موضوع مقاله: گرکو (انگور) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # گرکو (انگور) | مقدمه: نام "گرکو" گاهی به عنوان مترادف برای چند نوع انگور با ریشه‌های یونانی - به ویژه تریبیانو - استفاده می‌شود. | ## بخش 1: گرکو (انگور) | احتمالا مهاجران یونانی باستان جد انگور گرکو را بیش از ۲۵۰۰ سال پیش به جنوب ایتالیا آورده‌اند. مورخان و پرورش‌دهندگان ایتالیایی احتمال می‌دهند که این انگور یکی از اجزای ترکیبی در "شراب‌های فرقه‌ای" روم باستان از نوع فالرنیان و آمینیان بوده باشد. با گسترش انگور در سراسر ایتالیا، نام "گرکو" به چندین گونه نسبت داده شده است که ممکن است از نظر تاریخی با یونان مرتبط بوده باشند. متخصصان امپلوگرافی در مورد اینکه گرکو گونه‌ای واحد با چندین نوع مختلف است یا مجموعه‌ای از چندین گونه تحت نام کلی "گرکو"، اختلاف نظر دارند. همچنین در مورد اینکه آیا هیچ یک از گونه‌های ایتالیایی به اصطلاح "تاک‌های یونانی" در حال حاضر در یونان کشت می‌شوند یا خیر، اختلاف نظر وجود دارد. پس از جنگ جهانی دوم، گرکو مانند بسیاری از گونه‌های دیگر انگور جنوب ایتالیا در خطر نابودی بود. ویرانی تاکستان‌ها در زمان جنگ و همچنین مهاجرت گسترده تاکداران ایتالیایی از کشاورزی به صنایع شهری در شهرها و خارج از کشور، دوره‌ای از زوال عمومی تاکداری در منطقه را پیش آورد. با کاهش کاشت و تخریب تاکستان‌ها، بسیاری از گونه‌ها در آستانه انقراض قرار گرفتند. تلاش‌های شراب‌سازان خانوادگی و پروژه‌های شراب‌سازی میراثی مانند پروژه ویلای اسرار به رهبری پیرو ماستروبراردینو ، به حفظ وجود تاک گرکو در جنوب ایتالیا کمک کرد. اکتشافات اخیر در اوایل قرن بیست و یکم، بررسی‌های DNA تأیید کردند که بعضی از درختان کاشته شده در ایتالیا که با نام «گرکو» شناخته می‌شوند، از نظر ژنتیکی با گونه انگور آسپرینیو یکسان هستند. شراب‌های گرکو بیانکو به دلیل ویژگی‌های معطرشان مورد توجه قرار گرفته‌اند و برخی از متخصصان شراب، مانند جانسیس رابینسون ، این شراب‌ها را به طور مبهمی شبیه به ویونیه توصیف می‌کنند. برخی از عطرهایی که معمولاً با انگور مرتبط هستند شامل هلو و شاخ و برگ سبز تازه است. در کالابریا، از نوع خاصی گرکو بیانکو برای تولید شراب دسر شیرین گرکو دی بیانکو استفاده می‌شود که به سبک پاسیتو جزئی از انگورهایی که پس از برداشت تا حدی خشک شده‌اند، تهیه می‌شود. در جزیره کاپری ، گرکو معمولاً با بیانکوللا و فالانگینا مخلوط می‌شود تا شراب‌های خشک تولید شود. | ## بخش 2: گرکو (انگور) | در کامپانیا، در شراب DOCG گرکو دی توفو که در اطراف شهر توفو، استان آولینو تولید می‌شود، وجود دارد. مناطق DOCG دو منطقه DOCG وجود دارد که گرکو نقش اصلی را در آنها ایفا می‌کند؛ با این حال، این نوع انگور در چندین منطقه‌ی DOC در جنوب ایتالیا مجاز است. منطقه‌ی DOCG گرکو دی توفو در کامپانیا در شمال منطقه‌ی DOCG فیانو دی آولینو است و شامل شهر توفو و هفت جامعه‌ی دیگر در دامنه‌ی تپه می‌شود. با وجود اینکه گرکو دی توفو یک سوم منطقه‌ی DOCG فیانو دی آولینو است، بزرگترین تولیدکننده‌ی شراب با کیفیت DOC در منطقه‌ی کامپانیا است. توف سنگی است که از خاکستر آتشفشانی تشکیل شده است و نام خود شهر توفو نیز از این نوع سنگ گرفته شده است. هشراب‌های DOCG این منطقه باید حداقل ۸۵٪ گرکو داشته باشند و کودا دی ولپه معمولاً مخلوط باقی‌مانده را پر