موضوع مقاله: مبلمان چینی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مبلمان چینی | مقدمه: اشکال مبلمان چینی در امتداد سه دودمان متمایز تکامل یافته‌اند که قدمت آنها به ۱۰۰۰ سال قبل از میلاد مسیح برمی‌گردد:Ecke, G. | ## بخش 1: مبلمان چینی | , 1986 قاب و پنل، یوغ و قفسه (بر اساس ستون و نرده‌ای که در معماری دیده می‌شود) و تکنیک‌های ساخت بامبو. مبلمان خانگی چینی مستقل از مبلمان غربی به اشکال مشابه بسیاری از جمله صندلی، میز، چهارپایه، کمد، کابینت، تخت و مبل تکامل یافت. تا حدود قرن دهم میلادی، چینی‌ها روی حصیر یا سکوهای کوتاه با استفاده از میزهای کوتاه می‌نشستند، اما سپس به تدریج به استفاده از میزهای بلند با صندلی روی آوردند.Grove اثاثیه چینی عمدتاً از چوب ساده و صیقلی ساخته می‌شوند، اما حداقل از دودمان سونگ، گران‌ترین و لوکس‌ترین قطعات غالباً با لاکپوشانده می‌شدند، به‌طور کامل یا در بخش‌هایی از سطوح قابل مشاهده. تمامی زیرتکنیک‌های مختلف ساخت لاک چینی در ساخت اثاثیه به کار رفته‌اند و از دوره مینگ به بعد به تدریج در دسترس اقشار پایین‌تر جامعه قرار گرفتند و به‌طور گسترده استفاده شدند. اثاثیه لاک‌کاری‌شده حجاری‌شده در ابتدا تنها برای خانواده سلطنتی یا ثروتمندان بسیار مرفه قابل دسترسی بود، اما تا قرن نوزدهم، تنها بسیار گران محسوب می‌شد و عمدتاً در قطعات کوچک‌تر یا به‌عنوان بخش‌های تزئینی روی قطعات بزرگ‌تر یافت می‌شد. این سبک به‌ویژه روی پارتیشن‌ها یا پرده‌های جداکننده محبوب بود که در چین رایج بودند. استفاده از لاک همراه با مادر مروارید نیز تکنیکی بود که به‌ویژه در ساخت اثاثیه به کار گرفته می‌شد. اثاثیه چینی معمولاً سبک است و تا حد امکان وزن کمی دارد و از این نظر چندین قرن جلوتر از اروپا بوده است. یراق‌آلات کاربردی فلزی مانند لولاها، صفحات قفل، دستگیره‌های کشو و صفحات محافظ در لبه‌ها یا پایه‌ها به کار می‌روند و اغلب تأکید قابل توجهی بر آن‌ها وجود دارد، اما در مقایسه با اثاثیه کلاسیک اروپایی، استفاده صرفاً تزئینی از فلز نادر بود. از دوره سلسله چینگ، اثاثیه‌ای که برای صادرات، عمدتاً به اروپا، ساخته می‌شد، سبک متمایزی پیدا کرد که معمولاً با اشکال متفاوتی برای مطابقت با بازارهای مقصد ساخته می‌شد و با لاک و سایر تکنیک‌ها به‌طور فراوان تزئین می‌شد. مبلمان سنتی اولیه چینی برای نشستن یا دراز کشیدن اغلب با مواد نرم پوشانده نمی‌شد. تا دوره‌های تاریخی بسیار متاخر، کوسن‌ها، پارچه‌ها و سایر اشکال روکش در مبلمان چینی گنجانده نشده بود، که تحت تأثیر فرهنگ غربی قرار گرفته بود. منبت‌کاری روی چوب یا سایر تکنیک‌ها برای اهداف کاربردی مانند پشتی صندلی و همچنین برای دکوراسیون بسیار رایج است. دوره مینگ به عنوان «عصر طلایی» مبلمان چینی در نظر گرفته می‌شود، اگرچه نمونه‌های بسیار کمی از قطعات اولیه باقی مانده است. سبک‌های مینگ تا حد زیادی سبک مبلمان به سبک سنتی چینی را در دوره‌های بعدی تعیین کرده‌اند، اگرچه مانند سایر زمینه‌های هنر چینی، قرن‌های ۱۸ و ۱۹ شاهد رونق فزاینده‌ای بودند که برای قطعات گاهی اوقات بیش از حد استادانه استفاده می‌شد، زیرا گروه‌های وسیع‌تری