موضوع مقاله: کلیسای کاتولیک و یهودیت | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کلیسای کاتولیک و یهودیت | مقدمه: کلیسای کاتولیک و یهودیت تاریخچه‌ای طولانی و پیچیده از همکاری و تعارض دارند و در طول تاریخ رابطه‌ای پرتنش داشته‌اند که از قرن بیستم به این سو بهبود یافته است. | ## بخش 1: کلیسای کاتولیک و یهودیت | هر دو ادعا می‌کنند میراث مشترکی از سنت دارند که به ابراهیم بازمی‌گردد و اصرار دارند که امتداد راستین ایمان توصیف‌شده در عهد عتیق یا کتاب مقدس عبری هستند که از آن برای اثبات اقتدار و توجیه جایگاه خود به‌عنوان شریک عهدی خداوند بهره می‌برند. هر دو دین ریشه در دوره یهودیت معبد دوم دارند و تنها به‌تدریج در طی قرون بعدی از یکدیگر جدا شدند، در حالی که در جدل‌های متقابل درگیر بودند. هرچند مسیحیت در ابتدا مورد آزار قرار می‌گرفت، با فرمان میلان به رسمیت شناخته شد و در سال ۳۸۰ دین رسمی امپراتوری روم اعلام گردید که به محدودیت‌های فزاینده‌ای بر یهودیان از سوی حکومت امپراتوری انجامید. بر اساس تعالیم پولس رسول و آگوستین و همچنین قانون رومی، کلیسای کاتولیک تصمیم گرفت به یهودیان اجازه دهد در امپراتوری اکنون مسیحی در نقش خود به‌عنوان شاهدان عهد قدیم زندگی کنند. این نقش امتیازات و حمایت‌هایی به آن‌ها اعطا کرد، مانند حمایت از تغییر اجباری دین، اما همچنین نقش و حقوق آن‌ها را در جامعه، آن‌گونه که در قانون رومی مقرر شده بود، محدود کرد. پاپ‌ها، که با پاپ گریگوری یکم آغاز شد، اغلب کسانی بودند که یهودیان برای مداخله به آن‌ها متوسل می‌شدند و نامه گریگوری Sicut Judaeis مبنای فرمان‌های پاپی بعدی برای حمایت شد. در حالی که یهودیان در اوایل قرون وسطا نسبتاً آسیب‌ناپذیر زندگی می‌کردند، وضعیت به‌تدریج با آغاز جنگ‌های صلیبی در پایان قرن یازدهم تغییر کرد. پاپ‌ها معمولاً علیه خشونت ضدیهودی موضع می‌گرفتند، اما با افزایش قدرت‌های دنیوی پاپ‌نشین، نظارت بر حضور یهودیان در جامعه نیز آغاز شد. با این حال، حمایت کلیسایی (و غیردینی) از یهودیان همیشه ممکن نبود و برخی کشیشان مردم را به خشونت علیه یهودیان تحریک کردند. در قرن سیزدهم، الهیات شاهد بودن آگوستین به‌شدت فرسایش یافته بود به‌طوری که یهودیان اغلب دیگر شایسته حمایت دانسته نمی‌شدند و حاکمان برخی ممالک مسیحی آن‌ها را اخراج کردند. پس از هولوکاست در قرن بیستم، شورای دوم واتیکان در دهه ۱۹۶۰ به بهبود روابط میان کلیسای کاتولیک و یهودیت انجامید، که در پی رد اتهام خداکشی یهودی توسط کلیسا و پرداختن به موضوع یهودستیزی صورت گرفت. از دهه ۱۹۷۰، کمیته‌های بین‌دینی به‌طور منظم برای رسیدگی به روابط میان این دو دین تشکیل جلسه داده‌اند و نهادهای کاتولیک و یهودی به همکاری در مسائلی مانند عدالت اجتماعی، گفتگوی بین‌دینی و آموزش هولوکاست ادامه داده‌اند. کلیسای کاتولیک همچنین اقداماتی برای پرداختن به آسیب ناشی از آزار گذشته یهودیان انجام داده است، مانند تأسیس کمیسیون روابط دینی با یهودیان و عذرخواهی پاپ ژان پل دوم از جامعه یهودی. هم مسیحیت و هم یهودیت خاخامی نوین ریشهٔ خود را به ابراهیم و دین عبری می‌رسانند و از این پیوند برای اثبات اقتدار خویش و توجیه جایگاهشان به‌عنوان شریک عهد ویژهٔ خداوند بهره می‌گیرند. دیدگاه‌های سنتی بر این باورند که مسیحیت در مراحل نخستین از یک فرقهٔ یهودی به دینی مستقل تبدیل شد؛ اما عالم معاصر آلن اف سگال هر دو دین را دو شاخهٔ خواهر-برادری (و در عین حال رقیب) از یهودیت معبد دوم می‌داند که در طول سده‌ها از یکدیگر جدا شدند. عالمان دربارهٔ زمان دقیق این جدایی اتفاق‌نظر ندارند؛ برخی آن را به دوران خدمت مسیح یا پولس رسول نسبت می‌دهند، برخی دیگر به دورهٔ کنستانتینی که قدرت امپراتوری روم با مسیحیت پیوند خورد، و شماری از عالمان نیز اساساً از یک پیوستار یهودی-مسیحی دفاع می‌کنند. نخستین مسیحیان یهودیان مسیحی بودند و مسیحیت اولیه از گسترش تاریخ یهودیان در امپراتوری روم بهره برد. هرچند عیسی به‌عنوان مسیح در یهودیت از سوی رهبران یهودی پذیرفته نشد، پیروان این دو دین در حال واگرایی در آغاز در کنیسه‌های یهودی در کنار هم می‌زیستند، کتب مقدس یهودی می‌خواندند، مزامیر می‌سرودند و در آیین‌های گوناگون گاه‌شماری عبری شرکت می‌کردند. پولس رسول در آغاز در آزار جنبش اولیهٔ مسیحی سهیم بود، اما پس از گرویدنش به مسیحیت، به یکی از پیشگامان گشودن این جنبش به روی همگان تبدیل شد؛ جنبشی که دیگر نیازی به رعایت کوشر و ختنه در مسیحیت اولیه نمی‌دید. در دانش سنتی، پولس بنیان‌گذار مسیحیت به‌منزلهٔ دینی مستقل و آغازگر جانشینی‌گرایی شمرده می‌شود؛ نظریه‌ای که بر اساس آن قوم یهود در مقام قوم برگزیدهٔ خداوند جای خود را به کلیسای مسیحی داد. در میان عالمان پولینی، این دیدگاه از دههٔ ۱۹۶۰ به این سو دستخوش تغییر شده و تأکید بیشتری بر پیوندهای یهودی پولس و تفسیر گرویدن او به‌عنوان پذیرفتن رسالتش در قبال غیریهودیان صورت گرفته است. همچون دیگر گروه‌های یهودی در دوران یهودیت معبد دوم، مسیحیت در سنت مناظرهٔ مقدس شرکت داشت و نخستین نویسندگان مسیحی نیز همان لحن تند و خصمانه‌ای را به‌کار بردند که فرقه‌های یهودی با آن به یکدیگر می‌پرداختند. پدران کلیسا به‌ویژه