موضوع مقاله: اختلافات بالهه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # اختلافات بالهه | مقدمه: اختلافات مربوط به بالهه شامل اختلافات میان چین ، کره ، ژاپن و روسیه است، کشورهایی که مطالعاتی در مورد وضعیت تاریخی بالهه انجام داده‌اند. | ## بخش 1: اختلافات بالهه | دیدگاه کره‌ای عموماً بالهه را جانشین رسمی گوگوریو و بخشی از دوره ایالت‌های شمالی و جنوبی تاریخ کره میداند، در حالی که محققان چینی عموماً بالهه را ایالتی از قوم موهه ، یک گروه قومی تونگوزی ، و تابع سلسله تانگ میدانند. در تاریخ‌نگاری روسیه،پادشاهی بالهه به عنوان نخستین تشکیلات مستقل و بسیار سازمان‌یافته‌ی دولتی از مردمان تونگوز-منچوری شناخته میشود. پیش زمینه پادشاهی بالهه از اوایل قرن بیستم در شرق آسیا مورد مطالعه و بحث قرار گرفته است. از دهه ۱۹۶۰ میلادی، موضوع اساسی و اصلی تحقیقات این بوده که آیا پادشاهی بالهه به تاریخ کره تعلق دارد یا خیر.استدلال‌هایی مبنی بر هویت و ویژگی‌های اساسی بالهه توسط کشورهای معاصر برای تأیید یا زیر سوال بردن ادعاهای ارضی دولت‌های کنونی مطرح شده است. اختلافات بر سر هویت گوگوریو و بالهه معمولاً با ادعاهای موجود در گفتمان روابط بین المللی در مورد مشروعیت مرز کنونی چین و کره ارتباط دارد. مواضع کلی بازیگران دولتی درگیر در مناقشه بالهه کره‌ای‌ها: بالهه یک پادشاهی «کره‌ای» بود که توسط ته جویونگ پسر ژنرال ته جونگ سانگ تأسیس شد و بالهه و شیلای متحد «سلسله‌های شمالی و جنوبی» را تشکیل می‌دادند. چین: بالهه یک حکومت محلی بود که توسط "ملیت موهه" تأسیس شد و تابع سلسله تانگ بود. اتحاد جماهیر شوروی/روسیه: بالهه توسط اتحادیه‌ای از موهه که اجداد گروه‌های قبیله‌ای در قلمرو روسیه هستند، ایجاد شد. امپراتوری ژاپن: بالهه توسط یک رهبر قبیله سومو موهه که هیچ ارتباطی با گوگوریو یا کره نداشت، تأسیس شد و از سلسله تانگ مستقل بود. این امر تا حدودی به این دلیل بود که نویسنده اولین سند تاریخی کره یعنی، سامگوک ساگی ، کیم بو-سیک (۱۰۷۵–۱۱۵۱) بود که از نوادگان مستقیم فرمانروای شیلا بود. شیلا به داشتن رویکردی ستیزجویانه نسبت به بالهه شهرت داشت، که ممکن است حذف بالهه از اولین مجموعه کامل تاریخ کره را توضیح دهد. گرچه گوریو تاریخ رسمی برای بالهه آماده نکرد، اما بخش زیادی از خانواده سلطنتی و اشراف، از جمله ولیعهد آن، دائه گوانگ هیون، به گوریو گریختند. متنی که با نام جوداگی شناخته میشود و نقل شده توسط یک پناهنده بالهه است، حاوی سوابقی از تاریخ بالهه بود،با این حال در طول پاکسازی‌های ادبی سجو از چوسون در قرن پانزدهم میلادی ناپدید شد و تنها قسمت هایی از آن باقی مانده است. بخش‌هایی از نگاشت های آن در کتاب «تائبک ایلسا» ، قسمتی از «هواندان گوگی» که توسط گیه یون-سو در سال ۱۹۱۱ جمع آوری شده، ثبت شده است با این حال، اکثر محققان کره جنوبی، کره شمالی و ژاپن بر این باورند که هواندان گوگی تقلبی است و محتوای آن غیرقابل اعتماد است. عنوان بالهه،نخستین بار در تاریخ کره در جوانگ اونگی ، کتابی تاریخی که به سبک شعر قافیه‌دار توسط محقق گوریو و مقام سلطنتی لی سونگ هیو در سال ۱۲۸۷، در اواخر سلسله گوریو، نگاشته شده، آمده است. به نقل از لی سویونگ، استاد دانشگاه میونگ کیونگ، انگیزه لی برای نگاشتن کتاب جوآنگونگی هم آشفتگی سیاسی داخلی گوریو و هم دخیل بودن سلسله یوان در سیاست های دودمان گوریو در زمان گوریو تحت حکومت مغول‌ها بود. کتاب جِوان گونگی از آن جهت اساسی تلقی می‌شود که نخستین کتاب تاریخی هست که تاریخ بالهه را به عنوان تاریخ کره تایید و نگاشته و توسط محققان کره شمالی و جنوبی مورد استناد قرار گرفته است. بعضی از محققان، مانند باک جیوون (۱۷۳۷–۱۸۰۵)، این واقعیت را که قلمرو سلسله هان تا جنوب رودخانه یالو امتداد یافته بود، انکار میکردند و از کیم بو-سیک (۱۰۷۵–۱۱۵۱)، نویسنده سامگوک ساگی ، به دلیل حذف بالهایی (به زبان چینی بوهای ) در منچوری از تاریخ کره انتقاد و استدلال کردند که مردم