موضوع مقاله: مسابقات قایق‌رانی جمهوری‌های دریایی تاریخی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مسابقات قایق‌رانی جمهوری‌های دریایی تاریخی | مقدمه: مسابقات قایق‌رانی جمهوری‌های تاریخی دریایی (یا پالیو جمهوری‌های تاریخی دریایی) یک رویداد ورزشی با بازسازی تاریخی است. | ## بخش 1: مسابقات قایق‌رانی جمهوری‌های دریایی تاریخی | این رویداد اولین بار در سال ۱۹۵۵ با هدف یادآوری رقابت مشهورترین جمهوری‌های دریایی ایتالیا: جمهوری آمالفی، جمهوری پیزا، جمهوری جنوا و جمهوری ونیز، تأسیس شد که طی آن چهار تیم قایق‌ران به نمایندگی از هر یک از جمهوری‌ها با یکدیگر به رقابت می‌پردازند. این رویداد که تحت حمایت رئیس‌جمهور ایتالیا برگزار می‌شود، هر ساله در روزی بین پایان ماه مه و آغاز ژوئیه برگزار می‌شود و به صورت چرخشی بین این شهرها برگزار می‌شود. پیش از این مسابقات قایق‌رانی، یک رژه تاریخی برگزار می‌شود که در طی آن، چهره‌هایی در خیابان‌های شهر رژه می‌روند که نقش شخصیت‌های باستانی هر جمهوری را بازی می‌کنند. در ۱۳ اکتبر ۲۰۲۴، مسابقهٔ تاریخی با حضور خدمه‌ای کاملاً زنانه برای نخستین بار در جنوا برگزار شد. این مسابقه به‌عنوان اولین دوره از قالب جدید مسابقهٔ تاریخی در نظر گرفته می‌شود و هر دو تیم جنوایی پیروز این دوره شدند. این پیشنهاد ابتدا توسط کارلو والینی، رئیس هیئت گردشگری استان پیزا، مورد بررسی قرار گرفت و پس از پذیرش آن، به نوبه خود آن را به شهرداری‌های سه شهر دیگر برای شرکت در آن ارجاع داد. این ابتکار عمل به ویژه توسط وکیل فرانچسکو آمودیو، شهردار وقت آمالفی، که درخواست (و موفق به) تشکیل جلسه‌ای از نمایندگان چهار شهر درگیر برای بررسی مشترک این پیشنهاد را داد، به‌طور مثبت مورد استقبال قرار گرفت. این جلسه در ۹ آوریل ۱۹۴۹ در کاخ پیزا برگزار شد، اما توافق ساده نبود: در طول بحث، آقای مانزینی، مدیر دفتر شهرداری ونیز، نظر خود را علیه شرکت قایق‌رانی آرام شهر تالاب ابراز کرد، در حالی که از رژه در رژه تاریخی حمایت می‌کرد. وکیل آمودیو در سخنرانی خود در دفاع از مسابقه قایق‌رانی، سعی کرد نظر خود را تغییر دهد و بر اهمیت نه تنها تاریخی، بلکه گردشگری این رویداد تأکید کرد. با توجه به توافق قاطع آمالفی، پیزا و جنوا، نمایندگان ونیز نیز به آن توجه کردند و به این ابتکار عمل پیوستند. پس از دستیابی به توافق، فرآیندی طولانی آغاز شد که در آن اساسنامه و مقررات تدوین شد، تحقیقات در بایگانی‌های تاریخی و در میان آثار هنری عناصر لازم برای تحقق لباس‌های رژه تاریخی انجام شد، پروژه‌های قایق‌ها طراحی شدند و بودجه لازم برای سازماندهی رگاتا پیدا شد. در ۱۰ دسامبر همان سال، در آمالفی، در سالن مورلی (موزه تاریخی فعلی پالازو سن بندتو، محل تالار شهر)، قانون اساسی که ایجاد نهاد