aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: کافه سن مارکو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کافه سن مارکو | مقدمه: این کافه که در سال ۱۹۱۴ توسط مارکو لوورینویچ تأسیس شد، مدت‌هاست که با زندگی روشنفکری شهر، الحاق‌گرایی ایتالیایی و فرهنگ غنی قهوه پیوند خورده است. | ## بخش 1: کافه سن مارکو | این کافه که به خاطر فضای داخلی متمایز به سبک جدایی‌طلبی وین و مشتریان ادبی‌اش — از جمله جیمز جویس و ایتالو اسووو — شناخته می‌شود، به عنوان مکانی برای گردهمایی نویسندگان، دانشجویان و متفکران سیاسی خدمت کرده است. این کافه همچنان یک مقصد فرهنگی در تریسته است و از سال ۲۰۰۵ به عنوان یک کافه تاریخی در ایتالیا شناخته می‌شود. تاریخچه کافه سن مارکو در ۳ ژانویه ۱۹۱۴ توسط مارکو لوورینویچ، کارآفرینی اهل فونتانا در نزدیکی پرچ در دوره‌ای که تریسته بخشی از امپراتوری اتریش-مجارستان بود، تأسیس شد. این کافه در طبقه همکف یک ساختمان نوساز متعلق به جنرالی تأسیس شد که جایگزین خانه‌ای در شماره ۱۸ خیابان استدیون (چزاره باتیستی ۱۸ کنونی) شده بود و قبلاً میزبان لاتریا سنترال تریفولیوم بود. لوورینویچ با مقاومت کنسرسیوم صاحبان کافه تریسته روبرو شد که برای جلوگیری از افتتاح، به ستوان سلطنتی-امپراتوری شکایت کرد، اما موفق نشد. این کافه به سرعت به مرکزی برای دانشجویان و روشنفکران فعال سیاسی، از جمله مهاجران ایتالیایی تبدیل شد. چهره‌های ادبی برجسته‌ای مانند جیمز جویس، ایتالو اسووو و اومبرتو سابا به این کافه رفت و آمد داشتند. | ## بخش 2: کافه سن مارکو | همچنین میزبان فولویو تومیزا، اسکیپیو اسلاتاپر، ادواردو وایس، جورجیو ووگرا و کلودیو مگریس بوده است. مگریس آن را به عنوان «مکانی که در آن آرامش دارید، می‌خوانید، می‌نویسید، گپ می‌زنید» و «قلبی از شهر؛ قلبی قوی که به آرامی می‌تپد» توصیف کرده است. در ۲۳ مهٔ ۱۹۱۵، پس از اعلام جنگ ایتالیا علیه اتریش-مجارستان در طول جنگ جهانی اول، این کافه توسط گروه‌های ضد ایتالیایی تخریب و به آتش کشیده شد. پس از جنگ جهانی اول، این کافه رونق گرفت و به مکانی برجسته برای تجمع بورژوازی روشنفکر و جامعه یهودی شهر تبدیل شد. در طول دهه‌ها، در مواجهه با تغییرات سیاسی، بحران‌های اقتصادی و تغییرات در مدیریت، همچنان مقاوم باقی مانده است. تریسته مدت‌هاست که با فرهنگ قهوه پیوند خورده و اغلب به عنوان «پایتخت جهانی قهوه» از آن یاد می‌شود. کافه‌های این شهر همچنان در مرکز زندگی عمومی قرار دارند و کافه سن مارکو نمونه‌ای برجسته از این سنت است. | ## بخش 3: کافه سن مارکو | ساکنان تریسته به دلیل مصرف بالای قهوه خود، به‌طور متوسط تقریباً ۱۰ کیلوگرم به ازای هر نفر در سال، دو برابر میانگین ملی ایتالیا، شناخته می‌شوند. این شهر برای هر ۳۰۰ نفر یک کافه دارد، در حالی که در سایر نقاط ایتالیا برای هر ۴۵۰ نفر یک کافه وجود دارد. این کافه شامل گچ‌بری‌ها و نقاشی‌هایی از هنرمندانی مانند جوزپه باریسون، ویتو تیمل، ناپلئونه کوزی، اوگو فلومیانی و گویدو ماروسیگ است. عناصر تزئینی شامل مدال‌های دیواری با تصاویر برهنه که نماد رودخانه‌های منطقه‌ای هستند. برگ‌ها و دانه‌های قهوه که در ابتدا به رنگ پرچم ایتالیا نقاشی شده‌اند و بعدها ماسکارون‌های چوبی طلاکاری شده و حکاکی شده، و میزهای مرمری با پایه‌های چدنی بر روی پایه‌های پنجه شیر است. ماسکارون‌های چوبی حکاکی شده هنوز از بالای پیشخوان خودنمایی می‌کنند، اثری که به کارگاه نجاری کانته نسبت داده می‌شود. | ## جمع‌بندی | فضا ترکیبی از عطر قهوه بو داده و کتاب است، چرا که این فضا به عنوان یک کتابفروشی نیز عمل می‌کند.
