موضوع مقاله: دانیلو دولچی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # دانیلو دولچی | مقدمه: زندگی‌نامه دانیلو دولچی یک کنشگر اجتماعی، جامعه‌شناس، آموزگار محبوب و شاعر اهل ایتالیا بود. | ## بخش 1: دانیلو دولچی | او بیشتر به‌خاطر مخالفت با فقر، طرد اجتماعی و مافیا سیسیل در سیسیل شناخته می‌شود و یکی از شخصیت‌های اصلی جنبش عدم خشونت در ایتالیا محسوب می‌شود. از جمله افرادی که به‌صورت علنی از تلاش‌های او حمایت کردند، کارلو لوی، اریک فروم، برتراند راسل، ژان پیاژه، آلدوس هاکسلی، ژان-پل سارتر و ارنست بلوخ بودند. در ایالات متحده، ایدئالیسم پیشا-مسیحی او به‌طور اشتباه با کمونیسم اشتباه گرفته شد. او همچنین دریافت‌کننده جایزه بین‌المللی جامنلال باجاج ۱۹۸۹ از بنیاد جامنلال باجاج هند بود. پدرش یک مسئول راه‌آهن سیسیلی بی‌خدا و مادرش، ملی کوکلج، زن اسلوونیایی عمیقاً کاتولیک محلی بود. 137 او تلاش کرد از دست مقامات که او را به تخریب پوسترها متهم می‌کردند فرار کند، اما هنگام تلاش برای رسیدن به رم دستگیر شد و مدتی کوتاه در زندان بود. او از خدمت در ارتش جمهوری سالو، دولت دست‌نشانده موسولینی پس از حمله متفقین در ۱۹۴۳، امتناع کرد. دولچی از کار کشیش کاتولیک دون زنو سالتینی الهام گرفت، کسی که پس از جنگ جهانی دوم یتیم‌خانه‌ای برای ۳۰۰۰ کودک رها شده راه‌اندازی کرده بود. این مکان در اردوگاه سابق فوسولی نزدیک مودنا در امیلیا رومانیا بود و نومادل‌فیا نامیده می‌شد: مکانی که برادری قانون است. در سال ۱۹۵۰ دولچی در سن بیست و پنج سالگی تحصیلات معماری و مهندسی بسیار امیدبخش خود در سوئیس را رها کرد، استاندارد زندگی طبقه متوسط خود را کنار گذاشت و به خدمت فقرا و افراد محروم پرداخت. دون زنو توسط مقامات که او را کمونیست می‌دانستند تحت آزار قرار می‌گرفت و حتی واتیکان علیه او موضع گرفت و او را "کشیش دیوانه" خواند. مقامات تصمیم گرفتند یتیم‌ها را به آسایشگاه‌ها منتقل و هر دو جامعه نومادل‌فیا و سفارلو را تعطیل کنند. دولچی باید نظاره‌گر می‌بود که نیروهای دولتی بسیاری از کودکان جامعه را می‌برند و تمام انرژی خود را برای ساخت یک نومادل‌فیا جدید به کار گرفت. دولچی در اعتصاب غذا به مدت هشت روز (۱۴ تا ۲۱ اکتبر)، در خانه میمو و جوستینا که فرزندشان بر اثر گرسنگی جان باخت در سال ۱۹۵۲ دولچی تصمیم گرفت به «فقیرترین جایی که تاکنون دیده بودم» برود — دهکده ماهیگیری تراپتو در غرب سیسیل، حدود ۳۰ کیلومتر غرب پالرمو. در بازدید قبلی از سایت‌های باستان‌شناسی یونانی سیسیل، او کاملاً به فقر روستایی شدید آگاه شد. شهرهایی بدون برق، آب جاری یا فاضلاب، مردم فقیر که به سختی در مرز گرسنگی زندگی می‌کردند، عمدتاً بی‌سواد و بیکار، و بی‌اعتماد به دولت و نادیده گرفته شده توسط کلیسای خود. دولچی در تراپتو یتیم‌خانه‌ای راه‌اندازی کرد، با کمک وینچزینا مانگانو، بیوه یک ماهی‌گیر و اتحادیه‌ای که او را از تنگدستی نجات داده بود و پنج فرزندش را به فرزندی