موضوع مقاله: اهدای عضو در هند | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # اهدای عضو در هند | مقدمه: اهدای عضو در هند توسط قانون پیوند اعضا و بافت‌های انسانی مصوب ۱۹۹۴ تنظیم می‌شود. | ## بخش 1: اهدای عضو در هند | سازمان ملی پیوند اعضا و بافت (NOTTO) به عنوان نهاد اصلی برای فعالیت‌های مربوط به تهیه، تخصیص و توزیع اعضا در کشور فعالیت می‌کند. اگرچه هند در سال ۲۰۱۹ دومین تعداد پیوند عضو در جهان (پس از ایالات متحده) را انجام داد، اما با توجه به جمعیت زیاد خود، در اهدای ملی با نرخ اهدای تنها ۰٫۶۵ در هر میلیون نفر جمعیت (۲۰۱۹) از کشورهای غربی مانند اسپانیا (۳۵٫۱ در هر میلیون نفر جمعیت یا pmp)، ایالات متحده (21.9 pmp) و بریتانیا (15.5 pmp) بسیار عقب مانده است. طبق گزارش سازمان بهداشت جهانی، تنها حدود ۰٫۰۱ درصد از مردم هند پس از مرگ اعضای بدن خود را اهدا می‌کنند. برخی از دلایل چنین عملکرد ضعیفی، عدم آگاهی عمومی، باورهای مذهبی یا خرافی در بین مردم و قوانین سختگیرانه است. نابرابری جنسیتی زیادی در بین اهداکنندگان عضو در این کشور وجود دارد، زیرا زنان به‌طور نامتناسبی اهدا می‌کنند در حالی که تعداد دریافت‌کنندگان عضو به‌طور نامتناسبی کم است. در سال ۲۰۱۹، دولت هند برنامه ملی پیوند اعضا را اجرا کرد و بودجه‌ای معادل ۱۴۹٫۵ کرور روپیه (۱۸ میلیون دلار آمریکا) برای ترویج اهدای اعضای متوفیان اختصاص داد. پیشینه دولت هند در سال ۱۹۹۴ قانون پیوند اعضای بدن انسان را تصویب کرد تا تجارت اعضای بدن را مهار کند و اهدای عضو از افراد فوت شده را ترویج دهد. پس از مواجهه با رسوایی چند میلیارد روپیه‌ای کلیه در سال ۲۰۰۸، اصلاحیه‌ای در سال ۲۰۰۹ پیشنهاد شد و در سال ۲۰۱۱ تصویب شد تا از شر روزنه‌هایی که قبلاً تجارت غیرقانونی اعضای بدن را ممکن می‌کرد، خلاص شود. | ## بخش 2: اهدای عضو در هند | پس از تأسیس شبکه هندی برای اشتراک‌گذاری اعضا (INOS) در سال ۲۰۰۰، این دو ایالت بین سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۹، ۱۰۳۳ عضو و بافت را بازیابی کردند. در سال ۲۰۱۸، نرخ اهدای عضو در تامیل نادو ۱٫۸ در هر میلیون نفر بود که هفت برابر بیشتر از میانگین کشوری (۰٫۰۵–۰٫۰۸) بود. تعداد کل اهداکنندگان چندعضوی فوت‌شده در سراسر هند در سال ۲۰۱۲، ۱۹۶ نفر (۰٫۱۶ به ازای هر میلیون نفر) بود. نرخ اهدای عضو از اهداکنندگان فوت‌شده بین سال‌های ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۴ دو برابر شد و به ۴۱۱ نفر (۰٫۳۴ به ازای هر میلیون نفر) رسید. انواع اهدای عضو به شرح زیر است: اهداکنندگان زنده اهداکنندگان زنده مجاز به اهدای موارد زیر هستند: یکی از کلیه‌هایشان بخشی از پانکراس بخشی از کبد اهداکنندگان زنده باید بالای ۱۸ سال سن داشته باشند