در برابر سه خطر می‌نوشتند: جذابیت یهودیت برای برخی مسیحیان که گرایش‌های یهودی‌گرایانه‌ای در آن‌ها پدیدمی‌آورد؛ تلاش یهودیان برای جذب مسیحیان؛ و ارتباط برخی یهودیان با پاره‌ای از بدعت‌های مسیحی. ادبیات ضدیهودی یک ژانر گسترده در نوشته‌های پدران کلیسا بود و غالباً بر عهد قدیم تکیه می‌کرد؛ متونی که گمان می‌رفت جایگزین شدن قوم یهود توسط غیریهودیان به‌عنوان قوم خداوند را پیش‌بینی کرده‌اند. به‌تدریج این نوشته‌ها از بستر تاریخی خود جدا شدند و به‌ویژه اتهام خداکشی یهودی و اتهام «فرزندان شیطان»، با سنت ضدیهودی پاگانی پیشین درهم آمیخت و پایه‌های یهودستیزی در مسیحیت را بنا نهاد. با این همه، نوشتهٔ پولس در رومیان ۱۱ دربارهٔ نجات اسرائیل چنین تفسیر شد که یهودیان در پایان روزگار به مسیحیت خواهند گروید، نشانه‌ای از آغاز عصری نو که پیامبران عهد قدیم از آن خبر داده بودند. از سوی دیگر، چون بیشتر نوشته‌های یهودی دربارهٔ مسیحیان به قرون وسطا تعلق دارند، عالمان سنتی این را نشانهٔ بی‌توجهی یهودیان به مسیحیت در دوران باستان می‌دانستند. اما عالمان معاصر این نوشته‌ها را بازتاب سنتی کهن‌تر ضد مسیحی می‌دانند که می‌توان ردپای آن را در تلمود یافت؛ بر این اساس، یهودیت خاخامی از همان آغاز با مسیحیت دست‌وپنجه نرم می‌کرد و از دل این رویارویی هویت خود را می‌ساخت. از این منظر، اشاره‌های پراکنده به مسیحیت در تلمود نقدی اساسی بر آموزهٔ مسیحی و کوششی برای ارائهٔ روایتی جایگزین بود که بعدها در Toledot Yeshu گسترش یافت. بر پایهٔ نوشته‌های اولیهٔ تلمودی، مسیحیانی که در سرزمین اسرائیل زندگی می‌کردند بت‌پرست شمرده می‌شدند، برخلاف مسیحیان ساکن سرزمین‌های دیگر؛ احتمالاً از آن رو که گروه نخست، مسیحیان یهودی‌تباری بودند که به‌گمان می‌رفت آگاهانه اصل یگانگی خدا (یهود هاشم) را نقض می‌کنند. در روزگار گمالائیل دوم، برکات هامینیم، یعنی «دعای مربوط به بدعت‌گذاران»، برای شمول مسیحیان بازنویسی شد و مسیحیان یهودی از کنیسه‌ها رانده شدند. اندکی پس از شورش بارکوخبا، نخستین مناظرات ضدمسیحی در تفسیرهای یهودی کتاب مقدس پدیدار شد. با صدور فرمان میلان در سال ۳۱۳، کنستانتین بزرگ به آزار و اذیت مسیحیان در امپراتوری روم پایان داد و به مسیحیان، که گاه کاتولیک نیز خوانده می‌شدند، آزادی پیروی از دینشان را داد. مسیحیت به‌زودی دین مورد ترجیح امپراتوری شد و از دههٔ ۳۴۰ برخی ویژگی‌های دین رسمی را به خود گرفت. کنستانتین که سیاست تسامح نسبت به مسیحیان را در پیش گرفته بود، سیاست‌های پیشین به سود یهودیان را وارونه کرد و حقوق آنان را کاهش داد. در دههٔ ۳۸۰، مسیحیت به عنوان دین دولتی روم اعلام شد و قوانین متعددی به تصویب رسید که حقوق بدعت‌گذاران، پاگان‌ها و یهودیان را محدود می‌کرد، هرچند یهودیت همچنان یک مذهب مجاز باقی ماند. برای آموزه‌های بعدی کاتولیک، مجموعه قوانین تئودوسیوس در سدهٔ پنجم نقشی کلیدی داشت؛ این مجموعه که قوانین بنیادی امپراتوری از دوران کنستانتین یکم (۲۷۲–۳۳۷) تا تئودوسیوس دوم (۴۰۱–۴۵۰) را دربرمی‌گرفت، در سال ۴۳۸ به‌صورت قانون رسمی درآمد. این مجموعه چارچوبی برای رفتار با یهودیان در جامعهٔ مسیحی ترسیم کرد که هم محدودیت‌هایی (مانند منع تبشیر مسیحیان، منع داشتن بردگان مسیحی، محروم کردن یهودیان از برخی مناصب دولتی و تهدید به لغو امتیازات در صورت اهانت به مسیحیان) و هم حقوق حمایتی بنیادی (مانند تأیید شهروندی، منع حمله به کنیسه‌ها، تضمین دادرسی قانونی و جلوگیری از سلب خودسرانهٔ حقوق) را در بر می‌گرفت. هدف رهبران کلیسا در آن دوران هرگز از میان بردن یهودیت نبود، بلکه دغدغهٔ آنان جایگاه یهودیان در جامعهٔ مسیحی بود. مسیحی شدن امپراتوری و اقوام بسیار، نشانهٔ تحقق پیشگویی‌های مربوط به پادشاهی خدا و دلیلی بر حقانیت کلیسا در برابر خطای یهودیان تلقی می‌شد. حدود سال ۴۰۰، آگوستین، یکی از تأثیرگذارترین چهره‌های الهیات کاتولیک، آموزه‌ای مهم پروراند که موضع کلیسا در قبال یهودیان را به‌شکلی چشمگیر تغییر داد. در اثرش شهر خدا (کتاب)، با استناد به مزمور ۵۹:۱۲، آگوستین استدلال کرد که یهودیان شاهدانی ناآگاه بر مسیح بودند که خداوند آن‌ها را نگه داشته، پس باید از آنان حمایت شود. پذیرش عهد قدیم از سوی یهودیان شهادتی بی‌طرفانه بر حقیقت و ریشهٔ تاریخی پیشگویی‌های مسیح‌شناختی کتاب مقدس بود و از این رو یهودیان شاهدان زنده الهی بودن کتاب مقدس به‌شمار می‌رفتند. افزون بر این، رنج‌های یهودیان در پی محاصره اورشلیم (۷۰ میلادی) و پراکندگی آنان نشان می‌داد که خداوند ایشان را به سبب رد مسیح کیفر داده است؛ آگوستین این را دلیلی بر خطای یهودیت و درستی مسیحیت می‌دانست. سوم آنکه، یهودیان تمایز میان اسرائیل کهن و جسمانی و اسرائیل نو و معنوی را برای مسیحیان برجسته می‌ساختند. سرانجام، یهودیان نمادی از جسمانیت و گناه بودند و مسیحیان را یادآور می‌شدند که گناه بخشی از سرشت آدمی است. برای آگوستین این بدان معنا بود که مسیحیان باید حضور یهودیان را در میان خود و ادامهٔ پایبندی آنان به آیین‌های یهودی را تشویق کنند؛ از همین رو، او تأکید چندانی بر تبشیر یهودیان نداشت. بر خلاف کلیسا در امپراتوری روم شرقی که وارث مجموعه یهودستیزی هلنیستی بود و خشونت‌ها