موضوع مقاله: آموزش در اندونزی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آموزش در اندونزی | مقدمه: آموزش در اندونزی تحت مسئولیت وزارت آموزش ابتدایی و متوسطه، وزارت آموزش عالی، علوم و فناوری و وزارت امور مذهبی قرار دارد. | ## بخش 1: آموزش در اندونزی | این شامل شش سال در سطح ابتدایی و سه سال در هر یک از مقاطع راهنمایی و دبیرستان است. مدارس اسلامی، مسیحی، هندو، بودایی و کنفوسیوسی تحت مسئولیت وزارت امور مذهبی هستند. آموزش به عنوان یک تلاش برنامه‌ریزی‌شده برای ایجاد یک محیط مطالعه و فرایند آموزشی تعریف می‌شود تا دانش‌آموز بتواند به‌طور فعال پتانسیل خود را در حوزه‌های مختلف توسعه دهد. [ نیازمند منبع ] قانون اساسی همچنین اشاره می‌کند که دو نوع آموزش در اندونزی وجود دارد: رسمی و غیررسمی. برخی از مدارس خصوصی خود را " مدارس ملی پلاس " می‌نامند، به این معنی که برنامه درسی آنها از الزامات تعیین شده توسط وزارت آموزش و پرورش فراتر می‌رود، به خصوص با استفاده از زبان انگلیسی به عنوان زبان آموزش یا داشتن یک برنامه درسی مبتنی بر بین‌المللی به جای برنامه درسی ملی. در اندونزی تقریباً ۱۷۰٬۰۰۰ مدرسه ابتدایی، ۴۰٬۰۰۰ مدرسه راهنمایی و متوسطه و ۲۶٬۰۰۰ دبیرستان وجود دارد. هشتاد و چهار درصد از این مدارس تحت نظر وزارت آموزش و فرهنگ و شانزده درصد باقی مانده تحت نظر وزارت امور مذهبی هستند. تاریخچه دوره پادشاهی‌های اسلامی ظهور دولت اسلامی در اندونزی با فرهنگ‌سازی سنت‌های اسلامی و هندو-بودایی قابل توجه است. در این دوره، پوندوک پسانترن، نوعی مدرسه شبانه‌روزی اسلامی، معرفی و چندین مدرسه تأسیس شد. دوره استعمار هلند آموزش ابتدایی توسط هلندی‌ها در دوران استعمار در اندونزی معرفی شد. سیستم آموزشی هلندی مجموعه‌ای از شاخه‌های آموزشی بود که بر اساس وضعیت اجتماعی جمعیت مستعمره بنا شده بود و بهترین موسسات موجود برای جمعیت اروپایی در نظر گرفته شده بود. در سال ۱۸۷۰، با رشد سیاست اخلاقی هلندی که توسط کنراد تئودور ون دونتر تدوین شده بود، برخی از این مدارس تأسیس شده توسط هلندی‌ها، درها را به روی پریبومی (به معنای واقعی کلمه: بومیان اندونزی) گشودند. در سال ۱۸۷۱، پارلمان هلند قانون آموزش جدیدی را تصویب کرد که به دنبال یکپارچه‌سازی سیستم‌های آموزشی بومی بسیار پراکنده و متنوع در سراسر مجمع‌الجزایر و گسترش تعداد مدارس تربیت معلم تحت نظارت دولت استعماری بود. | ## بخش 2: آموزش در اندونزی | بودجه آموزش عمومی به تدریج از تقریباً ۳۰۰۰۰۰ گیلدر در سال ۱۸۶۴ به تقریباً ۳ میلیون گیلدر تا اوایل دهه ۱۸۹۰ افزایش یافت. اغلب، توسعه آموزش و پرورش فاقد بودجه بود، زیرا بسیاری از سیاستمداران هلندی از این می‌ترسیدند که گسترش آموزش در نهایت منجر به احساسات ضداستعماری شود. بودجه آموزش و پرورش تنها شش درصد از کل هزینه‌های بودجه استعماری را در دهه ۱۹۲۰ تشکیل می‌داد. تعداد مدارس ابتدایی دولتی و خصوصی برای بومیان تا سال ۱۹۳۰ به ۳۱۰۸ و کتابخانه‌ها به ۳۰۰۰ افزایش یافته بود با این حال، پس از رکود اقتصادی در سال ۱۹۳۰، هزینه‌ها به شدت کاهش یافت. هلندی‌ها یک سیستم آموزش رسمی برای جمعیت محلی اندونزی معرفی کردند، اگرچه این سیستم محدود به برخی از کودکان ممتاز بود. مدارس اروپایی‌ها با الگوبرداری از آموزش هلندی‌ها