موضوع مقاله: جزایر برادر شمالی و جنوبی (نیویورک) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جزایر برادر شمالی و جنوبی (نیویورک) | مقدمه: جزایر برادر شمالی و جنوبی یک جفت جزیرهٔ کوچک هستند که در رودخانهٔ شرقی نیویورک، بین برانکس و جزیرهٔ ریکرز قرار دارند. | ## بخش 1: جزایر برادر شمالی و جنوبی (نیویورک) | جزیرهٔ برادر شمالی، زمانی محل بیمارستان ریورساید بود که برای قرنطینهٔ بیماران استفاده می‌شد؛ اما اکنون خالی از سکنه است. هر دو جزیره به شهر نیویورک سپرده شدند، اما در حال‌حاضر به عنوان پناهگاهی برای پرندگان آبی تعیین شده‌اند. یک منبع بیان می‌کند که این جزایر، توسط دریانورد و کاشف هلندی آدریائن بلاک نام‌گذاری شده‌اند. در اواخر دههٔ ۱۶۰۰، جزایر متعلق به بریتانیایی‌هایی بود که این منطقه را اشغال کرده بودند. در ۸ ژوئن ۱۸۸۱، جزیرهٔ برادر شمالی به محلی که در آن زمان بخشی از کلان‌شهر نیویورک بود و بعدها به برانکس تبدیل شد، منتقل شد. در اواسط دههٔ ۱۸۸۰ بیمارستان ریورساید از جزیرهٔ بلک‌ول که اکنون به عنوان جزیرهٔ روزولت شناخته می‌شود، به آنجا منتقل شد. بیمارستان ریورساید در دههٔ ۱۸۵۰ به عنوان مرکزی برای درمان آبله و ایزوله کردن قربانیان آن بیماری تأسیس شد. مأموریت آن در نهایت به سایر بیماری‌هایی که نیاز به قرنطینه داشتند، مانند حصبه و سل گسترش یافت. به دلیل سهولت دسترسی به واکسن سل و افزایش استفاده از آن پس از ۱۹۴۵، این اقامتگاه طی یک دهه منسوخ شد. این جزیره محل غرق شدن کشتی بخار ژنرال اسلوکام بود که در ۱۵ ژوئن ۱۹۰۴ در آتش سوخت. ۱۰۲۱ نفر یا بر اثر آتش‌سوزی در کشتی یا غرق شدن، قبل از اینکه کشتی در سواحل جزیره بنشیند، جان باختند. مری مالون، که به عنوان مری حصبه هم شناخته می‌شود، بیش از دو دهه در جزیره محبوس بود تا اینکه در نوامبر ۱۹۳۸ به علت سکته مغزی در آنجا درگذشت. او اولین شخصی است که در ایالات متحده به عنوان حامل بیماری شناخته شد و به خاطر نقشش در همه‌گیری حصبه در شهر نیویورک در ۱۹۰۶، به «مری حصبه» معروف شد. محققان تخمین می‌زنند که مالون حداقل یکصد و بیست و دو نفر از جمله پنج کشته را آلوده کرده است. | ## بخش 2: جزایر برادر شمالی و جنوبی (نیویورک) | بر اساس مقاله‌ای در مجلهٔ اسمیتسونیان، نیاز به بیمارستانی برای قرنطینه در یک مکان دورافتاده، در دههٔ ۱۹۳۰ کاهش یافته بود؛ زیرا پیشرفت‌های بهداشت عمومی، نیاز به قرنطینهٔ تعداد زیادی از افراد را کاهش داد. پس از جنگ جهانی دوم، این جزیره جانبازان جنگی را که دانشجوی کالج‌های محلی بودند را در خود جای داد. این مرکز ادعا کرد که برایس اولین بار، امکانات درمانی، توانبخشی و آموزشی را به مجرمان جوان مواد مخدر ارائه می‌دهد. از اواسط دهه ۱۹۶۰، شهرداران نیویورک کاربردهای مختلفی را برای این جزیره در نظر گرفتند و به عنوان مثال، جان لیندسی شهردار وقت نیویورک، پیشنهاد فروش آن را داد و اد کاچ، دیگر شهردار نیویورک، فکر کرد می‌توان آن را به مسکنی برای بی‌خانمان‌ها تبدیل کرد. همچنین در نظر داشتند، زندان واقع شده در جزیرهٔ ریکرز را، در این جزیره گسترش بدهند. همچنین جنگل انبوهی، ساختمان‌های ویران شدهٔ بیمارستان را از نظر پنهان نگه داشته است. در اکتبر ۲۰۱۴، مارک لوین، عضو