موضوع مقاله: آخرین اژدها (رمان) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آخرین اژدها (رمان) | مقدمه: آخرین اژدها رمانی فانتزی برای کودکان نوشته سیلوانا د ماری است که اولین بار در سال ۲۰۰۴ در ایتالیا با عنوان آخرین الف منتشر شد. | ## بخش 1: آخرین اژدها (رمان) | داستان در دنیایی پسا آخرالزمانی اتفاق می‌افتد و سفر آخرین الف را دنبال می‌کند، زیرا او به دنبال آخرین اژدها می‌گردد تا جهان بتواند از نو ساخته شود. این کتاب که توسط شان وایتساید به انگلیسی ترجمه شده است، در سال ۲۰۰۶ توسط انتشارات میراماکس در ایالات متحده منتشر شد. دهکده او توسط باران‌های سیل‌آسا نابود شده و او خود را در دنیایی می‌یابد که با بی‌تحملی و تاریکی احاطه شده و گرسنه، سرد و خیس است. | ## بخش 2: آخرین اژدها (رمان) | با ملاقات و دوستی نسبتاً بی‌میلانه با یک شکارچی به نام مونسر و زنی به نام ساجرا، یورش از پیشگویی‌ای آگاه می‌شود و اهمیت خود را در نجات جهان این عصر تاریک درمی‌یابد. برای تحقق پیشگویی و آوردن جهانی که در آن خورشید دوباره بتابد، او ابتدا باید موجودی دیگر که داغدار است را بیابد: آخرین اژدها. بخش دوم داستان سیزده سال بعد رخ می‌دهد؛ اژدها می‌میرد و برای یورش یک تخم باقی می‌گذارد. | ## بخش 3: آخرین اژدها (رمان) | او که دلتنگ همراهانش، مونسر و ساجرا، شده است، به دهکده قدیمی بازمی‌گردد تا دخترشان، روبی، را بیابد و از سرنوشت دشواری که برای محافظت از او تحمل کرده‌اند، مطلع می‌شود. سپس الف، اژدهای جوان و روبی به کشور جدیدی مهاجرت می‌کنند و قانون اساسی جدیدی برای اداره جمعیت جهان تازه خود تدوین می‌کنند: «هیچ‌کس نمی‌تواند به کسی ضربه بزند… و همچنین نمی‌توان مردم را به دار آویخت.» دنباله‌ها داستان یورش در کتاب «آخرین غول» که در سال ۲۰۰۵ در ایتالیا منتشر شد، ادامه می‌یابد. کتاب‌های دیگر این حماسه عبارتند از «آخرین طلسم‌ها» (۲۰۰۸) و «آخرین پیشگویی» (۲۰۱۰). | ## جمع‌بندی | نسخه‌های منتخب ایتالیایی آخرین الف، نشر آدریانو سالانی، ۲۰۰۴ فرانسوی آخرین الف، ترجمه ژاک باربری، انتشارات آلبن میشل، ۲۰۰۵ اسپانیایی آخرین الف، لینا پاتریشیا بوجانینی، ۱۳۸۴ لتونیایی آخرین جن، ترجمه دیس مایر، دایناس گراماتا، ۲۰۰۶ انگلیسی آخرین اژدها، ترجمه شان وایتساید، انتشارات میراماکس، ۲۰۰۶ (نسخه آمریکایی) آخرین الف، ترجمه شان وایتساید، انتشارات بلومزبری، ۲۰۰۷ (نسخه بریتانیا) آخرین اژدها، نسخه صوتی، خوانده شده توسط پاتریشیا کانلی، انتشارات ۲۰۰۷ پرتغالی آخرین جن، خوزه نتو، ویراستاران ۲۰۰۷ آلمانی یازده نفر آخر، ترجمه باربارا کلاینر، انتشارات سی‌بی‌جی، ۲۰۰۸ توزیع‌کنندگان انتشارات هارپرکالینز (ایالات متحده) انتشارات هارپر کالینز کانادا (کانادا) انتشارات هایپریون (ایالات متحده) انتشارات هارپرکالینز استرالیا (استرالیا) جوایز پریمیو اندرسن، ۲۰۰۴Fantasy Magazine interview, 9 June 2010 (Italian) جایزه بانکارلینو، ۲۰۰۵ کرکوس استارKirkus Reviews - The Last Dragon, October 1, 2006 جایزه میلدرد ال.
