موضوع مقاله: ناپدید شدن دنیز پیپیتونه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ناپدید شدن دنیز پیپیتونه | مقدمه: دنیز پیپیتونه (متولد ۲۶ اکتبر ۲۰۰۰) یک دختر ایتالیایی گمشده است که در ۱ سپتامبر ۲۰۰۴، در نزدیکی خانه مادربزرگ مادری‌اش در ماتزارا دل والو، ناپدید شد. | ## بخش 1: ناپدید شدن دنیز پیپیتونه | ناپدید شدن پروندهٔ ناپدید شدن دنیز پیپیتونه یکی از اسرارآمیزترین و تأثیرگذارترین موارد کودک‌ربایی در تاریخ معاصر ایتالیاست. دنیز، دختر پیرا ماجیو و پیئترو پولیتسی بود، اما به‌صورت رسمی، تونی پیپیتونه—همسر پیرا در آن زمان—به‌عنوان پدر قانونی او ثبت شده بود. در آن دوره، پیرا ماجیو هنوز مطمئن نبود که پدر واقعی دنیز چه کسی است، موضوعی که بعدها در روند تحقیقات نیز اهمیت یافت. صبح روز اول سپتامبر ۲۰۰۴، دنیز در مقابل خانه‌اش در شهر زادگاهش، مازارا دل والو، ناپدید شد. آخرین کسی که او را دید، خاله‌اش جاکوما (خواهر پیرا ماجیو) بود که ساعت ۱۱:۴۵ صبح دنیز را در پیاده‌رو نزدیک خیابان مشاهده کرد. مادرش در آن زمان در یک دورهٔ آموزشی کامپیوتر شرکت داشت و حدود ساعت ۱۲:۳۰ از حادثه مطلع شد. خبر ناپدید شدن دنیز ساعت ۲ بعدازظهر از طریق رسانه‌های محلی منتشر شد و به‌سرعت به یک پروندهٔ ملی تبدیل گردید. در طول سال‌ها، تحقیقات متعدد انجام شد و فرضیهٔ اصلی بر ربوده شدن دنیز توسط افراد ناشناس متمرکز بود. این پرونده نه‌تنها خانوادهٔ دنیز، بلکه افکار عمومی ایتالیا را نیز به‌شدت تحت تأثیر قرار داد و همچنان یکی از نمادهای دردناک فقدان و جست‌وجوی حقیقت باقی مانده است. این بخش از پروندهٔ ناپدید شدن دنیز پیپیتونه یکی از حساس‌ترین و پیچیده‌ترین نقاط تحقیقات را نشان می‌دهد. سگ‌های جست‌وجوی تیم تحقیقاتی، حضور دنیز را در نزدیکی خانهٔ خواهر گاسپاره غالب تشخیص دادند—خانه‌ای که تنها چند متر با آپارتمان جاکوما ماجیو، خالهٔ دنیز، فاصله داشت. این نکته اهمیت ویژه‌ای دارد، زیرا آخرین بار دنیز در مقابل همین آپارتمان توسط خاله‌اش دیده شده بود. در آن زمان، گاسپاره غالب نامزد جسیکا پولیتسی بود؛ دختری ۱۷ ساله که به‌همراه مادرش یکی از مظنونان اصلی در پروندهٔ آدم‌ربایی محسوب می‌شد. موضوعی که به‌دلیل روابط خانوادگی پیچیده، انگیزه‌های احتمالی و تنش‌های پنهان، در روند تحقیقات نقش مهمی ایفا کرد. نزدیکی مکانی میان محل آخرین مشاهدهٔ دنیز و خانهٔ خواهر غالب، به‌همراه ارتباطات خانوادگی میان مظنونان، باعث شد فرضیهٔ ربایش از سوی افراد نزدیک به خانواده تقویت شود. با این حال، با وجود شواهد غیرمستقیم، هیچ محکومیت قطعی در این زمینه صادر نشد و پرونده همچنان در هاله‌ای از ابهام باقی مانده است. مشاهدات در نتیجه ناپدید شدن، تحقیقات بلافاصله آغاز شد، هرچند بیش از یک ماه بدون نتیجه ماند. برخی از مشاهدات، چه تأیید شده و چه تأیید نشده، متعاقباً گزارش شدند: در ۱۸ اکتبر ۲۰۰۴، در میلان، فلیچه گریکو، نگهبان امنیتی، در خیابان جلوی بانکی در بارونا / جیامبلینو، متوجه دختر بچه‌ای شد که شباهت زیادی به دنیس داشت و چند کولی او را همراهی می‌کردند. | ## بخش 2: ناپدید شدن دنیز پیپیتونه | گروه کولی‌ها شامل یک زن مو مشکی، یک مرد سیاه‌پوست، یک کودک بور با آکاردئون و یک زن بور بود. در فیلم، از دختر به عنوان "داناس" یاد می‌شود و شنیده می‌شود که از زنی می‌پرسد "من را کجا می‌بری؟"