aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: آشپزی توسکانی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آشپزی توسکانی | مقدمه: این آشپزی ریشه در دارد و بر استفاده از مواد فصلی و طعم‌های ساده به جای سس‌ها و ادویه‌های پیچیده تأکید دارد. | ## بخش 1: آشپزی توسکانی | توسکانی همچنین خانه برخی از مشهورترین شراب‌های جهان مانند کیانتی، برونلو دی مونتالچینو و وینو نوبیله دی مونته‌پولچیانو است. یکی از خصوصیات آشپزی توسکانی، نان سفید ساده و بدون نمک است که همراه با تمامی غذاها سرو می‌شود. این نان منشأ خود را به قرن شانزدهم بازمی‌گرداند، زمانی که مالیات سنگینی بر نمک وضع شده بود. نمونه خوبی از غذای معمول توسکانی، است، یک سوپ معروف که نامش به معنای «بازجوشانده شده» است. در اصل با گرم کردن مجدد (یعنی بازجوشاندن) سوپ مینسترونه یا سبزیجات باقی‌مانده از روز قبل تهیه می‌شد. نسخه‌های زیادی وجود دارد، اما مواد اصلی همیشه شامل نان باقی‌مانده، لوبیا کانلی و سبزیجات ارزان قیمت مانند هویج، کلم، لوبیا، برگ چغندر، کالو نرو (کلم توسکانی)، پیاز و روغن زیتون هستند. | ## بخش 2: آشپزی توسکانی | یک نوع پاستای منطقه‌ای توسکانی به نام شبیه اسپاگتی ضخیم و زبر است و اغلب با دست رول می‌شود. گوشت گاو باکیفیت، که برای استیک فیورنتینا سنتی استفاده می‌شود، از نژاد گاو کیانینا در دره کیانا و مارمانا از مارمما تهیه می‌شود. این منطقه همچنین به شکارگاه غنی خود معروف است، به ویژه گراز وحشی، خرگوش اروپایی، گوزن‌های زرد، شوکا و قرقاول (سرده که اغلب برای تهیه غذاهای پاپاردله استفاده می‌شوند. یا «گوشت خوک مست»، یکی دیگر از غذاهای منطقه‌ای است که در آن گوشت خوک در شراب کیانتی پخته می‌شود و اغلب با کلم توسکانی همراه است.Cameron J. نوعی از چربی گوشت خوک است که به صورت برش‌های نازک یا خمیر سرو می‌شود؛ یکی از انواع مشهور آن است. دسرهای منطقه‌ای شامل (بیسکویت‌های بادامی بیضی‌شکل)، (کیک آرد شاه‌بلوط)، (نان شیرین حاوی کشمش و رزماری)، (تهیه شده با عسل، میوه و مغزها)، (بیسکویت‌هایی با پایه بادام همراه شکر، عسل و سفیده تخم‌مرغ)، (گالت تهیه شده با آرد شاه‌بلوط) و (شیرینی تهیه شده با بادام، میوه‌های خشک‌شده، گشنیز، آرد و عسل) هستند. | ## بخش 3: آشپزی توسکانی | شراب‌های مشهور منطقه‌ای شامل برونلو دی مونتالچینو، کارمینانو، کیانتی، مورلینو دی اسکانسانو، پارینا، ساسیکایا و ورناتسیا دی سان جیمینیانو هستند. اتروسک‌ها که پیش از ظهور رم در این منطقه زندگی می‌کردند، در کشت انگور و تولید شراب مهارت داشتند. آنها همچنین به جستجوی قارچ‌های ترافل می‌پرداختند، ماده‌ای که به یکی از عناصر ارزشمند در آشپزی آنها تبدیل شد. مدیچی‌ها نه تنها کیفیت و پیچیدگی غذاهای توسکانی را ارتقا دادند، بلکه از طریق کاترین مدیچی که با شاه هنری دوم ازدواج کرد، آشپزی توسکانی را به فرانسه منتقل کردند و تأثیر مهمی بر آشپزی فرانسوی گذاشتند. در مناطق روستایی توسکانی، سنت «بازاستفاده» یا "riuso" شکل گرفت، که بر فلسفه «هیچ چیز را دور نینداز» مبتنی بود. | ## جمع‌بندی | این رویکرد منجر به استفاده خلاقانه از مواد اولیه شد و غذاهای نمادینی مانند ریبولیتا و پانزانلا را الهام بخشید، که با مواد ساده و باقی‌مانده، وعده‌های غذایی غنی و کامل تهیه می‌کنند.
