aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: حمد (موشاو اسرائیلی) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # حمد (موشاو اسرائیلی) | مقدمه: این روستا در نزدیکی اور یهودا واقع شده و از نظر اداری زیر نظر شورای منطقه‌ای سدوت دان قرار دارد. | ## بخش 1: حمد (موشاو اسرائیلی) | نام این موشاو سرواژهٔ عبارت عبری «حَیالیم مِشوحرَریم داتییم» به معنای «سربازان مذهبیِ ترخیص‌شده» است. حمد در سال ۱۹۵۰ میلادی توسط سربازان ترخیص‌شده از نیروهای دفاعی اسرائیل که مهاجرانی از چکسلواکی، لهستان و رومانی بودند بنیان‌گذاری شد. ساکنان در آغاز به کشاورزی می‌پرداختند، اما امروزه بخش بزرگی از زمین‌های موشاو به انبارها و ساختمان‌های صنعتی اجاره داده شده‌است. جغرافیا حمد در ارتفاع ۲۶ تا ۲۸ متری از سطح دریا، در جلگهٔ ساحلی پرجمعیت اسرائیل جای گرفته‌است. | ## بخش 2: حمد (موشاو اسرائیلی) | این موشاو در حدود ۹ کیلومتری ساحل دریای مدیترانه و نزدیک به ۹ کیلومتری جنوب شرقی مرکز تل‌آویو قرار دارد. حمد از راه جادهٔ محلی شمارهٔ ۴۱۲ به شبکهٔ حمل‌ونقل متصل است و بزرگراه شمارهٔ ۱ (تل‌آویو–اورشلیم) از جنوب آن می‌گذرد. پیشینه در سده‌های هجدهم و نوزدهم میلادی، این سرزمین بخشی از ناحیهٔ (زیربخش) لد بود که گستره‌ای از شهر کنونی مودیعین-مکابیم-ریعوت در جنوب تا شهر العاد در شمال و از دامنه‌های شرقی تا حومهٔ یافا در غرب را دربرمی‌گرفت. در این منطقه نزدیک به ۲۰ روستا با هزاران ساکن وجود داشت که ده‌ها هزار هکتار زمین کشاورزی حاصلخیز در اختیار داشتند. | ## بخش 3: حمد (موشاو اسرائیلی) | موشاو حمد در سال ۱۹۵۰ میلادی توسط گروهی متشکل از نزدیک به ۱۲۰ سرباز مذهبی ترخیص‌شده از نیروهای دفاعی اسرائیل بنیان‌گذاری شد. این سربازان مهاجرانی از چکسلواکی، لهستان و رومانی بودند که در جنگ ۱۹۴۸–۱۹۴۹ شرکت کرده بودند. نام موشاو سرواژهٔ عبارت عبری «» (حَیالیم مِشوحرَریم داتییم) به معنای «سربازان مذهبی ترخیص‌شده» است. ساکنان در آغاز به کشاورزی می‌پرداختند، اما امروزه بیشتر آن‌ها برای کار به بیرون از روستا رفت‌وآمد می‌کنند و بخش بزرگی از زمین‌های موشاو به انبارها و ساختمان‌های صنعتی اجاره داده شده‌است. | ## جمع‌بندی | در موشاو دو مدرسهٔ دینی یهودی (یشیوا) به نام‌های «مئور ییتسحاک» و «حمدات شلومو» فعال است.
موضوع مقاله: حلص | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # حلص | مقدمه: این روستا میان شهرهای اشکلون، کریات گت و سدروت واقع شده و در حوزه اداری شورای منطقه‌ای حوف اشکلون قرار دارد. | ## بخش 1: حلص | حلص در ارتفاع ۸۲ متری از سطح دریا در جلگه ساحلی و در ناحیه شفلا و نزدیک لبه شمالی بیابان نقب جای گرفته‌است. این روستا نزدیک به ۱۴ کیلومتر از ساحل دریای مدیترانه و حدود ۱۳ کیلومتر در جنوب شرقی اشکلون فاصله دارد. حلص در سال ۱۹۵۰ به دست مهاجران یمنی بنیان‌گذاری شد و نامش برگرفته از حلص فلطی، یکی از جنگاوران داوود پادشاه در کتاب مقدس است. این روستا به سبب میدان نفتی حلص شهرت یافت که نخستین چاه نفت موفق در اسرائیل در آن حفر شد و بهره‌برداری از آن در سال ۱۹۵۵ آغاز گردید. پیشینه موشاو حلص در سال ۱۹۵۰ نخست به‌صورت اردوگاه