aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: فرهنگ آپنین | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فرهنگ آپنین | مقدمه: فرهنگ آپنینی یک فرهنگ باستان‌شناختی در مرکز و جنوب ایتالیا از دوره ایتالیای ماقبل تاریخ (سده‌های ۱۵–۱۴ پیش از میلاد) است. | ## بخش 1: فرهنگ آپنین | در اواسط قرن بیستم، فرهنگ آپنینی به فازهای پروتو، اولیه، میانه و پایانی تقسیم شد، اما اکنون باستان‌شناسان ترجیح می‌دهند فقط سبک سفال تزئینی مرحله پایانی عصر برنز میانه (BM3) را «آپنیینی» در نظر بگیرند. سفال آپنینی، سفال صیقل داده شده‌ای است که با مارپیچ‌ها، خط‌های مارپیچی و نواحی هندسی نقش‌دار شده و با نقطه‌ها یا خط‌های عرضی پر شده‌اند. هنگام حرکت بین چراگاه‌های تابستانی، اردوگاه‌های موقت برپا می‌کردند یا در غارها و پناهگاه‌های صخره‌ای ساکن می‌شدند. قلمرو آنان لزوماً محدود به تپه‌ها نبود؛ سفال آن‌ها در تپه کاپیتولین رم و همچنین در جزایر یادشده یافت شده است. وابستگی زبانی فرهنگ آپنینی نامشخص است، اما ماسیمو پالوتینو حدس زد که این فرهنگ عمدتاً توسط گویشوران زبان‌های ناشناخته از شاخه زبان‌های ایتالی در زبان‌های هندواروپایی انجام می‌شد، از جمله زبان‌هایی که زبان‌های تاریخی از آن‌ها مشتق شدند.. | ## بخش 2: فرهنگ آپنین | با این حال، زبان نیاایتالی بیشتر فرض می‌شود که توسط فرهنگ‌های بعدی پروتو-ویلانوا (۱۲۰۰–۹۰۰ پیش از میلاد) و شاید فرهنگ هم‌عصر اما شمالی‌تر فرهنگ تراماره (۱۷۰۰–۱۱۵۰ پیش از میلاد) به شبه‌جزیره ایتالیا وارد شده باشد. لاتزیو (مرکز ایتالیا) کوله دلا کاپریولا ("تپه کاپریولا") تپه کاپریولا در جنوب بولسنا در سمت شرقی دریاچه بولسنا واقع شده است. علاوه بر بقایای سازه‌های اتروسکی، سایت مشخصی وجود دارد که نمایانگر آبادی فرهنگ آپنینی است و به‌طور مداوم از نوسنگی پایانی تا مس‌سنگی اشغال شده، که نشان می‌دهد جمعیت قبل از آپنینی وجود داشته و آن را از طریق انتشار فرهنگی پذیرفته‌اند. این سایت در سال ۱۹۵۸ توسط بلوخ کاوش شد و خانه‌های حصیری با سقف‌های نی‌پوش که توسط ستون‌های داخلی پشتیبانی می‌شد، شناسایی شد. این خانه‌ها تقریباً در بودند و بر پایه‌های صخره‌ای ساخته شده بودند و با دیوارهای سنگی برای دفاع شخصی احاطه شده بودند. | ## بخش 3: فرهنگ آپنین | در آکروپلیس و دشت شرق آن، تِره بْرِچی، سایت به‌طور مداوم از نوسنگی تا عصر آهن اشغال شده است، علاوه بر بقایای لونی اتروسکی (که آن زمان در اتروریا بود) در فلات بالاتر نزدیک. این سایت در سال‌های ۱۹۶۰–۱۹۶۳ توسط مؤسسه سوئدی در رم کاوش شد و تاریخ‌های متعددی با تاریخ‌گذاری رادیوکربن و نیز ارتباط سفال‌های دوران هلادیک پایانی با سفال آپنینی یافت شده در آنجا برای تاریخ‌گذاری مراحل سفال آپنینی استفاده شد. I (۱۳۵۰/۱۳۰۰–۱۲۵۰)، II (۱۲۵۰–۱۱۵۰)، III (۱۱۵۰–۱۰۰۰)، IVA (۱۰۰۰–۸۵۰) و IVB (۸۵۰–۸۰۰)؛ یعنی سفال آپنینی در آنجا عصر برنز پایانی است که تا ۸۰۰ پیش از میلاد بدون فرهنگ ویلانوا ادامه دارد. قابل توجه در سایت، پایه‌های سه خانه حفرشده در سنگ به عمق با خاک کوبیده بر روی تراشه‌های سنگ آهک برای کف است. | ## جمع‌بندی | اجاق‌های قابل حمل و سنگ‌های آسیاب دستی یافت شد، همراه با بقایای گندم، جو، لوبیا و نخود.
