موضوع مقاله: بتاکم | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # بتاکم | مقدمه: بتاکم خانواده‌ای از محصولات حرفه‌ای نوار ویدئویی نیم اینچی است که در سال ۱۹۸۲ توسط شرکت سونی توسعه یافت. | ## بخش 1: بتاکم | در زبان عامیانه، کلمه «بتاکم» به تنهایی اغلب برای اشاره به یک دوربین بتاکم، نوار بتاکم، دستگاه ضبط ویدئوی بتاکم یا خودِ این فرمت استفاده می‌شود. تمام انواع بتاکم، از بتاکم آنالوگ گرفته تا بتاکم اس‌پی و بتاکم دیجیتال، اچ‌دی‌کم و اچ‌دی‌کم اس‌آر، از ویدئوکاست‌هایی با شکل یکسان استفاده می‌کنند؛ به این معنی که هنگام ارتقا به یک فرمت جدید، نیازی به تغییر انبارها و سایر تأسیسات ذخیره‌سازی نیست. پوسته کاست و جعبه برای هر نوع کاست بتاکم بسته به فرمت آن رنگ متفاوتی دارد که امکان شناسایی بصری آسان را فراهم می‌کند. همچنین یک کلید مکانیکی وجود دارد که به دستگاه ضبط نوار ویدئویی اجازه می‌دهد تشخیص دهد چه فرمتی وارد دستگاه شده است. دوربین‌های ویدئویی بتاکم فقط می‌توانند نوارهای S را بارگذاری کنند، در حالی که دستگاه‌های ضبط نوار ویدئویی (VTR) در اندازه استودیو تلویزیونی که برای تدوین ویدئو طراحی شده‌اند، می‌توانند هر دو نوع نوار S و L را پخش کنند. این فرمت جایگزین فرمت سه‌چهارم اینچی یو-ماتیک شد که سونی در سال ۱۹۷۱ معرفی کرده بود. علاوه بر بهبود کیفیت ویدئو، پیکربندی بتاکم به عنوان یک دوربین تلویزیون و ضبط‌کننده یکپارچه، منجر به پذیرش سریع آن توسط سازمان‌های گردآوری الکترونیک اخبار (ENG) شد. «دیجی‌بتا» که نام رایج بتاکم دیجیتال است، به موفق‌ترین فرمت نوار ویدئویی دیجیتال حرفه‌ای در تاریخ پخش تبدیل شد. با این حال، تا سال ۲۰۰۸، اگرچه بتاکم همچنان در عملیات میدانی و آرشیوسازی استفاده می‌شد، محصولات دیجیتال جدید بدون نوار منجر به خروج تدریجی محصولات بتاکم از محیط‌های استودیو تلویزیونی شدند. انواع بتاکم و بتاکم اس‌پی فرمت اصلی بتاکم فرمت اصلی بتاکم در ۷ اوت ۱۹۸۲ به عنوان یک فرمت فیزیکی مبتنی بر نوار ویدئویی نسبتاً ارزان عرضه شد. این یک فرمت سیگنال ویدئوی مؤلفه‌ای آنالوگ است که نورتابی (Y) را در یک شیار و رنگ‌تابی (Chrominance) را در شیار دیگری به صورت بخش‌های متناوب از مؤلفه‌های R-Y و B-Y ذخیره می‌کند که عملیات «تسهیم تقسیم زمانی فشرده» یا CTDM را انجام می‌دهند.Ward 2001, p.30 این جداسازی کانال‌ها اجازه ضبط با کیفیت بالاتر با وضوح نورتابی افقی ۳۰۰ خط و وضوح رنگ‌تابی ۱۲۰ خط را می‌دهد. کیفیت تصویر در مقایسه با فرمت خانگی بتامکس و فرمت حرفه‌ای یو-ماتیک به میزان قابل توجهی بهبود یافته