موضوع مقاله: قلعهٔ بورومئو دی آنجرا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # قلعهٔ بورومئو دی آنجرا | مقدمه: قلعهٔ روکا بورومئو دی انجرا، یا روکا دی انگرا، که همچنین به نام قلعه بورومئو شناخته می‌شود، یک روکا بر فراز تپه‌ای بالای شهر انجرا در استان وارزه در سواحل جنوبی دریاچه ماجوره است. | ## بخش 1: قلعهٔ بورومئو دی آنجرا | سپس به ویسکونتی‌های میلان منتقل شد و بعد به خانواده بورومئو رسید، که هنوز مالک آن هستند. این قلعه از آن سوی دریاچه از آرونا قابل مشاهده است، جایی که بقایای قلعه دیگری با همان سابقه مالکیت، روکا دی آرونا، قرار دارد. قلعه از چهار بخش تشکیل شده که در دوره‌های مختلف ساخته شده‌اند و یک حیاط داخلی را در بر می‌گیرند. در سمت شمال‌شرق، دیواری با برجک‌های گوشه‌ای خارج از ساختمان امتداد یافته و تا لبه صخره‌ای که یک باغ را در بر می‌گیرد، خم می‌شود. تاریخچه ریشه‌های روکا به یک برج دیده‌بانی اوایل قرون وسطی برمی‌گردد که بعدها سایر قسمت‌های ساختمان در اطراف آن توسعه یافتند. این برج متعلق به کلیسای میلان بود و در قرن سیزدهم، پس از آنکه اسقف اعظم لئون دا پرگو توسط جناح شهر به رهبری خانواده دلا توره مجبور به فرار از میلان شد، به آنجا پناه برد. اوتون ویسکونتی، اسقف اعظم و اولین لرد میلان، قلعه را گسترش داد و جناح جدیدی را که امروزه جناح اوتونی یا ویسکونتی نامیده می‌شود، به آن اضافه کرد. پس از مرگ اوتون، ویسکونتی‌ها روکا و سایر املاک متعلق به کلیسای میلان را به تصرف خود درآوردند. بال اتونی که کاملاً از سنگ‌های محلی مربع شکل و صاف ساخته شده است، نمونه‌ای عالی از معماری مسکونی قرن سیزدهم است. | ## بخش 2: قلعهٔ بورومئو دی آنجرا | نمای آن با پنجره‌های باریک ساده در طبقه همکف و پنجره‌های چندوجهی در طبقه بالا مشخص شده است. بخش اتونیایی شامل تالار عدالت است که توسط یک نقاش ناشناس با نقاشی‌های دیواری که نمایانگر بخش‌هایی از زندگی اسقف اعظم اتونه ویسکونتی، پیروزی او در برابر دلا توره و آرام شدن متعاقب میلان است، تزئین شده است. این نقاشی‌های دیواری احتمالاً توسط برادرزاده اتونه، ماتئو ویسکونتی، برای بزرگداشت یاد او سفارش داده شده‌اند. این نقاشی‌ها بر بزرگواری اتونه ویسکونتی و اراده او برای به دست آوردن حکومت شهر به صورت مسالمت‌آمیز، همان‌طور که با حضور مداوم صلیب مسیحی بالای سر او نشان داده شده است، تأکید می‌کنند. نقاشی‌های دیواری باید شش ضلع تالار عدالت را می‌پوشاندند تا هر دوازده علامت زودیاک را در خود جای دهند. دیواری که نقاشی‌های دیواری آن تا حدودی باقی مانده است، چرخ بخت را نشان می‌دهد تا نمادی از تناوب وقایعی باشد که شاهد گذر دلا توره از تسلط بر شهر میلان به شکست آنها بود. در ابتدا، گاسپار ویسکونتی از اوبرتو، کنت قدرتمند آرونا در نزدیکی و پسرعموی دور دوک‌ها، از این فرصت استفاده کرد و حق تصرف شهر آنگرا و شاید قلعه آن را به دست آورد. در سال ۱۴۳۹، دوک فیلیپو ماریا، در تلاش برای لغو سلطه نوادگان گاسپار بر بخش جنوبی دریاچه ماجیوره، آرونا را به خزانه‌دار خود، ویتالیانو بورومئو، از نوادگان یک خانواده ثروتمند از بازرگانان و بانکداران پادوآیی و توسکانی، واگذار کرد. ده سال بعد، در سال ۱۴۴۹، کنت جدید آرونا، صلاحیت قضایی آنگرا را با ۱۲۸۰۰ لیره به دست آورد. | ## بخش 3: قلعهٔ بورومئو دی آنجرا | از آن لحظه، آنگرا بخشی از ایالت کوچکی شد که بورومئوها در اطراف دریاچه ماجیوره در حال ساخت آن بودند. به جز دوره کوتاهی پس از ۱۴۹۷، زمانی که آنگرا تحت کنترل مستقیم اسفورزاها، دوک‌های جدید میلان، بازگشت، روکا دی آنگرا همیشه متعلق به بورومئوها بود که هنوز هم آن را در اختیار دارند. امروزه روکا بیشتر به خاطر تالار عدالت با نقاشی‌های دیواری قابل توجهش شناخته می‌شود. دو اتاق دیگر عبارتند از (تالار مراسم)، با نقاشی‌های دیواری قرن پانزدهمی که پس از بمباران جنگ جهانی دوم از کاخ بورومئو در میلان بازیابی شده‌اند، و (تالار شکوه بورومئو)، حاوی نقاشی‌هایی که خانواده بورومئو را ستایش می‌کنند. از برج نگهبانی قلعه می‌توان نمای گسترده‌ای از منطقهٔ جنوبی دریاچهٔ ماگیوره را مشاهده کرد. در نمای بیرونی، به سمت دریاچه، یک باغ قرون وسطایی با گیاهان دارویی، گیاهان معطر و یک تاکستان قرار دارد. این قلعه از آن سوی دریاچه آرونا، جایی که بقایای قلعه دیگری با همان تاریخچه ملکی، روکا دی آرونا، قرار دارد، قابل مشاهده است. این قلعه شامل چهار بخش است که در دوره‌های مختلف ساخته شده‌اند و یک حیاط داخلی را در بر می‌گیرند. | ## جمع‌بندی | در ضلع شمال شرقی، دیواری با برجک‌های گوشه‌ای به بیرون ساختمان امتداد یافته و به سمت دریاچه تا لبه صخره که باغی را در بر می‌گیرد، خم شده است.