موضوع مقاله: نئونازیسم عرفانی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نئونازیسم عرفانی | مقدمه: نئونازیسم عرفانی , که با نام‌های نازیسم عرفانی, فاشیسم عرفانی یا هیتلریسم عرفانی نیز شناخته می‌شود، نمایانگر آمیزه‌ای از ایدئولوژی نازیسم با عرفان، علوم خفیه و باطن‌گرایی غربی است. | ## بخش 1: نئونازیسم عرفانی | این نظام باور پس از پیامدهای جنگ جهانی دوم پدید آمد، زمانی که پیروان آن کوشیدند ایده‌های آلمان نازی را در چارچوب جنبش‌های نوپدید دینی بازتفسیر و سازگار کنند. تاریخ پس از جنگ و چهره‌های برجسته ساویتری دیوی نویسندهٔ یونانی ساویتری دیوی، نخستین مروج بزرگ پس از جنگِ آنچه از آن پس «هیتلریسم عرفانی» نامیده شد، بود.See . بر پایهٔ آن ایدئولوژی، پس از سقوط رایش سوم و مرگ آدولف هیتلر در پایان جنگ، خود هیتلر می‌توانست الوهیت یابد. دیوی ایدئولوژی آریایی‌گرایی هیتلر را با بخش پان‌هندو جنبش استقلال‌طلبی هند،See . از نگاه او، سواستیکا نمادی به‌ویژه مهم بود، زیرا آن را نمایانگر یگانگی آریایی هندوها و آلمانی‌ها می‌دانست. ساویتری دیوی بیش از هر چیز به سیستم کاست در هند علاقه‌مند بود که آن را کهن‌الگوی قوانین نژادی می‌پنداشت که برای ادارهٔ جداسازی نژادهای گوناگون و حفظ خون پاک آریایی‌های روشن‌چهره به‌وجود آمده‌اند. او بقای اقلیت برهمینها در میان جمعیتی عظیم از نژادهای گوناگون هند را پس از شش سده، گواهی زنده بر ارزش نظام کاستی آریایی تلقی می‌کرد. ساویتری دیوی نازیسم را در چارچوبی گسترده‌تر از نظریه چرخه اجتماعی تاریخ هندو ادغام کرد. او هیتلر را نهمین اوتار ویشنو می‌دانست و او را «فردی خداگونه در زمانهٔ ما؛ انسان در برابر زمان؛ بزرگ‌ترین اروپاییِ همهٔ زمان‌ها» می‌خواند، که چشم‌اندازی آرمانی از بازگرداندن مردم آریایی خود به زمانی پیشین و کامل‌تر داشت، و هم‌زمان توان عملی برای مبارزه با نیروهای ویرانگر «در زمان» نیز داشت. او شکست هیتلر—و ناکام ماندن چشم‌اندازش از تحقق—را نتیجهٔ این می‌دانست که او «بیش از حد بزرگوار، بیش از حد اعتمادکننده، بیش از حد خوب» بود، بی‌رحمی کافی نداشت، و در «ساختار روانی‌اش، خورشیدِ [بخشش] زیادی داشت و رعدوبرقِ [بی‌رحمی عملی] کافی نه»، برخلاف تجسد آیندهٔ او: «کالکی» با بی‌رحمی‌ای بی‌سابقه عمل خواهد کرد. برخلاف آدولف هیتلر، او هیچ‌یک از دشمنانِ آرمان الهی را نخواهد بخشید: نه یک تن از مخالفان آشکارش و نه حتی یک تن از دودلان، فرصت‌طلبان، بدعت‌گذاران ایدئولوژیک، نژادآلوده‌شده‌ها، ناسالمان، مرددان و کسانی که بیش از حد انسانی‌اند؛ نه یک تن از آنانی که در جسم، خُلق یا ذهن، نشانِ اعصارِ فروافتاده را بر خود دارند. روبر شارو برخلاف بیشتر نویسندگان فضانوردان باستان، روبر شارو به نژادگرایی علمی علاقهٔ فراوانی داشت. به‌گفتهٔ شارو، هایپربوریا بین ایسلند و گرینلند قرار داشت و خانهٔ نژاد سفیدپوست اسکاندیناوی با موهای بلوند و رنگ چشم آبی بود. شارو نوشت که این نژاد حیات فرازمینی بوده و در آغاز از سیاره‌ای سرد و دور از خورشید آمده است. | ## بخش 2: نئونازیسم عرفانی | شارو همچنین نوشت که نژاد سفید هایپربوره‌ها و بازماندگان آنان، یعنی سلت‌ها، در گذشتهٔ دور بر سراسر جهان چیره