aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: شورای منطقه‌ای دره یزرعیل | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # شورای منطقه‌ای دره یزرعیل | مقدمه: شورای منطقه‌ای دره یزرعیل یک شورای منطقه‌ای در شمال اسرائیل است که بیشتر شهرک‌های واقع در دره یزرعیل را دربرمی‌گیرد. | ## بخش 1: شورای منطقه‌ای دره یزرعیل | با وجود نام آن، برخی از این شهرک‌ها در خود دره یزرعیل قرار ندارند بلکه در نواحی پیرامون آن واقع شده‌اند. شورای منطقه‌ای دره یزرعیل در سال ۱۹۸۰ از ادغام شورای منطقه‌ای یزرعیل و شورای منطقه‌ای کیشون پدید آمد. جمعیت این شورا بر پایه سرشماری سال ۲۰۲۵ بالغ بر ۴۲٬۲۱۲ نفر و مساحت آن در حدود ۳۳۴ کیلومتر مربع است. پیشینه شورای منطقه‌ای یزرعیل در پایان سال ۱۹۴۱ بنیان‌گذاری شد و دومین شورای منطقه‌ای پس از شورای منطقه‌ای دره حفر بود. | ## بخش 2: شورای منطقه‌ای دره یزرعیل | در زمان تأسیس، شورا شامل شهرک‌های بالفوریا، گینگار، کفار گیدعون، محنه اسرائیل، مرحاویا (کیبوتص)، مرحاویا (موشاو)، میزرا، تل عدشیم و مؤسسه آموزشی کفار لیدام بود. پس از آن، کیبوتص‌های گازیت، عین‌دور و دوورات که در منطقه متروکه «کمرون اسرائیل» ساکن شده بودند و همچنین موشاو هایوگو که در سال‌های ۱۹۴۷ تا ۱۹۴۹ بنیان‌گذاری شدند به شورا افزوده شدند. شهرک‌های بخش غربی دره یزرعیل با شهرک‌های ناحیه مگیدو (که آن زمان ناحیه افرایم نامیده می‌شد) در کمیته گوش نحلال متحد شده بودند که در اوج خود ۲۲ شهرک را دربرمی‌گرفت. با سازمان‌دهی شوراهای محلی، تصمیم گرفته شد سه شورای منطقه‌ای جداگانه تأسیس شود؛ بخشی به این دلیل که نحلال و شهرک‌های مجاور آن در بخش ناصره بودند، در حالی که بیت شعاریم و شهرک‌های مجاورش در بخش حیفا قرار داشتند. | ## بخش 3: شورای منطقه‌ای دره یزرعیل | در جریان بحث‌ها دربارهٔ چهارچوب شهرداری شهرک‌های گوش نحلال، پیشنهاد تأسیس سه شورا مطرح شد: شورای منطقه‌ای مگیدو، شورای منطقه‌ای کیشون و شورای منطقه‌ای نحلال. با این حال، این طرح عملی نشد و به جای آن همکاری میان شوراهای نحلال و کیشون افزایش یافت. در سال ۱۹۵۷ شوراهای نحلال و کیشون با یکدیگر ادغام شدند و شورای منطقه‌ای کیشون نام گرفتند. | ## جمع‌بندی | در سال ۱۹۸۰ شورای منطقه‌ای یزرعیل و شورای منطقه‌ای کیشون ادغام شدند و شورای منطقه‌ای دره یزرعیل را پدیدآوردند.
موضوع مقاله: دیر رفات | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # دیر رفات | مقدمه: دیر رفات روستایی عربی فلسطینی در بخش اورشلیم بود که در ۲۶ کیلومتری غرب اورشلیم قرار داشت. | ## بخش 1: دیر رفات | این روستا در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل توسط تیپ ۱۰ هارئیل تخلیه و ویران شد. دیر رفات بر دامنه غربی تپه‌ای میان‌بلند واقع بود و همان‌گونه که بخش نخست نامش (دیر) نشان می‌دهد، در جوار صومعه بزرگی متعلق به کشیشگاه (پاتریارک) لاتین جای داشت. بر پایه آمار سال ۱۹۴۵ جمعیت روستا ۴۳۰ نفر بود که ۳۳۰ تن مسلمان و ۱۰۰ تن مسیحی بودند. پس از تخلیه در سال ۱۹۴۸ و ویرانی روستا طی ماه‌های پسین، در سال ۱۹۵۴ شهرک «گیوات شمش» بر روی زمین‌های آن ساخته شد. پیشینه در سال ۱۸۸۳ گزارش بررسی فلسطین غربی از سوی صندوق اکتشاف فلسطین دیر رفات را آبادی کوچکی بر فراز پشته‌ای توصیف کرد که چشمه‌ای در سمت غربی آن جریان داشت. دوره قیمومت بریتانیا در سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین شمار ساکنان دیر رفات ۲۱۸ نفر ثبت شد. | ## بخش 2: دیر رفات | مساحت کل زمین‌های روستا ۱۳٬۲۴۲ دونوم بود که از این میان ۲۱۶ دونوم زمین آبی یا باغ (شامل ۲۵ دونوم زیتون)، ۱۰٬۵۶۳ دونوم زمین زراعی غلات و ۱۰ دونوم زمین