موضوع مقاله: آندره‌آ ناواگرو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آندره‌آ ناواگرو | مقدمه: آندره‌آ ناواگرو (؛ ۱۴۸۳ – ۸ مه ۱۵۲۹ (در ۴۶ سالگی شاعر، نویسنده، دیپلمات، گیاه‌شناس، و ویراستار اهل جمهوری ونیز بود. | ## بخش 1: آندره‌آ ناواگرو | او که در خانواده‌ای ثروتمند متولد شد، در سن بیست سالگی، پنج سال جوان‌تر از سن معمول در آن زمان، به شورای بزرگ ونیز راه یافت. او خود را وقف ویرایش نسخه‌های خطی کلاسیک لاتین در چاپخانه آلدین پرس کرد و به عنوان یک محقق و نویسنده ماهر شهرت یافت. در سال ۱۵۱۵، به درخواست ژنرال بارتولومئو دالویانو، او به عنوان متصدی کتابخانه‌ای حاوی مجموعه دانشمند بساریون منصوب شد. ناواگرو در نتیجه جایگاه والای خود در محافل علمی ونیز، در سال ۱۵۲۳ به عنوان سفیر ونیز در اسپانیا منصوب شد و توانست فضای دیپلماتیک ناپایدار ناشی از درگیری بین کارل پنجم، امپراتور مقدس روم و پادشاه اسپانیا و فرانسوای یکم فرانسه را به خوبی مدیریت کند. او در دسامبر ۱۵۲۶ توسط کارل زندانی شد، اما در آوریل بعد در جریان تبادل زندانی آزاد شد. زمانی که ناواگرو در سپتامبر ۱۵۲۸ به ونیز بازگشت، از سیاست ناامید شده بود و آرزو داشت به ویرایش نسخه‌های خطی و پرورش باغ‌های ارزشمند خود بازگردد. پس از سفر از طریق آلپ برای ملاقات با فرانسیس اول در بلوآ، به شدت بیمار شد و در ۸ مه ۱۵۲۹ درگذشت. خانواده ناواگرا از جمله جوان‌تر یا «خانه‌های جدید» اشراف ونیزی بودند، در مقابل «خانه‌های قدیمی». جغرافی‌دان و نویسنده جیووانی باتیستا راموسیو پسرعموی دور ناواگرو بود؛ ناواگرو یکی از نزدیکترین دوستان راموسیو شد. پیترو پمپوناتزی به او فلسفه آموخت؛ او همچنین لاتین را نزد مارکانتونیو سابلیکو و یونانی را نزد مارکوس موسوروس آموخت. ناواگرو پیرو مکتب فکری انسان‌گرایی، بود که در طول رنسانس بر مطالعه فلسفه، ادبیات و تاریخ کلاسیک متمرکز بود. فلسفه هدونیسم که جستجوی لذت‌های ذهنی، مانند آرامش خاطر و رهایی از درد و ترس را تشویق می‌کند. این امر در تمایل او به ماندن مداوم در باغ‌هایش، که عمیقاً دوستشان داشت، آشکار می‌شد. ناواگرو در سال ۱۵۱۶ در رم، در جلسات آکادمی رومی شرکت می‌کرد، که گردهمایی‌های اجتماعی و صمیمانه‌ای از دانشمندان ایتالیا در آن زمان بود. شغل در سال ۱۵۰۴، ناواگرو در سن بیست سالگی، پنج سال جوان‌تر از سن معمول در آن زمان، به مجمع سیاسی اصلی ونیز، شورای بزرگ، راه یافت. اگرچه به اعضای خانواده‌های اشرافی ونیز به‌طور خودکار در سن ۲۵ سالگی کرسی در شورای بزرگ اعطا می‌شد، اما امکان ورود زودهنگام از طریق قرعه‌کشی سالانه در میان اشراف جوان‌تر وجود داشت. بسیاری از معاصران او معتقد بودند که او پتانسیل تبدیل شدن به یک سیاستمدار موفق را دارد. او پس از مرگ کاترین