موضوع مقاله: پیوند آنتی‌بادی-دارو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پیوند آنتی‌بادی-دارو | مقدمه: دسته‌ای از (ADCs) پیوندهای آنتی بادی-دارو، زیست داروهای طراحی شده به عنوان درمان هدفمند برای درمان سرطان هستند. | ## بخش 1: پیوند آنتی‌بادی-دارو | برخلاف شیمی‌درمانی، ADC ها برای هدف قرار دادن و کشتن سلول‌های تومور و در عین حال حفظ سلول‌های سالم در نظر گرفته شده‌اند. ADC ها مولکول‌های پیچیده‌ای هستند که از یک آنتی‌بادی مرتبط با یک محموله یا داروی سیتوتوکسیک (ضد سرطانی) بیولوژیکی فعال تشکیل شده‌اند. ADC ها ویژگی‌های هدف ‌گیری آنتی‌بادی‌های مونوکلونال را با قابلیت‌های کشتن سرطان داروهای سیتوتوکسیک ترکیب می‌کنند، که برای تمایز بین بافت سالم و بیمار طراحی شده‌اند. واکنش بیوشیمیایی که پس از اتصال رخ می‌دهد، سیگنالی را در سلول تومور ایجاد می‌کند، که سپس آنتی‌بادی را همراه با سیتوتوکسین مرتبط، جذب یا درونی‌سازی می‌کند. اعتقاد بر این بود که توانایی هدف‌گیری آن‌ها، عوارض جانبی را برای بیماران سرطانی محدود می‌کند و پنجره درمانی وسیع تری نسبت به سایر عوامل شیمی‌درمانی ارائه می‌دهد. تاریخچه ایده داروهایی که سلول‌های تومور را هدف قرار می‌دهند و بقیه سلول ها را نادیده می‌گیرند، در سال ۱۹۰۰ توسط برنده آلمانی جایزه نوبل، پل ارلیش مطرح شد. او این داروها را به دلیل خاصیت هدف گیری آن‌ها به عنوان یک «گلوله جادویی» توصیف کرد. در ژوئن ۲۰۱۰، پس از پیگیری‌های انجام شده، بنا بر عدم وجود شواهدی مبنی بر سود و سمی بودن قابل توجه، سازمان غذا و داروی ایالات متحده (FDA) شرکت را مجبور به لغو آن کرد. | ## بخش 2: پیوند آنتی‌بادی-دارو | ارزیابی عوارض جانبی و تغییر در فعالیت بیماری در شرکت کنندگان تحت درمان با تزریق زیر جلدی ABBV-۱۵۴ ادامه دارد. اجزای یک ADC یک ترکیب آنتی بادی-دارو از ۳ جزء تشکیل شده است: آنتی بادی: سطح سلول سرطانی را هدف قرار می‌دهد و همچنین ممکن است پاسخ درمانی را ایجاد کند. پیوند دهنده: زمانی‌که محموله را به آنتی بادی متصل می‌کند باید در گردش ثابت باشد و همچنین محموله را فقط در هدف مورد نظر آزاد می‌کند. رویکردهایی برای آزادسازی مولکول‌های GRM موجود در بازار مانند دگزامتازون و بودزوناید توسعه یافته‌اند. نوع پیوند دهنده، قابل شکافتن یا غیرقابل شکافتن، خواص خاصی به داروی سیتوتوکسیک می‌دهد. در نتیجه، کل آنتی بادی، پیوند دهنده و عامل سیتوتوکسیک (ضد سرطان) وارد سلول سرطانی مورد نظر می‌شود که در آنجا آنتی بادی به یک اسید‌آمینه تجزیه می‌شود. اسید‌آمینه_ پیچیده، پیوند دهنده و عامل سیتوتوکسیک به عنوان داروی فعال در نظر گرفته می شود. سپس محموله سیتوتوکسیک می‌تواند از سلول هدف فرار کند و در فرآیندی به نام «کشتن تماشاچی» به سلول‌های همسایه حمله کند. | ## بخش 3: پیوند آنتی‌بادی-دارو | نوع دیگری از پیوند‌دهنده قابل شکافت که در حال حاضر در حال توسعه است، یک مولکول اضافی بین سیتوتوکسین و محل برش اضافه می کند. تحقیقات اسیدهای آمینه غیر‌طبیعی نسل اول از فن‌آوری‌های پیوندی استفاده می‌کند که داروها را به‌طور غیرانتخابی با باقی‌مانده‌های سیستئین (cysteine) یا لیزین (lysine) در آنتی‌بادی ترکیب می‌کند و در نتیجه یک مخلوط ناهمگن ایجاد می‌کند. این رویکرد منجر به ایمنی و کارایی کمتر از حد مطلوب می‌شود و بهینه سازی خواص بیولوژیکی، فیزیکی و دارویی را پیچیده می کند. ادغام اسیدهای آمینه غیرطبیعی برای مکان خاص، مکانی را برای اتصال کنترل شده و پایدار ایجاد می کند. این امر تولید ADC های همگن با آنتی‌بادی‌ای که دقیقاً به دارو مرتبط است را فراهم می کند و نسبت های کنترل شده آنتی بادی به دارو را امکان پذیر می کند و همچنین امکان انتخاب بهترین کلاس در ADC را فراهم می‌کند. سایر مناطق بیماری اکثر ADC ها یا در حال توسعه هستند یا در آزمایش های بالینی برای نشانه های انکولوژیک و خونی هستند. | ## جمع‌بندی | با این حال، برخی از توسعه دهندگان به دنبال گسترش برنامه به سایر مناطق مهم بیماری هستند.