موضوع مقاله: مادرسالاری در یهودیت | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مادرسالاری در یهودیت | مقدمه: مادرسالاری در یهودیت ، در یهودیت خاخامی مدرن، روش سنتی تعیین هویت یهودی بر ردیابی مادرتباری تکیه دارد. | ## بخش 1: مادرسالاری در یهودیت | به گفته ، شناخت کامل کسی به عنوان یهودیان مستلزم آن است که از مادری یهودی متولد شده باشد.میشنا Kidushin 3:12; شولحان عاروخ، حتی HaEzer 8:5 شخصی که از مادری غیر یهودی و پدری یهودی به دنیا می‌آید، از نظر یهودی محافظه کار یهودی کامل دیده نمی‌شود. یهودی بودن از طریق پدرتباری نوعاً مستلزم گرویدن به یهودیت اعتبار بخشیدن به هویت خود به عنوان یهودی به معنای کامل است. تبار مادری در یهودیت ارتدکس و یهودیت محافظه‌کار مشاهده می‌شود، در حالی که یهودیت اصلاح‌گرا و بازسازی خواهی در یهودیت یهودیت کامل را از طریق هر یک از والدین می‌پذیرند. تبار پدری توسط بنی‌اسرائیل باستان مشاهده شده است و هنوز هم توسط سامری‌ها و قرائیم مشاهده می‌شود، که ادعا می‌کند تنها کتاب مقدس عبری به خودی خود - یعنی بی‌توجهی به شفاهی سنت‌های دینی و قانونی یهودیت خاخامی. شواهد تاریخی گردآوری‌شده توسط شای جی دی کوهن نشان می‌دهد که تغییر از اصل پدرتباری به اصل مادرتباری برای فرزندان حاصل از ازدواج‌های مختلط یهودی و غیریهودی در سده ۱ (میلادی) (حدود ۱۰ تا ۷۰ میلادی) رخ داده است.بررسی‌شده توسط لوئیس جیکوبز، در ابتدا در Judaism 34.1 (زمستان ۱۹۸۵)، ۵۵–۵۹ منتشر شد. هر فرقه برای کسانی که از بدو تولد یهودی نیستند، پروتکل‌هایی برای گرویدن به یهودیت دارد. اسحاق یک همسر (ربکا، عضوی از خانواده گسترده ابراهیمپیدایش ۲۴:۱۰) و دو پسر، یعقوب و عیسو داشت. نوادگان عیسو غیر یهودی بودند: با فرض نسب مادری، این نتیجهٔ هیتی و اسماعیلی بودن همسران او بود.پیدایش ۲۶:۳۴،۳۵، ۲۸:۹ یعقوب دو همسر (لیا و راحیل، اعضای خانوادهٔ گستردهٔ ابراهیمپیدایش ۲۹:۱۰،۱۲) و دو صیغه (زیلپا و بلهه، که به عنوان کنیزان لیه و راحیل وارد خانواده شدندپیدایش ۲۹:۲۴،۲۹) داشت. در خداوند از پسر هاجر به عنوان «پسر کنیز» به جای «پسر [آبراهام] تو» یاد می‌کند (در حالی که به پسر هاجر به عنوان نسل ابراهیم اشاره می‌کند). آنها دو پسر داشتند، گرشوم و الیزر،خروج 18: 1-10 که هر دو قبل از خروج متولد شده بودند. پسران موسی - با پدری اسرائیلی و مادری مدیانی - در شجره‌نامه‌های لاوی وجود ندارند، که شامل پسران برادر موسی هارون (که همسرش اسرائیلی بود) می‌شود. همچنین، ، روت و نعمه در روایات انبیا و نوشته‌ها (که دوره زمانی تقریباً یک هزاره را پوشش می‌دهد) دو مورد از زنان غیر اسرائیلی وجود دارد که داوطلبانه (نه به دلیل درگیری) با اسرائیلی‌ها ازدواج کردند و فرزندانشان اسرائیلی محسوب شدند. طبق تلمود، هر دوی این زنان، روت و نعامه، رسماً به دین یهود گرویدند.