موضوع مقاله: پروتستان‌های خط اصلی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پروتستان‌های خط اصلی | مقدمه: پروتستان‌های خط اصلی (که همچنین به نام‌های پروتستان‌های مدرنیست یا پروتستان‌های قدیمی‌خط نیز شناخته می‌شوند) گروهی از فرقه‌های پروتستان تاریخی و ریشه‌دار در ایالات متحده آمریکا و هستند که به‌طور کلی با جریان‌های لیبرال یا الهیاتی پروتستانتیسم پیوند دارند؛ در تقابل با فرقه‌ها و جماعت‌های پروتستان عمدتاً محافظه‌کار از جمله انجیلی، بنیادگرا، کاریزماتیک، ، ، کلیسای تاریخی سیاهان و فرقه‌های پروتستان . | ## بخش 1: پروتستان‌های خط اصلی | برخی میان «خط اصلی» و «قدیمی‌خط» تمایز قائل می‌شوند؛ اولی تنها به پیوندهای فرقه‌ای اشاره دارد و دومی به نسب‌نامه کلیسایی، اعتبار و نفوذ. با این حال، این تمایز در طول تاریخ از میان رفته و این دو واژه اکنون تقریباً مترادف یکدیگرند. کلیساهای پروتستان خط اصلی بر عدالت اجتماعی و رستگاری فردی تأکید داشته‌اند و هم از نظر سیاسی و هم از نظر الهیاتی، گرایش لیبرال‌تری نسبت به کلیساهای پروتستان غیر خط اصلی دارند. کلیساهای پروتستان خط اصلی رویکردی مشترک دارند که اغلب به همکاری در سازمان‌هایی مانند می‌انجامد و به دلیل مشارکت در جنبش وحدت کلیساها، گاه با برچسب جایگزین پروتستانتیسم وحدت‌گرا (به‌ویژه در خارج از ایالات متحده) شناخته می‌شوند. در حالی که در سال ۱۹۷۰ کلیساهای پروتستان خط اصلی بیشتر پروتستان‌ها و بیش از ۳۰ درصد از جمعیت آمریکا را به عنوان عضو در خود داشتند، تا سال ۲۰۰۹ در اقلیت پروتستان‌های آمریکایی قرار گرفتند و حدود ۱۵ درصد از بزرگسالان آمریکایی را دربرمی‌گرفتند. در سال ۲۰۲۴، حدود ۱۳ درصد از آمریکایی‌ها پروتستان‌های سفیدپوست غیر اسپانیایی‌تبار خط اصلی بودند، بر اساس «سرشماری دین آمریکایی» . امروزه بیشتر پروتستان‌های خط اصلی در مناطق شمال شرقی و میانه غربی ایالات متحده ریشه دارند. کرک هاداوی و پنی لانگ مارلر این اصطلاح را چنین تعریف می‌کنند: «اصطلاح 'پروتستان خط اصلی' به همراه 'پروتستان جریان اصلی' و 'پروتستان قدیمی' برای دسته‌بندی فرقه‌هایی به کار می‌رود که به شورای ملی کلیساها وابسته‌اند و ریشه‌های تاریخی عمیق و تأثیر دیرپایی در جامعه آمریکایی دارند.» در ایالات متحده، پروتستانتیسم به طور کلی میان فرقه‌های خط اصلی و فرقه‌های یا تقسیم می‌شود. این اصطلاح گاهی برای اشاره به کلیساهای پروتستان تاریخی در کانادا، اروپا، هنگ‌کنگ، آمریکای لاتین و آفریقای جنوبی نیز به کار می‌رود. در برخی دیگر از مناطق جهان، اصطلاح پروتستان خط اصلی به کار نمی‌رود و به جای آن، واژه «اکومنیکال» برای تمایز کلیساهای مشابه از فرقه‌های انجیلی استفاده می‌شود. برخی این اصطلاح را به دلیل پیش‌فرض‌های قوم‌محور و نخبه‌گرایانه مرتبط با پروتستان‌های سفیدپوست آنگلوساکسون مورد انتقاد قرار داده‌اند و همچنین به دلیل پیوند نادرست آن با واژه «جریان اصلی»؛ چرا که این اصطلاح از آغاز تا اواخر قرن بیستم تقریباً به‌طور انحصاری پروتستان‌های سفیدپوست آمریکایی غیربنیادگرا و غیرانجیلی را توصیف می‌کرد. «خط اصلی» در برابر «جریان اصلی» اصطلاح مسیحی جریان اصلی در کاربرد دانشگاهی معادل پروتستان خط اصلی نیست و اغلب به