موضوع مقاله: فرهنگ گولاسکا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فرهنگ گولاسکا | مقدمه: فرهنگ گولازکا (سده ۹ تا ۴ پیش از میلاد) یک فرهنگ ایتالیای ماقبل تاریخ در شمال ایتالیا بود که محوطه شاخص آن در گولازا واقع در استان وارزه، لمباردی کاوش شد. | ## بخش 1: فرهنگ گولاسکا | در منطقه مونسورینو، اوایل قرن ۱۹، کشیش جیووانی باتیستا جیانی اولین یافته‌ها از حدود پنجاه گور با اشیاء سفالی و فلزی را کشف کرد. در جنوب آلپ، بین رودخانه‌های پو (رود), رودخانه سریو و Sesia پراکنده است و از شمال با گذرگاه‌های آلپی محدود می‌شود. | ## بخش 2: فرهنگ گولاسکا | بیشتر اشیاء فهرست‌شده از گورهای مختلف واقع در مناطق سستو کالنده، گولازا و کاستلتو زوپرا تیچینو بود. در سال ۱۸۶۵، لوئیس لوران گابریل دو مورتیه، بنیان‌گذار باستان‌شناسی اروپا، به‌درستی همین گورها را به یک فرهنگ پیشا-رومی عصر عصر آهن اختصاص داد، با احتمال زیرلایه‌ای سلت‌ها به دلیل شباهت با فرهنگ هالشتات. | ## بخش 3: فرهنگ گولاسکا | الکساندر برتراند، نیز متصدی موزه ملی باستان‌شناسی، در سال ۱۸۷۳ شخصاً برخی کاوش‌ها را انجام داد. با همکاری باستان‌شناسان فرانسوی، ایتالیایی و آلمانی در کنگره باستان‌شناسی استکهلم در ۱۸۷۴، زمان‌بندی فرهنگ گولازکا روشن‌تر شد و به سه دوره از ۹۰۰ تا ۳۸۰ پیش از میلاد تقسیم شد. | ## جمع‌بندی | این گورستان حدود سال ۶۷۰ پیش از میلاد در محدوده پرستش داینامیک اولین مرکز پروتو-شهری پیمونت شکل گرفت.
موضوع مقاله: سانحه خروج از ریل تراموای گلوریا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سانحه خروج از ریل تراموای گلوریا | مقدمه: در تاریخ ۳ سپتامبر ۲۰۲۵، قطار کابلی شهری تراموای گلوریا که خیابان بایرو آلتو و میدان رستائورادورِس را در مرکز شهر لیسبون پرتغال به هم متصل می‌کرد، در ابتدای ساعت شلوغی عصر از ریل خارج شد و با ساختمانی برخورد کرد که منجر به مرگ ۱۶ نفر و جراحت ۲۳ نفر دیگر شد. | ## بخش 1: سانحه خروج از ریل تراموای گلوریا | گزارش‌ها حاکی از آن است که قطار هنگام خروج از ریل در بالای تپه بوده و با سرعت غیرقابل کنترلی به سمت پایین تپه حرکت کرده و سپس به ساختمانی در نزدیکی پایین تپه برخورد کرده است. تحقیقات در مورد این حادثه توسط دفتر پیشگیری و بررسی حوادث در هواپیمایی کشوری و راه‌آهن و کاریس، اپراتور حمل و نقل عمومی لیسبون، آغاز شد. مسیر تراموای گلوریا یکی از سه مسیر اصلی قطار کابلی خیابانی فعال در لیسبون پرتغال است. این قطار، با ظرفیت ۴۳ نفر در هر واگن، مسیر بین بایرو آلتو و میدان رستائورادورِس را پوشش می‌دهد. دو واگن که توسط یک کابل حمل و نقل به هم متصل شده‌اند، برای تأمین نیروی محرکه به موتورهای الکتریکی متکی هستند. | ## بخش 2: سانحه خروج از ریل تراموای گلوریا | این قطار در سال ۲۰۰۲ به‌عنوان یک بنای ملی ثبت شد و یک وسیلهٔ حمل و نقل محبوب برای گردشگران و مردم محلی است انتخاب شد. خروج از ریل خروج قطار کابلی از ریل حدود ساعت ۱۸:۰۵ به وقت محلی در آغاز ساعت شلوغی عصر رخ داد. طبق گزارش روزنامه لوکزامبورگی پرتغالی زبان Contacto، واگن بالایی، واگن شماره ۱ به یک ساختمان برخورد کرد و باعث تخریب ساختمان شد. واگن شماره ۲، دیگر از بالای شیب، قبل از برخورد به ساختمانی در پیچ در امتداد کالچادا دا گلوریا به‌طور غیرقابل کنترلی پایین آمد. قطار دوم در پایین تپه آسیبی ندید، اما سرنشینان آن هنگام برخورد از پنجره‌ها به بیرون پرتاب شدند. | ## بخش 3: سانحه خروج از ریل تراموای گلوریا | فیلم‌های منتشر شده در رسانه‌های اجتماعی، قطار تکه‌تکه شده را پس از سانحه به پهلو افتاده و همچنین بقایای پراکنده انسان را نشان می‌داد. طبق گزارش رادیو و تلویزیون پرتغال، به نقل از مقامات محلی، این راه‌آهن در زمان برخورد بیش از ۴۰ نفر را حمل می‌کرد. روزنامه پرتغالی اُبسِروادور و اداره آتش‌نشانی لیسبون اعلام کردند که یک کابل شل باعث از خارج شدن این قطار از ریل اصلی خود و برخورد آن به ساختمان شده است. | ## جمع‌بندی | ویدئوهای پس از سانحه که اندکی پس از آن منتشر شد، عابران پیاده را نشان می‌داد که برای کمک به قربانیان آمده بودند.