یِواموت ۷۷a, 47b هر دو ملت موآبی و عمونی از نسل لوط، برادرزاده ابراهیم، بودند., , در کتاب روت، نعومی و همسرش الیملک یک زوج یهودی بودند. خانواده آنها در طول قحطی به موآب نقل مکان کردند، اما الیملک در آنجا درگذشت.روت ۱:۳ دو پسر نعومی با زنان موآبی به نام‌های روت و عرفه ازدواج کردند.روت ۴:۱۰ سپس دو پسر نعومی درگذشتند.روت ۱:۱–۵ سپس نعومی و روت به یهودا بازگشتند.روت ۱:۱۹ سپس نعومی با فروش زمین شوهر مرحومش در یهودا و املاک پسرانش، شرطی گذاشت که ناجی مالی او نیز با عروس سابقش ازدواج کند.روت ۳:۱–۵، ۴:۳،۹ اولین ناجی بالقوه از این امر خودداری کرد، مبادا این ازدواج «میراث [او] را خراب کند».روت ۴:۶ بوعز، نزدیکترین خویشاوند، ناجی نعومی شد، با روت ازدواج کرد و پدر عوبید شد که جد داوود بود.روت ۴:۱۳،۱۸–۲۲ روت مادر عوبید بود، اما نعومی از کودک مراقبت می‌کرد و همسایگانشان می‌گفتند: «پسری برای نعومی متولد شده است».روت ۴:۱۶–۱۷ سلیمان «زنان بیگانه زیادی را دوست می‌داشت».اول پادشاهان ۱۱:۱ در میان آنها نعمه عمونی بود. رحبعام، پسر سلیمان و نعمه، پادشاه یهودی از نسل داوود بود.اول پادشاهان، ۱۴:۲۱، ۳۱ تامار با داوود تامار (دختر داوود) سعی کرد برادر ناتنی خود، امنون، را متقاعد کند که به او تجاوز نکند، با این پیشنهاد که می‌تواند به‌طور مشروع با او ازدواج کند. درک این پیشنهاد دشوار است، زیرا ازدواج با خواهر و برادر ناتنی را از طریق پدر یا مادر ممنوع می‌کند. راشی (۱۰۴۰–۱۱۰۵ میلادی) با اشاره به اینکه مادر تامار غیراسرائیلی بود - معکه، دختر تلمای پادشاه جشور - سعی در حل این مشکل داشت.دوم سموئیل ۳:۳، دوم سموئیل ۱۳:۱ اگر تبار یهودی از طریق مادر باشد و معکه در زمان لقاح تامار به دین اسرائیل نگرویده باشد، پس تامار غیراسرائیلی متولد می‌شود و از نظر قانونی با امنون (با وجود اینکه خواهر ناتنی او بود) نسبتی ندارد و بنابراین اجازه ازدواج با او را دارد. عزرا شرح می‌دهد که چه تعداد از مردان اسرائیلی با زنان غیریهودی ازدواج کرده‌اند، و داستان دست کشیدن آنها از ازدواج و جدایی از زنان غیریهودی و فرزندانشان را روایت می‌کند. در حالی که عزرا و نحمیا ازدواج میان زن و مرد را ممنوع کردند،; فقط در مورد ازدواج میان مرد یهودی و زن غیر یهودی، جدایی از فرزندان ضروری بود.; ; ضرورت جدایی از فرزندان و همچنین همسران، نشان می‌دهد که فرزندان با وجود داشتن پدران یهودی، یهودی محسوب نمی‌شدند. یهودی بودن نیمی از بنی‌اسرائیل به نظر می‌رسد با چندین فرد در کتاب مقدس، با وجود داشتن پدری غیریهودی، به عنوان یهودی رفتار شده است. یا عربی (Nabatean-Arab)Josephus, Wars, 1.8.9.با ارجاع به او به عنوان "به او اشاره کرد؛ یعنی یک نیمه یهودی» و بنابراین صلاحیت اعطای حکومت یهودیه توسط رومیان را ندارد (همانطور که ایجاب می‌کند که پادشاه یهودی باشد).یوسفوس، آثار باستانی، 14.15.2: «اما آنتیگونوس، در پاسخ به آنچه هیرود اعلام کرده بود، و این در حضور رومیان بود… گفت که آنها [رومیان] اگر پادشاهی را به هیرود بدهند، عادلانه عمل نکرده‌اند، کهچیزی بیش از یک مرد عادی و یک ادومیایی، یعنی یک نیمه یهودی، نبود، در حالی که آنها باید آن را به یکی از خانواده سلطنتی، طبق رسمشان، اعطا می‌کردند؛ زیرا در صورتی که در حال حاضر نسبت به او [آنتیگونوس] بدخواهی داشته باشند و تصمیم گرفته باشند که او را از پادشاهی محروم کنند، زیرا آن را از پارتیان دریافت کرده بودند، در حالی که بسیاری دیگر از خانواده او [هاسمون‌ها] بودند که می‌توانستند طبق قانون خود آن را بگیرند، و اینها کسانی بودند که به هیچ وجه رومیان را رنجانده بودند. و از آنجا که از خانوادهٔ کاهنان [هسمون‌ها] هستند، کنار گذاشتن آنها کار بی‌ارزشی خواهد بود."<ref>Josephus, Wars, 1.8.9.</refan)—</ref> دورهٔ مدرن دکتر ایمانوئل یاکوبویتس دلایل احتمالی برای قانون مادرتباری ارائه می‌دهد: خاخام لوئی جیکوبز در نقدی بر یک مقاله نوشت نوشتهٔ پروفسور شای جی دی کوهن دربارهٔ نسب مادرتباری در یهودیت:در این موارد، قانون از دوران کتاب مقدس و پیش از دوران خاخام‌ها تکامل یافته است. با این حال، تلاش برای یافتن دلایل این تغییر، دشوار و کاملاً غیرضروری بوده است، زیرا می‌توان آن را کاملاً اقتصادی با منطق خود قانون توضیح داد و به‌طور کلی نمونه‌ای از تفکر خاخام‌ها است. به استثنای خاخام در تلمود اورشلیم (قیدوشین، ۳:۱۲) که اجازه داد فرزند یک مادر غیریهودی و پدر یهودی در روز سبت ختنه شود و نظرش به شدت رد شد، این قانون به اتفاق آرا در هر دو تلمود پذیرفته شده است. این قانون به عنوان قانون در تمام مجموعه قوانین بدون صدای مخالف ثبت شده است و هنجار جهانی در تمام جوامع یهودی بوده است. تغییر این قانون خاص به قلب کل فرایند هلاخایی ضربه می‌زند و شامل یک تحول الهیاتی و همچنین هلاخایی خواهد بود. | ## بخش 2: مادرسالاری در یهودیت | خود کوهن تاریخ منشأ نسب مادر تباری را به شرح زیر زیر سؤال می‌برد: <blockquote>بخش‌های پیش از تبعید کتاب مقدس عبری با اصل مادر تباری آشنا نیستند. به عنوان مثال، یهودا با یک کنعانی، یوسف با یک مصری، موسی با یک مدیانی و یک اتیوپیایی، داوود با یک فلسطینی و سلیمان با زنان از هر نوع ازدواج کردند. اگرچه خروج ۳۴:۱۶ و تثنیه ۷:۱–۳ ازدواج با اقوام دیگر را فقط با کنعانیان ممنوع می‌کنند، ممنوعیتی که قرار بود از ابراهیم (پیدایش) سرچشمه گرفته باشد. ۲۴:۳) و اسحاق (پیدایش ۲۷:۴۶–۲۸:۱)، برخی از بنی‌اسرائیل این ممنوعیت را به همه بیگانگان گسترش دادند (داوران ۱۴:۳). اما هرگز به ذهن کسی در دوران پیش از تبعید خطور نکرد که چنین ازدواج‌هایی را باطل و بی‌اعتبار بداند. ازدواج، تصاحب خصوصی و غیرمقدس یک زن توسط یک مرد بود و دولت در این مورد جایگاه قانونی کمی داشت