aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: نانسی لاکور | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نانسی لاکور | مقدمه: لاکور (متولد آلبانی، نیویورک) یک دریاسالار سه‌ستاره است که به‌عنوان رئیس نیروی ذخیره نیروی دریایی ایالات متحده خدمت می‌کند. | ## بخش 1: نانسی لاکور | او پیش‌تر از ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۴ به‌عنوان نود و سومین فرمانده ناحیه دریایی واشینگتن فعالیت داشت. همچنین، وی مدیر برنامه مشارکت دریایی در نیروهای دریایی ایالات متحده در بخش اروپایی-آفریقایی ناوگان ششم ایالات متحده بوده و به‌طور هم‌زمان به‌عنوان معاون فرمانده ناوگان ششم ایالات متحده در ناپل، ایتالیا خدمت کرده است. حرفه لاکور در سال ۱۹۹۰ از کالج هولی کراس با مدرک کارشناسی هنر فارغ‌التحصیل شد و از طریق برنامه سپاه آموزش افسران ذخیره نیروی دریایی کمیسیون خود را دریافت کرد. او مدرک کارشناسی ارشد هنر را از دانشگاه ایالتی سن دیگو دریافت کرده و دانش‌آموخته کالج فرماندهی و ستاد نیروی هوایی و دانشگاه دفاع ملی در کالج ستاد نیروهای مشترک است. دوره‌های پروازی او شامل خدمت در اسکادران‌های پشتیبانی رزمی هلیکوپتری ۸ در نورفک، ویرجینیا و ۳ در سن دیگو، کالیفرنیا، و همچنین فرماندهی بال هلیکوپتر تاکتیکی اقیانوس آرام بوده است. | ## بخش 2: نانسی لاکور | وظایف ستادی لاکور شامل خدمت در نیروی ذخیره بال‌های هوایی نیروی دریایی اقیانوس آرام در سن دیگو، کالیفرنیا، و نیروی ذخیره فرماندهی ناوگان آبی-خاکی ۴، یگان ۱۰۴ در بسمر، آلاباما بوده است. او به‌عنوان افسر اجرایی یگان ۲۱۸۶ کنترل هوایی تاکتیکی نیروی ذخیره و فرماندهی نیروی ذخیره آموزش نیروی ضربتی آتلانتیک خدمت کرده و همچنین افسر ارشد ستاد برای فرماندهی نیروی ذخیره ناوگان دوم ایالات متحده، فرماندهی مشترک اجزای هوایی بوده است. وی در سال‌های ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۲ به‌عنوان رئیس مشارکت کلیدی فرماندهی در ستاد نیروی بین‌المللی کمک به امنیت در کابل، افغانستان اعزام شد. دوره‌های فرماندهی او شامل فرماندهی یگان ۴۰ ناوشکن نیروی ذخیره در جکسون‌ویل، فلوریدا؛ فرماندهی نیروی ذخیره برنامه مشارکت دریایی نیروهای دریایی ایالات متحده در اروپا-آفریقا/ناوگان ششم ایالات متحده، یگان ۴۱۳ در دیترویت، میشیگان و فرماندهی ستاد عملیات دریایی و هوایی نیروی ذخیره ناوگان نیروهای ایالات متحده در نورفک، ویرجینیا بوده است. وی در سال ۲۰۱۷ به‌عنوان افسر ارشد ستاد نیروی ذخیره در ناوگان نیروهای ایالات متحده خدمت کرد و از آنجا برای فرماندهی اردوگاه لمونیه در جیبوتی اعزام شد. | ## بخش 3: نانسی لاکور | در مارس ۲۰۲۲، لاکور به‌عنوان فرمانده ناحیه دریایی واشینگتن منصوب شد و جایگزین مایکل استفن گردید. در مه ۲۰۲۴، لاکور برای ارتقا به درجه دریاسالار سه‌ستاره و انتصاب به‌عنوان رئیس نیروی ذخیره نیروی دریایی ایالات متحده نامزد شد. فعالیت‌ها پس از بازگشت از افغانستان در سال ۲۰۱۲، او به‌عنوان داوطلب در سازمان غیرانتفاعی «Wounded Wear» در چساپیک که به خانواده‌های نظامیان کشته یا مجروح کمک می‌کند، فعالیت خود را آغاز کرد. | ## جمع‌بندی | نشان‌ها و افتخارات افتخارات شخصی او شامل لژیون افتخار، مدال خدمات شایسته دفاعی، مدال خدمات شایسته نیروی دریایی، مدال ستایش نیروی دریایی، مدال دستاورد نیروی دریایی و سایر نشان‌های مأموریتی و تقدیرنامه‌های واحدی است.