ساخته‌شده بود. در روستا مسجدی به نام حاج حسن و سه خربه (ویرانه باستانی) وجود داشت که دربرگیرنده پایه‌های ساختمان‌های فروریخته، انگوربُرها، آب‌انبارهای کنده‌شده در سنگ، چاه‌ها، سنگ آسیا و گورها بودند. روستا از سه چشمه آب تأمین می‌شد و در کنار آن صومعه بزرگ دیر رفات متعلق به کشیشگاه لاتین قرار داشت. این روستاها از آوریل ۱۹۴۸ در خط مقدم قرار داشتند و بیشتر ساکنانشان پیش‌تر منطقه را ترک کرده بودند. بسیاری از کسانی که مانده بودند با نزدیک شدن ستون‌های نظامی و آغاز گلوله‌باران خمپاره‌ای گریختند و اندک افراد باقی‌مانده به زور اخراج شدند. به گفته بنی موریس، ارتش اسرائیل در سه ماه آتش‌بس دوم (۱۹ ژوئیه تا اواسط اکتبر ۱۹۴۸) به‌تدریج روستاهای متروک منطقه را به بهانه‌های نظامی منفجر و تخریب کرد و دیر رفات از جمله آن‌ها بود. | ## بخش 3: دیر رفات | وضعیت کنونی روستا در سال ۱۹۹۲ وضعیت محل روستا چنین توصیف شد: محوطه پوشیده از توده‌های بزرگ سنگ آوار و تراس‌های سنگی است؛ برخی تراس‌ها هنوز پابرجایند و برخی ویران شده و با آوار خانه‌ها درآمیخته‌اند. چند چادر متعلق به طایفه الصانع از بدویان نگب در آنجا برپاست که زمین را از صومعه (مالک زمین‌های روستا) اجاره کرده‌اند. صومعه در ۲ کیلومتری غرب محوطه قرار دارد و پیکره بزرگ حضرت مریم بر بالای نمای آن نصب است و بخش‌هایی از ساختمان با سفال قرمز پوشانده شده‌است. چشمه‌ای در لبه غربی روستا و گورستانی در جنوب آن با یک گور بزرگ برجسته دیده می‌شود و باغ زیتون بزرگی در غرب محوطه گسترده‌است. شهرک‌سازی بر زمین‌های روستا در سال ۱۹۵۴ شهرک «گیوات شمش» بر روی زمین‌های روستا و بلافاصله در غرب محل آن ساخته شد. | ## جمع‌بندی | برخی از ساکنان پیشین دیر رفات در اردوگاه‌های دهیشه، عروب، بقعه و حطین در فلسطین و اردن زندگی می‌کنند.
موضوع مقاله: دیر النخاس | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # دیر النخاس | مقدمه: دیر النخاس (، ) روستایی عربی فلسطینی بود که در ۲۰ کیلومتری شمال باختری الخلیل و مشرف بر وادی بیت جبرین در سمت شمال جای داشت. | ## بخش 1: دیر النخاس | دیر النخاس بر فراز تپه‌ای ساخته شده بود و دره‌ای باز از زمین‌های کشاورزی در پایین آن گسترده بود. در زمین‌های متعلق به این روستا نزدیک به ۱۵ محوطه باستان‌شناختی وجود داشت و خود روستا نیز بر بقایای یک سایت باستانی کهن‌تر بنا شده بود. در سرشماری سال ۱۹۴۵ جمعیت روستا ۶۰۰ نفر (همگی مسلمان) و مساحت کل زمین‌های آن ۱۴٬۴۷۶ دونوم ثبت شد. روستا در ۲۹ اکتبر ۱۹۴۸ در جریان جنگ اعراب و اسرائیل بر اثر حمله نظامی نیروهای اسرائیلی از سکنه تخلیه شد. جغرافیا دیر النخاس در جاده الخلیل و در فاصله نزدیک به سه کیلومتر (دو مایل) شرقی بیت جبرین قرار داشت. روستا بر فراز تپه‌ای بلند و پرشیب جای گرفته بود و دره‌ای باز از زمین‌های غلات در زیر آن گسترده بود. | ## بخش 2: دیر النخاس | این منطقه از نظر باستان‌شناختی بسیار غنی بود و در محدوده زمین‌های روستا نزدیک به ۱۵ محوطه باستانی شناسایی شده بود که خود روستا نیز یکی از آن‌ها به‌شمار می‌رفت. پیشینه دوره صلیبی در دوران صلیبی‌ها این روستا با نام شناخته می‌شد و به‌عنوان یک «کاساله» (روستای فئودالی) در اختیار شوالیه‌های مهمان‌نواز بود. ساکنان بر محصولات گوناگونی از جمله گندم، جو و زیتون و همچنین بر بزها و کندوهای عسل مالیات می‌پرداختند که مجموع آن ۴۰۰۰ آقچه بود. در سال ۱۸۶۳ میلادی ویکتور گِرَن دربارهٔ این روستا نوشت: «این روستا بر کوهی جای دارد که دامنه‌هایش زمانی به‌عنوان معدن بهره‌برداری می‌شده‌است. چاه آبی بسیار ژرف که بخشی ساخته شده و بخشی در دل سنگ کنده شده نیز از دوران باستان است. بر دامنه‌های