aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: نتیو هشایارا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نتیو هشایارا | مقدمه: این روستا در نزدیکی شهر نهاریا واقع شده و زیر نظر شورای منطقه‌ای ماته آشر قرار دارد. | ## بخش 1: نتیو هشایارا | نتیو هشایارا در سال ۱۹۵۰ میلادی توسط مهاجران یهودی از ایران، عراق و کردستان بر روی زمین‌های روستای تخلیه‌شدهٔ فلسطینی الغابسیه بنیان‌گذاری شد. نام نخست این روستا «دوبه» (به معنای فراوانی) بود و پس از چندی به یاد کاروان یحیعام که در جنگ ۱۹۴۸ عرب و اسرائیل تلاش کرد به روستای محاصره‌شدهٔ یحیعام در کوه‌های جلیل برسد، به نام کنونی تغییر یافت. جغرافیا نتیو هشایارا در ارتفاع ۴۰ متری از سطح دریا در جلگهٔ ساحلی اسرائیل قرار دارد که منطقه‌ای کشاورزی و پرجمعیت است. این روستا در نزدیکی دامنه‌های غربی جلیل بالا و در فاصلهٔ ۴ کیلومتری از ساحل دریای مدیترانه و ۱۱ کیلومتری از مرز لبنان واقع شده‌است. نتیو هشایارا ۳ کیلومتر جنوب‌شرقی نهاریا، در حدود ۱۰۵ کیلومتری شمال‌شمال‌شرقی تل‌آویو و نزدیک به ۲۳ کیلومتری شمال‌شرقی حیفا جای گرفته‌است. | ## بخش 2: نتیو هشایارا | منطقهٔ ساحلی غربی عمدتاً یهودی‌نشین است، در حالی که مناطق کوهستانی شرقی و جنوب‌شرقی بیشتر عرب‌نشین هستند. پیشینه این روستا در سال ۱۹۵۰ توسط مهاجران یهودی از کردستان، ایران و عراق بنیان‌گذاری شد. روستا بر زمین‌های روستای تخلیه‌شدهٔ فلسطینی الغابسیه ساخته شد که پیش از ۱۹۴۸ در فاصلهٔ نزدیک به ۲ کیلومتری شمال‌شرقی آن قرار داشت. نام نخست روستا «ربسیه» بود (برگرفته از نام روستای عربی مجاور) و سپس در اواخر سال ۱۹۵۰ به «دوبه» (، به معنای فراوانی) تغییر یافت. در سال ۱۹۵۳ شماری از رزمندگان پالماح که روستای مشگاو عام را ترک کرده بودند به موشاو پیوستند. | ## بخش 3: نتیو هشایارا | این تازه‌واردان از کشورهای گوناگونی آمده بودند و موشاو به آمیزهٔ زبان‌های متعدد شهرت یافت. در سال ۱۹۵۸ نام روستا به نتیو هشایارا تغییر کرد تا یاد کاروان یحیعام را گرامی بدارد. این کاروان در جریان جنگ ۱۹۴۸ عرب و اسرائیل تلاش کرد از جلگهٔ ساحلی به روستای محاصره‌شدهٔ یحیعام در کوه‌های جلیل برسد اما مورد حمله قرار گرفت و ۴۷ نفر از همراهان آن کشته شدند. در این موشاو ۸۰ خانوادهٔ کشاورز با مزرعهٔ خانوادگی و ۳۰ خانوادهٔ بدون مزرعه زندگی می‌کنند. بخشی از ساکنان برای کار به بیرون از روستا رفت‌وآمد دارند و صنعت گردشگری نیز در حال رشد است. | ## جمع‌بندی | بر پایهٔ داده‌های سال ۲۰۱۴، شمار ساکنان ۴۸۵ نفر بود و جمعیت در آن سال ۰٫۴ درصد کاهش یافت.
