موضوع مقاله: پیشینه عملیات دریایی ایالات متحده در جنگ جهانی دوم | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پیشینه عملیات دریایی ایالات متحده در جنگ جهانی دوم | مقدمه: پیشینه عملیات دریایی ایالات متحده در جنگ جهانی دوم مجموعه‌ای ۱۵ جلدی دربارهٔ نقش نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا در جنگ جهانی دوم است که ساموئل الیوت موریسون، مورخ و دریانورد آمریکایی، آن را نگاشت و انتشارات لیتل (براون اند کمپانی) میان سال‌های ۱۹۴۷ تا ۱۹۶۲ منتشر کرد. | ## بخش 1: پیشینه عملیات دریایی ایالات متحده در جنگ جهانی دوم | این اثر تاریخ‌نگارانه که بر پایه مشاهدات شخصی نویسنده در میدان نبرد و دسترسی کامل به اسناد رسمی نیروی دریایی نوشته شده، یکی از جامع‌ترین آثار دربارهٔ عملیات دریایی آمریکا در جنگ جهانی دوم به‌شمار می‌رود. موریسون در ۱۹۶۳ خلاصه‌ای از این مجموعه را با عنوان «جنگ دو اقیانوس» در یک جلد منتشر کرد. این مجموعه همچنین نقشی غیرمستقیم در پیشینه تلویزیون داشت و الهام‌بخش ساخت مستند تلویزیونی «پیروزی در دریا» شد. پیش‌زمینه بلافاصله پس از حمله به پرل هاربر، موریسون که پیش‌تر از ارزش حضور شخصی در رویدادها آگاه شده بود — به‌ویژه از تجربه دریانوردی‌اش هنگام نوشتن زندگی‌نامه کریستف کلمب — نامه‌ای به رئیس‌جمهور فرانکلین روزولت نوشت و تهیه تاریخ رسمی نیروی دریایی در جنگ را پیشنهاد داد و داوطلبانه این مأموریت را بر عهده گرفت. رئیس‌جمهور روزولت و وزیر نیروی دریایی، فرانک ناکس، هر دو موافقت کردند و در مه ۱۹۴۲ موریسون با درجه ناوبان‌دوم در نیروی ذخیره دریایی ایالات متحده مأمور شد و گروهی از دستیاران به او اختصاص یافت. شهرت موریسون به‌عنوان دریانوردی آگاه — بر پایه تحلیل‌هایش در زندگی‌نامه کریستف کلمب — پیش از او به کشتی‌ها رسیده بود و او در مجموع بر یازده کشتی جنگی تا پایان جنگ حضور یافت. | ## بخش 2: پیشینه عملیات دریایی ایالات متحده در جنگ جهانی دوم | جیمز فورستال، وزیر نیروی دریایی در سال‌های ۱۹۴۴ تا ۱۹۴۷، نوشت: «وزارت نیروی دریایی هر کاری در توان داشته انجام داده تا پژوهش وی [موریسون] جامع باشد و او برداشت‌های دست‌اولی به دست آورد. دیدگاه‌های بیان‌شده و نتیجه‌گیری‌ها تنها متعلق به دکتر موریسون است.» محدودیت‌ها محدودیت‌های اصلی این مجموعه از انتشار آن در فاصله کوتاه پس از پایان جنگ سرچشمه می‌گرفت و خود موریسون نیز بر این نکته آگاه بود. او پذیرفت که هر تاریخی که چنین نزدیک به رویدادهایش نوشته شود نمی‌تواند ادعای بی‌طرفی کامل یا دقت قطعی داشته باشد. با این حال، موریسون استدلال می‌کرد که نگارش نزدیک به رویدادها، هنگامی که شرکت‌کنندگان هنوز زنده‌اند، بینش‌هایی فراهم می‌آورد که انتظار تا سال‌های بعد — زمانی که آثار مادی از میان رفته و گزارش‌های دست‌اول فراموش شده — هرگز نمی‌تواند جایگزین آن شود. او نوشت: «مورخان آینده ممکن است این کتاب را سرشار از ایرادها بیابند؛ اما هرگز نمی‌توانند احساس فوریت سرسختانه در برنامه‌ریزی‌ها و آماده‌سازی‌ها، هیجان نبرد، شادی از انجام موفق عملیاتی دشوار و اندوه از دست دادن هم‌رزمانی را که برای دیدن پیروزی زنده نماندند بازآفرینند.» برخی مطالب، به‌ویژه آنچه به رمزشکنی مربوط می‌شد، در آن زمان هنوز طبقه‌بندی‌شده بود و پژوهش‌های ژرف‌تر بعدی دربارهٔ رویدادهای خاص جنگ، نکاتی را روشن کرد که در اثر اصلی به‌اختصار از آنها گذشته بود. این اثر همچنین آگاهانه از برخی تحلیل‌ها پرهیز کرد؛ برای نمونه بررسی علل حمله به پرل هاربر را به آثار دیگر واگذاشت. | ## بخش 3: پیشینه عملیات دریایی ایالات متحده در جنگ جهانی دوم | مخاطب هدف اثر، به گفته موریسون در پیش‌گفتار، «خواننده عمومی بود نه دریانورد حرفه‌ای». فهرست جلدها مجموعه شامل پانزده جلد است: (۱۹۴۶) (۱۹۴۷) (۱۹۴۸) (۱۹۴۹) (۱۹۴۹) (۱۹۵۰) (۱۹۵۱) (۱۹۵۳) (۱۹۵۴) (۱۹۵۴) (۱۹۵۵) (۱۹۵۸) (۱۹۵۹) (۱۹۶۰) (۱۹۶۲) موریسون در سال ۱۹۶۳ خلاصه‌ای یک‌جلدی از این مجموعه ۱۵ جلدی با عنوان منتشر کرد. پیامد در پیشینه تلویزیون این مجموعه تاریخی نقشی غیرمستقیم در پیشینه تلویزیون نیز ایفا کرد. هنری سالومون، یکی از دستیاران پژوهشی موریسون در این پروژه که با رابرت سارنف از شرکت ملی پخش آمریکا آشنایی داشت، در ۱۹۴۹ نخستین بار ساخت مجموعه مستند تلویزیونی بلندپروازانه‌ای دربارهٔ جنگ‌های نیروی دریایی و تفنگداران دریایی آمریکا در جنگ جهانی دوم را پیشنهاد داد. در ۱۹۵۱ شبکه ان‌بی‌سی سالومون را برای تهیه آنچه به مستند تلویزیونی «پیروزی در دریا» (، پخش ۱۹۵۲–۱۹۵۳) تبدیل شد، استخدام کرد. | ## جمع‌بندی | موفقیت این مستند نقش مهمی در پایه‌گذاری ژانر مستند تاریخی با بهره‌گیری از فیلم‌های رزمی واقعی به‌عنوان قالبی پایدار در تلویزیون داشت.