موضوع مقاله: سرویس کمکی زنان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سرویس کمکی زنان | مقدمه: تاریخچه در ۱۸ آوریل ۱۹۴۴، سرویس کمکی زنان تأسیس شد، تحت فرماندهی فاشیست از روزهای نخست، پیرا گاتسکی فونделі. | ## بخش 1: سرویس کمکی زنان | اعضای این سرویس در ابتدا تنها به ارائه کمک‌های پرستاری در بیمارستان‌های نظامی، کار در ادارات و امور تبلیغاتی می‌پرداختند و ایستگاه‌های سیار پذیرایی برای سربازان راه‌اندازی می‌کردند. در طول دوازده ماه، ۶۰۰۰ زن جوان در شش دوره آموزشی در ونیز و کومو شرکت کردند و تنها پس از آن به فرماندهی‌ها اختصاص یافتند. پس از ۲۵ آوریل ۱۹۴۵، سرویس کمکی زنان منحل شد و پاولینی پیشنهاد داد که تمام اسناد مربوطه نابود شوند تا اعضا از هرگونه تلافی احتمالی در امان باشند."Storia. حقوق برای افراد بالاتر ۷۰۰ لیر ایتالیایی و برای افراد تازه استخدام شده ۳۵۰ لیر بود. 194 سرویس کمکی تحت سه سپاه مختلف ارتش تقسیم شد: روباه‌های نقره‌ای، سرویس ویژه‌ای متشکل از زنان که وظیفه جاسوسی داشتند و اغلب در پشت خطوط دشمن در ایتالیای اشغالی متفقین فعالیت می‌کردند. | ## بخش 2: سرویس کمکی زنان | بریگادهای سیاه دهمین ناوگان ام آ اس خودِ این نیرو اجازه مسلح شدن نداشت، اما با این وجود، زنان در نبرد با سلاح گرم آموزش دیده بودند و در تیپ‌های سیاه و همچنین در ناوگان دهمین ناوگان ام آ اس این نیرو در عملیات مسلحانه شرکت می‌کردند. رتبه‌ها سرویس کمکی زنان ساختار رتبه‌ای مشابه نیروهای نظامی داشت، اما متناسب با نقش‌های غیرجنگی و اداری زنان طراحی شده بود. این رتبه‌ها به ترتیب مسئولیت و اختیارات اعضا بود و به آن‌ها اجازه می‌داد تا در عملیات‌های پرستاری، اداری، تبلیغاتی و لجستیکی فرماندهی و هماهنگی کنند. به‌طور کلی، رتبه‌ها را می‌توان در سه سطح اصلی دسته‌بندی کرد: رتبه‌های پایه زنان تازه‌وارد یا آموزش‌دیده در دوره‌های اولیه. مسئولیت اصلی آن‌ها شامل کمک پرستاری، کارهای اداری سبک و خدمات رفاهی برای سربازان بود. | ## بخش 3: سرویس کمکی زنان | مسئولیت مدیریت گروه‌های کوچک، هماهنگی فعالیت‌های تبلیغاتی و سرپرستی پرستاران و نیروهای خدماتی. رتبه‌های عالی و فرماندهی زنان ارشد با اختیارات بالاتر که بر کل واحدها نظارت داشتند. برنامه‌ریزی استراتژیک فعالیت‌ها، آموزش نیروهای جدید و ارتباط مستقیم با فرماندهان نظامی یا سیاسی. | ## جمع‌بندی | این ساختار رتبه‌ای به سرویس اجازه می‌داد تا به صورت منظم و سازمان‌یافته عمل کند و نقش زنان را در حمایت از نیروهای نظامی و اداری افزایش دهد، حتی اگر آن‌ها مستقیماً در خط مقدم جنگ حضور نداشتند.
موضوع مقاله: زنبورهای خانم بری | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # زنبورهای خانم بری | مقدمه: زنبورهای خانم بری (Berry Bees) یک مجموعه کتاب کودک ایتالیایی است که توسط کارولینا کاپریا و ماریا مارتوچی، که با نام کت لو بلان نیز شناخته می‌شود، نوشته شده است. | ## بخش 1: زنبورهای خانم بری | این مجموعه که در ۲۷ مارس ۲۰۱۸ توسط انتشارات فابری منتشر شد، تاکنون ۶ عنوان دارد. این کتاب‌ها به زبان‌های اسپانیایی، کاتالان، پرتغالی، اسلوونیایی، فرانسوی، ترکی، روسی، رومانیایی، مجارستانی، عربی و مقدونی ترجمه شده‌اند. | ## بخش 2: زنبورهای خانم بری | خلاصه داستان لولا، بابی و ژولیت سه دختر هستند که استعدادهای استثنایی، دوستی و زندگی مخفی دارند. خانم بری مرموز آنها را به مأموران زنبورها در BIA (آژانس اطلاعاتی زنبورها) تبدیل کرد. | ## بخش 3: زنبورهای خانم بری | با توانایی آنها در هک سیستم‌ها، خواندن ذهن و چابکی، آنها به مأموریت‌هایی فرستاده می‌شدند که مأموران بزرگسال نمی‌توانستند انجام دهند. | ## جمع‌بندی | کتاب‌ها سه جاسوس برای یک خانم — ۲۷ مارس ۲۰۱۸ مأموریت قلاده طلایی— ۲۷ مارس ۲۰۱۸ مأموریت شاهزاده‌خانم — ۲۳ اکتبر ۲۰۱۸ عاملان در تله — ۲۳ اکتبر ۲۰۱۸ خطر در پاریس — ۱۶ آوریل ۲۰۱۹ مأموریت نمایش اسب‌ها — ۱۶ آوریل ۲۰۱۹ سریال‌های تلویزیونی در ۱۶ اکتبر ۲۰۱۸، اعلام شد که یک سریال انیمیشنی بر اساس کتاب‌ها در حال تولید است.
