موضوع مقاله: فهرست نظریه‌پردازان لیبرال | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فهرست نظریه‌پردازان لیبرال | مقدمه: فهرست نظریه‌پردازان لیبرال شامل مشارکت‌کنندگان در مباحث لیبرالیسم کلاسیک و لیبرالیسم سیاسی با فیلسوفان عصر روشنگری مرتبط هست. | ## بخش 1: فهرست نظریه‌پردازان لیبرال | لیبرالیسم به عنوان یک ایدئولوژی مشخصاً در اواخر سده هجدهم نامگذاری شده و به عنوان جنبشی به سمت خودگردانی و دور شدن از اشرافیت آغاز شد که شامل ایده‌های تعیین سرنوشت، اولویت فرد و ملت در برابر دولت و مذهب به عنوان واحدهای اساسی حقوق، سیاست و اقتصاد بود. ویژگی‌های لیبرالیسم: آزادی، آزادی‌خواهی، آزادی فردی، آزادی مدنی، برابری فرصت، آزادی اندیشه، آزادی بیان، تحدید قدرت دولت، اقتصاد بازار، بازار آزاد، اقتصاد مختلط، شفافیت دولت، لیبرال دموکراسی، انتخابات آزاد، حقوق شهروندان، قانون، حاکمیت قانون، مالکیت خصوصی، لسه فر... از زمانی لیبرالیسم گسترش یافت که طیف گسترده‌ای از رویکردهای آمریکایی را دربرگرفت: رونالد دورکین، ریچارد رورتی، جان رالز، فرانسیس فوکویاما، آمارتیا سن هندی و هرناندو دو سوتو اهل پرو. برخی از این افراد پیش از گرایش به لیبرالیسم از آن دور بودند و برخی دیگر طرفدار ایدئولوژی دیگری بودند. برخی از لیبرال‌ها احساس می‌کنند برخی از نظریه‌پردازان فهرست حاضر لیبرال واقعی نیستند. نظریه‌پردازانی که عمده ایده‌هایشان برای یک کشور خاص بود، باید در بخش لیبرالیسم جهانی آن کشور فهرست شوند. نکته دیگر اینکه، عموماً فقط اندیشمندان فهرست می‌شوند و سیاستمدارانی در فهرست قرار گرفته‌اند که در کنار فعالیت سیاسی، سهم چشمگیری نیز در گسترش نظریه لیبرال داشته‌اند. او از طریق مشاهده‌هایش در مورد اشکال مختلف حکومت و ماهیت انسان، کمک‌های ارزشمندی به پیدایش نظریه لیبرال کرد. ارسطو با این ایده شروع می‌کند که بهترین دولت آنست که فعالیت کند تا زندگی مردم «شاد» شود. ارسطو شش شکل حکومت را در نظر می‌گیرد: مونارشی، آریستوکراسی (اشرافیت) و جمهوری از یک طرف به عنوان اشکال «مناسب» و استبدادی، الیگارشی و دموکراسی به عنوان اشکال «نامناسب» حکومت. شهروندان، الیگارشی را بخاطر گرایش بیش از حد به سود، استبداد را بخاطر عمل برخلاف میل مردم، دموکراسی را بخاطر خدمت به فقرا رد می‌کند. او اریستوکراسی (که امروزه، شایسته‌سالاری نامیده می‌شود) را به عنوان حکومت ایده‌آل ولی در نهایت غیرممکن می‌داند. ارسطو سرانجام به نتیجه سیاست ترکیبی بین دموکراسی با الیگارشی می‌رسد، جایی که اکثریت می‌توانند رأی دهند ولی فرمانداران از میان ثروتمندان با فضیلت انتخاب می‌شوند را بهترین سازش بین آرمان‌گرایی و واقع‌گرایی می‌داند. او استدلال افلاطون مبنی بر جمع‌گرایی برای جامعه را رد کرد که در آن خانواده و دارایی مشترک هستند: ارسطو این بحث را مطرح می‌کند که وقتی فرزند یا زمین شخصی به حق متعلق به خود اوست، تلاش بسیار بیشتری برای پرورش آن کالا به کار می‌گیرد تا