موضوع مقاله: کتزنجمر کیدز | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کتزنجمر کیدز | مقدمه: این داستان مصور در ۱۲ دسامبر ۱۸۹۷ در «امریکن هیومریست»، ضمیمهٔ یکشنبهٔ روزنامهٔ نیویورک ژورنال-امریکن ویلیام راندولف هرست، منتشر شد. | ## بخش 1: کتزنجمر کیدز | همچنین الهام‌بخش چندین پویانمایی بود و یکی از ۲۰ اثری بود که در مجموعهٔ «کلاسیک‌های داستان مصور» تمبرهای یادبود پستی ایالات متحده گنجانده شدند. پس از مجموعه‌ای از نبردهای حقوقی میان سال‌های ۱۹۱۲ تا ۱۹۱۴، رودولف دیرکس سازمان هرست را ترک کرد و داستان مصور جدیدی را آغاز نمود که ابتدا «هانس و فریتس» و سپس «کاپیتان و بچه‌ها» نام گرفت. این اثر همان شخصیت‌هایی را دربرداشت که در کتزنجمر کیدز دیده می‌شدند؛ اثری که ادامهٔ آن بر عهدهٔ هارولد نِر بود. این دو نسخهٔ جداگانه از داستان مصور تا سال ۱۹۷۹ با یکدیگر رقابت می‌کردند؛ زمانی که «کاپیتان و بچه‌ها» به دورهٔ شصت‌سالهٔ انتشار خود پایان داد. کتزنجمر کیدز آخرین داستان مصور اصلی خود را در سال ۲۰۰۶ منتشر کرد، اما همچنان به‌صورت بازنشر توسط سندیکای کینگ فیچرز توزیع می‌شود و بدین ترتیب قدیمی‌ترین داستان مصوری است که هنوز در گردش قرار دارد و طولانی‌ترین اثر از این نوع در تاریخ به‌شمار می‌آید. کَتزِنجَمِر کیدز از قصهٔ «ماکس و موریتس»، داستانی کودکانه از دههٔ ۱۸۶۰ نوشتهٔ نویسندهٔ آلمانی ویلهلم بوش، الهام گرفته شده است. با این حال، در زبان آلمانی این واژه همچنین برای بیان پشیمانی پس از یک تلاش ناموفق و همچنین برای بیان «حالت خماری» به کار می‌رود (و در این معنای اخیر، در انگلیسی نیز استفاده می‌شود). در حالی که ماکس و موریتس پس از هفت شیطنت ویرانگر به شکلی نامتعارف و خنده‌دار کشته می‌شوند، کتزنجمر کیدز و دیگر شخصیت‌ها همچنان به حیات خود ادامه می‌دهند. کاپیتان و بچه‌ها از نظر محتوا و شخصیت‌ها بسیار شبیه «کتزنجمر کیدز» بود، اما سبک دیرکس آزادتر و کلامی‌تر بود، در حالی که هارولد نِر غالباً شوخی‌ها و طراحی‌های قوی‌تر و مستقیم‌تری ارائه می‌کرد. بعدها این داستان مصور توسط «یونایتد فیچر سندیکیت» توزیع شد، در حالی که کَتزِنجَمِر کیدز توسط «کینگ فیچرز» سندیکای هرست منتشر می‌شد. دیرکس و نِر کَتزِنجَمِر کیدز آن‌قدر محبوب بود که به دو داستان مصور رقیب تبدیل شد و موضوع یک دعوای حقوقی گردید. این اتفاق رخ داد زیرا دیرکس در سال ۱۹۱۲ پس از ۱۵ سال کشیدن داستان مصور، خواستار یک استراحت شد، اما سندیکای روزنامه‌ای ویلیام راندولف هرست اجازهٔ این کار را نداد. دیرکس شکایت کرد و پس از یک نبرد حقوقی طولانی، روزنامه‌های هرست اجازه یافتند کَتزِنجَمِر کیدز را با نِر به‌عنوان نویسنده و تصویرگر ادامه دهند. | ## بخش 2: کتزنجمر کیدز | او به‌طور دائمی از تابستان ۱۹۱۴ این نقش را بر عهده گرفت، اما به دیرکس اجازه داده شد تا داستان مصوری تقریباً مشابه برای روزنامه‌های رقیب پولیتزر خلق کند، هرچند مجبور بود از نام متفاوتی برای داستان استفاده کند. دهه ۱۹۵۰ تا امروز «کاپیتان و بچه‌ها» در دههٔ ۱۹۳۰ به‌عنوان یک داستان مصور روزانه گسترش یافت، اما دورهٔ انتشار کوتاهی داشت. از سال ۱۹۴۶، پسر رودولف دیرکس، جان دیرکس، به تدریج بخش بیشتری از کار روی «کاپیتان و بچه‌ها» را بر عهده گرفت. آن‌ها در دههٔ ۱۹۵۰ شخصیت‌ها و طرح‌های جدیدی معرفی کردند، از جمله داستان علمی–تخیلی سال ۱۹۵۸ دربارهٔ یک مخترع نابغه و حملات بیگانگان. حتی زمانی که جان دیرکس بخش اعظم کار را بر عهده داشت، رودولف دیرکس تا زمان مرگش در سال ۱۹۶۸ همچنان داستان مصور را امضا می‌کرد. سبک طراحی جان دیرکس کمی به سمت خطوط مربعی‌تر تغییر کرد، اگرچه تا پایان انتشار «کاپیتان و بچه‌ها» در سال ۱۹۷۹ سبک اصلی