بالهه "نوادگان و جانشین رسمی" گوگوریو بودند. یی گیو-گیونگ (متولد ۱۷۸۸) استدلال کرد که حذف بالهه از تاریخ کره "یک خطای آشکار و یک تحریف بزرگ" بوده است زیرا "منطقه وسیعی را در اختیار داشته است". در اواخر چوسان، تعداد بسیار زیادی از مورخان کره‌ای، بالهه را در تاریخ کره قرار دادند، علی رغم اینکه اذعان داشتند بنیان گذاران این دولت مردم موهه بوده‌اند و "ما" محسوب نمی‌شوند. سونگهو یی ایک (۱۶۸۱–۱۷۶۳) و آن جونگ‌بوک از در نظر گرفتن بالهه به عنوان قسمتی از تاریخ کره خودداری کردند، در حالی که سین گیونگ‌جون و یو دوک گونگ (۱۷۴۹–۱۸۰۷) آن را به طور کامل در تاریخ کره قرار دادند. در کتاب بالهه گوی یو، که تحقیقی درباره پادشاهی بالهه است، او استدلال کرد که بالهه می بایست به عنوان قسمتی از تاریخ کره قرار داده شود و انجام این کار ادعاهای قلمرویی بر منچوری را توجیه می‌کند. در قرن بعدی، هان چی‌یون و هان جین‌سو، تاریخ بالهه را در تاریخ کره هم‌ردیف سلسله‌های کره‌ای بی‌چون‌وچرا مانند شیلا قرار دادند و تایید شد که بالهه جانشین رسمی گوگوریوی سابق بوده است. سین چه‌هو یک مورخ کره ای (۱۸۸۰-۱۹۳۶) از سامگوک ساگی به دلیل پاکسازی بالهه و بویو (به چینی: فویو ، پادشاهی دیگری در منچوری)تاریخ کره را مورد انتقاد قرار داد. او در اوایل قرن بیستم در نگاشته ای درباره جیاندائو ، از این موضوع ابراز تاسف کرد که مردم کره قرن‌ها در «قلب و چشمان خود تنها سرزمین جنوب رودخانه یالو را خانه خود می‌دانستند.» او شکست بالهه از سلسله لیائو (۹۱۶-۱۱۲۵) به رهبری خیتان را به عنوان عاملی که باعث «از دست رفتن 50 درصد از قلمرو های باستانی جدش یعنی، دانگون ، برای بیش از نهصد سال» شد، بیان کرد. او همچنین از کیم بو-سیک به دلیل پاکسازی بالهه از تاریخچه اش و ادعای اینکه شیلا به اتحاد کره دست یافته است، انتقاد کرد. سین با الهام از ایده‌های داروینیسم اجتماعی نوشت: دانشمندان مدرن محققان کره شمالی و اخیراً، بعضی در کره جنوبی تلاش کردند با به چالش کشیدن دیدگاه های شیلای متحد (668-935) به عنوان یکپارچگی کره با به کاربردن اصطلاح "نابودی سه پادشاهی"به جای اتحاد سه پادشاهی، تاریخ پادشاهی بالهه را به عنوان بخش جدایی‌ناپذیر تاریخ کره بگنجانند. طبق این روایت، گوریو اولین اتحاد کره بود، زیرا بالهه هنوز وجود داشت در حالی که قلمرو سابق گوگوریو در شمال شبه جزیره کره را اشغال کرده بود. در دهه 1960، پاک سه-یونگ، محقق کره شمالی، استدلال‌هایی را مطرح نمود که ادعا می‌کرد بالهه «بخشی از تاریخ کره» است. محور اصلی این استدلال، جایگاه بالهه به عنوان «ایالتی که توسط مردم گوگوریو بنیان نهاد گشته» و قلمرو آن از بیشتر «قلمرو سابق کوگوریو و بخش گسترده و تازه تصرف شده»به وجود آمده بود. او ادعاهای فراتری در مورد پیوند پادشاهی بالهه با کره مدرن مطرح کرد و گفت که «نسب و فرهنگ، مؤلفه مهمی از نسب و سنت‌های فرهنگی نژاد کره‌ای هستند.» در کره جنوبی، چو یونگ‌هون بر اساس یافته‌ کاوش‌های باستان‌شناسی یکپارچه چین و کره شمالی در دهه ۱۹۶۰، از هویت کره ای برای پادشاهی بالهه پشتیبانی کرد. این سعی ها به قراردادن بالهه در تاریخ کره به عنوان بخشی از «دودمان های جنوبی و شمالی» منجر شد، بر اساس مواردی که دربار شیلا از بالهه به عنوان «دربار شمالی» یاد میکرد. در سال 1981، یک محقق کره جنوبی، سلسله‌های شمالی-جنوبی را «بیان جدید و جالبی» نامید و تا اواخر سال 1990، هنوز هیچ اجماعی در این مورد وجود نداشت. با این حال،امروزه الگوی سلسله‌های شمالی-جنوبی به طور فزاینده در دانشگاه‌های کره جنوبی پذیرفته شده است. به نقل از کیم اون گوگ، اتخاذ این جبهه برای مقابله با ادعاهای دروغین چین بر گوگوریو و بالهه به عنوان بخشی از تاریخ چین و همچنین ارائه نمونه ای برای یکپارچگی دو کره(جنوب و شمالی) لازم بود.