موقت (معبره) توسط مهاجران یهودی از یمن بنیان‌گذاری شد. | ## بخش 2: حلص | نام روستا از حلص فلطی، یکی از جنگاوران داوود پادشاه (سموئیل دوم ۲۳:۲۶) گرفته شده‌است. این روستا بر زمین‌های متعلق به روستای فلسطینی بریر و نزدیک به روستاهای خولیقات و کوکبه بنا شد که در جریان جنگ ۱۹۴۸ تخلیه شده بودند. در نوامبر ۱۹۵۰، ۹۲ خانواده در اردوگاه موقت ساکن بودند که از شرایط نامساعد آب‌وهوایی آسیب شدیدی دیدند؛ طوفان آلاچیق‌ها را ویران و چادرها را پاره کرد. در جنوب شرقی روستا وادی نحال بروُر جریان دارد و وادی نحال حلص از کنار شمال غربی روستا به آن می‌پیوندد. روستا از راه جاده محلی شماره ۳۵۲ به شبکه ترابری متصل است که در غرب روستا با جاده محلی شماره ۲۳۲ تقاطع دارد. | ## بخش 3: حلص | این رویداد موجی از شادمانی در کشور نوپای اسرائیل برانگیخت و سرودهایی دربارهٔ آن سروده شد؛ از جمله «شیر هَنِفت» (سرود نفت) از دان بلیتنتال و «نفت زورِم بِخولیقات» (نفت در خولیقات جاری است) از شلمه وایسفیش. نخستین محموله نفت استخراج‌شده به‌صورت رسمی به دوو یوسف، سیاستمدار اسرائیلی، اهدا شد. این میدان تنها میدان نفتی بازرگانی در اسرائیل بود و روزانه نزدیک به ۱۰۰ بشکه نفت تولید می‌کرد. شرکت‌های اَوِنیو گروپ و تامکو اِنرجی بهره‌برداری از میدان نفتی حلص را از سر گرفتند و مجموعاً بیش از ۳٬۲۰۰ بشکه نفت از ژوئن ۲۰۱۱ استخراج کردند. با این حال، شرکت تامکو اِنرجی در ۱۱ فوریه ۲۰۰۹ به دلیل مشکلات قراردادی مربوط به تأمین مالی عملیات میدان نفتی، سهام خود را معلق کرد. | ## جمع‌بندی | جمعیت بر پایه داده‌های سال ۲۰۱۴، جمعیت حلص ۴۶۰ نفر بود و اکثریت مطلق ساکنان آن یهودی بودند.
موضوع مقاله: گونن (کیبوتص اسرائیلی) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # گونن (کیبوتص اسرائیلی) | مقدمه: این کیبوتص در منطقهٔ انگشت جلیل و در نزدیکی کریات‌شمونا قرار دارد و از نظر اداری در حوزهٔ صلاحیت شورای منطقه‌ای جلیل بالا جای می‌گیرد. | ## بخش 1: گونن (کیبوتص اسرائیلی) | گونن در ۱۳ اوت ۱۹۵۱ به‌عنوان یک شهرک ناحال بنیان‌گذاری شد و نخستین شهرک ناحال بود که به کنترل غیرنظامی درآمد. نام این کیبوتص از کتاب‌های پادشاهان گرفته شده و نمادی از جایگاه راهبردی آن در نزدیکی مرز اسرائیل و سوریه پیش از جنگ شش‌روزه است. | ## بخش 2: گونن (کیبوتص اسرائیلی) | این شهرک بر زمین روستای غرابهٔ فلسطینی بنا شد که ساکنان آن در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل آواره شده بودند. یک سال پس از تأسیس، گروهی از پیشاهنگان عبری مدیریت غیرنظامی کیبوتص را بر عهده گرفتند و گونن به نخستین شهرک ناحالی تبدیل شد که به کنترل غیرنظامی درآمد. | ## بخش 3: گونن (کیبوتص اسرائیلی) | نام کیبوتص از کتاب‌های پادشاهان برگرفته شده و نمادی از جایگاه راهبردی شهرک و نزدیکی آن به مرز اسرائیل و سوریه پیش از جنگ شش‌روزه است؛ مرزی که بر پایهٔ توافقنامه‌های آتش‌بس ۱۹۴۹ تعیین شده بود. در دورهٔ ۱۹۴۹ تا ۱۹۶۷ محدودهٔ اطراف این روستا بارها صحنهٔ درگیری‌های نظامی با ارتش سوریه بود. | ## جمع‌بندی | اقتصاد اقتصاد گونن بر پایهٔ کشاورزی استوار است و دربرمی‌گیرد کشت ذرت، مرکبات و پرورش گاو.
