موضوع مقاله: لیمن لمنیتزر | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لیمن لمنیتزر | مقدمه: لیمن لمنیتزر (; – ) ژنرال نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا بود، که از ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۲ به‌عنوان چهارمین رئیس ستاد مشترک نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا فعالیت می‌کرد. | ## بخش 1: لیمن لمنیتزر | لمنیتزر فعالیت نظامی را از سال ۱۹۲۰ در نیروی زمینی آمریکا آغاز کرد، از ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۱ فرمانده لشکر ۱۱ هوابرد بود، از ۱۹۵۱ تا ۱۹۵۲ فرماندهی لشکر ۷ پیاده را برعهده داشت و از ۱۹۵۵ تا ۱۹۵۶ به‌عنوان فرمانده ارتش هشتم فعالیت می‌کرد. وی از ۱۹۵۷ تا ۱۹۵۹ جانشین رئیس ستاد نیروی زمینی آمریکا بود، از ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۰ ریاست ستاد نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا را برعهده داشت و در فاصله سال‌های ۱۹۶۳ تا ۱۹۶۹ به‌عنوان فرمانده عالی متفقین اروپا فعالیت می‌کرد. او تنها افسری است که به‌عنوان رئیس ستاد مشترک خدمت کرده و پس از پایان دوره ریاستش، در یک فرماندهی نظامی دیگر ایالات متحده (رده پایین‌تر) فعالیت کرده است. دوره ۱۴ ساله فعالیت او به‌عنوان یک ژنرال چهار ستاره در حال خدمت، پس از ژنرال ویلیام تکامسه شرمن، دومین دوره طولانی در این رتبه در تاریخ نیروهای مسلح ایالات متحده است. سپس وارد آکادمی نظامی ایالات متحده در وست پوینت شد و در سال ۱۹۲۰ با درجه ستوان دومی در سپاه توپخانه ساحلی ارتش ایالات متحده فارغ‌التحصیل شد. لمنیتزر در سال ۱۹۲۱ از مدرسه توپخانه ساحلی فارغ‌التحصیل شد و سپس در فورت آدامز در رود آیلند و در فیلیپین خدمت کرد. لمنیتزر دوباره از سال ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۵ در فیلیپین خدمت کرد و در سال ۱۹۳۶ از کالج فرماندهی و ستاد کل ارتش ایالات متحده فارغ‌التحصیل شد. او در مدرسه توپخانه ساحلی مربی بود و در سال ۱۹۴۰ از کالج جنگ ارتش ایالات متحده فارغ‌التحصیل شد. در آغاز جنگ جهانی دوم ، لمنیتزر در هنگ هفتادم توپخانه ساحلی و سپس تیپ ۳۸ توپخانه ساحلی خدمت کرد. در ماه مه ۱۹۴۱، لمنیتزر که در آن زمان سرهنگ بود، به بخش طرح‌های جنگی ستاد ارتش و سپس به ستاد نیروهای زمینی ارتش منصوب شد. لمنیتزر در ژوئن ۱۹۴۲ به درجه سرتیپ ارتقا یافت و فرماندهی تیپ ۳۴ توپخانه ساحلی را بر عهده گرفت. آیزنهاور منصوب شد، جایی که در برنامه‌ریزی حمله به شمال آفریقا و سیسیل کمک کرد و در نوامبر ۱۹۴۴ به درجه سرلشکری ارتقا یافت. | ## بخش 2: لیمن لمنیتزر | لمنیتزر یکی از افسران ارشدی بود که برای مذاکره در مورد تسلیم فاشیست‌های ایتالیا در طول عملیات مخفی طلوع آفتاب و تسلیم آلمان در سال ۱۹۴۵ اعزام شد. پس از پایان جنگ جهانی دوم، لمنیتزر به کمیته بررسی استراتژیک ستاد مشترک ارتش منصوب شد و بعدها به عنوان معاون فرمانده کالج ملی جنگ منصوب شد. در سال ۱۹۵۰، در سن ۵۱ سالگی، لمنیتزر آموزش چتربازی را گذراند و به فرماندهی لشکر یازدهم هوابرد منصوب شد. او در نوامبر ۱۹۵۱ به فرماندهی لشکر ۷ پیاده به کره منصوب شد و در اوت ۱۹۵۲ به درجه سپهبدی ارتقا یافت. لمنیتزر در مارس ۱۹۵۵ به درجه ژنرالی ارتقا یافت و به عنوان فرمانده کل فرماندهی شرق دور و ارتش هشتم منصوب شد. لمنیتزر که در توکیو مستقر بود، آخرین فرماندار نظامی ژاپن تحت اشغال متفقین بود، پیش از آنکه اداره نظامی آمریکا در ۱ ژوئیه ۱۹۵۷ رسماً منحل شود. لمنیتزر در ژوئن ۱۹۵۷ به‌عنوان جانشین رئیس ستاد نیروی زمینی و سپس در ژوئیه ۱۹۵۹ به عنوان رئیس ستاد ارتش منصوب