موضوع مقاله: بانوی سفیدپوش (نقاشی) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # بانوی سفیدپوش (نقاشی) | مقدمه: بانوی سفیدپوش ، که با نام زن سفیدپوش نیز شناخته می‌شود، یک نقاشی رنگ روغن روی بوم اثر ماری براکمون، هنرمند فرانسوی است که در سال ۱۸۸۰ خلق شد. | ## بخش 1: بانوی سفیدپوش (نقاشی) | این نقاشی لوئیز کیورون، خواهر ناتنی براکمون را به تصویر می‌کشد که اغلب مدل نقاشی‌های او بود. این اثر یکی از سه نقاشی براکمون بود که در پنجمین نمایشگاه امپرسیونیست‌ها در آوریل ۱۸۸۰ به نمایش درآمد. یکی از نقاشی‌های پیشین او، زن در باغ (۱۸۷۷)، ممکن است اتودی برای بانوی سفیدپوش بوده باشد. براکمون مانند دیگر امپرسیونیست‌ها، در فضای باز و بیشتر در باغ خود در سور نقاشی می‌کشید. در سال ۲۰۲۴ به افتخار ۱۵۰ سالگی نمایشگاه‌های اصلی امپرسیونیست‌ها، مجموعه‌ای از نمایشگاه‌ها برگزار شد که سبب شد این اثر باری دیگر مورد توجه قرار گیرد. پیشینه ماری براکمون (۱۸۴۰–۱۹۱۶) هنرمندی فرانسوی بود که از دههٔ ۱۸۵۰ نقاشی را آغاز کرد. وی برخلاف بسیاری از هم‌عصرانش، از طبقهٔ کارگر بود و هنر را بیشتر به‌صورت خودآموز فرا گرفت.Beker 2017, pp. او کار خود را با نقاشی صحنه‌های کوچک قرون وسطایی، مانند افرادی در حال مطالعه و پرتره‌هایی از جمله سروانتس در زندان آغاز کرد. علاقهٔ او به هنر قرون وسطی احتمالاً از دوران کودکی‌اش در نزدیکی اوسل، در مجاورت دیر کهن نوتردام دو بونگ ریشه می‌گرفت. بیشتر زنان هنرمند در اواخر قرن نوزدهم از کار کردن به‌تنهایی در خارج از استودیو منع می‌شدند؛ این قرارداد اجتماعی، دامنهٔ موضوعات قابل پرداخت آن‌ها را محدود می‌کرد. آموزش براکمون نزد انگر چندان کمکی به او نکرد، چرا که او به این مشهور بود که می‌گفت «در جرئت و پشتکار زنان در عرصهٔ نقاشی تردید دارد».Tonkin 2024, p. انگر می‌خواست براکمون را در استودیو تنها به نقاشی «گل‌ها، میوه‌ها، طبیعت بی‌جان، پرتره‌ها و صحنه‌های خودمانی» محدود کند—موضوعات و سبک‌هایی که از دید انگر برای زنان مناسب بودند.Bouillon 2008, p. این رویکرد باعث شد براکمون از او فاصله بگیرد و آموزش خود را نزد او رها کند، اما تأثیر فرمالیسم انگر همچنان در آثار اولیهٔ او مشهود ماند، آثاری همچون پرترهٔ مادر، آلین پاسکیو-کیورون (۱۸۶۰)، که مطالعهٔ او دربارهٔ رمبرانت (۱۶۰۶–۱۶۶۹) را آشکار می‌کند.Bouillon 2008, p. | ## بخش 2: بانوی سفیدپوش (نقاشی) | در سال ۱۸۶۶، ماری هنگام نقاشی در موزهٔ لوور، با فلیکس براکمون آشنا شد و بعدها در سال ۱۸۶۹ با او ازدواج کرد. در دههٔ ۱۸۷۰، آثار ماری نشانه‌هایی از رئالیسم داشت (مانند بازیکنان تخته نرد) که علاقهٔ او به نقاشانی چون آلفرد استیونس (۱۸۲۳–۱۹۰۶) را منعکس می‌کرد. فلیکس بعدها در نخستین نمایشگاه امپرسیونیست‌ها در سال ۱۸۷۴ شرکت کرد و هر دوی آن‌ها در چهارمین نمایشگاه در سال ۱۸۷۹ آثاری ارائه دادند.Kendall 2017, p. در اواخر دههٔ ۱۸۷۰، تأثیر امپرسیونیست‌های نوظهور بر ماری آشکار شد و هنرمندانی چون ادگار دگا (۱۸۳۴–۱۹۱۷)، کلود مونه (۱۸۴۰–۱۹۲۶)، و پیر اگوست رنوآر (۱۸۴۱–۱۹۱۹) در رویکرد هنری او اثر گذاشتند. لوران مانوور، تاریخ‌نگار هنر، یکی از این اتودهای مقدماتی را که یک طراحیِ کشیده شده با جوهر سیاه است، تحت تأثیر سبک انگر توصیف می‌کند.Manoeuvre 2018. زن در باغ (۱۸۷۷)، یکی دیگر از آثار پیشین او، نیز ممکن است اتودی ابتدایی برای این نقاشی بوده باشد.Garb 1987, pp.66-67. در تمامی این آثار، خواهر ناتنی براکمون، لوئیز کیورون، مدل نقاشی‌های او بود؛ این روند نمونه‌ای از گزینه‌های محدودی است که در اختیار زنان هنرمند در فرانسهٔ قرن نوزدهم بود، در آن زمان آزادی آن‌ها