موضوع مقاله: سارا مور گریمکی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سارا مور گریمکی | مقدمه: سارا مور گریمکی (۲۶ نوامبر ۱۷۹۲ – ۲۳ دسامبر ۱۸۷۳) یک فعال ضد برده‌داری و فمینیست آمریکایی بود که بسیاری او را «مادر جنبش حق رأی زنان» می‌دانند. | ## بخش 1: سارا مور گریمکی | او در خانواده‌ای ثروتمند و برده‌دار در کارولینای جنوبی متولد شد و در دههٔ ۱۸۲۰ به فیلادلفیا رفت و به کوئیکرها پیوست. این دو خواهر از نخستین زنانی بودند که در سخنرانی‌های عمومی ضد برده‌داری حاضر شدند و بعدها به فعالان برجستهٔ حقوق زنان بدل شدند. زندگی سارا گریمکی که والدینش گاهی او را «سالی» صدا می‌زدند در کارولینای جنوبی به دنیا آمد. پدرشان یک مالک ثروتمند زمین و برده‌دار، وکیل و قاضی در کارولینای جنوبی و مدتی هم رئیس مجلس نمایندگان کارولینای جنوبی بود. تجربه‌های نخستین سارا در آموزش، آیندهٔ او را به‌عنوان یک فعال ضد برده‌داری و فمینیست شکل داد. در دوران کودکی، هرچند بسیار باهوش بود، او به‌روشنی نابرابری آموزش خود را در مقایسه با آموزش کلاسیک برادرانش احساس می‌کرد. پدرش به او اجازه می‌داد جغرافیا، تاریخ و ریاضیات را از کتابخانه‌اش بخواند و کتاب‌های حقوق او را مطالعه کند، اما خط قرمزش آموزش زبان لاتین بود. او رهبری انجمن بانوان نیکوکار چارلستون را بر عهده داشت و یک اسقفی فعال بود که اغلب خود را وقف فقرا و زنان زندانی در یک زندان نزدیک می‌کرد. احساس محدودیت در نقش اجتماعی باعث شد سارا پیوندی با بردگان خانواده برقرار کند که والدینش را نگران می‌کرد. از دوازده‌سالگی، عصرهای یکشنبه او صرف آموزش کتاب مقدس به بردگان جوان در مزرعه می‌شد، تجربه‌ای که برایش همراه با ناکامی بود. او می‌خواست به آن‌ها خواندن کتاب مقدس را بیاموزد و آن‌ها نیز اشتیاق داشتند، اما والدینش این کار را ممنوع کردند، چون آموزش خواندن به بردگان در کارولینای جنوبی غیرقانونی بود. والدینش معتقد بودند سواد فقط باعث نارضایتی و سرکشی بردگان می‌شود و آن‌ها را برای کار یدی نامناسب می‌سازد. سال‌ها بعد، او این تجربه را چنین به یاد آورد: «من تقریباً با لذت شرارت‌آمیزی کنیزم را شب‌ها، وقتی باید مشغول شانه‌زدن موهایم می‌بود، به خواندن و نوشتن آموزش می‌دادم. چراغ خاموش می‌شد، سوراخ کلید پوشانده می‌شد، و ما دو نفر روی شکم جلوی آتش، با کتاب الفبا زیر چشمانمان، قوانین کارولینای جنوبی را به چالش می‌کشیدیم.» برادرش توماس در سال ۱۸۰۵ وارد مدرسه حقوق ییل شد. در بازگشت‌هایش به خانه، توماس ایده‌هایی درباره خطرات عصر روشنگری و اهمیت دین به سارا منتقل می‌کرد. (او جوان درگذشت و در آگهی ترحیمش بیش از همه به دینداری‌اش افتخار کرده بودند.) این ایده‌ها، همراه با مطالعات مخفی سارا در حقوق، بخشی از بنیان فعالیت‌های بعدی او شد.Durso, Pamela R. گرچه لرنر نسخه‌ای متفاوت ارائه می‌دهد و می‌گوید پدرش گفته بود: «او بزرگ‌ترین حقوقدان کشور می‌شد.»Lerner (1998), p. او از رفتار خانواده و همسایگانش در شگفت بود که بردگان را به غسل تعمید و حضور در مراسم مذهبی تشویق می‌کردند، اما آنان را برادر و خواهر واقعی در ایمان نمی‌دانستند. از جوانی، سارا باور