موضوع مقاله: جنگ صلیبی پروسی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جنگ صلیبی پروسی | مقدمه: جنگ صلیبی پروسی مجموعه‌ای از لشکرکشی‌های صلیبیان کاتولیک رومی، به رهبری شوالیه‌های تتونیک، برای مسیحی‌سازی اجباری پروسی‌های پاگان بود. | ## بخش 1: جنگ صلیبی پروسی | شوالیه‌های تتونیک که پس از چندین لشکرکشی ناموفق از سوی پادشاهان مسیحی لهستان فراخوانده شدند، جنگ‌های ضد پروسی‌ها، لیتوانیایی‌ها و ژمایتیایی‌ها را در سال ۱۲۳۰ آغاز کردند. شوالیه‌ها در پایان سدهٔ سیزدهم، که چندین شورش پروسی را سرکوب کرده بودند، چیرگی خود سراسر پروس را بنا نهادند و بر پروسی‌ها از طریق دولت رهبانی خود حکومت می‌کردند. آن‌ها به مرور زبان پروسی و فرهنگ دین پیشا-مسیحی پروسی‌ها را با ترکیبی از نیروی فیزیکی و تفکری از میان بردند. ماموریت‌ها و درگیری‌های نخستین ولفستان از هدبی، یکی از مأموران آلفرد بزرگ، به پروسی‌های دریانورد و دامدار به عنوان یک مردم خودسالار و نیرومند اشاره می‌کند.Christiansen, p. 50 بولسواف یکم، پسر میشکوی یکم، فتوحات سرزمینی خود را به بزرگی گسترش داد و از آدالبرت از پراگ به هدف فتح پروس در سال ۹۹۷ استفاده کرد، اما مبلغ مذهبی توسط بومی‌ها کشته شد. برونو از کوئرفورت، پس از کمی موفقیت میان پروسی‌ها، همچنین در سال ۱۰۰۹ کشته شد.Wyatt, pp. 22–23 بولسواف یکم فتوحات خود در سرزمین‌های محاط ادامه داد و در سال ۱۰۱۵ جمعیت‌های بومی بخش‌های بزرگی از پروس را ویران کرد. 2005 در حالی که لهستانی‌ها به دنبال چیرگی پروس تحت حمایت آسان‌سازی مسیحی‌سازی پروسی‌ها به مسیحیت بودند، پروسی‌ها در حملات متقابل، بردگان را در سرزمین‌های مرزی خئومنو و مازوویا اسیر کردند.Urban, p. 50 بخش زیادی از پروسی‌ها غسل تعمید را به اجبار پذیرفتند تنها برای اینکه پس از پایان درگیری‌ها به باورهای مدهبی بومی برگردند. 69 بولسواف چهارم و کاژیمیش دوم هر کدام سپاهیان بزرگی به پروس گسیل کردند؛ در حالی که نیروهای بولسواف در جنگ چریکی شکست خوردند، کاژیمیش تا مرگش در سال ۱۱۹۴ صلح را تحمیل کرد.Wyatt, p. 29 پادشاه والدمار دومِ دانمارک نیز تا اسارت در سال ۱۲۲۳ لشکرکشی‌های دانمارکی در سامبیا را پشتیبانی می‌کرد. در سال ۱۲۰۶، اسقف سیسترسی‌، کریستیان از اولیوا، با پشتیبانی پادشاه دانمارک و دوک‌های لهستانی، هنگام رسیدن به سرزمین خئومنو جنگ‌زده، استعمار بومی‌ها را در وضعیتی بهتر از حد انتظار یافت. هنگامی که در سال ۱۲۱۵ به خئومنو برگشت، کریستیان پروسی‌ها را به دلیل کنش‌های برادران لیوونی شمشیر در لیوونیWyatt, p. 94 و خئومنو و لوباوا را محاصره کردند و به نوکیشان مسیحی اجازهٔ بازگشت به باورهای بومی پیشا-مسیحی را دادند.Wyatt, p. 93 پاپ هونوریوس سوم در ماری ۱۲۱۷ یک مهر و موم پاپ به کریستیان فرستاد و به او اجازهٔ موعظه کردن یک جنگ صلیبی ضد پروسی‌های مقاوم داد. سال بعد پروسی‌ها به سرزمین خئومنو و مازوویا دوباره حملهٔ متقابل کردند و ۳۰۰ کلیسا را برای انتقام تاراج کردند.Wyatt, p. 33 دوک کنراد یکم مازوویا موفق شد با پرداخت غرامت بزرگی پروسی‌ها را بیرون کند که هرچند تنها به تشویق پروسی‌ها منجر شد.Wyatt, p. 33 جنگ صلیبی ۲۳-۱۲۲۲ هونوریوس سوم خواستار یک جنگ صلیبی به رهبری کریستیان از اولیوا شد و نماینده پاپ را اسقف بزرگ گینیزنا، وینتسنتی نیاوک برگزید.Wyatt, p. 33 صلیبیان آلمانی