موضوع مقاله: کفار مناحم | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کفار مناحم | مقدمه: این کیبوتص در نزدیک به ۷ کیلومتری شرق کریات ملاخی و در منطقهٔ شفلا قرار دارد و از نظر اداری به شورای منطقه‌ای یوآو وابسته است. | ## بخش 1: کفار مناحم | کفار مناحم نخستین بار در سال ۱۹۳۵ میلادی به‌دست گروهی از پیشگامان از رخووت بنیان نهاده شد و نام آن برگرفته از مناحم اوسیشکین، رهبر صهیونیست و رئیس صندوق ملی یهود، است. پس از ویرانی در جریان شورش اعراب در سال ۱۹۳۶، این شهرک در ۲۸ ژوئیهٔ ۱۹۳۷ بازسازی شد و سرانجام در ۶ دسامبر ۱۹۳۹ به‌صورت کیبوتص دائمی از نوع «دیوار و برج» تأسیس گردید. کیبوتص در طول تاریخ خود فراز و فرودهای جمعیتی بسیاری را تجربه کرده و امروزه دارای مدرسه‌های منطقه‌ای، موزه، مرکز فرهنگی و واحدهای صنعتی است. p.185 سازمان مناحم در سال ۱۹۳۳ به مناسبت هفتادمین سالگرد تولد مناحم اوسیشکین تشکیل شده بود و اعضای آن طی دو سال برای خرید زمین در نزدیکی روستای عربی ادنیبا پول گردآوری کردند. p.185 در ۲۸ ژوئیهٔ ۱۹۳۷، شهرک به‌صورت موشاو و در قالب شهرک‌های «دیوار و برج» بازسازی شد. در سپتامبر ۱۹۳۹ در شهرک ۱۱۰ نفر در ۴۰ خانوار زندگی می‌کردند اما شهرک نتوانست خودکفا شود. جایگزینی گروه و تأسیس دائمی در نوامبر ۱۹۳۹، رهبری ییشوو اعضای «آرگون مناحم» را با هستهٔ جنبش «آمریکا-کریت» جایگزین کرد. اینان اعضای هشومر هتسعیر از ایالات متحده آمریکا بودند که در شهرک کفار هادار نزدیک رامتایم آموزش می‌دیدند. اعضای گروه آرگون مناحم که از کفار مناحم رفته بودند، در ۳۱ اکتبر ۱۹۳۹ شهرک کفار واربورگ را بنیان نهادند. در ۶ دسامبر ۱۹۳۹، در روز روشن‌کردن نخستین شمع حنوکا، مراسم کلنگ‌زنی بر روی زمین کیبوتص برگزار شد و شهرک به‌طور رسمی «کفار مناحم» نامیده شد. بنیان‌گذاران ۳۲ مهاجر آمریکایی بودند که بر زمینی به مساحت ۳٬۶۵۰ دونام که در سال ۱۹۳۵ خریداری شده بود مستقر شدند. نزدیک به یک سال بعد، ساکنان از تپهٔ اولیه (دیوار و برج) به تپه‌ای نزدیک در جنوب آن نقل مکان کردند و شهرک دائمی را بنا نهادند. پیوستن گروه‌های تازه در ژوئیهٔ ۱۹۴۳، اعضای کیبوتص منحل‌شدهٔ الگابیش که بیشترشان از پیشکسوتان جنبش هشومر هتسعیر در آلمان و گالیسی بودند، به کفار مناحم پیوستند. | ## بخش 2: کفار مناحم | تا سال ۱۹۴۳، کیبوتص ۲۴۵ ساکن داشت که به کشاورزی مختلط (غلات، سبزیجات، گاو، گوسفند و مرغداری) و صنایع (نجاری و تعمیرگاه) مشغول بودند. شهرک برای چندین سال در فصل بارندگی به دلیل نبود جادهٔ دسترسی دچار انزوا بود و جاده تنها در سال ۱۹۴۶ آسفالت شد. پس از جنگ ۱۹۴۸ پس از جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل، کیبوتص بر روی نزدیک به ۹٬۰۰۰ دونام از زمین‌های روستای عربی خالی‌شده ادنیبا گسترش یافت. کیبوتص با روستاهای عربی اطراف روابط نسبتاً خوبی داشت و در جریان جنگ تنها خانوادهٔ العازی در منطقه باقی ماند که پیوند دوستانه‌شان با کیبوتص حفظ شد. پس از جنگ جهانی دوم، بازماندگان بسیاری از هولوکاست از لهستان و روسیه نیز در کیبوتص ساکن شدند. تحولات معاصر در سال ۱۹۶۱ فاجعه‌ای در کیبوتص رخ داد: هفت کودک از فرزندان اعضای کیبوتص در تصادف خودرو کشته شدند. در سال ۲۰۰۱ بخش مسکونی تازه‌ای برای ساکنان غیرعضو