کورنارو، یک ونیزی و آخرین ملکه قبرس، در سال ۱۵۱۰ در ونیز، برای او خطابه تشییع جنازه ایراد کرد، اگرچه محتوای این خطبه مشخص نشده است. در برهه‌ای از زمان، ناواگرو در ویلایی در مورانو اقامت گزید و در آنجا یک باغ چشمگیر را نگهداری کرد. ناواگرا با وجود انتخابش به عضویت شورای کبیر، بیشتر وقت خود را به ویرایش نسخه‌های خطی آثار کلاسیک لاتین در چاپخانه آلدین پرس اختصاص داد و به عنوان یک محقق و نویسنده ماهر شهرت یافت. او با انتشارات آلدین پرس، نسخه‌هایی از آثار نویسندگان روم باستان سیسرون، کوئنتیلی و ویرژیل را در سال ۱۵۱۴، لوکرتیس را در سال ۱۵۱۵، اووید را در سال ۱۵۱۵ و ۱۵۱۶، و پوبلیوس ترنتیوس آفر در ۱۵۱۷. ناواگرو همچنین شاعر لاتین پرکاری بود، اگرچه برخی از آثار خود را به دلیل عدم مطابقت با استانداردهای سختگیرانه‌اش از بین برد. در یک مورد، او برخی از اشعار خود را پس از اینکه خواننده‌ای آنها را با اشعار استاتیوس مقایسه کرد، در آتش انداخت. سیلوا، اثری نوشته شده به سبک لاتین عصر نقره‌ای ادبیات لاتین که ناواگرو شخصاً از آن بیزار بود. در شعری دیگر، او چندین شعر را که در وزن قهرمانی نوشته بود، نابود کرد زیرا از کیفیت آنها راضی نبود. او علاوه بر ، شعر بومی ایتالیایی را نیز خلق کرد، اگرچه بسیاری از این آثار را نیز از بین برد. در سال ۱۵۱۵، پس از مرگ دالویانو در محاصره برشا، ناواگرو خطابه‌ای در مراسم تشییع جنازه ژنرال ایراد کرد که مورد تحسین گسترده قرار گرفت و به علاقه ویژه دالویانو به خودش اشاره کرد که ساعت‌ها طول کشید. دالویانو مبلغ هنگفتی پول برای جمهوری ونیز به ارث گذاشت و دستور داد که این بودجه برای ساخت یک کتابخانه عمومی که مجموعه نسخه‌های خطی یونانی و لاتین محقق یونانی بساریون را در خود جای دهد، استفاده شود. در نتیجه، سنا ونیز ناواگرو را هم به عنوان مدیر مجموعه و هم به عنوان مورخ رسمی جمهوری منصوب کرد و حقوق قابل توجهی معادل ۲۰۰ دوکات در سال به او اعطا کرد. آنها در خانه نویسنده و دیپلمات بالداساره کاستیلیونه اقامت گزیدند و مرتباً در شهر گشت و گذار می‌کردند. در طول چنین گشت و گذاری بود که رافائل این دو مسافر را در اثر خود در سال ۱۵۱۶ با عنوان «پرتره آندره‌آ ناواجرو و آگوستینو بزانو» به تصویر کشید. پس از بازگشت به ونیز، ناواجرو با چالش سازماندهی مجموعه عظیم دفترنامه ارزشمند بساریون مواجه شد که از سال ۱۴۶۸ به‌طور نامناسب در شرایط مرطوب نگهداری می‌شد. علاوه بر این، نسخه‌های خطی اغلب از کتابخانه قرض گرفته می‌شدند و پس داده نمی‌شدند. برای رسیدگی به این مسائل، ناواگرو از راموسیو برای مرتب‌سازی آثار متعدد کمک گرفت. | ## بخش 2: آندره‌آ ناواگرو | علاوه بر این، این دو با موفقیت سیستمی از جریمه‌ها را برای اطمینان از بازگشت به موقع