موضوع مقاله: ژیگولیووسکویه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ژیگولیووسکویه | مقدمه: این آبجو در اتحاد جماهیر شوروی بسیار رایج بود (در اوج محبوبیت، ۷۳۵ کارخانه در سراسر کشور آن را تولید می‌کردند). | ## بخش 1: ژیگولیووسکویه | عبارت «آبجوی ژیگولی» مدت‌ها پیش از ظهور این برند، به عنوان نامی کلی برای محصولات کارخانه آبجوسازی ژیگولی در شهر کوبیشف به کار می‌رفت. در اتحاد شوروی بر اساس یک افسانه محلی، برند «ژیگولیووسکویه» در سال ۱۹۳۴ پدید آمد: آناستاس میکویان هنگام بازدید از کارخانه در کوبیشف پرسید چرا آبجوی «وینی» (Viennese) که در آنجا تولید می‌شود، چنین نام «بورژوایی» دارد؛ پس از آن «اقدامات لازم» انجام شد. طبق روایتی دیگر، این نام به آبجوی کارخانه ژیگولی پس از پیروزی در یک رقابت سراسری آبجوسازی داده شد. به‌طور رسمی، این برند در سال ۱۹۳۵ توسط متخصصان «مؤسسه پژوهشی سراسری صنایع آبجوسازی و شراب‌سازی» توسعه یافت. همراه با «ژیگولیووسکویه»، برندهای معروف دیگری مانند «مسکووسکویه»، «روسکویه»، «اوکراینسکویه» و غیره نیز توسط کمیساریای مردمی صنایع غذایی شوروی توسعه یافته و به تولید رسیدند.فرمان شماره ۳۷۶ کمیساریای مردمی صنایع غذایی اتحاد جماهir شوروی، ۱۹ فوریه ۱۹۳۶. این محصول به عنوان یک آبجوی روشن با تخمیر در کف تعریف شده بود که باید چگالی عصاره اولیه آن حداقل ۱۱٪ و میزان الکل آن حداقل ۲٫۸٪ وزنی باشد. | ## بخش 2: ژیگولیووسکویه | برای تولید آن، استفاده از ۱۵٪ مواد اولیه بدون مالت (مانند جوی پوست‌کنده، ذرت بدون چربی، گندم نرم و برنج شکسته) بدون استفاده از آنزیم، و تا ۵۰٪ با استفاده از آنزیم مجاز بود. دوره تخمیر ثانویه در تانک‌های لاگر طبق استاندارد (OCT 350-38) حداقل ۱۶ روز بود که در استانداردهای بعدی به حداقل ۲۱ روز افزایش یافت. با این حال، طبق استانداردهای بعدی، در دوره تابستان (از ماه مه تا سپتامبر) کاهش این مدت از ۲۱ به ۱۸ روز مجاز بود و در صورت وجود تجهیزات پیشرفته‌تر مانند تانک‌های استوانه‌ای-مخروطی، این زمان می‌توانست تا ۱۱ روز نیز کاهش یابد. اما استفاده گسترده از مواد اولیه بدون مالت در دهه‌های ۱۹۵۰–۱۹۶۰ و تغییر تدریجی صنعت آبجوسازی شوروی به سمت فناوری‌های چکسلواکی، باعث شد تا این آبجو بخشی از رنگ، عطر و طعم اصلی خود را از دست بدهد. برای اصلاح رنگ، استانداردهای آن زمان اجازه استفاده از رنگ کاراملی (شکر سوخته) را می‌دادند.ОСТ 350-38, ГОСТ 3473-46, ГОСТ 3473-53, ГОСТ 3473-69, ГОСТ 3473-78 در دهه ۱۹۶۰، برخی کارخانه‌های مسکو و لنینگراد، نسخه باکیفیت‌تری به نام «ژیگولیووسکویه اوریجینالنویه» (اصل) تولید کردند که بعدها با نام «ژیگولیووسکویه با کیفیت عالی» وارد استاندارد ملی شد. در سال ۱۹۸۷، آبجوی «ژیگولیووسکویه اسپشیالنویه» (ویژه) معرفی شد که بر اساس مشخصات فنی جداگانه تولید می‌شد. | ## بخش 3: ژیگولیووسکویه | در فضای پساشوروی پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، آبجویی با نام «ژیگولیووسکویه» همچنان در روسیه و سایر جمهوری‌های مستقل (مانند اوکراین، بلاروس، لیتوانی و لتونی) تولید می‌شد. با معرفی استاندارد جدید در روسیه (GOST R 51174-98)، الزامات مربوط به برندهای خاص حذف شد و محصولات بسیار متفاوتی با نام «ژیگولیووسکویه» به بازار عرضه شدند. یک آبجوسازی روسی به نام "TARKOS" پروژه‌ای برای بازآفرینی خط تولید تاریخی آبجوی «ژیگولیووسکویه» راه‌اندازی کرده است که تغییرات این برند در طول دهه‌ها را با افزودن سال‌های «۱۹۳۰»، «۱۹۵۰»، «۱۹۶۰»، «۱۹۷۰» و «۱۹۸۰» به نام محصول، منعکس می‌کند. نشان تجاری حق نشان تجاری «ژیگولیووسکویه» در ۲۴ ژوئیه ۱۹۹۲ برای کارخانه آبجوسازی ژیگولی به ثبت رسید. اما از آنجا که این آبجو توسط بیش از ۲۰۰ کارخانه در سراسر کشور تولید می‌شد، اتحادیه تولیدکنندگان آبجوی روسیه به این ثبت اعتراض کرد و در ۱۷ مه ۲۰۰۰، هیئت تجدیدنظر روس‌پتنت ثبت این نشان تجاری را لغو کرد.«Жигулёвское» разрешили производить всем // Деловая пресса اشاره‌ها در ادبیات در داستان «مهمان‌خانه کنار رود» از ایوان بونین: در رمان «واسکا» از سرگئی آنتونوف در صحنه‌ای که در پاییز ۱۹۳۴ رخ می‌دهد: در ترانه «ترانه یک حسود به خودرو» از ولادیمیر ویسوتسکی:В. | ## جمع‌بندی | Песня автозавистника در داستان طنز الکساندر گالیچ، راوی آینده‌ای دور را این‌گونه تصور می‌کند: در سه‌گانه «عمق» از سرگئی لوکیاننکو بارها به آن اشاره شده است: ترکیبات آب مالت جوی روشن جو رازک میزان الکل: حداقل ۲٫۸٪ وزنی طبق استاندارد GOST 3473-69.