موضوع مقاله: ادنبه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ادنبه | مقدمه: ادنبه روستایی فلسطینی در بخش جنوبی بخش رمله بود که در سال ۱۹۴۸ میلادی در جریان جنگ اعراب و اسرائیل تخلیه شد. | ## بخش 1: ادنبه | این روستا در نزدیک به ۲۲ کیلومتری جنوب رمله و در حدود ۲ کیلومتری شمال شرقی کفار مناحم در ارتفاع ۱۵۰ متری از سطح دریا قرار داشت. جمعیت روستا در هنگام تخلیه ۵۶۸ نفر بود و زمین‌های آن اکنون در اختیار شهرک کفار مناحم است. ادنبه احتمالاً بر روی ویرانه‌های سکونتگاه روم باستان به نام «دانوبا» ساخته شده بود. پس از تخلیه، محوطه روستا و زمین‌های پیرامون آن به چراگاه و جنگل تبدیل شد و بخش بزرگی از آن با بولدوزر تسطیح گردید. 382 دوره عثمانی در سال ۱۵۱۷ میلادی، روستا همراه با سراسر سرزمین فلسطین به امپراتوری عثمانی ملحق شد. در سال ۱۵۹۶ نام آن به صورت «دنبا» در دفترهای مالیاتی ثبت شد و در ناحیه غزه از لوای غزه جای داشت. در آن زمان ۳۶ خانوار با جمعیتی برآوردی ۱۹۸ نفر در روستا زندگی می‌کردند که همگی مسلمان بودند. | ## بخش 2: ادنبه | 118 در سال ۱۸۶۳ ویکتور گرن روستا را بر روی تپه‌ای کوتاه و با جمعیتی ۶۰۰ نفری توصیف کرد. او همچنین از چاه آبی که با سنگ‌های کهن ساخته شده بود و باغ‌های زیتونی که روستا را دربر گرفته بودند یاد کرد.Guérin, 1869, pp. 88–89 فهرست روستاهای عثمانی در نزدیک به سال ۱۸۷۰ جمعیت روستا (با نام «الدنوبه») را ۲۶۵ نفر در ۷۴ خانه گزارش کرده بود، هرچند شمارش جمعیت تنها مردان را دربر می‌گرفت.Socin, 1879, p. 21 در سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین این رقم به ۳۴۵ نفر افزایش یافت که همه مسلمان بودند و در ۸۷ خانه زندگی می‌کردند.Mills, 1932, p. بر پایه آمار سال ۱۹۴۵ جمعیت روستا ۴۹۰ نفر و همگی مسلمان بودند و مساحت کل زمین‌های آن ۸٬۱۰۳ دونوم بود. در ۲۸ ژوئیه ۱۹۳۷ موشاو در چارچوب سکونتگاه‌های «حوما و میگدال» بازسازی شد اما دوام نیاورد. در ۶ دسامبر ۱۹۳۹ کیبوتص «کفار مناحم» با بنیان‌گذاران جدید در همان مکان تأسیس شد. | ## بخش 3: ادنبه | سال ۱۹۴۸ و پیامدها در آغاز ماه ژوئیه ۱۹۴۸ بیشتر ساکنان ادنبه همراه با اکثر عرب‌های منطقه پس از سقوط روستای بزرگ همجوار تل الصافی از روستای خود گریختند. در ۱۶ ژوئیه ۱۹۴۸ در جریان عملیات «آن-فار» ستاد فرماندهی تیپ ۸۴ گیواتی به ستاد کل/عملیات اطلاع داد: «نیروهای ما وارد روستاهای قزازه، خیمه، جلیا، ادنبه و مغلس شده‌اند، ساکنان را بیرون رانده‌اند و شماری از خانه‌ها را منفجر و آتش زده‌اند. شهرک کفار مناحم که در سال ۱۹۳۷ تأسیس شد در حدود ۲ کیلومتر جنوب غربی محوطه روستا قرار دارد. همچنین شهرک «حروفیت» در اوایل دهه ۱۹۵۰ در حدود یک کیلومتری غرب محوطه روستا برپا شد و به عنوان اردوگاه موقت مهاجران یهودی به کار رفت اما دیگر مسکونی نیست. وضعیت کنونی مورخ فلسطینی ولید خالدی در سال ۱۹۹۲ بازمانده‌های ادنبه را چنین توصیف کرد: «محوطه و زمین‌های پیرامون آن به چراگاه و جنگل تبدیل شده‌اند. | ## جمع‌بندی | غارهای طبیعی با ورودی‌های مصنوعی قوسی‌شکل در لبه غربی بالایی محوطه دیده می‌شوند.» ویرانه‌های بخش مسکونی روستا بر فراز تپه‌ای در جنوب جاده ۳۸۳ در نزدیکی «جنگل حروفیت» جای دارد.
