موضوع مقاله: جدایی پاناما از کلمبیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جدایی پاناما از کلمبیا | مقدمه: از زمان استقلال پاناما از اسپانیا در سال ۱۸۲۱، پاناما همزمان از اسپانیا اعلام استقلال کرد و از طریق قانون استقلال پاناما به کنفدراسیون کلمبیای بزرگ پیوست . | ## بخش 1: جدایی پاناما از کلمبیا | پاناما به دلیل دوری از دولت بوگوتا و فقدان ارتباط زمینی عملی با بقیه کلمبیای بزرگ ، همیشه ارتباط ضعیفی با بقیه کشور در جنوب داشت . در سال‌های ۱۸۴۰-۱۸۴۱، یک جمهوری مستقل کوتاه‌مدت به رهبری توماس دِ هِرِرا تأسیس شد . پس از پیوستن مجدد به کلمبیا پس از استقلال ۱۳ ماهه، این کشور همچنان به صورت استانی باقی ماند که شاهد شورش‌های مکرر، به ویژه بحران پاناما در سال ۱۸۸۵ بود که شاهد مداخله نیروی دریایی ایالات متحده و واکنش نیروی دریایی شیلی بود . در طول ساخت کانال پاناما ، تلاش‌های اولیه فرانسه برای ساخت یک کانال همسطح دریا در امتداد تنگه از طریق معاهده‌ای با کلمبیا تضمین شد؛ با این حال، هزینه‌های گزاف فرانسه منجر به رها کردن کانال به مدت یک دهه شد. در طول سال‌های مداخله، جدایی‌طلبان محلی از بی‌ثباتی سیاسی جنگ هزار روزه برای تحریک جدایی سیاسی از کلمبیا و تأسیس یک جمهوری مستقل استفاده کردند. هنگامی که ایالات متحده در پی تصاحب پروژه کانال بود، مجلس قانونگذاری کلمبیا معاهده پیشنهادی را رد کرد. پاناما با همکاری لابیست فرانسوی فیلیپ-ژان بونائو-واریلا و رئیس جمهور ایالات متحده تئودور روزولت ، استقلال خود را از کلمبیا اعلام کرد و در مورد معاهده‌ای مذاکره کرد که به ایالات متحده حق ساخت کانال را می‌داد . ایالات متحده اولین کشوری بود که استقلال جمهوری نوپا را به رسمیت شناخت و نیروی دریایی ایالات متحده را برای جلوگیری از بازپس‌گیری این قلمرو توسط کلمبیا در روزهای اولیه جمهوری جدید اعزام کرد. در ازای نقش ایالات متحده در دفاع از جمهوری و ساخت کانال، اجاره دائمی زمین‌های اطراف کانال، معروف به منطقه کانال پاناما ، به ایالات متحده اعطا شد که در سال ۱۹۹۹ تحت شرایط معاهدات توریخوس-کارتر به پاناما بازگردانده شد . پس از ایالات متحده، بسیاری از کشورهای دیگر به سرعت این جمهوری مستقل را به رسمیت شناختند، اگرچه کلمبیا در ابتدا از این کار خودداری کرد. کلمبیا سرانجام در سال ۱۹۰۹ استقلال پاناما را به رسمیت شناخت، پس از دریافت ۵۰۰۰۰۰ دلار از پاناما برای پوشش بدهی‌هایش در زمان استقلال. پیشینه مقدمه پس از استقلال از اسپانیا در ۲۸ نوامبر ۱۸۲۱، پاناما بخشی از جمهوری گران کلمبیا شد که شامل کلمبیا ، ونزوئلا ، پاناما و بیشتر اکوادور امروزی می‌شد . مبارزه سیاسی بین فدرالیست‌ها و مرکزگرایان که پس از استقلال از اسپانیا رخ داد، منجر به تغییر وضعیت اداری و قضایی پاناما شد. در دوران