موضوع مقاله: سی و هفتمین کنگره ایالات متحده آمریکا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سی و هفتمین کنگره ایالات متحده آمریکا | مقدمه: کنگره سی‌وهفتم ایالات متحده آمریکا نشست قانون‌گذاری شاخه مقننه دولت فدرال ایالات متحده بود که از مجلس سنای ایالات متحده آمریکا و مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا تشکیل می‌شد. | ## بخش 1: سی و هفتمین کنگره ایالات متحده آمریکا | برای نخستین‌بار از زمان تأسیس حزب جمهوری‌خواه، این حزب اکثریت هر دو مجلس کنگره را به دست آورد و با سوگند آبراهام لینکلن به‌عنوان نخستین رئیس‌جمهور جمهوری‌خواه در ۴ مارس ۱۸۶۱، جمهوری‌خواهان برای نخستین‌بار به مهارگری کامل (تریفکتا) بر حکومت فدرال دست یافتند. دوره این کنگره با آغاز جنگ داخلی آمریکا و رویدادهای سرنوشت‌ساز مرتبط با لغو برده‌داری همراه بود و از مهم‌ترین کنگره‌های پیشینه ایالات متحده به‌شمار می‌رود. رویدادهای مهم تحلیف و آغاز جنگ در ۴ مارس ۱۸۶۱ اکثریت جمهوری‌خواه در سنا و مجلس نمایندگان مستقر شد. با توجه به کرسی‌های خالی ناشی از جدایی ایالت‌های جنوبی، این اکثریت به اکثریت حاکم تبدیل گردید. میزوری و کنتاکی با وجود داشتن نمایندگانی در کنگره کنفدراسیون، هیئت‌های کامل خود را در کنگره سی‌وهفتم نگه داشتند. در همان روز آبراهام لینکلن به‌عنوان رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا سوگند یاد کرد. در ۱۹ آوریل ۱۸۶۱ محاصره دریایی اتحادیه بر ایالت‌های جنوبی از فورت مونرو در ویرجینیا آغاز گردید. در ۲۷ آوریل ۱۸۶۱ رئیس‌جمهور لینکلن قرار بازداشت موقت (هابیاس کورپوس) را از واشینگتن دی.سی. جدایی ایالت‌های بیشتر در ماه‌های مه و ژوئن ۱۸۶۱ چهار ایالت دیگر فرمان جدایی صادر کردند: آرکانزاس (۶ مه)، کارولینای شمالی (۲۰ مه)، ویرجینیا (۲۳ مه با همه‌پرسی مردمی) و تنسی (۸ ژوئن). از ویرجینیا ۵ نماینده از ۱۲ نماینده در مجلس نمایندگان باقی ماندند و دو سناتور از «حکومت بازسازی‌شده ویرجینیا» جایگزین دو سناتور کناره‌گیری‌کرده شدند. نبردهای سرنوشت‌ساز در ۲۱ ژوئیه ۱۸۶۱ در نخستین نبرد بول ران پیشروی نیروهای اتحادیه به سوی ریچموند دفع شد. در ۲۲ سپتامبر ۱۸۶۲ اعلامیه آزادی بردگان صادر شد که از ۱ ژانویه ۱۸۶۳ اجرایی می‌شد. در انتخابات نوامبر ۱۸۶۲ دموکرات‌ها ۳۱ کرسی در مجلس نمایندگان به دست آوردند (۳۱ درصد) اما ۵ کرسی در سنا از دست دادند (۱۹ درصد). دو نشست ویژه سنا به‌عنوان نهادی پایدار، به فراخوان رئیس‌جمهور لینکلن از ۴ تا ۲۸ مارس ۱۸۶۱ نشست ویژه برگزار کرد. سنا فراخوان نیروها و تأمین بودجه برای سرکوب شورش را بر پایه قانون اساسی تأیید کرد. هفت ایالت که نمایندگانی می‌فرستادند، انتخابات ایالتی خود را در ماه‌های مه و ژوئن ۱۸۶۱ برگزار کرده بودند. اعضای حاضر پیش از بحران جدایی، در جریان شکل‌گیری حکومت کنفدراسیون و پس از فورت سامتر انتخاب شده بودند. پس از رسیدن به حد نصاب در مجلس نمایندگان، کنگره اختیارات جنگی نوآورانه لینکلن را برای حفظ اتحادیه تأیید کرد. در پی شکست نیروهای فدرال در نخستین نبرد بول ران، «قطعنامه کریتندن» تصویب شد که دلیل «جنگ داخلی اسف‌بار کنونی» را بیان می‌کرد. | ## بخش 2: سی و هفتمین کنگره ایالات متحده آمریکا | این قطعنامه خطاب به ملت و به‌ویژه ایالت‌های مرزی بود و اعلام می‌داشت که جنگ «... بر کشور از سوی جدایی‌طلبان ایالت‌های جنوبی تحمیل شده» و برای برتری قانون اساسی و حفظ اتحادیه انجام می‌شود. دموکرات‌ها بر تضمین‌های این سند دربارهٔ عدم سرنگونی نهادهای داخلی (آزادسازی بردگان) تأکید ویژه داشتند. در پی استعفاها و اخراج‌های ناشی از جنگ داخلی، پنج ایالت تا اندازه‌ای نمایندگی دوگانه در کنگره ایالات متحده و کنگره کنفدراسیون داشتند. کنگره اعضای منتخب این پنج ایالت را به‌عنوان اتحادگرا (۱۹ نفر)، دموکرات (۶ نفر)، اتحاد مشروطه‌خواه (۱ نفر) و جمهوری‌خواه (۱ نفر) پذیرفت. در نشست عادی مارس، جمهوری‌خواهان قطعنامه کریتندن را کنار گذاشتند و ممنوعیت آزادسازی بردگان را برداشتند. در کارولینای جنوبی ژنرال دیوید هانتر در اوایل مه ۱۸۶۲ فرمانی صادر کرد که همه بردگان فلوریدا، جورجیا و کارولینای جنوبی را آزاد می‌ساخت. رئیس‌جمهور لینکلن به‌سرعت این فرمان را لغو کرد و این «اختیار فرضی» را به صلاحدید خود واگذاشت. در اواخر همان ماه ژنرال بنجامین باتلر در فورت مونرو ویرجینیا بردگان فراری به خطوط خود را «غنیمت جنگی» اعلام کرد. در ۲۴ مه کنگره از ابتکار ژنرال باتلر پیروی کرد و در اوت «قانون مصادره نخست» را تصویب نمود که بردگان به‌کارگرفته‌شده برای شورش را آزاد می‌کرد. فریمونت، نامزد ریاست‌جمهوری جمهوری‌خواهان در ۱۸۵۶، از حدود اختیارات خود به‌عنوان ژنرال فراتر رفت و اعلام کرد همه بردگان شورشیان در حوزه نظامی‌اش آزاد خواهند شد. سناتور لیمان ترامبول لایحه‌ای برای مصادره اموال شورشیان و آزادسازی بردگانشان ارائه کرد. در ۱۳ مارس ۱۸۶۲ کنگره اجرای قانون بردگان فراری توسط افسران نظامی را ممنوع و مجازات تخلف را اخراج از خدمت تعیین کرد. ماه بعد کنگره برده‌داری را در ناحیه کلمبیا لغو کرد و به شهروندان وفادار غرامت پرداخت. قانون مصادره دیگری در ژوئیه همه بردگان شهروندان شورشی را آزاد اعلام کرد، هرچند بدون مشخص کردن نحوه اجرا اثر عملی چندانی نداشت. اعلامیه مقدماتی آزادسازی لینکلن در ۲۲ سپتامبر ۱۸۶۲ صادر شد و به درونمایه اصلی انتخابات میان‌دوره‌ای آن سال تبدیل گردید. با این حال اکثریت جمهوری‌خواه در هر دو مجلس حفظ شد و جمهوری‌خواهان حتی اکثریت خود در سنا را افزایش دادند. در ۱ ژانویه ۱۸۶۳ فرمان جنگی رئیس‌جمهور به ارتش و نیروی دریایی دستور داد که همه بردگان فراری از مناطق هنوز در شورش را آزاد بشمارند. کنگره قوانین اجرایی برای عملی کردن این فرمان از جمله قانون «اداره آزادشدگان» را تصویب کرد. | ## بخش 3: سی و هفتمین کنگره ایالات متحده آمریکا | پیامد عملی این اقدامات تخلیه گسترده نیروی کار برده کنفدراسیون و تقویت ارابه‌رانان، خدمه راه‌آهن و پیاده‌نظام ارتش اتحادیه بود. هشت جلد ضخیم از شهادت‌ها پُر شد که شکست‌های اتحادیه و رسوایی‌های پیمانکاران را بررسی می‌کرد. این کمیته با دیدگاه‌های حزبی تند به ریاست بنجامین وید از اوهایو و با مشارکت جورج واشینگتن جولیان از ایندیانا و زکری چندلر از میشیگان اداره می‌شد. سناتور چندلر که خود از حامیان اولیه ژنرال مک‌کللن بود، با مستندسازی انتقادات از عملیات شبه‌جزیره مک‌کللن و بیماری‌های مرگبار اردوگاهی، زمینه برکناری او را