موضوع مقاله: مدیریت پسماند در تایلند | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مدیریت پسماند در تایلند | مقدمه: مسائل مختلفی در مدیریت پسماند در تایلند وجود دارد، از جمله مصرف بیش‌ازحد پلاستیک، ضعف در تفکیک زباله، و زیرساخت‌های ناکافی برای بازیافت و کنترل پسماندهای خطرناک. | ## بخش 1: مدیریت پسماند در تایلند | رشد سریع شهرنشینی، صنعت و گردشگری فشار زیادی بر سیستم مدیریت زباله وارد کرده است. چالش‌های اصلی شامل مصرف گستردهٔ پلاستیک‌های یک‌بار مصرف، به‌ویژه در بسته‌بندی مواد غذایی و فروشگاه‌ها، و مدیریت نامناسب پسماندهای صنعتی است که اغلب بدون تصفیهٔ کافی دفع می‌شوند. در بسیاری از مناطق شهری، زباله‌ها در مبدأ تفکیک نمی‌شوند و این موضوع مانع بازیافت مؤثر و موجب وابستگی بیشتر به محل‌های دفن زباله شده است. زباله‌های جامد زباله‌های جامد شهری سرانه تولید تایلندی‌ها حدود ۱٫۱۴ تخمین زده می‌شود کیلوگرم زباله جامد در روز - ۵۰ درصد آن زیست تخریب پذیر است. طبق آمار وزارت کشور، زباله در سراسر کشور در سال ۲۰۱۶ به ۲۷ میلیون تن رسید که حدود ۰٫۷ درصد نسبت به سال قبل افزایش یافته است. طبق گزارش اداره کنترل آلودگی (PCD)، نهاد اصلی نظارت بر زباله در تایلند، این کشور با مشکلات جدی در مدیریت زباله‌های جامد روبرو است. ویچان سیماچایا، مدیر کل PCD، گفت که حجم زباله می‌تواند به دلیل افزایش جمعیت و گردشگری، سالانه ۶۰۰۰۰۰ تن افزایش یابد. برنامهٔ مدیریت پسماند تایلند هدف‌گذاری کرده بود که تا سال ۲۰۲۱، ۷۵ درصد از کل زباله‌های جامد این کشور به‌طور مناسب دفع یا بازیافت شوند؛ رقمی که نسبت به نرخ فعلی ۴۹ درصد افزایش قابل‌توجهی محسوب می‌شد. برای تحقق این هدف، دولت و بخش خصوصی مجموعاً ۱۷۷ میلیارد بات تایلند (معادل ۵٫۱ میلیارد دلار آمریکا) برای فناوری‌های مدیریت پسماند و کمپین‌های آگاهی عمومی اختصاص دادند. ویجارن اظهار داشت: «برای ریختن زباله جریمه‌هایی وجود دارد، اما کسی اهمیتی نمی‌دهد. ما باید اجرای قانون را تقویت کنیم و مردم را آموزش دهیم تا زباله‌ها را بازیافت، استفادهٔ مجدد و کاهش دهند.» در تایلند، نقش‌ها در مدیریت پسماند جامد (MSW) و مدیریت پسماند صنعتی توسط دولت سلطنتی تایلند سازماندهی می‌شود که سپس بین دولت مرکزی، دولت‌های منطقه‌ای و دولت‌های محلی تقسیم می‌شود. دولت‌های محلی خود پسماندها را دفع نمی‌کنند، بلکه در عوض شرکت‌های خصوصی را که این حق را توسط PCD به آنها اعطا شده است، استخدام می‌کنند. یک مشکل عمده، کمبود بودجه برای مدیریت پسماند است - یک خانوار تایلندی به‌طور متوسط کمتر از یک دلار در ماه برای