موضوع مقاله: توماس فرانسیس، شاهزاده کارینیانو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # توماس فرانسیس، شاهزاده کارینیانو | مقدمه: توماس فرانسیس، شاهزاده کارینیانو (; – ) یک فرمانده نظامی ایتالیایی و بنیان‌گذار شاخه کارینیانو از خاندان ساووی بود که از سال ۱۸۳۱ تا ۱۸۶۱ به عنوان پادشاه پیمونت-ساردینیا و از سال ۱۸۶۱ تا زمان انحلال این سلسله در سال ۱۹۴۶ به عنوان پادشاه ایتالیا سلطنت کردند. | ## بخش 1: توماس فرانسیس، شاهزاده کارینیانو | پیشینه توماس که در تورین متولد شد، کوچک‌ترین فرزند از پنج پسر مشروع دوک چارلز امانوئل اول، دوک ساووی از همسرش کاترینا میکائلا اتریش، دختر پادشاه فیلیپ دوم اسپانیا و پرنسس فرانسوی الیزابت فرانسه بود. اگرچه در سلطنت‌های قبلی، به پسران کوچکتر در سوئیس (ژنوویس، وو)، ایتالیا (آئوستا) یا فرانسه (نمور، برس) امتیازات فراوانی اعطا شده بود، اما دوک‌های ساووی دریافتند که این امر مانع از بزرگ شدن آنها می‌شود و در عین حال نزاع‌های درون دودمانی و جدایی منطقه‌ای را تشویق می‌کند. توماس نه تنها برادران بزرگتری داشت، بلکه یکی از بیست و یک فرزند شناخته‌شدهٔ چارلز امانوئل نیز بود. در حالی که تنها نه نفر از این فرزندان مشروع بودند، بقیه، که فرزندان دوک بیوه از معشوقه‌های اشرافی بودند، به نظر می‌رسد در طول زندگی پدرشان سخاوتمندانه مورد موقوفات یا جهیزیه قرار گرفته بودند. تیول کارینیانو از سال ۱۴۱۸ به خاندان ساووی تعلق داشت و این واقعیت که بخشی از پیمونت، تنها بیست کیلومتری جنوب تورین، بود، به این معنی بود که می‌توانست فقط به اسم یک «شاهزاده‌نشین» برای توماس باشد، زیرا نه استقلالی داشت و نه درآمدی مادی. توماس به جای دریافت ارث قابل توجه، در سال ۱۶۲۵ با ماری دو بوربون ازدواج کرد؛ او خواهر و وارث مشترک لویی، کنت سواسون، بود. فرانسه در انتظار این ارث، توماس و ماری در پایتخت برادرش، تورین، مستقر نشدند، بلکه در پاریس ساکن شدند، جایی که ماری از مقام والای یک پرنسس دو سانگ برخوردار بود و پسرعموی دوم شاه لویی سیزدهم بود. قرار بر این بود که توماس، به عنوان پسر یک پادشاه حاکم، رتبه اول را در میان شاهزادگان بیگانه در دربار فرانسه داشته باشد - حتی قبل از خاندان قدرتمند سابق گیز، که خویشاوندی آنها با دوک لورن بسیار دورتر بود. او به عنوان استاد اعظم دربار پادشاه منصوب شد و برای مدت کوتاهی جایگزین گراند کنده خائن شد. او از خدمات کلود فاور دو واگلاس، دستوردان و درباری برجسته، به عنوان معلم خصوصی فرزندانش استفاده کرد. احتمال جانشینی نهایی ماری در شاهزاده‌نشین سوئیس نوشاتل، در نزدیکی ساووی، در سال ۱۶۴۳ با تصمیم پادشاه مبنی بر مشروعیت بخشیدن به لویی هنری دو بوربون، شوالیه دو سواسون (۱۶۴۰–۱۷۰۳)، پسر برادر فقید ماری، خنثی شد. این