و لهستانی در ۱۲۱۹ در مازوویا گرد هم آمدند، اما برنامه‌ریزی جدی در ۱۲۲۲ تنها هنگام رسیدن اشرافی مانند دوک هنری از سیلزی، اسقف بزرگ لارنتیوس از وروتسواف و لارنتیوس از لبوس انجام گرفت. | ## بخش 2: جنگ صلیبی پروسی | حاکمان بر این موافقت کردند که تمرکز اصلی بازسازی دژ استعماری خئومنو بود که دژ آن تقریباً به کل بازسازی شد.Wyatt, p. 34 هرچند تا سال ۱۲۲۳، بیشتر جنگجویان صلیبی منطقه را ترک کردند و پروسی‌ها سرزمین خئومنو و مازوویا را بار دیگر تاراج کردند که منجر به پناه بردن دوک کنراد به دژ پوتسک شد. 61 چهارده شوالیهٔ آلمانی شمالی توسط کنراد و کریستیان برای تشکیل یک فرقه‌ نظامی بکارگماشته‌شدند. 36 شوالیه‌های دوبرین ابتدا در راندان پروسی‌ها از سرزمین خئومنو موفق بودند، اما یک حملهٔ متقابل پروسی ضد آن‌ها و کنراد منجر به کشته‌شدن بیشتر شوالیه‌ها شد. زمانی که کریستیان از اولیوا در رم بود، او با هرمان فون سالزا، استاد بزرگ شوالیه‌های تتونیک ملاقات کرد. با اجازهٔ دوک کنرادِ مازوویا و اشراف مازوویا، کریستیان در سال ۱۲۲۶ از شوالیه‌های تتونیک برای مقابله با پروسی‌ها درخواست کمک کرد. 82 در حالی که هرمان به درخواست لهستانی‌ها علاقه‌مند بود، تمرکز او در کمک کردن به فریدریش دوم در جنگ صلیبی پنجم بود. به دلیل اخراج شوالیه‌ها از بورزنلند در پادشاهی مجارستان، هرمان نیز در تلاش‌های آینده به دنبال خودمختاری بیشتری برای نیروهای خود بود. هرمان با فریدریش دوم در ریمینی ملاقات کرد و پیشنهاد داد مطیع‌سازی پروسی‌ها باعث می‌شود بتوان راحت‌تر از مرزهای امپراتوری مقدس روم ضد مهاجمان دفاع کرد و احتمالاً به ضدحمله‌های لیتوانیایی ضد جنگ‌های صلیبی مسیحی اشاره می‌کند.Wyatt, p. 81 امپراتور مقدس روم موافقت خود را با شرکت در مهر و موم پاپی ریمینی در ۱۲۲۶ صادر کرد و به آنها سرزمین خئومنو یا کولمرلند و هر گونه فتوحات آینده را اعطا کرد. 50 هرمان فون سالزا کنراد فون لاندزبرگ را به عنوان نماینده خود با نیروی کوچکی شامل هفت شوالیه تتونیک و ۷۰-۱۰۰ ارباب و گروهبان به مازوویا به عنوان پیش‌لشکر فرستاد.Fahne, p. 52 آن‌ها مالکیت وُگِلسَنگ (در زبان آلمانی به معنای «ترانهٔ پرنده»)، یک دژ در حال ساخت توسط کنراد آن سوی شهر آیندهٔ تورون را بر عهده گرفتند.Urban, p. 101 کمی پس از رسیدن به وگلسنگ، کنراد فون لاندزبرگ دستور یورش‌های کوچک ضد پاگان‌ها در جنوب ویستولا را صادر کرد، منطقه‌ای که به نسبت امنیت داشت و جمعیت آن ترکیبی از مسیحی و پاگان بود. نیرویی شامل بیست شوالیه و ۲۰۰ گروهبان که توسط هرمان بالک رهبری می‌شد در سال ۱۲۳۰ رسید. در حالی که لشکرکشی‌های پیشین لهستانی به سوی شرق و سرزمین‌های نامسکون پروسی بود، شوالیه‌ها به سوی غرب برای ساخت دژهایی در کنار رود ویستولا تمرکز کردند. لشکرکشی‌های نخستین در درجهٔ نخست شامل جنگجویان صلیبی لهستانی، آلمانی و پومرانیایی و همچنین برخی از نیروهای کمکی شبه نظامیان پروسی بود. دوک‌های لهستانی و پومرانیایی از طریق فراهم کردن نیروها و پایگاه‌هایشان ضروری بودند. بیشتر جنگجویان صلیبی با باورهای سکولار پس از پایان لشکرکشی‌ها به خانه بر می‌گشتند، و وظیفهٔ استوار کردن فتوحات و مستقر کردن دژهای نوساز را به عهدهٔ شوالیه‌های رهبانی واگذار می‌کردند.Christiansen, p. 106 برخی از شوالیه‌های سکولار لهستانی مناطق خالی از سکنه، به‌ویژه