می‌کند. مری اوینگ-مولیگان ، استاد شراب ، می‌گوید شراب‌های گرکو دی توفو معمولاً ۳ تا ۴ سال پس از برداشت آماده‌ی نوشیدن هستند و پتانسیل کهنه شدن را دارند تا به مدت ۱۰ تا ۱۲ سال به خوبی رشد کنند. منطقه‌ی DOC گرکو دی بیانکو در کالابریا در اطراف شهر بیانکو در "پنجه" ایتالیا در ساحل ایونی واقع شده است. این شراب به سبک دسر از انگورهای نیمه خشک تهیه می‌شود و باید حداقل سطح الکل 17٪ را حفظ کند. پیتر ساندرز، متخصص شراب، گرکو دی بیانکو را به عنوان یکی از بهترین شراب‌های دسر ایتالیایی تولید شده در این کشور توصیف کرده است. بیوونگی دی او سی: منطقه شراب‌سازی کالابریایی در امتداد رودخانه استیلارو در دامنه کوه کونسولینو است. برای شراب سفید بیوونگی، گرکو می‌تواند تا 30 تا 50 درصد از ترکیب را به همراه گوارداواله ، مونتونیکو ، مالوازیا بیانکا و آنسونیکا تشکیل دهد. گرکو مجاز است تا 50٪ از ترکیب شراب سفید را به همراه فالانگینا و بیانکوللا تشکیل دهد. گرکو مجاز است ۱۰ تا ۱۵ درصد از ترکیب سفید را به همراه فیانو ، تربیانو و مالوازیا بیانکا تولید کند. | ## بخش 3: گرکو (انگور) | گنجاندن انگورهای سفید در این شراب قرمز، برخی از اهداف و تاریخچه گنجاندن انگورهای شراب سفید در شراب‌های قرمز Chianti را به اشتراک می‌گذارد. فیانو دی آولینو دی او سی جی - منطقه شراب کامپانیا که اخیراً در سال ۲۰۰۳ به دی او سی جی ارتقا یافته است. گرکو مجاز است ۱۵٪ از این ترکیب را به همراه فیانو، تربیانو و کودا دی ولپه تشکیل دهد. نام این منطقه از کلمه یونانی به معنای "شیرین" گرفته شده است که برای توصیف سطح بالای قندهای رسیده‌ای که انگورهای شراب می‌توانند در این منطقه با آب و هوای شراب‌خیز به دست آورند، استفاده می‌شود. هر دو انگور گرکو نرو و گرکو بیانکو در شراب قرمز این منطقه با غلظت ۵ تا ۲۵ درصد مجاز هستند. منطقه حفاظت‌شده مولیس: این منطقه حفاظت‌شده بزرگ، کل منطقه کوهستانی مولیس واقع در جنوب ابروزی را پوشش می‌دهد. این منطقه در سال ۱۹۹۸ به وضعیت حفاظت‌شده دست یافت و یکی از معدود مناطق ایتالیا است که مجاز به داشتن شراب‌های دارای برچسب گونه‌های مختلف است که از میان آنها، گرکو بیانکو مجاز است، مشروط بر اینکه حداقل ۸۵٪ شراب را تولید کند. Sannio DOC: منطقه شراب کامپانیا واقع در مرکز تپه‌های منطقه که تا حدودی با منطقه تاریخی پرورش انگور سامنیوم همپوشانی دارد. در اینجا از گرکو برای تولید شراب‌های بدون گاز و شراب به سبک اسپومانته که با روش کلاسیک تولید شراب گازدار تولید می‌شود، استفاده می‌شود. سنت آگاتا دِی گوتی دی او سی: منطقه شراب کامپانیا در اطراف شهر سنت آگاتا دِ گوتی . سنت آنا دی ایسولا کاپو ریزوتو دی او سی: منطقه شراب کالابریایی در دماغه ای در پاشنه ایتالیا است. شراب سفید یونانی بیانکو مجاز است تا 35٪ از ترکیب شراب قرمز این دی او سی را تشکیل دهد. گونه شراب قرمز گرکو، گرکو نرو، با مساحت تقریبی که در ایتالیا کاشته می‌شود، بیشترین کشت را در بین گونه‌های گرکو دارد. ملیسا دی او سی: برای ترکیب قرمز این شراب، به گرکو اجازه داده شده است که تا ۵ تا ۲۵ درصد از شراب را به همراه گاگلیوپو و انواع انگور سفید گرکو بیانکو، تربیانو و مالوازیا بیانکا تشکیل دهد. | ## جمع‌بندی | Pollino DOC: منطقه شراب کالابریایی که جنوبی‌ترین منطقه تولید شراب در کالابریا است و در دامنه‌های اطراف مونته پولینو واقع شده است.