موضوع مقاله: انگشت جلیل | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # انگشت جلیل | مقدمه: انگشت جلیل (، اِتصبا هَگالیل) منطقه‌ای کشیده و باریک با ویژگی ژئوپلیتیکی در شمال اسرائیل است که شمالی‌ترین بخش جلیل علیا و شمال دره شکاف اردن را دربرمی‌گیرد. | ## بخش 1: انگشت جلیل | این منطقه به دلیل شکل درازش که یادآور انگشت دست است، در دوره قیمومت بریتانیا به این نام شناخته شد. انگشت جلیل پنج حوزه شهرداری را دربرمی‌گیرد و شهرهای متولا و کریات‌شمونا از مهم‌ترین نقاط جمعیتی آن هستند. سرچشمه‌های چندگانه رود اردن از جمله بانیاس، دان و حاصبانی در این منطقه واقع شده‌اند. به دلیل نزدیکی به مرز لبنان، این منطقه در طول دهه‌ها بارها هدف حملات فرامرزی و موشکی قرار گرفته‌است. جغرافیا انگشت جلیل نوار باریکی از زمین است که از مرز اسرائیل و لبنان در شمال تا یک خط فرضی در جنوب دره حوله کشیده شده‌است؛ تقریباً میان کیبوتص‌های ملکیه و گونن در جنوب. | ## بخش 2: انگشت جلیل | این منطقه در کرانه غربی رود اردن قرار دارد و کرانه شرقی آن را بلندی‌های جولان تشکیل می‌دهد. از نظر جغرافیای طبیعی، انگشت جلیل از دو بخش مجزا تشکیل شده‌است: دره حوله و کوه‌های نفتالی. سرچشمه‌های اصلی رود اردن نیز در شمال شرقی دره حوله و در محدوده این منطقه قرار دارند: بانیاس در شرق، دان (برآمده از تل دان) در میانه و رود حاصبانی که از جنوب لبنان سرچشمه گرفته و به سوی جنوب جاری می‌شود و به دو رود دیگر می‌پیوندد. پیشینه شکل‌گیری مرزها در سال ۱۹۲۰ میلادی، پیمان سایکس-پیکو اصلاح شد تا مناطق یهودی‌نشین از سرزمین تحت قیمومت فرانسه بر سوریه و لبنان به قلمرو قیمومت بریتانیا بر فلسطین منتقل شوند. توافقی میان دو طرف حاصل شد که کشاورزی در هر دو سوی مرز را ممکن می‌ساخت و مالیات‌ها میان مقام‌های قیمومتی بریتانیا و فرانسه تقسیم می‌شد. | ## بخش 3: انگشت جلیل | جنگ ۱۹۴۸ در جریان عملیات یفتاح در آوریل و مه ۱۹۴۸، ساکنان عرب انگشت جلیل و دیگر روستاهای شیعه‌نشین فلسطین توسط نیروهای پالماخ اخراج شدند. درگیری‌های فرامرزی حملات فرامرزی و حملات موشکی از لبنان مشکلی دیرینه برای جوامع ساکن در انگشت جلیل بوده‌است. در نوامبر ۲۰۱۱ چند موشک از لبنان به سوی اسرائیل شلیک شد و در نزدیکی مرز فرود آمد. این رویداد «یادآوری خطرناک» از جنگ ۳۴ روزه ۲۰۰۶ علیه نیروهای حزب‌الله لبنان خوانده شد. | ## جمع‌بندی | در جریان جنگ اسرائیل و حزب‌الله که از اکتبر ۲۰۲۳ آغاز شد، انگشت جلیل به دلیل نزدیکی به مرز لبنان بارها هدف حملات موشکی، راکتی و ضدزره حزب‌الله قرار گرفت و آژیرهای هشدار حمله هوایی، تخلیه ساکنان و واکنش‌های گسترده نظامی را در پی داشت.
موضوع مقاله: میشکی حروت بیتار | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # میشکی حروت بیتار | مقدمه: دفتر مرکزی این جنبش در ساختمان متسودات زئو در خیابان کینگ جورج در تل‌آویو قرار دارد. | ## بخش 1: میشکی حروت بیتار | این جنبش از نخستین سازمان‌های شهرک‌سازی جریان صهیونیسم تجدیدنظرطلب بود که از دهه ۱۹۳۰ میلادی کار خود را با تأسیس شهرک‌های یهودی‌نشین آغاز کرد. بیشتر شهرک‌های این جنبش در دهه ۱۹۸۰ ساخته شدند و عمده آن‌ها شهرک‌های اسرائیلی در کرانه باختری و بلندی‌های جولان هستند. پیشینه نخستین