موضوع مقاله: کشاورزی در اندونزی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کشاورزی در اندونزی | مقدمه: در ۵۰ سال گذشته، سهم این بخش از تولید ناخالص داخلی ملی به‌طور قابل‌توجهی کاهش یافته است که علت آن رشد صنعتی‌سازی و گسترش بخش خدمات است. | ## بخش 1: کشاورزی در اندونزی | با این وجود، برای بیشتر خانواده‌های اندونزیایی، کشاورزی و کشت و زرع همچنان منبع درآمدی حیاتی محسوب می‌شود. در سال ۲۰۱۳، بخش کشاورزی ۱۴٫۴۳٪ از تولید ناخالص داخلی ملی را تشکیل می‌داد که اندکی کمتر از سهم ۱۵٫۱۹٪ آن در سال ۲۰۰۳ بود. در سال ۲۰۱۲، این بخش برای حدود ۴۹ میلیون نفر از مردم اندونزی اشتغال ایجاد کرده بود که معادل ۴۱٪ از کل نیروی کار کشور است. در حال حاضر، حدود ۳۰٪ از مساحت کل زمین‌های اندونزی برای کشاورزی مورد استفاده قرار می‌گیرد. بخش کشاورزی اندونزی شامل موارد زیر است: مزارع بزرگ که یا متعلق به دولت هستند یا توسط شرکت‌های خصوصی اداره می‌شوند؛ روش‌های تولید خرده‌مالکی که عمدتاً خانوادگی بوده و توسط خانوارهای کشاورزی سنتی اداره می‌شوند. محصولات صادراتی صنعتی مانند روغن پالم و لاستیک عمدتاً توسط مزارع بزرگ تأمین می‌شوند، در حالی که کشاورزان کوچک مقیاس بیشتر روی محصولات باغبانی مانند برنج، ذرت، سویا، انبه، میوه‌ها و سبزیجات تمرکز دارند تا نیازهای مصرف غذایی جمعیت محلی و منطقه‌ای را برآورده کنند. کالاهای صادراتی در مقیاس صنعتی مانند روغن پالم و کائوچو، عمدتاً توسط مزارع بزرگ تأمین می‌شوند، در حالی که کشاورزان خرده‌پا برای تأمین مصرف غذایی جمعیت محلی و منطقه‌ای، بر کالاهای باغی مانند برنج، ذرت، سویا، انبه، میوه و سبزیجات تمرکز دارند. اندونزی که در منطقه گرمسیری واقع شده است، بیشتر اوقات از باران و آفتاب فراوان برخوردار است که عناصر مهمی برای رشد محصولات کشاورزی هستند. این کشور به عنوان یکی از کشورهای بزرگ کشاورزی جهان، تنوع گسترده‌ای از محصولات گرمسیری و کالاهای کشاورزی مهم را ارائه می‌دهد که شامل روغن نخل، لاستیک طبیعی، کاکائو، قهوه، چای، کاساوا، برنج و ادویه‌های گرمسیری می‌شود. در حال حاضر، اندونزی همچنین بزرگ‌ترین تولیدکننده روغن پالم، میخک، و دارچین، دومین تولیدکننده جوز هندی کائوچوی طبیعی کاساوا وانیل و روغن نارگیل، سومین تولیدکننده برنج و کاکائو، چهارمین تولیدکننده قهوه، پنجمین تولیدکننده تنباکو و ششمین تولیدکننده چای در جهان است. تاریخچه در تاریخ اندونزی، فعالیت‌های کشاورزی برای چندین هزاره ادامه داشته و هنوز هم آثاری از آن در برخی از بخش‌های این مجمع‌الجزایر قابل مشاهده است. جامعه شکارچی-گردآورنده هنوز در کالیمانتان داخلی (بورنئو اندونزی) و پاپوآ (گینه نو اندونزی) مانند مردم کومبای وجود دارد، در حالی که آنها یک جامعه پیشرفته کشت برنج بودند، بقایای حکومت هندو-بودایی هنوز هم از طریق سیستم آبیاری سوباک آنها در بالی قابل مشاهده است. برنج، نارگیل، نخل شکر، تارو، غده‌ها، موسیر و میوه‌های گرمسیری از جمله اولین محصولاتی بودند که در این مجمع‌الجزایر کشت