عنوان تلاشی برای یافتن واژگان جامعه‌شناختی بی‌طرف در تمایز میان ارتدکسی و بدعت به کار می‌رود. پروتستانتیسم خط اصلی را نباید با اشتباه گرفت که به‌طور گسترده‌تری به عنوان دارنده عنوان «مسیحیت جریان اصلی» پذیرفته شده و کاتولیک‌ها، ارتدکس‌های شرقی و مشرقی، و پروتستان‌های غیر خط اصلی از جمله انجیلی‌ها، بنیادگرایان، کاریزماتیک‌ها، ، ، کلیسای سیاه به لحاظ تاریخی، و پروتستان‌های را نیز دربرمی‌گیرد. در بریتانیا و استرالیا، اصطلاح پروتستان خط اصلی همیشه به کار نمی‌رود و جریان اصلی به معنای پروتستانتیسم مترقی نیست، هرچند برخی هواداران ادعا می‌کنند که پروتستان خط اصلی مترادف با پروتستان جریان اصلی است. «هفت خواهر» عبارتند از: (UMC) بزرگ‌ترین فرقه پروتستان اصلی در میان «هفت خواهر» است و در سال ۲۰۲۴ نزدیک به ۵٫۰۴ میلیون عضو در ایالات متحده دارد. (ELCA) دومین فرقه بزرگ پروتستان اصلی است و در پایان سال ۲۰۲۴ حدود ۲٫۷ میلیون عضو تعمیدیافته و ۸٬۴۰۰ کلیسا دارد. کلیسای اسقفی (ایالات متحده آمریکا) (TEC) سومین فرقه بزرگ است و ۱٫۶ میلیون عضو تعمیدیافته فعال دارد که از میان آنها ۱٫۴ میلیون نفر در سال ۲۰۲۲ در ایالات متحده مستقر هستند. (PCUSA) چهارمین فرقه بزرگ پروتستان اصلی است و ۱٫۱ میلیون عضو فعال در ۸٬۷۰۰ کلیسا دارد (۲۰۲۱). فرقه‌های آفریقایی-آمریکایی تاریخی معمولاً جدا از پروتستان‌های انجیلی یا اصلی دسته‌بندی می‌شوند. با این حال در سال ۲۰۱۴، مجله تشخیص داد که این گروه‌ها «با توصیف پروتستان اصلی مطابقت دارند». با ۲٫۵ میلیون عضو با ۱٫۴ میلیون عضو با ۱٫۲ میلیون عضو (۲۰۲۵) با اینکه در دسته‌بندی‌های یا مرکز تحقیقات پیو به عنوان پروتستان اصلی فهرست نشده‌اند، دو گروه دیگر نیز خود را با این برچسب معرفی می‌کنند: آیین‌های (از جنبش مقدسین آخرین زمان) با ۲۵۰٬۰۰۰ پیرو با پروتستانتیسم اصلی همسو دانسته شده‌است.. در حالی که دیگر منحصراً مسیحی نیست، با ۱۵۲٬۹۵۸ عضو و ثبت‌نام در برنامه‌های آموزش دینی تا سال ۲۰۲۴، خود را بخشی از سنت مین‌لاین می‌داند. حدود ۱٫۷ میلیون آمریکایی خود را یونیتارین جهان‌گرا می‌دانند (از جمله اعضای این انجمن). پس از انشعاب اخیر از کلیسای متدیست متحد، (GMC) نیز می‌تواند به این فهرست افزوده شود، هرچند سرشماری رسمی‌ای از آن در دست نیست. از آنجا که این گروه‌ها از لحاظ الهیاتی بیش از حد هستند تا مین‌لاین شمرده شوند، آن دسته که سختگیرانه به قواعد تاریخی ایمان پایبندند در شمار قرار می‌گیرند و آن‌هایی که چنین پایبندی‌ای ندارند در گروه طبقه‌بندی می‌شوند. این فرقه‌ها را به دلیل ریشه‌هایشان در فرقه‌های پروتستان مین‌لاین، «مجاور مین‌لاین» می‌نامد. روابط وحدت‌گرایانه الهیات تنوع دیدگاه‌ها پروتستانتیسم مین‌لاین با الهیاتی و ایدئولوژیکی شناخته می‌شود. هرچند معیارهای دکترینی و اعلامیه‌های اعتقادنامه‌ای وجود دارند، اما معمولاً به گونه‌ای تفسیر نمی‌شوند که موجب محرومیت افراد از عضویت گردند. ریچارد هاچسون پسر، رئیس دفتر بررسی و ارزیابی کلیسای پرسبیتری ایالات متحده، مشاهده کرد که داوطلبان روحانیت بیشتر به دلیل «تنگ‌نظری افراطی» رد می‌شوند تا به دلیل نقض معیارهای اعتقادنامه‌ای. گروه‌های مسیحی مین‌لاین اغلب نسبت به سایر باورها و ادیان