موضوع مقاله: میکو کامیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # میکو کامیا | مقدمه: روان‌پزشک برجسته ژاپنی بود که در آسایشگاه ناگاشیما آیسه‌ئن به درمان بیماران مبتلا به جذام می‌پرداخت. | ## بخش 1: میکو کامیا | وی به‌واسطه ترجمه آثار فلسفی شهرت یافت و پس از جنگ جهانی دوم، به‌عنوان پزشک در بخش روان‌پزشکی دانشگاه توکیو فعالیت داشت. گفته می‌شود او در مقام منشی مسلط به زبان انگلیسی، خدمات شایانی به وزارت آموزش‌وپرورش ژاپن و نیز ستاد فرماندهی کل نیروهای متفقین ـ محل استقرار فرمانده عالی متفقین ـ ارائه کرده است. از میان آن‌ها، کتاب دربارهٔ معنای زندگی (با عنوان ژاپنی ایکیگای نی تسویته) که بر پایه تجربیات او در کار با بیماران جذامی نگاشته شده است، با استقبال گسترده خوانندگان روبه‌رو شد. زندگی دوران کودکی میکو کامیا به‌عنوان دومین فرزند و نخستین دختر از پنج فرزند تامون مائدا و فوساکو مائدا چشم به جهان گشود. پدر او، تامون مائدا، فرزند یک بازرگان اهل اوساکا بود که پیش از جنگ به‌عنوان سفیر ژاپن در سازمان بین‌المللی کار فعالیت داشت و پس از جنگ نیز عهده‌دار سمت وزارت آموزش‌وپرورش شد. فوساکو، دختر یک تاجر ابریشم خام در استان گونما، موفق به دریافت بورسیه‌ای پنج‌ساله برای تحصیل در دبیرستان دخترانه مدرسه دوستان (ژاپن) در توکیو شد؛ مدرسه‌ای که به‌وسیله جامعه مذهبی دوستان (کوئیکرها) تأسیس شده بود. یک سال بعد، در ۱۹۲۱، وی به‌عنوان نماینده ژاپن در سازمان بین‌المللی کار در ژنو، سوئیس، برگزیده شد؛ در همان زمان اینازو نیتوبه نیز به‌عنوان یکی از معاونان دبیرکل جامعه ملل فعالیت می‌کرد. کامیا از سال ۱۹۲۱، در حالی‌که در کلاس دوم مدرسه قلب مقدس در توکیو تحصیل می‌کرد، آموزش زبان انگلیسی را آغاز کرده بود. او بعدها در نوشته‌هایش اشاره کرده است که زبان فرانسه را در زمینه خواندن و نوشتن بسیار آسان می‌یافت. دو سال بعد، در ۱۹۳۴، به‌طور اتفاقی به‌عنوان نوازنده ارگ، همراه با یک مبلغ مذهبی، از آسایشگاه تاما زنشون بازدید کرد. مواجهه با بیماران مبتلا به جذام در آن مرکز تأثیری عمیق بر او گذاشت و در همان زمان این احساس در وی شکل گرفت که باید روزی در خدمت آنان باشد. در آن دوره، جذام بیماری‌ای لاعلاج به‌شمار می‌رفت و اطرافیانش به‌شدت با تصمیم او برای پزشک شدن مخالفت می‌کردند. اندکی بعد به بیماری سل مبتلا شد و در دوران درمان، به‌صورت خودآموز به مطالعه ادبیات کلاسیک در زبان‌های گوناگون، از جمله ایتالیایی، فرانسوی، آلمانی و یونانی پرداخت. کتاب محبوب او تأملات اثر مارکوس اورلیوس بود که بعدها آن را به زبان ژاپنی ترجمه کرد. در سال ۱۹۳۸، هم‌زمان با وخامت روابط میان ایالات متحده و ژاپن، دولت ژاپن مرکزی فرهنگی در نیویورک تأسیس