برای آموزش هنر به‌شدت محدود شده بود.Myers 2008. این موضوع همچنین به زنان هنرمند امکان می‌داد که در فضای باز نقاشی کنند؛ برای نمونه براکمون در باغ خانهٔ خود در سور نقاشی می‌کشید. بدین ترتیب، این زنان می‌توانستند از محدودیت‌های فرهنگی که آن‌ها را از نقاشی به‌تنهایی در بیرون منع می‌کرد، عبور کنند.Garb 1987, pp. پیر، پسر براکمون، توضیح داد که مادرش شیفتهٔ رنگ سفید بوده و تغییرات آن در نور خورشید در فضای باز را مطالعه می‌کرد؛ این تغییرات، مشکلی رایج برای امپرسیونیست‌ها بود.Bouillon & Kane 1984-1985, p. این موضوع از دیدگاه تامار گارب، تاریخ‌نگار هنر، نشان می‌دهد که این اثر مرحله گذار از تأثیرات ژان-بتیست-کامی کورو (۱۷۹۶–۱۸۷۵) و ناتورالیست‌ها، به سوی سبک امپرسیونیستی انتخابی براکمون بوده است. این نقاشی در ابعاد ۱۸۰٫۵ در ۱۰۵ سانتی‌متر (۷۱٫۱ در ۴۱ اینچ) و به‌اندازهٔ طبیعی یک انسان، زنی را با لباسی سفید، نشسته در یک باغ به تصویر می‌کشد.Kendall 2017, p. زن بر روی فرشی که روی چمن پهن شده نشسته است، دستانش را روی دامان خود به هم قلاب کرده و در حالی که رو به جلو است، بدنش به سمت چپ متمایل شده و در نمای سه‌رخ دیده می‌شود. | ## بخش 3: بانوی سفیدپوش (نقاشی) | پنجمین نمایشگاه امپرسیونیست‌ها ماری سه نقاشی با عنوان پرتره، پرستو و اتودی از طبیعت را به که از ۱ تا ۳۰ آوریل ۱۸۸۰ در خیابان پیرامید شماره ۱۰ برگزار شد، ارائه کرد. اکنون باور بر این است که پرتره همان بانوی سفیدپوش است که در ابتدا با شماره کاتالوگ ۸۵ ارائه شده بود.Moffett 1986, pp. دومین اثر، اتودی از طبیعت، با نقاش و مدلش در باغ یکی تشخیص داده شده که در آن، مانند بسیاری از دیگر آثار براکمون، خواهرش مدل نقاشی است. نقاشی‌های او در کنار آثار همسرش و دیگر هنرمندان امپرسیونیست مانند کایبوت، ادگار دگا، ژان-لویی فورن، گوگن، گیومن، آلبر لو‌بور، لیوپولد لوور، پیسارو، ژان-فرانسوا رافائلی، آنری روآر، شارل تیلو، اوژن ونسان ویدال، ویکتور وینیون، و فدریکو زاندومنگی به نمایش درآمد.Moffett 1986, pp. آرتور دشراک، رویکرد جدید براکمون در کار با رنگ روغن را «آغازی استادانه» خواند؛ همچنین گوستاو گوتشی اظهار داشت که براکمون «به شکلی مسحور کننده نقاشی می‌کند». فیلیپ بورتی این اثر را نتیجهٔ «مطالعه‌ای جدی» دانست و پل آرمان سیلوستر به تأثیر مناظری مانند آنچه در آثار فرانسوا بوشه (۱۷۰۳–۱۷۷۰) دیده می‌شود اشاره کرد. تاریخچهٔ مالکیت در آغاز، گوستاو ژفخوا، منتقد هنری فرانسوی، این نقاشی را خرید و آن را برای شهر پاریس بر جای نهاد. در اواخر دههٔ ۲۰۱۰ مشخص شد که این نقاشی، که به مدت ۹۰ سال به‌صورت امانی در موزهٔ کمبره نگهداری می‌شد، به پاریس منتقل شده و در موزهٔ اورسی به نمایش گذاشته خواهد شد. با توجه به قوانین فرانسه دربارهٔ آثار هنری مهم، بازگشت این نقاشی به کمبره بعید به نظر می‌رسید. پس از انتشار این خبر، چند صد نفر از اهالی کمبره دادخواستی امضا کردند تا این اثر در شهر باقی بماند و تنها به‌طور موقت به موزهٔ اورسی قرض داده شود، اما این تلاش موفقیت‌آمیز نبود.Demeulenaere 2019. نمایشگاه‌های اخیر در صد و پنجاهمین سالگرد هشت نمایشگاه اصلی امپرسیونیست‌ها (۱۸۷۴–۱۸۸۶)، موزهٔ هنر اردروپگر در کپنهاگ، دانمارک، در نمایشگاهی با عنوان امپرسیونیسم و زنان نادیده گرفته شدهٔ آن، آثاری از برت موریسو، مری کسات، اوا گونزالس و ماری براکمون را به نمایش گذاشت. در این نمایشگاه، بانوی سفیدپوش در کنار چندین اثر دیگر از براکمون به نمایش درآمد.Nielsen 2024. | ## جمع‌بندی | نمایشگاه در نگارخانهٔ ملی ایرلند ادامه یافت و در آنجا با عنوان زنان امپرسیونیست، با همکاری جنت مک‌لین برگزار شد.