موضوع مقاله: گیزلا سوابیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # گیزلا سوابیا | مقدمه: گیزلا سوابیا (; ۹۹۰ – ۱۰۴۳) او از سال ۱۰۲۴ تا ۱۰۳۹ ملکه آلمان و از سال ۱۰۲۷ تا ۱۰۳۹ ملکه امپراتوری مقدس روم بود که حاصل سومین ازدواجش با امپراتور کنراد دوم بود. | ## بخش 1: گیزلا سوابیا | او در سال ۱۰۱۵ نایب‌السلطنه سوابیا برای پسر خردسالش، دوک ارنست دوم سوابیا، بود، اگرچه به نظر می‌رسد در آن زمان شوهرش کنراد زمام امور حکومت را در دست داشت و این منجر به دشمنی بین ناپدری و پسرخوانده‌اش شد. او یک ملکه فعال بود و نمونه‌ای از سنتی بود که در آن، تا دوره هوهنستاوفن‌ها، ملکه و ملکه به عنوان کنسورس رگنی (شریک حاکم پادشاه یا امپراتور)، نقش اساسی در حکومت داشتند و اغلب در تهیه اسناد یا حتی صدور اسناد به نام خود مداخله می‌کردند. اوایل زندگی گیزلا دختر دوک هرمان دوم سوابیا و گربرگا از بورگوندی، دختر شاه کنراد صلح‌جو بود. بر اساس لوحی که هنگام کشف مقبره او پیدا شد، او در ۱۱ نوامبر ۹۹۹ به دنیا آمده است، اما این تاریخ را نمی‌توان با سوابق ازدواج‌های او تطبیق داد. پس از مرگ برون، ازدواج دوم او حدود سال ۱۰۱۲ با فرزند بابنبرگ، ارنست، بود که پس از مرگ برادر گیزلا، دوک هرمان سوم، توسط شاه هنری دوم آلمان به دوک سوابیا منصوب شده بود و هدفش مشروعیت بخشیدن به خود به عنوان وارث او بود. پس از مرگ زودهنگام ارنست در سال ۱۰۱۵، گیزلا نایب‌السلطنه پسر خردسالشان، دوک ارنست دوم سوابیا، شد. ملکه سومین ازدواج گیسلا که قبل از ژانویه ۱۰۱۷ رخ داد، با کنراد دوم بود که در سال ۱۰۲۴ به عنوان پادشاه آلمان انتخاب شد و در سال ۱۰۲۷ امپراتور امپراتوری مقدس روم شد. به گفته تیتمار از مرسبورگ، اسقف اعظم آریبو از ماینز از تاجگذاری او به عنوان ملکه خودداری کرد زیرا گیسلا و کنراد بیش از حد با هم خویشاوند بودند، این زوج هر دو از نوادگان شاه هنری فاولر بودند. در عوض، او سیزده روز پس از تاجگذاری کنراد توسط اسقف اعظم پیلگریم از کلن تاجگذاری و مسح شد. لیبر ژرنیوم (متن مربوط به نسل‌ها از خلقت تا عیسی مسیح) خوانده شد - آیینی با اهمیت بسیار زیاد که نماد تولد یک سلسله جدید است. به همین دلیل، هنری دوم او را به عنوان نایب‌السلطنه پسرش، پوپو اهل تریر، جایگزین کرد که این امر منشأ اختلاف بین کنراد و هنری شد گیسلا نقش فعالی در سیاست داشت و در شوراهای امپراتوری شرکت می‌کرد. او از دختران خواهرش ماتیلدا، سوفی و بئاتریس، که بعدها به ترتیب بر بار و توسکانی حکومت کردند، مراقبت می‌کرد. در سال ۱۰۲۷، او بین کنراد و پادشاه رودولف سوم بورگوندی، عمویش، میانجیگری کرد که منجر به توافق صلح در موتن، نزدیک بازل، شد. او سعی کرد بین کنراد و پسرش ارنست دوم، دوک سوابیا، که بارها علیه ناپدری خود شورش کرده بود، میانجیگری کند. با این حال، تمام تلاش‌های او بی‌نتیجه ماند، زمانی که در سال ۱۰۳۰، ارنست از اقدام علیه دوست و دست نشانده‌اش ورنر اهل کیبورگ و تحمیل صلح خودداری کرد. او مجبور شد تسلیم شود و سوگند عمومی یاد