موضوع مقاله: دوک‌نشین اوربینو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # دوک‌نشین اوربینو | مقدمه: این دوک‌نشین از شرق با دریای آدریاتیک، از غرب با جمهوری فلورانس و از جنوب با ایالات پاپی هم‌مرز بود. | ## بخش 1: دوک‌نشین اوربینو | پس از حکومت کوتاه چزاره بورجیا در ۱۵۰۲–۱۵۰۸، دوک‌نشین به خانواده پاپی دلا رووره رسید، که تا سال ۱۶۲۵ آن را در اختیار داشتند، هنگامی که پاپ اوربان هشتم آن را به ایالات پاپی به‌عنوان (بعدها ) الحاق کرد. تاریخ نامزدی پاپی شهرستان اوربینو، که در سال ۱۲۱۳ تأسیس شده بود، را به دوک‌نشینی تحت حکومت مونته‌فلترو تبدیل کرد. در واقع، پاپ اوژن چهارم در سال ۱۴۴۳، اودانتونیو دا مونته‌فلترو را به‌عنوان اولین دوک اوربینو منصوب کرد. برادر ناتنی بزرگتر او، فدریکو، قدرت را در دست گرفت؛ یکی از بزرگ‌ترین شاهزادگان ایتالیا در آن زمان، که هم به‌عنوان فرمانده نظامی و هم به‌عنوان حامی هنرمندان مشهور بود. او بین کمپین‌های مهم نظامی و فعالیت‌های برجسته سیاسی خود جابجا می‌شد و همچنین به ساخت کاخ دوک‌نشین رسیدگی می‌کرد و از هنرمندان معروف در دربارش، از جمله لئون باتیستا آلبرتی، پیرو دلا فرانچسکا، پائولو اوچلو، پدرو بروگته، لوکا دلا روبیا و جاستوس ون گنت به همراه گروه بزرگی از معماران و مجسمه‌سازان که کاخ او را زینت می‌دادند، حمایت می‌کرد. فدریکو که در سال ۱۴۷۴ به‌طور رسمی دوک شد، ساخت تعداد زیادی دژ طراحی‌شده توسط فرانسیس اثر جورجو مارتینی را ترویج داد و یکی از مهم‌ترین کتابخانه‌های رنسانس را گردآوری کرد. او در سال ۱۴۵۹ با باپتیست اسفورتزا ازدواج کرد و تا زمان مرگش در ۱۴۸۲، دوک‌نشین خود را با اقتدار اداره نمود. در دوران حکومت فدریکو، دولت به بیشترین گسترش سرزمینی و رونق اقتصادی چشمگیر رسید. اهمیت دوک‌نشین به حدی بود که اوربینو در آن زمان میزبان یا جذب هنرمندانی چونپیرو دلا فرانچسکا، ملوزو دا فورلی، لوکا سیگنورلی، پروجینو، جیووانی سانتی، پینتوریکیو و فرانچسکو دی جورجیو مارتینی و همچنین برامانته جوان بود. پس از دوره‌ای از نایب‌الملک‌نشینی توسط اتاویانو اوبالدینی دلا کاردا، گویدوبالدو دا مونته‌فلترو به قدرت رسید، مردی جوان و بیمار از کودکی که به همین دلیل نتوانست به پای کارنامه نظامی پدرش برسد، اگرچه در برخی نبردها به‌عنوان فرمانده شرکت کرد. او با الیزابت گونزاگا ازدواج کرد و از هنرمندانی مانند رافائل، برامانتینو و لوکا سیگنورلی حمایت نمود. یکی از آثار ادبی مشهور در دربار او و همسرش، کتاب کتاب درباری اثر بالداساره کاستیلیونه است. | ## بخش 2: دوک‌نشین اوربینو | حکومت او با مبارزات علیه ایالات پاپی مختل شد، به ویژه در برابر فتح‌هایی که هرگز پایدار نبودند و توسط برادرزادگان پاپ‌ها، مانند چزاره بورجیا و لورنتسو د مدیچیتجربه شد. گیدوبالدو بدون فرزند درگذشت، اما پیش از آن فرزند اول خواهرش، را به فرزندی پذیرفته بود که به‌عنوان چهارمین دوک اوربینو شد. فرانچسکو ماریا توانست اوربینو را از پاپ لئو دهم بازپس گیرد و همچنین توانست دولت را با سنیگالیا و به‌ویژه پزارو گسترش دهد، شهری که در سال ۱۵۲۳ به پایتخت جدید دوک‌نشین تبدیل شد. شهر اوربینو در نتیجه از نظر اقتصادی و جمعیتی متضرر شد، اما دولت تا اوایل قرن هفدهم از رفاه نسبی برخوردار بود. با همسرش به ساخت اقامتگاه‌های جدید مجلل پرداخت و از هنرمندانی ماننددوسو دوسیحمایت کرد. در