aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: نایله الخاجه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نایله الخاجه | مقدمه: نایله الخاجه (۷ مارس ۱۹۷۸) کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس اماراتی است و به‌عنوان نخستین زن در امارات متحده عربی شناخته می‌شود که وارد عرصهٔ فیلم‌سازی شده است. | ## بخش 1: نایله الخاجه | او به‌واسطهٔ آثار جسورانه‌اش که به مسائل انسانی و اجتماعی حساسی در جامعه‌اش پرداخته‌اند، در صحنهٔ سینمای عرب مطرح شد و همین امر او را به صدایی زنانه و یگانه در این حوزه تبدیل کرد. الخاجه به دلیل جسارت در پرداختن به موضوعات بحث‌برانگیز و پیگیری در انتقال پیام‌های خود از طریق فیلم‌های مستند و درام شناخته می‌شود. دیدگاه سینمایی خود را از واقعیت‌های زندگی اماراتی و عربی شکل داد و بر مسائل اجتماعی حساسی تمرکز کرد؛ به‌ویژه آن دسته از مسائلی که به زن، خانواده و روابط در جوامع محافظه‌کار مربوط می‌شوند. | ## بخش 2: نایله الخاجه | او مدرک خود را در رشتهٔ ارتباطات جمعی از دانشکده زنان دبی دریافت کرد و مدرک کارشناسی خود در مطالعات فیلم را در سال ۲۰۰۵ از دانشگاه رایرسون در تورنتو دریافت کرد. با بازگشت به دبی، نایله الخاجه نخستین اثر مستند خود را با فیلم «کشف نقاب از دبی» در سال ۲۰۰۴ عرضه کرد؛ فیلمی که نخستین بار در جشنوارهٔ بین‌المللی فیلم دبی و با حمایت وزیر آموزش عالی امارات در آن زمان به نمایش درآمد. با وجود اهمیت این گام، آغاز مسیر او خالی از چالش نبود، به‌ویژه در بُعد خانوادگی. | ## بخش 3: نایله الخاجه | او با مخالفت آشکار خانواده‌اش روبه‌رو شد؛ خانواده‌ای که باور داشتند ورود یک زن به عرصهٔ سینما، با توجه به جنبه‌های هنری، بازیگری و حضور در محافل، مخاطره‌ای همراه با نگرانی است. در اطراف آن‌ها نیز نمونه‌های پیشین وجود نداشت تا بتوانند تصور کنند یک زن اماراتی چه جایگاهی در این عرصه می‌تواند به دست آورد. آثار فیلم‌های حیوان و سایه ساختهٔ الخاجه در سپتامبر ۲۰۲۲ به شهرتی بین‌المللی دست یافتند، زمانی که نتفلیکس حقوق پخش آن‌ها را خریداری کرد و بدین ترتیب دامنهٔ مخاطبان او به سطح جهانی گسترش یافت.در سال ۲۰۲۳، نایله الخاجه نخستین فیلم بلند خود در ژانر درام، وحشت و دلهره با عنوان سه را تهیه کرد. | ## جمع‌بندی | این فیلم در همان سال در سومین دورهٔ جشنواره بین‌المللی فیلم دریای سرخ برای نخستین بار به نمایش درآمد.
موضوع مقاله: جاه‌طلبی بزرگ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جاه‌طلبی بزرگ | مقدمه: جاه‌طلبی بزرگ یک فیلم درام زندگینامه‌ای ایتالیایی محصول سال ۲۰۲۴ به کارگردانی آندره‌آ سگره است. | ## بخش 1: جاه‌طلبی بزرگ | در این فیلم الیو جرمانو در نقش سیاستمدار انریکو برلینگوئر که حزب کمونیست ایتالیا را از سال ۱۹۷۲ تا ۱۹۸۴ رهبری می‌کرد، بازی می‌کند. | ## بخش 2: جاه‌طلبی بزرگ | این فیلم در نوزدهمین جشنواره فیلم رم در ۱۶ اکتبر ۲۰۲۴ معرفی شده و در ۳۱ اکتبر ۲۰۲۴ در سینماهای ایتالیا به نمایش درآمد. | ## بخش 3: جاه‌طلبی بزرگ | بازیگران الیو جرمانو در نقش انریکو برلینگوئر پائولو پیروبون در نقش جولیو آندرئوتی روبرتو چیتران در نقش آلدو مورو النا رادونیچیچ در نقش لتیزیا لاورنتی فابریتسیا ساکی در نقش نیلده یوتی پائولو کالابرزی در نقش اوگو پچیولی آندره‌آ پناکی در نقش لوسیانو بارسا جورجو تیراباسی در نقش آلبرتو منیچلی استفانو آباتی در نقش امبرتو تراسینی فرانچسکو آکوارولی در نقش پیترو اینگرائو نیکولای دانچف در نقش لئونید برژنف اسوتوسلاو دوبرو در نقش تودور ژیوکوف لوکا لازارسکی در نقش الساندرو ناتا لوسیو پاتانه در نقش جیانی سروتی آلیس ایرولدی در نقش بیانکا برلینگوئر تاریخ تولید و انتشار تصویربرداری اصلی در نوامبر ۲۰۲۳ آغاز شد. | ## جمع‌بندی | در مارس ۲۰۲۵، توسط نور فیلمز در فرانسه؛ فیلمین در اسپانیا؛ ریسی در پرتغال؛ سینه‌ورکس در سوئیس خریداری شد.