بهبود نهایی جامعه انجام شود. او به قبایل بربر زمان خود اشاره می‌کند که در آنها دارایی مشترک بود و تنبل‌ترین آنها همیشه مقادیر زیادی غذا را می‌بردند که توسط سخت‌کوش‌ترین افراد پرورش یافته‌اند. از حکومت جمهوری‌خواهی، ارتش شهروندان، حفاظت از دارایی شخصی، و کاهش مخارج دولت برای آزادی‌های یک جمهوری حمایت کرد. او به‌طور گسترده در مورد نیاز به ابتکار فردی - فضیلت - به عنوان یک ویژگی اساسی دولت با ثبات نوشت. وی استدلال می‌کرد آزادی خیر اصلی است که دولت باید از آن محافظت کند و «افراد خوب» قوانین خوبی وضع می‌کنند در حالی که افرادی که فضیلت خود را از دست داده‌اند، به سختی می‌توانند آزادی‌های خود را حفظ کنند. در کتاب «گفتارهایی دربارهٔ لیوی›، واقع‌گرایی را به عنوان ایده اصلی مطالعات سیاسی ترسیم کرد و جمهوری‌ها را بر شاهزاده‌ها ترجیح داد. با این حال، نظر ماکیاولی با تفکر لیبرال واقعی تفاوت‌هایی دارد زیرا او تا آخر به مزایای حکومت شاهزاده توجه داشت. وی بیان می‌کند رهبران جمهوری‌خواه اگر می‌خواهند یک جمهوری را اصلاح کنند، باید «به تنهایی» عمل کنند و مثالی از رومولوس ارائه می‌کند که برادر و هم فرمانروای خود را کشت تا شهری بزرگ بسازد. جمهوری‌ها در صورت لزوم برای حفظ ساختار حکومت باید به اقدامات خودسرانه و خشونت‌آمیز اقدام کنند زیرا ماکیاولی می‌گوید باید افکار عدالت‌گرا و انصاف‌گرا را نادیده بگیرند. لیبرال‌های ضد دولت‌گرا، بی‌اعتمادی ماکیاولی را پیام اصلی او می‌دانند و وی را با این سفارش یاد می‌کنند: برای داشتن یک دولت قوی تحت رهبری قوی، باید از هر ابزاری برای تثبیت موقعیت خود استفاده کرد در حالی که لیبرالیسم، ایدئولوژی آزادی فردی و انتخاب‌های داوطلبانه است. در مقایسه یا مقایسه با انتخاب آزاد، (۱۵۲۴)، او اغراق لوتری در مورد محدودیت‌های آشکار آزادی انسان را تحلیل می‌کند. ادبیات مشارکتی: در ستایش دیوانگی، ۱۵۰۹ ، ۱۳۷۶: مترجم حسن صفاری، تهران: فرزان روز مقایسه یا مقایسه با انتخاب آزاد، ۱۵۲۴ اتین دو لا بوئسی اتین دو لا بوئسی (فرانسه، ۱۵۳۰–۱۵۶۳) نویسنده، قاضی و نظریه‌پرداز سیاسی فرانسوی بود. به گفته اتین، مسئله اصلی فلسفه سیاسی این بود که چگونه مردم اراده جباریت را می‌پذیرند. اصطلاحی که در بسط نظریه لیبرال در مورد دولت و اقتصاد سیاسی بسیار مهم خواهد بود زیرا اساس این ایده است که افراد می‌توانند خودگردان و خود تنظیم شوند. اثر او لویاتان از این دیدگاه حمایت نمی‌کرد ولی در عوض تنها یک دولت قوی می‌توانست از علاقه کنترل نشده جلوگیری کند: با این حال، موضع پروتو لیبرالی را در استدلال برای «حق طبیعت»، حق دفاع از خود، حتی در برابر دولت، ارتقا داد. اگرچه موضع ایدئولوژیک وی قابل بحث است ولی آثارش بر لاک، همیلتون، جفرسون، مدیسون و بسیاری از لیبرال‌های دیگر تأثیر گذاشت. در اولین کتاب ذکر شده، اسپینوزا انتقاد اولیه از عدم تحمل مذهبی و دفاع از دولت سکولار را بیان می‌کند. اسپینوزا به جبر دقیقی باورمند بود که مطلقاً