موضوع مقاله: گورستان سن میشل، ونیز | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # گورستان سن میشل، ونیز | مقدمه: علاوه بر گورستان اصلی کاتولیک که وقف شده است، بخش‌های جداگانه‌ای برای پروتستان‌ها و ارتدکس‌های شرقی نیز وجود دارد که به غیر کاتولیک‌ها خدمات ارائه می‌دهد. | ## بخش 1: گورستان سن میشل، ونیز | هم گورستان و هم جزیره به نام کلیسای سن میشل در ایزولا که در قرن پانزدهم در این جزیره ساخته شده و به سنت مایکل فرشته مقرب اختصاص داده شده است، نامگذاری شده‌اند. تاریخچه و جزئیات اندیشهٔ انتقال گورستان‌ها به خارج از مراکز شهری از فرمان سن‌کلو سرچشمه گرفت—فرمانی که در سال ۱۸۰۴ و در دوران اشغال فرانسه توسط ناپلئون بناپارت صادر شد. هدف اصلی این فرمان، بهبود بهداشت عمومی بود، چرا که دفن اجساد در سرداب‌های کلیساها درون شهر، به‌ویژه در رم و ونیز، به‌عنوان اقدامی ناسالم و خطرناک شناخته شده بود. این تحول، بخشی از موج اصلاحات شهری و بهداشتی در اروپا بود که در پی انقلاب فرانسه و ظهور دولت‌های مدرن شکل گرفت. در ابتدا، جزیرهٔ سان کریستوفورو که توسط معمار جیان آنتونیو سلوا طراحی شده بود، به‌عنوان محل جدید گورستان انتخاب شد. اجساد با گوندولاهای ویژهٔ تشییع جنازه به این جزیره منتقل می‌شدند—نوعی مراسم عبور از آب که هم جنبهٔ نمادین داشت و هم با سنت‌های ونیزی هماهنگ بود. این گوندولاها، با تزئینات خاص و همراهی سوگواران، بخشی از منظرهٔ آیینی شهر شدند و نشان‌دهندهٔ پیوند میان مرگ، آب، و معماری در فرهنگ ونیز بودند. انتقال گورستان‌ها به جزایر اطراف، نه‌تنها اقدامی بهداشتی، بلکه بازتابی از تغییرات عمیق در نگرش به مرگ، فضا، و نظم شهری بود. این تصمیم، زمینه‌ساز شکل‌گیری گورستان سن میکله شد که بعدها به گورستان اصلی ونیز تبدیل گردید و تا امروز، بخشی از حافظهٔ تاریخی و فرهنگی شهر باقی مانده است. سن میشل که در سال ۱۸۰۷ تأسیس شد، بیش از ۲۰۰ سال است که به عنوان گورستان اصلی ونیز مورد استفاده مداوم قرار گرفته است. فضا کم است و بنابراین مدیریت گورستان، گورها را به مدت ۱۲ سال برای اجاره قرار می‌دهد و پس از انقضای اجاره، قطعات زمین مشترک را با برداشتن بقایای اسکلت برای انتقال به یک استودان، بازیافت می‌کند. | ## بخش 2: گورستان سن میشل، ونیز | این گورستان چندین بار گسترش یافت، از جمله گسترش آن در سال ۱۸۳۹، زمانی که کانال جداکننده دو جزیره سن میشل و سن کریستوفورو دلا پاچه پر شد و دو جزیره به هم متصل شدند. این گورستان شامل ۷ قبر جنگی از جنگ جهانی اول مربوط به افسران و دریانوردان کشتی‌های تجاری و نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا است. پرنسس آسپاسیا مأنوس، همسر پادشاه اسکندر یونان، ابتدا در بخش ارتدکس گورستان سن میشل به خاک سپرده شد. بقایای او بعداً به قطعه گورستان سلطنتی در پارک کاخ تاتوی در نزدیکی آتن منتقل شد. در سال ۱۸۸۹، یک کوره جسدسوزی در منطقه‌ای که توسط شهرداری واگذار شده بود، ساخته شد. کوره جسدسوزی اصلی که با ژنراتور گاز کار می‌کرد، با دو کوره مدرن جدید که در سال‌های ۱۹۹۵ و ۲۰۰۴ نصب شدند، جایگزین شد از دیگر نقاط دیدنی جزیرهٔ سن میکله، نمازخانهٔ کاپلا امیلیانا است—فضایی آرام و معنوی که در دل گورستان جای گرفته و با معماری ساده اما تأثیرگذار خود، یادآور سنت‌های عبادی ونیزی است. این نمازخانه، مانند دیگر بخش‌های گورستان، نه‌تنها محل نیایش بلکه بخشی از حافظهٔ جمعی شهر به‌شمار می‌رود. در سال ۲۰۱۳، وزارت فرهنگ ایتالیا گورستان سن میکله را به‌همراه صومعهٔ کامالدولی و کلیسای سن میکله این ایزولا، به‌عنوان میراث فرهنگی تاریخی و هنری به ثبت رساند. این اقدام، تأییدی رسمی بر ارزش چندلایهٔ این مجموعه بود—ترکیبی از معماری رنسانس، سنت‌های مذهبی، و نقش اجتماعی در تاریخ ونیز. کلیسای سن میکله، که در قرن پانزدهم ساخته شده، با نمای سنگی سفید و طراحی متقارن خود، نمونه‌ای برجسته از معماری دورهٔ رنسانس اولیه است و در کنار گورستان و صومعه، منظری کامل از پیوند میان ایمان، هنر، و مرگ در فرهنگ ونیزی ارائه می‌دهد. این مجموعه، نه‌تنها محل دفن چهره‌های برجسته‌ای چون ایگور استراوینسکی، جوزف برودسکی، و امیلیو وِدووا است، بلکه فضایی است برای تأمل، سکوت، و بازخوانی تاریخ روحانی و فرهنگی شهری که قرن‌ها بر آب ایستاده است. | ## بخش 3: گورستان سن میشل، ونیز | در سال ۱۹۹۸، این گورستان موضوع یک مسابقه توسعه بود که معمار دیوید چیپرفیلد برنده آن شد. این پروژه شامل اضافه کردن حیاط‌های داخلی و همچنین یک استودان و یک ساختمان خدماتی بود. بخش پروتستان‌ها بخش پروتستان گورستان سن میکله که در زبان ایتالیایی با عنوان Reparto Evangelico شناخته می‌شود، تحت مالکیت شورای شهر ونیز قرار دارد و توسط سه نهاد مذهبی پروتستان فعال در این شهر اداره می‌شود: کلیسای انجیلی والدِنی، کلیسای آنگلیکان، و کلیسای انجیلی لوتری در ایتالیا. برخلاف بخش کاتولیک که از اوایل قرن نوزدهم فعالیت خود را آغاز کرد، دفن پروتستان‌ها در محل اختصاصی فعلی در دوره‌ای بعدتر آغاز شد. این بخش با دیوار آجری از چهار طرف محصور شده و از طریق دروازه‌ای آهنی به گورستان کاتولیک متصل می‌شود، نمادی از جدایی آیینی در عین پیوند شهری. این آمار، در کنار ساختار مستقل و مدیریت چندنهادی، نشان‌دهندهٔ تلاش برای حفظ تنوع مذهبی و احترام به آیین‌های غیرکاتولیک در فضای سنتی ونیز است. بخش پروتستان، با طراحی ساده و آرام، فضایی برای تأمل و احترام به کسانی فراهم می‌آورد که در حاشیهٔ مذهبی جامعهٔ ونیزی زیسته‌اند، اما در مرگ نیز سهمی از حافظهٔ شهری را به خود اختصاص داده‌اند. بخش ارتدکس شرقی گورستان ارتدکس یونانی سن میکله شامل قبور مسیحیان ارتدکس متوفی است و یونانی‌ها و مهاجران روسی اکثریت تدفین‌ها را در این مکان تشکیل می‌دهند. ایگور استراوینسکی و سرگئی دیاگیلف از برجسته‌ترین روس‌هایی هستند که در بخش ارتدکس دفن شده‌اند، همچنین برخی از اعضای خانواده‌های اشرافی مانند باگراسیون‌ها، گولیتسین‌ها و پوتمکین‌ها-تاوریچسکی‌ها نیز در این بخش دفن شده‌اند. | ## جمع‌بندی | اولین تدفین در سال ۱۸۱۶ در محل تدفین مقدس برای استفاده مسیحیان ارتدکس (رچینتو چهاردهم) انجام شد.