موضوع مقاله: مادران شنبه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مادران شنبه | مقدمه: ایشان عمدتاً از مادران قربانیان تشکیل شده و به عنوان الگویی از نافرمانی مدنی شناخته می‌شوند. | ## بخش 1: مادران شنبه | مادران شنبه به عنوان روش اعتراض خود به ناپدیدشدن‌های اجباری و قتل‌های سیاسی توسط دولت پنهان در ترکیه در دوران کودتای نظامی دهه و دوران OHAL در دهه ، تحصن خاموش را با بیداری جمعی ترکیب می‌کنند. این گروه در سال شروع به کار کرد و با سرکوب دولت، از جمله خشونت پلیس و پیگرد قانونی، که آخرین بار در نوامبر رخ داده، مواجه شده است. تاریخچه بر اساس گزارش انجمن حقوق بشر، بین سال‌های و ، ناپدیدی اجباری و قتل دولتی در شرق ترکیه گزارش شده است، افزون بر تعداد بسیار بیشتری از افراد گم‌شده که گزارش نشده‌اند (OHAL را نیز ببینید). اوّلین تحصن مادران شنبه — که گفته می‌شود تحت تأثیر مادران میدان مایو بوده — در مه بود. ایشان، پس از مواجهه با حملات خشونت‌آمیز پلیس که تقریباً هر هفته رخ می‌داد و به‌ویژه به‌دنبال چند حمله شدید که ضربه روحی به شرکت‌کنندگان وارد کرد، در مارس مجبور به توقف اعتراض خود شدند. | ## بخش 2: مادران شنبه | در آگوست ، مقامات ترکیه اعلام کردند که فرمانداری این رویداد تجمع را برای مدت نامحدود ممنوع کرده است. پس از اعلام این خبر، مادران شنبه در هفت‌صدمین اعتراض مسالمت‌آمیز خود با خشونت پلیس مواجه و تعدادی از شرکت‌کنندگان بازداشت شدند. در نوامبر ، یک دادستان برای معترضان به دلیل تلاش برای برگزاری یک «جلسه غیرقانونی» تا سه سال زندان درخواست کرد. خواسته‌های اصلی این گروه عبارتند از: افزایش آگاهی در مورد خشونت، نظامی‌سازی، و نظامی‌گری تحت حمایت دولت در ترکیه، گشودن بایگانی اسناد دولتی برای بازبینی عمومی تا قتل‌های سیاسی تحت حمایت دولت آشکار شود، تغییراتی در قانون کیفری ترکیه به منظور حذف قانون مرور زمان از قتل‌های سیاسی و ناپدیدی‌های اجباری، پیوستن ترکیه به کنوانسیون بین‌المللی حفاظت از تمامی اشخاص در برابر ناپدید شدن اجباری. دیدار با نخست‌وزیر اردوغان در فوریه ، نخست‌وزیر رجب طیب اردوغان مادران شنبه را به دفتر خود در استانبول دعوت کرد تا درخواست‌های ایشان را بشنود. | ## بخش 3: مادران شنبه | اردوغان گفت که به عنوان دولت هر کاری که از دستش بربیاید برای کاهش درد و رنج اعضای خانواده‌ها انجام خواهد داد، امّا خاطرنشان کرد که دستیابی به نتایج در پرونده‌های بالای سال آسان نخواهد بود. با این وجود، او افزود که این نمی‌تواند بهانه‌ای باشد و تلاش‌های لازم برای دستیابی به نتایج مثبت انجام خواهد شد. ممنوعیت توسط دولت اردوغان در آستانهٔ هفت‌صدمین شنبه، دولت اردوغان فعالیت مادران شنبه را ممنوع کرد. عفو بین‌الملل، دیده‌بان حقوق بشر و مدافعان حقوق بشر در بیانیه‌ای مشترک این اقدام را بخشی از «سرکوب بی‌امان جامعهٔ مدنی، مدافعان حقوق بشر و کسانی که به‌طور مسالمت‌آمیز مخالفت خود را در ترکیه ابراز می‌کنند» خواند. | ## جمع‌بندی | مادران شنبه پس از گردهمایی در آن روز دستگیر شدند و محاکمهٔ آنها در مارس در استانبول آغاز شد.
