aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: ریکاردو زانلا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ریکاردو زانلا | مقدمه: ریکاردو زانلا (۲۷ ژوئن ۱۸۷۵ – ۳۰ مارس ۱۹۵۹) سیاستمدار فیومایی بود که تنها رئیس جمهور منتخب ایالت آزاد فیومه بود. | ## بخش 1: ریکاردو زانلا | زندگی زانلا از پدری ایتالیایی و مادری اسلوونیایی در فیومه، اتریش-مجارستان ( کرواسی امروزی) زاده شد. در جریان درگیری بین لیبرالیسم و رادیکالیسم در مجارستان، زانلا به عنوان رهبر محلی جناح کوسوتیست در فیومه ظهور کرد. او پس از استعفای میشل میلندر در سال ۱۹۰۱، رهبر انجمن خودمختاری شد که با نام حزب خودمختاری در فیومه نیز شناخته می‌شود. با حضور زانلا، حزب موضع لیبرال خود را کنار گذاشت و برای حمایت به حزب استقلال کوسوتیست روی آورد. او با اتخاذ یک موضع ناسیونالیستی سرسختانه ایتالیایی (با شدت و حدت خاص سبک سیاسی کوسوتیست‌ها)، محبوبیت خود را به ویژه در میان طبقات پایین و متوسط افزایش داد و سرانجام در سال ۱۹۱۴ به عنوان شهردار (پودستا) فیومه انتخاب شد، اما این نامزدی توسط امپراتور فرانتس جوزف وتو شد. | ## بخش 2: ریکاردو زانلا | در طول جنگ جهانی اول، زانلا در یک واحد مجارستانی در جبهه روسیه جنگید و در آنجا به سرعت به روس‌ها پیوست. در سال ۱۹۱۶ او به رم رسید و در آنجا کمپینی تبلیغاتی برای الحاق فیوم به ایتالیا آغاز کرد. پس از پایان جنگ در سال ۱۹۱۸، او به فیوم بازگشت و در آنجا به عنوان یک قهرمان مورد استقبال قرار گرفت، اما به سرعت از شورای ملی ایتالیا در فیوم که قدرت را در شهر به دست گرفته بود، فاصله گرفت. پس از آنکه گابریل دانونتزیو در ۱۲ سپتامبر ۱۹۱۹ شهر فیوم را تصرف کرد، زانلا رهبری مخالفان خودمختار را علیه رژیم اشغالگر و دیکتاتوری شخصی دانونزیو بر عهده گرفت. و زمانی بخت به او روی آورد که دانونزیو پیمان راپالو را نادیده گرفت و علیه خود ایتالیا اعلام جنگ کرد و سرانجام در دسامبر ۱۹۲۰ پس از بمباران توسط نیروی دریایی ایتالیا، شهر را تسلیم کرد. | ## بخش 3: ریکاردو زانلا | زانلا از ۵ اکتبر ۱۹۲۱ تا ۳ مارس ۱۹۲۲ به عنوان رئیس جمهور ایالت آزاد فیومه خدمت کرد، تا اینکه دوره ریاست جمهوری او به دلیل اشغال ایتالیا، پس از یک کودتای فاشیستی، کوتاه شد. پس از جنگ جهانی دوم، زانلا خواستار احیای ایالت آزاد به عنوان یک نهاد مستقل شد، اما در کنفرانس سازمان ملل متحد در مورد سازمان بین‌المللی در سانفرانسیسکو، از ایده خود حمایتی دریافت نکرد. با این وجود، او این درخواست را در سپتامبر ۱۹۴۵ در شورای وزیران امور خارجه لندن نیز تکرار کرد. بدین ترتیب، او ایالت آزاد فیومه را که "در اثر تجاوز فاشیستی غرق شده بود" با آلبانی و اتیوپی مقایسه کرد. | ## جمع‌بندی | علاوه بر این، او الحاق آن به کرواسی یا یوگسلاوی را که هرگز به آنجا تعلق نداشت، رد کرد، زیرا این کشور متعلق به تاج مقدس مجارستان بود.