بوده‌اند. برخی از این ادعاهای شارو بر باورهای نازیسم عرفانی مانند آثار میگوئل سرانو اثر گذاشته‌اند. میگوئل سرانو میگوئل سرانو، دیپلمات پیشین شیلی، چهره‌ای مهم در نازیسم عرفانی بود. نویسندهٔ کتاب‌های فراوانی از جمله نوار زرین: هیتلریسم عرفانی (۱۹۷۸) و آدولف هیتلر، واپسین آواتار (۱۹۸۴), سرانو یکی از چندین باطنی‌گرای نازی بود که «خون آریایی» را در اصل فرازمینی می‌دانست: سرانو شواهد اسطوره‌ای برای خاستگاه فرازمینی انسان در نفیلیم [فرشتگان سقوط‌کرده]ِ سفر پیدایش می‌یابد… سرانو پیشنهاد می‌کند که ظهور ناگهانی انسان کرومانیون با دستاوردهای هنری و فرهنگیٔ بالایش در اروپای پیشاتاریخ، ثبت گذر یکی از همین نژادهای «دیویا» -تبار است، در کنار فرودستی ژرف نئاندرتال، که مکروهی و آفرینشی آشکارِ دمیورژ است… از میان همهٔ نژادهای زمین، تنها آریایی‌ها یاد نیاکان الهی خود را در خونِ شریفشان حفظ کرده‌اند؛ خونی که هنوز با نور خورشید سیاه درآمیخته است. سرانو این ایده را از اسطوره‌های گوناگونی که برای مردم «آریایی» تبار الهی قائل‌اند پشتیبانی می‌کرد، و حتی به اسطورهٔ آزتک‌ها دربارهٔ کتزالکواتل که از ونوس فرود می‌آید اشاره می‌کرد. او همچنین از فرضیهٔ بال گنگادار تیلاک دربارهٔ میهن قطبی هندوآریایی‌ها بهره می‌گرفت تا مرکز زمینی مهاجرت‌های آریایی را با قارهٔ گمشدهٔ قطبی هایپربوریا یکی بداند. در تلاش برای ارتقای رشد معنوی نژادهای زمینی، دیویاهای هایپربوره‌ای (؛ واژه‌ای سانسکریت به‌معنای خدا-مردان) دچار عقب‌گردی تراژیک شدند. سرانو با بسط روایتی از سفر خنوخ, تأسف می‌خورد که گروهی سرکش در میان خدایان با نژادهای زمینی اختلاط نژادی کردند و بدین‌سان خونِ نورافشانِ نیکوکاران خود را رقیق کرده و سطح آگاهی الهی را در سیاره کاهش دادند. او باور داشت که هیتلر در شامبالا، مرکزی زیرزمینی در جنوبگان (پیش‌تر در قطب شمال و تبت), به‌سر می‌برد؛ جایی که با خدایان هایپربوره‌ای در تماس است و روزی با ناوگانی از بشقاب‌پرنده‌ها پدیدار خواهد شد تا نیروهای نور (هایپربوره‌ها، گاه با وریل پیوند داده می‌شوند) را بر نیروهای تاریکی ــ که برای سرانو ناگزیر شامل پیروان ادیان ابراهیمی هستند که خدا در ادیان ابراهیمی را می‌پرستند ــ در نبردی نهایی پیروز کند و بدین‌ترتیب رایش چهارم را بنیان نهد. سرانو سنت گنوسیسم کاتاریسم (دوره شکوفایی ۱۰۲۵–۱۲۴۴) را پیرو است، زیرا دمیورژِ شرور را با یهووا، خدای عهد عتیق، یکی می‌گیرد. این بدعت‌گذاران دوگانه‌باور قرون وسطی، یهوه را به‌عنوان خدایی دروغین و صنعتگری صرف که در برابر خدای حقیقیِ فراسوی قلمرو زمینی ما قرار داشت، رد می‌کردند. از آنجا که یهوه خدای قبیله‌ایِ یهودیان بود، نتیجه می‌شد که آنان پرستندگان شیطان‌اند. با قرار دادن یهودیان در نقش فرزندان شیطان، بدعت کاتاری می‌توانست یهودستیزی را به مرتبهٔ آموزه‌ای الاهیاتی، پشتیبانی‌شده با کیهان‌شناسی‌ای عظیم، ارتقا دهد. اگر آریایی‌های هایپربوره کهن‌الگو و نوادگان خونیِ دیویاهای سرانو از خورشید سیاه باشند، آنگاه کهن‌الگوی فرمانروای تاریکی به یک پادنژاد نیاز دارد. | ## بخش 3: نئونازیسم عرفانی | گرانت و هیام مکوبی، تأکید می‌کنند، در نگاه گنوسی‌های دوگانه‌باور، «یهودیان