موضوع مقاله: آلیس نون لو سا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آلیس نون لو سا | مقدمه: «آلیس نون لو سا» اولین آلبوم انفرادی خواننده و ترانه‌سرای ایتالیایی، فرانچسکو دِ گرگوری، است که در آوریل ۱۹۷۳ توسط شرکت «ایت» منتشر شد. | ## بخش 1: آلیس نون لو سا | سال قبل از آن، گروه دونفره همنام دِ گرگوری و آنتونلو وندیتی - یکی دیگر از خوانندگان و ترانه‌سرایان ایتالیایی - آلبومی ترکیبی به نام «تئوریوس کمپس» با برخی از آهنگ‌های دِ گرگوری منتشر کردند. آهنگ عنوان فیلم، «آلیس»، یکی از شناخته‌شده‌ترین آهنگ‌های دِ گرگوری است و به یک اثر کلاسیک تبدیل شده است. | ## بخش 2: آلیس نون لو سا | پذیرش چزاره گرازیولی، مورخ، می‌نویسد که دِ گرگوری با الهام از باب دیلن، صدای روایت‌گر مالیخولیایی که تردید، ابهام و بحران انسانی زمانه را بیان می‌کند، با آلبوم آلیس نو لو سا، به «شاهزاده» شناخته‌شده ترانه‌سرایان تبدیل شد. این آلبوم نشان‌دهنده نوآوری دِ گرگوری بود: آهنگ عنوان آلبوم، «آلیس»، با اشعار زیبا و کیفیت رؤیایی خود از گذشته گسست، که هنوز یک نسل بعد مورد احترام است. | ## بخش 3: آلیس نون لو سا | این آلبوم بلافاصله یک موفقیت تجاری نبود، اما با شعرهای خاطره‌انگیز و ملودی‌های پیچیده‌اش ارزش هنری زیادی داشت و ثابت شد که اولین اثر از مجموعه‌ای از شاهکارهای موسیقی عامه‌پسند است. ماریانو پرونس، در نقد آلبوم در AllMusic.com، خاطرنشان می‌کند که در حالی که فقط آهنگ عنوان آلبوم به عنوان یک اثر کلاسیک شناخته می‌شود، چندین آهنگ دیگر نیز شایسته این عنوان هستند. | ## جمع‌بندی | پرونس می‌نویسد که این آلبوم تحت تأثیر لئونارد کوهن است و «ماریانا آل بیویو» در واقع به آهنگ‌های «سوزان» و «بدرود، ماریان» کوهن اشاره دارد، اشعار در سراسر آلبوم در مرکز توجه قرار می‌گیرند، نه اینکه، برخلاف رسم آن زمان ایتالیا، آواز را آشکارا شخصی یا سیاسی جلوه دهند.
موضوع مقاله: مینوئتو (ترانه) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مینوئتو (ترانه) | مقدمه: «مینوئتو» ( «مینوئه» (به ایتالیایی:) یک آهنگ ایتالیایی محصول سال ۱۹۷۳ است که توسط فرانکو کالیفانو (ترانه) و داریو بالدان بمبو (موسیقی) ساخته و توسط میا مارتینی اجرا شده است. | ## بخش 1: مینوئتو (ترانه) | پیشینه در سال ۱۹۷۳، داریو بالدان بمبو یک تصنیف مدرن منوئه ساخت و ملودی آن توسط تهیه‌کننده جیووانی سانجاست به عنوان تک‌آهنگ تابستانی میا مارتینی، که تازه از موفقیت «پیکولو اومو» و «دونا سولا» بهره‌مند شده بود، انتخاب شد.Dario Salvatori (2001). او از چندین ترانه‌سرا خواست تا اشعار را بنویسند و پس از نسخه‌های لوئیجی آلبرتلی، برونو لائوزی و مائوریتزیو پیکولی رد شد، در نهایت نسخه فرانکو کالیفانو انتخاب شد، که اشعار خود را بر اساس برخی از مکالماتی که با مارتینی داشته است، بنا کرده بود تا آهنگ را شخصی‌تر و بیوگرافیک‌تر کند. | ## بخش 2: مینوئتو (ترانه) | گروه کر همه ستاره این آهنگ متشکل از برادران لا بیوندا، برونو لاوزی، مائوریتزیو فابریتزیو، خواهر مارتینی ، لوردانا برته و نامزد آن زمان او آدریانو پاناتا بود.Dario Salvatori (2001). این آهنگ برای اولین بار در برنامه تلویزیونی در حال حاضر موسیقی از رای (شبکه رادیو تلویزیونی) پخش شد و در نهایت با آهنگ «من فردا» از مارسلا بلا، برنده جایزه فستیوال بار، اکوئو شد و دومین پیروزی متوالی میا مارتینی را رقم زد. | ## بخش 3: مینوئتو (ترانه) | ## جمع‌بندی | فهرست آهنگ‌ها تک نفره ۷ اینچی – اس آر ال ۱۰٫۶۹۴ «مینویت» (فرانکو کالیفانو، داریو بالدان بمبو) «تو اینطوری» (لوئیجی آلبرتلی، ماسیمو گوانتینی) نمودارها نمودار (۱۹۷۳) اوجموقعیت ایتالیا (موزیکا ئی دیسکی)Dario Salvatori (1989).
