موضوع مقاله: کشاورزی در لائوس | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کشاورزی در لائوس | مقدمه: کشور جنوب‌شرقی آسیایی لائوس با مساحتی معادل ۲۳٫۶۸ میلیون هکتار، دست‌کم ۵ میلیون هکتار زمین مناسب برای کشت دارد که حدود ۲۱ درصد از کل مساحت را تشکیل می‌دهد. | ## بخش 1: کشاورزی در لائوس | از این مساحت، ۱۷ درصد (بین ۸۵۰٬۰۰۰ تا ۹۰۰٬۰۰۰ هکتار) به‌صورت واقعی کشت می‌شود که کمتر از ۴ درصد از کل مساحت کشور است. در فصل کشت ۱۹۸۹–۱۹۹۰، برنج حدود ۸۰ درصد از زمین‌های کشاورزی را به خود اختصاص داد، شامل ۴۲۲٬۰۰۰ هکتار برنج دیم در زمین‌های پست و ۲۲۳٬۰۰۰ هکتار برنج در زمین‌های مرتفع. این موضوع نشان می‌دهد که با وجود کاشت مشترک محصولات مرتفع و حضور ماهی در برخی از مزارع، کشاورزی برنج آبی عملاً همچنان یک سیستم تک‌کشتی باقی مانده است، با وجود تلاش‌های دولت برای تشویق به تنوع‌بخشی محصولات. اگرچه در طول دهه ۱۹۸۰ و اوایل دهه ۱۹۹۰ کاهش جزئی سهم این بخش در تولید ناخالص داخلی مشهود بود—از حدود ۶۵ درصد در سال ۱۹۸۰ به حدود ۶۱ درصد در سال ۱۹۸۹ و سپس کاهش به بازه ۵۳ تا ۵۷ درصد در سال ۱۹۹۱—اما کاهش مشابهی در درصد نیروی کار شاغل در این بخش به‌طور آشکار مشاهده نمی‌شد. هم کمیسیون برنامه‌ریزی دولتی حزب دموکرات مسیحی و هم بانک جهانی گزارش دادند که ۸۰ درصد از نیروی کار در سال ۱۹۸۶ در کشاورزی مشغول به کار بوده‌اند؛ بنابراین شواهد موجود نشان می‌دهد که درصد نیروی کار شاغل در کشاورزی در واقع در طول دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ نسبتاً ثابت و حدود ۸۰ درصد باقی مانده است. تولید کشاورزی بین سال‌های ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۹ با نرخ متوسط سالانه بین ۳ تا ۴ درصد رشد کرد که تقریباً دو برابر نرخ رشد آن در دهه قبل بود، با وجود دو سال خشکسالی - در سال‌های ۱۹۸۷ و ۱۹۸۸ - که تولید در واقع کاهش یافت. تا سال ۱۹۹۰، بانک جهانی تخمین زد که تولید با نرخ فزاینده‌ای ۶٫۲ درصد در حال رشد است. افزایش تولید، که مدت‌ها یکی از اهداف دولت بود، تا حدی نتیجه استفاده بیشتر از نهاده‌های کشاورزی بهبود یافته در طول دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ است. مساحت زمین‌های تحت آبیاری از سال ۱۹۶۵ با نرخ ۱۲ درصد در سال در حال افزایش بوده است، به طوری که تا اواخر دهه ۱۹۸۰، زمین‌های آبیاری شده بین ۷ تا ۱۳ درصد از کل زمین‌های کشاورزی را تشکیل می‌دادند. اگرچه هنوز درصد کمی است، اما هرگونه افزایشی به تسهیل افزایش مداوم بهره‌وری کشاورزی کمک می‌کند. استفاده از کود نیز با نرخ متوسط سالانه ۷٫۲ درصد افزایش یافت؛ با توجه به اینکه استفاده از کود تجاری در اواخر دهه ۱۹۷۰ عملاً وجود نداشت، این نیز یک دستاورد مهم، هرچند کوچک، در راستای افزایش بهره‌وری دولت است. علاوه بر این، تعداد تراکتورهای مورد استفاده در طول این دهه تقریباً دو برابر شد و از ۴۶۰ تراکتور در سال ۱۹۸۰ به ۸۶۰ تراکتور در سال ۱۹۸۹ رسید. سیستم‌های کشت و زرع بیشتر کشاورزان از یکی از دو سیستم کشت استفاده می‌کنند: یا سیستم شالیزار مرطوب، که عمدتاً در دشت‌ها و دره‌ها انجام می‌شود، یا سیستم کشت بریدن و سوزاندن، که عمدتاً در تپه‌ها انجام می‌شود. این سیستم‌ها به ویژه در میان قوم لائو یا لائوس‌های پست در مناطقی دور از دره‌های رودخانه‌ای اصلی، از یکدیگر جدا نیستند. کشت بریدن و سوزاندن در سال ۱۹۹۰ توسط تقریباً ۱ میلیون کشاورز انجام شد که عمدتاً برنج را در حدود ۴۰ درصد از کل زمین‌های کاشته شده برای برنج کشت می‌کردند. در شرق تایلند، رنگ قهوه‌ای که در مرکز تصویر غالب است و مرز این کشور با لائوس و کامبوج را تقلید می‌کند، نشان از جنگل‌زدایی گسترده در این منطقه دارد. کشاورزی به روش بریدن و سوزاندن درختان برای محیط زیست جنگل بسیار مخرب است، زیرا مستلزم انتقال از قطعات زمین قدیمی به قطعات زمین جدید است تا خاک فرسوده بتواند دوباره جوان شود، فرآیندی که تخمین زده می‌شود حداقل چهار تا شش سال طول می‌کشد. | ## بخش 2: کشاورزی در لائوس | با این حال، میزان تخریب به تکنیک‌های مورد استفاده کشاورزان و شرایط کلی جمعیتی و محیطی که به طول دوره آیش بین چرخه‌های کشاورزی مربوط می‌شود، بستگی دارد. علاوه بر این، شیوه‌های سنتی کشاورزی امکان بازسازی جنگل را فراهم می‌کردند و نه از بین بردن پوشش جنگلی، که یک روش تجاری فعلی برای قطع درختان است. مزارع کشت‌شده به روش بریدن و سوزاندن معمولاً فقط به مدت یک سال کشت می‌شوند و سپس اجازه داده می‌شود که آیش بمانند، اگرچه تایانین دامرونگ، انسان‌شناس کامو (که املای متناوب آن شامل خامو و خمو است) گزارش می‌دهد که حداقل تا دهه ۱۹۷۰ برخی از مزارع دو سال متوالی کشت می‌شدند. افزایش جمعیت، تجاوز به مناطق کشاورزی سنتی بریدن و سوزاندن توسط سایر روستاها یا گروه‌های قومی، و تخریب تدریجی خاک در نتیجه این فشارها منجر به کاهش فزاینده و مکرر برداشت محصولات کشاورزان کشت‌شده به روش بریدن و سوزاندن در مناطق میانی شده است. فرایند کشاورزی به روش بریدن و سوزاندن با پاکسازی مزارع انتخاب شده در ژانویه یا فوریه آغاز می‌شود، اجازه می‌دهند بوته‌ها و درختان بریده شده به مدت یک ماه خشک شوند و سپس آنها را می‌سوزانند. برنج یا سایر محصولات کشاورزی کمی قبل از شروع باران در ژوئن با روش شیارزنی کاشته می‌شوند و محصولات در حال رشد باید دو یا سه بار قبل از برداشت در اکتبر وجین شوند. خانوارهای کشاورزی که به روش بریدن و سوزاندن کشت می‌کنند، به ندرت می‌توانند مازاد برنج برداشت کنند - برداشت معمولاً یک تا شش ماه کمتر از نیاز سالانه برنج خانواده‌ها است. جنگل‌زدایی و فرسایش فرسایش ناشی از جنگل‌زدایی نتیجه مستقیم و جدی کشاورزی به روش بریدن و سوزاندن است. علاوه بر این، کشت به روش بریدن و سوزاندن نسبت به کشت در زمین‌های مرطوب بهره‌وری کمتری دارد زیرا به ده تا پنجاه برابر زمین سرانه بیشتر نیاز دارد - اگر زمین‌های آیش را در محاسبه لحاظ کنیم - با این حال تنها ۲۰ درصد از برداشت ملی برنج را تولید می‌کند. جنگل‌های آیش بالغ یا جوان مزایای دیگری مانند جمع‌آوری غذای وحشی، زیستگاه حیوانات و حفاظت از حوزه‌های آبخیز دارند. سیاست دولت پس از معرفی سازوکار اقتصادی جدید، کشت بریدن و سوزاندن را منع می‌کند، زیرا این روش با اهداف افزایش بهره‌وری کشاورزی و بهبود محیط جنگل در تضاد است. کشاورزان در برابر این تغییر مقاومت کرده‌اند، عمدتاً به این دلیل که کشت در زمین‌های مرطوب اغلب در مناطق آنها امکان‌پذیر نیست و هیچ روش جایگزین معیشتی ارائه نشده است، به خصوص با توجه به فقدان بازارها و زیرساخت‌های لازم برای کشت نقدی به عنوان یک سرمایه‌گذاری جذاب یا حتی ممکن. علاوه بر این، قصور تاجران دولتی در قراردادهای خرید با کشاورزان در اواخر دهه ۱۹۸۰، کشاورزانی را که دسترسی فیزیکی بهتری به بازارها داشتند، نسبت به تولید محصولات نقدی تردید کرد. به‌طور کلی، علیرغم تلاش‌های دولت برای افزایش تولید کشاورزی صادرات‌محور، «کشت تک‌محصولی برنج» تا اوایل دهه ۱۹۹۰ در لائوس ادامه یافت. بین سال‌های ۱۹۷۶–۱۹۷۸ و ۱۹۸۶–۱۹۸۸، ذخایر تمام حیوانات مزرعه به میزان زیادی افزایش یافت: گاو با ۶۹ درصد