موضوع مقاله: استان‌های متحد ایتالیای مرکزی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # استان‌های متحد ایتالیای مرکزی | مقدمه: استان‌های متحد ایتالیای مرکزی ( (همچنین با نام‌های کنفدراسیون ایتالیای مرکزی یا دولت عمومی ایتالیای مرکزی شناخته می‌شود)، یک اشغال نظامی کوتاه‌مدت بود که در سال ۱۸۵۹ توسط پادشاهی پیه‌مونت-ساردینیا تأسیس شد. | ## بخش 1: استان‌های متحد ایتالیای مرکزی | این دولت پس از جنگ دوم استقلال ایتالیا، از اتحاد دوک‌نشین بزرگ سابق توسکانی، دوک‌نشین پارما، دوک‌نشین مودنا و هیئت‌های پاپ تشکیل شد. پس از همه‌پرسی در مارس ۱۸۶۰ که مردم استان‌ها به پیوستن به پادشاهی ساردینیا رأی دادند، استان‌های متحد ایتالیا مرکزی رسماً به ساردینیا ضمیمه شدند. تأسیس پیش از تشکیل پادشاهی ایتالیا، شبه‌جزیره ایتالیا متشکل از مجموعه‌ای از دولت‌ها و استان‌های گوناگون بود و هیچ حکومت مرکزی‌ای بر آن حاکم نبود. حمایت از جنبش «تجدید حیات»، یا حرکت به سوی اتحاد ملی - از سال ۱۸۵۹ به بعد در میان ایالت‌های ایتالیا رواج یافت و به‌طور گسترده توسط سه جنگ استقلال ایتالیا تسریع شد. اولین جنگ استقلال ایتالیا از سال ۱۸۴۸ تا ۱۸۴۹ علیه اتریش در تلاش اولیه برای استقلال ایتالیا از این کشور انجام شد. در سال ۱۸۵۹، دومین جنگ استقلال ایتالیا در تلاشی دوباره برای مبارزه با اتریش و دستیابی به استقلال از آن، که بخش‌های وسیعی از شمال ایتالیا را در کنترل داشت، آغاز شد. جنگ دوم استقلال منجر به الحاق لومباردی به پادشاهی ساردینیا شد - اقدامی که در اتحاد ایالت‌های مختلف در یک پادشاهی متمرکز ایتالیا نقشی کلیدی داشت. همزمان با این ادغام، در ایتالیای مرکزی، کار سازماندهی برخی از استان‌های منطقه - از جمله توسکانی، مودنا، پارما و سفارتخانه‌های پاپ - در قالب یک اتحادیه آغاز شده بود، که در نهایت برای الحاق به ساردینیا آماده می‌شد. در سال ۱۸۵۹، مجلسی از استان‌های مرکزی توسکانی، مودنا، پارما و هیئت‌های نمایندگی پاپ برای تشکیل جلسه و بحث در مورد اتحادیه احتمالی انتخاب شدند. نمایندگان در تالار قدیمی شهر فلورانس، در تالار باستانی کاخ وکیو، گرد هم آمدند و در آنجا تصمیم گرفته شد که اتحادیه ادامه یابد. در دسامبر ۱۸۵۹، دوک‌نشین بزرگ توسکانی با دوک‌نشین‌های مودنا، پارما و سفارت پاپ اتحادیه‌ای تشکیل داد - که رسماً کنفدراسیونی را ایجاد کرد که به عنوان استان‌های متحد ایتالیای مرکزی شناخته می‌شود. بورسیه تحصیلی پیرامون اتحاد ایتالیا پژوهشگران به اتحاد دولت‌های ایتالیا اصطلاح ریسورجیمنتو را اطلاق می‌کنند ــ واژه‌ای ایتالیایی به معنای «احیا» که به جنبش یا دوره‌ای منتهی به تشکیل پادشاهی ایتالیا اشاره دارد. سه ایده محوری ریسورجیمنتو، استقلال، اتحاد و آزادی بودند؛ چرا