موضوع مقاله: هشت گلچین | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # هشت گلچین | مقدمه: هشت گلچین یا اتوتوکای یا «هشت مجموعه» نامی است برای هشت کتاب شعر بسیار کهن در زبان تامیلی، که بخش مهمی از ادبیات دورهٔ «سنگام» در جنوب هند به‌شمار می‌روند. | ## بخش 1: هشت گلچین | این مجموعه‌ها را می‌توان شبیه یک گنجینهٔ بزرگ شعر دانست که صدها شاعر مختلف در آن حضور دارند. بعضی از این شاعران شاهزاده یا درباری بودند، بعضی زن بودند، و بعضی حتی از طبقات عادی جامعه می‌آمدند. همین باعث شده این آثار فقط شعر ادبی نباشند، بلکه تصویری زنده از زندگی مردم آن زمان هم بدهند. موضوع شعرها معمولاً دو دسته است: شعرهای عاشقانه: دربارهٔ عشق، دوری، انتظار، دیدار پنهانی، ناراحتی عاشقان و طبیعت. شعرهای پهلوانی و اجتماعی: دربارهٔ جنگ، پادشاهان، بخشندگی، مرگ قهرمانان، افتخار، و زندگی سیاسی. یکی از ویژگی‌های جالب این ادبیات این است که طبیعت با احساسات انسانی پیوند خورده است؛ مثلاً: کوهستان نماد دیدار عاشقان است، جنگل نماد انتظار، ساحل نماد جدایی، و بیابان نشانهٔ سفر سخت یا دوری. برای همین در این شعرها طبیعت فقط پس‌زمینه نیست، بلکه بخشی از احساس و داستان است. این آثار برای تاریخ هم مهم‌اند، چون اطلاعات زیادی دربارهٔ جامعهٔ جنوب هند در دوران باستان می‌دهند؛ مثلاً: مردم چه می‌خوردند، چگونه تجارت می‌کردند، چه باورهایی داشتند، و رابطهٔ پادشاهان و شاعران چگونه بود. هشت گلچین و مجموعه همراه آن یعنی ده قصیده ، قدیمی‌ترین ادبیات تامیلی موجود هستند. به گفته کامیل زولبیل، پژوهشگر ادبیات و تاریخ تامیل، تاریخ‌گذاری این هشت گلچین یا ترتیب زمانی آن‌ها دشوار است، اما پژوهش‌ها تا به امروز نشان می‌دهد که لایه‌های اولیه در زمانی بین سده ۱ پیش از میلاد و سده ۲ میلادی سروده شده‌اند، در حالی که لایه‌های نهایی بین سده ۳ و ۵ میلادی تکمیل شده‌اند. محتویات گلچین‌ها هشت گلچین شامل ۲٬۳۷۱ شعر است که از بندهای کوچک سه خطی در آینکورونورو تا بندهای چهل خطی در پورانانورو متغیر است. کتاب‌های زیر هشت گلچین را تشکیل می‌دهند: آینکورونورو آکانانورو پورانانورو کالیتوکای کورونتوکای ناترینای پاریپادال پاتیتوپاتو این گردآوری هشت گلچین در ابر-گلچین اتوتوکای یک رویداد تاریخی است. این موضوع در یک بند یادیار به نام «ونپا» تایید شده است که احتمالاً در تاریخی بسیار متأخرتر پس از سده پنجم سروده شده است. | ## بخش 2: هشت گلچین | این بند در انجامه بسیاری از نسخه‌های خطی باقی‌مانده بر روی برگ نخل یافت می‌شود و جایگاه ارزشمند این مجموعه سنگام را در تاریخ تامیل تایید می‌کند. این بند چنین خوانده می‌شود: تاریخ سنت تامیل از انجمن‌های شاعرانی یاد می‌کند که ادبیات کلاسیک را طی هزاران سال پیش از دوران مشترک سروده‌اند، باوری که پژوهشگران آن را افسانه می‌دانند. برخی از پژوهشگران تاریخ ادبیات سنگام را بین حدود ۳۰۰ پیش از میلاد تا ۳۰۰ میلادی می‌دانند، در حالی که دیگران این دوره اولیه ادبیات کلاسیک تامیلی را کمی دیرتر و محدودتر اما عمدتاً پیش از ۳۰۰ میلادی قرار می‌دهند. به گفته کامیل زولبیل، پذیرفتنی‌ترین بازه برای اکثر ادبیات سنگام، بر اساس اشارات زبانی، عروضی و شبه‌تاریخی