موضوع مقاله: آبراهام یوفه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آبراهام یوفه | مقدمه: آبراهام یوفه (; – ) سیاست‌مدار و سرلشکر نیروهای دفاعی اسرائیل بود، که در فاصله سال‌های ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۲ به‌عنوان فرمانده ستاد فرماندهی جنوبی اسرائیل فعالیت می‌کرد و از ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۴ فرماندهی شمالی اسرائیل را برعهده داشت. | ## بخش 1: آبراهام یوفه | در سال ۱۹۳۶، یوفه به جوخه‌های ویژه شب، یک واحد ضد شورش مشترک بریتانیایی-یهودی که توسط آورد وینگیت تأسیس شده بود، پیوست. یوفه به عنوان سرگروه در یکی از جوخه‌ها خدمت کرد و به عنوان ستوان مایکل گروو، جانشین فرمانده، فعالیت داشت. در طول جنگ جهانی دوم، او از سال ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۴ به عنوان کاپیتان در سپاه توپخانه بریتانیا حضور داشت. در طول بحران سوئز، او فرماندهی تیپ ۹ عودید ارتش اسرائیل، یک تیپ پیاده‌نظام موتوری را برعهده داشت که او آن را در ۵ نوامبر ۱۹۵۶ در پیشروی به جنوب سینا برای تصرف شرم‌الشیخ رهبری کرد. یوفه بین سال‌های ۱۹۵۷ و ۱۹۵۸ ریاست بخش آموزش و فرمانده مدرسه افسران را بر عهده داشت. زندگی‌نامه یوفی در سال ۱۹۱۳ در یاونیل، در دورانی که امپراتوری عثمانی هنوز فلسطین را در کنترل داشت، متولد شد. پدرش عضوی از خانواده یوفی بود و در سال‌های اولیه زندگی‌اش، آوراهام یوفی در مدرسه کشاورزی میکوه اسرائیل تحصیل کرد. در سال ۱۹۳۶، یوفی به جوخه‌های ویژه شب، یک واحد مشترک ضد شورش بریتانیایی-یهودی که توسط اردو چارلز وینگیت تأسیس شده بود، پیوست.[۱] یوفی به عنوان سرگروهبان در یکی از جوخه‌ها خدمت کرد و به عنوان ستوان دوم مایکل گروو فرماندهی را بر عهده داشت. در طول جنگ جهانی دوم، او از سال ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۴ به عنوان کاپیتان در سپاه توپخانه بریتانیا خدمت کرد. در طول بحران سوئز، او فرماندهی تیپ ۹ ارتش اسرائیل، یک تیپ پیاده‌نظام موتوری را بر عهده داشت که در ۵ نوامبر ۱۹۵۶ در پیشروی به سمت جنوب سینا برای تصرف شرم الشیخ رهبری آن را بر عهده داشت. بین سال‌های ۱۹۵۷ تا ۱۹۵۸، او ریاست بخش آموزش و فرمانده مدرسه افسران را بر عهده داشت. در سال ۱۹۵۸ به عنوان فرمانده فرماندهی جنوب منصوب شد و در سال ۱۹۶۲ به فرماندهی شمال منتقل شد. جنگ شش روزه پس از ترخیص در سال ۱۹۶۴، او در طول جنگ شش روزه به خدمت فراخوانده شد تا فرماندهی یک لشکر (به زبان عبری اوگدا) در فرماندهی جنوب را به همراه ژنرال‌های بسیار جوان‌تر اسرائیل تال و آریل شارون بر عهده بگیرد. به گفته مایکل اورن: «اگرچه آبراهام یوفه، مدیر انجمن حفاظت از طبیعت اسرائیل، پنجاه و سه ساله و شکم گنده بود، اما یک جنگجوی باتجربه در سینا بود. | ## بخش 2: آبراهام یوفه | در سال ۱۹۵۶، او یک ستون پیاده‌نظام را در امتداد ساحل شرقی شبه جزیره برای تصرف شرم الشیخ رهبری کرده بود. بعدها، به عنوان رئیس فرماندهی جنوب، او طرح‌های احتمالی برای انتقال تانک‌ها بر روی مناطق بیابانی که به‌طور گسترده غیرقابل عبور تلقی می‌شدند، تدوین کرد. یوفه که چند هفته قبل از جنگ توسط ژنرال گاویش احضار شده بود، با لباس غیرنظامی به اردوگاه آمده بود، به این فکر که در حال انجام یک دیدار تشریفاتی است. او با لباس سرتیپ بازگشت و مسئولیت اوگدای ۳۱ را با دو تیپ ذخیره آن، هر کدام با ۱۰۰ تانک، بر عهده گرفت. وظیفه او نفوذ به سینا در جنوب نیروهای تال و شمال نیروهای شارون، تقسیم دو جبهه و جلوگیری از رسیدن