موضوع مقاله: گویدو دلا توره | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # گویدو دلا توره | مقدمه: اوایل زندگی او پسر فرانچسکو دلا توره (برادر ناپلئون دلا توره)، پودستا از نووارا (متوفی ۱۲۷۷) و همسرش، جولیا، دختر کورادو کاستیگلیونی، پودستا دی تورتونا و ایزولا لامپونیانی بود. | ## بخش 1: گویدو دلا توره | زندگی‌نامه به عنوان بخشی از آشفتگی‌های جناحی بین گوئلف‌ها و گیبلین‌ها، درگیری خانواده گوئلف گویدو با گیبلین ویسکونتی، به رهبری اوتون ویسکونتی، بخش عمده‌ای از دوران کودکی او را تحت الشعاع قرار داد. در سال ۱۲۷۷، پس از نبرد دسیو، که در آن پدرش را از دست داد، او به همراه عمویش ناپلئونه زندانی شد و در قلعه بارادلو در کومو زندانی شد. او در سال ۱۲۸۴ با کمک لوتریو روسکا، لرد کومو و ویلیام هفتم، مارکی مونتفرات، از این قلعه فرار کرد. پس از فرار از قلعه بارادلو، گوئیدو رهبری گوئلف‌ها را در شورش‌هایی که در سال‌های پایانی قرن سیزدهم در میلان رخ داد، بر عهده داشت. | ## بخش 2: گویدو دلا توره | در سال ۱۳۰۲، گروهی از گوئلف‌ها، از جمله لردهای پیاچنزا و پارما، آلبرتو اسکاتی و گیبرتو دا کورجو، ویسکونتی‌ها را مجبور به ترک میلان کردند. پس از بیست و پنج سال تبعید، گوئیدو دلا توره و خانواده‌اش قدرت خود را در میلان به دست گرفتند. رئیس خانواده دلا توره بودن به گوئیدو کمک کرد تا در سال ۱۳۰۷ به عنوان کاپیتان مردم میلان انتخاب شود. با این حال، در سال ۱۳۱۱ گوئیدو با پسر عمویش کاسونه دلا توره، اسقف اعظم میلان، درگیر شد: پس از یک شورش ناموفق علیه پادشاه هنری هفتم، او مجبور شد ابتدا به لودی و سپس به کرمونا فرار کند، جایی که گوئیدو در تابستان ۱۳۱۲ درگذشت. | ## بخش 3: گویدو دلا توره | ازدواج‌ها و فرزندان گوئیدو از طریق ازدواج‌ها به دنبال ایجاد اتحادهای جدید بود: او ابتدا در سال ۱۲۷۶ با بئاتریس گوئیدی (درگذشته ۱۳۰۲)، دختر سیمون گوئیدی، کنت باتیفول، ازدواج کرد. پس از مرگ او، او با برونیسندا لانگوسکو، دختر فیلیپو لانگوسکو، کنت پالاتین لوملو، ازدواج کرد. | ## جمع‌بندی | پسر بزرگش، آمورات، با مارگاریتا دی سوا ازدواج کرد، پسر دومش، سیمونه، با آنتیوکیا، دختر پیترو ویسکونتی، ازدواج کرد و در نهایت، پسر کوچکترش، فرانچسکو، که به عنوان فرماندار ایستریا خدمت می‌کرد، با کوستانزا، خواهرزاده آلبرتو اسکاتی، لرد پیاچنزا (۱۲۷۰–۱۳۱۸)، ازدواج کرد.
موضوع مقاله: کاسونه دلا توره | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کاسونه دلا توره | مقدمه: کاسونه دلا توره (; – ۲۰ اوت ۱۳۱۸) یک کوندوتیر و فئودال قرون وسطایی ایتالیایی بود. | ## بخش 1: کاسونه دلا توره | او عضوی از خانواده توریانی بود و از سال ۱۳۰۸ تا ۱۳۱۶ اسقف اعظم میلان و از سال ۱۳۱۷ تا ۱۳۱۸ اسقف اعظم آکویلیا بود. در جوانی، او در فریولی اقامت داشت، جایی که عموی بزرگش ریموندو به عنوان اسقف آکویلیا حکومت می‌کرد: در اینجا اکثر اعضای خانواده پس از اینکه رقیب اصلی آنها، خاندان ویسکونتی، توانست قدرت را در آن شهر به دست بگیرد، از میلان تبعید شدند. هنگامی که خانواده دلا توره توانستند در سال ۱۳۰۲ به میلان بازگردند، کاسونه