موضوع مقاله: مسابقهٔ اسب‌سواری پالیو دی سیه‌نا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مسابقهٔ اسب‌سواری پالیو دی سیه‌نا | مقدمه: ده اسب و سوارکار، به‌صورت بی‌زین و با پوشیدن رنگ‌های ویژه، نمایندهٔ ده تا از هفده کونتراده یا محلهٔ شهر هستند؛ سنتی که به سدهٔ هفدهم بازمی‌گردد. | ## بخش 1: مسابقهٔ اسب‌سواری پالیو دی سیه‌نا | پالیو ۲ ژوئیه با نام «پالیو دی پروونزانو» برگزار می‌شود، به افتخار مریم مقدس پروونزانو، نوعی مریم‌پرستی خاص سیه‌نا که پیرامون یک شمایل از ناحیهٔ ترتسو در شهر شکل گرفت. گاه، در صورت رویدادهای استثنایی یا سالگردهای محلی و ملی که مهم و مرتبط دانسته شوند، جامعهٔ شهری می‌تواند تصمیم به برگزاری یک «پالیوی فوق‌العاده» بگیرد که بین ماه‌های مه و سپتامبر برگزار می‌شود؛ مانند ۹ سپتامبر ۲۰۰۰ برای جشن ورود شهر به هزارهٔ جدید و ۲۰ اکتبر ۲۰۱۸ برای یادبود صدمین سال پایان جنگ بزرگ. کورتئو استوریکو، یک رژهٔ قرون وسطایی با نوای مارش پالیو، پیش از مسابقه برگزار می‌شود که بازدیدکنندگان و تماشاگرانی از سراسر جهان را جذب می‌کند. خود مسابقه، که در آن سوارکاران بدون زین می‌تازند، در میدان پیاتزا دل کامپو انجام می‌شود که لایه‌ای ضخیم از خاک روی آن ریخته شده است. رایج است که چند تن از سوارکاران در پیچ‌های خطرناک میدان به زمین بیفتند و در واقع، دیدن اسب‌هایی بدون سوار که مسابقه را به پایان می‌رسانند غیرعادی نیست. برای پیروزی یک اسب، داشتن سوارکار الزامی نیست.طبق مادهٔ ۷۰، پیروزی در مسابقه از آیین‌نامهٔ رسمی مسابقهٔ پالیو. جووانی آتسنی، با نام حرفه‌ای «تیتیا»، با اسب «دیودورو» برای یازدهمین بار پیروز شد. تاریخچه خاستگاه قدیمی‌ترین پیشینه‌های شناخته‌شدهٔ این مسابقه به قرون وسطی بازمی‌گردد. میدان مرکزی شهر، محل برگزاری بازی‌های عمومی بود که بیشتر حالت رزمی داشتند: پوگنا، نوعی مبارزهٔ چندجانبه شبیه بوکس یا نزاع؛ مسابقات نیزه‌داری؛ و در قرن شانزدهم، گاوبازی. از قرن چهاردهم به بعد، مسابقات عمومی که توسط کونترادهها برگزار می‌شد، محبوبیت یافت؛ این مسابقات پالیو آلّا لونگا نامیده می‌شدند و در سراسر شهر برگزار می‌گشتند. زمانی که دوک بزرگ توسکانی در سال ۱۵۹۰ گاوبازی را ممنوع کرد، کونترادهها به برگزاری مسابقه در میدان «پیاتزا دل کامپو» روی آوردند. نخستین این مسابقات بر پشت گاومیش برگزار می‌شد و بوفالاته نام داشت؛ اندکی بعد، آسیناته یا مسابقه بر پشت الاغ جایگزین آن شد، در حالی که اسب‌دوانی همچنان در مکان‌های دیگر ادامه یافت. نخستین پالیوی مدرن (که برای تمایز از پالیو آلّا لونگا، پالیو آلّا توندا نامیده شد) در سال ۱۶۳۳ برگزار شد. پالیوی دوم در ماه اوت در آغاز، تنها یک مسابقه در سال، در تاریخ ۲ ژوئیه برگزار می‌شد. از سال ۱۷۰۱ یک مسابقهٔ دوم در ۱۶ اوت نیز افزوده شد، هرچند که در ابتدا به‌طور منظم برگزار نمی‌گردید. مسابقهٔ اوت (پالیو دل‌آسونتا) که هم‌زمان با جشن عید عروج مریم برگزار می‌شود، احتمالاً به‌طور «خودجوش» و در قالب جشن‌ها و آیین‌های مرتبط با این مراسم مذهبی مهم پدید آمد. به‌نظر می‌رسد تاریخ ۱۶ اوت برگزیده شد زیرا روزهای دیگر جشن میانهٔ اوت، یعنی چهاردهم و پانزدهم، پیش‌تر به ترتیب به «کورتئو دی چری» (رژهٔ شمع‌ها) و به سرشماری اختصاص داشتند. پالیوی اوت در آغاز، ادامه‌ای بر جشن‌های پالیوی ژوئیه بود و توسط کونترادهٔ برندهٔ ژوئیه سازمان‌دهی و تأمین مالی می‌شد، هرچند تنها در صورتی که آن کونتراده توان مالی برگزاری را داشت. پس از ۱۸۰۲، سازمان‌دهی و تأمین مالی این مسابقه به وظیفه‌ای مرکزی برای شهر بدل شد که عدم قطعیت سالانه در مورد برگزاری آن را برطرف ساخت. دست‌کم از ۱۵ اوت ۱۵۸۱ این مسابقه برگزار شده است، زمانی که ویرجینیا تاچّی، دختر ۱۵ ساله، نخستین زنی شد که در این رقابت بر پشت اسب نشست. محدودیت‌ها در سال ۱۷۲۹، فرماندار شهر که اهل مونیخ بود، ویولانته باواریا، مرزهای رسمی «کونتراده» ها را تعیین کرد و همزمان چند ادغام را اعمال نمود تا تعداد کونتراده‌های سیه‌نا به هفده کاهش یابد. در همان سال، حکمی صادر شد که تنها ده کونتراده می‌توانند در یک پالیو شرکت کنند؛ این محدودیت که تا امروز پابرجاست، نتیجهٔ تعداد و شدت حوادث رخ‌داده در مسابقات پیشین بود. آنها یک دور را با قدم زدن در صفوف منظم طی می‌کنند و دور دوم را با یورش که هیجان مسابقه را پیش‌بینی می‌کند، ادامه می‌دهند، پیش از آنکه از یکی از خیابان‌ها خارج شوند. تماشاگران از صبح زود می‌رسند و در نهایت مرکز میدان شهر، داخل پیست، تا ظرفیت کامل پر می‌شود؛ پلیس محلی پس از شروع مراسم ورودی‌ها را مسدود می‌کند. صندلی‌ها از سکوهای ساده تا صندلی‌های ویژه متنوع بوده و قیمت‌گذاری شده‌اند، اما مدت‌ها قبل از روز مسابقه فروخته می‌شوند. در ساعت ۷:۳۰ عصر برای مسابقهٔ جولای و ساعت ۷ عصر برای مسابقهٔ اوت، انفجار یک باروت علامتی در سراسر میدان پخش می‌شود که به هزاران تماشاگر اطلاع می‌دهد مسابقه در حال شروع است. خود مسابقه شامل سه دور حول میدان کامپو است، که سطح آن با چندین اینچ خاک پوشانده شده و گوشه‌های آن با محافظ‌های ضربه‌گیر پوشانده شده‌اند. نه اسب در یک ترتیب که درست قبل از شروع مسابقه توسط قرعه تعیین می‌شود وارد پیست می‌شوند و دهمین اسب، خارج از پیست منتظر می‌ماند. هنگامی که اسب وارد فضای بین طناب‌ها می‌شود، استارت‌کننده مکانیزمی را فعال می‌کند که طناب جلویی را به سرعت پایین می‌اندازد. این فرایند می‌تواند زمان زیادی ببرد، زیرا معمولاً بین