aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: کنیسه اریحا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کنیسه اریحا | مقدمه: این بنا در دوران امپراتوری بیزانس ساخته شده و احتمالاً متعلق به اواخر سده ششم یا اوایل سده هفتم میلادی است. | ## بخش 1: کنیسه اریحا | این کنیسه در سال ۱۹۳۶ کشف شد و به دلیل کتیبه‌ای که بر کف موزاییک آن نوشته شده، به نام کنیسه شلوم عل ییسرائل (به معنای «صلح بر اسرائیل») نیز شناخته می‌شود. تنها بخش باقی‌مانده از این عبادتگاه باستانی، کف موزاییک آن است که حاوی نقوش نمادین یهودی و یک کتیبه آرامی با مضمون سپاسگزاری از اهداکنندگان کنیسه است. مدالیون مرکزی موزاییک به‌خوبی حفظ شده و عبارت «شلوم عل ییسرائل» را به خط عبری نمایش می‌دهد. تاریخچه و توصیف کشف این کنیسه که به دوره بیزانسی تعلق دارد، در جریان کاوش‌های باستان‌شناختی سال ۱۹۳۶ توسط از اداره آثار باستانی در دوران قیمومت بریتانیا بر فلسطین کشف شد. | ## بخش 2: کنیسه اریحا | زمین متعلق به حسنی شهوان، عرب اورشلیمی ثروتمند، بود که خانه‌ای بر روی موزاییک ساخت، اما آن را با دقت حفظ کرد. عبارت «صلح بر اسرائیل» به‌طور گسترده‌ای بر کف کنیسه‌های یهودی و گاه سامری در دوران بیزانسی به‌کار رفته‌است. از ۱۹۶۷ تا ۱۹۹۵ پس از جنگ شش‌روزه در سال ۱۹۶۷، این محل تحت کنترل نظامی اسرائیل قرار گرفت و مسئولیت آن نزد خانواده شهوان باقی ماند. موشه دایان در ماه‌های پس از جنگ از محمد، پسر حسنی شهوان، به‌خاطر حفاظت از آثار کنیسه تشکر کرد. | ## بخش 3: کنیسه اریحا | با آغاز انتفاضه اول در سال ۱۹۸۷، مقامات اسرائیلی موزاییک، خانه و بخشی از مزرعه اطراف آن را مصادره کردند. پس از پیمان‌های اسلو پس از پیمان‌های اسلو در سال ۱۹۹۵، کنترل محل به تشکیلات خودگردان فلسطین واگذار شد و دسترسی آزاد به آن تضمین گردید. در آغاز انتفاضه دوم، در شب ۱۲ اکتبر ۲۰۰۰، خرابکاران وارد بنا شدند و به خانه‌ای که روی موزاییک باستانی قرار داشت آسیب رساندند. در سال ۲۰۰۵، پس از مرمت کنیسه توسط شهرداری اریحا، بازدید از آن برای یهودیان اسرائیلی با هماهنگی مقامات فلسطینی و نیروهای دفاعی اسرائیل امکان‌پذیر شد. | ## جمع‌بندی | از ژوئیه ۲۰۰۷، برگزاری نماز یهودی در این کنیسه هفته‌ای یک‌بار مجاز شمرده شده‌است.
موضوع مقاله: فرمان‌های کارلسباد | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فرمان‌های کارلسباد | مقدمه: این مصوبات که با ابتکار کلمنس فون مترنیخ، وزیر خارجه اتریش، تدوین شد، هدفش سرکوب جنبش‌های لیبرال و ملی‌گرایانه در ایالت‌های آلمانی پس از دوران جنگ‌های ناپلئونی بود. | ## بخش 1: فرمان‌های کارلسباد | این قوانین دورانی از سانسور شدید و تعقیب سیاسی را آغاز کرد که در تاریخ آلمان به دوران پیش از مارس شهرت یافت. زمینه‌های سیاسی و قتل کوتسبو پس از کنگره وین، جنبش‌های دانشجویی موسوم به بورشه‌نشافت با آرمان‌های آزادی‌خواهانه و تلاش برای اتحاد آلمان، به تهدیدی برای نظم مستقر تبدیل شدند. جرقه‌ی نهایی برای تصویب این قوانین، ترور آگوست فون کوتسبو، نمایشنامه‌نویس محافظه‌کار و جاسوس روسیه، به دست یک دانشجوی الهیات به نام کارل لودویگ زاند در مارس ۱۸۱۹ بود. مترنیخ از این واقعه به عنوان بهانه‌ای برای متقاعد کردن پادشاهان پروس و سایر ایالت‌ها استفاده کرد تا با برپایی کنفرانسی در شهر آب‌گرم کارلسباد، تدابیر سخت‌گیرانه‌ای را برای حفظ امنیت داخلی و بقای سلطنت‌های مطلقه اتخاذ کنند. | ## بخش 2: فرمان‌های کارلسباد | مفاد چهارگانه و سرکوب دانشگاه‌ها