تپه‌ای که روستا بر قله آن جای گرفته، درختان زیتون و انجیر می‌رویند و جابه‌جا شمار قابل توجهی غار مصنوعی دیده می‌شود که زمانی به‌عنوان مسکن یا انبار به کار می‌رفته‌است.» در پیمایش فلسطین باختری متعلق به صندوق اکتشاف فلسطین نام روستا به صورت آوانویسی و به معنای «صومعه گاوران» ترجمه شده‌است. | ## بخش 3: دیر النخاس | در سال ۱۸۸۳ پیمایش فلسطین باختری روستا را چنین توصیف کرد: «روستایی بسیار کوچک بر فراز تپه‌ای بلند و پرشیب که دره شمالی را زیر نظر دارد.» همچنین افزوده شده بود: «این مکان احتمالاً همان اِیر-ناحاش است (اول تواریخ ۴:۱۲).» در همان گزارش ذکر شده که روستا دربرگیرنده «یک بِرکه ویران و غاری با ۲۵۰ طاقچه» بود. در سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین جمعیت به ۴۵۱ نفر افزایش یافت که همچنان همگی مسلمان بودند و در مجموع ۸۶ خانه مسکونی داشتند. در فصل کشت ۱۹۴۴/۱۹۴۵ از کل زمین‌های روستا، ۴٬۸۸۷ دونوم به کشت غلات اختصاص داشت و ۳۶۲ دونوم آبیاری‌شده یا به باغداری اختصاص یافته بود و ۲۲ دونوم نیز زمین ساخته‌شده (شهری) بود. جنگ ۱۹۴۸ و پس از آن در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل، دیر النخاس زیر حفاظت ارتش مصر بود. مورخ فلسطینی ولید خالدی در سال ۱۹۹۲ میلادی وضعیت روستا را چنین توصیف کرد: «از روستا چیزی جز چند خانه متروک و آوار خانه‌های دیگر بر جای نمانده‌است. روی آن نوشته‌هایی (گرافیتی) به عربی دیده می‌شود و در میان علف‌های هرز بلند قرار گرفته. | ## جمع‌بندی | زمین‌های پیرامون توسط کشاورزان اسرائیلی کشت می‌شود.» بر اساس منبع عربی، بیشتر آوارگان این روستا در اردوگاه البقعه و اردوگاه شلنر (حطین) ساکن شدند.
موضوع مقاله: دیر محیسن | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # دیر محیسن | مقدمه: دیر محیسن (، ) روستایی فلسطینی در بخش رمله از قیمومت بریتانیا بر فلسطین بود که در ۱۲ کیلومتری جنوب شرقی رمله و ۴ کیلومتری غرب لطرون قرار داشت. | ## بخش 1: دیر محیسن | روستا بر فراز زمین‌های پرشیب دامنه‌های غربی کوه‌های قدس مشرف بر جلگهٔ ساحلی میانی و در بلندای ۱۵۰ متری از سطح دریا واقع شده بود. پیشینه بر پایهٔ گزارش صندوق اکتشاف فلسطین، دیر محیسن احتمالاً از روستاهای دوران صلیبی بوده که بالدوین پنجم اورشلیم در سدهٔ دوازدهم میلادی آن را به‌عنوان تیول به کلیسای مقبره مقدس واگذار کرده بود. دوران عثمانی در سال ۱۸۳۸ میلادی، دیر محیسن به‌عنوان روستایی مسلمان‌نشین در بخش جنوبی ناحیهٔ رمله شناسایی شد. در سال ۱۸۶۳، ویکتور گِرَن روستایی با حدود بیست خانهٔ نیمه‌ویران و متروک در زیر درخت بزرگ آکاسیا یافت. روستا در فهرست رسمی روستاهای امپراتوری عثمانی در حدود سال ۱۸۷۰ ثبت شد و در آن زمان ۱۰ خانه و ۲۹ نفر جمعیت (تنها مردان) داشت. | ## بخش 2: دیر محیسن | در سال ۱۸۸۳، پیمایش غربی فلسطین دربارهٔ دیر محیسن گزارش داد: «ردپاهایی از یک روستای پیشین؛ تپه‌ای سفید و آشکار با آب‌انبارها و غارها؛ محوطه‌ای بزرگ که به اُمّ الشکف نیز شناخته می‌شود.» دوران قیمومت بریتانیا بر پایهٔ سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین که مقام‌های قیمومت بریتانیا بر فلسطین انجام دادند، جمعیت روستا ۱۱۳ نفر بود که همگی مسلمان بودند و در ۲۸ خانه زندگی می‌کردند. از این میان ۴۵ دونوم باغ یا زمین آبی، ۷٬۹۰۹ دونوم زمین زراعی غلات و ۷۲ دونوم زمین ساخته‌شدهٔ عمومی بود. بر پایهٔ منبع عربی، بیشتر خانه‌های روستا از سنگ ساخته شده بود و نقشهٔ آن به شکل ستاره بود که در امتداد جاده‌های بیرونی گسترش یافته بود. در زمینه‌های کشاورزی، محصولاتی چون غلات در دشت‌ها و درختان میوه مانند زیتون، انگور، انجیر و