هر چیزی که اتفاق می‌افتد از طریق عملیات ضرورت رخ می‌دهد. از نظر او، حتی رفتار انسان نیز کاملاً تعیین شده‌است، آزادی آنست که توانایی ما برای دانستن مصمم بودن و درک اینکه چرا همان‌طور است که انجام می‌دهیم عمل می‌کنیم؛ بنابراین آزادی امکان «نه» گفتن به آنچه برای ما می‌افتد نیست بلکه امکان «بله» گفتن و درک کامل این است که چرا همه چیز باید لزوماً به این شکل اتفاق بیفتد. ادبیات مشارکتی: نامه‌ای در مورد مدارا، ۱۶۸۹؛ دو رساله درباره حکومت، ۱۶۸۹؛ جان ترنچارد جان ترنچارد (بریتانیا، ۱۶۶۲–۱۷۲۳) به همراه توماس گوردون در کتاب «نامه‌های کاتو» نویسنده مشترکی بود. این مقالات روزنامه استبداد و اصول پیشرفته آزادی اندیشه و آزادی بیان را محکوم می‌کردند و ابزار اصلی برای گسترش مفهوم‌هایی بودند که توسط جان لاک توسعه داده شده بود. در دولت، مونتسکیو تقسیم به قوه‌های استاندارد فعلی قانون‌گذاری، قضایی و اجرایی را تشویق کرد. در جامعه، او یک سازمان طبیعی به صورت پادشاه، مردم و اشراف را درک کرد که دومی نقش واسطه را ایفا می‌کرد. «من برای سانسور چیزی که در کشوری وجود ندارد نمی‌نویسم.» مونتسکیو در «قوانین» خودداری کرد. با این حال، او توجه ویژه‌ای به آنچه که به نظر او نمونه مثبت نظام مشروطه در انگلستان بود، داشت که علیرغم تکامل آن به سوی ادغام قدرت‌ها، قدرت پادشاه را تعدیل و پارلمان را بر اساس خطوط طبقاتی تقسیم کرده بود. در قضا، کمترین عنصر لیبرال اندیشه او - امتیاز او از اشراف - توسط هر دو انقلاب تکذیب شد. در فرانسه، مانورهای سیاسی توسط اشراف منجر به تشکیل شورش عمومی و مردمی در سال ۱۷۸۹ شد.برونوفسکی، جی و مازلیش، بروس: «سنت فکری غرب، صص ۲۶۴–۲۷۹، به ویژه ۲۷۳–۲۷۶. ادبیات مشارکتی: روح‌القوانین، ۱۷۴۸ ) دایرةالمعارف یا فرهنگ معقول علوم، هنرها و مشاغل» (همراه با دیگران)، ۱۷۵۱–۱۷۷۲؛) توماس گوردون توماس گوردون (بریتانیا، ۱۶۹۱؟ این مقالات روزنامه استبداد و اصول پیشرفته آزادی اندیشه و آزادی بیان را محکوم می‌کردند و ابزار اصلی برای گسترش مفهوم‌هایی بودند که توسط جان لاک توسعه داده شده بود. وی خواستار آزادی کامل اقتصادی و فردی، از جمله آزادی مذهب (اگرچه کشیش بود)، حقوق کارگران برای حرکت آزادانه و انتخاب حرفه و کارفرمایان، آزادی بیان و تجارت و لغو کلیه امتیازات و کنترل قیمت و دستمزد بود. او همچنین عضو مجلس چهار ایالت سوئد بود و سه بار به عنوان نماینده روحانیون در بخش‌های شمالی و غربی فنلاند انتخاب شد. در اولین جلسه پارلمانی، ۱۷۶۵–۱۷۶۶، به عنوان عضوی از کمیته فرعی که قانون اساسی معروف سوئد در مورد آزادی چاپ را نوشت، بسیار موفق بود فرمان آزادی مطبوعات، از ۱۷۶۶. در این قانون چیدنیوس آزادی مطبوعات و لغو [سانسور] سیاسی را با دسترسی آزاد شهروندان به اکثر اسناد دولتی ترکیب کرد. نظام لیبرال کیودنیوس، که در آن شفافیت آزادی مطبوعات را تقویت می‌کند و حق همه برای چاپ اسناد عمومی شفافیت را تقویت می‌کند، از آن زمان به استثنای سال‌های