می‌شدند. برنج به مدت یک هزاره غذای اصلی اندونزیایی‌ها بوده است و جایگاه محوری در فرهنگ و آشپزی اندونزی دارد. اهمیت برنج در فرهنگ اندونزی از طریق احترام به دیوی سری، الهه برنج جاوه و بالی باستان، نشان داده می‌شود. به‌طور سنتی، چرخه‌های کشاورزی مرتبط با کشت برنج از طریق آیین‌هایی مانند «جشن برداشت برنج» یا «جشنواره برداشت برنج» سوباک سوندایی جشن گرفته می‌شد. در بالی، سیستم آبیاری سنتی سوباک برای اطمینان از تأمین آب کافی برای شالیزارهای برنج ایجاد شد. معماری بومی اندونزی همچنین تعدادی از سبک‌های لومبونگ یا انبار برنج، مانند لوئیت سوندایی، انبار برنج به سبک ساساک، به شکل تونگکونان توراجا، تا رانگکیانگ مینانگ کابائو را به رسمیت می‌شناسد. کشت برنج چشم‌انداز را شکل می‌دهد، در بازارها فروخته می‌شود و در بیشتر وعده‌های غذایی سرو می‌شود. در حالی که برخی از لوح‌های برجسته روی دیوارهای معابد مانند بوروبودور و پرامبانان فعالیت‌های کشاورزی را به تصویر می‌کشند، کتیبه‌های سنگی جاوه که به قرن هشتم بازمی‌گردند، از وضع مالیات بر برنج توسط پادشاه خبر می‌دهند. پادشاهی‌های محلی در اندونزی از اولین حکومت‌هایی بودند که در تجارت جهانی ادویه مشارکت داشتند. به عنوان مثال، امپراتوری‌های دریایی باستانی سریویجایا (قرن هفتم تا یازدهم) و ماجاپاهیت (قرن سیزدهم تا پانزدهم) به‌طور فعال در تجارت ادویه با چین، هند و خاورمیانه مشارکت داشتند. دوران استعمار برخی ادویه‌های بومی اندونزی مانند جوز هندی که بومی جزایر باندا است و میخک در غرب بسیار مورد توجه بودند و عصر اکتشاف اروپایی را رقم زدند. پرتغالی‌ها اولین اروپایی‌هایی بودند که حضور خود را در مجمع‌الجزایر تا اوایل قرن شانزدهم تثبیت کردند. پرتغالی‌ها از طریق واسطه‌های اسپانیایی، محصولات دنیای جدید مانند فلفل چیلی، ذرت، پاپایا، بادام زمینی، سیب‌زمینی، گوجه‌فرنگی، کائوچو و تنباکو را به خاک مجمع‌الجزایر معرفی کردند. در اوایل قرن هفدهم، شرکت هند شرقی هلند (VOC) با ساخت دفاتر تجاری، انبارها و قلعه‌هایی در آمبوینا و باتاویا، شروع به تثبیت نفوذ خود در این مجمع‌الجزایر کرد. در آن زمان، VOC تجارت کالاهای ادویه، به ویژه فلفل و جوز هندی، را در انحصار خود درآورد و به‌طور فعال سهم خود را در تجارت درون آسیایی با هند و چین دنبال می‌کرد. با آغاز قرن نوزدهم، VOC ورشکسته اعلام شد و توسط هلندی‌ها به عنوان هند شرقی هلند ملی شد. در اواسط قرن نوزدهم، دولت هند شرقی هلند ، طرح «کشت اجباری» را اجرا کرد که مستلزم اختصاص بخشی از زمین‌های تولید کشاورزی به محصولات صادراتی بود. این سیستم کشت در جاوا و سایر نقاط اندونزی توسط دولت استعماری هلند بین سال‌های ۱۸۳۰ تا ۱۸۷۰ اجرا شد. هلندی‌ها تعدادی از محصولات و کالاهای نقدی را برای ایجاد و تثبیت یک موتور اقتصادی در مستعمره خود معرفی کردند. | ## بخش 2: کشاورزی در اندونزی | ایجاد مزارع نیشکر، قهوه، چای، تنباکو، کینین، کائوچو و روغن پالم نیز در این مستعمره گسترش یافت. در طول جنگ جهانی دوم (۱۹۴۲–۱۹۴۵)، هند شرقی سختی‌هایی