موضوع مقاله: انجمن سازگاری | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # انجمن سازگاری | مقدمه: انجمن‌های سازگاری، انجمن‌های داوطلبانه‌ای بودند که در قرن‌های نوزدهم و بیستم تأسیس شدند و معرفی گونه‌های غیربومی را در نقاط مختلف جهان تشویق می‌کردند، به این امید که آنها با محیط‌های جدید خود سازگار شوند و سازگار شوند. | ## بخش 1: انجمن سازگاری | این جوامع در دوران استعمار شکل گرفتند، زمانی که اروپایی‌ها شروع به اسکان گسترده در مکان‌های ناآشنا کردند. یکی از انگیزه‌های فعالیت‌های انجمن‌های سازگاری این بود که معرفی گونه‌های جدید گیاهی و جانوری (عمدتاً از اروپا) باعث غنی‌سازی گیاهان و جانوران مناطق هدف می‌شد. این جنبش همچنین در پی ایجاد گیاهان و حیواناتی بود که برای اروپاییان آشنا بودند، در حالی که گیاهان و حیوانات خارجی عجیب و غریب و مفید را نیز به مراکز سکونت اروپاییان می‌آورد. اکنون به‌طور گسترده درک شده است که معرفی گونه‌ها به محیط‌های خارجی اغلب برای گونه‌های بومی و اکوسیستم‌های آنها مضر است. برای مثال، در استرالیا محیط زیست به دلیل چرای بیش از حد خرگوش‌ها به‌طور جدی آسیب دید. در نیوزیلند، پستانداران معرفی‌شده مانند صاریغ‌ها و گربه‌ها به تهدیدی برای گیاهان، پرندگان و مارمولک‌های بومی تبدیل شدند. آلفرد راسل والاس در مقاله خود در مورد این موضوع در دایرةالمعارف بریتانیکا، چاپ یازدهم (۱۹۱۱)، تلاش کرد تا سازگاری را تعریف کند. والاس تلاش کرد این مفهوم را از اصطلاحات دیگری مانند «اهلی‌سازی» و «طبیعی‌سازی» متمایز کند. او خاطرنشان کرد که یک حیوان اهلی می‌تواند در محیط‌هایی که توسط انسان‌ها کنترل می‌شوند، زندگی کند. او اظهار داشت که طبیعی‌سازی شامل فرایند خوگیری است که شامل «سازگاری تدریجی» می‌شود. این ایده، حداقل در فرانسه، با لامارکیسم مرتبط بود و والاس خاطرنشان کرد که برخی، مانند چارلز داروین، امکان مجبور کردن حیوانات به سازگاری را انکار می‌کردند. | ## بخش 2: انجمن سازگاری | با این حال، والاس خاطرنشان کرد که این احتمال وجود دارد که بین افراد تفاوت‌هایی وجود داشته باشد و بنابراین برخی از آنها بتوانند با محیط‌های جدید سازگار شوند. این موزه اساساً شعبه‌ای از موزه ملی تاریخ طبیعی در پاریس بود و از دیگر کارکنان آن می‌توان به ژان لویی آرمان دو کواترفاژ، آنتوان سزار بکرل و پسرش الکساندر اشاره کرد. سنت هیلر به این ایده لامارکی که انسان‌ها و حیوانات را می‌توان مجبور به سازگاری با محیط‌های جدید کرد، پایبند بود. برای هر کسی که در مستعمرات حیوانات پرورشی ایجاد می‌کرد، جوایزی به شکل مدال در نظر گرفته می‌شد. قوانین این بود که حداقل شش نمونه باید نگهداری شوند و حداقل دو نمونه از آنها در اسارت تولید مثل کنند. پس از مرگ سن-ایلر در سال ۱۸۶۱، ریاست انجمن به ادوارد دروین دو لویس، وزیر امور خارجه ناپلئون سوم، رسید و بسیاری از کارگزاران آن، دیپلمات‌هایی