سازماندهی رگاتا را تصویب می‌کرد، امضا شد. قایق‌ها، که توسط تعاونی گوندولیری ونیز ساخته شده بودند، در ۹ ژوئن ۱۹۵۶ با دعای خیر پاتریارک ونیز، آنجلو رونکالی (که بعداً به عنوان پاپ ژان بیست و سوم انتخاب شد)، در رودخانه ریوا دی جیاردینی رئالی به آب انداخته شدند. اولین دوره این نمایشگاه در اول ژوئیه همان سال در پیزا برگزار شد؛ در میان حاضران، به ویژه رئیس‌جمهور جیووانی گرونچی و وزیر نیروی دریایی تجاری، گنارو کاسیانی، حضور داشتند. اساسنامه مسابقات قایق‌رانی دارای اساسنامه‌ای است که اساسنامه، هدف آن (یعنی ترویج خود رویداد) و ترکیب آن را تعیین می‌کند. طبق این اساسنامه، این نهاد از سه بخش تشکیل شده است: قضات قایق‌رانی، کمیته عمومی و کمیته شهری. بخش اول، نهاد عالی این نهاد است که از شهرداران چهار شهر دریانوردی تشکیل شده و سمت آن به عنوان قاضی اول به شهردار شهر میزبان رویداد تعلق دارد؛ بخش دوم، نهاد فنی-اداری دانشگاهی است که رئیس آن (که به نوبه خود رئیس کمیته شهروندان شهر میزبان است) به‌طور قانونی نماینده نهاد است؛ بخش سوم، نهاد فنی است که توسط شهردار منصوب شده و به مدت چهار سال در این سمت فعالیت می‌کند و اجرای این رویداد را بر عهده دارد. آیین‌نامه با وجود تغییرات کوچکی که در طول زمان متحمل شده است، مقررات مسابقات قایق‌رانی اساساً بدون تغییر باقی مانده است. چهار تیم در این مسابقه شرکت می‌کنند که هر کدام شامل ۸ پاروزن و یک سکاندار است، که تعدادشان بیشتر از تیم‌های ذخیره است. | ## بخش 2: مسابقات قایق‌رانی جمهوری‌های دریایی تاریخی | پیش از این، تیم‌ها توسط ورزشکارانی که در شهرها، استان‌ها و مناطق مربوطه متولد شده بودند یا حداقل ده سال در آنجا ساکن بودند، آموزش می‌دیدند، اما از سال ۲۰۰۴ مقرر شده است که نیمی از آنها باید از ورزشکاران منطقه و نیمی دیگر از ورزشکاران استان تشکیل شوند. قبل از حرکت، وزن می‌شوند و برای اینکه وزنشان (وزن کمتر از ۷۶۰ کیلوگرم) نباشد، نباید (خالی و شامل لوازم جانبی، به جز پارو) باشند. دقیقاً برای اطمینان از کارایی و سبکی بیشتر در آب (در عین حال در محدوده مجاز)، قایق‌ها که زمانی از چوب ساخته می‌شدند، امروزه از فایبرگلاس ساخته می‌شوند. هر قایق باید با رنگ‌هایی که با آنها رنگ‌آمیزی شده و با پولن یا مجسمه‌های چوبی (که اکنون نیز از جنس فایبرگلاس هستند) که روی دماغه قرار گرفته‌اند و نماد حیوانی هر شهر را نشان می‌دهند، قابل تشخیص باشند. به همین دلیل، قایق آمالفی با رنگ لاجوردی و پگاسوس، قایق جنوا با رنگ سفید و اژدها (که به جرجیس، محافظ شهر اشاره دارد)، قایق پیزا با رنگ قرمز و عقاب (که نماد پیوند باستانی بین جمهوری پیزا و امپراتوری مقدس روم است) و قایق ونیز با رنگ سبز و شیر بالدار (که به مرقس، حامی شهر اشاره دارد) شناخته می‌شوند. این