موضوع مقاله: کهیر کولینرژیک | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کهیر کولینرژیک | مقدمه: این اختلال به دلیل واکنش بیش‌ازحد دستگاه ایمنی به آزاد شدن هیستامین و سایر مواد شیمیایی در پاسخ به افزایش دمای بدن ایجاد می‌شود. | ## بخش 1: کهیر کولینرژیک | نتیجهٔ این فرایند بروز لکه‌های قرمز، خارش‌دار و گاهی برجسته روی پوست است که ویژگی اصلی کهیر محسوب می‌شود. علائم کهیر کولینرژیک معمولاً با بروز تعداد زیادی کهیر پاپولی کوچک در سراسر بدن همراه است که با التهاب پوستی (برآمدگی‌های wheal) و درد عصبی شدید همراه‌اند. این علائم معمولاً در واکنش به فعالیت بدنی، استحمام، ماندن در محیط‌های گرم، خوردن غذاهای تند یا استرس‌های احساسی بروز می‌کنند. علائم معمولاً به‌طور ناگهانی ظاهر و سپس فروکش می‌کنند و ممکن است چندین بار در طول روز بدون هشدار قبلی رخ دهند. کهیر کولینرژیک می‌تواند کیفیت زندگی فرد را به‌طور قابل توجهی کاهش دهد، به‌ویژه در انجام فعالیت‌های روزمره. این بیماری ناشی از واکنش بیش‌فعال دستگاه ایمنی در برابر آزاد شدن هیستامین، سلول ماست و سایر مواد شیمیایی در پاسخ به تحریک رشته‌های عصبی محیطی بر اثر افزایش دمای بدن است. فیزیولوژی بیماری بر اساس یافته‌های Tanaka و همکاران، حساسیت به عرق در بیماران مبتلا به کهیر کولینرژیک و درماتیت آتوپیک بسیار مشابه است. در نتیجه، آزاد شدن هیستامین از بازوفیل‌ها در پاسخ به عرق احتمالاً به‌وسیلهٔ آنتی‌بادی IgE اختصاصی علیه عرق انجام می‌شود. | ## بخش 2: کهیر کولینرژیک | نمودار تشخیص و درمان + الگوی تشخیص و درمان کهیر کولینرژیک مرحله روش یا یافته نتیجه/درمان پیشنهادی بررسی بالینی تاریخچه و علائم پس از گرما یا ورزش احتمال کهیر کولینرژیک تست تحریک (ورزش یا حمام گرم) ایجاد ضایعه طی چند دقیقه تأیید بالینی تست تعریق تنظیمی کاهش یا فقدان تعریق نوع بی‌عرقی تزریق عرق خود بیمار واکنش موضعی مثبت نوع حساسیت به عرق درمان مرحله ۱ آنتی‌هیستامین‌ها و خنک‌سازی کنترل خفیف تا متوسط درمان مرحله ۲ اومالیزوماب، پروپرانولول یا دانازول موارد مقاوم درمان درمان تعریق (Sweat therapy): تحریک تعریق از طریق گرم کردن بیش‌ازحد بدن (مثلاً با سونا، حمام داغ یا ورزش روزانه) ممکن است علائم را با کاهش واسطه‌های التهابی کاهش دهد. آنتی‌هیستامین‌ها: به‌عنوان درمان خط اول برای کهیرهای معمولی تجویز می‌شوند، اما در کهیر کولینرژیک اثربخشی محدودی دارند. درمان‌های با موفقیت متغیر: اومالیزوماب (درمان ضد IgE), دانازول (آندروژن سنتتیک)، پروپرانولول (مسدودکننده بتا)، و زایلوتون (ضد لوکوترین). در این موارد نیز تعریق اجباری روزانه (مانند حمام داغ یا ورزش) ممکن است علائم را کاهش دهد. تشخیص برای بررسی تعریق از نشانگرهای موضعی مانند «نشاسته یددار» یا «سدیم آلیزارین سولفونات» استفاده می‌شود که در تماس با عرق تغییر رنگ می‌دهند. نمونه‌برداری پوستی ممکن است وجود سلول‌های التهابی در غدد یا مجاری تعریق را نشان دهد. ویژگی‌ها بیماران معمولاً دچار عدم تحمل گرما (مانند تهوع، سرگیجه، یا سردرد)، و احساس گزگز یا سوزش در سراسر بدن هنگام قرارگیری در گرما یا ورزش طولانی‌مدت می‌شوند که پس از خنک شدن بدن کاهش می‌یابد. فیزیولوژی بیماری مطالعات نشان داده‌اند که برآمدگی‌های پوستی (wheals)، کاهش تعریق و درد در بیماران مبتلا به این نوع کهیر، ناشی از کاهش سطح بیان آنزیم استیل‌کولین‌استراز (AchE) و گیرنده کولینرژیک موسکارینی نوع ۳ (CHRM3) در سلول‌های اپیتلیال غدد اکرین است. | ## بخش 3: کهیر کولینرژیک | کورتیکواستروئیدها قادرند بیان این مواد را مهار کنند و همین مسئله نقش مهم این فاکتورها را در بروز بیماری تأیید می‌کند. درمان درمان دارویی: آنتاگونیست‌های گیرنده H1 (H1RA) معمولاً خط اول درمان بیماران مبتلا به کهیر کولینرژیک هستند، اما اغلب پاسخ بیماران به دوزهای استاندارد خفیف یا متوسط است. همچنین از اسکوپولامین بوتیل‌بروماید (داروی ضدکولینرژیک)، ترکیب پروپرانولول، آنتی‌هیستامین‌ها و مونته‌لوکاست، و حتی تزریق بوتولینوم توکسین نیز در برخی بیماران نتایج مثبتی گزارش شده است.doi=10.1007/s10286-017-0418-6 درمان غیردارویی: در نبود تعریق طبیعی، می‌توان از اسپری آب سرد یا حوله‌های خیس برای افزایش خنک‌سازی پوست استفاده کرد. در صورت بروز هیپرترمی شدید (دمای بدن بالاتر از ۴۱ درجه سانتی‌گراد)، باید بلافاصله از روش‌های سریع خنک‌سازی مانند غوطه‌ورسازی در آب بسیار سرد برای جلوگیری از آسیب مغزی استفاده شود. نوع ایدیوپاتیک (Idiopathic) این گروه شامل بیمارانی است که در هیچ‌یک از زیرگونه‌های شناخته‌شده (حساسیت به عرق یا بی‌عرقی) قرار نمی‌گیرند و علت مشخصی برای بیماری آن‌ها یافت نشده است. همه‌گیرشناسی مطالعات محدود موجود نشان می‌دهند که کهیر کولینرژیک در میان جمعیت‌های مختلف نسبتاً شایع است و میزان شیوع آن بین ۵ تا ۲۰ درصد (بسته به منطقه، نژاد و سن) گزارش شده است. این بیماری بیشتر در بزرگسالان جوان مشاهده می‌شود و بیشترین شیوع آن در افراد ۲۶ تا ۲۸ سال گزارش شده است (حدود ۲۰٪). | ## جمع‌بندی | اصطلاح «کولینرژیک» از این موضوع گرفته شده است که کهیر مشابهی را می‌توان با استفاده از آگونیست‌های کولینرژیک (مانند متاکولین) در پوست ایجاد کرد.