و تخریب کنیسه‌ها در آن رایج‌تر بود، کلیسای روم غربی ترجیح داد یهودیان را تحمل و از آن‌ها حمایت کند. این موضوع در پایان قرن ششم بر اساس نظریه‌های الهیاتی پولس و آگوستین و قانون موجود رومی تحت پاپ پاپ گریگوری یکم (حدود ۵۴۰–۶۰۴) وارد آموزه کلیسا شد. در مکاتبات گریگوری با سایر اسقفان، او آن‌ها را ترغیب کرد که اطمینان حاصل کنند یهودیان با انصاف رفتار می‌شوند و از حقوق قانونی‌شان برخوردارند، آن‌ها را تشویق کرد که در امور داخلی یهودیت دخالت نکنند و به آن‌ها اجازه دهند اعیادشان را آزادانه برگزار کنند و در برخی موارد کنیسه‌هایی را که مصادره شده بود به آن‌ها بازگردانند. در عین حال، گریگوری — همسو با مجموعه قوانین تئودوسیوس — اصرار داشت که فعالیت‌های یهودیان در جامعه مسیحی باید محدود بماند و به‌ویژه دربارهٔ مالکیت یهودیان بر بردگان مسیحی، که آن را توهین به مسیح می‌دانست، جدی بود. او همچنین با گرایش‌های یهودی‌گرایی مخالف بود و موعظه‌هایش از تصاویر سنتی یهودیان به‌عنوان کافران تاریک، کور و سرسخت بهره می‌برد. گریگوری همچنین مشتاق جذب یهودیان به مسیحیت بود و اسقفانش را تشویق می‌کرد برای آن هدف خستگی‌ناپذیر تلاش کنند. مهم‌تر از همه، پاپ گریگوری اصرار داشت که یهودیان نباید مجبور به گرویدن شوند یا آسیب جسمی ببینند. هرچند تعالیم گریگوری تا اواخر قرون وسطا حفظ شد، یک استثنا وجود داشت: پادشاه ویزیگوتی سیسبوت و جانشینانش به دلایل سیاسی کمی پس از حکم گریگوری دستور دادند یهودیان به‌زور تغییر دین دهند. هرچند این به‌شدت با سنت مسیحی مغایرت داشت، کلیسای اسپانیا اعتبار تغییر دین‌های اجباری را در شورای تولدو در سال ۶۹۴ تأیید کرد. در مجموع، هرچند برخی موارد خصومت موقت و موضعی وجود داشت، یهودستیزی مردمی یا اقتصادی وجود نداشت. توجیه الهیاتی آگوستین به یهودیان اجازه داد تا به قرن دوازدهم نسبتاً در امنیت، حتی با درجه‌ای از مدارای دینی، در میان میهمانان مسیحی‌شان زندگی کنند. قرون وسطای اوج رابطه میان مسیحیان و یهودیان پس از آغاز جنگ‌های صلیبی در پایان قرن یازدهم به‌طور قابل ملاحظه‌ای تغییر کرد. فراخوان جنگ صلیبی به سؤالاتی دربارهٔ گروه‌های حاشیه‌ای در مسیحیت مانند یهودیان انجامید که فعالیت‌شان به‌عنوان رباخوار اغلب خصومت توده‌های مسیحی را برمی‌انگیخت. علاوه بر این، شور صلیبی تا حدی توسط داستان‌های بدرفتاری با مسیحیان در سرزمین مقدس برانگیخته می‌شد و یهودیان گاهی به‌عنوان یاری‌دهندگان خائن حاکمان مسلمان به تصویر کشیده می‌شدند. با شروع حرکت اولین صلیبیون به سوی سرزمین مقدس در سال ۱۰۹۶، گروه‌های خاصی از صلیبیون به جوامع یهودی حمله کردند، ابتدا در فرانسه و سپس در کشتار راینلاند. | ## بخش 2: کلیسای کاتولیک و یهودیت | در حالی که برخی حاکمان محلی، از جمله اسقف‌ها، توانستند مهاجمان را دفع کنند، مهاجمان بیشتر جوامع باستانی یهودی در راینلاند را قتل‌عام کردند و برخی تغییر دین‌های اجباری نیز صورت گرفت. در آمادگی برای جنگ صلیبی دوم، موعظه‌های رادلف سیسترسی، راهبی که بدون اجازه صومعه‌اش را ترک کرده بود، مجدداً به قتل یهودیان انجامید، هرچند تکرار کشتارهای راینلاند با موعظه و مداخله برنارد کلروو جلوگیری شد. در پاسخ به آزارها در طول جنگ‌های صلیبی و بعداً برای رد اتهامات قتل آیینی و افترای خونی، پاپ‌ها از پاپ کالیکتوس دوم (حدود ۱۱۲۰) به بعد شروع به صدور مجدد Sicut Judaeis پاپ گریگوری به‌عنوان نامه حمایتی برای یهودیان کردند. مکاتبات پاپی در آن دوره تمایز روشنی میان بدعت‌گذاران، مسلمانان و یهودیان نشان می‌دهد که تنها دومی‌ها جایگاه خاصی در طرح رستگاری خداوند به‌عنوان شاهدان دارند و بنابراین شایسته حمایت هستند. پاپ‌ها با این حال دربارهٔ این سؤال که آیا یهودیان عمداً و آگاهانه مسیح را کشتند ناراحت بودند و برخی یهودیان را «دشمنان خدا» یا «دشمنان مسیح» می‌خواندند. این موضوع اغلب در تصاویر کلیسا و کنیسه نیز بیان می‌شد که پیروزی کلیسا بر کنیسه کور و شکسته را به تصویر می‌کشید. کشتارهای راینلاند ردپای عمیقی در آگاهی یهودی گذاشت و با افزایش خشم علیه مسیحیت همراه بود. این موضوع به‌صورت پنهانی در آیین‌شان و آشکارتر در میان نویسندگان یهودی بیان می‌شد، با برخی که مسیحیان را قاتلان دمدمی‌مزاج می‌دانستند که همیشه آماده ضربه زدن هستند. مدافعان یهودی پیروزی یهودی بر مسیحیت را به آینده مسیحایی موکول کردند که در آن جامعه مسیحی، معادل پادشاهی ادوم در آیین اشکنازی، در نهایت نابود خواهد شد. با این حال، برای آن زمان، هلاخا ناچار بود پاسخی برای وضعیت مسیحیان بیابد تا تعاملات روزانه یهودیان با مسیحیان را تنظیم کند، زیرا بسیاری از احکام هلاخایی تلمودی تعامل یهودیان با بت‌پرستان را محدود می‌کرد. از این رو، آن‌ها میان بت‌پرستانی که در تلمود توصیف شده‌اند و مسیحیان تمایز قائل شدند، موافقت و مخالفت با انجام داد و ستد با مسیحیان را سنجیدند و اصل شیتوف را توسعه دادند که بر اساس آن مسیحیان به همان خداوند ایمان دارند اما چیز دیگری را با او مرتبط می‌کنند (مانند تثلیث). در میان اشکنازی‌ها، خاخام قرن سیزدهم مناخم هامئیری نقش ویژه‌ای دارد چرا که فکر می‌کرد هرچند ایمان مسیحی با ایمان یهودی متفاوت است، هر دو به یک