موضوع مقاله: ادا جعفری | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ادا جعفری | مقدمه: ادا جعفری (اردو: ادؔا جعفری)، (۲۲ اوت ۱۹۲۴ – ۱۲ مارس ۲۰۱۵)، شاعر و نویسنده زن پاکستانی بود که به عنوان اولین شاعر زن اردو زبانی که آثارش منتشر شده، شناخته می‌شود و از او به عنوان "بانوی اول شعر اردو" یاد می‌شود. | ## بخش 1: ادا جعفری | او همچنین به عنوان نویسنده یکی از چهره‌های برجسته در ادبیات معاصر اردو شناخته می‌شود. او جوایز متعددی از دولت پاکستان، اتحادیه نویسندگان پاکستان و انجمن‌های ادبی آمریکای شمالی و اروپا به پاس تلاش‌هایش دریافت کرد. زندگی ابتدای زندگی ادا جعفری در ۲۲ اوت ۱۹۲۴ در بادایون، ایالت اوتار پرادش هند به دنیا آمد. او از دوازده سالگی شروع به سرودن شعر کرد و از تخلص "ادا بادایونی" استفاده می‌کرد. ادا جعفری پس از استقلال پاکستان در سال ۱۹۴۷ به همراه همسرش به کراچی نقل مکان کرد. سال‌های بعدی زندگی او در کراچی، پاکستان زندگی می‌کرد و به طور مکرر بین کراچی و تورنتو سفر می‌کرد و نقش فعالی در ترویج زبان اردو داشت. عظمی جعفری و همسرش شعی جعفری اکنون در اندوور، ماساچوست، ایالات متحده ساکن هستند و دو پسر به نام‌های فائز جعفری و عاظم جعفری دارند. ادا جعفری تا زمان مرگش در کراچی با پسرش عامر جعفری، همسرش مها جعفری و دخترشان اسرا جعفری زندگی می‌کرد. ادا جعفری دو نتیجه به نام‌های صابین رانا و رضوان رانا داشت که فرزندان صباح اقبال رانا و همسرش فواد رانا بودند. | ## بخش 2: ادا جعفری | مرگ ادا جعفری در عصر روز ۱۲ مارس ۲۰۱۵ در بیمارستانی در کراچی در سن ۹۰ سالگی درگذشت. وزیر اطلاعات و میراث ملی پاکستان، فرماندار سند، دکتر عشرت العباد خان، نخست‌وزیر پاکستان، رئیس آکادمی ادبیات پاکستان (PAL) درگذشت او را تسلیت گفتند و از کارهای او در زمینه شعر اردو قدردانی کردند. مراسم تشییع جنازه او در مسجد الهلال کراچی برگزار شد و او در گورستان PECHS، شهر جمشید، کراچی به خاک سپرده شد. مادرش و همسرش نورالحسن جعفری او را تشویق کردند تا فعالیت‌های ادبی خود را علیرغم مشکلات اجتماعی ادامه دهد. او شاگرد شاعران بزرگی مانند اختر شیرانی و جعفر علی خان اثر لکھنوی بود و شعرهایش را توسط آن‌ها بررسی و اصلاح می‌کرد. سبک ادا جعفری به شیوه‌ای جنسیت‌خنثی می‌نوشت، اگرچه آثارش شامل مضامین فمینیستی مانند تبعیض و بی‌ارزش‌سازی زنان و نگاه به آن‌ها به عنوان ابژه‌های جنسی بود. او از تجربیات خود به عنوان یک همسر و مادر در قالب اصطلاحات سنتی تعدیل‌شده نوشت، اما همچنین به کمبود رضایت زن در این نقش‌ها اشاره کرد. ژانر آثار ادا جعفری بیشتر غزل هستند، اما او شعر آزاد و هایکوهای اردو را نیز تجربه کرد. کتاب او، "غزل نما"، که شامل مقالات کوتاه با زندگینامه‌ها و تفسیرهای کوتاه درباره آثار شاعران پیشین اردو بود، در سال ۱۹۸۷ منتشر شد. | ## بخش 3: ادا جعفری | علاوه بر این، او پنج مجموعه شعر اردو ("شہر درد"، "غزالاں"، "تم تو واقف ہو!"، "حرف شناسائی"، "سفر باقی"، و "موسم، موسم")، یک زندگینامه ("جو رہی سو بےخبری رہی")، و چهل مقاله تحقیقی منتشر کرد. یکی از غزل‌های معروف او، "ہونٹوں پہ کبھی ان کے میرا نام ہی آئے"، توسط استاد امانت علی خان خوانده و محبوب شد. ==جوایز== در سال ۱۹۵۵، بنیاد حمدرد، دهلی نو، او را به عنوان "شاعر زن برجسته قرن" شناخت. بعدها، او در سال ۱۹۶۷ جایزه ادبی آدم‌جی را از اتحادیه نویسندگان پاکستان برای دومین مجموعه شعرش، "شہر درد"، دریافت کرد. او در سال ۱۹۹۴ جایزه بابائے اردو، دکتر مولوی عبدالحق، را از آکادمی ادبیات پاکستان دریافت کرد و در سال ۱۹۹۷ جایزه ادبی قائد اعظم را به دست آورد. دولت پاکستان در سال ۲۰۰۳ (جوایز در ۱۴ اوت ۲۰۰۲ اعلام شد) به او جایزه افتخار عملکرد در ادبیات اعطا کرد. او دیدگاه‌های خود را این‌گونه بیان کرد: دیدگاه منتقدان منتقدان مختلف می‌گویند که شعر جعفری بسیار ادیبانه است. او افکار قدیم و جدید را به شیوه‌ای هنرمندانه و منحصر به فرد در شعرهایش ترکیب می‌کند. | ## جمع‌بندی | قاضی عبدالغفار، در مقدمه‌ای بر مجموعه اشعار ادا جعفری، به تاثیر او در زمینه بیان فمینیستی اشاره کرد.