بادام در دامنه‌ها کشت می‌شد. نیروی شبه‌نظامی هاگانا مسیر جایگزینی از المسمیه الکبیره به لطرون ساخته بود تا از شهر عربی رمله عبور نکند، اما این مسیر از نزدیکی روستا می‌گذشت. | ## بخش 3: دیر محیسن | در نخستین ماه جنگ داخلی، حملاتی به حمل‌ونقل یهودیان صورت گرفت که در آن‌ها دو فرماندهٔ ارشد یهودی کشته شدند. به گفتهٔ مورخ اسرائیلی یواو گلبر، بیم از انتقام‌جویی سبب شد روستاییان به‌طور موقت روستا را ترک کنند. دستورهای عملیاتی حکم می‌کرد که همهٔ روستاهای عربی در دالان خلده–قدس به‌عنوان «پایگاه گردهمایی یا حملهٔ دشمن» تلقی شوند و چنین روستاهایی باید ویران و ساکنانشان اخراج شوند. بر پایهٔ منبع عبری، عصرگاه ۷ آوریل ستونی از ارتش بریتانیا به روستا رسید و از هاگانا خواست آن را تخلیه کند زیرا روستا بر محور تخلیهٔ بریتانیا از قدس به غزه قرار داشت. نیروهای عملیات نخشون پس از تعهد ارتش بریتانیا مبنی بر جلوگیری از استقرار مجدد اعراب، روستا را ترک کردند. | ## جمع‌بندی | در سال ۱۹۵۱ (بر پایهٔ منبع انگلیسی) یا ۴ نوامبر ۱۹۵۲ (بر پایهٔ منبع عبری)، شهرک اسرائیلی بقوعا بر روی زمین‌های روستا در شمال غرب محوطهٔ آن پایه‌گذاری شد.
موضوع مقاله: حد نس | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # حد نس | مقدمه: نام این شهرک سرواژه‌ای از نام سه شهرک اسرائیلی در شبه‌جزیره سینا است که پس از پیمان صلح مصر و اسرائیل تخلیه شدند: هولیت، دیکلا و نئوت سینای. | ## بخش 1: حد نس | همچنین این نام به شعار زئو ژابوتینسکی بنیان‌گذار جنبش بیتار اشاره دارد که به معنای «یک پرچم» است. جامعهٔ جهانی شهرک‌های اسرائیلی در بلندی‌های جولان را بر پایهٔ حقوق بین‌الملل غیرقانونی می‌داند. جغرافیا حد نس در بخش میانی بلندی‌های جولان و در لبهٔ غربی این فلات واقع شده‌است؛ جایی که فلات به سوی درّهٔ رود اردن شیب می‌یابد و آبراهه رودخانه در نزدیک به دو کیلومتری شهرک قرار دارد. این شهرک در ارتفاع ۳۰ متری از سطح دریا قرار دارد و در حدود ۱۸ کیلومتر شمال‌شرقی شهر طبریه واقع شده‌است. دسترسی به شهرک از راه جادهٔ محلی شمارهٔ ۸۸۸ فراهم می‌شود که در جنوب به جادهٔ کمربندی دریاچهٔ جلیل می‌پیوندد. | ## بخش 2: حد نس | پیشینه بلندی‌های جولان در سال ۱۹۶۷ به دست ارتش اسرائیل تصرف شد و از آن زمان هدف شهرک‌سازی قرار گرفت. اندیشهٔ ایجاد حد نس پس از تخلیهٔ شهرک‌های اسرائیلی از سینا در پی پیمان صلح مصر و اسرائیل در سال ۱۹۷۹ شکل گرفت. مالکیت مسکن در مارس ۱۹۸۲ پس از تصویب قانون بلندی‌های جولان در سال ۱۹۸۱ تأیید شد. جنبش صهیونیسم تجدیدنظرطلبانهٔ میشکی حروت بیتار درصدد برآمد خانواده‌های تخلیه‌شده از سینا را در شهرکی جدید در جولان اسکان دهد. در سال ۱۹۸۷ گروه نخست ساکنان آینده شکل گرفت و نخستین خانواده‌ها در سال ۱۹۸۹ به حد نس نقل مکان کردند. | ## بخش 3: حد نس | با این حال سرانجام هیچ‌یک از خانواده‌های تخلیه‌شده از سینا که شهرک برایشان برنامه‌ریزی شده بود در آنجا ساکن نشدند. جامعهٔ جهانی شهرک‌های اسرائیلی در بلندی‌های جولان را بر پایهٔ حقوق بین‌الملل غیرقانونی می‌داند. ساختار اجتماعی و اقتصاد حد نس بر پایهٔ الگوی شهرک اجتماعی اداره می‌شود؛ یعنی بدون اقتصاد جمعی قابل توجه. اقتصاد شهرک بر گردشگری و بهره‌گیری از نزدیکی به رودخانهٔ اردن استوار است و دربرگیرندهٔ خدمات میهمان‌نوازی، سفرهای خودروهای آفرود و فعالیت‌های رودخانه‌ای می‌شود. آموزش پیش‌دبستانی در خود شهرک فراهم است و دانش‌آموزان دبستانی به مروم گولان و دبیرستانی‌ها به قصرین می‌روند. | ## جمع‌بندی | جمعیت آن از ۲۵۵ نفر در سال ۱۹۹۵ به ۸۱۵ نفر در پایان سال ۲۰۱۴ رسید که نشان‌دهندهٔ رشد ۳٫۸ درصدی تنها در سال ۲۰۱۴ بود.