که بسیاری باور داشتند این جنبش نویدبخش عصری تازه برای مناطق ایتالیا پس از دوره‌ای طولانی از ایالتی‌گرایی خواهد بود. اگرچه هیچ پژوهشگری به‌طور مشخص واژه ریسورجیمنتو را ابداع نکرد، اندیشه‌های این جنبش به‌وسیله شخصیت‌های گوناگون ایتالیایی از طریق مجموعه‌ای از روزنامه‌های مستقل منتشر و ترویج شدند. از جمله این نشریات می‌توان به روزنامه ریسورجیمنتو متعلق به سزار بالبو و کامیلو دی کاوور، به سردبیری جوزپه مازینی به مدیریت جووان باتیستا بوترّو اشاره کرد. همچنین در این دوره، انجمنی با عنوان جامعه ملی ایتالیا که از ایده ملی‌سازی ایتالیا حمایت می‌کرد نیز فعال بود، که ۵۰ درصد اعضای آن را شهروندان توسکانی، پیمونت و لومباردی تشکیل می‌دادند. در میان شهروندان، پشتیبانی عمومی از ریسورجیمنتو بیشتر از سوی طبقات متوسطِ ثروتمند و تحصیل‌کرده دولت‌های مختلف ایتالیا برانگیخته می‌شد؛ طبقه‌ای که خواهان تجارت آزاد و کارآمد بودند. اتحاد دولت‌های ایتالیا می‌توانست به یکسان‌سازی واحد پول، اوزان و مقیاس‌ها، ایجاد شبکه‌های حمل‌ونقل نیرومندتر و لغو تعرفه‌های سنگین واردات و صادرات میان ایالت‌های ایتالیا بینجامد؛ امری که برای این گروه‌ها سودآور بود. بورسیه تحصیلی چزاره کورنتی، استاد دانشگاه ایتالیایی، همان‌طور که توسط پیترو مائستری گزارش شده است، نیز نقش کلیدی در تفکر پیرامون اتحاد ایتالیا ایفا کرد کورنتی استدلال کرد که ایتالیا «در تنوع متحد» است، با شانزده منطقه متنوع در سه حوزه - قاره‌ای، شبه‌جزیره‌ای و جزیره‌ای - که هر کدام مکمل و متکامل‌کننده یکدیگر هستند، از جمله: پدمونتانا (ایالت پیدمونت) سیسپدانا (سفارتخانه‌های فرارا و بولونیا) ترانسپادانا (لومباردی) دریای آدریاتیک (ونتو) آپنین ریویرا (گنووساتو) ساحل دریای آدریاتیک (مارکه) دره آرنو (توسکانی) دره تیبر (حومه رومی) آپنین مرکزی (اومبریا، ابروتزو و سانیو) سرزمین کار (سرزمین کار، که با نام ناپل و بقیه کامپانیا نیز شناخته می‌شود) دشت دو دریا (پولیا) انتهای دو شبه جزیره (کالابریا) سیسیل ساردینیا کورسیکا ایستریا دولت در ابتدا، مجلس استان‌های متحد ایتالیای مرکزی، شاهزاده اوژنیو امانوئل دی ساوویا-کارینیانو (شاهزاده کارینیان) را در نوامبر ۱۸۵۹ به عنوان نایب‌السلطنه کنفدراسیون انتخاب کرد. با این حال، هنگامی که این تصمیم به پادشاه ساردینیا، ویتوریو امانوئله دوم، ارائه شد، پادشاه درخواست انتصاب شاهزاده دی ساوویا-کاریگنانو به عنوان نایب‌السلطنه را رد کرد. شاهزاده متعاقباً پیشنهاد مجلس برای نایب‌السلطنه شدن را رد کرد و دستور داد کارلو بونکامپانی، کنت مومبلو، به عنوان نایب‌السلطنه منصوب شود. بنابراین، در طول حیات کوتاه استان‌های متحد ایتالیای مرکزی، کارلو بونکامپانی با عنوان فرماندار کل استان متحد، نیابت