استبداد سلطنتی ۱۷۷۲–۱۸۰۹، یک اصل اساسی قانون اساسی در سوئد بوده‌است. مدل کیودنیوس برای آزادی مطبوعات و آزادی اطلاعات در قانون اساسی سوئد ۱۸۰۹ بازسازی و تقویت شد. اکنون پایه و اساس زمان حال است فرمان آزادی مطبوعات سال ۱۹۴۹ که یکی از قوانین اساسی سوئد است. | ## بخش 2: فهرست نظریه‌پردازان لیبرال | اصل دسترسی آزاد به اسناد عمومی که در قانون کیودنیوس ۱۷۶۶ سرچشمه گرفته بود و بدون حمایت قانون اساسی قوی از مدل مطبوعات آزاد سوئد، در دهه‌های اخیر از سوئد به قانونگذاری برای دسترسی آزاد به اطلاعات بسیاری از کشورها. به این ترتیب آندرس چیدنیوس به یکی از متفکران لیبرال قدیمی تبدیل شده‌است که بیشترین تأثیر عملی را بر سیاست و مدیریت عمومی جوامع مدرن غربی دارد. نسخه‌ای از آثار کامل آندرس کیودنیوس به زبان‌های فنلاندی، سوئدی و انگلیسی توسط بنیاد کیودنیوس در فنلاند در دست آماده‌سازی است. از مفهوم منفعت شخصی توسط اقتصاددانان بعدی با عنوان دست نامرئی بازار سخن گفته شده‌است. اسمیت همچنین حقوق مالکیت و آزادی‌های مدنی شخصی، از جمله ممنوعیت برده‌داری را ارتقا داد که امروزه تا حدی اساس ایدئولوژی لیبرال را تشکیل می‌دهد. او همچنین با شرکت‌های سهامی مخالف بود که امروزه «شرکت» نامیده می‌شود زیرا او نظارت بر بازار آزاد را بر اجتماع آزاد افراد اخلاقی پیش‌بینی می‌کرد. او همچنین یادداشت‌هایی درباره ایالت ویرجینیا و قانون آزادی مذهبی ویرجینیا را نوشت. ایده‌های او در بسیاری از انقلاب‌های لیبرال دیگر در سراسر جهان، از جمله (اوایل) انقلاب فرانسه تکرار شد. او شاگردان زیادی در سرتاسر جهان داشت، از جمله جان استوارت میل و چندین رهبر سیاسی. بنتام خواستار آزادی اقتصادی و فردی بود، از جمله جدایی دولت از کلیسا، آزادی بیان، حقوق کاملاً برابر برای زنان، پایان بردگی و استعمار، دموکراسی یکنواخت، لغو تنبیه بدنی، همچنین روی کودکان، حق طلاق، قیمت‌های رایگان، تجارت آزاد و بدون محدودیت در بهره. بنتام اختیارگرا نبود: او از مالیات بر ارث حمایت کرد، محدودیت در قدرت انحصاری، حقوق بازنشستگی بیمه سلامت و سایر تأمین اجتماعی، ولی خواستار احتیاط و بررسی دقیق در هر گونه مداخله دولتی شد. امانوئل ژوزف سیس امانوئل ژوزف سیس (فرانسه، ۱۷۴۸–۱۸۳۶) نقش مهمی در سال‌های آغازین انقلاب فرانسه داشت، تهیه پیش‌نویس اعلامیه حقوق بشر و شهروند، بسط نظریه حاکمیت ملی، حاکمیت عوام و به‌طور ضمنی در دموکراسی نیابتی و محل سوم چیست؟ به همین دلیل وی از منتقدان سرسخت پادشاه جورج سوم بود که او را یک ظالم مشتاق می‌دانست. او به قوانین دوران جنگ ویلیام پیت جوان‌تر (۲۸ مه ۱۷۵۹–۲۳ ژانویه ۱۸۰۶) نخست‌وزیر بریتانیا حمله کرد و از آزادی اقلیت‌های مذهبی و رادیکال‌های سیاسی دفاع کرد. پس از مرگ پیت، فاکس برای مدت کوتاهی به عنوان وزیر خارجه در «وزارت تمام استعدادها» ویلیام گرنویل خدمت کرد. آنتوان دستوت دی تریسی آنتوان دستوت دی تریسی (۱۷۵۴–۱۸۳۶) استانیسلاو استاشیچ استانیسلاو استاشیچ (لهستان-لیتوانی، ۱۷۵۵–۱۸۲۶) کشیش، فیلسوف، زمین‌شناس، نویسنده، شاعر، مترجم و دولتمرد کاتولیک بود. فیزیوکرات، مونیست، پان اسلاویست (پس از ۱۸۱۵) و مدافع لسه فر، او از اصلاحات بسیاری در لهستان حمایت کرد. او به‌ویژه به‌خاطر نوشته‌های سیاسی‌اش در جریان «سجم بزرگ (چهارساله)» (۱۷۸۸–۱۷۹۲) و حمایتش از قانون اساسی ۳ مه ۱۷۹۱ به یاد می‌آید. وی ابتدا در جریان انقلاب فرانسه جمهوری‌خواه بود ولی ژاکوبن‌ها را به عنوان نمونه‌ای از استبداد اکثریت کاملاً رد کرد. به گفته آیزایا برلین، گویاترین مدافع آزادی و حریم خصوصی، بنژامن کنستان بود که دیکتاتوری ژاکوبین را فراموش نکرده بود. ادبیات مشارکتی: از روحیه فتح و غصب، ۱۸۱۴ (اصول سیاست)، ۱۸۱۵ آزادی باستانی در مقایسه با آزادی مدرن، ۱۸۱۶ ژان-باتیست سه ژان-باتیست سه (فرانسه، ۱۷۶۷–۱۸۳۲) ادبیات مشارکتی: رساله اقتصاد سیاسی، ۱۸۰۳. آدام چارتوریسکی آدام چارتوریسکی (لهستان - لیتوانی ۱۷۷۰–۱۸۶۷) یک دولتمرد و سیاستمدار بین‌المللی بود. او به عنوان وزیر خارجه تزار روسیه الکساندر اول شروع کرد و یک ائتلاف ضد ناپلئون ایجاد کرد. او در تبعید از فعالان مسئله لهستان در سراسر اروپا بود و استقلال اولیه بالکان را تحریک کرد. در سال ۱۸۳۱، طهطاوی بخشی از تلاش‌های سراسری برای نوسازی زیرساخت‌ها و آموزش مصر بود.دانشکده الالسون: پیشینه تاریخی سه جلد از مجلدات منتشر شده او آثار سیاسی و اخلاقی فلسفه بود. آنها مخاطبان مصری او را با عقاید روشنگری مانند اقتدار سکولار و حقوق سیاسی و آزادی آشنا کردند. ایده‌هایش در این مورد بود که جامعه متمدن مدرن باید چگونه باشد و چه چیزی مصر متمدن یا خوب را تشکیل می‌دهد و این ایده‌هایش که منافع عمومی و خیر عمومی چیست؟واتیکیوتی، صص ۱۱۵-۱۱۶. کار طهطاوی اولین تلاش در رنسانس مصری (رنسانس عربی) بود که در سال‌های ۱۸۶۰–۱۹۴۰ شکوفا شد.واتیکیوتی، ص ۱۱۶. «روش‌شناسی اذهان مصری‌ها با توجه به شگفتی‌های ادبیات مدرن» که در سال ۱۸۶۹ منتشر شد و نظرات طهطاوی را در مورد مدرنیزاسیون متبلور کرد. «راهنمای صادقانه تعلیم و تربیت دختران و پسران» که در سال ۱۸۷۳ منتشر شد و منعکس کننده احکام اصلی اندیشه‌های تربیتی طهطاوی است. «دریافت توفیق الجلیل در تاریخ مصر و فرزندان اسماعیل»، اولین بخش از دایرةالمعارف تاریخ و ردیابی تاریخ مصر باستان تا طلوع اسلام، ۱۸۶۸ «چکیده‌ای کامل از زندگی‌نامه محمد» که گزارشی جامع از زندگی حضرت محمد(ص) و مبانی سیاسی، حقوقی و اداری نخستین دولت اسلامی است. «غزلیات میهنی مصری» که در ستایش خدیو سعید نوشته شده و در سال ۱۸۵۵ منتشر شده‌است. «ستارگان نورانی در شب‌های مهتابی العزیز» مجموعه‌ای از نوشته‌های تبریک به برخی از شاهزادگان، منتشر شده در سال ۱۸۷۲. یوهان رودلف توربک یوهان رودلف توربک (هلند، ۱۷۹۸–۱۸۷۲) دولتمرد و نظریه‌پرداز اصلی لیبرالیسم هلندی در سده نوزدهم بود که جایگزینی دموکراتیک‌تر برای سلطنت مطلقه یعنی سلطنت مشروطه را ترسیم کرد. مقاله نظری اصلی او که