موضوع مقاله: خاندان مافیایی کورلئونزی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # خاندان مافیایی کورلئونزی | مقدمه: کورلئونزی جناحی از خانواده مافیایی کورلئون در سیسیل بود که در دهه ۱۹۷۰ تشکیل شد. | ## بخش 1: خاندان مافیایی کورلئونزی | از رهبران سرشناس این جناح می‌توان به لوچیانو لجیو، سالواتوره رینا، برناردو پرووانزانو و لئولوکا باگارلا اشاره کرد. در جریان جنگ دوم مافیا در اوایل دهه ۱۹۸۰، جناح کورلئونزی در مقابل جناح پالرمویی‌ها قرار گرفت که توسط گائتانو بادالامنتی، استفانو بونته و سالواتوره اینزریلو نمایندگی می‌شد. پیروزی کورلئونزی‌ها و صعود توتو رینا دوران جدیدی در تاریخ مافیای سیسیل آغاز کرد. بین سال‌های ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۳، کورلئونزی‌ها دوره‌ای از حملات علیه دولت را آغاز کردند که به پیمان دولت-مافیا منجر شد. تاریخچه آغاز در فوریه ۱۹۷۱، لوسیانو لجیو، رئیس اول خاندان کورلئونزی، دستور آدم‌ربایی آنتونیو کاروزو، پسر صنعتگر جاکومو کاروزو و همچنین پسر سازنده فرانچسکو واسالو در پالرمو را صادر کرد. لجیو به قتل دادستان کل سیسیل، پیترو اسکالیونه، که در ۵ مه ۱۹۷۱ به همراه محافظ پلیسش آنتونیو لو روسو به ضرب گلوله کشته شد، مرتبط بود. تا پایان دهه ۱۹۷۰، دستیارش سالواتوره رینا، که او نیز یک فراری بود، کنترل خاندان کورلئونزی را در دست داشت. جنگ مافیا رقبای اصلی کورلئونزی استفانو بونتاد، سالواتوره اینزریلو و تانو بادالامنتی، روسای خاندان‌های قدرتمند مافیا در پالرمو بودند. بین سال‌های ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۳، بونتاد و اینزریلو، به همراه بسیاری از همکاران و اعضای خانواده‌های مافیایی و خونی خود، کشته شدند. در این دوره تا هزار کشته گزارش شده است، زیرا سالواتوره رینا و کورلئونزی به همراه متحدانشان، رقبای خود را از بین بردند. تا پایان جنگ، کورلئونزی به طور مؤثر بر مافیا حکومت می‌کردند و در سال‌های بعد سالواتوره رینا با حذف متحدان کورلئونزی، مانند فیلیپو مارکز، جوزپه گرکو و روساریو ریکوبونو، نفوذ خود را افزایش داد. در فوریه ۱۹۸۰، توماسو بوشتا برای فرار از جنگ دوم مافیا که توسط سالواتوره رینا تحریک شده بود، به برزیل گریخت. مقابله با قانون در حالی که پیشینیان سالواتوره رینا رده پایینی داشتند و برخی در اجرای قانون حتی وجود مافیا را زیر سؤال می‌بردند، سالواتوره رینا دستور قضات، پلیس‌ها و دادستان‌ها را صادر کرد تا مقامات را بترساند. قانونی برای ایجاد جرم جدید عضویت در مافیا و مصادره اموال مافیا توسط پیو لا توره، دبیر حزب کمونیست ایتالیا در سیسیل، معرفی شد، اما به مدت دو سال در پارلمان معطل ماند. در مه ۱۹۸۲، دولت ایتالیا کارلو آلبرتو دالا چیزا، ژنرال کارابینیری، را به سیسیل فرستاد تا مافیا را سرکوب کند. با این حال، مدت کوتاهی پس از ورود، در ۳ سپتامبر ۱۹۸۲، او به همراه همسرش، امانوئلا ستتی کارارو، و راننده محافظش، دومنیکو روسو، در مرکز شهر به ضرب گلوله کشته شد. | ## بخش 2: خاندان مافیایی کورلئونزی | در پاسخ به نگرانی عمومی درباره شکست در مبارزه مؤثر با سازمانی که