امر مانع از جایگزینی ساوویار برای نفوذ فرانسه در آن منطقه شد، اما توماس چیزی بیش از عنوان توخالی «شاهزاده دو کارینیانو» را برای خود باقی نگذاشت. ماری سرانجام دارایی اصلی برادرش در فرانسه، شهرستان سواسون، را به ارث برد، اما این به عنوان ارث ثانویه برای شاخه فرانسوی خانواده تثبیت شد. پس از توماس، شاخه ارشد نوادگان او به ساووا بازگشتند و به‌طور متناوب با شاهزاده خانم‌های فرانسوی، ایتالیایی و آلمانی ازدواج کردند. حرفه عمومی اولین خدمت ثبت شده توماس به عنوان فرمانده ارتش پیدمونت تحت فرماندهی پدرش در جنگ علیه فرانسه در سال ۱۶۳۰ است (به جنگ جانشینی مانتوان مراجعه کنید). احتمالاً در همین زمان بود که او برای اولین بار با مازارین روبرو شد، که (اگرچه موقعیت عمومی او کاملاً پیچیده بود) در طول ۱۶۳۰–۳۲ در واقع نماینده فرانسه در دربار پیدمونت بود. هنگامی که دوک جدید ویکتور آمادئوس اول مجبور شد اشغال پینرولو توسط فرانسه را بپذیرد (صلح چراسکو، ۲۶ آوریل ۱۶۳۱، و توافقات مخفی مرتبط، که در سال ۱۶۳۲ اجرا شد)، نارضایتی گسترده‌ای در پیدمونت وجود داشت و توماس به همراه برادرش موریس به اسپانیایی‌ها پیوستند، که در آن ویکتور آمادئوس درآمدهای آنها را مصادره کرد. (تاریخ دقیق این جابجایی مشخص نیست، اما احتمالاً ۱۶۳۲ بوده است، مطمئناً نه دیرتر از ۱۶۳۴.) اگرچه با توجه به اینکه توماس با خانواده‌های سلطنتی فرانسه و اسپانیا خویشاوند بود، اسپانیایی‌ها از او استقبال کردند، اما او کاملاً مورد اعتماد آنها نبود و مجبور شد همسر و فرزندانش را به عنوان گروگان به مادرید بفرستد. اسپانیا، در جریان افزایش اعتماد به نفس پس از پیروزی بزرگ غیرمنتظره‌اش در نوردلینگن در سال ۱۶۳۴، برنامه‌هایی برای عملیات بزرگ در آلمان برای پایان دادن به جنگ علیه پروتستان‌ها در آنجا و هلند ترتیب داد. این برنامه‌ها شامل رهبری توماس در وستفالی، تحت فرماندهی کلی کاردینال-اینفانته فردیناند، برادر فیلیپ چهارم، بود. از این ماجرا چیزی حاصل نشد، اما در سال ۱۶۳۵، زمانی که فرانسه به اسپانیا اعلام جنگ کرد (جنگ فرانسه و اسپانیا ۱۶۳۵–۱۶۵۹)، توماس در هلند اسپانیا تحت فرماندهی فردیناند خدمت کرد: به او فرماندهی یک ارتش کوچک (که به‌طور متفاوت ۸۵۰۰ یا ۱۳۰۰۰ نفر ذکر شده است) داده شد که علیه نیروهای فرانسوی که به لوکزامبورگ پیشروی کرده بودند، اعزام شد و به او دستور داده شد که یا آنها را زیر نظر داشته باشد یا از پیوستن آنها به ارتش هلند جلوگیری کند. در ۲۲ مه ۱۶۳۵ در له آوین، جنوب هوی، در جایی که در آن زمان اسقف‌نشین لیژ بود، او توسط ارتش فرانسه به فرماندهی بریز و شاتیون شکست خورد. | ## بخش 2: توماس فرانسیس، شاهزاده کارینیانو | او موفق شد بقایای سربازان را در نامور گرد هم آورد، سپس در برابر نیروهای فرانسوی و هلندی که از