پذیراترند، را تأیید می‌کنند و به‌طور فزاینده‌ای از حمایت می‌کنند. پژوهش مرکز پیو در سال ۲۰۲۱ نشان داد که ۵۶ درصد از پروتستان‌های مین‌لاین بر این باورند که غیرمسیحیان، از جمله لاادریون و خداناباوران، می‌توانند به بروند، در مقایسه با حدود یک‌پنجم پروتستان‌های انجیلی و ۳۸ درصد از مؤمنان کلیساهای تاریخاً سیاه‌پوست. نزدیک به یک‌سوم پروتستان‌های مین‌لاین خود را محافظه‌کار می‌نامند و اکثر جماعت‌های محلی مین‌لاین دارای عنصر محافظه‌کار فعال و پرانرژی هستند. فرقه‌های مین‌لاین از لحاظ تاریخی بوده‌اند و عیسی مسیح را به عنوان خداوند و پسر خدا اعلام می‌کنند. در عمل، کلیساهای مین‌لاین از لحاظ الهیاتی میانه‌رو و متأثر از «» هستند؛ رویکردی که دانشمندان از آن برای جداسازی قدیمی‌ترین عناصر تاریخی کتاب مقدس از افزوده‌های بعدی و تحریف‌های عمدی بهره می‌گیرند. فرقه‌های مین‌لاین عموماً آموزش می‌دهند که کتاب مقدس کلام خداست در کارکرد، اما باید هم از منظر فرهنگ‌هایی که در آن‌ها نوشته شده و هم با بهره‌گیری از عقل الهی تفسیر شود. یک بررسی در سال ۲۰۰۸ که توسط مرکز تحقیقات پیو انجام شد نشان داد که ۲۲ درصد از ۷٬۵۰۰ مسیحی مین‌لاین بر این باور بودند که کتاب مقدس کلام خداست و باید کلمه به کلمه و به معنای تحت‌اللفظی تفسیر شود. سی‌وهشت درصد بر این نظر بودند که کتاب مقدس کلام خداست اما نباید کلمه به کلمه به معنای تحت‌اللفظی فهمیده شود. این نکته مورد توجه قرار گرفته — حتی توسط برخی اعضای کلیساهای مین‌لاین — که رهبری سازمان‌ها و بوروکراسی‌های فرقه‌ای اغلب از لحاظ الهیاتی و اجتماعی لیبرال‌تر از کل اعضای کلیساهای مین‌لاین بوده‌است. این شکاف موجب احساس از خودبیگانگی در میان پروتستان‌های محافظه‌کار مین‌لاین شده‌است. این نارضایتی به شکل‌گیری جنبش‌های مختلف یا جنبش‌های با رویکردی محافظه‌کارانه‌تر انجامیده‌است. عدالت اجتماعی فرقه‌های مین‌لاین بر مفهوم کتاب‌مقدسی عدالت تأکید می‌کنند و بر ضرورت تلاش مسیحیان برای عدالت اجتماعی پافشاری می‌نمایند که معمولاً رویکردهای سیاسی لیبرالانه‌ای نسبت به مسائل اجتماعی و اقتصادی دربرمی‌گیرد. کلیساهای مین‌لاین پیش از سال ۱۹۴۰ اساساً بودند، اما تحت تأثیر افرادی چون راینهولد نیبور از جنگ جهانی دوم و جنگ سرد حمایت کردند. واکنش آن‌ها به مسائل جنسیت و تمایلات جنسی یکپارچه نبوده، هرچند در مقایسه با کلیسای کاتولیک یا کلیساهای پروتستان محافظه‌کارتر، پذیراتر بوده‌اند. مسائل اجتماعی بسیاری از فرقه‌های مین‌لاین در بیان دیدگاه‌های خود دربارهٔ مسائل اجتماعی فعال هستند. تقریباً تمام فرقه‌های مین‌لاین فراگیر از نظر جنسیتی هستند و زنان را به روحانیت می‌پذیرند. | ## بخش 2: پروتستان‌های خط اصلی | هرچند نمی‌توانند از هیچ نامزدی به‌طور رسمی حمایت کنند، اما اغلب سخنرانان سیاسی را دعوت می‌کنند. زهران ممدانی، نامزد شهرداری نیویورک در سال ۲۰۲۵، برای سخنرانی به جماعات کلیسای باپتیست اول کراون‌هایتس و کلیسای جامع گریتر آلن (وابسته به کلیسای اسقفی متدیست آفریقایی، یک فرقه تاریخاً سیاه‌پوست که خود را مین‌لاین نیز می‌داند) دعوت شد. کلیسای متدیست متحد (UMC) و کلیسای لوتری انجیلی در آمریکا (ELCA) استثناهایی را در مواردی که سقط جنین ضروری