موضوع مقاله: سلطنت پاکستان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سلطنت پاکستان | مقدمه: از سال ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۶، قلمرو پاکستان یک کشور خودگردان در اتحادیه کشورهای مشترک‌المنافع بریتانیا بود که یک پادشاه مشترک با بریتانیا و سایر قلمروهای مشترک‌المنافع داشت. | ## بخش 1: سلطنت پاکستان | نقش‌های مشروطه پادشاه در پاکستان عمدتاً به یک نماینده نایب‌السلطنه، فرماندار کل پاکستان، واگذار می‌شد. این سلطه توسط قانون استقلال هند در سال ۱۹۴۷ ایجاد شد که هند بریتانیا را به دو کشور مستقل هند و پاکستان تقسیم کرد. سلطنت در ۲۳ مارس ۱۹۵۶ لغو شد، زمانی که پاکستان به یک جمهوری در داخل کشورهای مشترک‌المنافع با یک رئیس‌جمهور به عنوان رئیس دولت تبدیل شد. از سال ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۲، شاه جرج ششم حاکم پاکستان بود و پاکستان این سلطنت را با بریتانیا و دیگر قلمروهای وابستهٔ اتحادیه کشورهای مشترک‌المنافع به اشتراک داشت. برای گرامیداشت استقلال پاکستان، شاه پیامی تبریک به مردم آن کشور فرستاد که توسط لرد مونت‌باتن در مجلس مؤسسان پاکستان در ۱۴ اوت ۱۹۴۷ قرائت شد. در پیام خود، شاه بیان کرد که «با دستیابی به استقلال خود از طریق توافق، الگویی برای تمام مردم آزادی‌خواه در سراسر جهان قرار داده‌اید». او به مردم پاکستان اطمینان داد که «همیشه همدلی و حمایت من را داشته باشند، زیرا من تلاش‌های مداوم شما برای پیشبرد اهداف بشریت را زیر نظر دارم». | ## بخش 2: سلطنت پاکستان | پادشاه، محمد علی جناح را به عنوان فرماندار کل پاکستان منصوب کرد و به او اختیار داد تا تمام اختیارات و وظایف خود را به عنوان نماینده خود در پاکستان اعمال و اجرا کند. پادشاه انتصاب سر خواجه ناظم الدین را به عنوان فرماندار کل بعدی با حکم سلطنتی تأیید کرد که می‌گفت: در سال ۱۹۵۱، سر خواجه ناظم‌الدین از سمت فرماندار کل استعفا داد تا نخست‌وزیر جدید شود. در ۱۵ فوریه، روز تشییع جنازه، در سراسر پاکستان دو دقیقه سکوت ملی برقرار شد و ۵۶ توپ به نشانه احترام شلیک شد، یکی به ازای هر سال از زندگی شاه. نخست‌وزیر، سر خواجه ناظم الدین، در مجلس مؤسسان پاکستان، قوه مقننه فدرال قلمرو، گفت که دوران سلطنت پادشاه همیشه توسط پاکستانی‌ها به عنوان «دوره‌ای که طی آن مسلمانان شبه قاره هند و پاکستان برای خود سرزمینی ساختند» به یاد خواهد ماند. سلطنت الیزابت دوم (۱۹۵۲–۱۹۵۶) پس از مرگ جرج ششم در ۶ فوریه ۱۹۵۲، دختر بزرگترش پرنسس الیزابت به سلطنت جدید پاکستان رسید. او در سراسر قلمرو خود، از جمله در پاکستان، به عنوان ملکه اعلام شد، جایی که در ۸ فوریه با ۲۱ توپ به او ادای احترام شد. اندرو میچی در سال ۱۹۵۲ نوشت که «الیزابت دوم در وجود خود مظهر بسیاری از سلطنت‌ها است»، زیرا او ملکه بریتانیا بود، اما به همان اندازه ملکه پاکستان نیز بود. | ## بخش 3: سلطنت پاکستان | او افزود که «اکنون برای الیزابت دوم این امکان وجود دارد که، در عمل و همچنین در تئوری، به همان اندازه ملکه در تمام قلمروهای خود باشد». الیزابت دوم در مراسم تاجگذاری در سال ۱۹۵۳، به عنوان ملکه پاکستان و دیگر قلمروهای مستقل مشترک‌المنافع تاجگذاری کرد. ملکه در سوگند تاجگذاری خود قول داد که «بر مردم … حکومت کند» … پاکستان … طبق قوانین و آداب و رسوم مربوطه‌شان". لباس تاجگذاری ملکه با نمادهای گل هر یک از کشورهای مشترک‌المنافع گلدوزی شده بود و سه نماد پاکستان را به نمایش می‌گذاشت: گندم، با الماس‌هایی به شکل جو دوسر و برگ‌هایی از کریستال طلایی؛ پنبه، ساخته شده از نقره با برگ‌هایی از ابریشم سبز؛ و کنف، گلدوزی شده با ابریشم سبز و نخ طلایی. نخست‌وزیر محمد علی بوگرا نیز در روز ۲ ژوئن در مراسم تاج‌گذاری شرکت کرد، همراه با همسر و دو پسرش، و پس از آن از ۳ تا ۹ ژوئن ۱۹۵۳ در کنفرانس نخست‌وزیران کشورهای مشترک‌المنافع در لندن حضور یافت. نخست‌وزیر بوگرا این هزینه را با این جمله توجیه کرد که پاکستان به عنوان عضوی از کشورهای مشترک المنافع «باید در چنین مواقعی با سایر کشورهای خواهرخوانده خود هماهنگ باشد».در سال ۱۹۵۳، فرماندار کل پاکستان، سر غلام محمد، نخست‌وزیر ، سر خواجه ناظم الدین، را به دلیل تلاش برای برابری قدرت غرب و شرق پاکستان برکنار کرد. | ## جمع‌بندی | نخست‌وزیر با التماس به ملکه تلاش کرد تا این تصمیم را لغو کند، اما ملکه از مداخله خودداری کرد.