مسابقه قایق‌رانی در مسیری ۲ کیلومتری برگزار می‌شود که بسته به موقعیت مکانی متفاوت است: در آمالفی در دریای تیرنی در امتداد ساحل، در جنوا در دریای لیگوریا در حوضه بندر، در پیزا در رودخانه آرنو در خلاف جهت جریان آب و در ونیز در تالاب مشخصه دریای آدریاتیک قرار دارد. وسیله شروع شامل چهار لنگر ثابت است که در یک راستا قرار گرفته‌اند و مسیر توسط داور تعیین می‌شود. با این حال، هیئت منصفه رسیدن قایق را ارزیابی می‌کند و «برش» پایان مسابقه را با توجه به خط پایان هر قایق (برای آمالفی نوک سم جلوی اسب بالدار، برای جنوا نوک حوریان گریفین، برای پیزا انتهای چنگال‌های عقاب، برای ونیز نیمی از شمشیر نگه داشته شده توسط شیر بالدار) قضاوت می‌کند. در طول مسابقه، تجاوز به خط حریف ممنوع است، زیرا جریمه آن سقوط به آخرین جایگاه تعیین شده توسط هیئت منصفه است. از سوی دیگر، تغییر شماره آب فقط در صورتی مجاز است که یک تیم قایق خود را از حریف جلوتر ببرد. برندهٔ مسابقهٔ رگاتا، جامی از طلا و نقره، ساختهٔ مدرسهٔ گلداسمیت فلورانس، دریافت می‌کند که نمایانگر یک کشتی بادبانی پاروزن (مانند کشتی مورد استفاده در مسابقه) است که توسط چهار اسب‌ماهی پشتیبانی می‌شود و در زیر آنها نشان‌های چهار جمهوری دریایی دیده می‌شود. برنده، این جام را به مدت یک سال، تا زمان قرعه‌کشی جدید در دورهٔ بعدی، در اختیار دارد. علاوه بر این، بر اساس این جام، مدالی با نماد شهر برندهٔ مسابقهٔ رگاتا، سال به سال نصب می‌شود؛ بنابراین به تعداد نسخه‌های مورد اختلاف، مدال وجود دارد. از طریق آن، هر جمهوری دریایی گذشته باشکوه خود را به‌طور کامل احیا می‌کند و قسمت‌ها و شخصیت‌هایی را که تاریخ آن را رقم زده‌اند، ارائه می‌دهد. این رژه گهگاه در خارج از کشور، به ویژه در برلین و شهر نیویورک نیز برگزار شده است. آمالفی صفوف آمالفی نمایانگر جامعه جمهوری کامپانیا در آغاز قرن یازدهم است، زمانی که به اوج خود رسید. به‌طور خاص، دوک (بالاترین مقام شهر) و شوالیه‌های شمشیر به دست، که لباس‌هایشان بعداً توسط اعضای فرقه شوالیه‌های مهمان‌نواز گرفته شد، رژه می‌روند. قسمت پیشنهادی، ازدواج بین جان اول، پسر و نایب‌السلطنه مشترک دوک مانسون اول، و اشراف‌زاده سلطنتی سالرنیتان است؛ این ازدواج برای جوانان به منزله گذر به بزرگسالی و ورود به محیط سیاسی بود. جعبه‌های نمایش و همچنین لباس‌ها، هنوز در موزه شهرداری تالار شهر آمالفی به نمایش گذاشته شده‌اند. | ## بخش 3: مسابقات قایق‌رانی جمهوری‌های دریایی تاریخی | چیدمان رژه به شرح زیر است: ۳ پاروزن؛ ۱۰ پیشخدمت و گونفالونیر؛ ۵ شیپورچی؛ کنسول جمهوری؛ ۳ پیشخدمت کنسول؛ ۲ قاضی؛ پیشخدمت دریا؛ ۲ سفیر؛ دوک؛ ۲ پیشخدمت دوک؛ ۴ سوارکار؛ ۶ حامل؛ ۴ بانو و ۴ شوالیه دربار؛ داماد و عروس؛ ۶ پیشخدمت؛ ۴ نوازنده تمپان؛ ناوارا؛ ۹ ملوان؛ ۹ کماندار. جنوا صفوف جنوایی‌ها، دوره کنسولی جمهوری لیگوریا، یا بهتر است بگوییم قبل از به قدرت رسیدن دوج‌ها را تداعی می‌کند. این قسمت، رهبر گوگلیلمو امبریاکو، ملقب به «تستا دی ماگلیو» را به تصویر می‌کشد که ناوگان جنوا را در طول جنگ صلیبی اول رهبری می‌کرد. در آن زمان، او کاتینو مقدس را به جنوا آورد که طبق سنت، توسط عیسی و حواریون در شام آخر مورد استفاده قرار می‌گرفت. یکی دیگر از شخصیت‌های مهم حاضر در این رژه، کافارو دی کاشفیلونه، وقایع‌نگاری است که اعمال امبریاکو را گزارش کرده است. طرح رژه به شرح زیر است: ۱ گونفالونیر و ۲ حامل گرز؛ ۳ اسقف؛ ۳ کاپیتان؛ پرچمدار با پرچم سنت جورج؛ ۶ شیپورچی؛ اسقف با پرچم جنوا؛ ۶ دف؛ ۱ نفر مسلح به شمشیر پهن؛ ۳ نفر دستشویی؛ پرچمدار با پرچم امبریاکو؛ صفحه انگشت‌گذاری گلدوزی؛ امبریاکو؛ ۳ اسقف؛ ۳ کاپیتان؛ کافارو؛ ۳ نفر مسلح به شمشیر؛ ۸ نفر از اشراف و ۸ نفر از اشراف‌زادگان؛ ۲ نفر کماندار؛ ۱۲ نفر از مردم عادی و مردم عادی؛ ۲ نفر کماندار؛ ۳ پاروزن؛ ۶ نفر مسلح به نیزه. پیزا صفوف پیزا یادآور برخی از وقایع برجسته در تاریخ جمهوری آلفیا است؛ در میان این وقایع، شاهکار قهرمان زن، کینزیکا دِ سیسموندی، که در سال ۱۰۰۴ شهر را از حملهٔ مسلمانان نجات داد، برجسته است. همچنین رهبران مختلفی که در حکومت پیزا یکی پس از دیگری جانشین او شدند (کنسول‌ها، پودستا، فرماندهٔ مردم)، و همچنین سربازان (که نشان آنها عقاب سیاه، نماد امپراتوری، است)، ملوانان، شیپورچیان و نوازندگان نقاره حضور دارند. ترتیب صفوف به شرح زیر است: دارنده پرچم؛ اسکورت پرچم (۲ نفر)؛ ۳ پاروزن رژه؛ ۸ شیپورچی؛ ۱ گروهبان؛ ۱۲ پیاده‌نظام؛ ۳ خانواده؛ شهردار؛ ۱ داماد؛ کاپیتان قضات؛ ۲ سناتور؛ ۲ ارشد؛ سفیر؛ کاپیتان مردم؛ ۱ داماد؛ کنسول بازرگانان؛ ۲ رهبر هنرهای هفتگانه؛ ۸ طبل‌زن؛ ۴ اسقف؛ کینزیکا د سیسموندی سوار بر اسب؛ ۱ داماد؛ ۶ ساقدوش کینزیکا؛ دریاسالار ناوگان؛ ۲ کنسول دریا؛ ۱ حامی؛ ۲ کمیته؛ ۱۲ ملوان. در آمالفی، به مناسبت شصت و ششمین مسابقه قایق‌رانی تاریخی، پیزا برای آخرین بار در صفوف معمول که داستان آن بر کینزیکا د سیسموندی متمرکز بود، رژه رفت. با شروع دوره بعدی که در سپتامبر ۲۰۲۲ در پیزا برگزار شد، لباس‌ها و نمایش مد جدید برای اولین بار به نمایش درآمدند، این نمایش به گونه‌ای طراحی شده بود که کل قوس تاریخی جمهوری پیزا و تمام چهره‌هایی را که در طول زمان آمده و رفته‌اند، برجسته کند. مسابقات قایق‌رانی خارق‌العاده علاوه بر رویدادهای سالانه، دوره‌های فوق‌العاده‌ای از این مسابقه تاریخی نیز برگزار شد: در ۲ ژوئیه ۱۹۶۱، تورین، در آب‌های رودخانه پو، به مناسبت صدمین سالگرد وحدت ایتالیا. این مسابقه شاهد پیروزی جنوا (اول)، پس از آن آمالفی (دوم)، ونیز (سوم) و پیزا (چهارم) بود. در ۲۳ ژوئیه ۱۹۸۳، لندن، در رودخانه تیمز، جایی که کشتی‌های جمهوری دریایی با چهار خدمه انگلیسی رقابت کردند و برنده ونیز بود؛ در سال ۱۹۸۸، در باری. در سال ۱۹۹۹، در موناکو، به عنوان بخشی از جشن‌های سالگرد رینیه سوم، شاهزاده موناکو؛ در این دوره، گروهی از قایقرانان موناکو شرکت کردند و پیزا پیروز شد. در سال ۲۰۰۰، در متا دی سورنتو، به مناسبت بازسازی تاریخی فرود ناوگان‌های مسلمانان. در ۱۳ ژوئن ۲۰۰۹، در لا اسپتزیا، در چارچوب رویدادهای فستا دلا مارینریا، که از ۱۱ تا ۱۶ ژوئن برگزار شد. این مسابقه قایق‌رانی خارق‌العاده که در آب‌های مقابل تفرجگاه مورین برگزار شد، توسط جنوا (اول)، و پس از آن ونیز (دوم)، پیزا (سوم) و آمالفی (چهارم) برنده شد. | ## جمع‌بندی | مسابقات بادبانی یا راگاتاها خدمه کاملاً مرد نسخهسالشهر میزباناولدومینسومینچهارم۱۱۹۵۶پیزاوینسپیزاژنوااملفی۲۱۹۵۷املفیوینسپیزااملفیژنوا۳۱۹۵۸وینسوینسپیزاژنوااملفی۴۱۹۵۹ژنواژنواوینسپیزااملفی۵۱۹۶۰پیزاژنواپیزاوینساملفی۶۱۹۶۱املفیوینسپیزاژنوااملفی۷۱۹۶۲وینسوینسپیزاژنوااملفی۸۱۹۶۳ژنواوینسپیزاژنوااملفی۹۱۹۶۴پیزاژنواوینسپیزااملفی۱۰۱۹۶۵املفیوینسژنوااملفیپیزا۱۱۱۹۶۶وینسوینسژنواپیزااملفی۱۲۱۹۶۷ژنواوینسژنواپیزااملفی۱۳۱۹۶۸املفیوینسژنواپیزااملفی۱۴۱۹۶۹پیزاوینسپیزاژنوااملفی۱۵۱۹۷۰وینسپیزاوینسژنوااملفی۱۶۱۹۷۱ژنواوینسژنواپیزااملفی۱۷۱۹۷۲وینسپیزاوینسژنوااملفی۱۸۱۹۷۳املفیوینسپیزاژنوااملفی۱۹۱۹۷۴ژنواوینسپیزاژنوااملفی۲۰۱۹۷۵پیزااملفیوینسپیزاژنوا۲۱۱۹۷۶وینسژنواوینسپیزااملفی۲۲۱۹۷۷املفیوینسژنوااملفیپیزا۲۳۱۹۷۸ژنواژنواوینسپیزااملفی۲۴۱۹۷۹پیزااملفیپیزاژنواوینس۲۵۱۹۸۰وینسوینساملفیپیزاژنوا۲۶۱۹۸۱املفیاملفیژنواپیزاوینس۲۷۱۹۸۲ژنواوینسژنوااملفیپیزا۲۸۱۹۸۳پیزاوینساملفیپیزاژنوا۲۹۱۹۸۴وینسوینسژنوااملفیپیزا۳۰۱۹۸۵املفیوینسژنواپیزااملفی۳۱۱۹۸۶ژنواوینسژنواپیزااملفی۳۲۱۹۸۷پیزاپیزاوینسژنوااملفی۳۳۱۹۸۸وینسپیزاوینسژنواامالفی۳۴۱۹۸۹املفیوینساملفیژنواپیزا۳۵۱۹۹۰ژنواوینسپیزاژنوااملفی۳۶۱۹۹۱پیزاژنواوینساملفیپیزا۳۷۱۹۹۲ژنواوینسپیزاژنوااملفی۳۸۱۹۹۳املفیپیزاژنواوینساملفی۳۹۱۹۹۴وینسوینسپیزاژنوااملفی۴۰۱۹۹۵پیزااملفیژنواپیزاوینس۴۱۱۹۹۶ژنوااملفیپیزاوینسژنوا۴۲۱۹۹۷املفیاملفیپیزاژنواوینس۴۳۱۹۹۸پیزاوینسژنواپیزااملفی۴۴۱۹۹۹وینسژنواوینساملفیپیزا۴۵۲۰۰۰ژنواژنوااملفیوینسپیزا۴۶۲۰۰۱املفیاملفیژنواوینسپیزا۴۷۲۰۰۲پیزااملفیپیزاوینسژنوا۴۸۲۰۰۳وینساملفیوینسژنواپیزا۴۹۲۰۰۴ژنواوینساملفیپیزاژنوا۵۰۲۰۰۵املفیوینسپیزااملفیژنوا۵۱۲۰۰۶پیزاپیزاوینساملفیژنوا۵۲۲۰۰۷وینسوینسپیزاژنوااملفی۵۳۲۰۰۸املفیوینسپیزاژنوااملفی۵۴۲۰۰۹پیزاپیزااملفیژنواوینس۵۵۲۰۱۰ژنواپیزااملفیوینسژنوا۵۶۲۰۱۱وینسرِگاتا باطل شدهAfter the end of the regatta, the final positions were the following: Amalfi 1st, Pisa 2nd, Genoa 3rd and Venice 4th.