خداوند ایمان دارند، مسیحیت در دسته بت‌پرستان قرار نمی‌گیرد و پرستش قدیسان در آن تمرین واقعی بت‌پرستی نیست. سنت سفاردی که توسط میمونیدس نمایندگی می‌شود، دیدگاه رادیکال‌تر و یکپارچه‌تری نسبت به تلمود دربارهٔ مسیحیان داشت و همه آن‌ها را بت‌پرست می‌دانست. با این حال، در «رساله دربارهٔ پادشاهان»، میمونیدس هم مسیحیت و هم اسلام را در یک طرح العنایت یگانه گنجاند که در آن هر دو دین در سفری آماده‌سازی کل بشریت به سوی رویداد مسیحایی هستند. حمایتی که پاپ‌نشین از یهودیان ارائه می‌داد اغلب در چندین متن عبری مورد تأکید قرار می‌گرفت و برخی به پاپ نقشی در طرح رستگاری خدا و هر بازخرید مسیحایی آینده می‌دادند. به‌ویژه جامعه یهودی در روم از زمان گریگوری بزرگ از خط ارتباطی مستقیم برخوردار بود و در طول قرون وسطا به‌عنوان درخواست‌کنندگان برای سایر جوامع یهودی در اروپا عمل می‌کرد. تا آن نقطه، یهودیان تنها در پاسخ به مشکلات فوری، مانند پرسش‌های مسیحیان دربارهٔ وضعیت یهودیان یا شکایت‌های یهودیان از بدرفتاری، مورد توجه پاپ‌نشین بودند. تصویر فزاینده پاپ‌نشین به‌عنوان بالاترین رهبر معنوی، همراه با افزایش قدرت‌های دنیوی آن، به‌نوبه خود انگیزه بیشتری برای تعریف و تنظیم جامعه و ایمان مسیحی ایجاد کرد که همچنین به توجه تازه به یهودیان انجامید. شورای سوم لاتران زیر نظر پاپ الکساندر سوم، علاوه بر تأیید محدودیت‌های باستانی بر یهودیان مانند ممنوعیت تصدی مناصب عمومی، همچنین فرمان داد که یهودیان باید عشریه بپردازند. زیر پاپ اینوسنت سوم، که نگران هم دشمنان خارجی مسیحیت مانند مسلمانانی بود که اورشلیم را پس گرفته بودند و هم دشمنان داخلی مانند بدعت‌گذاران، حمایت پاپی با گنجاندن عبارتی در Sicut Judaeis مشروط شد که تنها آن دسته از یهودیانی که علیه مسیحیت توطئه نمی‌کردند مورد حمایت قرار خواهند گرفت. این موضوع در فرمان‌های شورای چهارم لاتران که در سال ۱۲۱۵ تشکیل داد نیز آشکار شد. آن دسته از فرمان‌هایش که به یهودیان می‌پرداختند به‌مراتب از فرمان‌های شوراهای قبلی فراتر رفتند، مقررات قبلی مانند ممنوعیت تصدی مناصب عمومی را تکرار کردند و ربا توسط یهودیان را محکوم کردند. همچنین قانون پوشیدن لباس متمایزکننده برای یهودیان (و مسلمانان) را معرفی کرد، مشابه قوانین موجود مسلمانان برای اقلیت‌های مسیحی و یهودی خود. این قانون که در ممالک مسیحی به درجات متفاوتی اجرا می‌شد، بر اساس گفته اینوسنت باید وضعیت الهیاتی درست یهودیان را نشان می‌داد و اطمینان می‌داد که آسیب نمی‌بینند، هرچند در عمل اغلب انواع تبعیض را تشویق می‌کرد.Grayzel, Solomon (1989). پاپ اینوسنت سوم در سال ۱۲۰۱ همچنین استدلال کرد که در برخی موارد، حتی اگر در تعمیدها از زور استفاده شده باشد، آن‌ها با این حال معتبر هستند و شخص باید مسیحی بماند.Chazan, Robert (2006). با این حال، علاقه پاپی به یهودیان نباید اغراق‌آمیز دانسته شود و هیچ سیاست پاپی فراگیری، چه رسد به تحقیرآمیز، وجود نداشت که همه پاپ‌ها در طول قرون وسطای اوج آن را دنبال کنند. در قرن سیزدهم، نظریه شاهد آگوستین به‌شدت فرسایش یافته بود به‌طوری که یهودیان به‌طور فزاینده‌ای شایسته مداراگری پیشنهادشده دانسته نمی‌شدند. اول، گفته می‌شود ناپدید شدن پاگان‌ها و صعود اسلام منحصربه‌فردی یهودیان را در غرب مسیحی کاهش داد. دوم، گفته می‌شود ظهور عقل‌گرایی در الهیات مسیحی، امتناع یهودیان از گرویدن را — با توجه به استدلال‌های پیشنهادشده — غیرعقلانی و حتی غیرانسانی جلوه داد. هرچند بر اساس سنت آگوستینی یهودیان نسبت به حقیقت مسیحیت کور دانسته می‌شدند، برخی مسیحیان بر اساس خوانش خود از برخی آیات کتاب مقدسی معتقد بودند یهودیان عیسی را با علم به اینکه او مسیح است کشتند. این باور عامیانه را تغذیه کرد که کسانی که خون خداوند را آگاهانه ریخته بودند به تهمت خون مبادرت می‌ورزند، اتهامی که از اواسط قرن دوازدهم علیه یهودیان مطرح شد و اغلب به صدور مجدد Sicut Judaeis می‌انجامید. در عین حال، ادبیات خاخامی و تلمود به‌تدریج در غرب شناخته‌تر شد، که وفاداری یهودیان به عهد قدیم آن‌گونه که آگوستین توصیف کرده بود را زیر سؤال برد و اغلب به‌عنوان مانعی در راه تبدیل یهودیان درک شد. سرانجام، گفته می‌شود رشد فرقه‌های دومینیکن و فرانسیسکن، که مأمور اطمینان از ارتدکسی ایمان بودند، الهیاتی را گسترش داد که حضور یهودی در مسیحیت لاتین را مجاز نمی‌دانست. این تحولات همچنین به اولین اخراج یهودیان از ممالک مسیحی (فرانسه در ۱۱۸۲، انگلستان در ۱۲۸۰) انجامید که اغلب با ادعای حمایت از جامعه مسیحی در برابر تأثیر بد یهودیان توجیه می‌شد. یهودیان اغلب به‌عنوان عوامل مخرب نظم اجتماعی تصور می‌شدند و کلیسا هنگامی که تأثیرات یهودی را در جنبش‌های بدعت‌گذارانه مانند آلبیژنی‌ها یا حسیت‌های بعدی شناسایی می‌کرد کاملاً در اشتباه نبود. برخی بدعت‌گذاران با یهودیان دانشمند دربارهٔ متون کتاب مقدسی بحث می‌کردند که کتاب‌هایشان را نیز به آن‌ها قرض می‌دادند. هرچند دومینیکن‌ها و فرانسیسکن‌ها، به‌ویژه بنیان‌گذارانشان، در ابتدا نسبت به یهودیان خصومتی نداشتند و ابتدا حتی سعی کردند اتهامات قتل آیینی را دلسرد کنند، به‌طور فزاینده‌ای این دیدگاه را داشتند که تعالیم