شد. لمنیتزر در سپتامبر ۱۹۶۰ به عنوان رئیس ستاد مشترک نیروهای مسلح منصوب شد و به او اجازه داد با وجود رسیدن به سن بازنشستگی اجباری ۶۰ سال، همچنان در خدمت فعال خود باقی بماند. لمنیتزر به عنوان رئیس ستاد مشترک ارتش، در بحران خلیج خوک‌ها و سال‌های اولیه دخالت ایالات متحده در جنگ ویتنام نقش داشت. لمنیتزر از امتناع کندی از تأیید حملات به کوبا در طول تهاجم، ناامید شد و آن را «کاملاً سزاوار سرزنش و تقریباً جنایتکارانه» توصیف کرد. او همچنین موظف شد در کمیته امور خارجی سنای ایالات متحده در مورد آگاهی خود از فعالیت‌های سرلشکر ادوین واکر، که به دلیل تلاش‌های ادعایی برای ترویج عقاید سیاسی خود در ارتش از ارتش اخراج شده بود، شهادت دهد. لمنیتزر به عنوان رئیس ستاد مشترک ارتش، طرح‌های معروف به عملیات نورث‌وودز را در سال ۱۹۶۲ تصویب کرد، طرحی پیشنهادی برای بی‌اعتبار کردن رژیم کاسترو و ایجاد حمایت برای اقدام نظامی علیه کوبا با سازماندهی اقدامات تروریستی پرچم دروغین و توسعه «یک کمپین تروریستی کمونیستی کوبا در منطقه میامی، در سایر شهرهای فلوریدا و حتی در واشینگتن». | ## بخش 3: لیمن لمنیتزر | مشخص نیست که مک‌نامارا چه واکنشی نشان داد، اما سه روز بعد، رئیس‌جمهور جان اف کندی به ژنرال گفت که هیچ شانسی برای اقدام نظامی ایالات متحده علیه کوبا وجود ندارد. ظرف چند ماه، پس از امتناع از تأیید عملیات نورث‌وودز، لمنیتزر از تصدی یک دوره دیگر ریاست منع شد. در نوامبر ۱۹۶۲، لمنیتزر به عنوان فرمانده ستاد فرماندهی اروپا ایالات متحده و فرمانده عالی متفقین ناتو در اروپا منصوب شد، که یک تنزل رتبه از رئیس ستاد مشترک ارتش بود. دوران فرماندهی او شاهد بحران قبرس در سال‌های ۱۹۶۳–۱۹۶۴ و خروج نیروهای ناتو از فرانسه در سال ۱۹۶۶ بود. ژنرال لمنیتزر که تا حدودی به خاطر شخصیت عجیب و غریبش شناخته می‌شود، به جای حمل تپانچه نیمه اتوماتیک ام۱۹۱۱ که معمولاً توسط افسران ارشد استفاده می‌شد، ترجیح داد یک تفنگ ام-۱۶ با لوله بلند را به عنوان سلاح گرم شخصی خود حمل کند. لمنیتزر تنها کسی است که به عنوان رئیس ستاد مشترک ارتش خدمت کرده و پس از پایان دوره ریاستش در یک فرماندهی نظامی دیگر ایالات متحده خدمت کرده است. دوره ۱۴ ساله خدمت او به عنوان یک ژنرال چهار ستاره در حال خدمت، دومین دوره طولانی در این رتبه در تاریخ نیروهای مسلح ایالات متحده، پس از ژنرال ویلیام تکامسه شرمن است که این رتبه را از سال ۱۸۶۹ تا ۱۸۸۴ در اختیار داشت. او تنها فردی در تاریخ بود که به عنوان رئیس ستاد نیروی زمینی، رئیس ستاد مشترک نیروهای مسلح و فرمانده عالی متفقین برای ناتو خدمت کرد. ژنرال لمنیتزر یکی از تنها پنج افسر در تاریخ ارتش ایالات متحده است که به‌طور فعال در سه جنگ بزرگ (جنگ جهانی دوم، جنگ کره و جنگ ویتنام) به عنوان ژنرال خدمت کرده است. دیگران وینفیلد اسکات (جنگ ۱۸۱۲، جنگ مکزیک، جنگ داخلی آمریکا)، داگلاس مک‌آرتور (جنگ جهانی اول، جنگ جهانی دوم و جنگ کره)، مکسول تیلور (جنگ جهانی دوم، جنگ کره، جنگ ویتنام) و لوئیس هرشی (جنگ جهانی دوم، جنگ کره، جنگ ویتنام) بودند. در سال ۱۹۷۵، رئیس‌جمهور جرالد فورد، لمنیتزر را به کمیسیون فعالیت‌های سیا در ایالات متحده، که با نام کمیسیون راکفلر نیز شناخته می‌شود، منصوب کرد تا بررسی کند که آیا سیا مرتکب اعمالی شده است که قوانین ایالات متحده را نقض می‌کند یا خیر، و همچنین ادعاهایی مبنی بر اینکه ای. هاوارد هانت و فرانک استورگیس (مشهور به واترگیت) در ترور جان اف کندی دست داشته‌اند یا خیر. | ## جمع‌بندی | لمنیتزر در ۱۲ نوامبر ۱۹۸۸ در مرکز پزشکی ارتش والتر رید درگذشت، و در گورستان ملی آرلینگتون به خاک سپرده شد.