موضوع مقاله: هربیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # هربیا | مقدمه: هربیا روستایی عرب فلسطینی در بخش غزه بود که در فاصله نزدیک به ۱۴ کیلومتری شمال شرقی غزه در جنوب دشت ساحلی سرزمین فلسطین قرار داشت. | ## بخش 1: هربیا | این روستا در ۲۵ متری بالاتر از سطح دریا و پشت تپه‌های شنی ساحل دریای مدیترانه واقع بود و زمین‌های کشاورزی‌اش میان تپه‌های ماسه‌ای گسترده شده بود که به آن سیمای یک واحه می‌بخشید. هربیا در جایی قرار داشت که نبرد لافوربی در سال ۱۲۴۴ میلادی میان صلیبیون و ایوبیان رخ داد. بر پایه آمار سال ۱۹۴۵ مساحت کل زمین‌های روستا ۲۲٬۳۱۲ دونوم (نزدیک به ۲۲٫۳ کیلومتر مربع) بود. 137 پیشینه پیش از تاریخ و عصر مفرغ کاوش‌های باستان‌شناختی در منطقه هربیا آثاری از هزاره هفتم پیش از میلاد را آشکار کرده‌اند که شاید نشان‌دهنده یک فرهنگ نوسنگی ویژه به نام فرهنگ نیزانیم باشد. 101 دوره صلیبیون هربیا در دوره پادشاهی صلیبی اورشلیم با نام «لافوربی» شناخته می‌شد. در سال ۱۲۲۶ میلادی، جغرافی‌دان سوری یاقوت حموی آن را «فربیا» یا «فربایا» نامید و نوشت که در حوزه اداری عسقلان قرار دارد.le Strange, 1890, p. 440 در سال ۱۲۴۴ میلادی نبردی سرنوشت‌ساز به نام نبرد لافوربی میان صلیبیون و ایوبیان در این مکان رخ داد که به پیروزی قاطع ایوبیان انجامید. | ## بخش 2: هربیا | مورخان این نبرد را از نظر اهمیت راهبردی تنها پس از نبرد حطین در سال ۱۱۸۷ می‌دانند. 251 دوره عثمانی هربیا در سال ۱۵۱۷ میلادی همراه با سراسر فلسطین به امپراتوری عثمانی ضمیمه شد. بر پایه دفتر مالیاتی سال ۱۵۹۶ عثمانی، این روستا در ناحیه (نهیه) غزه از لوای غزه قرار داشت و ۱۶۰ خانوار و ۱۵ مرد مجرد (در مجموع نزدیک به ۹۶۰ تن) جمعیت داشت که همگی مسلمان بودند. ساکنان مالیات ثابتی به نرخ ۳۳٫۳ درصد بر فراورده‌هایی چون گندم، جو، انگور، میوه و پنبه می‌پرداختند که جمع آن ۳۵٬۵۰۰ آقچه بود. 101 در سده‌های هفدهم و هجدهم میلادی سکونت در منطقه به علت تاخت‌وتاز کوچ‌نشینان کاهش یافت. ساکنان روستاهای متروک به جاهای دیگر کوچیدند ولی زمین‌ها همچنان از سوی روستاهای همسایه کشت می‌شد. 118 فهرست روستاهای عثمانی در سال ۱۸۷۰ نشان می‌دهد که «هربیجا» ۵۸ خانه و جمعیت مردانه ۲۰۶ نفر داشته‌است.Socin, 1879, p. | ## بخش 3: هربیا | 130 در اواخر سده نوزدهم هربیا نقشه‌ای مستطیل‌شکل داشت، هرچند برخی خانه‌های خشت‌خامی آن پراکنده در میان باغ‌ها بودند. 44 در سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین جمعیت به ۱٬۵۲۰ تن افزایش یافت؛ ۱٬۵۱۰ مسلمان و ۱۰ مسیحی در ۲۳۴ خانه.Mills, 1932, p. جنگ ۱۹۴۸ هربیا در اکتبر ۱۹۴۸ در جریان عملیات یوآو هدف بمباران هوایی قرار گرفت (۱۵ تا ۱۶ اکتبر). حمله زمینی برنامه‌ریزی‌شده پس از آگاهی نیروهای اسرائیلی از حضور نیروی بزرگ ارتش مصر در روستا لغو شد. والید خالدی حدس می‌زند که روستا در اوایل نوامبر، اندکی پس از اشغال عسقلان به دست اسرائیل افتاده باشد. کیبوتص زیکیم در سال ۱۹۴۹ و کیبوتص کارمیا در سال ۱۹۵۰ بر زمین‌های روستا بنیان‌گذاری شدند. | ## جمع‌بندی | بر پایه گزارش والید خالدی در سال ۱۹۹۲، تنها مسجد روستا — که به انبار تبدیل شده بود — و یک ساختمان مسکونی از گذشته بر جای مانده بودند و محوطه را کاکتوس، بابونه، بوته‌ها و درختان چنار پوشانده بود.