آگوستین دیگر قابل دفاع نیست، حقوق حمایتی یهودیان باید محدود شود و یهودیان باید تبدیل دین دهند. پاپ گریگوری نهم همچنین به آن‌ها وظیفه داد تمام کتب یهودی در فرانسه را برای بدعت‌ها و کفرگویی‌های ادعایی بررسی کنند، زیرا برخی مغتسلان یهودی به مسیحیت توجه کلیسا را جلب کرده بودند که یهودیت قرون وسطا تمرکز مطالعه و قوانین خود را بیشتر بر تلمود و نه مانند یهودیت قرن اول بر عهد قدیم گذاشته است. به‌ویژه، تلمود به‌ویژه خطرناک تلقی می‌شد چون اعتقاد بر آن بود که کفرگویی‌هایی دارد، گرویدن یهودیان را سد می‌کند، و با اقتدار منحصربه‌فرد عهد قدیم رقابت می‌کند، در حالی که یهودیان را تشویق می‌کند کاملاً آن را نادیده بگیرند. این همچنین به مناظره پاریس در سال ۱۲۴۰ انجامید، اولین مناظره از بسیار که در آن عالمان مسیحی، که اغلب توسط مغتسلان یهودی آشنا با نوشته‌های یهودی نمایندگی می‌شدند، سعی می‌کردند عالمان یهودی را به حقیقت مسیحیت متقاعد کنند یا آن‌ها را دربارهٔ کفرگویی‌های موجود در نوشته‌های خاخامی بازجویی کنند. پیشتاز اصلی در طرف مسیحی، یهودی تکفیرشده و مغتسل مسیحی نیکولاس دونین، کمیسیون ناظر بر مناظره را متقاعد کرد که علیه تلمود رأی دهد و بدین ترتیب برای اولین بار در سال ۱۲۴۲ تلمود در پاریس سوزانده شد. این موضع چند سال بعد توسط پاپ اینوسنت چهارم در پاسخ به درخواست‌های خاخام‌های یهودی از فرانسه که اصرار داشتند بدون تلمود نمی‌توانند کتاب مقدسشان را درک کنند تجدیدنظر شد. پس از آن، تلمود بیشتر در معرض سانسور تا تخریب بود، هرچند پاپ‌های بعدی میان سانسور و ممنوعیت کامل کتاب در نوسان بودند. دومینیکن اسپانیایی رامون مارتی بخش‌هایی از تلمود را به لاتین ترجمه کرد و به‌زودی عالمان مسیحی نیز سعی کردند از تلمود در حملاتشان علیه یهودیت و تبدیل یهودیان با اثبات حقایق مسیحی از درون آن بهره ببرند. قرون وسطای متأخر دنیاگیری «مرگ سیاه» بین سال‌های ۱۳۴۷ و ۱۳۵۰ از آسیا و خاورمیانه به اروپا گسترش یافت و تخمین زده می‌شود بین یک‌چهارم تا نیمی از جمعیت اروپا را کشته باشد. افکار عمومی یهودیان را مقصر طاعون می‌دانست و خشونت علیه آن‌ها در سراسر قاره شعله‌ور شد. در دفاع از یهودیان، پاپ کلمنت ششم دو مهر و موم پاپ در سال ۱۳۴۸ (۶ ژوئیه و ۲۶ سپتامبر) صادر کرد که دومی Quamvis Perfidiam نام داشت، که خشونت را محکوم کرد و گفت کسانی که طاعون را به گردن یهودیان می‌انداختند توسط «آن دروغگو، شیطان، فریب خورده‌اند». از روحانیون خواست اقداماتی برای حمایت از یهودیان انجام دهند و در شهر اوینیون حمایت پاپی از آن‌ها را تضمین کرد. هرچند حاکمان مسیحی نیز بیانیه‌های مشابهی صادر کردند، این به بزرگ‌ترین موج خشونت یهودستیزانه پس از کشتارهای راینلاند انجامید. این دوره همچنین با اخراج‌های تازه در فرانسه و بخش‌هایی از آلمان مشخص شد که اغلب با تغییر دین‌های اجباری همراه بود. این تغییر دین‌ها تصویر مسیحیان مبنی بر آلوده کردن جامعه مسیحی توسط یهودیان را از بین نبرد و به‌ویژه در ایبریا، جایی که پس از کشتارهای ۱۳۹۱ ده‌ها هزار یهودی یا از روی اجبار یا از ترس مغتسل شدند، مسیحیان جدید (یا کونفرسوس‌ها) به‌عنوان خطری پنهان دیده می‌شدند زیرا اکنون، حداقل ظاهراً، از سایر مسیحیان قابل تمایز نبودند. جمعیت اسپانیا آن‌ها را، چون گرویدن به یهودیان همان حقوق را می‌داد، به‌عنوان تهدید اقتصادی یا هنوز مشغول یهودیت و در نتیجه منافق و مخرب پنهانی مشکوک می‌دانست. این به مجلس قانون‌گذاری اسپانیا انجامید که قوانین تبعیض‌آمیزی علیه مسیحیان جدید تصویب کرد و تفتیش عقاید اسپانیایی (دوباره با مشارکت دومینیکن‌ها) را ایجاد کرد که به‌دنبال تمایز میان مسیحیان واقعی و جعلی بود و آن دسته از یهودیانی را که مخفیانه به یهودیت بازگشته بودند مجازات می‌کرد. هرچند پاپ سیکستوس چهارم در ابتدا در سال ۱۴۷۸ تفتیش عقاید را در یک فرمان تأیید کرده بود، چهار سال بعد به پادشاه اسپانیا شکایت کرد و از او خواست قوانین مشخصی برای حفظ حق محاکمه عادل متهمان مانند منع دشمنان از عمل به‌عنوان شاهد یا اجازه دادن به متهمان توبه‌کار برای اعتراف و دریافت آمرزش به جای محاکمه وضع کند. او رد شد و در سال ۱۴۹۲ به یهودیان انتخاب تعمید یا اخراج داده شد، در نتیجه بیش از ۱۶۰٬۰۰۰ یهودی اخراج شدند. بنابراین، در پایان قرن پانزدهم، تنها مکان‌های اندکی با حضور یهودیان در اروپای غربی باقی ماند، از جمله ایالات پاپی که برخی از یهودیان اخراج‌شده را نیز پذیرفت. با وخیم شدن شرایط جوامع یهودی در اروپا، مجموعه گسترده‌تری از جدل‌های ضد مسیحی یهودی توسعه یافت که به زبان عبری نوشته شده و برای تسلیح آن‌ها در برابر مخالفان معنوی و کمک به آن‌ها در مقاومت در برابر وسوسه گرویدن در نظر گرفته شده بود. برای این منظور، یهودیان بیشتر با انجیل‌ها، آموزه مسیحی و تفسیر کتاب مقدسی مسیحی درگیر شدند تا استدلال‌هایی را که علیه باورهای اصلی‌شان مطرح می‌شد رد کنند. در حالی که بسیاری از یهودیان در ابتدا از اصلاحات استقبال کردند چون قدرت‌های مسیحی را تضعیف می‌کرد و مارتین لوتر در ترجمه کتاب مقدس به آن‌ها رو آورد، او به‌زودی مارتین لوتر و یهودی‌ستیزی فراخواند و خواستار آزار بی‌رحمانه یا اخراج آن‌ها از قلمروهای