موضوع مقاله: فلسطینی‌های السالوادور | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فلسطینی‌های السالوادور | مقدمه: فلسطینی‌های السالوادور (؛ ) شهروندان السالوادوری با تبار فلسطینی یا فلسطینیان زاده و ساکن السالوادور هستند. | ## بخش 1: فلسطینی‌های السالوادور | شمار السالوادوری‌های دارای ریشه فلسطینی در حدود ۹۰ تا ۱۰۰ هزار تن برآورد می‌شود. جامعه فلسطینی السالوادور دومین جامعه بزرگ فلسطینی در آمریکای مرکزی پس از جامعه عرب هندوراس است. نخستین فلسطینیان در اواخر سده نوزدهم میلادی به السالوادور رسیدند و این مهاجرت در اوایل سده بیستم و به‌ویژه در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل شتاب گرفت. فلسطینی‌های السالوادور نقش چشمگیری در زندگی سیاسی و اقتصادی این کشور ایفا کرده‌اند؛ از جمله آنتونیو ساکا و نجیب بقیله که به ریاست‌جمهوری السالوادور رسیدند و شفیق حنضل که از فرماندهان جبهه فارابوندو مارتی بود. پیشینه فلسطینیان که بیشتر آنها (نزدیک به ۹۰ درصد) از بیت‌لحم و شماری نیز از اورشلیم بودند، در اوایل سده بیستم میلادی به السالوادور مهاجرت کردند. این مهاجران در پی فرصت‌های اقتصادی بودند و همچنین از سربازگیری اجباری ارتش عثمانی در سال‌های پایانی امپراتوری عثمانی می‌گریختند. بیشتر فلسطینیانی که به السالوادور آمدند مسیحیان ارتدکس وابسته به پاتریارک‌نشین ارتدکس یونانی انطاکیه بودند. در آغاز، این مهاجران قصد بازگشت به سرزمین مادری خود را داشتند اما برخی تصمیم گرفتند در السالوادور بمانند و خانواده تشکیل دهند. | ## بخش 2: فلسطینی‌های السالوادور | از آنجا که این مهاجران گذرنامه عثمانی داشتند، در آمریکای مرکزی با عنوان «ترک» شناخته می‌شدند و از مشارکت در جامعه مدنی، سازمان‌های عمومی و پست‌های دولتی محروم بودند. در دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ قوانینی وضع شد که مهاجرت آنان به کشور را ممنوع می‌کرد، زیرا طبقه نخبه السالوادور آنان را نامطلوب می‌دانست. تبعیض تبعیض و بیگانه‌هراسی ریشه‌های عمیقی در السالوادور داشت؛ میراث سیاست‌های استعماری نژادگرایانه اسپانیا در آمریکای لاتین جامعه را به بیش از دوازده طبقه‌بندی قومی تقسیم کرده بود. با دستیابی فلسطینیان به موفقیت اقتصادی، نخبگان محلی آنان را رقیبان اقتصادی تلقی کردند و از نظر اجتماعی و سیاسی منزوی‌شان ساختند. ماکسیمیلیانو ارناندس مارتینس، رئیس‌جمهور السالوادور، قوانینی صادر کرد که بر اساس آن فلسطینیان و برخی دیگر از ملیت‌ها و قومیت‌ها از مهاجرت به کشور یا راه‌اندازی کسب‌وکار منع شدند. اگرچه تبعیض علیه فلسطینیان به‌مرور کاهش یافت، حتی تا سال ۲۰۰۰ میلادی نیز آثاری از آن باقی بود. در آن سال رافائل کولیندرس، تفسیرگر سیاسی محافظه‌کار السالوادوری، در مقاله‌ای نوشت: «شاید یک پوگروم راه‌حل مسئله ترک‌ها باشد.» جنگ داخلی السالوادور جنگ داخلی السالوادور جامعه فلسطینی‌تبار را نیز همانند دیگر جوامع این کشور تحت تأثیر قرار داد. در حالی که خانواده‌های ثروتمند فلسطینی‌تبار از دولت و ارتش السالوادور که گرایش‌های تجاری، آمریکاگرایانه و اسرائیل‌گرایانه داشتند حمایت می‌کردند، شماری از السالوادوری‌های فلسطینی‌تبار از چریک‌های کمونیست جبهه ملی آزادی‌بخش فارابوندو مارتی (FMLN) پشتیبانی می‌کردند. | ## بخش 3: فلسطینی‌های السالوادور | شفیق حنضل، السالوادوری فلسطینی‌تبار، نمونه بارز این دسته بود؛ او یکی از پنج فرمانده FMLN به‌شمار می‌رفت. پس از پایان جنگ داخلی، بخش بزرگی از نخبگان سنتی السالوادور قدرت و نفوذ خود را در عرصه‌های اقتصادی و سیاسی از دست دادند. فلسطینی‌های که پیش‌تر از فرایند سیاسی کشور کنار گذاشته شده بودند، جان تازه‌ای یافتند و از سیاست‌های نولیبرالی حزب ائتلاف ملی‌گرای جمهوری‌خواه (آرِنا) در دهه ۱۹۹۰ بهره بردند. اوج این حضور سیاسی در انتخابات ریاست‌جمهوری السالوادور ۲۰۰۴ نمایان شد که در آن هر دو نامزد — آنتونیو ساکا و شفیق حنضل — فلسطینی‌تبار بودند و برای نخستین‌بار تضمین شده بود که یک فلسطینی‌تبار به ریاست‌جمهوری خواهد رسید. فرهنگ فلسطینیان السالوادور آمیزه‌ای از شیوه زندگی بومی و میراث فرهنگی خاورمیانه‌ای را به نمایش می‌گذارند. فرهنگ فلسطینی که پیش‌تر محدود به محافل خصوصی بود، به تدریج وارد عرصه عمومی شده‌است. نمونه بارز آن ایجاد میدان فلسطین در سان سالوادور است که یادبود ریشه‌های بیت‌لحمی بیشتر عرب‌تباران السالوادور را گرامی می‌دارد. خانواده‌های ثروتمند خاورمیانه‌ای‌تبار در السالوادور به کارهای خیریه عمومی نیز پرداخته‌اند. | ## جمع‌بندی | خانواده سیمان برنامه رایگان بازپروری معتادان در السالوادور و صندوق بورسیه تحصیلی برای فلسطینیان در دانشگاه بیت‌لحم را حمایت مالی می‌کند.