موضوع مقاله: ویلا مدیچی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ویلا مدیچی | مقدمه: ویلا مدیچی یک ویلای سبک ایتالیایی قرن شانزدهمی و یک مجتمع معماری با باغ ایتالیایی ۷ هکتاری است که در مجاورت باغ‌های وسیع‌تر بورگزه، بر روی تپه پینچیان در کنار ترینیتا دی مونتی در مرکز تاریخی رم، ایتالیا قرار دارد. | ## بخش 1: ویلا مدیچی | ویلا مدیچی، که توسط فردیناندو اول د مدیچی، دوک بزرگ توسکانی تأسیس شد و اکنون متعلق به دولت فرانسه است، آکادمی فرانسه را در رم در خود جای داده و از سال ۱۸۰۳ پذیرای برندگان جایزه رم بوده است تا خلاقیت هنری را در تمام زمینه‌های خود ترویج و نمایش دهد، نمونه‌ای از آن، تداعی موسیقایی ویژگی‌های فواره‌های باغ آن در فواره‌های رم اثر اوتورینو رسپیگی است. ویلا مدیچی در منطقه تاریخی رم، درون دیوارهای پیرامونی ساخته شده توسط امپراتور اورلیان در قرن سوم، و دیوارهای جیانیکولنس ساخته شده توسط پاپ اوربان هشتم در سال ۱۶۴۳ قرار دارد که در سال ۱۹۸۰ توسط سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی سازمان ملل متحد (یونسکو) به عنوان میراث جهانی اعلام شد، اگرچه به‌طور خاص در میان بناهای تاریخی عمدتاً مربوط به دوران روم در آن فهرست مشخص نشده است و بخشی از میراث جهانی یونسکو با عنوان «ویلاها و باغ‌های مدیچی در توسکانی» که در سال ۲۰۱۳ به آن نسبت داده شد، نیست. تاریخچه در دوران باستان، محل ویلا مدیچی بخشی از باغ‌های لوکولوس بود که به دست خانواده امپراتوری به همراه مسالینا، که در ویلا به قتل رسید، افتاد. در سال ۱۵۶۴، هنگامی که برادرزاده‌های کاردینال جیووانی ریچی از مونته‌پولچیانو این ملک را به دست آوردند، مدت‌ها بود که به کشت انگور اختصاص داده شده بود. تنها محل سکونت، کازینای کاردیناله مارچلو کرسنزی بود که در اینجا تاکستانی را اداره می‌کرد و به سرپرستی نانی لیپیِ فلورانسی، که پیش از پیشرفت کار درگذشته بود، شروع به بهبود ویلا کرده بود. مالکان جدید، آنیباله لیپی، پسر معمار فقید، را مأمور ادامه کار کردند و در این کار از میکل‌آنژ که یک افسانه سنتی است اما ثبت نشده، کمک گرفتند. در سال ۱۵۷۶، این ملک توسط کاردینال فردیناندو دِ مدیچی خریداری شد که سازه را طبق طرح‌های بارتولومئو آماناتی به پایان رساند. ویلا مدیچی اولین ملک مدیچی در رم بود که قصد داشت به سلطه مدیچی‌ها در میان شاهزادگان ایتالیایی جلوه‌ای ملموس ببخشد و حضور دائمی آنها را در رم تثبیت کند. با اصرار کاردینال، آماناتی نقش برجسته‌ها و مجسمه‌های رومی را که تقریباً با هر بیلچه خاک به چشم می‌آمدند، در طراحی گنجاند، در نتیجه نمای ویلا مدیچی، همان‌طور که اکنون بود، به یک موزه روباز مجازی تبدیل شد. مجموعه‌ای از باغ‌های بزرگ، باغ‌های گیاه‌شناسی ایجاد شده در پیزا و فلورانس توسط پدر کاردینال، کوزیمو اول د مدیچی، را که در مزارع کاج، سرو و بلوط پناه گرفته بودند، به یاد می‌آورد. فردیناندو د مدیچی یک استودیولو، خلوتگاهی برای مطالعه و تفکر، داشت که در شمال شرقی باغ بالای دیوار اورلیان ساخته شده بود. اکنون، این اتاق‌ها رو به باغ‌های بورگزه هستند، اما در آن زمان منظره‌ای از حومه رومی داشتند. این دو اتاق تنها در سال ۱۹۸۵ توسط مرمتگر جرالدین آلبرز کشف شدند: سفیدکاری پنهان، از تزئینات نقاشی دیواری عالی انجام شده توسط یاکوپو