به عنوان کشیش کلیسای جامع میلان منصوب شد. او توسط شورای کلیسای جامع میلان انتخاب شد، توسط پاپ کلمنت پنجم تأیید شد و در حدود ۱۲ اکتبر ۱۳۰۸ توسط اوگاچیونه بورومئو، اسقف نووارا، به مقام اسقفی در میلان منصوب شد. انتصاب او به عنوان اسقف اعظم میلان باعث درگیری با پسر عمویش گویدو دلا توره شد، که می‌ترسید کاسونه با ویسکونتی‌ها علیه او متحد شود (دو نفر از برادران اسقف اعظم با برادرزاده‌های همسر ماتئو ویسکونتی ازدواج کرده بودند). | ## بخش 2: کاسونه دلا توره | در سال ۱۳۰۹، او در یک لشکرکشی نظامی موفق پاپ علیه جمهوری ونیز شرکت کرد و با افتخارات فراوان به میلان بازگشت. در ۱ اکتبر ۱۳۰۹، نیروهای گویدو به کاخ اسقف اعظم در میلان حمله کردند و او را زندانی کردند. امپراتور هنری هفتم، کاسونه را به عنوان میانجی بین ادعاهای خانواده‌های توریانی و ویسکونتی که برای حکومت بر میلان مدت‌ها با هم اختلاف داشتند، منصوب کرد. کاسونه بین دو خانواده به توافق رسید، اما این توافق توسط گویدو دلا توره پذیرفته نشد. امپراتور هنری هفتم سپس گویدو دلا توره را مجبور به فرار از میلان کرد و عنوان جانشین امپراتوری میلان را به ماتئو اول ویسکونتی فروخت. | ## بخش 3: کاسونه دلا توره | کاسونه دوباره وارد میلان شد و در ۶ ژانویه ۱۳۱۱، هنری هفتم را به عنوان پادشاه ایتالیا تاجگذاری کرد. بدهی شهروندان میلان به امپراتور نارضایتی ایجاد کرد و توریانی‌ها شورشی را برانگیختند که توسط ویسکونتی‌ها، با حمایت سربازان امپراتور، سرکوب شد. در ۳۱ دسامبر ۱۳۱۶، کاسونه از عنوان اسقف میلان صرف نظر کرد و توسط پاپ ژان بیست و دوم به عنوان پاتریارک سکولار آکویلیا منصوب شد. با این حال، او هرگز این مقام را در فریولی نپذیرفت، زیرا در فلورانس بر اثر سقوط از اسب درگذشت. | ## جمع‌بندی | در آنجا در کلیسای سانتا فلورانس به خاک سپرده شد؛ بنای یادبود او به تینو دا کاماینو یا آگوستینو دا سینا نسبت داده می‌شود.
موضوع مقاله: مارگریتا پاوسی ماتزونی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مارگریتا پاوسی ماتزونی | مقدمه: در سال ۱۹۶۱ با آلدو کارپی، که در آن زمان مدیر آکادمی هنرهای زیبای بررا بود، آشنا شد و شاگرد او شد. | ## بخش 1: مارگریتا پاوسی ماتزونی | در طول این سال‌ها، او تحقیقات هنری خود را به هنر فیگوراتیو و اکسپرسیونیستی اختصاص داد. با توجه به استعدادش، برای شرکت در مدرسه آلدو سالوادوری در میلان و برگامو انتخاب شد. در دهه ۱۹۵۰ او در نمایشگاه‌های جمعی زیادی در ایتالیا شرکت کرد و در دهه بعد، آثار خود را در نمایشگاه‌های انفرادی در ایتالیا و خارج از کشور ارائه داد. در سال‌های اول دهه ۱۹۷۰ به فلورانس نقل مکان کرد و در استودیوی پیترو پاریگی تکنیک زیلوگرافی (تراش روی چوب) را آموخت. در طول سفرهایش به آلمان، بلژیک و هلند، دانش خود را در مورد اکسپرسیونیست‌ها عمیق‌تر کرد. او علاوه بر علاقه‌اش به هنر پیش از تاریخ و هنر آفریقایی، تحت تأثیر هنر بصری قدرتمند اکسپرسیونیست‌ها، شروع به کاوش در تراکم معنا در تصاویر نمادین کرد. | ## بخش 2: مارگریتا پاوسی ماتزونی | در سال ۱۹۷۳ او محل اقامت خود را در مونته‌پولچیانو تأسیس