موضوع مقاله: فهرست نمادهای موسیقی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فهرست نمادهای موسیقی | مقدمه: نشانه‌های موسیقایی علامت‌ها و نمادهایی در نت‌نویسی موسیقی هستند که جنبه‌های مختلفی از نحوهٔ اجرای یک قطعه موسیقی را مشخص می‌کنند. | ## بخش 1: فهرست نمادهای موسیقی | هر خط یا فاصلهٔ بین خطوط، نمایانگر نُتی با یک نام خاص است: دو، رِ، می، فا، سُل، لا، سی. با حرکت عمودی به سمت بالا، این نُت‌ها به ترتیب در خطوط و فضاهای متناوب ادامه می‌یابند و نمایانگر نُت‌هایی با ارتفاع بالاتر هستند. این الگو از «دو» تا «سی» به‌طور پیوسته تکرار می‌شود — نُتی که بالای «سی» قرار دارد، همیشه دوباره «دو» است. معمولاً یک کلید (Clef) به ابتدای حامل افزوده می‌شود که یک نُت مشخص را به یک خط خاص اختصاص می‌دهد؛ سایر خطوط و فضاها نیز طبق همین ترتیب الفبایی (موسیقایی) تعیین می‌شوند، همان‌گونه که شرح داده شد.100pxخطوط کمکی یا خطوط لگری این خطوط اضافی (و فضاهایی که ایجاد می‌کنند) نُت‌هایی را نشان می‌دهند که بالاتر یا پایین‌تر از خطوط اصلی حامل قرار دارند. 50pxبریس، کروشه (Brace)براکت برای اتصال دو یا چند خط حامل به کار می‌رود که به‌صورت هم‌زمان نواخته می‌شوند، معمولاً توسط یک نوازنده. در کاربرد امروزی، براکت معمولاً خطوط حامل مربوط به سازهای مختلف (مانند فلوت و کلارینت یا دو ترومپت) یا چندین خط آوازی را به هم متصل می‌کند. در مقابل، براس (Brace) خطوط حامل مربوط به یک ساز واحد را به هم وصل می‌کند، مانند دست راست و چپ در نت‌نویسی پیانو یا هارپ. Bracket برای گروه‌بندی سازهای مختلف (مثلاً ویولن‌ها یا بادی‌های چوبی) در یک بخش ارکستر به کار می‌رود. کلیدها کلید یا (Clef) یک نت موسیقی خاص را به یک خط مشخص از حامل اختصاص می‌دهد و در نتیجه، محدودهٔ زیروبمی (تسیتورا) موسیقی را در آن حامل تعیین می‌کند. کلید معمولاً اولین نماد در سمت چپ حامل است، اگرچه ممکن است در میانهٔ قطعه برای تغییر محدودهٔ صوتی، کلید دیگری نیز ظاهر شود. در گذشته، کلیدها می‌توانستند روی هر خط (یا حتی فضای بین خطوط) قرار گیرند، اما در نت‌نویسی امروزی تقریباً به‌طور انحصاری از چهار نوع کلید استفاده می‌شود. این کلیدها به نوازنده کمک می‌کنند تا راحت‌تر نت‌های مناسب با محدودهٔ صوتی ساز یا صدا را بخواند. کلید سل‌ای که مارپیچ آن روی خط دوم حامل قرار گرفته باشد، کلید سل یا کلید سلّی نامیده می‌شود. در تصویر اول، این مرکز بر روی خط سوم حامل قرار دارد و آن خط را به عنوان «دو وسط» مشخص می‌کند. در این حالت، این کلید را کلید آلتو (Alto Clef) می‌نامند که عمدتاً برای ساز ویولا به کار می‌رود، هرچند گاهی برای سازهای دیگر نیز استفاده می‌شود. کلید باس در نت‌نویسی موسیقی مدرن تقریباً به اندازهٔ کلید سل مورد استفاده قرار می‌گیرد. | ## بخش 