نسخه‌های خطی برقرار کردند. به عنوان مورخ رسمی جمهوری، ناواگرو همچنین وظیفه نوشتن تاریخ رسمی ونیز را بر عهده داشت، اما به دلیل اشتغالش در کتابخانه، پیشرفت کمی داشت. سفیر در اسپانیا توسط دوج آنتونیو گریمانی در ۱۰ اکتبر ۱۵۲۳، جایگزین گاسپارو کونتارینی. رو وظیفه داشت تا در مورد تصویب آتش‌بس بین اسپانیا و ونیز مذاکره کند، زیرا ونیز به دنبال محافظت از قلمرو خود در برابر گسترش اسپانیا در شمال ایتالیا بود. همچنین به او دستور داده شده بود که از شرایط نامطلوب برای متحد ونیز، فرانسه، اجتناب کند. قبل از سفر به اسپانیا، ناواگرو موافقت کرد که مخفیانه گزارش‌های اسپانیایی‌ها در مورد اکتشافات جهان جدید را برای راموسیو ارسال کند؛ در عوض، راموسیو بر کتابخانه بساریون و باغ‌های ارزشمند ناواگرا در مورانو و سلوه نظارت می‌کرد، که به گفته خودش «بیش از هر چیز دیگری در این دنیا به آنها اهمیت می‌داد». پس از اینکه ناواگرا و پریولی در ژوئیه ۱۵۲۴ ونیز را ترک کردند، پریولی به شدت بیمار شد و مجبور شد سه ماه را در پارما بگذراند. پس از آنکه پادشاه فرانسه، فرانسوای یکم، توسط ارتش امپراتور مقدس روم و پادشاه اسپانیا، کارل پنجم، در جریان نبرد پاویا در فوریه ۱۵۲۵ دستگیر شد، ناواگرو و پریولی دستور یافتند تا سفر خود به اسپانیا را برای مذاکره در مورد آتش‌بس و همچنین میانجیگری برای آزادی فرانسیس تسریع کنند. پس از ماه‌ها تأخیر به دلیل شیوع طاعون در جنوآ، ناواگرو و پریولی سرانجام به بارسلون راه دریایی پیدا کردند. آنها با طوفان‌های شدیدی در آب مواجه شدند که بهترین اسب ناواگرو را کشت و باعث شد ناواگرو ادعا کند که شاهد «کوه‌هایی از آب» بوده است. در ادامه سفر، ناواگرو و پریولی به مدت چهار هفته از بارسلونا به تولدو، محل دربار چارلز پنجم سفر کردند و در ۱۱ ژوئن ۱۵۲۵ به آنجا رسیدند. در آنجا، پس از یک دوره انتظار سه هفته‌ای در خارج از دیوارهای شهر، با دیگو کلمبوس و اجازه ورود به شهر را دریافت کرد. کلمب توسط بالداساره کاستیلیونه همراهی می‌شد، کسی که ناواگرو بیشتر وقت خود را در اسپانیا با او گذراند. پریولی به ونیز بازگشت، همان‌طور که قبلاً برنامه‌ریزی شده بود، در حالی که ناواگرو در تولدو مستقر شد، توصیفات بسیار دقیقی از شهر را به راموسیو ارائه داد و «دهه‌های دنیای جدید» نوشته دوست تازه پیدا شده‌اش پیتر شهید دانگیرا را به ایتالیایی ترجمه کرد. ناگارو به لابی کردن با چارلز پنجم برای آزادی فرانسیس اول ادامه داد، که در آن زمان به شدت بیمار و در مادرید زندانی بود. در عوض، چارلز خواستار کنترل بورگونی و شمال ایتالیا شد؛ فرانسه موافقت کرد و مذاکرات را پایان داد و به دربار سلطنتی اجازه داد تا به سویا نقل مکان کند، تحولی که ناواگرو را خوشحال کرد. او که شیفته شهر شده بود، با اشتیاق