است می‌پذیرند، اما این عمل را تأیید نمی‌کنند. تمایلات جنسی در پی جنبش و رفع طبقه‌بندی همجنس‌گرایی به عنوان بیماری توسط انجمن روان‌پزشکی آمریکا در سال ۱۹۷۳ (۱۳۵۱)، پژوهش‌های مختلفی کلیساها و فرقه‌های را به پذیرش حقوق دگرباشان جنسی در درون کلیسا و جامعه واداشت.Jeffrey S. 20 در برخی فرقه‌ها، این پذیرش از طریق شکل‌گیری شبکه‌هایی از کلیساها، دانشگاه‌ها و مدارس الهیات حامی تحقق یافته‌است. این شبکه‌ها عبارتند از: باپتیست‌های آمریکایی دلسوز برای اقلیت‌های جنسی در ۱۹۷۲ (که در ۱۹۹۳ به تبدیل شد) توسط اعضای کلیساهای باپتیست آمریکا،Bill J. 268 تأیید: متدیست‌های متحد برای نگرانی‌های همجنس‌گرایان/لزبین‌ها در ۱۹۷۵ و در ۱۹۸۴ توسط اعضای کلیسای متدیست متحد،Jason E. 112 شورای برادران-منونایت برای منافع دگرباشان جنسی و شبکه جوامع حامی در ۱۹۷۶ توسط اعضای کلیسای منونایت آمریکا.Donald B. ازدواج در پی قانونی شدن ازدواج با همجنس در کشورها و ایالت‌های مختلف آمریکا در طول دهه ۲۰۰۰، پژوهش‌های مفهومی دربارهٔ معنای پیمان ازدواج در متون کتاب‌مقدسی، کلیساهای مختلفی را بر آن داشت که ملاحظه کنند پایه ازدواج مسیحی و رابطه جنسی آن است که فرد صرف‌نظر از جنسیت به پیمان خود با همسرش وفادار بماند.David H. 109–110 پس از تأمل ملی، بسیاری از فرقه‌های مسیحی پیشرو شروع به اجازه دادن برای کردند و معمولاً این تصمیم را به هر کلیسای محلی واگذار کردند.Jonathan S. 32-33 پس از قانونی شدن ازدواج همجنس در هلند در آوریل ۲۰۰۱ (فروردین ۱۳۸۰)، کلیسای منونایت در هلند یکی از اولین کلیساهایی بود که همان سال این قطعنامه را تصویب کرد. قطعنامه‌های مشابهی در سایر قاره‌ها نیز تصویب شده‌اند، از جمله در در آمریکای جنوبی در سال ۲۰۱۰ (۱۳۸۹)، در در سال ۲۰۱۵ (۱۳۹۴)، و در در سال ۲۰۱۸ (۱۳۹۷). اصطلاح «مین‌لاین» زمانی به اکثریت عددی یا حضور غالب در جامعه اشاره داشت، اما دیگر چنین نیست. با رشد جمعیت کشور، این کلیساها از ۶۳ درصد جمعیت در ۱۹۷۰ به ۵۴ درصد در ۲۰۰۰ و ۴۰ درصد در ۲۰۲۴ کاهش یافتند و دیگر دسته دینی اکثریت آمریکایی‌ها نیستند. وابستگی آمریکایی‌ها به فرقه‌های مین‌لاین از ۵۵ درصد کل پروتستان‌ها در ۱۹۷۳ به ۲۹ درصد در ۲۰۲۴ کاهش یافته‌است. 2009 تخمین زده که ممکن است زمانی صد میلیون پروتستان مین‌لاین در ایالات متحده وجود داشته باشد. تحلیل‌های فراوانی هم از سوی اعضای فرقه‌های مین‌لاین و هم از بیرون آن‌ها انجام شده‌است. عوامل کلیدی نشان می‌دهند که همه انواع کلیساها می‌توانند رشد کنند و می‌کنند، صرف‌نظر از نوع سرودها یا موسیقی معاصر، نوع آیین‌ها، میانگین سنی نمازگزاران، یا موقعیت مکانی. اما به‌طور میانگین، کلیساهای مناطق روستایی، کلیساهایی با اعضای مسن‌تر و کلیساهایی با جوانان کمتر، بیشتر در جذب اعضا و رشد با دشواری روبه‌رو هستند. برای نمونه، از میان کلیساهایی که پس از ۱۹۹۳ تأسیس شده‌اند ۵۴ درصد در حال رشد هستند، در مقایسه با ۲۸ درصد از جماعت‌هایی که پیش از ۱۹۰۰ تأسیس شدند. با تغییر ترکیب جمعیتی، کلیساهایی که توسط نسل‌های پیشین بنا شده‌اند اغلب در انطباق با شرایط در حال تغییر، از جمله کاهش یا تغییر سنی و قومی جمعیت محلی، با دشواری روبه‌رو می‌شوند. دیوید رووزن، مدیر مؤسسه