مرکزگرایی، پاناما به عنوان دپارتمان برزخ و در دوران فدرالیسم به عنوان ایالت مستقل پاناما تأسیس شد. بحران ۱۸۸۵ همچنین ببینید: بحران پاناما در سال ۱۸۸۵ پیمانی در سال ۱۸۴۶ بین کلمبیا و ایالات متحده، پیمان مالارینو-بیدلک ، ایالات متحده را متعهد کرد که در ازای حق ترانزیت در تنگه پاناما از طرف کلمبیا، «بی‌طرفی» خود را در پاناما حفظ کند. در مارس ۱۸۸۵، کلمبیا حضور نظامی خود در پاناما را کاهش داد و نیروهایی را برای مبارزه با شورشیان در استان‌های دیگر به آنجا اعزام کرد. با این حال، مطابق با تعهدات خود تحت پیمان ۱۸۴۶، فرمانده کشتی از مداخله در شورش خودداری کرد. جنگ هزار روزه جنگ هزار روزه (۱۸۹۹–۱۹۰۲) یکی از نبردهای مسلحانه متعدد بین احزاب لیبرال و محافظه‌کار بود که کلمبیا، از جمله پاناما، را در طول قرن نوزدهم ویران کرد. این جنگ داخلی جدید با امضای معاهدات نیرلاندیا (۲۴ اکتبر ۱۹۰۲) و یواس‌اس ویسکانسین (۲۱ نوامبر ۱۹۰۲) پایان یافت. با این حال، ویکتوریانو لورنزو، رهبر لیبرال‌ها، از پذیرش شرایط توافق‌نامه خودداری کرد و در ۱۵ مه ۱۹۰۳ اعدام شد. در ۲۵ ژوئیه ۱۹۰۳، دفتر مرکزی روزنامه پانامایی «ال لاپیز» به دستور فرمانده نظامی پاناما، ژنرال خوزه واسکز کوبو ، برادر وزیر جنگ وقت کلمبیا ، به تلافی انتشار مقاله‌ای مفصل که اعدام و اعتراضات در پاناما را روایت می‌کرد، مورد حمله قرار گرفت. این رویداد به اعتماد لیبرال‌های پانامایی به دولت محافظه‌کار مستقر در بوگوتا آسیب رساند و آنها بعداً به جنبش جدایی‌طلب پیوستند. در سال ۱۹۰۳، ایالات متحده و کلمبیا پیمان هی-هِران را برای نهایی کردن ساخت کانال پاناما امضا کردند ، اما این روند [ نیازمند توضیح ] به دلیل رد این اقدام (که دولت کلمبیا پیشنهاد داده بود) توسط کنگره کلمبیا در ۱۲ آگوست ۱۹۰۳، تکمیل نشد . جدایی‌طلبی همچنین ببینید: تاریخچه کانال پاناما شکل‌گیری جنبش تجزیه‌طلبی خوزه دومینگو د اوبالدیا، سیاستمدار پانامایی، برای فرمانداری تنگه پاناما انتخاب شد ، سمتی که قبلاً در اختیار داشت و مورد حمایت جنبش‌های جدایی‌طلب بود. سیاستمدار پانامایی دیگری به نام خوزه آگوستین آرانگو شروع به برنامه‌ریزی انقلاب و جدایی‌طلبی کرد. | ## بخش 2: جدایی پاناما از کلمبیا | جدایی‌طلبان به دلیل منفی‌نگری دولت کلمبیا می‌خواستند مستقیماً با ایالات متحده در مورد ساخت کانال پاناما مذاکره کنند. شبکه جدایی‌طلبان توسط آرانگو، دکتر مانوئل آمادور گوئررو ، ژنرال نیکانور د اوباریو ، ریکاردو آریاس ، فدریکو بوید ، کارلوس کنستانتینو آروزمنا ، توماس آریاس ، مانوئل اسپینوزا باتیستا و دیگران تشکیل شد. آمادور حمایت رهبران مهم لیبرال پاناما و یکی دیگر از فرماندهان نظامی، استبان هوئرتاس، را به دست آورد . در سپتامبر 1903، آمادور در ماه سپتامبر به نیویورک سفر کرد تا