موضوع مقاله: ریم المحمودی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ریم المحمودی | مقدمه: مریم سعید المحمودی معروف به ریم المحمودی (۳ نوامبر ۱۹۷۵) خوانندهٔ بازنشسته و نویسندهٔ اماراتی است. | ## بخش 1: ریم المحمودی | از زمانی که ۹ ساله بود، در تئاتر ملی فجیره آواز می‌خواند و در جشنواره‌ها و اوپرت‌های ملی در سطح امارات حضور داشت. با وجود کوتاهی دوران هنری‌اش، شهرت و موفقیت بزرگی کسب کرد و او را «فیروزِ خلیج» می‌نامیدند. در طول مسیر هنری خود، چهار آلبوم ارائه کرد که جزو پرفروش‌ترین‌ها در خلیج فارس به‌شمار می‌روند. او به تئاتر ملی فجیره پیوست تا در اوپرت ملی که در این تئاتر اجرا می‌شد حضور داشته باشد، سپس به عضویت دائم و بعد به ریاست کمیتهٔ هنری و فرهنگی منصوب شد و این مسئولیت را به مدت یازده سال بر عهده داشت. آغاز واقعی مسیر هنری او زمانی بود که شاعر، عبدالله بن شما او را به سالم الهندی، مدیرعامل روتانا معرفی کرد، کسی که استعداد او را کشف و حمایت کرد و باعث شد شرکت روتانا از او حمایت کند و در سال ۱۹۹۷ یک نوار اختصاصی برای او تولید کند. | ## بخش 2: ریم المحمودی | در آن زمان، ریم موفقیت بزرگی کسب کرد و نخستین آهنگ خود با عنوان «حسایف» را منتشر کرد. ریم به عنوان نخستین خوانندهٔ خلیجی شناخته شد که به لهجهٔ مصری آواز خواند و آهنگ «وبقالک عین» را ارائه کرد. در سال ۱۹۹۸، او آلبوم خود «ریم ۹۸» را منتشر کرد و سپس در سال ۱۹۹۹ آلبوم «جسر التواصل» را روانه بازار کرد. در سال ۱۹۹۷، کلیپ ویدیویی او منتشر شد با عنوان اوپرت اهل الخلیج «تابلوی امارات» و «ما شش نفر هستیم». در سال ۱۹۹۸، این آثار زیر از او منتشر شدند: «وداع گفت»، «حسایف»، «محبوبان»، «بیا»، «چطوری»، «ای دبی». | ## بخش 3: ریم المحمودی | در سال ۱۹۹۹ آثار: «پل ارتباط»، «روزهایم شیرین شد»، «تو و وجدان‌ات»، «نظر خود را تغییر دادی» و در سال ۲۰۰۰، آثار: «خورشید، ساحل و دریا»، «مادرم»، «اوپرت ای سرزمین من» را منتشر کرد. در سال ۲۰۰۱، رادیو «أف أم» امارات نظرخواهی دربارهٔ محبوب‌ترین خوانندهٔ زن در میان خوانندگان اماراتی برگزار کرد و ریم با فاصلهٔ زیاد از أحلام به مقام نخست رسید. پس از انتشار آلبوم «وینها»، ریم المحمودی تصمیم به کناره‌گیری از حرفهٔ موسیقی گرفت و زندگی خانوادگی خود را با ازدواج با سالم الهندی تثبیت کرد. از جمله جشنواره‌ها و برنامه‌هایی که در آن‌ها شرکت کرد: جشنواره هلا فبرایر، کویت، ۱۹۹۹؛ کازینو عالیه، لبنان، ۱۹۹۹؛ اوربت، کویت، ۱۹۹۸؛ جلسات تلویزیون کویت، خانه لودان در کویت، لبنان، امارات متحده عربی؛ شب‌های دبی، جشنواره خرید دبی، عید الجلوس، اوپرت اتحاد نیروهای مسلح سال‌های ۱۹۹۷، ۱۹۹۸، ۱۹۹۹؛ نخستین جشنواره آگادیر، مغرب، ۲۰۰۱؛ مراسم هتل ونیزیا، لبنان، ۲۰۰۱؛ مراسم قمة النجوم شرم‌الشیخ، مصر، ۲۰۰۳. در ۹ مه ۲۰۱۸، او نخستین کتاب ادبی خود با عنوان «بخشی از من» عرضه کرد و مراسم امضای کتاب در کویت برگزار شد. | ## جمع‌بندی | زندگی شخصی او پس از آخرین آلبوم خود با عنوان «وینها» در سال ۲۰۰۲، از خوانندگی دست کشید؛ به دلیل استقرار در زندگی خانوادگی پس از ازدواج با مدیر اجرایی روتانا، سالم الهندی، در سال ۲۰۰۳.