پذیرفت. | ## بخش 2: دانیلو دولچی | بعداً او به بالای تپه به پارتینیکو نزدیک رفت، جایی که تلاش کرد کشاورزان بی‌زمین را به تعاونی‌ها سازماندهی کند. دولچی شروع به استفاده از اعتصاب غذا، اعتراضات نشسته و تظاهرات غیرخشونت‌آمیز به عنوان روش‌هایی برای مجبور کردن دولت‌های منطقه‌ای و ملی به انجام بهبودها در مناطق فقیرنشین جزیره کرد. یکی از تکنیک‌هایی که او نوآوری کرد "اعتصاب معکوس" (کار بدون دستمزد) بود، که پروژه‌های عمومی غیرمجاز برای فقرا را آغاز می‌کرد. 18–19 سپس او کمپینی برای ساخت سد بر روی رودخانه بلیچه آغاز کرد تا از تبدیل دره به زمین بایر جلوگیری و اشتغال ایجاد شود و مهاجرت کارگران متوقف شود. دولچی هفته‌ای عزاداری اعلام کرد و با ۳۰ همراه در مارس ۱۹۶۵ اعتصاب غذا در میدان شهر روکامنا برگزار کرد. او ابتدا به مافیا حمله نکرد اما بلافاصله با آن‌ها روبه‌رو شد و با پروژهٔ سد رودخانهٔ یاتو انحصار آن‌ها بر تأمین آب را به چالش کشید. 164 او مبارزهٔ خود علیه مافیا را با ادعای اینکه مقامات دولتی در انتخاباتشان از کوزا نوسترا کمک می‌گیرند، آغاز کرد. به جای اینکه اتهامات خود را تنها در سیسیل مطرح کند، به رم سفر کرد تا در برابر کمیسیون ضد مافیا که در ۱۹۶۳ تشکیل شده بود، شرکت کند و اطمینان یابد که نگرانی‌های او دربارهٔ مافیا در سیسیل شنیده شود. تمایل او به ایستادگی در برابر مافیا در تلاش برای بهبود شرایط زندگی سیسیلی‌ها باعث شد اعتماد مردم محلی را به دست آورد. در طول ۱۹۶۳ و ۱۹۶۴، دولچی و دستیارش فرانکو آلازیا شواهدی دربارهٔ ارتباط بین مافیا و سیاستمداران برای کمیسیون جمع‌آوری کردند. در یک کنفرانس خبری در سپتامبر ۱۹۶۵، آن‌ها ده‌ها شهادت از افرادی که گفته می‌شد برناردو ماتارلا (پدر رئیس‌جمهور فعلی ایتالیا، سرجیو ماتارلا) و کالوژرو ولپه را در حال دیدار با مافیای برجسته دیده‌اند، ارائه دادند. وقتی دادگاه اجازهٔ ارائهٔ شواهد جدید از شاهدان را نداد، دولچی و آلازیا تصمیم گرفتند که محاکمه یک تمسخر است. دولچی با پخش نظرات خود از طریق یک ایستگاه رادیویی خصوصی که بلافاصله بسته شد، واکنش نشان داد. 220–22 در ۲۱ ژوئن ۱۹۶۷، دادگاه رم تعیین کرد که ماتارلا شواهد قابل اعتماد دربارهٔ مخالفتش با مافیا در تمام طول دورهٔ سیاسی خود ارائه کرده است. بیانیه‌های جمع‌آوری‌شده توسط متهمان – دولچی و دستیارش آلازیا – چیزی جز "شایعات شنیع، غیبت‌های بدخواهانه یا حتی دروغ‌های ساده" نبودند. دولچی درخواست عفو کرد، اما به دو سال زندان به اتهام تهمت همراه با جریمه‌های سنگین محکوم شد. 41 مربیگری مردمی به سبک مهاتما گاندی و مارتین لوتر کینگ جونیور، دولچی معتقد بود که تضادها در جامعه اجتناب‌ناپذیر هستند اما هر تلاشی برای حل تضادها با خشونت یا دیگر روش‌های اجباری در نهایت با شکست مواجه خواهد شد. | ## بخش 3: دانیلو دولچی | xxiv این مرکز یکی از مهم‌ترین نمونه‌های توسعهٔ جامعه در ایتالیا و به ویژه جنوب این کشور از زمان جنگ جهانی دوم بود. این مرکز