از نقاط دیدنی شهر، از جمله کاخ پادشاهی آلکازار، بندر سویل و خیرالدا. در حالی که در سویا بود، سنای ونیز وظیفه جمع‌آوری اطلاعات در مورد تجارت بین اسپانیا و دنیای جدید را نیز بر عهده داشت. او بعداً این جزئیات را در اختیار راموسیو قرار داد، و او آنها را در مجموعه خود گنجاند. در آنجا، ناواگرو در خانه‌ای که آن را «دلپذیر» و «کوچک» توصیف می‌کرد، اقامت گزید. او به زودی برای کاوش در الحمرا نزدیک، عازم شد و جزئیات معماری مرمرین چشمگیر، باغ‌ها و فواره‌های آن را برای راموسیو شرح داد. ناواگرو، که قبلاً معماری باستانی را به‌طور عمیق مطالعه کرده بود، به این نتیجه رسید که قلعه «فاقد هیچ چیز دلپذیر یا زیبایی» است. او همچنین برای راموسیو خرابه‌های اطراف، خانه‌ها، باغ‌ها و ساکنان، و همچنین دره دارو و میوه‌های آن را که او «خوشمزه‌ترین میوه‌های جهان» می‌نامید، توصیف کرد. ناواگرو از اینکه موروها دیگر شهر را اداره نمی‌کنند، ابراز تاسف کرد و معتقد بود که اسپانیایی‌ها اجازه می‌دهند زیبایی آن رو به زوال برود، و از تغییر مذهب اجباری مردم محلی توسط تفتیش عقاید اسپانیایی ناراحت بود. او از اسپانیایی‌ها به دلیل اینکه اجازه داده‌اند بخش‌هایی از گرانادا به ویرانی کشیده شود و به دلیل تمرکز بیش از حد بر جنگ و فتح. در دسامبر ۱۵۲۶، ناواگرو از دربار سلطنتی به وایادولید و متعاقباً به پالنسیا رفت، جایی که پس از شیوع طاعون به آنجا نقل مکان کرد. ناواگرو و بقیه دیپلمات‌ها در این مدت در پاردس د نابا ماندند و تلاش کردند تنش‌ها را پس از وقوع جنگ اتحادیه کنیاک در اوایل سال ۱۵۲۶ آرام کنند. اتحادیه کنیاک، اتحادی بین فرانسه، ونیز، میلان و فلورانس، با حمایت پاپ کلمنت هفتم نقشه بازپس‌گیری قلمرو چارلز در شمال ایتالیا را کشیده بود؛ ارتش‌های چارلز در پاسخ به ایتالیا حمله کردند. با ادامه گسترش طاعون، دربار به سمت شمال و به بورگوس نقل مکان کرد، جایی که ناواگرو با بدبینی از آن به عنوان «شهری غمگین زیر آسمانی غمگین» یاد می‌کند. پس از آنکه فرانسیس اول، دیپلمات اسپانیایی انیگو لوپز د مندوزا یا زونیگا را در پاریس دستگیر کرد، چارلز دستور داد سفیران همه اعضای اتحادیه کنیاک بازداشت و در قلعه پسا د لا سال نگهداری شوند. او از زندان خود متنفر بود و آن را «مکانی کوچک و وحشتناک در کوهی صخره‌ای» می‌نامید. در حالی که در زندان بود، از مرکورینو دی گاتینارا که او را به عنوان کسی که مذاکرات صلح را به تأخیر می‌انداخت، احتمالاً به خاطر منافع شخصی خود، رنجیده خاطر شد. در آوریل ۱۵۲۷، فرانسیس اول و چارلز پنجم ترتیب تبادل زندانی را دادند و ناواگرو از طریق پیرنه به فوئنترابیا سفر کرد، جایی که قرار بود مبادله انجام شود. به جای بازگشت به ونیز، به او دستور داده شد که برای ایجاد ارتباطات در دربار