موضوع مقاله: سندرم میاستنی لامبرت–ایتون | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سندرم میاستنی لامبرت–ایتون | مقدمه: سندرم میاستنی لامبرت–ایتون یا به اختصار «LEMS» یک اختلال خودایمنی نادر است که مشخصه‌اش ضعف ماهیچه‌های دست‌ها و پاهاست. | ## بخش 1: سندرم میاستنی لامبرت–ایتون | این بیماری همچنین با نام‌های «سندرم میاستنی»، «سندرم ایتون–لامبرت» و در صورت مرتبط بودن با سرطان، «میوپاتی کارسینوماتوز» شناخته می‌شود. حدود ۶۰ درصد از مبتلایان به این بیماری دارای یک بدخیمی زمینه‌ای هستند که معمولاً سرطان ریه سلول کوچک است؛ بنابراین به عنوان یک سندرم پارانئوپلاستیک (بیماری‌ای که در نتیجه سرطان در سایر نقاط بدن ایجاد می‌شود) در نظر گرفته می‌شود. این وضعیت در نتیجهٔ تولید پادتن علیه کانال‌های کلسیمی پیش‌سیناپسی وابسته به ولتاژ و احتمالاً دیگر پروتئین‌های پایانه‌های عصبی، در محلِ تماس عصبی-ماهیچه‌ای (محل اتصال عصب محیطی به ماهیچه) رخ می‌دهد. تشخیص سندرم میاستنیک لامبرت–ایتون معمولاً با الکترومیوگرافی و چند آزمایش خون تأیید می‌شود. اینها آزمایش‌ها همچنین این اختلال را از میاستنی گراویس که یک بیماری عصبی–عضلانی خودایمنی با علائمی مشابه است، متمایز می‌کنند. اگر بیماری با سرطان همراه باشد، درمان مستقیم سرطان اغلب علائم ایتون–لامبرت را تسکین می‌دهد. درمان‌های دیگری که اغلب استفاده می‌شوند عبارتند از: تجویز کورتون آزاتیوپرین (که سیستم ایمنی را سرکوب می‌کند)، ایمونوگلوبولین داخل‌وریدی (که با آنتی‌بادی خودواکنشی برای اتصال به گیرنده‌های Fc رقابت می‌کند)، پیریدوستیگمین و ۳و۴-دی آمینو پیریدین (که انتقال عصبی–عضلانی را افزایش می‌دهند). شیوع سندرم میاستنی لامبرت–ایتون حدود ۳٫۴ در هر میلیون نفر است و معمولاً در افراد بالای ۴۰ سال رخ می‌دهد، اما ممکن است در هر سنی بروز کند. علائم و نشانه‌ها ضعف ناشی از ایتون–لامبرت معمولاً ماهیچه‌های دست‌ها و پاها (عضلات نزدیک‌تر به تنه) را درگیر می‌کند. برخی بیماران ممکن است دوبینی، افتادگی پلک و اشکال در بلع داشته باشند، اما به‌طور معمول همواره همراه با ضعف پاهاست. این نشانه نیز ایتون–لامبرت را از میاستنی گراویس متمایز می‌کند، که در آن علائم چشمی بسیار شایع‌تر است. سه چهارم افراد مبتلا به ایتون–لامبرت دچار اختلال در عملکرد دستگاه عصبی خودمختار می‌شوند که ممکن است به صورت خشکی دهان، یبوست، تاری دید، اختلال در تعریق و افت فشار خون ارتواستاتیک (کاهش فشار خون در حالت ایستاده، که به‌طور بالقوه منجر به غش کردن می‌شود) خود را نشان دهد. | ## بخش 2: سندرم میاستنی لامبرت–ایتون | در معاینه عصبی، ضعف نشان داده شده با آزمایش‌های ارزیابی قدرت عضله اغلب کمتر از آن چیزی است که بر اساس علائم بیمار انتظار می‌رود. قدرت عضلانی با آزمایش‌های مکرر بهبود می‌یابد، به عنوان مثال بهبود قدرت عضلانی با انجام مکرر آزمایش چنگش دست (پدیده ای که به عنوان «علامت لامبرت» شناخته می‌شود). در ایتون–لامبرت مرتبط با سرطان ریه، بیشتر بیماران هیچ علامتی از خودِ سرطان مانند سرفه، خلط خونی و کاهش وزن ناخواسته در آن هنگام ندارند، ایتون–لامبرت مرتبط با سرطان ریه ممکن است شدیدتر از نوعِ معمولی آن باشد. دلایل بروز ایتون–لامبرت اغلب