کونتراده‌ها و سوارکاران توافقاتی صورت گرفته که بر زمان ورود تأثیر می‌گذارد. در مسیر خطرناک و شیب‌دار، سوارکاران مجاز به استفاده از شلاق‌های خود نه تنها برای اسب خود، بلکه برای مزاحمت دیگر اسب‌ها و سوارکاران نیز هستند. برنده اسب اولی است که خط پایان را عبور می‌کند—یک اسب می‌تواند بدون سوارکارش برنده شود. اسب می‌تواند بدون پوشش تزئینی سرش نیز برنده شود، اگرچه باور عمومی در سیه‌نا برعکس است. | ## بخش 2: مسابقهٔ اسب‌سواری پالیو دی سیه‌نا | برنده یک پرچم ابریشمی نقاشی‌شده، دریافت می‌کند که برای هر مسابقه توسط هنرمند متفاوتی نقاشی می‌شود. شور و هیجان پس از پیروزی آن‌چنان زیاد است که مراسم اهدای پالیو فوری برگزار می‌شود، و این اولین لحظه از جشن ماه‌ها طولانی برای منطقهٔ برنده است. همچنین شکایاتی دربارهٔ سوءرفتار با اسب‌ها، آسیب‌ها و حتی مرگ آن‌ها، به ویژه از طرف گروه‌های حمایت از حقوق حیوانات وجود دارد. در پالیوی ۱۶ اوت ۲۰۰۴، اسب کونتراده سقوط کرد و به شدت لگدمال شد، زیرا مسابقه متوقف نشد. اسب از جراحات خود درگذشت که باعث شکایت‌های بیشتر از سوی سازمان‌های حقوق حیوانات شد. پالیو با مسابقات اسب معمولی متفاوت است، زیرا بخشی از بازی به کونتراده‌ها مربوط می‌شود که مانع برنده شدن رقبای خود شوند. وقتی کونتراده‌ای برنده نمی‌شود، دشمن تاریخی آن تقریباً همانند پیروزی خود جشن می‌گیرد، صرف نظر از اینکه دخالت دشمنان تعیین‌کنندهٔ نتیجه بوده باشد یا نه. قوانین کمی برای سوارکاران در طول مسابقه وجود دارد؛ به عنوان مثال، آن‌ها می‌توانند همدیگر را بکشند یا هل دهند، اسب‌ها را بزنند، یا سعی کنند مانع حرکت دیگر اسب‌ها در شروع شوند. موفق‌ترین کونتراده، (غاز) است که ۶۴ بار پیروز شده است (طبق سوابقشان از ۱۶۴۴)، پس از آن (حلزون) با ۵۱ و (لاک‌پشت) با ۴۶ پیروزی قرار دارند. غاز همچنین کونتراده‌ای با بیشترین پیروزی در تاریخ اخیر (۱۹۰۰ تا ۲۰۱۰) با ۲۱ موفقیت است، پس از آن (جنگل) با ۱۸ و (اژدها) با ۱۷. در میان سوارکاران، پرپیروزی‌ترین فرد آندره‌آ دگرتس، با لقب ('سرکه')، با ۱۴ پیروزی (از ۱۹۶۴ تا ۱۹۹۶) است. آنجلو ملونی، با لقب کوچولو (فعال ۱۸۹۷ تا ۱۹۳۳) دومین با ۱۳ موفقیت و لوئیجی بروچلی، با لقب تراچیولینو، سومین با ۱۲ پیروزی است (اگرچه ادعا می‌کند ۱۳ موفقیت دارد، یک سال اسب بدون او برنده شد). در تاریخ اخیر (۱۹۰۰ تا کنون)، تنها سه کونتراده موفق به برنده شدن هر دو مسابقهٔ جولای و اوت در یک سال با همان سوارکار شده‌اند. مراسم رسمی و غیررسمی در طول روز انجام می‌شود، و هر کونتراده با ترکیبی از مهارت سوارکاری، اتحادها و دشمنی‌ها حرکت می‌کند. راهپیمایی تاریخی، رژهٔ دو ساعته، و سپس مسابقه که تنها حدود ۷۵ ثانیه طول می‌کشد، مراسم را کامل