مسیحی شد که بسیاری از حاکمان پروتستان آن را اجرا کردند. لوتر همچنین کلیسای کاتولیک را «یهودی‌گرا» خطاب کرد و تأکید آن بر آیین‌های تفصیلی را شریعت‌گرایی یهودی می‌دانست. در جنگ‌های بعدی میان امپراتور کاتولیک کارل پنجم و حاکمان پروتستان آلمانی، یهودیان اغلب از ارتش امپراتوری حمایت کردند و برای پیروزی آن دعا کردند، هرچند کارل پنجم در سال ۱۵۴۳ تفتیش عقاید پرتغالی را نیز تأسیس کرد و یهودیان را در سال ۱۵۴۱ از ناپل اخراج کرد. اخراج‌ها سیل عظیمی از پناهندگان یهودی ایجاد کرد که به اولین گتوی یهودیان در ونیز انجامید، در حالی که در ابتدا پاپ‌نشین، به‌ویژه زیر پاپ کلمنت هفتم، سیاست خیرخواهانه‌ای اتخاذ کرد و به آن‌ها اجازه داد در ایالات پاپی مستقر شوند و از آن‌ها در برابر تفتیش عقاید حمایت کرد. | ## بخش 3: کلیسای کاتولیک و یهودیت | با این حال، برخی نویسندگان کاتولیک یهودیان را به کمک و الهام‌بخشی به متفکران پروتستان متهم کردند. چند سال بعد، در چارچوب اصلاح کاتولیک در پاسخ به این وضعیت، کلیسای کاتولیک فرایند خودتعریفی در مواجهه با انواع ناهمخوانی‌ها و بدعت‌ها را آغاز کرد و در این زمینه همچنین پرسش دربارهٔ وضعیت یهودیان را مجدداً باز کرد. در حالی که یهودیان همچنان تحمل می‌شدند، توجیه آن اکنون این انتظار بود که به‌زودی بگروند و بدین ترتیب ظهور دوم را آغاز کنند. در سال ۱۵۵۳، به‌دنبال اختلاف براگادین-جوستینیانی، تفتیش عقاید تلمود را مصادره کرد و ابتدا در روم و سپس در بسیاری از شهرهای ایتالیایی در سال ۱۵۵۳ سوزاند، زیرا تلمود را مانعی برای گرویدن یهودیان می‌دید. دو سال بعد، کاردینال کاراف، بزرگ‌مظنون و سخت‌گیر علیه بدعت‌گذاران، مخالفان و یهودیان، پاپ شد و به سیاست‌های مداراگرانه‌تر پیشینیانش پایان داد. در سال ۱۵۵۵، فرمان Cum nimis absurdum را صادر کرد که در آن دستور ساخت گتوی روم را داد و محدودیت‌هایی بر یهودیان اعمال کرد، مانند ممنوعیت اشتغال در اکثر مشاغل جز رباخواری، ممنوعیت مالکیت اموال غیرمنقول و محدود کردن آن‌ها به یک کنیسه در هر شهر. پیوس پنجم یک گام فراتر رفت و یهودیان را از تمام شهرهای ایالات پاپی جز روم و آنکونا اخراج کرد. در عین حال، کاتکیسم جدید تریدنتین، حاصل شورای ترنت، اذعان داشت که یهودیان به‌طور تاریخی عیسی را مصلوب کرده‌اند، اما تعلیم داد که دلیل اصلی مصلوب شدن گناهان مشترک بشریت بود، با گناهان مسیحیان به‌عنوان شدیدتر. جنگ جهانی دوم و هولوکاست در جهان مدرن، احساسات ضدیهودی با نژادپرستی قتل‌عام کننده نازیسم و هولوکاست به اوج خود رسید. در پی شکست آلمان هیتلری و کشف گستره جنایات جنگی نازی‌ها، تاریخ طولانی ضد یهودیت مسیحی توسط عالمانی که سعی می‌کردند ریشه‌های هولوکاست را توضیح دهند به‌طور انتقادی مورد بررسی قرار گرفت. پیش از مرگش در سال ۱۹۶۳، یوحنا سندی آماده کرد که در تاریخ مشخصی در هر کلیسای کاتولیک رومی خوانده شود: پس از مرگ یوحنا، جنبشی برای آشتی مسیحی-یهودی رشد کرد. در آن، کلیسا با استناد به اندیشه پولس در رومیان ۱۱:۲۹ و اصرار بر اینکه عهد خداوند با قوم اسرائیل هرگز لغو نشده، سنگ‌بنایی برای درک غیرجانشینی از رابطه مسیحی-یهودی گذاشت. این سند میراث مشترکی که کلیسا و یهودیت را به هم پیوند می‌دهد را برجسته کرد، نفرت و آزار علیه یهودیان را محکوم کرد، معرفی یهودیان باستان و معاصر به‌عنوان مسئول مرگ مسیح را ممنوع کرد و از گفتگوی برادرانه و مطالعات کتاب مقدسی میان مسیحیان و یهودیان دفاع کرد. در جریان بازدید از یک کنیسه، فرانسیس سخن پاپ ژان پل دوم را که یهودیان را «برادران بزرگ‌تر» مسیحیان می‌نامید تکرار کرد و افزود: «در واقع شما برادران و خواهران ما در ایمان هستید. همه ما به یک خانواده تعلق داریم، خانواده خدا در ادیان ابراهیمی، که ما، قوم او، را همراهی و حفاظت می‌کند.» در مارس ۲۰۲۶، به‌دنبال استعفای مقام سابق آمریکایی جو کنت به دلیل مخالفت با جنگ آمریکا و اسرائیل با ایران، نویسندگان و روحانیان کاتولیک در ایالات متحده آمریکا یهودستیزی را محکوم کردند و تأکید کردند که این کار بخشی از آموزه کلیساست و در برابر عادی‌سازی گفتار یهودستیزانه در گفتمان سیاسی هشدار دادند. این کار در پاسخ به یک رویداد سیاسی برنامه‌ریزی‌شده با حضور کنت و چهره‌های راست‌گرا مانند کندس اوئنز و به اعتراض به تبصره‌هایی که کنت مطرح کرده بود و اتهام احضار شعار یهودی‌ستیزانه را برانگیخت، انجام شد. تعالیم مدرن کاتولیک دربارهٔ یهودیت «خیانت» یهودی هرچند اصطلاح «perfidia» بر یهودیان اعمال شده (شاید اولین بار توسط پاپ داماسوس یکم در قرن چهارم)، دربارهٔ معنای این واژه عدم قطعیت وجود دارد. مورخان توضیحات مختلفی ارائه می‌دهند، مانند «بی‌ایمانی»، «تحریف ایمان»، «انکار عمدی عیسی» یا اینکه به‌تدریج از «بی‌ایمانی» به «بی‌وفایی عمدی و بدخواهانه… و خیانت» تکامل یافت. با این حال، هرچند ممکن است در دیدگاه‌های معاصر خشن به نظر برسد، این اصطلاح در بلاغت قرون وسطا رایج بود و به قصد توهین نبود، آن‌گونه که برخی مورخان پیشنهاد کرده‌اند. به این ترتیب، نیایش جمعه خوب آیین رومی شامل دعا برای اینکه یهودیان «خیانتکار» مسیح را بشناسند بود. برای رفع سوءتفاهم در این زمینه، پاپ پیوس دوازدهم در سال ۱۹۵۵ دستور داد که در کتب آیینی کاتولیک، واژه لاتین «perfidis» به‌درستی «بی‌ایمان» ترجمه شود تا نیایش در معنای اصلی خود فهمیده شود: دعا برای یهودیانی که دربارهٔ مسیح «بی‌ایمان» مانده‌اند. در واقع، همین صفت در بسیاری از آیین‌های باستانی پذیرش مغتسلان غیرمسیحی به کلیسای کاتولیک نیز به‌کار رفته بود. نیایش کنونی آیین رومی در روز جمعه خوب برای «قوم یهودی، که اولین شنونده کلام خداوند بودند، تا در محبت نامش و وفاداری به عهد (کتاب مقدس) رشد کنند» دعا می‌کند. خداکشی یهودی در سال ۱۹۶۲، پاپ ژان بیست‌وسوم شورای دوم واتیکان، یک شورای سراسری کشیشی کلیسای کاتولیک را گشود. یکی از انقلابی‌ترین تغییراتی که از تفسیر اسناد این شورا حاصل شد، موضع کلیسا نسبت به یهودیان و یهودیت بود. از جمله، شورای دوم واتیکان اتهام خداکشی یهودی را پرداخت و باور به گناه جمعی یهودی برای تصلیب عیسی را رد کرد و بیان داشت که، هرچند برخی مقامات یهودی و کسانی که آن‌ها را دنبال کردند خواستار مرگ عیسی شدند، مسئولیت آنچه رخ داد را نمی‌توان به همه یهودیان آن زمان یا یهودیان عصر ما نسبت داد. شورا اعلامیه Nostra aetate («در روزگار ما») را صادر کرد که در بخشی از آن می‌خوانیم: درست است که مقامات یهودی و کسانی که آن‌ها را دنبال کردند برای مرگ مسیح فشار آوردند؛ با این حال، آنچه در رنج‌های او اتفاق افتاد را نمی‌توان بدون تمایز به همه یهودیان آن زمان یا یهودیان امروز نسبت داد. یهودیان نباید به‌عنوان کسانی که خدا آن‌ها را رد کرده یا لعنت کرده معرفی شوند، گویی این از کتاب مقدس برمی‌آید. همه باید مراقب باشند که در کار آموزشی یا موعظه کلام خدا چیزی که با حقیقت انجیل و روح مسیح مطابقت ندارد تعلیم ندهند. ابتکارات مدرن برای آشتی کاتولیک-یهودی برای پیشبرد هدف آشتی، کلیسای کاتولیک در سال ۱۹۷۱ یک کمیته ارتباط کاتولیک-یهودی بین‌المللی داخلی و کمیته بین‌المللی یهودی برای مشورت‌های بین‌دینی تأسیس کرد. (این کمیته بخشی از مرجعیت آموزگاری کلیسا نیست) در ۴ مه ۲۰۰۱، در هفدهمین نشست کمیته ارتباط بین‌المللی در نیویورک، مقامات کلیسا اعلام کردند که شیوه پرداختن به یهودیت در حوزه‌های علمیه و مدارس کاتولیک را تغییر خواهند داد. در بخشی از آن آمده است: برنامه درسی حوزه‌های علمیه کاتولیک و مدارس الهیات باید اهمیت محوری درک جدید کلیسا از رابطه‌اش با یهودیان را منعکس کند… دروس کتاب مقدسی و تحولاتی که از طریق آن‌ها هم کلیسا و هم یهودیت خاخامی از یهودیت اولیه پدید آمدند پایه‌ای اساسی برای بهبود «بی‌اطلاعی دردناک از تاریخ و سنت‌های یهودیت که تنها جنبه‌های منفی و اغلب کاریکاتور به نظر می‌رسد بخشی از تصورات کلیشه‌ای بسیاری از مسیحیان باشد» ایجاد خواهند کرد. (به یادداشت‌های «شیوه صحیح ارائه یهودیان و یهودیت در موعظه و کاتکیسم کاتولیک»، شماره ۲۷، ۱۹۸۵ مراجعه کنید) ... دروس مربوط به جنبه‌های کتاب مقدسی، تاریخی و الهیاتی روابط میان یهودیان و مسیحیان باید بخشی جدایی‌ناپذیر از برنامه درسی حوزه‌های علمیه و مدارس الهیات باشند و نه صرفاً انتخابی. همه فارغ‌التحصیلان از حوزه‌های علمیه کاتولیک و مدارس الهیات باید انقلاب در تعالیم کاتولیک دربارهٔ یهودیان و یهودیت از Nostra aetate تا دعای پاپ ژان پل دوم در اورشلیم در دیوار ندبه در ۲۶ مارس ۲۰۰۰ را مطالعه کرده باشند… به دلایل تاریخی، بسیاری از یهودیان غلبه بر خاطرات نسلی از ستم یهودستیزانه را دشوار می‌یابند؛ بنابراین: رهبران یهودی دینی و غیردینی باید از برنامه آموزشی در مدارس و حوزه‌های علمیه یهودی ما دربارهٔ تاریخ روابط کاتولیک-یهودی و شناخت مسیحیت و رابطه‌اش با یهودیت حمایت و ترویج کنند… تشویق گفتگو میان دو ایمان مستلزم شناخت، درک و احترام به باورهای یکدیگر است، بدون اینکه لازم باشد آن‌ها را بپذیریم. به‌ویژه مهم است که مدارس یهودی دربارهٔ شورای دوم واتیکان و اسناد و تغییرات نگرشی بعدی آموزش دهند که دیدگاه‌ها و امکانات جدیدی را برای هر دو ایمان گشود. در اکتبر ۲۰۱۵، کلیسای کاتولیک در لهستان نامه‌ای منتشر کرد که یهودستیزی را گناهی علیه فرمان محبت به همسایه معرفی می‌کرد. این نامه همچنین قهرمانی لهستانی‌هایی را که جانشان را به خطر انداختند تا یهودیان را در حین اجرای هولوکاست توسط آلمان نازی در لهستان اشغال‌شده پناه دهند، ستود. اسقفانی که نامه را امضا کردند به پاپ لهستانی پاپ ژان پل دوم استناد کردند که با یهودستیزی مخالف بود و به پایه‌گذاری روابط کاتولیک-یهودی اعتقاد داشت. در سال ۲۰۱۵، کمیسیون واتیکان برای روابط دینی با یهودیان یک تأمل الهیاتی منتشر کرد که ضمن رد ایده «دو مسیر مختلف به سوی رستگاری، مسیر یهودی بدون مسیح و مسیر با مسیح»، و فراخواندن مسیحیان به «شهادت دادن به ایمانشان به عیسی مسیح… به شیوه‌ای فروتنانه و حساس» نزد یهودیان، اذعان کرد که یهودیان «در رستگاری خداوند شرکت دارند» و کلیسا تبشیر به یهودیان را «به شیوه‌ای متفاوت از تبشیر به مردمان دیگر ادیان و جهان‌بینی‌ها» می‌بیند، اصل مأموریت نهادی یهودی را رد کرد و از کاتولیک‌ها خواست با یهودستیزی مبارزه کنند. پاسخ‌های یهودی بیانیه خاخامی ارتدکس دربارهٔ مسیحیت در ۳ دسامبر ۲۰۱۵، پنجاه سال پس از صدور Nostra aetate، مرکز تفاهم و همکاری