موضوع مقاله: آندرئا آلچیاتو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آندرئا آلچیاتو | مقدمه: آندرئا آلچیاتو، زاده ۸ مٔه ۱۴۹۲ – ۱۲ ژانویٔه ۱۵۵۰(که معمولاً با نام آلچاتی) آندریاس آلچیاتوس (نیز شناخته می‌شود، حقوقدان و نویسندٔه ایتالیایی بود. | ## بخش 1: آندرئا آلچیاتو | وی حقوق رومی را از منظر تاریخی و ادبی بررسی می‌کرد و برخلاف شارحان (Glossators) می‌کوشید با پژوهش اصیل در متون کلاسیک، تفسیرهای دستوری و سنتی گذشته را جایگزین کند. آلچیاتو «کتاب تمثال‌ها» (Emblemata) را در ۱۵۳۱ منتشر کرد که با ترکیب تصاویر و شعرهای اخلاقی، گونه‌ای جدید در ادبیات اروپایی پدیدآورد و در حقوق و ادبیات رنسانس تأثیرگذار بود. تحصیلات و اساتید برجسته آلچیاتو در دوران کودکی در میلان نزد استادان خرده‌نویس و ادبیات کلاسیک تحصیل کرد. پس از آن، از سال ۱۵۰۷ در دانشگاه پاویا به تحصیل حقوق پرداخت و شاگرد استادانی چون جیاسون دل ماینو، فیلیپو دچیو و پائولو پیکو بود. درجهٔ دکتری حقوق هر دو شاخه (مدنی و کانن) را در ۱۸ مارس ۱۵۱۶ در دانشگاه فرارا اخذ کرد، اگرچه بیشتر سال‌های تحصیل خود را در همان میلان و پاویا گذرانده بود. دوران تدریس آلچیاتو فعالیت تدریسی خود را از پاییز ۱۵۱۸ در دانشگاه اوینیون (Avignon) آغاز کرد، جایی که با پشتیبانی دوستان و حامیانش توانست کرسی استادی حقوق کسب کند. در سال ۱۵۲۹ با پیشنهادی از دانشگاه بورژه (Bourges) موافقت کرد و از آن پس تا حدود ۱۵۳۳ در بورژه به تدریس حقوق پرداخت. از ۱۵۳۳ مجدداً به پاویا دعوت شد و چند سال در آنجا تدریس کرد، ولی به‌دلیل ناآرامی‌های سیاسی به فرارا رفت و سرانجام در ۱۵۴۶ به اجباری به پادیا (پاویه) بازگردانده شد تا چهار سال پایانی عمر خود را در تدریس بگذراند. بدین‌ترتیب او در دانشگاه‌های اوینیون، بورژه، پاویا و فرارا به عنوان استاد حقوق فعال بود. | ## بخش 2: آندرئا آلچیاتو | این مکتب برخلاف شارحان، به‌جای تکرار شروح قدیمی، بر پژوهش اصیل و فهم متن اصلی تأکید داشت. آلچیاتو از جمله نخستین حقوقدانانی بود که بر بررسی تاریخی و ادبی متون حقوق رومی تأکید کرد. روش او در تفسیر قوانین بر اساس تاریخ، زبان و ادبیات دوران باستان بود و به‌جای پذیرش غیرانتقادی سنت شارحان میانی (Glossators) تلاش می‌کرد متن‌های اصیل حقوقی را بازسازی کند. او در مطالعات خود به آموزه‌های انسان‌گرایان ایتالیایی نظیر پُلیزیانو و به رساله‌های ژیل بودِ متفکر فرانسوی ارجاع می‌داد. تعابیر جدید او از متون حقوقی و تصحیح کژتابی‌های گلوس‌ها به پدید آمدن جریان انسان‌گرایی حقوقی (iura docendi) در اروپا انجامید؛ به‌طوری که او به‌عنوان پایه‌گذار مکتب انسان‌گرایی حقوقی فرانسوی شناخته می‌شود. فاوت روش او با شارحان این بود که شارحان میانی غالباً به تفسیرهای شفاهی و سنتی متون متکی بودند؛ در حالی که آلچیاتو اصل متون روم باستان را بدون واسطه اولاًستی می‌خواند و با دسترسی به نسخ خطی و متون قانون‌شکافانه، خطاهای قرون وسطایی را اصلاح می‌نمود. آثار حقوقی و ادبی مهم از میان آثار بی‌شمار آلچیاتو، مشهورترین اثر ادبی او کتاب «امبلماتا» (Emblemata) است که نخستین بار در سال ۱۵۳۱ در آوگوستابورگ منتشر شد و طی چند دهه صدها بار تجدید چاپ و به زبان‌های گوناگون ترجمه شد. این کتاب شامل مجموعه‌ای از تصاویر نمادین همراه با ترجیع‌بندهای درسی کوتاه به زبان لاتین است که هر کدام مضمونی اخلاقی یا حکمتی را بیان می‌کنند. انتشار «امبلماتا» الگویی برای شکل‌گیری ژانری جدید در ادبیات اروپا شد و از او به‌خاطر تأثیر فراوانش بر این ژانر نام برده می‌شود. | ## بخش 3: آندرئا آلچیاتو | در این آثار آلچیاتو بارها به تصحیح متون حقوقی پرداخته و با کمک روش‌های انسان‌گرایانه نسخ خطی قدیمی را بازیافت و ترجمهٔ اصطلاحات یونانی حقوق را به لاتین ارائه کرد. وی از آثار تاریخی و ادبایی مانند سنکا، تاکیتوس و تعدادی اندیشمند معاصرِ خود بهره می‌جست. تأکید او بر مبدأ اصلی متون و بازگشت به دستورات نوشتاری قانون جاستینین، مکتب انسان‌گرایی حقوقی را تقویت نمود و تأثیر بسزایی بر حقوقدانان اروپا گذاشت. آلچیاتو خود مربی حقوقدانان برجسته‌ای چون بونوآس امرباش، ویگیلیوس و فرانسیس دو کنان بود و آموزه‌های او در نسل‌های بعدی شارحان فرانسوی و ایتالیایی نمایان است. به‌طور کلی، آلچیاتو در تاریخ حقوق اروپا به عنوان چهره‌ای پیشگام شناخته می‌شود که در گذار از روش‌های قرون وسطایی به رویکردهای نوین رنسانس نقش کلیدی داشت. مرگ و یادبودها آلچیاتو در ۱۲ ژانویهٔ ۱۵۵۰ در پاویا درگذشت و وصیت کرد که برادرزاده‌اش فرانچسکو آلچیاتی (آئل جورنو) میراث او باشد. پس از مرگ، تابوت او با تشریفات رسمی به خاک سپرده شد و مزار بزرگ و آراسته‌ای برایش در آن کلیسا ساخته شد. | ## جمع‌بندی | امروزه آثار او در جوامع حقوقی-تاریخی گرامی داشته می‌شوند و نامش نمادی از تولد مکتب انسان‌گرایی حقوقی به‌شمار می‌آید.