موضوع مقاله: کلیسای جامع آیش‌شتت | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کلیسای جامع آیش‌شتت | مقدمه: این کلیسای تالاری سه‌راهه به بنای اولیهٔ سنت ویلیبالد بازمی‌گردد که گفته می‌شود در همانجا در قرن هشتم اولین کلیسای سنگی را بنا نهاده است. | ## بخش 1: کلیسای جامع آیش‌شتت | کلیسای فعلی اساساً به سبک معماری اواخر گوتیک ساخته شده و در سال ۱۷۱۸ با نمایی باروک در ضلع غربی تکمیل گردید. این کلیسا به همراه راهرو سرپوشیدهKreuzgang صومعهٔ و سردابه دو تالاری اش، یکی از مهم‌ترین آثار معماری قرون وسطایی در بایرن محسوب می‌شود. تاریخچه قرون وسطای آغازین بنای اولیه ساخته‌شده توسط سنت ویلیبالد در قرن هشتم، تالاری سنگی به پهنای ۱۲ متر بود که تقریباً در زیر بخش شرقی، شبستانسردابه، که گاهی کلیسای پایینی نیز نامیده می‌شود، فضایی است که در زیر جایگاه گروه کر (اپیس) یا زیر محراب کلیساهای مسیحی قرار دارد و معمولاً برای مقبره‌ها و محراب‌های مقدسین استفاده می‌شود. بخش‌هایی از این کلیسا در دیوارهای سالن گروه سرایندگانفضایی در کلیساها که محراب اصلی را احاطه کرده و جهت برگزاری مراسم نیایش در نظر گرفته شده است. دوره رومانسک این مجموعه معماری کارولنژی-اتونی جای خود را به طرح‌های نوسازی اسقف هریبرت ( ۱۰۲۲ تا ۱۰۴۲ میلادی) داد. این کلیسای جامع رومانسک در سال‌های ۱۹۷۲/۱۹۷۵ به همراه بناهای پیشین در زیر شبستان اصلی مورد کاوش باستان‌شناسی قرار گرفت. این بازیلیکای صلیبی‌شکل دارای یک محرابگاه در شرق و یکی در غرب و همچنین سردابی شرقی به طول ۱۶ متر بود. | ## بخش 2: کلیسای جامع آیش‌شتت | به‌احتمال دو برج در قرن دوازدهم ساخته شدند که تأثیراتی از معماری ایتالیای علیا را نشان می‌دهند. گوتیک از سال ۱۲۵۶ سالن گروه سرایندگان غربی نخستین به سبک گوتیک آغازین ساخته شد که محل تدفین مجدد بقایای سنت ویلیبالد گردید و در ۱۲۶۹ به اتمام رسید. پس از ۱۳۵۰ ساخت سالن گروه سرایندگان آغاز گردید و حوالی ۱۴۰۰ سالن گروه سرایندگان ویلیبالد به تالار متصل شد. راهروی صومعه متصل به آن نیز با سالن مقبره ها از ۱۴۱۰ با بال شمالی آغاز و در ۱۵۱۰ با تکمیل سالن مقبره ها به پایان رسید. باروک نمای باروک غربی (۱۷۱۶–۱۷۱۸) اثر گابریل د گابریلیس به‌دستور اسقف یوهان آنتون یکم به‌عنوان شکرانه‌ای برای در امان ماندن شهر در جنگ جانشینی اسپانیا ساخته شد. در ۱۷۴۵ هم‌زمان با هزاره اسقف‌نشین، محراب روکوکو در سالن گروه‌سرایندگان ویلیبالد و در ۱۷۴۹ محراب اصلی در سالن گروه‌ سرایندگان شرقی به طراحی ماتیاس زایبلد افزوده شد. در این دوره، نمازخانه‌های جانبی با نرده‌های آهنی از شبستان جدا می‌شدند و نرده‌های چدنی گروه‌ سرایندگان در ۱۷۸۹ اضافه شدند. | ## بخش 3: کلیسای جامع آیش‌شتت | قرن نونزدهم در سال ۱۸۴۵ به مناسبت هزار و صدمین سالگرد اسقف‌نشین، اسقف کارل آگوست فون رایزاخ تلاش کرد کلیسا را به ظاهر گوتیک نخستین نزدیک کند، اما کمبود بودجه تنها اجازه نقاشی دوباره فضاها را داد. اسقف فرانتس لئوپولد فون لئونرود مرمت جامعی را از ۱۸۸۱ تا ۱۹۰۴ انجام داد که طی آن فضا با سبک یکپارچه «اواخر گوتیک» پوشانده شد، پنجره‌های نئوگوتیک جایگزین شیشه‌های ساده گشتند و محراب اصلی جدیدی با تلفیق بخش‌هایی از محراب قرون وسطایی ساخته شد. قرن بیستم پس از ۱۹۰۰، فضای داخلی، کلیسا بیش ازحد تاریک و سرد ارزیابی شد؛ ازاین‌رو در ۱۹۱۶/۱۹۱۷ با اسیدکاری شیشه‌ها و در ۱۹۳۶ با جایگزینی یک‌سوم بالایی پنجره‌ها با شیشه‌های بسبک قدیمی سعی در روشنایی بیشتر شد. در ۱۹۳۹ مرمتی اساسی آغاز گردید و از ۱۹۴۱، به‌دلیل تهدید مصادرهٔ اموال موزهٔ اسقف‌نشین توسط رژیم ناسیونال‌سوسیالیست، مجسمه‌های سدهٔ نوزدهم با آثار اصیل قرون وسطایی جایگزین شدند. در سال‌های جنگ، ناقوس‌ها و اشیای برنزی نیز در معرض مصادره بودند که برخی با تلاش ادارهٔ حفاظت آثار تاریخی نگاه داشته شدند. قرن بیست و یکم در آغاز سدهٔ بیست و یکم، مرمت‌های جامع دیگری بر روی کلیسای جامع انجام شد: نمای غربی بین سال‌های ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۷ بازسازی شد. | ## جمع‌بندی | یک مرمت کلی و اساسی نیز از سال ۲۰۱۹ آغاز گردید که طی آن، مراسم بازگشایی برنامه‌ریزی‌شده برای جشن ویلیبالد به دلیل آتش‌سوزی کوچکی اندکی به تأخیر افتاد و سرانجام در روز یکشنبهٔ وقف کلیساها در بایرن، برابر با ۲۰ اکتبر ۲۰۲۴، با شکوه هرچه‌تمامتر انجام شد.