موضوع مقاله: قایق نمایش | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # قایق نمایش | مقدمه: قایق نمایش یک فیلم موزیکال رمانتیک آمریکایی محصول سال ۱۹۳۶ به کارگردانی جیمز ویل است که بر پایه موزیکالی به همین نام اثر جروم کرن و اسکار هامرستاین دوم (محصول ۱۹۲۷) ساخته شده است؛ آن موزیکال نیز خود اقتباسی از رمانی به همین نام اثر ادنا فربر (محصول ۱۹۲۶) بود. | ## بخش 1: قایق نمایش | یونیورسال پیکچرز پیش‌تر نسخه نیمه‌ناطق قایق نمایش را فیلم‌برداری کرده بود که در سال ۱۹۲۹ منتشر شد. کارل لملی، مدیر یونیورسال، از آن فیلم عمیقاً ناراضی بود و می‌خواست نسخه‌ای کاملاً ناطق از این موزیکال بسازد. در ابتدا قرار بود این نسخه در سال ۱۹۳۴ ساخته شود، اما برنامه‌های ساخت آن با حضور راس کلمبو در نقش قماربازی به نام گیلورد راونال، پس از کشته شدن کلمبو در آن سال بر اثر حادثه شلیک تصادفی تفنگ شکاری، با شکست مواجه شد و تولید فیلم دوباره برنامه‌ریزی گردید. فیلم با حضور چندین تن از اعضای تیم بازیگران اصلی نسخه برادوی، فیلم‌برداری اصلی خود را در اواخر سال ۱۹۳۵ آغاز کرد و در سال ۱۹۳۶ اکران شد. علاوه بر آهنگ‌هایی که از تولید تئاتری حفظ شدند، کرن و هامرستاین سه آهنگ اضافی نیز برای فیلم نوشتند. دو مورد از آن‌ها در بخش‌هایی اجرا شدند که پیش‌تر برای آهنگ‌های نسخه تئاتری در نظر گرفته شده بود. خلاصه داستان داستان این موزیکال حدود ۴۰ سال را در بر می‌گیرد؛ از اواخر دهه ۱۸۸۰ تا اواخر دهه ۱۹۲۰. مگنولیا هاکس (آیرین دان) دختری ۱۸ ساله در قایق نمایش خانواده‌اش به نام «کاتن پالاس» است که در رود میسیسیپی سفر کرده و نمایش اجرا می‌کند. او با گیلورد راونال (آلن جونز)، قماربازی جذاب، آشنا شده، عاشق او می‌شود و در نهایت با او ازدواج می‌کند. این زوج به همراه دختر خردسالشان، قایق را ترک کرده و به شیکاگو نقل مکان می‌کنند، جایی که با بردهای قمار گیلورد زندگی می‌گذرانند. پس از حدود ۱۰ سال، او با یک دوره باخت بسیار بد مواجه می‌شود و مگنولیا را ترک می‌کند؛ چرا که احساس گناه می‌کند که با باخت‌هایش زندگی او را ویران کرده است. | ## بخش 2: قایق نمایش | در یک خط داستانی موازی، جولی لاورن (هلن مورگان) (بازیگر اصلی قایق نمایش که دورگه سیاه‌پوست است اما خود را سفیدپوست جلوه می‌دهد) به دلیل پیشینه‌اش مجبور به ترک قایق می‌شود و استیو بیکر (دونالد کوک) (شوهر سفیدپوستش که طبق قانون ایالتی، ازدواجشان با هم غیرقانونی است) را نیز با خود می‌برد. بیست و سه سال بعد، مگنولیا و راونال در تئاتری که کیم، دخترشان، در اولین نقش اصلی خود در برادوی بازی می‌کند، دوباره به هم می‌پیوندند. مسکال (مدیر فیلم‌برداری) در پشت صحنه قایق نمایش (۱۹۳۶) - عکس تبلیغاتی|چپ آیرین دان آلن جونز چارلز وینینجر پل روبسن هلن مورگن هلن وستلی کوئینی اسمیت سمی وایت دونالد کوک هتی مک‌دنیل مرلین نولدن آرتور هول چارلز میدلتون جی. گانیس دیویس ادی اندرسن تاینی سندفورد بروکس بندیکت هری واتسون بابز واتسون تاریخچه تولید در این نسخه سینمایی از «قایق نمایش»، آیرین دان در نقش مگنولیا و آلن جونز در نقش راونال به ایفای نقش پرداخته‌اند و بازیگران دیگری چون چارلز وینینجر، پل رابسون، هلن مورگان، هلن وستلی، کوئینی اسمیت، سامی وایت، دونالد کوک، هتی مک‌دنیل، چارلز میدلتون و آرتور هول در آن حضور دارند. این فیلم توسط جیمز ویل کارگردانی شد که تلاش کرد تا حد