موضوع مقاله: پنجینگ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پنجینگ | مقدمه: پنجینگ ، که با نام پنزای نیز شناخته می‌شود، هنر باستانی چینی است که در آن درختان، گیاهان دیگر و مناظر به‌صورت مینیاتوری به تصویر کشیده می‌شوند. | ## بخش 1: پنجینگ | پنجینگ‌ها عموماً در یکی از سه دسته زیر قرار می‌گیرند: شومو پنجینگ (樹木盆景): پنجینگ درختی که بر تصویر یک یا چند درخت و در صورت تمایل گیاهان دیگر در یک ظرف تمرکز دارد و عناصر غالب ترکیب‌بندی توسط خالق اثر از طریق هرس، شاخه‌بری و سیم‌کشی شکل می‌گیرند. شانشویی پنجینگ (山水盆景): پنجینگ منظره که با انتخاب و شکل‌دهی دقیق سنگ‌ها، منظره‌ای مینیاتوری را به تصویر می‌کشد. شویهان پنجینگ (水旱盆景): سبکی از پنجینگ در آب و خشکی که به‌طور مؤثر دو مورد اول را با هم ترکیب می‌کند، از جمله درختان مینیاتوری و در صورت تمایل، اشکال و سازه‌های مینیاتوری برای به تصویر کشیدن جزئیات یک منظره. هژمونی فرهنگی چین باعث شد که این عمل بر سایر فرهنگ‌ها تأثیر بگذارد و بونسای و سایکی را در ژاپن و همچنین مناظر زنده مینیاتوری هون‌نون‌بو (hòn non bộ) در ویتنام به‌وجود آورد. به‌طور کلی، نمونه‌های پنجینگ درختی با بونسای متفاوت هستند و طیف وسیع‌تری از اشکال درخت را می‌پذیرند و آنها را در گلدان‌هایی با رنگ‌های روشن و شکل‌های خلاقانه می‌کارند. در مقابل، بونسای‌ها از نظر شکل ساده‌تر هستند و تنه‌های بزرگتری دارند و در ظروف کم‌عرض با خطوط ساده و رنگ‌های ملایم کاشته می‌شوند. در حالی که سایکی مناظر زنده را در ظروف، مانند پنجینگ آب و زمین، به تصویر می‌کشد، از مینیاتور برای تزئین منظره زنده استفاده نمی‌کند. هان‌نون‌بو بر به تصویر کشیدن مناظر جزایر و کوه‌ها، معمولاً در تماس با آب و تزئین شده با درختان زنده و سایر گیاهان تمرکز دارد. مانند پنجینگ آب و زمین، نمونه‌های هان‌نون‌بو می‌توانند شامل چهره‌ها، وسایل نقلیه و سازه‌های مینیاتوری باشند. تمایز بین این اشکال سنتی توسط برخی از متخصصان خارج از آسیا کمرنگ شده است، زیرا علاقه‌مندان پتانسیل مواد گیاهی و گلدانی محلی را بدون رعایت دقیق سبک‌های سنتی و دستورالعمل‌های نمایش، بررسی می‌کنند. تاریخچه باغ‌های کلاسیک چینی اغلب شامل چیدمان‌هایی از درختان مینیاتوری و صخره‌هایی هستند که به پنجینگ معروفند. این آثار از درختان و صخره‌های هرس‌شده با دقت، نمایش‌هایی در مقیاس کوچک از مناظر طبیعی هستند. ترکیب هنری آنها روح طبیعت را به تصویر می‌کشد و آنها را از گیاهان گلدانی معمولی متمایز می‌کند. منشأ اجزا پیوند= در موزه سنگ و پنجینگ در ووهان، چینظرفی که به‌عنوان قلم شناخته می‌شود، در چین نوسنگی در فرهنگ یانگشائو به‌عنوان یک ظرف سفالی کم‌عمق با پایه سرچشمه گرفته است. بعدها