او همچنین آشکارا اعلام نمود که «ما وظیفه ملی داریم که پاسخی به پروژه شمال شرقی چین و ادعاهای دروغین آن مبنی بر تعلق گوگوریو و بالهه به تاریخ چین بدهیم.» بعضی از پژوهشگران ژاپنی از اواسط دهه ۱۹۳۰ تا اوایل دوره پس از نبرد نیز از قرار دادن بالهه در تاریخ کره پشتیبانی کردند. این جبهه معمولا توسط میکامی تسوجیو به طور گسترده مطرح شد و پس از قطع روابط دیپلماتیک ژاپن با جمهوری خلق چین در سال ۱۹۴۹، بسیار پرطرفدار شد. در دهه ۱۹۸۰، محققان ژاپنی شواهد باستان‌شناسی تازه از چین را به امید روشن شدن هویت قومی بالهه بازنگری کردند. با این حال، از آن موقع، بیشتر محققان ژاپنی از جستجوی یک الگوی قومی یکسان برای بالهه صرف نظر کرده،در مقابل بر سازوکارهای دولت محلی و ارتباطشان با اقتدار مرکزی متمرکز شده اند. به گفته پارک جین سوک، ژاپن دیگر هیچ منافع ارضی در بالهه ندارد و محققان آن موضع بی‌طرفانه‌تری ارائه می‌دهند. مواد باستان‌شناسی از محدوده آنانفسکو، شواهد مادی از ارتباط اجدادی بین جورچن‌ها و مردم بالهه را نشان می‌دهد. تعدادی محقق کره جنوبی معتقدند که پس از سقوط بالهه در سال ۹۲۶، جمعیت بالهه به دو گروه تفکیک شد. خانواده‌های پرقدرت بالهه به قسمت داخلی دودمان لیائو فرستاده شدند و به عنوان مردم بالهه شناخته می‌شدند، در حالی که کسانی که تحت مدیریت غیرمستقیم باقی ماندند، جورچن نامیده می‌شدند. محققان روس و شوروی معتقدند که روابط ارثی بین مالگال و جورچن وجود داشته و جمعیت بالهه قطعاً از نظر فرهنگی در قوم‌زایی جورچن‌ها موثر بودند. جمعیت پناهندگان بالهه در گوریو به خوبی قبول شدند، در حالی که آنها ارتباط ستیزه‌جویانه با جورچن‌ها داشتند. گوریو یک بار سفیر و رهبران یک جمعیت نمایندگی جورچن را در جریان مذاکرات صلح قتل عام کرد. آنها شکایتی رسمی علیه جورچن‌ها به سلسله سونگ ارسال کردند و آنها را دروغگوهای طماع و با القاب توهین‌آمیز دیگر خطاب کردند. جورچن‌ها مردم گوریو را دشمن توصیف می‌کردند و معمولا با آنها وارد درگیری نظامی می‌شدند. مردم جورچن و بالهه همچنین از نظر سطح پیشرفت تکنولوژیکی و اجتماعی با هم فرق داشتند. بن مایگان چینی، جورچن‌ها را فاقد قانون، فرماندار، پادشاه یا مقام و منزلت بیان می‌کنند. پیش از سلطنت وانیان ووگونای (1021-1074)، در اوایل قرن یازدهم، جورچن‌ها قادر نبودند زره آهنی تولید کنند و مجبور به خرید آن از قبایل دیگر بودند. در سال ۱۷۷۸، امپراتور چیان‌لونگ از سلسله چینگ، کتاب‌های تاریخی مختلفی را بازنگری کرد و دستور داد تا تاریخ کامل جدیدی از منچوها با عنوان «پژوهش‌هایی درباره ریشه‌های منچو» (منچو) نگاشته شود. به نقل از یوها جانهونن، زبان‌شناس فنلاندی، که این احتمال وجود دارد که زبان گوگوریو یک زبان آموریایی با زبان نیوخ امروزی مرتبط است. جمهوری خلق چین تحقیقات چینی به عنوان «تمرکز صرفا بر بالهه و تانگ» بیان شده است که منجر به این نتیجه شده است که بالهه صرفا یک قلمرو محلی بوده که از هر منظر به تانگ وابسته است. چنین ارزیابی دیگر صحیح نیست و منسوخ است زیرا محققان چینی اکنون توجه بیشتری به رابطه بالهه با سایر حکومت‌ها دارند. یک مقدمه چینی اخیر در مورد این موضوع، مبادلات دیپلماتیک بوهای با سلسله تانگ را به عنوان «رابطه بین فرهنگ‌ها» طبقه‌بندی کرد، در حالی که سایر کارهای دیپلماتیک «ارتباط های خارجی» بودند. کانکو شوئیچی یادآوری میکند که تانگ با بالهه و شیلا رفتار یکسانی داشت و هردوی آنها را زیردست و برده میدانست. در سال ۷۱۳، دربار تانگ به ته جویونگ مقام فرمانده کل قوا ( دودو ) استان هوهان، نام پایتخت بالهه از سوی تانگ، را اهدا کرد. | ## بخش 2: اختلافات بالهه | در عمل، برای سلسله‌های چینی سخت است که تحت «مدل خراج» مدعی استقلال هر دودمانی باشند. این مشکل توسط پادشاه هایی مانند شیلا، گوریو و چوسان نشان داده شده که همگی استقلال سیاسی کمتری نسبت به بالهه داشتند و اما ادعای چینی بودن نداشتند. شواهد کتیبه‌ای حاکی از آن است که فرمانروایان بالهه خود را امپراتور و ملکه می‌دانستند. در ارتباطات بین بالهه و دربار ژاپن، حاکم بالهه خود را «نوه آسمان» خطاب می‌کرد و روابط بین خود و حاکم ژاپن را