موضوع مقاله: بانکداری در ایتالیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # بانکداری در ایتالیا | مقدمه: بانک تجاری که شامل سه بانک ملی، بانک‌های موسسه‌ای، بانک‌های تعاونی و بانک‌های خصوصی در سراسر کشور می‌شوند، رایج‌ترین نوع هستند. | ## بخش 1: بانکداری در ایتالیا | با این حال، بانک‌های پس‌انداز که به صورت استانی یا منطقه‌ای سازمان‌دهی شده‌اند، علاوه بر موسسات سرمایه‌گذاری که اوراق قرضه صادر می‌کنند و اعتبار کوتاه‌مدت و بلندمدت برای پروژه‌های عمومی و کشاورزی فراهم می‌کنند، خدمات مالی اضافی ارائه می‌دهند. یونی‌کردیت یکی از بزرگ‌ترین بانک‌های اروپا از نظر سرمایه‌گذاری است و جنرالی هفتمین بانک بزرگ جهان در فهرست بزرگ‌ترین بانک‌ها محسوب می‌شود. | ## بخش 2: بانکداری در ایتالیا | مالکان ثروتمند زمین، «وام پیش‌پرداخت» شامل بذر، مواد غذایی یا مایحتاج دیگر به مستاجران، مشتریان و کشاورزان کوچک ارائه می‌کردند و در عوض وعده خدمت کاری یا سهم قابل توجهی از محصول را دریافت می‌کردند. شرایط این «وام‌ها» متخلفان را مجبور می‌کرد تا خود یا وابستگانشان را به طلبکار بفروشند یا اگر کشاورزان کوچک بودند، زمین خود را تسلیم کنند. | ## بخش 3: بانکداری در ایتالیا | مالکان اشرافی اتروسک و رومی با این شیوه، زمین‌ها و خدمات اضافی با هزینه بسیار کم به دست آوردند.رجوع شود به Cornell, صفحات ۲۸۱–۲۸۳ گفته شده است که این سیستم وام‌دهی می‌تواند نسخه اولیه بانکداری در دوران باستان محسوب شود. | ## جمع‌بندی | ریشه‌های بانکداری مدرن را می‌توان به قرون وسطی و آغاز رنسانس ایتالیا، به شهرهای ثروتمند شمال مانند فلورانس، لوکا, سیه‌نا، ونیز و جنوآ نسبت داد.
موضوع مقاله: لوییجی فدرتزونی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لوییجی فدرتزونی | مقدمه: لوییجی فدرتزونی (زادهٔ ۲۷ سپتامبر ۱۸۷۸- مرگ ۲۴ ژانویه ۱۹۶۷) روزنامه‌نگار، چهره ملی‌گرا و بعدها سیاستمدار فاشیست بود. | ## بخش 1: لوییجی فدرتزونی | وی در زمان حکومت فاشیست‌ها برای مدت دو سال وزیر کشور و برای یک مقطع ده ساله رئیس مجلس سنا بود. او که از بنیانگذاران جنبش ملی‌گرایی بود (که بعدها بخشی از فاشیسم ایتالیا شد)، در انتخابات سال ۱۹۱۳ به عنوان معاون یکی از بخش‌های رم انتخاب شد. در مجلس، او هیچ فرصتی را برای مبارزه با سوسیالیست‌ها، جمهوری‌خواهان و دموکرات‌ها از دست نمی‌داد.M. | ## بخش 2: لوییجی فدرتزونی | او از پیوستن ایتالیا به جنگ جهانی اول در کنار فرانسه و بریتانیا، علیه امپراتوری اتریش-مجارستان و آلمان حمایت کرد. در کابینه‌ای که موسولینی پنج روز بعد تشکیل داد، فدرتزونی به سمت وزیر مستعمرات منصوب شد. پس از قتل جاکومو ماتئوتی در ژوئن ۱۹۲۴، پیترو لانزا دی اسکالئا جانشین او شد و موسولینی، فدرتزونی را از سال ۱۹۲۴ تا ۱۹۲۶ به عنوان وزیر کشور انتخاب کرد. | ## بخش 3: لوییجی فدرتزونی | وی همچنین به