کرد، جایی که تا آخر عمر در میان زیبایی تپه‌های توسکانی زندگی کرد. او یکی از آخرین نمایشگاه‌های خود را به یاد همسر محبوبش، فرزندان و نوه‌هایش، دوستانش و تمام افرادی که در مسیر طولانی، مرموز و قدرتمند زندگی او را همراهی کرده بودند، اختصاص داد. استفاده از رنگ‌های زمینی و رنگ‌های «عرفانی» مانند طلا، ارتباط عمیقی را با سنت تاریخی شمایل‌های مذهبی و با مباحث کتاب مقدس نشان می‌دهد. او در مصاحبه‌ای تأیید کرد: «مجسمه‌های من ترکیبی از رؤیاها و آرمان‌شهرها هستند، آنها نتیجه نهایی جستجوی من برای یافتن معنایی در زندگی هستند». او در کتاب «زندگینامه کروماتیکا» (۲۰۱۰) که کمی قبل از مرگش نوشته شده، پالت هنری خود را بر اساس سه رنگ اصلی توصیف کرده است: سیاه، سفید و طلایی. 2010 او در طول زندگی خود با تکنیک‌های مختلفی کار کرد: نقاشی دیواری، ترکیب مواد، نقاشی روی چوب، مجسمه‌سازی، طراحی با زغال، شمایل‌های مقدس، زیلوگرافی (تراش چوب)، رنگ روغن روی بوم و مقوا، تمپرا و طلا. | ## بخش 3: مارگریتا پاوسی ماتزونی | مارگریتا پاوسی ماتزونی شخصاً بر سازماندهی فضای داخلی کلیسای سنت آنتونیو آ رجیانا (پراتو) بین سال‌های ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۶ نظارت داشت. مارگریتا دوگانگی بین عدالت و رحمت را با کلمات زیر توصیف کرد: چهره مرد نماد قدرت مردسالارانه است: او بر اساس قانون ارزیابی، سنجش و محکوم می‌کند. چهره زن فراتر از دسته‌بندی‌های قانونی است، او دسته‌ای از خوشه‌های گندم، نماد نان و تغذیه، را حمل می‌کند و بر اساس قلب مهربان خود عمل می‌کند. مرگ پس از یک عمر وقف هنر به عنوان راهی برای نزدیک شدن به خدا و بشریت، او در ۲۵ نوامبر ۲۰۱۰ در خانه‌اش در نزدیکی شهر مونته‌پولچیانو درگذشت. | ## جمع‌بندی | او در گورستان پناهگاه مونته‌سناریو، نزدیک فلورانس، در نزدیکی مقبره‌های هفت بنیان‌گذار مقدس فرقه خادمان مریم به خاک سپرده شده است.
موضوع مقاله: آشیل پریلی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آشیل پریلی | مقدمه: آشیل پریلی (زاده ۲۸ ژانویه ۱۹۲۷ – درگذشته ۱۶ اکتبر ۲۰۲۱) نقاش و مجسمه‌ساز ایتالیایی بود. | ## بخش 1: آشیل پریلی | زندگی‌نامه آشیل پریلی، متولد ۲۸ ژانویه ۱۹۲۷ در رم، دوران متوسطه را در مدرسه کلاسیک گذراند و با پایان‌نامه‌ای دربارهٔ جورجو دِ کیریکو، مدرک ادبیات خود را دریافت کرد. پس از جنگ جهانی دوم، او به همراه کارلا آکاردی، اوگو آتاردی، پیترو کونساگرا و آنتونیو سانفیلیپو، گروه فورما ۱ را تأسیس کرد. | ## بخش 2: آشیل پریلی | او استاد انتزاع‌گرایی بود، همان‌طور که در نمایشگاه‌هایش در دوسالانه ونیز در سال‌های ۱۹۵۲، ۱۹۵۸، ۱۹۶۲ و ۱۹۶۸ دیده می‌شود از سال ۱۹۴۸ تا ۱۹۸۶، او در پنج رویداد جداگانه در چهارسالانه رم شرکت کرد. از سال ۱۹۶۳ تا ۱۹۶۴، او در نمایشگاه سیار «نقاشی‌های ایتالیایی روز» در بیروت، دمشق، تهران، آنکارا و تونس شرکت کرد. | ## بخش 3: آشیل پریلی | ## جمع‌بندی | در سال ۱۹۹۵، او به عضویت آکادمی سن لوکا درآمد و در سال ۱۹۹۷ جایزه‌ای از رئیس‌جمهور ایتالیا ، اسکار لوئیجی اسکالفارو، دریافت کرد پریلی در ۱۶ اکتبر ۲۰۲۱ در اورویتو درگذشت.
