موضوع مقاله: تازیانه‌زنان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # تازیانه‌زنان | مقدمه: بسیاری از برادری‌های توبه‌کار مسیحی دارای تازیانه‌زنانی هستند که هم در خلوت خانه‌هایشان و هم در دسته‌های عمومی خود را می‌زنند تا از گناهان توبه کنند و در آلام مسیح شریک شوند. | ## بخش 1: تازیانه‌زنان | در قرن چهاردهم، جنبشی در مسیحیت غربی به نام تازیانه‌زنی‌گری رواج یافت و پیروان آن «زدن پوست خود را به عنوان آیینی توبه‌آمیز در واکنش به جنگ، قحطی، طاعون و ترس ناشی از هزاره‌گرایی آغاز کردند.» اگرچه این جنبش رو به افول گذاشت، شیوه‌های توبه عمومی و ترویج صلح توسط تازیانه‌زنان در انجمن‌های توبه‌کار مسیحی، به‌ویژه کاتولیک رومی، تا امروز ادامه یافته است. تازیانه‌زنی (مذهبی) (از لاتین flagellare به معنای تازیانه زدن) در میان افراد متدین‌تر در دوران باستان رواجی نسبتاً گسترده داشت. این شیوه در سال ۱۲۶۰ به لطف نمونه رانیِرو فاسانی متبرک از پروجا — راهبی مقدس که پس از مشاهده ظهور مریم عذرا و سنت بوینیاته، آشکارا خود را شلاق زد — رواج یافت.«Raniero Fasani". این شیوه در سال ۱۲۶۰ به لطف نمونه رانیِرو فاسانی متبرک از پروجا رواج یافت، راهبی مقدس که پس از مشاهده ظهور مریم عذرا و سنت بوینیاته، که به او گفتند توبه از گناهان را موعظه کند و صلح برقرار سازد، آشکارا خود را شلاق زد. مسیحیت سنتی پایدار پیرامون آموزه ریاضت جسمانی پدیدآورده است که از خودداری، پوشیدن پیراهن مویین و زنجیر تا روزه‌داری و خودتازیانه‌زنی با نظم (ابزار توبه) را در بر می‌گیرد. کسانی که خودتازیانه‌زنی را تمرین می‌کنند ادعا دارند که گفته پولس رسول در کتاب مقدس «بدنم را رام می‌کنم» به شلاق زدن جسمانی خودخواسته اشاره دارد .Tierney, John. مارتین لوتر، مصلح پروتستان، در سال‌های اولیه‌اش به عنوان راهب اگوستینی در کنار دیگر اعمال زاهدانه خودتازیانه‌زنی می‌کرد (هرچند بعدها این شیوه‌ها را محکوم کرد). به همین ترتیب، نویسنده کلیسای کنگره‌گرایان سارا اوزبورن نیز خودتازیانه‌زنی را «برای یادآوری گناه مداوم، پستی و فرومایگی خود در چشمان خدا» تمرین می‌کرد. خودتازیانه‌زنی با ابزار کوچک تازیانه در میان اعضای جنبش تراکتاریانیسم در کلیسای انگلیکان «کاملاً رایج» شده بود. از نظر تاریخی، در قرن یازدهم، پیتر دامیان، راهبی از نظام سنت بندیکت در سنت کلیسای کاتولیک، آموخت که معنویت باید خود را در نظم جسمانی نشان دهد؛ او کسانی را که می‌خواستند از مسیح پیروی کنند تشویق کرد تا در مدت زمانی که برای خواندن چهل مزمور نیاز است خودتازیانه‌زنی کنند و در روزهای مقدس تقویم کلیسایی تعداد تازیانه‌ها را افزایش دهند. در سراسر تاریخ مسیحیت، ریاضت جسمانی که در آن لذت‌های جسمانی انکار می‌شود، به‌طور معمول توسط اعضای روحانیت، به‌ویژه در صومعه‌های مسیحی دنبال شده است؛ دومینیکوس لوریکاتوس در قرن یازدهم تمام مزامیرنامه