ریاست آکادمی سلطنتی ایتالیا (که توسط موسولینی تأسیس شده بود) نیز منصوب شد.. در سال ۱۹۴۵، پس از اتمام جنگ دوم جهانی، فدرتزونی به جرم همکاری با دشمن به حبس ابد محکوم شد، هرچند در سال ۱۹۴۷ مورد عفو قرار گرفت. نقل‌قول‌ها «ایتالیا از سال ۱۸۶۶ منتظر این جنگ واقعاً ملی خود بوده است تا سرانجام احساس وحدت کند و با اقدام یکپارچه و فداکاری یکسان همه پسرانش تجدید حیات یابد. | ## جمع‌بندی | امروز، در حالی که ایتالیا هنوز در برابر ضرورت تحمیل شده توسط تاریخ مردد است، نام گاریبالدی، تقدیس شده با خون، برآمده است تا به او هشدار دهد که قادر به شکست انقلاب نخواهد بود، مگر با جنگیدن و پیروزی در جنگ ملی خود.» (فدرتزونی، ۱۹۱۵، در مراسم یادبودی که برای یکی از بستگان قهرمان ملی ایتالیا، جوزپه گاریبالدی-که به دلیل اقدامات نظامی‌اش در برزیل، اروگوئه و اروپا «قهرمان دو جهان» نامیده می‌شد- برگزار شد).
موضوع مقاله: میشلینا دی چزاره | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # میشلینا دی چزاره | مقدمه: میشلینا دی چزاره (۱۸۴۱–۱۸۶۸)، که با نام لا بریگانتسا نیز شناخته می‌شود، عضو و شاید رهبر راهزنان در جنوب ایتالیا بود که پس از اتحاد ایتالیا علیه اقتدار ایتالیا جنگیدند. | ## بخش 1: میشلینا دی چزاره | در سال ۱۸۶۲، او با فرانچسکو گوئرا، سرباز سابق بوربون و فراری، آشنا شد که به گروه رافانیلو پیوست و خیلی زود رهبر آن شد. میشلینا و گوئرا با هم شریک شدند و اولی در خفا به دومی پیوست؛ این موضوع توسط راهزن ارکولینو راستی در سال ۱۸۶۳، که تحت بازجویی بود، شرح داده شد. | ## بخش 2: میشلینا دی چزاره | دی چزاره، همان‌طور که در شهادت دومنیکو کومپانیون آشکار شد، یکی از همکاران برجسته گوئرا، سرکرده گروه، بود. او در بازجویی گفت: «این باند از ۲۱ نفر تشکیل شده است، از جمله دو زنی که با فوکو و گوئرا همراه هستند و [دی چزاره] گوئرا نیز به دو تفنگ ساچمه‌ای و تپانچه مسلح است. | ## بخش 3: میشلینا دی چزاره | ## جمع‌بندی | اقدامات توسط گروه‌های کوچک انجام می‌شد و پس از پایان حمله، راهزنان بی‌سروصدا پراکنده می‌شدند و در نقاط از پیش تعیین‌شده دوباره متحد می‌شدند.
موضوع مقاله: من دیدمش | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # من دیدمش | مقدمه: من دیدمش یا من آن را دیدم ، یک مانگای تک‌جلده‌ای اثر کیجی ناکازاوا است که اولین بار در سال ۱۹۷۲ به عنوان یک اثر ۴۸ صفحه‌ای در مجلهٔ ماهنامه شونن جامپ منتشر شد. | ## بخش 1: من دیدمش | این داستان بعداً در مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه ناکازاوا توسط هولپ شوپان منتشر شد. «من دیدمش» یک اثر زندگینامه‌ای است که زندگی ناکازاوا را از دوران جوانی‌اش در هیروشیما پس از جنگ تا بزرگسالی‌اش دنبال می‌کند. این جلد در آمریکای شمالی در یک جلد ترجمه شده به انگلیسی رنگی توسط Educomics با عنوان «من دیدمش: بمباران