موضوع مقاله: آشپزی رومی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آشپزی رومی | مقدمه: این آشپزی بر استفاده از مواد تازه، فصلی و ساده از دشت رم تأکید دارد.Boni (1930), p. | ## بخش 1: آشپزی رومی | 13 این مواد شامل نخود فرنگی، کنگر فرنگی و باقلا، صدف‌ها، گوشت بره تغذیه‌شده با شیر و گوشت بز و پنیرهایی مانند پکورینو رومانو و ریکوتا می‌شوند.Boni (1930), p. 14 روغن زیتون بیشتر برای چاشنی دادن به سبزیجات خام استفاده می‌شود، در حالی که (چربی خوک) و چربی حاصل از پروشوتو برای سرخ کردن ترجیح داده می‌شوند. محبوب‌ترین شیرینی‌ها در رم شامل شیرینی‌های کوچک فردی به نام ، جلاتو و شکلات‌ها و آب‌نبات‌های دست‌ساز هستند. غذاهای خاص اغلب برای روزهای مختلف هفته اختصاص داده می‌شوند؛ به عنوان مثال، نوکی در پنج‌شنبه‌ها، (کودوی نمک‌سود) در جمعه‌ها و در شنبه‌ها مصرف می‌شوند. این مواد شامل نخود فرنگی، کنگر فرنگی و باقلا، صدف‌ها، گوشت بره تغذیه‌شده با شیر و گوشت بز، و پنیرهایی مانند و ریکوتا می‌شوند. روغن زیتون بیشتر برای چاشنی دادن به سبزیجات خام استفاده می‌شود، در حالی که و چربی حاصل از پروشوتو برای سرخ کردن ترجیح داده می‌شوند. محبوب‌ترین شیرینی‌ها در رم شامل شیرینی‌های کوچک فردی به نام ، جلاتو و شکلات‌ها و آب‌نبات‌های دست‌ساز هستند. | ## بخش 2: آشپزی رومی | غذاهای خاص اغلب برای روزهای مختلف هفته اختصاص داده می‌شوند؛ به عنوان مثال، نوکی در پنج‌شنبه‌ها، (کودوی نمک‌سود) در جمعه‌ها و در شنبه‌ها. غذاهای پاستایی مبتنی بر استفاده از گوانچاله (بیکن نپُخته تهیه‌شده از گوشت گونه یا گونه‌های خوک) اغلب در لاتسیو یافت می‌شوند، مانند پاستای کاربونارا و پاستای سس آماتریچانا. آشپزی منطقه‌ای به‌طور گسترده از دل و جگر استفاده می‌کند که منجر به ایجاد غذاهایی مانند ریگاتونی با سس و می‌شود. نمادهای لاتسیو شامل پنیر تهیه‌شده از شیر گوسفند ، پیتزا برشی، پروشوتو (کباب خوک بدون استخوان، چرب و مرطوب) و شراب سفید فرسکاتی است. تاریخچه غذای رم در طول قرن‌ها و دوره‌های تغییرات اجتماعی، فرهنگی و سیاسی تکامل یافته است. سپس، گسترش عظیم امپراتوری رومیان را در معرض بسیاری از عادات و تکنیک‌های آشپزی جدید قرار داد. در آغاز، تفاوت بین طبقات اجتماعی زیاد نبود، اما با رشد امپراتوری تفاوت‌ها توسعه یافت. | ## بخش 3: آشپزی رومی | بعداً، در دوران رنسانس ایتالیا، رم به عنوان مرکز آشپزی عالی شناخته شد، زیرا برخی از بهترین آشپزهای زمان برای پاپ‌ها کار می‌کردند. او تقریباً ۱۰۰۰ دستور پخت از آشپزی رنسانس را ذکر کرده و تکنیک‌ها و ابزارهای آشپزی را توصیف کرده و اولین تصویر شناخته‌شده از چنگال را ارائه می‌دهد. آشپزی رومی و تمام آشپزی ایتالیا تحت تأثیر معرفی محصولات دنیای جدید توسط اسپانیایی‌ها، به ویژه گوجه‌فرنگی، به‌طور تحولی تغییر کرد. آشپزی سنتی رومی ریونی رم تستاچیو، منطقه تجارت و کشتارگاه رم، جایی است که هنوز می‌توان غذاهای اصیل و سنتی رم را یافت. غذاهای محبوب شامل پاچه خوک، مغز و اندام‌های تناسلی سایر حیوانات هستند، که اغلب با دقت پخته و با چاشنی‌ها، ادویه‌ها و سبزیجات مختلف غنی می‌شدند. گوشت بره نیز بخش محبوبی از آشپزی رومی است و اغلب با ادویه‌ها و سبزیجات پخته می‌شود. تأثیر قابل توجهی از جامعه یهودیان در آشپزی رومی وجود دارد، زیرا بسیاری از یهودیان در شهر زندگی می‌کردند و برخی از وعده‌های سنتی محله گتو بیش از ۴۰۰ سال قدمت دارند. | ## جمع‌بندی | این غذاها شامل کارسیوفی آلا گیودیا (کنگر فرنگی به سبک یهودی) و پیتزا شیرین بریدّه است.