یکی از ظروف ساخته شده از برنز برای استفاده در مراسم درباری و آیین‌های مذهبی در دوران دودمان شانگ و دودمان ژو بود. هنگامی که تجارت خارجی در قرن دوم پیش از میلاد، گیاهان معطر جدیدی را به چین معرفی کرد، یک بخورسوز منحصر به فرد طراحی شد. فنجان ساقه‌دار بوشانلو با یک درب سوراخ‌دار به شکل یکی از کوه‌ها/جزایر مقدس، مانند کوه پنگ‌لای(Mount Penglai) - کانون یک باور قوی معاصر - که اغلب با تصاویر افراد و حیوانات اسطوره‌ای در سراسر دامنه تپه‌ها همراه بود، پوشانده می‌شد. نسخه‌های کوچکتر ظرف قلمی گاهی به‌عنوان قطعات زیرین یا برای گرفتن زغال‌های داغ یا برای پر کردن با آب به‌عنوان نمادی از اقیانوسی که کوه‌ها/جزایر مقدس از آن برخاسته‌اند، استفاده می‌شدند. در ابتدا از برنز، سرامیک یا سنگ تالک ساخته شده بود، اما برخی از نسخه‌های بعدی آن را سنگ‌هایی می‌دانستند که گاهی تا حدی با خزه و گلسنگ پوشانده می‌شدند تا نمایش مینیاتوری را بیشتر جلوه دهند. حداقل از قرن اول میلادی، عرفان دائویی شامل بازآفرینی مکان‌های جادویی در ابعاد کوچک برای تمرکز و افزایش خواص موجود در مکان‌های واقعی بوده است. مکاتب مختلف بودیسم که پس از اواسط قرن دوم از هند معرفی شدند، شامل فرقه مراقبه‌ای دیانا بودند که ترجمه‌های آنها از متون سانسکریت گاهی از اصطلاحات تائوئیسم برای انتقال مفاهیم غیرفیزیکی استفاده می‌کرد. همچنین، تزئینات محراب گل‌دار معرفی شد و طرح‌های گل‌دار به نیروی غالب در هنر چینی تبدیل شدند. پنج قرن بعد، مکتب بودیسم چان تأسیس شد که در آن آموزه‌های بودایی دیانا هندی تجدید شده با تائوئیسم بومی چینی ادغام شدند. چان حتی در حالی که سایر فرقه‌های بودایی به‌طور سختگیرانه‌تری رسمی می‌شدند، روح فعال‌تر و سرزنده‌تر خود را حفظ کرد. نسخه‌های اولیه پیوند= دیواری از مقبره پرنس ژانگ (۷۰۶ میلادی)، مردی را با سینی سنگریزه و درختان میوه مینیاتوری نشان می‌دهد.|راست اگرچه افسانه‌هایی مربوط به حداقل قرن‌های سوم و چهارم میلادی وجود داشت که در آن‌ها گفته می‌شد افراد تائوئیسم قدرت کوچک کردن کل مناظر به اندازه ظرف‌های کوچک را داشته‌اند، اما توصیفات مکتوبی از مناظر مینیاتوری تا زمان دودمان تانگ شناخته نشده است. از آنجایی که اطلاعات موجود در آن زمان نشان می‌دهد که یک هنر نسبتاً توسعه‌یافته (که در آن زمان «پونسای» نامیده می‌شد) وجود داشته است، ساخت مناظر درختان کوتوله باید مدتی در چین یا احتمالاً بر اساس شکلی که از خارج آورده شده بود، انجام شده باشد. قدیمی‌ترین تصویر گرافیکی شناخته‌شده مربوط به سال ۷۰۶ میلادی است و در یک نقاشی دیواری در راهرویی منتهی به مقبره شاهزاده ژانگ هوای در محل آرامگاه چیان‌لینگ یافت شده است. این نقاشی‌های دیواری که در سال ۱۹۷۲ کشف شدند، دو