موضوع مقاله: ترابری در آتلانتا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ترابری در آتلانتا | مقدمه: سیستم ترابری در آتلانتا زیرساخت پیچیده‌ای از چندین سیستم، از جمله ۴۷٫۶ مایل راه‌آهن سنگین، ۹۱ مسیر ترابری اتوبوس، ۱۶۰۰ تاکسی دارای مجوز، شبکه جامع آزادراه‌ها، شلوغ‌ترین فرودگاه جهان و بیش از ۴۵ مایل مسیر دوچرخه سواری است. | ## بخش 1: ترابری در آتلانتا | این شهر به عنوان یک شهر راه‌آهن آغاز شد و همچنان یک تقاطع راه‌آهن اصلی و خانه یاردهای طبقه‌بندی اصلی برای نورفولک ساترن و CSX است. سیستم متروی آتلانتا، که توسط MARTA اداره می‌شود، هشتمین مترو در ایالات متحده است. مطالعه نهاد بروکینگز در سال ۲۰۱۱، آتلانتا را در ۹۱مین منطقه از ۱۰۰ مترو برای دسترسی ترابری قرار داد. اتکا به خودروها منجر به ترافیک سنگین شده و به آتلانتا کمک کرده‌است که یکی از آلوده‌ترین شهرهای کشور باشد. از سال ۲۰۰۸، مترو آتلانتا در یا نزدیک به بالای لیست طولانی‌ترین میانگین زمان رفت و آمد و بدترین ترافیک در کشور قرار گرفته‌است. تاریخچه تاریخچه سیستم ترابری آتلانتا از سال ۱۸۳۶ آغاز شد، زمانی که ایالت جورجیا تصمیم به ساخت یک راه‌آهن به غرب میانه گرفت و آتلانتا را به عنوان پایانه انتخاب کرد. بین سال‌های ۱۸۴۵ و ۱۸۵۴ خطوط راه‌آهن از چهار جهت مختلف وارد شدند و آتلانتا به قطب حمل‌ونقل جنوب شرقی تبدیل شد. در سال ۱۸۷۱ استفاده از ماشین‌های اسب در شهر آغاز شد، اما ترامواهای برقی در سال ۱۸۸۹ وارد شدند. | ## بخش 2: ترابری در آتلانتا | آخرین تراموا در سال ۱۹۴۹ توسط جورجیا پاور راه‌اندازی شد و فقط ترولی و اتوبوس باقی مانده بود. در طول دوره ای که سیستم در حداکثر اندازه خود بود، اتوبوس‌های واگن برقی ۸۰ درصد از تمام سواران ترابری را حمل می‌کردند. از دهه ۱۹۲۰، جورجیا پاور پول و سرنشینان خود را از دست داده بود و طی یک اعتصاب ترابری پنج هفته ای، شرکت شروع به جستجوی خریداران کرد. کلمنت ایوانز، گرنجر هانسل و اینمن براندون با لیلاند اندرسون شرکت ترابری آتلانتا را تشکیل دادند و املاک ترابری را در ۲۳ ژوئن ۱۹۵۰ خریداری کردند. در اواخر سال ۱۹۶۲ آتلانتا ترانزیت تصمیم گرفت تمام خدمات ترالی‌بوس را در سال آینده متوقف کند، تا از هزینه‌های سیم‌های بالای سر جدید در هنگام گسترش خدمات به مناطق جدید جلوگیری کند. در پایان سال ۱۹۶۲، ۳۹ مسیر ترولی‌بوس وجود داشت.[۸] دلیل دیگری که ذکر شد، هزینه بالا و دشواری پیش‌بینی‌شده برای به دست آوردن ترولی‌بوس‌های جدید برای جایگزینی ناوگان بزرگ ATC بود که سن آن از ۱۴ تا ۱۷ سال متغیر بود. از سال ۱۹۵۹، زمانی که مارمون-هرینگتون تولید اتوبوس‌های برقی را متوقف کرد، هیچ سازنده ای در آمریکای شمالی هنوز وسایل نقلیه الکتریکی را نمی‌ساخت (وضعیتی که تا اواخر دهه ۱۹۶۰ ادامه داشت). کل سیستم الکتریکی در سپتامبر ۱۹۶۳ در مدت کمتر از یک ماه به اتوبوس‌های دیزلی تبدیل شد. | ## بخش 3: ترابری در آتلانتا | در ابتدا به عنوان یک بزرگراه چهار تا شش خط در دهه ۱۹۵۰ ساخته شد، امتداد I-85 بین ادغام جنوبی با I-75 و جاده شمال دروید هیلز به عنوان بخشی از برنامه آزادسازی آزادراه‌ها توسط وزارت ترابری جورجیا بازسازی شد. این پروژه شامل بازسازی همه روگذرها، رمپ‌های جدید آماده HOV (با سیستم اجرا شده در سال ۱۹۹۶) و افزایش ظرفیت آزادراه بود. بخش بزرگراه از اتصال دهنده بزرگراه بوفورد تا GA 400 در اوایل دهه ۱۹۸۰ ساخته شد و به عنوان جایگزینی برای مسیریابی چهار خطه اصلی I-85 (اکنون GA 13) طراحی شد. علاوه بر این، راه‌راه جدید برای تطبیق اتصالات با راه‌راه ۴۰۰ جورجیا (که در آن زمان در حال برنامه‌ریزی بود)، خطوط HOV، و یک پل حامل خط شمالی MARTA (که در آن زمان در دست ساخت بود) طراحی شد. I-285 در سال ۱۹۶۹ با هزینه ۹۰ میلیون دلار به عنوان یک بزرگراه چهار بانده در سراسر (دو خط در هر طرف) افتتاح شد. تا سال ۲۰۰۰، ایالت جورجیا از سیستم شماره گذاری تبادل متوالی در تمام بزرگراه‌های بین ایالتی خود استفاده می‌کرد. اولین خروجی در هر بزرگراه با عدد "۱" شروع می‌شود و با هر خروجی به صورت عددی افزایش می‌یابد. | ## جمع‌بندی | در سال ۲۰۰۰، دپارتمان ترابری جورجیا به یک سیستم خروجی مبتنی بر مسافت پیموده شده تغییر داد، که در آن عدد خروجی با نزدیکترین نقطه مایل مطابقت داشت.