سلطنت را بر عهده گرفت. | ## بخش 2: استان‌های متحد ایتالیای مرکزی | بونکومپانی مسئول امور نظامی و دیپلماتیک ایالت‌ها و همچنین هرگونه دستوری بود که به ژنرال کنفدراسیون، لوئیجی کارلو فارینی، و بتینو ریکاسولی، رئیس تشریفاتی توسکانی، داده می‌شد. لوئیجی کارلو فارینی به عنوان یک چهره کلیدی یا «دیکتاتور» مودنا، پارما و بولونیا شناخته می‌شد. کارلو بونکامپانی، که با نام کنت مومبلو نیز شناخته می‌شود، در ۲۵ ژوئیه ۱۸۰۴ در تورین ایتالیا متولد شد. بونکامپانی علاوه بر عضویت در طبقه اشراف، نماینده مجلس و رهبر سیاسی، دارای مدرک حقوق از دانشگاه تورین بود و به عنوان قاضی در ایتالیا به حرفه حقوقی اشتغال داشت. فعالیت سیاسی بونکومپانی در سال ۱۸۴۸ آغاز شد، زمانی که او به عنوان وزیر آموزش عمومی منصوب شد - نقشی که او ابتدا در دولت بالبو و سپس به‌طور متوالی در دولت پرونه پادشاهی ساردینیا قبل از اینکه برای مدتی از دولت استعفا دهد، در آن خدمت کرد. سوابق نشان می‌دهد که بونکومپانی برای مدتی پس از استعفایش از دولت، در شورای شهر تورین فعال بود و در سال ۱۸۴۸ به عنوان دکوریون تورین و از سال ۱۸۴۸ تا ۱۸۵۱ به عنوان عضو شورای شهر تورین خدمت کرد سپس، در سال ۱۸۵۲، بونکامپانی بار دیگر برای خدمت در دولت پادشاهی ساردینیا، این بار به عنوان وزیر آموزش عمومی و وزیر امور کلیسا و دادگستری، بازگشت. پس از به قدرت رسیدن دولت کاوور در سال ۱۸۵۲، بونکامپانی به عنوان وزیر امور کلیسا و دادگستری تا نوامبر ۱۸۵۳ به خدمت در دولت ادامه داد. در طول دهه ۱۸۵۰، بونکومپانی در نقش‌های دیپلماتیک متنوعی از جمله به عنوان فرستاده و دیپلمات برای توسکانی، پارما و مودنا و به عنوان کمیسر فوق‌العاده ساردینیا در توسکانی خدمت کرد. شاهزاده کاریگنان معتقد بود که این نقش‌ها، کنت را در موقعیت مناسبی برای خدمت به عنوان رهبر استان‌های متحد ایتالیای مرکزی قرار می‌دهد؛ و بنابراین، هنگامی که شاهزاده کاریگنان توسط پادشاه ساردینیا به عنوان فرماندار کل استان‌های متحد منصوب شد، شاهزاده تصمیم گرفت این سمت را به بونکومپانی واگذار کند. شاهزاده کاریگنان در ۱۴ نوامبر ۱۸۵۹، در نامه‌ای برای انتصاب کارلو بونکومپانی به عنوان نایب‌السلطنه استان‌های متحد ایتالیای مرکزی، نوشت: «شهرت والای شما، ویژگی‌های والای قلب و ذهنتان، نشانه‌های فداکاری که به نوع و کشورتان نشان داده‌اید، تمام اعتمادی که به شما دارم و خواهشمندم که علناً به آن شهادت دهم، دلایل بسیاری برای موفقیت‌آمیز بودن مأموریت شما هستند. در سال‌های بعد، پس از ادغام استان‌های متحد ایتالیای مرکزی در دولت ایتالیا، بونکومپانی وارد دانشگاه شد و به عنوان استاد حقوق اساسی در دانشگاه تورین تدریس کرد و به عضویت ملی مؤسسه علمی معتبر اروپایی رم، آکادمی دی