دفع پسماندهای جامد خود پرداخت می‌کند. شرکت‌های اصلی عبارتند از: مرکز مدیریت پسماند صنعتی بانگپو؛ شرکت عمومی حفاظت از محیط زیست محدود (GENCO); SGS تایلند؛ شرکت مدیریت پسماند سیام محدود (WMS); شرکت عمومی سبز دنیای بهتر (BWG). این شرکت‌ها مسئول زباله‌هایی هستند که قبل از دفع از مشتریان خود جمع‌آوری کرده‌اند. زباله‌های آلی بر اساس برآوردهای ادارهٔ کنترل آلودگی (PCD)، در سال ۲۰۱۷ حدود دو سوم از کل زباله‌های جمع‌آوری‌شده توسط شهرداری‌های تایلند را زباله‌های آلی تشکیل داده‌اند؛ رقمی معادل ۷٫۶ میلیون تن یا ۶۴ درصد از کل پسماندها. بخش قابل‌توجهی از این زباله‌ها تنها پوست میوه و سبزی نیستند، بلکه شامل مواد غذایی قابل‌مصرفی هستند که به‌عنوان ضایعات دور ریخته شده‌اند. این در حالی است که در کشوری مانند تایلند، بین ۴۰۰٬۰۰۰ تا ۶۰۰٬۰۰۰ کودک ممکن است به‌دلیل فقر دچار سوءتغذیه باشند، در حالی که ۱۰ درصد از کودکان نیز با چاقی مواجه‌اند. نگرش غالب در جامعهٔ تایلند شامل فرهنگ کمپوست‌سازی یا تفکیک زباله نمی‌شود؛ طبق یک مطالعه، ۶۴ درصد از جمعیت این کشور زباله‌های خود را تفکیک نمی‌کنند. این کشور به همراه چین، اندونزی، فیلیپین، ویتنام و سریلانکا، سهم عمده‌ای در تولید تا ۶۰ درصد آلودگی پلاستیکی اقیانوس‌ها دارند. | ## بخش 2: مدیریت پسماند در تایلند | کیسه‌های پلاستیکی ۱۵ درصد، نی‌های پلاستیکی هفت درصد و ته سیگار پنج درصد را تشکیل می‌دهند. در ژوئن ۲۰۱۷، تایلند در یک مجمع بین‌المللی متعهد شد که مصرف پلاستیک را کاهش دهد. نمایندگان دولت نظامی تایلند در این کنفرانس متعهد شدند که به این مشکل پایان دهند. در اقدامی ساده اما مؤثر، ادارهٔ کنترل آلودگی تایلند (PCD) موفق شد از پنج شرکت بزرگ تولیدکنندهٔ آب آشامیدنی موافقت بگیرد تا از تاریخ ۱ آوریل ۲۰۱۸ استفاده از پوشش پلاستیکی درپوش بطری‌ها را متوقف کنند. این پوشش‌ها همان لفاف‌های پلاستیکی کوچکی هستند که روی در بطری قالب‌گیری شده و پیش از باز کردن بطری باید جدا شوند. مطالعات نشان داده‌اند که نبود این پوشش‌ها هیچ‌گونه خطر بهداشتی برای مصرف‌کننده ایجاد نمی‌کند. طبق آمار این سازمان، تایلند سالانه ۴٫۴ میلیارد بطری پلاستیکی آب تولید می‌کند که ۶۰ درصد آن‌ها—یعنی حدود ۲٫۶ میلیارد بطری—دارای پوشش درپوش هستند. در ۲۱ ژوئیه ۲۰۱۸، دولت تایلند کمپینی را برای کاهش استفاده از ظروف فومی و کیسه‌های پلاستیکی یکبار مصرف در بازارهای تازه در سراسر کشور آغاز کرد. نشانه‌های اولیه حاکی از آن است که این تلاش‌ها مورد استقبال عموم مردم تایلند قرار نگرفته است. در نهایت، ممنوعیت استفاده از کیسه‌های پلاستیکی