است. کاست‌های اصلی بتاکم، که با نوار اکسید آهن بارگذاری شده بودند، از نظر طراحی کلی و اندازه (۱۵٫۱ × ۹٫۵ × ۲٫۵ سانتی‌متر) با کاست‌های مصرفی بتامکس که سونی در سال ۱۹۷۵ معرفی کرده بود، یکسان بودند. کاست‌های بتاکم می‌توانستند در یک دستگاه ضبط ویدئویی بتامکس استفاده شوند؛ به همین ترتیب، یک نوار خام بتامکس در دستگاه بتاکم کار می‌کرد. با این حال، در سال‌های بعد، سونی این کار را منع کرد و اظهار داشت که سیستم انتقال نوار داخلی کاست بتامکس برای انتقال سریع‌تر نوار در بتاکم مناسب نیست. اگرچه شباهت ظاهری بین بتامکس و بتاکم به دلیل استفاده از کاست یکسان وجود دارد، اما آن‌ها فرمت‌های ناسازگاری هستند. بتامکس ویدئوهایی با وضوح نسبتاً پایین را با استفاده از سیستم ضبط رنگ هتروداین و تنها دو هد ضبط ثبت می‌کند، در حالی که بتاکم از چهار هد برای ضبط در فرمت مؤلفه‌ای با سرعت نوار خطی بسیار بالاتر (۱۰٫۱۵ سانتی‌متر بر ثانیه در مقایسه با ۱٫۸۷ سانتی‌متر بر ثانیه بتامکس) استفاده می‌کند که منجر به کیفیت ویدئو و صدای بسیار بالاتری می‌شود. یک کاست معمولی بتامکس با طول L-750 که حدود ۳ ساعت زمان ضبط در یک دستگاه بتامکس با سرعت B-II (ان‌تی‌اس‌سی) یا در پال ارائه می‌داد، در یک دستگاه بتاکم تنها ۳۰ دقیقه زمان ضبط فراهم می‌کرد. بتاکم اس‌پی بتاکم اس‌پی (انگلیسی: Betacam SP؛ که معمولاً به آن بتا اس‌پی می‌گویند) در سال ۱۹۸۶ در ژاپن و سال بعد در سطح بین‌المللی عرضه شد. در حالی که بهبود کیفیت خودِ فرمت جزئی بود، بهبود در دستگاه‌های VTR به‌ویژه در کیفیت و ویژگی‌ها قابل توجه بود. علاوه بر کاست موجود، یک کاست بزرگتر (۲۵٫۳ × ۱۴٫۴ × ۲٫۵ سانتی‌متر) با ۹۰ دقیقه زمان ضبط معرفی شد. با وجود قدیمی شدن این فرمت و توقف تولید آن در سال ۲۰۰۱، بتاکم اس‌پی تا دهه ۲۰۱۰ به عنوان یک استاندارد رایج برای مراحل پس از تولید ویدئوهای با وضوح استاندارد باقی ماند. سرعت نوار در دستگاه‌هایی که در فرمت ۶۲۵/۵۰ (پال) کار می‌کنند کمی کمتر است که باعث افزایش مدت زمان نوار به میزان یک دقیقه به ازای هر پنج دقیقه زمان اجرا می‌شود؛ به طوری که یک نوار ۹۰ دقیقه‌ای، ۱۰۸ دقیقه ویدئو ضبط می‌کند. سونی بتاکم اس‌پی را به گونه‌ای طراحی کرد که تا حدودی با بتاکم استاندارد سازگاری رو به جلو داشته باشد؛ به این صورت که نوارهای بتاکم اس‌پی ضبط شده در دستگاه‌های اس‌پی، در دستگاه‌های VTR بتاکم دوره اکسید (مانند BVW-15 و BVW-40 که پیش‌تر ذکر شد) قابل پخش هستند، اما فقط برای پخش (و نه ضبط). برخلاف نوارهای اکسید بتاکم، نوارهای با برند بتاکم اس‌پی را نمی‌توان برای