موضوع مقاله: مستعمره سنگاپور | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مستعمره سنگاپور | مقدمه: مستعمره سنگاپور یک مستعمره سلطنتی بریتانیا بود که از سال ۱۹۴۶ تا ۱۹۵۹ سنگاپور امروزی را در بر می‌گرفت. | ## بخش 1: مستعمره سنگاپور | در این دوره، جزیره کریسمس، جزایر کوکوس (کیلینگ) و مستعمره تاج لابوآن نیز از سنگاپور اداره می‌شدند. سنگاپور پیش از این از سال ۱۸۲۴ به عنوان مستعمره بریتانیا تأسیس شده بود و از سال ۱۸۲۶ به عنوان بخشی از شهرک‌های تنگه اداره می‌شد. این مستعمره زمانی ایجاد شد که شهرک‌های تنگه اندکی پس از پایان اشغال سنگاپور توسط ژاپن در سال ۱۹۴۵ منحل شدند. این مستعمره سرانجام در سال ۱۹۵۵ به خودگردانی داخلی جزئی دست یافت، و تا تأسیس دولت سنگاپور در سال ۱۹۵۸ ادامه یافت و در سال ۱۹۵۹ به خودگردانی داخلی کامل اعطا شد. پس از چند سال خودگردانی، سنگاپور با فدراسیون مالایا، مستعمره تاج ساراواک و مستعمره تاج شمال بورنئو (سابا) ادغام شد تا در ۱۶ سپتامبر ۱۹۶۳ مالزی را تشکیل دهد و بدین ترتیب ۱۴۴ سال حکومت بریتانیا در سنگاپور به‌طور کامل پایان یافت. به دلیل دیدگاه‌های متفاوت در برخورد با مسائل سیاسی، اقتصادی و نژادی، سنگاپور نهایتاً از مالزی جدا شد و در ۹ اوت ۱۹۶۵ به یک کشور مستقل و دارای حاکمیت کامل تبدیل شد. هنگامی که نیروهای بریتانیایی در سپتامبر ۱۹۴۵ به سنگاپور بازگشتند، هزاران سنگاپوری برای تشویق آنها در خیابان‌ها صف کشیدند. سنگاپور بین سپتامبر ۱۹۴۵ و مارس ۱۹۴۶ توسط یک اداره نظامی بریتانیا (BMA) اداره می‌شد که در طی آن به عنوان مقر فرماندار کل بریتانیا برای جنوب شرقی آسیا نیز فعالیت می‌کرد. با این حال، بسیاری از زیرساخت‌ها، از جمله سیستم‌های برق و آب، خدمات تلفن و تأسیسات بندری در بندر سنگاپور، تخریب شده بودند. همچنین کمبود مواد غذایی، از جمله برنج، وجود داشت و این منجر به سوء تغذیه، بیماری و جرم و خشونت گسترده شد. بیکاری، قیمت بالای مواد غذایی و نارضایتی کارگران در سال ۱۹۴۷ منجر به یک سری اعتصابات شد که باعث توقف گسترده حمل و نقل عمومی و سایر خدمات شد. در اواخر سال ۱۹۴۷، اقتصاد شروع به بهبود کرد که این امر با افزایش تقاضا برای قلع و لاستیک در سراسر جهان تسهیل شد. از مستعمره تا ایالت در ۱ آوریل ۱۹۴۶، مستعمرات تنگه‌ها منحل شد و سنگاپور به یک مستعمره تاج تبدیل شد که دارای اداره مدنی به رهبری فرماندار بود و از مالایای شبه‌جزیره جدا شد. | ## بخش 2: مستعمره سنگاپور | در ژوئیه ۱۹۴۷، شوراهای اجرایی و قانون‌گذاری جداگانه تشکیل شد و تدابیری اندیشیده شد تا امکان انتخاب شش عضو از شورای قانون‌گذاری در سال بعد فراهم شود. در ۳۰ نوامبر ۱۹۵۹، قانون پرچم و نشان ایالتی و سرود ملی سنگاپور ۱۹۵۹ تصویب شد تا استفاده و نمایش نشان ایالتی، پرچم ایالتی و اجرای سرود ملی را تنظیم کند. ادغام با مالزی شکست بریتانیایی‌ها در دفاع از سنگاپور، اعتبار آن‌ها به عنوان حکمرانان شکست‌ناپذیر را در نگاه مردم محلی سنگاپور از بین برد. دهه‌های بعد و دوران جنگ شاهد بیداری سیاسی در میان مردم محلی و ظهور احساسات ملی‌گرایانه و ضد استعماری بود، از جمله فریاد برای «مردکا» (به معنای «استقلال» در زبان مالایی). بریتانیایی‌ها نیز آماده بودند برنامه‌ای برای افزایش تدریجی خودگردانی سنگاپور و مالایا آغاز کنند. در ۱۶ سپتامبر ۱۹۶۳، سنگاپور به یکی از ایالت‌های مالزی تبدیل شد و ۱۴۴ سال حکومت بریتانیا را به‌طور کامل پایان داد. استقلال در ۹ آگوست ۱۹۶۵، سنگاپور به دلیل