را تجربه کرد که شامل کمبود کشاورزی و قحطی بود. تجارت مزارع که یک بخش اقتصادی عمده بود، در طول جنگ اقیانوس آرام و متعاقب آن جنگ استقلال اندونزی (۱۹۴۵–۱۹۴۹) نسبتاً تعطیل شد. تمام تلاش‌ها در بخش کشاورزی بر تأمین نیازهای اساسی غذا (برنج) و پوشاک (پنبه) متمرکز بود. مقامات امپراتوری ژاپن تلاش کردند با بسیج نیروی کار، تولید برنج و پنبه را در هند شرقی اشغالی افزایش دهند. جمهوری اندونزی همچنین بسیاری از زیرساخت‌های اقتصادی، نهادها و مشاغل استعماری خود را ملی کرد و سیستم کشاورزی سلف خود، هند شرقی هلند، را به ارث برد. در دهه‌های ۱۹۶۰ تا ۱۹۸۰، این جمهوری تمام تلاش خود را برای توسعه بخش کشاورزی پس از جنگ انجام داد و منجر به گسترش قابل توجه این بخش شد. در دوران سوهارتو، دولت برنامه مهاجرت را آغاز کرد که کشاورزان بی‌زمین را از جزیره پر جمعیت جاوه به سوماترا، کالیمانتان، سولاوسی و پاپوآ که جمعیت کمتری داشتند، منتقل کرد و بدین ترتیب مزارع کشاورزی را در جزایر بیرونی این سرزمین گسترش داد. مهم‌ترین شاخص رشد، گسترش مزارع روغن پالم است که به شکل جدیدی از برنامه مهاجرت تبدیل شده است. در حال حاضر، اندونزی بزرگ‌ترین تولیدکننده روغن پالم در جهان و تولیدکننده پیشرو قهوه، کائوچو و کاکائو است. با این حال، اندونزی هنوز زمین‌های وسیعی دارد که می‌توانند به زمین‌های کشاورزی تبدیل شوند. این زمین‌ها ۴۰ میلیون هکتار از مناطق جنگلی تخریب‌شده را پوشش می‌دهند که پس از رها شدن توسط صاحبان امتیاز قطع درختان، به مراتع تبدیل شده‌اند. کالاهای کشاورزی به دلیل انعطاف‌پذیری اقتصادی خود شناخته شده‌اند و جزو اولین کالاهایی هستند که از تأثیرات بحران مالی جهانی بهبود می‌یابند. با توجه به اینکه تعداد زیادی از جمعیت اندونزی هنوز در بخش کشاورزی مشغول به کار هستند، این کشور پتانسیل بالایی برای جذب سرمایه‌گذاری خارجی دارد. تولید تولید اندونزی در سال ۲۰۱۸: ۱۱۵٫۲ میلیون تن روغن پالم (بزرگ‌ترین تولیدکننده در جهان)؛ ۸۳٫۰ میلیون تن برنج (سومین تولیدکننده بزرگ جهان، پس از چین و هند)؛ ۳۰٫۲ میلیون تن ذرت (ششمین تولیدکننده بزرگ جهان)؛ ۲۱٫۷ میلیون تن نیشکر (دوازدهمین تولیدکننده بزرگ جهان)؛ ۱۸٫۵ میلیون تن نارگیل (بزرگ‌ترین تولیدکننده در جهان)؛ ۱۶٫۱ میلیون تن کاساوا (ششمین تولیدکننده بزرگ جهان)؛ ۷٫۲ میلیون تن موز (پنجمین تولیدکننده بزرگ جهان)؛ ۳٫۶ میلیون تن لاستیک طبیعی (دومین تولیدکننده بزرگ جهان، درست بعد از تایلند)؛ ۳٫۰ میلیون تن انبه (شامل منگوستین و گواوا) (چهارمین تولیدکننده بزرگ جهان، تنها پس از هند، چین و تایلند)؛ ۲٫۵ میلیون تن فلفل چیلی (چهارمین تولیدکننده بزرگ جهان، پس از چین، مکزیک و ترکیه)؛ ۲٫۵ میلیون تن پرتقال (هشتمین تولیدکننده بزرگ جهان)؛ ۱٫۸ میلیون تن آناناس (پنجمین تولیدکننده بزرگ جهان، تنها پس از کاستاریکا، فیلیپین، برزیل و تایلند)؛ ۱٫۸ میلیون تن سیب‌زمینی شیرین (ششمین تولیدکننده بزرگ جهان)؛ ۱٫۵ میلیون تن پیاز (چهاردهمین تولیدکننده بزرگ جهان)؛ ۱٫۴ میلیون تن کلم؛ ۱٫۲ میلیون تن سیب‌زمینی؛ ۹۷۶ هزار تن گوجه فرنگی؛ ۹۵۳ هزار تن سویا؛ ۹۳۹ هزار تن لوبیا ; ۸۸۷ هزار تن پاپایا (پنجمین تولیدکننده بزرگ جهان، تنها پس از هند، برزیل، مکزیک و جمهوری دومینیکن)؛ ۷۲۲ هزار تن قهوه (سومین تولیدکننده بزرگ جهان، پس از برزیل و ویتنام)؛ ۵۹۳ هزار تن کاکائو (سومین تولیدکننده بزرگ جهان، درست پشت سر ساحل عاج و غنا)؛ ۴۱۰ هزار تن آووکادو (چهارمین تولیدکننده بزرگ جهان، تنها پس از مکزیک، جمهوری دومینیکن و پرو). علاوه بر تولیدات کوچکتر سایر محصولات کشاورزی، مانند تره فرنگی (۵۷۳ هزار تن)، بادمجان (۵۵۱ هزار تن)، خیار (۴۳۳ هزار تن)، زنجبیل (۲۰۷ هزار تن)، بادام هندی (۱۳۶ هزار تن، دهمین تولیدکننده بزرگ جهان)، میخک (۱۲۳ هزار تن)، آجیل آرکا (۱۲۸ هزار تن)، میوه کاپوک (۱۹۶ هزار تن)، چای (۱۴۱ هزار تن)، تنباکو (۱۸۱ هزار تن، ششمین تولیدکننده بزرگ جهان) و غیره.Indonesia production in 2018, by FAO محصولات غذایی بخش کشاورزی نقش حیاتی در تولید مواد غذایی و امنیت غذایی و تأمین نیازهای جمعیت عظیم اندونزی ایفا می‌کند. غذاهای دریایی در سال ۲۰۱۵، کل تولید غذاهای دریایی به حدود ۲۲٫۳۱ میلیون تن متریک رسید که ارزش آن حدود ۱۸٫۱۰ میلیارد دلار آمریکا بود. روند تولید ماهی‌های وحشی (اعم از آبزی‌پروری و دریایی) در سال‌های ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۵ ثابت بود، در حالی که در همین دوره، افزایش شدیدی در تولید آبزی‌پروری مشاهده شد. برنج برنج غذای اصلی در رژیم غذایی اندونزیایی است زیرا وعده غذایی معمول اندونزیایی شامل غذاهای فرعی با طعم غنی، گوشت یا مرغ و سبزیجات است که اطراف آن را برنج بخارپز احاطه کرده است. با این حال، به دلیل جمعیت زیاد اندونزی، برنجی که تولید می‌کند در داخل مصرف می‌شود. به عنوان یک ضرورت حیاتی برای خانوارهای اندونزیایی، دولت مسئول تنظیم قیمت و موجودی برنج از طریق دفتر لجستیک اندونزی (بولوگ) است که تأمین مداوم و ثبات قیمت آن را تضمین می‌کند. برای تضمین امنیت غذایی، دولت با واردات از کشورهای همسایه مانند تایلند، ویتنام و کامبوج، این خلأ را پر می‌کند. میوه‌های بومی آن شامل دوریان، منگوستین، رامبوتان، سالاک، موز، جک فروت، انبه، کدوندونگ، جامبو ایر، بونی، جامبلانگ و ککاپی می‌شود. بخش عمده‌ای از میوه‌ها و سبزیجات مورد نیاز مصرف‌کنندگان توسط کشاورزان سنتی محلی تأمین می‌شود. قیمت محصولات به دلیل محدودیت‌های حمل و نقل و زیرساخت‌های باربری، به شدت به در دسترس بودن فصلی و نزدیکی به مراکز تولید وابسته است. قیمت‌ها ممکن است در باندونگ و بوکیتینگی ارزان‌تر باشند زیرا به مزارع باغبانی نزدیک‌تر هستند، اما در پکانبارو و بالیک‌پاپان که دور از مراکز تولید واقع شده‌اند، به‌طور قابل توجهی گران‌تر هستند. اخیراً، به دلیل توپوگرافی متنوع اندونزی، محصولات باغبانی غیر گرمسیری مانند سیب، توت فرنگی، عسلک، انگور و میوه اژدها در منطقه کوهستانی خنک‌تر اندونزی کشت می‌شوند. منطقه کوهستانی اطراف مالانگ در جاوه شرقی مرکز تولید سیب و میوه اژدها است، در حالی که مناطق اطراف