موضوع مقاله: الساندرو ناتا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # الساندرو ناتا | مقدمه: الساندرو ناتا (؛ ۷ ژانویه ۱۹۱۸ – ) سیاستمدار ایتالیایی و دبیر حزب کمونیست ایتالیا از سال ۱۹۸۴ تا ۱۹۸۸ بود. | ## بخش 1: الساندرو ناتا | ناتا آنطور که خودش را توصیف می‌کرد، یک ایلومینیست، ژاکوبن‌ها و کمونیست برای بیش از پنجاه سال در تاریخ جمهوری دموکراتیک ایتالیا بود. پس از پیوستن به حزب در سال ۱۹۴۵، او از سال ۱۹۴۸ تا ۱۹۹۲ معاون، از سال ۱۹۵۶ عضو کمیته مرکزی حزب، از سال ۱۹۶۳ عضو هیئت مدیره و از سال ۱۹۶۲ تا ۱۹۷۰ و سپس از سال ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۳ عضو دبیرخانه و از سال ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۹ رهبر گروه پارلمانی حزب کمونیست بود. | ## بخش 2: الساندرو ناتا | ناتا که به عنوان یک استاد روشنفکر توصیف شده است، از توانایی سخنوری و آمادگی فرهنگی برخوردار بود. به خاطر سخت‌گیری اخلاقی، وفاداری به نهادها و دانش فرهنگی و سیاسی‌اش شناخته می‌شد؛ او بیشتر خواننده مطالعات کلاسیک، بندیتو کروچه و میخائیل سوسلف بود. | ## بخش 3: الساندرو ناتا | ## جمع‌بندی | رهبری او بر حزب کمونیست ایتالیا با توانایی سخنوری و غرور حزبی‌اش که به جناح‌بندی نمی‌افتاد، مشخص می‌شد.
موضوع مقاله: فوران کوه وزوو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فوران کوه وزوو | مقدمه: در سال ۷۹ میلادی، کوه وزوو که یک آتشفشان چینه‌ای در منطقهٔ امروزی کامپانیا بود، فوران کرد و یکی از مرگبارترین فوران‌های تاریخ را رقم زد. | ## بخش 1: فوران کوه وزوو | آتشفشان وزوو در هنگام فوران، ابری از خاکستر و گازهای داغ رو تا حدود ۳۳ کیلومتر بالا فرستاد. هم‌زمان مقدار زیادی سنگ مذاب، خرده‌سنگ‌های سبک (پومیس) و خاکستر داغ رو با سرعت بسیار زیاد بیرون ریخت. | ## بخش 2: فوران کوه وزوو | قدرت این فوران حدود ۱۰۰ هزار برابر بیشتر از بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی بود. علاوه بر این، در همان فوران وزوو، جریان‌های سریع و مرگبارِ گاز و سنگ داغ وجود داشت که معمولاً در فوران‌های دیگر با نام پله‌آن شناخته می‌شود. | ## بخش 3: فوران کوه وزوو | پمپئی و هرکولانیوم، که در زیر جریان‌های عظیم پیروکلاستیکی و لایه‌های خاکستر دفن شدند، شناخته‌شده‌ترین نمونه‌ها هستند. | ## جمع‌بندی | کاوش‌های باستان‌شناسی بخش زیادی از شهرها و زندگی ساکنان آن‌ها را آشکار کرده‌است و باعث شده‌است این منطقه به پارک ملی وزوو تبدیل شود و به عنوان میراث جهانی یونسکو ثبت گردد.