نظر عددی برتر بودند عقب‌نشینی کرد. در اواخر سال، چارلز چهارم، دوک لورن، پناهنده، به بروکسل رسید و با توماس ملاقات کرد. آنها ممکن است یک دربار مشترک تشکیل داده باشند، و توماس مطمئناً در نبردهایی که توسط دوک ترتیب داده شده بود، شرکت کرد. (در این جنگ فرانسه و اسپانیا، پیمونت با اکراه در کنار فرانسوی‌ها به جنگ کشیده شد، اگرچه در ابتدا از اعلام جنگ کامل اجتناب کرد؛ در نتیجه، توماس از نظر فنی علیه سرزمین مادری خود می‌جنگید) در سال ۱۶۳۶، کاردینال-اینفانته فردیناند یک ارتش مشترک اسپانیایی-امپریالیستی را برای حمله‌ای بزرگ به فرانسه از هلند اسپانیا سازماندهی کرد و توماس در ابتدا مسئول آن بود و ارتش فرانسه به فرماندهی سوسون را در سم شکست داد، اگرچه فردیناند خیلی زود فرماندهی عالی را به دست گرفت. این حمله در ابتدا بسیار موفقیت‌آمیز بود و به نظر می‌رسید که می‌تواند به پاریس برسد، جایی که وحشت زیادی وجود داشت. اگر فردیناند و توماس ادامه می‌دادند، ممکن بود در این مرحله به جنگ پایان دهند، اما هر دو احساس می‌کردند که ادامه دادن به پاریس بسیار خطرناک است، بنابراین پیشروی را متوقف کردند. بعدها در طول لشکرکشی، توماس با ژنرال امپریالیست، اوتاویو پیکولومینی، که از پذیرش دستورات شاهزاده به عنوان یک فرمانده اسپانیایی امتناع ورزید و استدلال کرد که نیروهای امپریالیستی او نیرویی مستقل هستند، مشکلاتی پیدا کرد. اقدام نظامی توماس در سال ۱۶۳۷ ثبت نشده است، اما در این سال، هنگامی که برادر همسرش سواسون پس از توطئه ناموفقش علیه کاردینال ریشلیو از فرانسه گریخت، او به عنوان واسطه بین سواسون و اسپانیایی‌ها در مذاکراتی عمل کرد که منجر به اتحاد رسمی بین کنت و فیلیپ چهارم اسپانیا در ۲۸ ژوئن ۱۶۳۷ شد - اگرچه سواسون ظرف یک ماه با فرانسه آشتی کرد! در سال ۱۶۳۸، توماس در فلاندر اسپانیا خدمت کرد و به دفاع از قلعه-شهر سنت اومر در برابر محاصره فرانسوی‌ها کمک کرد. در اواسط ژوئن، او موفق شد نیروهای کمکی را به آنجا برساند، سپس با بقیه ارتش کوچک خود حدود ۱۵ کیلومتر سنگر گرفت. در شمال غربی در رومینگهم، روبروی ارتش فرانسه به فرماندهی ژاک-نومپار دو کومون، دوک لا فورس در زوافک؛ پس از پیوستن نیروهای کمکی امپریالیست به فرماندهی اوتاویو پیکولومینی، او برای حمله به لا فورس لشکرکشی کرد و با از دست دادن ۲۰۰۰ کشته یا اسیر شکست خورد (عملیات در زوافک، تاریخ دقیق آن مشخص نیست اما حدود ۲۱ ژوئن). با این حال، او سپس با نیروهای باقی‌مانده خود به محاصره مداوم فرانسوی‌ها در سنت اومر بازگشت، جایی که نیروهای کمکی بیشتری مستقر کرد و سپس خود را چنان محکم در مجاورت آن مستقر کرد که فرانسوی‌ها ادامه محاصره را غیرممکن یافتند و تسلیم شدند. توماس و پیکولومینی متعاقباً چنان به لا فورس نزدیک شدند که فرانسوی‌ها