موضوع مقاله: روابط ایتالیا و چین | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # روابط ایتالیا و چین | مقدمه: روابط ایتالیا و چین به دوران روابط چین و روم باستان بازمی‌گردد، اما روابط رسمی بین ایتالیا و چین مدرن تنها در ۲۷ نوامبر ۱۹۲۸ آغاز شد (با شروع غیررسمی از ۱۹۱۳) و جمهوری خلق چین در ۶ نوامبر ۱۹۷۰ به رسمیت شناخته شد. | ## بخش 1: روابط ایتالیا و چین | خبر شناسایی جمهوری خلق چین توسط ایتالیا و قطع روابط رسمی با جمهوری چین (تایوان) سایر کشورهای اروپایی مانند اتریش و بلژیک را نیز به بررسی اقدامات مشابه ترغیب کرد. وزیر امور خارجه ایتالیا پیترو ننی در ژانویه ۱۹۶۹ پیشنهاد شناسایی چین را ارائه کرد. حزب کمونیست ایتالیا نمایندگان حزب کمونیست چین (CCP) را برای حضور در کنگره حزبی ۱۹۶۹ خود دعوت کرد؛ با این حال، طرف چینی از پذیرش دعوت امتناع کرد. شرکت هانگدو هواپیماسازی، یکی از تولیدکنندگان اصلی هواپیما در چین، ابتدا به عنوان کارگاه ملی هواپیمای چین-ایتالیا (SINAW) در سال ۱۹۳۴ تأسیس شد، به عنوان یک سرمایه‌گذاری مشترک بین جمهوری چین (۱۹۴۹–۱۹۱۲) و پادشاهی ایتالیا. با این حال، پس از آغاز جنگ دوم چین و ژاپن در سال ۱۹۳۷، ایتالیا به متحد ژاپن تبدیل شد و در بمباران کارخانه‌های SINAW توسط ژاپن همکاری کرد. دولت چین اموال ایتالیایی‌ها را در دسامبر ۱۹۳۷ مصادره کرد و تمامی کارکنان ایتالیایی شرکت تا پایان سال از کشور خارج شدند. در ۲۴ مارس ۲۰۱۹، ایتالیا به ابتکار کمربند و جاده پیوست و نخستین کشور عضو گروه هفت شد. چینی‌های مقیم ایتالیا، شامل مهاجران اخیر و افراد چینی‌تبار زاده ایتالیا، اقلیت قابل توجهی را به ویژه در لمباردی، توسکانی و لاتزیو تشکیل می‌دهند. گان یینگ هرگز به رم نرسید و شاید تنها به سواحل شرقی دریای مدیترانه رسید، هرچند به احتمال زیاد فراتر از خلیج فارس نرفت. آندالو دا ساویگنونه، یک ایتالیایی مقیم کلنی کوچک جنوایی در کوانژو، در سال ۱۳۳۶ توسط خان‌ها از پکن به ایتالیا فرستاده شد تا به عنوان دیپلمات به ملاقات پاپ برود. دیپلمات‌های چینی از زمان دودمان چینگ و تنها چند دهه پس از وحدت ایتالیا در ایتالیا فعال بوده‌اند. جمهوری چین (۱۹۴۹–۱۹۱۲) نیز پس از شناسایی جمهوری توسط ایتالیا، سفیران خود را فرستاد. در روم باستان، اولین گروهی که ادعای مأموریت دیپلماتیک رومی‌ها به چین را داشتند در سال ۱۶ میلادی در کتاب هان بعدی ثبت شد. این سفارت به امپراتور هوان هان از دودمان هان آمد و از سوی «آندون» (؛ امپراتور آنتونینوس پیوس یا مارکوس آئورلیوس)، «پادشاه داکین» (رم) فرستاده شده بود.de Crespigny (2007), p. | ## بخش 2: روابط ایتالیا و چین | در سال ۲۲۶ میلادی، چین توسط یک داچین رومی بازدید شد، که دیپلمات نبود بلکه بازرگان بود و به دربار سون کوان در نانجینگ رفت.Young (2001), p. پس از بازدید پولو، جان مونتکوروینو، نخستین اسقف اعظم پکن، در سال ۱۲۹۴ به پکن رسید. این امتیاز در سپتامبر ۱۹۴۳ پس از تسلیم ایتالیا به متفقین توسط ژاپنی‌ها اشغال شد و در اکتبر ۱۹۴۵ توسط ارتش چین آزاد شد. در سال ۱۹۱۳، ایتالیا جمهوری سون یات سن را به رسمیت شناخت و از آن پس موضعی بی‌طرفانه در برابر درگیری‌های مختلف با احزاب رقیب قدرت در چین حفظ کرد. ایتالیا رسماً کومینتانگ را به عنوان جمهوری چین (۱۹۴۹–۱۹۱۲) به رسمیت شناخت و در ۲۷ نوامبر ۱۹۲۸، پیمان تجاری جدیدی را امضا کرد که جایگزین پیمان ۱۸۶۶ شد. چیانگ کای‌شک تأکید کرد که تمامی قدرت‌های غربی باید سفارت‌های خود را به نانجینگ منتقل کنند و این اقدام را به عنوان تأیید نهایی قدرت خود در نظر گرفت. ایتالیا، مانند برخی دیگر از قدرت‌های بزرگ، تصمیم گرفت سفارت خود را بین نانجینگ و شانگهای تقسیم کند، در دو دفتر جداگانه. سپس نماینده ایتالیا، پیه‌ر پاسکوال اسپینلی، تصمیم گرفت تا مقر اصلی سفارت را به نانجینگ منتقل کند و در عین حال دفاتر جداشده پکن و شانگهای را دوباره بازگشایی کند. در سال ۱۹۴۵، پیروان موسولینی با دولت وانگ جینگ وی در پکن، شانگهای و نانجینگ در تماس بودند، در حالی که وزارت امور خارجه ایتالیا پس از فاشیسم برای ازسرگیری تماس با چیانگ کای‌شک تلاش می‌کرد، که نماینده جدید ایتالیا، Sergio Fenoaltea، رسماً در اکتبر ۱۹۴۶ در نانجینگ به او استوارنامه ارائه کرد. در سال ۱۹۴۵، ایتالیایی‌ها قصد داشتند دفاتر بسته شده سفارت در پکن را به آمریکایی‌ها قرض دهند، اما این امر محقق نشد، زیرا پیش از رسیدن آمریکایی‌ها، گروهی از چینی‌ها، که در سمت ملی‌گرایان بودند اما از دستورات ژنرالی مستقل که به دنبال ثروت بود پیروی می‌کردند، سفارت را غارت کرده و ساختمان و آرشیو را تخریب کردند. پس از جنگ داخلی چین، حزب کمونیست چین در سال ۱۹۴۹ پکن و کمی بعد نانجینگ را تصرف کرد. در نوامبر ۱۹۵۰، فئنالته که فشارهایی برای بازگشت به ایتالیا وارد می‌کرد، چین را ترک کرد. روابط دیپلماتیک سپس توسط Ezio Mizzan اداره شد، که در فوریه ۱۹۵۱ گزارش داد پلیس حزب کمونیست چین فعالیت‌ها و تحرکات او را محدودتر کرده و ماندگاری سفارت ایتالیا در نانجینگ، پایتخت سابق چیانگ کای‌شک و وانگ جینگ وی، ممکن است مشکلات سیاسی ایجاد کند. او به رم توصیه کرد تصمیمی قاطع اتخاذ شود: یا چین را به رسمیت بشناسند، او و سفارت را به پکن منتقل کنند، یا تمامی دیپلمات‌ها را خارج کنند. | ## بخش 3: روابط ایتالیا و چین | پس از آن که ابتدا تمایل داشت مانند کشورهای دانمارک، نروژ و بریتانیا چین را به رسمیت بشناسد، ایتالیا مسیر مخالف را انتخاب کرد و سفارت نانجینگ را تعطیل کرده و روابط دیپلماتیک را قطع نمود، تحت تأثیر مشاوره ایالات متحده که ابتدا در نظر داشت به ایتالیا اجازه دهد چین را به