موضوع مقاله: خودنگاره به‌مثابه تمثیل نقاشی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # خودنگاره به‌مثابه تمثیل نقاشی | مقدمه: این نقاشی رنگ روغن روی بوم اندازه دارد و احتمالاً در مدت اقامت جنتیلسکی در انگلستان میان سال‌های ۱۶۳۸ و ۱۶۳۹ ساخته شده است. | ## بخش 1: خودنگاره به‌مثابه تمثیل نقاشی | این اثر در مجموعهٔ چارلز یکم قرار داشت و در زمان بازگشت سلطنت (۱۶۶۰) دوباره به کلکسیون سلطنتی بازگردانده شد و همچنان در آنجا باقی مانده است. این صحنه جنتیلسکی را در حال نقاشی از خودش نشان می‌دهد که خود به‌عنوان «تمثیل نقاشی» طبق توصیف چزاره ریپا بازنمایی شده است. این نقاشی مضامین فمینیستی نادری را نشان می‌دهد از زمانی که زنان به ندرت شغلی داشتند چه برسد به اینکه به‌خوبی شناخته شوند. تصویرسازی جنتیلسکی از خود به‌عنوان مظهر هنرها بیانی جسورانه برای آن دوره بود، هرچند این نقاشی امروزه تحت‌الشعاع بسیاری دیگر از صحنه‌های دراماتیک و خام جنتیلسکی قرار گرفته که بازتابی از سال‌های دشوار جوانی هنرمند است. اینکه این اثر خودنگاره است و همچنین یک تمثیل، نخستین بار توسط مایکل لیوی در قرن بیستم پیشنهاد شد و به‌طور جهانی پذیرفته نشده است، زیرا برخی مورخان هنر ویژگی‌های چهره در اینجا را بیش از حد متفاوت از دیگر پرتره‌های هنرمند می‌بینند. پدر او، اوراتسیو جنتیلسکی، هنرمندی مشهور بود و آرتمیزیا چندین سال در کارگاه او آموزش دید تا خود به خلق آثار پرداخت. در دهه ۱۶۱۰، آرتمیزیا توسط یکی از اعضای مسن‌تر کارگاه، آگوستینو تاسی، مورد تجاوز قرار گرفت؛ رویدادی که بر بقیه عمر او سایه افکند و در هنر او بازتاب یافت، که اغلب موضوعاتی با مضامین «قدرت زنان» مانند قتل هولوفرنس توسط جودیت و سالومه با سر یحیی تعمیددهنده را نشان می‌دهد. مفاهیم انتزاعی مانند «نقاشی» به‌طور سنتی توسط پیکره‌های زنانهٔ تمثیلی بازنمایی می‌شدند و بنابراین این نقاشی اثری نبود که هیچ نقاش مردی بتواند به همان شکل، هم به‌عنوان خودنگاره و هم تمثیل، ارائه کند. خودنگاره همچنین تحت‌تأثیر آثار چزاره ریپا بود، به‌ویژه کتاب Iconologia، که در آن او پیشنهاد می‌کند چگونه فضایل و مفاهیم انتزاعی باید با ویژگی‌ها و ظاهر انسانی به تصویر کشیده شوند. | ## بخش 2: خودنگاره به‌مثابه تمثیل نقاشی | ریپا گفته است «نقاشی» باید این‌گونه نمایش داده شود: «زنی زیبا، با موی سیاه پرپشت، ژولیده و به شکل‌های مختلف تابیده، با ابروهای قوسی که اندیشه تخیلی را نشان دهد، دهان پوشیده با پارچه‌ای بسته‌شده پشت گوش‌ها، با زنجیری طلایی بر گردن که از آن نقابی آویزان است، و در جلوی آن کلمه «تقلید» نوشته شده است. در یک دست قلم‌مو و در دست دیگر پالت دارد، با لباسی پوشیده از پرده‌های محو.» به‌جز پارچهٔ بسته‌شده بر دهان، جنتیلسکی این نسخه را نسبتاً دقیق دنبال می‌کند. توصیف ترکیب‌بندی نقاشی بازتاب دیگر