خدمتکار را نشان می‌دهند که پنجینگ را با سنگ‌چین‌های مینیاتوری و درختان میوه حمل می‌کنند. اعتقاد بر این است که اولین درختان بسیار ارزشمند از طبیعت جمع‌آوری شده‌اند و پر از پیچ و تاب، گره و بدشکلی بوده‌اند. این درختان مقدس تلقی می‌شدند و هیچ ارزش عملی کفرآمیزی برای چوب یا سایر اهداف عادی نداشتند. این گیاهان کوتوله طبیعی به‌دلیل قدمت و منشأ دور از نفوذ انسان، دارای انرژی‌های متمرکز ویژه‌ای تلقی می‌شدند. | ## بخش 2: پنجینگ | گیاهان کوچک‌تر و جوان‌تری که می‌توانستند از نزدیک‌تر به تمدن جمع‌آوری شوند اما همچنان شباهتی به گنجینه‌های قدیمی ناهموار کوهستان داشتند نیز انتخاب می‌شدند. در نهایت تکنیک‌های باغبانی برای افزایش ظاهر قدیمی با تأکید بر اندازه، بافت و شکل تنه، ریشه و شاخه، با این نمونه‌ها به کار گرفته شد.Stein, p. 104 از دوران تانگ به بعد، شاعران و مقاله‌نویسان مختلف، مناظر گلدانی کوتوله را ستایش می‌کردند. گفته می‌شود که یک صنف درختان تزئینی از حدود سال ۱۲۷۶، نمونه‌های کوتوله را برای استفاده در رستوران‌های سوژو در استان جیانگ سو تهیه می‌کرده است. در ژاپن اگرچه پرسنل سفارت امپراتوری و دانشجویان بودایی در ژاپن از قرن ششم با سوغاتی‌های مینیاتوری از مناظر سرزمین اصلی بازگشته بودند، قدیمی‌ترین تصویر شناخته شده از یک منظره سینی کوتوله در ژاپن به سال ۱۳۰۹ میلادی برمی‌گردد. پنجمین اثر از شاهکار بیست طوماری کاسوگا-گونگن-گنکی، خانه یک فرد ثروتمند ژاپنی را به‌تصویر می‌کشد که یک میز کار چوبی کم‌عمق و ظرف سرامیکی با اصالت چینی با درختان کوتوله، علف‌ها و سنگ‌ها را در خود جای داده است. تأثیر آن بر «زیبایی در ریاضت شدید» باعث شد مناظر گلدانی کوتوله بومی ژاپنی به درختان منفرد شوند که نماینده جهان هستند. سال‌های میانی حداقل از قرن شانزدهم، مغازه‌هایی در «باغ گل‌های اژدها» (Longhua) در جنوب غربی شانگهای، به پرورش درختان مینیاتوری در گلدان مشغول بودند. (این کار تا به امروز ادامه دارد) در همین حال، سوژو هنوز در پایان قرن به‌عنوان منبع بهترین نمایندگان هنر پنجینگ در نظر گرفته می‌شد. در اواخر قرن هجدهم، یانگژو در استان مرکزی جیانگسو، پنجینگِ چشم‌اندازی داشت که حاوی آب و خاک بود. قرن نوزدهم پیوند= از بانوان دربار امپراتوری مینگ که در حال مراقبت یا ایستادن در کنار پنجینگ هستند در سال ۱۸۰۶، یک درخت کوتوله بسیار قدیمی از کانتون (گوانگژوی فعلی) به سر جوزف بنکس هدیه داده شد و در نهایت برای بازدید ملکه شارلوت به او تقدیم شد. این درخت و بیشتر درختان دیگری که غربی‌ها در جنوب شرقی چین دیده‌اند، احتمالاً از باغ‌های مشهور فا تی در نزدیکی کانتون سرچشمه گرفته‌اند. طبق روایت‌های مختلف غربی، تا نیمه اول قرن نوزدهم، خوابانیدن