یا اصلاً جایگاهی نداشت. زن خارجی که با یک شوهر اسرائیلی ازدواج می‌کرد، قرار بود خدایان خود را در خانه پدرش بگذارد، اما حتی اگر این کار را نمی‌کرد، هرگز به ذهن کسی خطور نمی‌کرد که استدلال کند فرزندانش اسرائیلی نیستند. از آنجایی که ایده گرویدن به یهودیت هنوز وجود نداشت، هرگز به ذهن کسی خطور نمی‌کرد که از زن خارجی بخواهد مراسمی را برای نشان دادن پذیرش دین اسرائیل انجام دهد. در برخی شرایطچیزی بیش از یک مرد عادی و یک ادومیایی، یعنی یک‌نیمه یهودی، نبود، در حالی که آنها باید آن را به یکی از خانواده سلطنتی، طبق رسمشان، اعطا می‌کردند؛ زیرا در صورتی که در حال حاضر نسبت به او [آنتیگونوس] بدخواهی داشته باشند و تصمیم گرفته باشند که او را از پادشاهی محروم کنند، زیرا آن را از پارتیان دریافت کرده بودند، در حالی که بسیاری دیگر از خانواده او [هاسمون‌ها] بودند که می‌توانستند طبق قانون خود آن را بگیرند، و اینها کسانی بودند که به هیچ وجه رومیان را رنجانده بودند. و از آنجا که از خانوادهٔ کاهنان [هسمون‌ها] هستند، کنار گذاشتن آنها کار بی‌ارزشی خواهد بود."</ref> دورهٔ مدرن دکتر ایمانوئل یاکوبویتس دلایل احتمالی برای قانون مادرتباری ارائه می‌دهد: خاخام لوئی جیکوبز در نقدی بر یک مقاله نوشت نوشتهٔ پروفسور شای جی دی کوهن دربارهٔ نسب مادرتباری در یهودیت:در این موارد، قانون از دوران کتاب مقدس و پیش از دوران خاخام‌ها تکامل یافته است. با این حال، تلاش برای یافتن دلایل این تغییر، دشوار و کاملاً غیرضروری بوده است، زیرا می‌توان آن را کاملاً اقتصادی با منطق خود قانون توضیح داد و به‌طور کلی نمونه‌ای از تفکر خاخام‌ها است. به استثنای خاخام در تلمود اورشلیم (قیدوشین، ۳:۱۲) که اجازه داد فرزند یک مادر غیریهودی و پدر یهودی در روز سبت ختنه شود و نظرش به شدت رد شد، این قانون به اتفاق آرا در هر دو تلمود پذیرفته شده است. این قانون به عنوان قانون در تمام مجموعه قوانین بدون صدای مخالف ثبت شده است و هنجار جهانی در تمام جوامع یهودی بوده است. تغییر این قانون خاص به قلب کل فرایند هلاخایی ضربه می‌زند و شامل یک تحول الهیاتی و همچنین هلاخایی خواهد بود. خود کوهن تاریخ منشأ نسب مادر تباری را به شرح زیر زیر سؤال می‌برد: <blockquote>بخش‌های پیش از تبعید کتاب مقدس عبری با اصل مادر تباری آشنا نیستند. به عنوان مثال، یهودا با یک کنعانی، یوسف با یک مصری، موسی با یک مدیانی و یک اتیوپیایی، داوود با یک فلسطینی و سلیمان با زنان از هر نوع ازدواج کردند. اگرچه خروج ۳۴:۱۶ و تثنیه ۷:۱–۳ ازدواج با اقوام دیگر را فقط با کنعانیان ممنوع می‌کنند، ممنوعیتی که قرار بود از ابراهیم (پیدایش) سرچشمه گرفته باشد. ۲۴:۳) و اسحاق (پیدایش ۲۷:۴۶–۲۸:۱)، برخی از بنی‌اسرائیل این ممنوعیت را به همه بیگانگان گسترش دادند (داوران ۱۴:۳). اما هرگز به ذهن کسی در دوران پیش از تبعید