به صورت عمو با برادرزاده به تصویر می‌کشید. ساکایوری ماساشی بر این باور است که این به معنای ابراز برتری او در یک "جهان‌بینی چین‌محور" با محوریت بالهه و ادعای حاکمیت بر شیلا و قبایل موهه بود. دیدگاه مخالف قبلی از سمت نخست وزیر چین ، ژو انلای ، مطرح شد که در سال ۱۹۶۳ میلادی گفت مردم کره از دوران باستان در منطقه شمال شرقی چین زندگی و آثار باستانی کشف شده اثبات میکند که بالهه شاخه‌ای از کره باستان می باشد. ادعاهای نخست وزیر سابق چین از طریق سندی با عنوان «گفتگوی نخست وزیر ژو انلای در مورد روابط کره و چین» انتشار یافته است. اماکن تاریخی چین متهم شده که دسترسی باستان‌شناسان کره‌ای به اماکن تاریخی واقع در لیائونینگ و جیلین را محدود کرده است. از سال ۱۹۹۴، تعداد زیادی از گردشگران کره جنوبی شروع به بازدید از مکان‌های باستان‌شناسی گوگوریو در چین کردند و در نمایش‌های ملی‌گرایانه شرکت داشتند. چین این فعالیت‌ها را تهدید قلمداد کرد و به همین دلیل دسترسی خارجی به این سایت‌ها را محدود نمود. این نظر با وقوع سلسله‌ای از سرقت‌ها از مقبره‌ها و خرابکاری در چند مکان باستانی میان سال‌های ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۰ تقویت شد. سونگ کی-هو، باستان‌شناس کره‌ای و استاد دانشگاه ملی سئول، که به خاطر مقالات انتقادی‌اش از تفسیر تاریخ بالهه توسط دولت چین شناخته شده است، در دهه‌های ۱۹۹۰، ۲۰۰۰، ۲۰۰۳ و ۲۰۰۴ چندین بار به چین سفر کرد و به بررسی مکان‌های تاریخی و موزه‌ها پرداخت. با این حال، او با محدودیت‌هایی در زمینه یادداشت‌برداری و عکاسی مواجه شد و حتی از برخی مکان‌ها توسط کارکنان موزه اخراج گردید. بالهایی به عنوان منچوری جایگاه بالهه در تاریخ منچوری توسط محققان ژاپنی و با فزونی محاسن نظامی و سیاسی آنها پس از جنگ اول چین و ژاپن در سال ۱۸۹۵ میلادی، گسترش یافت. چارچوب منچوری بر تمایز فرهنگ بالهه در مقایسه با فرهنگ چینی تانگ، گوگوریو و شیلا تمرکز داشت.کومای کازوچیکا، باستان‌شناس ژاپنی، کاوش در پایتخت عالی بالهه را در سال‌های ۱۹۳۳-۱۹۳۴ رهبری کرد. در پیشنویس «تاریخ فرهنگی منچوری»، اولین فرمانروای بالهه به عنوان «حاکمی از سومو موهه» بدون هیچگونه ربطی به کره یا گوگوریو و کاملا جدا از دودمان تانگ گفته شده است. در خاک روسیه، در طی ۱۳۰ سال، ۱۸ جیز کوچک (مزرعه مجزا، یک برج دیده‌بانی، یک آهنگری بیرون از روستا و...)، ۱۹ روستا و ۷ شهر این مکان جامه بازنگری و مطالعه پوشیدند. همچنین، در علوم دانشگاهی روسیه اطلاعات دیگری در مورد محدوده این مکان نسبت به چین و کره وجود دارد. به گفته دانشیار کیم الکساندر از دانشگاه ایالتی ولادی وستوک مطالعات بوهای در دوران جدایی چین و شوروی از جنجال‌های سیاسی بی‌نصیب نماند. محققان شوروی به طور گسترده به جنگ میان امپراتوری تانگ و ایالت بوهای پرداخته‌اند و بر پیروزی‌های نیروهای بوهای و تأکید بر استقلال این ایالت تمرکز کرده‌اند. با این حال، تلاش کرده‌اند نتایج این جنگ را کم‌اهمیت جلوه دهند؛ جنگی که در نهایت موجب شد ایالت بوهای بار دیگر موقعیت فرودست خود را نسبت به امپراتوری تانگ در نظام خراج‌گذاری تأیید کند. باستان‌شناسان روس در این منطقه یک دراخمای عباسی متعلق به آسیای مرکزی کشف کردند که می‌تواند نشان‌دهنده اقتصادی باشد که ارز خارجی در آن رایج بوده است. آنان همچنین بر این نکته تأکید داشتند که نبود یک سکه مستقل توسعه‌یافته، نمی‌تواند به‌تنهایی دلیلی برای رد وجود دولت بوهای به عنوان یک حکومت مستقل محسوب شود. این موضوع نشان می‌دهد که از نظر مقامات تانگ، این دانش‌آموزان به‌عنوان رعایای ایالت‌های خارجی تلقی می‌شدند و نه به‌عنوان رعایای قلمرو تانگ. بر اساس اسناد باستان‌شناسی معتبر امپراتوری تانگ، مشخص شده است که مردم تلی در سال ۷۹۵ جزو بوهای نبودند. آنها به‌طور مستقیم به امپراتوری تانگ خراج می‌پرداختند و در مقابل، نشانه‌ای از طرف امپراتوری دریافت می‌کردند که حکایت از تسلط آن حاکم بر ایشان داشت. موضوعات مورد اختلاف