موضوع مقاله: آموزش در سیرالئون | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آموزش در سیرالئون | مقدمه: جنگ داخلی سیرالئون به نابودی ۱٬۲۷۰ مدرسه ابتدایی انجامید و در سال ۲۰۰۱ (۱۳۸۰)، ۶۷ درصد از کودکان در سن مدرسه از تحصیل محروم بودند. | ## بخش 1: آموزش در سیرالئون | از آن زمان، وضعیت به‌طور چشمگیری بهبود یافته‌است؛ به‌گونه‌ای که ثبت‌نام در مدارس ابتدایی میان سال‌های ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۵ دو برابر شد و بسیاری از مدارس پس از پایان جنگ بازسازی شدند. سامانه آموزشی سیرالئون در قرن نوزدهم بر اساس الگوی نظام آموزشی بریتانیا شکل گرفت و ماهیتی نخبه‌گرایانه داشت که بر طبقه متوسط شهری و دانش‌آموزان تیزهوش تمرکز می‌کرد. پس از استقلال این کشور در سال ۱۹۶۱ (۱۳۴۰)، تلاش‌هایی برای اصلاح این نظام آغاز شد، اما جنگ داخلی دهه ۱۹۹۰ این روند را به‌شدت متوقف کرد. سیرالئون بر اساس ارزیابی‌های ابتکار سنجش حقوق بشر تنها ۸۴٫۳ درصد از آنچه باید در حوزه حق آموزش با توجه به سطح درآمد خود تأمین کند را برآورده می‌سازد. کالج فوراً بِی، که با دانشگاه دورهام در بریتانیا وابستگی داشت، در سال ۱۸۲۷ (۱۲۰۵) به‌عنوان نخستین مؤسسه آموزش عالی در این منطقه تأسیس شد. نخستین مدرسه پسرانه، ، و نخستین مدرسه دخترانه، ، به‌ترتیب در سال‌های ۱۸۴۵ و ۱۸۴۹ تأسیس شدند. این کشور در نیمه اول قرن نوزدهم مرکز مهمی برای تربیت معلمان، پزشکان و مدیران برای تمام غرب آفریقا بود.Wang, p. 33-34 نظام آموزشی که در سیرالئون طی قرن‌های نوزدهم و بیستم شکل گرفت، بر اساس نظام آموزشی بریتانیا طراحی شده بود. این نظام ماهیتی نخبه‌گرایانه داشت، به طبقه متوسط شهری اختصاص یافته بود و بر دانش‌آموزان تیزهوش تمرکز می‌کرد که پس از تحصیل در مراکز آموزش عالی، به عنوان کارمندان دولت مشغول به کار می‌شدند. در آن دوره، اکثریت جمعیت یا اصلاً از آموزش رسمی بی‌بهره بودند یا تنها چند سال تحصیل ابتدایی داشتند. هنگامی که سیرالئون در سال ۱۹۶۱ (۱۳۴۰) استقلال خود را اعلام کرد، کمتر از ۱۵ درصد کودکان ۵ تا ۱۱ ساله و تنها پنج درصد از نوجوانان ۱۲ تا ۱۶ ساله به مدرسه می‌رفتند.Wang, p. 34 پس از استقلال، فشارهایی برای تغییر نظام آموزشی وجود داشت، اما تا دهه ۱۹۹۰ این فشارها به سطحی نرسید که به تغییرات واقعی منجر شود. اصلاحاتی پیشنهاد شد تا نظام آموزشی بیشتر در خدمت نیازهای اجتماعی-اقتصادی کشور باشد؛ این اصلاحات بر گسترش دسترسی به آموزش، به‌ویژه آموزش ابتدایی، و تأکید بیشتر بر آموزش فنی و حرفه‌ای تمرکز داشتند. | ## بخش 2: آموزش در سیرالئون | در سال ۱۹۹۳ (۱۳۷۲)، دولت رویکرد چهار مرحله‌ای به آموزش را تصویب کرد و کمیسیون ملی آموزش پایه را تشکیل داد. در طول دهه ۱۹۹۰، جنگ داخلی سیرالئون این اهداف را عقب انداخت و بخش بزرگی از زیرساخت‌های کشور از جمله مدارس را نابود کرد؛ به‌عنوان مثال، ۱٬۲۷۰ مدرسه ابتدایی ویران شدند."Sierra Leone" . این امر کمبود مدارس را پدیدآورد که با کمبود معلمان تشدید شد و تحقق الزام قانونی آموزش پایه همگانی را برای همه کودکان ناممکن کرد. در پایان جنگ در سال ۲۰۰۱ (۱۳۸۰)، ۶۷ درصد از کودکان در سن مدرسه از تحصیل محروم بودند. نسلی از که از جنگ داخلی سیرالئون بیرون آمدند نیز این اهداف را با مشکل روبرو کرد، زیرا این کودکان باید در جامعه خود بازگشایی می‌شدند. هزاران سرباز پیشین در سیرالئون وجود دارند که پس از تجربه فجایع جنگ با دشواری در جامعه ادغام می‌شوند. نزدیک به ۷٬۰۰۰ کودک