نتوانستند هیچ عملیات جدی انجام دهند. جنگ داخلی پیدمونت پس از جلب حمایت اسپانیا در اواخر سال ۱۶۳۸ برای اقدام علیه نایب‌السلطنه کریستین ماری، مادام رویال، توماس در اوایل سال ۱۶۳۹ به میلان اسپانیا رفت و در کنار نیروهای اسپانیایی به پیدمونت حمله کرد، جایی که بسیاری از شهرها از او استقبال کردند. پس از مذاکرات مکرر با نایب‌السلطنه و فرانسوی‌ها، توماس در نیمه اول سال ۱۶۴۲ با هر دو صلح کرد و بدون خجالت تغییر موضع داد و شروع به جنگ با فرانسوی‌ها علیه اسپانیایی‌ها کرد. خدمت به فرانسه در بقیه سال ۱۶۴۲ و بخشی از لشکرکشی‌های ۱۶۴۳، توماس فرماندهی نیروهای پیدمونت را بر عهده داشت که در کنار فرانسوی‌ها تحت فرماندهی هنری د اورلئان، دوک لونگویل، علیه اسپانیایی‌ها، عموماً در امتداد مرز پیدمونت/میلان، می‌جنگیدند. وقتی لونگویل به خانه فراخوانده شد، توماس به عنوان فرمانده کل قوای متفقین جانشین او شد و تورن به عنوان معاون فرمانده او. (توماس فقط به دلیل تولدش فرماندهی عالی را به دست گرفت؛ یک ژنرال فرانسوی دیگر، دو پلسیس پراسلین، چند سال بعد خاطرنشان کرد که مارشال‌های فرانسوی فقط تحت نظر کسی خدمت می‌کنند که از نظر رتبه اجتماعی از آنها برتر باشد و توماس، با توجه به نسبت خونی‌اش با خانواده‌های سلطنتی فرانسه و اسپانیا، تنها نامزد بود) در اواخر تابستان، توماس و تورن هر دو به شدت بیمار بودند و دو پلسیس پراسلین فرماندهی موقت را بر عهده داشت. توماس دوباره در سال ۱۶۴۴ ارتش‌های مشترک را رهبری کرد و سانتیا و آستیا را تصرف کرد. او همچنین سعی کرد فینال لیگور را تصرف کند، اما از این تلاش منصرف شد، ظاهراً به این دلیل که می‌ترسید این بندر ارزشمند به جای پیدمونت، به کنترل فرانسه درآید. در سال ۱۶۴۵، که اکنون با دو پلسیس پراسلین فرماندهی می‌کرد، ویگِوانو را تصرف کرد و تلاش اسپانیایی‌ها برای جلوگیری از عقب‌نشینی‌اش در رودخانه مورا را دفع کرد، که نزدیکترین موفقیت او در میدان نبرد بود. در سال ۱۶۴۶، توماس به فرماندهی لشکرکشی فرانسوی که برای تصرف قلعه‌های توسکانی به جنوب اعزام شده بود، منصوب شد و پس از آن قرار بود به سمت جنوب و ناپل پیشروی کند، اسپانیایی‌ها را بیرون براند و خود بر تخت سلطنت بنشیند؛ اما این لشکرکشی با تأخیر آغاز شد و هنگامی که او اوربتلو را محاصره کرد، ناوگان فرانسوی حامی او توسط اسپانیایی‌ها شکست خورد و او مجبور شد محاصره را بشکند و عقب‌نشینی سختی انجام دهد، که او آنقدر ضعیف عمل کرد که کاردینال مازارن متعاقباً از توانایی فرماندهی او بیزار شد، او را بی‌کفایت دانست و از انتصاب او به لشکرکشی که فرانسه برای حمایت از شورش ناپل در اواخر سال ۱۶۴۷ فرستاده بود، خودداری کرد (این امر مانع از آن نشد که مازارن او را به عنوان کاندیدای بالقوه برای پادشاه ناپل تحت حمایت