موضوع مقاله: نام پرتغالی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نام پرتغالی | مقدمه: نام پرتغالی یا نام لوزوفون، یک نام شخصی در زبان پرتغالی است که معمولاً دست‌کم از یک نام کوچک همراه با نام خانوادگی مادری و نام خانوادگی پدری تشکیل می‌شود. | ## بخش 1: نام پرتغالی | کلیات قانون پرتغال الزام می‌کند که کودک باید دست‌کم یک نام کوچک و یک نام خانوادگی از یکی از والدین داشته باشد. این قانون همچنین حداکثر شمار مجاز نام‌ها را تعیین می‌کند: تا دو نام کوچک و چهار نام خانوادگی. راهنمای دربارهٔ این محدودیت توضیح می‌دهد که نام «می‌تواند حداکثر شامل شش واژه ساده یا مرکب باشد که به‌طور معمول تا دو نام کوچک و چهار نام خانوادگی را دربرمی‌گیرد»؛ در برخی شرایط، بیش از این نیز مجاز دانسته می‌شود. معمولاً نام‌های خانوادگی مادری پیش از نام‌های خانوادگی پدری می‌آیند، اما عکس این ترتیب نیز ممکن است. اگر پدر ناشناس باشد یا فرزند را به رسمیت نشناخته باشد، تنها نام‌های خانوادگی مادر بهره‌گرفته می‌شود. کودک می‌تواند نام‌های خانوادگی نیاکان والدینش را دریافت کند، حتی اگر آن نام‌ها بخشی از نام‌های والدین نباشند، به شرط آنکه والدین ثابت کنند که آن نام‌ها در میان نیاکانشان رایج بوده‌است. تعداد نام‌ها در پرتغال چندان غیرمعمول نیست که یک زن متأهل دو نام کوچک و شش نام خانوادگی داشته باشد: دو نام از خانواده مادری، دو نام از خانواده پدری و دو نام آخر از همسرش. افزون بر این، برخی از این نام‌ها ممکن است بیش از یک واژه باشند، به‌گونه‌ای که یک نام کامل زنانه می‌تواند بیش از ۱۲ واژه داشته باشد. در پرتغال، رسم رایجی وجود دارد که به فرزند چهار نام خانوادگی داده شود تا بتواند نام خانوادگی هر دو والدین خود را داشته باشد. همچنین می‌توان از نام‌های خانوادگی‌ای بهره گرفت که بخشی از نام قانونی هیچ‌یک از والدین نیستند، اما والدین حق استفاده از آن‌ها را دارند؛ یعنی نام خانوادگی پدربزرگ، مادربزرگ یا اجداد دورتری که به پدر یا مادر منتقل نشده‌است. | ## بخش 2: نام پرتغالی | در پرتغال، داشتن تنها یک نام خانوادگی نادر است و معمولاً زمانی رخ می‌دهد که هر دو والدین نام خانوادگی یکسانی داشته باشند تا از ترکیب‌های تکراری مانند António Santos Santos پرهیز شود (که البته از نظر قانونی نامی پذیرفتنی خواهد بود). در برزیل، داشتن تنها یک نام خانوادگی در مناطقی که جوامع بزرگ مهاجران غیرپرتغالی‌زبان در آن‌ها زندگی می‌کنند، رایج است. املا نام‌های پرتغالی دارای املای استانداردی هستند، زیرا نام‌ها به‌مثابه اسم‌های عادی به‌شمار می‌روند و از این‌رو تابع قواعد نگارشی زبان پرتغالی هستند. املای بسیاری از نام‌ها در طول زمان و با اصلاحات رسم‌الخط دگرگون شده‌است؛ در عین حال، صورت‌های کهن برخی نام‌ها همچنان به‌کار