کند که در صورت هرگونه اقدامی علیه پسرش که از سوی امپراتوری طرد شده بود، انتقام نگیرد. در نهایت، ارنست در مبارزه با کنت مانگولد جان خود را از دست داد، که توسط اسقف وارمن از کنستانس (سرپرست هرمان، پسر کوچکترش که در آن زمان دوک جدید شده بود) مأمور شده بود تا صلحی را که توسط ارنست، ورنر و افرادشان نقض شده بود، دوباره برقرار کند. در سال ۱۰۳۲، او با موفقیت از طرف شاه میشکو دوم لامبرت، که دوباره مورد لطف کنراد قرار گرفته بود، وساطت کرد. او مدت‌ها از اهداکنندگان و حامیان کلیسای جامع اشپایر بود و توجه زیادی به توسعه فرهنگ یادبود خانواده‌اش در آنجا داشت. پس از مرگ کنراد در سال ۱۰۳۹، او و پسرش هنری سوم رهبری روند سوگواری را بر عهده داشتند. در سال ۱۰۳۷، او به عنوان نایب‌السلطنه از طرف کنراد که برای مقابله با بحران جدید به ایتالیا بازگشت، حکومت کرد. او در غار کلیسای جامع اشپایر، آلمان، به همراه چندین امپراتور و دیگر اعضای خانواده امپراتوری به خاک سپرده شد. مقبره گیزلا در اشپیر در سال ۱۹۰۰ باز شد و جسد مومیایی شده او با قد ۱۷۲ سانتی‌متر (۵ فوت و ۸ اینچ) و موهای بلند و بور پیدا شد. او به عنوان «همراه ضروری» برای شوهرش، اغلب در حلقه کوچک مشاوران او مقتدر و قاطع عمل می‌کرد. برخلاف کنراد، او تحصیل‌کرده بود، بنابراین کنراد اغلب امور کلیسا را به او می‌سپرد. ازدواج‌ها و فرزندان به‌طور خصوصی، رابطه این زوج سلطنتی نیز هماهنگ تلقی می‌شد، اگرچه دشوار است که بدانیم آیا آنها یکدیگر را دوست داشتند یا خیر. | ## بخش 2: گیزلا سوابیا | ولفرام احتمال استفاده از کنترل بارداری را مطرح می‌کند، زیرا آنها پس از رسیدن به سن ۳۵ سالگی دیگر فرزندی نداشتند. هنری گاهی اوقات از کنراد انتقاد می‌کرد و پس از مرگ کنراد، در یک مشاجره تلخ، گیزلا به هنری (که اکنون تنها فرزندی بود که از او باقی مانده بود) گفت که او قبل از او خواهد مرد. هاشنر معتقد است که او حتماً عاشق کنراد بوده است، کسی که احتمالاً بهترین سال‌های زندگی‌اش را با او گذرانده و در رأس حکومت با هم بوده‌اند. پس از مرگ کنراد، او سعی کرد نقش قبلی خود را به همراه هنری سوم ادامه دهد (زیرا همسر هنری، گون هیلدا از دانمارک، فوت کرده بود)، اما امپراتور جدید به شدت با این ایده مخالف بود، که منجر به درگیری بین مادر و پسر شد. گیزلا و برون اول، کنت برانزویک: لیودولف، مارگراف فریزیا (حدود ۱۰۰۳–۲۴ ژانویه ۱۰۳۸) دختر (حدود ۱۰۰۴ - ?)، با کنت تیمو دوم فرمباخ ازدواج کرد گیزلا (حدود ۱۰۰۵ - حدود ۱۰۵۲)، با کنت برتولد سانگرهاوزن ازدواج کرد. گیزلا و ارنست اول، دوک سوابیا: ارنست دوم، دوک سوابیا (حدود ۱۰۱۳–۱۷ اوت ۱۰۳۰) هرمان چهارم، دوک سوابیا (حدود ۱۰۱۵–۲۸ ژوئیه ۱۰۳۸) گیزلا و کنراد دوم، امپراتور مقدس روم: هنری سوم، امپراتور روم مقدس (۲۸ اکتبر ۱۰۱۷–۵ اکتبر ۱۰۵۶) ماتیلدا (۱۰۲۷ - ژانویه ۱۰۳۴)، نامزد هنری اول فرانسه بئاتریکس (حدود ۱۰۳۰–۲۶ سپتامبر ۱۰۳۶) تصاویر فرهنگی در آلمان، مطالعات و نمایشگاه‌های جدیدی در مورد گیزلا، که زمانی به همراه