موضوع مقاله: ایتالیایی سازی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ایتالیایی سازی | مقدمه: این اعلامیه توسط اسکادریستی (پیراهن سیاه‌ها) امضا شده و استفاده از «روش‌های اقناعی» را در اجرای آن تهدید می‌کند. | ## بخش 1: ایتالیایی سازی | این فرایند عمدتاً در دوره حکومت فاشیست‌ها بین سال‌های ۱۹۲۲ تا ۱۹۴۳ انجام شد.«1) Trans. مناطق و جمعیت‌های آسیب‌دیده بین سال‌های ۱۹۲۲ و آغاز جنگ جهانی دوم، افراد آسیب‌دیده، جمعیت‌های آلمانی‌زبان و لادین‌زبان ترنتینو-آلتو آدیجه، فریولیایی‌ها، و اسلوونیایی‌ها و کروات‌ها در راهپیمایی جولیان بودند. این برنامه بعداً به مناطقی که در طول جنگ جهانی دوم ضمیمه شده بودند، گسترش یافت و اسلوونیایی‌ها را در استان لیوبلیانا، و کروات‌ها را در گورسکی کوتار و دالماتیای ساحلی، یونانی‌ها را در جزایر ایونی و تا حد کمتری، مناطق فرانسوی‌زبان و آرپیتان‌زبان آلپ غربی (مانند دره آئوستا) را تحت تأثیر قرار داد. از سوی دیگر، سایر جوامع بومی، مانند لومباردی، ونیز و جزیره ساردینیا، از دوره‌ای قبل، ایتالیایی‌سازی فرهنگی و زبانی را تجربه کرده بودند. دوره آزار و اذیت خشونت‌آمیز اسلوونی‌ها در تریسته با شورش‌هایی در ۱۳ آوریل ۱۹۲۰ آغاز شد که به عنوان تلافی حمله جمعیت محلی کروات به نیروهای اشغالگر ایتالیایی در حادثه ۱۱ ژوئیه اسپلیت سازماندهی شده بود. بسیاری از مغازه‌ها و ساختمان‌های متعلق به اسلوونی‌ها در جریان این شورش‌ها ویران شدند که در نهایت به آتش کشیدن نارودنی دام «خانه ملی» تالار اجتماعات اسلوونی‌های تریسته توسط گروهی از فاشیست‌های ایتالیایی به رهبری فرانچسکو گینتا منجر شد. این بیانگر یک نظر فاشیستی مشترک علیه اقلیت کروات و اسلوونی در راهپیمایی جولیان بود. 4 پس از مارس ۱۹۲۳، این زبان‌ها در ادارات و پس از اکتبر ۱۹۲۵ در دادگاه‌ها نیز ممنوع شدند. در سال ۱۹۲۳، در چارچوب اصلاحات ارگانیک مدارس که توسط وزیر فاشیست، جیووانی جنتیله، تهیه شده بود، تدریس به زبان‌های غیر از ایتالیایی لغو شد. با این حال، در شوشنیویتسا (به معنای: والدارسا) استفاده از زبان ایسترو-رومانیایی پس از سال ۱۹۲۳ مجاز شد. در سال ۱۹۲۶، دولت ایتالیا با ادعای بازگرداندن نام‌های خانوادگی به شکل اصلی ایتالیایی‌شان، ایتالیایی‌سازی نام‌های خانوادگی آلمانی، اسلوونیایی و کروات را اعلام کرد.Mezulić, Hrvoje; R. انجمن‌ها و انجمن‌های ورزشی و فرهنگی اسلوونی و کروات، طبق تصمیم دبیران فاشیست استانی در تاریخ ۱۲ ژوئن ۱۹۲۷، مجبور به توقف هرگونه فعالیتی شدند. به دستور ویژه فرماندار تریسته در ۱۹ نوامبر ۱۹۲۸، انجمن سیاسی ادینوست نیز منحل شد. این سازمان مقاومت اسلوونیایی‌ها علیه ایتالیای فاشیستی را تا زمان انحلال آن توسط پلیس مخفی فاشیست در سال ۱۹۴۱ هماهنگ می‌کرد. در نتیجه سرکوب، بیش از ۱۰۰۰۰۰ اسلوونیایی و کروات بین دو جنگ جهانی از خاک ایتالیا مهاجرت کردند که اکثریت قریب به اتفاق آنها به یوگسلاوی رفتند. از جمله مهاجران برجسته اسلوونیایی از تریسته، نویسندگان ولادیمیر بارتول و یوسیپ ریبیچیچ، نظریه‌پرداز حقوقی بوریس فورلان و معمار ویکتور سولچیچ بودند. 