موضوع مقاله: جیمز کالپ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جیمز کالپ | مقدمه: جیمز برترم کالِپ (۲۰ نوامبر ۱۸۹۲ – ۱۹ ژوئن ۱۹۶۵) یک بیوشیمیست کانادایی و از اعضای گروه تورنتو بود که انسولین را تصفیه و آن را به صورتی که امروزه بیماران دیابتی از آن استفاده می‌کنند، پدید آورد. | ## بخش 1: جیمز کالپ | او از سال ۱۹۲۸ تا ۱۹۴۱ به عنوان رئیس بخش بیوشیمی در دانشگاه مک گیل و از سال ۱۹۴۷ تا ۱۹۶۱ به عنوان رئیس دانشکده پزشکی در دانشگاه وسترن انتاریو خدمت کرد، جایی که او عضو هیئت مدیره انجمن کاپا آلفا بود. تحصیلات کالپ در بلویل، انتاریو به دنیا آمد، در سن ۱۵ سالگی در دانشگاه تورنتو، کالج ترینیتی ثبت نام کرد و به تحصیل در رشته‌های فیزیولوژی و بیوشیمی پرداخت. شغل در سال ۱۹۱۵، کالپ در سن ۲۲ سالگی، اندکی پیش از اتمام دوره دکتری خود، سمت سخنرانی در دانشکده پزشکی دانشگاه آلبرتا در ادمونتون، در گروه فیزیولوژی را پذیرفت. او به مدت ۷ سال این سمت را بر عهده داشت و سرانجام در سال ۱۹۲۲ به مقام استاد و رئیس گروه بیوشیمی ارتقا یافت. | ## بخش 2: جیمز کالپ | موفقیت انسولین جان مک‌لاود بر کارهای فردریک بنتینگ و چارلز بِست در جست‌وجوی درمانی برای دیابت نظارت می‌کرد؛ پژوهشی که آن دو از ماه مه ۱۹۲۱ آغاز کرده بودند. در دسامبر همان سال، هنگامی که بنتینگ و بِست در پالایش عصارهٔ پانکراس با دشواری روبه‌رو شدند، مک‌لاود، جیمز کالِپ را از سایر پروژه‌های پژوهشی‌اش آزاد کرد تا به این گروه بپیوندد. وظیفهٔ کالِپ آن بود که انسولین را در قالبی خالص‌تر و قابل استفاده‌تر از آنچه تاکنون به دست بنتینگ و بِست فراهم آمده بود، آماده سازد. در ژانویهٔ ۱۹۲۲، پس از آنکه لئونارد تامپسونِ ۱۴ ساله بر اثر تزریق نخستین نمونهٔ انسولین دچار واکنشی شدید و آلرژیک شد، کالِپ موفق شد عصاره‌ای از پانکراس فراهم آورد که به اندازهٔ کافی خالص بود تا تامپسون بهبود یابد و امکان آغاز آزمایش‌های بالینی فراهم شود. | ## بخش 3: جیمز کالپ | با وجود این دستاورد، بنتینگ به جای شادمانی، به خشم آمد و آنچه کالِپ یافته بود را «نه مایهٔ جشن که تهدیدی تازه» پنداشت. گزارش شده است که میان ۱۷ تا ۲۴ ژانویه، مشاجره‌ای تند میان کالِپ و بنتینگ در آزمایشگاه درگرفت؛ گفته‌اند هنگامی رخ داد که «کالِپ به آزمایشگاه بنتینگ و بِست رفت و اعلام کرد که فرمول تازهٔ عصاره را در اختیارشان نخواهد گذاشت (که شاید با موافقت یا بی‌اطلاعی مک‌لاود بوده باشد) و حتی در اندیشه است که گروه را ترک کند و روند پالایش را به نام خود ثبت اختراع نماید.» یکی از همکاران بعدتر این ماجرا را با کاریکاتوری دست انداخت: «بنتینگ سوار بر پشت کالِپ نشسته و تصویر با عنوان کشف انسولین نقش بسته بود.» با این همه، اندکی بعد آزمایش‌های بالینی با موفقیت به انجام رسید و آیندهٔ انسولین تضمین شد. | ## جمع‌بندی | در پی آن، بنتینگ، بِست و کالِپ حق امتیاز انسولین را به طور مشترک به نام خود ثبت کردند و سپس آن را تنها به بهای یک دلار به دانشگاه تورنتو واگذار نمودند.