فرانسه در نظر بگیرد، اگرچه پاریس در این مورد آنقدر کند عمل کرد که هنری دوم، دوک گیز، توسط ناپلی‌ها به جای او به عنوان پادشاه برگزیده شد). | ## بخش 3: توماس فرانسیس، شاهزاده کارینیانو | در لشکرکشی ۱۶۴۷، از توماس به عنوان فرمانده در کنار ژنرال فرانسوی در نیروهایی که به شمال ایتالیا فرستاده شده بودند تا با دوک مودنا، فرانچسکو اول دِسته، که به تازگی با فرانسه متحد شده و «جبهه دومی» علیه اسپانیایی‌ها در میلان گشوده بود، همکاری کنند، یاد شده است، اگرچه مازارین اعتراف کرد که توماس را فقط به این دلیل منصوب کرده است که می‌ترسیده اگر در پیمونت بماند، روح بی‌قرار شاهزاده دردسر بیشتری ایجاد کند. با این حال، تا بهار ۱۶۴۸ او به پیمونت بازگشت و در مرز پیمونت-میلان جنگید تا حواس اسپانیایی‌ها را از فشارشان بر مودنا پرت کند. در تابستان، او مسئول ارتشی شد که با ناوگان به ناپل فرستاده شده بود - شورش ناپل تا آن زمان از هم پاشیده بود، بنابراین این لشکرکشی هنگام فرود هیچ حمایتی پیدا نکرد و پس از برخی اقدامات بی‌معنی، دوباره شروع به کار کرد، که یک شکست کامل بود (برخی جزئیات در شورش ناپل). در بازگشت با ناوگان فرانسوی، توماس در پرووانس به تأخیر افتاد و نتوانست به محاصره بزرگ کرمونا، جایی که انتظار می‌رفت، بپیوندد. در طول غیبت او، نایب‌السلطنه کریستین کنترل قلعه‌هایی را که به عنوان بخشی از توافق جنگ داخلی پیدمونت به توماس اعطا شده بود، به دست گرفته بود (از نظر قانونی، این قلعه‌ها پس از رسیدن دوک به سن قانونی به کنترل دوک‌ها بازگردانده می‌شدند)، که طبق قانون پیدمونت، چارلز امانوئل در سال ۱۶۴۸ این کار را انجام داد، اگرچه مادرش همچنان کنترل دولت را در دست داشت. کریستین، به همراه پسرش و بخشی از ارتش دوک‌ها، وارد ایوریا شد و پادگان شخصی توماس را برکنار کرد. او در عوض توماس را به عنوان فرماندار یا آستی و آلبا منصوب کرد، سمت‌هایی که ضربه را شیرین‌تر می‌کرد اما کاملاً تحت کنترل دوک‌ها بود و توسط معاهده تضمین نمی‌شد. وقتی به پیدمونت بازگشت، توماس چاره‌ای جز پذیرش عمل انجام شده نداشت و کمی پس از آن برای زندگی به پاریس رفت. در طول فروند، توماس خود را از نزدیک با کاردینال مازارین پیوند داد، که اگرچه عملاً نخست‌وزیر فرانسه بود، اما مانند او یک بیگانه ایتالیایی در دربار فرانسه بود. در اوایل دهه ۱۶۵۰، توماس به عنوان یکی از اعضای مهم حزب مازارین، نزدیک به کاردینال، در جلسات منظم با او و در حمایت از او فعال بود. در سال ۱۶۵۱، هنگامی که مازارین مجبور به تبعید شد، شاهزاده برای مدتی به شورای سلطنت آورده شد و دوشس دو نمورس، یکی از معاصران (که مسلماً بسیار خصمانه بود) او را به عنوان «نخست‌وزیر بدون اطلاع» توصیف کرد. گفته می‌شد که مخالفان مازارین در دربار، او را به عنوان رقیب