موضوع مقاله: شن‌ماهی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # شن‌ماهی | مقدمه: شن‌ماهی‌های برداشت شده در چین و سایر جوامع ساحلی اقیانوس آرام به صورت خوراک پردازش می‌شوند. | ## بخش 1: شن‌ماهی | خیارهای دریایی بی‌مهرگان دریایی هستند و با توتیای دریایی و ستاره دریایی ارتباط نزدیک دارند. همه این گروه‌ها تمایل به تقارن شعاعی دارند و دارای یک دستگاه عروقی آبی هستند که با فشار هیدرواستاتیک عمل می‌کند و آنها را قادر می‌سازد با استفاده از مکنده‌های زیادی به نام پای لوله‌ای حرکت کنند. خیارهای دریایی معمولاً حیواناتی چرمی و به شکل خیارشور با دسته‌ای از شاخک‌های تغذیه‌کننده در یک انتهای دهان هستند. رنگ سمت پشتی آنها می‌تواند از قهوه ای خاکستری تا سیاه، با چین و چروک‌های تیره در سراسر بدن و پاپیلاهای کوچک سیاه رنگ از یک سر تا سر دیگر متغیر باشد. شن‌ماهی‌ها دهانی دارند که در سطح شکمی در یک انتهای بدن قرار دارد که انتهای جلویی در نظر گرفته می‌شود. شن‌ماهی‌ها مانند خیارهای دریایی دیگر، از شاخک‌های تغذیه‌ای استفاده می‌کنند که از دهان بیرون زده‌اند. آنها می‌توانند تا متوسط طول ۲۲ سانتی‌متر رشد کنند که بزرگترین آنها به ۴۰ سانتی‌متر می‌رسد و در بلوغ به حدود ۱۶ سانتی‌متر یا ۲۰۰ گرم می‌رسند و برخی از آنها به ۳۰۰ گرم در یک سال می‌رسند. مشخص نیست که شن‌ماهی‌ها بدون مزاحمت چه مدت زندگی می‌کنند، اما می‌توانند حداقل تا ۱۰ سال زندگی کنند. این دیواره بدن با صفحات آهکی به نام سوزنه پر شده‌است و برای شناسایی گونه‌ها استفاده می‌شود. این جانداران، مانند خیارهای دریایی دیگر، اگر تحت استرس قرار گیرند، می‌توانند اندام‌های داخلی خود را بیرون بیاورند و می‌توانند اندام‌های خود را بازسازی کنند. پس از یک روز، تخم‌های بارور شده به اولین مرحله پلانکتونیک، یعنی گاسترولا، تبدیل می‌شوند، سپس پس از دو روز تبدیل به auricularia، مرحله پلانکتونیک تغذیه می‌شوند. | ## بخش 2: شن‌ماهی | ظرف ۱۴ روز آینده، شن‌ماهی قبل از تبدیل شدن به جوان و مستقر شدن در مراتع چمن دریایی برای بلوغ، وارد مرحله doliolaria غیر تغذیه‌کننده و مرحله پنتاکتولای پلانکتونیک نهایی می‌شود. آنها معمولاً به عرض جغرافیایی بین ۳۰ درجه شمالی تا ۳۰ درجه جنوبی محدود می‌شوند، زیرا یک گونه گرمسیری است. آنها علفزار دریایی و بسترهای گل‌آلود با سطح مواد مغذی بالا را به دلیل ترجیح رژیم غذایی خود ترجیح می‌دهند. scabra بیوتورباتور هستند و نقش کلیدی در کار مجدد رسوب و اطمینان از توزیع یکنواخت مواد آلی برای عملکرد اکوسیستم و داشتن رژیم غذایی متعاقب از ریزه‌ها و سایر میکروارگانیسم‌ها دارند. رفتار حفاری آنها با بالغ شدن متفاوت است، با شن‌ماهی‌های جوان‌تر به تغییرات نور واکنش نشان می‌دهند و در تاریکی بیرون می‌آیند. شن‌ماهی‌های مسن تر به تغییرات دما حساس تر هستند و برای فرار از سرما نقب می‌زنند. شن‌ماهی در مورد اندازه و نوع رسوب دیرپسند است و در شن و ماسه ریز و بسترهای گل‌آلود با مواد مغذی بالا مستقر می‌شود. scabra استفراغ دفاعی نشان می‌دهد، یعنی اندام‌های داخلی خود را بیرون می‌اندازد تا حواس شکارچیان را در حین فرار پرت کند. هنگامی که آنها تخم ریزی می‌کنند نرها بدن خود را بلند می‌کنند و در حالی که منی را در آب اطراف آزاد می‌کنند، از این طرف به آن طرف می‌چرخند. اندکی بعد، ماده‌ها بدن خود را برافراشته می‌کنند و تخمک‌ها را همراه با منی در یک انفجار کوتاه و قوی به داخل آب می‌فرستند. حدود بیست گونه دیگر از خیار دریایی نیز مصرف می‌شود، اما شن‌ماهی گونه‌ای است که بیشتر مورد استفاده قرار می‌گیرد. | ## بخش 3: شن‌ماهی | در بسیاری از مناطق، میزان صید در طول سال‌ها به دلیل ماهیگیری بیش از حد کاهش یافته‌است، به این خاطر آبزی‌پروری و تخم‌ریزی آن در حال انجام است. شن‌ماهی در بازارهای آسیایی ارزش بالایی دارد و به عنوان بش-دو-دمر برای غذا فروخته می‌شود. این آنها را به گونه ای کلیدی برای تولید آبزی پروری تبدیل می‌کند، از آنجایی که شن‌ماهی در محیط‌های نزدیک به استوا یافت می‌شود، می‌توانند در تمام سال تخم ریزی کنند. تقریباً ۳۰ تا ۴۵ شن‌ماهی بالغ برای شروع یک دسته کوچک از گروه تخم ریزی مورد نیاز است. scabra ارتباط نزدیکی با چرخه قمری دارد و در بعد از ظهر تا اوایل عصر رخ خواهد داد. تخم ریزی را می‌توان با استفاده از چندین روش القا کرد: تحریک حرارتی شامل افزایش و کاهش سریع دمای آب است، درمان خشک شامل بیرون آوردن شن‌ماهی از آب به مدت ۳۰ تا ۴۵ دقیقه قبل از بازگرداندن به مخازن است، و روش محرک غذا شامل ارائه یک ماده بسیار غلیظ جلبکی. در اکثر تأسیسات آبزی‌پروری استفاده از ترکیبی از روش‌های ذکر شده به منظور اطمینان از تخم ریزی رایج است. هنگامی که لاروها تبدیل به بچه ماهی می‌شوند، باید به مخازن رشد با تراکم ۲۰۰–۵۰۰ عدد در متر مربع منتقل شوند تا اطمینان حاصل شود که هر یک فضای مناسب برای رشد و مواد مغذی مورد نیاز را دریافت می‌کنند. وضعیت حفاظت شن‌ماهی در فهرست قرمز IUCN به عنوان یک ماهی در معرض خطر با کاهش جمعیت قرار دارد. | ## جمع‌بندی | آنها با تهدیدهای ناشی از برداشت بیش از حد مواجه هستند، اما در حال حاضر تلاش‌هایی در اطراف اقیانوس هند و اقیانوس آرام از جمله ممنوعیت ماهیگیری و ذخیره مجدد از طریق تلاش‌های آبزی‌پروری در حال انجام است.Hamel, J.