قومیت قومیت جمعیت بالهه یکی از بحث‌برانگیزترین موضوعات در زمینه هویت تاریخی آن به شمار می‌آید. غالب محققان بر این باورند که جامعه بالهه به دو گروه قومی تقسیم شده بود: نوادگان قبایل گوگوریو و قبیله‌های موهه. کتاب‌های درسی و تاریخی کره‌ای می‌آموزند که «طبقه حاکم بالهه افرادی با ریشه کوگوریو بودند و مردمی که بر آنها حکومت می‌کردند، مالگال بودند، مردمی که ریشه‌های قومی آنها با گوگوریو متفاوت بود.» این چارچوب کره‌ای، بالهه را به عنوان کشوری مستقل و حکومتی توصیف می‌کند که توسط مردم گوگوریو، گروهی قومی هم‌تراز با کره‌ای‌های امروزی، تأسیس شده و تحت سلطه آنان قرار داشته است. هویت قومی حاکمان، نمایانگر هویت برجسته بالهه است و جایگاه تاریخی آن را در کره تثبیت می‌کند. سونگ کی-هو و نو تئدون استدلال می‌کنند که موهه مردمی تونگوسی بودند که در گوگوریو و بالهه جذب شده بودند و بدین ترتیب موهه بخشی از تاریخ کره شد. برخی از محققان کره‌ای، از جمله هان سیو-چئول، بر این باورند که میان جمعیت گوگوریو و موهه تفاوتی وجود نداشته و هر دو از یک قومیت بوده‌اند. آن‌ها اشاره می‌کنند که واژه موهه به عنوان اصطلاحی توهین‌آمیز برای طبقه فرودست جامعه به کار می‌رفته است. در همین زمینه، جانگ گوک جونگ نیز ادعا می‌کند که قبایل موهه بالهه در واقع موهه نبودند، بلکه بخشی از جمعیت محلی گوگوریو بودند. در چین، قوم موهه معمولاً به‌عنوان «قومیت اصلی» شناخته می‌شود، درحالی‌که نوادگان گوگوریو در جایگاه اقلیت دوم قرار می‌گیرند. بر اساس کتاب جدید تانگ، پژوهشگران چینی بر این باورند که بنیان‌گذاران بالهه از قبیله سومو موهه بودند که در حوالی رودخانه سونگهوا سکونت داشتند. لی جیانکای بر این اساس مطرح می‌کند که بنیان‌گذار بالهه، دائه جویونگ یا دا زورونگ، احتمالاً از قبیله بایشان بوده است. این دیدگاه توسط برخی محققان چینی پذیرفته شده، اما همچنان به‌عنوان نظریه‌ای حاشیه‌ای باقی مانده است. یکی دیگر از نظریه‌های حاشیه‌ای که سان جینجی مطرح کرده بر این باور است که بالهه تنها متعلق به قوم موهه نبوده، بلکه از ادغام گروه‌های گوناگون به‌وجود آمده و قومیتی تازه را تشکیل داده است. او با اشاره به فعالیت‌های مستقل گروه‌های موهه و جورچن پس از سقوط بالهه، استدلال می‌کند که این گروه‌ها در بالهه جذب نشده‌اند. اسلون تصریح می‌کند که این دیدگاه الزاماً به معنای شکل نگرفتن یک قومیت جدید نیست، حتی اگر همه گروه‌ها در آن ادغام نشده باشند. محققان روسی بر این باورند که ترکیب قومی بالهه را نمی‌توان با دقت زیادی تعیین کرد، زیرا شواهدی برای تأیید ادعاهای چینی‌ها یا کره‌ای‌ها وجود ندارد. برخی از این محققان معتقدند که بالهه بخشی از تاریخ منچوری است، در حالی که دیگران بر این نظرند که بالهه نه یک ایالت کره‌ای بوده و نه یک استان چینی و هیچ ارتباط مستقیمی با چین یا کره مدرن ندارد. شاکونوف معتقد است که جمعیت بالهه همچنین شامل عناصری از آسیای میانه مانند سغدی‌ها و تخاری‌ها بوده است. پس از سقوط خاقانات اویغور در سال 840، بسیاری از اویغورها به منطقه بالهه پناه بردند. با این حال، آن‌ها در تطبیق با شرایط جامعه بالهه موفق نبودند و این امر به بروز ناآرامی‌های اجتماعی منجر شد. تغییر جمعیت گذشته از آرمان‌های سرزمینی ملی‌گرایان کره‌ای و حاکمان چوسان در دوران میانی و پایانی سلسله چوسون، ادعای کره‌ای‌ها نسبت به بالهه بر پایه مفاهیم قومیتی و ایده‌های جانشینی دولت در شرق آسیا شکل گرفته بود. پس از سقوط بالهه به دست سلسله لیائو، بخش بزرگی از خانواده سلطنتی و اشراف این دولت، از جمله دائه گوانگ هیون، آخرین ولیعهد، به قلمرو گوریو پناه بردند. ) نام خانوادگی سلطنتی سلسله گوریو بود و توسط وانگ گان ، که به عنوان تجو از گوریو تاجگذاری کرده بود، در خاندان سلطنتی گنجانده شدند. برخی دیگر از اعضای خاندان سلطنتی بالهایی نام خانوادگی ته ( را برای خود برگزیدند. بر اساس گوریوسا جولیو ، پناهندگان بالهایی که ولیعهد را همراهی می‌کردند، ده‌ها هزار خانوار بودند. تجو از گوریو رابطه خانوادگی نزدیکی با بالهه احساس می‌کرد و به همین دلیل از آن به‌عنوان «وطن خویشاوندی» و «سرزمین متاهل» خود یاد می‌کرد.