404-405 زبان ایتالیایی به عنوان زبان اجباری برای مقامات و معلمان تحمیل شد، اگرچه زبان صربی-کرواتی برای ارتباطات در ادارات دولتی تحمل می‌شد. انجمن‌های فرهنگی و ورزشی منحل شدند، سلام رومی اعمال شد و برخی از نام‌های خانوادگی ایتالیایی احیا شدند. 404-405 یک دفتر ویژه برای سرزمین‌های آدریاتیک به کسانی که مایل به سلب تابعیت بودند، وام و مزایا ارائه می‌داد و در عین حال زمین‌هایی را برای توزیع مجدد بین جنگجویان سابق ایتالیایی خریداری می‌کرد. اکثریت سبز آلمانی، اکثریت آبی لادین و اکثریت قرمز ایتالیایی در سال ۱۹۱۹، در زمان الحاق آن، تقریباً ۹۰٪ ساکنان تیرول جنوبی آلمانی زبان بودند. | ## بخش 2: ایتالیایی سازی | 23-24 طبق مقررات مقامات فاشیست، همه نوع تابلوها و اطلاعیه‌های عمومی باید فقط به زبان ایتالیایی باشند. 23-24 دولت انگیزه‌هایی را برای تشویق مهاجرت ایتالیایی‌های بومی به تیرول جنوبی ایجاد کرد. عوامل متعددی اثرات سیاست ایتالیا را محدود می‌کرد، از جمله ماهیت نامطلوب قلمرو (عمدتاً کوه‌ها و دره‌های با دسترسی دشوار)، دشواری سازگاری افراد ایتالیایی زبان با محیطی کاملاً متفاوت و بعداً، اتحاد بین آلمان و ایتالیا: طبق توافق‌نامه گزینه تیرول جنوبی در سال ۱۹۳۹، آدولف هیتلر و بنیتو موسولینی وضعیت مردم آلمانی ساکن در این استان را تعیین کردند. آنها یا باید مهاجرت به آلمان را انتخاب می‌کردند یا در ایتالیا می‌ماندند و کاملاً ایتالیایی می‌شدند. به دلیل وقوع جنگ جهانی دوم، این توافق هرگز به‌طور کامل اجرا نشد و اکثر آلمانی تبارها در پایان جنگ ماندند یا بازگشتند. پس از جنگ جهانی دوم، تیرول جنوبی یکی از اولین مناطقی بود که به دلیل موقعیت خاص زبانی‌اش، خودمختاری دریافت کرد؛ هرگونه تلاش بیشتر برای ایتالیایی‌سازی رسماً کنار گذاشته شد. در قرن بیست و یکم، کمی بیش از ۱۰۰ سال پس از الحاق منطقه به ایتالیا، ۶۴٪ از جمعیت تیرول جنوبی به زبان آلمانی به عنوان زبان اول و روزمره خود صحبت می‌کنند. علاوه بر این، با فرمان سلطنتی شماره ۱ مورخ ۲ ژانویه ۱۹۲۷، دره آئوستا به استان آئوستا تبدیل شد که شامل بخشی از کاناوه‌های ایتالیایی زبان نیز می‌شد. یک انجمن مخفی در منطقه برای دفاع از هویت دره آئوستا و استفاده از زبان فرانسوی، به نام لیگ والدوتن، که بنیان‌گذار آن آنسلم رئان بود، و همچنین یک فعالیت حزبی که منجر به اعلامیه چیواسو شد، که توسط نمایندگان جوامع آلپ در دفاع از خاص‌گرایی آنها امضا شد، سازماندهی شد. یکی از اعضای مقاومت، امیل شانو، که توسط شبه‌نظامیان فاشیست دستگیر شده بود، در شب ۱۸–۱۹ مه ۱۹۴۴ در زندان ترور شد. ساردینیا در سال ۱۷۲۰، جزیره ساردینیا به خاندان آلپین ساووی واگذار شد، که در آن زمان تعدادی از ایالت‌های دیگر در سرزمین اصلی ایتالیا، به ویژه پیمونت ، را کنترل می‌کرد. ساووی‌ها زبان ایتالیایی را به عنوان بخشی از یک سیاست فرهنگی گسترده‌تر که برای پیوند دادن جزیره به سرزمین اصلی طراحی شده بود، به گونه‌ای که از تلاش‌های آینده برای جدایی سیاسی یا مهار علاقه مجدد اسپانیا جلوگیری کند، بر ساردینیا تحمیل کرده بودند. در