نیروهای کمکی دشمن به هر یک از آنها بود. سپس، با سرعت به سمت شرق، به خط دوم دفاعی مصر حمله می‌کرد، در حالی که خط اول هنوز مشغول بود. بنابراین او فرماندهی یک لشکر از نیروها را در مصر در طول حمله به شبه جزیره سینا از طریق وادی هارودین، منطقه‌ای غیرقابل عبور برای تانک‌های اسرائیلی، بر عهده داشت. ارتش او تقاطع بیر-لافان را تصرف کرد و عملاً مانع از درخواست نیروی کمکی توسط مصری‌ها شد. آبراهام یوفه و چهار تیپ او در جبهه مصر از هرگونه منطقه تمرکز شدید دشمن اجتناب کردند و به سمت گذرگاه‌ها شتافتند. در واقع، او از زمین‌های بدون محافظ عبور می‌کرد زیرا مصری‌ها معتقد بودند که تانک‌ها نمی‌توانند از تپه‌های شنی عبور کنند. سپس، لشکر تانک‌های نخبه ژنرال اسرائیل تال و ژنرال شارون از پشت سر آنها را دنبال می‌کردند و مصری‌ها را مجبور به بازگشت به تله مرگ می‌کردند که تضمین می‌کرد یک سوم ارتش آنها که در سینا مستقر بودند را از بین ببرد. اساس نقشه این بود که یوفه از پهلو به مصری‌ها حمله کند و آنها را به عقب‌نشینی به گذرگاه میتلا سوق دهد، جایی که شارون و تال آنها را از بین می‌بردند. همان‌طور که در چهار روز اول جنگ، زمانی که اسرائیل و مصر درگیر نبرد بودند، مشاهده شد، این نقشه فراتر از انتظارات موفق شد و مصر را مجبور به عقب‌نشینی کرد. در آستانه اولین روز جنگ، پس از نبردهای شدید، نیروهای تال به العریش رسیدند و لشکر شارون در مهم‌ترین رویارویی در شمال سینا در نبرد ابوعقیله پیروز شد. | ## بخش 3: آبراهام یوفه | در همین حال، لشکر یوفه به سمت استحکامات مصر پیشروی کرد و تقاطع بیر-لفهان را تصرف کرد. تا پایان روز اول، بخشی از لشکر تال به سمت شمال به نوار غزه رفت و تا ۷ ژوئن، ارتش اسرائیل شهر غزه را تصرف کرد. لشکر ژنرال تال قنطره را در سواحل کانال سوئز فتح کرد و در امتداد کانال به سمت جنوب ادامه داد تا به نیروی اصلی لشکر که از بیر گیفگافا تا کانال سوئز در بخش اسماعیلیه ادامه داشت، بپیوندد. در جنوب آنها، لشکر ژنرال یوفه نیز در امتداد دو محور در بخش سوئز به سمت کانال ادامه داد. در همین حال، نیروی دیگری از لشکر او در مسیر دیگری به سمت راس-سودار در خلیج سوئز، در جنوب کانال، ادامه داد. از آنجا، این نیرو در امتداد خلیج سوئز به سمت جنوب ادامه داد و به ابوزنیما رسید، جایی که با چتربازانی که از شرق تور می‌آمدند، ملاقات کرد. فعالیت‌های علمی ژنرال یوفه نقش مهمی در کشف نامه بارکوخبا در غاری در صحرای یهودا داشت. او به همراه ییگائل یادین در کاوش‌های باستان‌شناسی در غاری که قبلاً توسط بادیه‌نشینان غارت شده و توسط یک تیم باستان‌شناسی دیگر مورد بررسی قرار گرفته بود، شرکت کرد. یوفه پیشنهاد استفاده از تجهیزات نظامی پیشرفته را داد که منجر به کشف آثار باستانی مدفون شد. در سال ۱۹۶۳، در حین انجام وظیفه نظامی، به آوراهام یوفه اجازه داده شد تا به عنوان رئیس شورای تازه تأسیس اداره ذخایر طبیعی خدمت کند. در نوامبر ۱۹۶۴، او از ارتش بازنشسته شد و در ماه مه ۱۹۶۵، به عنوان مدیر اداره ذخایر طبیعی منصوب شد و به مدت ۱۴ سال در آنجا خدمت کرد و در سال ۱۹۷۸ جای خود را به آدیر شاپیرا داد.[۴] فعالیت‌های سیاسی یوفه یکی از بنیانگذاران جنبش برای اسرائیل بزرگ بود و با ادغام این سازمان در آن، متعاقباً به حزب لیکود پیوست. او در سال ۱۹۷۳ از فهرست حزب لیکود به کنست راه یافت و عضو کمیته‌های تأثیرگذار امور خارجه و دفاع و کمیته مالی بود. | ## جمع‌بندی | در جریان انتخابات قانونگذاری اسرائیل در سال ۱۹۷۷، او اعلام کرد که برای این کرسی نامزد نخواهد شد.