داشت که دین باید نقشی فعال‌تر در بهبود زندگی رنج‌دیدگان داشته باشد. جستجوی مذهبی او نخست به پروتستانیسم پرسبیتری کشیده شد و در ۱۸۱۷ به این آیین گروید. پس از نقل مکان به فیلادلفیا در ۱۸۲۱، او به کوئیکرها پیوست که پیش‌تر همراه پدرش با آن‌ها آشنا شده بود. با وجود مخالفت شدید سارا، پدرش اصرار داشت که او – که در آن زمان ۲۶ ساله بود – به‌عنوان پرستار همراهش برود. وقتی دکتر فیزیک دریافت که درمانی نمی‌تواند بکند، پیشنهاد کرد برای بهره‌مندی از هوای دریا به روستای ماهیگیری لانگ برنچ، نیوجرسی بروند. پس از مرگ پدر، سارا چند ماهی در فیلادلفیا ماند و با ایزرائیل موریس آشنا شد که او را به آیین کوئیکرها و نوشته‌های جان وولمن معرفی کرد. Lerner (1998) سپس به چارلستون بازگشت، اما تصمیم گرفت دوباره به فیلادلفیا برود و به‌عنوان واعظ کوئیکر فعالیت کند و تربیت اسقفی خود را کنار بگذارد. | ## بخش 2: سارا مور گریمکی | با این حال، بارها توسط شورای مردسالار کوئیکرها نادیده گرفته شد و اجازهٔ نقش‌آفرینی نیافت. او که از این طردشدگی دلسرد شده بود، بعدها نوشت: «می‌پندارم هیچ مجرمی که در انتظار اعدام است، با چنان هراسی به روز اجرای حکم نمی‌نگرد که من به جلسهٔ سالانهٔ ما می‌نگرم.» او در بهار ۱۸۲۷ به چارلستون بازگشت تا خواهرش آنجلینا را از محدودیت‌های جنوب نجات دهد. آنجلینا از ژوئیه تا نوامبر همان سال به دیدن سارا در فیلادلفیا رفت و سپس به چارلستون برگشت، در حالی‌که عمیقاً به ایمان کوئیکرها پایبند شده بود. پس از ترک چارلستون، سارا و آنجلینا در سرتاسر نیو انگلند در محافل ضد برده‌داری سخنرانی کردند. آنجلینا سال‌ها سارا را «مادر» می‌خواند، زیرا او هم مادرخوانده و هم سرپرست اصلی‌اش بود. در سال ۱۸۶۸، سارا دریافت که برادر فقیدش سه پسر دورگه از یک زن بردهٔ «شخصی» داشته است. او این فرزندان را به خانواده پذیرفت و تلاش کرد هزینهٔ تحصیل آرچیبالد گریمکی و فرانسیس جیمز گریمکی را تأمین کند. این دو بعدها در حرفه و زندگی خانوادگی موفق شدند و به رهبران جامعهٔ آفریقایی-آمریکایی بدل گشتند. فعالیت‌ها و میراث سارا و آنجلینا از برده‌داری و همهٔ تباهی‌های آن متنفر شده بودند. آن‌ها امیدوار بودند که ایمان جدیدشان (کوئیکرها) پذیراتر از باورهای پیشینشان نسبت به مخالفت با برده‌داری باشد. با این حال، نخستین تلاش‌هایشان برای حمله به برده‌داری در جامعهٔ کوئیکرها برایشان مشکل‌ساز شد. این دو خواهر با وجود انتقادها، بر این باور پافشاری کردند که مبارزه برای حقوق زنان به‌اندازهٔ مبارزه برای لغو برده‌داری اهمیت دارد. سارا می‌خواست زنان را «برای استقلال اقتصادی و سودمندی اجتماعی» آماده کند، اما با وجود این، حتی برخی از فعالان ضد برده‌داری هم مواضع آن‌ها را افراطی می‌دانستند. در ۱۸۳۷، نامه‌هایی دربارهٔ برابری جنس‌ها و وضعیت زنان به‌صورت پاورقی در روزنامهٔ The Spectator در ماساچوست چاپ شد و بلافاصله در لیبراتور – روزنامه‌ای که توسط ویلیام لوید گَریسون، فعال رادیکال ضد برده‌داری و رهبر حقوق زنان منتشر می‌شد – بازنشر یافت. او به این نتیجه رسید که هرچند در نظریه با آموزه‌های کلیسا موافق است، اما در عمل وعده‌هایش