موضوع مقاله: دریاچه‌های دره‌کافتی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # دریاچه‌های دره‌کافتی | مقدمه: اینها شامل برخی از قدیمی‌ترین دریاچه‌های جهان، عمیق‌ترین دریاچه‌ها، بزرگترین دریاچه‌ها از نظر مساحت و بزرگترین دریاچه‌ها از نظر حجم می‌شوند. | ## بخش 1: دریاچه‌های دره‌کافتی | بسیاری از آنها زیست‌بوم آب شیرین با تنوع زیستی فراوان هستند، در حالی که برخی دیگر «دریاچه‌های قلیایی» هستند که ارگانیسم‌های بسیار خاصی در آنها زندگی می‌کنند. دریاچه‌های دره گسلی به دلیل تکامل حداقل ۸۰۰ گونه ماهی سیچلاید که در آب‌های آنها زندگی می‌کنند، به خوبی شناخته شده‌اند و انتظار می‌رود در آینده گونه‌های بیشتری کشف شود. صندوق جهانی طبیعت این دریاچه‌ها را به عنوان یکی از ۲۰۰ منطقه زیست‌محیطی دارای اولویت جهانی برای حفاظت تعیین کرده‌است. در این مقاله، دریاچه‌های اصلی به‌طور کلی به ترتیب از شمال به جنوب فهرست شده‌اند و از طریق نام‌های مرتبط می‌توان به مقالات دقیق‌تر در مورد هر دریاچه دسترسی داشت. زمین‌شناسی دریاچه مالاوی و دریاچه تانگانیکا در دره‌های مختلف منطقه گسل شرق آفریقا شکل گرفته‌اند. در مرکز اتیوپی، شکاف اصلی اتیوپی، که به نام دره گسل بزرگ نیز شناخته می‌شود، ارتفاعات اتیوپی را به دو نیمه شمالی و جنوبی تقسیم می‌کند و دریاچه‌های دره گسل اتیوپی کف دره، شکاف بین دو ارتفاعات را اشغال می‌کنند. اگرچه دریاچه‌های دره گسل اتیوپی از اهمیت زیادی برای اقتصاد اتیوپی برخوردار هستند و همچنین برای بقای مردم محلی ضروری هستند، اما تا همین اواخر هیچ مطالعه آبگیرشناسی (لیمنولوژیکی) جامع و گسترده‌ای در مورد این دریاچه‌ها انجام نشده بود. عمده آنها عبارتند از: دریاچه آبایا: وسعت ، ارتفاع ، حداکثر عمق ، بزرگترین دریاچه دره گسل اتیوپی از نظر مساحت دریاچه چامو: وسعت ، ارتفاع ، حداکثر عمق دریاچه زوای یا دامبال: وسعت ، ارتفاع ، حداکثر عمق دریاچه شالا: وسعت ، ارتفاع ، حداکثر عمق ، عمیق‌ترین دریاچه دره گسل اتیوپی و بزرگترین دریاچه از نظر حجم آب. مخزن کوکا: وسعت ، ارتفاع ، حداکثر عمق ذکر نشده‌است دریاچه لانگانو: وسعت ، ارتفاع ، حداکثر عمق دریاچه آبیجاتا: وسعت ، ارتفاع ، حداکثر عمق دریاچه آواسا: وسعت ، ارتفاع ، حداکثر عمق دریاچه تانا، سرچشمه نیل آبی، در ارتفاعات اتیوپی و در شمال دره ریفت (گسل) قرار دارد. ریفت (گسل) شرقی خانه دریاچه‌های دره ریفت کنیا است، در حالی که بیشتر دریاچه‌های دره ریفت (گسل) آفریقای مرکزی در ریفت غربی واقع شده‌اند. | ## بخش 2: دریاچه‌های دره‌کافتی | کنیا بخش کنیایی دره ریفت (گسل) دارای هشت دریاچه است که سه دریاچه آب شیرین و بقیه قلیایی هستند. از دریاچه‌های قلیایی، دریاچه‌های کم‌عمق تر در دره ریفت شرقی، دارای نمک متبلور شده و سواحل سفید هستند و به خاطر دسته‌های بزرگ فلامینگو که از سخت پوستان تغذیه می‌کنند، معروف هستند. سابقاً دریاچه سوگوتا دریاچه ماگادی: دریاچه کم عمق