کرد. پدر کامیا، که از نویسندگان سرمقاله روزنامه آساهی شیمبون بود، به ریاست آن مرکز منصوب شد و خانواده ـ به‌جز برادر بزرگ‌ترش، یوئیچی مائه‌دا، که در پاریس اقامت داشت ـ به نیویورک نقل مکان کردند. کامیا در دانشکده تحصیلات تکمیلی دانشگاه کلمبیا به مطالعه ادبیات یونانی پرداخت و به‌همراه خانواده‌اش در اسکارزدیل، ایالت نیویورک، سکونت گزید. | ## بخش 2: میکو کامیا | پس از بهبود وضعیت جسمانی‌اش، از فوریه تا پایان ژوئن ۱۹۳۹ در کالج برین مار تحصیل کرد. در آنجا با ماسا اوراگوچی، دانشجوی تحصیلات تکمیلی گیاه‌شناسی در دانشگاه فیلادلفیا، آشنا شد که این آشنایی به دوستی عمیق و مادام‌العمر انجامید. او همچنین با ویلهلم زولمان، روزنامه‌نگار، سیاستمدار و وزیر کشور پیشین جمهوری وایمار آلمان، آشنا شد و تا ۱۶ ژوئن ۱۹۳۹ با او و همسرش روابطی نزدیک داشت. با این حال، در سال ۱۹۴۱ و در پی نگرانی از وقوع جنگ قریب‌الوقوع، به ژاپن بازگشت و وارد دانشگاه پزشکی زنان توکیو شد. پدرش نیز پس از آغاز جنگ میان ایالات متحده و ژاپن، از طریق کشتی تبادلی به کشور بازگشت. در اکتبر ۱۹۴۲، کامیا به دیدار ماسائو اوتا ـ که با نام موکوتارو کینوشیتا نیز شناخته می‌شد ـ رفت؛ پژوهشگری در دانشگاه توکیو که در زمینه تحقیقات مربوط به جذام تخصص داشت. او همچنین از آسایشگاه ناگاشیما آیسه‌ئن بازدید کرد و دوازده روز را در آنجا سپری نمود. در این مدت با کنسوکه میتسودا و دیگر کارکنان آن مرکز ملاقات کرد و بار دیگر علاقه و تعهد خود را نسبت به خدمت به بیماران مبتلا به جذام مورد تأکید قرار داد. در پاییز سال ۱۹۴۴، کامیا از دانشکده پزشکی فارغ‌التحصیل شد و فعالیت خود را در بخش روان‌پزشکی دانشگاه توکیو آغاز کرد. علاقه او به این حوزه به این دلیل شکل گرفت که یکی از دوستان نزدیکش به بیماری اسکیزوفرنی مبتلا شد و این تجربه تأثیری عمیق بر نگرش حرفه‌ای وی گذاشت. در پی این واقعه، وی ناگزیر شد در دانشگاه اقامت گزیند و همچنان به درمان بیماران ادامه دهد. پس از جنگ پس از شکست ژاپن در جنگ جهانی دوم، پدر کامیا به سمت وزیر آموزش و پرورش منصوب شد و از او خواسته شد که به‌عنوان منشی خدمت کند. به دلیل تسلط کامل او به زبان انگلیسی، کامیا توانست مکالمه روان داشته و مقالات متعدد را ترجمه نماید. در ماه مه همان سال، او به دانشگاه توکیو بازگشت و در بازجویی از شومی اوکاوا، زندانی محکمه بین‌المللی نظامی خاور دور، همکاری کرد. در ماه مه ۱۹۴۶، کامیا با نوبورو کامیا، مربی بخش تحقیقات گیاه‌شناسی دانشگاه توکیو، ازدواج کرد. در سال ۱۹۴۹، او به مقام استادی در دانشگاه اوساکا منصوب شد و خانواده به اوساکا نقل مکان نمودند. در این دوره، کامیا ترجمه کتاب مارکوس اورلیوس آنتونینوس را به انجام رساند و اثر منتشر