موضوع مقاله: یوزف فون مرینگ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # یوزف فون مرینگ | مقدمه: بعدها تحقیقات او و همکارش، پایه تحقیقات فردریک بنتینگ، چارلز بست و جیمز کالپ قرار گرفت. | ## بخش 1: یوزف فون مرینگ | انسولین فون مرینگ علاقهٔ زیادی به پانکراس، اندامی به شکل کاما که میان معده و روده کوچک قرار دارد، داشت. پس از این کار، مشاهده شد که سگ، با وجود آموزش‌های قبلی، مدام در خانه ادرار می‌کند. | ## بخش 2: یوزف فون مرینگ | فون مرینگ دریافت که این نشانه‌ای از دیابت است و آزمایش ادرار سگ نشان داد که میزان قند آن بالا است، پیش از تحقیقات مرینگ و مینکوفسکی، دانش پزشکان قدیمی که تحقیقات آنها به قرن‌ها پیش بازمی‌گشت مبانی بالینی دیابت را توصیف و تشریح می‌کرد، ولی مسیر کشف انسولین وابسته به آزمایش‌های مدرن و فیزیولوژی بود که او و همکارانش ترتیب دادند. علاوه بر تحقیقات خود در زمینه پانکراس، یوزف فون مرینگ در کشف باربیتورات‌ها، گروهی از داروهای آرام‌بخش که برای بی‌خوابی، صرع، اضطراب و بیهوشی استفاده می‌شوند، نقش داشت. | ## بخش 3: یوزف فون مرینگ | در سال ۱۹۰۳، او مشاهده کرد که باربیتال (که آن زمان با نام اسید دی‌اتیل‌باربیتوریک شناخته می‌شد) خواص آرام‌بخش در انسان دارد. در سال ۱۹۰۴، فون مرینگ در عرضه تجاری باربیتال تحت نام ورونال نقش داشت؛ ورونال اولین آرام‌بخش باربیتوراتی بود که به شکل تجاری در هر کشوری عرضه شد. | ## جمع‌بندی | فون مرینگ در این زمینه با شیمیدان معروف امیل فیشر همکاری کرد که او نیز در کشف باربیتال نقش داشت.
موضوع مقاله: موزه زنان مرانو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # موزه زنان مرانو | مقدمه: این موزه توسط یک انجمن اداره می‌شود و همچنین دفتر ثبت انجمن بین‌المللی موزه‌های زنان (IAWM) است. | ## بخش 1: موزه زنان مرانو | بازدیدکنندگان می‌توانند از نمایشگاه‌های دائمی و موقت بازدید کنند و در برنامه‌های فرهنگی و آموزشی موزه شرکت نمایند. نمایشگاه در نمایشگاه دائمی خود، این موزه تاریخ فرهنگی و زندگی روزمره را از دیدگاه زنان به نمایش می‌گذارد. آثار موجود در مجموعه موزه شامل مد و پوشاک، لوازم جانبی، اشیاء روزمره، کتاب‌ها و اسناد می‌شوند. این موزه ایده‌آل‌ها، الگوها و تصاویر زنانه در قرن نوزدهم و بیستم را به نمایش می‌گذارد و از این طریق وضعیت کنونی زنان در جامعه را مورد بررسی قرار می‌دهد. | ## بخش 2: موزه زنان مرانو | در نمایشگاه‌های ویژه و رویدادهای مختلف، مجموعه موضوعات مرتبط با زنان گسترش می‌یابد. علاوه بر نمایشگاه دائمی، موزه زنان مرانو میزبان نمایشگاه‌های موقت و رویدادهای فرهنگی متنوعی است که به موضوعات خاص زنان و حساسیت‌های جنسیتی می‌پردازد. این رویدادها شامل سخنرانی‌ها، کارگاه‌ها و برنامه‌های آموزشی هستند که به ترویج آگاهی و گفت‌وگو در مورد مسائل زنان کمک می‌کنند. این کتابخانه به‌عنوان یک مرجع علمی و پژوهشی برای محققان و دانشجویان فعال در این حوزه عمل می‌کند. | ## بخش 3: موزه زنان مرانو | تاریخچه این موزه توسط اِوِلین اورتنر در سال ۱۹۸۸ تأسیس شد و از سال ۱۹۹۳ توسط یک انجمن اداره می‌شود. شبکه‌سازی بین‌المللی در سال ۲۰۰۸ اولین کنگره بین‌المللی موزه‌های زنان در مرانو برگزار شد. | ## جمع‌بندی | از آن زمان، موزه زنان مرانو محل هماهنگی انجمن بین‌المللی موزه‌های زنان (IAWM) است و بیش از ۳۰ موزه و طرح زنان را در سراسر جهان به هم متصل می‌کند.
