aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: تئاتر نامرئی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # تئاتر نامرئی | مقدمه: تئاتر نامرئی نوعی نمایش است که در مکان‌های غیرمنتظره مثل خیابان یا فروشگاه اجرا می‌شود. | ## بخش 1: تئاتر نامرئی | بازیگران طوری وانمود می‌کنند که انگار در حال اجرای تئاتر نیستند و مردم عادی هم متوجه این موضوع نمی‌شوند و ممکن است در نمایش شرکت کنند. این نوع تئاتر در دهه ۱۹۶۰ توسط آگوستو بوال، یک متخصص تئاتر برزیلی، و پاناگیوتیس آسمیاکوپولوس در آرژانتین ابداع شد. در آن زمان، دیکتاتوری در برزیل و آرژانتین شدت گرفته بود و هدف از این تئاتر، نشان دادن ظلم و ستم در زندگی روزمره و محیط‌های عادی، بدون اینکه مردم متوجه شوند در حال تماشای تئاتر هستند، بود (تئاتر ستم‌دیدگان). تئاتر نامرئی در آرژانتین تئاتر نامرئی در بوئنوس آیرس به عنوان یک فعالیت عمومی و مشارکتی که از برخورد با پلیس جلوگیری می‌کرد، شکل گرفت. آگوستو بوال، تئاتری اهل برزیل، از سال ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۶ در آرژانتین تبعید بود و اولین تجربه تئاتر نامرئی خود را با همکاری گروهی از بازیگران در آنجا اجرا کرد. این نمایش در یک رستوران شلوغ در هنگام ناهار اجرا شد، به این صورت که بازیگران روی میزهای مختلف می‌نشستند. یکی از بازیگران، غذای خود را به صورت جداگانه سفارش داد، اما در پایان ناهار به پیشخدمت گفت که نمی‌تواند ۷۰ سول (واحد پول آرژانتین) بپردازد. | ## بخش 2: تئاتر نامرئی | او پیشنهاد کرد که به جای پول، با کار کردن هزینه غذا را بدهد و از پیشخدمت پرسید که برای بیرون بردن زباله‌ها چقدر دستمزد می‌گیرد. در همین حین، بازیگران دیگری که در میزهای دیگر نشسته بودند، به مشتریان می‌گفتند که یک رفتگر ساعتی ۷ سول و یک باغبان ساعتی ۱۰ سول دستمزد می‌گیرند. در نهایت، یکی دیگر از بازیگران شروع به جمع‌آوری پول از مشتریان کرد تا صورت‌حساب بازیگر اول را پرداخت کند. او استدلال می‌کرد که بسیار مهم است که بازیگرانی که در تئاتر نامرئی شرکت می‌کنند، فاش نکنند که بازیگر هستند. تئاتر نامرئی در مرحله اولیه خود با هدف افزایش آگاهی عمومی از تفاوت‌های طبقاتی و ایجاد بستری برای بیان مخالفت بود. تئاتر نامرئی در اروپا در اواخر دهه ۱۹۷۰ و اوایل دهه ۱۹۸۰، بوال نمایش‌های تئاتری نامرئی را در سیسیل، استکهلم، پاریس و سایر شهرهای اروپایی، در مکان‌های عمومی مانند متروی پاریس و کشتی‌های استکهلم به نمایش گذاشت. این نمایش‌ها به موضوعاتی مانند نژادپرستی، سن‌گرایی، جنسیت‌گرایی و بی‌خانمانی می‌پرداختند. | ## بخش 3: تئاتر نامرئی | تئاتر نامرئی در برزیل زمانی که بوال در سال ۱۹۸۶ به برزیل بازگشت، یک برنامه تئاتر نامرئی هفتگی برای یک ایستگاه تلویزیونی در ریو تولید کرد. در یکی از قسمت‌ها، یک مرد سیاه‌پوست خود را به عنوان برده در بازار فروخت و به جمعیت اطلاع داد که درآمد او کمتر از یک برده در قرن نوزدهم است. مقایسه با نمایش‌های پیشامدی از نظر تاریخی، تئاتر نامرئی پس از اجرای نمایش‌های پیشامدی توسط اسکار موساتا در آرژانتین توسعه یافت. موساتا در اواخر دهه ۱۹۶۰ پس از حضور در چنین اجراهایی در نیویورک در سال ۱۹۶۶، نمایش های پیشامدی را روی صحنه برد. در حالی که از نمایش‌های پیشامدی نیز برای افزایش آگاهی در مورد یک موضوع استفاده می‌شود، در خارج از یک تئاتر یا نگارخانه اتفاق می‌افتد، و دارای فیلمنامه است، اما مخاطب می‌داند که در حال حضور در یک نمایش پیشامدی است. | ## جمع‌بندی | بوال در کتاب "شگردهای تئاتر مردمی آمریکای لاتین" بیان می‌کند که تئاتر نامرئی و نمایش‌های پیشامدی با هم متفاوت هستند.