ضبط در دستگاه‌های VCR خانگی بتامکس استفاده کرد؛ زیرا نوار فرمول فلزی بتاکم اس‌پی باعث فرسودگی زودهنگام هدهای ویدئویی در دستگاه‌های بتامکس می‌شود که از مواد نرم‌تری نسبت به هدهای دستگاه‌های بتاکم استاندارد ساخته شده‌اند. با این حال، نوارهای بتاکم اس‌پی را می‌توان بدون مشکل در دستگاه‌های VCR «ئی‌دی بتا» (ED Beta) استفاده کرد، زیرا فرمت ئی‌دی بتا نیز از نوار با فرمول فلزی استفاده می‌کند. مدل BVV-5 بخش پشتی دوربین قابل اتصال بتاکم اس‌پی بود که در صورت استفاده از آداپتور پخش همراه، می‌توانست تصاویر را به صورت رنگی پخش کند. یک ضبط‌کننده میدانی جدید اس‌پی به نام BVW-35، از مزیت افزوده یک پورت کنترل سریال استاندارد RS422 برخوردار بود که اجازه می‌داد به عنوان یک دستگاه تغذیه‌کننده تدوین (feeder deck) استفاده شود. اگرچه چهار دستگاه استودیویی جدید می‌توانستند از کاست‌های ۹۰ دقیقه‌ای بتاکم اس‌پی استفاده کنند، اما مدل BVW-35 همچنان به پوسته‌های کاست کوچک ۳۰ دقیقه‌ای بتاکم اصلی محدود بود. سونی برای پاسخ به نیاز برای یک پخش‌کننده اداری ساده، مدل BVW-22 را نیز معرفی کرد؛ یک مدل رومیزی بسیار ارزان‌تر که می‌توانست برای تماشا و یادداشت‌برداری (logging) کاست‌های ۹۰ دقیقه‌ای هر دو نوع اس‌پی و اکسید استفاده شود، اما قابلیت پیکربندی در یک سیستم تدوین را نداشت و فقط خروجی ویدئوی مرکب (کامپوزیت) ارائه می‌داد. سونی پس از آن، ضبط‌کننده میدانی اس‌پی مدل BVW-50 را عرضه کرد که می‌توانست کاست‌های بزرگ ۹۰ دقیقه‌ای را ضبط و پخش کند. | ## بخش 2: بتاکم | پس از این، خط تولید دستگاه‌ها برای یک دهه نسبتاً ثابت و به طرز شگفت‌آوری محبوب باقی ماند، به جز برخی مدل‌های خاص که توانایی ضبط صدای دیجیتال را داشتند. در نهایت، دوربین‌های فیلم‌برداری یکپارچه (غیر متصل‌شونده) تا اواسط دهه ۱۹۹۰ به محبوب‌ترین طراحی تبدیل شدند. آخرین دوربین بتامکم اس‌پی، مدل BVW-D600 بود که یک بخش جلویی دوربین تلویزیون دیجیتال (بسیار شبیه به دوربین دیجی‌بتا مدل DVW-700) را با یک ضبط‌کننده داخلی بتاکم اس‌پی جفت کرده بود. مانند هر سیستم دوربین بتاکم دیگر و برخلاف دیجی‌بتا DVW-700، این دوربین نمی‌توانست بدون استفاده از یک آداپتور خارجی، تصاویر را به صورت رنگی پخش کند. خط PV تنها شامل چهار مدل بود: مدل‌های تمام‌اندازه PVW-2600 (پخش‌کننده)، PVW-2650 (پخش‌کننده با ردیابی پویا که اجازه پخش تا سرعت ۳ برابر رو به جلو را می‌داد، در حالی که سری BVW تنها ۲ برابر را ارائه می‌کرد) و دستگاه‌های تدوین PVW-2800 (ضبط‌کننده)، و دستگاه VTR متصل‌شونده به