مصوبات کارلسباد شامل چهار قانون اصلی بود که تمام ابعاد حیات فکری آلمان را هدف قرار می‌داد. نخست، «قانون دانشگاه» که بازرسان دولتی را در دانشگاه‌ها مستقر می‌کرد و اساتید لیبرال را از تدریس محروم و دانشجویان معترض را اخراج می‌نمود. دوم، «قانون مطبوعات» که سانسور پیش از انتشار را برای تمام نوشته‌های کمتر از ۲۰ ورق الزامی کرد. همچنین، یک کمیسیون مرکزی بازجویی در ماینتس تشکیل شد تا شبکه‌های انقلابی را شناسایی و متلاشی کند. | ## بخش 3: فرمان‌های کارلسباد | این قوانین عملاً آزادی بیان را از میان برد و منجر به انحلال رسمی انجمن‌های دانشجویی ملی‌گرا در سراسر کنفدراسیون شد. پیامدهای اجتماعی و میراث تاریخی اجرای مصوبات کارلسباد باعث شد تا بسیاری از روشنفکران آلمانی به زندگی مخفیانه یا مهاجرت روی بیاورند. این دوران که با سرکوب شدید پلیسی شناخته می‌شد، باعث عقب‌نشینی موقت جنبش‌های دموکراتیک شد، اما در لایه‌های زیرین جامعه، خشم علیه استبداد مترنیخ را انباشته کرد که در نهایت به انقلاب‌های ۱۸۴۸ (به آلمانی: Märzrevolution) منجر شد. | ## جمع‌بندی | این مصوبات به عنوان نماد دوران ارتجاع در اروپا شناخته می‌شوند که در آن قدرت‌های بزرگ تلاش کردند با ابزارهای پلیسی، از تغییرات گریزناپذیر اجتماعی جلوگیری کنند؛ سیاستی که برای سه دهه سایه سنگین خود را بر فضای سیاسی آلمان حفظ کرد.
موضوع مقاله: صومعه وسوسه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # صومعه وسوسه | مقدمه: صومعه وسوسه (به یونانی: ؛ به عربی: ؛ به عبری: ) یک صومعه ارتدکس یونانی در اریحا، فلسطین است. | ## بخش 1: صومعه وسوسه | این صومعه بر دامنه‌های در ارتفاع ۳۵۰ متری از سطح دریا ساخته شده و بر صخره‌ای مشرف بر شهر اریحا و دره رود اردن قرار دارد. کهن‌ترین بخش‌های آن به سده ششم میلادی بازمی‌گردد و بر فراز غاری بنا شده که بنا بر سنت مسیحی، عیسی چهل روز و چهل شب را در آن به روزه‌داری و تأمل گذراند و شیطان او را وسوسه کرد. زمین آن زیر نظر کامل تشکیلات خودگردان فلسطین است؛ در حالی که مالکیت و مدیریت صومعه در اختیار پاتریارک‌نشین ارتدکس یونانی اورشلیم قرار دارد. پیشینه دوره هلنیستی دژی که سلوکیان ساخته بودند و «دوق» (Doq) نام داشت، بر قله این کوه قرار داشت. دوره بیزانسی نخستین صومعه را بیزانسی‌ها در سده ششم میلادی بر فراز غاری ساختند که بنا بر سنت، عیسی چهل روز و چهل شب را در آن به روزه‌داری و تأمل گذراند و شیطان او را وسوسه کرد.Lee, Risha Kim. دوره نخستین اسلامی سرزمین فلسطین از جمله اریحا در دهه ۶۳۰ میلادی در جریان فتوحات مسلمانان به دست اعراب و در دوران خلافت عمر بن خطاب گشوده شد. | ## بخش 2: صومعه وسوسه | اواخر دوره عثمانی زمینی که صومعه کنونی بر آن ساخته شده، در سال ۱۸۷۴ میلادی توسط کلیسای ارتدکس خریداری شد. در سال ۱۸۹۵ صومعه پیرامون یک کلیسای غاری ساده بنا شد که سنگی را نشان می‌دهد که بنا بر سنت، عیسی در دوران روزه‌داری بر آن نشسته بود. کلیسای ارتدکس در آغاز تلاش کرد کلیسایی بر قلهٔ کوه بسازد اما ناکام ماند؛ دیوارهای ناتمام آن کلیسا بر شیبی بالاتر از صومعه باقی مانده‌اند. دوره خودگردانی فلسطین در سال ۱۹۹۸ یک تله‌کابین از تل‌السلطان در اریحا تا تراز صومعه توسط شرکتی اتریشی-سوئیسی به‌عنوان جاذبه گردشگری برای سال ۲۰۰۰ میلادی ساخته شد.Jericho cable car در حال حاضر رستوران، کافه و فروشگاه صنایع‌دستی در ورودی صومعه برای گردشگران دایر است. تا سال ۲۰۰۲ سه راهب ارتدکس در صومعه زندگی می‌کردند و راهنمای بازدیدکنندگان