موضوع مقاله: ودکا فینلاندیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ودکا فینلاندیا | مقدمه: فینلاندیا از جو تقطیر شده به یک عرق دوآتشه در روستای کوسکنکوروا (Koskenkorva) در ایلمایوکی ساخته شده است که توسط شرکت التیا فنلاند اداره می‌شود. | ## بخش 1: ودکا فینلاندیا | سپس الکل مقطر به یک مرکز تولید در روستای رایامکی در نورمی‌یروی، در حدود ۴۵ کیلومتری (۲۸ مایلی) شمال هلسینکی منتقل می‌شود. در رایامکی، عرق دوآتشه با آب حاصل از یخچال‌های طبیعی ترکیب و طعم‌دار می‌شود (به جز نسخه کلاسیک بدون طعم، ۱۰۱ و پلاتینیوم)، و سپس در بطری بسته‌بندی می‌شود. | ## بخش 2: ودکا فینلاندیا | برند فینلاندیا در سال ۱۹۷۰ توسط الکو کورپوریشن، شرکت دولتی نوشیدنی الکلی فنلاند تأسیس شد و اکنون متعلق به شرکت بسته‌بندی بطری کوکاکولا هلنیک است. ودکا فینلاندیا در ۱۳۵ کشور توزیع می‌شود و به‌طور گسترده‌ای با فنلاند در بازار بین‌المللی مرتبط است. | ## بخش 3: ودکا فینلاندیا | ## جمع‌بندی | طعم‌ها شامل توت خرس (از سال ۱۹۹۴)، لیموی شیراز (۱۹۹۹)، انبه (۲۰۰۴)، توت قرمز (۲۰۰۴)، توت وحشی (۲۰۰۵)، گریپ‌فروت (۲۰۰۶)، نارنگی (۲۰۰۹) و انگورفرنگی سیاه (۲۰۰۹) هستند.
موضوع مقاله: نمایشنامه انتقام | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نمایشنامه انتقام | مقدمه: این نوع نمایش‌ها معمولاً با یک قتل یا جنایت آغاز می‌شوند و شخصیت اصلی در طول داستان برای اجرای نقشه انتقام خود تلاش می‌کند. | ## بخش 1: نمایشنامه انتقام | نمایش‌های کین‌خواهی معمولاً با خشونت و خونریزی همراه هستند و اغلب به مرگ شخصیت‌های اصلی و فرعی منجر می‌شوند. این نمایش‌ها معمولاً به بررسی مفاهیمی مانند عدالت، انتقام، بخشش و عواقب اعمال خشونت‌آمیز می‌پردازند. نمایش‌های کین‌خواهی در دوران‌های مختلف و در فرهنگ‌های گوناگون وجود داشته‌اند، اما در دوره الیزابت و جاکوبین در انگلستان (۱۵۸۰ تا ۱۶۲۰) به اوج خود رسیدند. | ## بخش 2: نمایشنامه انتقام | برخی از مشهورترین نمایش‌های کین‌خواهی عبارتند از: تراژدی اسپانیایی اثر توماس کید هملت اثر ویلیام شکسپیر تیتوس آندرونیکوس اثر ویلیام شکسپیر غم‌نامه کین‌خواه (نویسنده ناشناس) نمایش‌های کین‌خواهی تأثیر زیادی بر ادبیات و هنرهای نمایشی داشته‌اند و همچنان به عنوان یک ژانر محبوب در تئاتر، سینما و تلویزیون مورد استفاده قرار می‌گیرند. ویژگی‌های کلیدی نمایش‌های کین‌خواهی: یک قتل یا جنایت تکان‌دهنده: نمایش با یک قتل یا جنایت آغاز می‌شود که نیاز به انتقام را ایجاد می‌کند. شخصیت اصلی کین‌خواه: شخصیت اصلی، انتقام را به عنوان یک وظیفه مقدس بر عهده می‌گیرد. | ## بخش 3: نمایشنامه انتقام | روح قربانی یا نشانه‌های دیگر: روح مقتول یا نشانه‌های دیگر، شخصیت اصلی را به سمت انتقام سوق می‌دهند. شرور ماکیاولیستی: یک شخصیت شرور که با حیله‌گری و دسیسه، به گسترش خشونت و خونریزی دامن می‌زند. | ## جمع‌بندی | نمایش‌های کین‌خواهی با کاوش در موضوعات تاریک و پیچیده انسانی، همچنان به عنوان یک ژانر جذاب و تأثیرگذار در دنیای تئاتر و سینما باقی مانده‌اند.