موضوع مقاله: جوان وینترز | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جوان وینترز | مقدمه: جوآن وینترز (۸ دسامبر ۱۹۰۹ – اکتبر ۱۹۳۳) یک رقصندهٔ برادوی بود که در باغ جتسمانی، خارج از اورشلیم، در سال ۱۹۳۳ به قتل رسید. | ## بخش 1: جوان وینترز | اگرچه نام اصلی او کارول وستا فون نیدرگزس بود، اما پدرش نام خانوادگی را در طول جنگ جهانی اول به «گادفری» تغییر داد، بنابراین او در بیشتر زندگی‌اش با نام کارول گادفری شناخته می‌شد. او در سیاتل، واشینگتن به دنیا آمد و تا سال ۱۹۲۸ در کنار خانواده‌اش زندگی کرد.دختر کشته‌شده در جتسمانی در توطئه عشقی، پلیس حدس می‌زند، اوکلند تریبیون، ۴ نوامبر ۱۹۳۳، صفحهٔ ۲. رقصنده وینترز در سال ۱۹۳۰ در نمایش دختر بد در برادوی در نقش سو ظاهر شد.جوآن وینترز پایگاه داده اینترنتی برادوی، بازیابی‌شده در ۱۰-۰۱-۰۸. او در ۱۳ آوریل ۱۹۳۲ به اروپا سفر کرد و قصد داشت تا برای جشن تولدش در ۸ دسامبر ۱۹۳۳ به نیویورک بازگردد. قتل بر اساس گزارش خبرگزاری یوپی‌آی در ۴ نوامبر ۱۹۳۳، جسد وینترز به همراه جسد محمد کرامینی، یک کارمند خدمات مدنی اهل چنای، توسط یک راهب سالخورده در بخشی خلوت از باغ جتسمانی، «در مکانی که معمولاً جز در ایام عید پاک، زمانی که زائران مؤمن به این زمین مقدس می‌روند، مورد بازدید قرار نمی‌گیرد»، در اوایل نوامبر ۱۹۳۳ کشف شد. | ## بخش 2: جوان وینترز | یک منبع گزارش داد که وینترز در آتن، یونان با کرامینی آشنا شد و هر دو در ۲۹ اکتبر وارد حیفا شدند. ممکن است آن‌ها با شورش‌های عربی که در خارج از شهر قدیم اورشلیم در اعتراض به افزایش مهاجرت یهودیان به فلسطین در جریان بود، روبه‌رو شده باشند. یک مسلمان اهل هند شرقی به نام محمد اکرام در اوایل نوامبر ۱۹۳۳ به عنوان مظنون در این پرونده بازداشت شد اما به دلیل نبود مدارک کافی آزاد گردید.مظنون در قتل رقصنده آزاد شد، نیویورک تایمز، ۷ نوامبر ۱۹۳۳، صفحهٔ ۲۸. واکنش خانواده پدر جوآن، برت گادفری (با نام اصلی اتو کریستیان فون نیدرگزس)، یک مهندس دریایی اهل بروکلین، نیویورک و رئیس شرکت تنظیم پروانه گادفری در بروکلین بود. وی نامه‌ای از جوآن که به مادرش، بیولا گادفری (با نام اصلی بیولا می‌تافت، ۱۸۸۱–۱۹۷۴) نوشته شده بود و دو هفته پیش از آن دریافت شده بود، فاش کرد. | ## بخش 3: جوان وینترز | وینترز در این نامه نوشته بود که هنگام ورود به استانبول در اوایل اکتبر به عنوان جاسوس بازداشت و توسط مأموران پلیس زن تفتیش شد و نامه‌هایی که همراه داشت، توقیف گردید. دو ماه پیش از قتل، والدینش نامه‌ای از او دریافت کردند که در آن نوشته بود با یک تاجر جوان صربی آشنا شده و عاشق او شده است، اما این احساس از سوی او متقابل نبود. گادفری اظهار داشت که چندین نامه به وزارت امور خارجه ایالات متحده آمریکا ارسال کرده اما هیچ‌یک از آن‌ها پاسخ داده نشد. مادرش که گفت وینترز قصد داشت کتابی دربارهٔ فلسطین بنویسد، مجموعه‌ای از عروسک‌هایی را که جوآن از کشورهای مختلفی که در سفر نافرجامش از آن‌ها عبور کرده بود، برای خواهر کوچکش، لویال، فرستاده بود، نگه داشت. تدفین وینترز در گورستان آمریکایی در اورشلیم که اکنون با نام گورستان بین‌المللی کلیسای اتحاد شناخته می‌شود، به خاک سپرده شده است.والدین رقصنده درخواست تحقیق دربارهٔ مرگ را دارند، نیویورک تایمز، ۶ نوامبر ۱۹۳۳، صفحهٔ ۹. | ## جمع‌بندی | انجمن یهودیان آمریکایی برای حفاظت تاریخی در ژوئن ۲۰۱۴ یک سنگ قبر برای او فراهم کرد.