یکبار مصرف با ضخامت کمتر از ۳۶ میکرون در خرده‌فروشی‌های بزرگ از اول ژانویه ۲۰۲۰ به اجرا گذاشته شد. این ممنوعیت، تا سال ۲۰۲۱، ۴۰ درصد از کل حجم کیسه‌های یکبار مصرف مورد استفاده در بازارهای مرطوب و رستوران‌ها را از این قانون مستثنی می‌کند. تولیدکنندگان کیسه با این استدلال که راه حل آلودگی پلاستیکی، دفع صحیح کیسه‌ها و بازیافت آنهاست، به شدت اعتراض کرده‌اند. تایلند در سال ۲۰۱۸، ۴۸۰ هزار تن زباله پلاستیکی از خارج از کشور وارد کرد و قرار است قبل از انقضای قراردادهای موجود در سپتامبر ۲۰۲۰، ۲۲۰ هزار تن دیگر نیز وارد کند. طبق اعلام وزارت بازرگانی، بین سال‌های ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۸، تایلند ۹۰۶ هزار و ۵۲۱ تن پلاستیک از ۸۱ کشور وارد کرده است. واردات پلاستیک بین سال‌های ۲۰۱۸ تا ۲۰۱۹ به دلیل افزایش واردات چین تقریباً دو برابر شده است. زباله‌های صنعتی و سمی تا سال ۲۰۱۶، تایلند زباله‌های صنعتی تولیدشده توسط ۶۸٬۲۶۱ شرکت را جمع‌آوری و پردازش کرده است. ظرفیت این کشور برای پردازش پسماندهای صنعتی و سمی سالانه به ۳۷٫۶ میلیون تن می‌رسد که حدود ۲٫۸ میلیون تن از آن را زباله‌های سمی تشکیل می‌دهند. وزارت صنعت تایلند از طریق ادارهٔ امور صنعتی (DIW) برنامه‌ریزی کرده تا در چارچوب برنامهٔ پنج‌سالهٔ مدیریت پسماند (۲۰۱۵–۲۰۱۹)، ۱۵ مرکز منطقه‌ای مدیریت زباله در سراسر کشور تأسیس کند. این مراکز با هدف تمرکززدایی، افزایش ظرفیت پردازش، و ارتقای ایمنی زیست‌محیطی طراحی شده‌اند. زباله‌های پزشکی بیمارستان عمومی وابسته به ادارهٔ کل شهرداری بانکوک با ظرفیت ۵۰۰ تخت، ماهانه حدود ۱۹۶٬۰۰۰ قطعه زبالهٔ پزشکی تولید می‌کند. | ## بخش 3: مدیریت پسماند در تایلند | تقریباً نیمی از این زباله‌ها را «محصولات پاک» تشکیل می‌دهند؛ مانند بسته‌بندی‌ها، کیسه‌های PVC محلول دیالیز، و سایر اقلام غیرعفونی که قابلیت به‌یافت یا استفادهٔ مجدد دارند. در سطح کشور، تایلند دارای ۳۳ بیمارستان با ظرفیت ۵۰۰ تخت یا بیشتر است، و همچنین ۳۲۱ بیمارستان و مرکز درمانی دیگر با ظرفیت بین ۱۱ تا ۲۵۰ تخت فعال هستند. ضایعات الکترونیکی تایلند در ژوئن ۲۰۱۹، همان سالی که چین واردات زباله‌های الکترونیکی خارجی (e-waste) را ممنوع کرد، واردات این زباله‌ها را ممنوع کرد. علیرغم این ممنوعیت، کارخانه‌های بازیافت جدیدی در سراسر تایلند، به ویژه در استان‌های شرقی، افتتاح شده‌اند و تن‌ها زباله الکترونیکی بالقوه خطرناک در حال فرآوری هستند. از زمان ممنوعیت زباله‌های الکترونیکی، ۲۸ کارخانه بازیافت جدید، که اکثر آنها زباله‌های الکترونیکی را فرآوری می‌کنند، تنها