با سرطان ریه (۵۰–۷۰٪)، به ویژه کارسینومای سلول کوچک مرتبط است، که آن را به یک سندرم پارانئوپلاستیک تبدیل می‌کند. در بیشتر این موارد، ایتون–لامبرت نخستین علامت سرطان ریه است و بیمار غیر از این علامت دیگری ندارد. ایتون–لامبرت همچنین ممکن است با بیماری‌های غدد درون‌ریز، مانند کم‌کاری تیروئید یا دیابت نوع ۱ مرتبط باشد. میاستنی گراویس نیز ممکن است در اثر برخی تومورها (تیموما، تومور تیموس در قفسهٔ سینه) رخ دهد. افراد مبتلا به میاستنی گراویس بدون تومور و افراد مبتلا به ایتون–لامبرت بدون تومور دارای تغییرات ژنتیکی مشابهی هستند که به نظر می‌رسد آنها را مستعد ابتلا به این بیماری‌ها می‌کند. احتمالاً افرادی که آنتی‌ژن لوکوسیت انسانی DR3-B8 دارند مستعد ابتلا به ایتون–لامبرت باشند. زمانی که وجودِ سندرم میاستنی لامبرت–ایتون تأیید شد، انجام سی‌تی اسکن قفسهٔ سینه ضروری سال تا اطمینان حاصل شوند که بیمار سرطان ریه ندارد. حدود ۵۰ تا ۶۰ درصد از تومورهای ریه بلافاصله پس از تشخیص ایتون–لامبرت کشف می‌شوند. بقیه موارد هم بعداً تشخیص داده می‌شود، اما معمولاً در عرض دو سال پس از تشخیص ایتون–لامبرت و به‌خصوص ظرفِ چهار سال. | ## بخش 3: سندرم میاستنی لامبرت–ایتون | در نتیجه، سی‌تی اسکن معمولاً هر شش ماه به مدت دو سال پیاپی پس از تشخیص ایتون–لامبرت تکرار می‌شوند. در حالی که سی‌تی اسکن ریه‌ها معمولاً برای غربالگری و تشخیص به‌موقع سرطان ریه کافی است، اما اسکن توموگرافی گسیل پوزیترون نیز گاهی ممکن است برای جستجوی تومورهای بسیار کوچک و پنهان، به ویژه در ریه‌ها انجام شود. درمان معمولاً شامل شیمی‌درمانی و پرتودرمانی در افرادی است که بیماری محدودی دارند. سرکوب دستگاه ایمنی شواهدی وجود دارد که تجویز ایمونوگلوبولین وریدی در درمان بیماری تا حدی مؤثر است. پردنیزولون پاسخ ایمنی را سرکوب می‌کند و آزاتیوپرین ممکن است پس از دستیابی به اثر درمانی جایگزین آن شود. پلاسمافرز، (فرایند حذف پروتئین‌های پلاسما مانند آنتی‌بادی‌ها و جایگزینی آنها با پلاسمای طبیعی)، ممکن است ضعف شدید و حاد بیماری را بهبود بخشد. انجام پلاسمافرز در این بیماری نسبت به سایر بیماریهای مشابه مانند میاستنی گراویس اثربخشی کمتری دارد و بیشتر بیماران به داروهای سرکوب کننده ایمنی اضافی نیاز دارند. موارد دیگر سه روش درمانی دیگر نیز با هدف بهبود علائم سندرم میاستنی لامبرت–ایتون، تجویز پیریدوستیگمین، ۳و۴-دی آمینو پیریدین (آمیفامپریدین) و گوانیدین هستند که موجب بهبود انتقال عصبی عضلانی می‌شوند. این دارو رپلاریزاسیون پایانه‌های عصبی را پس از تخلیه به تأخیر می‌اندازند، در نتیجه اجازه می‌دهند کلسیم بیشتری در پایانه عصبی انباشته شود. سازمان غذا و داروی آمریکا ۳و۴-دی آمینو پیریدین را برای استفاده در کودکان ۶ سال و بالاتر مبتلا به ایتون–لامبرت علاوه بر تأیید قبلی برای استفاده در بزرگسالان مبتلا به این بیماری در ۲۸ نوامبر ۲۰۱۸ تأیید کرد. پیریدوستیگمین تجزیه استیل‌کولین را پس از آزاد شدن در پایانهٔ سیناپسی کاهش می‌دهد و در نتیجه انقباض عضلانی را بهبود می‌بخشد. | ## جمع‌بندی | ۴-آمینوپیریدین (دالفامپریدین) هم که دارویی مشابه ۳و۴-دی آمینو پیریدین است، عوارض جانبی بیشتری نسبت به آن دارد و توصیه نمی‌شود.