و تنها مجاز به اهدای عضو به بستگان خونی درجه‌یک خود هستند یا در برخی موارد خاص، به دلیل علاقه و وابستگی عاطفی نسبت به گیرنده. اعضا و بافت‌های فردی که به‌طور قانونی فوت‌شده اعلام شده، پس از دریافت رضایت خانواده قابل اهدا هستند. مرگ ساقه مغز نیز در هند، مانند بسیاری از کشورهای دیگر، به‌عنوان نوعی مرگ پذیرفته شده است. پس از مرگ طبیعی قلبی، اعضایی که قابل اهدا هستند شامل قرنیه، استخوان، پوست و رگ‌های خونی می‌باشند، در حالی‌که پس از مرگ ساقه مغز، حدود ۳۷ نوع عضو و بافت مختلف از جمله شش عضو حیاتی قابل اهدا هستند. | ## بخش 3: اهدای عضو در هند | پیوند عضو پیوند عضو یک روش پزشکی است که در آن یک عضو از بدن یک فرد خارج شده و در بدن گیرنده قرار داده می‌شود. اعضای حیاتی مانند قلب، پانکراس، کبد، کلیه‌ها و ریه‌ها را می‌توان از اهداکننده به فردی که عملکرد اندام‌هایش دچار اختلال شده، منتقل کرد. کریدور سبز مطالعات نشان داده‌اند که کاهش فاصله زمانی بین برداشت و پیوند عضو، شانس موفقیت عمل پیوند را افزایش می‌دهد؛ بنابراین، حمل‌ونقل سریع عضو یک عامل حیاتی محسوب می‌شود. کریدور سبز به مسیری گفته می‌شود که برای عبور آمبولانس حامل عضو پیوندی تخلیه می‌شود تا در کوتاه‌ترین زمان ممکن به مقصد برسد. در این فرایند، بیمارستان‌های درگیر در عمل پیوند، مسئولان ترافیک شهری و در برخی موارد، مسئولان فرودگاه با یکدیگر همکاری می‌کنند تا عضو از یک بیمارستان به بیمارستان دیگر منتقل شود. اصطلاح رسمی «کریدور سبز» نخستین‌بار در ژوئیه ۲۰۱۴ به‌کار رفت، زمانی که بیمارستانی در چنای با همکاری پلیس موفق شد قلبی را در نصف زمان معمول از یک بیمارستان به بیمارستان دیگر منتقل کند. این سیستم تاکنون با موفقیت در شهرهایی مانند بمبئی، گورگان، حیدرآباد، بنگلور، کلکته و ایندور به‌کار گرفته شده است. سازمان‌ها سازمان‌های دولتی و غیردولتی متعددی در حوزه اهدای عضو در هند فعالیت می‌کنند. | ## جمع‌بندی | دولت سازمان منطقه‌ای پیوند اعضا و بافت (ROTTO) روتو ایالت‌ها/UTهای تحت پوشش بیمارستان یادبود کینگ ادوارد و کالج پزشکی ست، بمبئی، ماهاراشترا ماهاراشترا، گجرات، گوا، دادرا و ناگار هاولی و دامان و دیو، مادهیا پرادش، چاتیسگار بیمارستان چند تخصصی دولتی، چنای، تامیل نادو تامیل نادو، کرالا، تلانگانا، آندرا پرادش، کارناتاکا، پوندیچری، جزایر آندامان و نیکوبار، لاکشادویپ مؤسسه آموزش و تحقیقات پزشکی PG، کلکته، بنگال غربی بنگال غربی، جارکند، سیکیم، بیهار و اودیشا PGIMER چندیگار، چندیگار پنجاب، هاریانا، هیماچال پرادش، جامو و کشمیر، چاندیگار، راجستان، اوتار پرادش و اوتاراکند کالج و بیمارستان پزشکی گواهاتی، آسام آسام، مگالایا، آروناچال پرادش، مانیپور، ناگالند، میزورام، تریپورا.