موضوع مقاله: شارل-آنری دو شوازل پرالان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # شارل-آنری دو شوازل پرالان | مقدمه: شارل-آنری دو شوازل پرالان (؛ زاده ۵ مارس ۱۹۴۴ - درگذشته ۱۵ آوریل ۲۰۱۹) وکیل و فعال مدنی و سیاسی اهل فرانسه بود. | ## بخش 1: شارل-آنری دو شوازل پرالان | او رئیس دیده‌بان ژئوپلیتیک جنایات و رئیس انجمن کمک به قربانیان تحت عنوان «پیشگیری و جبران» بود. زندگی‌نامه شارل-آنری دو شوازول پرالان که چند ماه پیش از مرگ پدرش به دنیا آمد، برخاسته از خانواده‌ای مرتبط با جنبش مقاومت است. پدربزرگ او که در ابتدا پیرو شارل موراس بود، در سال ۱۹۴۰ و پس از فراخوان ۱۸ ژوئن ژنرال دوگل، به جناح گولیست‌ها پیوست. او در دوران دانشجویی، خود را برای ورود به دانش‌سرای عالی مقدماتی (رشته ادبیات) آماده کرد، سپس از مؤسسه مؤسسه مطالعات سیاسی پاریس فارغ‌التحصیل شد و مدرک کارشناسی ارشد حقوق دریافت کرد. در ژوئن ۱۹۶۸، او به همراه گروهی از دانشجویان رفت تا به کارگران کارخانه رنو در فلن که «با پلیس ضد شورش (CRS) درگیر بودند» بپیوندد. سال بعد، او به عنوان کارگر در کارخانه رنو در فلن «مستقر» شد، در حالی که هم‌زمان بانی کارزارهای مترو رایگان در کارخانه رنو در بیلونکور بود؛ جایی که دو عضو گروه «چپ پرولتاریا»، یعنی دو مبارز روشنفکر، در اکتبر ۱۹۶۹ در آن کارخانه مستقر شده بودند. | ## بخش 2: شارل-آنری دو شوازل پرالان | از ۲ فوریه ۱۹۷۰، میتینگ‌هایی در خروجی بیلونکور برگزار شد که در پی آن‌ها، گروه‌هایی از کارگران بدون پرداخت بلیت وارد مترو شدند. پس از سه روز، پلیس اقدام به بازداشت دو نفر کرد (یک دانشجو به ۱۵ روز حبس تعلیقی و یک جوان بیکار به ۳ ماه حبس تعزیری محکوم شد). چند روز بعد، گروه «مقاومت مردمی نوین» ۳۰٬۰۰۰ بلیت مترو را از ایستگاه پاسی ربود و آن‌ها را به رایگان میان کارگران توزیع کرد. در همان زمان، روزنامه لو موند نوشت: «هر روز بعدازظهر در ساعتی مشخص، شارل دو شوازول پرالان، ساکن منطقه شانزدهم پاریس که گفته می‌شود دانش‌جوی سابقی است که به عنوان کارگر ساده در کارخانه‌های رنو استخدام شده، تلاش می‌کند کارگران بخش فلزکاری را گرد هم آورد. در آنجا او در یک «کمیته اقدام» که عمدتاً توسط گابی چرونی اداره می‌شد، مشارکت کرد و همراه با حدود بیست مبارز دیگر در جنبش اعتراضی برای «افزایش یکسان ۲۰۰ فرانکی دستمزد برای همگان» مداخله نمود. او که سرانجام از کارخانه‌های کشتی‌سازی اخراج شده بود، به همراه دو تن از دوستانش در سن-نزر، رستورانی به نام «لز باله‌آر» را در پنوئِت گشود: رنه کادیون، که مادرش چند سال پیش مدیریت آنجا را بر عهده داشت، و ژان-کلود شمن، روزنامه‌نگار نشریه پرس-اوسیان. | ## بخش 3: شارل-آنری دو شوازل پرالان | بزرگ‌ترین سالن این رستوران که در نزدیکی کارگاه‌های پنوئِت واقع شده بود، ظهرها پذیرای وعده‌های غذایی کارگران بود. او به واسطه تجربه‌اش به عنوان مربی تربیتی در محله بورگار، به مبارزه ادامه داد و در Cnasti (کمیته یاری و حمایت از کارگران مهاجر در سن-نزر) فعال شد؛ کمیته‌ای که تا شش حقوق‌بگیر داشت اما در سال ۲۰۰۱ منحل شد. او پس از ورود به کانون وکلای سن-نزر، در «اتحادیه وکلای فرانسه» فعالیت کرد و توان خود را در انجمن «پیشگیری و جبران» برای قربانیان جرایم کیفری به کار بست. به‌طور هم‌زمان، او «دیده‌بان ژئوپلیتیک جنایات» را مدیریت می‌کرد؛ شبکه‌ای بین‌المللی متشکل از پژوهشگران، متخصصان اجرایی (پلیس، قضات، اعضای سازمان‌های غیردولتی) و روزنامه‌نگاران که جنایات سازمان‌یافته در سطح بین‌المللی را مشاهده و مطالعه می‌کنند. او در آن زمان همواره تأکید می‌کرد که همچنان نگران وضعیت محله‌ها و «مناطق سیاهی» است که از تسلط دولت خارج شده و به دست مافیاها یا گروه‌های مافیایی نوظهور افتاده‌اند. علاوه بر این، او ریاست «دیده‌بان ژئوپلیتیک مواد مخدر» را بر عهده داشت که از آن زمان منحل شده است. | ## جمع‌بندی | آثار مکتوب او در سال ۱۹۹۱ کتاب «مواد مخدر: اقتصادی جان‌گرفته از سرکوب» را منتشر کرد.