می‌روند، هرچند بر اساس قواعد کنونی رسم‌الخط غلط محسوب می‌شوند. با این حال، افراد مسن‌تری که با صورت‌های کهن ثبت شده‌اند، به استفاده از آن‌ها ادامه داده‌اند (نمونه‌اش مانوئل دی الیویرا است که صورت نوین نام او Manuel خواهد بود). آخری به معنای «از» یا «متعلق به» است، در حالی که بقیه به معنای «از آنِ» یا «متعلق به» همراه با حرف تعریف هستند. به همین ترتیب، رسانه‌های انگلیسی‌زبان اغلب این قاعده را نادیده می‌گیرند و به لوئیس ایناسیو لولا دا سیلوا به‌عنوان «Mr. نام‌خانوادگی و ازدواج رسم گرفتن نام‌خانوادگی شوهر توسط زن، در اصل یک سنت پرتغالی یا برزیلی نبوده‌است. پس از دهه ۱۹۴۰ (۱۳۲۰ خورشیدی)، این رویه تقریباً به یک الزام اجتماعی تبدیل شد؛ بی‌توجهی به آن، به‌ویژه تا دهه ۱۹۷۰ (۱۳۵۰ خورشیدی)، نشانه‌ای از همباشی غیررسمی تلقی می‌شد. در پرتغال از سال ۱۹۷۷ (۱۳۵۶ خورشیدی) و در برزیل از دهه ۱۹۷۰ (۱۳۵۰ خورشیدی)، زن این اختیار را دارد که پس از ازدواج نام‌خانوادگی شوهر را بگیرد یا نگیرد. | ## بخش 3: نام پرتغالی | در پرتغال از سال ۱۹۷۷ (۱۳۵۶ خورشیدی) و در برزیل از سال ۲۰۰۲ (۱۳۸۱ خورشیدی)، شوهر نیز می‌تواند نام‌خانوادگی همسرش را بپذیرد. پذیرش اجباری نام ترکیبی جدید گاه به ترکیب‌های نامعمولی منجر می‌شد، به‌ویژه هنگامی که نام‌خانوادگی زن حفظ می‌شد؛ مانند حالت نه‌چندان نادری که هر دو همسر پیش از ازدواج نام‌خانوادگی یکسانی داشتند. امروزه در پرتغال، شخص می‌تواند نام‌خانوادگی (های) همسر خود را بپذیرد، اما تنها در ترکیب با نام‌خانوادگی‌های اصلی خودش. در برزیل، زن می‌تواند نام‌خانوادگی (های) شوهر را بگیرد و در عین حال نام دوشیزگی خود را نگه دارد یا نگه ندارد. رایج‌ترین رویه آن است که زن بخشی از نام تولدش را نگه می‌دارد و بخشی از نام‌خانوادگی شوهر را می‌گیرد تا از رشته نام‌های بیش از حد طولانی پرهیز شود. در سال ۲۰۱۲ (۱۳۹۱ خورشیدی)، یکی از شعبه‌های به زنی اجازه داد که در ازدواج عرفی نام‌خانوادگی شریک مرد خود را بپذیرد. مرتب‌سازی الفبایی هنگام تهیهٔ فهرست‌های الفبایی از نام‌های پرتغالی، معمولاً نام کامل شخص مبنا قرار می‌گیرد و بر اساس نام‌های کوچک مرتب می‌شود. این رویه بیشتر در مدارس یا اسناد رسمی به کار می‌رود و دلیل اصلی آن این است که بسیاری از مردم در زندگی روزمره از ترکیب‌های گوناگونی از نام خانوادگی بهره می‌گیرند یا اصلاً آخرین نام خانوادگی را به کار نمی‌برند. هنگامی که نام خانوادگی مرکب کامل شناخته‌شده باشد، حتی اگر با خط تیره نوشته نشده باشد، بر اساس اولین بخش آن مرتب می‌شود. | ## جمع‌بندی | افزون بر این، نام‌های پرتغالی که در فرهنگ دیگری جذب شده‌اند — مانند نام‌های انگلیسی‌زبانان یا فرانسوی‌زبانان پرتغالی‌تبار — معمولاً بر اساس رویه‌های همان زبان یا فرهنگ برخورد می‌شود.