موضوع مقاله: جوزپه باستیانینی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جوزپه باستیانینی | مقدمه: در آغاز با عناصر تندرو جنبش‌های فاشیستی مرتبط بود، اما بعداً به عضویت گرایش مخالف درآمد. | ## بخش 1: جوزپه باستیانینی | در سنین پایین، او به یک رهبر فاشیست محلی در اومبریا تبدیل شد و در آنجا به عنوان عضوی از جناح سرسخت و سرسخت این جنبش شهرت یافت.Gentile, p. او از اعضا خواست تا در هر کجا که زندگی می‌کنند، ایده‌های فاشیستی ایتالیایی را به درستی منتشر کنند. 148–149 در واقع، در سال ۱۹۲۵او گزارشی را به شورای عالی فاشیسم ارائه داد و ادعا کرد که در ۴۰ کشور در سراسر جهان گروه‌هایی دارد.Payne, pp. 462–463 فعالیت‌های باستیانینی او را با دیپلمات‌های ایتالیایی که احساس می‌کردند جنبش او آشکارا کارشان را سیاسی می‌کند، درگیر کرد. باستیانینی به نوبه خود خواستار اصلاح کامل سرویس دیپلماتیک شد و اصرار داشت که تنها ایتالیایی‌های واقعی نیز فاشیست هستند و بنابراین همه دیپلمات‌ها باید فاشیست‌های متقاعد باشند.Gentile, pp. 150–151 در نهایت، بنیتو موسولینی در کنار اخراج دیپلمات‌هایی که به حزب ملی فاشیست اعلام عضویت نکرده بودند، همچنین قدرت جنبش باستیانینی، که بسیاری از وظایف امور خارجه (از آموزش ایدئولوژیک گرفته تا ورزش و کارهای خیریه) را به عهده گرفته بود با بازگرداندن قدرت به کنسول‌های ایتالیا محدود کرد.Gentile, pp. 152–156 باستیانینی در اواخر سال ۱۹۲۶ از سمت خود به عنوان رئیس فاشیای ایتالیایی در خارج از کشور استعفا داد.Gentile, p. 156 دیپلمات باستیانینی، تا حدودی ناگزیر، به دنبال تمایلش برای جایگزینی دیپلمات‌های باسابقه با فاشیست‌ها، خود نیز وارد خدمت دیپلماتیک شد. در سال ۱۹۳۲، او سفیر ایتالیا در لهستان شد و در نتیجه، با علم به اینکه لهستان کاتولیک کشوری مورد تحسین بسیاری از ایتالیایی‌ها است، یکی از کسانی بود که به متقاعد کردن موسولینی برای به تعویق انداختن ورود به جنگ جهانی دوم کمک کرد.Hibbert, p. | ## بخش 2: جوزپه باستیانینی | 144 در این سمت، باستیانینی بر تبعید تعدادی از یهودیان منطقه، از جمله بسیاری از پناهندگانی که از مناطق اشغالی یوگسلاوی توسط آلمان گریخته بودند، به اردوگاه‌های کار اجباری در ایتالیا نظارت داشت.Tomasevich, p. 597 باستیانینی همچنین سیاست ایتالیایی‌سازی را برقرار کرد، نام مکان‌ها را از کرواتی به ایتالیایی تغییر داد، اصرار داشت که مطبوعات باید به زبان ایتالیایی منتشر شوند و تعدادی معلم از ایتالیا را برای تدریس در مدارس دالماتیا آورد.Tomasevich, p. 132 او به آن دسته از کروات‌هایی که از این تغییرات ناراضی بودند، یک توصیه کرد: مهاجرت کنید. باستیانینی بخش پایانی دوران فرمانداری خود را در درگیری با عناصر نظامی ایتالیا، به ویژه ژنرال‌های کوئیرینو آرملینی و ماریو روآتا، گذراند. آرملینی نیروهای خود را در اسپلیت متمرکز کرده بود، اقدامی که باستیانینی از ایجاد ترس و خشم در میان ساکنان می‌ترسید. روآتا اعلام کرد که دولت غیرنظامی نباید در