شد. | ## بخش 3: میکو کامیا | با وجود اینکه از همسرش دعوت شده بود تا دانشگاه پنسیلوانیا، جایی که خودش تحصیل کرده بود، تدریس کند، کامیا به همراه دو فرزندشان در اوساکا ماند. او با تدریس زبان فرانسه، هزینه‌های زندگی فرزندانش را که به بیماری سل مبتلا شده بودند، تأمین می‌کرد. در سال ۱۹۵۷، او تحصیلات خود را در رشته روان‌پزشکی در آسایشگاه ناگاشیما آیسه‌ئن آغاز کرد و در سال ۱۹۶۰ موفق به دریافت درجه دکترا شد. در همان سال، او به‌عنوان استاد کالج کوبه منصوب شد و در سال ۱۹۶۳ نیز به استادی کالج تسودا، دانشگاه محل تحصیلش، رسید. مطالعات و پژوهش‌های منحصر به فرد او شامل ملاقات با همسر ویرجینیا وولف و همچنین دیدار با میشل فوکو در سال ۱۹۶۶ بود. زمانی که فرد به ایکیگای خود می‌اندیشد، احتمالاً سوالات زیر را مورد بررسی قرار می‌دهد: وجود من برای چیست؟ ایکِیگای زمانی عمیق‌تر احساس می‌شود که کاری که فرد می‌خواهد انجام دهد، هم‌زمان وظیفه و مسئولیت او نیز باشد؛ یعنی زمانی که پاسخ به دو سؤال قبلی یکسان باشد. با این حال، برای برخی افراد، ایکِیگای آن‌ها با کاری که برای تأمین معاش انجام می‌دهند متفاوت است. تلاش برای تطبیق اجباری این دو، می‌تواند منجر به اضطراب، افسردگی واکنشی یا حتی گرایش به خودکشی شود. کامیا معتقد بود کسانی که ایکیگای محکمی دارند، افرادی هستند که رسالت یا هدف زندگی خود را درک کرده و آگاهانه در مسیر دستیابی به آن گام برمی‌دارند. این افراد معمولاً افراد برجسته یا مشهور نیستند؛ ممکن است معلمان مدارس متوسطه، مربیان آموزش‌های ویژه یا کارکنان بیمارستان‌ها در مناطق دورافتاده باشند. اگر این افراد بسیار مشغول باشند یا نتوانند به آنچه باید وفادار بمانند، این وضعیت بیشترین آسیب را به ایکیگای آن‌ها وارد می‌کند. حتی اگر در حین مسیر درگذشته باشند، تا زمانی که در راه دستیابی به اهداف خود باشند، رضایت خواهند داشت. اما در صورتی که به اهداف خود وفادار نباشند، حتی مرگ نیز نمی‌تواند رضایت واقعی را برای آن‌ها به ارمغان آورد. به گفته کامیا، زمانی که فرد مضمون یا معنای جدیدی برای زندگی خود کشف می‌کند، این معنا باید با ماهیت واقعی او همخوانی داشته باشد. تصمیم‌گیری در این زمینه اهمیت زیادی دارد و هرگونه خطا یا عدم تطابق در آن می‌تواند به روان‌رنجوری، شکل‌گیری سبک زندگی کاذب یا حتی گرایش به خودکشی منجر شود. نمونه‌ای از چنین تجربه‌ای، پل گوگن است که زندگی حرفه‌ای خود را به‌عنوان دلال سهام آغاز کرد، اما در سن ۳۵ سالگی مسیر خود را به هنر نقاشی تغییر داد. | ## جمع‌بندی | به گفته کامیا، نقش اساسی دین این است که به فرد معیارها و استانداردهای ارزشی یکپارچه‌ای ارائه دهد و در واقع به او کمک کند تا ایکیگای یا معنای زندگی خود را دریابد.