می‌کند. اگرچه نمایش عمومی بزرگی وجود دارد، اما احساسات واقعی و شور و هیجان همچنان بسیار جدی است. (جغد کوچک) این عنوان را از ۱۹۷۹ تا ۲۰۰۹ داشت، تا زمانی که مسابقه ۱۶ اوت را برنده شد. (برج) به مدت ۴۴ سال (از ۱۹۶۱ تا ۲۰۰۵) بدون پیروزی این عنوان را داشت، و (کرم) به مدت ۴۱ سال (از ۱۹۵۵ تا ۱۹۹۶) آن را داشت. آخرین (مادهٔ گرگ) بود که از ۲ ژوئیه ۱۹۸۹ بدون پیروزی بود تا ژوئیه ۲۰۱۶ که سرانجام پیروز شد و عنوان مادربزرگ اکنون به (عقاب) منتقل شد. پالیو یک قطعهٔ مستطیلی و کشیده از ابریشم است که به صورت دستی توسط یک هنرمند برای این مناسبت نقاشی می‌شود. آن به صورت عمودی روی یک نیزهٔ سیاه و سفید نگه داشته می‌شود و با یک صفحهٔ نقره‌ای در بالای آن و دو پر سفید و سیاه در کناره‌ها تزئین شده است. صفحهٔ نقره‌ای قبل از دو پالیوی سال بعد به شهر سیه‌نا بازگردانده می‌شود، پس از آنکه تاریخ و نام کونتراده برنده روی پشت آن نوشته می‌شود. ارزش این پرچم منحصربه‌فرد است، زیرا نشان‌دهندهٔ یک دورهٔ تاریخی خاص از شهر سیه‌نا است. پالیو معمولاً نمادهای حکومت‌های مختلف را که در طول تاریخ بر شهر حکومت کرده‌اند منعکس می‌کنند، از جمله نشان دوک‌نشین لورن، نشان دوک‌های بزرگ توسکانی، نشان پادشاهی ساردنی، نمادهای ایتالیا فاشیستی و اخیراً تصاویر جمهوری ایتالیا. فرآیندی که یک هنرمند برای طراحی پالیو باید دنبال کند، دقیق و منظم است: آن باید شامل نمادهای مقدس باشد، زیرا پالیوی جولای بهمدونای پروونزانو و پالیوی اوت به مدونای فرض اختصاص دارد. پالیو ابتدا در یک کنفرانس مطبوعاتی در حیاط شهردار در شهرداری حدود یک هفته قبل از مسابقه ارائه می‌شود. از اوایل زمستان، سران کونتراده گفت‌وگو کرده و استراتژی‌ها را توسعه می‌دهند، با سوارکاران و مالکان اسب ارتباط برقرار می‌کنند. این سران افراد شرکت‌کننده در میدان یا مسابقات فرعی در شهرهای اطراف را آماده می‌کنند و آن‌ها را به دوره‌های آموزشی سازمان‌یافته توسط شهر در بهار می‌برند. فعالیت‌های کامل پالیو از اواخر ماه مه شدت می‌یابد، با قرعه‌کشی سه کونتراده باقی‌مانده که به هفت کونتراده دارای حق مسابقه می‌پیوندند. با مشخص شدن مناطق و تیم‌ها، کونتراده دربارهٔ «توافق‌ها» (استخدام سوارکاران) و «مراسم» (پیمان‌های مخفی برای پیروزی) مذاکره می‌کنند، اگرچه نمی‌دانند کدام اسب به آن‌ها اختصاص خواهد یافت. حدود یک هفته قبل از مسابقه، به شهر ارائه می‌شود، که توسط یک هنرمند محلی (برای پالیوی جولای) یا هنرمند بین‌المللی (برای پالیوی اوت یا پالیوی ویژه) ساخته شده است. در اولین روز از چهار روز جشن، قرعه‌کشی برای تعیین اینکه هر barbero (اصطلاح اسب مسابقه‌ای در سیه‌نا و توسکانی) به کدام کونتراده تعلق دارد برگزار می‌شود. شش