موضوع مقاله: نیروی اجرای صلح | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نیروی اجرای صلح | مقدمه: پیشینه در سال ۱۹۹۵، سازمان آتلانتیک شمالی (ناتو) از سوی سازمان ملل متحد (UN) موظف شد تا مفاد توافقنامه صلح دیتون را که به جنگ بوسنی پایان می‌داد، اجرا کند. | ## بخش 1: نیروی اجرای صلح | مذاکرات توافقنامه صلح دیتون در ۲۲ نوامبر ۱۹۹۵ توسط روسای جمهور بوسنی، کرواسی و صربستان (به نمایندگی از صربستان و جمهوری صرب بوسنی) آغاز شد. این توافق مجموعه‌ای شامل «توافقنامه چارچوب کلی» و یازده پیوست تکمیلی به همراه نقشه‌ها بود. این توافقنامه‌ها سه هدف اصلی داشتند: پایان دادن به خصومت‌ها، مجوز اجرای برنامه‌های نظامی و غیرنظامی و تشکیل دولت مرکزی بوسنی و هرزگوین. با این شرط که افرادی که تحت محکومیت یا اتهام دادگاه‌ بین‌المللی جنایات جنگی هستند، از مشارکت در اداره دولت کنار گذاشته شوند. نقش ویژه آی‌فور اجرای پیوست‌های نظامی توافقنامه چارچوب کلی برای صلح (GFAP) در بوسنی و هرزگوین بود. نیروی اجرای صلح (IFOR) جایگزین نیروی حافظ صلح سازمان ملل (UNPROFOR) شد که در ابتدا در سال ۱۹۹۲ برای انتقال قدرت تحت قطعنامه ۱۰۳۱ شورای امنیت وارد شده بود. تقریباً ۶۰ هزار سرباز ناتو به همراه نیروهایی از کشورهای غیرعضو ناتو در بوسنی مستقر شدند. توافق دیتون نتیجه‌ مجموعه‌ای طولانی از رویدادها بود، به‌ویژه شکست طرح‌های صلح به رهبری اتحادیه اروپا ، عملیات طوفان کروات‌ها در اوت ۱۹۹۵ و فرار ۲۰۰ هزار غیرنظامی صرب، جنایات جنگی صرب‌های بوسنی، به‌ویژه قتل عام سربرنیتسا، و تصرف نیروهای حافظ صلح سازمان ملل متحد به عنوان سپر انسانی در برابر عملیات نیروی عمدی ناتو. | ## بخش 2: نیروی اجرای صلح | ویلیام پری، وزیر دفاع ایالات متحده و پاول گراچف، همتای روسی او، در ۸ اکتبر توافق کردند که نام عملیات حفظ صلح، نیروی اجرایی توافقنامه صلح در بوسنی و هرزگوین باشد، که البته به ناتو اشاره‌ای ندارد؛ سایر اختلافات در آن زمان حل نشده بود (زنجیره فرماندهی، حوزه فرماندهی و کنترل). در ۲۷ اکتبر آنها توافق کردند که «واحد روسی بخشی از نیروی حفظ صلح ناتو نخواهد بود، اما فعالیت‌های مهندسی، حمل و نقل و ساخت و ساز ویژه را انجام خواهد داد.»". دریاسالار لیتون دبلیو اسمیت جونیور، فرمانده کل نیروهای متفقین جنوب اروپا (CINCSOUTH)، به عنوان اولین فرمانده نیروی مشترک برای این عملیات که با نام فرمانده آی‌فور (COMIFOR) نیز شناخته می‌شود، خدمت کرد. او فرماندهی این عملیات را از زمان استقرار آی‌فور در ۲۰ دسامبر ۱۹۹۵ از ستاد فرماندهی در زاگرب و بعداً از مارس ۱۹۹۶ از اقامتگاه در سارایوو بر عهده داشت. لوپز از ۳۱ ژوئیه تا ۷ نوامبر ۱۹۹۶ فرماندهی این عملیات را بر عهده داشت و پس از او ژنرال ویلیام دبلیو. سپهبد مایکل واکر ، فرمانده سپاه واکنش سریع متفقین (ARRC)، به عنوان فرمانده بخش زمینی این عملیات عمل کرد و فرماندهی آن را از ستاد ARRC (فوروارد) ابتدا در کیسلیاک مستقر بود و از اواخر ژانویه ۱۹۹۶ از ستاد ARRC (اصلی) در ایلیدژا بر عهده داشت. در اوج خود، نیروی اجرای صلح (آی‌فور) شامل نیروهایی از ۳۲ کشور بود و تعداد آنها حدود ۵۴.