شورای شهر نیویورک و رئیس کمیته پارک‌های شورای شهر، هیئتی را برای بازدید از جزیره رهبری کرد. در اکتبر ۲۰۱۶، مجله نیویورک گزارش داد که این شورا به دانشکدهٔ طراحی دانشگاه پنسیلوانیا، طرحی در مورد چگونگی تبدیل جزیره به پارک، با دسترسی کنترل شده توسط عموم، سفارش داده است. در ۲۰۱۶، مدیر اجرایی خانه تاریخی تراست هشدار داد که به دلیل خرابی ساختمان‌ها و سوراخ‌های ایجاد شده در آن‌ها، خطرات زیادی وجود دارد. به‌طور کلی، به نظر می‌رسد که هزینهٔ بسیار زیادی می‌طلبد و به همین‌خاطر، تابحال هیچ گام واقعی و مؤثری تاکنون برداشته نشده است. روزنامه‌نگار دیو موشر، خدمه را همراهی کرد و همچنین گزارش و عکس‌های ثابتی از ساختمان‌ها و محیط منتشر کرد. در این گزارش آمده است که جزیره هم «وهم‌آور» و هم «زیبا» است، اما افزود که بیشتر ساختمان‌ها ناامن هستند و پیچک سمی در همه‌جا مشکل‌ساز است. جزیرهٔ برادر جنوبی در اواسط قرن ۱۹؛ آلفرد وایت، که مسئول بهداشت عمومی شهر بود، از جزیرهٔ برادر جنوبی به عنوان اولین زباله‌دان شهر استفاده کرد. به طوری که برای پاکسازی شهر (فقط منهتن و جزایر آن)، زباله، کود، احشام و لاشه را به آنجا می‌فرستادند. | ## بخش 3: جزایر برادر شمالی و جنوبی (نیویورک) | با اینحال، این جزیره تنها حدود نیم مایل از برانکس و املاک روستایی ثروتمندان شهر، مانند ویلیام لیگت و جیکوب لوریلارد، که هر دو از تاجران تنباکو بودند، فاصله داشت. همچنین به اندازهٔ کافی به روستاهای ساحلی کویینز نزدیک بود که برای آن‌ها مضر باشد. جاکوب روپرت، مالک اولیهٔ نیویورک یانکیز، خانه‌ای تابستانی در جزیره داشت که در ۱۹۰۹ در آتش سوخت. راپرت تا اواخر دهه ۱۹۳۰ مالک این جزیره بود و در ۱۹۴۴ نیز توسط جان گروسا، رئیس شرکت «تأمین سقف شهری» خریداری شد. در ۱۹۷۵، شهردار نیویورک، جزیرهٔ برادر جنوبی را به قیمت ۱۰ دلار به همپتون اسکاورز (شرکت سرمایه‌گذاری در لانگ‌آیلند) فروخت. در نوامبر ۲۰۰۷، جزیره در یک معاملهٔ پیچیده خریداری شد که طی آن، دو میلیون دلار کمک مالی فدرال از برنامهٔ حفاظت از زمین ساحلی و رودخانهٔ اداره ملی اقیانوسی و جوی به انجمن حفاظت حیات وحش و شرکت توسعهٔ جامع POINT اختصاص یافت. جزیرهٔ برادر جنوبی، سیزدهمین جزیره‌ای بود که تحت صلاحیت ادارهٔ بوستان‌ها قرار گرفت. از دههٔ ۱۹۸۰ تا اوایل دههٔ ۲۰۰۰، جزیرهٔ برادر شمالی، یکی از بزرگ‌ترین کلونی‌های تودرتوی حواصیل شب تاج‌سیاه در منطقه را پشتیبانی می‌کرد. پرستوهای خانگی از سازه‌های متروکه برای لانه‌سازی استفاده می‌کنند و می‌توان آن‌ها را در حال پرواز بر فراز جزیره دید. در فرهنگ عامه در ژوئن ۲۰۰۹، جزیرهٔ برادر شمالی، در قسمت هشت (مسلح و بی‌دفاع) زندگی پس از مردم شبکه تلویزیونی هیستوری نمایش داده شد. در این برنامه، از جزیره به عنوان نمونه‌ای استفاده شد که بعد از چهل و پنج سال بدون حضور انسان، چه اتفاقی برای سازه‌ها می‌افتد. در کمدی موقعیت براد سیتی، قسمت «دختران کارگر» جزیره به نمایش درآمد و در قیمت «روز تواینینگ» هم به آن اشاره شد. | ## جمع‌بندی | همچنین در قسمت «جزیره» سریال تلویزیونی فراموش نشدنی، به نمایش درآمد و در رمان «تغییر» نوشتهٔ ویکتور لاوال در ۲۰۱۷، مکانی است که زنان و کودکان در آن زندگی می‌کنند.