هارتفورد برای پژوهش دینی در سمینار هارتفورد، می‌گوید: «موقعیت، موقعیت، موقعیت — این پاسخ محققانه‌ای بود که محققان برای توصیف میزان وابستگی رشد یا افول جماعت‌های آمریکایی به تغییرات جمعیتی در همسایگی‌های آن‌ها به کار می‌بردند.» ترکیب سنی نیز عامل واقعی افول در جماعات است و نرخ موالید در میان پروتستان‌های مین‌لاین بسیار پایین‌تر از حدی است که برای حفظ تعداد اعضا نیاز است. ، یک سنجشگر انجیلی، متوجه شده که کشیشان پروتستانی که در کلیساهای مین‌لاین خدمت می‌کنند به‌طور میانگین نیمی از مدتی را که کشیشان در کلیساهای غیرمین‌لاین خدمت می‌کنند، در یک کلیسا می‌مانند. این موضوع ممکن است به افول کمک کند و تا حدی متأثر از رویه چرخشی کلیسای متدیست متحد باشد که در آن روحانیون عمداً و گاه هر ساله از کلیسایی به کلیسای دیگر منتقل می‌شوند تا از سنت خدمت‌گزاری قوی مردمی متدیسم متحد پشتیبانی شود. کلیساهای مین‌لاین همچنین در جذب اقلیت‌ها، به‌ویژه لاتینی‌تباران، با دشواری روبه‌رو بوده‌اند. تا سال ۲۰۲۴، لاتینی‌تباران ۶ درصد از جمعیت مین‌لاین را تشکیل می‌دهند اما ۱۹٫۵ درصد از جمعیت آمریکا هستند. بر اساس گزارش گروه بارنا، ناتوانی پروتستان‌های مین‌لاین در جذب شمار قابل توجهی از لاتینی‌تباران نشانه‌ای نگران‌کننده برای آینده است، با توجه به رشد سریع جمعیت لاتینی‌تبار و خروج آن‌ها از کاتولیسیسم به کلیساهای پروتستان در دهه گذشته که اکثراً کلیساهای انجیلی یا پنطیکاستی را انتخاب می‌کنند. یکی از بزرگ‌ترین عوامل افول کلیساهای مین‌لاین و سایر اشکال کلیسای پروتستان، رشد سریع است که تقریباً کاملاً پروتستان است. در سال ۱۹۷۲ کمتر از ۳ درصد آمریکایی‌ها خود را غیروابسته به فرقه می‌دانستند، در حالی که در ۲۰۲۰ بیش از ۱۳ درصد چنین هستند که تقریباً نیمی از جمعیت آمریکایی‌هایی است که دیگر با پروتستانتیسم مین‌لاین شناسایی نمی‌شوند. تا سال ۲۰۲۰، مسیحیان غیروابسته به فرقه دومین سنت دینی بزرگ در ایالات متحده پس از کاتولیک‌ها بودند، حتی پیشتر از فرقه‌های محافظه‌کار سنتی با نرخ‌های عضویت پایدارتر. عواملی که به این روند نسبت داده می‌شوند عبارتند از: سنت آشکارا تبشیری کلیساهای غیروابسته به فرقه که بین ۲۰۱۰ و ۲۰۲۰ بیش از ۹٬۰۰۰ جماعت به دست آورد در حالی که سایر فرقه‌ها جماعت‌هایشان را حفظ کردند یا از دست دادند. انشعاب کل جماعت‌ها به جای تأسیس ساده کلیساهای جدید که معمولاً برای جذب اعضا بیشتر طول می‌کشد. داده‌ها نشان می‌دهند که بین ۲۰۰۵ و ۲۰۱۵ بیش از ۸٬۰۰۰ کلیسای موجود (عمدتاً با گرایش کنوانسیون باپتیست جنوبی اما نسبتاً تقسیم‌شده میان فرقه‌ها در کل) تصمیم گرفتند از فرقه‌های خود جدا و مستقل شوند. رشد ناشران و سازمان‌های فرافرقه‌ای غیروابسته به فرقه که محتوایشان به لحاظ فرهنگی بر بخش‌های وسیعی از جامعه پروتستان صرف‌نظر از فرقه سلطه دارد. اختلاف سیاسی با پیشروی فرهنگی روزافزون پروتستانتیسم مین‌لاین که هم به رشد چشمگیر مسیحیان غیروابسته به فرقه و هم به انشعاب در چندین کلیسای پروتستان مین‌لاین منجر شده‌است. مقایسه با سایر فرقه‌های پروتستان در حالی که فرقه‌های مختلف پروتستان کاهش عضویت را تجربه کرده‌اند، چشمگیرترین تغییرات در کلیساهای مین‌لاین رخ داده‌است. روند