موضوع مقاله: مونتاژ ایستگاه فضایی بین‌المللی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مونتاژ ایستگاه فضایی بین‌المللی | مقدمه: مأموریت شاتل فضایی STS-88 دو هفته پس از پرتاب زاریا دنبال شد و یونیتی، اولین ماژول از سه گره را به ارمغان آورد و آن را به زاریا متصل کرد. | ## بخش 1: مونتاژ ایستگاه فضایی بین‌المللی | این هسته ۲ ماژوله ISS، بدون خدمه برای یک سال و نیم بعدی باقی ماند تا اینکه در ژوئیه ۲۰۰۰ ماژول روسی Zvezda توسط یک موشک پروتون به فضا پرتاب شد و به حداکثر خدمه سه فضانورد یا فضانورد اجازه داد تا به‌طور دائم در ISS باشند. ISS دارای حجم تحت فشار تقریباً ، جرم تقریباً ، تقریباً ۱۰۰ کیلووات توان خروجی و خدمه هفت نفره است. سایر پروازهای مونتاژ شامل ماژول‌هایی بود که توسط فالکون ۹، موشک پروتون روسی یا در مورد پیرس و پویسک، موشک سایوز-یو بلند شده بودند. ایستگاه فضایی در مدار زمین در ارتفاع تقریبی قرار دارد، نوعی مدار که معمولاً به آن مدار پایینی زمین می‌گویند (ارتفاع واقعی در طول زمان به دلیل کشش و راه اندازی مجدد اتمسفر چندین کیلومتر تغییر می‌کند) و در مدت زمان حدود ۹۰ دقیقه به دور زمین می‌چرخد. در مجموع ۱۴ مدول اصلی تحت فشار قرار بود تا تاریخ تکمیل آن در سال ۲۰۱۰ بخشی از ISS باشند تعدادی بخش کوچکتر تحت فشار به آنها اضافه خواهد شد (سفینه فضایی سایوز، ناقل پروگرس، قفل‌های هوایی Quest و Pirs، و همچنین به‌طور دوره ای وسیله نقلیه انتقال H-II). بخش مداری ایالات متحده در سال ۲۰۱۱ پس از نصب طیف‌سنج مغناطیسی آلفا در طی مأموریت STS-134 تکمیل شد. ماژول آزمایشگاه علمی ناوکا شامل اتاق‌های جدید خدمه، تجهیزات پشتیبانی حیاتی است که می‌تواند اکسیژن و آب تولید کند. | ## بخش 2: مونتاژ ایستگاه فضایی بین‌المللی | ناوکا در ابتدا قرار بود در سال ۲۰۰۷ به ایستگاه فضایی بین‌المللی تحویل داده شود، اما هزینه‌های بیش از حد و مشکلات کنترل کیفیت آن، این بخش از پروژه را برای بیش از یک دهه به تعویق انداخت. برنامه‌هایی برای اضافه کردن ۲ یا ۳ ماژول دیگر وجود دارد که در اواسط دهه ۲۰۲۰ به Prichal متصل می‌شوند. این مشکل احتمالی با Zvezda زمانی آشکار شد که در اکتبر ۲۰۲۰ توالت، اجاق گاز و الکترون همگی به‌طور همزمان دچار مشکل شدند و فضانوردان مجبور به تعمیرات اضطراری شدند.Retrieved 15 December 2020 ISS، پس از تکمیل، شامل مجموعه‌ای از ماژول‌های تحت فشار ارتباطی متصل به یک خرپا است که چهار جفت بزرگ ماژول فتوولتائیک (پانل‌های خورشیدی) روی آن‌ها وصل شده‌اند. فاجعه و پیامدهای آن پس از فاجعه شاتل فضایی کلمبیا در ۱ فوریه ۲۰۰۳، ابهاماتی در مورد آینده ISS وجود داشت. تعلیق دو سال و نیم بعدی برنامه شاتل فضایی ایالات متحده و به دنبال آن مشکلاتی برای از سرگیری عملیات پرواز در سال ۲۰۰۵، موانع بزرگی بودند. برنامه شاتل فضایی در ۲۶ ژوئیه ۲۰۰۵ با مأموریت اس‌تی‌اس-۱۱۴ دیسکاوری پرواز را از سر گرفت. هدف از این مأموریت در ایستگاه فضایی بین‌المللی، هم آزمایش اقدامات ایمنی جدیدی بود که از زمان فاجعه کلمبیا به اجرا درآمد و هم برای تحویل تجهیزات به ایستگاه. | ## بخش 3: مونتاژ ایستگاه فضایی بین‌المللی | فوم توسط مخزن خارجی ریخته شد و ناسا را مجبور کرد تا اعلام کند که ماموریت‌های آینده تا زمانی که این مشکل حل نشود زمین‌گیر خواهند شد. بین فاجعه کلمبیا و از سرگیری پرتاب‌های شاتل، تبادل خدمه صرفاً با استفاده از فضاپیمای روسی سایوز انجام شد. وسیله نقلیه بازگشت خدمه (CRV) - با فضاپیمای خدمه ای که همیشه به ایستگاه لنگر انداخته‌اند جایگزین شده است (سایوز، اسپیس ایکس دراگون ۲) ماژول اسکان سانتریفیوژ (CAM) - به هارمونی (گره ۲) متصل می‌شد. نمایش سانتریفیوژ ناتیلوس-ایکس - در صورت تولید، این سانتریفیوژ اولین نمایش در فضا از سانتریفیوژ در مقیاس کافی برای اثرات مصنوعی G جزئی خواهد بود. پلتفرم برق علمی (SPP) - تا حدودی توسط سکوهای سلول خورشیدی ایالات متحده، برق در اختیار بخش‌های روسیه قرار خواهد گرفت. ماژول اتصال جهانی (UDM) - به همراه ماژول‌های تحقیقاتی که قرار بود به آن متصل شوند لغو شد ماژول برق علمی (NEM) - در آوریل ۲۰۲۱ لغو شد و به عنوان ماژول اصلی ایستگاه خدمات مداری پیشنهادی روسیه (ROSS) استفاده شد. | ## جمع‌بندی | هزینه ایستگاه فضایی بین‌المللی به‌عنوان گران‌ترین آیتم ساخته شده تا کنون شناخته می‌شود که حدود ۱۵۰ میلیارد دلار (USD) هزینه دارد، که گران‌تر از Skylab (هزینه ۲٫۲ میلیارد دلار آمریکا) و Mir (4.2 میلیارد دلار آمریکا) است.