شهرک‌های میشکی حروت بیتار را اعضای گردان «جوخه دیوار» از سازمان بیتار بنیان نهادند. | ## بخش 2: میشکی حروت بیتار | نخستین شهرک، رامات تیومکین (که اکنون بخشی از نتانیا است) در سال ۱۹۳۲ تأسیس شد و پس از آن تل‌تسور در نزدیکی زیخرون یاکوف ساخته شد. به دلیل اختلاف‌های ایدئولوژیک با دیگر شهرک‌ها که بیشتر آن‌ها به صهیونیسم کارگری وابسته بودند، در یک مورد شورای منطقه‌ای جداگانه‌ای به نام آلونا برای سه شهرک حروت بیتار در منطقه حیفا تشکیل شد. پس از جنگ ۱۹۶۷ این جنبش شهرک‌هایی نیز در سرزمین‌های اشغالی از جمله شبه‌جزیره سینا، کرانه باختری و بلندی‌های جولان بنا کرد. | ## بخش 3: میشکی حروت بیتار | بیشتر این شهرک‌ها به صورت «موشاو مشارکتی» تأسیس شدند و امروزه میشکی حروت بیتار به عنوان مرکز تعاونی شهرک‌سازی شناخته می‌شود. نوردیا (۱۹۴۸) رامات رزیئل (۱۹۴۸) آویئل (۱۹۴۹) حوسن (۱۹۴۹) میشمار هایاردن (۱۹۴۹) امیکام (۱۹۵۰) بار گیورا (۱۹۵۰) مِوو بیتار (۱۹۵۰) میسگاو دوو (۱۹۵۰) گیوات نیلی (۱۹۵۳) اماتسیا (۱۹۵۵) تزور نتان (۱۹۶۶) ارجمان (۱۹۶۸) ٭ گیتیت (۱۹۷۲) ٭ حومش (۱۹۷۸) ٭ سلعیت (۱۹۷۹) ٭ گیلون (۱۹۸۰) معالیه شومرون (۱۹۸۰) ٭ شاعال (۱۹۸۰) ٭ کِلا آلون (۱۹۸۱) ٭ معاله عاموس (۱۹۸۱) ٭ بارکان (۱۹۸۱) ٭ شاکد (۱۹۸۱) ٭ شِکِف (۱۹۸۱) تسوریت (۱۹۸۱) آدورا (۱۹۸۲) ٭ تِلِم (۱۹۸۲) ٭ عالی زهاو (۱۹۸۳) ٭ شعاری تیکوا (۱۹۸۳) ٭ حرمش (۱۹۸۴) کِدار (۱۹۸۴) حاد نِس (۱۹۸۹) ٭ شهرک‌های پیشین شهرک‌های پیشین این جنبش که اکنون متروک شده‌اند عبارتند از: نئوت سینای در شبه‌جزیره سینا و همچنین گانیم، حومش و کادیم در کرانه باختری. | ## جمع‌بندی | بر پایه منبع عبری، شهرک دیکلا در سینا نیز از شهرک‌های این جنبش بود که پس از خروج اسرائیل از سینا تخلیه شد.
موضوع مقاله: مسجد ایبکی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مسجد ایبکی | مقدمه: مسجد ایبکی که با نام مسجد شیخ عبدالله ایبکی نیز شناخته می‌شود، مسجدی تاریخی در محله تفاح در شهر غزه در کشور فلسطین بود. | ## بخش 1: مسجد ایبکی | این مسجد در اواخر سده سیزدهم میلادی به دست مملوکیان ساخته شد و به نام شیخ عبدالله ایبکی، پیشوای دینی مسلمان، نام‌گذاری گردید. بر پایه نسبت «ایبکی» در نام شیخ عبدالله، وی مملوک یا از خویشاوندان عزالدین آیبک، نخستین سلطان مملوکی مصر، بوده‌است. | ## بخش 2: مسجد ایبکی | پیشینه مسجد ایبکی در اواخر سده سیزدهم میلادی به فرمان مملوکیان در محله تفاح شهر غزه بنا شد و به نام شیخ عبدالله ایبکی، رهبر دینی مسلمان، نام‌گذاری گردید. واژه «ایبکی» در نام شیخ عبدالله نشان‌دهنده نسبت او به عزالدین آیبک، نخستین سلطان مملوکی مصر، است؛ بدین معنا که شیخ عبدالله یا خود مملوک عزالدین آیبک بوده یا از خویشاوندان او به‌شمار می‌رفته‌است. | ## بخش 3: مسجد ایبکی | فرزندان شیخ عبدالله شیخ ایاد، پسر شیخ عبدالله، در نزدیکی مسجد سید هاشم در محله الدرج شهر غزه به خاک سپرده شد. پسر دیگرش احمد ایبکی که شخصیتی مقدس در میان مردم محلی بود، در زیارتگاهی به نام «المزار الشیخ آیبک» دفن گردید. | ## جمع‌بندی | ویرانی در ۱۶ سپتامبر ۲۰۲۵ در ساعت ۱۸:۲۴ به وقت محلی، مسجد ایبکی همراه با دست‌کم ۱۶ ساختمان مسکونی در جریان حمله ۲۰۲۵ به شهر غزه بر اثر حملات هوایی اسرائیل ویران شد.