موضوع مقاله: کارنی شومرون | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کارنی شومرون | مقدمه: این شهرک در فاصلهٔ ۴۸ کیلومتری شمال شرقی تل‌آویو و ۸۵ کیلومتری شمال اورشلیم قرار دارد. | ## بخش 1: کارنی شومرون | جامعهٔ بین‌المللی شهرک‌های اسرائیلی در کرانه باختری را بر پایهٔ حقوق بین‌الملل غیرقانونی می‌داند، اما دولت اسرائیل این دیدگاه حقوقی را رد می‌کند. پیشینه و باستان‌شناسی مصادرهٔ زمین‌های فلسطینی بر پایهٔ گزارش مؤسسهٔ پژوهش کاربردی اورشلیم (ARIJ)، اسرائیل برای ساخت شهرک کارنی شومرون زمین‌هایی از چهار روستای فلسطینی مجاور مصادره کرد: ۷۱۳ دونوم از جینصافوط ۵۱۲ دونوم از دیر استیا ۲۲۹ دونوم از کفرلاقف ۲۱۶ دونوم از حجه محله‌های شورای محلی در سال ۱۹۹۱ چند شهرک اسرائیلی با هم ادغام شدند و شورای محلی واحدی به نام کارنی شومرون را تشکیل دادند: کارنی شومرون – بنیان‌گذاری در ۱۹۷۷، ۴۵۰ خانوار گینوت شومرون – بنیان‌گذاری در ۱۹۸۴، ۸۵۰ خانوار نوه مناخم / نوه اورامین – بنیان‌گذاری در ۱۹۹۱، ۲۲۰ خانوار آلونی شیلو – بنیان‌گذاری در ۱۹۹۹، ۲۵ خانوار همچنین محله‌های زیر بخشی از کارنی شومرون هستند: نوه علیزا – محله‌ای مذهبی با خانه‌هایی به سبک آمریکایی که در سال ۱۹۸۵ توسط مهاجران تازه‌وارد از ایالات متحده و کانادا بنیان‌گذاری شد. مدرشت شیلات – مرکز آموزشی ویژهٔ دختران طبیعت شهرک کارنی شومرون در مجاورت وادی قانا (به عبری: نحل قانا) قرار دارد. این وادی مرز میان سرزمین‌هایی است که بنا بر روایات کتاب مقدس به قبیله‌های افرایم و منسی تعلق داشته‌است. | ## بخش 2: کارنی شومرون | وادی قانا زیر نظر سازمان باغات و مناطق طبیعی اسرائیل اداره می‌شود و به‌عنوان ذخیره‌گاه طبیعی ثبت شده‌است. جمعیت دفتر مرکزی آمار اسرائیل جمعیت کارنی شومرون را در سرشماری‌های گوناگون به شرح زیر اعلام کرده‌است: سال سرشماری ۱۹۸۳ ۱۹۹۵ ۲۰۰۸ ۲۰۲۲ شمار ساکنان ۷۳۰ ۵٬۰۴۰ ۶٬۵۵۹ ۹٬۷۱۳ حملهٔ انتحاری ۲۰۰۲ در جریان انتفاضه دوم، در ۱۶ فوریهٔ ۲۰۰۲ یک عامل انتحاری خود را در پیتزافروشی مرکز خرید گینوت شومرون در کارنی شومرون منفجر کرد. دو تن از قربانیان در دم جان باختند و سومین قربانی، ریچل تالر ۱۶ ساله، در ۲۷ فوریه بر اثر جراحات درگذشت. قربانیان عبارت بودند از ریچل تالر و کرن شاتسکی (۱۵ ساله) از گینوت شومرون و نحمیا عمار (۱۵ ساله) از کارنی شومرون. | ## بخش 3: کارنی شومرون | جبهه خلق برای آزادی فلسطین مسئولیت این حمله را بر عهده گرفت و اعلام کرد عامل انتحاری نوجوانی ۱۸ ساله از قلقیلیه بوده‌است. وضعیت حقوقی جامعهٔ بین‌المللی و سازمان ملل متحد شهرک‌های اسرائیلی در کرانه باختری را بر پایهٔ حقوق بین‌الملل غیرقانونی می‌دانند؛ زیرا این سرزمین به باور آنها بخشی از خاک اسرائیل نیست. | ## جمع‌بندی | مادهٔ ۴۹ کنوانسیون چهارم ژنو تصریح می‌کند که دولت اشغالگر حق انتقال بخشی از جمعیت غیرنظامی خود به سرزمین اشغال‌شده را ندارد.