موضوع مقاله: لورنزو کوئین | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لورنزو کوئین | مقدمه: زندگی‌نامه لورنزو کوئین در ۷ مه ۱۹۶۶ در رم، ایتالیا، پسر آنتونی کوئین، بازیگر مکزیکی-آمریکایی و همسرش یولاندا (با نام خانوادگی آدولوری) متولد شد. | ## بخش 1: لورنزو کوئین | کوئین در ایالات متحده و ایتالیا بزرگ شد و در حال حاضر در بارسلونا در اسپانیا زندگی می‌کند. او فعالیت هنری خود را به عنوان نقاش در اوایل دهه ۱۹۸۰ با ثبت نام در آکادمی هنرهای زیبای آمریکا در شهر نیویورک آغاز کرد. آنتونی، پدر کوئین، در همان فیلمی که استرادیواری بزرگسال در آن بازی می‌کرد، بازی کرد. کوئین متعاقباً در فیلم «دالی» نقش هنرمند سورئالیست اسپانیایی ، سالوادور دالی، را در کنار سارا داگلاس، بازیگر انگلیسی، در نقش همسرش، گالا، بازی کرد. کوئین به خاطر بازی در فیلم دالی، جایزه بهترین بازیگر جدید را در جشنواره فیلم بیاریتز دریافت کرد.Cambio 16. | ## بخش 2: لورنزو کوئین | هنر عمومی کوئین شامل «رویارویی‌ها» می‌شود که به سفارش فونداتور ساخته و در سال ۲۰۰۳ به مایورکا اهدا شد. آثار دیگری نیز در اسکله شاه ادوارد به نمایش گذاشته شده‌اند - آفرینش، ولار و عبور از هزاره - که تمرکز ویژه آنها بر دست، فرم انسان و دایره است. نمایشگاه «تعادل» در نوامبر ۲۰۰۹، همزمان با نصب «بدهی و بستانی ۳» در میدان برکلی به مدت شش ماه، برگزار شد. در این نمایشگاه چندین مجسمه جدید از جمله «چه چیزی اول آمد؟» (اشکال مرد و زن که در نیمکره‌های تخم‌مرغی شکل قرار دارند) و «خانه شیرین خانه» (زنی مرمرین که در سیم خاردار محصور شده است) نیز به نمایش گذاشته شد. مجموعه مجسمه‌های «نیروهای طبیعت» کوئین در انگلستان، ایتالیا، ایالات متحده، سنگاپور، هلند، قطر و موناکو به نمایش گذاشته شده‌اند. | ## بخش 3: لورنزو کوئین | در اکتبر ۲۰۱۸، مجسمه «بازی را متوقف کن» به شهر ونیز اهدا و در فورته مارگرا نصب شد. گالریا گاسترونومیکا کوین یکی از مالکان رستوران ایتالیایی گالریا گاسترونومیکا در بارسلونا است که بسیاری از مجسمه‌های او نیز در همین رستوران ساخته شده‌اند. فیلم‌شناسی سال عنوان نقش یادداشت‌ها ۱۹۸۸ اوناسیس: ثروتمندترین مرد جهان الکساندر اوناسیس فیلم تلویزیونی. ۱۹۸۹ استرادیواری آنتونیو استرادیواری (جوانی) ۱۹۹۱ دالی سالوادور دالی ۱۹۹۴ همه جای گلیک رناتو توچی سریال تلویزیونی. | ## جمع‌بندی | ۱۹۹۸ بمب ریلوژریا لوکا اسکوارچینا ۱۹۹۹ تیرا د کانیونس ادوارد د سیکارت اوریوندی جوزپه پادوانی جوان کامینو د سانتیاگو سباستین مینی سریال تلویزیونی.
موضوع مقاله: جرالدین‌های توبه‌ناپذیر | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جرالدین‌های توبه‌ناپذیر | مقدمه: جرالدین‌های توبه‌ناپذیر چهاردهمین آلبوم استودیویی از موسیقی‌دان آمریکایی توری ایموس می‌باشد که در ۹ مهٔ سال ۲۰۱۴ از سوی مرکوری کلاسیکس منتشر گردید. | ## بخش 1: جرالدین‌های توبه‌ناپذیر | این آلبوم بازگشت ایموس به موسیقی پاپ و راک پس از چندین انتشار در سبک کلاسیک به شمار می‌رود. ضبط آلبوم در در استودیوی شخصی ایموس با نام مارتیان اینجیرینگ استودیوز انجام شده و و تهیه‌کنندگی آن بر عهدهٔ خود او بود. | ## بخش 2: جرالدین‌های توبه‌ناپذیر | آلبوم واجد فضایی آکوستیک و ساده است؛ به‌گونه‌ای که در بسیاری از قطعات، تنظیم‌ها تنها متشکل از آواز ایموس و پیانوی او هستند. از نظر ترانه‌سرایی، بسیاری از قطعات تحت‌تأثیر هنرهای تجسمی – نقاشی و عکاسی – شکل گرفته‌اند. | ## بخش 3: جرالدین‌های توبه‌ناپذیر | این آلبوم در ایالات متحده به رتبهٔ ۷ رسید و تبدیل به هشتمین آلبوم ایموس شد که در زمرهٔ ده اثر برتر سرزمین مادریش جای می‌گیرد؛ همچنین در هشت کشور دیگر جزو بیست اثر پرفروش جای گرفت. نقدها عموماً مثبت بودند و بسیاری آن را از قوی‌ترین آثار ایموس ایموس در سال‌های اخیر دانستند. | ## جمع‌بندی | برای معرفی آلبوم تور جرالدین‌های توبه‌ناپذیر از مه تا نوامبر سال ۲۰۱۴ برگزار شد که ایموس به‌صورت تنها روی صحنه می‌رفت.