۰۰۰ سرباز در داخل کشور بوسنی و هرزگوین و در مجموع حدود ۸۰.۰۰۰ سرباز درگیر (با نیروهای پشتیبانی و ذخیره مستقر در کرواسی ، مجارستان ، آلمان و ایتالیا و همچنین در کشتی‌های دریای آدریاتیک ) بود. کشورهای عضو ناتو که نیرو اعزام کردند شامل بلژیک، کانادا، دانمارک، فرانسه، آلمان، ایتالیا، لوکزامبورگ، هلند، نروژ، پرتغال، اسپانیا، ترکیه، بریتانیا و ایالات متحده بودند. | ## بخش 3: نیروی اجرای صلح | کشورهای غیرعضو ناتو که نیرو اعزام کردند عبارت بودند از: استرالیا، اتریش، بنگلادش، جمهوری چک، مصر، استونی، فنلاند، مجارستان، لتونی، لیتوانی، مالزی، مراکش، نیوزیلند، پاکستان، لهستان، رومانی، اسلواکی، سوئد، روسیه و اوکراین. ماموریت‌های یگان‌های زمینی توسط سه لشکر چندملیتی انجام می‌شد: لشکر چندملیتی (جنوب‌شرق), موستار – به رهبری فرانسه. تیپ فرانسوی آلفا، یابلانیتسا هنگ دوم چتربازان لژیون خارجی گردان مراکش – ایگمان تیپ فرانسوی براوو، سارایوو هنگ ششم تفنگداران دریایی چترباز هنگ بیست‌ویکم تفنگداران دریایی گردان اوکراینی تیپ «برسالیری گاریبالدی» ایتالیا، سارایوو هنگ هشتم برسالیری گردان پرتغال گردان مصر تیپ ۴۲ کوهستان اسپانیا، مدجوگوره – سرهنگ خولیو لوپس-گوارتش مورو هنگ ۶۴ شکارچیان کوهستان «گالیسیا» – مورستار هنگ یازدهم سواره‌نظام زرهی سبک «اسپانیا» – تربینیه لشکر چندملیتی (جنوب‌غرب), بانیا لوکا – به رهبری بریتانیا. ستاد لشکر ابتدا توسط لشکر سوم مکانیزه بریتانیا و سپس لشکر یکم زرهی بریتانیا تأمین شد.Lord, p. 304 تیپ چهارم زرهی بریتانیا، شیپوُوو – سرتیپ ریچارد دانت گردان دوم، سواره‌نظام سبک گردان یکم، هنگ سلطنتی فوزیلیرها گردان هلندی – شیشاوا گردان مالزی (MALBATT) – لیونو تیپ دوم مکانیزه کانادا، چورالیچی – سرتیپ بروس جفریز گردان کانادا هوسارهای سلطنتی ملکه – مرکونیچ گراد گردان چک – لیوبیا لشکر چندملیتی (شمال), کمپ ایگل در توزلا – به رهبری ایالات متحده. سربازخانه اول، هنگ یکم سواره‌نظام – کمپ جنتری گردان سوم، هنگ پنجم سواره‌نظام – کمپ مک‌گاورن گردان چهارم، هنگ ۶۷ زرهی – کمپ استیفنز تیپ دوم، لشکر یکم زرهی، کمپ لیزا – سرهنگ جان باتیست سربازخانه سوم، هنگ چهارم سواره‌نظام – کمپ مالی، کمپ آلیسیا گردان چهارم، هنگ دوازدهم پیاده – کمپ دِمی، کمپ پَت 2nd Bn, 68th Armor - Camp Linda گردان دوم، هنگ ۶۸ زرهی – کمپ لیندا تیپ یکم مستقل هوابرد، کمپ اوگلِویک – سرهنگ الکساندر ایوانوویچ لِنتسوف گردان یکم هوابرد – پریبوی گردان دوم هوابرد – سیمین‌هان تیپ نوردیک–لهستانی، دوبوی – سرتیپ دانمارکی فین سِرمارک–تومسن گردان دانمارکی (استونی، لتونی و لیتوانی هر یک یک دسته برای تقویت گردان اعزام کردند) – کمپ دانِوِیرک، کمپ وال‌هالا گردان سوئدی – کمپ اودن گردان لهستان – تسلیچ، ژپچه گردان مهندسی فنلاند – کمپ یوسی گردان لجستیکی نروژ – مودریتسا تیپ ترکیه، زنیتسا – سرهنگ احمد بربراوغلو گردان ترکیه گردان مهندسی رومانی در ۲۰ دسامبر ۱۹۹۶، مأموریت IFOR توسط SFOR بر عهده گرفته شد. | ## جمع‌بندی | ناتو زمانی که پشتیبانی از عملیات حفظ صلح در یوگسلاوی سابق را آغاز کرد، اعطای مدال‌های خدماتی را نیز شروع نمود؛ که این امر به اعطای نشان ناتو به نیروهای IFOR منجر شد.