بودند. معماری و موقعیت جغرافیایی صومعه بر دامنهٔ صخره‌ای ساخته شده و بخش‌هایی از آن مستقیماً در دل سنگ تراشیده شده‌اند. | ## بخش 3: صومعه وسوسه | صومعه در ارتفاع ۳۵۰ متری از سطح دریا و در نزدیک به سه کیلومتری شمال‌غربی اریحا قرار دارد. غاری که صومعه بر فراز آن ساخته شده، در سنت مسیحیان همان مکانی است که این رویداد در آن رخ داده‌است. از همین رو این کوه از سده‌های نخستین مسیحیت زیارتگاه بوده و سنت هلنا در سال ۳۲۶ میلادی آن را مکان مقدس شناخت. گردشگری صومعه وسوسه یکی از مهم‌ترین جاذبه‌های گردشگری اریحا و کرانه باختری به‌شمار می‌رود. | ## جمع‌بندی | تله‌کابینی که در سال ۱۹۹۸ ساخته شد، دسترسی گردشگران را به صومعه آسان‌تر کرده‌است.
موضوع مقاله: حمله به سالن ورزشی لامرد | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # حمله به سالن ورزشی لامرد | مقدمه: در ۹ اسفند ۱۴۰۴، یک سالن ورزشی در لامرد، استان فارس در جنوب ایران مورد حمله دو موشک قرار گرفت که منجر به کشته شدن حداقل ۲۱ نفر، از جمله ۴ کودک، و زخمی شدن ۱۰۰ نفر شد. | ## بخش 1: حمله به سالن ورزشی لامرد | در حالی که فرماندهی مرکزی آمریکا (سنتکام) مسئولیت این حمله را انکار کرد، تحقیقات نیویورک تایمز و بی‌بی‌سی وریفای به این نتیجه رسید که از یک موشک ضربه هدفمند آمریکا در این حمله استفاده شده است. حمله در ۹ اسفند ۱۴۰۴، دو موشک ساعاتی پس از حمله به مدرسه میناب به یک سالن ورزشی در لامرد اصابت کردند. هدف مورد نظر برای این حمله ممکن است یک پایگاه سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در همان نزدیکی بوده باشد. به گفته امیرسعید ایروانی، سفیر ایران در سازمان ملل متحد، در زمان حملات، سالن ورزشی توسط یک تیم والیبال زنان مورد استفاده قرار می‌گرفت. | ## بخش 2: حمله به سالن ورزشی لامرد | طبق فیلم ویدئویی، امواج شوک موشک به نظر می‌رسد که پنجره‌های ساختمان را شکسته و باعث سیاه شدن کل ضلع سالن ورزشی با دوده و همچنین خسارت به سقف شده است. تیم هاوکینز، سخنگوی سنتکام، مسئولیت ایالات متحده در این حمله را رد کرد و اصرار داشت که ایالات متحده در آن زمان هیچ حمله‌ای در منطقه انجام نداده و مهماتی که در این ویدئو به تصویر کشیده شده، ظاهراً دو برابر یک موشک دقیق تهاجمی است و بنابراین با موشک کروز هویزه ایران مطابقت دارد. تحقیقات طبق گزارش بی‌بی‌سی وریفای، کارشناسان قبل از انفجار، بر اساس ظاهر، اندازه انفجار و فاصله از سایت‌های پرتاب موشک‌های آمریکایی در سراسر خاورمیانه، احتمال دادند که این مهمات متعلق به یک موشک آمریکایی باشد. یک متخصص مهمات از شرکت مک‌کنزی اینتلیجنس خاطرنشان کرد که این موشک بال یا موتور خارجی ندارد، اما دارای «باله‌های کانارد» متمایزی است که با موشک‌های ضربتی دقیق آمریکایی مطابقت دارد. | ## بخش 3: حمله به سالن ورزشی لامرد | کارشناسان همچنین به انفجار در هوا بر فراز لامرد اشاره کرده‌اند که نشان‌دهنده ویژگی کلاهک هوایی یک موشک ضربتی دقیق است که از قابلیت‌های شناخته‌شده موشک هویزه ایران نیست. به گفته نیویورک تایمز، انفجار موشک در هوا با طراحی موشک‌های ضربه هدفمند برای انفجار بالای هدف و پخش گلوله‌های تنگستن سازگار است. همچنین اشاره شد که یک مقام آمریکایی که با نیویورک تایمز صحبت کرده است، تأیید کرده است که موشک مورد استفاده در این حمله، موشک ضربه هدفمند بوده است. | ## جمع‌بندی | تایمز گفته است که این موشک برای اولین بار توسط ایالات متحده در نبرد آزمایش شده است و بنابراین ارزیابی عمدی بودن این حمله دشوار است.