موضوع مقاله: کفار هانگید | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کفار هانگید | مقدمه: این روستا در دشت ساحلی اسرائیل در نزدیک به ۲۰ کیلومتری جنوب تل‌آویو و شمال یبنه جای دارد و در حوزهٔ اداری شورای منطقه‌ای گن راوه قرار می‌گیرد. | ## بخش 1: کفار هانگید | کفار هانگید در سال ۱۹۴۹ به دست مهاجران یهودی بلغاری بنیان نهاده شد و نام آن از شموئل هانگید، دانشمند، فرمانده نظامی، دولتمرد و شاعر یهودی سدهٔ یازدهم میلادی در اسپانیا گرفته شده‌است. جغرافیا کفار هانگید در ارتفاع ۱۸ متری از سطح دریا در دشت ساحلی پرجمعیت و کشاورزی اسرائیل واقع شده‌است. این روستا در نزدیکی بخش پایین‌دست رود سورک و در فاصلهٔ ۶ کیلومتری از ساحل دریای مدیترانه قرار دارد. پیشینه موشاو کفار هانگید در آغاز سال ۱۹۴۹ به دست مهاجرانی از بلغارستان بنیان نهاده شد که در چارچوب علیا به سرزمین فلسطین آمده بودند. | ## بخش 2: کفار هانگید | در اکتبر ۱۹۴۹ بیشتر ساکنان تصمیم گرفتند خانه‌های روستای عربی را ترک کنند و با کمک آژانس یهودی، روستای نوینی به نام کفار هانگید در نزدیک به ۲ کیلومتری غرب القبیبه بسازند. نام روستا به افتخار شموئل هانگید ، فرمانده نظامی، دولتمرد و شاعر یهودی دوران شکوفایی یهودیان اسپانیا در سدهٔ یازدهم میلادی برگزیده شد. اختلاف نظر دربارهٔ زمین دربارهٔ زمینی که موشاو بر آن بنا شده میان پژوهشگران اختلاف نظر وجود دارد. بر پایهٔ نوشتهٔ بنی موریس، موشاو در نزدیکی زمین‌های روستای تخلیه‌شدهٔ فلسطینی القبیبه پایه‌گذاری شده‌است. | ## بخش 3: کفار هانگید | اما ولید خالدی می‌نویسد که کفار هانگید تنها در نزدیکی محل القبیبه قرار دارد و در واقع بر زمین‌هایی ساخته شده که به یبنا تعلق داشته‌است. بسیاری از ساکنان کشاورزی را رها کردند و در بخش بزرگی از مزارع، انبارها، دفترها و کارگاه‌های صنعتی برپا شد. | ## جمع‌بندی | بر پایهٔ داده‌های سال ۲۰۱۴، جمعیت روستا ۱۲۱۹ نفر بوده که بیشتر آن‌ها یهودی بوده‌اند.
موضوع مقاله: عسلین | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # عسلین | مقدمه: این روستا ۳۰۲ نفر جمعیت داشت و در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل از سکنه تخلیه شد. | ## بخش 1: عسلین | نیروهای اسرائیلی، احتمالاً از گردان چهارم تیپ هارئیل، در ۱۸ ژوئیه ۱۹۴۸ در جریان عملیات دنی روستا را تصرف کردند و ساکنان آن ناگزیر به ترک خانه‌های خود شدند. عسلین در منطقه‌ای ناهموار در دامنه‌های باختری کوه‌های اورشلیم واقع بود و در حدود ۳۰۰ متر بالاتر از سطح دریا ارتفاع داشت. پیشینه دوره عثمانی در سال ۱۵۹۶ میلادی، عسلین با نام «اسلیت» در دفترهای مالیاتی امپراتوری عثمانی ثبت شده بود و به ناحیه رمله از لوای یافا تعلق داشت. | ## بخش 2: عسلین | روستا ۱۴ خانوار مسلمان با جمعیت تخمینی ۷۷ نفر داشت که مالیاتی ثابت به نرخ ۲۵ درصد بر فراورده‌های کشاورزی شامل گندم، جو و بز یا کندوهای عسل می‌پرداختند؛ مجموع مالیات ۴٬۷۰۰ آقچه بود. 152 جنگ ۱۹۴۸ و پس از آن عسلین به همراه چهار روستای دیگر در ۱۷ تا ۱۸ ژوئیه ۱۹۴۸ در جریان عملیات دنی به دست تیپ هارئیل اسرائیل افتاد. این روستاها از آوریل ۱۹۴۸ در خط مقدم بودند و بیشتر ساکنان آن‌ها پیش‌تر منطقه را ترک کرده بودند. | ## بخش 3: عسلین | بسیاری از کسانی که مانده بودند هنگام حمله نیروهای اسرائیلی گریختند و اندک ساکنان باقی‌مانده اخراج شدند. بر پایه گزارش تیپ هارئیل از یومیه عملیات دنی، بامداد ۱۸ ژوئیه گروهانی از گردان چهارم از صرعه بیرون آمد و روستاهای عسلین و ایشوع را تقریباً بدون مقاومت تصرف کرد و سپس به سوی جنوب پیش رفت. | ## جمع‌بندی | ولید خالدی در سال ۱۹۹۲ محل روستا را چنین توصیف کرده‌است: موشاو اشتهول که در سال ۱۹۴۹ بنیان نهاده شد، بر زمین‌های عسلین و روستای همسایه ایشوع ساخته شده‌است.
