موضوع مقاله: میشل دا فلورانس | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # میشل دا فلورانس | مقدمه: میشل دا فلورانس (با نام اصلی میشل دی نیکولو دینی؛ فلورانس، ۱۳۸۵ - فلورانس، حدود ۱۴۵۵) یک مجسمه‌ساز ایتالیایی در نیمه اول قرن پانزدهم بود که به عنوان اولین مجسمه‌ساز فلورانسی که منحصراً در تولید آثار سفالی تخصص داشت، مشهور است. | ## بخش 1: میشل دا فلورانس | این هنرمند، حرفه سیار خود را با جایگزینی خیمه‌های کوچک مذهبی خصوصی با کارهای بزرگ و باشکوه، مانند تزئین دیوارهای نمازخانه پلگرینی در کلیسای ورونه سانتاناستاسیا، که شاهکار او محسوب می‌شود، مشخص می‌کرد. او گروهی منسجم از مجسمه‌ها را که به مرحله اول حرفه او، که بین فلورانس و آرتزو سپری شد، نسبت می‌دهد، شناسایی کرد: این آثار به‌طور مداوم در پایتخت بین سال‌های ۱۴۱۷ تا ۱۴۲۰ (سال دوم زمانی که او در کارگاه گنبد برونلسکی فعال بود) ثبت شده‌اند. در همان دوره، این هنرمند آثار مهمی مانند راهب بزرگ سنت آنتونی در موزه دولتی هنر قرون وسطی در آرتزو، که از در بیمارستان اختصاص داده شده به قدیس گرفته شده است، صلیب مقدس که در موزه اسقف‌نشین در آرتزو نگهداری می‌شود (نشان می‌دهد که مجسمه‌ساز احتمالاً برای مدت طولانی در اوایل دهه ۱۴۲۰ کارگاهی در آرتزو داشته است)، و همچنین چهره اسقف مقدس در یک خیمه کوچک که در موزه موزه ایالتی در برلین به نمایش گذاشته شده است، و خیمه‌های کوچک متعددی که مریم مقدس را با کودک و فرشتگان به تصویر می‌کشند و در موزه‌های برلین، فلورانس و … نگهداری می‌شوند، خلق کرد. میلان اثر «مدونا با بامبینو» (که آن هم سفالی است) که در ورودی کلیسای جامع سن جورجیو در فرارا قرار دارد، به سال ۱۴۲۷ میلادی برمی‌گردد. | ## بخش 2: میشل دا فلورانس | این اثر از یک سو اهمیت اساسی دارد، زیرا دو اثر که به‌طور سنتی به میشل نسبت داده می‌شوند، یعنی نقش برجسته‌ای که «مدونا با بامبینو» را در موزه مدنی پراتو به تصویر می‌کشد، از فهرست آثار او حذف شده‌اند. (که اکنون به دوناتلو جوان نسبت داده می‌شود) و مریم مقدس کلیسای سن مارتینو، و از سوی دیگر، به دلیل پیوند دادن دست هنرمند با مجسمه‌ای با همین موضوع در بارجلو، و به اصطلاح مریم مقدس دله لاکریمه، که در کلیسای سانتیسیما آنونزیاتا در آرتزو به نمایش گذاشته شده است. یکی از مشهورترین آثار این هنرمند، مقبره فرانچسکو روزلی، یک حقوقدان اهل آرتین است که در زادگاهش در کلیسای کوچک خانوادگی‌اش در باسیلیکای سن فرانچسکو به خاک سپرده شده است. این بنای یادبود که قدمت آن به حدود سال ۱۴۳۱ میلادی برمی‌گردد (این حقوقدان در ۲۷ اکتبر ۱۴۳۰ درگذشت)، برای توسکانی در آن زمان غیرمعمول است: این بنا شامل یک پنجره سه‌گوش با تزئینات غنی است که در داخل آن مجسمه غول‌پیکر متوفی قرار دارد و در پشت آن، روبروی دیوار، تصویر مصلوب شدن به همراه عزاداران قرار دارد. | ## بخش 3: میشل دا فلورانس | شاهکار بی‌چون و چرای این هنرمند، همچنان تزیین دو دیوار جانبی کلیسای کوچک پلگرینی در کلیسای سنت آناستازیا (ورونا) است که در طول اقامت مستند او در ورونا بین سال‌های ۱۴۳۳ تا ۱۴۳۸ خلق شده است. این اثر که به سفارش آندره‌آ پلگرینی و در حال زانو زدن و دعا کردن خلق شده است، شامل هفده نقش برجسته است که بخش‌هایی از زندگی مسیح را به تصویر می‌کشد و در میان آنها طاقچه‌هایی حاوی چهره‌های مقدسین با طومارهای تاک و نقوش گلدار که نمونه‌ای از سبک گوتیک بین‌المللی رایج در ورونا در آن زمان است، قرار دارد. سال‌های پایانی دوران حرفه‌ای او در دوک‌نشین استه سپری شد، جایی که در سال ۱۴۴۰، میشل دا فیرنتزه در مودنا بود تا مجسمه موسوم به محراب دله را که برای کلیسای جامع شهر در نظر گرفته شده بود، خلق کند. در مودنا، او همچنین مجسمه کومپیانو سول کریستو را برای کلیسای جامع خلق کرد، که پس از مرمت، اکنون در گالری استنسی نگهداری می‌شود. | ## جمع‌بندی | این هنرمند که در دوران پیری خود تا سال ۱۴۵۳ در پزارو زندگی می‌کرد، احتمالاً در دهه ۱۴۵۰ در فلورانس درگذشته است.