یهودی-مسیحی (CJCUC) مستقر در اسرائیل عریضه‌ای از خاخام‌های ارتدکس از سراسر جهان را پیش برد که خواستار افزایش مشارکت میان یهودیان و مسیحیان بودند. بیانیه بی‌سابقه خاخامی ارتدکس دربارهٔ مسیحیت با عنوان «انجام خواست پدرمان در آسمان: به‌سوی مشارکت میان یهودیان و مسیحیان»، در ابتدا توسط بیش از ۲۵ خاخام برجسته ارتدکس در اسرائیل، ایالات متحده و اروپا امضا شد و اکنون بیش از ۶۰ امضاکننده دارد. میان اورشلیم و روم در ۳۱ اوت ۲۰۱۷، نمایندگان کنفرانس خاخام‌های اروپا، شورای خاخامی آمریکا، و کمیسیون خاخام‌خانه بزرگ اسرائیل بیانیه‌ای با عنوان «میان اورشلیم و روم» را تهیه و به سریر مقدس تقدیم کردند. «میان اورشلیم و روم» تفاوت‌های الهیاتی میان دو سنت ایمانی را پنهان نمی‌کند، اما در عین حال اراده‌ای محکم برای همکاری نزدیک‌تر، اکنون و در آینده، ابراز می‌دارد. مسائل مهم حل‌نشده پیوس دوازدهم برخی گروه‌های یهودی و مورخان گفته‌اند پاپ پیوس دوازدهم، که از ۱۹۳۹ تا ۱۹۵۸ پاپ بود، در طول هولوکاست سکوت کرد و به‌اندازه کافی برای نجات جان‌ها تلاش نکرد. آن‌ها خواستار دسترسی به بایگانی‌های واتیکان از دوران جنگ جهانی دوم برای تعیین اینکه آیا پاپ پیوس دوازدهم به‌اندازه کافی برای کمک به یهودیان پیش از جنگ یا در طول آن تلاش کرد یا نه، یا اینکه آیا همدردی‌ای با رژیم نازی داشته است، بودند. واتیکان تا سال ۲۰۲۰ سیاست اجازه دادن تنها به دسترسی جزئی به بایگانی‌ها را حفظ کرد. گروه‌های یهودی و مورخان سال‌هاست استدلال می‌کنند که واتیکان نباید فرایند تطهیر پیوس را پیش ببرد تا زمانی که بایگانی‌های کامل دوران جنگ واتیکان گشوده نشود. در ۲ مارس ۲۰۲۰، واتیکان بایگانی‌های مربوط به پاپ پیوس دوازدهم را برای مورخان گشود. توبه کلیسا علاوه بر این، هرچند جامعه یهودی از بیانیه ۱۹۹۴ ژان پل دوم، ما به یاد می‌آوریم: تأملی در باب شوآه، که mea culpaای برای نقش مسیحیان در هولوکاست ارائه داد، قدردانی کرد، برخی گروه‌های یهودی احساس کردند این بیانیه ناکافی بود، زیرا بر اعضای فردی کلیسا که به نازی‌ها کمک کردند تمرکز داشت و آن‌ها را به‌عنوان کسانی نشان می‌داد که بر خلاف تعالیم کلیسا عمل کردند. برخی منتقدان این بیانیه را غیرمسئولانه می‌دانند، زیرا کلیسا را از هر گناهی مبری کرد. اختلافات باقی‌مانده دربارهٔ برخی عواقب عملی هولوکاست نیز ادامه دارد، از جمله پرسش چگونگی برخورد با کودکان یهودی که در طول جنگ جهانی دوم تعمید داده شدند و هرگز به خانواده‌ها و مردم یهودی‌شان بازگردانده نشدند. کاتولیک‌های سنت‌گرا کاتولیک‌های سنت‌گرا که به‌ویژه پایبند سنت‌های باستانی کلیسا هستند و بسیاری از تغییرات ایجادشده پس از کشف طومارهای دریای مرده و شورای دوم واتیکان را رد می‌کنند، یا آن را شورایی نامعتبر می‌دانند، گفتگوی بین‌دینی با یهودیان را غیرضروری و بالقوه منجر به «رقیق شدن» ایمان کاتولیک می‌بینند. کاتولیک‌های عرب تنش‌های مداوم در خاورمیانه بر روابط میان یهودیان و کاتولیک‌ها در منطقه و فراتر از آن تأثیر می‌گذارد. روابط با مسیحیان عرب در لبنان، اردن و سوریه اغلب موازی روابط با مسلمانان عرب است و دشوار باقی می‌ماند، به‌ویژه در مورد پرسش صهیونیسم‌ستیزی و صهیونیسم مسیحی. برخورد رسانه‌ها با کلیسا در مصاحبه‌ای در مه ۲۰۰۲ با نشریه کاتولیک ایتالیایی 30 Giorni، کاردینال هندوراسی اسکار مارادیاگا ادعا کرد یهودیان بر رسانه‌ها تأثیر گذاشته‌اند تا از جنجال اخیر دربارهٔ سوءاستفاده جنسی توسط کشیشان کاتولیک برای انحراف توجه از بحران اسرائیلی-فلسطینی بهره‌برداری کنند. این موضع موجب خشم اتحادیه ضدافترا شد، به‌ویژه از آنجا که مارادیاگا شهرتی به‌عنوان شخصیتی معتدل دارد و به‌عنوان papabile نگریسته می‌شود. دون پرآوازه پیرینو جلمینی از ایتالیا، که خود شخصاً متهم به سوءاستفاده جنسی از تعدادی جوان است، در مصاحبه‌ای با کوریره دلا سرا مسئولیت را بر عهده یک «رادیکال شیک یهودی» مبهم گذاشت.Fisher, Ian (17 August 2008). کاتولیک‌ها در اسرائیل نظام قانونی حقوق بشر در اسرائیل را فراهم می‌کند و دولت اقلیت‌های دینی غیریهودی، از جمله کاتولیک‌ها، را به رسمیت می‌شناسد و برای تأمین نیازهای دینی اعضای آن‌ها بودجه اختصاص می‌دهد. با این حال، در مقایسه با بودجه برای نیازهای یهودی ارتدکس، جوامع دینی اقلیت تخصیص متناسبی دریافت نمی‌کنند که به‌عنوان تبعیض علیه این اقلیت‌ها تلقی می‌شود. جوامع دینی به رسمیت شناخته‌شده، از جمله کاتولیک‌ها، جایگاه و اقتدار رسمی، به‌ویژه در مسائل ازدواج، تدفین و طلاق، دارند. علی‌رغم حمایت‌های قانونی برای اقلیت‌های دینی، حوادث حملات ضد مسیحی وجود داشته است، از جمله آب‌دهان انداختن و حملات موسوم به «برچسب قیمت» توسط افراط‌گرایان یهودی خشن که اموال مسیحی را تخریب کرده‌اند، به‌ویژه در سال ۲۰۱۲ در صومعه کاتولیک در لطرون و ورودی کلیسای خواب ابدی مریم در کوه صهیون، در سال ۲۰۱۳ در یک صومعه کاتولیک، و در سال ۲۰۱۴ حمله به مرکز نوتردام اورشلیم، مقر محلی کلیسای کاتولیک. | ## جمع‌بندی | در حالی که ازدواج کاتولیک‌ها با غیرکاتولیک‌ها «ازدواج مختلط» تلقی می‌شود، فرانسیس ازدواج با غیرمسیحیان، از جمله یهودیان، را «مکانی ممتاز برای گفتگوی بین‌دینی» می‌نامد.