موضوع مقاله: دانل برت | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # دانل برت | مقدمه: دانل برت (۲۰ ژوئیه ۱۹۶۷ – ۲۶ اوت ۲۰۲۴) یک افسر نیروی دریایی ایالات متحده بود که به عنوان دریابد در نیروی دریایی ایالات متحده خدمت کرد.Signal 75 – AFCEA. | ## بخش 1: دانل برت | موانع پنهان و سدهای مصنوعی مانع این افسر نیروی دریایی نشدند او یکی از کمتر از ۲۰۰ زنی بود که در تاریخ به درجه دریابد در نیروی دریایی ایالات متحده دست یافت.PIX 11. کهنه‌سرباز نیروی دریایی از نیویورک با سرطان مغز مبارزه می‌کند اوایل زندگی، تحصیلات و زندگی شخصی برت در بوفالو، نیویورک، در ۲۰ ژوئیه ۱۹۶۷ متولد شد. دانل برت – دریابد سابق، نیروی دریایی ایالات متحده برت در دانشگاه بوستون تحصیل کرد و در سال ۱۹۸۹ با مدرک کارشناسی هنر در رشته تاریخ فارغ‌التحصیل شد.AFCEA. او به حامی درمان‌های تجربی و مراقبت‌های پزشکی تبدیل شد و تمرکز حضور آنلاین خود را بر مربی‌گری و فلسفه زندگی معطوف کرد. خدمت نظامی برت در ۲۸ اوت ۱۹۸۹ در مراسمی بر عرشه یواس‌اس کانستیتوشن، به عنوان افسر ناوبان از طریق سپاه آموزش افسران ذخیره نیروی دریایی به خدمت گرفته شد. | ## بخش 2: دانل برت | او در فرماندهی مرکزی نیروهای دریایی ایالات متحده/ناوگان پنجم ایالات متحده، فرماندهی ناوگان دوم، گروه ضربت ناو هواپیمابر دو، و به عنوان معاون مدیر دانش در نیروی چندملیتی - عراق خدمت کرد. همچنین، او در گروه ضربت ناو هواپیمابر ۱۲ مأموریت‌هایی داشت که شامل استقرارهایی در حمایت از عملیات آزادی پایدار متمرکز بر افغانستان و عملیات واکنش یکپارچه در هائیتی بود. همچنین به عنوان معاون مدیر عملیات جاری در فرماندهی سایبری ایالات متحده مشغول به کار بود. پس از ارتقا به درجه دریابد (نیمه پایین) در ۱۰ ژوئیه ۲۰۱۵، برت به عنوان مدیر عملیات جاری در فرماندهی سایبری ایالات متحده خدمت کرد. تکالیف ساحلی برت شامل مأموریت‌هایی در ایستگاه‌های رایانه‌ای و مخابراتی نیروی دریایی در سیسیل فیلد، پورتوریکو و جکسون‌ویل، فلوریدا بود. | ## بخش 3: دانل برت | او همچنین به عنوان پژوهشگر ارشد نیروی دریایی در انجمن ارتباطات و الکترونیک نیروهای مسلح، و به عنوان فرمانده مرکز پشتیبانی سیستم‌های فرماندهی متحد آتلانتیک در فرماندهی پرسنل نیروی دریایی نورفک خدمت کرد. نیروی دریایی ایالات متحده او را به عنوان فرمانده ایستگاه اصلی منطقه‌ای رایانه و مخابرات نیروی دریایی آتلانتیک منصوب کرد و بعداً به عنوان رئیس ستاد فرماندهی نیروهای اطلاعاتی نیروی دریایی فعالیت داشت. در سال ۲۰۱۷، برت به عنوان مدیر بخش امنیت سایبری نیروی دریایی ایالات متحده و معاون مدیر ارشد اطلاعات در ستاد رئیس عملیات دریایی منصوب شد. | ## جمع‌بندی | افتخارات مدال عالی خدمات دفاعی جوایز کوپرنیکوس – ۱۹۹۸، ۲۰۰۰، ۲۰۰۵ جایزه نویسندگی فرماندهی، کنترل، رایانه و ارتباطات مؤسسه نیروی دریایی جایزه مدیر ارشد اطلاعات وزارت دفاع – رتبه اول در بخش فردی – ۲۰۰۶ برنده فدرال ۱۰۰ – ۲۰۱۰ جایزه زنان در رهبری انجمن ارتباطات و الکترونیک نیروهای مسلح – ۲۰۱۴ جایزه رهبری زنان در فناوری – ۲۰۱۷ نویسندگی در ژوئن ۲۰۲۱، برت کتابی با عنوان تکان دادن قایق: پذیرش تغییر، تشویق نوآوری و تبدیل شدن به یک رهبر موفق منتشر کرد.Peter Strozniak (3 اوت 2021).