موضوع مقاله: جین شون‌برن | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جین شون‌برن | مقدمه: او پیش از آنکه در سال ۲۰۱۸ اولین تجربه کارگردانی خود را رقم بزند، به عنوان تهیه‌کننده فعالیت می‌کرد. | ## بخش 1: جین شون‌برن | از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به درخشش تلویزیون را دیدم و فیلم اختگی اشاره نمود. اوایل زندگی جین فلانری شون‌برن در سال ۱۹۸۷ از والدینی یهودی در کوئینزِ نیویورک متولد شد. شون‌برن در کودکی از طرفداران ژانر وحشت بود؛ در کلاس پنجم، یک ماه را صرف تماشای تمام مجموعه‌فیلم‌های کابوس در خیابان الم کرد. شون‌برن به این موضوع اشاره کرده است که در ۸ سالگی طرفدار انیمیشن «منتقد» (The Critic) بوده و هر هفته مشتاقانه منتظر برنامه‌های شنبه‌شبِ شبکه نیکلودئون می‌ماند؛ برنامه‌هایی که وی آن‌ها را به عنوان راه فراری از زندگی روزمره توصیف کرده است. او گفته است که از نظر احساسی، بیشتر از روابط واقعی، درگیر روابط داستانی و تخیلی می‌شد. شون‌برن در سن ۱۳ سالگی به تالارهای گفتگوی آنلاین، از جمله انجمن‌های اختصاصیِ سریال‌های بافی قاتل خون‌آشام‌ها، پرونده‌های ایکس و گروه‌های مختلف موسیقی رفت‌وآمد داشت. | ## بخش 2: جین شون‌برن | افشاسازهای جعلی که وی برای سریال بافی می‌نوشت، در اینترنت به گونه‌ای پخش می‌شد که گویی واقعی هستند. او فن فیکشن (داستان‌نویسی طرفداران) می‌نوشت و زمان زیادی را صرف مشارکت در جوامع آنلاین طرفداری می‌کرد. شون‌برن این تجربه را عاملی می‌داند که بر مضامین و محتوای فیلم‌سازی او تأثیر گذاشته است. شون‌برن خود را کودکی ترنس و کوئیر توصیف کرده است که در دوران رشد، هنوز ادبیات و کلام لازم برای درک هویت خود را نداشت. او با بزرگ شدن در یک منطقه حومه‌نشینِ عمدتاً تک‌فرهنگی در دهه ۱۹۹۰، امنیت عاطفی خود را عمدتاً از طریق تلویزیون، فیلم، موسیقی پانک راک و جوامع آنلاین پیدا کرد. وی در دوران دبیرستان در اجراهای موسیقی پانکِ زیرزمینی و مستقل شرکت می‌کرد و با دوستان خود فیلم‌های ترسناک آماتور می‌ساخت. | ## بخش 3: جین شون‌برن | شون‌برن در سال ۲۰۰۹ از دانشگاه بوستون فارغ‌التحصیل شدند و مدرک کارشناسی خود را در رشته فیلم دریافت کرد. او در آوریل ۲۰۱۹، زمانی که تحت تأثیر قارچ سیلوسایبین بودد و در حال نگارش فیلم‌نامه «همه ما به نمایشگاه جهانی می‌رویم»، متوجه ترنس بودن خود شد. او متعاقباً پس از پایان پروژه در سال ۲۰۲۰ آشکارسازی کرد؛ در تیتراژ فیلم از یکی از شریک‌های عاطفی بلندمدت شون‌برن که اولین فردِ پیشنهاددهنده ترنس بودن او بود، قدردانی شده است. شون‌برن هویت جنسیتی و کوئیر خود را به عنوان چیزی توصیف کرده است که در دوران رشد قادر به درک کامل یا بیان آن نبوده‌ است. او دربارهٔ اینکه چگونه رسانه‌هایی مانند بافی قاتل خون‌آشام‌ها و دیگر برنامه‌های تلویزیونی به عنوان یک مفر عاطفی برای یافتن هویتش عمل کرده‌، صحبت کرده‌ است. | ## جمع‌بندی | او همچنین خود را یک ضدسرمایه‌داری می‌داند و علیه صهیونیسم و نسل‌کشی فلسطینیان توسط اسرائیل سخن گفته است، از جمله متعهد شدن به کارزار «کارکنان سینما برای فلسطین.» تا سال ۲۰۲۴، ایشان محل سکونت خود را در بروکلین و چاتهامِ نیویورک حفظ کرده‌اند.