موضوع مقاله: آشپزی سیسیلی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آشپزی سیسیلی | مقدمه: آشپز سیسیلی میتائکوس، که در قرن پنجم پیش از میلاد به دنیا آمد، به دلیل انتقال دانش آشپزی سیسیل به یونان شناخته می‌شود:Dalby (2003), p. | ## بخش 1: آشپزی سیسیلی | کتاب آشپزی او اولین اثر به زبان یونانی بود و بنابراین نخستین کتاب آشپزی به هر زبان شناخته‌شده با نام نویسنده معلوم به‌شمار می‌رود. نمای کلی سیسیل ردپای تمام فرهنگ‌هایی را نشان می‌دهد که طی دو هزار سال گذشته در جزیره مستقر شده‌اند. اگرچه آشپزی آن بدون شک پایه‌ای عمدتاً ایتالیایی دارد، غذای سیسیلی همچنین تحت تأثیر آشپزی اسپانیایی، یونانی و عربی قرار گرفته است. یونانیان بیزانس طعم‌های شیرین و ترش را ترجیح می‌دادند و اعراب شکر، مرکبات، برنج، اسفناج و زعفران را به جزیره آوردند. اسپانیایی‌ها مواد غذایی از جهان جدید مانند شکلات، ذرت، بوقلمون و گوجه‌فرنگی معرفی کردند. آشپزی سیسیل نه تنها ترکیبی از تأثیرات تاریخی را نشان می‌دهد، بلکه سنت‌هایی را نیز حفظ کرده است که با استفاده از مواد محلی و تکنیک‌های قدیمی به ویژه در غذاهایی مانند آرانچینو و کاساتا نمود پیدا می‌کند و میراث آشپزی منحصر به فرد جزیره را به نمایش می‌گذارد. | ## بخش 2: آشپزی سیسیلی | بخش عمده‌ای از آشپزی جزیره بر استفاده از سبزیجات تازه مانند بادمجان، فلفل و گوجه‌فرنگی و همچنین ماهی‌هایی مانند تن، شانک‌ماهیان، ماهی خاردار اروپایی، شمشیرماهی و سپیداجان تمرکز دارد. در تراپانی، در گوشه غربی جزیره، تأثیرات آشپزی مغربی در استفاده از غذاهای مبتنی بر کوسکوس، معمولاً همراه با ماهی، کاملاً مشهود است. تخصص‌های سنتی سیسیل شامل آرانچینی (نوعی کراکت (غذا) سرخ‌شده از برنج)، ، کاپوناتا، و مجموعه‌ای از دسرها و شیرینی‌ها مانند کانولی، گرانیتا و کاساتا است. از ویژگی‌های سیسیل، شراب مارسالا است؛ یک شراب قرمز، شراب تقویت‌شده مشابه شراب پورت که بیشتر به صادرات اختصاص دارد. تاریخچه بخش بزرگی از جزیره در ابتدا مگنا گراسیا بود که علاقه‌ای ویژه به ماهی (غذا), گندم، زیتون، انگور (گیاه), باقلا، نخود، عدس، بادام، پسته و سبزیجات تازه داشتند. تأثیرات مردم عرب بر آشپزی سیسیل به امارت سیسیل در قرن دهم و اوایل قرن یازدهم برمی‌گردد. | ## بخش 3: آشپزی سیسیلی | این تأثیرات شامل استفاده از شکر، مرکبات، برنج، کشمش، دانه کاج و ادویه‌هایی مانند زعفران، جوز هندی و دارچین است. جامعه یهودیان که در جزیره زندگی می‌کردند نیز بر آشپزی سیسیل اثر گذاشتند و معرفی سیر سرخ‌شده در روغن زیتون به سس را بر عهده داشتند. بعدها، آشپزی اسپانیایی با مبادله کلمبیایی، شامل شکلات، ذرت، فلفل دلمه‌ای، کدو سبز، سیب‌زمینی و گوجه‌فرنگی به همراه دیگر محصولات کشاورزی وارد آشپزی جزیره شد. بخش عمده‌ای از آشپزی جزیره استفاده از سبزیجات تازه مانند بادنجان، کنگر فرنگی و گوجه‌فرنگی و همچنین ماهی‌هایی مانند ماهی تن، شانک‌ماهیان، ماهی خاردار اروپایی، سپیداجان و شمشیرماهی را تشویق می‌کند. | ## جمع‌بندی | در تراپانی، در گوشه غربی جزیره، تأثیرات آشپزی مغربی در استفاده از کوسکوس کاملاً مشهود است.
