موضوع مقاله: لوئیز ساووی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لوئیز ساووی | مقدمه: لوئیز ساووی (; – ) یک نجیب‌زاده ایتالیایی و نایب‌السلطنه فرانسه، دوشس سوئو ژور اوورن و بوربن، دوشس نمور و مادر شاه فرانسیس اول و مارگریت ناوار بود. | ## بخش 1: لوئیز ساووی | او از نظر سیاسی فعال بود و در غیاب پسرش در سال‌های ۱۵۱۵، ۱۵۲۵–۱۵۲۶ و ۱۵۲۹ به عنوان نایب‌السلطنه فرانسه خدمت کرد. خانواده و اوایل زندگی لوئیز ساووی در پونت-دن، دختر ارشد فیلیپ دوم، دوک ساووی و همسر اولش، مارگارت بوربن، متولد شد. برادرش، فیلیبر دوم، دوک ساووی، جانشین پدرش به عنوان حاکم دوک‌نشین و رئیس خاندان ساووی شد. از آنجا که مادرش در هفت سالگی درگذشت، او توسط آن دو بوژو، که نایب‌السلطنه فرانسه برای برادرش شارل هشتم بود، بزرگ شد. در آمبواز، او با مارگارت اتریشی (دختر ماکسیمیلیان و ماری بورگوندی) آشنا شد، که نامزد پادشاه جوان بود و لوئیز چند دهه بعد با او مذاکرات صلح انجام داد. ازدواج لوئیز در سن یازده سالگی، در ۱۶ فوریه ۱۴۸۸ در پاریس با شارل اورلئان، کنت آنگولم، ازدواج کرد. با وجود اینکه شوهرش دو معشوقه داشت، این ازدواج شاد بود و آنها به کتاب علاقه داشتند. خانه چارلز توسط آنتوانت دو پولینیاک، بانو دو کومبروند، اداره می‌شد که از او دو دختر نامشروع به نام‌های ژان دو آنگولم و مادلین داشت. شارل یک دختر نامشروع دیگر به نام سوورن از ژان لو کونته داشت که او نیز در عمارت آنگولم زندگی می‌کرد. فرزند اول آنها، مارگریت، در ۱۱ آوریل ۱۴۹۲ و فرزند دومشان، فرانسیس، در ۱۲ سپتامبر ۱۴۹۴ به دنیا آمدند. وقتی شوهرش پس از اسب‌سواری در زمستان ۱۴۹۵ بیمار شد، او از او پرستاری کرد و هنگام مرگ شوهرش در ۱ ژانویه ۱۴۹۶، غم و اندوه زیادی را متحمل شد. بیوه بودن و مادر بودن وقتی لوئیز در سن ۱۹ سالگی بیوه شد، ماهرانه فرزندانش را در موقعیتی قرار داد که آینده‌ای امیدوارکننده برای هر یک از آنها تضمین کند. | ## بخش 2: لوئیز ساووی | اگرچه آنها به مدت دو سال در کنیاک ماندند، او خانواده‌اش را با به تخت نشستن لویی دوازدهم، پسرعموی شوهرش، به دربار منتقل کرد. لوئیز از پیچیدگی‌های سیاست و دیپلماسی آگاه بود و عمیقاً به پیشرفت‌های هنر و علوم در ایتالیای رنسانس علاقه‌مند بود. او اطمینان حاصل کرد که فرزندانش با روحیه رنسانس ایتالیا آموزش ببینند، و همچنین از کمک اعتراف‌کننده ایتالیایی خود، کریستوفورو نومایی از فورلی، بهره‌مند شد. او کتاب‌هایی را به‌طور خاص برای آنها سفارش داد و به فرانسیس ایتالیایی و اسپانیایی آموخت. وقتی لویی دوازدهم در سال ۱۵۰۵ بیمار شد، تصمیم گرفت که فرانسیس جانشین او شود و لوئیز و همسرش آن بریتانی نیز باید بخشی از شورای نیابت سلطنت باشند. او بهبود یافت و فرانسیس مورد توجه پادشاه قرار گرفت، که سرانجام در ۸ مه ۱۵۱۴ دخترش کلود فرانسه را به