به‌طور خاص با عنوان لیبرال شناخته می‌شود، در مورد شهروندی معاصر، ۱۸۴۴. طرفدار دموکراسی و این ایده بود که مردم دموکراتیک باید اخلاق دموکراتیک داشته باشند. به این ترتیب، کار او در مورد اقتصاد سیاسی و منطق به ایجاد پایه‌ای برای پیشرفت در علم تجربی و سیاست عمومی بر اساس پیشرفت‌های قابل تأیید کمک کرد. وی به شدت تحت تأثیر فایده‌گرایی جرمی بنتام، با مفهوم شهودی ایمانوئل کانت از حق مخالف است و «بالاترین اصل هنجاری» اخلاق را چنین فرموله می‌کند: اقدامات به نسبت درست هستند زیرا تمایل به ارتقای شادی دارند. اگرچه میل عمدتاً طرفدار بازار آزاد بود ولی مداخلاتی را در اقتصاد، مانند مالیات بر الکل، در صورتی پذیرفت که زمینه‌های سودگرایانه کافی وجود داشت. آنچه را «قانون آزادی برابر» می‌نامید، پیشبرد و علیه نظریه لیبرال مبنی بر ترویج دولت فعال‌تر استدلال کرد که آن را «شکل جدیدی از توریگرایی» نامید. برای اسپنسر، همکاری داوطلبانه ویژگی پر جنب و جوش‌ترین شکل جامعه بود که بیشترین تنوع اعضا و بیشترین تنوع اهداف را در بر می‌گرفت. رویکرد تکامل اسپنسر به عنوان بسط تبیین آدام اسمیت «دست نامرئی» از نظم اقتصادی توصیف شده‌است. کار گسترده او در مورد همدردی (در روان‌شناسی و همچنین بنیاد اخلاق، به ویژه در داده‌های اخلاق) به صراحت رویکرد اسمیت را در نظریه عواطف اخلاقی ادامه داد. ادبیات مشارکتی: ایستایی اجتماعی، ۱۸۵۱ اصول اخلاق، ۱۸۷۹، ۱۸۹۲ انسان در مقابل دولت، ۱۸۸۴ مقالات، علمی، سیاسی و نظری، ۱۸۹۲ ابراهیم شیناسی ابراهیم شیناسی (امپراتوری عثمانی، ۱۸۲۶–۱۸۷۱)، نویسنده، روزنامه‌نگار، مترجم و سردبیر روزنامه در چند زمینه مبتکر بود: یکی از اولین نمونه‌های نمایشنامه عثمانی را نوشت. سیناسی از روزنامه‌های خود به نام‌های «ترجمان احوال» و «تصویر افکار» برای ترویج و تکثیر آرمان‌های روشنگری اروپایی در طول دوره تنظیمات استفاده کرد. اگرچه بسیاری از پروژه‌های شیناسی در زمان مرگش ناقص بود ولی او برای توسعه مسایل حل‌نشده تلاش بسیاری نمود. شیناسی، تحت تأثیر تفکر عصر روشنگری، آزادی بیان را یک حق اساسی می‌دانست و از روزنامه‌نگاری برای تعامل، ارتباط و آموزش عمومی استفاده می‌کرد. شیناسی در صحبت مستقیم با مردم در مورد امور دولت اعلام کرد که اقدامات دولت صرفاً به نفع دولت نیست.نرگیس ارتورک، دستور زبان و مدرنیته ادبی در ترکیه. آثار: ترجمه شعر، ۱۸۵۹ (ترجمه اشعاری از فرانسوی لافونتن، لامارتین، ژیلبر و راسین) ازدواج شاعر، ۱۸۵۹، اولین نمایشنامه عثمانی، «عروسی یک شاعر»)ام. | ## بخش 3: فهرست نظریه‌پردازان لیبرال | شوکرو هانی اوغلو: «تاریخ مختصر از اواخر امپراتوری عثمانی»، (انتشارات دانشگاه پرینستون، 2008)، ص 100. وارد یکی از منتقدان سرسخت سیاست‌های لسه فری بود که هربرت اسپنسر و ویلیام گراهام سامنر از آن حمایت می‌کردند. وبلن بر نسلی از لیبرالیسم آمریکایی تأثیرگذار بود که در جستجوی مبنایی منطقی برای اقتصاد فراتر از ادغام شرکت‌ها و رقابت گلوگاهی