موضوع مقاله: بمب‌گذاری اتوبوس مدرسه آویویم | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # بمب‌گذاری اتوبوس مدرسه آویویم | مقدمه: بمب‌گذاری اتوبوس مدرسه آویویم حمله‌ای تروریستی به یک اتوبوس مدرسه اسرائیلی بود که در ۲۲ مه ۱۹۷۰ (۱ خرداد ۱۳۴۹) رخ داد. | ## بخش 1: بمب‌گذاری اتوبوس مدرسه آویویم | در این حمله ۱۲ غیرنظامی کشته شدند که ۹ تن از آنها کودک بودند و ۲۵ نفر زخمی شدند. این حمله در جاده منتهی به موشاو آویویم در نزدیکی مرز اسرائیل با لبنان صورت گرفت و دو نارنجک آرپی‌جی به سوی اتوبوس شلیک شد. مهاجمان که گمان می‌رفت از لبنان به خاک اسرائیل نفوذ کرده بودند هرگز دستگیر نشدند. در پی این حمله، اسرائیل با آتشبار توپخانه‌ای جنوب لبنان را هدف قرار داد و ارتش اسرائیل گشت‌زنی‌های زرهی منظمی را در داخل جنوب لبنان آغاز کرد. | ## بخش 2: بمب‌گذاری اتوبوس مدرسه آویویم | حمله صبح زود، اتوبوس از آویویم حرکت کرد تا سرنشینان خود را به دو مدرسه محلی برساند. شبه‌نظامیان فلسطینی که گمان می‌رفت از لبنان نفوذ کرده بودند پیش‌تر این مسیر را شناسایی کرده و کمینی در آن برپا ساخته بودند. راننده از نخستین کسانی بود که در رگبار اولیه مورد اصابت قرار گرفت و دو بزرگسال دیگر سوار بر اتوبوس نیز زخمی شدند. هر سه نفر در حالی کشته شدند که اتوبوس به خاکریز کنار جاده برخورد کرد و مهاجمان همچنان به سوی خودرو شلیک می‌کردند. | ## بخش 3: بمب‌گذاری اتوبوس مدرسه آویویم | کشته‌شدگان کودکان که دانش‌آموزان پایه‌های اول تا سوم بودند در قطعه‌ای ویژه در صفد به خاک سپرده شدند. استر آویکزر، ۲۳ ساله یهودا اوحایون، ۱۰ ساله یافا باتیتو، ۸ ساله میمون بیتون، ۷ ساله حاویوا بیتون، ۷ ساله حنا بیتون، ۸ ساله شیمعون بیتون، ۹ ساله شولامیت بیتون، ۹ ساله مخلوف بیتون، ۲۸ ساله علیزا پرتز، ۱۴ ساله رامی یارکونی، ۲۹ ساله شیمعون آزران، ۳۵ ساله لیا ریویوو که در هنگام حمله ۹ ساله بود و از آن جان سالم به در برد، در سال ۲۰۱۴ در ۵۲ سالگی بر اثر عفونت ناشی از ترکشی که از زمان حمله در مغز او جای‌مانده بود درگذشت. پیامدها در واکنش به این کمین، اسرائیل جنوب لبنان را با آتشبار توپخانه‌ای هدف قرار داد که به کشته شدن ۲۰ غیرنظامی، زخمی شدن ۴۰ نفر و آوارگی هزاران نفر از ساکنان جنوب لبنان به سوی شمال انجامید. | ## جمع‌بندی | این رویدادها بعدها به عنوان یکی از انگیزه‌های هواپیماربایی‌های داوسون فیلد در ۶ سپتامبر ۱۹۷۰ یاد شد.
موضوع مقاله: اویئل | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # اویئل | مقدمه: این موشاو در جنوب حیفا و در محدوده شورای منطقه‌ای آلونا واقع شده و در نزدیکی زیخرون یعقوب و بنیامینا-گیوات آدا قرار دارد. | ## بخش 1: اویئل | اویئل در ارتفاع ۵۶ متری از سطح دریا و در حدود ۸ کیلومتری ساحل دریای مدیترانه جای گرفته‌است. این موشاو در سال ۱۹۴۹ به‌دست فعالان جنبش حروت و بر زمین‌های روستای عربی السندیانه بنیان‌گذاری شد. نام آن برگرفته از نام مستعار ایسرائل اپشتاین، فرستاده ایرگون در رم است که در ۲۸ دسامبر ۱۹۴۶ در ایتالیا کشته شد. | ## بخش 2: اویئل | ساکنان موشاو با جنبش راست‌گرای بیتار و سازمان نظامی ایرگون پیوند داشتند و روستا در چارچوب برنامه شهرک‌سازی میشکی حروت بیتار پدید آمد. نام نخست این موشاو یاد هَ‌یود دالِت بود که به یاد چهارده عضو هسته بنیان‌گذار بود که در جنگ استقلال کشته شدند. نام کنونی آن برگرفته از نام مستعار ایسرائل اپشتاین (با کنیه «گوندور اویئل») است که فرستاده ایرگون در رم بود و در ۲۸ دسامبر ۱۹۴۶ هنگام تلاش برای فرار از زندانی در ایتالیا کشته شد. | ## بخش 3: اویئل | این موشاو بر زمین‌های روستای تخلیه‌شده السندیانه که روستایی فلسطینی بود در جنوب‌غربی محل آن روستا ساخته شد. این موشاو در حدود ۵۴ کیلومتری شمال‌شرق تل‌آویو و نزدیک به ۳۰ کیلومتری جنوب حیفا واقع است و از راه جاده محلی شماره ۶۵۳۳ به شبکه حمل‌ونقل متصل می‌شود. | ## جمع‌بندی | + روند دگرگونی جمعیت اویئل سال ۱۹۶۱ ۱۹۷۲ ۱۹۸۳ ۱۹۹۵ ۲۰۰۱ ۲۰۰۵ ۲۰۱۰ ۲۰۱۴ جمعیت ۲۳۷ ۲۱۸ ۲۵۱ ۳۳۷ ۳۶۸ ۴۷۴ ۶۸۲ ۷۸۱ چشمه‌های اویئل در حدود دویست متری جنوب‌غربی جاده دسترسی موشاو و در بستر نحال تنینیم، مجموعه‌ای از چشمه‌ها، آبگیرها و یک آبشار کوچک به نام «چشمه‌های اویئل» قرار دارد.
