موضوع مقاله: میعار (روستای ویران‌شده فلسطینی) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # میعار (روستای ویران‌شده فلسطینی) | مقدمه: در سده نوزدهم میلادی و در دوره حکومت امپراتوری عثمانی میعار روستایی بزرگ و مسلمان‌نشین بود. | ## بخش 1: میعار (روستای ویران‌شده فلسطینی) | میعار در جریان شورش عربی ۱۹۳۶–۱۹۳۹ فلسطین بر ضد حکومت بریتانیا به مرکز عملیات شورشیان در جلیل تبدیل شد و نیروهای بریتانیایی روستا را به‌طور کامل با دینامیت ویران کردند. روستا پس از آن بازسازی شد اما در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل از سکنه تخلیه شد. تاریخ سده‌های میانه میعار دربرگیرنده بقایای باستان‌شناختی ساختمان‌ها، تکه‌های ستون، روغن‌فشارهای زیتون و آب‌انبارها بود. دوره عثمانی میعار در سال ۱۵۱۷ میلادی همراه با سراسر سرزمین فلسطین به امپراتوری عثمانی ملحق شد. این روستا در دفتر مالیاتی سال ۱۵۹۶ در ناحیه عکا و در سنجق صفد ثبت شده و دارای ۱۰ خانوار مسلمان با جمعیت تخمینی ۵۵ نفر بود. روستاییان مالیات ثابتی به نرخ ۲۵ درصد بر گندم و جو، میوه، بز و کندوهای عسل می‌پرداختند که جمعاً ۱۲۳۵ آقچه بود. در اواخر سده هجدهم میلادی، جهانگرد ایتالیایی جووانی ماریتی دربارهٔ پیرامون الدامون و میعار نوشت که دو «درّه دلپذیر آراسته به باغ‌ها و بوته‌های وحشی» در آنجا وجود دارد و «روستاییانی که در دهکده‌های اطراف زندگی می‌کنند از موقعیتی بسیار خوشایند بهره‌مند هستند». در سال ۱۸۷۵ کاوشگر فرانسوی ویکتور گرن از میعار بازدید کرد و وجود «چندین تنه ستون، سه سرستون شکسته و شماری سنگ‌تراشیده قدیمی متعلق به بنایی باستانی» را گزارش داد. در سال ۱۸۸۱ گزارش «بررسی فلسطین غربی» متعلق به صندوق اکتشاف فلسطین میعار را روستایی بزرگ بر زمینی مرتفع، ناهموار و کشت‌نشده توصیف کرد. جمعیت روستا در سال ۱۸۵۹ نزدیک به ۱۵۰۰ نفر برآورد شده بود و روستاییان در حدود ۳۰ فدّان زمین کشت می‌کردند. فهرست جمعیتی در حدود سال ۱۸۸۷ جمعیت میعار را نزدیک به ۴۸۰ نفر و همگی مسلمان نشان می‌داد. عثمانیان در سال ۱۸۸۸ مدرسه‌ای ابتدایی در میعار بنیاد نهادند اما این مدرسه در سال‌های پایانی امپراتوری بسته شد. | ## بخش 2: میعار (روستای ویران‌شده فلسطینی) | در سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین جمعیت روستا به ۵۴۳ نفر افزایش یافت که همگی مسلمان بودند و در ۱۰۹ خانه زندگی می‌کردند. شماری از ساکنان میعار در شورش عربی ۱۹۳۶–۱۹۳۹ بر ضد حکومت بریتانیا و مهاجرت گسترده یهودیان به فلسطین شرکت کردند و روستا به مرکز عملیات شورشیان در جلیل تبدیل شد. شورشیان بارها به‌سوی نیروهای بریتانیایی که از نزدیکی میعار می‌گذشتند آتش گشودند، جاده‌های اطراف را برای ناهموار ساختن آن‌ها تخریب کردند، کابل‌های برق را بریدند و مین‌هایی برای انهدام خودروهای بریتانیایی کار گذاشتند. یکی از روش‌های جنجال‌برانگیز مقامات بریتانیایی برای سرکوب شورش، منفجر کردن خانه‌ها در روستاهایی