موضوع مقاله: کانتاستوریا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کانتاستوریا | مقدمه: کانتاستوریا که با املای دیگری چون کانتاستوریه، کانتا استوریا یا کانتا هیستوریا نیز نوشته می‌شود، در زبان ایتالیایی به معنی «داستان‌خوان» است و در سراسر جهان با نام‌های مختلفی شناخته می‌شود. | ## بخش 1: کانتاستوریا | این یک شکل نمایشی است که در آن یک اجراکننده داستانی را تعریف می‌کند یا می‌خواند و در حین آن به مجموعه‌ای از تصاویر اشاره می‌کند. آسیا در هند قرن ششم، داستان‌های مذهبی به نام saubhikas توسط داستان‌سرایان سیار که پرچم‌هایی با تصاویر خدایان را از خانه‌ای به خانه دیگر می‌بردند، اجرا می‌شد. شکل دیگری به نام yamapapaka شامل داستان‌سرایانی بود که طومارهای عمودی پارچه‌ای را حمل می‌کردند و داستان‌هایی در مورد زندگی پس از مرگ می‌خواندند. در اندونزی، طومار به صورت افقی ساخته می‌شد که wayang beber نامیده می‌شود و چهار اجراکننده را به کار می‌گرفت: یک مرد که داستان را می‌خواند، دو مرد که غلتاندن طومار را انجام می‌دادند و یک زن که چراغی را برای روشن کردن تصاویر خاص نشان داده شده در داستان نگه می‌داشت. | ## بخش 2: کانتاستوریا | در ژاپن، کانتاستوریا به صورت etoki (絵解) یا emaki (絵巻) در قالب طومارهای آویزان تقسیم شده به پانل‌های جداگانه ظاهر می‌شود که پیش‌درآمدی بر مانگا محبوب مدرن یا کمیک ژاپنی است. Etoki گاهی به شکل کتابچه‌های کوچک یا حتی نمایش عروسک‌هایی بود که در کنار جاده با پس‌زمینه‌هایی در پشت آن‌ها قرار می‌گرفتند. در قرن بیستم، آبنبات‌فروشان ژاپنی با دوچرخه، نمایش‌های سریالی به نام kamishibai (紙芝居) را اجرا می‌کردند که در آن داستان با مجموعه‌ای از تصاویر متغیر که در یک جعبه قاب باز می‌لغزیدند و بیرون می‌آمدند، روایت می‌شد. برخی از نمایش‌های kamishibai دارای یک عنصر نمایش راریتی (نمایش عجیب و غریب) بودند که در آن بیننده می‌توانست هزینه بیشتری بپردازد تا از طریق یک سوراخ به یک اثر باستانی مرتبط با داستان نگاه کند. | ## بخش 3: کانتاستوریا | در اسپانیا تا قرن ۱۹، مردان نابینایی وجود داشتند که توسط یک یاور جوان همراهی می‌شدند. آنها با سفر از شهری به شهر دیگر و نمایش تصاویر امرار معاش می‌کردند و مرد نابینا داستانی را اغلب دربارهٔ جنایات، می‌خواند یا می‌خواند، در حالی که یاور او به تصویری که در آن لحظه مرتبط بود اشاره می‌کرد. اجراکنندگان چنین ترانه‌های نیمکتی بحث‌برانگیز به عنوان ولگرد و دردسرساز دیده می‌شدند و اغلب به دلیل فعالیت‌هایشان دستگیر، تبعید یا طرد می‌شدند. | ## جمع‌بندی | «آواز نیمکت» آلمانی در «اپرای سه‌پولی» برتولت برشت و در کارهای اجرایی پیتر شومان باقی مانده است.
