیت و تشخیص این‌که چگونه می‌توان حکومت‌داری بهتر داشت. برخی از متفکرین میانه‌گرای رادیکال، میانه‌گرایی رادیکال را معادل راه سوم نمی‌دانند. با این حال، اکثر میانه‌گرایان رادیکال ایالات متحده نیز از این اصطلاح اجتناب می‌ورزند. و لیند نیز متعاقباً دموکرات‌های میانه‌رو را به هم‌سویی سازمان یافته با «میانه راست» و وال استریت متهم کرد. | ## جمع‌بندی | و «مثلث بندی» و سایر روش‌های فرضی می‌بینند که برخی آن را «میانه احساساتی» می‌نامند، اظهار ناراحتی کرده‌اند.Satin (2004), p.