موضوع مقاله: آشپزی پیه‌مونتی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آشپزی پیه‌مونتی | مقدمه: آشپزی پیه‌مونتی تا حدی تحت تأثیر آشپزی فرانسوی است؛ چنان‌که اهمیت پیش‌غذاها، مجموعه‌ای از خوراک‌ها که پیش از آنچه معمولاً به‌عنوان غذای اصلی شناخته می‌شود سرو می‌گردد و هدفشان تحریک اشتها است، این تأثیر را نشان می‌دهد. | ## بخش 1: آشپزی پیه‌مونتی | این منطقه بیشترین تعداد پنیر و شراب‌ (همچون باربارسکو و بارولو) را در ایتالیا دارد. همانند دیگر آشپزی‌های شمال ایتالیا، گوشت گوساله، شراب و کره از مواد اصلی پرکاربرد در آشپزی این منطقه هستند. برخی غذاهای شناخته‌شده شامل آنیولوتی، ویتلو توناتو (که در آرژانتین نیز محبوب است) و بانیا کاودا هستند. به گفته نویسنده و روزنامه‌نگار ایتالیایی ماسیمو آلبرینی، تالیولینی از غذاهای محبوب ویتوریو امانوئله دوم بود. | ## بخش 2: آشپزی پیه‌مونتی | در استان وربانو-کوزیو-اوسولا خوراک بروشیتی رایج است که منشأ آن آلتو میلانزه بوده و نوعی گوشت آب‌پز بسیار نازک‌شده است که در شراب و رازیانه پخته می‌شود و در گذشته از گوشت‌های باقی‌مانده تهیه می‌گردید. بررسی کلی میان آلپ و دره پو که میزبان زیست‌بوم‌های گوناگونی است، منطقه پیه‌مونت آشپزی ظریف و متنوعی ارائه می‌دهد. به‌عنوان نقطه اتصال میان آشپزی سنتی ایتالیا و فرانسه، پیه‌مونت بیشترین تعداد پنیرهای دارای نشان‌های جغرافیایی و خوراک‌های سنتی در اتحادیه اروپا و شراب‌های تحت DOC را در ایتالیا دارد. گردآوری خشکبار، قارچ‌ها، و کنگر فرنگی خاردار، همچنین شکار و ماهیگیری در پیه‌مونت رایج است. | ## بخش 3: آشپزی پیه‌مونتی | شراب‌های تهیه‌شده از انگور نببیولو مانند بارولو و باربارسکو و همچنین شراب‌های باربرا، شراب گازدار مرغوب و موسکاتو داستی که شیرین و کمی گازدار است، در این منطقه تولید می‌شوند. پیه‌مونت همچنین به‌دلیل کیفیت گوشت گاو کارو (به‌ویژه ، ) شهرت دارد؛ از این‌رو سنت خوردن گوشت خام مزه‌دارشده با روغن سیر، لیمو و نمک، کارپاچیو، (خوراک خورشتیِ گوشت گاو خوابانده‌شده در شراب) و گوشت گاو آب‌پز همراه با انواع سس‌ها رایج است. خوراک‌های شاخص سنت پیه‌مونتی عبارت‌اند از آنیولوتی (پاستایی پرشده با گوشت گوساله کبابی و سبزیجات)، پانچتا (خوراک سنتی نووارا، نوعی ریزوتو با برنج آربوریو یا ، لوبیای بومی سالوجا، پیاز، شراب باربرا، پیه خوک، سالامی، سبزیجات فصلی، نمک و فلفل)، (نسخه باریک‌تر تاگلیاتله)، (سس تهیه‌شده از سیر، آنچوی، روغن زیتون و کره) و (نوشیدنی داغی از قهوه، شکلات و شیر کامل). | ## جمع‌بندی | پیه‌مونت یکی از پایتخت‌های شیرینی‌پزی و به‌ویژه شکلات در ایتالیا است، با محصولاتی مانند نوتلا، جاندویوتو و مارون گلاسه که در سراسر جهان شناخته‌شده‌اند.
موضوع مقاله: پلی استیشن ۵ پرو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پلی استیشن ۵ پرو | مقدمه: این کنسول با سخت‌افزار قدرتمندتر، قابلیت‌های بصری پیشرفته و حافظهٔ داخلی بیشتر، تجربهٔ نسل جدید بازی را به سطحی تازه ارتقاء می‌دهد. | ## بخش 1: پلی استیشن ۵ پرو | معرفی و زمان عرضه سونی در تاریخ ۱۰ سپتامبر ۲۰۲۴ از PS5 Pro رونمایی کرد و عرضهٔ جهانی آن را از ۷ نوامبر آغاز نمود. | ## بخش 2: پلی استیشن ۵ پرو | مشخصات فنی و مشخصه‌های برجسته پردازنده گرافیکی (GPU): دارای ۶۷٪ واحد پردازشی بیشتر نسبت به PS5 معمولی، بهره‌مند از معماری RDNA و بهره‌وری ۴۵٪ بالاتر در رندرینگ. | ## بخش 3: پلی استیشن ۵ پرو | رم و حافظه: شامل ۱۶ گیگابایت GDDR6 با سرعت بیشتر و ۲ گیگابایت رم DDR5، به همراه پهنای باند حافظۀ ۵۷۶ گیگابایت بر ثانیه. | ## جمع‌بندی | طراحی و تغییرات سخت‌افزاری داخلی برد مادربرد بزرگ‌تر و پیشرفته‌تر در داخلی‌تر شدن مسیرهای ارتباطی بین قطعات اضافه شدن یک تراشه رم DDR5 ویژه برای پردازش، جدا از رم GDDR6 سیستم خنک‌کننده با استفاده از فلز مایع بهبود یافته برای پایداری عملکرد.