موضوع مقاله: توربومکا آریل | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # توربومکا آریل | مقدمه: توربومکا آریل یک سری از موتورهای توربوشفت فرانسوی است که نخستین‌بار در سال ۱۹۷۴ راه‌اندازی شد.Gunston 1989, p.170. | ## بخش 1: توربومکا آریل | این موتورها با توان ، بیش از ۱۲٬۰۰۰ دستگاه از آن‌ها از سال ۱۹۷۸ تا ۲۰۱۸ تولید شده و در مجموع بیش از ۵۰ میلیون ساعت پرواز برای ۴۰ نوع بالگرد ثبت کرده‌اند. در ژوئن ۲۰۱۸، تعداد ۱٬۰۰۰ دستگاه آریل دی-۲ در خدمت بودند و بالگردهای تک‌موتوره H125 و H130 را نیرو می‌بخشیدند، که از سال ۲۰۱۱ یک میلیون ساعت پرواز ثبت کرده بودند. | ## بخش 2: توربومکا آریل | پس از آزمایش‌های استقامت و تحلیل داده‌های ناوگان، فاصله زمانی بین تعمیرات اساسی این موتورها ۲۵٪ افزایش یافته و به ۵٬۰۰۰ ساعت رسیده و بازرسی اجباری آن‌ها به ۱۵ سال بدون محدودیت ساعتی افزایش یافت، که هزینه‌های نگهداری را کاهش داد. لیمینگ WZ-8 (توربوشفت) و لیمینگ WJ-9 (توربوپراپ) نام‌هایی هستند که برای تولید توربومکا آریل در چین به کار می‌روند. | ## بخش 3: توربومکا آریل | ## جمع‌بندی | در سال ۲۰۲۱، سافران یک مرکز تولید در گرند پریری، تگزاس برای تولید موتورهای آریل 2E راه‌اندازی کرد که پیش از این تنها در فرانسه تولید می‌شدند.
موضوع مقاله: کارولین ویدمر | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کارولین ویدمر | مقدمه: کارولین لد ویدمر (۱۹ ژانویه ۱۹۰۲ – ۱۰ ژانویه ۱۹۹۱) یک آموزگار پرستاری و مدیر دانشگاهی آمریکایی بود که به‌عنوان نخستین رئیس دانشکده پرستاری دانشگاه کنتیکت خدمت کرد. | ## بخش 1: کارولین ویدمر | والدین او جورج لد، یک کشیش، و مری هملین، دختر سایروس هملین، بنیان‌گذار کالج رابرت و رئیس کالج میدلبری بودند. پس از دوره‌هایی به‌عنوان دستیار پژوهشی آسیب‌شناسی در بوستون و مربی آزمایشگاه در دانشگاه ورمانت، در سال ۱۹۲۹ وارد مدرسه پرستاری دانشگاه ییل شد. در اواخر همان سال، چندین ماه به‌عنوان سازمان‌دهنده بهداشت عمومی در بوگوتا، کلمبیا فعالیت کرد. پس از فارغ‌التحصیلی به‌عنوان پرستار ثبت‌شده، ویدمر به‌عنوان سرپرست پرستاران در بیمارستان ییل نیو هیون مشغول به کار شد. دانشگاه کنتیکت ورود ایالات متحده به جنگ جهانی دوم باعث افزایش شدید تقاضا برای پرستاران شد و ایالت کنتیکت برای پاسخ به این نیاز اقدام کرد. یورگنسن، در اوت ۱۹۴۲ به‌عنوان نخستین مدیر (و یک سال بعد، رئیس) دانشکده پرستاری دانشگاه کنتیکت منصوب شد. او برنامهٔ درسی را تدوین و به‌طور مداوم بازبینی کرد، اعضای هیئت علمی را استخدام کرد (نخستین نفر جوزفین دولان بود) و با بیمارستان‌ها برای ایجاد دوره‌های عملی برای دانشجویان همکاری داشت. | ## بخش 2: کارولین ویدمر | این دانشکده نخستین گروه دارای مدرک کارشناسی خود را در سال ۱۹۴۷ فارغ‌التحصیل کرد و در سال ۱۹۵۵ شعبه‌ای از انجمن افتخاری سیگما تتا تاو را تأسیس کرد. در سال ۱۹۴۹، کمیته ملی بهبود خدمات پرستاری دانشگاه کنتیکت را در میان ۲۵٪ برتر دانشکده‌های پرستاری کشور رتبه‌بندی کرد. ویدمر همچنین پایه‌های برنامه تحصیلات تکمیلی پرستاری را بنا نهاد که در سال ۱۹۷۱ آغاز شد. تا زمان بازنشستگی ویدمر، تعداد دانشجویان این دانشکده از ۱۳ نفر در سال ۱۹۴۲ به ۴۸۳ نفر (و ۳۸ عضو هیئت علمی) در