موضوع مقاله: همه‌پرسی استقلال | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # همه‌پرسی استقلال | مقدمه: همه پرسی استقلال نوعی از همه پرسی است که در آن ساکنان یک منطقه تصمیم می گیرند که آیا این منطقه باید به عنوان یک کشور مستقل شناخته شود یا خیر. | ## بخش 1: همه‌پرسی استقلال | رفراندوم استقلال که منجر به رای به استقلال شود، همیشه در نهایت به استقلال منجر نمی شود و در بسیاری موارد جنگ های سیاسی و داخلی را به همراه دارد. این اتفاق می تواند در انتخاب سیاستمداران یا احزاب با سیاست های جدایی طلبانه یا تحت فشار سازمان های ملی گرا صورت گرفته باشد. مذاکرات غالبا مذاکرات برای شرایط رفراندوم استقلال بین ملی گراها و دولتی که حاکمیت خود را بر سرزمین مورد مناقشه اعمال می کند انجام می شود. اگر بتوان شرایط را به گونه ای سالمت آمیز مورد توافق قرار داد، آنگاه رفراندوم استقلال می تواند برگزار شود که نتیجه آن الزام آور و مورد احترام جامعه جهانی باشد. همه پرسی استقلال را می توان بدون رضایت یک دولت ملی یا دولت فدرال برگزار کرد ( که دولت مرکزی آنرا به رسمیت نشناسد ) ، سپس جامعه بین المللی برای تصمیم گیری در مورد اینکه آیا نتیجه می تواند به رسمیت شناخته شود یا خیر، بر چندین عامل دیگر تکیه می کند، مثلاً آیا مردم محلی توسط دولت مرکزی سرکوب شده اند یا خیر. در گفتگوها و مذاکرات استقلال می توان موضوعات وناگونی همچون تاریخ و زمان همه پرسی ( یا نظرسنجی) و همچنین صلاحیت رأی دهندگان را مورد بحث قرار داد. برای این موارد، شیوه های رایج انتخاباتی اغلب به طور گسترده مورد استفاده قرار می گیرد، اگرچه می تواند دچار انحرافاتی از موضوع اصلی باشد. برای مثال در همه پرسی استقلال اسکاتلند در سال ۲۰۱۴ کاهش سن رای دادن دیده می شود. | ## بخش 2: همه‌پرسی استقلال | سایر موضوعات مورد مذاکره شامل این است که چه پرسش یا پرسش هایی باید در برگه رای باشد و چه گزینه هایی برای رای دادن می تواند وجود داشته باشد. همه پرسی استقلال می تواند گزینه ها و راهکارهایی برای خودمختاری بیشتر و یا به جای وضعیت موجود ارائه دهد. آنها همچنین می توانند سایر پرسش های قانون اساسی را برای رفراندوم و همه پرسی مطرح کنند. اگر طرفهای درگیر در مذاکرات آنها را بیش از حد پیشرو بدانند، ممکن است سؤالاتی که همه پرسی مطرح می کنند، تجدید نظر و با پرسش هایی جدید جایگزین شود تا ابهامی نباشد. برای برخی نمونه ها از همه پرسی استقلال، اکثرا یک پرسش و پاسخ ساده برای یک گزینه لازم است. در موارد دیگر، می توان از یک سهمیه استفاده کرد، که در آن درصد معینی از آرا یا رای دهندگان باید طرفدار یکی از دو گزینه ی مطرح شده باشند تا نتیجه آن الزام آور باشد. غالبا دستیابی به مذاکرات موفقیت آمیز برای ناسیونالیست ها دشوار است، زیرا دولت ها تمایلی به چشم پوشی از حاکمیت خود بر هیچ منطقه ای ندارند. به عنوان مثال، ملی گرایان قصد داشتند در سال ۲۰۱۴ در کاتالونیا همه پرسی برگزار کنند، اما با مخالفت دولت اسپانیا مواجه شدند. | ## بخش 3: همه‌پرسی استقلال | در نتیجه همه پرسی که برگزار شد غیر رسمی و غیر الزام آور بود و نتیجه ی دلخواه ناسیونالیست ها را در بر نداشت. عواقب در صورت رای اکثریت به استقلال، ممکن است مذاکراتی در مورد شرایط جدایی سرزمین مورد مناقشه از طرف دولت خودخوانده مستقل و دولت حاکم بر سرزمین انجام شود. این اعلامیه میتواند به به رسمیت شناختن بین المللی و همچنین عضویت در سازمان های بین المللی مانند سازمان ملل کمک کند. در مواردی که شامل همه پرسی غیر الزام آور است، این امر می تواند منجر به اعلام استقلال یکجانبه شود. در نتیجه شرایط مذکور، کشورهایی که تا حدی به رسمیت شناخته شده یا خود خوانده شوند ، مانند همه پرسی وضعیت دونباس، به وجود می آید. در صورت رای مخالف استقلال، ممکن است همچنان یک جنبش ملی گرای قدرتمند وجود داشته باشد و علیرغم شکست، خواستار برگزاری مجدد همه پرسی استقلال شود. به عنوان مثال، پس از دو رفراندوم در کبک ، حزب کبکوا همچنان چشم‌انداز برگزاری همه‌پرسی دیگر را مطرح می‌کند. | ## جمع‌بندی | و حزب ملی اسکاتلند معتقد است که اکنون که بریتانیا اتحادیه اروپا را ترک کرده است، همه‌پرسی ۲۰۱۴ تکرار شود تا آنها بتوانند دوباره بخشی از اتحادیه اروپا باشند.