موضوع مقاله: السا اسکیاپارلی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # السا اسکیاپارلی | مقدمه: الزا اسکیاپارلی (۱۰ سپتامبر ۱۸۹۰ – ۱۳ نوامبر ۱۹۷۳) یک طراح مد ایتالیایی از اشراف ایتالیایی بود. | ## بخش 1: السا اسکیاپارلی | او در سال ۱۹۲۷ خانه مد اسکیاپارلی را در پاریس بنیان گذاشت و از دههٔ ۱۹۳۰ تا دههٔ ۱۹۵۰ مدیریت آن را برعهده داشت. اسکیاپارلی فعالیتش را با بافتنی آغاز کرد و طراحی‌هایش بازتابی از فراواقع‌گرایی و مدهای نامتعارف بود. مجموعه‌های او به‌خاطر مضامین غیرعادی و هنری چون بدن انسان، حشرات یا فریب چشم و همچنین استفاده از رنگ‌های درخشان مانند «صورتی شوکه‌کننده» شهرت یافتند. او همراه با کوکو شنل، بزرگ‌ترین رقیبش، به‌عنوان یکی از برجسته‌ترین چهره‌های اروپایی مد میان دو جنگ جهانی شناخته می‌شود. پدرش، چلستینو اسکیاپارلی، که اهل پیه‌مونته بود، دانشمندی برجسته با حوزه‌های مطالعاتی گوناگون بود. | ## بخش 2: السا اسکیاپارلی | پژوهش‌های او بر دنیای اسلامی و دوران قرون وسطی متمرکز بود و علاوه‌برآن در زبان سانسکریت تخصص داشت و سرپرست نسخه‌های خطی قرون وسطایی بود. او همچنین به‌عنوان رئیس دانشگاه ساپینزای رم خدمت کرد و اسکیاپارلی بعدها در همان‌جا به تحصیل فلسفه پرداخت.Secrest, p. 4, 5, برادر او، ستاره‌شناس جووانی اسکیاپارلی، کانال‌های مشهور مریخی را کشف کرد و الزای جوان اغلب به‌همراه عمویش آسمان را مطالعه می‌کرد. یکی از پسرعموهای این دو، ارنستو اسکیاپارلی، مصرشناس برجسته‌ای بود که آرامگاه نفرتاری را کشف کرد و مدیر موزه مصرشناسی تورین در تورین بود. این علاقه او را بر آن داشت تا مجموعه‌ای از اشعار با عنوان آرتوسا را بر اساس اسطورهٔ یونانی باستان دربارهٔ شکار بنویسد. | ## بخش 3: السا اسکیاپارلی | محتوای این اشعار چنان حساسیت‌های محافظه‌کارانهٔ والدینش را برانگیخت که آنان برای مهار دنیای خیالی او، وی را به مدرسه شبانه‌روزی صومعه‌ای در سوئیس فرستادند. اما اسکیاپارلی در برابر انضباط سخت مدرسه شورش کرد و دست به اعتصاب غذا زد و والدینش ناچار شدند دوباره او را به خانه بازگردانند.Secrest, 14, 15 اسکیاپارلی از سبک زندگی مرفه اما محدود خود دل‌زده بود و آن را ناکافی می‌دانست. میل او به ماجراجویی و کشف دنیای گسترده‌تر سبب شد تصمیم بگیرد راهی برای رهایی بیابد و هنگامی که دوستی به او شغلی در نگهداری از کودکان یتیم در یک خانه روستایی انگلیسی پیشنهاد کرد، آن را فرصتی برای ترک یافت. | ## جمع‌بندی | بااین‌حال این کار برای او مناسب نبود و اسکیاپارلی در ادامه تصمیم گرفت به جای بازگشت به رم و خانواده‌اش، راهی شهر توقفی پاریس شود.Secrest, p.