موضوع مقاله: نمایش فرعی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نمایش فرعی | مقدمه: نمایش فرعی در فرهنگ سرگرمی آمریکا، یک نمایش جانبی و جذاب در رویدادهای سیرک یا نمایشگاه‌های سالانه بود. | ## بخش 1: نمایش فرعی | این نمایش‌ها می‌توانست شامل نمایش افراد عجیب و غریب ("Freakshow")، نمایش‌های قومی، برنامه‌های واریته مانند ودویل یا نمایش‌های اروتیک مانند بِرلسک باشد. بازتاب و استفاده امروزی از این اصطلاح موزیکال برادوی به نام Side Show (1997) به زندگی حرفه‌ای دوقلوهای به هم چسبیده، دیزی و ویولت هیلتون، در یک سوم اول قرن بیستم می‌پردازد. این اصطلاح امروزه نیز به معنای چیزی فرعی اما تماشایی (و تا حدودی نامناسب) استفاده می‌شود. نمایش فرعی در ژانرهای ترسناک یا طنز می‌تواند به معنای فرد یا پدیده‌ای عجیب و غریب و نامتعارف باشد (مانند Sideshow Bob در سریال تلویزیونی سیمپسون‌ها). | ## بخش 2: نمایش فرعی | چهار نوع اصلی نمایش‌های عجیب و غریب در گذشته وجود داشت: ده نمایش در یک چادر (Ten-in-One): این نمایش‌ها شامل ده برنامه پی‌درپی زیر یک چادر و با یک بلیط ورودی بودند. با این حال، برای تنوع، نمایش‌های دیگری مانند شعبده‌بازی یا حرکات آکروباتیک خطرناک نیز در این برنامه‌ها گنجانده می‌شد. اجراکنندگان این نمایش‌ها اغلب سوغاتی‌هایی مانند "انگشترهای غول" یا کارت‌هایی با عکس و داستان زندگی خود می‌فروختند. در پایان نمایش، یک بخش اضافی و پنهانی به نام "blowoff" (سورپرایز پایانی) یا "ding" (بخش ویژه) ارائه می‌شد که با هزینه اضافی قابل مشاهده بود. | ## بخش 3: نمایش فرعی | نمایش تک‌نفره (Single-O): این نمایش‌ها شامل یک جاذبه منحصربه‌فرد بودند، مانند «ماشین مرگ بانی و کلاید» یا ماشین کارکنان هیتلر، موش غول‌پیکر، حیوانات غیرمعمول دیگر یا نمایش‌های عجایب که اغلب با عنوان «قربانی سوء مصرف مواد» تبلیغ می‌شدند. ۳- نمایش موزه (Museum Show): این نمایش‌ها، با عناوینی مانند "بزرگ‌ترین نمایش عجیب و غریب‌های گذشته و حال"، اغلب به صورت فریبنده تبلیغ می‌شدند. نمایش‌های موزه معمولاً شامل موجودات زنده نبودند و شامل آکواریوم‌های ماهی پیرانیا، قفس‌های حیوانات غیرمعمول، حیوانات عجیب و غریب خشک‌شده یا وسایل دیگری مانند سلاح‌ها یا ماشین‌های قاتلان معروف بودند. این نمایش‌ها با عنوان "۱۰۰۰ دلار جایزه اگر واقعی نباشد" تبلیغ می‌شدند و از بازدیدکنندگان خواسته می‌شد به حیوانات دست نزنند یا به آنها غذا ندهند. | ## جمع‌بندی | نمایش‌های تک‌نفره و موزه معمولاً به صورت بدون وقفه و پیوسته اجرا می‌شدند که بازدیدکنندگان می‌توانستند در هر زمانی وارد شوند و نمایش‌ها را به دلخواه تماشا کنند.
موضوع مقاله: آف-آف-برادوی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آف-آف-برادوی | مقدمه: جنبش آف-آف-برادوی در سال ۱۹۵۸ به عنوان بخشی از واکنش به تجاری‌سازی صحنه تئاتر حرفه‌ای و به عنوان جنبشی تئاتر تجربی یا آوانگارد در درام و تئاتر آغاز شد. | ## بخش 1: آف-آف-برادوی | با گذشت زمان، برخی از تولیدات آف-آف-برادوی از روحیه تجربی اولیه این جنبش فاصله گرفتند. مایکل اسمیت اعتبار نامگذاری این اصطلاح را به جری تالمر در سال ۱۹۶۰ می‌دهد.[۴] از اولین مکان‌هایی که به زودی «تئاتر آف-آف-برادوی» نامیده شدند، کافی‌شاپ‌های گرینیچ ویلج بودند، به‌ویژه Caffe Cino در خیابان کورنلیا ۳۱، که توسط جو چینو غیرعادی اداره می‌شد، که در اوایل به بازیگران و نمایشنامه‌نویسان علاقه پیدا کرد و موافقت کرد که به آنها اجازه دهد نمایش‌های خود را بدون اینکه زحمت خواندن نمایشنامه‌ها را به خود بدهد یا حتی دربارهٔ محتوا اطلاعات زیادی کسب کند، در آنجا اجرا کنند. این زیبایی‌شناسی DIY همچنین منجر به اعمال خلاقانه تغییر کاربری اشیا توسط نمایشنامه‌نویسان و کارگردانانی شد که مجموعه‌هایی را از مواد جمع‌آوری‌شده از خیابان‌های محلی سرهم‌بندی می‌کردند. همچنین الن استوارت در کلوپ تئاتر تجربی لا ماما و Al Carmines در