را برآورده نمی‌کند. اما وقتی آن‌ها شروع کردند علاوه بر برده‌داری از اهمیت حقوق زنان نیز سخن گفتند، با انتقادهای زیادی روبه‌رو شدند. سخنرانی‌های عمومی‌شان «غیرزنانه» دانسته می‌شد، چون برای مخاطبان مختلط ایراد می‌شد. برخی می‌گفتند آن‌ها «پیر دخترانی» هستند که خود را عرضه می‌کنند تا شاید مردی پیدا شود که حاضر باشد با یکی از آن‌ها ازدواج کند. در ۱۸۳۸، آنجلینا با تئودور وِلد، یکی از رهبران برجستهٔ جنبش ضد برده‌داری، ازدواج کرد. ظاهراً وِلد در نامه‌ای به او ضعف‌هایش در سخنوری را شرح داده بود و توضیح داده بود که از روی عشق نوشته، اما معتقد بود سارا به جای کمک، برخلاف خواهرش به جنبش آسیب می‌زند. با این حال، چون سارا در سال‌های بعد همچنان درخواست‌های زیادی برای سخنرانی دریافت می‌کرد (همچنین آنجلینا)، تردید وجود دارد که این «نقص‌ها» به اندازه‌ای که وِلد توصیف کرده بود، جدی بوده باشند. در جریان جنگ داخلی آمریکا، سارا در حمایت از رئیس‌جمهور آبراهام لینکلن نوشت و سخنرانی کرد. سارا مور گریمکی نخستین زنی بود که استدلال عمومی منسجمی دربارهٔ برابری زنان ارائه کرد.او برای از میان بردن برده‌داری در ایالات متحده، کلیساهایی که به باور او «غیرمسیحی» شده بودند، و نیز تعصب علیه سیاه‌پوستان و زنان تلاش کرد. نوشته‌های او استدلال‌ها و ایده‌هایی را در اختیار فعالان حق رأی همچون لوسی استون، الیزابت کدی استانتون و لوکریشیا مات گذاشت که بعدها در پایان دادن به برده‌داری و آغاز جنبش حق رأی زنان به کار گرفتند.Million, Joelle (2003). سارا نه‌تنها یک فعال ضد برده‌داری، بلکه یک فمینیست نیز به شمار می‌رود، زیرا انجمن کوئیکرها را – که ادعای مشارکت زنان داشتند ولی او را نادیده گرفتند – به چالش کشید. | ## بخش 3: سارا مور گریمکی | سارا و آنجلینا هر دو به‌شدت در جنبش ضد برده‌داری فعال شدند و کتاب‌ها و نامه‌های متعددی منتشر کردند. در آن زمان زنان معمولاً در اجتماعات عمومی سخن نمی‌گفتند، بنابراین سارا به‌عنوان پیشگام مسائل فمینیستی دیده شد. اسناد خانوادهٔ گریمکی در انجمن تاریخی کارولینای جنوبی در چارلستون نگهداری می‌شود. نخستین جلد از تاریخچه حق رأی زنان که در ۱۸۸۱ منتشر شد، به یاد خواهران گریمکی و چند تن دیگر تقدیم شد. در نوامبر ۲۰۱۹، پلی تازه‌ساز بر فراز رودخانهٔ نپونسِت در هاید پارک (باستن) به نام «پل خواهران گریمکی» نام‌گذاری شد. دیدگاه‌ها دربارهٔ ایمان و آفرینش دیدگاه سارا گریمکی دربارهٔ الغای برده‌داری بر پایهٔ فعالیت‌های او روشن است. این باورها ریشه در ایمان کوئیکری او داشت و همانند خواهرش بر این باور بود که برده‌داری برخلاف خواست خداست. به همین شکل، دیدگاه‌های او دربارهٔ حقوق زنان نیز بر تفسیر شخصی‌اش از کتاب مقدس استوار بود. به باور او، آدم و حوا به‌طور برابر آفریده شدند، در حالی که بسیاری بر این باور بودند که حوا هدیه‌ای برای آدم بوده‌است. او بخش عمدهٔ سرزنش برای «سقوط» را متوجه آدم می‌دانست، زیرا او توسط یک هم‌نوع وسوسه شد. در حالی که حوا توسط یک نیروی ماورایی (شیطان) وسوسه شد که با توجه به بی‌گناهی‌اش بخشودنی‌تر است. این استدلال یکی از محورهای اصلی نامهٔ گریمکی با عنوان