لینچی، درآمد. نظامی یک ارتش مشترک متشکل از نیروهایی از توسکانی، مودنا، پارما و هیئت‌های نمایندگی پاپ، مسئول دفاع از استان‌های متحد ایتالیای مرکزی در طول موجودیت آن بود. بونکومپانی، به عنوان نایب‌السلطنه، ارشدترین مقامی بود که در طول فعالیت این ارتش مشترک، بر آن نظارت داشت. در طول وجود استان‌های متحد ایتالیای مرکزی، پادشاهی ساردینیا از لیر ساردینیا استفاده می‌کرد. به عنوان یک ایالت تحت الحمایه پادشاهی ساردینیا، احتمالاً استان‌های متحد ایتالیای مرکزی نیز به‌طور گسترده از لیر ساردینیا استفاده می‌کردند. با این حال، لازم است ذکر شود که حدود نود واحد پول مختلف توسط ایالت‌های مختلفی که بعداً ایتالیا را تشکیل دادند، استفاده می‌شد، و توسکانی به تنهایی ۲۴ واحد پول مختلف داشت. پس از اتحاد پادشاهی ایتالیا در سال ۱۸۶۱، در اوت ۱۸۶۲، لیر ساردینیا به واحد پول ملی ایتالیا تبدیل شد. الحاق توسط ساردینیا تا سال ۱۸۶۰، نه تنها ارگان‌های دولتی، بلکه محافل خصوصی - از جمله انجمنی برای ثبت شرکت به هر قیمتی - نیز خواستار پیوستن استان‌های متحد ایتالیای مرکزی به ساردینیا بودند. استان‌های مرکزی، در کنار مناطق شمالی ایتالیا، به زودی به محرک‌های اصلی مرحله نهایی جنبش اتحاد ملی در میان ایالت‌های ایتالیا تبدیل شدند. خیلی زود تصمیم گرفته شد که برای تعیین اینکه آیا استان‌ها به پادشاهی ساردینیا ملحق می‌شوند یا خیر، رأی‌گیری انجام شود. کامیلو بنسو، نماینده مجلس و کنت کاوور، در اوایل سال ۱۸۶۰ به امپراتور مراجعه کرد تا ترتیب این رأی‌گیری را در استان‌ها بدهد. فارینی، که «دیکتاتور» استان‌های مرکزی ایتالیا محسوب می‌شد، نیز برای ترتیب دادن این رأی‌گیری اقدام کرد که در نهایت پس از برخی مخالفت‌ها، توسط امپراتور فرانسه، ناپلئون سوم، پذیرفته شد. | ## بخش 3: استان‌های متحد ایتالیای مرکزی | یک همه‌پرسی در استان‌های متحد ایتالیای مرکزی برگزار شد و در ۱۱ مارس ۱۸۶۰، مشخص شد که با اکثریت قریب به اتفاق، مردم استان‌ها به نفع پیوستن به پادشاهی ساردینیا رأی داده‌اند. طبق سوابق انتخاباتی، ۴۲۶۰۰۰۶ شهروند به نفع الحاق توسط پادشاهی ساردینیا رأی داده بودند، و تنها ۷۵۶ رأی مخالف ادغام و به نفع یک پادشاهی مستقل ثبت شده بود. در ۱۲ آوریل ۱۸۶۰، فرمان الحاق رسماً به پارلمانی متشکل از چهره‌های سرشناس ساردینیا، لومباردی، امیلیا و توسکانی ارائه شد. پارلمان تقریباً به اتفاق آرا به نفع این فرمان رأی داد و در نتیجه، استان‌های متحد ایتالیای مرکزی بخشی از پادشاهی ساردینیا شدند. اتحاد با ایتالیا تقریباً یک سال پس از آنکه استان‌های مرکزی ایتالیا جذب پادشاهی ساردینیا شدند، پادشاهی ایتالیا در ۱۷ مارس ۱۸۶۱ اعلام شد. ساردینیا - از جمله خانواده سلطنتی و حکومت آن - نقش کلیدی در ساختارهای