و از پناهندگان بالهه محافظت می‌کرد. این کاملاً برخلاف رفتار اخیر شیلای متحد بود که برخوردی خصمانه با بالهه نشان می‌داد. کراسلی بر این باور است که بر اساس اسناد گوریو، پناهندگان بالهه تنها در گروه‌هایی به تعداد چند صد تا چند هزار نفر وارد شدند. او معتقد است که جمعیت کل نمی‌توانسته بیش از ۱۰۰ هزار نفر باشد، در حالی که میلیون‌ها نفر در مناطق تحت کنترل لیائو باقی مانده بودند. وی همچنین اشاره می‌کند که هنوز مشخص نیست آیا این افراد در همان‌جا ماندگار شدند، به بالهه بازگشتند یا به مکان دیگری مانند چین یا ژاپن مهاجرت کردند. بر اساس گفته کیم، در بازه زمانی قرن‌های دهم تا یازدهم، حدود 30 هزار خانواده بالهایی (بیش از 100 هزار نفر) به گوریو مهاجرت کردند. | ## بخش 3: اختلافات بالهه | همچنین 94 هزار خانواده محلی (جمعیتی بالغ بر 470 هزار نفر) توسط لیائو تبعید شدند. این در حالی است که تنها 20 هزار خانواده بالهایی در سرزمین‌های پیشین بالهایی باقی ماندند، رقمی که به طرز قابل توجهی کمتر از تعداد خانواده‌هایی است که به گوریو مهاجرت کرده بودند.مورخان کره‌ای عموماً تخمین می‌زنند که تقریباً ۱۰۰۰۰۰ تا ۲۰۰۰۰۰ نفر از بالهه به گوریو گریختند. پروفسور پارک جونگ گی، مورخ، تخمین زده است که ۱۲۰۶۰۰ نفر از بالهه به گوریو گریختند و به خودی خود تقریباً ۶.۳٪ از تقریباً ۲ میلیون نفر جمعیت اولیه گوریو را تشکیل می‌دادند. محققان کره‌ای بیان کرده‌اند که مهاجرت گسترده، که بخشی از آن شامل پناهندگان بالهایی می‌شد، حداقل تا اوایل قرن دوازدهم و در دوران سلطنت پادشاه یه‌جونگ ادامه داشته است. به دلیل این هجوم گسترده و مداوم پناهندگان بالهه، گمان می‌رود که جمعیت گوگوریو در مقایسه با همتایان خود در شیلا و بکجه که از زمان ظهور سه پادشاهی بعدی، جنگ‌های ویرانگر و نزاع‌های سیاسی را تجربه کرده‌اند شده باشد. پس از آن، بکجه اندکی قبل از سقوط شیلا جدید در سال ۹۳۶، عملکردی کمی بهتر از آن داشت. در همین زمان، از میان سه پایتخت گوریو، دو پایتخت شامل گائه‌سونگ و پیونگ‌یانگ بودند که ابتدا توسط مهاجران گوگوریو از منطقه پائسئو (کره‌ای: 패서; هانجا: 浿西) و بالهایی سکونت یافتند. تلاش‌هایی برای جستجوی مدارک در نگاشته های دیگر صورت گرفته است، با این حال آثار نویسندگان بالهه بسیار کمیاب هستند. به نقل از هان سیو-چئول، کتاب مقدس بیان می‌کند که آداب و رسوم بالهه، مانند مراسم بلوغ، ازدواج، مراسم تشییع جنازه و مراسم یادبود، دقیقا مثل گوگوریو بوده است یعنی هیچ چیز با گذشته تفاوت ندارد و بدین شکل گوگوریو نه تنها نابود نشده بلکه وارد تاریخ دوم خود شده، که مورخان کره‌ای معمولا برای پشتیبانی از استدلال‌های خود به آن استناد می‌کنند. با این حال، نقل قول اصلی در کتاب قدیم هیچ اشاره قابل توجهی به آداب و رسوم اجتماعی مشابه نمی‌کند و بالهه را علاوه بر گوگوریو با خیتان‌ها نیز مقایسه میکند: «آداب و رسوم مثل گوریو و خیتان بود. خط، کتاب و مدارک خاص خود را داشت.» به گفته کیم یون گوگ، کتاب قدیم تشان از آن است که دربار تانگ به مو از بالهه عنوان «پادشاه فرماندهی کی‌یرو» را اعطا کرد، که قابل توجه است زیرا گی یرو عنوانی بود که برای اشاره به قلمرو قدیمی گوگوریو استفاده می‌شد. کیم اون گوگ معتقد است که این نشان می‌دهد که تانگ، بالهه را به عنوان جانشین گوگوریو به رسمیت میشناسد. کتاب جدید تانگ ، که در قرن یازدهم میلادی جمع آوری شده، از ته جویونگ و پادشاهی او به عنوان سومو موهه، وابسته به گوگوریو، یاد می‌کند. کتاب جدید بیان می‌کند که «بالهه در اصل موهه [قبایلی] بودند که تسلیم گوگوریو شده بودند؛ نام خانوادگی قبیله (فرمانروایان آن) دا بود.» به نقل از محققان چینی، بنیانگذار بالهه عضوی از سومو موهه بوده و بر اساس این روایت، خاندان سلطنتی بالهه گوگوریویی