اتمی هیروشیما: داستان واقعی یک بازمانده» در سال ۱۹۸۲ منتشر شد. طرح داستان در سال ۱۹۴۵، مادر کیجی ناکازاوا، دانش‌آموز ابتدایی، او را در حین یک حمله هوایی از خواب بیدار می‌کند و آنها به سمت یک پناهگاه مرطوب هجوم می‌برند. پدرش نیز نقاشی‌های سنتی ژاپنی انجام می‌داد و برادرش یاسوتو بدنه کشتی‌ها را در کارخانه کشتی‌سازی کور جوش می‌داد. برادر کیجی، شوجی، در جریان یک تخلیه گروهی آنجا را ترک کرد و از طریق نامه با آنها در ارتباط بود. در ۶ اوت ۱۹۴۵، کیجی در راه مدرسه، یک بی-۲۹ را دید که بالای سرشان در حال پرواز بود. دیوار حیاط مدرسه بیشتر شعله‌های انفجار را مسدود کرده بود، هرچند گونه‌اش با میخ روی تخته‌ای چوبی سوراخ شده بود. | ## بخش 2: من دیدمش | کیجی به خانه‌اش برگشت و فهمید مادرش که به تازگی یک دختر بچه به دنیا آورده بود، کنار ریل‌های خیابان یاماگوچی منتظر اوست. در همین حال، آتش‌سوزی در جای دیگری شروع شده بود، اما به سرعت از خانه‌ای به خانه دیگر سرایت کرد، بنابراین پدر و فرزندانش در حالی که به زمین چسبیده بودند و مادر به فریادهای آنها گوش می‌داد، زنده زنده سوختند. دختر بچه‌ای که مادرش در روز بمباران به دنیا آورده بود، درگذشت و در ساحل سوزانده شد. او همچنین شروع به جمع‌آوری زباله و شیشه کرد تا آنها را به اقلامی تبدیل کند که بتواند بفروشد. روزی، نسخه‌ای از مانگا «شین-تاکاراجیما» («جزیره گنج جدید») اثر اوسامو تزوکا پیدا کرد. با الهام از این کتاب، او شروع به نوشتن مانگای خودش و خواندن مجلات مانگا در کتابفروشی‌های محلی کرد. کیجی یکی از آثار مانگای خود را به مجله «اوموشیرو بوک» ارسال کرد که آن را پذیرفت و منتشر کرد. کیجی که می‌خواست مهارت‌های نقاشی خود را بهبود بخشد، به عنوان نقاش تابلو برای یک جانباز سابق جنگ شروع به کار کرد. | ## بخش 3: من دیدمش | نسخه خطی دوم که برای «اوموشیرو بوک» ارسال شد، او را در یک مسابقه مقام دوم را به دست آورد. او تمام داروهایی را که می‌توانست خرید، چون می‌خواست خاطرات خوبی برایش رقم بزند، و او کم‌کم سلامتی‌اش را بازیافت. وقتی او برای ملاقات با مادرش به هیروشیما بازگشت، مادرش بهبود یافته بود، هرچند نمی‌توانست آزادانه راه برود. او تمام شماره‌های مجلاتی را که آثارش در آنها منتشر شده بود، جمع‌آوری کرد و کیجی به او گفت که حالش خوب شود تا بتواند توکیو را به او نشان دهد. وقتی جسدش را سوزاندند، تشعشعات باقی مانده از بمب در او باعث شد استخوان‌هایش متلاشی شوند و به جای خاکستر معمول، فقط غبار سفید باقی بماند. کیجی که دچار آسیب روحی و عصبانیت شده بود، تصمیم گرفت از طریق مانگا با بمب اتمی مبارزه کند. پنج سال پس از مرگ کیمیو، کیجی کنار برکه‌ای ایستاده و آرزو می‌کند که کاش در زمان بهتری به دنیا آمده بود. | ## جمع‌بندی | با نگاه کردن به زمان، متوجه می‌شود که نزدیک به مهلت انجام کارش برای «'هفته‌نامه شونن جامپ» است.