اولیه و تأسیس پادشاهی ایتالیا ایفا کرد. ویکتور امانوئل دوم، پادشاه ساردینیا، به عنوان اولین پادشاه ایتالیا اعلام شد، و بر پادشاهی‌ای که اکنون شامل اکثریت قریب به اتفاق شبه جزیره ایتالیا، به استثنای رم و ونیز، می‌شد، حکومت می‌کرد. در همین حال، قانون اساسی ساردینیا، که به عنوان اساسنامه آلبرتین شناخته می‌شود، در میان مناطق به عنوان قانون اساسی جدید پادشاهی ایتالیا گسترش یافت و قوه مقننه تأسیس شده توسط پارلمان ساب‌آلپین یا سنای ساردینیا، در پارلمان جدید ایتالیا نیز ادامه یافت. با این حال، حتی با ادامه عناصر حکومت ساردینیا در دولت جدید، جامعه بین‌المللی تا سال ۱۸۶۷، در کنفرانس لندن، که در آن دولت به عنوان ششمین قدرت کشورهای اروپایی نامگذاری شد، رسماً پادشاهی ایتالیا را به رسمیت نشناخت. پس از تأسیس رسمی پادشاهی ایتالیا در سال ۱۸۶۱، فرآیندهای بیشتر اتحاد نیز ادامه یافت. در سال ۱۸۶۶، ایتالیا به پروس در جنگ دیگری علیه اتریش پیوست، با هدف به دست آوردن قلمرو بیشتر. این جنگ به‌طور متناوب به عنوان جنگ اتریش-پروس، جنگ آلمان، جنگ اتحاد، جنگ داخلی آلمان، جنگ برادرانه یا سومین جنگ استقلال ایتالیا شناخته می‌شد. با این حال، در نتیجه این درگیری، پیمان پراگ در سال ۱۸۶۶ امضا شد و رسماً ونیز را به کنترل پادشاهی ایتالیا واگذار کرد. رم متعاقباً در سپتامبر ۱۸۷۰، پس از عقب‌نشینی نیروهای فرانسوی از رم و تصرف این شهر توسط نیروهای ایتالیایی، به بخشی از پادشاهی ایتالیا تبدیل شد. پس از تصرف آن، در ژوئیه ۱۸۷۱، رم به عنوان پایتخت جدید پادشاهی ایتالیا، به جای فلورانس و قبل از آن، تورین، اعلام شد. به‌طور گسترده اعتقاد بر این است که این ادغام، پایان ساختارهای سیاسی کنفدراتیو یا امپراتوری در اروپا و ظهور یک ساختار سیاسی ملی متمرکزتر را نشان داد. این مناطق جمعیت زیادی ایتالیایی زبان در مناطق شهری و ساحلی خود داشتند و تصور می‌شد که برای تکمیل مرز طبیعی ایتالیا، لازم است که آنها در این کشور گنجانده شوند. بعدها، تحت رژیم فاشیستی به رهبری بنیتو موسولینی، گسترش بیشتر دولت ایتالیا رخ داد، به طوری که ایتالیا در سال ۱۹۳۵ به اتیوپی حمله کرد و در سال ۱۹۳۹ آلبانی را ضمیمه خود کرد، پیش از آنکه در سال ۱۹۴۰ به نفع آلمان وارد جنگ جهانی دوم شود و سومالی‌لند بریتانیا در شرق آفریقا را اشغال کند. بعدها، در سال‌های ۱۹۴۰ و ۱۹۴۱، نیروهای بریتانیا و متفقین، ارتش ایتالیا را از سومالی‌لند بریتانیا و اتیوپی در شرق آفریقا بیرون راندند. در این دوره، آلمان همچنین کنترل آلبانی را به دست گرفت؛ و تمام تصرفات ایتالیا در زمان جنگ را بی‌نتیجه گذاشت. | ## جمع‌بندی | تا سال ۲۰۲۵، هیچ قلمرو یا منطقه دیگری توسط ایتالیا تصاحب نشده و هیچ تغییر دیگری در مرزهای ایتالیا رخ نداده است.