موضوع مقاله: عولم | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # عولم | مقدمه: عولم روستایی فلسطینی بود که در ۱۵ کیلومتری جنوب طبریه و بر دامنه‌های وادی عولم در سمت غربی جای داشت. | ## بخش 1: عولم | این روستا در دوره باستان شهرکی مهم در زمان فرمانروایی روم بر فلسطین بود و در سده‌های میانه صلیبیان آن را «هیولم» می‌نامیدند. عولم در دوره عثمانی ویرانه‌ای بود که مهاجران الجزایری زیر نظر دولت عثمانی دوباره آن را آباد کردند. در دوره قیمومت بریتانیا بر فلسطین، جمعیت روستا به‌تدریج افزایش یافت و ساکنان آن به کشاورزی و دامداری می‌پرداختند. در جریان جنگ ۱۹۴۸ عرب‌ها و اسرائیل، ساکنان عولم روستا را ترک کردند و عولم آخرین روستای شرق جلیل سفلا بود که از سکنه عرب تهی شد. پیشینه عولم با «اولاما» شناسایی شده‌است که شهرکی مهم در دوران فرمانروایی روم بر سرزمین فلسطین بوده‌است. در سال ۱۱۷۴ اسقف عشرهای آن را به کلیسای کوه تابور تفویض کرد.; cited in دوره عثمانی عولم در سال ۱۵۱۷ به قلمرو امپراتوری عثمانی پیوست. ساکنان مالیات ثابتی به نرخ ۲۵ درصد بر گندم، جو، بز و کندوهای عسل می‌پرداختند که افزون بر درآمدهای گاه‌به‌گاه جمعاً ۳٬۴۰۹ آقچه بود.. 6 اشاره می‌کند که دفتر مورد بررسی هوتروت و عبدالفتاح نه از ۱۵۹۵/۱۵۹۶ بلکه از ۱۵۴۸/۱۵۴۹ است. | ## بخش 2: عولم | نقشه‌ای از پیر ژاکوتن در جریان لشکرکشی ناپلئون به مصر و شام در سال ۱۷۹۹ این مکان را با نام «العوالم» نشان می‌دهد. در سال ۱۸۵۹ بر پایه گزارش کنسول بریتانیا روجرز، روستا ۱۲۰ نفر جمعیت و ۱۴ فدان زمین کشاورزی داشت. با این حال، هنگامی که ویکتور گِرَن در سال ۱۸۷۵ از روستا دیدن کرد آن را «متروک» توصیف کرد. 372 در اواخر سده نوزدهم، عولم یکی از چند روستایی بود که مهاجران الجزایری زیر نظر امپراتوری عثمانی در آن ساکن شدند. در سال ۱۸۸۲ روستا به‌عنوان دهکده‌ای کشاورزی با ۱۲۰ نفر جمعیت توصیف شد که خانه‌هایش از خشت خام ساخته شده بود. فهرست جمعیتی حدود سال ۱۸۸۷ شمار ساکنان عولم را نزدیک به ۵۷۵ تن نشان می‌دهد که همگی مسلمان بودند. دوره قیمومت بریتانیا قبیله بادیه‌نشین عرب المویلحات پیش از آنکه عولم زیر قیمومت بریتانیا بر فلسطین درآید در روستا ساکن شده بود. بر پایه سرشماری ۱۹۲۲ فلسطین، جمعیت عولم ۴۹۶ نفر بود: ۴۸۷ مسلمان، ۸ یهودی و ۱ مسیحی. | ## بخش 3: عولم | در سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین جمعیت به ۵۵۵ تن رسید که همگی مسلمان بودند و در ۱۳۹ خانه زندگی می‌کردند. ساکنان روستا غلات، انجیر، انگور و انار می‌کاشتند و آب آشامیدنی و مصارف خانگی خود را از شش چشمه گوناگون تأمین می‌کردند. بر پایه آمار سال ۱۹۴۵، جمعیت روستا ۷۲۰ مسلمان بود و مساحت کل اراضی آن ۱۸٬۵۴۶ دونوم بود. از این مساحت ۳۶۰ دونوم آبیاری‌شده یا باغ بود، ۱۱٬۱۳۹ دونوم به کشت غلات اختصاص داشت و ۲۸ دونوم اراضی ساخته‌شده (شهری) طبقه‌بندی شده بود. بر پایه منبع عربی، از کل مساحت اراضی ۷٬۷۲۵ دونوم (نزدیک به ۴۱٫۷ درصد) در مالکیت یهودیان بود. اقتصاد روستا بر کشاورزی و دامداری استوار بود؛ در فصل ۱۹۴۲/۱۹۴۳ میلادی ۴۱۰ دونوم زیر کشت زیتون بود که ۲۰۰ دونوم آن بارده بود. جنگ ۱۹۴۸ و پیامدهای آن در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل، کمیته عالی عرب در ۶ آوریل ۱۹۴۸ به ساکنان عولم دستور ترک روستا داد؛ از بیم آنکه مبادا به نیروهای صهیونیست یاری رسانند. از سوی دیگر هاگانا اعلام کرد که تیپ ۱ گولانی در ۱۲ مه وارد روستا شد و ساکنان با رسیدن آنها گریختند. | ## جمع‌بندی | به گفته ولید خالدی «از بناهای روستا چیزی جز خرابه‌های سنگی باقی نمانده و تنها چشمه‌ای که روستاییان از آن بهره می‌بردند دست‌نخورده مانده‌است».
موضوع مقاله: عزریکام | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # عزریکام | مقدمه: این روستا در نزدیکی اشدود واقع شده و از نظر اداری در حوزه شورای منطقه‌ای بیر توفیا قرار دارد. | ## بخش 1: عزریکام | اقتصاد محلی عزریکام بر پایه کشاورزی استوار است و در آن باغ‌های مرکبات گسترده‌ای وجود دارد. ریشه‌شناسی نام نام این روستا برگرفته از «عزریقام» است که از نوادگان زروبابل در کتاب مقدس بوده‌است (اول تواریخ ایام ۳:۲۳). پیشینه این موشاو در سال ۱۹۵۰ بر روی زمین‌های روستای تخلیه‌شده فلسطینی بیت دراس و در جنوب روستای تخلیه‌شده البناطی غربی تأسیس شد. | ## بخش 2: عزریکام | در نخستین سال‌ها ساکنان موشاو در چادر زندگی می‌کردند و به برق، آب و گاز دسترسی نداشتند. نخستین گروه مهاجران نتوانستند در روستا دوام بیاورند و پس از یک سال، مهاجران یهودی از ایران، عراق، هند و یمن جایگزین آنها شدند. در عزریکام یک کنیسه به سبک تونسی و کنیسه دیگری با الهام از سنت‌های یهودیان مراکشی وجود دارد. | ## بخش 3: عزریکام | اقتصاد محلی بر پایه کشاورزی استوار است و نزدیک به ۳۰۰ دونم (۳۰ هکتار) باغ مرکبات در محدوده روستا گسترده شده‌است. جغرافیا عزریکام در جلگه ساحلی اسرائیل و در ناحیه شِفِلا در ارتفاع ۴۳ متری از سطح دریا واقع شده‌است. روستا ۸ کیلومتر از ساحل دریای مدیترانه، نزدیک به ۳۵ کیلومتر جنوب‌جنوب‌غربی مرکز تل‌آویو و نزدیک به ۵۱ کیلومتر جنوب‌غربی بخش تاریخی بیت‌المقدس و ۶ کیلومتر شمال‌غربی کریات ملاخی فاصله دارد. | ## جمع‌بندی | در پایان سال ۲۰۱۴ تعداد ۱٬۳۱۸ نفر در این روستا زندگی می‌کردند و جمعیت آن در طول آن سال ۱٫۳ درصد رشد داشت.