تئاتر شاعران جودسون، واقع در کلیسای مموریال جودسون، در ظهور آف-آف-برادوی نقش مهمی داشتند. | ## بخش 2: آف-آف-برادوی | اما به مرور زمان، آثار آف-آف-برادوی این روحیه را تا حدی از دست دادند و به تقلید از آف-برادوی پرداختند که خود به تدریج شبیه برادوی شده بود، البته با این تفاوت که آف-برادوی اغلب آثاری را تولید می‌کرد که برای تئاتر تجاری مناسب نبودند. انجمن برابری، قوانین مربوط به کار در چنین تولیداتی را حفظ می‌کند، از جمله محدودیت‌هایی در مورد قیمت بلیط، مدت اجرا و زمان تمرین. مشارکت بازیگران حرفه‌ای در تولیدات ویترین امری رایج است و بخش عمده‌ای از کار صحنه برای اکثر بازیگران نیویورکی را تشکیل می‌دهد. جنبشی در جریان است تا کد ویترین برابری را که بسیاری در جامعه تئاتر آن را بیش از حد محدودکننده و مضر برای خلق تئاتر نیویورک می‌دانند، اصلاح کند. | ## بخش 3: آف-آف-برادوی | در سال ۱۹۶۴، تولیدات آف-آف-برادوی واجد شرایط دریافت جوایز اوبی شدند و در سال ۱۹۷۴، جوایز دراما دسک شروع به ارزیابی چنین تولیداتی با همان معیارهایی کرد که برای تولیدات برادوی و آف برادوی استفاده می‌کرد. از سال ۲۰۰۵، جوایز تئاتر نوآورانه نیویورک (NYIT) سالانه به افراد و سازمان‌هایی که به برتری هنری در تئاتر آف-آف-برادوی دست یافته‌اند، اعطا می‌شود. | ## جمع‌بندی | اصطلاح «تئاتر مستقل» یا «تئاتر ایندی» به عنوان جایگزینی برای «آف آف برادوی» توسط نمایشنامه‌نویس کرک بروملی در سخنرانی در مراسم جوایز تئاتر نوآورانه نیویورک در سال ۲۰۰۵ پیشنهاد شد.
موضوع مقاله: شیاد (فیلم ۲۰۰۱) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # شیاد (فیلم ۲۰۰۱) | مقدمه: شیاد (انگلیسی: Impostor) یک فیلم علمی تخیلی و دلهره‌آور روان‌شناختی آمریکایی به کارگردانی گری فلدر و محصول سال ۲۰۰۱ است. | ## بخش 1: شیاد (فیلم ۲۰۰۱) | هنرپیشه‌های آن گری سینایس، مادلین استو، وینسنت دن آفریو، تونی شالهوب و مکای فایفر هستند. داستان در سال ۲۰۳۹، زمین توسط یک تمدن بیگانه از آلفا قنطورس مورد حمله قرار می‌گیرد. | ## بخش 2: شیاد (فیلم ۲۰۰۱) | گنبدهای میدانی نیرو برای محافظت از شهرها برپا می‌شوند و یک حکومت نظامی جهانی توتالیتر برای تأثیرگذاری بر جنگ و بقای انسان‌ها ایجاد می‌شود. راتن تومیتوز بر اساس ۹۶ نقد، امتیاز ۲۴٪ را به فیلم می‌دهد که میانگین امتیاز آن ۴ از ۱۰ است. | ## بخش 3: شیاد (فیلم ۲۰۰۱) | ## جمع‌بندی | فیلم کمی بیش از ۶ میلیون دلار در باکس آفیس در ایالات متحده و کانادا به‌دست‌آورد که در سراسر جهان بیش از ۸ میلیون دلار تخمین زده می‌شود، بنابراین این فیلم را به یک شکست در گیشه تبدیل کرد.
موضوع مقاله: هرمان یولیوس گوستاف وشتر | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # هرمان یولیوس گوستاف وشتر | مقدمه: هرمان یولیوس گوستاف وِشتر (؛ ۱۸۷۸ – حوالی ۱۹۴۴) پزشک اهل آلمان بود که با همکاری اریش فرانتس اویگین براخت «اجسام براخت-وشتر» را توصیف کرد. | ## بخش 1: هرمان یولیوس گوستاف وشتر | در طول جنگ جهانی دوم، وافن-اس‌اس وِشتر را برای درمان سربازان افسرده مستقر در خط مقدم به خدمت فراخوانده شد، اما او بارها از این امر خودداری کرد. در سال ۱۹۴۴ به وِشتر اخطار داده شد که اگر طبق دستور عمل نکند، او و خانواده‌اش کشته خواهند شد، بنابراین تسلیم شد و به «کروسیفیکس هیل» اعزام شد. | ## بخش 2: هرمان یولیوس گوستاف وشتر | گفته می‌شود که او برای کمک به سربازان کم‌کاری می‌کرد، اما بیشتر وقت خود را صرف رسیدگی به زندانیان و اسیران جنگ می‌کرد. در نتیجه او را خائن اعلام کردند و قرار شد توسط گشتاپو اعدام شود شود، اما در ۸ اکتبر ۱۹۴۴، زمانی که آلمان‌ها در حال مبارزه با نیروهای آمریکایی بودند، بمب افکن‌های آمریکایی چندین تُن بمب را بر روی تپهٔ محل نبرد ریختند. | ## بخش 3: هرمان یولیوس گوستاف وشتر | ## جمع‌بندی | ظاهراً، وِشتر در میان سایر نیروهای آلمانیِ گسیل‌شده به این مکان که در حال دفاع از تپه بودند، کشته شد.
