موضوع مقاله: حزب کمونیست برمه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # حزب کمونیست برمه | مقدمه: حزب کمونیست برمه (به برمه‌ای: ဗမာပြည်ကွန်မြူနစ်ပါတီ) قدیمی‌ترین حزب سیاسی موجود در میانمار (برمه) است. | ## بخش 1: حزب کمونیست برمه | این حزب در تاریخ ۱۵ اوت ۱۹۳۹ در جلسه ای با حضور هفت عضو بنیانگذار از جمله آنگ سان که به عنوان پدر میانمار امروزی شناخته می‌شود، تأسیس شد. این حزب در اکتبر ۱۹۵۳ توسط دولت برمه (میانمار) غیرقانونی اعلام شد و فعالیت آن در این کشور غیرقانونی است. هنگامی کا تاکین سو در ژوئیه ۱۹۴۱ در زندان اینسین بود، و ثان تون نویسنده مانیفست این حسین بودند که فاشیسم را دشمن اصلی در جنگ آینده اعلام کرد و خواستار همکاری موقت با انگلیس و ایجاد یک ائتلاف گسترده ائتلاف شد. این خط مقدم جبهه مردمی بود که توسط رهبر کمونیست بلغارستان جورجی دیمیتروف در هفتمین کنگره کمینترن در سال ۱۹۳۵ پیش رفت. این برخلاف نظر غالب جنبش دوباما بود، از جمله تاکین آونگ سان، که به‌طور مخفیانه میانمار را با گروهی از جوانان که بعداً به عنوان «سی رفقا» معروف شدند، ترک کرده بود تا از ژاپنی‌ها آموزش نظامی ببیند و ارتش استقلال برمه را تأسیس کند. (BIA)، بعداً به ارتش دفاع برمه (BDA) و متعاقباً به ارتش ملی برمه (BNA) تغییر نام یافت، که با نیروهای متفقین جنگید. سو به زودی در دلتا ایراوادی برای سازماندهی مقاومت مسلحانه پس از حمله به زیر زمین رفته بود، و تان تون به عنوان وزیر زمین و کشاورزی توانست اطلاعات را به سو منتقل کند. دیگر رهبران کمونیست، تاکینز تین پ و تین شو در ژوئیه ۱۹۴۲ با دولت استعمار تبعیدی در سیملا، هند تماس گرفتند. در ژانویه ۱۹۴۴ در یک جلسه مخفی در نزدیکی Dedaye در دلتا، CPB با موفقیت اولین کنگره خود را به ریاست سو برگزار کرد. | ## بخش 2: حزب کمونیست برمه | کمونیستها در صف مقدم مقاومت مسلحانه بودند که متعاقباً در ۲۷ مارس ۱۹۴۵ به رهبری BNA تحت فرماندهی ژنرال آنگ سان به یک قیام ملی تبدیل شدند. CPB همراه با BNA و حزب انقلابی خلق (PRP که بعداً به حزب سوسیالیست تغییر نام یافت) در ملاقات در پگو در اوت ۱۹۴۴ سازمان ضد فاشیست (AFO) را تشکیل داده بودند. یک سال بعد از شکست ژاپن و بازگشت دولت استعمار انگلیس برای ادامه مبارزه برای استقلال، به لیگ آزادی خلق ضد فاشیست مردم (AFPFL) تبدیل شد. مهمانی که با گروه کوچکی از مردان شروع به کار کرده بود اکنون از سال ۱۹۴۵ تا زمانی که برمه از انگلیس استقلال یافت به یک حزب مهم سیاسی قانونی تبدیل شد. تین پی، که جایگزین سو به عنوان دبیرکل شد، رهبر مسئول سیاست تدوین استراتژی تحت عنوان «به منظور درک بهتر متقابل و همکاری بیشتر» بود که در هند نوشته شد و در دومین کنگره حزب در جاده باگایا، رانگون در ژوئیه ۱۹۴۵ تصویب شد. حزب اصلی به کمونیستهای پرچم سفید معروف شد اگرچه این عنوان هرگز به‌طور رسمی پذیرفته نشده‌است. در طی مذاکرات، انگلیسی‌ها متوجه شدند که‌تان تون متفکر آنگ سان است، زیرا برای نظر خود به‌طور مرتب به برادر شوهرش مراجعه می‌کند. معاهده صلح مدت کوتاهی پس از میانمار از استعفا جنبش عدم تعهد در اعتراض به شوروی و دستکاری ویتنامی در سپتامبر ۱۹۷۹ هاوانا کنفرانس، وزیر امور خارجه چین هوانگ هوآ به دیدار رانگون. CPB با حمله به مونگ یاونگ پاسخ داد، اما پیشنهاد پیشنهاد مذاکرات را در سپتامبر پس از اجازه انقضا عفو عمومی داد. | ## بخش 3: حزب کمونیست برمه | ژنرال رای مثبت کو برای BSPP ماه مه سال بعد در لاشیو، سه شرایط جدید بر روی میز توسط رای مثبت کو قرار داده شده‌اند لغو CPB. به CPB گفته شد که طبق ماده ۱۱ قانون اساسی ۱۹۷۴ که برمه را به عنوان یک کشور تک حزبی ایجاد کرده بود، جایی برای یک حزب سیاسی دیگر وجود ندارد. نین وین در ۱۴ مه مذاکرات صلح را پایان داد و اجازه داد تا آتش‌بس ۳۱ مه با KIO بدون پاسخ دادن به موضع کاچین پایان یابد. VOPB شروع به پخش درخواست‌های پایان دادن به جنگ داخلی، توسعه دموکراسی و ایجاد وحدت ملی در یک سیستم چند حزبی جدید کرد. CPB هنوز ۱۵۰۰۰ نیرو را در شمال شرقی فرماندهی می‌کرد و تاتمداو نیز پس از شروع تأخیر عملیات پادشاه فاتح در سال ۱۹۸۲ و متحمل شدن خساراتی بالغ بر چند صد در منطقه کنگتونگ - تانگیانگ از ضد حملات CPB، سرانجام عقب‌نشینی کرد. هر دو طرف در حال حاضر با چالش دیگری در افزایش قدرت جبهه ملی دموکراتیک (NDF) که در سال ۱۹۷۶ تشکیل شد، آشکارا بدون بامار، توسط شورشیان قومی متحد کارن، مون، کاچین، شان، پا-او، کارنی، کیان، وا و لاهو، به ویژه با بازگشت KIO در ۱۹۸۳ پس از شکست گفتگوهای صلح جداگانه با BSPP. شورش و انحطاط در تابستان ۱۹۸۹، گروهی از موتوری‌ها به مقر حزب در شهر مرزی پانگسانگ یورش بردند و پرتره‌های رهبران کمونیست و نسخه‌هایی از ادبیات کمونیست را نابود کردند. | ## جمع‌بندی | بسیاری از اعضای حزب، از جمله رهبران ارشد، مجبور به تبعید شدند و از مرز به چین فرار کردند، و نفوذ حزب را به شدت تضعیف کردند.