ازدواج او درآورد. در ۴ فوریه ۱۵۱۵، لوئیز به عنوان دوشس آنگولم و در ۱۵ آوریل ۱۵۲۴ به عنوان دوشس آنژو منصوب شد. میراث بوربون‌ها مادر او یکی از خواهران آخرین دوک‌های شاخه اصلی بوربون بود، پس از مرگ سوزان، دوشس بوربون، در سال ۱۵۲۱، لوئیز، بر اساس نزدیکی خونی، ادعاهایی را نسبت به دوک‌نشین اوورن و سایر دارایی‌های بوربون‌ها مطرح کرد. این امر او (با حمایت پسرش) را به رقابت با چارلز سوم، دوک بوربون، بیوه سوزان، که سوزان برای حل مسئله ارث بوربون به او پیشنهاد ازدواج داده بود، سوق داد. هنگامی که دادخواست او به طرز توهین‌آمیزی توسط چارلز رد شد، لوئیز تلاش‌هایی را برای تضعیف او آغاز کرد. این امر منجر به تبعید چارلز و تلاش او برای بازیابی جایگاه از دست رفته‌اش با جنگ علیه پادشاه شد. او در سال ۱۵۲۷ در حالی که نتوانست زمین‌ها و عناوین از دست رفته خود را بازپس گیرد، درگذشت. | ## بخش 3: لوئیز ساووی | نایب‌السلطنه لوئیز ساووا، به ویژه در سال‌های اولیه سلطنت پسرش، از نظر سیاسی فعال ماند. لوئیز در سال ۱۵۱۵، در طول جنگ پادشاه در ایتالیا، و دوباره از ۱۵۲۵ تا ۱۵۲۶، زمانی که پادشاه در جنگ بود و در دوران اسارتش در اسپانیا، به عنوان نایب‌السلطنه فرانسه خدمت کرد. در سال ۱۵۲۴، او یکی از خدمتکاران خود، ژان-یواخیم د پاسانو، را به لندن فرستاد تا مذاکرات غیررسمی با کاردینال وولسی را برای انعقاد پیمان صلح آغاز کند. این مذاکرات موفقیت‌آمیز نبود، اگرچه ممکن است زمینه را برای پیمان مور در سال بعد فراهم کرده باشد. لوئیز ساووی در سال ۱۵۲۵ به‌طور نمادین «سکان» را به دست گرفت و از سلیمان قانونی درخواست کمک کرد، که در اینجا با عمامه در کنار پاهایش نشان داده شده است. او با فرستادن هیئتی به نزد سلیمان قانونی و درخواست کمک، روابط دوستانه‌ای را با امپراتوری عثمانی آغاز کرد، اما این هیئت در مسیر خود در بوسنی گم شد. در دسامبر ۱۵۲۵، هیئت دومی به رهبری جان فرانگیپانی اعزام شد که توانست با نامه‌های محرمانه‌ای به قسطنطنیه، پایتخت عثمانی، برسد و خواستار آزادی شاه فرانسیس اول و حمله به هابسبورگ شود. فرانگیپانی در ۶ فوریه ۱۵۲۶ با پاسخ مثبت سلیمان بازگشت و اولین گام‌های اتحاد فرانسه و عثمانی را آغاز کرد. او مذاکره‌کننده اصلی پیمان کامبره بین فرانسه و امپراتوری مقدس روم بود که در ۳ اوت ۱۵۲۹ منعقد شد. این پیمان که «صلح بانوان» نامیده می‌شد، به دومین جنگ ایتالیا بین فرانسیس اول، رئیس سلسله والوا، و چارلز پنجم، رئیس سلسله هابسبورگ، امپراتور مقدس روم، پایان داد. این پیمان توسط لوئیز ساووی از فرانسه و خواهر شوهرش، مارگارت اتریش، از امپراتوری مقدس روم امضا شد. | ## جمع‌بندی | او از طریق دخترش مارگریت (ملکه ناوار) و نوه‌اش ژان دالبرت، جد پادشاهان بوربون فرانسه است، زیرا نتیجه‌اش، هنری ناوار، با عنوان هنری چهارم پادشاه فرانسه جانشین او شد.