موضوع مقاله: مارا سلوینی پالاتزولی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مارا سلوینی پالاتزولی | مقدمه: مارا سلوینی پالاتزولی (۱۹۱۶–۱۹۹۹) روان‌پزشک ایتالیایی و بنیانگذار رویکرد سیستمی و سازنده‌گرا به خانواده درمانی در سال ۱۹۷۱، به همراه جیانفرانکو چکین، لوئیجی بوسکولو و جولیانا پراتا، بود که به عنوان رویکرد سیستم‌های خانواده میلان و به‌طور کلی‌تر، مکتب خانواده درمانی سیستمی شناخته شد. | ## بخش 1: مارا سلوینی پالاتزولی | مارا سلوینی پالازولی و تیم میلان با اختلالات روان‌پزشکی جدی در خانواده‌هایی با اعضای مبتلا به بی‌اشتهایی (به کتاب او در مورد گرسنگی دادن به خود: از درمان فردی تا خانواده در درمان بی‌اشتهایی عصبی، ۱۹۷۸ مراجعه کنید) و اسکیزوفرنی (به جلد اصلی تیم میلان، پارادوکس و ضدپارادوکس: مدلی جدید در درمان خانواده در تراکنش اسکیزوفرنی، ۱۹۷۸؛ و کار بعدی یک تیم با عنوان، بازی‌های خانوادگی: مدل‌های عمومی فرآیندهای روان‌پریشی در خانواده، ۱۹۸۹ مراجعه کنید ) کار کردند. کار او در زمینه بی‌اشتهایی عصبی، توجه جامعه علمی و درمانگران را فراتر از حوزه خانواده‌درمانی به خود جلب کرد. او در کتاب خود با عنوان «خود-گرسنگی» به بررسی دقیق این اختلال پرداخت و با نگاهی بین‌رشته‌ای و بین‌فرهنگی، جنبه‌های تاریخی، اجتماعی و فرهنگی بی‌اشتهایی عصبی را تحلیل کرد. این اثر نه تنها به درک بهتر مکانیسم‌های روان‌شناختی این بیماری کمک کرد، بلکه نشان داد که عوامل فرهنگی و تاریخی چگونه می‌توانند در شکل‌گیری و بروز آن نقش داشته باشند.. رویکرد میلان شامل توجه دقیق به همه چیز، از جمله زبان، بود؛ برای مثال، آنها به اسکیزوفرنی به عنوان یک تشخیص اشاره نمی‌کردند، بلکه به «خانواده‌هایی در تعامل اسکیزوفرنیک» اشاره می‌کردند، که انسجام قدرتمندی بین نحوه تصور مشکلات خانوادگی، نظریه ریشه‌های آنها و نحوه ایجاد تغییر ایجاد می‌کرد. | ## بخش 2: مارا سلوینی پالاتزولی | این رویکرد نظام‌مند (سیستمی) بر این اساس شکل گرفته است که فرد دچار اختلال و خانواده‌اش به‌عنوان یک «نظام» یکپارچه در نظر گرفته می‌شوند و در کنار آن، تیم درمانی نیز به‌عنوان یک نظام مستقل عمل می‌کند. بنیان این رویکرد بر نظریه‌های سایبرنتیک انسان‌شناس آمریکایی، گریگوری بیتسون، استوار است و پژوهش‌های مؤسسه تحقیقات روانی (MRI) در پالو آلتو، کالیفرنیا، نقشی کلیدی در توسعه آن داشته‌اند. علاوه بر این، اثر مهم پل واتسلاویک با عنوان «عمل‌گرایی ارتباط انسانی» نیز چارچوب نظری این روش را تقویت کرده و نشان می‌دهد که تعاملات و الگوهای ارتباطی در خانواده چگونه می‌توانند در ایجاد یا تداوم اختلالات روانی مؤثر باشند. مارا سل‌وینی پالازولی این مدل سیستمی را گسترش داد و آن را از سطح خانواده به نظام‌های بزرگ‌تر تعمیم داد. او با همکاری تیمی از روان‌شناسان، مشاوره‌هایی را با نهادهایی چون نظام آموزشی گسترده، بخش کودکان یک بیمارستان، مؤسسهٔ تربیت معلم، و یک شرکت بزرگ انجام داد. | ## بخش 3: مارا سلوینی پالاتزولی | نتایج این تعاملات در کتاب بازی‌های پنهان سازمان‌ها (۱۹۸۶) منتشر شد—اثری که نشان می‌دهد چگونه الگوهای ارتباطی و پویایی‌های پنهان در سازمان‌ها می‌توانند با همان اصول سیستمی تحلیل شوند که پیش‌تر در درمان خانواده به‌کار رفته بودند. این انتقال از درمان فردی به تحلیل ساختارهای اجتماعی، نقطهٔ عطفی در روان‌شناسی کاربردی و سازمانی به‌شمار می‌آید. از نخستین پژوهش‌های پیشگامانه‌اش دربارهٔ خودگرسنگی، تا بنیان‌گذاری «مدل میلان» در درمان سیستمی خانواده، و در نهایت مشاوره با نظام‌های بزرگ‌تر مانند مدارس، بیمارستان‌ها و سازمان‌ها، آثار مارا سل‌وینی پالازولی از نظر نظریه‌پردازی، سبک بیانی، و تأثیر بالینی و نهادی، تحولی بنیادین در روان‌درمانی قرن بیستم به‌شمار می‌آید. پسر او، روان‌شناس ماتئو سل‌وینی، مجموعه‌ای از مقالات و گزیده‌هایی از کتاب‌های مادرش را در اثر کار مارا سل‌وینی پالازولی (۱۹۸۸) گردآوری کرد—کتابی که بازتابی از عمق نظری، جسارت بالینی، و نگاه چندلایهٔ او به روان‌درمانی خانواده و سازمان‌هاست.DiNicola, Vincenzo F. تقدیر از آثار و شخصیت علمی پالازولی در طول دوران فعالیتش ادامه داشت و در یادبودهای پس از درگذشت او نیز با احترام و تحسین همراه بود. | ## جمع‌بندی | او نه‌تنها درمانگر، بلکه نظریه‌پردازی بود که مرزهای روان‌درمانی را به‌سوی تحلیل ساختارهای اجتماعی و ارتباطی گسترش داد.