موضوع مقاله: آمیکا (مجله) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آمیکا (مجله) | مقدمه: آمیکا چندین نسخهٔ بین‌المللی دارد که در بلغارستان، اندونزی، و سنگاپور منتشر می‌شوند. | ## بخش 1: آمیکا (مجله) | این مجله بخشی از آرسی‌اس است و توسط نشریات آر سی اس به صورت ماهانه در میلان منتشر می‌شود. از سال ۱۹۸۶ تا ۲۰۰۱، کازامیکا، مجله‌ای در زمینه طراحی داخلی، با همکاری آمیکا توزیع می‌شد. | ## بخش 2: آمیکا (مجله) | بعدها این مجله به ضمیمه روزنامه کوریره دلا سرا، یکی دیگر از نشریات گروه رسانه‌ای آر سی اس، تبدیل شد. نسخه‌های آن در اندونزی و سنگاپور، که به زبان انگلیسی منتشر می‌شدند، هر دو در سال ۲۰۰۸ آغاز شدند. | ## بخش 3: آمیکا (مجله) | در نوامبر ۲۰۱۱، نسخه ایتالیایی دوباره طراحی شد و شامل چهار بخش شد: داستان‌ها، مد، زیبایی و فرار. گردش خون آمیکا در سال ۱۹۸۴ تیراژی معادل ۲۰۹۶۳۸ نسخه داشت بین فوریه ۲۰۰۶ و ژانویه ۲۰۰۷، این مجله ۱۸۰۱۰۰ نسخه فروخت. | ## جمع‌بندی | تیراژ آن در سال ۲۰۰۷، ۱۸۰۲۵۷ نسخه بود از اوت ۲۰۱۰ تا ژوئیه ۲۰۱۱، تیراژ این ماهنامه ۱۴۵۳۸۰ نسخه بود.
موضوع مقاله: آیرون (مجله) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آیرون (مجله) | مقدمه: این مجله در میلان، ایتالیا، توسط سرمقاله جورجیو موندادوری (شرکت سابق، که اکنون بخشی از ناشر قاهره، زیرمجموعه کایرو کامیونیکیشن است) منتشر می‌شود. | ## بخش 1: آیرون (مجله) | تاریخچه و مشخصات ایرون در سال ۱۹۸۱ به عنوان یک مجله بوم‌شناسی تأسیس شد که عمدتاً شامل مقالاتی در مورد دنیای حیوانات، طبیعت، قوم‌شناسی و جغرافیا بود. این مجله سال‌ها پرتیراژترین مجله علمی در ایتالیا بود، با تیراژ متوسط حدود ۲۵۰۰۰۰ نسخه در ماه. | ## بخش 2: آیرون (مجله) | بین سال‌های ۱۹۸۵ و ۱۹۸۶، این مجله با همکاری رای (شبکه رادیو تلویزیونی) مجموعه مستند طبیعت پَن را تولید کرد. در سال ۱۹۸۹، یک مجله فرعی برای خوانندگان جوان‌تر، ایرون جونیور، راه‌اندازی شد که در آوریل ۱۹۹۵ به دودو تغییر نام داد. | ## بخش 3: آیرون (مجله) | آیرون به عنوان «مجله‌ای شبیه به نشنال جئوگرافیک، اما شاید با رویکردی حفاظتی‌تر» توصیف شد، و از آن به عنوان «یک مجله تاریخ طبیعی خیره‌کننده، بهترین در میان چندین مجله اروپایی» یاد شد. در مقاله‌ای دربارهٔ ده سال اول مجله، آنتونیو دل جودیس، روزنامه‌نگار وحدت، اشاره کرد که چگونه این مجله «نه تنها یک پدیده تحریریه، بلکه یک پدیده فرهنگی، سیاسی و اجتماعی» است. | ## جمع‌بندی | تیراژ مجله آیرون در سال ۲۰۰۷، ۹۴۰۰۰ نسخه بود در دسامبر ۲۰۱۳، تیراژ این مجله ۸۳۰۰۰ نسخه در ماه بود.
موضوع مقاله: باغ‌های دوسالانه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # باغ‌های دوسالانه | مقدمه: این باغ‌ها توسط ناپلئون بناپارت ایجاد شدند که منطقه‌ای از مرداب را برای ایجاد یک باغ عمومی در کرانه‌های باچینو دی سن مارکو، که یک نوار باریک آبی است که باغ‌ها را از میدان سنت مارک و کاخ دوک جدا می‌کند، زهکشی کرد. | ## بخش 1: باغ‌های دوسالانه | این باغ‌ها دارای ۳۰ غرفهٔ دائمی هستند که هر یک به یک ملت خاص اختصاص یافته و آثار هنری شهروندان آن ملت را در طول دوسالانه ونیز در خود جای می‌دهند. تعدادی از غرفه‌ها توسط معماران برجسته قرن بیستم، از جمله کارلو اسکارپا و آلوار آلتو، طراحی شده‌اند. | ## بخش 2: باغ‌های دوسالانه | این باغ‌ها همچنین به‌خاطر وجود شمار زیادی گربه که آزادانه در اطراف پرسه می‌زنند و نیز برخی مجسمه‌ها ــ از جمله تندیس گاریبالدی در ورودی ــ شهرت دارند. این نمایشگاه در حاشیه شرقی ونیز قرار داشته و توسط ناپلئون در آغاز قرن نوزدهم ساخته شده است. | ## بخش 3: باغ‌های دوسالانه | پس از راه‌اندازی، موفقیت اولین دوره‌های برگزاری که تقریباً ۲۰۰۰۰۰ بازدیدکننده را در سال ۱۸۹۵ و حدود ۳۰۰۰۰۰ نفر را در سال ۱۸۹۹ به خود جذب کرد، همچنان رو به افزایش بود. از زمان راه‌اندازی در سال ۱۹۰۷، چندین غرفه خارجی به غرفه مرکزی که از قبل ساخته شده بود، اضافه شد. | ## جمع‌بندی | [ نیازمند منبع ] ژیاردینی اکنون میزبان ۳۰ غرفه از کشورهای خارجی است که برخی از آنها توسط معمارانی مانند غرفه اتریش اثر جوزف هافمن، غرفه هلند اثر گریت توماس ریتولد یا غرفه فنلاند، یک سازه پیش‌ساخته با پلان ذوزنقه‌ای طراحی شده توسط آلوار آلتو، طراحی شده‌اند.
