موضوع مقاله: بیا برای هم یک اسم انتخاب کنیم | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # بیا برای هم یک اسم انتخاب کنیم | مقدمه: بیا برای هم یک اسم انتخاب کنیم نمایش ایرانی به نویسندگی، کارگردانی و طراحی هویت بصریِ خسرو نقیبی است که در دور اول اجرا از ۵ شهریور تا ۴ مهر ۱۴۰۴ در «سالن شیشه‌ای» تماشاخانه هما روی صحنه رفت و بازاجرای خود را در همین سالن از ۱۹ آذر به صورت محدود در آخرهفته‌ها از سر گرفت. | ## بخش 1: بیا برای هم یک اسم انتخاب کنیم | اثر رابطه‌محور و تعاملی است و پس از ۱۰ شب اجرای دوسویه در دور اول، در ادامه از ۱۹ شهریور و سپس در اجرای دوم با چیدمان چهارسویه (Arena) ادامه یافت. خلاصه نمایش بر زیست دو زوج تمرکز دارد: کسرا و بهار در آغاز یک رابطه، و بهمن و ماهی در سال‌های پایانی زندگی مشترک. روایت‌های موازیِ آغاز و با فرسودگی به نقطه‌ای مشترک می‌رسند و نسبت تصمیم‌های عاطفی با رؤیاهای فردی را می‌کاوند. ایده و دراماتورژی رویکرد اجرایی اثر بر «نزدیکی فیزیکی/روانی با تماشاگر»، «دعوت به خودبیانگری» و «تجربهٔ جمعی» بنا شده‌است؛ به گفتهٔ کارگردان، موضوع مرکزی «خودِ رابطه» است و تغییر چیدمان به چهارسویه با هدف تقویت مشارکت مخاطب از میانه دور اول اجراها انجام شده‌است. صحنه و طراحی اجرای نمایش در سالن شیشه‌ای عمارت هما انجام شد؛ مکعبی شفاف که دیوار چهارم را حذف کرده و امکان چیدمان‌های متنوع را می‌دهد. | ## بخش 2: بیا برای هم یک اسم انتخاب کنیم | قالب تعاملی مخاطبان در برخی مقاطع به اظهارنظر یا روایت تجربهٔ شخصی دعوت می‌شوند و کیفیت اجرا تابع مشارکت جمعی است. نقیبی دراین‌باره در گفت‌وگو با ایسنا توضیح داده است: «"بیا برای هم یک اسم انتخاب کنیم" نوعی تراپی جمعی و بازگویی درد بدون شرم از خودبیان‌گری‌ست. نمایش و شخصیت‌ها چنین می‌کنند و تماشاگر را هم به مرور در این مسیر قرار می‌دهند تا او هم بی‌واهمه از قضاوت‌شدن به خودش و مسیری که آمده بنگرد. هسته‌ی نمایش، مواجهه‌ی تماشاگر با دوراهی‌های عاطفی است و چیدمان چهارسویه و نزدیکی به صحنه کمک می‌کند صداها شنیده شود و یک تجربه‌ی جمعی شکل بگیرد.» تاریخ اجرا ۵ شهریور ۱۴۰۴ — آغاز اجرا؛ ساعت ۱۹؛ مدت زمان اجرا ۸۰ دقیقه. در نیمه‌ی دوم دور اول اجرا مصطفی پروین به‌دلیل مصدومیت سعید زارعی جای‌گزین او شد. | ## بخش 3: بیا برای هم یک اسم انتخاب کنیم | عوامل نویسنده و کارگردان و طراح هویت بصری: خسرو نقیبی دراماتورژ: نونا شهریاری طراح صحنه و نور: خسرو نقیبی، سعید زارعی طراح لباس: صدف طلایی موسیقی (ساز و آواز): مریم شمامی، مهدی نوروزی، شیوا عباسی، مهدی مجتبایی (در اجراهای متفاوت) عکاسی تبلیغات: مریم سعیدپور، بهار عسگری؛ تیزر: امیرعلی