موضوع مقاله: گیوسافات باربارو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # گیوسافات باربارو | مقدمه: ارتباط جمهوری ونیز از زمان اوزون حسن تا اوایل حکومت صفویه با ایران ادامه روابطی بود که ایلخانان با فرمانروایان مسیحی و بویژه جمهوری‌های ایتالیا داشته‌اند. | ## بخش 1: گیوسافات باربارو | منتها در این دوره ونیز بیش از دیگران با عثمانیان درگیر و طالب هم‌پیمانی با ایران بود. پیوندهای خانوادگی اوزون حسن با امپراتوری طرابوزان پای او را به سیاست جهانی باز کرد. بخش اول سفرنامه او، شامل سفر وی به تانا، تلاش بی‌نتیجه او و همراهانش برای دست یافتن به گنج را بازگو می‌کند. قسمت اول سفرنامه باربارو شامل سفر وی به تانا، بیشتر به‌صورت اثری جغرافیایی نمایان است. وی هرگاه که وارد شهر یا روستایی می‌شود، آنجا را با تمام ظرافت و دقت معرفی می‌کند. به‌عنوان نمونه در معرفی شهر ماردین، که آن را جزو قلمرو اوزون حسن می‌داند، راه ورودی، دروازه، دژ، ساکنین، پارچه‌ها و بیمارستان شهر را توصیف می‌کند. باربارو در عین سادگی بیان وقایع و حوادث تاریخی، اطلاعات ذی‌قیمتی به خواننده ارائه می‌دهد و رخدادهای تاریخی را به‌طرز آشکاری بیان می‌دارد. سفرهایش به تانا باربارو از ۱۴۳۶ تا ۱۴۵۲ میلادی به عنوان تاجر به تانا در دریای آزوف مسافرت کرد. 152, باربارو و شش مرد دیگر که ترکیبی از تاجران ونیزی و یهودی بودند، ۱۲۰ مرد را جهت حفاری کورگان استخدام کرد، با این آرزو که در آنجا گنجی پیدا کنند. هنگامی که مشخص شد وضعیت آب و هوایی وخیم است، در مارس ۱۴۳۸ میلادی بازگشتند در حالی که هیچ گنجی پیدا نکردند. 129, باقی‌مانده‌های حفاری باربارو در دهه ۱۹۲۰ میلادی توسط باستان‌شناس روسی «الکساندر الکساندروویچ میلر» یافت شد. 298 باربارو از بسیاری از شهرهای کریمه شامل سولکاتی، سوداک، کمبالو و کافا دیدن کرد. در ۱۴۴۸ میلادی او به عنوان پروودیتور مستعمرات تجاری مودون و کورونی در پلوپونز گماشته شد و تا زمان استعفایش بعد همان سال در این سمت خدمت نمود. باربارو این سفرها را هنگامی که خانات کریمه حکومت تابع ترک عثمانی شد، متوقف نمود. 276 بارباروی پروودیتور قوایش را با قوای «دوکاگجینی» و «نیکولو مونتا» وصل کرد تا سپاه ۱۳ هزار نفری تشکیل دهد. | ## بخش 2: گیوسافات باربارو | در ۱۴۷۲، باربارو به ونیز بازگشت، جایی که یکی از ۴۱ سناتوری بود که به عنوان انتخابگر انتخاب شد و «نیکولو ترون» را به عنوان داگ انتخاب کرد. درگیری ونیزی‌ها با ترکان عثمانی در ۱۴۶۳ میلادی، سنای ونیز به دنبال اتحاد در مقابل ترکان بود. بعد از سقوط تیرارشی نگروپونته در دست ترکان، ناپل، ایالات پاپی، پادشاهی قبرس و شوالیه‌های رودس توافق‌نامهی‌ای را جهت اتحاد در مقابل ترک‌ها امضاء کردند. حسن در ابتدا موفق بود، اما حملات مشابه همزمانی توسط هیچ‌کدام از قدرت‌های غربی صورت نگرفت و جنگ به سمت تقابل با ایران رفت. سفیر به ایران در سال ۱۴۶۳، سنای ونیز که به دنبال متحد علیه ترکها بود، لازارو کویرینی را به عنوان اولین سفیر خود به ایران فرستاده بود، اما او نتوانست اوزون حسن را ترغیب به حمله به ترکها کند. پس از سقوط نگروپونته بدست عثمانی، ونیز، ناپل، ایالت‌های پاپ، پادشاهی قبرس و رودس توافق‌نامه اتحاد علیه ترکها امضا کردند. زینو، که همسرش خواهرزاده دسپینا خاتون همسر اوزون حسن بود، توانست