موضوع مقاله: ابیتار | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ابیتار | مقدمه: ابیتار (که به معنای «زندگی کردن» یا «سکونت کردن» ترجمه می‌شود) که ماهانه در میلان، ایتالیا منتشر می‌شود، یک مجله طراحی است. | ## بخش 1: ابیتار | تاریخچه و مشخصات نشریه ابیتار در سال ۱۹۶۱ توسط پیرا پرونی در میلان راه‌اندازی شد. این نشریه به معماری، طراحی داخلی، مبلمان، طراحی محصول و هنرهای گرافیکی اختصاص داشت و به دو زبان ایتالیایی و انگلیسی منتشر می‌شد. | ## بخش 2: ابیتار | او علاوه بر نوشتن برای مجله، بعداً به عنوان سردبیر موقت در کنار فرانکا سانتی فعالیت کرد. استفانو بوئری، کیارا مارانزانا، ماریو پیازا و ماریا جولیا زونینو از جمله سردبیران مجله بودند. | ## بخش 3: ابیتار | این مجله در مارس ۲۰۱۴ موقتاً انتشار چاپی خود را متوقف کرد با این حال، نسخه آنلاین آن به انتشار مطالب ادامه داد. | ## جمع‌بندی | این مجله در اکتبر ۲۰۱۴ با فرمت و گرافیک جدید تحت مدیریت سیلویا بوتی دوباره منتشر شد.
موضوع مقاله: لئوناردو (مجله ایتالیایی) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لئوناردو (مجله ایتالیایی) | مقدمه: لئوناردو یک مجله فلسفی بود که در اوایل قرن بیستم در فلورانس ایتالیا، بین سال‌های ۱۹۰۳ تا ۱۹۰۷ منتشر می‌شد این مجله یکی از نشریاتی بود که توسط جووانی پاپینی و با همکاری جوزپه پرتزولینی آغاز به کار کرد. | ## بخش 1: لئوناردو (مجله ایتالیایی) | این مجله همچنین یکی از نشریاتی است که به پایه‌های فرهنگی اشکال اولیه فاشیسم کمک کرد. از جمله همکاران مهم آن می‌توان به جوزپه پرتزولینی، ماریو کالدرونی، جوزپه آنتونیو بورخسه، امیلیو چکی و جووانی آمندولا اشاره کرد که این افراد نیز مجله را که مقالاتی در مورد نقدهای فلسفی و همچنین در مورد ادبیات و هنر منتشر می‌کرد، تأمین مالی می‌کردند.E. | ## بخش 2: لئوناردو (مجله ایتالیایی) | صفحه اول شماره اول شامل یک برنامه ترکیبی بود که موضع نویسندگان، یعنی پرسونالیسم و ایده‌آلیسم، را نشان می‌داد. علاوه بر این، مجله اغلب مقالاتی را پوشش می‌داد که به پوزیتیویسم حمله می‌کردند، به خصوص در سال‌های اولیه. | ## بخش 3: لئوناردو (مجله ایتالیایی) | ## جمع‌بندی | لئوناردو در سال ۱۹۰۷ توسط جووانی پاپینی و جوزپه پرتزولینی تعطیل شد، زیرا به دلیل محبوبیت و موفقیتش، به یک نشریه تجاری و جریان اصلی تبدیل شده بود.