موضوع مقاله: دولت اودیسا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # دولت اودیسا | مقدمه: چپ|بی‌قاب دولت اودیسا و ۳۰ ناحیه آن متشکل از یک قوه مجریه به رهبری فرماندار اودیشا، یک قوه قضاییه و یک قوه مقننه است. | ## بخش 1: دولت اودیسا | فرماندار توسط رئیس‌جمهور هند به توصیه دولت مرکزی منصوب می‌شود و سِمَت آنها عمدتاً تشریفاتی است. شهر بوبانسوار پایتخت منطقه اودیسا است و ویدان سبها (مجلس قانونگذاری) و دبیرخانه را در خود جای داده است. مجلس قانونگذاری کنونی اودیسا تک مجلسی است و متشکل از ۱۴۷ عضو مجلس قانونگذاری (MLA) است. | ## بخش 2: دولت اودیسا | ایالت اودیسا در مجلس مرکزی دارای ۲۱ نماینده پارلمان در لوک سبها و ۱۰ عضو پارلمان در راجیا سبها است. بر اساس قانون، ۲۱ حوزه انتخابیه درون لوک سبها وجود دارد که نامزدها در انتخابات عمومی به لوک سبها انتخاب می‌شوند. نمایندگان راجیا سبها توسط عضو مجلس قانونگذاری از طریق احزاب سیاسی مادر خود انتخاب و/یا نامزد می‌شوند. | ## بخش 3: دولت اودیسا | شورای وزیران در ۱۲ ژوئن ۲۰۲۴، نخست‌وزیر موهان چاران ماجی به همراه دو معاون وزیر، ۸ وزیر کابینه و ۵ وزیر دولت با مسئولیت‌های مستقل در جاناتا میدان، بوبانشوار سوگند یاد کردند. | ## جمع‌بندی | نخست‌وزیر نارندرا مودی، وزیر کشور آمیت شاه، وزیر دفاع راجنات سینگ و وزیران ارشد ۱۰ ایالت تحت حاکمیت BJP در این آیین حضور داشتند.
موضوع مقاله: پوست‌رشته‌ای داروین | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پوست‌رشته‌ای داروین | مقدمه: این درخت دارای پوستی زبر، رشته‌ای یا فیبری بر روی تنه و شاخه‌ها، برگ‌های نیزه‌ای شکل با آرایش جفت مخالف، غنچه‌های گل در گروه‌های سه‌تایی، گل‌های سفید مایل به کرم و میوه استوانه‌ای است. | ## بخش 1: پوست‌رشته‌ای داروین | توصیف پوست‌رشته‌ای داروین درختی است که معمولاً تا ارتفاع ۹ تا ۲۵ متر رشد می‌کند و یک غده چوبی تشکیل می‌دهد. پوست آن زبر، رشته‌ای یا فیبری، خاکستری مایل به قهوه‌ای مایل به قرمز بر روی تنه و شاخه‌ها است. گیاهان جوان و کف‌بری‌ها دارای برگ‌هایی به شکل تخم‌مرغ تا نیزه‌ای پهن هستند که در هر دو طرف به رنگ سبز مایل به آبی کدر می‌باشند و به صورت جفت مخالف، با طول ۱۵۰ تا ۳۵۰ میلی‌متر و عرض ۳۵ تا ۱۲۰ میلی‌متر قرار گرفته‌اند. برگ‌های بالغ به صورت جفت مخالف، با سایه یکسان از سبز مایل به آبی کدر در هر دو طرف، به شکل نیزه‌ای تا نیزه‌ای پهن یا خمیده، به طول ۹۰ تا ۲۴۰ میلی‌متر و عرض ۱۰ تا ۳۵ میلی‌متر، و به سمت یک دمبرگ ۱۱ تا ۲۶ میلی‌متری باریک می‌شوند. | ## بخش 2: پوست‌رشته‌ای داروین | جوانه‌های گل در محور برگ‌ها در گروه‌های سه‌تایی بر روی یک دمگل بدون شاخه ۳ تا ۱۷ میلی‌متری مرتب شده‌اند، جوانه‌های منفرد بر روی پایه‌هایی تا ۹ میلی‌متر طول دارند. جوانه‌های بالغ بیضی تا گلابی شکل، به طول ۸ تا ۱۳ میلی‌متر و عرض ۶ تا ۱۲ میلی‌متر با یک کلاهک گرد هستند. میوه یک کپسول چوبی و استوانه‌ای به طول ۱۲ تا ۲۰ میلی‌متر و عرض ۹ تا ۱۷ میلی‌متر با یک دیسک عمودی نزولی و سه یا چهار دریچه در سطح لبه است. نام گیاه‌شناسی از کلمات یونانی