همسر و خانواده‌اش تقریباً فراموش شده بودند، همراه با علاقه اخیر به زنان سلطنتی و همچنین زنان امپراتوری، ظهور کرده‌اند. گیزلا اغلب به عنوان زنی جاه‌طلب، باهوش و با اراده قوی به تصویر کشیده می‌شود که با این وجود، شریک وفادار همسرش نیز بود و با او یک تیم هماهنگ تشکیل داد، به جای اینکه «سیاست‌های خود را دنبال کند». تاریخ‌نگاری ویپو، وقایع‌نگار بورگوندی، گیسلا را به عنوان مظهر ویژگی‌های زنانه و مردانه، و همچنین تقوا و توانایی‌های سیاسی ذاتی و پرورش‌یافته توسط تجربه، ستایش کرد. به گفته ویپو، او به لطف «پاکدامنی مردانه» خود، که حمایت شاهزادگان، مردم و امپراتور را به دست آورد، به تاجگذاری رسید. مداخله گیسلا نقش محوری خود و همچنین همسران امپراتوری به‌طور کلی در دولت را نشان می‌دهد. در میان ۱۹۱ مورد (از ۲۴۸ دیپلمات، که ۷۸ درصد را تشکیل می‌دهد) که در آنها میانجیگری صورت گرفت، او در ۱۵۵ مورد (۸۵ درصد) مداخله کرد که بسیاری از آنها به همراه پسرش، هنری سوم آینده، انجام شد. از این تعداد، ۱۲ مورد از ۱۴ مورد آخر (که پس از اقامت این زوج در ورونا صادر شد) برای دریافت‌کنندگان ایتالیایی بود. هوشنر معتقد است که اگرچه او هرگز فرصت نداشت مسئولیت بالاترین تصمیمات در دولت را به تنهایی بر عهده بگیرد، اما گیزلا سهم قابل توجهی در حکومت سلطنتی-امپراتوری داشت و در تثبیت حکومت مرکزی نقش بسزایی داشت و در نتیجه سلسله جدید را شکل داد. او به عنوان امپراتور آگوستا و کنسول‌های سلطنتی، توسط معاصرانش به عنوان حاکم مشترک در نظر گرفته می‌شد (اگرچه در اسناد، عنوان دوم فقط به صورت پراکنده و تقریباً منحصراً در دیپلمات‌های اعطا شده به ایتالیایی‌ها استفاده می‌شد - دلیل این استفاده نادر این بود که ملکه قبلی، کونیگونده لوکزامبورگ، نتوانسته بود خود را در صدراعظمی همسرش، هنری دوم، تثبیت کند. زی اظهار می‌کند که این همچنین نشان می‌دهد که چگونه این عنوان معیار مفیدی برای سنجش نفوذ یک ملکه در دولت است). هاشنر موفقیت او را به عنوان میانجی بین کنراد و رودولف سوم بسیار بالا ارزیابی می‌کند، اما خاطرنشان می‌کند که در سال ۱۰۳۳، ادعای کنراد بر تخت بورگوندی و لشکرکشی ناشی از آن بر اساس قانون امپراتوری بود (زیرا کنراد جانشین امپراتور هنری دوم بود) نه حق وراثت گیزلا که در بورگوندی ظاهر نشد. به عنوان مثال، خویشاوند او، اسقف اعظم باردو از ماینز، حرفه خود را مدیون حمایت او بود. با این حال، او هرگز در انتخاب کنراد بالاتر از هر کس دیگری، از جمله خانواده، تردید نکرد. در حالی که نقش او در امور مذهبی ضروری بود، ولفرام می‌نویسد که اشتباه است فرض کنیم که کنراد از امور کلیسایی غافل شده و گیزلا را به عنوان تنها مبتکر سیاست‌ها رها کرده است، زیرا دولت قرون وسطایی یک دولت مدرن نبود «و گیزلا به عنوان معادل قرون وسطایی یک وزیر کابینه منصوب سیاسی برای دین و آموزش عمل می‌کرد که توسط یک وزیر امور خارجه - در این مورد، پوپو از استاولوت - که از خدمات مدنی حرفه‌ای گرفته شده بود، کمک می‌شد». ولفرام معتقد است