امکان افرادی از تولید تئاتری را برای کار در فیلم بیاورد. (فلورنتس زیگفلد که در سال ۱۹۳۲ درگذشت، در ابتدا «قایق نمایش» را روی صحنه تهیه کرده بود.) وینینجر، مورگان و وایت همگی پیش از این نقش‌های خود را در هر دو تولید اصلی تئاتری در سال ۱۹۲۷ و احیای تئاتری این موزیکال در سال ۱۹۳۲ بازی کرده بودند. رابسون که نقش «جو» در واقع برای او نوشته شده بود، در اجرای نمایش روی صحنه در لندن در سال ۱۹۲۸ و در احیای برادوی در سال ۱۹۳۲ ظاهر شده بود. دان برای جایگزینی نورما تریس، مگنولیای اصلی، در نسخه تور نمایش آورده شده بود و از ابتدای سال ۱۹۲۹ تور ایالات متحده را در این نقش آغاز کرده بود. ماهونی که نقش کوتاه کارگر فنی کمدی صحنه، «اسمیت صورت لاستیکی» را بازی می‌کرد، در تولید اصلی و در احیای برادوی در سال ۱۹۳۲ نیز بازی کرده بود و دو سال پیش از مرگش، نقش خود را در احیای برادوی «قایق نمایش» در سال ۱۹۴۶ تکرار کرد. این فیلم همچنین از خدمات ارکستراتور اصلی نمایش، رابرت راسل بنت، و رهبر ارکستر اصلی آن، ویکتور باراواله، به عنوان مدیر موسیقی و رهبر ارکستر فیلم بهره برد. آهنگ‌ها به شیوه‌ای بسیار شبیه به نسخه اصلی تئاتری اجرا شدند، بدون احتساب سه آهنگ جدید که برای فیلم نوشته شده بود. | ## بخش 3: قایق نمایش | بسیاری از تنظیم‌های آوازی اصلی نمایش (توسط ویل وودری که نامش در عنوان‌بندی نیامده) در فیلم حفظ شدند. آهنگ «چرا دوستت دارم؟» در یک فضای جدید — داخل یک اتومبیل روباز در حال حرکت — فیلم‌برداری شده بود، اما درست پیش از اکران فیلم برای کاهش زمان نمایش حذف شد. این آهنگ در تمام ارائه‌های تئاتری «قایق نمایش» وجود دارد و اگر به‌طور کامل اجرا شود، آهنگ طولانی‌ای است که شش دقیقه و چهل ثانیه زمان می‌برد. اطلاعی در دست نیست که آیا تصاویر فیلم‌برداری شده باقی مانده است یا خیر.آهنگ‌های اصلی و نسخه‌های مختلف فیلم و جایگزین‌های آن‌ها در مجموعه سه سی‌دی از EMI با شماره CDS 7-49108-2 موجود است. بر اساس مصاحبه‌ای در نیویورک تایمز با دان، اجرای او در طول سواری با ماشین بیش از حد پر تکان و ضبط او در یک ترک صوتی جداگانه بیش از حد صاف بود و به همین دلیل آهنگ حذف شد. موسیقی این آهنگ در سکانس اتومبیل، در صحنه قبلی لابی هتل و در صحنه‌ای که مگنولیا نامه خداحافظی راونال را دریافت می‌کند، شنیده می‌شود. به دلیل محدودیت‌های زمانی، ویل مجبور شد بخش زیادی از سکانس پایانی خود را حذف کند، از جمله یک شماره رقص «مدرن» برای تضاد با شماره تولید رمانتیک «جنوب قدیم» که کیم در آن حضور داشت و هدف آن برجسته کردن سهم سیاه‌پوستان آمریکایی در رقص و موسیقی بود. برای فشرده‌سازی زمانِ چندین سال در حلقه نهایی فیلم، از تعدادی مونتاژ استفاده شد و بخش‌هایی با ریتم تند و کند از آهنگ «Gallivantin' Aroun'» که توسط رابرت راسل بنت تنظیم شده بود، به جای دیالوگ یا در زیر دیالوگ‌های فرعی استفاده شد. همچنین قرار بود تکرار دیگری از آهنگ «رود پیر» وجود داشته باشد که توسط پل رابسون با گریم پیری در نقش جو خوانده می‌شد، اما این بخش حذف شد و ما هرگز جو (یا کوئینی) پیر را در نسخه اکران شده فیلم نمی‌بینیم. | ## جمع‌بندی | طبق گفته مایلز کروگر، مورخ سینما، در کتابش با عنوان «قایق نمایش: تاریخچه یک موزیکال کلاسیک آمریکایی»، جیمز ویل کارگردان دقت زیادی به خرج داد تا از احساس اصالت کامل در طراحی صحنه و لباس این فیلم اطمینان حاصل کند.