دوربین PVV-3. این دستگاه‌های باکیفیت مشابه دستگاه‌های سری اصلی BV بودند، اما فاقد کانال‌های صوتی سوم و چهارم بودند. این دستگاه‌ها به مراتب ساده‌تر و با کیفیتی تا حدودی پایین‌تر بودند و عمدتاً برای استفاده در کنار سیستم‌های کامپیوتری، ویدئوهای صنعتی و دیگر کاربردهای کم‌هزینه اما باکیفیت طراحی شده بودند. دستگاه‌های UVW کنترل‌های پنل جلویی بسیار محدودی داشتند، فاقد جاگ و شاتل بودند (مگر با استفاده از ریموت کنترل کابلی DSRM-10) و کنترل اصلاح‌کننده مبنای زمانی (TBC) آن‌ها تنها با یک کنترل‌کننده ریموت TBC اختیاری میسر بود. این سری شامل مدل UVW-1800 (یک ضبط‌کننده تدوین بسیار محبوب) و پخش‌کننده تدوین همراه آن UVW-1600، و دستگاه‌های غیرتدوینی UVW-1400 (ضبط‌کننده) و UVW-1200 (پخش‌کننده) بود. پشتیبانی شرکت‌های ثالث پوسته کاست‌های نوارهای بتاکم و بتاکم اس‌پی بسته به سازنده در رنگ‌های مختلفی عرضه می‌شد. شرکت‌های زیادی نوارهای بتاکم را می‌فروختند که گاهی تولید خودشان بود و گاهی با برند تغییر یافته عرضه می‌شد. فوجی‌فیلم، مکسل، امپکس/کوانتژی، ب‌آاس‌اف/امتک و تری‌ام تنها برخی از برندهای اصلی بودند که این کار را انجام می‌دادند. شرکت‌های امپکس، تکنی‌کالر اس‌ای و بی‌تی‌اس هر کدام در دوره‌های مختلف در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ نسخه‌های OEM برخی از دستگاه‌های VTR و دوربین‌های سونی را به فروش رساندند. به جز پلاک نام، این مدل‌ها با مدل‌های سونی یکسان بودند و قطعات داخلی همچنان نام سونی را بر خود داشتند. بتاکم دیجیتال بتاکم دیجیتال (که به‌طور معمول با نام‌های دیجی‌بتا، D-Beta, DBC یا به سادگی دیجی شناخته می‌شود) در ۱۰ ژوئن ۱۹۹۳ در هجدهمین سمپوزیوم بین‌المللی تلویزیون در مونترو معرفی شد. این فرمت جایگزین هر دو فرمت بتاکم و بتاکم اس‌پی شد، در حالی که هزینه آن به‌طور قابل توجهی کمتر از اولین فرمت ۱۰۰٪ فشرده‌نشده یعنی D1 بود؛ اگرچه در عمل، این فرمت‌ها به دلایل کاربردی و اقتصادی همچنان در کنار هم به حیات خود ادامه دادند. نوارهای S با زمان اجرای تا ۴۰ دقیقه و نوارهای L با زمان تا ۱۲۴ دقیقه در دسترس هستند. فرمت بتاکم دیجیتال سیگنال ویدئوی مؤلفه‌ای ویدئوی دیجیتال را با تبدیل کسینوسی گسسته و فشرده‌سازی داده‌ها با نسبت ۲٫۳۴:۱ ضبط می‌کند که با نمونه‌برداری ۱۰ بیتی YUV 4:2:2 در وضوح‌های ان‌تی‌اس‌سی (۷۲۰×۴۸۶) یا پال (۷۲۰×۵۷۶) و با نرخ بیت ۹۰ مگابیت بر ثانیه، به همراه چهار کانال صدای فشرده‌نشده ۴۸ کیلوهرتز / ۲۰ بیتی با کدگذاری مدولاسیون کد پالس (PCM) است. یک کانال صوتی آنالوگ پنجم نیز