قلیایی در نزدیکی مرز جنوبی با تانزانیا. دریاچه نایواشا: اگرچه با بارندگی تا حدودی تغییر می‌کند، ارتفاع ، دریاچه آب شیرین دریاچه ناکورو: دریاچه ای کم عمق و قلیایی که از سال ۱۹۶۸ یک پارک ملی بوده‌است. ، ارتفاع ، دریاچه آب شیرین تانزانیا تمام دریاچه‌های این گروه در بخش تانزانیا، قلیایی هستند: دریاچه ایاسی: دریاچه کم عمق قلیایی دریاچه ماکاتی: دریاچه کم عمق قلیایی دریاچه مانیارا: دریاچه کم عمق قلیایی دریاچه ناترون: دریاچه کم عمق قلیایی که توسط صندوق جهانی طبیعت به عنوان ناحیه بوم شناختی هالوفیتیک آفریقای شرقی طبقه‌بندی شده‌است. از چپ به راست آنها دریاچه اوپمبا، دریاچه مورو، دریاچه تانگانیکا (بزرگترین) و دریاچه روکوا هستند. این تصویر گوشه جنوب شرقی جمهوری دموکراتیک کنگو، شمال زامبیا و جنوب تانزانیا را در بر می‌گیرد . دریاچه‌های گسل غربی یا کافت آلبرتین، با دریاچه ویکتوریا، شامل بزرگترین، عمیق‌ترین و قدیمی‌ترین دریاچه‌های دره ریفت (گسل) هستند. این دریاچه در دره گسل نیست، در عوض داخل یک فرورفتگی بین شکاف‌های شرقی و غربی قرار دارد که در اثر بالا آمدن شکاف‌ها به هر طرف ایجاد شده‌است. دریاچه‌های ویکتوریا، تانگانیکا و مالاوی در مجموع به عنوان دریاچه‌های بزرگ آفریقا شناخته می‌شوند. | ## بخش 3: دریاچه‌های دره‌کافتی | دریاچه‌های دره ریفت (کافت) غربی همگی آب شیرین هستند و زیستگاه تعداد خارق‌العاده‌ای از گونه‌ها هستند. در این دریاچه‌ها علاوه بر سیچلایدها، انواع کپورماهیان، گربه ماهی نفس کش، Claroteidae، جیک ماهیان، رنگین ماهیان، مارماهیان خاردار، سوف‌های شیشه ای، شگ ماهیان و سایر خانواده‌های ماهی‌ها یافت می‌شود. دریاچه ادوارد: ، ارتفاع از شمال به دریاچه آلبرت زهکشی می‌کند دریاچه کیوو: ، ارتفاع از طریق رودخانه روزیزی به دریاچه تانگانیکا می‌ریزد. در عمق تقریباً ۲۰۰ متری، آب آن بدون اکسیژن است و غیر از باکتری‌های بی هوازی، عملاً فاقد حیات است. دریاچه‌های دره گسل (ریفت) جنوبی (تانزانیا و مالاوی) دریاچه‌های دره ریفت جنوبی مانند دریاچه‌های دره ریفت غربی هستند که به جز یک مورد استثنا، همگی دریاچه‌های آب شیرین هستند. دریاچه روکوه: حدود اما کاملاً متغیر در تانزانیا استثنا قلیایی است که در جنوب شرقی تانگانیکا قرار دارد و خروجی ندارد. دریاچه مالاوی: ، ارتفاع دومین دریاچه بزرگ و دومین دریاچه عمیق دره ریفت با بیش از ، توسط رود شایر، شاخه ای از رود زامبیزی، تخلیه می‌شود. دریاچه چیلوا: ، ارتفاع بدون خروجی و دارای تالاب‌هایی وسیع بوده و جنوبی‌ترین دریاچه دره کافتی است. دریاچه‌های دیگر در دره بزرگ گسل دریاچه مورو: ارتفاع ۹۲۲ متر) بین دریاچه مورو و فرو رفتگی مابین دو گسل لوآپولا قرار دارد که شاخه ای از گسل آلبرتین است. | ## جمع‌بندی | دریاچه مورو وانتیپا: ، ارتفاع یک دریاچه باتلاقی و حوضه بسته بین دریاچه‌های تانگانیکا و مورو که ممکن است در زمان سیل و بارندگی بسیار شدید به دریاچه مورو سرریز است.