موضوع مقاله: همه‌پرسی نهادی ایتالیا در سال ۱۹۴۶ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # همه‌پرسی نهادی ایتالیا در سال ۱۹۴۶ | مقدمه: یک همه‌پرسی نهادی (به: یا با رأی همگانی در پادشاهی ایتالیا در ۲ ژوئن ۱۹۴۶ برگزار شد، رویدادی کلیدی در تاریخ معاصر ایتالیا. | ## بخش 1: همه‌پرسی نهادی ایتالیا در سال ۱۹۴۶ | تا سال ۱۹۴۶، ایتالیا پادشاهی‌ای تحت سلطنت خاندان ساووی بود که از زمان اتحاد ایتالیا در ۱۸۶۱ فرمان می‌راندند و پیش‌تر فرمانروایان پادشاهی ساردنی بودند. در ۱۹۲۲، با قدرت‌گیری بنییتو موسولینی و شکل‌گیری رژیم فاشیستی در ایتالیا، که در نهایت موجب ورود کشور به جنگ جهانی دوم در کنار آلمان نازی شد، نقش خاندان سلطنتی به‌طور چشمگیری تضعیف گردید. پس از جنگ داخلی ایتالیا و آزادسازی ایتالیا از دست نیروهای محور در ۱۹۴۵، سال بعد همه‌پرسی‌ای دربارهٔ شکل نهادی حکومت برگزار شد که نتیجهٔ آن جایگزینی پادشاهی با جمهوری بود. انتخابات عمومی ایتالیا (۱۹۴۶) برای انتخاب مجلس مؤسسان ایتالیا نیز در همان روز برگزار گردید. همانند انتخابات همزمان مجلس مؤسسان، این همه‌پرسی در ایستریای یولی، در استان زارا و استان بولتسانو که همچنان تحت اشغال نیروهای متفقین بودند، برگزار نشد. نتایج همه‌پرسی در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۶ توسط دیوان عالی کشور ایتالیا اعلام شد: ۱۲٬۷۱۷٬۹۲۳ نفر به جمهوری و ۱۰٬۷۱۹٬۲۸۴ نفر به پادشاهی رأی دادند.گازتا اوفیچیاله شمارهٔ ۱۳۴، ۲۰ ژوئن ۱۹۴۶ این رویداد هر ساله در جشن فستا دلا رپوبلیکا گرامی داشته می‌شود. امبرتو دوم، پادشاه سابق، در ۱۳ ژوئن ۱۹۴۶ داوطلبانه کشور را ترک کرد و رهسپار کاشکایش در جنوب پرتغال شد، بی‌آنکه حتی منتظر اعلام نهایی نتایج و صدور رأی دربارهٔ اعتراض‌های حزب سلطنت‌طلب بماند؛ اعتراض‌هایی که در ۱۸ ژوئن ۱۹۴۶ توسط دیوان عالی رد شد. با لازم‌الاجرا شدن قانون اساسی جمهوری ایتالیا در ۱ ژانویه ۱۹۴۸، انریکو د نیکولا نخستین کسی شد که وظایف رئیس‌جمهور ایتالیا را بر عهده گرفت. این نخستین بار بود که بیشتر شبه‌جزیره ایتالیا پس از سقوط جمهوری روم زیر یک حکومت جمهوری واحد قرار می‌گرفت. پس از جنگ داخلی ایتالیا و آزادسازی ایتالیا از نیروهای محور در سال ۱۹۴۵، سال بعد یک همه‌پرسی عمومی در مورد شکل نهادی دولت برگزار شد و در نتیجه رأی‌دهندگان جایگزینی سلطنت با جمهوری را انتخاب کردند. انتخابات عمومی ایتالیا در سال ۱۹۴۶ برای انتخاب مجلس مؤسسان ایتالیا در همان روز برگزار شد. همانند انتخابات همزمان مجلس مؤسسان، همه‌پرسی در مارس جولیان، در استان زارا یا استان بولزانو، که هنوز در اشغال نیروهای متفقین