مشخص کند که ایالات متحده چگونه می‌تواند از جنبش جدایی‌طلبی حمایت کند. آمادور با مهندس فیلیپ بونائو-واریلا تماس گرفت و در سوئیتی در هتل والدورف-آستوریا در نیویورک با او ملاقات کرد. بونائو-واریلا برای توطئه‌گران یک چک 100000 دلاری نوشت تا بودجه شورش مجدد پاناما را تأمین کند. سپس بونائو-واریلا ترتیب ملاقات آمادور با تئودور روزولت، رئیس جمهور ایالات متحده ، را داد. روزولت با احتیاط از تأیید شورش خودداری کرد، اما به آمادور گفت که اگر جدایی‌طلبان پانامایی شورش کنند، ایالات متحده این را به عنوان یک تحول مثبت تلقی می‌کند و می‌توان روی آن حساب کرد که مطابق آن عمل کند. با این حال، او به آمادور هشدار داد که از خشونت پرهیز کند، زیرا مردم آمریکا استقلال به دست آمده از طریق خونریزی را به رسمیت نمی‌شناسند. آمادور که از حمایت ضمنی دولت ایالات متحده از گروهش مطمئن بود، برای اجرای نقشه به پاناما بازگشت. اعلام استقلال از کلمبیا جنبش جدایی‌طلب نوامبر ۱۹۰۳ را به عنوان تاریخ خود تعیین کرد. با این حال، شایعاتی در کلمبیا پخش شد، اما اطلاعات دریافتی توسط دولت کلمبیا نشان می‌داد که نیکاراگوئه قصد حمله به منطقه‌ای در شمال پاناما به نام کالوبورا را دارد . دولت نیروهایی از گردان تیرادورس را از بارانکیلا اعزام کرد و به فرمانده دستور داد تا وظایف فرماندار پاناما، خوزه دومینگو د اوبالدیا و ژنرال استبان هوئرتاس را که دولت به آنها اعتماد نداشت، به عهده بگیرد. نیروهای کلمبیایی که به پاناما اعزام شدند، سربازان وظیفه‌ای بودند که با عجله و آموزش کم جمع‌آوری شده بودند. در حالی که این سربازان وظیفه ممکن بود بتوانند شورشیان پانامایی را شکست دهند، اما نمی‌توانستند نیروهای ارتش ایالات متحده را که از شورشیان پانامایی حمایت می‌کردند، شکست دهند. ارتشی از سربازان وظیفه بهترین پاسخی بود که کلمبیایی‌ها می‌توانستند به آن پاسخ دهند، زیرا کلمبیا از جنگ داخلی بین لیبرال‌ها و محافظه‌کاران از اکتبر ۱۸۹۹ تا نوامبر ۱۹۰۲، معروف به "جنگ هزار روزه "، بهبود می‌یافت. ایالات متحده کاملاً از این شرایط آگاه بود و حتی آنها را در برنامه‌ریزی مداخله در پاناما گنجاند، زیرا ایالات متحده به عنوان داور بین دو طرف عمل کرد. پیمان صلحی که به "جنگ هزار روزه" پایان داد، در 21 نوامبر 1902 با کشتی جنگی یواس‌اس ویسکانسین امضا شد. در حالی که ایالات متحده در بندر بود، تیم‌های مهندسی را نیز به همراه هیئت صلح به پاناما آورد تا برنامه‌ریزی ساخت کانال را قبل از اینکه حتی حق ساخت کانال را به دست آورد، آغاز کنند. همه این عوامل منجر به این شد که کلمبیایی‌ها نتوانند شورش پاناما را سرکوب کنند و نیروهای ایالات متحده را که امروزه کشور مستقل پاناما را اشغال کرده‌اند، بیرون برانند. دولت کلمبیا ۵۰۰ نفر از اعضای گردان تیرادورس را