مرحلهٔ آزمایشی اجرا می‌شود که در آن سوارکاران فرصت آشنایی با اسب و مسیر، صداها و ریتم مسابقه را پیدا می‌کنند. | ## بخش 3: مسابقهٔ اسب‌سواری پالیو دی سیه‌نا | بسیاری از گردشگران و اعضای کونتراده در میدان حاضر می‌شوند، و موانع اطراف پیست نصب می‌شوند تا هیچ‌کس نتواند در طول مسابقه عبور کند. کودکان کونتراده روی سکوها جمع می‌شوند تا نزدیک شهرداری آواز بخوانند، اما بزرگسالان در روز مسابقه روی سکوها می‌نشینند. کودکان دیگر اجازه ندارند در وسط میدان بایستند و فقط از سکو یا پنجره مشاهده کنند. از رویدادهایی که نزدیک شدن به پالیو را نشان می‌دهند می‌توان به شام تمرینی، «مراسم» سوارکاران و برکت اسب و سوارکار اشاره کرد. پالیوهای فوق‌العاده پالیوی فوق‌العاده یک پالیوی سوم است که ممکن است در فاصلهٔ ماه‌های مه تا سپتامبر برگزار شود و با رویدادها یا سالگردهای مهم برای جامعهٔ سیه‌نا مرتبط باشد. یک پالیوی فوق‌العاده در ۹ سپتامبر ۲۰۰۰ همزمان با ورود به هزارهٔ جدید برگزار شد و توسط (جنگل) با سوارکار جوزف پس روی اسب شهری دوم برنده شد. پیش از آن، آخرین پالیوی فوق‌العاده در ۱۳ سپتامبر ۱۹۸۶ به مناسبت صدمین سالگرد لغو دولت‌های بالیا و بیچرنا برگزار شد. در زمان‌های گذشته، پالیوی سوم روشی برای گرامیداشت مهمانان برجسته‌ای بود که از سیه‌نا عبور می‌کردند یا آن را بازدید می‌کردند. نمونه‌ها شامل پالیوی فوق‌العادهٔ ۷ ژوئن ۱۶۷۶، در جریان بازدید همسر شاهزاده Don Agostino Chigi و همچنین پالیوی ۱۵ ژوئن ۱۶۷۳ (که رسمی محسوب نمی‌شود)، به مناسبت بازدید کاردینال فلاویو کیجی از سیه‌نا بود. از نیمهٔ دوم قرن ۱۹، پالیوهای فوق‌العاده برای جشن رویدادهای خاص برگزار شد، نه بازدیدهای برجسته. نمونه آن برگزاری جلسات انجمن علوم یا افتتاح بناهای مهم (مانند افتتاح بنای یادبود کشته‌شدگان در نبرد کرتاتون و مونتانارا در ۲۹ مه ۱۸۹۳) است. اولین مسابقهٔ فوق‌العاده در ۱۶ اوت بود، که به عنوان فوق‌العاده محسوب می‌شود، زیرا توسط شهروندان درخواست شد، زیرا مسابقهٔ اصلی به ۲۵ اوت منتقل شد. دومین مسابقه در ۲۳ سپتامبر به مناسبت افتتاح بنای یادبود جوزپه گاریبالدی برگزار شد. یک پالیوی سوم به نام «پالیوی صلح» در سال ۱۹۴۵ به‌طور مردمی برگزار شد تا پایان جنگ جهانی دوم را جشن بگیرد و با برتری جواکینو کالابرو برنده شد. یک پالیوی فوق‌العاده در سال ۱۹۶۹ نیز برای بزرگداشت فرود انسان بر ماه توسط مأموریت آپولو ۱۱ برگزار شد. پس از ۱۹۴۵، رسم برگزاری پالیوهای فوق‌العاده برای گرامیداشت صدمین سالگردها ظهور کرد. یک پالیو در ۲۸ مه ۱۹۵۰ برگزار شد تا پانصدمین سالگرد قدیس شدن سنت برناردین سینا جشن گرفته شود. در ۵ ژوئن ۱۹۶۱، یک پالیوی فوق‌العاده صدمین سالگرد یکپارچگی ایتالیا را