در کولمرلند می‌گرفتند، هرچند بیشتر مناطق فتح‌شده توسط شوالیه‌های تتونیک حفظ شد. | ## بخش 3: جنگ صلیبی پروسی | مستعمران از امپراتوری مقدس روم به سوی شرق آمدند و هر سال شهر نویی بنیان‌گذاری می‌کردند.Urban, p. آن‌ها که از نیشاوا با کمک کنراد از مازوویا حمله می‌کردند، کنترل ویرانه‌های تورون امروزی را در دست گرفتند و به سوی روگو که تحت چیرگی پاگان‌ها بود حمله کردند. یک سرلشکر محلی پروسی عقب‌نشینی کرد و دژ را به دست نیروهای صلیبی سپرد، که سپس دژ پروسی را ویران کردند. سرلشکر فراری پروسی ناگهان پپین را به اسارت توسط شوالیه‌ها فریب داد که منجر به پایان مقاومت پروسی‌ها در کلومرلند شد.Wyatt, pp. پاپ گرگوری نهم درخواست نیروهای کمکی کرد که شامل ۵٬۰۰۰ کهنه‌سرباز تحت رهبری ماگدبورگ بود.Wyatt, p. 95 در تابستان سال ۱۲۳۳، شوالیه‌ها یک ارتش صلیبی شامل ۱۰٬۰۰۰ سرباز را رهبری کردند و یک دژ در کفیدزن، پومسانیا بنیان نهادند.Urban, p. 56 دوک‌های پومرلیایی سوانتوپلک و سامبور یک ارتش کوچک‌تر را برای حمله به پوگسانیا در زمستان ۳۴-۱۲۳۳ آماده کردند. پس از یک نبرد نزدیک، پوگسانیایی‌های پاگان با ورود سواره نظام دوک در رودخانه یخ زده سیرگون شکسته شدند و میدان نبرد پس از این به عنوان «میدان مردگان» شناخته شد.Urban, p. 105 از سال ۱۲۳۸ تا ۱۲۴۰، شوالیه‌های تتونیک ضد بارتیایی‌ها، ناتانگیایی‌ها و وارمیایی‌ها لشکرکشی کردند. نیروهای کوچکی از شوالیه‌های صلیبی در تلاش برای محاصرهٔ دژ وارمیایی هونِیدا قتل‌عام شدند، که باعث شد مارشال دیتریش فون برنهایم با ارتش بزرگ‌تری برگردد.Wyatt, p. 143 وقتی فرماندار وارمیایی کودرونه پیشنهاد داد که پاگان‌ها باید تسلیم شوند و تغییر مذهب دهند، توسط سربازان خود کشته شد و باعث شد دیتریش دژ را با موفقیت تسخیر کند.Wyatt, p. 151 تلاش پروسی‌های محلی برای بازپس‌گیری دژ ناموفق بود و رهبر محلی پروسی پیوپسو کشته شد.Wyatt, p. دوک مسیحی، سوانتوپلک از پومرلیا با پروسی‌های فتح‌شده متحد شد و از یک شورش مسلحانه ضد صلیبیان پشتیبانی کرد زیرا از گسترش سریع شوالیه‌ها به سرزمین‌های همسایه آگاه شده بود. گنجایش مقاومت شوالیه‌های تتونیک تضعیف شده بود، زیرا جنگجویان صلیبی کمتری از آلمان می‌آمدند و میان شاهزادگان لهستانی اختلافاتی بود. سواره‌نظام صلیبی‌ها و توپخانهٔ کمان زنبورکی در زمین هموار کارآمد بود، اما پروسی‌ها در درگیری‌های کوچک‌تر جنگلی باتجربه‌تر بودند. در حالی که پروسی‌ها و پومرلیایی‌ها بیشتر دژهای تتونیک را اشغال می‌کردند و شوالیه‌ها را در رنسن در ۱۲۴۴ شکست دادند، آن‌ها دارای توانایی محاصره‌ای برای تمام کردن کار شوالیه‌ها نبودند. آلمانی‌ها سیاست و دیپلماسی خود برای تفرقه میان سوانتوپلک و پروسی‌ها به کار بردند. لهستانی‌ها به‌دنبال سرزمین‌های شاهزادهٔ پومرلیایی در کنار رود ویستولا بودند، در حالی که نمایندهٔ پاپ، پاپ اوربان چهارم آینده، از مسیحی‌ها می‌خواست تمرکز خود را به جای جنگ با خودشان ضد بت‌پرستان بگذارند. سوانتوپلک در سال ۱۲۴۸ دست از پشتیبانی از پروسی‌ها برداشت و بیشتر پروسی‌ها در فوریه ۱۲۴۹ با پیمان کرایستبورگ صلح را پذیرفتند. | ## جمع‌بندی | در حالی که بیشتر قبایل موارد پیمان‌نامه را دنبال کردند، جنگیدن متناوب تا سال ۱۲۵۳ ادامه یافت و ناتانگیایی‌ها حتی در نوامبر ۱۲۴۹ در نبرد کروکن شوالیه‌ها را شکست دادند.