باستان به معنای «چهار» و «دندان» گرفته شده است، با اشاره به چهار دندانی که گاهی در اطراف لبه میوه یافت می‌شود. | ## بخش 3: پوست‌رشته‌ای داروین | پراکندگی و زیستگاه پوست‌رشته‌ای داروین در دشت‌ها و فلات‌های منطقه کیمبرلی در استرالیای غربی یافت می‌شود، جایی که در مناطق مسطح و فلات‌ها در خاک‌های شنی روی لاتریت، ماسه‌سنگ یا کوارتزیت رشد می‌کند. محدوده آن به سمت شرق در سراسر تاپ اند قلمرو شمالی و بخش‌هایی از خلیج کارپنتاریا و شبه‌جزیره کیپ یورک در شمال کوئینزلند گسترش می‌یابد. | ## جمع‌بندی | وضعیت حفاظت این گونه اوکالیپتوس توسط دولت استرالیای غربی به عنوان «غیر تهدید شده» طبقه‌بندی شده است، تحت قانون دولت قلمرو شمالی به عنوان «کمترین نگرانی» طبقه‌بندی شده است و تحت قانون دولت کوئینزلند به عنوان «کمترین نگرانی» طبقه‌بندی شده است.
موضوع مقاله: رفتار آزاردهنده | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # رفتار آزاردهنده | مقدمه: رفتار آزاردهنده (به انگلیسی: Disturbing Behavior) یک فیلم علمی تخیلی وحشت روان‌شناختی در سبک فیلم نوجوانان به کارگردانی دیوید ناتر، نویسندگی ناتر و اسکات روزنبرگ با بازی جیمز مارسدن، کیتی هلمز و نیک استال است که در سال ۱۹۹۸ منتشر شد. | ## بخش 1: رفتار آزاردهنده | خلاصه داستان گروهی از طردشدگان دبیرستانی را دنبال می‌کند که متوجه می‌شوند همکلاسی‌های به ظاهر کامل خود در «روبان آبی» بخشی از یک آزمایش پیچیده کنترل ذهن هستند. | ## بخش 2: رفتار آزاردهنده | این فیلم قبل از اکران در سینما در پاسخ به نمایش‌های آزمایشی منفی، از طریق استودیوهای متعدد حذف شد. | ## بخش 3: رفتار آزاردهنده | پشتیبانی قابل توجهی از طرفداران برای انتشار نسخه برش کارگردانی که صحنه‌های حذف شده را بازیابی می‌کند، وجود داشته است. | ## جمع‌بندی | گیشه این فیلم در رتبه ۷ باکس آفیس آمریکای شمالی با درآمد ۷ میلیون دلاری در آخر هفته افتتاحیه خود باز شد.
موضوع مقاله: تنه‌پشمی داروین | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # تنه‌پشمی داروین | مقدمه: این درخت دارای پوست زبر، فیبری و قهوه‌ای روی تنه و پوست صاف خاکستری در بالا است. | ## بخش 1: تنه‌پشمی داروین | برگ‌های بالغ نیزه‌ای شکل هستند، غنچه‌های گل دارای شیار بوده و در گروه‌های هفت‌تایی قرار گرفته‌اند، گل‌ها نارنجی یا قرمز روشن هستند و میوه آن استوانه‌ای تا بشکه‌ای یا کوزه‌ای شکل است و دارای شیارهایی در امتداد کناره‌ها است. توصیف تنه‌پشمی داروین درختی است که معمولاً تا ارتفاع ۱۵ تا ۲۵ متر و گاهی تا ۳۰ متر رشد می‌کند، معمولاً با یک تنه واحد، و یک غده چوبی تشکیل می‌دهد. پوست آن نرم، زبر، رشته‌ای و شکاف‌دار است و روی تنه به رنگ خاکستری تا قرمز-زرد-قهوه‌ای با پوست صاف سفید تا خاکستری کم‌رنگ در قسمت بالایی تنه و شاخه‌ها است. گیاهان جوان و کف‌برهای رشد مجدد دارای برگ‌های قهوه‌ای مایل به سبز هستند که به شکل بیضی، ۳۰ تا ۶۰ میلی‌متر طول و ۲۰ تا ۳۰ میلی‌متر عرض دارند. برگ‌های بالغ کدر تا کمی براق به رنگ سبز هستند، در سطح زیرین کمرنگ‌تر، به شکل نیزه‌ای تا خمیده، ۷۵ تا ۱۵۰ میلی‌متر