خطور نکرد که چنین ازدواج‌هایی را باطل و بی‌اعتبار بداند. ازدواج، تصاحب خصوصی و غیرمقدس یک زن توسط یک مرد بود و دولت در این مورد جایگاه قانونی کمی داشت یا اصلاً جایگاهی نداشت. زن خارجی که با یک شوهر اسرائیلی ازدواج می‌کرد، قرار بود خدایان خود را در خانه پدرش بگذارد، اما حتی اگر این کار را نمی‌کرد، هرگز به ذهن کسی خطور نمی‌کرد که استدلال کند فرزندانش اسرائیلی نیستند. از آنجایی که ایده گرویدن به یهودیت هنوز وجود نداشت، هرگز به ذهن کسی خطور نمی‌کرد که از زن خارجی بخواهد مراسمی را برای نشان دادن پذیرش دین اسرائیل انجام دهد. در برخی شرایط چیزی بیش از یک مرد عادی و یک ادومیایی، یعنی یک‌نیمه یهودی، نبود، در حالی که آنها باید آن را به یکی از خانواده سلطنتی، طبق رسمشان، اعطا می‌کردند؛ زیرا در صورتی که در حال حاضر نسبت به او [آنتیگونوس] بدخواهی داشته باشند و تصمیم گرفته باشند که او را از پادشاهی محروم کنند، زیرا آن را از پارتیان دریافت کرده بودند، در حالی که بسیاری دیگر از خانواده او [هاسمون‌ها] بودند که می‌توانستند طبق قانون خود آن را بگیرند، و اینها کسانی بودند که به هیچ وجه رومیان را رنجانده بودند. و از آنجا که از خانوادهٔ کاهنان [هسمون‌ها] هستند، کنار گذاشتن آنها کار بی‌ارزشی خواهد بود."</ref> دورهٔ مدرن دکتر ایمانوئل یاکوبویتس دلایل احتمالی برای قانون مادرتباری ارائه می‌دهد: خاخام لوئی جیکوبز در نقدی بر یک مقاله نوشت نوشتهٔ پروفسور شای جی دی کوهن دربارهٔ نسب مادرتباری در یهودیت:در این موارد، قانون از دوران کتاب مقدس و پیش از دوران خاخام‌ها تکامل یافته است. با این حال، تلاش برای یافتن دلایل این تغییر، دشوار و کاملاً غیرضروری بوده است، زیرا می‌توان آن را کاملاً اقتصادی با منطق خود قانون توضیح داد و به‌طور کلی نمونه‌ای از تفکر خاخام‌ها است. به استثنای خاخام در تلمود اورشلیم (قیدوشین، ۳:۱۲) که اجازه داد فرزند یک مادر غیریهودی و پدر یهودی در روز سبت ختنه شود و نظرش به شدت رد شد، این قانون به اتفاق آرا در هر دو تلمود پذیرفته شده است. | ## بخش 3: مادرسالاری در یهودیت | این قانون به عنوان قانون در تمام مجموعه قوانین بدون صدای مخالف ثبت شده است و هنجار جهانی در تمام جوامع یهودی بوده است. تغییر این قانون خاص به قلب کل فرایند هلاخایی ضربه می‌زند و شامل یک تحول الهیاتی و همچنین هلاخایی خواهد بود. خود کوهن تاریخ منشأ نسب مادر تباری را به شرح زیر زیر سؤال می‌برد: بخش‌های پیش از تبعید کتاب مقدس عبری با اصل مادر تباری آشنا نیستند. به عنوان مثال، یهودا با یک کنعانی، یوسف با یک مصری، موسی با یک مدیانی و یک اتیوپیایی، داوود با یک فلسطینی و سلیمان با زنان از هر نوع ازدواج کردند. اگرچه خروج ۳۴:۱۶ و تثنیه ۷:۱–۳ ازدواج با اقوام دیگر را فقط با کنعانیان ممنوع می‌کنند، ممنوعیتی که قرار بود از ابراهیم (پیدایش) سرچشمه