بودند که با افسران فرانسوی و خارجی در مستعمرات ارتباط برقرار می‌کردند. پیوندهای فرانسه-بریتانیا و همچنین فرانسه-استرالیا در جابجایی گیاهان و حیوانات دخیل بودند. برای مثال، اقاقیای استرالیایی توسط فرانسوی‌ها به الجزایر و توسط بریتانیایی‌ها به آفریقای جنوبی معرفی شدند. فرانسوا لاپورت، طبیعت‌شناس و کنسول در ملبورن، و فردیناند فون مولر از انجمن سازگاری با محیط زیست ویکتوریا، در انتقال بسیاری از گونه‌های گیاهی به خارج از استرالیا نقش داشتند. ریچارد اوون در صدر میز از جمله شرکت‌کنندگان بود و غذاها شامل یک اردک‌ماهی بزرگ، کبک آمریکایی، یک غاز جوان و یک گاومیش آفریقایی می‌شد. در این جلسه، میچل و دیگران اظهار داشتند که بسیاری از آن حیوانات عجیب و غریب می‌توانند در طبیعت وحشی بریتانیا زندگی کنند. | ## بخش 3: انجمن سازگاری | چند روز بعد، اوون در نامه‌ای به روزنامه تایمز، طعم گاو کوهی آفریقایی را ستود و از معرفی حیوانات به طبیعت حمایت کرد. یک سال بعد، دبیر انجمن، فرانک باکلند، طبیعت‌شناس محبوبی که به خاطر ذائقه‌اش به گوشت‌های عجیب و غریب شناخته شده بود، به «موفقیت» انجمن در معرفی طاووس، قرقاول معمولی، قوهای اروپایی، سارها و بزهای کوهی به استرالیا، از طریق تلاش‌های ادوارد ویلسون، اشاره کرد. سایر جوامع مشابه به سرعت در سراسر جهان، به ویژه در مستعمرات اروپایی در قاره آمریکا، استرالیا و نیوزیلند گسترش یافتند. در بسیاری از موارد، آنها هم به عنوان انجمن‌هایی برای مطالعه تاریخ طبیعی و هم برای بهبود میزان موفقیت گونه‌های معرفی شده وجود داشتند. در سال ۱۸۵۰، گنجشک‌های انگلیسی به آمریکا معرفی شدند و یوجین شیفلین در سال ۱۸۹۰ سارها را به آنجا معرفی کرد. استرالیا و نیوزیلند جذابیت جوامع سازگاری در مستعمرات، به ویژه استرالیا و نیوزیلند، این باور بود که جانوران محلی به نوعی ناقص یا فقیر هستند. همچنین یک عنصر نوستالژی در تمایل استعمارگران اروپایی برای دیدن گونه‌های آشنا وجود داشت. یک مهاجر استرالیایی، مارتین، در سال ۱۸۳۰ شکایت کرد که " درختان برگ‌های خود را حفظ کرده و پوست خود را در عوض، قوها سیاه‌پوست بودن، عقاب‌ها سفید، زنبورها بدون سوزن بودن، بعضی‌ها پستانداران جیب داشتند، دیگران تخم مرغ گذاشته شده، در تپه‌ها گرم تر بود.. جورج بنت در گفتگو با انجمن اشاره کرد که چگونه مهم است که چنین سازمانی داشته باشد که آزمایشات موفق را در خصوص انجام داده بود و نتایج آن با مرگش از دست رفته بود، نقل کرد. در بعضی موارد، نتایج فاجعه بار بود، مانند فاجعه اقتصادی و زیست‌محیطی از طریق معرفی خرگوش به استرالیا یا آپسوم به نیوزیلند. اثرات وحشتناک به سرعت احساس شد و یک قانون آزار خرگوش در سال ۱۸۷۶ در نیوزیلند تصویب شد. | ## جمع‌بندی | علیرغم هشدارهای آلفرد نیوتن و دیگران، شکارچیان معرفی شدند و هربرت گاتری اسمیت آن را به عنوان «محاول اصلاح یک اشتباه با یک جرم» اعلام کرد.