موضوع مقاله: فمینیسم فرهنگی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فمینیسم فرهنگی | مقدمه: فمینیسم فرهنگی ، اصطلاحی است که برای توصیف انواع فمینیسم رادیکال استفاده می‌شود که سعی در ارزش‌گذاری مجدد و بازتعریف ویژگی‌هایی دارد که از نظر فرهنگی به زنانگی نسبت داده می‌شود. | ## بخش 1: فمینیسم فرهنگی | همچنین برای توصیف تئوری‌هایی استفاده می‌شود که تفاوت‌های ذاتی بین زن و مرد را تحسین می‌کنند. فمینیست‌های فرهنگی زمانی از سایر فمینیست‌های رادیکال جدا شدند که تصور فمینیستی و مردسالارانه قبلی را که ویژگی‌های زنانه نامطلوب داشت را رد کردند و به دیدگاه ذات‌گرایانه دربارهٔ تفاوت‌های جنسیتی بازگشتند که در آن «طبیعت زنانه» را برتر می‌دانند. خاستگاه بر خلاف فمینیسم رادیکال یا فمینیسم سوسیالیستی، فمینیسم فرهنگی یک ایدئولوژی برساخته از سوی طرفدارانش نبود، بلکه یک برچسب تحقیرآمیز بود که توسط مخالفان، به طرفداران آن نسبت داده می‌شد. الن ویلیس، بنیانگذار ردستوکز تأیید کرد که «اکثریت بزرگ زنانی که در حال حاضر خود را فمینیست رادیکال می‌نامند، در واقع از سیاستی پیروی می‌کنند که به آن برچسب «فمینیست فرهنگی» زده شده‌است. [...] اگرچه فمینیسم فرهنگی از جنبش رادیکال فمینیستی بیرون آمده اما این دو گرایش متضاد هم هستند. تئوری فمینیسم فرهنگی زنان را در موقعیتی قرار می‌دهد که بیش از حد توسط سیستم‌های مردسالار شکل گرفته‌است. لیندا الکوف به این نکته اشاره می‌کند که «ارزیابی مجدد فمینیستی فرهنگی، انفعال زن را به عنوان صلح‌طلبی او، احساساتی بودن او را به‌عنوان تمایل او به پرورش، ذهنی بودن او را به‌عنوان خودآگاهی پیشرفته او تفسیر می‌کند». جین آدامز و شارلوت پرکینز گیلمن استدلال کردند که به نظر می‌رسد در اداره دولت، همکاری، مراقبت و عدم خشونت در حل و فصل منازعات، جامعه به فضایل زنان نیاز دراد.Ritzer, George. | ## بخش 2: فمینیسم فرهنگی | ژوزفین دونوان استدلال می‌کند که روزنامه‌نگار، منتقد و فعال حقوق زنان قرن نوزدهم، مارگارت فولر، فمینیسم فرهنگی را با اثر زن در قرن نوزدهم (۱۸۴۵) آغاز کرده‌است. مقاله آلیس اکولز با عنوان «فمینیسم فرهنگی: سرمایه‌داری فمینیستی و جنبش ضد پورنوگرافی» منجر به پذیرش این اصطلاح برای توصیف فمینیست‌های معاصر شد، نه پیشینیان آن‌ها. نمونه‌های او از فمینیست‌های فرهنگی عبارتند از آدرین ریچ، فلورانس راش، جانیس ریموند، کاتلین بری، مری دالی، رابین مورگان، سوزان براون میلر و سوزان گریفین. مری دالی «انرژی زنانه» را به «شرایط بیولوژیکی تأییدکننده زندگی و حیات‌آفرین» زنانه مرتبط می‌داند که در نتیجه «ناباروری مردانه» قربانی پرخاشگری مردانه می‌شود. آدرین ریچ ادعا می‌کند که زیست‌شناسی زنان دارای پتانسیل «رادیکالی» است که با کاهش آن توسط مردان سرکوب شده‌است. برخی از فمینیست‌های فرهنگی خواهان جداسازی مراکز و فضاهای مختص زنان برای «به چالش کشیدن ساختارهای جنسیتی منفی» بودند. این شکل از جدایی‌طلبی در فمینیسم فرهنگی به‌دلیل نادیده گرفتن مردسالاری ساختاری مورد انتقاد قرار گرفت تا در عوض مردان را به‌عنوان افرادی برای سرکوب زنان مقصر بداند. فمینیست‌های فرهنگی علاوه بر جدایی فیزیکی خواستار «جدایی از ارزش‌های مردانه» شدند. | ## بخش 3: فمینیسم فرهنگی | دالی اظهار داشت که مقوله‌های دیگر هویت از جمله قومیت و طبقه، گروه‌های مردانه هستند و زنانی که آن‌ها را شناسایی می‌کنند از زنان دیگر جدا هستند. ریچ اعلام می‌کند که «بار اجتماعی» که بر دوش زنان گذاشته می‌شود، حتی از بار برده‌داری هم بیشتر و پیچیده‌تر است. ریچ نقش مادر را به‌عنوان نهادی تئوریزه کرد که برای کنترل زنان ساخته شده بود، که با مادری اصیل و طبیعی متفاوت است. فمینیست‌های فرهنگی می‌گویند که رابطه مادر و دختر و در نتیجه همه زنان توسط مردسالاری نابود شده‌است و این رابطه باید ترمیم شود. کارول آن داگلاس در مطالعه جامع خود در مورد نظریه موج دوم فمینیسم، عشق و سیاست: تئوری‌های رادیکال فمینیستی و لزبین، تأثیر کتاب محبوب سوزان گریفین، زن و طبیعت: غرش درون را به عنوان محوری برای توسعه این نوع نظریه دانسته‌است. شایان ذکر است، این فصل از کتاب داگلاس بیولوژی مردانه به‌مثابه یک مسئله نام دارد و تجزیه و تحلیل ایده‌های گریفین با عنوان فرعی زن طبیعی آمده‌است. روپ، «فرهنگ زنان و کنش‌گری فمینیستی لزبین: بازنگری در فمینیسم فرهنگی»، ساینز، ۱۹، شماره ۱ (پاییز، ۱۹۹۳): ۳۲–۶۱. | ## جمع‌بندی | «رسیدن به عصر جامعه‌شناسی فمینیستی: برخی از مسائل.» مجله جامعه‌شناسی بریتانیا، جلد.