جمعیتی کلیساهای انجیلی و کلیساهای تاریخاً آفریقایی‌آمریکایی پایدارتر بوده‌است. بر اساس مرکز تحقیقات پیو، فرقه‌های مین‌لاین ۱۱٫۵ درصد از کل بزرگسالان آمریکایی را دربرمی‌گیرند، در مقایسه با ۲۳٫۱ درصدی که در سال ۲۰۲۴ خود را انجیلی معرفی کردند.Chang, Perry. در تحلیل آن‌ها، مهم‌ترین دلیل با فاصله زیاد نرخ موالید است — پایین برای بدنه مین‌لاین و بالا برای محافظه‌کاران. دومین عامل مهم آن است که محافظه‌کاران کمتر از پیش به فرقه‌های مین‌لاین روی می‌آورند. هوت، گریلی و وایلد با وجود گمانه‌زنی‌های برعکس استدلال می‌کنند که گرایش از فرقه مین‌لاین به فرقه محافظه‌کار در توضیح این روند اهمیت چندانی ندارد چون در طول دهه‌ها نسبتاً ثابت بوده‌است. تحلیل آن‌ها هیچ پشتوانه‌ای برای این نظر ارائه نمی‌دهد که محافظه‌کاری یا لیبرالیسم الهیاتی یا اجتماعی تأثیر چندانی بر روندهای رشد بلندمدت دارد. شواهد حاصل از نشان می‌دهد که باروری بیشتر و فرزندآوری زودتر در میان زنان فرقه‌های محافظه‌کار ۷۶ درصد از روند مشاهده‌شده را توضیح می‌دهد: فرقه‌های محافظه‌کار اعضای خود را خودشان پرورش داده‌اند. اعضای فرقه‌های مین‌لاین پایین‌ترین نرخ موالید را در میان گروه‌های مسیحی آمریکایی دارند. مگر آنکه موجی از اعضای جدید سرازیر شود، پیش‌بینی می‌شود که نرخ مرگ‌ومیر رو به افزایش صفوف آن‌ها را در سال‌های پیش رو بیشتر کاهش دهد. | ## بخش 3: پروتستان‌های خط اصلی | برخی یافته‌های دیگر: از ۱۹۵۸ تا ۲۰۰۸، عضویت کلیسای مین‌لاین بیش از یک‌چهارم کاهش یافت و به حدود ۲۰ میلیون نفر — ۱۵ درصد از همه بزرگسالان آمریکایی — رسید. از ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۸، نسبت بزرگسالانی که در جماعت‌های مین‌لاین شرکت می‌کردند و کودکان زیر ۱۸ سال در خانه داشتند ۲۲ درصد کاهش یافت. این افزایش در پی رشد شمار جداشدگان و بیوه‌ها میان پیروان این کلیساها رخ داده‌است. از ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۸، داوطلبانه‌کاری ۲۱ درصد کاهش یافت؛ مشارکت بزرگسالان در ۱۷ درصد کاهش یافت. میانگین سن یک کشیش مین‌لاین در ۱۹۹۸، ۴۸ سال بود که تا ۲۰۰۹ به ۵۵ سال افزایش یافت. کشیشان به‌طور میانگین چهار سال در یک جماعت می‌مانند، در مقایسه با دو برابر این مدت برای رهبران کلیساهای غیرمین‌لاین. افول در شناسایی با پروتستانتیسم مین‌لاین به قدری شدید بوده که شناسایی انجیلی در میان پروتستان‌ها افزایش یافته، حتی اگر در میان همه بزرگسالان آمریکایی کاهش داشته باشد. پژوهش مطالعه چشم‌انداز دینی ۲۰۲۳–۲۰۲۴ مرکز تحقیقات پیو توضیحات بیشتری برای این افول ارائه می‌دهد: اعضای کلیساهای انجیلی جوان‌تر از اعضای فرقه‌های مین‌لاین هستند. ۱۴ درصد از جماعت‌های انجیلی بین ۱۸ تا ۲۹ سال دارند (در مقایسه با ۱۱ درصد از پروتستان‌های مین‌لاین)، ۳۰ درصد بین ۳۰ تا ۴۹ سال (در مقابل ۲۴ درصد)، ۲۸ درصد بین ۵۰ تا ۶۴ سال (در مقابل ۲۷ درصد) و ۲۷ درصد ۶۵ سال یا بیشتر (در مقابل ۳۸ درصد). به‌طور کلی، درآمد آن‌ها از انجیلی‌ها بیشتر است: ۲۵ درصد کمتر از ۳۰٬۰۰۰ دلار درآمد سالانه گزارش کردند. ۲۱ درصد درآمد ۱۰۰٬۰۰۰ دلار یا بیشتر در سال گزارش کردند، در مقایسه با ۱۳ درصد از انجیلی‌ها. بزرگ‌ترین و تأثیرگذارترین