برای نشانه‌گذاری (cueing) در دسترس است و یک شیار کد زمانی خطی نیز روی نوار استفاده می‌شود. این سیستم از یک درام هد با قطر ۸۱ میلی‌متر استفاده می‌کند که در ویدئوی NTSC با سرعت ۵۴۰۰ دور بر دقیقه می‌چرخد. عنصر کلیدی دیگری که به پذیرش این فرمت کمک کرد، پیاده‌سازی اتصال دیجیتال کواکسیال SDI توسط سونی در دستگاه‌های دیجیتال بتاکم بود. مراکز تولیدی می‌توانستند بدون نیاز به هزینه‌های گزاف برای نصب مجدد تجهیزات، استفاده از سیگنال‌های دیجیتال را روی کابل کواکسیال موجود خود آغاز کنند. بتاکم اس‌ایکس بتاکم اس‌ایکس (Betacam SX) نسخه دیجیتالی از بتاکم اس‌پی است که در سال ۱۹۹۶ معرفی شد و به عنوان جایگزینی ارزان‌تر برای دیجیتال بتاکم قرار گرفت. سیستم بتاکم اس‌ایکس در عملیات‌های خبری که سابقه‌ای در استفاده از نوارهای بتاکم و بتاکم اس‌پی داشتند، بسیار موفق بود. برخی از دستگاه‌های بتاکم اس‌ایکس، مانند DNW-A75 یا DNW-A50، می‌توانند به صورت بومی نوارهای آنالوگ را پخش کرده و با آن‌ها کار کنند، زیرا دارای هر دو هد پخش آنالوگ و دیجیتال هستند. بتاکم اس‌ایکس از فشرده‌سازی MPEG-2 4:2:2P@ML مطابق با استاندارد CCIR 601 استفاده می‌کند، که در مقایسه با سیستم‌های مشابه دیگر که از نمونه‌برداری فرعی رنگ ۴:۱:۱ یا ۴:۲:۰ برای کدگذاری استفاده می‌کنند، برتری دارد. این ویژگی رزولوشن رنگی بهتری ارائه می‌دهد و فرآیندهای خاص پس‌تولید مانند کروما کی را تسهیل می‌کند. این فرمت سیگنال ویدیویی را از حدود ۱۸۰ مگابیت بر ثانیه به تنها ۱۸ مگابیت بر ثانیه فشرده می‌کند. این به معنای نسبت فشرده‌سازی حدود ۱۰:۱ است، که با استفاده از فشرده‌سازی زمانی ملایم به دست می‌آید؛ جایی که فریم‌های متناوب به عنوان فریم‌های MPEG I و فریم‌های B ذخیره می‌شوند و یک توالی IBIB روی نوار ایجاد می‌کنند. سونی همراه با بتاکم اس‌ایکس، نسلی از ضبط‌کننده‌های هیبریدی را معرفی کرد که اجازه می‌داد ضبط هم روی نوار و هم روی دیسک در یک دستگاه انجام شود و کپی با سرعت بالا از یکی به دیگری میسر گردد. هدف از این کار کاهش استهلاک هد نوار ویدیو برای کاربردهای استودیوی تلویزیونی و همچنین سرعت بخشیدن به تدوین آنلاین بود. | ## بخش 3: بتاکم | این ویژگی اجازه می‌دهد هر صحنه برای اسکن سریع نوار علامت‌گذاری شود، نشانه‌های ثبت شده روی هر کاست بررسی شده و نشانگرها به اپراتور نمایش داده شوند. خود دوربین‌ها توسط اکثر صدابرداران در هنگام کار بسیار پرصدا تلقی می‌شوند، احتمالاً به این دلیل که قدرت پردازش کامپیوتری و گرمای تولید شده متعاقب آن، منجر به استفاده از فن‌های خنک‌کننده