موضوع مقاله: چین‌کیسه پارگین | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # چین‌کیسه پارگین | مقدمه: این یک اندام تخصصی است که، همان‌طور که نخستین بار توسط بروس گلیک و سپس توسط مکس دیل کوپر و رابرت گود نشان داده شد، برای رشد سلول‌های لنفوسیت بی (بخشی از سیستم ایمنی) در پرندگان ضروری است. | ## بخش 1: چین‌کیسه پارگین | پستانداران عموماً اندام معادلی ندارند؛ مغز استخوان اغلب محل خون‌سازی و رشد سلول‌های B است. چین‌کیسهٔ فابریسیوس در پارگین پرندگان وجود دارد و به نام هیرونیموس فابریسیوس نام‌گذاری شده است که آن را در سال ۱۶۲۱ توصیف کرد. | ## بخش 2: چین‌کیسه پارگین | ویژگی‌ها چین‌کیسه یک اندام بافت پوششی و لنفاوی است که تنها در پرندگان یافت می‌شود. این چین‌ها صدها فولیکول بورس دارای سلول‌های اپیتلیال مرتبط با فولیکول، لنفوسیت‌ها، ماکروفاژها و سلول‌های پلاسما دارند. | ## بخش 3: چین‌کیسه پارگین | ## جمع‌بندی | در چین‌کیسه، این سلول‌های بنیادی ویژگی‌های سلول‌های B بالغ و دارای سیستم ایمنی را به دست می‌آورند.
موضوع مقاله: سنج کوک‌دار | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سنج کوک‌دار | مقدمه: که گاهی سنج‌های آنتیک نیز نامیده می‌شوند، سازی کوبه‌ای است که از دیسک‌های کوچکِ برنزی یا برنجی کوک‌شده، تشکیل شده‌اند. | ## بخش 1: سنج کوک‌دار | با این حال، ممکن است با ضربه‌زدن دو دیسک به هم به همان شیوهٔ سنج‌های حلقه انگشتی یا با آرشه‌کشی نیز نواخته شوند. صدای آنها تقریباً شبیه یک زنگولهٔ کوچک کوک‌شدهٔ ناقوس است، فقط با صدای بسیار روشن‌تر و رزونانس بسیار طولانی‌تر. سنج‌های کوک‌دار مدرن به‌صورت کروماتیک مرتب شده‌اند و محدوده‌ای تا دو اکتاو دارند. | ## بخش 2: سنج کوک‌دار | آنها معمولاً در مجموعه‌ها (معمولاً یک اکتاو) موجود هستند اما ممکن است به صورت جداگانه نیز خریداری شوند. نت‌های سنج کوک‌دار، دو اکتاو پایین‌تر از صدایی که می‌دهد نوشته می‌شود تا خطوط اضافی در بالا یا پایین خط حامل به حداقل برسد. کاربرد یکی از اولین کاربردهای «سنج‌های آنتیک» در رپرتوارهای ارکسترال، سمفونی رومئو و ژولیت (۱۸۳۹)، اثرِ هکتور برلیوز است. | ## بخش 3: سنج کوک‌دار | در دورۀ معاصر، جان آدامز از آنها در بسیاری از قطعات ارکسترالِ رنگارنگِ خود مانند «سفری کوتاه با ماشین سریع» استفاده می‌کند.May, Thomas (ed.). | ## جمع‌بندی | 108 جولیا ولف (آهنگساز آمریکایی)، در اوراتوریوی خود از سنج‌های آنتیک استفاده کرد.