موضوع مقاله: عرب السمنیه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # عرب السمنیه | مقدمه: عرب السمنیه که با نام خربت الصوانه نیز شناخته می‌شود، روستایی فلسطینی در جلیل غربی بود که در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل توسط اسرائیل تصرف و از سکنه تخلیه شد. | ## بخش 1: عرب السمنیه | این روستا در بخش عکا در دوران قیمومت بریتانیا بر فلسطین و در فاصله ۱۹٫۵ کیلومتری شمال شرق شهر عکا و در ارتفاع ۱۵۰ متری از سطح دریا جای داشت. در سال ۱۹۴۵ جمعیت روستا ۲۰۰ نفر عرب مسلمان بود و مساحت کل زمین‌های آن ۱٬۸۷۲ دونوم بود. پس از جنگ، روستا به‌طور کامل ویران شد و در سال ۱۹۵۰ موشاو یعره بر روی زمین‌های آن بنا شد. جغرافیا و زندگی روستایی روستای عرب السمنیه بر فراز تپه‌ای سنگی در نزدیکی جاده‌ای که رأس الناقوره را به صفد پیوند می‌داد قرار داشت. | ## بخش 2: عرب السمنیه | خانه‌های روستا از سنگ ساخته شده بود و یک راه خاکی آن را به بزرگراه ساحلی و از آنجا به عکا متصل می‌کرد. بر پایه آمار روستایی سال ۱۹۴۵ جمعیت روستا ۲۰۰ نفر مسلمان بود و مساحت زمین‌های آن ۱٬۸۷۲ دونوم بود. از این میان ۱۷۴ دونوم به کشت غلات اختصاص داشت و ۲۲ دونوم آبیاری شده و به باغ‌های میوه تبدیل شده بود. در اواخر اکتبر ۱۹۴۸ پس از آنکه روستاهای همسایه غارت و تخلیه شده بودند، تیپ ۹ عودید در چارچوب عملیات حیرام ارتش اسرائیل این روستا را تصرف کرد. | ## بخش 3: عرب السمنیه | نیروهای اسرائیلی در این عملیات از واحدهای چهار تیپ بهره گرفتند و در ظرف سه روز کل جلیل بالا را تصرف کردند. بنا به گفته ایلان پاپه این حمله بخشی از عملیات‌هایی بود که نیروهای دفاعی اسرائیل آن را «اسفنج‌کشی» می‌نامیدند و هدف آن اخراج آخرین روستاهای عربی باقی‌مانده در منطقه بود که در عملیات‌های اصلی از آن‌ها گذشته بودند. پس از جنگ روستا به‌طور کامل ویران شد و تنها آوار ساختمان‌ها و دیوارهای فروریخته از آن بر جای ماند. | ## جمع‌بندی | پس از جنگ، منطقه به کشور اسرائیل الحاق شد و ساکنان اصلی هرگز اجازه بازگشت نیافتند.
موضوع مقاله: عرب الصفا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # عرب الصفا | مقدمه: عرب الصفا روستایی عربی فلسطینی در قضای بیسان بود که در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل از سکنه تخلیه شد. | ## بخش 1: عرب الصفا | روستای عرب الصفا در ۲۰ مه ۱۹۴۸ به دست تیپ ۱ گولانی و در چارچوب عملیات گدعون ویران شد. جمعیت روستا در سال ۱۹۴۵ حدود ۶۵۰ نفر بود و مساحت کل زمین‌های آن ۱۲٬۵۱۸ دونوم بود. پیشینه دوره قیمومت بریتانیا بر پایه سرشماری ۱۹۲۲ فلسطین که از سوی مقامات قیمومت بریتانیا بر فلسطین انجام شد، جمعیت «صفا» ۲۵۵ نفر مسلمان بود. | ## بخش 2: عرب الصفا | این رقم در سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین به ۵۴۰ نفر افزایش یافت؛ ۴ نفر مسیحی و بقیه مسلمان که در ۱۰۸ خانه زندگی می‌کردند. بر اساس آمار سال ۱۹۴۵، جمعیت روستا ۶۵۰ مسلمان بود و مساحت کل زمین‌ها ۱۲٬۵۱۸ دونوم بود. مالکیت زمین در روستا (بر حسب دونوم) به شرح زیر بود: مالک دونوم اعراب ۷٬۵۴۹ یهودیان ۲٬۵۲۳ عمومی ۲٬۴۴۶ جمع ۱۲٬۵۱۸ تا سال ۱۹۴۵ ساکنان عرب روستا عمدتاً به کشت غلات اشتغال داشتند. | ## بخش 3: عرب الصفا | کاربری زمین روستا در آن سال چنین بود: نوع کاربری اعراب یهودیان عمومی مرکبات و موز - ۴۹ - آبیاری و درختکاری - ۱۴ - غلات ۷٬۴۴۹ ۲٬۴۶۰ ۹۲۲ شهری - - - قابل کشت ۷٬۴۴۹ ۲٬۵۲۳ ۹۲۲ غیرقابل کشت ۱۰۰ - ۱٬۵۲۴ جمعیت روستا تا سال ۱۹۴۸ به ۷۵۴ نفر با ۱۵۰ خانه رسید. ۱۹۴۸ و پس از آن روستا در ۲۰ مه ۱۹۴۸، یک هفته پس از سقوط بیسان، از سکنه تخلیه شد. پس از جنگ، این منطقه به دولت اسرائیل ملحق شد و زمین‌های روستا بدون بهره‌برداری باقی ماند. | ## جمع‌بندی | نزدیک‌ترین آبادی‌ها کیبوتص‌های تیرات زوی (بنیان‌گذاری ۱۹۳۷) در جنوب غربی و سده الیاهو (بنیان‌گذاری ۱۹۳۹) در غرب بودند.