بودند و در انتظار حل و فصل نهایی وضعیت سرزمین‌ها بودند، برگزار نشد. نتایج توسط دیوان عالی کشور در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۶ اعلام شد: ۱۲٬۷۱۷٬۹۲۳ شهروند به نفع جمهوری و ۱۰٬۷۱۹٬۲۸۴ شهروند به نفع سلطنت. پادشاه سابق، اومبرتو دوم، داوطلبانه در ۱۳ ژوئن ۱۹۴۶ کشور را ترک کرد و به سمت کاسکایس، در جنوب پرتغال، رفت، بدون اینکه حتی منتظر مشخص شدن نتایج و حکم تجدیدنظرخواهی‌های ارائه شده توسط حزب سلطنت‌طلب باشد که توسط دیوان عالی کشور در ۱۸ ژوئن ۱۹۴۶ رد شده بود. با لازم‌الاجرا شدن قانون اساسی جدید جمهوری ایتالیا، در ۱ ژانویه ۱۹۴۸، انریکو دی نیکولا اولین کسی بود که وظایف رئیس‌جمهور ایتالیا را بر عهده گرفت. این اولین باری بود که از زمان سقوط جمهوری روم، بیشتر شبه جزیره ایتالیا تحت یک دولت جمهوری واحد قرار گرفت. افکار او بر بسیاری از سیاستمداران دوره‌های بعدی، از جمله وودرو ویلسون، دیوید لوید جورج، مهاتما گاندی، گلدا مایر و جواهر لعل نهرو، تأثیر گذاشت.King, Bolton (2019). ایده‌های جمهوری‌خواهی و اتحاد ایتالیا در تاریخ ایتالیا چندین حکومت به اصطلاح «جمهوری» وجود دارد که در طول زمان یکی پس از دیگری روی کار آمده‌اند. از سیسرو گرفته تا نیکولو ماکیاولی، فیلسوفان ایتالیایی پایه‌های علوم سیاسی و جمهوری‌خواهی را تصور کرده‌اند. اما این جوزپه ماتزینی بود که ایده جمهوری‌خواهی را در قرن نوزدهم در ایتالیا احیا کرد. افکار ماتزینی تأثیر بسیار قابل توجهی بر جنبش‌های جمهوری‌خواه ایتالیایی و اروپایی، در قانون اساسی ایتالیا، در مورد اروپایی‌گرایی و به‌طور خاص بر بسیاری از سیاستمداران دوره‌های بعدی، از جمله رئیس‌جمهور آمریکا، وودرو ویلسون، نخست‌وزیر بریتانیا ، دیوید لوید جورج، مهاتما گاندی، نخست‌وزیر اسرائیل، گلدا مایر و نخست‌وزیر هند، جواهر لعل نهرو، داشت. ماتزینی مفهومی به نام «اندیشه و عمل» را تدوین کرد که در آن اندیشه و عمل باید به هم پیوند بخورند و هر اندیشه‌ای باید با عمل دنبال شود، بنابراین روشنفکری و مفهوم جدایی نظریه از عمل را رد می‌کرد.Schumaker, Paul (2010). در ژوئیه ۱۸۳۱، جوزپه ماتزینی در تبعید در مارسی، جنبش ایتالیای جوان را تأسیس کرد که هدف آن تبدیل ایتالیا به یک جمهوری دموکراتیک واحد، بر اساس اصول آزادی، استقلال و وحدت، و همچنین سرنگونی رژیم‌های سلطنتی پیش از اتحاد، از جمله پادشاهی ساردینیا بود. تأسیس ایتالیای جوان، لحظه‌ای کلیدی از ریزورجیمنتوی ایتالیا را تشکیل می‌دهد و این برنامه جمهوری‌خواهانه، از نظر زمانی، مقدم بر پیشنهادهای وحدت ایتالیا توسط وینچنزو جیوبرتی و چزاره بالبو است که با هدف اتحاد مجدد