افزایش به ۵۸۸۰۰۰ رأس؛ بز با ۱۲۸ درصد افزایش به ۷۳۰۰۰ رأس؛ خوک با ۱۰۳ درصد افزایش به ۱٫۵ میلیون رأس؛ اسب با ۵۹ درصد افزایش به ۴۲۰۰۰ رأس؛ گاومیش با ۵۵ درصد افزایش به ۱ میلیون رأس؛ و مرغ با ۱۰۱ درصد افزایش به ۸ میلیون رأس. بدون بیماری و کمبود مداوم خوراک دام، این افزایش‌ها به‌طور قابل توجهی بیشتر می‌بودند. بیماری یک مشکل جدی است: در بیشتر روستاها مرگ و میر سالانه قابل توجهی از مرغ‌ها و خوک‌ها وجود دارد و گاومیش‌ها نیز اغلب در معرض بیماری‌های همه‌گیر قرار می‌گیرند. | ## بخش 3: کشاورزی در لائوس | محصولات کشاورزی برنج کاری برنج یکی از محصولات اصلی اصلی لائوس است و بیش از ۶۰٪ از زمین‌های زراعی برای کشت آن استفاده می‌شود. برنج عمدتاً در مناطق پست این کشور تولید می‌شود و تنها تقریباً ۱۱٪ از تولید در مناطق مرتفع صورت می‌گیرد. بسیاری از استان‌های پیشرو در تولید برنج در امتداد رودخانه مکونگ واقع شده‌اند (به عنوان مثال، وینتیان، خاموان، بولیخامخای، ساواناخت، سالاوان و چامپاساک). روبوستا عمدتاً برای قهوه معمولی و همچنین یک نوشیدنی قهوه معمولی در لائوس استفاده می‌شود که در آن با شیر تغلیظ شده شیرین می‌شود. دومی، عربیکا، به دلیل طعم ملایمش از کیفیت بالاتری برخوردار است و برای اسپرسو استفاده می‌شود. تریاک که تا سال 2006 در لائوس قانونی بود و زمانی حتی به عنوان یک پرداخت مالیاتی پذیرفته می‌شد، یک محصول سودآور برای مردم لائوسونگ از جمله همونگ است که در برابر تلاش‌های دولت برای جایگزینی تولید تریاک با تولید کالاهای دیگر که بازار آنها بسیار کمتر سودآور است، مقاومت کرده‌اند. برنامه‌های جایگزینی محصولات کشاورزی تا حدودی مؤثر بوده‌اند و تا حدودی قوانین سختگیرانه‌تر علیه قاچاق مواد مخدر و همکاری دولت در برنامه‌های آموزشی نیز در کاهش تولید نقش داشته‌اند. به گفته مقامات مبارزه با مواد مخدر ایالات متحده، در سال ۱۹۹۴، لائوس همچنان سومین تولیدکننده بزرگ تریاک غیرقانونی برای بازار جهانی بود. مقامات تخمین می‌زنند که میزان تولید بالقوه تریاک ۴۷ درصد کاهش یافته است - از ۳۸۰ تن در سال ۱۹۸۹، زمانی که تفاهم‌نامه‌ای در مورد همکاری در زمینه مواد مخدر بین ایالات متحده و لائوس امضا شد - به حدود ۱۸۰ تن در سال ۱۹۹۳ رسیده است. کاهش ۲۲ درصدی تولید تریاک در سال ۱۹۹۳ نسبت به سال ۱۹۹۲ تا حد زیادی به شرایط نامساعد آب و هوایی نسبت داده شده است. حدود ۱۵۰٬۰۰۰ در سال ۱۹۹۰، هکتارها زیر کشت محصولات عمده غیر از برنج رفتند که نسبت به تقریباً ۸۰۰۰۰ هکتار افزایش نشان می‌دهد. محصولات اصلی غیر برنج شامل هل، که گاهی اوقات به عنوان یک محصول جنگلی در نظر گرفته می‌شود، قهوه، ذرت، پنبه، میوه، ماش، بادام زمینی، سویا، نیشکر، سیب زمینی شیرین، تنباکو و سبزیجات است. اگرچه کل مساحت زیر کشت این محصولات نسبت به مساحت زیر کشت برنج کم است، اما از ۱۰ درصد کل مساحت زیر کشت در سال ۱۹۸۰ به حدود ۱۸ درصد در سال ۱۹۹۰ افزایش یافته است. اگرچه این افزایش تا حدی نشان دهنده کاهش تولید برنج در سال‌های خشکسالی است، اما همچنین نشان دهنده موفقیت دولت در تلاش برای تنوع بخشیدن به محصولات کشاورزی است. بازده تمام محصولات اصلی به جز قهوه، سبزیجات و هل؛ که برخی از ارقام آنها فقط از سال ۱۹۸۶ در دسترس است، بین سال‌های ۱۹۸۰ تا ۱۹۹۰ به تدریج افزایش یافت، که مهم‌ترین آنها ذرت (۷۰ درصد)، میوه (۶۵ درصد)، بادام زمینی (۲۸ درصد) و ماش (۲۵ درصد) بود. | ## جمع‌بندی | با وجود افزایش تولیدات کشاورزی، لائوس، به عنوان یک واردکننده مواد غذایی، هنوز به شدت به کمک‌های غذایی وابسته است.