سال ۱۹۶۷ افزایش یافت. در دوران ریاست خود، ویدمر برای ادامه تحصیل در کالج ترینیتی (کنتیکت) رفت و در سال ۱۹۵۱ مدرک کارشناسی ارشد آموزش را دریافت کرد. میراث پس از بازنشستگی، ویدمر همچنان در جامعه پرستاری ملی و سازمان‌های محلی نزدیک محل سکونتش در استورز، کنتیکت فعال باقی ماند. همچنین، ریاست انجمن تاریخی منسفیلد، انجمن بیمارستان ویندهم و انجمن پرستاران کنتیکت را بر عهده داشت. | ## بخش 3: کارولین ویدمر | علاوه بر خدمات حرفه‌ای، ویدمر در سال ۱۹۷۵ جایزه فارغ‌التحصیل برجسته را از دانشگاه ییل و در سال ۱۹۶۷ جایزه افتخاری انجمن پرستاران کنتیکت را دریافت کرد. در سال ۲۰۱۲، بال ویدمر در ساختمان استورز هال، محل دانشکده پرستاری، به افتخار او نام‌گذاری شد. این ساختمان شامل یک کلاس بزرگ، سالن مطالعه، اتاق‌های شبیه‌سازی بالینی و اتاق‌های معاینه بود. ساختمان پیشین دانشکده پرستاری نیز بین سال‌های ۱۹۵۰ تا ۱۹۹۶ با نام ساختمان کارولین لد ویدمر شناخته می‌شد که در ابتدا در سال ۱۹۱۹ به‌عنوان درمانگاه دانشگاه ساخته شده بود و پس از تعطیلی در سال ۱۹۹۶ تخریب شد. هر سال، دانشکده پرستاری دانشگاه کنتیکت جایزه کارولین لد ویدمر را برای رهبری در پرستاری به فارغ‌التحصیلان برجسته اعطا می‌کند. | ## جمع‌بندی | زندگی شخصی در دوران اقامتش در بیروت، ویدمر با رابرت ویدمر آشنا شد و در ۲۷ آوریل ۱۹۳۴ با او ازدواج کرد.
موضوع مقاله: مری کستی ویزی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مری کستی ویزی | مقدمه: مری کستی ویزی (یا ماریا هنریکوونا ویزی به زبان ۱۷ ژانویه ۱۹۰۴۱۸ اکتبر ۱۹۹۴) یک شاعر و مترجم آمریکایی بود که به زبان‌های انگلیسی و روسی منتشر کرد و «میراث خوبی از آثار منتشر شده و منتشر نشده» به‌جا گذاشت. | ## بخش 1: مری کستی ویزی | او از مادر روسی‌اش، ماریا پلاتونوونا تراولینسکایا (۱۸۷۴–۱۹۵۰)، و پدر آمریکایی‌اش، هنری کستی ویزی (۱۸۷۳–۱۹۳۹) متولد شد. او در سن پترزبورگ، روسیه که خانواده در چهار هفته‌گی او به آنجا نقل مکان کرده بودند، و هاربین، چین که پدرش در سال ۱۹۱۷ به‌عنوان کنسولگری آمریکایی به آنجا منتقل شده بود، بزرگ شد. خانواده او بخشی از دیاسپورای روسی در چین بودند، جایی که بسیاری از روس‌ها پس از انقلاب ۱۹۱۷ و جنگ داخلی از روسیه فرار کرده بودند. او آثار الکساندر پوشکین، میکائیل لرمونتوف، الکساندر بلوک، نیکولای گومیلیف و آنا آخماتووا را تحسین می‌کرد. او در دانشگاه پومونا در کلرمونت، کالیفرنیا تحصیل کرد و در رشته زبان‌ها و ادبیات فارغ‌التحصیل شد و در سال ۱۹۲۷ فارغ‌التحصیل شد.فهرست فارغ‌التحصیلان دانشگاه پومونا 1995 (کلرمونت: انتشارات مفاهیم نشر، 1995)، ص. | ## بخش 2: مری کستی ویزی | در دانشگاه پومونا، او به‌طور فعال در باشگاه‌ها و انجمن‌های مختلف شرکت می‌کرد و شعرهای انگلیسی او شناخته شده بود. او دعوت شد تا به جامعه انجمن نویسندگان بپیوندد، که یک جامعه خاص به‌طور انحصاری بود که در سال ۱۹۱۳ تأسیس شده بود. پس از بازگشت به هاربین، ویزی برای روزنامه پدرش کار کرد و در نقش‌های دیگر به‌خاطر توانایی‌اش در صحبت کردن به زبان‌های روسی و انگلیسی به کار مشغول شد. این مجموعه متمایز بود به‌خاطر دو زبانه بودن آن که شامل ۱۲۷ شعر به زبان روسی، ۱۳ شعر به زبان انگلیسی، ۱۱ ترجمه از روسی به انگلیسی