قلمرو ایتالیا تحت ریاست پاپ ارائه شده بود. متعاقباً، فیلسوف کارلو کاتانئو، ایتالیای سکولار و جمهوری‌خواه را در امتداد ایده‌های ماتزینی، اما به عنوان یک جمهوری فدرال، ترویج کرد. گاریبالدی پس از فتح کل جنوب ایتالیا در طول لشکرکشی هزار نفری، سرزمین‌های فتح شده را به پادشاه ساردینیا ، ویکتور امانوئل دوم، تحویل داد که پس از یک همه‌پرسی به پادشاهی ساردینیا ضمیمه شدند. این امر انتقاد شدید بسیاری از جمهوری‌خواهان را به همراه داشت که او را به خیانت متهم می‌کردند. در حالی که یک اتحاد اداری پر زحمت آغاز شد، اولین پارلمان ایتالیا انتخاب شد و در ۱۷ مارس ۱۸۶۱، ویکتور امانوئل دوم اعلام پادشاهی ایتالیا معرفی شد. از سال ۱۸۶۱ تا ۱۹۴۶، ایتالیا یک سلطنت مشروطه بود که بر اساس اساسنامه آلبرتین، به نام پادشاهی که آن را در سال ۱۸۴۸ اعلام کرد، چارلز آلبرت از ساردینیا، تأسیس شده بود. پارلمان شامل یک مجلس سنا بود که اعضای آن توسط پادشاه منصوب می‌شدند و یک مجلس نمایندگان که با رأی سرشماری انتخاب می‌شدند. در چشم‌انداز سیاسی آن زمان، یک جنبش سیاسی جمهوری‌خواه وجود داشت که شهدایی مانند سرباز پیترو بارسانتی داشت. بارسانتی حامی ایده‌های جمهوری‌خواهانه بود و سربازی در ارتش سلطنتی ایتالیا با درجه سرجوخه بود. او در سال ۱۸۷۰ به دلیل حمایت از یک شورش علیه سلطنت ساووی به اعدام محکوم و تیرباران شد و بنابراین اولین شهید جمهوری مدرن ایتالیا و نمادی از آرمان‌های جمهوری‌خواهانه در ایتالیا محسوب می‌شود. | ## بخش 2: همه‌پرسی نهادی ایتالیا در سال ۱۹۴۶ | اگرچه ماتزینی در تبعید بود، اما در سال ۱۸۶۶ انتخاب شد، اما از پذیرفتن کرسی خود در پارلمان خودداری کرد. کارلو کاتانئو در سال‌های ۱۸۶۰ و ۱۸۶۷ به عنوان نماینده انتخاب شد، اما از این کار خودداری کرد تا مجبور به سوگند وفاداری به خاندان ساووی نشود. مسئله سوگند وفاداری به سلطنت، که برای انتخاب شدن ضروری بود، موضوع بحث و جدل در میان نیروهای جمهوری‌خواه بود. در سال ۱۸۷۳، فلیچه کاوالوتی، یکی از متعهدترین سیاستمداران ایتالیایی علیه سلطنت، قبل از سوگند خود اعلامیه‌ای صادر کرد که در آن باورهای جمهوری‌خواهانه خود را مجدداً تأیید کرد. در سال ۱۸۸۲، قانون انتخابات جدید، محدودیت سرشماری برای حق رأی را کاهش داد و تعداد رأی‌دهندگان را به بیش از دو میلیون نفر، معادل ۷٪ از جمعیت، افزایش داد. در همان سال، حزب کارگران ایتالیا ایجاد شد که در سال ۱۸۹۵ به حزب سوسیالیست ایتالیا تبدیل شد. در سال ۱۸۹۵، جمهوری‌خواهان سرسخت موافقت کردند که در زندگی سیاسی پادشاهی مشارکت کنند و حزب جمهوری‌خواه ایتالیا را تأسیس کردند. دو سال بعد، چپ افراطی