موضوع مقاله: رسانه دولتی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # رسانه دولتی | مقدمه: رسانه‌های دولتی یا رسانه های حکومتی، رسانه‌هایی هستند که به‌طور مستقیم یا غیرمستقیم تحت کنترل مالی و/یا تحریریه دولت یا حکومت هستند. | ## بخش 1: رسانه دولتی | رایج‌ترین تعریف رسانه دولتی یا رسانه حکومتی به هر سازمان رسانه‌ای گفته می‌شود که به‌طور مستقیم یا غیرمستقیم تحت مالکیت یا اداره دولت باشد. در ۹۷ کشور، الگوی مالکیت رسانه‌ها عمدتاً متعلق به دولت یا خانواده‌های برجسته مرتبط با نهادهای دولتی است. این الگو اغلب با دولت‌های مستبدی مرتبط است که از رسانه‌های دولتی برای کنترل، نفوذ و محدود کردن اطلاعات استفاده می‌کنند. رسانه‌های دولتی یا حکومتی می‌توانند از رسانه‌هایی که کاملاً تحت کنترل دولت هستند تا رسانه‌های مستقل خدمات عمومی که از نظر تحریریه ای مستقل هستند را در بر بگیرند. اصطلاح «رسانه‌های عمومی» را می‌توان برای اشاره به رسانه‌های دولتی یا دولتی و پخش خدمات عمومی (PBS) استفاده کرد. بر اساس شبکه دانش انتخاباتی ACE، رسانه‌های دولتی و حکومتی مستقیماً توسط دولت یا دولت کنترل می‌شوند. به گفته فیس بوک، رسانه‌های تحت کنترل دولت «به طور جزئی یا کامل تحت کنترل تحریریه یک دولت هستند». در عین حال، رسانه‌های دارای تحریریه مستقل «تأمین مالی شده توسط دولت» «وابسته به دولت» محسوب نمی‌شوند. | ## بخش 2: رسانه دولتی | برخلاف نیروهای تحت کنترل شرکت، همان‌طور که در مدل تبلیغاتی رسانه‌های جمعی توضیح داده شده‌است. 6 در این نوع محیط، ممکن است از روزنامه نگاران خواسته شود که عضو یا وابسته به حزب حاکم باشند، مانند کشورهای سوسیالیست سابق بلوک شرق، اتحاد جماهیر شوروی، چین یا کره شمالی. در کشورهایی که سطوح بالایی از مداخله دولت در رسانه‌ها دارند، ممکن است از مطبوعات دولتی برای اهداف تبلیغاتی استفاده کند: برای ترویج رژیم با یک نگاه مثبت، با راه‌اندازی کمپین‌های بدنام کردن مخالفان دولت پوشش جانبدار به دیدگاه‌های مخالف، یا عمل کننده به عنوان سخنگویی برای دفاع از ایدئولوژی یک رژیم نظریه‌های مالکیت دولتی دو نظریه متضاد در مورد کنترل دولت بر رسانه‌ها وجود دارد. منافع عمومی یا نظریه پیگوین بیان می‌کند که مالکیت دولت سودمند است، در حالی که نظریه انتخاب عمومی معتقد است که کنترل دولت آزادی‌های اقتصادی و سیاسی را تضعیف می‌کند. پیامدهای مالکیت دولتی مسائل مربوط به رسانه‌های دولتی شامل عوارض آزادی مطبوعات و عینیت روزنامه‌نگاری است. به گفته کریستوفر واکر در ژورنال دموکراسی، "رسانه‌های استبدادی یا تمامیت خواه " مانند تلویزیون مرکزی چین، RT روسیه و TeleSUR ونزوئلا، به دلیل سانسور تحت رژیم‌ها در کشورهای بومی خود و باز بودن کشورهای دموکراتیکی که به آنها پخش می‌شود از هر دوی رسانه هیا داخلی و خارجی سود می‌برند. این منجر به ایجاد رسانه‌های مستقل و کاملاً مغرضانه بسته به رژیمی می‌شود که این رسانه در آن فعالیت می‌کند. در بیشتر دموکراسی‌های غربی، آزادی مطبوعات یک ارزش مهم برای مردم و دولت باقی می‌ماند، بنابراین بیشتر سازمان‌های رسانه‌ای دولتی مستقل از دولت مورد نظر باقی می‌مانند. | ## بخش 3: رسانه دولتی | در مقایسه با اکثر کشورهای خودکامه که تلاش می‌کنند آزادی مطبوعات را برای کنترل انتشار اطلاعات محدود کنند. سازمان‌های رسانه‌ای دولتی در خطر تبدیل شدن به عروسک‌های خود دولت برای انتشار اطلاعات نادرست و پوشش اخباری هستند که به نفع رژیم آنها نیست. حقوق مدنی و سیاسی تئوری منافع عمومی ادعا می‌کند که مالکیت دولتی بر مطبوعات باعث افزایش حقوق مدنی و سیاسی می شود. در حالی که تحت تئوری انتخاب عمومی، آنها را با سرکوب نظارت عمومی بر دولت و تسهیل فساد سیاسی محدود می‌کند. 24 مالکیت دولتی بر مطبوعات می‌تواند تلاش‌های نظارت بر انتخابات را به خطر بیندازد و درستی فرآیندهای انتخاباتی را مبهم سازد. به عنوان مثال، گزارش فساد در مکزیک، غنا و کنیا پس از لغو محدودیت‌ها در دهه ۱۹۹۰ افزایش یافت، اما رسانه‌های تحت کنترل دولت از مقامات دفاع کردند.Simon, 1998Djankov, 2002, p. تظاهرات توده‌ای علیه رژیم‌های خودکامه مانند رژیم‌های چین، روسیه، مصر و ایران اغلب توسط سازمان‌های رسانه‌ای دولتی تحریف می‌شوند تا به معترضان بدنام شوند و پرتوی مثبتی بر اقدامات دولت بیفکنند. | ## جمع‌بندی | 367 دلیل این امر این است که رسانه‌های دولتی معمولاً با رژیم‌های خودکامه مرتبط هستند که در آن آزادی اقتصادی به شدت محدود شده‌است و میزان زیادی از فساد در سیستم اقتصادی و سیاسی وجود دارد.