فرقه‌های پروتستان در مستعمرات سیزده‌گانه بریتانیا، انگلیکان‌ها (که پس از انقلاب آمریکا اسقفی‌ها نامیده شدند) و کنگره‌گرایان (که یونیتارین‌ها بعداً از آن‌ها جدا شدند) بودند. اینها بعداً از نظر اندازه و نفوذ توسط پروتستان‌های دیگر — باپتیست‌ها، پرسبیترین‌ها و متدیست‌ها — پشت سر گذاشته شدند. این فرقه‌ها با سهیم بودن در میراث مشترک اصلاحات با کلیساهای اسقفی و کنگره‌گرا، با هم مین‌لاین را پدیدآوردند. به گفته مورخ جیسون لنتزر، «جنبش انجیلی در حال شکل‌گیری بود که به پدید آمدن هفت خواهر کمک کرد و هسته‌ای برای تنوع گسترده تفاوت‌های الهیاتی و دکترینی فراهم آورد و آن‌ها را به کل منسجم‌تری شکل داد.» در میان کلیساهای پروتستان میان (یا در میان پرسبیترین‌ها) جدل برانگیخت. کشیش کنگره‌گرا چارلز چانسی رهبری انوار قدیم را بر عهده داشت که با در قلب بیداری مخالف بودند، در حالی که انوار جدید به رهبری کشیش کنگره‌گرا جاناتان ادوارز از احیاگری‌ها پشتیبانی می‌کردند و بر اهمیت داشتن تجربه توبه و بازگشت تأکید می‌نمودند. تا دهه ۱۸۰۰، پیروان چانسی به سوی اشکالی از لیبرالیسم الهیاتی مانند جهان‌شمولی، یونیتارینیسم و تعالی‌گرایی گرایش یافته بودند. تلاش‌ها برای بهبود حقوق زنان، اصلاح زندان‌ها، برپایی مدارس دولتی رایگان، ممنوعیت الکل و (در شمال) لغو بردگی توسط کلیساهای مین‌لاین ترویج شد. اما پس از جنگ داخلی آمریکا، تنش‌ها میان انجیلی‌ها و غیرانجیلی‌ها دوباره سر بلند کرد. با گسترش رویه نقد تاریخی به ایالات متحده، درگیری بر سر الهام کتاب مقدس در درون کلیساهای پروتستان شعله‌ور شد. پروتستان‌های محافظه‌کار به رهبری و و سایر از دفاع کردند، در حالی که الهیدانان لیبرال مانند از سمینار الهیات اتحادیه برای بهره‌گیری از نقد تاریخی در فهم کتاب مقدس آمادگی نشان دادند. با آنکه انجیلی‌های سده نوزدهم را پذیرفتند و در برابر مشکلات اجتماعی فزاینده ناشی از صنعتی شدن، شهرنشینی و مهاجرت از جامعه کنار کشیدند، پروتستان‌های لیبرال را پذیرفتند که برای «احیای جامعه» تلاش می‌کرد نه تنها برای توبه افراد. در دهه ۱۹۲۰ شکاف میان پروتستان‌های انجیلی و غیرانجیلی را گسترش داد چرا که دو طرف برای کنترل فرقه‌های مین‌لاین با هم درگیر شدند. بنیادگرایان این نبردها را برای در دست گرفتن کنترل در برابر مدرنیست‌ها یا لیبرال‌ها باختند. شمار زیادی از ثروتمندترین و مرفه‌ترین خانواده‌های آمریکایی، مانند وندربیلت‌ها و استورها، راکفلرها که باپتیست بودند، دوپونت‌ها، روزولت‌ها، فوربس‌ها، فوردها، ملون‌ها، ویتنی‌ها، مورگان‌ها و هریمان‌ها خانواده‌های اسقفی و پرسبیتری هستند. در دهه‌های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰، به رویکرد الهیاتی غالب در کلیساهای مین‌لاین تبدیل شده بود. اما این اجماع نئو-ارتدکس در دهه ۱۹۶۰ جای خود را به الهیات‌های لیبرال مجدداً رونق یافته داد و در دهه ۱۹۷۰ به الهیات آزادی‌بخش تبدیل شد. پیشینه اخیر پروتستان‌های مین‌لاین تا اواسط سده بیستم اکثریت پروتستان‌های ایالات متحده را تشکیل می‌دادند. کاهش عضویت در تمام فرقه‌های مسیحی در گروه‌های مین‌لاین بارزتر بود و نتیجه آن شد که این گروه‌ها دیگر اکثریت را تشکیل نمی‌دهند. در سال ۲۰۲۰، مؤسسه تحقیقات