باندونگ در جاوه غربی مراکز تولید توت فرنگی، عسلک و قارچ هستند. با وجود اینکه اندونزی چهارمین جمعیت بزرگ جهان را در خود جای داده و به بازار بزرگی برای محصولات باغبانی تبدیل شده است، بخش باغبانی در این کشور عملکرد ضعیفی دارد که منجر به ضرورت واردات میوه و سبزیجات می‌شود. کشاورزان محلی اندونزی با وضعیت دشواری روبرو هستند - محصولات باغبانی وارداتی اغلب ارزان‌تر و با کیفیت بهتری نسبت به محصولات محلی هستند. در مقایسه با کشورهای همسایه با بخش باغبانی توسعه‌یافته مانند تایلند، اندونزی جای زیادی برای پیشرفت دارد. | ## بخش 3: کشاورزی در اندونزی | در حال حاضر، اندونزی بخش زیادی از نیازهای باغبانی خود را از تایلند (دوریان، هویج و فلفل چیلی)، چین (سیر، پرتقال و گلابی) و ایالات متحده (سویا و سیب) وارد می‌کند. دولت اندونزی برای محافظت از کشاورزان محلی، سیاست‌های حمایتی را در مورد تنظیمات واردات محصولات باغبانی و همچنین محدود کردن مبادی ورودی اعمال کرده است. ادویه‌ها ریز خرد می‌شوند یا با استفاده از هاون سنگی سنتی به خمیر تبدیل می‌شوند و برای افزودن عطر و طعم، روی سبزیجات، گوشت، مرغ، ماهی و غذاهای دریایی پخش می‌شوند. جزایر مالوکو در اندونزی که به عنوان «جزایر ادویه» شناخته می‌شوند، در معرفی ادویه‌های بومی خود به جهان نقش داشته‌اند. ادویه‌هایی مانند پالا (جوز هندی/میس)، چنگکه (میخک)، داون پاندان (برگ پاندان)، (ادوله پانگیوم) و لائوس (گالانگال) بومی اندونزی هستند. با این حال، به طرز شگفت‌آوری، جوز هندی، گرز و میخک به ندرت در غذاهای اندونزیایی استفاده می‌شوند. احتمالاً لادا هیتام (فلفل سیاه)، کونیت (زردچوبه)، سره (علف لیمو)، سلام کوجا (برگ کاری)، باوانگ مرا (موسیر)، کایو مانیس (دارچین)، کمیری (گردوی شمعی)، کتومبار (گشنیز) و آسام جاوا (تمبر هندی) از هند یا سرزمین اصلی آسیای جنوب شرقی معرفی شده‌اند، در حالی که جاهه (زنجبیل)، داون باوانگ (پیازچه) و باوانگ پوتیه (سیر) از چین معرفی شده‌اند. این ادویه‌ها از سرزمین اصلی آسیا در اوایل دوران باستان معرفی شدند، بنابراین به مواد تشکیل‌دهنده جدایی‌ناپذیر غذاهای اندونزیایی تبدیل شدند. در حالی که ادویه‌های دنیای جدید مانند فلفل چیلی و گوجه‌فرنگی توسط تاجران پرتغالی و اسپانیایی در عصر اکتشاف در قرن شانزدهم معرفی شدند. کالاها روغن پالم اندونزی هم بزرگ‌ترین تولیدکننده و هم بزرگ‌ترین مصرف‌کننده این کالا در جهان است و حدود نیمی از عرضه جهانی را تأمین می‌کند. روغن نخل مواد ضروری برای تولید روغن پخت و پز و همچنین سایر محصولات غذایی و آرایشی است. این کشور همچنین قصد داشت به بزرگ‌ترین مرکز تولید سوخت زیستی مبتنی بر نخل تبدیل شود. شیر نارگیل یکی از مواد تشکیل دهنده رایج و مهم در تعدادی از غذاهای مورد علاقه اندونزیایی‌ها، از جمله رندانگ و سوتو است. طبق آمار منتشر شده در دسامبر ۲۰۰۹ توسط سازمان غذا و کشاورزی سازمان ملل متحد، این کشور با تولید ۱۵٬۳۱۹٬۵۰۰ تن نارگیل در سال ۲۰۰۹، دومین تولیدکننده بزرگ نارگیل در جهان است. لاستیک صنعت لاستیک