نبود بلکه موهه ای بوده‌. یون با این استدلال که اگرچه او ممکن است موهه بوده باشد، این موضوع را به چالش کشید،با این حال آنها «قبلاً فرآیند قابل توجهی از گوگوریویزاسیون را طی کرده‌اند» در حالی که طی دو خاندان خدمات نظامی به گوگوریو عرضه میکردند. هان سیو-چئول یادآوری میکند که مورخان چینی اغلب در بیان ها و استدلال هایشان به کتاب جدید استناد می‌کنند، در حالی که مورخان کره‌ای به دلیل دیدگاه‌های ضد و نقیضشان در مورد قومیت بنیانگذار بالهه و همچنین ماهیت جامعه بالهه، اغلب به کتاب قدیم استناد می‌کنند. به گفته اسلون، بن مایگان دودمان تانگ جمعیت بالهه را به دو دسته گوگوریو و موهه تقسیم کردند. خانواده سلطنتی و طبقه اشراف از بازماندگان گوگوریو به وجود آمده بودند در حالی که بیشتر جمعیت بالهه را موهه تشکیل می‌دادند. کره ای سامگوک ساگی ، که در قرن دوازدهم توسط کیم بو-سیک نگاشته شده است، بالهه را یک پادشاهی کره‌ای نمیداست زیرا او از نوادگان دودمان شیلا بود و مثل جدش دیدگاهی خصمانه به بالهه داشت. سامگوک یوسا ، مجموعه‌ای از تاریخ و افسانه‌های کره‌ای مرتبط با قرن سیزدهم، ته جویونگ را به عنوان یک رهبر سومو موهه توصیف می‌کند. با این حال، روایت دیگری از ته جویونگ ارائه می‌دهد که او ژنرال سابق گوگوریو بوده است به یک سند سیلان که اکنون گم شده است، استناد می‌کند. الکساندر کیم این امر را بعید می‌داند زیرا گوگوریو در سال ۶۶۸ سقوط کرد در حالی که ته جویونگ در سال ۷۱۹ درگذشت و مردان جوان نمی‌توانستند رتبه ژنرالی دریافت کنند. ژاپنی رویجو کوکوشی ، نگاشته ای ژاپنی مرتبظ به قرن نهم،استدلال میکند هنگامی که بالهه بنیان نهاده گشت، مساحتی بالغ بر ۲۰۰۰ لی داشت و پر از روستاهایی بود که هر کدام از آنها قبایل موهه بودند. بر اساس اظهارات پاک سه-یونگ، منظور از «بومیان» در این متن، مردم گوگوریو است و به همین دلیل تمام مقامات در دولت‌های محلی و مرکزی از میان اشراف کوگوریو انتخاب می‌شدند. این دیدگاه توسط هان سیو چول مورد انتقاد قرار گرفته است؛ او بر این باور است که اصطلاح "بومی" (J. بنابراین، متن اصلاح‌شده به این صورت خواهد بود: «همه‌جا روستاهایی وجود داشت و آن روستاها همگی محل زندگی مالگال‌ها بودند. در میان مردم عادی تعداد زیادی مالگال وجود داشت، اما افراد باسواد تعداد کمی داشتند.» هان اشاره می‌کند که در برخی نسخه‌های روئیجو کوکوشی، دوجین با شیجین جایگزین شده است. فو لانگیون باور دارد که دوجین نه به مردم موهه و نه به مردم گوگوریو اشاره دارد، بلکه گروه متمایزی از ساکنان بومی را مدنظر دارد. در عین حال، یانگ جون معتقد است که دوجین به سومو موهه اشاره می‌کند؛ افرادی که بومی بوده و خود را با همین عنوان معرفی می‌کردند. ارتباطات دیپلماتیک ژاپن با بالهه، آن را به عنوان «جانشین و به نوعی تاریخ دوم گوگوریو» به رسمیت می‌شناخت.فرستاده بالهه در یک مأموریت دیپلماتیک به ژاپن در سال 727 یا 728 اظهار داشت که بالهه توانسته است «سرزمین‌های از دست رفته گوگوریو را بازپس گیرد و میراث سنت‌های کهن بویو را حفظ کند.» مون از بالهه خود را «امپراتور گوگوریو» می‌نامید، اما ریسا شیمودا بر این باور است که این کار برای بازگرداندن نام قدیمی، همانطور که در دای نیهونشی ذکر شده است، نبوده، بلکه به عنوان وسیله‌ای برای جلب توجه ژاپن با توسل به گوگوریو بوده است. نمونه‌هایی از فرستادگان بالهه که به عنوان نمایندگان گوگوریو و پادشاهان بال‌هایی که به عنوان فرمانروایان گوگوریو شناخته می‌شوند، به طور گسترده در دوره نارا مشاهده شده‌اند، اما در اواخر دوره هیان دیگر یافت نمی‌شوند. بر اساس گفته‌های مورخ ژاپنی، شیراتوری کوراکیچی، از ۸۵ فرستاده‌ای که توسط بالهه به ژاپن فرستاده شدند، ۲۶ نفر نام خانوادگی رایج گوگوریو، یعنی "کو" (گو) را داشتند. برخی از مورخان کره‌ای بر این باورند که در شوکو نیهونگی شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد زبان‌های بالهه و سیلا برای گویشوران آنها قابل فهم