موضوع مقاله: اتوآین شردلو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # اتوآین شردلو | مقدمه: اتوآین شردلو عبارتی بی‌معنی است که در دوران حروف‌چینی داغ گاه به‌صورت اتفاقی در متون چاپی ظاهر می‌شد. | ## بخش 1: اتوآین شردلو | این عبارت حاصل عادت اپراتورهای ماشین‌های حروف‌ریزی بود که هنگام بروز خطا، سطر را با کشیدن انگشت روی ستون‌های نخست صفحه‌کلید پر کرده و سپس آن را دور می‌انداختند. این عبارت آن‌قدر در روزنامه‌ها تکرار شد که بخشی از فرهنگ روزنامه‌نگاری گردید و حتی مستندی دربارهٔ آخرین شمارهٔ نیویورک تایمز که با حروف سربی چیده شد (۲ ژوئیه ۱۹۷۸) با عنوان «بدرود، اتوآین شردلو» ساخته شد. تاریخچه و نحوهٔ پیدایش صفحه‌کلید ماشین‌های حروف‌ریزی مانند لاینوتایپ و اینترتایپ بر خلاف صفحه‌کلیدهای معمول ماشین تحریر، بر اساس بسامد نزولی حروف در زبان انگلیسی چیده شده بود تا عملکرد مکانیکی دستگاه سریع‌تر شود؛ بنابراین حروف کوچک و دو ستون نخست سمت چپ صفحه‌کلید را تشکیل می‌دادند. با فشردن هر کلید، یک قالب برنجی (ماتریس) از جایگاه مربوطه در مخزن قلم سقوط کرده و به قالب سطر اضافه می‌شد. در صورت بروز اشتباه، اصلاح سطر به‌صورت دستی در ناحیهٔ مونتاژ از نظر تئوری ممکن بود اما بسیار وقت‌گیر بود و خطر برهم زدن تنظیمات مهم را داشت؛ بنابراین روش سریع‌تر آن بود که اپراتور سطر خراب را پر کند و سپس آن را دور بیندازد. برای اینکه سطر به اندازهٔ کافی بلند شود تا از دستگاه عبور کند، اپراتورها انگشت خود را روی ستون‌های اول صفحه‌کلید می‌کشیدند. با این حال گاهی چنین سطرهایی از چشم ویراستار دور می‌ماند و راه خود را به متن چاپی باز می‌کرد که بیشتر در روزنامه‌ها رخ می‌داد. | ## بخش 2: اتوآین شردلو | معادل‌های زبان‌های دیگر در ماشین‌های لاینوتایپ فرانسوی، معادل این عبارت «elaoin sdrétu» بود که بر اساس بسامد حروف زبان فرانسه تنظیم شده بود. مستند «بدرود، اتوآین شردلو» مستندی با عنوان «بدرود، اتوآین شردلو» دربارهٔ آخرین شمارهٔ نیویورک تایمز که با حروف‌چینی داغ تهیه شد (۲ ژوئیه ۱۹۷۸) ساخته شد. کاربرد در رایانش SHRDLU: در سال ۱۹۷۲ تری وینوگراد از دانشگاه استنفورد نام SHRDLU را برای یکی از نخستین سامانه‌های هوش مصنوعی که به زبان لیسپ نوشته شده بود انتخاب کرد. برنامهٔ شطرنج ETAOIN SHRDLU: این برنامه توسط گارث کورتوا جونیور برای رایانهٔ کوچک نوا ۱۲۰۰ نوشته شد و در ششمین و هفتمین مسابقات شطرنج رایانه‌ای ACM آمریکای شمالی در سال‌های ۱۹۷۵ و ۱۹۷۶ شرکت کرد. کاربرد در ادبیات و رسانه عبارت «اتوآین شردلو» یا تغییرات آن در آثار ادبی و هنری متعددی به کار رفته‌است: المر رایس در نمایشنامهٔ «ماشین جمع» (۱۹۲۳) از تغییرات این عبارت به‌عنوان نام شخصیت استفاده کرد. فردریک براون در سال ۱۹۴۲ داستان کوتاهی با عنوان «اتوآین شردلو» دربارهٔ یک ماشین لاینوتایپ دارای حس نوشت. دنبالهٔ آن با عنوان «پسر اتوآین شردلو» در سال ۱۹۸۱ توسط نویسندگان دیگری نگاشته شد. | ## بخش 3: اتوآین شردلو | داگلاس هافستدر در کتاب «گودل، اشر، باخ: بافتهٔ طلایی جاودان» فصلی با عنوان «SHRDLU، اسباب‌بازی طراحی بشر» گنجاند که شخصیتی به نام «اتا اوین» از برنامهٔ رایانه‌ای SHRDLU استفاده می‌کند. رابرت کرام در حداقل دو داستان مصور خود از «اتوآین شردلو» به‌عنوان نام شخصیت استفاده کرد. فیل فوگلیو در وب‌کمیک «دختر نابغه» از دو شخصیت با نام‌های «ائوتاین» و «شوردلو» استفاده کرد. کاربرد در موسیقی شردلو (نورمن شردلو) به‌عنوان آهنگساز قطعهٔ «جم بلوز» در آلبوم جز «جلسهٔ جم چارلی پارکر» (ضبط ۱۹۵۱، انتشار ۱۹۹۰) ذکر شده‌است که به نظر می‌رسد شوخی نورمن گرنز بوده باشد. «اتوآین شردلو» عنوان نخستین قطعه از آلبوم «سقوط به سوی نور، دقایقی تا فروپاشی» (۱۹۹۹) گروه کول‌دوساک است. قطعات «اتوآین» و «شردلو» توسط دالاس رابرتز برای موسیقی متن فصل دوم سریال تلویزیونی «خانهٔ پوشالی» ساخته شدند. | ## جمع‌بندی | ارتباط با رمزنگاری آرتور کانن دویل در یکی از داستان‌های مجموعهٔ شرلاک هلمز با عنوان «مردان رقصنده» نشان داد که چگونه می‌توان از ترتیب بسامد حروف برای رمزگشایی یک پیام رمزشدهٔ جانشینی ساده بهره برد.