فرانسیس به پاریس سفر کند. | ## بخش 3: آندره‌آ ناواگرو | او سفر خود را در فرانسه آغاز کرد و در طول مسیر، توصیفاتی از شهرها و مناطق آن نوشت تا اینکه در ۲۷ ژوئن به پاریس رسید و در آنجا با دربار فرانسه آشنا شد. پس از آن، سرانجام به ونیز بازگشت و در ۲۴ سپتامبر ۱۵۲۸، بیش از چهار سال پس از عزیمت اولیه‌اش، به خانه بازگشت. سفیر بودن او در اسپانیا در دوران بی‌ثبات دیپلماتیک مورد تحسین قرار گرفت، اگرچه بعداً به راموسیو فاش کرد که از سیاست سرخورده شده و به شدت مایل به ترک این عرصه بوده است. او در عوض آرزو داشت نسخه‌های خطی جمع‌آوری‌شده در اسپانیا را ترجمه کند و باغ‌های خود را پرورش دهد. با کمال تأسف، در ژانویه ۱۵۲۹ پس از آنکه نتوانست به عنوان ، یکی از سه مقام ونیزی مسئول دانشگاه پادوا، استخدام شود، به عنوان سفیر فرانسه منصوب شد. پس از آنکه ارتش فرانسیس اول ناپل تحت کنترل اسپانیا را محاصره کرد، ناواگرو فوراً به فرانسه فرستاده شد تا تلاش کند پادشاه را آرام کند. در آنجا، او با فرانسیس گفتگو کرد و به او در مورد چگونگی پایان دادن به جنگ مشاوره داد. ناواگرو در طول این گفتگوها بیمار بود؛ سلامتی او به تدریج رو به وخامت گذاشت تا اینکه در ۹ مه ۱۵۲۹ در بلویس درگذشت. قبل از مرگش، دستور داد مقبره‌ای برای خود در کلیسای سن مارتینو دی مورانو در نزدیکی ونیز بسازند و تمام آثار ناتمام خود را نابود کنند. فرانسیس، که در طول دوران سفیری خود در اسپانیا به ناواگرو علاقه‌مند شده بود، مراسم تشییع جنازه بزرگی را به افتخار او ترتیب داد. برادر ناواگرو، پیترو، تابوت او را بیرون آورد و ناواگرو در گورستان C به خاک سپرده شد. برادرزاده‌های ناواگرو، آندره‌آ و برناردو، بعداً سنگ قبری را در مقبره او قرار دادند. پیترو بمبو، دوست صمیمی و محقق، غزلی سونت به یاد ناواگرو نوشت؛ او به‌طور خصوصی ابراز تاسف کرد که "ناگارو بیچاره موجودی نادر بود که نمی‌توانست از افتخارآفرینی برای کشورش دست بردارد. اگر او یک احمق نادان بود، زنده می‌ماند!" کاردینال جاکوپو سادولتو در نامه‌ای که پس از مرگ ناواگرو نوشته شد، به "استعدادهای عالی و شخصیت والاًی او اشاره کرد. یکی دیگر از دوستانش، جیرولامو فراکاستورو، یک گفتگوی فلسفی در مورد شعر، ، به ناواگرو تقدیم کرد و او را به موضوع اصلی گفتگو تبدیل کرد. ترجمه ایتالیایی ناواگرو از کتاب «تاریخ طبیعی و عمومی هند» اثر گونزالو فرناندز د اویدو پس از مرگش پیدا و توسط راموسیو در ونیز منتشر شد. ناواگرو معمولاً هنگام مواجهه با تعارض بین قرائت‌های مختلف، از قرائت قدیمی‌تر در ویرایش‌های خود استفاده می‌کرد. به لطف کوشش او، ویرایش او از آثار اووید به استانداردی تبدیل شد که تمام ویرایش‌های اووید تا زمان ویرایش نیکلاس هاینسیوس در سال ۱۶۶۱ به آن متکی