زوکی در سال‌های ۱۵۷۶ و ۱۵۷۷ محافظت و نگهداری کرده بود. در میان مجموعه چشمگیر مجسمه‌های رومی در ویلا، حدود صد و هفتاد قطعه از دو مجموعه رومی که از طریق ازدواج گرد هم آمده بودند، یعنی مجموعه‌های کاپرانیکا و دلا واله، خریداری شده بود. حکاکی‌ای که جزئیات چیدمان مجسمه‌ها را قبل از سال ۱۵۶۲ نشان می‌دهد، توسط گالاسی آلگیسی ثبت شده است. سه اثری که در زمان کاردینال فرناندو به ویلا مدیچی رسیدند، که در رتبه مشهورترین آثار شهر قرار دارند: گروه نیوبه و کشتی‌گیران، که هر دو در سال ۱۵۸۳ کشف و بلافاصله توسط کاردینال فردیناندو خریداری شدند، و آروتینو. | ## بخش 2: ویلا مدیچی | هنگامی که کاردینال در سال ۱۵۸۷ به عنوان دوک بزرگ توسکانی جانشین شد، برادر بزرگترش فوت کرده بود، با آگاهی کامل از اعتباری که با نگهداری چنین مجموعه باشکوهی در شهر اروپایی برای مدیچی‌ها حاصل شده بود، که اهمیت آن بسیار فراتر از پایتخت آنها بود، خود را با نسخه‌های گچی از گروه نیوبه خود راضی کرد. شیرهای مدیچی در سال ۱۵۹۸ تکمیل شدند و گلدان مدیچی وارد مجموعه ویلا شد و پس از آن ونوس مدیچی تا دهه ۱۶۳۰ به آن پیوست؛ مجسمه‌های مدیچی تا قرن هجدهم به فلورانس منتقل نشدند. سپس، آثار باستانی ویلا مدیچی هسته مجموعه آثار باستانی در اوفیتزی را تشکیل دادند و فلورانس کم‌کم در تور بزرگ اروپا قرار گرفت. در میان مجموعه چشمگیر مجسمه‌های رومی در ویلا، حدود صد و هفتاد قطعه از دو مجموعه رومی که از طریق ازدواج گرد هم آمده بودند، یعنی مجموعه‌های کاپرانیکا و دلا واله، خریداری شده بود. حکاکی‌ای که جزئیات چیدمان مجسمه‌ها را قبل از سال ۱۵۶۲ نشان می‌دهد، توسط گالاسی آلگیسی ثبت شده است. سه اثری که در زمان کاردینال فرناندو به ویلا مدیچی رسیدند، که در رتبه مشهورترین آثار شهر قرار دارند: گروه نیوبه و کشتی‌گیران، که هر دو در سال ۱۵۸۳ کشف و بلافاصله توسط کاردینال فردیناندو خریداری شدند، و آروتینو. هنگامی که کاردینال در سال ۱۵۸۷ به عنوان دوک بزرگ توسکانی جانشین شد، برادر بزرگترش فوت کرده بود، با آگاهی کامل از اعتباری که با نگهداری چنین مجموعه باشکوهی در شهر اروپایی برای مدیچی‌ها حاصل شده بود، که اهمیت آن بسیار فراتر از پایتخت آنها بود، خود را با نسخه‌های گچی از گروه نیوبه خود راضی کرد. شیرهای مدیچی در سال ۱۵۹۸ تکمیل شدند و گلدان مدیچی وارد مجموعه ویلا شد و پس از آن ونوس مدیچی تا دهه ۱۶۳۰ به آن پیوست؛ مجسمه‌های مدیچی تا قرن هجدهم به فلورانس منتقل نشدند. سپس، آثار باستانی ویلا مدیچی هسته مجموعه آثار باستانی در اوفیتزی را تشکیل دادند و فلورانس کم‌کم در تور بزرگ اروپا قرار گرفت. منظره ویلا که از بالای فواره به سمت کلیسای سنت پیتر در دوردست نگاه می‌کند، بسیار نقاشی شده است، اما درختان در پیش‌زمینه اکنون منظره را مبهم کرده‌اند. مانند ویلا بورگزه که در مجاورت آنهاست، باغ‌های ویلا بسیار قابل دسترس‌تر از کاخ‌های رسمی مانند پالازو فارنیز در قلب شهر بودند. به مدت یک قرن و نیم، ویلا مدیچی یکی از زیباترین و دنیوی‌ترین مکان‌ها در رم و مقر سفارت دوک‌های بزرگ در واتیکان بود. هنگامی که نسل مردان مدیچی در سال ۱۷۳۷ از بین رفت، ویلا به خاندان لورن و برای مدت کوتاهی در دوران ناپلئون، به پادشاهی اتروریا رسید. به این ترتیب، ناپلئون بناپارت مالکیت ویلا مدیچی را به دست گرفت و آن را