برابری اولیهٔ زن بود که در آن دیدگاه خود دربارهٔ برابری زن و مرد را شرح داده و در نامه‌های دیگر نیز بیشتر گسترش داده‌است. سارا گریمکی در بیشتر نوشته‌هایش از آیات کتاب مقدس استفاده می‌کرد که نشان‌دهندهٔ پایبندی او به ایمان کوئیکری و باور واقعی‌اش به سازگاری دین با فعالیت اجتماعی بود. در سال ۱۸۳۷، او به یک نامهٔ شبانی که تفسیرهای کتاب مقدس را برای محدود کردن نقش زنان به «حوزهٔ خصوصی» تقویت می‌کرد پاسخ داد. او با بهره‌گیری از همان آیات کتاب مقدس، بر ارزش و توانایی این جایگاه تأکید کرد و زنان را تشویق کرد که شعار زیر را سرلوحهٔ خود قرار دهند: «خداوند نور و نجات من است؛ از که بترسم؟ خداوند قوت جان من است؛ از که هراسان شوم؟»[کتاب مقدس، مزمور ۲۷:۱] او بر این باور بود که اگر زنی درست احساس کند، درمی‌یابد که یکی از مهم‌ترین وظایفی را که بر دوش او نهاده شده انجام می‌دهد و شخصیت او نه «غیرطبیعی»، بلکه کاملاً در هماهنگی با خواست خداوند است. ایمان و نزدیکی او به خداوند عامل مهمی بود که به او توانایی می‌داد در زمان مخالفت‌ها نترسد و بتواند به‌خوبی از حقوق زنان و بردگان دفاع کند.Browne (1999) نوشته‌ها سارا مجموعه‌ای از نامه‌ها دربارهٔ زنان و جایگاه آنان در جامعه، به‌ویژه در کلیسا، نوشت که بعدها در کتابی با عنوان نامه‌هایی دربارهٔ برابری جنس‌ها و وضعیت زنان گردآوری و در سال ۱۸۳۸ منتشر شد. او در این نامه‌ها به بی‌عدالتی‌هایی که در حق زنان صورت می‌گیرد و با تعالیم کتاب مقدس ناسازگار است پرداخت و توصیه‌هایی دربارهٔ چگونگی مقابله با این مشکلات ارائه داد. در نخستین نامه‌اش به تاریخ ۱۱ ژانویهٔ ۱۸۳۷، او اعلام می‌کند که تنها بر کتاب مقدس تکیه دارد زیرا باور داشت: «تقریباً هر آنچه دربارهٔ این موضوع [حوزهٔ زنان] نوشته شده، نتیجهٔ سوءبرداشت از حقایق ساده‌ای است که در کتاب مقدس آشکار شده‌است.» این جمله هدف و نیت روشن او از تحلیل‌های بعدی را نشان می‌دهد. در این نامه‌ها، گریمکی رفتار مردان آمریکایی در قبال زنان و بردگان را محکوم می‌کند و آن را ابزاری برای منافع شخصی آنان می‌داند. نامه‌های شمارهٔ ۵ تا ۸ به بررسی وضعیت زنان در کشورهای مختلف از جمله آسیا، آفریقا، گرینلند و ایالات متحده اختصاص دارد که گسترهٔ وسیع علاقهٔ او به مسائل زنان را نشان می‌دهد. او همچنین اعلام می‌کند که مردان به اندازهٔ زنان در «سقوط» (آدم و حوا در کتاب مقدس) مقصرند و بنابراین مجازات ابدی‌ای که پیش‌تر بر دوش زنان نهاده شده‌بود نادرست است. در پایان نامه‌ها، گریمکی به تازگی و جسارت ایده‌های مطرح‌شده اذعان می‌کند، اما مسیحیان را فرا می‌خواند که «بی‌باکانه و با روح دعا به بررسی این مسائل بپردازند و از تأمل در آن‌ها نهراسند»، که این ویژگی در سراسر نوشته‌ها و سخنرانی‌های او دیده می‌شود. در فرهنگ عامه در سال ۱۹۷۳، روث بیدر گینزبرگ در نخستین دفاع شفاهی خود در دیوان عالی ایالات متحده آمریکا در پروندهٔ Frontiero v. | ## جمع‌بندی | تنها از برادرانمان می‌خواهم پایشان را از روی گردن ما بردارند.» این جمله همچنین در فیلم RBG (۲۰۱۸) توسط بازیگری که نقش گینزبرگ را ایفا می‌کرد بازگو شد.Sherr, Lynn (2018-06-27).