موضوع مقاله: ثیدا همل | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ثیدا همل | مقدمه: او بیش از هر چیز برای کارگردانی فیلم کمدی «موقعیت‌های تنش‌زا» (۲۰۲۴) و میزبانی مشترک پادکست «نیمفوارز» به همراه میسی رادمن شناخته می‌شود. | ## بخش 1: ثیدا همل | دوران حرفه‌ای هامل در سال ۲۰۱۶ شروع به انتشار موسیقی با نام «هَم» (HAMM) کرد و در سال ۲۰۱۸ مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته تکنولوژی موسیقی از دانشگاه نیویورک استاین‌هارت دریافت نمود. در سال ۲۰۱۸، هامل نقش ماری را در اجرایی از نمایشنامه ماری و بروس (نوشته والاس شاون در سال ۱۹۷۸) به کارگردانی ناد آدامز و تهیه‌کنندگی جان ارلی ایفا کرد. | ## بخش 2: ثیدا همل | فیلم کوتاه طنز هامل با عنوان «سفر من به اسپانیا» برای نخستین بار در جشنواره مجازی فیلم ساندنس ۲۰۲۲ اکران شد. نخستین تجربه کارگردانی فیلم بلند او، «موقعیت‌های تنش‌زا»، در بخش مسابقه درام ایالات متحده در جشنواره فیلم ساندنس ۲۰۲۴ به نمایش درآمد. | ## بخش 3: ثیدا همل | او همچنین در دو فیلم از لوئیز ویرد ظاهر شده است: مجموعه آنتولوژی فیلم اختگی ۱: تله‌ها و مجموعه آنتولوژی فیلم اختگی ۲: بهترینِ هر دو دنیا. هامل از سال ۲۰۱۸ به همراه دوستش میسی رادمن، پادکست «نیمفوارز» را میزبانی می‌کند که در آن، این دو نفر دربارهٔ فرهنگ کوئیر، سکس و زندگی شخصی‌شان از دریچه‌ای عمدتاً پسا-آیرونیک (پساکنایی) گفتگو می‌کنند. | ## جمع‌بندی | علاوه بر این، هامل در تعدادی پادکست دیگر از جمله «استریتیولب»، «سیکینگ درنجمنتس»، «اسلاپی سکندز با بیگ دیپر و میتبال»، «سلبریتی بوک کلاب با استیون و لی‌لی»، «مووی مایندست» و «آفیس آورز با تیم هایدکر» حضور یافته است.
موضوع مقاله: کاخ براون‌فلز | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کاخ براون‌فلز | مقدمه: کاخ براون‌فلز (به آلمانی: ) یک قلعه تپه‌ای و کاخ تاریخی در شهر براون‌فلز واقع در منطقه لان-دیل در ایالت هسن آلمان است. | ## بخش 1: کاخ براون‌فلز | این بنا که از قرن سیزدهم میلادی محل سکونت خاندان زلمز (به آلمانی: ) بوده است، به دلیل معماری باشکوه و برج‌های متعددش به عنوان یکی از زیباترین نمونه‌های معماری قلعه‌سازی در آلمان شناخته می‌شود. تغییرات ساختاری گسترده در طول قرن‌ها، این بنا را از یک دژ دفاعی قرون وسطایی به یک کاخ مجلل با سبک نئوگوتیک تبدیل کرده است که امروزه به عنوان موزه و محل سکونت نوادگان این خاندان اشرافی مورد استفاده قرار می‌گیرد. تاریخچه و منشأ بنا نخستین اشاره مستند به این بنا در سال ۱۲۴۶ میلادی با نام «کاستلوم برونن‌فلس» صورت گرفته است. این قلعه در ابتدا به عنوان یک دژ دفاعی در برابر کنت‌های ناسو توسط کنت‌های زولمز ساخته شد. موقعیت استراتژیک آن بر روی یک صخره بازالتی، تسلط کاملی بر دره رود لان فراهم می‌کرد. در قرن چهاردهم، با تقسیم خاندان زولمز به شاخه‌های مختلف، براون‌فلز به مرکز اصلی شاخه «زولمز-براون‌فلز» تبدیل شد