اندونزی ریشه در هند شرقی مستعمراتی هلند دارد؛ در اوایل قرن بیستم، کشت لاستیک در این مستعمره رونق گرفت که عمدتاً مدیون ظهور صنعت لاستیک طبیعی برای تأمین نیاز صنعت رو به رشد خودروسازی در ایالات متحده و اروپا بود. لاستیک طبیعی یک کالای صادراتی مهم است که با روند رو به رشد تولید، ارز خارجی را به همراه دارد. در واقع، کشورهای عضو آسه‌آن از بزرگ‌ترین تولیدکنندگان لاستیک طبیعی هستند؛ بازده ترکیبی لاستیک سه عضو آسه‌آن - تایلند، اندونزی و مالزی - تقریباً ۶۶ درصد از کل تولید لاستیک جهانی را تشکیل می‌دهد. با این حال، در مقایسه با کشورهای همسایه، سطح بهره‌وری اندونزی پایین‌تر است (۱۰۸۰ کیلوگرم در هکتار)، در مقایسه با تایلند (۱۸۰۰ کیلوگرم در هکتار)، ویتنام (۱۷۲۰ کیلوگرم در هکتار) و مالزی (۱۵۱۰ کیلوگرم در هکتار). اکثر زمین‌های کائوچو در اندونزی متعلق به کشاورزان خرده‌پا است که حدود ۸۵ درصد از آنها را حفظ می‌کنند. این واقعیت نشان می‌دهد که دولت و زمین‌های خصوصی بزرگ نقش کوچکی در صنعت لاستیک اندونزی داشته‌اند. در اندونزی، تنها نیمی از لاستیک طبیعی که در داخل کشور جذب می‌شود، به کارخانه‌های تولید محصولات لاستیکی می‌رود - در حالی که بقیه به عنوان مواد خام فروخته و صادر می‌شوند. امکانات فرآوری لاستیک شامل صنعت تولید لاستیک و پس از آن دستکش‌های لاستیکی، نخ لاستیکی، کفش، لاستیک‌های روکش شده، دستکش‌های پزشکی، فرش‌های لاستیکی و ابزارهای مختلف لاستیکی است. قهوه در اندونزی با تاریخ استعماری خود آغاز شد و نقش مهمی در رشد این کشور داشته است. این کشور در نزدیکی خط استوا و با مناطق کوهستانی متعدد در سراسر جزایر واقع شده است که ریزاقلیم‌های مناسبی را برای رشد و تولید قهوه ایجاد می‌کند. از این مقدار، تخمین زده می‌شود که ۱۵۴٬۸۰۰ تن برای مصرف داخلی در سال مالی ۲۰۱۳–۲۰۱۴ مورد نیاز بوده است. تولید چای در اندونزی از قرن هجدهم آغاز شد و توسط هلندی‌ها به عنوان محصول نقدی معرفی شد. با این حال، ۶۵٪ از این مقدار از این کشور صادر شد که نشان می‌دهد مصرف چای در اندونزی نسبتاً کم است. بخش بزرگی از چای تولید شده در اندونزی عمدتاً چای سیاه است، اگرچه مقادیر کمی چای سبز نیز تولید می‌شود. علاوه بر این، اکثر انواع چای اندونزیایی از شناخت جهانی برخوردار نیستند، بنابراین بسیاری از آنها صرفاً در مخلوط‌ها - مخلوط با سایر چای‌ها - استفاده می‌شوند. تنباکو اندونزی پنجمین تولیدکننده بزرگ دخانیات در جهان و همچنین پنجمین بازار بزرگ دخانیات در جهان است و در سال ۲۰۰۸ بیش از ۱۶۵ میلیارد نخ سیگار در این کشور فروخته شد. مسائول زیست‌محیطی از آنجایی که فعالیت‌های کشاورزی، مناظر طبیعی را از جنگل‌های بارانی، زمین‌های پیت و باتلاق‌ها به زمین‌های زراعی تغییر داده است، مطمئناً پیامدهای طبیعی و زیست‌محیطی به همراه داشته است. | ## جمع‌بندی | مشکلات زیست‌محیطی مانند جنگل‌زدایی و آتش‌سوزی جنگل‌ها و مزارع، ناشی از بخش‌های جنگلداری و کشاورزی در اندونزی، همچنان یک مشکل مداوم است که باید مورد توجه و حل قرار گیرد.