سالواتوره رینا رهبری می‌کرد، قانون لا توره ده روز بعد تصویب شد. در ۱۱ سپتامبر ۱۹۸۲، دو پسر بوشتا از همسر اولش، بندتو و آنتونیو، ناپدید شدند و هرگز پیدا نشدند، که این امر همکاری او با مقامات ایتالیایی را برانگیخت. این امر به دنبال مرگ برادرش وینچنزو، دامادش جوزپه جنووا، برادر زنش پیترو و چهار برادرزاده‌اش، دومنیکو و بندتو بوشتا، و اورازیو و آنتونیو دامیگو، رخ داد. بوشتا در ۲۳ اکتبر ۱۹۸۳ در سائو پائولو، برزیل، دوباره دستگیر شد و در ۲۸ ژوئن ۱۹۸۴ به ایتالیا تحویل داده شد. بوشتا درخواست کرد تا با قاضی ضد مافیای جووانی فالکونه صحبت کند و زندگی خود را به عنوان یک خبرچین، که به آن پنتیتو می‌گویند، آغاز کرد. او فاش کرد که مافیا یک سازمان واحد است که توسط یک کمیسیون، یا کوپولا (گنبد)، رهبری می‌شود، و بنابراین ثابت کرد که سطح بالای اعضای مافیا در تمام جنایات سازمان شریک هستند. تنها چند سال بعد، زمانی که پلیس در جستجوی مخفیگاه جوزپه کالو به مواد منفجره از همان نوع مورد استفاده در قطار ۹۰۴ برخورد، مشخص شد که مافیا پشت این حمله بوده است. محکومیت سالواتوره رینا به عنوان بخشی از محاکمه بزرگ، سالواتوره رینا به دو حبس ابد غیابی محکوم شد. سالواتوره رینا امیدوار بود که فرآیند طولانی تجدیدنظر که اغلب مافیوزهای محکوم را آزاد می‌کرد، او را نجات دهد و در حالی که پرونده‌ها به دادگاه‌های بالاتر می‌رفت، کمپین قتل مقامات را متوقف کرد. هنگامی که محکومیت‌ها توسط دیوان عالی کشور در ژانویه ۱۹۹۲ تأیید شد، شورای روسای ارشد به رهبری سالواتوره رینا با دستور ترور سالواتوره لیما (به این دلیل که او متحد جولیو آندریوتی بود) و جووانی فالکونه واکنش نشان دادند. بمب‌گذاری‌های ۱۹۹۲-۱۹۹۳ در ۲۳ مه ۱۹۹۲، فالکونه، همسرش فرانچسکا مورویلو و سه افسر پلیس در بمب‌گذاری کاپاچی در بزرگراه A29 خارج از پالرمو کشته شدند. دو ماه بعد، بورسلینو به همراه پنج افسر پلیس در ورودی آپارتمان مادرش با یک ماشین بمب‌گذاری شده در ویا داملیو کشته شد. ایگنازیو سالوو، که به سالواتوره رینا توصیه کرده بود فالکونه را نکشد، خودش در ۱۷ سپتامبر ۱۹۹۲ به قتل رسید. مردم هم از مافیا و هم از سیاستمدارانی که احساس می‌کردند به اندازه کافی از فالکونه و بورسلینو محافظت نکرده‌اند، خشمگین بودند. افول در ۱۵ ژانویه ۱۹۹۳، کارابینیری سالواتوره رینا را در ویلااش در پالرمو دستگیر کرد. پس از دستگیری سالواتوره رینا، شکافی در میان کورلئونزی ایجاد شد و یک سری بمب‌گذاری توسط کورلئونزی در چندین نقطه توریستی در سرزمین اصلی ایتالیا رخ داد - بمب‌گذاری ویای دئی جورجوفیلی در فلورانس، قتل عام ویای پالسترو در میلان و پیازا سان جووانی در لاتران و ویای سان تئودورو در رم، که منجر به کشته شدن ۱۰ نفر و زخمی شدن ۹۳ نفر و همچنین خسارات شدید شد. | ## بخش 3: خاندان مافیایی کورلئونزی | 19–21 دستگیری‌های بعدی جووانی بروسکا - یکی از قاتلان سالواتوره رینا که شخصاً بمبی را که فالکونه را کشت منفجر کرد و پس از دستگیری در سال ۱۹۹۶ به یک شاهد دولتی (پنتیتو) تبدیل شد - نسخه‌ای بحث‌برانگیز از دستگیری توتو رینا ارائه داد: یک معامله مخفی بین افسران