موضوع مقاله: کاپو دی کاپی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کاپو دی کاپی | مقدمه: کاپو دی کاپی (رئیس روسا) و کاپو دی توتتی کاپی (رئیس تمام روسا) یا پدرخوانده (پدرینو) اصطلاحاتی هستند که عمدتاً توسط رسانه‌ها، عموم مردم، نویسندگان داستان‌ها و جامعه مجریان قانون برای اشاره به یک رهبر جنایتکار فوق‌العاده قدرتمند در مافیای سیسیلی یا آمریکایی استفاده می‌شوند که نفوذ زیادی بر کل سازمان دارد. | ## بخش 1: کاپو دی کاپی | به عنوان مثال، رئیس قدیمی مافیا کالوجرو ویتزینی اغلب در رسانه‌ها به عنوان "رئیس روسا" معرفی می‌شد - اگرچه چنین مقامی طبق گفته‌های بعدی پنتیتوهای مافیا مانند توماسو بوشتا وجود خارجی نداشته است. آنها همچنین هرگونه ادعا مبنی بر اینکه ویزینی روزی رئیس حاکم مافیا در سیسیل بوده را رد کردند. بر اساس گفته سالواتوره لوپو، مورخ مافیا، "تاکید رسانه‌ها بر تعریف 'کاپو دی کاپی' کاملاً بی‌اساس است". در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰، رسانه‌ها سالواتوره ریینا و برناردو پرووانزانو، روسای خاندان کورلئونزی، را با این عنوان خطاب می‌کردند. در آوریل ۲۰۰۶، دولت ایتالیا برناردو پرووانزانو را در یک کلبه کوچک در نزدیکی کورلئون دستگیر کرد. این فرض بر این پایه است که پرووانزانو قدرت تعیین جانشین را داشت، موضوعی که میان ناظران مافیا مورد توافق همگانی نیست. آنتونیو اینگرویا، دادستان ضد مافیا در پالرمو، اشاره می‌کند: "مافیای امروز بیشتر شبیه یک فدراسیون است تا یک حکومت اقتدارگرا"، که اشاره‌ای به دوره قبلی حکمرانی مطلق ریینا دارد. پرووانزانو "یک هیئت مدیره متشکل از چهار تا هفت نفر تشکیل داده بود که به ندرت و فقط برای تصمیم‌گیری‌های استراتژیک تشکیل جلسه می‌دادند". به گفته اینگرویا، "در سازمانی مانند مافیا، یک رئیس باید یک قدم از دیگران بالاتر باشد، وگرنه همه چیز از هم می‌پاشد. | ## بخش 2: کاپو دی کاپی | با مرگ پرووانزانو در ۲۰۱۶ و رینا در ۲۰۱۷، ماتئو مسینا دنارو به عنوان کاپو دی کاپی بلامنازع مافیا شناخته می‌شد. این عنوان همراه با سه دهه فرار از دست عدالت، او را به چهره‌ای جذاب برای رسانه‌ها تبدیل کرده بود. پس از مرگ مسینا دنارو، هیچ رئیس مافیایی دیگر با عنوان "کاپو دی کاپی" شناخته نشده است. روسای مافیا جو ماسریا (۱۹۲۸-۱۹۳۱) و سالواتوره مارانزانو (۱۹۳۱) از این عنوان به عنوان بخشی از تلاش‌های خود برای متمرکز کردن کنترل مافیا استفاده کردند. وقتی مارانزانو در جنگ کاستلاماریزه پیروز شد، خود را به عنوان رئیس تمام روسا معرفی کرد، پنج خانواده را ایجاد کرد و دستور داد همه خانواده‌های مافیا به او خراج بپردازند. این اقدام واکنش شورشی را برانگیخت که منجر به قتل او در سپتامبر ۱۹۳۱ به دستور لاکی لوچیانو شد. اگرچه اگر لوچیانو خود را کاپو دی توتتی کاپی اعلام می‌کرد با مخالفت کمی مواجه می‌شد، اما او این عنوان را لغو کرد، چون معتقد بود این موقعیت باعث ایجاد مشکل بین خانواده‌ها می‌شد و او را به هدفی برای رقبای جاه‌طلب تبدیل می‌کرد. به جای آن، لوچیانو کمیسیونی را برای رهبری مافیا تأسیس کرد که هدف آن حفظ قدرت او بر همه خانواده‌ها به صورت پنهانی و جلوگیری از جنگ‌های آینده بین باندها بود. این کمیسیون متشکل از یک "هیئت مدیره" بود که بر تمام فعالیت‌های مافیا در ایالات متحده نظارت داشت و به حل اختلافات بین خانواده‌ها می‌پرداخت. | ## بخش 3: کاپو دی کاپی | 31–46) کمیسیون متشکل از روسای پنج خانواده نیویورک، خانواده جنایی بوفالو و شیکاگو اوتفیت بود. از آن زمان، اگرچه رسانه‌ها اغلب سعی کرده‌اند عنوان "رئیس تمام روسا" را به قدرتمندترین رئیس مافیا اعطا کنند، اما خود مافیا هرگز چنین مقامی را به رسمیت نشناخته است. در میان روسایی که رسانه‌ها فرض کرده‌اند این عنوان را در اختیار داشته‌اند، می‌توان به خود لوچیانو، فرانک کوستلو و ویتو جنووزه اشاره کرد. برخی نیز این عنوان را به رئیس خانواده گامبینو نسبت داده‌اند که به ادعای آنها قدرتمندترین خانواده از بین پنج خانواده بوده است، از جمله کارلو گامبینو و جانشینانش پل کاستلانو و جان گوتی. اگرچه این اصطلاح دیگر در رسانه‌ها چندان استفاده نمی‌شود، اما در داستان‌های تخیلی همچنان محبوب است. جوزف ماسینو، رئیس خانواده بونانو، از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۴ توسط چهار خانواده از پنج خانواده به عنوان رئیس کمیسیون شناخته می‌شد. اندرانگتا در 'اندرانگتا' - سازمانی مافیایی در کالابریا - عنوان «کاپوکریمینه» به رئیس منتخب «کریمینه» اطلاق می‌شود. کریمینه نشست سالانه‌ای از نمایندگان محلی اندرانگتا در نزدیکی زیارتگاه بانوی ما در پولسی (شهرداری سن لوسا) است که همزمان با جشن سپتامبر برگزار می‌شود. برخلاف تصور «رئیس روسا»، کاپوکریمینه در واقع اختیارات محدودی دارد و نمی‌تواند به‌صورت مؤثر در اختلافات خانوادگی دخالت کند یا سطح خشونت‌های بین‌خانوادگی را کنترل نماید. | ## جمع‌بندی | ساختار قدرت در اندرانگتا به‌گونه‌ای است که هر خانواده از استقلال عملیاتی قابل‌توجهی برخوردار است.