سیدجلالی موشن‌گرافی: مرتضا خضری واکنش هنرمندان مجیدرضا مصطفوی (کارگردان): «اجرایی متفاوت و ماندگار.» رامتین لوافی (فیلم‌ساز): «بی‌ادا و اطوار؛ متن دلنشین و بازی‌های جذاب.» ابراهیم ابراهیمیان (فیلم‌ساز): «ترانگیختگی پس از مدت‌ها… رئالیسم دل‌چسب، دور از رمانتیسم شعاری؛ کاش نقیبی بیشتر بنویسد و اجرا کند.» مهدی کوشکی (کارگردان/بازیگر): «ساده و بی‌پیرایه؛ دور از پیچیدگی‌های روشنفکری و قمپزهای معمول.» سید مرتضی فاطمی (کارگردان): «ساده و مینیمال؛ می‌برد به دل چالش‌های اخلاقی/انسانی از جنس تضادهای آشنا.» محمد درویش (کنش‌گر محیط‌زیست): «مرز بین نمایش و واقعیت استادانه درهم‌تنیده… بازی گرفتن از تماشاگران فوق‌العاده.» افشین لیاقت (فیلم‌ساز): «آینه‌ای روبه‌روی خودِ ما… موسیقی/آواز بخشی از روایت؛ هماهنگی گروه، نمایشی یکدست و اثرگذار.» فرزین محدث (بازیگر): «اجرایی تعاملی با متن و کارگردانی درست؛ فضاسازی و بازی زمانی دقیق.» یلدا عباسی (بازیگر): «هر دیالوگ تکه‌ای از حقیقت… بازی‌ها به‌قدری طبیعی که مرز نقش و زندگی محو می‌شود.» گیلدا حمیدی (بازیگر): «دیدن این کار قلب آدم را گرم می‌کند… عشق بی‌عیار را یادآوری می‌کند.» ستاره بذرافشان (بازیگر): «نمایشی که رهایت نمی‌کند و انتخاب‌های قبلی‌ات را به پرسش می‌کشد… همه‌چیز درست و به‌جا.» بنفشه ریاضی (کارگردان/بازیگر): «لحظه‌هایی از زندگی کاراکترها و تماشاگران که ممکن است هرگز فراموش نشود.» دیدگاه منتقدان (رسانه‌ای) کیوان کثیریان (منتقد سینما): «نمایشنامه‌ای با محوریت روابط زناشویی، منصفانه و امروزی؛ اجرایی ساده و بی‌پیچیدگی‌های غیرضرور؛ استفادهٔ درست از زمان و تقاطع‌هایش؛ تلاش در جلب مشارکت تماشاگر؛ اجرای نخست نقیبی جمع‌وجور و مؤثر است.» صوفیا نصرالهی (منتقد سینما): «دربارهٔ رؤیاهایی که تعبیر نشدند… موقعیت و آن دستِ درازشدهٔ آخر آشنا و دل‌پذیر است؛ شبیه زندگی ما و رنج تصمیم‌هایمان.» نیما عباس‌پور (منتقد سینما): «غافلگیرکننده… بعد از ترک سالن رهایت نمی‌کند؛ دربارهٔ عشق، رؤیا، تصمیم‌ها و فداکاری… صحنه شبیه جلسهٔ درمان جمعی می‌شود.» علی عباسی (منتقد سینما): با ارجاع به کی‌یرکگور «عصارهٔ تردید و پشیمانی انتخاب‌ها»؛ «داستانی تلخ‌وشیرین با ایده‌های فرمی جذاب و ملموس.» حسین چیانی (منتقد تئاتر): تمجید از ساختار تعاملی و بازی‌ها. پوشش رسانه‌ای و نقدها بازخورد مخاطبان بر اساس صفحهٔ رسمی، کاربران تیوال به نمایش امتیاز میانگین ۴٫۴/۵ داده‌اند. نمایش در بیش از بیست اجرا از ۲۶ اجرای خود سولد-اوت شد و بیش از ۲۵۰۰ تماشاگر به تماشای اثر نشستند. | ## جمع‌بندی | این اتفاق در شروع اجراهای دور دوم نیز تکرار و نمایش در دو شب نخست اجرا با تکمیل ظرفیت به صحنه برگشت.