موضوع مقاله: دوک‌نشین گائتا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # دوک‌نشین گائتا | مقدمه: دوک نشین گائتا یک ایالت در اوایل قرون وسطی بود که مرکز آن در شهر ساحلی گائتا در جنوب ایتالیا قرار داشت. | ## بخش 1: دوک‌نشین گائتا | این ایالت در اوایل قرن نهم میلادی، زمانی که جامعه محلی شروع به رشد خودمختاری کرد، آغاز به کار کرد، زیرا قدرت بیزانس در مدیترانه و شبه جزیره به دلیل تهاجم لومباردها و ساراسن‌ها رو به افول بود. منبع اصلی تاریخ گائتا در دوران دوک‌نشینی آن، مجموعه قوانین کایتانوس است، مجموعه‌ای از منشورها که تاریخ گائتا را بهتر و با جزئیات بیشتری نسبت به کشورهای ساحلی همسایه‌اش: ناپل، آمالفی و سورنتو حفظ می‌کند. در سال ۷۷۸، این مکان مقر فرماندهی پاتریسین سیسیل بود که از آنجا لشکرکشی علیه مهاجمان ساراسن کامپانیا را هدایت می‌کرد. کنستانتین از شهر در برابر غارت دزدان دریایی مسلمان دفاع کرد و آن را تقویت کرد و قلعه‌هایی نیز در اطراف آن ساخت. سلسله‌های دوکیبیلیایی مرتباً برای پیشبرد منافع گائتانی از طریق اتحاد با هر قدرتی که در آن زمان بیشترین توانایی را داشت، تلاش می‌کردند. آنها در نبرد اوستیا با ساراسن‌ها علیه همسایگان مسیحی خود و با پاپ علیه دزدان دریایی مسلمان متحد شدند. | ## بخش 2: دوک‌نشین گائتا | گائتانی‌ها تا اواسط قرن دهم رسماً بیزانسی باقی ماندند و در نبرد گاریگلیانو زیر پرچم آنها جنگیدند. دوکیبیلیس دوم (درگذشته ۹۵۴) اولین کسی بود که عنوان دوک یا دوک (۹۳۳) را به خود اختصاص داد. دوکیبیلیس گائتا را در اوج قدرت دید، اما روندی را آغاز کرد که به موجب آن گائتا عمدتاً تضعیف شد. او فوندی را به پسر دوم خود مارینوس با عنوان معادل دوک داد و سابقه‌ای برای تقسیم دوک‌نشین گائتان و تقسیم آن به دوک‌نشینان ایجاد کرد که به مرور زمان اقتدار دوک‌نشین را از بین برد.Skinner, "Politics and Piracy", 311 افول قدرت دوک‌ها در سال ۹۶۲، گائتا خود را تحت فرمان پاندولف آیرون‌هد، شاهزاده لومبارد کاپوا، درآورد. ژان چهارم درگذشت و یک پسر از همسرش سیچلگایتا، خواهر سرگیوس چهارم ناپل، به جا گذاشت. عمویش لئو اول، دوک‌نشین را غصب کرد، اما تنها چند ماه بعد برکنار شد و عموی دیگرش، لئو دوم، بر سر نیابت سلطنت با امیلیا جنگید. | ## بخش 3: دوک‌نشین گائتا | پس از آن، ژان پنجم، سرگیوس فراری ناپل را پناه داد و با کمک نورمن‌ها به او در بازپس‌گیری شهرش کمک کرد. به همین دلیل، ژان پنجم دشمنی پاندولف چهارم کاپوا را برانگیخت و دوک‌نشین او در سال ۱۰۳۲ فتح شد. گوایمار مدت زیادی شخصاً سلطنت نکرد و سپس رانولف درنگوت، رئیس مزدوران نورمن خود، را به عنوان دوک منصوب کرد. در زمان آتنولف و پسرش، آتنولف دوم، گائتا عملاً مستقل باقی ماند، اما ریچارد اول کاپوآ و پسرش جردن آن را در سال ۱۰۵۸ و سپس دوباره در سال ۱۰۶۲ تحت سلطه خود درآوردند. | ## جمع‌بندی | در سال ۱۰۶۴، حاکم لومبارد اخراج شد و یک نورمن، ویلیام مونتروی، جای او را گرفت و با بیوه لومبارد آتنولف اول، ماریا، دختر پاندولف، ازدواج کرد.
موضوع مقاله: سمندر رودخانه ساردینی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سمندر رودخانه ساردینی | مقدمه: طول بدن این سمندر معمولاً کمتر از این مقدار است و ماده‌ها کمی بزرگتر از نرها هستند. | ## بخش 1: سمندر رودخانه ساردینی | این سمندر بسیار شبیه به سمندر جویباری کورسیایی است، اما سر آن صاف‌تر، گلو خالدارتر و غدد پاراتوئید آن کوچکتر است. رنگ آن زیتونی، خاکستری یا قهوه‌ای مایل به قرمز است که اغلب دارای لکه‌های قرمز، قهوه‌ای یا سیاه و رگه‌های طولی است و اغلب یک نوار نازک زرد یا قهوه‌ای در امتداد ستون فقرات وجود دارد. قسمت زیرین آن کمرنگ‌تر است و اغلب دارای یک ناحیه مرکزی قرمز یا زرد و لکه‌های سیاه است. پراکندگی و زیستگاه سمندر جویباری ساردینیایی بومی مناطق کوهستانی در ضلع شرقی جزیره ساردینیا در دریای مدیترانه است. | ## بخش 2: سمندر رودخانه ساردینی | این ماهی در نهرها و رودخانه‌های با جریان آهسته، دریاچه‌های کوچک و برکه‌ها یافت می‌شود، جایی که زیر سنگ‌ها پنهان می‌شود. زیست‌شناسی سمندر نهر ساردینیایی عمدتاً آبزی است، اگرچه به خواب زمستانی می‌رود و گاهی در خشکی نزدیک لبه آب به خواب زمستانی می‌رود. او بدن ماده را با فک‌های خود می‌گیرد و بدن خود را خم می‌کند و دم خود را دور دم ماده می‌پیچد. او اسپرماتوفورها را از کلوآک خود به کلوآک ماده منتقل می‌کند، گاهی با کمک خارهایش. | ## بخش 3: سمندر رودخانه ساردینی | ماده تا ۲۲۰ تخم را به صورت جداگانه در طول یک دوره چند هفته‌ای در شکاف‌ها و زیر سنگ‌ها و احتمالاً در شن و ماسه دفن می‌کند. او کلوآک متحرک خود را به صورت لوله‌ای شکل می‌دهد و به پشت می‌چرخد تا آنها را در مکان‌های مناسب قرار دهد. وضعیت سمندر جویباری ساردینیایی در فهرست قرمز گونه‌های در معرض خطر اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت به عنوان گونه آسیب‌پذیر طبقه‌بندی شده است، زیرا منطقه‌ای که اشغال می‌کند کمتر از است. | ## جمع‌بندی | این گونه به دلیل از دست دادن زیستگاه، آلودگی آبراه‌ها، شرایط خشک ناشی از استخراج بیش از حد آب و اختلال ناشی از گردشگری در معرض تهدید است.
