موضوع مقاله: لویی شارل امیل لورته | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لویی شارل امیل لورته | مقدمه: او در خانواده‌ای سرشناس از طبیعت‌شناسان لیونی زاده شد و زندگی خود را وقف علوم طبیعی، پزشکی و باستان‌شناسی کرد. | ## بخش 1: لویی شارل امیل لورته | او دو بار در یک هفته از مون بلان بالا رفت تا جنبه‌هایی از فیزیولوژی قلب و تنفس در ارتفاع را بررسی کند، جمجمه‌های انسانی از مناطق مختلف را برای بررسی‌های مردم‌شناختی گردآوری کرد، مومیایی شدن جانوران در مصر علیا را پژوهید و دانش علمی دربارهٔ خاورمیانه را بهبود بخشید. او نخستین رئیس دانشکدهٔ مشترک پزشکی و داروسازی لیون بود و از سال ۱۸۷۰ تا پایان عمر ریاست موزهٔ تاریخ طبیعی لیون را بر عهده داشت. زندگی‌نامه کودکی و تحصیلات لورته نوهٔ کلمانس لورته (۱۷۷۲–۱۸۳۵) بود که گیاه‌شناس برجسته‌ای از لیون و یکی از بنیان‌گذاران انجمن لینه‌ای لیون به‌شمار می‌رفت. پدرش، پی‌یر لورته (۱۷۹۲–۱۸۶۸)، پزشک و طبیعت‌شناس زمین‌شناس و عضو آکادمی علوم و ادبیات و هنرهای لیون بود که به شرق‌شناسی نیز علاقه‌مند بود و یک تقویم قبطی را از عربی ترجمه کرده بود. پس از دریافت دیپلم از دانشکدهٔ پزشکی پاریس، در سال ۱۸۶۱ پایان‌نامهٔ پزشکی خود را دربارهٔ «سرطان لب» دفاع کرد. سپس در سال ۱۸۶۷ دو پایان‌نامهٔ دیگر ارائه داد: یکی در فیزیولوژی دربارهٔ سرعت جریان خون در شریان‌های اسب و دیگری در گیاه‌شناسی دربارهٔ لقاح و جوانه‌زنی مارشانتیا که با آنها درجهٔ دکترای علوم طبیعی را دریافت کرد. در سال ۱۸۶۹ به استادی تاریخ طبیعی در دانشکدهٔ پزشکی لیون و مدرسی جانورشناسی در دانشکدهٔ علوم منصوب شد. او پژوهش‌هایی دربارهٔ لکوسیت‌ها (گلبول‌های سفید) انجام داد و نشان داد که حرکات آمیبی این یاخته‌ها به آنها امکان عبور از بافت‌ها را می‌دهد؛ پدیده‌ای که تقریباً هم‌زمان با یولیوس کونهایم (۱۸۳۹–۱۸۸۴) کشف کرد. سپس بر گردش خون در ارتفاع بلند کار کرد و اندازه‌گیری‌های اسفیگموگرافی در ارتفاع ۴٬۸۱۰ متری انجام داد که نتایج آن در مجلات فرانسوی و خارجی بسیاری بازنشر شد. | ## بخش 2: لویی شارل امیل لورته | در جریان جنگ فرانسه و پروس (۱۸۷۰–۱۸۷۱) به‌عنوان سرپرست نخستین آمبولانس لیون در خدمت بیماران و مجروحان بود و به همین سبب نشان شوالیه لژیون دونور را دریافت کرد. در سال ۱۸۷۴ با یاری همکارانش موفق شد دانشکدهٔ پزشکی را به دانشکدهٔ مشترک پزشکی و داروسازی تبدیل کند و در سال ۱۸۷۷ نخستین رئیس این دانشکده شد. در سال ۱۸۹۴ ساختمان‌های جدیدی برای دانشکده به دست آورد و رئیس‌جمهور سادی کارنو (۱۸۳۷–۱۸۹۴) نشان افسری لژیون دونور را به او اهدا کرد. از جمله پژوهش‌های پزشکی او می‌توان به بررسی انگل‌های انسانی و بیماری‌هایی چون سیفلیس، جذام، سل و بیلهارزیوز اشاره کرد. ریاست موزهٔ تاریخ طبیعی لیون پس از کناره‌گیری کلود ژوردان از موزهٔ تاریخ طبیعی لیون، لورته در سال ۱۸۷۰ مدیریت آن را بر عهده گرفت. او گروهی توانمند از طبیعت‌شناسان لیونی از جمله آنژ پولن تِروِر، آرنو لوکار، آلبر فالسان و اوژن دومورتیه را گرد خود جمع کرد تا به دسته‌بندی و شناسایی نمونه‌ها کمک کنند. لورته «انجمن لیونی دوستداران علوم طبیعی» را بنیان گذاشت که هدفش تأمین مالی خرید نمونه‌های تماشایی بود، از جمله تهیهٔ ماموت شولان که در سال ۱۸۵۹ کشف شده بود. او همچنین مجلهٔ «بایگانی‌های موزهٔ تاریخ طبیعی لیون» را بنیان نهاد که دربردارندهٔ نوشتارهای پژوهشی خود و همکارانش بود. موزه دارای پژوهشگرانی در مناطق دوردست بود؛ از جمله ژیلبر تیران و آلبر موریس در هندوچین فرانسه که به‌طور منظم صندوق‌های جانوران را برای موزه می‌فرستادند. | ## بخش 3: لویی شارل امیل لورته | ارنست شانتر نیز از مأموریت‌های خود در خاورمیانه و قفقاز انواع جانوران به‌ویژه بی‌مهرگان را برای موزه ارسال می‌کرد. لورته به همراه شانتر مجموعه‌ای بسیار بزرگ شامل هزاران جمجمهٔ انسانی گردآوری کرد. در سال ۱۸۷۵ او کشف خود دربارهٔ رفتار جوجه‌کشی دهانی کرومیس‌های دریاچهٔ طبریه را به آکادمی علوم فرانسه گزارش داد. در اوج فعالیت لورته، موزهٔ تاریخ طبیعی لیون در سطح بین‌المللی شناخته شده بود و مجموعه‌های عمومی و ویترین‌های جدید آن سالانه بیش از ۵۰۰٬۰۰۰ بازدیدکننده جذب می‌کرد. گیاه‌شناسی لورته در جوانی فرصت یافت با ژرژ رُفاویه (۱۷۷۵–۱۸۶۶)، از بنیان‌گذاران انجمن لینه‌ای لیون که گیاه‌شناسی‌های بسیاری را با مادربزرگ او کلمانس لورته انجام داده بود، به گیاه‌شناسی صحرایی بپردازد. او به‌ویژه به نهان‌زادان علاقه‌مند بود و پایان‌نامهٔ دوم خود را دربارهٔ تولیدمثل در گونهٔ پرسیا کوموتاتا نوشت. این پژوهش شامل کشف آلرون در هاگ‌ها بود و مورد ستایش آکادمی علوم فرانسه قرار گرفت. | ## جمع‌بندی | در ۵ دسامبر ۱۸۷۶ به عضویت آکادمی علوم و ادبیات و هنرهای لیون برگزیده شد و در سال ۱۸۹۹ عضو مکاتبه‌ای آکادمی علوم فرانسه شد.