موضوع مقاله: گومبوجاوین زندانشاتار | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # گومبوجاوین زندانشاتار | مقدمه: گومبوجاوین زندنشاتار (مغولی: Гомбожавын Занданшатар؛ زادهٔ ۸ مارس ۱۹۷۰) سیاستمدار مغولی است که از سال ۲۰۲۵ سی و دومین نخست‌وزیر مغولستان بوده است. | ## بخش 1: گومبوجاوین زندانشاتار | او که عضو حزب مردم مغولستان (MPP) است، تا زمان شکست در انتخاب مجدد در سال ۲۰۲۴، به عنوان عضو و رئیس شورای ایالتی گریت خورال خدمت کرد. اوایل زندگی و تحصیلات گومبوجاو زندنشاتار در ۶ یا ۸ مارس ۱۹۷۰ در باتساگان، مغولستان متولد شد. در طول دوران بانکداری زندنشتار، او از سال ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۸ در بانک کشاورزی کار کرد، از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۳ معاون مدیر بانک خان و از سال ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۶ در بانک مغولستان بود. خورال کبیر مغولستان در انتخابات پارلمانی سال ۲۰۰۴، زندنشاتار به عنوان نماینده خورال کبیر انتخاب شد. در سال ۲۰۱۶، او به سیاست بازگشت و برای سومین بار به عنوان عضو پارلمان (MP) انتخاب شد. | ## بخش 2: گومبوجاوین زندانشاتار | در طول دوران تصدی خود در ایالت گریت خورال، از سال ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۴ رئیس خورال کبیر بود. او در انتخابات ۲۰۲۴ دوباره انتخاب نشد و متعاقباً تا ژوئن ۲۰۲۵ به عنوان رئیس دفتر رئیس‌جمهور مغولستان خدمت کرد. نخست‌وزیر نخست‌وزیر لووساننامسرین اویون-اردنه در ۳ ژوئن ۲۰۲۵، در پاسخ به اعتراضات ضد دولتی در مورد ولخرجی‌های پسرش و پس از رد شدن رأی عدم اعتماد، استعفا داد. حزب دموکرات، حزب اصلی مخالف، به دلیل «شکستن تفاهم‌نامه» در بحبوحه اعتراضات ۲۰۲۵ از دولت ائتلافی قبلی اخراج شد. در مجموع ۱۹ وزیر منصوب شدند که کاهش اندکی نسبت به کابینه دوم اویون-اردن که ۲۲ وزیر داشت، نشان می‌دهد. | ## بخش 3: گومبوجاوین زندانشاتار | استعفا در ۱۷ دسامبر ۲۰۲۵، انتصاب ۱۷ معاون وزیر، حزب دموکرات را بر آن داشت تا اقداماتی را برای برکناری زندنشاتار آغاز کند. رهبر مخالفان، اودونگین تسوگتگرل، بعداً اظهار داشت که امضاهای کافی برای پیشنهاد رسمی برکناری کابینه به رهبری زندنشاتار جمع‌آوری شده است. هنگامی که مجلس ایالتی بزرگ خورال جلسه عادی بهاری خود را در ۱۶ مارس ۲۰۲۶ افتتاح کرد، حزب دموکرات با این استدلال که رهبر حزب حاکم نباید ریاست پارلمان را بر عهده داشته باشد، روند پارلمان را تحریم کرد. اگرچه حزب خلق مغولستان به تنهایی ۶۸ کرسی را در اختیار داشت که برای اکثریت در مجلس ایالتی بزرگ خورال کافی بود، اختلافات داخلی درون حزب مانع از رسیدن مجلس به حد نصاب شد و فعالیت آن را متوقف کرد. در ۲۷ مارس ۲۰۲۶، زندنشاتار استعفای خود را ارائه داد و دلیل آن را لزوم جلوگیری از تأخیر بیشتر در رهبری دولت در بحبوحه وخامت شرایط داخلی و خارجی عنوان کرد. | ## جمع‌بندی | نیام-اوسورین اوچرال، رئیس حزب MPP و رئیس پارلمان، در ۲۹ مارس با اکثریت قاطع آرا توسط شورای اجرایی MPP و در ۳۰ مارس توسط مجلس ایالتی گریت خورال (۸۸–۱۹) برای جانشینی زندنشاتار نامزد شد.
موضوع مقاله: توماس ودرز | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # توماس ودرز | مقدمه: توماس ودرز، که با نام توماس وادهوس نیز شناخته می‌شود، در یورک‌شر، انگلستان، حدود سال ۱۷۳۰ زاده شد و در نیمه سده هجدهم میلادی در نمایش‌های گوناگون سیرک اجرا می‌کرد. | ## بخش 1: توماس ودرز | گینس ورلد رکوردز نمی‌تواند طول بینی ودرز را تأیید کند، زیرا او پیش از اختراع دوربین درگذشته بود. | ## بخش 2: توماس ودرز | در سال ۱۸۹۶، مجله استرند توماس ودرز را چنین شرح داد: پس، اگر بینی‌ها همیشه می‌توانستند به‌طور دقیق اهمیت فرد را نشان دهند، این مرد سزاوار آن بود که همه دارایی‌های خیابان «تردنیدل» را به دست آورد و سراسر اروپا را فتح کند، چراکه این بینی شگفت‌انگیز آمیزه‌ای از ویژگی‌های مال‌اندوزانه و جنگ‌طلبانه است. | ## بخش 3: توماس ودرز | اما یا چانه‌اش بیش از حد ضعیف بود یا پیشانی‌اش بیش از حد کوتاه، یا طبیعت آن‌قدر برای بخشیدن این بینی شگرف به او خود را خسته کرده بود که دیگر به او مغزی نبخشید؛ یا شاید هم بینی جایی برای این موهبت باقی نگذاشته است. | ## جمع‌بندی | در هر صورت، گفته می‌شود این مرد یورک‌شری با همان بینی‌اش، همان‌گونه که زیسته بود، در شرایط ذهنی‌ای درگذشت که بهترین توصیف برایش «نهایت بلاهت» است.