موضوع مقاله: جیانا برتا مولا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جیانا برتا مولا | مقدمه: مولا با آگاهی از پیامدهای احتمالی مرگبار، در دوران بارداری چهارمین فرزندش، هم سقط جنین و هم هیسترکتومی را رد کرد تا جان فرزندش را حفظ کند. | ## بخش 1: جیانا برتا مولا | مولا در حرفه پزشکی خود آموزه‌های کلیسای کاتولیک را دنبال کرد و باور داشت که باید با پیروی از وجدانش به یاری کسانی بشتابد که به کمک نیاز دارند. او همچنین خود را وقف فعالیت‌های خیریه در میان سالمندان کرد و در اَسیزی کاتولیک مشارکت داشت و به انجمن سن ونسان دو پل برای رسیدگی به نیازمندان یاری رساند. بئاتیفیه مولا در سال ۱۹۹۴ برگزار شد و او یک دهه بعد، در میانه سال ۲۰۰۴ در میدان سن پیترو به مقام قدیسان رسید. زندگی جیانا برتا در ماجنتا، لمباردی در ۴ اکتبر ۱۹۲۲، همزمان با جشن فرانسیس آسیزی، به دنیا آمد. والدینش ماریا د میکلی (حدود ۱۸۸۷ – ۱ مه ۱۹۴۲) و آلبرتو برتا (درگذشته ۱ سپتامبر ۱۹۴۲) از اعضای سومین انجمن فرانسیس آسیزی بودند. او نخستین عشای ربانی خود را در ۴ آوریل ۱۹۲۸ و تأیید (مسیحیت) را در ۹ ژوئن ۱۹۳۰ در کلیسای جامع برگامو از دست اسقف لوئیجی ماریا مارلی دریافت کرد. | ## بخش 2: جیانا برتا مولا | پس از مرگ خواهرش آمالیا در سال ۱۹۳۷، خانواده به جنوآ رفتند و در محله کوئینتو آل مار ساکن شدند و او در آنجا به مدرسه رفت. او در فعالیت‌های کلیسای سن پیترو مشارکت داشت و اسقف ماریو ریگتی نقش مهمی در شکل‌گیری معنوی او ایفا کرد تا اینکه خانواده در اکتبر ۱۹۴۱ به برگامو بازگشتند و نزد پدربزرگ و مادربزرگ مادری‌اش در سن ویجیلیو سکونت کردند. از ۱۶ تا ۱۸ مارس ۱۹۳۸ او تمرینات معنوی انجام داد، اما در سال‌های ۱۹۳۸ تا ۱۹۳۹ به دلیل بیماری، تحصیلش متوقف شد. او در ۳۰ نوامبر ۱۹۴۹ از دانشگاه پاویا مدرک پزشکی گرفت و در ۱۹۵۰ مطب خود را در مسه‌رو افتتاح کرد و در آنجا در رشته کودکان تخصص یافت. او امیدوار بود به برادرش جوزپه، کشیشی در مأموریت‌های برزیل، بپیوندد و خدمات زنان و زایمان را به زنان فقیر ارائه کند، اما بیماری مزمن مانع شد؛ بنابراین به کار در مطب ادامه داد. در دسامبر ۱۹۵۴، با پیئترو مولا (۱۹۱۲–۲۰۱۰)، مهندس، آشنا شد و در ۱۱ آوریل نامزد کردند. | ## بخش 3: جیانا برتا مولا | آن دو در ۲۴ سپتامبر ۱۹۵۵ در ماجنتا، لمباردی ازدواج کردند و در ماه عسل به میدان سن پیترو رفتند. ثمره ازدواجشان چهار فرزند بود: پیئرلوئیجی (متولد ۱۹ نوامبر ۱۹۵۶) ماریولینا (۱۹۵۷–۱۹۶۴) لورا (متولد ۱۵ ژوئیه ۱۹۵۹) جیانا (متولد ۲۱ آوریل ۱۹۶۲) خواهرشوهرهایش لویجیا (یک راهبه) و ترزینا (درگذشته ۱۹۵۰) بودند. در سال ۱۹۶۱، در ماه دوم بارداری چهارم، پزشکان تشخیص دادند که او فیبرومایی در رحم دارد. پس از معاینه، سه گزینه پیش رویش گذاشتند: سقط جنین، هیسترکتومی کامل یا برداشتن فیبروما به تنهایی. صبح شنبه مقدس، ۲۱ آوریل ۱۹۶۲، او به بیمارستان منتقل شد و چهارمین فرزندش، جیانا امانوئلا، با عمل سزارین به دنیا آمد. اما دردهای شدید ادامه یافت و او یک هفته بعد، در صبح شنبه پاک، ۲۸ آوریل، بر اثر پریتونیت عفونی درگذشت. | ## جمع‌بندی | او اغلب به جیانا امانوئلا می‌گفت که انتخاب مادرش ناشی از وجدان او به‌عنوان یک مادر مهربان و یک پزشک بوده است.