؛ گریکو همچنین ادعا کرد که این دختر روی گونه‌اش خراشی دارد، علامتی که دنیس در آن زمان داشت. طبق برخی ارزیابی‌ها، صدای «داناس» ممکن است با صدای دنیس سازگار باشد و لهجه او شبیه سیسیلی است، ظاهراً همان لهجه مازارا دل والو. در ۳ دسامبر ۲۰۰۴، بهجت پاکولی، سرمایه‌دار و کارآفرین سوئیسی آلبانیایی‌تبار و متخصص در حل و فصل آدم‌ربایی‌های بین‌المللی، که پیش از این در آزادی برخی از مقامات سازمان ملل که در کابل گروگان گرفته شده بودند، همکاری کرده بود، با دفتر وکالت جیاکومو فرازیتا، وکیل پیرا ماجیو، تماس گرفت و خود را به عنوان همکار برای بازگرداندن دختر کوچک به خانه پیشنهاد داد. پاکولی داوطلب شد تا از طریق یک صفحه تبلیغاتی در چندین روزنامه ملی، یک شماره تلفن سوئیسی و یک آدرس ایمیل که منحصراً به معاملات با گروگانگیران اختصاص داده شده بود، با آدم‌ربایان تماس بگیرد. در ۸ سالگی بعد از ظهر فرازیتا مجوز را به شرکت حقوقی پاکولی ارائه داد و در ساعت ۱۰ پی‌یرا ماجیو، همسر دنیس، تماس ناشناسی دریافت کرد که گزارش می‌داد دنیس در شرف ورود به سوئیس از طریق مرز فرانسه است. فرازیتا این رویداد را به دفتر دادستانی گزارش داد که بلافاصله با ژاندارمری سوئیس تماس گرفته شد و آنها نیز پاکولی را احضار کردند. این ماجرا، رابطه محرمانه و انحصاری مورد نظر پاکولی را که به طرز مرموزی از پرونده ناپدید شده بود، از بین برد. در سپتامبر ۲۰۰۸، یک پرستار ایتالیایی در تعطیلاتی در جزیره کوس یونان، کودکی بسیار شبیه به دنیس را دید. ظاهراً این دختر همسن دنیس بود و زنی آلبانیایی او را همراهی می‌کرد که ادعا می‌کرد مادرش است. موردی که باعث ایجاد سوءظن شد این بود که کودک، برخلاف مادر ادعایی‌اش، به زبان ایتالیایی صحبت می‌کرد. با این حال، در ۱۲ سپتامبر ۲۰۰۸، آزمایش DNA نشان داد که این دختر دنیس پیپیتونه نیست و تأیید شد که دختر زن آلبانیایی است. در ۳۱ مارس ۲۰۲۱، یک پرستار روسی ساکن وال سریانا در برنامه تلویزیونی «چه کسی می‌بیند؟» از یک دختر بیست و هشت ساله روسی که در برنامه تلویزیونی «پوست گووریات» (پخش شده از کانال روسی پرویج کانال) شرکت می‌کرد، گزارش داد که به نظر می‌رسید شبیه پیرا ماجیو است. این دختر اولسیا روستوا است که نامش را در یک پرورشگاه به او داده‌اند و ادعا می‌کند که در کودکی و در جستجوی مادرش توسط کولی‌ها ربوده شده است. در ۷ آوریل، وکیل جاکومو فرازیتا و خبرنگار RAI مارک اینارو در این برنامه شرکت کردند: با این حال، به وکیل اطلاع داده شد که گروه خونی اولسیا روستوا با گروه خونی دنیس پیپیتونه سازگار نیست. با این حال، او تصمیم گرفت به هر حال دادستان عمومی مارسالا را مطلع کند پروندهٔ ناپدید شدن دنیز پیپیتونه در طول سال‌ها با نظریه‌های گوناگونی همراه بوده است، اما تمرکز اصلی تحقیقات همواره بر حلقهٔ خانوادگی و اطرافیان نزدیک باقی مانده. یکی از نظریه‌هایی که به‌طور مکرر مطرح شده، فرضیهٔ ارتباط با گروه‌های مردم کولی یا عشایر بوده است. با وجود تکرار این فرضیه در رسانه‌ها و برخی شهادت‌ها، هیچ‌گاه تأیید رسمی یا شواهد قطعی برای اثبات آن ارائه نشد. | ## بخش 3: ناپدید شدن دنیز پیپیتونه | با این حال، برخی