موضوع مقاله: شونتارو هیدا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # شونتارو هیدا | مقدمه: یک پزشک ژاپنی بود که شاهد عینی بود زمانی که پسر کوچک بمب اتمی (جنگ‌افزار هسته‌ای) توسط انولا گی در هیروشیما در ۶ اوت ۱۹۴۵ بود. | ## بخش 1: شونتارو هیدا | او بازماندگان را به عنوان یک پزشک معالجه می‌کرد و در مورد تأثیرات تشعشعات (تابش) بر بدن انسان نوشت. شب قبل از پرتاب بمب، دکتر هیدا، ۲۸ ساله، بیمارستان نظامی هیروشیما را که به عنوان افسر پزشکی ارتش در آن مستقر بود، ترک کرد تا به یک کودک بیمار در روستای هساکا رسیدگی کند؛ بنابراین، او تقریباً ۶ کیلومتر از نقطه صفر فاصله داشت(کانون زمین‌لرزه) هنگام پرتاب بمب و به بالا نگاه کرد و هواپیمای بوئینگ B-29 سوپرفورترس را دید که آن را مانند یک «قطره نقره‌ای کوچک» توصیف کرد. | ## بخش 2: شونتارو هیدا | او به عنوان یک پزشک، مجروحان را درمان کرد و اثرات کوتاه مدت و بلند مدت تشعشعات را بر بدن انسان مشاهده کرد. پس از جنگ، او سال‌ها به درمان بازماندگان بمب اتمی (معروف به هیباکوشا) ادامه داد و مدیر مرکز مشاوره هیباکوشا شد. | ## بخش 3: شونتارو هیدا | ## جمع‌بندی | او همچنین از دولت ایالات متحده آمریکا غرامت خواست و از لغو سلاح‌های هسته ای حمایت کرد.
موضوع مقاله: جمعیت‌شناسی ایتالیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جمعیت‌شناسی ایتالیا | مقدمه: افرادی که در دوران جنگ‌های جهانی متولد شده‌اند با رنگ تیره مشخص شده‌اند ویژگی‌های جمعیت‌شناسی ایتالیا شامل تراکم جمعیت، قومیت، سطح تحصیلات، سلامت مردم، وضعیت اقتصادی، دین در ایتالیا و دیگر جنبه‌ها است. | ## بخش 1: جمعیت‌شناسی ایتالیا | با این حال، توزیع جمعیت بسیار نابرابر است: مناطق با بیشترین تراکم جمعیت شامل دره پو (با حدود یک سوم جمعیت کشور) در شمال ایتالیا و مناطق شهری رم و ناپل در مرکز ایتالیا و جنوب ایتالیا است، در حالی که مناطق روستایی وسیع بسیار کم‌جمعیت هستند، مانند فلات‌های باسیلیکاتا، ارتفاعات آلپ و کوهستان آپنینی و جزیره ساردینیا. جمعیت کشور در طول قرن بیستم تقریباً دو برابر شد، اما الگوی رشد به دلیل مهاجرت گسترده داخلی از جنوب روستایی به شهرهای صنعتی شمال و معجزه اقتصادی ایتالیا در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، بسیار نابرابر بود. علاوه بر این، پس از قرن‌ها مهاجرت خالص، از دهه ۱۹۸۰، ایتالیا برای نخستین بار در تاریخ مدرن خود شاهد مهاجرت گسترده شد. داده‌های دولت ایتالیا در گزارش سالانه ۲۰۱۹، تعداد اتباع خارجی مقیم در ایتالیا، شامل مهاجران، را حدود ۵٫۲۳۴ میلیون نفر برآورد کردند. | ## بخش 2: جمعیت‌شناسی ایتالیا | به دلیل چنین مهاجرت گسترده‌ای به کشور، به ویژه از اوایل دهه ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۴، جمعیت به اوج خود یعنی ۶۰٫۷۹ میلیون نفر رسید. از آن زمان، کاهش مهاجرت، کاهش مداوم نرخ تولد و پیری مداوم باعث کاهش شدید جمعیت ایتالیا شد. نرخ باروری و تولد بالا تا دهه ۱۹۷۰ ادامه یافت، اما