واقع، ترکیب زبانی پیچیده ساکنان بومی جزیره، که تا آن زمان با زبان ایتالیایی و حوزه فرهنگی آن بیگانه بود، پیش از این قرن‌ها توسط زبان اسپانیایی به عنوان زبان معتبر طبقه بالا پوشانده شده بود. در این زمینه، ایتالیایی‌سازی، اگرچه در ابتدا دشوار بود، اما به عنوان یک سیاست فرهنگی در نظر گرفته شده بود که به موجب آن ساختارهای اجتماعی و اقتصادی جزیره می‌توانستند به‌طور فزاینده‌ای با سرزمین اصلی و به ویژه پیمونت، جایی که قدرت مرکزی پادشاهی در آن قرار داشت، در هم تنیده شوند.Omar Onnis (2015). پس از پایان جنگ جهانی دوم، تلاش‌هایی برای ایتالیایی کردن بیشتر جمعیت ادامه یافت، با این توجیه که با انجام این کار، همان‌طور که اصول نظریه نوسازی اجرا می‌شد، جزیره می‌تواند خود را از شر «شیوه‌های سنتی باستانی» که مانع پیشرفت آن می‌شدند، خلاص کند، که به عنوان میراثی از بربریت تلقی می‌شد که باید فوراً از بین می‌رفت تا به رشد اقتصادی سرزمین اصلی بپیوندد؛ بنابراین ایتالیایی شدن به یک پدیده توده‌ای تبدیل شده بود و در روستاهایی که تاکنون عمدتاً ساردینیایی زبان بودند، ریشه دوانده بود.Omar Onnis (2015). برای بسیاری از ساردینیایی‌ها، کنار گذاشتن زبان خود و یادگیری زبان ایتالیایی به عنوان یک هنجار فرهنگی، وسیله‌ای بود که از طریق آن می‌توانستند از گروه اصلی خود که آن را به حاشیه رانده شده و فاقد اعتبار می‌دانستند، فاصله بگیرند و از این طریق خود را در یک گروه اجتماعی کاملاً متفاوت بگنجانند؛ بنابراین ساردینیایی‌ها به این نتیجه رسیده‌اند که از زبان خود جدا شوند،Omar Onnis (2015). 1: Indicible è il sardo تحقیقات در مورد تعصبات قومی-زبانی به احساس حقارت در میان ساردینیایی‌ها در رابطه با ساکنان سرزمین اصلی و زبان ایتالیایی اشاره دارد که به عنوان نمادی از برتری قاره‌ای و تسلط فرهنگی تلقی می‌شد. بسیاری از شیوه‌های فرهنگی بومی رو به انقراض بودند و به سمت اشکال دیگر اجتماعی شدن تغییر جهت می‌دادند.Omar Onnis (2015). در عرض چند نسل، زبان ساردینیایی، و همچنین گویش کاتالان آلگرو، به زبان اقلیتی تبدیل شد که توسط خانواده‌های ساردینیایی کمتر و کمتری صحبت می‌شد، و اکثر آنها به ایتالیایی‌های تک‌زبانه و تک‌فرهنگی تبدیل شدند. امروزه، مردم ساردینیا از نظر زبانی و فرهنگی در زبان ایتالیایی جذب شده‌اند و با وجود به رسمیت شناختن رسمی زبان ساردینیا توسط قانون ملی در سال ۱۹۹۹، به گفته جولیو پائولیس «زبان خود را کمتر از سایر اقلیت‌های زبانی در ایتالیا می‌شناسند و در عوض به نظر می‌رسد که بیشتر از سایر اقلیت‌های زبانی در ایتالیا با زبان ایتالیایی همذات‌پنداری می‌کنند». | ## بخش 3: ایتالیایی سازی | تخمین زده می‌شود که حدود ۱۰ تا ۱۳ درصد از جوانان متولد ساردینیا هنوز به زبان ساردینیا مسلط هستند، و این زبان در حال حاضر منحصراً توسط ۰٫۶ درصد از کل جمعیت استفاده می‌شود. مطالعه‌ای در سال ۲۰۱۲ که توسط دانشگاه کالیاری و ادینبورگ انجام شد، نشان داد که مصاحبه‌شوندگان اهل ساردینیا که قوی‌ترین حس هویت ایتالیایی را داشتند، همان‌هایی بودند که بیشترین نظر منفی را