موضوع مقاله: کلا آلون | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کلا آلون | مقدمه: نام آن برگرفته از پاسگاه نظامی متروک سوری «قلع» و نام ییگال آلون، سیاستمدار و فرمانده نظامی اسرائیلی، است. | ## بخش 1: کلا آلون | جامعه جهانی شهرک‌های اسرائیلی در بلندی‌های جولان را بر پایه حقوق بین‌الملل غیرقانونی می‌داند، اما دولت اسرائیل این دیدگاه را نمی‌پذیرد. بلندی‌های ترامپ نام آبادی برنامه‌ریزی‌شده‌ای است که در نزدیکی کلا آلون قرار دارد. جغرافیا کلا آلون در ارتفاع ۶۴۸ متری از سطح دریا و در بخش شمالی بلندی‌های جولان در لبه غربی فلات واقع شده‌است. این منطقه از سمت غرب شیب تندی به سوی رود اردن دارد و از شمال آبادی، دره آبراه ناحال اورویم می‌گذرد. کلا آلون نزدیک به ۴۲ کیلومتر شمال‌شرقی شهر طبریه، ۷۸ کیلومتر شمال‌شرقی حیفا و ۱۵۲ کیلومتر شمال‌شرقی مرکز تل‌آویو قرار دارد. این آبادی از راه جاده محلی شماره ۹۵۹ به شبکه ترابری بلندی‌های جولان متصل است و جاده معروف به «جاده نفت» نیز از آن می‌گذرد. پیشینه پیش‌زمینه و برنامه‌ریزی بلندی‌های جولان در سال ۱۹۶۷ در جریان جنگ شش‌روزه به تصرف ارتش اسرائیل درآمد. | ## بخش 2: کلا آلون | پیش از آن، روستای سوری قنابه (کنعبه) با نزدیک به ۴۸۰ ساکن در این محل قرار داشت که ساکنانش در جنگ آواره شدند. بر سر تخصیص زمین این شهرک رقابتی میان دو جنبش شهرک‌سازی اسرائیلی درگرفت و سرانجام آریل شارون، وزیر وقت، محل را به اتحادیه کشاورزان اختصاص داد. بنیان‌گذاری نخست در مه ۱۹۸۱ نخستین گروه شهرک‌نشینان به این مکان آمدند و آبادی موقتی به نام «قلع» را بر پا کردند. با این حال، نزدیکی مناطق نظامی، وجود مین‌های زمینی و کمبود زمین کشاورزی مناسب سبب شد تا کیبوتص در پایان سال ۱۹۸۸ منحل شود و مکان ترک گردد. بازبنیان‌گذاری در پایان سال ۱۹۹۱ واحد نظامی ناحال محل را تخلیه کرد و آبادی اجتماعی غیرنظامی جدیدی توسط گروهی از مهاجران یهودی اتحاد شوروی در آنجا بنیان‌گذاری شد. در ژوئن ۲۰۰۰ طرحی تصویب شد که بر پایه آن، کلا آلون به‌صورت آبادی اجتماعی بدون اشتراک‌گرایی اقتصادی چشمگیر به توسعه خود ادامه دهد. محله ماتسوک اورویم در سال ۲۰۰۳ محله جدیدی چند صد متر غربی‌تر از آبادی اصلی و نزدیک‌تر به چشم‌انداز دره حوله ساخته شد. | ## بخش 3: کلا آلون | در سال ۲۰۰۶ آوراهام هیرشسون، وزیر دارایی وقت اسرائیل، زمینی در این محله خریداری کرد. تا سال ۲۰۰۶ نزدیک به ۵۰ خانوار در ماتسوک اورویم ساکن بودند و قرار بود ۱۰۰ خانوار دیگر تا تابستان ۲۰۰۷ به آنجا نقل مکان کنند. شورای منطقه‌ای جولان کوشید با برنامه‌هایی از جمله راه‌اندازی مرکز آمادگی پیش‌نظامی، جان تازه‌ای به این محله ببخشد، اما این طرح نیز متوقف شد. در سال ۲۰۱۹ سنگ بنای آبادی جدید «بلندی‌های ترامپ» در محله بروخیم گذاشته شد که به افتخار رئیس‌جمهور آمریکا نام‌گذاری شده بود. جمعیت‌شناسی کلا آلون آبادی کوچکی با جمعیت غیرمذهبی (سکولار) است که روند رشد بلندمدتی داشته‌است. در پایان سال ۲۰۱۴ جمعیت آن ۲۱۷ نفر بود که نسبت به ابتدای همان سال ۱۴٫۸ درصد رشد نشان می‌داد. | ## جمع‌بندی | + روند دگرگونی جمعیت کلا آلونسال۱۹۹۵۲۰۰۰۲۰۰۱۲۰۰۳۲۰۰۴۲۰۰۵۲۰۰۶۲۰۰۷۲۰۰۸۲۰۰۹۲۰۱۰۲۰۱۱۲۰۱۲۲۰۱۳۲۰۱۴شمار ساکنان ۶۰ ۶۲ ۵۹ ۵۷ ۵۸ ۷۱ ۱۰۶ ۱۵۴ ۱۶۲ ۱۵۱ ۱۶۳ ۱۸۰ ۱۸۱ ۱۸۹ ۲۱۷ وضعیت حقوقی جامعه بین‌المللی شهرک‌سازی اسرائیل در بلندی‌های جولان را بر پایه حقوق بین‌الملل غیرقانونی می‌داند، اما دولت اسرائیل با این دیدگاه مخالف است.