موضوع مقاله: برادران آگوئچی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # برادران آگوئچی | مقدمه: آلبرتو (؛ ۱۹۲۲ – نوامبر ۱۹۶۱) و ویتوی آگوئچی ، که با نام برادران آگوئچی نیز شناخته می‌شدند، از اهالی سیسیلی و مافیاهایی بودند که در ارتباط فرانسوی و شبکهٔ قاچاق هروئین از اروپا به ایالات متحده و کانادا در اواخر دههٔ ۱۹۵۰ و اوایل دههٔ ۱۹۶۰ نقش داشتند و ارتباط نزدیکی با همیلتون، خلافکار جانی پاپالیا و خانواده جنایی بوفالو داشتند. | ## بخش 1: برادران آگوئچی | اوایل زندگی آلبرتو در سال ۱۹۲۲ در ترپانی، سیسیل، ایتالیا به دنیا آمد و در سال ۱۹۵۰ پس از آنکه از ورود به ایالات متحده منع شد، به کانادا مهاجرت کرد و در ویندزور، انتاریو ساکن شد، جایی که در صنعت ساختمان کار می‌کرد. در اواخر دههٔ ۱۹۵۰، او به همیلتون نقل مکان کرد، جایی که این دو برادر در ارتباط فرانسوی با جانی پاپالیا و همچنین در کسب‌وکار دستگاه‌های فروش خودکار پاپالیا با آلبرتو، مشارکت داشتند. دستگیری با کمک سالواتوره والنتی در سیسیل، بخش زیادی از هروئین از طریق مهاجران سیسیلی در چمدان‌هایشان هنگام حرکت به سمت اسکلهٔ نیویورک منتقل می‌شد. در اکتبر ۱۹۶۰، قاچاقچیان سالواتوره رینالدو و ماتئو پالِمری هنگامی که مشغول تحویل گرفتن صندوقی پر از هروئین بودند دستگیر شدند و به مخبر تبدیل شدند. این امر به صدور کیفرخواست برای ۲۰ مرد، از جمله برادران آگوئچی و پاپالیا در ۲۲ مه ۱۹۶۱ منجر شد. | ## بخش 2: برادران آگوئچی | آلبرتو در ۵ مه ۱۹۶۱، پس از آنکه پلیس تورنتو دو کپسول هروئین همراه او یافت، بازداشت شد. پس از پرداخت سهمی به خانواده جنایی بوفالو و رئیس آن استفانو ماگادینو از سودهای حاصل از قاچاق هروئین، هنگامی که آلبرتو در زندان بود انتظار داشت ماگادینو وثیقه‌اش را فراهم کند، اما وقتی ماگادینو این کار را نکرد، خشم او بالا گرفت و تهدید کرد که به پلیس اطلاع خواهد داد. آلبرتو در نهایت با فروش خانه‌اش و قرض گرفتن از یک دوست موفق شد وثیقه را بپردازد. مرگ در ۸ اکتبر ۱۹۶۱، آلبرتو همسرش ویتا و دخترانش را در تورنتو ترک کرد تا برای جلسه دادگاه در نیویورک حاضر شود. جسد سوختهٔ او در یک مزرعه ذرت در پنفیلد، نیویورک توسط شکارچیان در ۲۳ نوامبر ۱۹۶۱ پیدا شد. | ## بخش 3: برادران آگوئچی | هنگام یافتن جسد، چندین دندانش شکسته بود، دنده‌هایش خرد شده بود، جمجمه‌اش آسیب دیده بود، اندام تناسلی‌اش قطع شده بود، با سیم خاردار بسته شده، خفه شده و سوزانده شده بود. پزشک قانونی تعیین کرد که او دو هفته پیش‌تر کشته شده و حیوانات بخش زیادی از گوشت بدنش را خورده بودند. هیچ اتهامی هرگز در رابطه با شکنجه و قتل آلبرتو مطرح نشد، با این حال باور بر این است که ماگادینو به دلیل بی‌ثباتی او دستور قتلش را صادر کرده بود. | ## جمع‌بندی | دادگاه اعلام کرد که آلبرتو شرایط وثیقه را نقض کرده و از بازپرداخت ۲۰٬۰۰۰ دلار به خانواده‌اش خودداری کرد و همسر و دخترانش را بی‌پول باقی گذاشت.