موضوع مقاله: کفار هاریف | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کفار هاریف | مقدمه: این روستا در مرز شفله و دشت ساحلی اسرائیل و در نزدیک به ۲ کیلومتری شمال شرقی کریات ملاخی جای دارد و بزرگ‌ترین آبادی زیر نظر شورای منطقه‌ای یوآو به‌شمار می‌رود. | ## بخش 1: کفار هاریف | نام این موشاو برگرفته از لقب اسحاق الفاسی، از بزرگ‌ترین فقیهان یهودی سده‌های میانه است که در شهر فاس مراکش می‌زیست. نهر هاریف که نام آن از این آبادی گرفته شده در خاور روستا جریان دارد و در پیرامون آن چند چاه کهن وجود دارد. بیشتر ساکنان امروزی در بیرون از روستا کار می‌کنند، هرچند شماری از آنان همچنان به کشاورزی می‌پردازند. این روستا در ۱۶ کیلومتری ساحل دریای مدیترانه، نزدیک به ۳۷ کیلومتری جنوب‌جنوب‌شرقی مرکز تل‌آویو و حدود ۴۲ کیلومتری باختر بخش تاریخی اورشلیم قرار دارد. در شرق روستا خط آهن تل‌آویو به بئرشبع می‌گذرد و ایستگاه راه‌آهن کریات ملاخی–یوآو در زمین‌های این آبادی و در کنار بزرگراه شمارهٔ ۶ (بزرگراه ترانس‌اسرائیل) ساخته شده‌است. بنیان‌گذاران موشاو، یهودیان مرفه صهیونیست از مراکش بودند که مزرعه‌های خود را خریداری کردند و از شرایط سکونتی بهتری بهره‌مند شدند. این موشاو به بخش «هَمَعَماد هَبِینونی» (جایگاه میانی) پیوست؛ گروهی از موشاوها که ساکنانشان هزینهٔ اقتصاد و مزرعه‌ای را که می‌ساختند خود می‌پرداختند، برخلاف بیشتر موشاوها که دارایی‌شان را رایگان از دولت دریافت می‌کردند. | ## بخش 2: کفار هاریف | با گذشت زمان بیشتر مهاجران نخستین از شمال آفریقا روستا را ترک کردند، زیرا پیوندی با شیوهٔ زندگی کشاورزی نداشتند. جای آنان را مهاجران یهودی از لهستان و روسیه گرفتند که بیشترشان بازماندگان هولوکاست بودند. برخی از آنان در سن نسبتاً بالایی و بدون دانش کشاورزی به روستا آمدند، اما با وجود سختی و کمبود امکانات، بیشترشان طی چند سال مزرعه‌های آبادی پدیدآوردند. بحران‌های اقتصادی دههٔ ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ ساکنان را وادار کرد تا برای رویارویی با کاهش سودآوری کشاورزی چاره‌اندیشی کنند. از این رو نزدیک به ۹۰ درصد مزرعه‌ها در تعاونی «رام» گرد هم آمدند و به‌صورت «یک مزرعهٔ بزرگ واحد» عمل کردند تا در ابزار کشاورزی و نیروی کار صرفه‌جویی شود. سدهٔ بیست‌ویکم شمار ساکنان روستا رو به افزایش است، زیرا سرشت اجتماعی، جای‌گیری جذاب و چشم‌انداز زیبای موشاو خانواده‌های جوان را به خود جلب می‌کند. در سال ۱۹۹۸ بخش گسترش‌یافته‌ای در خاور موشاو ساخته شد که شمار ساکنان را دوبرابر کرد. | ## بخش 3: کفار هاریف | ساکنان موشاو به نگهداشت زیست‌بوم اهمیت بسیاری می‌دهند: همهٔ گیاهان کاشته‌شده کم‌آب‌بر هستند، کشتزارها با پساب آبیاری می‌شوند و سامانهٔ کاهش مصرف برق برای روشنایی همگانی نصب شده‌است. کشاورزی بیشتر ساکنان امروزی در بیرون از روستا کار می‌کنند، اما شماری همچنان اقتصاد کشاورزی خود را نگاه داشته‌اند. شاخه‌های اصلی کشاورزی دربرگیرندهٔ باغ‌های میوه، تاکستان، مرکبات، کشت آبی، پرورش گل و مرغداری است. نهادهای آموزشی و فرهنگی در روستا نهادهای گوناگونی از جمله کودکستان، مهدکودک و کانون نوجوانان (وابسته به جنبش اتحادیه کشاورزی) وجود دارد. افزون بر این، تالار اجتماعات، درمانگاه، کنیسه، فروشگاه تعاونی، کتابخانه، زمین‌های ورزشی و زمین بازی کودکان نیز در موشاو ساخته شده‌است. | ## جمع‌بندی | جمعیت بر پایهٔ داده‌های سال ۲۰۱۴، شمار ساکنان کفار هاریف ۸۲۰ تن بود و جمعیت آن در آن سال ۰٫۹ درصد رشد داشت.