به آکادمی فرانسه در رم منتقل کرد. پس از آن، این بنا میزبان برندگان جایزه معتبر رم، تحت نظر مدیران برجسته‌ای از جمله اینگرس و بالتوس، بود تا اینکه این جایزه در سال ۱۹۶۸ پس گرفته شد. گفته می‌شود در سال ۱۶۵۶، کریستینا، ملکه سوئد، یکی از توپ‌های بالای قلعه سنت آنجلو را بدون اینکه ابتدا آن را هدف قرار داده باشد، شلیک کرد. | ## بخش 3: ویلا مدیچی | توپ منحرف به ویلا برخورد کرد و یکی از نیلوفرهای فلورانسی که نمای ساختمان را تزئین کرده بود، از بین برد. آکادمی فرانسه در رم در سال ۱۸۰۳، ناپلئون بناپارت آکادمی فرانسه در رم را به ویلا مدیچی منتقل کرد تا نهادی را که زمانی توسط انقلاب فرانسه تهدید می‌شد، حفظ کند. در ابتدا، ویلا و باغ‌های آن غمگین بودند و باید برای اسکان برندگان جایزه رم بازسازی می‌شدند. به این ترتیب، او امیدوار بود که برای هنرمندان جوان فرانسوی فرصت دیدن و کپی کردن شاهکارهای دوران باستان و رنسانس را حفظ کند. این مسابقه در طول جنگ جهانی اول متوقف شد و بنیتو موسولینی در سال ۱۹۴۱ ویلا را مصادره کرد و آکادمی فرانسه در رم را مجبور به عقب‌نشینی تا سال ۱۹۴۵ کرد. بین سال‌های ۱۹۶۱ تا ۱۹۶۷، هنرمند بالتوس، که در آن زمان رئیس آکادمی بود، یک کارزار مرمت گسترده کاخ و باغ‌های آن را انجام داد و تجهیزات مدرن را در اختیار آنها قرار داد. سپس آکادمی هنرهای زیبای پاریس و انستیتو فرانسه، سرپرستی ویلا مدیچی را به وزارت فرهنگ و دولت فرانسه واگذار کردند. از آن زمان به بعد، مستمری‌ها (رزیدنت‌ها) دیگر محدود به هنرمندانی که رشته‌های سنتی (نقاشی، مجسمه‌سازی، معماری، حکاکی روی فلز، حکاکی روی سنگ‌های قیمتی، آهنگسازی و غیره) را انجام می‌دادند، نبودند، بلکه شامل حوزه‌های هنری جدید یا قبلاً نادیده گرفته شده (تاریخ هنر، باستان‌شناسی، ادبیات، صحنه‌آرایی، عکاسی، فیلم، ویدئو، مرمت هنر، نویسندگی و حتی آشپزی) نیز می‌شدند. هنرمندان دیگر نه از طریق مسابقه، بلکه از طریق درخواست استخدام می‌شوند و مدت اقامت آنها معمولاً از شش تا هجده ماه متغیر است. دکور مرموز و مالیخولیایی که بالتوس برای ویلا مدیچی خلق کرده بود، به نوبه خود تاریخی شده و در سال ۲۰۱۶ تحت یک کمپین مرمت حیاتی قرار گرفت. کار تحت هدایت مدیر قبلی، ریچارد پدوزی، ادامه یافت و ویلا مدیچی سازماندهی نمایشگاه‌ها و نمایش‌های خلق شده توسط هنرمندان مقیم خود را از سر گرفت. آکادمی به برنامه خود برای دعوت از هنرمندان جوان که برای گذراندن دوازده ماه در رم و نمایش آثارشان مبلغی دریافت می‌کنند، ادامه می‌دهد. کلمه فرانسوی «پانسیون» به اتاق و پذیرایی که این هنرمندان، عموماً جوان و آینده‌دار، دریافت می‌کنند، اشاره دارد. ویلا مدیچی میزبان چندین اتاق مهمان است و وقتی پانسیونر یا سایر مهمانان رسمی از این اتاق‌ها استفاده نمی‌کنند، برای عموم آزاد است. معمار ادوارد لیپینکات تیلتون هتل کلرادو را در گلنوود اسپرینگز، کلرادو در سال ۱۸۹۳ طراحی کرد. شرکت معماری نیویورکی شولتز و ویور، هتل بریکرز در پالم بیچ، فلوریدا را پس از ویلا برای دومین بازسازی هتل که بین سال‌های ۱۹۲۵ تا ۱۹۲۶ انجام شد، مدل‌سازی کرد. | ## جمع‌بندی | شیرهای مرمری مدیچی در کنار پله‌های منتهی به حیاط، الهام‌بخش شیرهای برنزی برنارد فوکه در لژون‌بکن (شیب شیر) در ضلع شمالی کاخ سلطنتی استکهلم از سال ۱۷۰۰ تا ۱۷۰۴ بودند.