و استحکامات دفاعی آن به طور قابل توجهی گسترش یافت تا در برابر سلاح‌های گرم جدید مقاومت کند. | ## بخش 2: کاخ براون‌فلز | تحولات معماری و بازسازی‌ها در طول جنگ‌های سی‌ساله، کاخ چندین بار محاصره و اشغال شد که آسیب‌های جدی به بدنه اصلی بنا وارد کرد. پس از آتش‌سوزی بزرگ سال ۱۶۷۹، کنت هاینریش تراژوت(به آلمانی: ) بازسازی کاخ را در سبک باروک آغاز کرد. با این حال، نمای فعلی کاخ مدیون بازسازی‌های گسترده شاهزاده فردیناند در قرن نوزدهم است. او با الهام از جنبش رمانتیسیسم، معمار مشهور «ادوین اوپر» را مأمور کرد تا بنا را به سبک نئوگوتیک تغییر دهد. در این دوره برج‌های بلند، تزئینات کنگره‌ای و جزئیات ظریف معماری به سبک شوالیه‌ای به ساختمان اضافه شد تا تصویری ایده‌آل از یک قلعه افسانه‌ای آلمانی ایجاد گردد. گنجینه‌های هنری و موزه بخش بزرگی از کاخ امروزه به عنوان موزه به روی عموم باز است و مجموعه‌ای ارزشمند از میراث خاندان زولمز را در خود جای داده است. | ## بخش 3: کاخ براون‌فلز | از جمله برجسته‌ترین بخش‌های این موزه، تالار شوالیه‌ها است که شامل مجموعه‌ای بی‌نظیر از اسلحه و زره‌های قرن سیزدهم تا نوزدهم میلادی می‌باشد. همچنین آثار نقاشی ارزشمندی از هنرمندان مشهوری چون «یوهان گئورگ تراوتمن» و مجموعه‌ای از اشیاء نقره، چینی‌های قدیمی و پرده‌های نقش‌دوز فلاندرزی در اتاق‌های مختلف کاخ به نمایش گذاشته شده است که نشان‌دهنده سبک زندگی اشرافی در سده‌های گذشته است. وضعیت کنونی و کاربری کاخ براون‌فلز همچنان در مالکیت خصوصی خاندان زولمز، تحت نام «کنت‌های اوپرسدورف-زولمز-براون‌فلز» قرار دارد. علاوه بر بازدیدهای توریستی، محوطه کاخ میزبان رویدادهای فرهنگی متعددی از جمله کنسرت‌های موسیقی کلاسیک و بازارهای قرون وسطایی است. کلیسای کاخ که در قرن پانزدهم ساخته شده، همچنان برای مراسم مذهبی مورد استفاده قرار می‌گیرد. | ## جمع‌بندی | این بنا همچنین به دلیل ظاهر جادویی و حفاظت‌شده‌اش، به عنوان لوکیشن در چندین پروژه سینمایی و تلویزیونی مورد استفاده قرار گرفته است که بر شهرت بین‌المللی آن افزوده است.
موضوع مقاله: دودمان زلمز | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # دودمان زلمز | مقدمه: این خاندان برای قرن‌ها بر قلمروهای وسیعی در دره رود لان حکومت می‌کرد و نقش مهمی در ساختار سیاسی امپراتوری مقدس روم ایفا نمود. | ## بخش 1: دودمان زلمز | اعضای این خاندان در طول تاریخ به عناوین مختلفی از جمله کنت (به آلمانی: ) و بعدتر شاهزاده دست یافتند. مرکز اصلی قدرت این خاندان در ابتدا کاخ براون‌فلز بود که از اواسط قرن سیزدهم میلادی به عنوان مقر اصلی شاخه اصلی خاندان شناخته می‌شد. ریشه‌ها و تاریخچه اولیه نام این خاندان برای نخستین بار در سال ۱۱۲۹ میلادی در اسناد تاریخی با ذکر نام «مارکواردوس د سولمسه» ظاهر شد. در سال ۱۲۵۰ میلادی، این خاندان به دلیل گسترش نفوذ و املاک، به شاخه‌های مختلفی تقسیم شد که مهم‌ترین آن‌ها شاخه زولمز-براون‌فلز