فراهم ساخت. یک کمیته کنگره می‌توانست اعتبار یک فرمانده را نابود کند بی‌آنکه خود تخصص نظامی داشته باشد. این الگو دوران نوین کنگره‌ای را پدیدآورد که در آن ژنرال‌ها با نگاه نظارتی کنگره و افکار عمومی در پس آن‌ها می‌جنگیدند. چیس، «قانون ۱۱ ژوئیه ۱۸۶۲» اکثریت جمهوری‌خواه در هر دو مجلس، بدون حضور هیئت‌های جنوبی و با همراهی دموکرات‌های اتحادگرا، توانست برنامه حزبی خود را به قانون تبدیل کند. این قوانین دربرمی‌گرفت: قانون پول رایج قانونی (۲۰ فوریه ۱۸۶۲)، افزایش تعرفه‌های حمایتی، قانون زمین‌های دولتی (هومستد، ۲۰ مه ۱۸۶۲)، قانون اعطای زمین موریل (۲ ژوئیه ۱۸۶۲) برای دانشگاه‌هایی با گرایش کشاورزی و معدن و قانون راه‌آهن پاسیفیک (۱ ژوئیه ۱۸۶۲) برای ساخت راه‌آهن سراسری. مالیات بر درآمد ۱۸۶۱، مالیات‌های گوناگون بر کالاهای مصرفی و ارز ملی همگی در کنگره‌های دوران جنگ داخلی پایه‌گذاری شدند. کمیته‌های حزبی کنگره کارزارهای سیاسی را سازماندهی و تأمین مالی می‌کردند و نسخه‌های چاپی سخنرانی‌ها را با بهره‌گیری از امتیاز پست رایگان اعضا به هزاران نسخه در حوزه‌ها پخش می‌نمودند. با این حال، مانند دیگر کنگره‌های دهه‌های ۱۸۵۰ و ۱۸۶۰ کمتر از نیمی از اعضای این کنگره بازانتخاب شدند. آشفتگی ویژه «دوره حزب سوم (۱۸۵۵–۱۸۹۶)» بازآرایی حزبی را حتی در بحبوحه جنگ داخلی در شمال برانگیخت. در این کنگره عدم کسب نامزدی و شکست در انتخابات عمومی روی‌هم‌رفته ۲۵ درصد جابجایی اعضا را رقم زد. قلمروهای سازمان‌یافته ۱۴ ژوئیه ۱۸۶۲: مرز نوادا و قلمرو یوتا به شرق جابجا شد و نوادا بزرگ‌تر و یوتا کوچک‌تر گردید. بیشتر نمایندگان و سناتورهای ایالت‌هایی که تلاش به جدایی کردند کنگره را ترک نمودند و آنان که در شورش شرکت کرده بودند اخراج شدند. ایالت‌هایی که در دوره کنگره پیشین اعلام جدایی کرده بودند: کارولینای جنوبی، می‌سی‌سی‌پی، فلوریدا، آلاباما، جورجیا، لوئیزیانا و تگزاس. از لوئیزیانا دو نماینده اتحادگرا (از حوزه‌های ۱ و ۲) در کنگره سی‌وهفتم باقی ماندند. ایالت‌هایی که در دوره این کنگره اعلام جدایی کردند: ۱۷ آوریل ۱۸۶۱: ویرجینیا (دو سناتور حکومت بازسازی‌شده و ۵ نماینده از ۱۳ نماینده در مجلس ماندند) ۶ مه ۱۸۶۱: آرکانزاس ۲۰ مه ۱۸۶۱: کارولینای شمالی ۸ ژوئن ۱۸۶۱: تنسی (سناتور اندرو جانسون و ۳ نماینده از ۱۰ نماینده باقی ماندند) هرچند جناح‌های جدایی‌طلب در میزوری (۳۱ اکتبر ۱۸۶۱) و کنتاکی (۲۰ نوامبر ۱۸۶۱) قطعنامه جدایی تصویب کردند، هیئت‌های نمایندگی این دو ایالت —هفت نفر از میزوری و ده نفر از کنتاکی— در کنگره ایالات متحده باقی ماندند. ترکیب حزبی سنا بر پایه داده‌های پایان دوره: حزب جمهوری‌خواه: ۳۱ حزب دموکرات: ۱۵ حزب اتحاد: ۳ کرسی‌های خالی (ایالت‌های جدایی‌طلب): ۲۱ مجلس نمایندگان بر پایه داده‌های پایان دوره: حزب جمهوری‌خواه: ۱۰۸ حزب دموکرات: ۴۴ حزب اتحاد: ۲۸ حزب اتحاد مشروطه: ۲ دموکرات مستقل: ۱ کرسی‌های خالی (ایالت‌های جدایی‌طلب): ۵۷ افزون بر اینها هفت نماینده بدون حق رأی (از قلمروها) نیز حضور داشتند. | ## جمع‌بندی | مقام‌داران سنا رئیس سنا (معاون رئیس‌جمهور): هانیبال هملین (جمهوری‌خواه) رئیس موقت سنا: سولومون فوت (جمهوری‌خواه) مجلس نمایندگان رئیس مجلس نمایندگان: گالوشا ای.