در جامعه قادر به تقلید از سبک‌های دربار بودند. زمینه فرهنگی آنچه اکنون به‌عنوان زیبایی‌شناسی چینی شناخته می‌شود، ریشه در چین دارد و قدمت آن به حدود ۱۵۰۰–۱۰۰۰ قبل از میلاد بازمی‌گردد. اثاثیه‌ای که در برخی آثار هنری آن دوران مشاهده می‌شود، شامل تشک‌های بافته‌شده روی کف‌های بلند است که گاهی با تکیه‌گاه برای دست‌ها همراه بوده و نشستن کنار میزهای کوتاه را فراهم می‌کرده است. در این دوران اولیه، هم قطعات ساده و هم قطعاتی که به‌طور پیچیده حکاکی و نقاشی شده بودند، در حال شکل‌گیری بودند. | ## بخش 2: مبلمان چینی | صندلی‌های بلند، معمولاً به‌صورت تکی، از حداقل دوره ژو شرقی (۷۷۱–۲۵۶ قبل از میلاد) به‌عنوان نماد جایگاه اجتماعی، عملاً تخت‌نشین‌ها، وجود داشته‌اند، اما با میزهایی در همان سطح همراه نبوده‌اند. استفاده از صفحه نمایش از زمان سلسله‌های شانگ و ژو ثبت شده است که نشان می‌دهد جامعه در تمدن است و جامعه در حال پیشرفت است. سلسله هان هنوز روی زمین می‌نشستند و زندگی در فضای داخلی بر تخت و کاناپه متمرکز بود. عملکرد تخت‌ها نه تنها برای خوابیدن، بلکه برای صرف غذا، گفتگو و سایر فعالیت‌ها نیز بود. علاوه بر این، در این دوره از پرده‌ها استفاده می‌شد و پرده‌هایی که روی تخت‌ها قرار می‌گرفتند نیز نقش مهمی داشتند و نشان می‌دادند که جامعه در حال پیشرفت تمدن است، در تابستان از پشه‌ها جلوگیری می‌کرد و در زمستان از باد و سرما جلوگیری می‌کرد. بودیسم که حدود سال ۲۰۰ میلادی وارد چین شد، ایده نشستن (بودا) بر روی یک سکوی مرتفع به جای تشک‌های ساده را با خود به همراه آورد. این سکو به عنوان یک صندلی افتخاری برای مهمانان ویژه و مقامات یا مقامات رسمی پذیرفته شد. سپس از نسخه‌های بلندتر آن برای لم دادن نیز استفاده شد که در نهایت به تخت و کاناپه تختخواب شو تکامل یافت. چهارپایه تاشو نیز پس از اقتباس از طرح‌های توسعه یافته توسط قبایل کوچ‌نشین در شمال و غرب، که از آنها برای راحتی و وزن کم در بسیاری از کاربردها مانند سوار شدن بر اسب استفاده می‌کردند، به‌طور مشابه گسترش یافت. بعدها، چهارپایه‌های بافته شده به شکل ساعت شنی تکامل یافتند؛ طرحی که هنوز هم در سراسر چین مورد استفاده قرار می‌گیرد. برخی از سبک‌هایی که امروزه به‌طور گسترده به‌عنوان سبک چینی شناخته می‌شوند، بارزتر شدنشان به دوران سلسله تانگ (۶۱۸–۹۰۷ میلادی) بازمی‌گردد. شواهدی از نسخه‌های اولیه صندلی‌های گرد و صندلی‌های دارای تکیه‌گاه یوغ در این دوران یافت شده است که عموماً توسط طبقات ممتاز استفاده می‌شدند. در دو سلسله بعدی، یعنی سلسله‌های شمالی و جنوبی سونگ، استفاده از انواع مختلف مبلمان، از جمله صندلی‌ها، نیمکت‌ها و چهارپایه‌ها در سراسر جامعه چین رایج شد. طرح‌های جدیدتر و پیچیده‌تر معمولاً محدود به استفاده رسمی و طبقات بالای جامعه بودند. در سلسله سونگ، مبلمان بلند برای نشستن با پاهای آویزان، جایگاه کاملاً غالبی را اشغال می‌کرد. نشستن با پاهای آویزان به یک حالت ثابت تبدیل شده است و زندگی روزمره در تاریخ چین اساساً تغییر کرده است که به حالت نشستن بستگی دارد. تزئینات کنده‌کاری در مقیاس بزرگ را ایجاد نمی‌کند، بلکه فقط از