و زولمز-بورگ‌زولمز بودند. این تقسیم‌بندی‌ها به منظور مدیریت بهتر اراضی و حفظ قدرت در برابر رقبا، به‌ویژه خاندان ناسو، صورت می‌گرفت. | ## بخش 2: دودمان زلمز | شاخه‌های اصلی و القاب در طول قرون وسطی و عصر جدید اولیه، خاندان زولمز به چندین شاخه فرعی تقسیم شد که هر کدام بر بخشی از ایالت هسن فعلی حکم می‌راندند. شاخه زولمز-براون‌فلز در سال ۱۷۴۲ میلادی توسط چارلز هفتم، امپراتور مقدس روم به مقام «شاهزادگان امپراتوری» ارتقا یافت. شاخه‌های دیگر مانند زولمز-لاوباخ و زولمز-لیش نیز هر کدام مراکز قدرت و کاخ‌های اختصاصی خود را در شهرهایی به همین نام بنا کردند. این شاخه‌ها علی‌رغم تقسیم اراضی، در مسائل دفاعی و سیاست‌های کلی امپراتوری معمولاً هماهنگ عمل می‌کردند. بسیاری از اعضای این خاندان به مذهب لوترانیسم گرویدند و از حامیان سرسخت آن در برابر فشارهای کلیسای کاتولیک بودند. | ## بخش 3: دودمان زلمز | در جریان جنگ‌های سی‌ساله، قلمروهای زولمز به دلیل حمایت از پروتستان‌ها بارها مورد تاخت و تاز قرار گرفت و کاخ‌های آن‌ها اشغال شد. علاوه بر فعالیت‌های نظامی، اعضای خاندان زولمز به عنوان دیپلمات، اسقف و فرماندهان ارشد در دربار امپراتوری مقدس روم و بعدها در کنفدراسیون آلمان خدمت کردند. وضعیت در دوران معاصر با فروپاشی امپراتوری مقدس روم در سال ۱۸۰۶ و تشکیل کنفدراسیون راین، حاکمیت مستقل شاخه‌های خاندان زولمز به پایان رسید و قلمروهای آن‌ها در ایالت‌های بزرگ‌تری مانند دوک‌نشین بزرگ هسن ادغام شد (مدیاتیزاسیون). | ## جمع‌بندی | امروزه، نوادگان این خاندان همچنان در کاخ‌های تاریخی خود از جمله کاخ براون‌فلز و کاخ لاوباخ ساکن هستند و به عنوان متولیان میراث فرهنگی و هنری این بناها فعالیت می‌کنند.
موضوع مقاله: مری برانستین | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مری برانستین | مقدمه: مری برانستین (؛ با نام خانوادگی اصلی وال، زاده ۱۹۷۹) بازیگر و فیلم‌ساز آمریکایی است که بیش از همه برای فیلم‌های مخمر (۲۰۰۸) و اگه پا داشتم با لگد می‌زدمت (۲۰۲۵) شناخته می‌شود. | ## بخش 1: مری برانستین | دوران حرفه‌ای در سال ۲۰۰۷، برانستین در فیلم فرون‌لند به کارگردانی همسر آینده‌اش، رونالد برونشتاین، به ایفای نقش پرداخت. نخستین تجربه کارگردانی او با نام «مخمر» (Yeast) در جشنواره فیلم جنوب از جنوب غربی در سال ۲۰۰۸ به نمایش درآمد. | ## بخش 2: مری برانستین | دومین فیلم بلند برانستین در مقام کارگردان با عنوان اگه پا داشتم با لگد می‌زدمت، در سال ۲۰۲۳ معرفی شد و در جشنواره فیلم ساندنس ۲۰۲۵ برای نخستین بار اکران گردید. این فیلم که توسط شرکت‌های «الارا پیکچرز» و «فت سیتی» تولید شده، توسط کمپانی A24 توزیع می‌شود. | ## بخش 3: مری برانستین | ## جمع‌بندی | این اثر در بخش مسابقه هفتاد و پنجمین جشنواره بین‌المللی فیلم برلین به نمایش درآمد و در جوایز فیلم مستقل گاتهام، نامزد دریافت پنج جایزه از جمله بهترین فیلم بلند و بهترین کارگردانی شد.