دینی عمومی یک سرشماری دینی بر اساس خودشناسایی انجام داد و دریافت که حدود ۱۶ درصد از آمریکایی‌ها خود را پروتستان مین‌لاین سفیدپوست غیرلاتین معرفی کردند که اندکی از پروتستان‌های انجیلی سفیدپوست غیرلاتین که ۱۴ درصد جمعیت آمریکا بودند بیشتر است. در ۲۰۱۴، مرکز پیو «بررسی چشم‌انداز دینی» را تکمیل و منتشر کرد که در آن تخمین زده شد ۱۴٫۷ درصد از بزرگسالان آمریکایی خود را پروتستان مین‌لاین معرفی کردند (بدون احتساب فرقه‌های تاریخاً سیاه‌پوست و آفریقایی‌آمریکایی)، در حالی که ۲۵٫۴ درصد خود را پروتستان انجیلی دانستند (همچنین بدون احتساب عضویت در فرقه‌های تاریخاً سیاه‌پوست). در ۲۰۲۵، مرکز پیو «بررسی چشم‌انداز دینی» به‌روزشده‌ای منتشر کرد و یافت که ۱۱ درصد از بزرگسالان آمریکایی خود را پروتستان مین‌لاین معرفی می‌کنند در حالی که ۲۳ درصد خود را پروتستان انجیلی دانستند. کلیساهای مین‌لاین رویکردی فعال نسبت به مسائل اجتماعی دارند که اغلب به همکاری در سازمان‌هایی مانند شورای ملی کلیساها منجر می‌شود. به دلیل مشارکت آن‌ها در جنبش وحدت‌گرایانه کلیساها، کلیساهای مین‌لاین گاه (به‌ویژه خارج از ایالات متحده) با عنوان جایگزین «پروتستانتیسم وحدت‌گرایانه» نامیده می‌شوند. این کلیساها نقش پیشرو در جنبش انجیل اجتماعی داشتند و در مسائل اجتماعی مانند جنبش حقوق مدنی و جنبش حقوق زنان فعال بودند. کلیساهای مین‌لاین در مجموع دکترین دینی‌ای را حفظ کرده‌اند که بر عدالت اجتماعی و رستگاری فردی تأکید دارد. اعضای فرقه‌های مین‌لاین نقش‌های رهبری در سیاست، کسب‌وکار، علم، هنر و آموزش داشته‌اند. مارسدن استدلال می‌کند که در دهه ۱۹۵۰، «رهبران پروتستان مین‌لاین بخشی از جریان فرهنگی لیبرال-میانه‌رو بودند و سخنگویان پیشروی آن‌ها از مشارکت‌کنندگان محترم در گفتگوی ملی بودند.» برخی فرقه‌های پروتستان مین‌لاین بالاترین نسبت دارندگان مدارک کارشناسی ارشد و دکترا را در میان هر فرقه دیگری در ایالات متحده دارند. برخی همچنین بالاترین نسبت دارندگان تحصیلات دانشگاهی را دارند، مانند کلیسای اسقفی (۷۶ درصد)، کلیسای پرسبیتری (آمریکا) (۶۴ درصد)، و کلیسای متحد مسیح (۴۶ درصد)، و همچنین بیشتر . اسقفی‌ها و پرسبیترین‌ها نیز اغلب به‌طور قابل توجهی ثروتمندتر و تحصیل‌کرده‌تر از اکثر گروه‌های دینی دیگر هستند و تا دهه ۱۹۵۰ به‌طور نامتناسبی در لایه‌های بالای کسب‌وکار و حقوق آمریکا نمایندگی داشتند. در دهه ۱۹۹۰، چهار تن از قضات دیوان عالی ایالات متحده پروتستان مین‌لاین بودند: سندرا دی اوکانر، جان پال استیونز، ویلیام رنکویست و دیوید سوتر. از ۱۹۶۵ تا ۱۹۸۸، عضویت کلیسای مین‌لاین از ۳۱ میلیون به ۲۵ میلیون کاهش یافت، سپس در ۲۰۰۵ به ۲۱ میلیون رسید. در حالی که در ۱۹۷۰ کلیساهای مین‌لاین اکثر پروتستان‌ها و بیش از ۳۰ درصد جمعیت را به عنوان اعضا داشتند، امروزه در میان پروتستان‌ها در اقلیت هستند؛ در ۲۰۰۹ تنها ۱۵ درصد آمریکایی‌ها پیرو این کلیساها بودند. جناح‌های محافظه‌کار تلاش‌های اخیر از سوی در برابر گرایش لیبرالی کلیساهای مین‌لاین مقاومت کرده‌است. | ## جمع‌بندی | از طریق رسانه‌های اجتماعی، گروه‌های در درون فرقه‌های مین‌لاین مانند «عملیات بازفتح» دیدگاه محافظه‌کارانه را به نسل زد تبلیغ کرده‌اند.