موضوع مقاله: سالواتوره برزیلای | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سالواتوره برزیلای | مقدمه: سالواتوره برزیلای (۵ ژوئیهٔ ۱۸۶۰ – مه ۱۹۳۹) حقوق‌دان، روزنامه‌نگار و سیاست‌مدار ایتالیایی بود که یکی از رهبران حزب جمهوری‌خواه بود. | ## بخش 1: سالواتوره برزیلای | او برای یک سال، بین ۱۹۱۵ و ۱۹۱۶، به عنوان وزیر سرزمین‌های آزادشده از دشمن خدمت کرد. اوایل زندگی و تحصیلات برزیلای در تریسته در ۵ ژوئیهٔ ۱۸۶۰ در خانواده‌ای یهودی به دنیا آمد. او به دلیل اتهام خیانت علیه اتریش به زندان محکوم شد و پس از یک سال بازداشت، توسط دادگاه تجدیدنظر گراتس تبرئه شد. دوران کاری برزیلای پیش از آغاز فعالیت سیاسی خود به عنوان روزنامه‌نگار کار می‌کرد. دورهٔ او در مجلس نمایندگان تا سال ۱۹۱۹ ادامه یافت و او برای هشت دورهٔ متوالی خدمت کرد. | ## بخش 2: سالواتوره برزیلای | در این دوره، او به تدریج به یکی از چهره‌های برجستهٔ جناح جمهوری‌خواه تبدیل شد و نقش فعالی در مباحثه‌های پارلمانی پیرامون آزادی‌های مدنی و اصلاحات اجتماعی ایفا کرد. او همچنین به عنوان رئیس حزب خدمت کرد، اما پس از کنگره‌ای که در آنکونا در ۲۰–۲۲ مهٔ ۱۹۱۲ برگزار شد از سمت خود استعفا داد. مخالفت او با سیاست‌های دولت در قبال جنگ لیبی و گسترش استعماری، یکی از دلایل اصلی این استعفا بود. در ۱۶ ژوئیهٔ ۱۹۱۵ برزیلای به عنوان وزیر سرزمین‌های آزادشده از دشمن در کابینه به رهبری نخست‌وزیر آنتونیو سالاندرا منصوب شد و تا ۱۸ ژوئیهٔ ۱۹۱۶ در این سمت بود. در این جایگاه، او وظیفهٔ ساماندهی مناطق تازه اشغال‌شده از اتریش-مجارستان را بر عهده داشت و نقش میانجی میان مقامات نظامی و غیرنظامی ایفا کرد. | ## بخش 3: سالواتوره برزیلای | برزیلای همچنین دو دوره به عنوان رئیس انجمن مطبوعات رم (سپتامبر ۱۹۰۵–۱۹۱۵ و ۱۹۲۰–۱۹۲۳) و دو دوره به عنوان رئیس فدراسیون ملی مطبوعات (۱۹۰۸–۱۹۱۳ و ۱۹۲۰–۱۹۲۴) خدمت کرد. در نخستین دورهٔ ریاست خود، برزیلای مجلس نمایندگان را ترغیب کرد تا گام‌هایی برای محدود کردن مطبوعات ایتالیا بردارد، با هدف دفاع اقتصادی و ملی‌گرایانه از پادشاهی. در نتیجه، اقداماتی از سوی مجلس انجام و سپس توسط سنا تصویب شد که مبنای قانون شمارهٔ ۲۷۳ به تاریخ ۲۱ مارس ۱۹۱۵ شد. فعالیت‌ها و دیدگاه‌ها برزیلای در سنین جوانی از دیدگاه‌های ایرردنتیستی حمایت می‌کرد. او یکی از چهره‌های برجستهٔ باشگاه تریسته در رم بود که ارتباطی میان فراماسونری تریسته و لژ ماسونی رم برقرار می‌کرد. | ## جمع‌بندی | زندگی شخصی و مرگ برزیلای با ماریا رونچتی ازدواج کرد که از او صاحب سه فرزند شد: دو دختر و یک پسر.
موضوع مقاله: ریکاردو بائور | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ریکاردو بائور | مقدمه: به دلیل فعالیت‌هایش بائور برای مدت طولانی زندانی شد و تنها پس از سقوط حکومت فاشیستی در ۱۹۴۳ آزاد شد. | ## بخش 1: ریکاردو بائور | در ۱۹۲۲ با انقلاب لیبرال، مجله‌ای ضد فاشیست به مدیریت پیِرو گوبتی، همکاری خود را آغاز کرد. در ژوئیه ۱۹۲۴ او مجله ضد فاشیستی Il Caffè را تأسیس کرد که تا مه ۱۹۲۵ منتشر می‌شد. | ## بخش 2: ریکاردو بائور | در ۱۹۲۶ بائور به فرار فیلیپو توراتی از میلان به پاریس کمک کرد به دلیل سرکوب حکومت فاشیستی. سپس به دو سال تبعید محکوم شد ابتدا در جزیره اوستیکا و سپس در لیپاریا از ژانویه تا ۱۰ آوریل ۱۹۲۸. | ## بخش 3: ریکاردو بائور | پس از بازگشت به میلان، بائور فعالیت‌های خود را از سر گرفت و جنبش عدالت و آزادی را با ارنستو روسی تأسیس کرد که پایه‌های حزب اقدام را تشکیل داد. بائور به ۲۰ سال زندان محکوم شد و تنها پس از پایان حکومت فاشیستی در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳ آزاد شد. | ## جمع‌بندی | در نوامبر ۱۹۴۳ بائور به عنوان عضو هیئت مدیره و رئیس هیئت مدیره حزب اقدام در نخستین کنگره مخفی در فلورانس انتخاب شد.