بودند. بحث اصلی وبلن این بود که افراد برای تبدیل شدن به یک شهروند تحصیلکرده به زمان کافی غیراقتصادی نیاز دارند. او به خاطر خود مصرف مواد خالص و این ایده به طرز تندخویی حمله کرد که مطلوبیت برابر با مصرف‌گرایی خودنمایانه است. استدلال کرد یک مؤلفه اخلاقی در سرمایه‌داری وجود دارد که ریشه در ارزش‌های «پروتستانی» دارد. وبر همراه با فریدریش ناومان در اتحادیه اجتماعی ملی و سپس در حزب دموکرات آلمان فعال بود. ادبیات مشارکتی: اخلاق پروتستانی و روح سرمایه‌داری، ۱۹۰۴؛ ) اقتصاد و جامعه: طرح کلی جامعه‌شناسی تفسیری لئونارد هابهاوس لئونارد هابهاوس (بریتانیا، ۱۸۶۴–۱۹۲۹) ادبیات مشارکتی: «لیبرالیسم»، ۱۹۱۱ بِندِتو کروچه بندیتو کروچه (ایتالیا، ۱۸۶۶–۱۹۵۲) ادبیات مشارکتی: لیبرالیسم چیست؟، ۱۹۴۳ والتر راتناو والتر راتناو (آلمان، ۱۸۶۷–۱۹۲۲) سر لئو چیوزا پول لئو چیوزا پول (بریتانیا، ۱۸۷۰–۱۹۴۴) یک نظریه‌پرداز اقتصادی ایتالیایی الاصل که در دهه ۱۸۹۰ به بریتانیا نقل مکان کرد، جایی که نام خود را به عنوان یک سیاستمدار، روزنامه‌نگار و نویسنده مطرح کرد. در سال‌های اولیه قرن بیستم، دیدگاه‌های او مورد توجه دو نخست‌وزیر آینده، دیوید لوید جورج و وینستون چرچیل قرار گرفت. او پس از مدتی به عنوان منشی خصوصی پارلمانی لوید جورج، وزیر دولت در مراحل آخر جنگ جهانی اول بود. آدولف برل آدولف برل (ایالات متحده، ۱۸۹۵–۱۹۷۱) نویسنده «شرکت مدرن و دارایی خصوصی» بود که اهمیت تمایز بین مدیریت شرکت‌ها و سهامدارانی که مالک هستند را توضیح می‌داد. او برنده جایزه یادبود نوبل علوم اقتصادی و پیش‌بینی کننده رکود بزرگ مانند اقتصاددان و مربی مدرسه اتریشی، لودویگ فون میزس. از نظر او، همه نظریه‌های ساده‌گرایانه و بزرگ تاریخ و جامعه دارای ویژگی مشترکی بودند که او تاریخ‌گرایی نامید که از نظر او به افلاطون برمی گردد در حالی که جامعه باز منعکس کننده اشتباه‌گرایی روش‌شناختی است که توسط پوپر در آثار پیشین خود در مورد فلسفه علم پیشگام بود. ادبیات مشارکتی: جامعه باز و دشمنان آن، ۱۹۴۵ فقر تاریخ‌گرایی، ۱۹۶۱ آلن پیتون آلن پیتون (آفریقای جنوبی، ۱۹۰۳–۱۹۸۸) با کتاب خود گریه، کشور محبوب به موضع آشکار ضد آپارتاید لیبرالیسم آفریقای جنوبی کمک کرد. ادبیات مشارکتی: بنال وطن، ۱۹۴۸ آه، اما سرزمین تو زیباست، ۱۹۸۳ آین رند آین رند (ایالات متحده، ۱۹۰۵–۱۹۸۲) یک فیلسوف اخلاقی و سیاسی رادیکال و تأثیرگذار بود. او ادعا کرد طرفداری او از نفع شخصی قوی در اخلاق تحت تأثیر متفکران ارسطو، آکویناس و لاک قرار گرفته‌است. طرفداری او از سرمایه‌داری ناب آزاد تحت تأثیر اقتصاددانان لیبرال کلاسیک میزس و هایک بود. کار او در قانون اساسی بر حقوق مدنی و مخالفت شدید او با سیاست‌های جدایی‌طلبانه آپارتاید متمرکز بود. برلین استدلال می‌کرد آنچه او آزادی «مثبت» و «منفی» می‌خواند مفاهیم متضادی هستند. تصورات مثبت فرض می‌کردند آزادی تنها زمانی حاصل می‌شود که قدرت جمعی (به شکل کلیسا یا دولت) برای «رهایی» نوع