آثار زمان خود است، با استفاده از خطوط مورب برای نمایش پیکرهٔ زن و تأکید بر حرکت او هم به‌سوی بوم و هم به‌سوی بیننده. استفاده از کوتاه‌نمایی و دیگر تکنیک‌های سه‌بعدی نه تنها استعداد جنتیلسکی را به‌عنوان یک هنرمند نشان می‌دهد، بلکه بینندگان را نیز در سطوح فیزیکی و عاطفی به درون نقاشی می‌کشاند. نور آشکارا از سمت چپ می‌آید، اما منبع آن قابل‌مشاهده نیست و به‌طور غیرعادی شدید است. در امتداد پیشانی و گونه‌ها و پایین گردن و شانهٔ چپ خطی واضح روشنایی را از تاریکی جدا می‌کند؛ تکنیک سایه‌روشن که اغلب در دوران باروک برای افزودن حس درام استفاده می‌شد. عنصر بافتی، که در نقاشی‌های باروک بسیار مهم است، در دسته‌های موی ژولیده، چین‌های آستین با رنگ ریخته‌شده و ترک‌خورده نزدیک مچ، و دستان کثیف دیده می‌شود که واقع‌گرایی اثر را افزایش می‌دهد. در نهایت، رنگ در پرتره چشمگیر است، بخشی به دلیل نورپردازی و بخشی به دلیل تفاوت طبیعی تُن‌ها. در حالی که لباس تیره و پس‌زمینه تقریباً در هم ادغام می‌شوند، پوست روشن صورت و بازوی راست بلافاصله برجسته می‌شود. | ## بخش 3: خودنگاره به‌مثابه تمثیل نقاشی | زنجیر طلایی نزدیک گردن می‌درخشد، در حالی که زنجیر نزدیک سینه (که به آویز نقاب ختم می‌شود) به‌تدریج به قهوه‌ای بی‌رمق تبدیل می‌شود. نازکی نقاشی در پس‌زمینه این تصور را ایجاد می‌کند که اثر ناتمام است، با این حال یک پاکسازی در سال ۱۹۷۲ لایه‌های بعدی رنگ را برداشت و آن را به وضعیت اولیه بازگرداند. تفسیر چون تصویر ریپا از «نقاشی» شکل یک زن بود، جنتیلسکی توانست از این توصیف به نفع خود استفاده کند تا خودش را در بهترین حالت به‌عنوان یک هنرمند نقاشی کند. در حالی که زن بودن در دوران باروک تا حد زیادی منفی بود از نظر حقوق و سبک زندگی، جنتیلسکی این گوهر را در Iconologia یافت تا شهرت خود را افزایش دهد. علاوه بر این، هرچند بسیاری از پیکره‌های ایدئال‌سازی‌شدهٔ زنان در این دوره افکار شهوانی یا کنایی برمی‌انگیختند، جنتیلسکی توانست «نقاشی» را به‌گونه‌ای دستکاری کند که برای زنان توانمندساز (نه تحقیرآمیز) باشد. بازنمایی جنتیلسکی از خود به‌عنوان تمثیل نقاشی باعث شده برخی منتقدان او را تا حدی خودپسند بدانند. افزون بر این، همان‌طور که تاریخ‌نگار هنر مری گَرارد بیان می‌کند، تنها یک هنرمند زن می‌توانست خودش را به این شکل ارائه دهد، زیرا تشخیص محدود به پیکره‌های زنانه بود. منشأ این نقاشی در سفر آرتمیزیا به انگلستان خلق شد و سپس توسط شاه چارلز یکم خریداری گردید. در طی پراکندگی مجموعهٔ سلطنتی، این اثر به دست جان جکسون، وکیلی در خدمت طلبکاران پارلمانی، افتاد، طبق یادداشتی از اکتبر 1651. | ## جمع‌بندی | این نقاشی توسط سرهنگ سلطنت‌طلب ویلیام هاولی برای شاه چارلز دوم دوباره به دست آمد، در جریان کارزار پس از بازگردانی سلطنت که با فرمان سلطنتی در اوت ۱۶۶۰ تأیید شد.