موضوع مقاله: فرماندهی توپخانه ایتالیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فرماندهی توپخانه ایتالیا | مقدمه: فرماندهی توپخانه ایتالیا یک فرماندهی در نیروی زمینی ایتالیا است که پرسنل واحدهای توپخانه ارتش را آموزش می‌دهد، دکترین توپخانه ارتش را توسعه می‌دهد و بر واحدهای توپخانه ارتش ایتالیا نظارت دارد. | ## بخش 1: فرماندهی توپخانه ایتالیا | این فرماندهی پرچم جنگی شاخه توپخانه را که با نشان نظامی ایتالیا، سه مدال طلای شجاعت نظامی، یک مدال نقره شجاعت نظامی و یک مدال برنز شجاعت نظامی مزین شده است، نگه می‌دارد. تاریخچه فرماندهی توپخانه در شکل فعلی خود، در ۱ اکتبر ۲۰۱۰ در ستاد براچانو، پس از سرکوب فرماندهی تیپ توپخانه، مستقر در پورتوگروارو، و مدرسه توپخانه، مستقر در براچانو، تأسیس شد. تیپ توپخانه ریشه‌های تیپ توپخانه به سال ۱۹۵۹ در مجموعه‌ای از فرماندهی‌ها برمی‌گردد که در طول زمان، وظایف مدیریتی توپخانه اختصاص یافته به سپاه پنجم ارتش را انجام داده‌اند. تیپ موشکی اولین واحدی که این نقش را ایفا کرد، تیپ موشکی سوم بود که در ۱ اکتبر ۱۹۵۹ تأسیس شد. | ## بخش 2: فرماندهی توپخانه ایتالیا | در سال ۱۹۷۷، این تیپ که به تیپ موشکی سوم «آکوئیلیا» تغییر نام داد، وظایف فرماندهی توپخانه برای سپاه پنجم ارتش را نیز بر عهده گرفت. در ۱ مارس ۱۹۵۹، هنگ سوم توپخانه سنگین، دو گروه موشکی مسلح به سیستم‌های موشکی هانست جان را فعال کرد. در ۱ اکتبر ۱۹۵۹، نام این هنگ به هنگ توپخانه سنگین سوم (موشک‌ها) تغییر یافت و به اولین واحد تیپ موشکی سوم تازه تأسیس شده در ویچنزا تبدیل شد. این هنگ در ۱۵ نوامبر ۱۹۶۰ گروه موشکی سوم و در ۱۵ نوامبر ۱۹۶۲ گروه موشکی چهارم را اضافه کرد. | ## بخش 3: فرماندهی توپخانه ایتالیا | هر گروه چهار سامانه پرتاب موشک آنست جان را در اختیار داشت و در الواس، اودرزو، کودونیه و پورتوگروارو مستقر بودند. در تابستان ۱۹۷۳، هنگ سوم توپخانه موشکی شروع به انتقال به سامانه موشکی ام‌جی‌ام-۵۲ لنس کرد. در ۲۷ ژوئیه ۱۹۷۵، گروه سوم موشکی «ولتورنو» اولین موشک‌های لنس را از میدان تیر نظامی سالتونه دی کوئرو در ساردینیا در خاک ایتالیا شلیک کرد. در همان سال، ارتش ایتالیا سطح هنگ را لغو کرد، از اعداد رومی به اعداد عربی تغییر نام داد و عناوین افتخاری جدیدی به واحدها اعطا کرد؛ بنابراین، این تیپ به تیپ سوم موشکی «آکوئیلیا» تبدیل شد. | ## جمع‌بندی | در ۳۰ نوامبر ۱۹۹۱ این تیپ منحل شد، اما در ۱ دسامبر ۱۹۹۱ هنگ سوم توپخانه «آکوئیلیا» با ستاد تیپ و واحدهای باقیمانده تیپ در پورتوگروارو فعال شد.
موضوع مقاله: فرماندهی پشتیبانی عملیاتی نیروهای زمینی ایتالیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فرماندهی پشتیبانی عملیاتی نیروهای زمینی ایتالیا | مقدمه: تاریخچه فرماندهی پشتیبانی نیروهای عملیاتی زمینی در اول اکتبر ۲۰۱۶، پس از تفکیک فرماندهی نیروهای عملیاتی زمینی به فرماندهی نیروهای عملیاتی زمینی - فرماندهی عملیاتی ارتش و خود فرماندهی پشتیبانی نیروهای عملیاتی زمینی تأسیس شد. | ## بخش 1: فرماندهی پشتیبانی عملیاتی نیروهای زمینی ایتالیا | فرماندهی پشتیبانی نیروهای عملیاتی زمینی مطابق با طرح بازنگری سال ۲۰۱۳ ابزار نظامی زمینی ستاد ارتش تأسیس شد. این طرح بازنگری با ارتقاء فرماندهی پشتیبانی سابق نیروهای عملیاتی زمینی و قرار دادن فرماندهی پشتیبانی نیروهای عملیاتی زمینی تازه تأسیس مستقیماً تحت نظر رئیس ستاد ارتش ایتالیا، به فرماندهی پشتیبانی نیروهای عملیاتی زمینی زنجیره فرماندهی مستقلی از فرماندهی نیروهای عملیاتی داد. | ## بخش 2: فرماندهی پشتیبانی عملیاتی نیروهای زمینی ایتالیا | مأموریت فرماندهی پشتیبانی نیروهای زمینی عملیاتی، یک نهاد مدیریتی، هماهنگی و کنترلی از فرماندهی‌ها و واحدهای پشتیبانی تاکتیکی و لجستیکی ارتش ایتالیا است. این فرماندهی همچنین مسئول آماده‌سازی این واحدها و فرماندهی‌ها، منوط به استفاده عملیاتی در سطح ملی و بین‌المللی است. | ## بخش 3: فرماندهی پشتیبانی عملیاتی نیروهای زمینی ایتالیا | ## جمع‌بندی | فرماندهی پشتیبانی نیروهای زمینی عملیاتی، اگرچه از نظر سلسله مراتبی تابع فرماندهی نیروهای زمینی عملیاتی نیست، اما از دستورالعمل‌های سیاسی صادر شده توسط فرماندهی نیروهای زمینی عملیاتی برای آماده‌سازی، آموزش و آمادگی فرماندهی‌ها و واحدهای پشتیبانی پیروی می‌کند.