موضوع مقاله: شورای منطقه‌ای جولان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # شورای منطقه‌ای جولان | مقدمه: شورای منطقه‌ای جولان (، ) یک شورای منطقه‌ای در بلندی‌های جولان است که خدمات منطقه‌ای را به شهرک‌های اسرائیلی واقع در این سرزمین ارائه می‌دهد. | ## بخش 1: شورای منطقه‌ای جولان | بلندی‌های جولان در جریان جنگ شش‌روزه سال ۱۹۶۷ از سوریه به تصرف اسرائیل درآمد و در سال ۱۹۸۱ قانون اسرائیل بر این منطقه اعمال شد. این سرزمین از دیدگاه جامعهٔ بین‌المللی بخشی از خاک سوریه و سرزمین‌های تحت اشغال اسرائیل به‌شمار می‌رود و شهرک‌سازی در آن از نظر حقوق بین‌الملل غیرقانونی دانسته می‌شود. پیشینه شورای منطقه‌ای جولان در سال ۱۹۷۹ تأسیس شد و نخستین رئیس آن موشه گورلیک بود. | ## بخش 2: شورای منطقه‌ای جولان | شیمون شِوِس در نخستین سال‌های پایه‌گذاری شورا به‌عنوان معاون رئیس شورا خدمت کرد. این وعده که در اسرائیل به «وثیقهٔ رابین» شهرت یافت، در مذاکرات اسرائیل و سوریه از سوی سوری‌ها به‌عنوان استدلال اصلی برای حقشان بر جولان به‌کار گرفته شد. در سال ۲۰۰۴ شورای منطقه‌ای جولان در تأمین مالی کارزاری علیه مذاکرات با سوریه شرکت کرد. | ## بخش 3: شورای منطقه‌ای جولان | در پی آن، جنبش صلح‌طلب «شالوم اخشاو» (، به‌معنای «صلح اکنون») شکایتی به دیوان عالی اسرائیل تقدیم کرد و مدیریت شورا را به هزینه‌کرد بودجهٔ دولتی برای تبلیغات متهم ساخت؛ اما دیوان عالی این شکایت را رد کرد. روسای شورا نامدورهٔ ریاستموشه گورلیک۱۹۷۸–۱۹۷۹ایتان لیس۱۹۷۹–۱۹۸۸یهودا وولمان۱۹۸۸–۲۰۰۱الی مالکا۲۰۰۱–۲۰۱۸حاییم روکاح۲۰۱۸–۲۰۲۴اوری کالنر۲۰۲۴–کنون جمعیت بر پایهٔ آمار سال ۲۰۱۴ جمعیت شورای منطقه‌ای گولان ۱۵٬۱۰۰ نفر بوده‌است. نرخ رشد کلی جمعیت ۳٫۳ درصد گزارش شده و سطح اجتماعی‌اقتصادی ساکنان متوسط ارزیابی می‌شود. | ## جمع‌بندی | شهرک‌ها شورای منطقه‌ای گولان دربرگیرندهٔ ۳۳ شهرک است که شامل ۱۰ کیبوتص، ۱۸ موشاو و ۴ شهرک اجتماعی می‌شود.
موضوع مقاله: کفار هاورانیم | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کفار هاورانیم | مقدمه: کفار هاورانیم (، به معنای «دهکده کاج‌ها») که با نام‌های منورا و گیوات اهود نیز شناخته می‌شود، یک شهرک اسرائیلی در کرانه باختری است. | ## بخش 1: کفار هاورانیم | این شهرک در نزدیکی شهر بزرگ مودیعین و هم‌مرز با شهرک لاپید قرار دارد و به‌عنوان یک شهرک اجتماعی زیر نظر شورای منطقه‌ای ماته بنیامین اداره می‌شود. جامعه بین‌المللی شهرک‌های اسرائیلی در کرانه باختری را بر پایه حقوق بین‌الملل غیرقانونی می‌داند، اما دولت اسرائیل این دیدگاه را رد می‌کند. | ## بخش 2: کفار هاورانیم | نام نخست آن گیوات اهود بود که به افتخار اهود بن‌امیتای، خلبان جنگنده‌ای که در عملیات اوپرا شرکت داشت، نام‌گذاری شده بود. سنگ بنای شهرک در سال ۱۹۸۴ در مراسمی با حضور نخست‌وزیر اسحاق شامیر گذاشته شد و تا آن زمان نام آن به منورا تغییر یافته بود. | ## بخش 3: کفار هاورانیم | مصادره زمین بر پایه گزارش مؤسسه پژوهش کاربردی اورشلیم (ARIJ)، اسرائیل ۶۸۲ دونوم زمین از روستای فلسطینی صفا (از توابع رام‌الله) را برای ساخت شهرک منورا/کفار هاورانیم مصادره کرد. | ## جمع‌بندی | وضعیت حقوقی جامعه بین‌المللی در مجموع شهرک‌های اسرائیلی در کرانه باختری را بر پایه حقوق بین‌الملل غیرقانونی می‌داند، اما دولت اسرائیل این دیدگاه را نمی‌پذیرد.