کاردینال نزد ملکه مطرح کرده‌اند، اما این بعید است، به خصوص از آنجایی که خود مازارین از ملکه خواست که از توصیه توماس پیروی کند، و محتمل‌تر این است که مازارین از شاهزاده به عنوان کسی حمایت می‌کرد که مانع از به دست گرفتن قدرت توسط سایر رقبا در غیاب خود می‌شد، اما هرگز در فرانسه جایگاهی نداشت که خود را به عنوان جایگزین دائمی کاردینال معرفی کند. زمانی که مازارین در فوریه ۱۶۵۳ از دومین و آخرین تبعید خود بازگشت، توماس که دربار را برای استقبال از خانه کاردینال به سنت دنیس همراهی می‌کرد، دوباره بی‌اهمیت شد - تحلیلی از همکاران نزدیک مازارین در این زمان توسط مورخ بعدی، شروئل، هیچ اشاره‌ای به او نکرده است. در ژانویه ۱۶۵۴، هنگامی که آخرین مناصب تشریفاتی که قبلاً متعلق به رهبر شورشیان، لویی دوم دو بوربون، یعنی پرنس دو کُنده بود، برکنار شد، پرنس توماس به عنوان استاد اعظم منصوب شد. جنگ فرانسه و اسپانیا در شمال ایتالیا ادامه داشت و در اواخر سال ۱۶۵۴، افزایش خصومت پیدمونتی‌ها با گرانسی، فرمانده فعلی فرانسوی، منجر به جستجوی یک فرمانده کل جدید متفقین شد. فرانسوی‌ها ترجیح می‌دادند دوک یورک (بعدها شاه جیمز دوم) را بفرستند، اما او نیز برای تورین غیرقابل قبول بود، بنابراین توماس به عنوان فرمانده مشترک منصوب شد - اگرچه همسرش به دلیل رفتار خوبش تقریباً به عنوان گروگان در فرانسه نگهداری می‌شد. در ۱۶ دسامبر ۱۶۵۴ او به تورین رسید و مورد استقبال تشریفاتی سربازان فرانسوی و استقبال غیرمنتظره و دوستانه چارلز امانوئل قرار گرفت. در ۴ آوریل ۱۶۵۵، توماس فرانسیس به والدوسی‌ها دستور داد تا در مراسم عشای ربانی شرکت کنند یا به دره‌های بالایی نقل مکان کنند و به آنها بیست روز فرصت داد تا زمین‌های خود را بفروشند. دوک ساووی ارتشی فرستاد و در ۲۴ آوریل، ساعت ۴ صبح، فرمان قتل‌عام عمومی چنان وحشیانه‌ای صادر شد که خشم سراسر اروپا را برانگیخت. الیور کرامول از طرف وودواها شروع به دادخواهی کرد و جان میلتون شعر معروف خود را در این مورد با عنوان «دربارهٔ قتل‌عام دیرهنگام در پیمونت» نوشت. در لشکرکشی ۱۶۵۵، او با وجود ابتلا به مالاریا، حمله به دوک‌نشین میلان را رهبری کرد و پاویا را محاصره کرد، جایی که حمله چنان بد پیش رفت که او مجبور شد بستر بیماری خود را ترک کند تا کنترل مستقیم محاصره را به دست گیرد و حتی در آن زمان نیز پس از تقریباً دو ماه تلاش بی‌ثمر، مجبور به آزادسازی آن شد. | ## جمع‌بندی | مرگ پس از لشکرکشی ۱۶۵۵، توماس به تورین بازگشت و در ژانویه بعد درگذشت؛ این فرضیه در اسپانهایم مبنی بر اینکه او در محاصره پاویا درگذشته است، تأیید نمی‌شود - مالاریا، یک مشکل رایج در باتلاق‌های دره پو، او را از بین برد، همان‌طور که جانشین او به عنوان فرمانده کل قوا، فرانچسکو اول دِسته، را از بین برد.