نسبت به زبان ساردینیا ابراز می‌کردند. جزایر دودکانیز دوازده جزیره اصلی دودکانیز، که بزرگ‌ترین آنها رودوس است، بین سال‌های ۱۹۱۲ تا ۱۹۴۵ تحت حکومت ایتالیا بودند. پس از یک دوره حکومت نظامی، در سال ۱۹۲۳، اندکی پس از آغاز حکومت فاشیست‌ها بر ایتالیا و استقرار ایتالیایی‌ها در این جزایر، فرمانداران غیرنظامی منصوب شدند. اولین فرماندار، ماریو لاگو، ازدواج بین مهاجران ایتالیایی و یونانی‌ها را تشویق کرد، برای جوانان یونانی بورسیه تحصیلی برای تحصیل در ایتالیا فراهم کرد و یک کلیسای دودکانیز تأسیس کرد تا نفوذ کلیسای ارتدکس یونان را محدود کند. سازمان‌های جوانان فاشیستی در این جزایر معرفی شدند و مقامات ایتالیایی، ایتالیایی کردن نام‌ها را تشویق کردند. با این حال، ساکنان جزیره شهروندی کامل دریافت نکردند و ملزم به خدمت در نیروهای مسلح ایتالیا نبودند. جانشین لاگوس، چزاره ماریا دِ وِکی، در سال ۱۹۳۶ کمپین ایتالیایی کردن اجباری را آغاز کرد. زبان ایتالیایی در آموزش و زندگی عمومی اجباری شد و زبان یونانی فقط یک درس اختیاری در مدارس بود. حتی قبل از وقوع جنگ جهانی دوم و جنگ زمستانی یونان و ایتالیا در سال‌های ۱۹۴۰–۱۹۴۱، موسولینی تمایل خود را برای الحاق جزایر ایونی به عنوان یک استان ایتالیایی ابراز کرده بود.Rodogno, Davide (2003). پس از سقوط یونان در اوایل آوریل ۱۹۴۱، ایتالیایی‌ها بخش عمده‌ای از کشور، از جمله ایونی‌ها را اشغال کردند. موسولینی به ژنرال کارلو گلوسو اطلاع داد که جزایر ایونی از طریق الحاق دوفاکتو، یک استان جداگانه ایتالیایی تشکیل خواهند داد، اما آلمانی‌ها آن را تأیید نکردند. به محض اینکه فرماندار فاشیست، پیرو پارینی، خود را در کورفو مستقر کرد، با جدیت سیاست ایتالیایی‌سازی اجباری را آغاز کرد که تا پایان جنگ ادامه داشت. جزایر از مرحله ایتالیایی‌سازی در همه زمینه‌ها، از اداره گرفته تا اقتصاد، عبور کردند. حمل و نقل با یونان قاره‌ای محدود شد؛ در دادگاه‌ها، قضات مجبور به اعمال قانون ایتالیا بودند و آموزش و پرورش از الگوی آموزشی سرزمین اصلی ایتالیا پیروی می‌کرد. مقامات اداری یونانی با مقامات ایتالیایی جایگزین شدند، مقامات اداری با اصالت غیر ایونی اخراج شدند، ژاندارم‌های محلی تا حدی با کارابینیرهای ایتالیایی جایگزین شدند، اگرچه پارینی در ابتدا به قضات یونانی اجازه داد تا به کار خود ادامه دهند، اما در نهایت آنها توسط یک دادگاه نظامی ایتالیایی مستقر در کورفو جایگزین شدند. «بازگشت به نظم ونیزی» و ایتالیایی‌سازی که توسط پارینی دنبال می‌شد، حتی شدیدتر از سیاست‌های ایتالیایی‌سازی در جاهای دیگر بود، زیرا هدف آنها قطع اجباری و ناگهانی تمام پیوندهای فرهنگی و تاریخی با کشور مادر قدیمی بود. در اوایل سال ۱۹۴۲، سیاستمداران پیش از جنگ در جزایر ایونی شروع به اعتراض به سیاست‌های سختگیرانه پارینی کردند. پارینی با افتتاح یک اردوگاه کار اجباری در جزیره پاکسی واکنش نشان داد که دو اردوگاه دیگر در جزایر اوتونوی و لازارتو به آن اضافه شد. | ## جمع‌بندی | نیروهای پلیس پارینی حدود ۳۵۰۰ نفر را دستگیر کردند که در این سه اردوگاه زندانی شدند.