که اکثر منصوبان گیسلا و کنراد از نظر فکری افراد بسیار خوبی بودند. زی اظهار می‌کند که نقش ملکه‌ها و امپراتریس‌ها به عنوان میانجی و درخواست‌کننده، پیش از این در دوران اتونی‌ها به خوبی تثبیت شده بود؛ با این حال، تعداد دفعاتی که گیسلا این نقش‌ها را ایفا کرد، از همه امپراتریس‌ها و ملکه‌های دیگر در قرون وسطی پیشی گرفت. علاوه بر این، نقش او به عنوان میانجی بین کنراد و مخالفانش، چه در داخل و چه در خارج از امپراتوری، قابل توجه بود. قدرت او در سیاست‌های کلیسایی در این واقعیت نشان داده شد که می‌توانست نامزدهای مرتبط با خود را به مناصب اسقفی منصوب کند. افسانه‌ها داستان‌های زیادی در مورد ازدواج‌های او (مردانی که با او ازدواج کردند، همگی پتانسیل تبدیل شدن به پادشاه آلمان را داشتند و در نهایت، کنراد این کار را کرد) و مرگ شوهر دومش، ارنست (شوهر اول، برون، نیز به مرگ غیرطبیعی توسط میلو، کنت آمنسلبن، در خانه خودش کشته شد) گفته شده است. او قاتل خود را بخشید و ظاهراً به گیزلا (که گفته می‌شد توانایی پیش‌بینی آینده را دارد) در مورد ازدواج بعدی‌اش هشدار داد. ولفرام می‌گوید که این امر ممکن بود، زیرا کنراد ممکن بود نگران این باشد که امپراتور دوباره ازدواجی را ترتیب دهد که با منافع خاندان ورمز برای گیزلا مغایرت داشته باشد، مانند کاری که در سال ۱۵۱۲ انجام داده بود. | ## بخش 3: گیزلا سوابیا | با این حال، به گفته ولفرام، این دو روایت با افزودن جزئیات خیالی یا نادرست، اعتبار خود را تضعیف کرده‌اند. دوم اینکه، تیتمار از مرسبورگ تنها به دلیل خویشاوندی نزدیک از این ازدواج انتقاد کرد و نه هرگونه رفتار خشونت‌آمیز، در حالی که در جای دیگری چنین آدم‌ربایی خشونت‌آمیزی را که شامل خانواده خودش نیز می‌شد، بازگو می‌کند. گفته می‌شود که پسر اول گیسلا و کنراد، که او نیز کنراد نام داشت، در لیمبورگ درگذشت (یا هنگام شکار کشته شد یا از صخره افتاد)، بنابراین گیسلا کنراد را متقاعد کرد که ساکن اجدادی را به خاک مقدس تبدیل کند. به همین دلیل بود که در ۱۲ ژوئیه ۱۰۳۰، آنها سنگ بنای صومعه لیمبورگ را گذاشتند و سپس سوار بر اسب به سمت اشپایر رفتند، جایی که ظهر اولین سنگ کلیسای جامع اشپایر را قرار دادند. هنرهای معاصر گنجینه‌ای از جواهرات طلایی شامل ۲۵ قطعه توسط کارگران ساختمان کشف شد. به گفته فرانکفورتر روندشائو، این گنجینه «مهم‌ترین گواه جواهرات طلای قرون وسطی» محسوب می‌شود. با این حال، بحث‌های زیادی در مورد تاریخ‌ها، محل واقعی پیدایش گنجینه و مالک آن وجود دارد. در نمایشگاهی در سال ۲۰۱۷ در موزه زمین‌های دارمشتات، استدلال شد که این جواهرات در زمینی در نزدیکی ویسبادن پیدا شده‌اند و برخی از قطعات، جعلیات قرن نوزدهمی هستند که برای ترغیب امپراتور ویلهلم دوم به خرید آنها با قیمتی گزاف ساخته شده‌اند. مچتیلد شولتز-دورلام این نظریه‌ها را رد می‌کند و ادعا می‌کند که این گنجینه واقعی است و محل پیدا شدن آنها ماینتس است، اما معتقد است که این گنجینه، به همراه بیشتر قطعاتی که در قرن یازدهم ساخته