با ۸۱ نماینده، برای سه بخش رادیکال-دموکرات، سوسیالیست و جمهوری‌خواه، به حداکثر تعداد تاریخی خود در پارلمان رسید. در سیاست ایتالیا، حزب سوسیالیست به تدریج به دو گرایش تقسیم شد: یک گرایش حداکثری، به رهبری آرتورو لابریولا و انریکو فری، که از جمله دیگران از آن حمایت می‌کردند و از استفاده از اعتصابات حمایت می‌کردند؛ دیگری، اصلاح‌طلب و طرفدار دولت، به رهبری فیلیپو توراتی. یک جنبش ملی‌گرا، به ویژه به رهبری انریکو کورادینی، و همچنین یک جنبش اجتماعی و دموکراتیک کاتولیک، لیگ دموکراتیک ملی، به رهبری رومولو موری، پدیدار شد. در سال ۱۹۰۴، پاپ پیوس دهم به کاتولیک‌ها اجازه داد تا به صورت انفرادی در زندگی سیاسی شرکت کنند، اما در سال ۱۹۰۹، لیگ دموکراتیک ملی ایجاد شده توسط رومولو موری را محکوم کرد و رومولو موری تکفیر شد. سرانجام، قانونی در ۳ ژوئن ۱۹۱۲ با برقراری حق رأی جهانی مردان، تکامل ایتالیا را به سمت یک لیبرالیسم سیاسی خاص نشان داد. در سال ۱۹۱۴، با شروع جنگ جهانی اول، ایتالیا در میان دموکراسی‌های لیبرال جهان شمرده شد. دو مورد از این جنبش‌ها طرفدار توسعه دموکراتیک در چارچوب نهادهای سلطنتی موجود بودند: سوسیالیست‌های اصلاح‌طلب و حزب مردم ایتالیا. دو جنبش دیگر این نهادها را به چالش کشیدند: حزب جمهوری‌خواه از یک سو و سوسیالیست‌های حداکثری. در انتخابات ۱۹۱۹، احزابی که بیشترین نفوذ را در ایدئولوژی جمهوری‌خواهی داشتند (سوسیالیست‌های حداکثری و حزب جمهوری‌خواه) با کسب ۱۶۵ کرسی از ۵۰۸ کرسی مجلس نمایندگان، پیروز شدند. در انتخابات ۱۹۲۱، پس از تأسیس حزب کمونیست ایتالیا، سه حزب جمهوری‌خواه، سوسیالیست حداکثری و کمونیست، ۱۴۵ نماینده از ۵۳۵ کرسی را به دست آوردند. در مجموع، در آغاز دوره بین دو جنگ، کمتر از ۳۰ درصد از منتخبان طرفدار ایجاد یک رژیم جمهوری‌خواه بودند. در این زمینه، ظهور جنبش فاشیستی بنیتو موسولینی بر اساس تلخی ناشی از «پیروزی ناقص»، ترس از ناآرامی‌های اجتماعی و رد ایدئولوژی انقلابی، جمهوری‌خواهانه و مارکسیستی بود. نظام سیاسی لیبرال و بخشی از اشراف، به شیوهٔ نگاه خود، فاشیسم را به عنوان سدی در برابر این خطرات برگزیدند. در اکتبر ۱۹۲۲، نامزدی بنیتو موسولینی به عنوان نخست‌وزیر توسط پادشاه ویکتور امانوئل سوم، پس از راهپیمایی به سمت رم، راه را برای استقرار دیکتاتوری هموار کرد. در ۲۷ ژوئن ۱۹۲۴، ۱۲۷ نماینده پارلمان را ترک کردند و به تپه آونتین عقب‌نشینی کردند، مانوری ناشیانه که در واقع، میدان را برای فاشیست‌ها باز گذاشت. ویکتور امانوئل سوم نه تنها در سال ۱۹۲۲ از موسولینی درخواست کرد که دولت تشکیل دهد و به او اجازه دهد تا به رام کردن