موضوع مقاله: هنگ ۱۴ آلپینی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # هنگ ۱۴ آلپینی | مقدمه: هنگ ۱۴ آلپینی هنگ جنگ کوهستانی نیروی زمینی ایتالیا مستقر در اودینه در فریولی-ونیز جولیا. | ## بخش 1: هنگ ۱۴ آلپینی | این هنگ در سال ۱۹۹۳ تشکیل شد و شامل گردان آلپینی «تولمزو» بود که پرچم و سنت‌های آن را به ارث برده بود. در ۱ اکتبر ۲۰۲۲، پرچم و سنت‌های چهاردهمین هنگ آلپینی به واحد فرماندهی و پشتیبانی تاکتیکی «جولیا» از تیپ آلپینی «جولیا» واگذار شد که در همان روز به واحد فرماندهی و پشتیبانی تاکتیکی چهاردهمین آلپینی تغییر نام داد. در طول جنگ جهانی اول، این گردان در مناطق کوهستانی جبهه ایتالیا جنگید و سومین مدال نقره شجاعت نظامی خود را کسب کرد. | ## بخش 2: هنگ ۱۴ آلپینی | در جنگ جهانی دوم، این گردان در جنگ یونان و ایتالیا و در جبهه شرقی جنگید، جایی که این گردان تقریباً به‌طور کامل در عملیات ارتش سرخ «زحل کوچک» در زمستان ۱۹۴۲–۱۹۴۳ نابود شد. در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، آتش‌بس کاسیبیل اعلام شد و پنج روز بعد، در ۱۳ سپتامبر ۱۹۴۳، نیروهای مهاجم آلمانی، هنگ هشتم آلپینی و گردان‌های آن را منحل کردند. در سال ۱۹۷۵، هنگ هشتم آلپینی منحل شد و گردان «تولمزو» به یک واحد مستقل تبدیل شد که در سال ۱۹۷۶ پرچم خود را دریافت کرد. | ## بخش 3: هنگ ۱۴ آلپینی | این هنگ در سال ۲۰۰۵ منحل شد و همزمان، گردان آلپینی «گمونا» از هنگ ۸ آلپینی به گردان آلپینی «تولمزو» تغییر نام داد. | ## جمع‌بندی | سالگرد این هنگ در ۲۴ مه ۱۹۱۵، اولین روز جنگ در جبهه ایتالیا، جشن گرفته می‌شود که در آن، گردان‌های «تولمزو» و «وال تالیامنتو» از هنگ هشتم آلپینی به خاطر فتح و نگهداری قله‌های پال پیکولو، فریکوفل و پال گرانده، مدال نقره شجاعت نظامی مشترکی را کسب کردند.
موضوع مقاله: هنگ ۱۱ آلپینی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # هنگ ۱۱ آلپینی | مقدمه: هنگ ۱۱ آلپینی یک هنگ غیرفعال جنگ کوهستانی نیروی زمینی ایتالیا است که آخرین پایگاه آن در برونک در تیرول جنوبی قرار داشت. | ## بخش 1: هنگ ۱۱ آلپینی | این هنگ متعلق به یگان تخصصی پیاده‌نظام آلپینی ارتش ایتالیا است و آخرین بار به تیپ آلپین "تریدنتینا" منصوب شد. این هنگ در ۲۲ دسامبر ۱۹۳۵ توسط ارتش سلطنتی ایتالیا تشکیل شد و به لشکر ۵ آلپین "پوستریاً منصوب شد که با آن در جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی شرکت کرد. در طول جنگ جهانی دوم، این هنگ در حمله ایتالیا به فرانسه و جنگ یونان و ایتالیا جنگید. | ## بخش 2: هنگ ۱۱ آلپینی | پس از آن، لشکر پوستریا در مونته‌نگرو و پس از اشغال ویشی فرانسه، در آلپ-ماریتیم خدمت کرد. در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، آتش‌بس کاسیبیل اعلام شد و چهار روز بعد، در ۱۲ سپتامبر ۱۹۴۳، نیروهای مهاجم آلمانی، هنگ ۱۱ آلپینی را منحل کردند. در سال ۱۹۷۵، هنگ ششم آلپینی منحل شد و گردان «ترنتو» به یک واحد مستقل تبدیل شد که در سال ۱۹۷۶ پرچم و سنت‌های هنگ یازدهم آلپینی به آن واگذار شد. | ## بخش 3: هنگ ۱۱ آلپینی | سالگرد این هنگ در ۱۵ فوریه ۱۹۳۶، روزی که نبرد آمبا آرادام رخ داد، جشن گرفته می‌شود. | ## جمع‌بندی | در طی این نبرد، این هنگ خود را متمایز کرد و مدال برنز شجاعت نظامی به آن اعطا شد.