شده‌اند، باید با اگنس پواتو، عروس گیسلا، مرتبط باشند. لیتل از موزه هنر متروپولیتن، با تکیه بر تاریخی که توسط هیلترود وسترمن-آنگرهاوزن و هرمان فیلیتز به عنوان اواخر قرن دهم شناسایی شده است و همچنین با تکیه بر تأثیر بیزانس، این گنجینه را به تئوفانو مرتبط می‌داند. اصالت آن هرگز مورد تردید قرار نگرفته است، اما آخرین تحقیقات نیز نتوانسته‌اند تاریخ مشخصی را تعیین کنند. بیرگیت هایده معتقد است که این تاریخ یا بسیار زودتر از تاریخ فرضی نیمه دوم قرن نهم (بنابراین کارولنژی متاخر) یا بین ۹۷۵ تا ۱۰۲۵ بوده است. انجیل‌های طلایی هنری سوم، که به سفارش هنری سوم ساخته شده است، هم به خودش و هم به مادرش ادای احترام می‌کند. این زوج به عنوان شرکای حاکم، هر دو با تاج، دریافت کننده نعمت‌های الهی و مرتبط با چهره‌های الهی از طریق زینت، به تصویر کشیده شده‌اند و رنگ لباس‌هایشان با هم مطابقت دارد (این ویژگی‌ها در تصویر هنری سوم و اگنس پواتو نیز به کار رفته است. اشک‌های کنراد نشان داده شده است که یادآور مشاجره قبلی بین پدر و پسر است که گفته می‌شود کنراد در آن گریه کرده و از حال رفته است (هنری سوم رفتار خود را موجه می‌دانست و به نظر می‌رسد این تصویر نیز همین را نشان می‌دهد). مجسمه‌سازی در اشپایر، گروهی از مجسمه‌ها وجود دارند که نمایانگر سالی‌ها (گیسلا، کنراد دوم، هنری سوم، هنری چهارم، هنری پنجم و چهره‌های فرعی) هستند که حدود سال‌های ۱۹۳۰–۱۹۴۰ توسط لودویگ کاور (مجسمه‌ساز، متولد ۱۸۶۶ در باد کروزناخ، درگذشته ۱۹۴۷ در باد کروزناخ) ساخته شده‌اند و به سفارش ویلهلم فریک، وزیر کشور رایش، ساخته شده‌اند. همچنین مجسمه‌هایی از کنراد، گیسلا، هنری سوم، هنری چهارم و برتا در تالار کایزر کلیسای جامع وجود دارد که در قرن نوزدهم ساخته شده است. انکلین در کایزرین گیسلا» را دربارهٔ آیدا فون السدورف، که در اینجا دختر ارنست دوم است، نوشت. «زن صومعه» رمانی است که در سال ۲۰۱۳ توسط کلودیا و نادیا بینرت نوشته شده و دربارهٔ اوتا فون نامبورگ است. او مجبور شد زوج سلطنتی را ترک کند تا با اکهارد فون مایسن ازدواج کند، کسی که دوستش نداشت. با وجود این، او در رابطه‌ای افلاطونی با برادر شوهرش هرمان و پروژه مشترکشان برای ساخت یک کلیسای جامع در نامبورگ تسلی یافت. نمایشنامه تراژیک ارنست، هرتزوگ فون شوابن در سال ۱۸۱۸، نوشته لودویگ اولاند، اولین اثری است که به بررسی تضاد درونی گیزلا بین عشق مادرانه به ارنست و نقش‌های او به عنوان همسر و حاکم کنراد می‌پردازد. در سال ۱۸۶۷، آلبرت دولک نمایشنامه شش پرده‌ای کنراد در زوایت را منتشر کرد که داستان کنراد، گیزلا، پسرانش ارنست و هنری، همسر ارنست، اگنس، را شرح می‌دهد. یادبود گیسلا یکی از پنج ملکه (به همراه آدلاید ایتالیا، تئوفانو، کونیگونده لوکزامبورگ و اگنس پواتو) است که به عنوان ستون‌های قدرت معرفی شده‌اند و شهر اینگلهایم آم راین یادبود آنها را بر عهده دارد. | ## جمع‌بندی | شش ستون سنگی در دروازه هایدزهایم وجود دارد که زندگی و آثار آنها را به نمایش می‌گذارد.