استقرار نیروها دخالت کند، اگرچه او و باستیانینی سرانجام به مصالحه‌ای رسیدند که بر اساس آن قبل از جابجایی‌های گسترده نیروها با مقامات محلی مشورت شود. 136–137 وزیر امور خارجه او در فوریه ۱۹۴۳ به عنوان معاون وزیر امور خارجه منصوب شد و عملاً جایگزین گالئاتسو چانو شد.Morgan, p. 24 موسولینی خود وزیر امور خارجه رسمی بود، اگرچه بیماری و کثرت نقش‌های دیگرش باعث می‌شد که باستیانینی عملاً به عنوان وزیر عمل کند.Blanning, p. 237 او در نقش خود دو رویکرد احتمالی را پیشنهاد کرد که به نظرش می‌توانست به خنثی کردن حمله متفقین به ایتالیا کمک کند، اگرچه به نظر نمی‌رسید هیچ‌کدام اتفاق بیفتد. | ## بخش 3: جوزپه باستیانینی | از یک سو، او احساس می‌کرد که موسولینی می‌تواند آدولف هیتلر را برای مذاکره در مورد توافق با اتحاد جماهیر شوروی متقاعد کند و سپس نیروهای آلمانی می‌توانند در ایتالیا مستقر شوند، تاکتیکی که به نظر او متفقین غربی را مجبور به پذیرش یک توافق صلح سازش‌کارانه می‌کرد. ایده دیگر او این بود که موسولینی هیتلر را متقاعد کند که به ایتالیا اجازه دهد جنگ را به طور کامل ترک کند و بی‌طرفی خود را اعلام کند. با این حال، هیچ امیدی به موفقیت هر دو پیشنهاد وجود نداشت، زیرا هیتلر هرگز متقاعد نمی‌شد و موسولینی نیز تمایلی به تلاش برای متقاعد کردن او نداشت. باستیانینی، موسولینی را به عنوان مردی که می‌تواند جنگ را پایان دهد، به دولت‌های بلغارستان، رومانی و مجارستان بقبولاند، زیرا این قدرت‌های کوچک محور نیز به شدت به دنبال خروج بودند، زیرا با نابودی به دست ارتش سرخ در حال پیشروی مواجه بودند.Morgan, p. 32 امتناع موسولینی حتی از تلاش برای استدلال کردن با هیتلر در جلسه‌ای که در فلتره با دیکتاتور آلمانی در ۱۹ ژوئیه ۱۹۴۳ برگزار شد، باعث شد که او توسط باستیانینی، دینو آلفیری و ژنرال ویتوریو آمبروزیو به دلیل عدم تلاش برای خروج ایتالیا از جنگ به چالش کشیده شود. این حادثه به اعتبار موسولینی آسیب رساند و انگیزه‌ای برای دینو گراندی فراهم کرد که به زودی تلاشی برای برکناری موسولینی آغاز کرد.Morgan, p. 26 باستیانینی در جلسه شورای بزرگ فاشیست که در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳ برگزار شد، حضور داشت که در آن فضا به طور قطع ضد موسولینی بود، زیرا گراندی نمایش خود را اجرا می‌کرد.Morgan, p. 22 اگرچه او از این توطئه خیلی هیجان‌زده نبود، باستیانینی اظهار داشت که موسولینی با بی‌عملی خود ایتالیا را ویران کرده است و بنابراین از گراندی حمایت کرد.Hibbert, p. 200 با این وجود، او از پیروی از امثال جوزپه بوتای در محکوم کردن آشکار دوچه خودداری کرد و ترجیح داد به ترویج هدف خود مبنی بر مذاکره ایتالیا برای صلح جداگانه در اسرع وقت ادامه دهد.Hibbert, p. | ## جمع‌بندی | 204 پس از جنگ در پایان جنگ جهانی دوم، دولت یوگسلاوی مارشال تیتو، او را به دلیل نقشش به عنوان فرماندار دالماتیا، به همراه ژنرال ماریو روآتا و فرانچسکو جونتا، جانشینش در آن سمت، به عنوان جنایتکار جنگی متهم کرد.