سرباز در جریان مأموریت سازمان ملل در سیرالئون (UNAMSIL) از نیروهای مسلح خارج شدند. برنامه آموزش سریع مکمل برای مدارس ابتدایی (CREPS) به کودکان ۱۶ ساله و بالاتر خدمت می‌کرد و در اوج کار خود، از ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۳، ۱۱٬۶۶۳ کودک را تحت پوشش داشت. برنامه دیگری به نام برنامه آموزش واکنش سریع (RREP) در سال ۲۰۰۲ پس از پوشش دادن به ۷٬۱۱۵ کودک در اوج کار خود از ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۲ پایان یافت. اگرچه برنامه‌های DDR در سیرالئون به سوی ادغام مجدد نسل کودکان سرباز حرکت می‌کنند، شواهد اندکی وجود دارد که نشان دهد ادغام مجدد بلندمدت مستقیماً نتیجه این برنامه‌ها بوده‌است. ساختار نظام آموزشی سیرالئون به چهار مرحله تقسیم می‌شود: آموزش ابتدایی به مدت شش سال، دوره متوسطه پایین به مدت سه سال، سه سال تحصیل در دوره متوسطه بالایی یا آموزش فنی و حرفه‌ای، و چهار سال دانشگاه یا سایر مراکز آموزش دانشگاهی. قانون آموزش ۲۰۰۴ (۱۳۸۳) شهریه تحصیلی را برای همه کودکان در مدارس ابتدایی و برای دختران در دوره متوسطه پایین در مناطق شمالی و شرقی لغو کرد. همچنین هزینه آزمون ملی مدرسه ابتدایی (NPSE) که در پایان دوره ابتدایی برگزار می‌شود لغو شد؛ این امر به همراه افزایش ثبت‌نام در مدارس، موجب شد که در سال ۲۰۰۵ تعداد ۷۸٬۰۰۰ دانش‌آموز در این آزمون شرکت کنند در مقابل ۲۶٬۰۰۰ نفر در سال ۲۰۰۱. | ## بخش 3: آموزش در سیرالئون | با این حال، در سال ۲۰۰۷ (۱۳۸۶)، هنوز بیش از ۲۴۰٬۰۰۰ کودک، حدود ۲۵ تا ۳۰ درصد از جمعیت این گروه سنی، از تحصیل محروم بودند. نرخ تکمیل دوره ابتدایی نیز پایین است و تنها ۶۴ درصد از کودکان در سال تحصیلی ۲۰۰۴–۲۰۰۵ دوره ابتدایی خود را تکمیل کردند. پیشرفت تحصیلی دختران از این سطح هم پایین‌تر است که بخشی از آن ناشی از باورهای فرهنگی در برخی مناطق سیرالئون است که را پشتیبانی نمی‌کند. آزمون‌های دوره متوسطه در مدارس دولتی (و بسیاری از مدارس خصوصی) توسط هماهنگ می‌شود. در سال ۲۰۰۴ (۱۳۸۳)، ثبت‌نام در دوره متوسطه پایین تنها ۱۷ درصد از ثبت‌نام در دوره ابتدایی و ثبت‌نام در دوره متوسطه بالایی تنها ۸ درصد از آموزش ابتدایی بود. آموزش عالی دو دانشگاه در سیرالئون وجود دارد: که در سال ۱۸۲۷ (۱۲۰۵) به‌عنوان تأسیس شد؛ و که در سال ۱۹۱۰ به‌عنوان ایستگاه تجربی کشاورزی نجالا تأسیس شد و در سال ۲۰۰۵ (۱۳۸۴) به دانشگاه تبدیل شد. بر اساس داده‌های سال ۲۰۱۷ (۱۳۹۵)، سیرالئون دارای سه دانشگاه بود؛ در سال ۲۰۰۹ (۱۳۸۸) نیز مقام دانشگاهی به اعطا شد. افزون بر این، که در سال ۱۹۶۴ (۱۳۴۳) تأسیس شد، توسط دانشگاه سیرالئون و کمیته آموزش عالی برای مقاطع دیپلم و کارشناسی تأیید اعتبار شده‌است. آموزش بزرگسالان سیرالئون از سطح سواد پایینی در میان بزرگسالان برخوردار است؛ در سال ۲۰۰۶ (۱۳۸۵) تنها ۳۷٫۱ درصد از بزرگسالان باسواد بودند. حضور در نظام آموزشی در میان بزرگسالان نیز پایین است؛ مردان به‌طور میانگین ۴ سال و زنان ۲ سال آموزش رسمی داشته‌اند.Wang, p. 24 بر اساس داده‌های یونسکو، نرخ سواد افراد بالای ۱۵ سال در سال ۲۰۱۵ (۱۳۹۴) به ۴۸٫۱ درصد رسید؛ در مقایسه با ۳۴ درصد در سال ۲۰۰۴ (۱۳۸۳). | ## جمع‌بندی | بر اساس ارزیابی کتاب واقعیت‌های جهانی سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا در سال ۲۰۲۱ (۱۴۰۰)، تنها ۴۷٫۷ درصد از جمعیت ۱۵ ساله و بالاتر توانایی خواندن و نوشتن داشتند که از این میان ۵۵٫۳ درصد مردان و ۳۹٫۸ درصد زنان بودند.