برای نگه داشتن دوربین در دمای مناسب می‌شود. پوسته نوارهای بتاکم اس‌ایکس زرد روشن است، اما ضبط‌های اس‌ایکس ممکن است روی کاست‌های آنالوگ بتاکم اس‌پی نیز یافت شوند. البته اگر چنین نوار بتاکم اس‌پی حاوی ضبط اس‌ایکس در یک دستگاه پخش بتاکم اس‌پی قرار داده شود، هیچ تصویر یا صدایی ظاهر نخواهد شد. ترک‌های ویدیو که توسط هدهای ویدیویی در طبلک خوانده می‌شوند، ۳۲ میکرون عرض دارند و طبلک برای ویدیوی NTSC با سرعت ۵۴۰۰ دور در دقیقه می‌چرخد. اگرچه تولید دستگاه‌های بتاکم اس‌ایکس از سال ۲۰۰۸ متوقف شده است، اما این فرمت هنوز توسط بسیاری از شبکه‌های خبری از جمله شبکه تلویزیونی سی‌تی‌وی کانادا، WSB-TV آتلانتا، KFMB-TV سن دیگو و عملیات‌های ان‌بی‌سی در منطقه خلیج سان‌فرانسیسکو در کی‌ان‌تی‌وی و KSTS استفاده می‌شود. در اوت ۲۰۱۱، نوارهای بتاکم اس‌ایکس در استودیوی زیرزمینی معمر قذافی در طرابلس پیدا شد. سارا سیندر، خبرنگار سی‌ان‌ان، در پخش زنده اشاره کرد که سی‌ان‌ان هنوز از همان نوع نوارها استفاده می‌کند. فشرده‌سازی دیجیتال در این فرمت از کدگذاری H.262/MPEG-2 Part 2 با نرخ بیت بالاتری نسبت به بتاکم اس‌ایکس استفاده می‌کند: ۳۰ مگابیت بر ثانیه (فشرده‌سازی ۶:۱)، ۴۰ مگابیت بر ثانیه (فشرده‌سازی ۴:۱) یا ۵۰ مگابیت بر ثانیه (فشرده‌سازی ۳٫۳:۱). علاوه بر این، آی‌ام‌اکس تضمین می‌کند که هر فریم دقیقاً اندازه یکسانی به بایت داشته باشد تا ضبط روی نوار ویدیو ساده‌تر شود. این فرمت مانند دیجیتال بتاکم فاقد ترک صوتی آنالوگ (cue) است، اما در صورت استفاده برای پخش، آن را به عنوان کانال ۷ می‌خواند. SDTI اجازه می‌دهد تا عملکردهای صوتی، تصویری، کد زمانی و کنترل از راه دور توسط یک کابل کواکسیال واحد منتقل شوند، در حالی که فناوری e-VTR این قابلیت را با اجازه دادن به انتقال همان داده‌ها بر بستر آی‌پی از طریق یک رابط اترنت روی خود دستگاه VTR گسترش می‌دهد. تمام دستگاه‌های VTR آی‌ام‌اکس می‌توانند به صورت بومی نوارهای بتاکم اس‌ایکس را پخش کنند و برخی از مدل‌ها مانند MSW-M2000P/1 قادر به پخش کاست‌های دیجیتال بتاکم و همچنین کاست‌های آنالوگ بتاکم و بتاکم اس‌پی هستند، اما فقط می‌توانند روی کاست‌های بومی آی‌ام‌اکس خود ضبط کنند. یک نوار ۱۸۴ دقیقه‌ای، همان‌طور که روی برچسب آن مشخص شده است، تا ۲۲۰ دقیقه ضبط می‌کند. دستگاه‌های آی‌ام‌اکس دارای همان عملکرد «نشانه برداشت خوب» موجود در بتاکم اس‌ایکس هستند. ترک‌های ویدیویی که توسط هدهای ویدیو در طبلک خوانده می‌شوند، ۲۲ میکرون عرض دارند. از نمونه‌برداری فرعی رنگ ۴:۲:۲ استفاده می‌شود و طبلک