هم به‌عنوان شکلی از خودسازماندهی جوامع محلی عمل می‌کرد و هم مدرسه‌ای برای تربیت نسلی از جوانان متعهد اجتماعی و سیاسی بود که انسجام گروهی خود را یافتند و سعی کردند فرایند تجمع اجتماعی را از طریق روش‌ها و ابزارهای عدم خشونت فعال بسازند. دولچی از روش سقراطی، یک روش دیالکتیکی برای پژوهش، و "تحلیل خود مردمی" برای توانمندسازی جوامع استفاده می‌کرد. روش‌های آموزشی او بر آگاهی اجتماعی و تعامل فرهنگی تأکید داشت و موجب کسب شهرت جهانی برای او شد. ایده‌های او توسط گروهی کوچک اما پرشور از طرفدارانش که روش‌های او را در سراسر سیسیل و سرزمین اصلی ایتالیا ترویج کردند، دنبال شد. برخی از مردم محلی که مخالف سد رودخانهٔ یاتو بودند، از دیدن سیلاب دره‌ها و تخریب باغ‌ها و درختان زیتون راضی نبودند. گاهی از سوی خانواده‌های انگلیسی که دارایی‌شان از تولید شیرینی مارسالا در سیسیل به دست آمده بود، کمک می‌شد. در ۱۹۶۴، کاردینال ارشد پالرمو، ارنستو روفینی، دولچی و جوزپه توماسی دی لامپدوسا، نویسندهٔ پلنگ، و همچنین مافیا را به‌صورت علنی متهم کرد که "همهٔ سیسیلی‌ها را بدنام می‌کنند". برخی از ابتکارات بعدی دولچی کمتر موفقیت‌آمیز بودند و اغلب مرزهای غیر ملموس را طی می‌کردند. مرکز او تلاش داشت شواهدی علیه پایگاه مخفی ناتو در اطراف جزیرهٔ مادالنا در ساردینیا ارائه دهد، بر این اساس که چنین تأسیساتی نیاز به تأیید و کنترل ایتالیا داشت که در این مورد ظاهراً به‌صورت مخفیانه به نیروی دریایی ایالات متحده واگذار شده بود. ۲۰ سال آخر عمر خود را از دید عمومی پنهان ماند، هرچند در خارج از کشور همچنان مورد احترام بود، جوایزی برای شعرهایش دریافت کرد و به‌عنوان استاد مدعو در دانشگاه‌ها فعالیت داشت. برای درک آن، انسان‌ها مسیحیت، لیبرالیسم، گاندی‌گرایی و سوسیالیسم را امتحان کرده‌اند. همهٔ ما در جستجوی حقیقت گداییم.» در دهه ۱۹۷۰، او علیه انحصار دولتی پخش رادیو شورش کرد و با مقاومت شدید پلیس، ایستگاه رادیویی خود را در پارتینیکو راه‌اندازی نمود. او توسط پنج فرزند خوانده‌اش از همسر اولش، وینچنزیانا، و دو فرزند از ازدواج دومش به جا ماند. در حالی که دادستان ارشد ضد مافیا در پالرمو، جیان کارلو کازلی، گفت دولچی یکی از افرادی بود که کلید انجام کارش را به او داد، مطبوعات ملی توجه کمی به او نشان دادند و او را به‌عنوان یک کنجکاوی تاریخی توصیف کردند که کارهایش سال‌هاست فراموش شده است. طبق یادنامهٔ منتشر شده در The Independent: «اگر جهان اکنون چیزی دربارهٔ دنیای تاریک و پنهان مافیای سیسیل در سال‌های پرتنش پس از جنگ جهانی دوم می‌داند، تا حد زیادی مرهون دانیلو دولچی است.» مردی که در جوانی معماری خوانده بود، به معمار تغییرات اجتماعی تبدیل شد. با این حال، در ۲۰۰۷، نمایشگاهی دربارهٔ زندگی و کارهای او در شهر زادگاهش، سژانا، برگزار شد. | ## جمع‌بندی | همان سال، یک پلاک یادبود دو زبانه بر روی خانهٔ زادگاهش نصب شد و یک سازمان آموزشی محلی به نام او نامگذاری گردید.