موضوع مقاله: کفار واربورگ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کفار واربورگ | مقدمه: این موشاو در نزدیکی کریات ملاخی قرار دارد و دارای ۹۸ مزرعه با مساحتی در حدود ۶۰۰۰ دونوم است. | ## بخش 1: کفار واربورگ | کفار واربورگ از نظر اداری زیر نظر شورای منطقه‌ای بیر توفیا قرار می‌گیرد و عضو جنبش موشاویم است. این شهرک در حدود ۴۰ کیلومتری جنوب تل‌آویو و در کنار بزرگراه شماره ۳ واقع شده‌است. نام این موشاو به افتخار فلیکس واربرگ، از رهبران برجسته جامعه یهودی ایالات متحده آمریکا و از بنیان‌گذاران کمیته مشترک توزیع آمریکایی یهودی، انتخاب شده‌است. | ## بخش 2: کفار واربورگ | ساکنان موشاو از کشاورزی شامل پرورش میوه، سبزیجات، گل و نیز دامداری و مرغداری امرار معاش می‌کنند. نام آن به افتخار فلیکس واربرگ، بازرگان یهودی آمریکایی با ریشه آلمانی و از بنیان‌گذاران کمیته مشترک توزیع آمریکایی یهودی انتخاب شد. در اوایل دهه ۱۹۵۰ پس از آنکه جمعیت کفار واربورگ دو برابر شد، یک تالار فرهنگی با سالنی ۸۸۰ نفره در تقاطع سه خیابان اصلی شهرک ساخته شد. | ## بخش 3: کفار واربورگ | جغرافیا کفار واربورگ در بخش جنوبی-مرکزی اسرائیل واقع شده و از نظر جغرافیایی در مجاورت شهر کریات ملاخی قرار دارد. | ## جمع‌بندی | این موشاو دارای ۹۸ مزرعه با مساحتی نزدیک به ۶ کیلومتر مربع (۶۰۰۰ دونوم) است و در حوزه مدیریت شورای منطقه‌ای بیر توفیا قرار می‌گیرد.
موضوع مقاله: کفار تسوی سیترین | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کفار تسوی سیترین | مقدمه: کفار تسوی سیترین (، به معنی «دهکده تسوی سیترین») که با نام بیت تسوی (، به معنی «خانه تسوی») نیز شناخته می‌شود، یک مجتمع آموزشی فنی و روستا در شمال اسرائیل است. | ## بخش 1: کفار تسوی سیترین | این روستا در نزدیکی بزرگراه ۴ واقع شده و در حوزه اداری شورای منطقه‌ای هوف هاکارمل قرار دارد. کفار تسوی سیترین در سال ۱۹۵۳ به‌عنوان یک مدرسه حرفه‌ای دینی بنیان‌گذاری شد و نام خود را از تسوی سیترین، از رهبران جنبش هپوعل همیزراحی در ایالات متحده آمریکا گرفت. این روستا در ارتفاع ۴۲ متری از سطح دریا در مرز دشت ساحلی و دامنه‌های جنگلی رشته‌کوه کرمل جای دارد و نزدیک به ۳ کیلومتر از ساحل دریای مدیترانه فاصله دارد. جغرافیا کفار تسوی سیترین در استان حیفا و در دشت ساحلی شمال اسرائیل قرار گرفته‌است. ارتفاع روستا از سطح دریا ۴۲ متر است و در مرز میان دشت ساحلی پرجمعیت و دامنه‌های جنگلی کوه کرمل واقع شده‌است. این روستا در حدود ۷۳ کیلومتری شمال‌شمال‌شرقی مرکز تل‌آویو، نزدیک به ۱۰ کیلومتری جنوب مرکز حیفا و ۴ کیلومتری جنوب شهر تیرات کرمل جای دارد. | ## بخش 2: کفار تسوی سیترین | روستا از راه بزرگراه ۴ به شبکه حمل‌ونقل متصل است و از جنوب آن جاده محلی شماره ۷۲۱ به سمت دامنه‌های کرمل و روستای بیت اورن منشعب می‌شود. تسوی سیترین از خانواده‌ای فعال و برجسته در حلقه‌های هپوعل همیزراحی در ایالات متحده آمریکا بود که در جوانی درگذشت و پدرش این مجتمع آموزشی را به یاد او بنیان نهاد. این مجتمع آموزشی تا سال ۲۰۰۶ دارای یک دانشکده فناوری بود که در عبری «المکللا هاتکنولوگیت عل‌شم تسوی سیترین» نامیده می‌شد. دانشکده دارای ۵ رشته تخصصی بود: تکنسین دندان‌پزشکی، الکترونیک، ابزار دقیق و کنترل، مکانیک خودرو و رشته دریایی. مدرسه شامل شبانه‌روزی، بیت‌مدراش بزرگ، آزمایشگاه‌های الکترونیک و کارگاه بزرگ خودرو بود و سال‌ها توسط خانواده بورشتاین اداره می‌شد. مدرسه ارتباطاتی با نیروی دریایی اسرائیل داشت و فارغ‌التحصیلان رشته دریایی در این نیرو خدمت می‌کردند. | ## بخش 3: کفار تسوی سیترین | در دوره مهاجرت گسترده، مدرسه مهاجران کشورهای مشترک‌المنافع و اتیوپی را نیز پذیرفت. در سال ۲۰۰۵ روستا توسط تاجر لو لبایف خریداری شد و به‌عنوان مدرسه و یشیوای «اور آونر» به نام پدر لبایف بازسازی شد. در طول جنگ دوم لبنان، یشیوای «قاییتص تصعیری هاشلوحیم» از شهر صفد به این روستا منتقل شد. نهادهای آموزشی کنونی امروزه در کفار تسوی سیترین نهادهای آموزشی گوناگونی فعالیت دارند: یشیوای دبیرستان حریدی تلمود تورای حبد مرکز آمادگی یشیوا (پایه‌های هفتم و هشتم) یشیوای بزرگ (پایه‌های سیزدهم و چهاردهم) یشیوای نعاله برای مهاجران روسی‌زبان مدرسه دخترانه حبد مهدکودک‌ها و خانه مهمان پیرامون این نهادها جامعه‌ای از حسیدیم حبد با حدود بیست خانوار شکل گرفته‌است که بیشتر از زوج‌های جوان و مربیان شاغل در مؤسسات تشکیل شده‌اند. جمعیت بر پایه داده‌های سال ۲۰۱۴، اکثریت مطلق ساکنان کفار تسوی سیترین یهودی هستند. | ## جمع‌بندی | در پایان سال ۲۰۱۴ شمار ساکنان ۱۸۹ نفر بود که نسبت به سال پیش از آن ۵ درصد کاهش نشان می‌داد.