هوایی روش اصلی تکثیر پنجینگ بود که پس از دو تا بیست سال کار، عموماً بین یک تا دو فوت ارتفاع داشتند. نارون‌ها نمونه‌های اصلی مورد استفاده بودند، به همراه کاج‌ها، ارس‌ها، سروها و بامبوها؛ آلوها درختان میوه مورد علاقه بودند، به همراه هلوها و پرتقال‌ها. پوست درخت گاهی در مکان‌هایی پاره می‌شد یا با ماده‌ای شیرین آغشته می‌شد تا موریانه‌ها ("مورچه‌های سفید") آن را زبر کنند یا حتی چوب درون آن را که به‌طور مشابه شیرین شده بود، بخورند. مجموعه‌ای از درختان و گیاهان کوتوله از چین نیز در همان سال در بروکلین، نیویورک به نمایش گذاشته شد. در آمریکا، قوانینی مانند قانون ممانعت ورود چینی‌ها باعث شد که بونسای ژاپنی برای آمریکایی‌ها بیشتر شناخته شود. این امر منجر به شیوع دانش در مورد اشکال ژاپنی درختان گلدانی کوتوله برای چند دهه آینده و قبل از اشکال چینی شد. نزدیک به پایان قرن نوزدهم، مکتب لینگنان (Lingnan) یا کانتونیِ سبک «کلیپ اند گرو» در صومعه‌ای در جنوب‌شرقی چین توسعه یافت. درختان و درختچه‌های گرمسیریِ سریع الرشد با استفاده از این تکنیک‌ها می‌توانستند راحت‌تر و سریع‌تر شکل داده شوند. قرن‌های ۲۰ تا ۲۱ مهدکودک لانگهوا در شانگهای که در سال ۱۹۵۴ تأسیس شد، شامل آموزش تئوری کلاسیک و تمام جنبه‌های عملی پنجینگ بود، فرآیندی که می‌تواند برای باغبانان دانشجو ده سال طول بکشد. تا اوایل دهه ۱۹۶۰، گزارش شده است که حدود ۶۰ شکل منطقه‌ای خاص پنجینگ را می‌توان با چشم متخصص تشخیص داد. در طول تحولات انقلاب فرهنگی (مه ۱۹۶۶- آوریل ۱۹۶۹)، یکی از تأثیرات نسبتاً کوچک این بود که بسیاری از مجموعه‌های پنجینگ در سرزمین اصلی چین، به‌ویژه در اطراف پکن، آسیب دیدند یا مورد غفلت قرار گرفتند، زیرا به‌عنوان یک سرگرمی بورژوایی دیده می‌شدند. پس از اینکه درختان آنها از بین رفت، برخی از استادان پنجینگ چینی، مردانی در دهه شصت و هفتاد زندگی خود، مجبور به انجام کاری شدند که از نظر اجتماعی رستگاری‌بخش تلقی می‌شد، بسیاری از آنها برای کاشت برنج به مزارع فرستاده شدند. با این حال، در مناطق دیگر چین، به‌ویژه در شرق و جنوب چین، پنجینگ‌ها برای نگهداری ایمن جمع‌آوری می‌شدند. پیوند= پنجینگ در معبد ووهو، چنگدو، چین، ۲۰۱۵|راست وو یی-سون (۱۹۰۵–۲۰۰۵)، استاد نسل سوم پنجینگ و نوه بنیانگذار مدرسه لینگنان، اولین نمایشگاه گیاهان گلدانی هنری را به‌طور مشترک با آقای لیو فی یات در سال ۱۹۶۸ در هنگ کنگ برگزار کرد. این نمایشگاهی از پنجینگ‌های سنتی اشرافی بود که با ترک/محافظت از سرزمین اصلی چین، از انقلاب کمونیستی چین در سال ۱۹۴۹ جان سالم به در برده بودند. دو نسخه از کتاب چینی/انگلیسی وو، گیاهان گلدانی هنری باغ من ریه، به ایجاد علاقه به این شکل قدیمی‌تر از آنچه غرب فقط به‌عنوان هنر ژاپنی بونسای که بعدها اصلاح شد، می‌شناخت، کمک کرد. این اولین نمایشگاه عمومی در ده سال گذشته بود که تقریباً ۲۵۰ پنجینگ از مجموعه‌های خصوصی در یک پارک عمومی به نمایش گذاشته شد. باغ گیاه‌شناسی شانگهای در آن سال افتتاح شد و به‌طور دائم ۳۰۰۰ پنجینگ را به نمایش می‌گذارد.