بودند. ویرایش‌های ناواگرو که توسط انتشارات آلدین منتشر شده است، در دوران مدرن همچنان بسیار مورد توجه هستند. گئورگ لاک، استاد دانشگاه جانز هاپکینز، در سال ۲۰۰۲ نسخه ۱۵۱۵ خود از آثار اووید را «یکی از بهترین نسخه‌های اولیه هر نویسنده لاتین» نامید و در سال ۲۰۰۵ نسخه خود از آثار ویرژیل را «یک دستاورد برجسته علمی» نامید. کنی، استاد لاتین دانشگاه کندی، در کتاب خود که در سال ۱۹۷۴ منتشر شد، از ناواگرو به عنوان «یک لاتین‌دان عالی و شایسته‌ترین ویراستار اووید قبل از هاینسیوس» یاد کرد. به عنوان یک شاعر ناگارو از یونانی و آگوستین الگوهای شعری پیروی می‌کرد و اغلب به سبک‌های کاتولوس و فرانچسکو پترارک می‌نوشت. او کاتولوس را چنان تحسین می‌کرد که گفته می‌شود برای اثبات برتری شاعرانه کاتولوس، نسخه‌هایی از آثار مارشیال، شاعری که خود را "وارث ادبی" کاتولوس می‌نامید، را سوزاند. برادران و جیووانی آنتونیو ولپی در سال ۱۷۱۸، را به همراه نسخه ناواگرو از اووید، دو سخنرانی تشییع جنازه او و چهار نامه ادبی دوباره منتشر کردند. بیش از دو قرن پس از انتشار توسط برادران ولپی در سال ۱۷۱۸، که شامل ۴۷ شعر بود، دو محقق جداگانه، ماریا آنتونیتا بناسی و کلودیو گریجیو، آثار لاتین بیشتری از ناواگرو را به زبان ایتالیایی کشف کردند. بخش عمدهٔ شامل تصویر حاشیه‌ای لاتین نوین در ادبیات شبانی است که در وزن مرثیه‌ای نوشته شده‌اند و یادآور اشعار پاستورال کلاسیک لاتین، به‌ویژه «Eclogues» ویرژیل هستند. مشابه «اکولوژی‌ها»، بخش زیادی از با محبت زندگی روستایی در حومه شمال ایتالیا را توصیف می‌کند. ناواگرو برخی از اشعار را بر اساس وقایع معاصر سروده است؛ برای مثال، «Damon» وقایع‌نگاری نبرد راونا سال ۱۵۱۲ را شرح می‌دهد. الدوس منوتیوس، بنیانگذار انتشارات آلدین، به «ذهن تیز» و «قضاوت مطمئن» او اشاره کرد و مهارت او در نویسندگی را با «نویسندگان بزرگ دوران باستان» مقایسه کرد. تقریظ‌های نذری او، که مورخ قرن شانزدهم پائولو جوویو آنها را دارای «لطافت لطیف و بسیار شیرین بدوی» توصیف کرده است، اغلب توسط شاعران بومی در ایتالیا و فرانسه، مانند پی‌یر دو رونسار. شاعر خوان بوسکان، ناواگرو را به عنوان کسی که او را با پترارکیسم آشنا کرد، می‌شناسد، که در آن زمان در ایتالیا محبوب بود اما هنوز در اسپانیا ظهور نکرده بود. باربارا فوکس، استاد دانشگاه کالیفرنیا، لس‌آنجلس، این مواجهه را «معرفی شعر رنسانس به اسپانیا» نامید. لئونارد گرانت، ناواگرو را به عنوان «یکی از ظریف‌ترین شاعران لاتین رنسانس ایتالیا و یکی از معدود نویسندگان مهم نئولاتینِ پرورش‌یافته در ونیز» توصیف کرد. | ## جمع‌بندی | در حالی که در سال ۱۹۹۲، مورخ هنر جان شیرمن او را «بهترین مقلد از میان بسیاری از تقلیدکنندگان از قصاید کلاسیک» دانست.