پارلمان ادامه دهد، بلکه حتی عواقب ترور جاکومو ماتئوتی در سال ۱۹۲۴ را نیز متحمل نشد. او در سال ۱۹۳۶ در پایان جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی، سپس اتحاد با آلمان نازی و ورود ایتالیا به جنگ جهانی دوم در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰، عنوان امپراتور را پذیرفت. با اجرای قوانین فاشیستی (فرمان سلطنتی ۶ نوامبر ۱۹۲۶)، تمام احزاب سیاسی فعال در خاک ایتالیا، به استثنای حزب ملی فاشیست، منحل شدند. برخی از این احزاب به خارج از کشور، به ویژه در فرانسه، مهاجرت کردند و خود را بازسازی کردند؛ بنابراین، در ۲۹ مارس ۱۹۲۷ در پاریس، یک ائتلاف ضد فاشیستی به نام " تمرکز ضد فاشیستی ایتالیا " تشکیل شد که حزب جمهوری‌خواه ایتالیا، حزب سوسیالیست ایتالیا، حزب متحد سوسیالیستی کارگران ایتالیا، اتحادیه حقوق بشر ایتالیا و نمایندگی خارجی کنفدراسیون عمومی کار ایتالیا را گرد هم آورد. برخی از جنبش‌ها، از جمله حزب کمونیست ایتالیا، جنبش کاتولیک مردمی و سایر جنبش‌های لیبرال، در خارج از این ائتلاف باقی ماندند. این ائتلاف در ۵ مه ۱۹۳۴ منحل شد و در اوت همان سال، پیمان وحدت عمل بین حزب سوسیالیست ایتالیا و حزب کمونیست ایتالیا امضا شد. در همین حال، در ایتالیا، هسته‌های مخفی ضد فاشیستی، به ویژه در میلان با فروچیو پری و در فلورانس با ریکاردو باوئر تشکیل شدند. بین پایان سال ۱۹۴۲ و آغاز سال ۱۹۴۳، آلچیده د گاسپری کتاب «ایده‌های بازسازی دموکراسی مسیحی» را نوشت که پایه‌های حزب جدید الهام گرفته از کاتولیک، یعنی دموکراسی مسیحی، را بنا نهاد. این کتاب، پیشکسوتان حزب مردم ایتالیا به رهبری لوئیجی استورزو و جوانان انجمن‌های کاتولیک، به ویژه فدراسیون دانشگاهی، را گرد هم آورد. در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳، ویکتور امانوئل سوم حکم نخست‌وزیری موسولینی را لغو و او را دستگیر کرد و دولت را به مارشال پیترو بادولیو سپرد. هنگامی که آتش‌بس کاسیبیله در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ اعلام شد، آلمانی‌ها با تحت کنترل درآوردن تمام بخش‌هایی از خاک ایتالیا که هنوز از پیشروی متفقین در امان مانده بود و خلع سلاح ارتش سلطنتی ایتالیا واکنش نشان دادند. | ## بخش 3: همه‌پرسی نهادی ایتالیا در سال ۱۹۴۶ | ویکتور امانوئل سوم و دولت بادولیو از رم گریختند و به بریندیسی در جنوب ایتالیا رسیدند. جنگ ادامه یافت، اما با جنگ داخلی ایتالیا نیز همراه بود، با ایجاد جمهوری اجتماعی ایتالیا توسط موسولینی، که به شدت وابسته به آلمانی‌ها بود، و با تقسیم ایتالیا به دو قلمرو متخاصم، یکی تحت اشغال نیروهای متفقین و دیگری تحت