۳۲] اولین نمایشگاه ملی پنجینگ سال بعد در پکن با بیش از ۱۱۰۰ نمایشگاه از ۱۳ استان، شهر و منطقه خودمختار برگزار شد. یکی از بخش‌های گلخانه گل هانگژو تا سال ۱۹۸۱ در پنجینگ تخصص داشت، از جمله بیش از هزار و پانصد نمونه قدیمی که زمانی رها شده بودند و در مراحل اولیه بازآموزی بودند. | ## بخش 3: پنجینگ | هنر پنجینگ دوباره در چین بسیار محبوب شد، که بخشی از آن به‌دلیل بازگشت ثبات به زندگی اکثر مردم و بهبود قابل توجه شرایط اقتصادی بود. رشد آن به‌ویژه در استان‌های ساحلی جیانگ سو، ژجیانگ، فوجیان، گوانگدونگ و همچنین شانگهای مشهودتر بود. تعداد مجموعه‌های عمومی و خصوصی خوب رو به افزایش بود، که دومی شامل چند صد تا چند هزار قطعه می‌شد. تا پایان سال ۱۹۸۱، انجمن گل و پنجینگ چین تشکیل شد و هفت سال بعد، انجمن هنرمندان پنجینگ چین نیز به همین ترتیب تأسیس شد. دانشگاه باپتیست هنگ کنگ در سال ۲۰۰۰ باغ من لونگ را برای ترویج میراث چینی پنجینگ افتتاح کرد. این باغ که به‌طور موقت در پردیس شاو دانشگاه قرار داشت، در فوریه ۲۰۰۵ یک مکان دائمی در ورودی جاده کام شینگ پردیس هو سین هانگ آن ایجاد شد. با استفاده از درختان و درختچه‌های کوتاه قد مصنوعی، این چیدمان‌ها در سینی‌ها یا گلدان‌های مخصوصی ایجاد می‌شوند که روی پایه‌های چوبی حکاکی شده قرار می‌گیرند. اغلب، سنگ‌ها، سازه‌های سرامیکی مینیاتوری (مانند ساختمان‌ها و پل‌ها) و مجسمه‌ها برای ایجاد مقیاس‌های مناسب به‌عنوان بخشی از مناظر طبیعی اضافه می‌شوند. این مینیاتورها با ارائه یک زمینه اجتماعی یا تاریخی که در آن می‌توان طرح کلی پنجینگ را تفسیر کرد، به نمادگرایی یک نمونه پنجینگ می‌افزایند. مانند گیاهان باغ چینی، آنها با دقت انتخاب و مراقبت شده‌اند تا به شکل‌های پیچ خورده و گره‌داری درآیند که یادآور همتایان واقعی خود در طبیعت وحشی است. مانند باغ‌های چینی(Chinese garden)، این مناظر مینیاتوری برای انتقال مناظری که از دیدگاه‌های مختلف - نمای نزدیک، نمای متوسط ​​یا پانوراما - تجربه شده‌اند، طراحی شده‌اند. پنجینگ به‌عنوان یک شکل هنری، امتدادی از باغ است، زیرا هنرمند را قادر می‌سازد تا بخش‌هایی از منظره طبیعی را به‌صورت مینیاتوری بازآفرینی کند. پنجینگ اغلب در داخل خانه به‌عنوان بخشی از طراحی کلی باغ استفاده می‌شود، زیرا ویژگی‌های منظره موجود در بیرون را تکرار می‌کند. گلدان‌های پنجینگ، آلاچیق‌ها، اتاق‌های مطالعه خصوصی یا