کارابینیری، مأموران مخفی و روسای کوزا نوسترا که از دیکتاتوری جناح سالواتوره رینای کورلئونزی خسته شده بودند. گزارش شده است که پروونزانو در مورد حملات تروریستی اعتراض کرد، اما باگارلا با طعنه پاسخ داد و به پروونزانو گفت که تابلویی بپوشد که روی آن نوشته شده باشد: "من ربطی به قتل عام‌ها ندارم". در مجموع، باگارلا به ۱۳ حبس ابد به علاوه ۱۰۶ سال و ده ماه، و شش سال سلول انفرادی محکوم شد. پروونزانو سرانجام در ۱۱ آوریل ۲۰۰۶، توسط پلیس ایتالیا در نزدیکی زادگاهش، کورلئونه، دستگیر شد. روسای مافیای کورلئونه افرادی را به عنوان "مردان افتخار" معرفی می‌کردند که لزوماً اهل کورلئونه نبودند و وضعیت آنها از سایر اعضای کوزای کورلئونه و دیگر خانواده‌های مافیا پنهان نگه داشته می‌شد. اعضای دیگر خانواده‌های مافیا که به سالواتوره رینا و پروونزانو پیوسته بودند نیز کورلئونزی نامیده می‌شدند و ائتلافی را تشکیل دادند که در دهه‌های 1980 و 1990 بر مافیا تسلط داشت. (به عنوان مثال، جووانی بروسکا از خانواده مافیای سن جوزپه جاتو بخشی از جناح کورلئونزی محسوب می‌شد). توصیف رهبران کورلئونزی پنتیتو (خبرچین مافیا) آنتونیو کالدرونه توصیفات دست اولی از رهبران کورلئونزی ارائه داد: لوسیانو لجیو، توتو رینا و برناردو پروونزانو. کوچکترین چیزی او را تحریک می‌کرد و سپس نوری عجیب در چشمانش ظاهر می‌شد که سکوت وحشت آوری را ایجاد می‌کرد. کالدرونه در مورد سالواتوره رینا و پروونزانو گفت: "روسای کورلئونه اصلاً تحصیل‌کرده نبودند، اما حیله‌گر و شیطانی بودند. آنها هم باهوش و هم وحشی بودند، ترکیبی نادر در کوزا نوسترا." او توتو رینا را اینگونه توصیف کرد: "باورنکردنی‌گونه نادان، اما بینش و هوش داشت و فهمیدن و پیش‌بینی کردنش بسیار سخت بود." سالواتوره رینا آرام صحبت می‌کرد، بسیار متقاعدکننده بود و اغلب بسیار احساساتی بود. او از قوانین ساده دنیای خشن و باستانی روستاهای سیسیل پیروی می‌کرد، جایی که زور تنها قانون است و هیچ تناقضی بین مهربانی شخصی و خشونت شدید وجود ندارد. کالدرونه گفت: "فلسفه او این بود که اگر انگشت کسی درد می‌کرد، بهتر بود تمام بازویش را قطع کنند تا مطمئن شوند." استراتژی صعود به قدرت پنتیتوی دیگر، لئوناردو مسینا، توضیح داد که چگونه کورلئونزی‌ها به قدرت رسیدند: "آنها با کشتن آهسته آهسته همه به قدرت رسیدند... ما نوعی شیفته آنها بودیم چون فکر می‌کردیم با حذف روسای قدیمی، ما روسای جدید خواهیم شد. بعضی‌ها برادرشان را کشتند، دیگران پسرعمویشان را و غیره، چون فکر می‌کردند جای آنها را خواهند گرفت. اول از ما استفاده کردند تا روسای قدیمی را حذف کنیم، سپس همه کسانی که سرشان را بالا گرفته بودند را از بین بردند، مثل پینو گرکو (معروف به اسکارپوزدا، کفش کوچک)، ماریو پرستیفیلیپو و وینچنزو پوچیو... | ## جمع‌بندی | حالا فقط مردان بی‌شخصیتی مانده‌اند که عروسک‌های خیمه‌شب‌بازی آنها هستند." این روایات نشان می‌دهد که کورلئونزی‌ها چگونه از طریق ترکیبی از خشونت بی‌رحمانه، حیله‌گری و استراتژی‌های حساب‌شده توانستند بر مافیای سیسیل مسلط شوند و ساختار سنتی کوزا نوسترا را به نفع خود تغییر دهند.