موضوع مقاله: کرم رعیم | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کرم رعیم | مقدمه: کرم رعیم یک پیش‌پایگاه اسرائیلی در کرانه باختری است که در محدودهٔ شورای منطقه‌ای ماته بنیامین و در گوش تلمونیم واقع شده‌است. | ## بخش 1: کرم رعیم | این شهرک در سال ۲۰۰۹ با نام «نحلی طال» به‌عنوان یک پیش‌پایگاه غیرمجاز پایه‌گذاری شد و در سال ۲۰۱۷ به‌طور رسمی به‌عنوان شهرک تأیید گردید. جامعه بین‌المللی شهرک‌سازی‌های اسرائیل در کرانه باختری را بر پایهٔ حقوق بین‌الملل غیرقانونی می‌داند. نام «رعیم» در زبان عبری به معنای «دوستان» است و به یاد سه سرباز اسرائیلی نام‌گذاری شده که در عملیات نظامی کشته شدند. این شهرک میان دو شهرک نریه و نحلیئل در غرب تپه‌های بنیامین جای دارد و در ارتفاع نزدیک به ۵۸۰ متری از سطح دریا قرار گرفته‌است. پیشینه کرم رعیم در سال ۲۰۰۹ به‌عنوان یک پیش‌پایگاه غیرمجاز اسرائیلی با نام «نحلی طال» بنیان‌گذاری شد. نام نخستین شهرک ترکیبی جغرافیایی از نام شهرک‌های نحلیئل و تلمونیم (تلمون و دولو) بود. | ## بخش 2: کرم رعیم | سپس نام آن به «کرم رعیم» تغییر یافت؛ این نام به یاد سه تن از دوستان اعضای هستهٔ بنیان‌گذار نام‌گذاری شد که در نبردهای مختلف کشته شده بودند: گروهبان شموئل عقیوا وایس که در سال ۲۰۰۲ در جریان عملیات سپر دفاعی کشته شد، ستوان‌دوم عمیحی مرحاویه که در سال ۲۰۰۶ در جنگ لبنان ۲۰۰۶ کشته شد و سروان یهونتان (یونی) نتنائل که در سال ۲۰۰۹ در جریان عملیات سرب ریخته کشته شد. تاکستان و خرابکاری در اوت ۲۰۰۷ تاکستانی به نام «کرم اَویه» به مساحت ۸۰ دونم در این منطقه احداث شد. تاکستان بر روی زمین‌های دولتی واقع بود که از سوی آژانس یهود به صاحب تاکستان اجاره داده شده بود. در اواخر سال ۲۰۱۶ خرابکارانی به پیش‌پایگاه نفوذ کرده و سامانهٔ آبیاری محلی را تخریب کردند و همچنین به تاکستان متعلق به آژانس یهود حمله کردند و ۵۰۰ نهال را از بین بردند. پس از شکایت‌های مکرر جنبش صلح اکنون، دیوان عالی دادگستری اسرائیل حکمی قضایی صادر کرد و ساخت‌وساز ۲۰ ساختمان در حال احداث را به‌طور موقت متوقف ساخت. کرم رعیم در سال ۲۰۱۷ مجوز رسمی به‌عنوان یک شهرک دریافت کرد و آویگدور لیبرمن وزیر دفاع وقت اسرائیل سنگ بنای نخستین ساختمان دائمی آن را گذاشت. | ## بخش 3: کرم رعیم | در همان سال نخستین طرح شهرسازی شهرک تصویب شد که ساخت ۲۵۵ واحد مسکونی را پیش‌بینی می‌کرد. در دسامبر ۲۰۲۱ وزارت خدمات مذهبی اسرائیل اعلام کرد بودجه‌ای برای ساخت یک کنیسه در این شهرک تخصیص خواهد داد. در مارس ۲۰۲۵ کابینهٔ سیاسی-امنیتی اسرائیل تصمیم گرفت به کرم رعیم و ۱۲ شهرک دیگر با وضعیت مشابه جایگاه مستقل اعطا کند؛ تا آن زمان کرم رعیم به‌طور رسمی محله‌ای از تلمون به‌شمار می‌رفت هرچند در عمل به‌صورت مستقل عمل می‌کرد. کودکان شهرک در مدارس ابتدایی گوش تلمونیم درس می‌خوانند: دختران در مدرسهٔ «دِرِخ یهودیت» در دولو و پسران در نریه یا مدرسهٔ دولتی-دینی در تلمون. جایگاه حقوقی جامعه بین‌المللی شهرک‌سازی‌های اسرائیل در کرانه باختری را بر پایهٔ حقوق بین‌الملل غیرقانونی می‌داند. پیش‌پایگاه‌های اسرائیلی مانند کرم رعیم (پیش از تأیید رسمی) هم از نظر حقوق بین‌الملل و هم از نظر قوانین داخلی اسرائیل غیرقانونی شمرده می‌شدند. | ## جمع‌بندی | دولت اسرائیل مشروعیت شهرک‌سازی‌ها را مورد مناقشه قرار داده و بر قانونی بودن آن‌ها تأکید کرده‌است.