2: فهرست نمادهای موسیقی | در نت‌نویسی قدیمی‌تر، به‌ویژه در موسیقی آوازی، کلید فا گاهی روی خط سوم متمرکز می‌شد که به آن کلید باریتون (Baritone Clef) می‌گفتند، اما این کاربرد امروزه تقریباً منسوخ شده است. عدد «۸» در زیر کلید (مانند تصویر سوم) نشان می‌دهد که صداها یک اُکتاو پایین‌تر از حالت معمول آن کلید اجرا می‌شوند. این عددها ممکن است بالای کلید نیز قرار بگیرند تا نشان دهند که صداها یک یا دو اُکتاو بالاتر اجرا می‌شوند. کلید سل با عدد هشت در زیر آن رایج‌ترین نوع است و معمولاً در موسیقی برای گیتار یا صدای تنور استفاده می‌شود. این کلید یک کلید واقعی نیست؛ خطوط و فضاهای آن نشان‌دهنده زیر و بمی نت‌ها نیستند، بلکه جایگزین کلید شده‌اند. در این حالت، خطوط و فضاها نمایانگر سازهای خاصی هستند، مانند سازهای مختلف در یک کیت درام. همچنین ممکن است این کلید روی حامل تک‌خطی برای سازهای کوبه‌ای منفرد نیز رسم شود.روی حامل تک‌خطی100px 100pxتبلچر (Tablature)به‌جای نت‌نویسی معمول، برای برخی سازهای زهی مانند گیتار از تبلچر استفاده می‌شود. در تبلچر، خطوط نشان‌دهندهٔ سیم‌های ساز هستند (برای گیتارهای ۶ سیم، از شش خط استفاده می‌شود). اعدادی که روی خطوط نوشته می‌شوند، نشان می‌دهند که کدام فرت (Fret) باید گرفته شود. ارزش زمانی نت‌ها و سکوت‌ها در شیوهٔ آمریکایی، نت‌ها و سکوت‌های موسیقی نام‌هایی دارند که مدت زمان آن‌ها را نسبت به یک نت کامل نشان می‌دهد. یک نت سفید نصف مدت نت کامل است، یک نت سیاه یک‌چهارم مدت آن، و به همین ترتیب ادامه دارد. 100px100x100pxنت‌های پرچم‌دار متصل (Beamed Notes)نت‌های هشتم (کوآور) و نت‌های کوتاه‌تر دارای پرچم‌هایی هستند که مدت زمان آن‌ها را نشان می‌دهد، اما به جای پرچم می‌توان از خطوط اتصال برای وصل کردن گروهی از این نت‌ها استفاده کرد. این کار معمولاً برای نشان دادن یک گروه‌بندی ریتمی انجام می‌شود، اما می‌تواند برای اتصال نت‌ها در بخش‌های بدون ضرب مشخص (ametrical) نیز به کار رود. تعداد خطوط اتصال برابر با تعداد پرچم‌های نت است — نت‌های هشتم با یک خط اتصال، شانزدهم با دو خط و غیره به هم متصل می‌شوند. در چاپ‌های قدیمی‌تر موسیقی آواز، استفاده از خطوط اتصال گاهی محدود به نت‌هایی بود که روی یک هجای متن (ملیسم) خوانده می‌شدند. اما نت‌نویسی مدرن موسیقی آواز استفادهٔ منظم از خطوط اتصال را مشابه نت‌نویسی سازها توصیه می‌کند. | ## بخش 3: فهرست نمادهای موسیقی | در میزان‌های غیرسنتی، استفاده از خطوط اتصال به اختیار آهنگسازان و تنظیم‌کنندگان است و می‌تواند برای تأکید بر الگوی ریتمی به کار رود. نقطه‌های اضافی مدت زمان نقطه قبلی را افزایش می‌دهند نه نت اصلی؛ بنابراین نت با یک نقطه برابر با یک و نیم برابر ارزش اصلی است و نت با دو نقطه برابر با یک و سه چهارم ارزش اصلی است — استفاده از بیش از دو نقطه نادر است. وقفه‌ها (Breaks) 100pxعلامت نفس (Breath Mark)این نماد به اجراکننده می‌گوید که نفس بکشد (برای خوانندگان و سازهای بادی)، کمان را بردارد و نت بعدی را با کمان‌گذاری جدید شروع کند (برای سازهای آرشه‌ای)، یا یک فاصلهٔ کوتاه ایجاد کند (برای سایر سازها). 