حسن را ترغیب کند تا به ترکها حمله کند. دستورهای او شامل ترغیب دریاسالار «پیترو موسنیگو» جهت حمله به عثمانی‌ها و تلاش جهت ترتیب دادن همکاری دریایی با پادشاهی قبرس و شوالیه‌های رودس می‌شدند. 161 در فوریه ۱۴۷۳ میلادی، باربارو و فرستاده فارسی، هاچی محمد ونیز را ترک کردند و به زادار سفر نمودند، جاییکه با نمایندگان ناپل و دربار ناپل ملاقات کردند. باربارو و سایرین از آنجا و از طریق کورفو، مودون، کورونی به رودس و سپس به قبرس سفر کردند و در آنجا یک سال تأخیر کردند. موقعیت پادشاهی قبرس دور از سواحل آناتولی، نه تنها موقعیتی کلیدی برای تأمین اوزون حسن در ایران، بلکه برای متحدان ونیزی قرامانیان و اسکاندلور (آلانیای کنونی) نیز بود و ناوگان پیترو موسنیگو جهت دفاع از خطوط ارتباطیشان مورد استفاده قرار می‌گرد. 624 امیر اسکاندرول در ۱۴۷۳ میلادی با وجود کمک‌های نظامی از سوی پادشاهی قبرس، به دست ترک‌ها افتاد. جیمز دوم قبرس به‌طور خصوصی به گیوسافارت باربارو گفت که او احساس می‌کند که انگار بین دو گرگ گیر افتاد است، سلطان عثمانی و سلطان مصری. در ابتدا او امتناع داشت تا به کشتی‌های بادبانی ونیزی اجازه دهد تا مهمات خود را در بندر فاماگوستا تخلیه کنند. هنگامی که باربارو و سفیر ونیزی، نیکولو پاسکوالیگو تلاش کردند تا جیمز دوم را متقاعد کنند تا ذهنیتش را عوض کند، پادشاه تهدید کرد تا کشتی‌ها را نابود کرده و تمام افراد روی عرشه را بکشد. | ## بخش 3: گیوسافات باربارو | Paul, Trench & Co, 1887, p.377 اسقف اعظم نیکوسیایی، ژوئان تافورز، کونت طرابلس، کونت جافا و مارینا ریزو فاماگوستا را اشغال کرده و ملکه و پادشاه تازه متولد شده را گرفتند. باربارو و بایلو پاسکوالیگو توسط سربازان ونیزی که باربارو را همراهی می‌کردند محافظت می‌شدند. توطئه‌گران چندین تلاش جهت متقاعدسازی باربارو برای تسلیم رسته‌های سربازان انجام دادند. پاسبان قبرس عاملی را فرستاد، در حالی که کونت طرابلس، اسقف اعظم نیکوسیا و افسر اورشلیم ملاقات‌های شخصی انجام دادند. پس از مشاوره با بایلو پاسکوالیگو، آن‌ها تصمیم گرفتند تا افراد را خلع سلاح کنند، اما سلاح‌هایشان را نگه دارند. 682 زمانی که دریاسالار موسنیگو به قبرس بازگشت، شورشیان در میان خودشان نزاع می‌کردند و مردم نیکوزیا و فاماگوستا در مقابلشان قیام کرده بودند. این قیام سرکوب شد، سردسته‌هایی که فرار نکرده بودند اعدام شده و قبرس مبدل به دولت متکی شد. 120 همراهان باربارو پس از پیاده شدن در سلوکیه، از طرسوس، آدانا، اورفه، ماردین، حصن کیفا و تیگراناکرت سفر کردند. , p.12 با نزدیک شدنشان به تبریز، باربارو و مفسرش توسط غز بعد از امتناع از تحویل دادن نامه به اوزون حسن مورد هجمه قرار گرفتند. 1067 گرچه که ملاقات باربارو با اوزون حسن خوب پیش رفت، او قادر نبود تا حاکم را متقاعد سازد تا مجدداً به عثمانی‌ها حمله کنند. 156, همچنین او از تاوریس، سلدانیه، ایسف، کاشان، کومو، یزد، شیراز و بغداد بازدید کرد. گزارش باربارو نه تنها شامل مسائل سیاسی و نظامی، بلکه از کشاورزی، تجارت و رسوم ایرانیی‌ها نیز صحبت کرده بود. او مهارت‌هایی را در مشاهده مکان‌های ناشناخته و گزارش در رابطه با آن‌ها از خود نشان داد. | ## جمع‌بندی | همچنین باربارو سفرهایش را در نامه‌ای در سال ۱۴۹۱ میلادی به اسقف پادوا، پیترو باروکسی مورد بحث قرار داد.