به کیبوتص افزوده شد و از سال ۲۰۰۶ کیبوتص در فرایند تبدیل به «کیبوتص نوسازی‌شده» قرار گرفت. کیبوتص برنامهٔ ساخت ۱۵۰ خانهٔ خانوادگی جدید را دارد که از این میان نزدیک به ۱۰۰ خانه مسکونی شده‌اند. جغرافیا کفار مناحم در ارتفاع ۱۱۶ متر از سطح دریا در حاشیهٔ دشت ساحلی و در منطقهٔ شفلا واقع شده‌است. این کیبوتص در نزدیک به ۲۰ کیلومتری ساحل دریای مدیترانه، ۳۸ کیلومتری جنوب‌جنوب‌شرقی تل‌آویو و ۳۸ کیلومتری جنوب‌غربی اورشلیم و ۸ کیلومتری شرق کریات ملاخی جای دارد. از نظر ارتباطات جاده‌ای، کیبوتص از طریق جادهٔ محلی شمارهٔ ۳۸۳ به شبکهٔ حمل‌ونقل متصل است و بزرگراه شمارهٔ ۶ (بزرگراه ترانس‌اسرائیل) از کنارهٔ غربی آن می‌گذرد. جمعیت کفار مناحم در سال‌های نخست نزدیک به ۲۰۰ عضو و پنجاه کودک داشت و در اوج شکوفایی جمعیت آن به ۶۰۰ نفر رسید. بر پایهٔ آمار سال ۲۰۱۴، جمعیت کیبوتص ۱٬۲۷۵ نفر بود که اکثریت قاطع آنان یهودی بودند. | ## بخش 3: کفار مناحم | + روند تحول جمعیت کفار مناحم سال ۱۹۴۸ ۱۹۶۱ ۱۹۷۲ ۱۹۸۳ ۱۹۹۵ ۲۰۰۱ ۲۰۰۶ ۲۰۰۹ ۲۰۱۰ ۲۰۱۴ جمعیت ۳۸۹ ۵۷۰ ۵۷۶ ۵۹۸ ۵۲۲ ۴۶۰ ۴۸۰ ۹۴۵ ۱٬۰۴۱ ۱٬۲۷۵ اقتصاد کفار مناحم بر پایهٔ کشاورزی گندم، پنبه، سبزیجات، هندوانه، تاکستان و بادام بنا شده و زمین‌های کشاورزی آن ۹٬۰۰۰ دونام گستردگی دارد. صنعت بخش عمده‌ای از درآمد کیبوتص از کارخانهٔ فلزکاری کفار مناحم تأمین می‌شود که قطعات فلزی و پلاستیکی عمدتاً برای صنایع برق‌فنی اسرائیل تولید می‌کند. افزون بر آن، کارخانهٔ سرامیک کفار مناحم در سال ۱۹۶۴ تأسیس شد و تا دههٔ ۱۹۹۰ فعال بود اما به دلیل رقابت شدید با واردات از کشورهای شرقی تعطیل شد. معماری بیت هابانیم تالار فرهنگی «بیت هابانیم» در کفار مناحم، یادمانی به یاد جان‌باختگان جنگ‌های اسرائیل از جمله برادران عمرام و یوحانان بن‌حورین است که در جنگ شش‌روزه کشته شدند. این ساختمان در سال ۱۹۷۹ با گنبد ژئودزیک گشایش یافت و طراحی آن به‌دست معمار نامدار آر. این بنا نمونه‌ای از معماری زبره‌کاری با بتن نمایان است و دارای سالن کنسرت منطقه‌ای با گنجایش تا ۹۰۰ تماشاگر است. در ساختمان دیوارنگاره‌های هنری متعددی از موشه سعیدی، عضو کیبوتص، به چشم می‌خورد. هنر در کیبوتص از بدو بنیان‌گذاری، هنرمندان بسیاری در کفار مناحم فعالیت داشته‌اند. برجسته‌ترین آن‌ها موشه سعیدی است که از اواسط دههٔ ۱۹۵۰ کار هنری خود را به‌عنوان نقاش و مجسمه‌ساز آغاز کرد و ریاست سازمان ملی هنرمندان کیبوتص‌ها را بر عهده داشت. از سال ۱۹۶۸ سعیدی بر ساخت دیوارهای سرامیک هنری تمرکز کرد و آثارش در سراسر کشور پراکنده شده اما گسترده‌ترین مجموعهٔ کارهای او در کیبوتص کفار مناحم قرار دارد. در ساختمان‌های کارخانهٔ سرامیک پیشین، امروزه «کوچهٔ هنرمندان» دایر است که هنرمندان رشته‌های گوناگون در آن به کار و برگزاری رویدادهای فرهنگی می‌پردازند. آموزش دبیرستان منطقه‌ای «تصافیت» وابسته به شورای منطقه‌ای یوآو در کفار مناحم قرار دارد. در سال ۲۰۰۴ این دبیرستان در فهرست «بهترین‌ها» روزنامهٔ معاریو به‌عنوان یکی از ده دبیرستان برتر کشور معرفی شد. | ## جمع‌بندی | کیبوتص همچنین دارای «موزهٔ درهٔ شفلا» است که مجموعهٔ باستان‌شناختی یافته‌های منطقه را به نمایش می‌گذاشت و بازسازی «دیوار و برج» نیز در مجاورت آن انجام شده بود.