تزئینات محلی برای ایجاد نقطه پایان استفاده می‌کند. فناوری مبلمان سنتی چینی تا دوره‌های یونگ‌ژنگ و چیان‌لونگ سلسله چینگ توسعه یافت و مدرسه‌ای با سبک چینگ شکل گرفت که با مبلمان سبک مینگ متفاوت بود. | ## بخش 3: مبلمان چینی | سلسله چینگ شاهد دوران کانگ‌شی، یونگ‌ژنگ و چیان‌لونگ بود و در آن زمان، گرایشی تجملی و افراطی برای دنبال کردن ثروت، لوکس بودن و تشریفات در فرهنگ اجتماعی مشاهده می‌شد. این سبک با مبلمان سبک مینگ تضاد شدیدی داشت و به همین دلیل در تاریخ مبلمان چین به آن «مبلمان سبک چینگ» گفته می‌شود. مبلمان سبک چینگ از مواد ضخیم و سنگین ساخته می‌شود و تنوع و تزئینات آن به دنبال نوآوری است. تزئینات مبلمان سبک چینگ بیشتر به دنبال پر بودن، ثروت و شکوه است و از ترکیب مواد و فرآیندهای گوناگون استفاده می‌شود. مبلمان مدرن‌تر چینی در طول زمان ویژگی‌های متمایز و منحصربه‌فرد خود را توسعه دادند. از جمله این ویژگی‌ها می‌توان به استفاده از روکش لاکی ضخیم، حکاکی‌های دقیق، تزئینات نقاشی شده و ترکیب زیبایی‌شناسی با کاربردی بودن طراحی اشاره کرد. این سبک، همچنان بر ترکیب عملکرد و زیبایی تأکید داشت و در عین حال جلوه‌ای فاخر و هنری به فضا می‌بخشید. دلیل اصلی این امر، تلاش‌های نخبگان حاکم برای محدود کردن تجارت خارجی و کنترل جریان کالاها و ایده‌ها بود. به همین دلیل، سبک مبلمان چینی به مدت طولانی توانست هویت هنری و تکنیکی ویژه خود را حفظ کند و تنها پس از افزایش تعاملات تجاری و فرهنگی با غرب بود که تأثیر سبک‌ها و روش‌های طراحی خارجی به‌تدریج در مبلمان چینی مشاهده شد. این روند نشان‌دهنده ترکیب ماهرانهٔ سنت‌های داخلی با نیازهای کاربردی و حفاظت از هویت فرهنگی در طراحی مبلمان در چین بود. کیفیت استثنایی و نوآوری مبلمان مرتبط با آنچه که قبلاً به عنوان «طراحی جدید چینی» شناخته شده است، بدون شک ارزیابی مجدد قابل توجهی از طراحی معاصر چینی را به‌طور کلی آغاز خواهد کرد. اولین چیزی که باید در مورد طراحی جدید چینی درک کرد این است که این جنبش، در درجه اول یک جنبش اصلاح طراحی است. این جنبش که از نظر ایدئولوژیک هدایت می‌شود، مسئول یک رنسانس خارق‌العاده در طراحی مبلمان چینی بوده است که اولین جوانه‌های آن در اواخر دهه ۱۹۸۰ با طراحی‌های ساموئل چان در بریتانیا به‌طور جداگانه پدیدار شد. فرایند ادغام فرهنگ سنتی و سبک معاصر در مبلمان توسط طراحانی مانند ژو شیائوجی، چی وینگ لو، چن رنی، شان فان، شی جیانمین و سونگ تائو آغاز شد، اما از آن زمان بسیاری دیگر به این جنبش پیوسته‌اند، به ویژه ال‌وی یونگ‌ژونگ، لیدون نری، روسانا هوم جیانگ کیونگر، جف شی دایو، ون هائو، شن بائوهونگ، استودیو MVW، چن داروی، ژونگ سونگ، چن یانفی و جری چن. در طول سلسله‌های مینگ و چینگ، ممنوعیت‌های قبلی واردات لغو شد و این امر امکان ورود مقادیر بیشتر و انواع چوب از سایر نقاط آسیا را فراهم کرد. استفاده از چوب متراکم‌تر منجر به کارهای بسیار ظریف‌تر، از جمله نجاری‌های پیچیده‌تر، شد. | ## جمع‌بندی | یک میز امپراتوری مینگ که کاملاً با لاک حک شده پوشانده شده و اکنون در لندن است، یکی از بهترین آثار باقی مانده از آن دوره است.