ساخته شده بودند و تسلط به زبان هلندی را الزامی می‌دانستند. نخبگان بومی و جمعیت چینی که فاقد مهارت‌های زبان هلندی بودند، می‌توانستند در مدارس بومیان هلندی یا چینی ثبت‌نام کنند. هلندی‌ها برای جمعیت روستایی، مدارس دسا یا سیستم مدارس روستایی را ایجاد کردند که هدف آن گسترش سوادآموزی در بین جمعیت بومی بود. این مدارس دو یا سه سال آموزش دروس بومی (خواندن، نوشتن، رمزگذاری، بهداشت، حیوانات و گیاهان و غیره) را ارائه می‌دادند و به عنوان مدارس جایگزین ارزان‌تر عمل می‌کردند. این مدارس روستایی بودجه بسیار کمتری نسبت به مدارس اروپایی دریافت می‌کردند، بنابراین کیفیت آموزش ارائه شده اغلب پایین است. [ نیازمند منبع ] با وجود کاستی‌هایش، تعداد مدارس روستایی تا سال ۱۹۳۰ به ۱۷۶۹۵ افزایش یافت بقیه آموزش روستایی به کار مبلغان مسیحی سپرده شد که از نظر هزینه مقرون به صرفه‌تر تلقی می‌شدند. جدایی بین مردم هلند و اندونزی در آموزش و پرورش، چندین چهره اندونزیایی را وادار به تأسیس مؤسسات آموزشی برای مردم محلی کرد. عرب‌های اندونزیایی در سال ۱۹۰۵ جمعیت خیر را تأسیس کردند؛ احمد دهلان در نوامبر ۱۹۱۲ محمدیه را تأسیس کرد؛ و کی هاجر دیوانتارا در ژوئیه ۱۹۲۲ تامان سیسوا را برای رهایی جمعیت بومی تأسیس کرد. | ## بخش 3: آموزش در اندونزی | در سال ۱۹۲۰، در جزایر جاوه و مادورا، از میان جمعیت مردان، ۶٫۵ درصد باسواد بودند، در حالی‌که تنها ۰٫۵ درصد از زنان بومی توانایی خواندن و نوشتن داشتند. پدیده‌ای مشابه در میان «شرقیان غیراروپایی» مانند عرب‌ها و چینی‌ها نیز دیده می‌شد؛ به گونه‌ای که ۲۶٫۵ درصد از مردان باسواد بودند، اما در میان زنان تنها ۸٫۵ درصد سواد داشتند. در جزایر بیرون از جاوه نیز این اختلاف قابل توجه بود، به‌طوری که ۱۲ درصد از مردان و تنها ۳ درصد از زنان باسواد بودند. الهام‌گرفته از تلاش‌های یک اشراف‌زادهٔ زادهٔ جاوه به نام «کارتینی» که در ۲۵ سالگی درگذشت، خانوادهٔ «وان دِوِنتِر» برای افزایش حضور و مشارکت زنان در آموزش فعالیت کردند و در این زمینه از دولت هلند نیز پشتیبانی گرفتند. دولت استعماری هلند دانشگاه‌ها و کالج‌هایی را برای بومیان اندونزی در جزیره جاوه تأسیس کرد. قبل از تأسیس مؤسسه فناوری باندونگ در سال ۱۹۲۰، هیچ آموزش دانشگاهی در این کشور وجود نداشت؛ دانشجویان برای دریافت آن باید به خارج از کشور (عمدتاً به هلند) می‌رفتند. این مؤسسات به شرح زیر هستند: دانشگاه اندونزی یا STOVIA، یک دانشگاه پزشکی که بعدها به کالج پزشکی در باتاویا تبدیل شد. مؤسسه فناوری باندونگ یا THS، یک مدرسه فنی در باندونگ و اولین دانشگاه تمام‌عیار در کشور (افتتاح در سال ۱۹۲۰). مدرسه میدلبار لندبو، یک کالج کشاورزی که بعداً به دانشکده لندبوکوندیگه در بوگور تبدیل شد. مدرسه آموزشی برای کارمندان دولت بومی یا OSVIA، کالج‌هایی برای آموزش کارمندان دولتی بومی. تا دهه ۱۹۳۰، هلندی‌ها آموزش رسمی محدودی را تقریباً در تمام استان‌های هند شرقی هلند معرفی کرده بودند، اگرچه در این دوره تنها ۷٫۴٪ از جمعیت در سال ۱۹۳۱ باسواد بودند، و ۲٪ به زبان هلندی مسلط بودند. | ## جمع‌بندی | در اطراف جزایر بیرونی فراتر از جاوه، برای برآوردن تقاضای تحصیل، دولت هلند به شدت به مدارس مبلغان مذهبی که آموزش پایه ارائه می‌دادند، متکی بود.