موضوع مقاله: برنزهای ریاس | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # برنزهای ریاس | مقدمه: برنزهای ریاس (همچنین با نام جنگجویان ریاچ نیز شناخته می‌شوند) دو مجسمه برنزی یونانی در اندازه واقعی از جنگجویان ریش‌دار هستند که حدود ۴۶۰ – ۴۵۰ سال قبل از میلاد ریخته‌گری شده‌اند و در سال ۱۹۷۲ در نزدیکی ریاچ، کالابریا، در جنوب ایتالیا در دریا پیدا شدند.Kleiner, p. | ## بخش 1: برنزهای ریاس | این برنزها اکنون در موزه ملی کبیر یونان در شهر رجیو کالابریا در نزدیکی آن قرار دارند. آنها دو مورد از معدود برنزهای یونان باستان در اندازه واقعی باقی مانده هستند (که معمولاً در زمان‌های بعدی ذوب می‌شدند) و به همین ترتیب، مهارت فنی و ویژگی‌های هنری به دست آمده در این زمان را نشان می‌دهند. این برنزها اکنون در داخل یک اتاق میکروکلیما بر روی سکویی ضد زلزله با نمای مرمر کارارا به نمایش گذاشته شده‌اند. در کنار برنزها، این اتاق همچنین شامل دو مجسمه سر است: تستا دل فیلوسوفو و تستا دی باسیلئا که آنها نیز از قرن پنجم پیش از میلاد هستند. نمایش عمومی آنها در فلورانس و رم، رویداد فرهنگی آن سال در ایتالیا بود و موضوع اصلی مجلات متعددی را تشکیل می‌داد. این برنزها که اکنون به عنوان یکی از نمادهای کالابریا در نظر گرفته می‌شوند، توسط یک جفت تمبر پستی ایتالیایی گرامی داشته شدند و به‌طور گسترده نیز تکثیر شده‌اند. این دو مجسمه برنزی به سادگی با نام‌های «مجسمه ای» شناخته می‌شوند که به مجسمه‌ای اشاره دارد که جنگجوی جوان‌تری را به تصویر می‌کشد و «مجسمه ب» که نشان دهنده ظاهر بالغ‌تر آن دو است. ارتفاع (بدون پایه): ۱٫۹۸ متر (۶ فوت و ۶ اینچ) هنوز در مورد اینکه چه کسی این مجسمه‌ها را پیدا کرده است، بحث وجود دارد. ماریوتینی هنگام غواصی در حدود ۲۰۰ متری ساحل ریاچ، در عمق شش تا هشت متری، متوجه بازوی چپ مجسمه ای شد که از شن‌ها بیرون آمده بود. در ابتدا فکر کرد که جسد یک انسان مرده را پیدا کرده است، اما با لمس بازو متوجه شد که یک بازوی برنزی است. بعداً متوجه وجود برنز دیگری در همان نزدیکی شد و تصمیم گرفت به اداره فرهنگی رجیو کالابریا اطلاع دهد. نظریه دیگر که معمولاً کمتر مورد قبول قرار می‌گیرد، این است که این مجسمه توسط چهار نوجوان جوان اهل ریاچ پیدا شده است. | ## بخش 2: برنزهای ریاس | آنها پس از یافتن مجسمه‌ها در زیر آب، به دفتر امور مالی دولت در نزدیکی صومعه رفتند و یافته خود را اعلام کردند. یک هفته بعد، در ۲۱ اوت، مجسمه ب از آب بیرون کشیده شد و مجسمه ای دو روز بعد بیرون کشیده شد. این برنزها و داستان کشف آنها در اولین قسمت از مجموعه مستند تلویزیونی بی‌بی‌سی در سال ۲۰۰۵ با عنوان «چگونه هنر جهان را ساخت» به نمایش درآمد که شامل مصاحبه‌ای با استفانو ماریوتینی بود. جوزپه براگو، متخصص برنز، در کتاب خود با عنوان «چهره برنزی» که در سال ۲۰۰۸ منتشر شد، فاش کرد که سوابق رسمی کشفیات سال ۱۹۷۲، بر اساس اظهارات ماریوتینی، نه تنها وجود یک کلاهخود و یک سپر، بلکه وجود یک مجسمه برنزی سوم با بازوهای باز را نیز گزارش کرده است که هیچ‌یک از آنها در طول بازیابی رسمی از آب بیرون آورده نشده است. اعتقاد بر این است که این یافته‌های باستان‌شناسی چند روز قبل از بازیابی رسمی به سرقت رفته و به یک مجموعه‌دار در خارج از