موضوع مقاله: آنا تاتانجلو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آنا تاتانجلو | مقدمه: آنا تاتانجلو (زادهٔ ۹ ژانویه ۱۹۸۷) خوانندهٔ موسیقی عامه‌پسند و شخصیت تلویزیونی اهل ایتالیا است. | ## بخش 1: آنا تاتانجلو | او در ۱۵ سالگی به‌عنوان جوان‌ترین فرد موفق شد جایزهٔ بخش «نوقام» را در جشنواره موسیقی سانرمو دریافت کند. رپرتوار او عمدتاً شامل موسیقی عامه‌پسند است و در برخی آثار ساخته‌شده برای او توسط جیجی دالسیو عناصر سبک نوآهنگین دیده می‌شود و همچنین در آلبوم‌های ترکیبی پنجم Progetto B این تأثیرات مشاهده شد. او در ترانه‌های خود به مسائل اجتماعی و معاصر مانند توانمندسازی زنان، تبعیض علیه همجنس‌گرایان، بی‌اشتهایی عصبی و خشونت علیه زنان پرداخته است. تاتانجلو طی ده سال شش بار در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد؛ او در سال ۲۰۰۲ با ترانهٔ «دوپیامانته فراتیل» برنده شد و سه بار دیگر مقام کسب کرد: در سال ۲۰۰۵ با ترانهٔ «رگاتزا دی پریفریا» سوم شد، در ۲۰۰۶ سوم کلی و نخست در بخش زنان با ترانهٔ «اِسِرِ اونا دونا» شد و در ۲۰۰۸ با ترانهٔ «ایل میو آمیچو» به مقام دوم رسید. | ## بخش 2: آنا تاتانجلو | زندگی‌نامه آنا تاتانجلو در شهر سورا در خانواده‌ای تولیدکنندهٔ چامبلا، نان حلقه‌ای سنتی سورانا، به دنیا آمد. از سال ۱۹۹۴ و در ۷ سالگی، او در نمایش‌ها و رقابت‌های استانی و منطقه‌ای شرکت کرد و جوایز بسیاری کسب کرد. در سال ۱۹۹۹، در مسابقهٔ «مینیفستیوال دلا کانزونه» شهر ویتربو دوم شد و سال بعد همان رقابت را برنده شد. در سال ۲۰۰۱ او در کنسرت «لا نوتا د'اورو دی بلرا» شرکت کرد، در توقف «براویسی‌می این تور» در سورا برنده شد و در فینال ملی کاسانو نیز پیروز شد. | ## بخش 3: آنا تاتانجلو | او همچنین در فینال رقابت «اونا وُچه پر …» دوم شد و در «کاستلّیری این موزیکا» نیز مقام نخست را کسب کرد. در اوت همان سال، در ۱۴ سالگی، توسط رای برای برنامهٔ «جروفستیوال» انتخاب شد و نخستین ترانهٔ خود با عنوان «دووئه ایل کوراجیو» («کجاست شجاعت») را اجرا کرد و در بخش نوقام سوم شد و برای حضور در جشنوارهٔ «نُووه وُچه پر سانرمو» (صداهای نو برای سانرمو) در گروپارلو انتخاب شد. او سبک هنری خود را در آکادمی موسیقی سورا کامل کرد و در گروه کر جوانان آن اجرا داشت. در سپتامبر همان سال، او در جشنوارهٔ «سانگ آف سانرمو» آکادمی شرکت کرد و با اجرای ترانهٔ «آنجلو» از سوریه پیروز شد. | ## جمع‌بندی | این موفقیت باعث شد تا او به‌طور مستقیم وارد بخش جوانان جشنواره موسیقی سانرمو ۲۰۰۲ شود.
موضوع مقاله: فرانکا رامه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فرانکا رامه | مقدمه: فرانکا رامِه (۱۸ ژوئیه ۱۹۲۹ – ۲۹ مه ۲۰۱۳) بازیگر تئاتر، نمایشنامه‌نویس و فعال سیاسی ایتالیایی بود. | ## بخش 1: فرانکا رامه | در سال ۱۹۵۸، او شرکت تئاتر «داریو فو–فرانکا رامِه» را در میلان تأسیس کرد که فو مدیر و نویسنده بود و رامِه بازیگر اصلی و مدیر شرکت بود.Mitchell 1999, p. 61 رامِه همچنان با فو در بسیاری از نمایش‌ها و شرکت‌های تئاتری همکاری کرد و موفقیت عمومی و سانسور دولتی را تجربه کرد. | ## بخش 2: فرانکا رامه | 119–120 در دههٔ ۱۹۷۰، رامِه شروع به نوشتن نمایشنامه‌های خود کرد (اغلب تک‌گوییهای صحنه‌ای) مانند «چاق زیباست!» و «همه خانه، تخت و کلیسا»، که رویکردی مشخص به فمینیسم نشان دادند. در مارس ۱۹۷۳، فاشیست‌هایی که گفته می‌شود به دستور مقامات ارشد کارابینیری میلان عمل می‌کردند، رامِه را ربودند، او را تهدید به اسلحه کردند و در ون رها کردند. | ## بخش 3: فرانکا رامه | آن‌ها او را مورد تجاوز قرار دادند، کتک زدند، با سیگار سوزاندند، با تیغ بریدند و در پارکی رها کردند.Mitchell 1999, p. | ## جمع‌بندی | در سال ۲۰۰۶، رهبر IdV، آنتونیو دی پیترو، او را به عنوان نامزد رئیس‌جمهور ایتالیا معرفی کرد، اما او در اولین رأی‌گیری تنها ۲۴ رأی کسب کرد.
