موضوع مقاله: فرمان مهر طلایی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فرمان مهر طلایی | مقدمه: این نام به مهرهای طلایی اشاره دارد که به شش نسخه از هفت نسخه سند الصاق شده بودند؛ با این حال، این نام تنها در قرن پانزدهم رایج شد. | ## بخش 1: فرمان مهر طلایی | کارل چهارم، که در دوران سلطنت او قانون به زبان لاتین منتشر شد، آن را «کتاب قانون امپراتوری ما» نامید. ۲۳ فصل اول به عنوان قانون نورنبرگ شناخته می‌شوند و در نورنبرگ تدوین و در ۱۰ ژانویه ۱۳۵۶ در مجلس امپراتوری نورنبرگ اعلام شدند. فصل‌های ۲۴ تا ۳۱ به عنوان قانون متسدر آن دوره شهر متس Metz یکی از شهرهای امپراطوری مقدس روم بودشناخته می‌شوند و در ۲۵ دسامبر ۱۳۵۶ در مجلس امپراتوری در شهر متس اعلام شدند. در سال ۲۰۱۳، این سند به عنوان یک سند میراث جهانی یونسکو اعلام شد و تعهداتی را برای آلمان و اتریش به همراه داشت. در این مجلس، امپراتور و امیران انتخابگر بر تنظیم دقیق جانشینی و انتخاب پادشاه، و نیز نفی حق مداخله پاپ، به سرعت توافق کردند. با این حال، کارل Karl در تقویت قدرت مرکزی ناکام ماند و ناچار به شاهزادگان در قلمروهایشان امتیازاتی داد و همزمان امتیازهایی برای بوهم که خود پادشاه آنجا نیز بوداو هم پادشاه بوهم بود هم امپراطور کل امپرای مقدس روم گرفت. در میان اعضای شورای انتخاب از دودمان ویتلسباخ که در نورنبرگ حضور داشتند (و در مناصب خود تأیید شده بودند) عبارت بودند از: روپرشت بزرگ، کنت پالاتین راین و دوک باواریا (امیر انتخابگر ۱۳۵۳–۱۳۹۰)، (برادرزاده‌اش) روپرشت کوچک (امیر انتخابگر ۱۳۹۰–۱۳۹۸) و لودویگ ششم رومی، مارگراف براندنبورگ (۱۳۵۱–۱۳۶۲). کنت پالاتین راین به صراحت در مقام خود به عنوان جانشین امپراتوری، هم در وصیت‌نامه‌ها و هم در فرمان طلایی (فصل پنجم) تأیید شده است. کارل در مجلس درباریHoftag در همه زمینه‌ها نتوانست تمام مقاصدش را به کرسی بنشاند، بعنوان مثال: در مورد صلح عمومی تصمیم کمی گرفته شد و در ارتباط با موضوعات سکه، اسکورت و گمرک، امیران‌انتخابگر کرانه‌راین از تصمیم‌گیری جلوگیری کردند. | ## بخش 2: فرمان مهر طلایی | محتویات در مجموع فرمان مهر طلایی قوانین جدید زیادی ایجاد نکرد، بلکه رویه‌ها و اصولی را که در انتخابات سلطنتی طی صد سال گذشته توسعه یافته بود، مرتب کرد. این فرمان شامل مقرراتی در مورد انتخاب، جانشینی و حقوق محفوظ هفت امیر انتخاب‌کننده، ممنوعیت خصومت‌های ناعادلانه و رویه مهاجران (شهروندان اخراج شده از شهر)، و همچنین (در بخش متز) جزئیاتی در مورد اعمال مناصب ارشد است. انتخاب پادشاه و امپراتور «کتاب قانون امپراتوری ما» یا «فرمان مهر طلایی» به تفصیل رویه‌های انتخاب پادشاه را تنظیم می‌کرد. اسقف اعظم ماینتس، به عنوان صدراعظم آلمان، موظف بود ظرف 30 روز پس از مرگ پادشاه، رأی‌دهندگان