برای ویدیوی NTSC با سرعت ۵۴۰۰ دور در دقیقه می‌چرخد. به دلیل استفاده از فرمت MPEG، ویدیو با نمونه‌های ۸ بیتی (رنگ ۸ بیتی) ضبط می‌شود. فرمت XDCAM که در سال ۲۰۰۳ رونمایی شد، امکان ضبط ویدیوی ام‌پگ آی‌ام‌اکس را در کانتینر MXF روی دیسک حرفه‌ای فراهم می‌کند. اچ‌دی‌کم/اچ‌دی‌کم اس‌آر اچ‌دی‌کم (HDCAM) که در سال ۱۹۹۷ معرفی شد، اولین فرمت ویدئوی اچ‌دی موجود در ابعاد بتاکم بود که از ضبط ۸ بیتی فشرده‌شده با DCT به نسبت ۳:۱:۱ در رزولوشن کاهش‌یافته ۱۴۴۰×۱۰۸۰ (سازگار با ۱۰۸۰آی) استفاده می‌کرد و در مدل‌های بعدی حالت‌های ۲۴پی و ۲۳٫۹۷۶ PsF به آن اضافه شد. کدک اچ‌دی‌کم از پیکسل‌های غیرمربعی استفاده می‌کند و به همین دلیل محتوای ۱۴۴۰×۱۰۸۰ ضبط‌شده در هنگام پخش به ۱۹۲۰×۱۰۸۰ افزایش مقیاس (upsample) می‌یابد. این فرمت برای برخی از محصولات سری سینه‌آلتا سونی که هدف سینمایی داشتند استفاده می‌شد (دستگاه‌های جدیدتر CineAlta از حافظه فلش استفاده می‌کنند). اچ‌دی‌کم اس‌آر (HDCAM SR) که در سال ۲۰۰۳ معرفی شد، از نواری با چگالی ذرات بالاتر استفاده می‌کند و قادر به ضبط ۱۰ بیتی ۴:۲:۲ یا ۴:۴:۴ در مدل رنگی آرجی‌بی با نرخ بیت ۴۴۰ مگابیت بر ثانیه است. افزایش نرخ بیت (نسبت به اچ‌دی‌کم) به اچ‌دی‌کم اس‌آر اجازه می‌دهد تا بخش بسیار بیشتری از پهنای باند کامل سیگنال HD-SDI (۱۹۲۰×۱۰۸۰) را ضبط کند. برخی از دستگاه‌های VTR اچ‌دی‌کم اس‌آر همچنین می‌توانند از حالت ۲× با نرخ بیت حتی بالاتر ۸۸۰ مگابیت بر ثانیه استفاده کنند که اجازه می‌دهد یک جریان ۴:۴:۴ RGB با فشرده‌سازی کمتر ایجاد شود. اچ‌دی‌کم اس‌آر از پروفایل استودیوی جدید ام‌پگ-۴ بخش ۲ برای فشرده‌سازی استفاده می‌کند و تعداد کانال‌های صوتی را تا ۱۲ کانال در ۴۸ کیلوهرتز/۲۴ بیت افزایش می‌دهد. برخی از دستگاه‌های VTR اچ‌دی‌کم نسخه‌های قدیمی‌تر بتاکم را پخش می‌کنند؛ به عنوان مثال، ضبط‌کننده Sony SRW-5500 HDCAM SR، نوارهای اچ‌دی‌کم و اچ‌دی‌کم اس‌آر را ضبط و پخش می‌کند و با سخت‌افزار اختیاری، نوارهای دیجیتال بتاکم را نیز پخش کرده و به فرمت HD تبدیل می‌کند. طول نوارها همانند دیجیتال بتاکم است، یعنی تا ۴۰ دقیقه برای نوارهای S و ۱۲۴ دقیقه برای نوارهای L. کاست‌های برند اچ‌دی‌کم سونی مشکی با درب نارنجی و کاست‌های اچ‌دی‌کم اس‌آر مشکی با درب فیروزه‌ای هستند. | ## جمع‌بندی | حالت ۴۴۰ مگابیت بر ثانیه با نام SQ و حالت ۸۸۰ مگابیت بر ثانیه با نام HQ شناخته می‌شود و این حالت اخیراً در مدل‌های استودیویی (مانند SRW-5800) و همچنین مدل‌های قابل حمل که قبلاً موجود بودند، در دسترس قرار گرفته است.