طول و ۲۵ تا ۵۰ میلی‌متر عرض دارند و به سمت یک دمبرگ ۱۲ تا ۲۷ میلی‌متری باریک می‌شوند. | ## بخش 2: تنه‌پشمی داروین | جوانه‌های گل در گروه‌های هفت‌تایی روی یک دمگل بدون شاخه ۱۰ تا ۳۵ میلی‌متری چیده شده‌اند، جوانه‌های منفرد بدون ساقه یا روی پایه‌هایی تا ۷ میلی‌متر طول دارند. جوانه‌های بالغ چماقی شکل، به ندرت دوکی شکل، گلوکوز، ۱۰ تا ۲۳ میلی‌متر طول و ۹ تا ۱۲ میلی‌متر عرض با دنده‌هایی در امتداد کناره‌ها و یک کلاهک گرد تا مخروطی هستند. گلدهی از ماه می تا سپتامبر رخ می‌دهد و گل‌ها به رنگ نارنجی یا قرمز روشن و قطر آن‌ها تا ۳۵ میلی‌متر است. میوه‌ها کپسول‌های چوبی، استوانه‌ای تا بشکه‌ای یا کوزه‌ای شکل به طول ۳۳ تا ۶۰ میلی‌متر و عرض ۲۰ تا ۴۰ میلی‌متر هستند و دارای شیارهای طولی با دریچه‌های محصور در زیر سطح لبه هستند. میوه‌ها در ابتدا پوشیده از یک لایه مومی هستند اما به مرور زمان این پوشش را از دست می‌دهند و حاوی دانه‌هایی هستند که به رنگ خاکستری تیره تا سیاه، ۵ تا ۷ میلی‌متر طول و به شکل هرمی مورب تا مکعبی مسطح هستند. | ## بخش 3: تنه‌پشمی داروین | نام گونه «miniata» در زبان لاتین به معنای «قرمز آتشین» است که به رنگ رشته‌های گل اشاره دارد. پراکندگی و زیستگاه تنه‌پشمی داروین معمولاً در جنگل‌های باز، جوامع ساوانا و روی صخره‌های ماسه‌سنگی یافت می‌شود و در خاک‌های شنی رشد می‌کند. این گیاه به‌طور گسترده از منطقه کیمبرلی در استرالیای غربی و از طریق بخش‌های شمالی قلمرو شمالی تا منطقه برکتاون در شمال غربی کوئینزلند پراکنده شده است. این گیاه در ساحل آرنهم، فلات آرنهم، کیمبرلی مرکزی، حوضه دیلی، ساحل ساحلی داروین، بلندهای آینسلی، ساحل خلیج فارس، [گلف فال و ارتفاعات ، دشت‌های خلیج، کیمبرلی شمالی، دشت آورد ویکتوریا، پاین کریک، تیوی کوبورگ، و ویکتوریا بناپارت یافت می‌شود. | ## جمع‌بندی | بوم‌شناسی طوطی‌کاکلی سیاه دم‌سرخ‌هایی که در شمال استرالیا زندگی می‌کنند، ترجیح می‌دهند از درخت تنه‌پشمی داروین تغذیه کنند.
موضوع مقاله: زمین‌های مولگا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # زمین‌های مولگا | مقدمه: زمین‌های مولگا نام یک منطقهٔ زیستی بینابینی در استرالیا است که در شمال غربی نیو ساوت ولز و جنوب غربی کوئینزلند واقع شده است. | ## بخش 1: زمین‌های مولگا | این منطقه شامل دشت‌های شنی خشک با پوشش گیاهی جنگل‌های کم‌درخت و درختچه‌زارهای مولگا می‌باشد. درخت مولگا (Acacia aneura) گونه‌ای اقاقیا است که به دلیل مقاومت بالا به خشکی، در این منطقه به فراوانی یافت می‌شود و نام این منطقه نیز از آن گرفته شده است. | ## بخش 2: زمین‌های مولگا | پوشش گیاهی غالب در این منطقه درخت مولگا است، اما گیاهان دیگری مانند علف‌های تیغ (Spinifex) و انواع درختچه‌ها نیز در این منطقه یافت می‌شوند. جانوران این منطقه شامل گونه‌های مختلفی از پرندگان، پستانداران، خزندگان و دوزیستان است که با شرایط خشک این منطقه سازگار شده‌اند. | ## بخش 3: زمین‌های مولگا | ## جمع‌بندی | برخی از این جانوران عبارتند از: کانگورو قرمز، والابی، موش‌های صحرایی، مارمولک‌ها و انواع پرندگان شکاری.