و ۸ ترجمه از انگلیسی به روسی بود. در سال ۱۹۳۳، خانواده به شانگهای منتقل شدند و دومین مجموعه شعر ویزی در سال ۱۹۳۶ منتشر شد. | ## بخش 3: مری کستی ویزی | در سال ۱۹۴۰، ویزی با اوگنی فدوروویچ تورکوف (۱۹۰۸–۱۹۸۱)، مهندس، ازدواج کرد و این زوج به‌زودی دختری به نام اولگا داشتند. در سان فرانسیسکو، او به نوشتن و ترجمه ادامه داد و اشعارش در مجموعه‌های مختلفی در ایالات متحده و اروپا منتشر شد. اگرچه کار او اغلب به‌عنوان شعر مهاجر توصیف می‌شد، ویزی احساس می‌کرد که هم روسی است و هم آمریکایی؛ مهاجر هیچ‌کدام از این دو کشور نیست. او نوشت: در روسیه اشعار من اکنون به‌عنوان شعر مهاجر منتشر می‌شوند، اما من اصلاً مهاجر نیستم. اخیراً یک سری شگفت‌انگیز (اگرچه ترسناک) به نام «جنگ داخلی» در تلویزیون پخش شد، و من آن را خیلی عمیق حس کردم. | ## جمع‌بندی | وقتی همکلاسی‌هایم در یک مدرسه روسی از من می‌پرسیدند که کی هستم، روسی هستم یا آمریکایی، من با افتخار پاسخ می‌دادم که صد در صد روسی و صد در صد آمریکایی هستم.در سال‌های آخر عمر، ویزی تمایل خود را برای جمع‌آوری و انتشار آثار ترجمه‌شده افرادی که نگران بود ممکن است از بین بروند یا فراموش شوند، ابراز کرد.
موضوع مقاله: جین کوئیک | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جین کوئیک | مقدمه: جین کوئیک (با نام اصلی ریچاردز, ۳۱ اوت ۱۸۷۸ − ۲۴ فوریه ۱۹۶۵)، زن بریتانیایی-آمریکایی بود که از غرق شدن کشتی تایتانیک در ۱۵ آوریل ۱۹۱۲ جان سالم به در برد. | ## بخش 1: جین کوئیک | جین در سال ۱۹۰۲ با فردریک چارلز کوئیک، گچ‌کار، ازدواج کرد و صاحب دو دختر به نام‌های وینیفرد در ۱۹۰۴ و فیلیس در ۱۹۰۹ شد. جین و دو دخترش در ۱۹۱۲ برای دیدار بستگان به انگلستان بازگشتند و قرار بود در آوریل ۱۹۱۲ بازگردند. در تایتانیک جین به همراه وینیفرد هشت‌ساله و فیلیس دوساله در ۱۰ آوریل ۱۹۱۲ در ساوت‌همپتون، انگلستان سوار کشتی تایتانیک شدند و در کلاس دوم سفر می‌کردند. در شب برخورد، یک پیشخدمت به در کابین خانواده کوئیک کوبید و به آن‌ها گفت که حادثه‌ای رخ داده اما جدی نیست. جین با آرامش دخترانش را بیدار کرد، اما در نهایت پیشخدمت دوباره وارد اتاق شد و فریاد زد: «به خاطر خدا بلند شوید! آن‌ها با یک کوه یخ برخورد کرده‌اند و کشتی در حال غرق شدن است!» این سه نفر خود را به عرشه قایق رساندند، جایی که وینیفرد به‌طور هیستریک شروع به گریه کرد، زیرا تصور می‌کرد که باید به دریا بپرد. | ## بخش 2: جین کوئیک | هر دو دختر به قایق نجات شماره ۱۱ منتقل شدند؛ در ابتدا از ورود جین جلوگیری شد، اما او با اعتراض موفق شد وارد شود، زیرا اعلام کرد که از فرزندانش جدا نخواهد شد. زمانی که قایق نجات در آب بود، پاروها مدام به پشت جین برخورد می‌کردند، درحالی‌که او بی‌حرکت نشسته بود. دخترش فیلیس به خواب رفت، و وینیفرد همچنان به دلیل از دست دادن کفش‌هایش گریه می‌کرد، زیرا پاهایش در آب یخ‌زده آویزان بود. هنگامی که کشتی کارپاتیا صبح روز بعد رسید، وینیفرد و فیلیس در کیسه‌های کنفی بالا کشیده شدند، درحالی‌که جین را با صندلی مهار کردند و سوار کشتی کردند. فرد کوئیک هنگام ورود کشتی به نیویورک در ۱۸ آوریل، خانواده‌اش را ملاقات کرد و با خیالی آسوده آن‌ها را در آغوش گرفت، چرا که گمان می‌کرد دیگر هرگز همسر و دخترانش را