رسمیت بشناسد تا راه برای شناسایی اجتناب‌ناپذیر توسط خودشان هموار شود. در طول بیست سال وقفه در روابط دیپلماتیک، ایتالیا سفارتخانه‌ای در چین نداشت و با چین ملی‌گرا ارتباط داشت، اگرچه هیچ سفیری نیز به تایپه نفرستاد. در این بیست سال، ایتالیا «محدود به واگذاری برخی وظایف نامشخص برای رصد مسئله چین» به کنسولگری عمومی خود در هنگ‌کنگ بود. در سال ۱۹۷۰، خبر شناسایی جمهوری خلق چین توسط ایتالیا و قطع روابط رسمی با جمهوری چین سایر کشورهای اروپایی مانند اتریش و بلژیک را نیز به بررسی اقدامات مشابه ترغیب کرد. در مارس ۲۰۱۹، طی سفر رئیس‌جمهور چین، شی جین‌پینگ، به ایتالیا، چین یک یادداشت تفاهم در مورد ابتکار کمربند و جاده با ایتالیا امضا کرد. نخست‌وزیر جورجا ملونی اعلام کرد که این پروژه هیچ سود واقعی برای اقتصاد ایتالیا ندارد. وزارت امور خارجه جمهوری خلق چین اقدامات ایتالیا را «مختل‌کننده همکاری و ایجاد تفرقه» توصیف کرد. چوچو ژانگ، پژوهشگر، در سال ۲۰۲۵ می‌نویسد که همکاری اقتصادی دوجانبه بین ایتالیا و چین به دلیل قصد ایتالیا برای خروج مختل نشد و تجارت بین دو کشور تا فوریه ۲۰۲۴ افزایش یافت. در مارس ۲۰۲۰ گزارش شد که شبکه تلویزیونی دولتی چین CGTN و روزنامه گلوبال تایمز تلاش کردند تا با انتشار اطلاعات نادرست، نشان دهند که دنیاگیری کووید-۱۹ ممکن است پس از ایالات متحده در ایتالیا آغاز شده باشد. در ۱۳ مارس ۲۰۲۰، چین تجهیزات پزشکی از جمله ماسک و دستگاه تنفس مصنوعی به ایتالیا ارسال کرد و همراه آن تیمی از پزشکان چینی برای کمک به ایتالیا و مقابله با ویروس در سراسر کشور اعزام شد. در ۲۴ مارس ۲۰۲۰، وزیر امور خارجه ایتالیا لوئیجی دی مایو در مصاحبه‌ای اعلام کرد که پس از شیوع بیماری در ایتالیا، چین اولین کشوری بود که تجهیزات پزشکی و کارشناسان پزشکی را برای کمک به ایتالیا ارسال کرد. هنگامی که ویروس شیوع یافت، ایتالیا متهم شد که مواد محافظتی را با قیمت پایین به چین داده است زیرا ۴۰٬۰۰۰ ماسک به چین تقدیم کرده بود. با این حال، در آوریل ۲۰۲۰ پس از این فاجعه گزارش شد که کیت‌های حفاظت شخصی که چین به ایتالیا فروخت، همان‌هایی بودند که ایتالیا پیش‌تر در آغاز شیوع دنیاگیری کووید-۱۹ در سرزمین اصلی چین به چین اهدا کرده بود. در مه ۲۰۲۰، سخنگویان رسمی چین ویدئوهایی در توییتر منتشر کردند که ایتالیایی‌ها را در حال تکرار شعار «Grazie, Cina» همراه با پخش سرود ملی چین نشان می‌داد. | ## جمع‌بندی | تحلیل این ویدئو نشان داد که ویدئو دستکاری شده و نگرانی‌هایی دربارهٔ فعالیت‌های پروپاگاندا در چین در اتحادیه اروپا ایجاد کرد، از جمله تلاش برای ترغیب مقامات اروپایی به تحسین چین و تلاش برای تضعیف واکنش اروپا به بحران سلامت و نمایش چین و روسیه به‌عنوان تنها کشورهایی که استراتژی قوی برای مقابله با کووید-۱۹ دارند.