100pxکژورا (Caesura)کژورا یا «وقفه کامل» نشانه‌ای در نت‌نویسی است که نشان می‌دهد اجرای موسیقی برای لحظه‌ای کاملاً قطع شود و سپس ادامه یابد. معمولاً به صورت دو خط مورب یا علامتی شبیه به دو پرش موازی (//) نوشته می‌شود و باعث ایجاد مکثی کوتاه و تأکیدی در موسیقی می‌شود. گاه‌نویسه‌ها و گام‌نماها گاه‌نویسه‌های رایج گاه‌نویسه‌ها زیر و بمی نت‌هایی را که پس از آن‌ها در همان موقعیت روی حامل قرار دارند تغییر می‌دهند، مگر آن‌که توسط گاه‌نویسه‌ای دیگر لغو شوند. علامت‌های میزان سرکلیدها (Key Signatures) نشان می‌دهند که در قطعه موسیقی، کدام نت‌ها باید به صورت دیز (♯) یا بمل (♭) نواخته شوند و می‌توانند تا هفت دیز یا بمل را مشخص کنند. نت‌هایی که در علامت میزان به صورت دیز یا بمل نشان داده شده‌اند، در همه اُکتاوها به همان صورت اجرا می‌شوند؛ برای مثال، اگر علامت میزان شامل سی بمل (B♭) باشد، هر نت سی در قطعه به صورت سی بمل نواخته می‌شود. علامت میزان کلید اصلی قطعه را مشخص می‌کند و نیاز به استفاده از علامت‌های تصادفی (Accidentals) برای نت‌هایی که همیشه دیز یا بمل هستند، حذف می‌کند. علامت میزان بدون دیز یا بمل معمولاً نشان‌دهنده کلید دو ماژور (C major) یا لا مینور (A minor) است، اما ممکن است همچنین نشان دهد که نت‌ها با علامت‌های تصادفی نوشته می‌شوند. یک نماد رایج برای کوارتر تون (ربع‌صدا) نوشتن کسر ¼ کنار فلشی است که به بالا یا پایین اشاره می‌کند. مشابه نیم‌بمل، از نماد بمل دوبل با خط مورب نیز برای نشان دادن آن استفاده می‌شود. نمادی با یک خط عمودی و سه خط مورب نشان‌دهندهٔ دیزی است که با نوعی کوک یا تنظیم جایگزین اجرا می‌شود. یازدهمین هارمونیک با نماد فلش بالا برای نیم‌دیز (F↑ به جای F♯ نیم‌دیز) نوشته شده است، در حالی که هارمونیک‌های هفتم، سیزدهم، هفدهم و نوزدهم با بمل‌ها و دیزهای هارمونیک نسبت به نت دو (C) برچسب‌گذاری شده‌اند (زیرا هارمونیک‌های هفدهم و نوزدهم به تنظیم مساوی نزدیک‌ترند تا هارمونیک پنجم بدون برچسب، بنابراین برچسب‌گذاری آن‌ها به ندرت لازم است). | ## جمع‌بندی | در سیستم کوک ۱۹ تقسیم مساوی (19 equal temperament)، که در آن یک تُن کامل به جای دو قسمت به سه قسمت تقسیم می‌شود، موسیقی معمولاً به گونه‌ای نت‌نویسی می‌شود که بمل‌ها و دیزها معمولاً هم‌صدا نیستند (برای مثال، C♯ حدود یک سوم گام پایین‌تر از D♭ است)؛ این روش مزیت این را دارد که نیازی به استفاده از نمادهای غیر استاندارد ندارد.