نشیمن و ساختمان‌های عمومی را زینت می‌دهند. پیوند= در سبک پنجینگ منظره آن‌ها یا عناصر مستقلی در باغ‌ها هستند یا روی مبلمانی مانند میز یا قفسه کتاب قرار می‌گیرند. گاهی اوقات یک غرفه نمایش مشبک ساخته می‌شود که برجستگی خاصی به نمونه پنجینگ می‌بخشد و نمونه‌ای از تعامل بین معماری و طبیعت است. از نظر فلسفی، این سبک تحت تأثیر اصول تائوئیسم، به ویژه مفهوم یین و یانگ است: ایده جهان که توسط دو نیروی اولیه، متضاد اما مکمل، اداره می‌شود. برخی از مفاهیم متضاد مورد استفاده در پنجینگ عبارتند از: به تصویر کشیدن «تسلط و سلطه، تهی بودن (پوچی) و ماده، تراکم و پراکندگی، بلندی و پستی، بزرگی و کوچکی، زندگی و مرگ، پویایی و ایستایی، زبری و دقت، استحکام و ملایمت، سبکی و تاریکی، صافی و انحنا، عمودی و افقی بودن، و سبکی و سنگینی». الهام طراحی محدود به مشاهده یا بازنمایی طبیعت نیست، بلکه تحت تأثیر شعر، خوشنویسی و سایر هنرهای تجسمی چینی نیز قرار دارد. سبک‌ها سبک‌های پنجینگ سنتی در چین عمدتاً بر اساس گیاهان غالب (نماینده) مورد استفاده طبقه‌بندی می‌شوند و بر اساس مناطق خاستگاه آنها نامگذاری می‌شوند. از آنجایی که گیاهان مختلف به تکنیک‌های متفاوتی برای کار با آنها نیاز دارند، سبک‌های مختلفی نیز شکل گرفته‌اند. بیش از دوازده سبک پنجینگ سنتی وجود دارد: سبک آن‌هوی پنجینگ آن‌هوی بیشتر به خاطر استفاده از اومه (آلوی چینی) مشهور است. سبک بیجینگ پنجینگ پکن ریشه هنری خود را از معماری سنتی باستانی چین در پکن منعکس می‌کند. شاخه‌ها اغلب افقی هستند و تاج درختان اغلب به شکل نیمکره یا به شکل بادبزن تاشوی سنتی است. این سبک از انواع مختلف سنگ‌ها به‌طور قابل توجهی بیشتر از سایر سبک‌ها استفاده می‌کند. سبک هوبئی پنجینگ هوبئی بر ایجاد حس پویایی توسط گیاهان و سنگ‌های ساکن تأکید دارد و به همین دلیل پنجینگ پویا نیز نامیده می‌شود. سبک جیانگ‌سو مانند هنر آشپزی جیانگ‌سو، هنر جیانگ سو پنجینگ نیز پیچیده است، و تاج درختان اغلب به شکل ابرها است. سبک شانگهای پنجینگ شانگهای بر بونسای ژاپنی تأثیر گذاشته است، اما در عین حال، منشأ هنری اصلی خود را که از نگارگری چینی است، حفظ کرده است. سبک شوژوو پنجینگ شوژوو شاخه‌ای از سبک جیانگسو است، اما به اندازه کافی متمایز است که به‌دلیل استفاده از درختان میوه، صدها سال به‌طور جداگانه فهرست شده باشد. سبک یانگژو پنجینگ یانگژو که به سبک جیانگ‌سوی شمالی نیز معروف است، با سبک جیانگ‌سو متفاوت است. سبک یون‌نان پنجینگ یون‌نان از آب و هوای بسیار گرم و تنوع زیستی منطقه یون‌نان، بین هیمالیا و مناطق گرمسیری، بهره می‌برد. | ## جمع‌بندی | سبک ژجیانگ پنجینگ ژجیانگ متخصص در استفاده از کاج و سرو است و اغلب سه تا پنج گیاه در یک سینی دارد.