با کشتی‌های رزم‌ناو کارتاخنا و کشتی تجاری الکساندر بیکسیو به کولون در ساحل دریای کارائیب اعزام کرد . این نیروها تحت فرماندهی ژنرال‌های خوان تووار و رامون آمایا بودند و با عجله از سربازان وظیفه با آموزش کم تشکیل شده بودند. ناو جنگی یو اس اس نشویل در 2 نوامبر 1903 در کولون پهلو گرفت و به بهانه پیمان مالارینو-بیدلک 1846 که ایالات متحده را ملزم به حفظ استفاده صلح‌آمیز از راه‌آهن پاناما می‌کرد، این پیمان را به کار گرفت. با انتشار خبر ورود قریب‌الوقوع نیروهای کلمبیایی، بسیاری از توطئه‌گران از این هدف دست کشیدند. آمادور، آرانگو و دیگر توطئه‌گران از ترس اینکه اگر دستگیر شوند اعدام خواهند شد، برای بحث در مورد وضعیت با هم ملاقات کردند. | ## بخش 3: جدایی پاناما از کلمبیا | آمادور با ناامیدی به خانه بازگشت و از ترس از دست دادن همه چیز، اما همسرش ماریا د لا اوسا با کمک دوستانش در راه‌آهن، نقشه‌ای برای جدا کردن ژنرال‌های کلمبیایی از سربازانشان کشید. او حدس زد که پس از جدا شدن و دستگیری افسران، می‌توان سربازان را برای بازگشت به خانه رشوه داد. پرسکات، معاون سرپرست، و جیمز شالر، سرپرست راه‌آهن پاناما، برای کمک به حمل و نقل ژنرال‌ها اقدام کرد و پس از جلب رضایت آنها، جدایی‌طلبان را فراخواند تا از این طرح حمایت کنند. شالر ژنرال‌ها را متقاعد کرد که بدون نیروهای خود به سمت پاناما سیتی حرکت کنند، در حالی که راه‌آهن در حال جمع‌آوری واگن‌های کافی برای نیروها بود. در آنجا، ژنرال‌های تووار و آمایا با مقامات راه‌آهن پاناما که با جنبش جدایی‌طلب همسو بودند، روبرو شدند. آنها تووار و کارکنان ارشدش را برای دیدن اوبالدیا سوار قطاری کردند که به سمت پاناما سیتی می‌رفت ، اما عبور تیرادورس‌ها را به تأخیر انداختند و آنها را بدون رهبر رها کردند. ژنرال هوئرتاس ، فرمانده گردان کلمبیا در پاناما، سرانجام دستور دستگیری تووار و دستیارانش را صادر کرد. با شنیدن خبر دستگیری‌ها در پاناما سیتی، تیرادورس‌ها در کولون، به فرماندهی سرهنگ الیسئو تورس ، نیروهای آمریکایی مستقر در محوطه راه‌آهن را محاصره کردند، قبل از اینکه آنها را متقاعد کنند که کولون را ترک کنند، زیرا ناو یو اس اس نشویل آنها را تهدید می‌کرد . این اغلب به عنوان نمونه‌ای کلاسیک از دوران دیپلماسی قایق‌های توپدار ذکر می‌شود . وقتی این طرح با موفقیت به پایان رسید، استقلال پاناما اعلام شد و شورای شهر تشکیل جلسه داد و تأسیس جمهوری پاناما را تأیید کرد . قایق توپدار کلمبیایی بوگوتا شب 3 نوامبر گلوله‌هایی را به سمت شهر پاناما شلیک کرد که باعث جراحات و زخمی شدن مرگبار وانگ کونگ یی از هونگ سانگ چین شد. برید ، رئیس شورای شهر پاناما ، عملاً رئیس جمهور پاناما شد و در ۴ نوامبر ۱۹۰۳ یک شورای دولتی موقت منصوب کرد که تا فوریه ۱۹۰۴ و تشکیل