موضوع مقاله: وفاداران امپراتوری متحد | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # وفاداران امپراتوری متحد | مقدمه: این حکاکی وفاداران را به تصویر می کشد که پس از اخراج از ایالات متحده از بریتانیا درخواست کمک می‌کنند وفاداران امپراتوری متحد (یا به اختصار وفاداران) افتخاری است که اولین بار توسط لرد دورچستر فرماندار کبک و فرماندار کل کانادا به وفاداران آمریکایی که پس از انقلاب آمریکا در آمریکای شمالی بریتانیا ساکن شدند. | ## بخش 1: وفاداران امپراتوری متحد | در آن زمان، نام اهلیت کانادا برای اشاره به مردم بومی اقوام اولیه کانادا و مهاجران فرانسوی ساکن استان کبک گفته می‌شد. در سال ۱۷۸۴، نیوبرانزویک پس از اسکان مجدد وفاداران در اطراف خلیج فاندی از مستعمره نوا اسکوشیا جدا شد. هجوم پناهندگان وفادار همچنین منجر به تقسیم استان کبک به کانادای تحتانی (کبک فعلی) و کانادای علیا ( انتاریو کنونی) در ۱۷۹۱ شد. یک قطعه شامل هر نفر برای تشویق اسکان مجدد خود، زیرا دولت می خواست مرزهای بالای کانادا را توسعه دهد. این آغاز موج های جدیدی از مهاجرت بود که باعث ایجاد جمعیتی عمدتا انگلیسی زبان در کانادا در غرب و شرق مرز مدرن کبک شد. پس از پایان جنگ انقلابی آمریکا و امضای پیمان پاریس در سال ۱۷۸۳، هم سربازان و غیرنظامیان وفادار از شهر نیویورک تخلیه شدند که بیشتر آنها به سمت کانادا حرکت می‌کردند. بسیاری از وفاداران قبلاً به کانادا مهاجرت کرده بودند ، به ویژه از نیویورک و شمال نیو انگلند، جایی که خشونت علیه آنها در طول جنگ افزایش یافته بود. سرزمینهای اختصاص داده شده توسط سلطنت در کانادا گاهی بر اساس آن گروهی از افراد وفادار به جنگ اختصاص داده شده بود. این اسکان مجدد وفادار برای توسعه انتاریو کنونی بسیار مهم بود و حدود ۱۰۰۰۰ پناهنده به کبک (از جمله شهرک‌های شرقی و انتاریو امروزی) رفتند. اما نوا اسکوشیا (از جمله نیوبرانزویک امروزی) سه برابر این تعداد را دریافت کرد: حدود ۳۵ تا ۴۰ هزار پناهنده وفادار. با وفاداری برخی خانواده‌ها در طول سال‌های جنگ، بسیاری از وفاداران در کانادا همچنان روابط نزدیک خود را با بستگان خود در ایالات متحده حفظ کردند. در دهه ۱۷۹۰، پیشنهاد زمین و مالیات‌های پایین، که یک چهارم آن در آمریکا بود، برای وفاداری از جانشین فرماندار سیمکو، منجر به ورود ۳۰۰۰۰ آمریکایی شد که اغلب از آنها بعنوان وفاداران دیر یاد می‌شود. با شروع جنگ ۱۸۱۲، از ۱۱۰۰۰۰ ساکن کانادای علیا، ۲۰۰۰۰ وفادار اولیه، ۶۰۰۰۰ مهاجران بعدی آمریکایی و فرزندان آنها و ۳۰۰۰۰ مهاجران از انگلستان، نوادگان آنها یا از شاهزاده قدیمی کبک بودند. | ## بخش 2: وفاداران امپراتوری متحد | ورود بعدی بسیاری از ساکنان کانادای علیا نشان می‌دهد که زمین دلیل اصلی مهاجرت بوده است. ورود وفاداران پس از جنگ انقلابی منجر به تقسیم کانادا به استانهای کانادای بالایی (که در حال حاضر جنوب انتاریو است) و کانادای سفلی (جنوب کبک امروزی) شد. این قانون تا حدی در پاسخ به پناهندگان وفاداری بود که بردگان را با خود آورده بودند ایجاد شد. از سال ۱۸۱۲ تا ۱۸۱۵، ایالات متحده و انگلستان درگیر جنگی شدند که به جنگ ۱۸۱۲ معروف است. در ۱۸ ژوئن ۱۸۱۲، رئیس جمهور ایالات متحده، جیمز مدیسون، در پی فشارهای شدید از سوی شاهین‌های جنگ‌طلب در کنگره ، اعلام جنگ را امضا کرد. تا سال ۱۸۱۲، کانادای علیا عمدتا توسط وفاداران دوران انقلاب از ایالات