گمانه‌زنی‌ها حاکی از آن‌اند که ممکن است دنیز به گروه‌های کوچ‌نشین یا فردی در میان دوستان و آشنایان خانواده واگذار شده باشد. احتمالی که از نظر روان‌شناختی و اجتماعی، به‌ویژه در زمینهٔ تنش‌های خانوادگی و روابط پنهان، قابل بررسی است. این نظریه‌ها، هرچند غیرمستند، نشان‌دهندهٔ پیچیدگی و ابهام عمیق در پرونده‌ای هستند که نه‌تنها جنبهٔ جنایی، بلکه لایه‌های اجتماعی و انسانی گسترده‌ای را در بر می‌گیرد. در تاریخ ۳ مه ۲۰۲۱، دادستان عمومی مارسالا تحقیقات دیگری را در مورد این پرونده آغاز کرد و در ۲۷ مه، نمایندگان آلیسیا مورانی و کارملو می‌چلی، از اعضای حزب دموکرات، از یک کمیته تحقیق پارلمانی جدید درخواست کردند تا سرنخ‌های نادرست احتمالی، تضاد منافع و ناهنجاری‌ها را در ۱۷ سال تحقیقات قبلی تجزیه و تحلیل کند. با این حال، موضوع تا ۲۰ دسامبر، روزی که قاضی تحقیق مارسالا پرونده را مختومه اعلام کرد، بدون تغییر باقی ماند. محاکمات طبق آخرین بازسازی دادستان‌ها، دنیز توسط جسیکا پولیزی، با همدستی مادرش، آنا کرونا - که پیرو پولیزی هرگز اعتراف نکرد که دنیز دختر اوست، حتی با وجود اینکه آنها به این واقعیت مشکوک بودند - و نامزد سابقش، گاسپار غالب، ربوده شد. دلیل این کار «انتقام و حسادت بود زیرا دنیز و جسیکا پولیزی دختران یک پدر، پیرو پولیزی، هستند». تحقیقات در مورد آنا کرونا، که در خط دوم تحقیقات مربوط به کودک ربایی تحت بررسی بود، توسط قاضی تحقیق مارسالا در دسامبر ۲۰۱۳ مختومه اعلام شد. پروندهٔ قضایی جسیکا پولیتسی، یکی از جنجالی‌ترین و پیچیده‌ترین بخش‌های پروندهٔ ناپدید شدن دنیز پیپیتونه بود. جسیکا، که در زمان وقوع حادثه تنها ۱۷ سال داشت، در ۱۸ ژانویه ۲۰۱۰ توسط قاضی مقدماتی دادگاه مارسالا به اتهام مشارکت در آدم‌ربایی کودک تفهیم اتهام شد. دادستان عمومی مارسالا خواستار محکومیت ۱۵ سال زندان برای جسیکا شد و او را «بی‌تردید گناهکار» دانست، با استناد به مجموعه‌ای از سرنخ‌های روشن، بدون ابهام و هم‌راستا. طبق کیفرخواست، جسیکا در صبح روز اول سپتامبر ۲۰۰۴، دنیز را به خانهٔ پیرو پولیتسی برد تا هویت او را تأیید کند، اما چون او را نیافت، کودک را به افراد ناشناس تحویل داد. با این حال، در ۲۷ ژوئن ۲۰۱۳، دادگاه مارسالا جسیکا را به‌دلیل فقدان مدارک کافی تبرئه کرد. در ۲ اکتبر ۲۰۱۵، دادگاه تجدیدنظر پالرمو این حکم را تأیید کرد و درخواست دادستان ارشد، روزالبا اسکادوتو، برای صدور حکم ۱۵ سال زندان را رد نمود. اسکادوتو در کیفرخواست خود تأکید کرده بود که جسیکا در ربایش دنیز نقش داشته و باید محکوم شود. در نهایت، در ۱۹ آوریل ۲۰۱۷، دیوان عالی کشور (Corte di Cassazione) حکم نهایی تبرئهٔ جسیکا پولیتسی را تأیید کرد، اما در عین حال به وجود انگیزه‌ای معتبر و اثبات‌شده اشاره نمود—نکته‌ای که نشان می‌دهد دادگاه، هرچند جسیکا را از نظر حقوقی بی‌گناه دانست، اما احتمال نقش داشتن او را کاملاً منتفی نمی‌دانست. در پایان مرحلهٔ دوم دادرسی، مرور زمان باعث شد که اتهامات علیه هم‌دست احتمالی او نیز منتفی شود. | ## جمع‌بندی | این پرونده، با وجود سال‌ها تحقیق، محاکمه و گمانه‌زنی، همچنان بدون پاسخ قطعی باقی مانده و نمادی از پیچیدگی‌های حقوقی، روانی و اجتماعی در موارد کودک‌ربایی خانوادگی است.