را بیست بار در یک هفته تکرار کرد و هر مزمور را با صد ضربه تازیانه به پشتش همراه ساخت. وجه تمایز تازیانه‌زنان این بود که این خودآزاری را به شهرها و فضاهای عمومی دیگر به عنوان نمایش پرهیزکاری بردند. جنبش تازیانه‌زنی‌گری «فلاژلانتیسم» جنبشی در سده چهاردهم میلادی بود که از توبه‌کاران کلیسای کاتولیک تشکیل می‌شد. این جنبش به‌عنوان یک زیارت مسیحی آغاز شد و بعدها توسط کلیسای کاتولیک به‌عنوان بدعت دینی محکوم شد. گسترش در سده چهاردهم نخستین رویداد ثبت‌شده در پروجا در مرکز ایتالیا در سال ۱۲۵۹ روی داد — یک سال پس از خسارت شدید محصولات و قحطی در سراسر اروپا. رویدادهای دیگری در سال‌های ۱۲۹۶، ۱۳۳۳–۳۴ (کبوترها)، به‌ویژه در دوران مرگ سیاه (۱۳۴۹)، و ۱۳۹۹ ثبت شده‌اند. | ## بخش 2: تازیانه‌زنان | گروه‌های فلاژلان به‌صورت خودجوش در سراسر شمال اروپا و اروپای مرکزی در سال ۱۳۴۹ پدیدار شدند، از جمله در انگلستان. در ابتدا کلیسای کاتولیک فلاژلان‌ها را تحمل می‌کرد و برخی راهبان، درویشان و کشیشان در جنبش‌های اولیه شرکت می‌جستند. پاپ کلمنت ششم آنان را در فرمان پاپی مورخ ۲۰ اکتبر ۱۳۴۹ رسماً محکوم کرد و رهبران کلیسا را موظف به سرکوب فلاژلان‌ها نمود. این موضع در سال ۱۳۷۲ توسط پاپ گریگوری یازدهم تأیید شد که فلاژلان‌ها را با گروه‌های بدعت‌گذار دیگر، به‌ویژه Beghards، مرتبط دانست و به بازجویان دستور داد آنان را ریشه‌کن کنند. آنان به بدعت‌هایی از جمله تردید در ضرورت آیین‌های مقدس، انکار اقتدار کلیسایی عادی، و ادعای انجام معجزه متهم شدند. در سال ۱۳۹۲، فرقه‌ای از فلاژلان‌ها و Beghards متشکل از دهقانان در سراسر سوابیا و وورتسبورگ یافت شدند. بازجوی پاپ توبه موعظه و پیوستن به جنگ صلیبی علیه ترکان عثمانی را به‌عنوان کیفر تعیین کرد. تفتیش عقاید در سده پانزدهم علیه هرگونه احیای این جنبش فعال بود، اما اقدام علیه فلاژلان‌ها اغلب توسط شاهزادگان محلی صورت می‌گرفت. در سال ۱۴۱۴، ۸۰ تا ۹۰ پیرو کنراد اشمید (هزاره‌گرا) در تورینگن آلمان سوزانده شدند، حتی با اینکه از عقاید خود برگشته بودند. محاکماتی که در آن‌ها متهمان به‌عنوان فلاژلان محکوم شدند تا دهه ۱۴۸۰ نیز ثبت شده‌اند. رویه شلاق‌زنی در چارچوب کلیسای کاتولیک به‌عنوان شکلی پذیرفته‌شده از توبه ادامه یافت. حاکمانی چون کاترین مدیچی و هانری سوم فرانسه از فلاژلان‌ها حمایت کردند، اما هانری چهارم، پادشاه فرانسه آنان را ممنوع کرد. علت اصلی رویداد پروجا نامشخص است، اما به دنبال شیوع یک بیماری واگیر رخ داد و مورخان گزارش می‌دهند که چگونه شیدایی در میان تقریباً همه مردم شهر گسترش یافت. هزاران شهروند در دسته‌های بزرگ گرد آمدند و با خواندن سرود و حمل صلیب و پرچم در سراسر شهر راهپیمایی کردند و خود را شلاق می‌زدند. اما یک مورخ خاطرنشان کرد که هر کس در شلاق‌زنی شرکت نمی‌کرد متهم به همدستی با شیطان (کلی) می‌شد. دسته‌های مشابه در سراسر