موضوع مقاله: کفار ترومن | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کفار ترومن | مقدمه: این روستا در منطقه شفله و در فاصله نزدیک به سه کیلومتری شرق فرودگاه بین‌المللی بن‌گوریون جای دارد و از نظر اداری زیرنظر شورای منطقه‌ای حِوِل مودیعین قرار می‌گیرد. | ## بخش 1: کفار ترومن | کفار ترومن در سال ۱۹۴۹ میلادی به دست سربازان ترخیص‌شده پالماخ از تیپ ۱۰ هارئیل بنیان‌گذاری شد. نام نخست آن «بِنِی هارئیل» (پسران هارئیل) بود، اما در سال ۱۹۵۰ به افتخار هری ترومن، رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا که از تأسیس دولت اسرائیل پشتیبانی کرده بود، به نام کنونی تغییر یافت. این موشاو در ارتفاع ۵۸ متری از سطح دریا و در دشت ساحلی پرجمعیت اسرائیل واقع شده‌است. پیشینه بر پایه پژوهش مارُم، در سده‌های هجدهم و نوزدهم میلادی، منطقه پیرامون کفار ترومن به ناحیه (زیربخش) لد تعلق داشت که از شهر کنونی مودیعین-مکابیم-ریعوت در جنوب تا شهر کنونی العاد در شمال و از دامنه تپه‌ها در شرق تا حومه یافا در غرب گسترده بود. این ناحیه هزاران ساکن در نزدیک به ۲۰ روستا داشت که ده‌ها هزار هکتار زمین کشاورزی حاصلخیز در اختیارشان بود. | ## بخش 2: کفار ترومن | موشاو در سال ۱۹۴۹ به دست سربازان ترخیص‌شده پالماخ از تیپ ۱۰ هارئیل بر زمین‌هایی بنیان نهاده شد که پیش‌تر متعلق به روستای فلسطینی بیت نبالا بود که در جریان جنگ ۱۹۴۸ تخلیه شده بود. در سال ۱۹۵۰ نمایندگان آژانس یهود پیشنهاد دادند نام روستا به «کفار ترومن» تغییر یابد تا بدین‌وسیله از هری ترومن، رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا که پشتیبانی وی برای تأسیس دولت اسرائیل نقشی مهم داشت، قدردانی شود. در برابر این تغییر نام، به موشاو شناسایی رسمی وعده داده شد که حق برخورداری از خدماتی مانند جاده‌سازی، آب لوله‌کشی و برق را به همراه می‌آورد. روستای عربی بیت نبالا بر روی شیب‌هایی نزدیک به سه کیلومتری شمال شرقی موشاو کنونی قرار داشت. در سال ۱۹۳۱ جمعیت بیت نبالا ۱۷۵۸ نفر بود و در آن یک مدرسه ابتدایی پسرانه (بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۲۱) و یک مسجد وجود داشت. | ## بخش 3: کفار ترومن | در جریان جنگ ۱۹۴۸ و عملیات دنی، ارتش اسرائیل این روستا را تصرف کرد و ساکنان عرب آن را ترک کردند. جغرافیا کفار ترومن در دشت ساحلی پرجمعیت اسرائیل و در نزدیکی دامنه‌های تپه‌ای یهودیه و سامره جای دارد. این موشاو ۱۸ کیلومتر از کرانه دریای مدیترانه، نزدیک به ۱۸ کیلومتر جنوب شرقی مرکز تل‌آویو و نزدیک به ۳۶ کیلومتر شمال غربی بخش تاریخی بیت‌المقدس فاصله دارد. در این موشاو ۶۹ مزرعه خانوادگی اصلی وجود دارد و خانه‌های بیشتری در مراحل بعدی گسترش روستا ساخته شده‌است. امکانات موشاو دربرمی‌گیرد: مهدکودک، کنیسه، مرکز اجتماعی، فروشگاه، سالن ورزشی و مجموعه‌های ورزشی. | ## جمع‌بندی | در جنوب موشاو بزرگراه شماره ۱ (تل‌آویو–بیت‌المقدس) می‌گذرد و در غرب روستا بزرگراه شماره ۴۰ از آن منشعب می‌شود.