موضوع مقاله: کویل (گروه موسیقی) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کویل (گروه موسیقی) | مقدمه: وی بعدها شریک زندگی خود پیتر کریستفرسن را به گروه اضافه کرد و بدین نحو پروژه موسیقی آنها بلوغ یافت. | ## بخش 1: کویل (گروه موسیقی) | در ادامه اعضای دیگری به گروه اضافه شده و یا از آن جدا شدند ولی هسته همیشگی از همین دو نفر تشکیل شده بود. به گفته وبسایت آل‌میوزیک: " کویل یکی از محبوب ترین و اسطوره ای ترین گروه هایی است که از دل ژانر پست-اینداستریال بیرون آمده است." آثار اگرچه اعضای گروه به ساخت قعطاتی تا قبل از این تاریخ مشغول بودند ولی بند کویل، کار رسمی خود را با انتشار آلبوم Scatology در سال 1984 آغاز کرد. | ## بخش 2: کویل (گروه موسیقی) | تم اشعار و فضای موزیک کویل بیشتر حول محور مسائلی چون اُکالت و جادو، جنسیت، کیمیاگری و ادبیات سورئال می‌چرخد. همچنین فضاسازی های وهم آلود و استفاده از سمپل هایی ماورایی، جزو اصلی ترین امضاهای آثار گروه است. | ## بخش 3: کویل (گروه موسیقی) | اعضا در ساخت آثار خود از ژانرهای متفاوتی همچون دارک امبینت، گاتیک راک، اسپوکن وورد و حتی نئوفولک استفاده می‌کردند و عناوین عجیب (و گاه اشعاری نامتعارف) بر روی این قطعات می‌گذاشتند. | ## جمع‌بندی | نقطه تلاقی این ژانرها، خلاقیت و فضاسازی متمایزی را می‌ساخت که کویل را به یکی از تاثیرگذارترین هنرمندان پست اینداسترایل و موزیک تجربی بدل کرده است.
موضوع مقاله: دیر حجله | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # دیر حجله | مقدمه: نام عربی «دیر حجله» به معنای «صومعه (دیر) تیهوی (حجله)» است؛ پرنده‌ای که در این منطقه فراوان یافت می‌شود. | ## بخش 1: دیر حجله | این نام احتمالاً بازتاب یا حافظه‌ای از نام شهر باستانی بِت هُگله (Bet Hoglah) در کتاب مقدس است که در سرزمین قبیله بنیامین بر مرز قبیله یهودا قرار داشت. چشمه‌ای نزدیک به صومعه نیز «عین حجله» (چشمه تیهوی) نام دارد و اندکی بیش از یک کیلومتر در شمال‌شرق صومعه کنونی واقع است. این صومعه از دوران بیزانس ریشه می‌گیرد و با راهب قرن پنجم میلادی، گراسیموس، پیوند دارد که بنیان‌گذار شیوه زندگی لاورایی (lavra) در بیابان اردن شمرده می‌شود. ساختمان کنونی پس از دوره‌های متعددی از ویرانی و بازسازی، در سال ۱۸۸۵ میلادی (۱۲۶۴ هجری شمسی) تقدیس مجدد شد. تنها منبع آب دائمی این منطقه چهار چشمه بود که بزرگ‌ترین و نزدیک‌ترین آن‌ها به دیر حجله، چشمه «عین حجله» است. | ## بخش 2: دیر حجله | دیر حجله در نزدیکی المغطاس و قصر یهود، محل سنتی تعمید عیسی، واقع است؛ این موقعیت در گذشته و حال زاهدان و زائران مسیحی را به این منطقه جلب کرده‌است. زاهدان لاورای گراسیموس در سلول‌های مجزا و ساده‌ای در سراسر دشت می‌زیستند و تنها در روزهای شنبه و یکشنبه در مرکز لاورا گرد هم می‌آمدند. فتح این منطقه توسط مسلمانان در حدود سال ۶۴۰ میلادی به جنبش رهبانی در بیابان اردن پایان داد. بررسی‌های باستان‌شناختی نشان می‌دهد که کهن‌ترین آثار معماری صومعه کنونی به دوران صلیبیان (قرن‌های دوازدهم و سیزدهم میلادی) تعلق دارد و هیچ بقایای بیزانسی در محل صومعه کنونی یافت نشده‌است. دوران صلیبی و پس از آن پس از تصرف اریحا توسط صلیبیان در سال ۱۰۹۹ میلادی (۴۷۸ هجری شمسی)، این صومعه احیا شد. | ## بخش 3: دیر حجله | در اوایل قرن دوازدهم، راهب دانیل صومعه را با دیوارهای حفاظتی و حدود بیست راهب ساکن توصیف می‌کند و نخستین کسی است که از سنت توقف خانواده مقدس در این مکان در جریان فرار به مصر یاد می‌کند.Pringle (1993), p. در پایان قرن سیزدهم، صومعه کالامون (لاورای نیزار) که پیش‌تر نامیده می‌شد، به «صومعه سنت گراسیموس» مشهور شد؛ زیرا صومعه اصلی بنیان‌گذار متروک شده بود. در دوره عثمانی، صومعه پس از بازسازی در سال ۱۵۸۸ میلادی، نزدیک به یک و نیم قرن بعد ویران شد. | ## جمع‌بندی | بازسازی اساسی اخیر در سال‌های ۱۸۷۲ تا ۱۸۷۵ انجام گرفت و صومعه در سال ۱۸۸۵ مجدداً تقدیس شد.