گرامی داشت. آخرین پالیوی صدمین سالگرد، در ۲۰ اکتبر ۲۰۱۸ برگزار شد و به مناسبت پایان جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۸ برگزار شد. نگرانی‌ها عمدتاً شامل حوادث مسابقه‌ای است که باعث سقوط می‌شود و در برخی موارد منجر به مرگ اسب‌ها شده است. در سال ۲۰۱۱، این نگرانی‌ها منجر به این شد که وزیر گردشگری ایتالیا مانع از نامزد شدن پالیو برای ثبت در فهرست میراث فرهنگی ناملموس یونسکو شود. نتایج محاسبات در مورد درصد تصادفات ناشی از پالیو بسته به اینکه چه کسی آنها را انجام می‌دهد، متفاوت است. با این حال، محاسبات انجام شده توسط حامیان پالیو برای همین دوره، که شامل تمام آزمایش‌های انجام شده قبل از مسابقه واقعی است، نرخ ۲٫۰۵٪ تصادفات منجر به مرگ در هر سواری را نشان می‌دهد. یک مطالعه اخیر نشان می‌دهد که در ۹۶٫۱٪ از مسابقات پالیو بین سال‌های ۱۹۴۵ تا ۲۰۱۷، حداقل یک سوارکار در طول مسابقه سقوط کرده است. بسیاری از قوانین حاکم بر حفاظت از حیوانات تنها از دهه ۱۹۹۰ تدوین و اجرا شده‌اند؛ حامیان پالیو تأکید می‌کنند که از آن زمان تاکنون آسیب‌ها به طرز چشمگیری کاهش یافته است. در دهه‌های اخیر، شهر سیه‌نا مجموعه‌ای از اقدامات را برای تضمین حفاظت از اسب‌ها (و سوارکاران) قبل، حین و بعد از مسابقه اتخاذ کرده است، اما این اقدامات هنوز توسط برخی از گروه‌های حمایت از حیوانات که همچنان به دنبال لغو مسابقه هستند، ناکافی ارزیابی می‌شوند. از جمله اقدامات انجام شده می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: تصویب «پروتکل ارائه مشوق‌ها برای نگهداری اسب پالیو» در سال 1999، توافقی بین شهرداری و گروه‌های شخص ثالث برای افزایش حمایت از اسب‌ها را تصویب کرد. معاینه پزشکی اجباری که توسط کمیسیونی متشکل از دو جراح که توسط شورای شهر منصوب شده‌اند، انجام می‌شود.cf. از جمله ساخت یک مسیر مشابه در موچیانو، که از نظر شکل و شیب با میدان پیازا دل کامپو یکسان است. از ماه مارس تا ژوئن، اسب‌ها علاوه بر مسیرهای جایگزین در مونتیسیانو و مونترونی دآربیا، در اینجا نیز تمرین می‌کنند.cfr. این سازه در ژوئن ۱۹۹۹ ساخته شد و از PVC با جذب بالا ساخته شده بود که جان‌پناه خانه و منحنی پیراهن‌ها را برای بهبود ایمنی بالا می‌برد. این شامل مداخلاتی در ترکیب، روش اجرا و نظارت بر لایه توف یا مسیر گلی مسابقه می‌شود. آزمایش الکل که از طریق دستگاه تنفس برای سوارکاران انجام می‌شود، در سال ۲۰۱۲ به دستور وزیر بهداشت، فرانچسکا مارتینی، قانونی شد. | ## جمع‌بندی | در فوریه ۲۰۲۵، شهرداری سینا به‌روزرسانی پروتکل‌های مسابقه، پروتکلی برای افزایش تعداد سوارکاران در سال ۲۰۲۵، منتشر کرد که امکان آزمایش مواد مخدر و الکل را از دوره آموزشی فراهم می‌کند.