در استان چاچوئنگسائو راه‌اندازی شده‌اند. در سال ۲۰۱۹، به ۱۴ کسب و کار در آن استان مجوز فرآوری زباله‌های الکترونیکی اعطا شد. در اکتبر ۲۰۱۹، قوه مقننه تایلند مقررات کار و محیط زیست را برای همه کارخانه‌ها تسهیل کرد که این امر موهبتی برای صنعت زباله‌های الکترونیکی بود. همزمان، لایحه‌ای برای تقویت محدودیت‌های زباله‌های الکترونیکی در پارلمان به جایی نرسیده است. یکی از مقامات شبکه اقدام بازل، که علیه دفن زباله در کشورهای فقیر مبارزه می‌کند، گفت: «زباله‌های الکترونیکی باید به جایی بروند و چینی‌ها به سادگی کل عملیات خود را به جنوب شرقی آسیا منتقل می‌کنند. تنها راه کسب درآمد، جمع‌آوری حجم عظیمی از این زباله‌ها با نیروی کار ارزان و غیرقانونی و آلوده کردن محیط زیست به طرز وحشتناکی است.» فاضلاب در مطالعه‌ای که در سال ۲۰۰۴ به سفارش بانک جهانی دربارهٔ وضعیت زیرساخت‌های تایلند انجام شد، نویسندگان به این نتیجه رسیدند که «ضعیف‌ترین عملکرد زیرساختی در تایلند مربوط به تصفیهٔ فاضلاب است… عملاً هیچ‌یک از سامانه‌های تصفیهٔ فاضلاب فعال نیستند… تنها سه واحد تصفیهٔ فاضلاب به‌صورت پراکنده فعالیت می‌کنند.» مشکل اصلی این است که هیچ‌گونه هزینه‌ای از کاربران دریافت نمی‌شود و خانوارها و شرکت‌ها ملزم به اتصال به این سامانه‌ها نیستند. نهادهای تأمین آب نیز به‌طور مداوم از افزودن هزینهٔ فاضلاب به قبوض آب خودداری کرده‌اند، با وجود شواهد روشن از تجربه‌های بین‌المللی که این اقدام را بهترین روش می‌دانند. در پایان سال ۲۰۱۶، اداره کلان‌شهر بانکوک (BMA) در حال بررسی وضع عوارض فاضلاب است که در انتظار تأیید شورای BMA است. در صورت تصویب، این اقدام عوارضی را برای رهاسازی فاضلاب اعمال خواهد کرد: خانوارهایی که ماهانه ۱۰ تا ۱۰۰ متر مکعب فاضلاب تولید می‌کنند، ۳۰ بات جریمه خواهند شد. از ادارات دولتی، مدارس، شرکت‌ها و بیمارستان‌هایی که کمتر از ۵۰۰ متر مکعب تولید می‌کنند، ۵۰۰ بات دریافت خواهد شد. کارخانه‌ها، هتل‌ها و سایر کاربران بزرگ، چهار بات به ازای هر متر مکعب پرداخت خواهند کرد. هزینه‌های جمع‌آوری‌شده برای بهبود تأسیسات فاضلاب اداره‌شده توسط BMA استفاده خواهد شد. در سال ۲۰۱۵، تایلند حدود ۹٫۵ میلیون مترمکعب فاضلاب تولید کرد که معادل مصرف روزانهٔ ۱۵۰ لیتر به‌ازای هر نفر بود. با این حال، تنها ۳۴ درصد از این فاضلاب در یکی از ۹۳ واحد تصفیهٔ فاضلاب کشور پردازش شد و سپس به محیط‌زیست بازگردانده شد. | ## جمع‌بندی | این سطح پایین از تصفیهٔ فاضلاب منجر به افت محسوس کیفیت آب‌های ساحلی تایلند شد و پیامدهای زیست‌محیطی قابل‌توجهی به‌همراه داشت.