سال ۱۵۳۸ پسر او به‌عنوان پنجمین دوک جانشین شد، که دو بار ازدواج کرد، با جولیا دا وارانو و ویتوریا فارنزه. بر خلاف پدرش، او زندگی در کاخ اوربینو را دوست داشت و ترتیب طبقه دوم کاخ را ترویج کرد. وزیران او شامل آنتونیو استاتی، کنت مونت‌بللو و پیترو بونارلی، کنت (بعداً مارکیز)، از خانواده نجیب بونارلی در آنکونا بودند. در سال ۱۵۶۳، استان کلیسایی اسقف‌نشینی اوربینو–اوربانیا تأسیس شد که از اسقف‌نشین‌های موجود در دوک‌نشین تشکیل شده بود؛ این امر در آن زمان موردی خاص بود، زیرا اوربینو نخستین اسقف‌نشینی و نخستین استان کلیسایی تأسیس‌شده در ایالات پاپی بود که از زمان تأسیس در قرن هشتم، فئود آن بود؛ تنها مورد دیگر، بدون احتساب شهرهای «خارجی» آوینیون، استان اسقف‌نشینی راونا بود که در زمان امپراتوری روم تأسیس شده بود. پس از مرگ گویدوبالدو دوم در سال ۱۵۷۴، ششمین و آخرین دوک، پسرش فرانچسکو ماریا دوم دلا رووره، جانشین او شد. او شخصیتی تاریک و عبوس به سبک اسپانیایی داشت و در روابط تقریباً «دوستانه» خود با تورکواتو تاسو و فدریکو باروچی جذاب بود. مرد جوان با کلودیا د مدیچی ازدواج کرد و فرصت داشت تا قبل از اینکه در سال ۱۶۲۳ به طرز مرموزی درگذشت و دوک شود، صاحب دختری به نام ویتوریا شود. | ## بخش 3: دوک‌نشین اوربینو | فرانچسکو ماریای دوم پیر، بدین ترتیب تسلیم سرنوشت شد و در سال‌های آخر عمرش، برای واگذاری ایالت خود به کوریای روم تلاش کرد و در اوایل سال ۱۶۲۵ قانونی را امضا کرد. پس از مرگ او، در سال ۱۶۳۱، پاپ اوربان هشتم فرمان واگذاری دوک‌نشین به ایالات پاپی را صادر کرد و هم حقوق فئودالی که مقر مقدس بر دوک‌نشین به آن می‌بالید و هم وصیت‌نامه آخرین دوک را تأیید کرد. با این حال، تمام دارایی‌های منقول خانواده، دارایی شخصی دختر فرانچسکو، ویتوریا، باقی ماند. ویتوریا پس از ازدواج با دوک بزرگ توسکانی، فردیناندو دوم مدیچی، مجموعه‌های خارق‌العاده‌ای از نقاشی‌ها، جواهرات و اشیاء مختلف را با خود به فلورانس آورد. بلافاصله پس از ادغام دوک‌نشین، سفارت اوربینو تأسیس شد که در قرن هجدهم، نام خود را به استان پاپی با همین نام داد. آمار در سال ۱۶۱۰، یک تخمین معاصر که توسط الزویرها چاپ شده بود، درآمد سالانه دوک‌نشین را بیش از ۲۰۰۰۰۰ اسکودی و ثروت دوک در سنت لئو را ۲٬۰۰۰٬۰۰۰ اسکودی اعلام کرد. در مورد جمعیت، زین جمعیت دوک‌نشین را در آغاز قرن هفدهم ۱۵۰٬۰۰۰ نفر و تعداد نیروهای نظامی را ۱۰٬۰۰۰ نفر تخمین زد که نیمی از آنها سرباز و نیمی دیگر شبه‌نظامی بودند. در سال ۱۵۹۱، نیروی نظامی دوک‌نشین بالغ بر ۱۳٬۳۱۳ مرد جنگجو بود که از این تعداد ۸۳۰۰ نفر تفنگ شمخال و ۳۷۸۳ نفر ماریون به تن داشتند. آخرین سرشماری سفارت قبل از انحلال دوک‌نشین، جمعیت را ۲۲۰۰۰۰ نفر در مساحت ۵۵۵۶ کیلومتر مربع (تقریباً ۴۰ نفر در هر کیلومتر مربع) اعلام کرد که اوربینو (منطقه شهری) ۱۲۰۰۰ نفر (۷۵۰۰ نفر در شهر اصلی و ۴۵۰۰ نفر در منطقه مجاور) داشت.James Dennistoun. در سال ۱۵۷۴، تقریباً هیچ‌یک از اشراف درآمد سالانه بیش از ۳۰۰۰ اسکودی نداشتند، اما بسیاری از زنان شهری سالانه ۳۰۰ تا ۴۰۰ اسکودی درآمد داشتند. چند سال پس از از دست دادن استقلال دوک‌نشین، دستگاه پاپ سالانه ۱۰۰۰۰۰ اسکودی از مالیات مستقیم و مالی برداشت می‌کرد. | ## جمع‌بندی | فهرست حاکمان اوربینو لردها تا سال ۱۲۱۳، پس از آن تا سال ۱۴۴۳، و پس از آن دوک‌ها.