متحده (وفاداران امپراتوری متحده) و مهاجران آمریکایی و انگلیسی پس از جنگ مستقر شده بود. کانادایی ها دارای جمعیت کمی بودند و ارتش انگلیس و واحدهای غیر متحرک شبه نظامیان کانادایی از آنها دفاع می شد. رهبران آمریکایی تصور می کردند که کانادا می تواند به راحتی تحت سلطه قرار گیرد، حتی توماس جفرسون، رئیس جمهور سابق، خوش بینانه فتح احتمالی کانادا را "مسئله راهپیمایی" توصیف کرد. با این حال ، تعداد قابل توجهی از مهاجران غیر وفادار آمریکایی نیز در این منطقه به دلیل ارائه کمک های زمینی به مهاجران وجود داشتند. آمریکایی ها تصور می کردند که جمعیت اخیر طرفدار آمریکا هستند، اما آنها چنین نکردند. اگرچه جمعیت بالای کانادا شامل شهرک نشینان اخیر ایالات متحده بود که هیچ گونه وفاداری آشکاری به تاج سلطنت نداشتند، نیروهای آمریکایی در جنگ ۱۸۱۲ با مخالفت شدید شهرک نشینان مواجه شدند. تعدادی از وفاداران به عنوان صندوقدار، همیشگی استان، در نیروی دریایی استان یا با شبه نظامیان کم تحرک خدمت می کردند. با دفاع موفقیت آمیز مستعمرات کانادا در مقابل حمله آمریکا، جنگ ۱۸۱۲ توسط وفاداران به عنوان یک پیروزی تلقی می شود. | ## بخش 3: وفاداران امپراتوری متحد | پس از جنگ، دولت انگلیس به نیوبرانزویک منتقل شد و حدود ۴۰۰ نفر از ۳۰۰۰ برده سابق ایالات متحده را که در طول و پس از جنگ آزاد کردند، مستقر کرد. به برده‌ها وعده شده‌بود که اگر آنها برده داران پاتریوت را ترک کرده و با انگلیسی ها بجنگند، به آزادی وعده داده بود. با این حال ، این روش امروزه حتی در دژهای اصلی وفاداران مانند جنوب شرقی انتاریو غیر معمول است. مورخان و شجره شناسان از آن به عنوان اختصار برای شناسایی نسب خانواده های خاص استفاده می کنند. روابط آنها با انگلیس و ضدیت با ایالات متحده قدرت لازم را برای مستقل و متمایز نگه داشتن کانادا در آمریکای شمالی فراهم کرد. بی اعتمادی اولیه وفاداران به جمهوری خواهی و " حکومت اوباش " بر مسیر تدریجی و "کاغذی" کانادا برای استقلال تأثیر گذاشت. استانهای جدید بریتانیا در آمریکای شمالی، کانادای فوقانی (پیشین انتاریو) و نیوبرانزویک به عنوان پناهگاه وفاداران امپراتوری متحده ایجاد شدند. کلمه "وفادار" اغلب در نام های مدرسه ، خیابان و مشاغل در جوامعی که در آن وفادار هستند مانند بلویل ، انتاریو آمده است . شهر نزدیک کینگستون، که به عنوان دژ وفادار شناخته شده بود، به افتخار پادشاه جورج سوم نامگذاری شد. در ۱ جولای۱۹۳۴، رویال میل کانادا "وفاداران امپراتوری متحد ، ۱۷۷۶-۱۷۸۴" را که توسط رابرت بروس مک کراکن بر اساس مجسمه سیدنی مارچ بر اساس مجسمه وفاداران متحد امپراتوری طراحی شده بود، صادر کرد. تمبرهای ۱۰ سنتی درصدی ۱۱ سوراخ شدند و توسط شرکت یادداشت بانک آمریکایی بریتانیایی چاپ شده است. در سال ۱۹۹۶، سیاستمداران کانادایی پیتر میلیکن (از نوادگان وفاداران آمریکایی) و جان گادفری از لایحه گادفری - میلیکن حمایت کردند، که به فرزندان وفادار اجازه می داد تا اموال اجدادی در ایالات متحده را که در جریان انقلاب آمریکا مصادره شده بود را، پس بگیرند. روز وفادار امپراتوری متحد نیز در همان روز در ساسکاچوان، در ۱۸ می در نیوبرانزویک و در ۲۲ ژوئیه در بریتیش کلمبیا جشن گرفته می شود. | ## جمع‌بندی | حافظه و تاریخ نگاری وفاداران به تاریخ خود توجه کردند تا تصویری ایده آل و تحریف شده از خود ایجاد کنند که در آن افتخار بزرگی می کردند.