مردمِ ویژهٔ دمیورژ تلقی می‌شدند و نقشی تاریخیِ خاص در سدکردن کار رستگاریِ فرستادگان خدای برتر داشتند». سرانو از این‌رو هیتلر را یکی از بزرگ‌ترین فرستادگانِ این خدای برتر می‌دانست که همچون نورآورانِ انقلابیِ پیشین، از سوی تودهٔ یهودی‌شده طرد و مصلوب شد. سرانو برای اس‌اس جایگاهی ویژه در ایدئولوژی خود قائل بود؛ زیرا آنان را در کوشش برای بازآفرینی نژاد باستانیِ خدا-مردان آریایی، فراتر از اخلاق و در نتیجه موجه می‌پنداشت. دیوید میات در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰, دیوید میات تفسیری—یا نسخه‌ای تجدیدنظرطلبانه—از نازیسم را پروراند که هرچند بر سه اصل ساویتری دیوی یعنی «فرا»، «در برابر» و «در زمان» استوار بود، اما نه به اسطوره‌های باستانی و نه به موجودات فرازمینی متکی نبود. در عوض، میات، که «بیشتر با شاخهٔ غیبیِ جنبش ملی‌سوسیالیستی پیوند خورده است»، در جزوه‌هایی مانند معنای ملی‌سوسیالیسم, روشنگری ملی‌سوسیالیسم و دین ملی‌سوسیالیسم بر آنچه «جنبه‌های قدسی» نازیسم می‌نامید تمرکز داشت؛ و جفری کاپلان نوشته است که میات نازیسم را «بی‌تردید یک دین» توصیف می‌کرد، در حالی که آدولف هیتلر را «بی‌پروا به‌عنوان نجات‌دهندهٔ بشر» معرفی می‌نمود. مفاهیم و درون‌مایه‌ها ناخودآگاه جمعی آریایی در کتاب خورشید سیاه, نیکلاس گودریک-کلارک گزارش می‌کند که کارل گوستاو یونگ هیتلر را «تسخیرشده به‌وسیلهٔ کهن‌الگوی ناخودآگاه جمعی آریایی» توصیف کرده و گفته بود که او نمی‌تواند جز فرمان‌های یک صدای درونی را اطاعت کند. در مجموعه‌ای از مصاحبه‌ها میان ۱۹۳۶ و ۱۹۳۹, یونگ هیتلر را به‌مثابهٔ یک کهن‌الگو توصیف کرد که غالباً به‌طور کامل جایگزین شخصیت خود او می‌شد: «هیتلر یک ظرف روحانی است، یک‌نیمه‌خدا؛ و بهتر از آن، یک اسطوره. پیشنهاد یونگ مبنی بر این‌که هیتلر مظهر ناخودآگاه جمعی آریایی است، عمیقاً میگوئل سرانو را مجذوب و متأثر کرد؛ تا آنجا که او بعدها نتیجه گرفت یونگ صرفاً در حال روان‌شناختی‌کردنِ راز باستانی و مقدسِ تسخیر کهن‌الگویی به‌دست خدایان است؛ نیروهای متافیزیکی مستقلی که بر نژادهای خود فرمان می‌رانند و گاه اعضای آنان را تسخیر می‌کنند. گادوین و نویسندگان دیگر مانند نیکلاس گودریک-کلارک پیوندهای میان نازیسم عرفانی و انرژی وریل، تمدن‌های پنهان شامبالا و اگرتها، و پایگاه‌های زیرزمینی بشقاب‌پرنده را بررسی کرده‌اند؛ همچنین بقا یافتنِ فرضیِ هیتلر و اس‌اس در پایگاه‌های زیرزمینی جنوبگان در «نویا شوابن» یا اتحادشان با هایپربوریاها از جهان زیرزمینی. نسبت با نئوپاگانیسم نئونازیسم عرفانی با نئوپاگانیسم مقایسه شده است؛ جریانی که آن هم گاه توسط کنشگران راست افراطی به‌کار گرفته می‌شود. نازیسم عرفانی باورهای عرفانی و باطنی خود را با دستورکار سیاسی فاشیسم و سیاست‌های راست تندرو درهم می‌آمیزد. در فرهنگ عامه گودریک-کلارک در سال ۲۰۰۲ نوشت که شبکه‌ای سست و معاصر از گروه‌های موسیقایی کوچک وجود دارد که نئوفاشیسم و شیطان‌پرستی را ترکیب می‌کنند. | ## جمع‌بندی | این گروه‌ها را می‌توان در بریتانیا، فرانسه و نیوزیلند با نام‌هایی چون «نظم سیاه» یا «اتحاد جهنمی» یافت و الهام خود را از هیتلریسم عرفانیِ میگوئل سرانو می‌گیرند.