درون متون و انجامه‌ها، ۱۰۰ پیش از میلاد تا ۲۵۰ میلادی است. برخی از لایه‌های متأخر ادبیات سنگام، از جمله هشت گلچین، تقریباً مربوط به سده‌های ۳ تا ۵ میلادی هستند. بازکشف اتوتوکای به همراه دیگر آثار ادبی سنگام برای بخش بزرگی از هزاره دوم میلادی به فراموشی سپرده شده بود، اما در صومعه ‌های هندوئیسم، به‌ویژه صومعه‌های مربوط به شیواپرستی در نزدیکی کومباکونام حفظ و دوباره کشف شد. این نسخه‌های خطی بازکشف‌شده روی برگ نخل (به تامیلی: اولای، به سنسکریت: تالاپاترا) توسط پژوهشگران دوران استعمار در اواخر سده نوزدهم منتشر شدند. نویسندگان ۴۷۰ شاعر شناخته شده‌اند که یا با نام‌های اصلی خود یا با نام‌های گذری که از آثارشان استنباط شده، شناسایی می‌شوند. برخی از آن‌ها مانند کاپیلار، ناکیرار و اوایار بسیار محبوب بودند و برخی دیگر به‌ندرت با نام خود به یاد آورده می‌شوند. آن‌ها طبق سنت‌ها یا قراردادهای ادبی خاصی که در عصر ادبیات سنگام رایج بود، شکل گرفته‌اند. نمونه‌ها ادبیات سنگام به دو دسته تقسیم می‌شود: عشق یا زندگی درونی (آکام) یا زندگی عمومی یا بیرونی (پورام). بندی از شعر ۶۹ آکانانورو: «ارابه‌های ظریفی که مائوریا بر آن‌ها سوار می‌شدند و از کوه‌ها و دره‌ها می‌گذشتند و به نام "موریار" خوانده می‌شدند.» این گلچین‌ها منبع مهمی از اطلاعات فرهنگی و تاریخی درباره تامیل نادوی باستان و جنوب هند هستند. وزن آکاوال از هشت گلچین، پنج مورد درباره آکام، دو مورد درباره پورام و یک مورد درباره هر دو است. | ## بخش 3: هشت گلچین | شش مورد از آن‌ها در وزن آکاوال هستند که نوعی شعر است که با واج‌آرایی و قافیه همراه شده است. اشعار با موضوع آکام و همچنین پورام در این وزن نوشته شده‌اند و موسیقی تنظیم‌شده و ظریف آن به زیبایی شاعرانه می‌افزاید. این وزن ابزاری ساده اما شگفت‌انگیز است که مانعی برای آزادی بیان شاعر ایجاد نمی‌کند. این وزن به عنوان رسانه‌ای مناسب و طبیعی برای بیان تجربه‌های ارزشمند شاعران شناخته شده است. وزن‌های کالی دو گلچین دیگر که در وزن آکاوال نوشته نشده‌اند، کالیتوکای و پاریپادال هستند. اشعار کالیتوکای در وزن کالی هستند که به دلیل ویژگی‌های دراماتیک و غنایی‌اش شناخته می‌شود و طبق تولکاپیام برای بیان احساسات عاشقان بسیار مناسب است. تکرار خطوط و عبارت‌های خاصی در آن وجود دارد و این موضوع، به همراه موسیقی تسخیرکننده این وزن، بسیار جذاب است. وزن پاریپادال پاریپادال وزنی لبریز از ریتم و موسیقی است و گلچینی که با این نام شناخته می‌شود شامل سروده‌هایی است که در این وزن ساخته شده‌اند. این سروده‌ها در کوک‌های مختلفی خوانده می‌شدند، همان‌طور که از یادداشت‌های موسیقی در پایان آن‌ها پیداست. مذهب در هشت گلچین به‌طور کلی، متون غیرمذهبی هستند و بیشتر درباره عشق، اشتیاق، ستایش شاعرانه پادشاه، سالار یا حامی و موضوعاتی از این دست هستند. آن‌ها گاهی از احترام به خدایان هندو (به‌ویژه موروگان)، الهه‌ها، وداها، افسانه‌های پورانی و معابد یاد می‌کنند یا خطوطی در اشاره به آن‌ها دارند. | ## جمع‌بندی | این مجموعه شامل سروده‌های مذهبی (باکتی) است که برای موسیقی تنظیم شده‌اند و عمدتاً درباره تیرومال (ویشنو)، موروگان و رود وایگای سروده شده‌اند.