اختلافات سیاسی، اقتصادی و نژادی، رسماً از مالزی جدا شد و جمهوری مستقل سنگاپور را تشکیل داد. دولت اولین شورای قانونگذاری (۱۹۴۸–۱۹۵۱) اولین انتخابات سنگاپور که در مارس ۱۹۴۸ برای انتخاب اعضای شورای قانون‌گذاری برگزار شد، نسبتاً محدود بود. حق رأی تنها به اتباع بالغ بریتانیا محدود می‌شد و از میان آن‌ها تنها ۲۳٬۰۰۰ نفر، یا حدود ۱۰ درصد واجدان شرایط، برای رأی‌گیری ثبت‌نام کرده بودند. علاوه بر این، تنها شش کرسی از بیست و پنج کرسی شورای قانون‌گذاری انتخابی بودند؛ بقیه یا توسط فرماندار یا اتاق‌های بازرگانی انتخاب می‌شدند. سه کرسی از کرسی‌های انتخاب شده توسط حزب تازه تأسیس مترقی سنگاپور (SPP) به دست آمد، حزبی محافظه‌کار که رهبران آن تاجران و متخصصان بودند و تمایلی به اعمال فشار برای خودمختاری فوری نداشتند. سه ماه پس از انتخابات، شورش مسلحانه‌ای توسط گروه‌های کمونیستی در مالایا - وضعیت اضطراری مالایا - آغاز شد و بریتانیا اقدامات سختگیرانه‌ای را برای کنترل گروه‌های چپ‌گرا در سنگاپور و مالایا اعمال کرد؛ قانون بحث‌برانگیز امنیت داخلی، که بازداشت نامحدود و بدون محاکمه افراد مظنون به «تهدید برای امنیت» را مجاز می‌دانست، در این زمان وضع شد. از آنجایی که گروه‌های چپ‌گرا قوی‌ترین منتقدان سیستم استعماری بودند، پیشرفت در زمینه خودمختاری برای چندین سال متوقف شد. | ## بخش 3: مستعمره سنگاپور | دولت استعماری همچنین سعی کرد از تماس بین چینی‌های سنگاپوری و چین که تازه تحت حاکمیت حزب کمونیست چین قرار گرفته بود، جلوگیری کند. تان کاه کی، تاجر و نیکوکار محلی، پس از سفر به چین، از ورود مجدد به سنگاپور منع شد. دومین شورای قانونگذاری (۱۹۵۱–۱۹۵۵) دومین انتخابات شورای قانون‌گذاری در سال ۱۹۵۱ برگزار شد و تعداد کرسی‌های انتخابی به نه افزایش یافت. این موضوع به تدریج به شکل‌گیری یک دولت مستقل در سنگاپور کمک کرد، اگرچه اداره استعماری همچنان مسلط بود. در سال ۱۹۵۳، با سرکوب کمونیست‌ها در مالایا و پایان بدترین دوره «اضطراری»، دولت کمیسیونی به ریاست سر جورج رندل منصوب کرد تا امکان خودگردانی برای سنگاپور را بررسی کند. مجلس قانونگذاری با بیست و پنج کرسی از سی و دو کرسی که با انتخابات عمومی انتخاب می‌شوند، جایگزین شورای قانونگذاری خواهد شد که از آن یک سروزیر به عنوان رئیس دولت و شورای وزیران به عنوان کابینه تحت یک سیستم پارلمانی انتخاب می‌شوند. بریتانیا کنترل خود را بر حوزه‌هایی مانند امنیت داخلی و امور خارجه و همچنین حق وتو در مورد قانونگذاری حفظ خواهد کرد. دولت با توصیه‌ها موافقت کرد و انتخابات مجمع قانون‌گذاری برای ۲ آوریل ۱۹۵۵ برنامه‌ریزی شد. این انتخابات پرجنب‌وجوش و رقابتی نزدیک بود و چندین حزب سیاسی تازه تأسیس نیز در آن شرکت کردند. برخلاف انتخابات قبلی، رأی‌دهندگان به‌طور خودکار ثبت‌نام شده بودند و شمار واجدان شرایط رأی‌گیری به حدود ۳۰۰٬۰۰۰ نفر افزایش یافت. حزب تازه تأسیس و چپ‌گرای جبهه کارگری بیشترین پیروزی را با ده کرسی کسب کرد و توانست با ائتلاف UMNO-MCA-MU که سه کرسی به دست آورد، دولت ائتلافی تشکیل دهد. حزب تازه‌تأسیس دیگر، حزب عمل مردم (PAP) که در آن زمان چپ‌گرا بود، سه کرسی به دست آورد. اداره در ۱ آوریل ۱۹۴۶، مستعمره سنگاپور با کوکوس-کیلینگ، جزیره کریسمس، پس از انحلال مستعمرات تنگه تشکیل شد. | ## جمع‌بندی | فرمانداران سنگاپور (۱۹۴۶–۱۹۵۹) فرمانداران سنگاپور از سال ۱۹۴۶ تا ۱۹۵۹، به نمایندگی از دفتر استعمار، بر مستعمره سلطنتی سنگاپور حکومت می‌کردند.