موضوع مقاله: الیسئو ماتیاچی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # الیسئو ماتیاچی | مقدمه: در سال ۱۹۶۷، گالری لا تارتاروگا اولین نمایشگاه انفرادی ماتیاچی را با نمایش «توبو» (تیوب)، یک لوله آهنی ۱۵۰ متری زرد رنگ با روکش نیکل که برای تغییر درک از محیط و تشویق عموم به تغییر آن طراحی شده بود، افتتاح کرد. | ## بخش 1: الیسئو ماتیاچی | در سال ۱۹۶۹، او با ورود به گالری با یک کمپرسور که مسیری ساخته شده از خاکستر پوزولانا را خرد می‌کرد، یک نمایش اجرایی در گالری لاتیکو به روی صحنه برد. در سال ۱۹۶۷، ماتیاچی به همراه الکساندر یولاس، نمایشگاه‌هایی را در پاریس و نیویورک برگزار کرد. | ## بخش 2: الیسئو ماتیاچی | در طول دهه ۱۹۸۰، تحقیقات ماتیاچی بر استفاده از فلز متمرکز شد و با آن به خلق آثار بزرگی پرداخت که از علایقش به مضامین کیهانی-نجومی الهام گرفته شده بودند. یکی از آثار او، «ارابه خورشیدی مونته‌فلترو» از سال ۱۹۸۴، در چهل و یکمین دوره دوسالانه ونیز در سال ۱۹۸۸ به نمایش گذاشته شد در سال ۱۹۹۳، بنیاد پرادا فضای نمایشگاهی خود را در میلان با نمایشگاهی از آثار ماتیاچی افتتاح کرد. | ## بخش 3: الیسئو ماتیاچی | ماتیاچی در سال ۱۹۹۵ جایزه دوسالانه موزه فضای باز فوجی‌سانکی هوکونه در توکیو و در سال ۲۰۰۸ جایزه مجسمه‌سازی آنتونیو فلترینلی را در رم دریافت کرد. در سال ۲۰۱۳، جرمانو چلانت یک مونوگرافی جامع در مورد آثار او ویرایش کرد که توسط انتشارات اسکیرا منتشر شد. | ## جمع‌بندی | در سال ۲۰۱۶، (موزه هنر مدرن و معاصر ترنتو و روورتو) - فورته دی بلودره در فلورانس یک نمایشگاه گذشته‌نگر گسترده از آثار او برگزار کردند.
موضوع مقاله: ادوارد فارنزه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ادوارد فارنزه | مقدمه: ادوارد فارنیزی (; – ) پسر ارشد دوک رانوچیو دوم فارنیزی، دوک پارما و پیاچنزا بود. | ## بخش 1: ادوارد فارنزه | زندگی‌نامه اودورادو در ۲۱ اوت ۱۶۶۶ در کاخ دوک‌نشین کولورنو در کولورنو، در خارج از شهر پارما متولد شد. مادرش، ایزابلا دسته، دختر فرانچسکو اول دسته، دوک مودنا و ماریا کاترینا فارنیزی بود؛ بنابراین، والدین اودورادو پسرعموی یکدیگر بودند. او سومین فرزند والدینش بود و دو خواهر بزرگتر داشت، مارگاریتا ماریا فارنزه، همسر آینده فرانچسکو دوم دِسته، دوک مودنا، و ترزا فارنیزی، که هرگز ازدواج نکرد اما راهبه بندیکتین و راهبه صومعه سنت آلساندرو در پارما شد. پدر اودورادو قبلاً با پرنسس مارگارت یولاند ساووی، پسرعموی اول لویی چهاردهم، ازدواج کرده بود، اما این ازدواج هیچ فرزندی به دنیا نیاورد (فقط دو نوزاد مرده به دنیا آمده). | ## بخش 2: ادوارد فارنزه | پس از مرگ مادر اودورادو، پدرش همسر سومی گرفت و با خواهر کوچکتر همسر مرحومش ازدواج کرد؛ بنابراین، نامادری اودورادو عمه خودش بود. در میان آنها فرانچسکو فارنزه، دوازده سال جوان‌تر از اودورادو، بود که با دوروتیا سوفی، بیوه اودورادو، ازدواج کرد، ناپدری فداکار و محبوب الیزابت فارنزه، دختر اودورادو، شد و پس از مرگ پدرشان، دوک‌نشین پارما را به ارث برد. ازدواج و فرزندان اودورادو فارنزه در ۳ آوریل ۱۶۹۰ با کنتس پالاتین دوروتیا سوفی از نویبورگ، از طریق وکالت ازدواج کرد. عروس که ارتباط خوبی با خانواده سلطنتی اروپا داشت، جهیزیه بسیار زیادی نیز برای خانواده فارنزه به ارمغان آورد. | ## بخش 3: ادوارد فارنزه | دوروتیا سوفیا دختر فیلیپ ویلهلم، منتخب پالاتین و الیزابت آمالی فون هسه-دارمشتات بود. سه خواهر بزرگتر او در آن زمان، همسر ملکه مقدس روم، ملکه پرتغال و ملکه اسپانیا بودند. بیوه جوان او، دوروتیا سوفی نویبورگ، سپس در ۸ دسامبر ۱۶۹۵ با فرانچسکو فارنزه، برادر ناتنی اوداردو، ازدواج کرد. با این حال، این ازدواج بدون فرزند ماند و دوک‌نشین به کوچک‌ترین برادر ناتنی اوداردو، آنتونیو، رسید. | ## جمع‌بندی | آنتونیو نیز بدون فرزند ماند و بنابراین تصمیم گرفته شد که دوک‌نشین به نوه اوداردو، فیلیپ، که یکی از پسران کوچکتر دختر اوداردو، الیزابت فارنزه، ملکه اسپانیا بود، منتقل شود.