گرفته باشد. ۲۴:۳) و اسحاق (پیدایش ۲۷:۴۶–۲۸:۱)، برخی از بنی‌اسرائیل این ممنوعیت را به همه بیگانگان گسترش دادند (داوران ۱۴:۳). اما هرگز به ذهن کسی در دوران پیش از تبعید خطور نکرد که چنین ازدواج‌هایی را باطل و بی‌اعتبار بداند. ازدواج، تصاحب خصوصی و غیرمقدس یک زن توسط یک مرد بود و دولت در این مورد جایگاه قانونی کمی داشت یا اصلاً جایگاهی نداشت. زن خارجی که با یک شوهر اسرائیلی ازدواج می‌کرد، قرار بود خدایان خود را در خانه پدرش بگذارد، اما حتی اگر این کار را نمی‌کرد، هرگز به ذهن کسی خطور نمی‌کرد که استدلال کند فرزندانش اسرائیلی نیستند. از آنجایی که ایده گرویدن به یهودیت هنوز وجود نداشت، هرگز به ذهن کسی خطور نمی‌کرد که از زن خارجی بخواهد مراسمی را برای نشان دادن پذیرش دین اسرائیل انجام دهد. در برخی شرایطقانون و جامعه کتاب مقدس به هویت مادری توجه داشتند - فرزندان زنان صیغه ای و کنیزان گاهی اوقات در رتبه پایین‌تری نسبت به فرزندان همسران قرار می‌گیرند - اما هرگز به ذهن کسی خطور نکرده است که هیچ گونه محدودیت قانونی یا اجتماعی را بر فرزندان زنان خارجی تحمیل کند.ریشه‌های اصل مادر تباری در قانون خاخامی، شی جی.دی. 10.1، 1985، 19-53 کوهن یک مورد را می‌پذیرد که در آن کتاب مقدس وضعیت مادر تباری فرزندان یک زن اسرائیلی و مرد غیر اسرائیلی را پذیرفته است: یک ازدواج «مادر تباری» که در آن شوهر به محل زندگی زن نقل مکان می‌کرد و به قبیله او می‌پیوست، به جای عکس آن که معمولاً اتفاق می‌افتاد. خاخام جیکوبز در بررسی خود از مقاله کوهن می‌پذیرد که قانون ممکن است در اوایل دوره تانائیتی (حدود ۱۰ تا ۷۰ میلادی) تغییر کرده باشد: «از شواهد تاریخی که توسط پروفسور کوهن گردآوری شده است، به نظر می‌رسد که تغییر از اصل پدرتباری به اصل مادرتباری برای فرزندان حاصل از ازدواج‌های مختلط یهودی و غیریهودی در اوایل دوره تانائیتی رخ داده است.» سایر محققان مدرن معتقدند که اصل مادرتباری حداقل به زمان عزرا برمی‌گردد،سلیمان زیتلین، "فرزندان ازدواج بین نسلی"؛ Jewish Quarterly Review، سری جدید، جلد 51، شماره 2 (اکتبر 1960)، صفحات 138-139لارنس اچ. مندلسون (فیلادلفیا: انتشارات فورترس؛ لندن: انتشارات اس‌سی‌ام، ۱۹۸۱)، ۲٫۱۲۱ساموئل بلکین، «مشکل پیشینه پولس»، مجله ادبیات کتاب مقدس، جلد. جیکوبز این پیشنهاد کوهن را رد می‌کند که «تانائیم تحت تأثیر روم بوده‌انددر قانون روم، بدون «connubium»، حق انعقاد ازدواج قانونی طبق قانون روم (یعنی جایی که هر دو طرف شهروند روم هستند و هر دو طرف رضایت داده‌اند)، این ازدواج «justum matrimonium»، یک ازدواج قانونی رومی نبود و فرزندان حاصل از چنین پیوندی پدر قانونی نداشتند و بنابراین از وضعیت (یعنی وضعیت شهروندی روم) مادر پیروی می‌کردند. جالب اینجاست که «این محدودیت‌های مربوط به ازدواج بر اساس هیچ مصوبه‌ای نبود؛ آنها بخشی از آن بخش بزرگ از قانون روم بودند که متعلق به «Jus Moribus Constitutum» [قانون نانوشته روم] است.» سیستم حقوقی…" و ادعا می‌کند که «حتی اگر خاخام‌ها با قانون روم آشنا بودند، ممکن بود [به جای آن] با حفظ اصل نسب پدری و پایبندی به سیستم خودشان به آن واکنش نشان دهند.» ارتباط پیشنهادی کوهن با قانون روم نیز توسط رد شد، که به تفاوت اساسی بین قانون رومی و خاخامی اشاره کرد: قانون رومی در مواردی که ازدواجی وجود ندارد و بنابراین کودک بدون پدر در نظر گرفته می‌شود، وضعیت مادرتباری را تعیین می‌کند، در حالی که در قانون خاخامی وضعیت کودک تحت تأثیر ازدواج والدین قرار نمی‌گیرد.Michael Corinaldi, לשאלת "מיהו יהודי?" در عوض، جیکوبز توضیح دیگری ارائه می‌دهد. جیکوبز معتقد است که یک مرد اسرائیلی که با زنی غیراسرائیلی ازدواج کرده و فرزندی داشته است، آن زن و فرزند جزئی از «طایفه خانوادگی» محسوب نمی‌شدند و بنابراین اسرائیلی محسوب نمی‌شدند: «به کودکی که از پدری یهودی و مادری غیریهودی متولد شده است، نمی‌توان جایگاه پدر را داد، زیرا اصل نسب پدری فقط در مورد پیوندهای درون طایفه بیان می‌شود. چگونه پدری که از طایفه خارج می‌شود، می‌تواند به کودکی که پدر اوست، جایگاه طایفه‌ای اعطا کند؟» کوهن نیز توضیح احتمالی دیگری را مطرح می‌کند: آن تفکر خاخامی، نسب مادری را از نظر بیولوژیکی اساسی می‌دانست، همان‌طور که در میشنا (هرچند نه توسفتا یا تلمود بابلی) نشان داده شده است، که در آن گونه‌های حیوانات برای اهداف کیلایم از مادر پیروی می‌کنند،میشنا، کیلایم ۸:۴ و همین استاندارد را برای انسان‌ها نیز اعمال کرد. به گفته شیفمن، این نشان می‌دهد که مادرسالاری در آن زمان یک هنجار پذیرفته شده گسترده بوده است، که توسط یوسفوس و همچنین میشنا فرض شده است. شیفمن همچنین ادعا کرد که به دلیل رابطه طبیعی بین مادر و فرزند، احتمالاً یک اصل مادرسالاری در زمان عزرا وجود داشته است. به گفته شیفمن، در دوره معبد اول، زنانی که به سرزمین اسرائیل نقل مکان کردند، عملاً برای پیوستن به قوم یهود، تحت «تغییر دین غیررسمی» قرار گرفتند. اما پس از از دست دادن قلمرو ملی با اسارت بابلی، وضعیت یهودی به یک مسئله فردی تبدیل شد و اصل مادرتباری برقرار شد.Lawrence H. هر زن خانه خود را داشت که با فرزندانش به اشتراک گذاشته می‌شد و شوهر در آنجا مهمان بود. 115-117 آرنولد گودمن استدلال کرد که هنجار هلاخاییِ تبار قبیله‌ایِ پدرتباری و جایگاه مادرتباریِ یهودی، هنجاری منطقی است: فرزندان به‌طور طبیعی جایگاه مادر خود را می‌گیرند، مگر زمانی که مادر توسط شوهر به عنوان همسر «به دست آمده» باشد، که در آن جایگاه، جایگاه شوهر است. | ## جمع‌بندی | اما از آنجایی که ازدواج بین یهودی و غیر یهودی در هلاخا نامعتبر است، پدر هیچ ارتباطی با فرزندان ندارد و جایگاه با مادر باقی می‌ماند.Arnold M.