بوده‌اند. به عنوان مثال، یک دانشجو که برای آموزش مترجمی زبان ژاپنی از سیلا به ژاپن اعزام شده بود، در برقراری ارتباط یک فرستاده دیپلماتیک از بالهه با مخاطبان دربار ژاپن همکاری کرد. باستان‌شناسی تدفین‌ها محققان چینی بر این باورند که مقبره‌های آجری تک‌اتاقه نمایانگر تأثیرات دوره تانگ هستند. این نوع مقبره‌ها در تاریخ بالهه به‌ندرت مشاهده می‌شوند و به‌نظر می‌رسد که استفاده از آجر به دلیل کمبود مصالح دیگر نبوده است، چرا که سنگ به‌طور گسترده‌ای در ساخت بناهای پایتخت به کار رفته است. در اوایل دهه ۱۹۸۰، نیشیکاوا هیروشی بیان کرد که مقبره‌های اولیه بالهه به رسم دفن و تدفین مشترک شباهت دارند. همچنین، مقبره‌های گودالی سفالی توسط محققان ژاپنی و چینی به عنوان بخشی از رسم موهه تفسیر شده‌اند. یون جه-وون معتقد است که گودال‌های شکاف عمودی به‌طور عمومی توسط افراد غیرنخبگان مورد استفاده قرار می‌گرفتند و مقبره‌های خاکی در اوایل دوره بالهه رایج‌تر بودند. با این حال، بسیاری از ویژگی‌های موجود در مقبره‌های بالهه تحت تأثیر فرهنگ گوگوریو قرار دارند، از جمله سازه‌های روی زمین، کاشی‌های سقف و استفاده از سنگ. به گفته هان سیو-چئول، طبقه حاکم بالهه از مقبره‌های سنگی، اتاق‌های سنگی و تابوت‌های سنگی استفاده می‌کردند که توسط طبقه حاکم گوگوریو استفاده می‌شد. سرامیک ظروف سرامیکی بالهه در چین به سه سبک اصلی تقسیم می‌شوند: موهه، گوگوریو و تانگ. ظروف اولیه بالهه عمدتاً در سبک موهه قرار داشتند و به‌عنوان شواهدی بر تأسیس بالهه توسط مردم موهه شناخته می‌شدند. باستان‌شناسان چینی معتقدند که پراکندگی جغرافیایی سفال‌های مرتبط با بالهه، شامل «کوزه‌های دهان گشاد و شکم‌دراز به رنگ سیاه-قهوه‌ای زبر»، با آثار کشف‌شده از قرون گذشته در همان منطقه مطابقت دارد. با گذر زمان، سفالگری بالهه از نظر فنی پیشرفت کرد و لعاب‌های سه‌رنگ در آن رواج یافتند. وی کونچنگ استدلال می‌کند که «کوزه‌ها و کاسه‌های استوانه‌ای شکم‌دراز» بین قرون هشتم تا دهم یا یازدهم، به‌ویژه در گورهای کوچک و خارج از پایتخت‌ها، بسیار رایج بوده‌اند. او معتقد است این آثار نشانه‌ای از قبیله سومو موهه هستند و نشان می‌دهند که بیشتر جمعیت بالهه، به ویژه در زمان تأسیس آن، از نظر فرهنگی و قومی به موهه متعلق بوده‌اند. یون جه-وون نیز می‌گوید کوزه‌های مشابهی در محوطه‌های گوگوریو پیدا شده‌اند، اما رسیدن به این نتیجه که آیا این کوزه‌ها از همان نوع هستند، یا قدمتی جدیدتر دارند، مشخص نیست. یون اضافه می‌کند که این آثار نشان‌دهنده تفاوت قومی نیستند و باید آنها را منعکس‌کننده تفاوت‌های اجتماعی و فرهنگی بین نخبگان و غیرنخبگان و همچنین بین مناطق مرکزی و استانی دانست. برنامه‌ریزی شهری لی بیونگ گان بر این باور است که ترکیب سکونتگاه‌های مسطح در کنار رودخانه با استحکامات بالای تپه، سکونتگاه‌های بالهه را به‌عنوان نمونه‌ای متفاوت از برنامه‌ریزی شهری چین در دوره تانگ معرفی می‌کند. از نظر او، مکان‌های کوهستانی نمادی از فرهنگ بومی گوگوریو هستند و پیوستگی تاریخی میان گوگوریو و بالهه را تقویت می‌کنند. در مقابل، محققان چینی سبک‌های تانگ و بالهه را مشابه نمی‌دانند و بیشتر بر تأثیرپذیری بالهه از فرهنگ تانگ تمرکز دارند. کاشی‌های سقف گرد در انتهای لبه بام تأثیر فرهنگ گوگوریو را نمایان می‌کنند، در حالی که تزئینات سرامیکی بازتابی از تأثیرات فرهنگ تانگ است. طراحی کاشی‌های سقف شیروانی با سبک بالهه نیز برای بازسازی مکانی مربوط به سلسله تانگ در شانشی چین استفاده شده است. محققان کره‌ای استدلال می‌کنند که وجود سکوهای گرم در برخی از سایت‌های ساختمانی در پایتخت بالهه، نشان‌دهنده جانشینی بالهه از گوگوریو است. محققان چینی به وجود خانه‌های گودالی به عنوان نمونه‌هایی از فرهنگ موهه اشاره می‌کنند. | ## جمع‌بندی | هنوز هیچ اجماعی در مورد منشأ فرهنگی پاگودای لینگ‌گوانگ واقع در شهرستان چانگ‌بای ، تنها نمونه‌ی روی زمینی باقی‌مانده از معماری بالهه، حاصل نشده است.