موضوع مقاله: جوزپه بوتای | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جوزپه بوتای | مقدمه: جوزپه بوتای (رم، ۳ سپتامبر ۱۸۹۵ - ، ۹ ژانویه ۱۹۵۹) روزنامه‌نگار ایتالیایی و عضو حزب ملی فاشیست بنیتو موسولینی بود. | ## بخش 1: جوزپه بوتای | سال‌های نخستین بوتای در رم متولد شد و پسر لوئیجی بوتای، یک تاجر شراب با گرایش‌های جمهوری‌خواهانه، و النا کورتسیا بود. او از لیسئو تورکواتو تاسو فارغ‌التحصیل شد و تا سال ۱۹۱۵، زمانی که ایتالیا به قدرت‌های مرکزی اعلام جنگ کرد، در دانشگاه ساپینزا رم تحصیل کرد. در همان زمان، او همچنین حرفه روزنامه‌نگاری را در «مردم ایتالیا»، روزنامه حزب ملی فاشیست تازه تأسیس، آغاز کرد. بوتای از سال ۱۹۲۶ تا ۱۹۳۲ در وزارت شرکت‌ها مشغول به کار بود و منشور کار را معرفی کرد و یک قطب دانشگاهی شرکتی را در پیزا برنامه‌ریزی کرد، تا اینکه توسط موسولینی از این وزارتخانه کنار گذاشته شد. او به عنوان فرماندار رم (۱۹۳۵–۱۹۳۶) منصوب شد، اما برای جنگیدن در جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی با درجه سرگردی استعفا داد. در ۵ مه ۱۹۳۶، بوتای و پیترو بادولیو وارد آدیس آبابا شدند و بوتای به عنوان معاون فرماندار منصوب شد. | ## بخش 2: جوزپه بوتای | بوتای در دوران وزارت خود، قانونی (قانون بوتای) را در مورد حفاظت از میراث عمومی و فرهنگی و حفظ زیبایی‌های طبیعی اعلام کرد. او همچنین با منتقدان هنری جولیو کارلو آرگان و چزاره برندی برای بهبود زندگی فرهنگی ایتالیا همکاری کرد. در سال ۱۹۳۸، او از قوانین نژادی علیه یهودیان ایتالیایی حمایت کرد و در سال ۱۹۴۰ مجله‌ای به نام «اولویت» (Primato) را تأسیس کرد که از برتری نژاد آریایی و مداخله‌گری در جنگ حمایت می‌کرد. بوتای معتقد بود که «انقلاب فاشیستی» ناقص است و آنچه مورد نیاز است، بازگشت به فاشیسم اولیه و «خالص‌تر» است. لشکرکشی در جبهه شرقی باعث مرگ یا جراحت تقریباً ۷۷۰۰۰ سرباز و بیش از ۳۹۰۰۰ زخمی شد. بوتای در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳ پس از آشکار شدن شکست ایتالیا، به دستگیری موسولینی که توسط دینو گراندی پیشنهاد شده بود، رأی داد. | ## بخش 3: جوزپه بوتای | در سال ۱۹۴۴، جمهوری سوسیال ایتالیا، بوتای را در جریان دادگاه ورونا به اعدام محکوم کرد، اما بوتای در یک صومعه رومی پنهان شد. در سال ۱۹۴۴، بوتای با نام مستعار آندره‌آ باتالیا در لژیون خارجی فرانسه ثبت نام کرد. اواخر عمر پس از جنگ، بوتای در فرانسه ماند و تا سال ۱۹۴۸ به خدمت در لژیون خارجی ادامه داد و در آن سال از خدمت مرخص شد. به دلیل نقشی که در مراحل پایانی جنگ جهانی دوم داشت، به خاطر نقشش در فاشیسم عفو عمومی دریافت کرد. بوتای در سال ۱۹۵۳ به ایتالیا بازگشت و نشریه ABC (که نباید با مجله‌ای با همین نام اشتباه گرفته شود) و «مردم رم» (Il Popolo di Roma ) را تأسیس کرد که توسط ویتوریو چینی، فاشیست سابق، که از دیدگاه‌های میانه‌رو و محافظه‌کار حمایت می‌کرد، تأمین مالی می‌شد. | ## جمع‌بندی | در مراسم تشییع جنازه او، آلدو مورو، که مانند پدر مورو، دوست و دستیار بوتای در دوران حرفه‌ای‌اش بود، حضور داشت.