شمال ایتالیا با گروه‌هایی تا ده‌هزار نفر در مودنا، بولونیا، رجو نل امیلیا و پارما برگزار شد، هرچند برخی مقام‌های شهری از ورود دسته‌های فلاژلان خودداری کردند. | ## بخش 3: تازیانه‌زنان | جنبش مشابهی در سال ۱۳۹۹ بار دیگر در شمال ایتالیا به شکل جنبش توبه‌کاران سفیدپوش یا Bianchi پدیدار شد. در اوج خود، گروهی از بیش از ۱۵٬۰۰۰ پیرو در مودنا گرد آمدند و به سوی رم راهپیمایی کردند، اما جنبش به‌سرعت افول کرد وقتی یکی از رهبرانش به دستور بونیفاس نهم سوزانده شد. در آلمان و کشورهای پایین‌دست جنبش آلمان و کشورهای پایین‌دست، «برادران صلیب»، به‌ویژه خوب مستند شده است — آنان جامه‌های سفید می‌پوشیدند و در کمپین‌های ۳۳٫۵ روزه (هر روز به یک سال از زندگی عیسی اشاره داشت) در سراسر آلمان راهپیمایی می‌کردند و در هیچ مکانی بیش از یک روز توقف نمی‌کردند. آنان اردوگاه‌هایشان را در مزارع نزدیک شهرها برپا می‌کردند و مراسم خود را دو بار در روز برگزار می‌کردند. مراسم با خواندن نامه‌ای آغاز می‌شد که ادعا می‌شد توسط یک فرشته تحویل داده شده و فعالیت‌های فلاژلان‌ها را توجیه می‌کرد. سپس پیروان به زانو می‌افتادند و خود را شلاق می‌زدند، با دست آزادشان به گناهانشان اشاره می‌کردند و با آهنگ سرودهایی موسوم به Geisslerlieder به‌صورت ریتمیک به خود می‌زدند تا خون جاری شود. در ابتدا اعضا موظف بودند برای پیوستن از همسرانشان اجازه بگیرند و ثابت کنند که می‌توانند هزینه غذایشان را تأمین کنند. اما برخی شهرها متوجه شدند که فلاژلان‌ها گاهی طاعون را به شهرهایی که هنوز به آن مبتلا نشده بودند می‌آوردند. از این رو بعداً از ورود آنان جلوگیری شد و آنان با افزایش ریاضت جسمانی پاسخ دادند. کاتولیسیسم رومی دسته‌های مدرن تازیانه‌زنان کلاه‌دار همچنان از ویژگی‌های کشورهای مختلف مسیحی مدیترانه‌ای هستند، عمدتاً در ایتالیا، اسپانیا و برخی از مستعمرات سابق آنها مانند فیلیپین، که معمولاً هر سال در طول چله روزه برگزار می‌شوند و در هفته مقدس به اوج خود می‌رسند. برای مثال، در کومونه گواردیا سانفراموندی در کامپانیا، چنین دسته‌هایی هر هفت سال یک بار برگزار می‌شوند. در فیلیپین، برخی تازیانه‌زنی توبه‌آمیز انجام می‌دهند و خود را به‌طور موقت به صلیب می‌کشند، که گاهی برای وفای به panatà (نذر مقدس) در برابر خداوند است. هر دو آداب توسط کلیسای کاتولیک در فیلیپین به عنوان اعمال توبه غیرمتعارف تلقی می‌شوند که اسقف‌نشین آن بارها آنها را محکوم کرده است. لوس هرمانوس پنیتنتس (به انگلیسی: «برادران توبه‌کار») یک انجمن نیمه‌مخفی از تازیانه‌زنان در میان کاتولیک‌های رومی اسپانیایی‌تبار در ایالت‌های آمریکایی کلرادو و نیومکزیکو است. | ## جمع‌بندی | تازیانه‌زنی در سایر ادیان شیوه‌های مشابهی در سنت‌های غیرمسیحی وجود دارد، از جمله تازیانه‌زنی واقعی در میان برخی شیعیان که آن را در یادبود شهادت حسین بن علی انجام می‌دهند.