موضوع مقاله: لیلانا سگره | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لیلانا سگره | مقدمه: لیلانا سگره (؛ زادهٔ ۱۰ سپتامبر ۱۹۳۰) بازماندهٔ ایتالیایی هولوکاست است که توسط رئیس‌جمهور سرجو ماتارلا در سال ۲۰۱۸ به عنوان سناتور مادام‌العمر به دلیل خدمات میهن‌پرستانه برجسته در حوزه اجتماعی منصوب شد. | ## بخش 1: لیلانا سگره | پس از دهه‌ها سکوت، در دهه ۱۹۹۰ شروع به صحبت با عموم مردم، به ویژه دانش‌آموزان جوان، دربارهٔ تجربهٔ خود کرد. خانوادهٔ او غیرمذهبی بود و آگاهی از یهودی بودن او تنها پس از بحران قوانین نژادی ایتالیا در ۱۹۳۸ به او رسید، پس از آن از مدرسه اخراج شد. با تشدید آزار و اذیت یهودیان ایتالیایی، پدرش او را در خانهٔ دوستی پنهان کرد و از مدارک جعلی استفاده کرد. در ۱۰ دسامبر ۱۹۴۳، در سن سیزده سالگی، همراه با پدرش، سگره تلاش کرد به سوئیس فرار کند، اما هر دو توسط مقامات سوئیسی رد شدند. در ۱۱ دسامبر ۱۹۴۳، او توسط فاشیست‌ها در استان وارزه در سلوتتا دی ویجو دستگیر شد. | ## بخش 2: لیلانا سگره | پس از شش روز زندان در وارزه، به کومو و در نهایت به میلان منتقل شد و ۴۰ روز بازداشت شد. در ۳۰ ژانویه ۱۹۴۴، سگره از سکوی ۲۱ ایستگاه راه‌آهن مرکزی میلان به اردوگاه آشویتس تبعید شد و هفت روز بعد رسید. او بلافاصله از پدرش آلبرتو جدا شد و هرگز او را ندید؛ پدرش در ۲۷ آوریل ۱۹۴۴ کشته شد. در ۱۸ مه ۱۹۴۴ پدربزرگ و مادربزرگ پدری او در اینوریگو، استان کومو دستگیر و چند هفته بعد به آشویتس تبعید شدند و در هنگام ورود در ۳۰ ژوئن کشته شدند. او حدود یک سال در کارخانهٔ مهمات اتحادیه، متعلق به زیمنس، به کار اجباری مشغول شد. | ## بخش 3: لیلانا سگره | در ژانویه ۱۹۴۵، پس از تخلیهٔ اردوگاه، او به راه‌پیمایی مرگ (هولوکاست) به سمت اردوگاه کار اجباری راونسبروک در آلمان منتقل شد. پس از چند هفته در شرایط وحشتناک، به اردوگاه تابع مالچو منتقل شد و در ۱ مه ۱۹۴۵ توسط ارتش سرخ آزاد شد. از میان ۷۷۶ کودک ایتالیایی ۱۴ ساله یا کمتر که به اردوگاه آشویتس تبعید شدند، تنها ۳۵ نفر زنده ماندند. پس از هولوکاست، سگره به منطقهٔ مارکه نقل مکان کرد و با مادربزرگ و پدربزرگ مادری خود، تنها بازماندگان خانواده، زندگی کرد. | ## جمع‌بندی | در ۱۹۴۸، او با آلفردو بلی پاسی، زندانی سیاسی کاتولیک که او نیز از اردوگاه‌های نازی جان سالم به در برده بود، آشنا شد.
موضوع مقاله: جیوکوندا بلی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جیوکوندا بلی | مقدمه: او در مدرسه شبانه‌روزی در اسپانیا تحصیل کرد، از مدرسه سلطنتی سانتا ایزابل در مادرید فارغ‌التحصیل شد و سپس تبلیغات و روزنامه‌نگاری را در مدرسه تبلیغات و روزنامه‌نگاری چارلز موریس پرایس در فیلادلفیا آموخت. | ## بخش 1: جیوکوندا بلی | او ازدواج کرد و در ۱۹ سالگی، پس از بازگشت به نیکاراگوئه، نخستین دختر خود را به دنیا آورد. زندگی حرفه‌ای بلی فعالیت حرفه‌ای خود را در پپسی آغاز کرد و به عنوان رابط با آژانس تبلیغاتی این شرکت، پابلیسا، مشغول شد و سپس به‌عنوان مدیر حساب در همان آژانس استخدام شد. | ## بخش 2: جیوکوندا بلی | او از طریق یکی از همکارانش در آژانس تبلیغاتی با کامیلو اورتگا آشنا شد و او را به جبهه آزادی‌بخش ملی ساندینیستا معرفی کرد و از او خواست به این گروه بپیوندد. در سال ۱۹۷۰، بلی به مبارزه علیه خانواده سوموزا و دیکتاتوری آن‌ها پیوست و لیا اورتگا، همسر کامیلو اورتگا، او را به جنبش سوگند داد. | ## بخش 3: جیوکوندا بلی | او در سال ۱۹۷۹، درست پیش از پیروزی ساندینیست‌ها، به کشور بازگشت و در سال ۱۹۸۲ به‌عنوان رابط مطبوعاتی بین‌المللی جبهه آزادی‌بخش ملی ساندینیستا و در سال ۱۹۸۴ به‌عنوان مدیر ارتباطات دولتی منصوب شد. در همان دوران با چارلز کاستالدی، روزنامه‌نگار آمریکایی ان‌پی‌آر آشنا شد و در سال ۱۹۸۷ با او ازدواج کرد. | ## جمع‌بندی | او پس از آن از جبهه آزادی‌بخش ملی ساندینیستا جدا شد و به یکی از منتقدان جدی دولت دانیل اورتگا تبدیل شد.