کشور فروخته شده‌اند. در تابستان ۲۰۱۹، برنامه تلویزیونی ایتالیایی کفتارها تحقیقاتی را در رابطه با راز گمشده‌های یافته‌های باستان‌شناسی در محوطه ریاچ آغاز کرد و با ماریوتینی مصاحبه‌ای انجام داد و از او در مورد اظهاراتش در زمان کشف توضیحاتی خواست. در زمانی که این مجسمه‌ها ساخته شدند، بخش زیادی از کالابریا (به‌ویژه شهرهای ساحلی) محل سکونت مردمان یونانی‌زبان بود و بخشی از مگنا گراسیا ("یونان بزرگ") محسوب می‌شد، نامی که بعدها به سرزمین‌های "فرادریایی" یونان داده شد. رایج‌ترین نظریه این است که دو هنرمند یونانی جداگانه، این برنزها را با فاصله حدود ۳۰ سال در حدود قرن پنجم پیش از میلاد خلق کرده‌اند. "مجسمه الف" احتمالاً بین سال‌های ۴۶۰ تا ۴۵۰ پیش از میلاد و "مجسمه ب" بین سال‌های ۴۳۰ تا ۴۲۰ پیش از میلاد ساخته شده‌اند. برخی معتقدند که «مجسمه الف» اثر میرون بوده و یکی از شاگردان فیدیاس به نام آلکامنس، «مجسمه ب» را خلق کرده است. مجسمه الف، یک قهرمان یا خدای جنگجوی جوان را با نگاهی مغرور و آگاه به زیبایی و قدرت خود به تصویر می‌کشد. برنزهای ریاچ، اضافات عمده‌ای به نمونه‌های باقی‌مانده از مجسمه‌سازی یونان باستان هستند. | ## بخش 3: برنزهای ریاس | آن‌ها به دوره گذار از مجسمه‌سازی یونان باستان به سبک کلاسیک اولیه تعلق دارند و هندسه ایده‌آل و آناتومی غیرممکن خود را در زیر یک سطح " واقع‌گرایانه " جذاب و گیج‌کننده پنهان می‌کنند. آن‌ها نمونه‌های خوبی از کنترپوستو هستند - وزن آن‌ها روی پاهای عقب است و آن‌ها را بسیار واقع‌گرایانه‌تر از بسیاری از حالت‌های باستانی دیگر می‌کند. عضلات آن‌ها واضح است، اما برش نخورده است و به اندازه کافی نرم به نظر می‌رسد که قابل مشاهده و واقع‌گرایانه باشد. سرهای چرخان برنزها نه تنها حرکت را القا می‌کند، بلکه به پیکره‌ها زندگی نیز می‌بخشد. چشمان مجسمه ای از کلسیت (که در ابتدا قرار بود عاج باشد) تشکیل شده است، در حالی که دندان‌های آن‌ها از نقره ساخته شده است. علاوه بر این، جنگجوی ب زمانی کلاهخودی بر سر داشت که بالای سرش قرار می‌گرفت و گمان می‌رود که جنگجوی ای ممکن است تاج گلی بر سر داشته باشد. به نظر می‌رسد که این دو برهنه در ابتدا بخشی از یک گروه نذری در یک محراب بزرگ بودند. آرگوس، دلفی و المپیا سه مکان برجسته یونانی برای مجسمه‌سازی اختصاصی با بالاترین کیفیت بودند و هر سه پس از اشغال روم در معرض غارت رسمی قرار گرفتند. شاید این برنزها، مدت‌ها پس از ساخته شدن، به عنوان بخشی از یکی از موج‌های غارت گسترده هنر یونانی که در تاریخ‌های مختلف پس از فتح یونان توسط روم رخ داد، به ایتالیا منتقل می‌شدند. سالواتوره ستیس و وینزنز برینکمن (پروژه تحقیقاتی چندرنگی لیبیگهوس) این جنگجویان را ارختئوس، پسر آتنا، و اومولپوس، پسر پوزئیدون، معرفی می‌کنند. پیکره‌های برنزی بزرگی از مردان که برای مبارزه رو در روی یکدیگر ایستاده‌اند، یکی از آنها را ارختئوس و دیگری را اومولپوس می‌نامند…» مرمت ۲۰۰۹–۲۰۱۱ در دسامبر ۲۰۰۹، برنزهای ریاچه قبل از شروع کار مرمت در موزه ملی کبیر یونان، به کاخ کامپانلا در رجیو منتقل شدند. | ## جمع‌بندی | در اوایل سال ۲۰۱۰، مرمتگران هنری متخصص، کوزیمو شپیس (که با نام نوچیو شپیس نیز شناخته می‌شود) و پائولا دوناتی، کار مرمت برنزهای ریاچه را آغاز کردند.