پس از آن به‌طور چشمگیری کاهش یافت و منجر به پیری سریع جمعیت شد. نرخ باروری کل به‌طور موقت از حداقل تاریخی ۱٫۱۸ فرزند به ازای هر زن در سال ۱۹۹۵ به ۱٫۴۶ در سال ۲۰۱۰ افزایش یافت. | ## بخش 3: جمعیت‌شناسی ایتالیا | از زمان بازنگری پیمان لاتران در سال ۱۹۸۴، ایتالیا دین رسمی ندارد، اگرچه نقش کلیسای کاتولیک در جامعه ایتالیا را به رسمیت می‌شناسد. در سال ۲۰۱۷، ۷۸٪ از جمعیت خود را کاتولیک معرفی کردند، ۱۵٪ غیرمذهبی یا بی‌خدا بودند، ۲٪ سایر مسیحیان و ۶٪ به دیگر ادیان پایبند بودند. بین سال‌های ۱۸۹۸ تا ۱۹۱۴، اوج سال‌های ایتالیایی‌های مهاجر، تقریباً ۷۵۰٬۰۰۰ ایتالیایی هر سال مهاجرت کردند. | ## جمع‌بندی | ونزوئلا (۵ میلیون ایتالیایی‌های ونزوئلا), پاراگوئه (۲٫۵ میلیون ایتالیایی‌های پاراگوئه), کلمبیا (۲ میلیون ایتالیایی‌های کلمبیا), اروگوئه (۱٫۵ میلیون ایتالیایی‌های اروگوئه), پرو (۱٫۵ میلیون ایتالیایی‌های پرو), کانادا (۱٫۵ میلیون ایتالیایی‌های کانادا), آلمان (۱٫۲ میلیون ایتالیایی‌های آلمان) و استرالیا (۱ میلیون ایتالیایی‌های استرالیا).
موضوع مقاله: ایتالیایی غمگین | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ایتالیایی غمگین | مقدمه: ایتالیایی غمگین (نام علمی: Alburnus albidus) که با نام علمی آلبورنوس آلبیدوس نیز شناخته می‌شود، گونه‌ای از ماهی‌های آب شیرین از خانواده لوکیسیدها است که شامل ماهی‌های ریز، ماهی‌های ریز و ماهی‌های مرتبط می‌شود. | ## بخش 1: ایتالیایی غمگین | طبقه‌بندی ماهی سفید ایتالیایی اولین بار به‌طور رسمی در سال ۱۸۳۸ توسط جانورشناس ایتالیایی، اورونزیو گابریل کوستا، با نام علمی لوسیکوس آلبیدوس توصیف شد و محل رویش آن به عنوان کامپانیا، سیلنتو، از رودخانه آلنتو در نزدیکی روستای فاسانا در ایتالیا ذکر شد. ریشه‌شناسی کلمه ایتالیایی خالی متعلق به جنس آلبرنوس است، نامی که از کلمه لاتین به معنای ماهی سفید گرفته شده است، اما به مرواریدماهی نیز اشاره دارد، نامی که در انگلیسی به معنای رنگ پریده است و به رنگ کم‌رنگ و غیردرخشان ای. | ## بخش 2: ایتالیایی غمگین | توضیحات ماهی سفید ایتالیایی با داشتن باله مخرجی که بلافاصله در عقب یا زیر آخرین شعاع منشعب باله پشتی قرار دارد، از گونه‌های مرتبط در ایتالیا و بالکان متمایز می‌شود. در نمونه‌های نگهداری‌شده، یک نوار کم‌رنگ در امتداد خط جانبی وجود دارد که تا پایه باله لگنی امتداد می‌یابد. | ## بخش 3: ایتالیایی غمگین | پراکندگی و زیستگاه ماهی سفید ایتالیایی بومی جنوب ایتالیا است و در رودخانه‌هایی که به دریاهای آدریاتیک و ایونی می‌ریزند، بین سیستم‌های رودخانه‌ای تریگنو تا سینی و بین رودخانه ولتورنو تا رودخانه آلنتو در سمت تیرنی یافت می‌شود. این ماهی به رودخانه‌های مینگاردو، بوسنتو، نوچه، لائو، ساوتو و نتو نیز معرفی شده است. | ## جمع‌بندی | این ماهی هم در کانال‌های رودخانه‌ای بزرگتر و هم در شاخه‌های کوچکتر با جریان متوسط تا کم با بسترهای شنی، سنگی یا سنگریزه و همچنین در مخازن آب یافت می‌شود.Ford, M.