نخواهد دید. آن‌ها شب را در انجمن پناهگاهی و کمک به مهاجران عبری گذراندند و سپس با قطار به خانه‌شان در دیترویت رفتند و در ۲۰ آوریل به مقصد رسیدند. | ## بخش 3: جین کوئیک | زندگی بعدی و مرگ جین و همسرش بعدها صاحب دو دختر دیگر به نام‌های ویویان (۱۹۱۶) و ویرجینیا (۱۹۱۸) شدند. او دخترانش را به تور وودویل در میشیگان برد، جایی که آن‌ها مرتباً داستان بقای خود را روایت می‌کردند. اما پس از مدتی، این خاطرات برای او بسیار دردناک شد و از صحبت درباره آن دست کشید. جین در ۲۴ فوریه ۱۹۶۵ بر اثر حمله قلبی در سن ۸۶ سالگی در گروس پوینت، میشیگان درگذشت. وینیفرد در سال‌های بعدی وینیفرد گاهی مصاحبه‌هایی انجام می‌داد اما بیشتر اوقات زندگی خصوصی خود را حفظ می‌کرد. شهرت او پس از انتشار فیلم تایتانیک اثر جیمز کامرون در ۱۹۹۷ شدت گرفت و نوه‌اش مراقب حریم خصوصی او بود. | ## جمع‌بندی | وینیفرد آخرین بازمانده‌ای بود که در این حادثه یکی از اعضای خانواده‌اش را از دست نداده بود.
موضوع مقاله: کریستین مور (سیاستمدار) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کریستین مور (سیاستمدار) | مقدمه: کریستین مور (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار و پرستار کانادایی است که از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۹ به عنوان نماینده پارلمان (MP) خدمت کرده است. | ## بخش 1: کریستین مور (سیاستمدار) | به عنوان یکی از اعضای حزب دموکراتیک نوین (NDP)، او برای اولین بار در انتخابات فدرال کانادا در سال ۲۰۱۱ انتخاب شد. او یک دوره کارآموزی یک‌ماهه بشردوستانه را در سنگال به عنوان بخشی از مدرک پرستاری خود در سال ۲۰۰۹ گذراند، و بیش از سه سال در کنار نیروهای کانادایی خدمت کرد. فعالیت سیاسی در ۲۶ می ۲۰۱۱، مور به عنوان اپوزیسیون رسمی فدرال برای نظارت بر تدارکات نظامی منصوب شد. پرونده‌های کلیدی که مور مسئول آنها بود شامل خرید جنگنده اف-۳۵ لایتنینگ ۲، نوسازی کشتی‌های مختلف نیروی دریایی و جایگزینی هواپیماهای جستجو و نجات بود. | ## بخش 2: کریستین مور (سیاستمدار) | در نتیجه، او بیشتر در کمیته دائمی دفاع ملی، انجمن اصلی رسیدگی به این مسائل، کار می‌کرد. او همچنین به جک هریس در انجام وظایفش به عنوان نماینده رسمی اپوزیسیون فدرال برای دفاع ملی کمک کرد. پرونده‌های کلیدی تحت پوشش این مسئولیت شامل جنگلداری، معادن، هسته‌ای و خطوط لوله گاز است. در سال ۲۰۱۴، مور پیشنهادی را برای ترویج استراتژی ملی در مورد جنگلداری در کانادا ارائه کرد. | ## بخش 3: کریستین مور (سیاستمدار) | این طرح از دولت فدرال خواست تا با مشورت استان‌ها و مناطق، اقوام اولیه، ذینفعان و مردم، یک استراتژی ملی برای پیشبرد بخش جنگل‌داری کانادا با هدف ایجاد مشاغل با ارزش افزوده بالا، توسعه جنگل‌های ما به روشی پایدار، تنوع و ترویج محصولات مبتنی بر چوب و توسعه بازارهای بین‌المللی چوب و توسعه سیستم‌های ساختمانی بین‌المللی کانادا، ارائه کند. در طول رقابت‌های رهبری حزب دموکرات جدید ۲۰۱۱–۲۰۱۲، مور از رومئو ساگاناش حمایت کرد. در ۲۴ مارس ۲۰۱۶، مور لایحه‌ای را ارائه کرد که مالیات فدرال را بر برخی محصولات مرتبط با کودکان حذف می‌کرد. | ## جمع‌بندی | در ۷ ژوئن ۲۰۱۹ مور اعلام کرد که به دنبال انتخاب مجدد در انتخابات فدرال ۲۰۱۹ نخواهد بود.