بود که از شورشیان پشتیبانی می‌کردند. در ۲۶ اکتبر ۱۹۳۸ دو گردان بریتانیایی به میعار یورش بردند و دینامیت‌گذاری خانه‌های بزرگ روستا را آغاز کردند. سپس از مختار (کدخدا) روستا خواستند که شورشیان را به تحویل تفنگ‌هایشان فرابخواند؛ در غیر این‌صورت تخریب ادامه می‌یافت. هیچ تفنگی تحویل داده نشد و بریتانیایی‌ها دینامیت‌گذاری را از سر گرفتند تا روستا به‌طور کامل ویران شد. خبرنگار نیویورک تایمز که هنگام تخریب حضور داشت نوشت: «هنگامی که نیروهای [بریتانیایی] رفتند، از این روستای زمانی پرجنب‌وجوش چیز اندکی جز توده‌ای از آوار درهم‌شکسته باقی مانده بود.» روستا بازسازی شد و بر پایه آمار سال ۱۹۴۵ جمعیت میعار به ۷۷۰ نفر رسید که همگی مسلمان بودند. از زمین‌های روستا ۲۸۷۸ دونم برای کشت غلات و ۱۱۳ دونم برای باغ‌ها و زمین‌های آبیاری‌شده به کار می‌رفت. جنگ ۱۹۴۸ و پیامدهای آن به گفته ایلان پاپه در ۲۰ ژوئن ۱۹۴۸ نیروهای اسرائیلی وارد میعار شدند و به ساکنانی که در مزارع خود کار می‌کردند تیراندازی بی‌هدف کردند؛ خانه‌های روستا ویران و چهل نفر کشته شدند. محمدعلی طه، نویسنده فلسطینی که در آن زمان نوجوانی ۱۷ ساله بود، شاهد این حمله بود. ساکنان میعار پس از آن بازگشتند و به زندگی در روستا ادامه دادند تا اینکه نیروهای اسرائیلی از تیپ شوا در ۱۵ ژوئیه ۱۹۴۸ و در چارچوب مرحله دوم عملیات دکل روستا را دوباره اشغال کردند. | ## بخش 3: میعار (روستای ویران‌شده فلسطینی) | بر پایه گزارش بنی موریس ۸۹۳ ساکن میعار در جریان حمله اسرائیلی گریختند، در حالی که پاپه مدعی است آنان اخراج شدند. شهرک‌های یهودی‌نشین سگو (اکنون عصمون)، یاعاد و مانوف بر زمین‌های میعار ساخته شدند. بقایای روستا در سال ۱۹۹۲ شامل «چند دیوار سنگی بریده‌شده، گورهای ساده و درختان انجیر و زیتون» بود و خود محل که «عمدتاً با درختان سرو پوشیده شده بود» به تفرجگاه تبدیل شده بود. بسیاری از آوارگان میعار به فلسطینیان آواره داخلی تبدیل شدند و در روستاهای نزدیک کابول، شعب و عرابه اسکان یافتند. محله‌هایی در هر یک از این روستاها که آوارگان میعار و فرزندانشان در آنها ساکن‌اند «میعاری» نام دارند. جغرافیا و موقعیت میعار در ناحیه جلیل در شمال فلسطین قرار داشت و در ۱۷٫۵ کیلومتری جنوب شرقی عکا واقع بود. روستا بر تپه‌ای سنگی و بی‌درخت در کرانه شرقی دشت عکا و در ارتفاع ۲۸۰ متری از سطح دریا بنا شده بود. طرح ساخت‌وساز ۲۰۰۳ در سال ۲۰۰۳ طرحی برای گسترش شهرک یاعاد به‌سوی شمال و جنوب ارائه شد. گروهی از ساکنان یهودی یاعاد به همراه آوارگان میعار و سازمان ذاکرات به گسترش جنوبی اعتراض کردند زیرا این توسعه بر مرکز روستای پیشین و گورستان آن انجام می‌شد. در فوریه ۲۰۰۴ کمیته ناحیه‌ای ساخت‌وساز اعتراض را تا اندازه‌ای پذیرفت و طرح را کوچک‌تر کرد تا به گورستان نرسد. | ## جمع‌بندی | سرانجام ساکنان یاعاد پس از بحث داخلی تصمیم گرفتند از ساخت خانه‌هایی که قرار بود بر ویرانه‌های خانه‌های میعار بنا شود نیز چشم بپوشند.