اشغال آلمان نازی. در این شرایط دراماتیک، در این دو قلمرو، اداره مدنی جای خود را به اداره نظامی و پلیسی داد. با این حال، احزابی که قبل از فاشیسم وجود داشتند، در کنار احزاب سیاسی جدید، بازسازی شدند. این کمیته از نمایندگان حزب کمونیست ایتالیا، اعضای حزب عمل، دموکرات‌های مسیحی، لیبرال‌ها، سوسیالیست‌ها و دموکرات‌های مترقی تشکیل شده بود. کمیته آزادی ملی اولویت را به مبارزه علیه نازی‌ها-فاشیست‌ها داد و مسئله شکل نهادی دولت ایتالیا را به پس از پیروزی موکول کرد، اما کناره‌گیری پادشاه به نفع پسرش را پیش‌شرط تأسیس یک دولت ضد فاشیستی قرار داد. جنگ میهن‌پرستانه آزادی‌بخش به رهبری کمیته آزادی ملی، برای بخش قابل توجهی از هوادارانش، جنگی برای آزادی اجتماعی، جنگی علیه نخبگان همدست بود. با این حال، آمریکایی‌ها و انگلیسی‌ها، که مشتاق آماده شدن برای دوره پس از جنگ بودند، ورود فعالان دموکرات و جمهوری‌خواه ایتالیایی را به سرزمین‌های اشغالی آلمان تسهیل کردند تا نفوذ کمونیست‌ها را در رهبری کمیته آزادی ملی خنثی کنند. به عنوان مثال، این مورد در مورد لئو والیانی، که بعدها عضو سه‌گانه مسئول شورش پارتیزانی در پیمونت و لومباردی شد، صدق می‌کرد. آتش‌بس سازمانی در ۳۱ مارس ۱۹۴۴، در سالرنو، پالمیرو تولیاتی، دبیرکل حزب کمونیست ایتالیا، خواستار تشکیل دولت وحدت ملی شد و دیگر کناره‌گیری پادشاه را به عنوان پیش‌نیاز لازم ندانست. این اعلامیه، احزاب کمیته آزادی ملی را بر آن داشت تا پیرامون مصالحه‌ای که توسط انریکو د نیکولا، رئیس مجلس نمایندگان تا سال ۱۹۲۴، بندتو کروچه از حزب لیبرال و اطرافیان پادشاه تهیه شده بود، گرد هم آیند. همان‌طور که در این توافق پیش‌بینی شده بود، پس از آزادسازی رم، در ۴ ژوئن ۱۹۴۴، ویکتور امانوئل سوم، پسرش اومبرتو را به عنوان سپهبد پادشاهی اعلام کرد و احزاب کنترل سیاسی کشور را به دست گرفتند، حتی اگر جنگ ادامه می‌یافت و تا آوریل ۱۹۴۵ در جبهه خط گوتیک تثبیت می‌شد. از ژوئن ۱۹۴۴ تا دسامبر ۱۹۴۵، سه دولت ائتلافی موقت یکی پس از دیگری روی کار آمدند. دولت او شامل لیبرال‌های ضد فاشیست کارلو اسفورزا و بندتو کروچه و همچنین پالمیرو تولیاتی بود. اگرچه موقتاً کنار گذاشته شد، اما مسئله نهادهای ایتالیایی همچنان یکی از مسائل اصلی سیاسی باقی ماند. اکثر نیروهای حامی کمیته آزادی ملی آشکارا جمهوری‌خواه بودند و معتقد بودند که سلطنت، به ویژه ویکتور امانوئل سوم، در موفقیت جنبش فاشیستی مسئولیت داشته است. توافق نهایی بین احزاب این بود که در پایان جنگ، به محض مساعد شدن شرایط، درخواست برگزاری انتخابات، همه‌پرسی نهادی و تشکیل مجلس مؤسسان شود. تا آن زمان، در ۳۱ ژانویه ۱۹۴۵، شورای وزیران به ریاست ایوانو بونومی، فرمانی صادر کرد که حق رأی زنان را به رسمیت می‌شناخت. بدین ترتیب، پس از تلاش‌های بیهوده‌ای که در سال‌های ۱۸۸۱ و ۱۹۰۷ توسط زنان احزاب مختلف انجام شد، حق رأی عمومی به رسمیت شناخته شد. دولت‌های بونومی (دوم و سپس سوم) در ژوئن ۱۹۴۵ توسط دولت پری و سپس در دسامبر ۱۹۴۵ توسط دولت اول د گاسپری جانشین شدند. مسئله شکل آینده دولت، سلطنت یا جمهوری، ذهن محافل سیاسی را به خود مشغول کرده بود. اکثر فعالان دموکرات مسیحی، به ویژه جوانان، به‌طور فزاینده‌ای از سلطنت فاصله می‌گرفتند. در جلسات محلی رهبران این حزب، در رم و میلان، پیشنهادهایی با هدف رسمی کردن یک خط سیاسی مطلوب برای یک جمهوری دموکراتیک ارائه شد. سازمان در ۱۶ مارس ۱۹۴۶، شاهزاده اومبرتو، همان‌طور که در سال ۱۹۴۴ انتظار می‌رفت، فرمان داد که مسئله شکل نهادی دولت با یک همه‌پرسی که همزمان با انتخابات مجلس مؤسسان برگزار می‌شود، تعیین تکلیف شود. نقش آن محدود به نظارت بر پیشرفت عملیات رأی‌گیری و ادغام اطلاعیه‌های منتشر شده توسط دفاتری بود که نتایج را در هر حوزه انتخابیه اعلام می‌کردند. انتخابات جزئی شهرداری‌ها و استان‌ها در مارس و آوریل ۱۹۴۶ در نیمی از شهرداری‌ها و استان‌های ایتالیا برگزار شد. این انتخابات که عمدتاً شامل شهرهای چپ‌گرا بود، سه حزب را به میدان آورد که برتری آشکاری برای دموکرات‌های مسیحی به رهبری آلسید د گاسپری وجود داشت و از مجموع آرای حزب کمونیست ایتالیا و حزب سوسیالیست ایتالیا فراتر رفت. پس از این انتخابات اداری، سلطنت‌طلبان که از قبل نگران نتیجه همه‌پرسی بودند، حتی دلسردتر شدند. یک ماه قبل از همه‌پرسی، ویکتور امانوئل سوم به نفع پسرش اومبرتو که پادشاه اعلام شد و نام اومبرتو دوم را برای خود برگزید، از سلطنت کناره‌گیری کرد. این کناره‌گیری مورد نظر سلطنت‌طلبان بود، زیرا ولیعهد در به قدرت رسیدن موسولینی و همزیستی با نیروهای فاشیستی، کمتر از پدرش در معرض خطر قرار گرفت. همچنین ممکن است فرماندهی نیروهای متفقین حاضر در خاک ایتالیا، پادشاه را تشویق کرده باشد که به نفع پسرش از سلطنت کناره‌گیری کند. اومبرتو دوم قول خود را مبنی بر احترام به تصمیم مردمی در مورد همه‌پرسی تأیید کرد. نمایندگان احزاب طرفدار جمهوری اعتراض کردند و استدلال کردند که به دست گرفتن اختیارات سلطنتی توسط سپهبد با ماده‌ای از فرمان قانونی ۱۶ مارس ۱۹۴۶ که هدف آن تضمین ثبات نهادی قبل از اعلام نتایج بود، در تضاد است. | ## جمع‌بندی | از نظر ناظران، شکاف بین جمهوری‌خواهان و سلطنت‌طلبان در حال کاهش بود، که این امر تنش را در مرحله نهایی مبارزات انتخاباتی افزایش داد.