کنوانسیون ملی مؤسسان، کشور را اداره می‌کرد . این کنوانسیون مانوئل آمادور گوئررو را به عنوان اولین رئیس جمهور قانونی انتخاب کرد. خبر جدایی پاناما از کلمبیا تنها در ۶ نوامبر ۱۹۰۳ به دلیل مشکلی در کابل‌های زیردریایی به بوگوتا رسید . واکنش‌ها [ ویرایش منبع ] در ۱۳ نوامبر ۱۹۰۳، ایالات متحده رسماً جمهوری پاناما را به رسمیت شناخت (پس از آنکه در ۶ و ۷ نوامبر به طور غیررسمی آن را به رسمیت شناخته بود). در ۱۸ نوامبر ۱۹۰۳، جان هی، وزیر امور خارجه ایالات متحده ، و فیلیپ-ژان بونائو-واریلا، پیمان هی-بونائو-واریلا را امضا کردند . هیچ پانامایی این پیمان را امضا نکرد، اگرچه بونائو-واریلا به عنوان نماینده دیپلماتیک پاناما (نقشی که او از طریق کمک مالی به شورشیان به دست آورده بود) حضور داشت، اگرچه او هفده سال قبل از استقلال در پاناما زندگی نکرده بود و پس از آن هرگز به آنجا بازنگشت. سفیر کلمبیا در اکوادور، امیلیانو ایسازا، از وضعیت پاناما مطلع شد، اما برای جلوگیری از شورش در بوگوتا، دولت خود را مطلع نکرد. سپس دولت کلمبیا یک هیئت دیپلماتیک به پاناما فرستاد تا با پیشنهاد تصویب توسط سنای کلمبیا در صورت تجدیدنظر در پیمان هی -هران به جای پیمان هی-بونائو-واریلا، آنها را وادار به تجدیدنظر کند و همچنین پیشنهاد داد که شهر پاناما به پایتخت کلمبیا تبدیل شود. سپس کلمبیا هیئتی از سیاستمداران و چهره‌های سیاسی برجسته؛ ژنرال رافائل ریس ، پدرو نل اوسپینا ، خورخه هولگین و لوکاس کابایرو را فرستاد که با همان نماینده پاناما و کارلوس آنتونیو مندوزا ، نیکانور د اوباریو و آنتونیو زوبیتا ملاقات کردند ، اما به هیچ اجماعی نرسیدند. این امر باعث شد شیلی تلاش‌های زیادی برای جلوگیری از خرید جزایر گالاپاگوس توسط ایالات متحده یا ایجاد پایگاه دریایی شبیه گوانتانامو در آنجا انجام دهد. رئیس جمهور روزولت جمله معروفی دارد: «من تنگه را گرفتم، کانال را ساختم و سپس کنگره را نه برای بحث در مورد کانال، بلکه برای بحث در مورد خودم ترک کردم.» چندین حزب در ایالات متحده این اقدام را یک اقدام جنگی علیه کلمبیا نامیدند: نیویورک تایمز حمایت ایالات متحده از بونائو-واریلا را به عنوان «عملی از فتح کثیف» توصیف کرد. مانورهای ایالات متحده اغلب به عنوان نمونه کلاسیک دیپلماسی قایق توپدار ایالات متحده در آمریکای لاتین و بهترین نمونه از منظور روزولت از ضرب المثل قدیمی آفریقایی «نرم صحبت کن و یک چوب بزرگ در دست داشته باش [و] تا دوردست‌ها خواهی رفت» ذکر می‌شود. | ## جمع‌بندی | در سال ۱۹۲۱، کلمبیا و ایالات متحده پیمان تامسون-اوروتیا را امضا کردند که در آن ایالات متحده موافقت کرد ۲۵ میلیون دلار به کلمبیا بپردازد: ۵ میلیون دلار پس از تصویب و چهار پرداخت سالانه ۵ میلیون دلار، و به کلمبیا امتیازات ویژه‌ای در منطقه کانال اعطا کند.