موضوع مقاله: عرب البواطی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # عرب البواطی | مقدمه: عرب البواطی روستایی فلسطینی و عرب‌نشین در قضای بیسان بود که در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل تخلیه و ویران شد. | ## بخش 1: عرب البواطی | این روستا در ۴ کیلومتری شمال شرقی شهر بیسان در دره بیسان واقع بود و به نام‌های خربة الحکیمیه و اُمّ الشراشیح نیز شناخته می‌شد. روستای عرب البواطی به یکی از طایفه‌های عرب غزاویه منسوب بود و خانه‌های آن در بخش شرقی جاده و خط آهن بیسان–جسر المجامع قرار داشت. خانه‌های روستا از خشت خام، بوریا و نی ساخته شده بود و میان آن‌ها گاهی سیاه‌چادرهای عشایری نیز دیده می‌شد. جغرافیا عرب البواطی روی زمینی هموار در غور بیسان بنا شده بود که نزدیک به ۲۴۰ متر پایین‌تر از سطح دریا قرار داشت. ساختمان‌های روستا از حاشیه زور در شرق تا خط آهن بیسان–جسر المجامع در غرب و از وادی الخائن در شمال تا وادی جالود در جنوب گسترده بود. چندین چشمه آب در جنوب روستا وجود داشت که آب آن‌ها برای آشامیدن و آبیاری باغ‌ها و مزارع به کار می‌رفت. | ## بخش 2: عرب البواطی | روستا فاقد هرگونه خدمات و تأسیسات عمومی بود و ساکنان آن برای تأمین نیازهای بازرگانی، اداری و آموزشی خود به شهر بیسان وابسته بودند. پیشینه در سال ۱۸۸۲ میلادی، در بررسی فلسطین غربی که از سوی صندوق اکتشاف فلسطین انجام شد، «خربة الحکیمیه» به‌صورت محلی با «دیوارهای ویران و چند خانه متروک نوساز – روستایی کوچک و متروک» توصیف شد. دوره قیمومت بریتانیا در سرشماری ۱۹۲۲ فلسطین که از سوی حکومت قیمومت بریتانیا بر فلسطین انجام شد، جمعیت بواطی ۳۴۸ نفر و همگی مسلمان ثبت شد. در سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین جمعیت آن به ۴۶۱ نفر (با نام «عرب حکامیه») رسید که همگی مسلمان بودند و در ۸۶ خانه زندگی می‌کردند. بر پایه آمار روستایی سال ۱۹۴۵، جمعیت روستا ۵۲۰ نفر مسلمان بود و مساحت کل زمین‌های آن ۱۰٬۶۴۱ دونوم بود. در آن سال، عرب‌ها ۲٬۲۲۵ دونوم از زمین‌های روستا را برای باغداری و کشت آبی و ۳٬۳۳۵ دونوم را برای کشت غلات به کار می‌بردند و ۵۲ دونوم غیرقابل‌کشت طبقه‌بندی شده بود. | ## بخش 3: عرب البواطی | همچنین ۱٬۳۰۵ دونوم از زمین‌ها در مالکیت یهودیان بود و ۳۷۴ دونوم به راه‌ها و آبراهه‌ها اختصاص داشت. مالکیت زمین مالکیت مساحت (هکتار) اعراب ۵۴۱٫۲ یهودیان ۱۳۰٫۵ عمومی ۳۹۲٫۴ جمع ۱۰۶۴٫۱ جنگ ۱۹۴۸ و پیامدهای آن بسیاری از ساکنان روستا در مراحل نخست جنگ و ظاهراً پس از یک حمله هاگانا روستا را ترک کردند. در ۱۶ مه ۱۹۴۸ سربازان تیپ گولانی روستا را اشغال کردند و ساکنان باقیمانده به ماوراء اردن گریختند. پس از جنگ، این منطقه به کشور اسرائیل ملحق شد و زمین‌های روستا بدون توسعه رها ماند؛ نزدیک‌ترین آبادی به آن، کیبوتص حمادیا بود. بقایای دیوارهای سنگ بازالتی و پی‌های مربعی و دایره‌ای ساختمان‌ها میان علف‌های هرز دیده می‌شود. حوض‌های پرورش ماهی که ساکنان پیشین روستا از آن‌ها بهره می‌بردند همچنان برجاست و کشتزارهای آبی در غرب آن گسترده شده‌است. | ## جمع‌بندی | نزدیک‌ترین شهرک اسرائیلی، حمادیا است که در سال ۱۹۴۲ با نام نخستین «حرمونیم» تأسیس شد و در سال ۱۹۵۲ نام آن به حمادیا تغییر یافت تا با نام عربی اصلی منطقه همخوانی داشته باشد.