را به فرانکفورت فراخواند تا جانشین او را در کلیسای سنت بارتولومیئوس، کلیسای جامع فرانکفورت، انتخاب کنند. رأی‌دهندگان باید سوگند یاد می‌کردند که تصمیم خود را «بدون هیچ توافق پنهانی، پاداش یا پرداختی» بگیرند. علاوه بر این، نامزد منتخب نه تنها از تمام حقوق یک پادشاه، بلکه از تمام حقوق امپراتور آینده نیز برخوردار می‌شد. Jh رأی‌گیری بر اساس رتبه انجام می شود: اسقف اعظم تریر به عنوان صدراعظم بورگوندی. اسقف اعظم کلن به عنوان صدراعظم ایتالیای امپراتوری.(از زمان اتوی کبیر (936) تا تاجگذاری شاه فردیناند اول (1531)، پادشاه در کلیسای کوچک کاخ در آخن تاجگذاری می‌کرد. این کلیسا که توسط شارلمانی تأسیس شده بود، در قلمرو اسقف اعظم کلن قرار داشت، که بنابراین مسئول تاجگذاری پادشاه بود.) پادشاه بوهمیا به عنوان شاهزاده سکولار تاجگذاری شده و ساقی اعظم امپراتوریاین بالاترین مقام نزد امپراطور بود و وظیفه اش این بود که بعد از تاجگذاری جام نقره ای شراب را پر کند و نزد پادشاه بدهد. | ## بخش 3: فرمان مهر طلایی | قلمرو او در منطقه سکونت قدیمی فرانک‌ها قرار داشت.که او را به عنوان مباشر اعظم و در غیاب امپراتور آلمان، نایب‌السلطنه امپراتوری در تمام سرزمین‌هایی که قانون غیرساکسون در آنها حاکم بود، تبدیل می‌کرد. مباشر اعظم همچنین مرجعی بود که پادشاه باید در برابر او برای تخلفات قانونی پاسخگو می‌بود. دوک ساکسونی به عنوان مارشال اعظم و نایب‌السلطنه امپراتوری در تمام سرزمین‌هایی که قانون ساکسون در آنها حاکم بود. اسقف اعظم ماینتس، به عنوان صدراعظم سرزمین‌های آلمانی امپراطوری، و بالاترین رتبه را داشت و به دلیل امکان رأی‌گیری تساوی‌شکن، رأی خود را در آخر می‌داد. دودمان ویتلسباخ‌ها در کالج انتخاباتی توسط دو شاهزاده (لودویگ ششم براندنبورگ و روپرت بزرگتر پالاتینات راین) نمایندگی می‌شدند، اما ویتلسباخ‌های باواریایی و دودمان هابسبورگ‌ها از این امر مستثنی بودند. نوآوری کلیدی فرمان مهر طلایی این بود که برای اولین بار، پادشاه با رأی اکثریت انتخاب می‌شد و نیازی به رضایت متفق‌القول همه شاهزاده‌های (انتخاب‌کننده) نداشت. با این حال، برای جلوگیری از ایجاد پادشاه اصلی و پادشاه مقابل لازم بود شرط شود که اقلیت از رأی دادن برای پادشاه مقابل خودداری کنند، و در نتیجه اطمینان حاصل شود که در نهایت "همه رضایت داده‌اند". پدر بزرگ او، ماکسیمیلیان اول، از سال ۱۵۰۸ با رضایت پاپ خود را «امپراتور منتخب روم» نامیده بود. | ## جمع‌بندی | به جای آخن، از سال ۱۵۶۲ به بعد، با شروع از ماکسیمیلیان دوم و ادامه تا امپراتور فرانتس دوم در سال ۱۷۹۲، تقریباً همه تاجگذاری‌ها پس از انتخابات در کلیسای جامع فرانکفورت انجام می‌شد.به بخش« تاج‌گذاری‌های امپراتوری در کلیسای جامع فرانکفورت» در مقاله کلیسای جامع فرنکفورت رجوع شود.