حفظ شد. نِر تا زمان مرگش در سال ۱۹۴۹ به کشیدن «کتزنجمر کیدز» ادامه داد؛ پس از آن، داستان مصور توسط داک وینر (۱۹۴۹–۱۹۵۶) نوشته و تصویرگری شد و در سال ۱۹۵۶ جو میوزیال مسئولیت آن را بر عهده گرفت. میوزیال بعداً در کَتزِنجَمِر کیدز با مایک سنیچ (۱۹۷۶–۱۹۸۱)، آنجلو دی‌سزاره (۱۹۸۱–۱۹۸۶) و های آیسمن (۱۹۸۶–۲۰۰۶) جایگزین شد. اکنون این داستان مصور به‌صورت بازنشر عرضه می‌شود و به‌طور بین‌المللی در حدود ۵۰ روزنامه و مجله توزیع می‌شود. های آیزمن در سال‌های بعد از بسیاری از شوخی‌ها و داستان‌های قدیمی دوباره استفاده کرد. شخصیت‌ها و داستان کتزنجمر کیدز (که در داستانِ مصورِ نخست شامل سه برادر بود اما کمی بعد به دو نفر کاهش یافت) بر هانس و فریتس تمرکز داشت؛ دوقلوهایی که علیه اقتدار سرکشی می‌کردند، به‌ویژه در قالب مادرشان، «مام» ا؛ در قالب «کاپیتان»، یک ملوان که نقش پدر جانشین را ایفا می‌کرد؛ و در قالب «بازرس»، مقام مدرسه‌ای با ریشی بلند. از دیگر شخصیت‌ها می‌توان به جان سیلور، ناخدای دزد دریایی؛ برادران هرینگ، خدمهٔ سه‌نفرهٔ جان سیلور؛ و شاه بانگو اشاره کرد، فرمانروای سیاه‌پوستِ جنگلیِ جزیره‌ای و گرمسیری که با وجود شیوهٔ زندگی بدوی، رفتاری متمدنانه داشت. در شکل اولیهٔ اثر، شوهر ماما «پاپا کَتزِنجَمِر» بود، برادرش ملوان دست‌وپاچلفتی‌ای به نام «هاینی» بود و «کاپیتان» — که در سال ۱۹۰۲ معرفی شد — رئیس هاینی به‌شمار می‌رفت. | ## بخش 3: کتزنجمر کیدز | پس از مدتی کوتاه، پاپا بدون هیچ توضیحی از داستان مصور حذف شد و «در کاپیتان» وظیفهٔ او را بر عهده گرفت. اعضای نزدیک خانوادهٔ کَتزِنجَمِر معمولاً انگلیسی را با لهجهٔ کلیشه‌ای آلمانی صحبت می‌کردند. هنگام معرفی اولیه، «در کاپیتان» و «بازرس» چنین لهجه‌ای نداشتند، اما ظرف چند ماه آن را نیز پذیرفتند. در خلال جنگ‌های جهانی اول و دوم، زمانی که ایالات متحده آمریکا با آلمان در جنگ بود، خانوادهٔ کَتزِنجَمِر به‌طور موقت هلندی معرفی شدند. درون‌مایهٔ اصلی داستان مصور، شیطنت‌های هانس و فریتس علیه «کاپیتان»، «بازرس»، «ماما»، یا هر سه بود؛ کاری که اغلب به تنبیه بدنی پسرها می‌انجامید، هرچند گاهی تقصیر را به گردن دیگران می‌انداختند. داستان‌های دیگر شامل بردن خانواده کَتزِنجَمِر به جست‌وجوی گنج یا سفرهای حمل بار توسط «کاپیتان» بود که گاه با کمک جان سیلور یا در رقابت با او انجام می‌شد. در داستان‌هایی دیگر، شاه بانگو خانوادهٔ کَتزِنجَمِر را برای انجام کارها یا مأموریت‌هایی مرتبط با پادشاهی‌اش به خدمت می‌گرفت؛ در هر دو داستان مصور، تا میانهٔ دههٔ ۱۹۳۰ خانواده در جزیرهٔ بانگو — که معمولاً «اسکویی-جی» نامیده می‌شد — زندگی می‌کردند و همیشه در دسترس بودند. نسخهٔ هارولد نِر از کَتزِنجَمِر کیدز در دههٔ ۱۹۳۰ چند شخصیت مهم جدید را معرفی کرد. «میس توییدل»، آموزگاری متکبر، و خواهرزادهٔ باهوشش «لِنا» در اوایل سال ۱۹۳۶ به‌طور دائمی به خانهٔ این خانواده آمدند. بعدها در همان سال، شاگرد سابق توییدل، نابغهٔ خردسال «رولو روبارب»، نیز به آن‌ها پیوست. رولو که همواره خودپسند است، همیشه می‌کوشد هانس و فریتس را فریب دهد، اما نقشه‌های زیرکانه‌اش اغلب به زیان خودش تمام می‌شود. «گینگا دان» بازرگان هندی متکبری است که می‌تواند تقریباً هر کسی را از میدان به در کند و فقط به شعر سخن می‌گوید. از ویژگی‌های شاخص داستان‌های مصور متأخر، در هر دو سندیکا، می‌توان به رابطه‌ای سازنده‌تر میان کاپیتان و پسرها اشاره کرد؛ آن‌ها گاه مانند رقبایی دوستانه با هم جر و بحث می‌کردند، نه این‌که صرفاً به شیطنت علیه یکدیگر بپردازند. | ## جمع‌بندی | پادشاه و مردمش نیز، در هر دو داستان مصور، دیگر آفریقایی نبودند و به‌جای آن پولینزیایی معرفی می‌شدند.