بشر از بدترین جنبه‌های آن عمل کند، برلین احساس می‌کرد اینها به سمت توتالیتاریسم گرایش دارند. در مقابل، مفاهیم منفی استدلال می‌کردند آزادی زمانی حاصل می‌شود که افراد حداکثر آزادی را از محدودیت‌های بیرونی داشته باشند. (تا زمانی که اینها به آزادی دیگران برای دستیابی به شرایط مشابه خدشه وارد نکرده باشد). برلین همچنین منتقد خردگرایی جزمی روشنگری بود، به این دلیل که قادر به انطباق با کثرت‌گرایی ارزشی نبود. ادبیات مشارکتی: «دو مفهوم آزادی»، ۱۹۵۸ «چهار مقاله دربارهٔ آزادی»، ۱۹۶۹ «از امید و ترس آزاد می‌شود»، ۱۹۷۸ «آزادی و خیانت به آزادی: شش دشمن آزادی بشر»: ترجمه عزت‌الله فولادوند میلتون فریدمن میلتون فریدمن (ایالات متحده آمریکا، ۱۹۱۲–۲۰۰۶)، برنده جایزه نوبل اقتصاد و یک لیبرال کلاسیک و آزادیخواه،میلتون فریدمن#مواضع سیاست عمومی به دلیل قانون فریدمن، قانون k درصد فریدمن و آزمون فریدمن مشهور بود. ادبیات مشارکتی: سرمایه‌داری و آزادی، ۱۹۶۲ تاریخ پولی ایالات متحده، ۱۹۶۳ آزاد به انتخاب: یک بیانیه شخصی، ۱۹۸۰ جیمز مک‌گیل بیوکنن جیمز مک‌گیل بیوکنن (ایالات متحده، ۱۹۱۹–۲۰۱۳) او به‌خاطر نظریه‌های اقتصادیش در مورد فرایند سیاسی شناخته می‌شود که از اولین کسانی بود که مفهوم سیاستمداران را به‌عنوان کنشگران منطقی جدی گرفتند که به انگیزه‌ها پاسخ می‌دهند. برای کار در زمینه قضیه انتخاب عمومی، در ۱۹۸۶ جایزه یادبود نوبل علوم اقتصادی را کسب کرد. ادبیات مشارکتی: حساب رضایت / با گوردون تولاک، ۱۹۶۲ محدودیت‌های آزادی، ۱۹۷۵ دموکراسی در کسری / با ریچارد ای. واگنر، ۱۹۷۷ قدرت مالیات / با جفری برنان، ۱۹۸۰ دلیل قوانین / با جفری برنان، ۱۹۸۵ موری نیوتن روثبارد موری راتبارد (ایالات متحده، ۱۹۲۶–۱۹۹۵) مبتکر آنارکو-کاپیتالیسم مدرن و اقتصاددان و تاریخدان اقتصادی مکتب اتریش بود. او به‌طور گسترده به عنوان یکی از مهمترین مدافعان آزادی و آزادی در اواخر قرن بیستم شناخته می‌شود. او در طول زندگی خود با جنبش‌های سیاسی مختلف، به ویژه با این رند و بعد حزب لیبرترین ایالات متحده درگیر بود. ادبیات مشارکتی: انسان، اقتصاد و حکومت، ۱۹۶۲ برای یک آزادی جدید: مانیفست آزادیخواه، ۱۹۷۳ در آزادی تصور شد، ۱۹۷۵–۱۹۷۹ اخلاق آزادی، ۱۹۸۲ چشم‌انداز اتریشی در تاریخ اندیشه اقتصادی، ۱۹۹۵ لشک کولاکوفسکی لشک کولاکوفسکی (لهستان، ۱۹۲۷–۲۰۰۹)، فیلسوف و مورخ عقاید. او لیبرالیسم را به وضوح نقطه مقابل محافظه‌کاری قرار می‌دهد و راه را برای ائتلاف دولتی با سوسیال دموکرات‌ها باز کرد. ادعاهای اساسی او چنین است: لیبرالیسم به بهترین وجه به عنوان تلاش برای اجتناب از ستم به دیگران تعریف می‌شود. لیبرال‌ها باید این «طنز» تاریخی را بپذیرند که هیچ توجیه متافیزیکی برای باور آنها به اینکه ستمگر نبودن یک فضیلت است وجود ندارد. ادبیات نقش مهمی در توسعه همدلی لازم برای ترویج همبستگی (و در نتیجه عدم ظلم) بین انسان‌ها ایفا می‌کند. فلسفه خصوصی و گفتمان سیاسی عمومی شیوه‌های جداگانه‌ای هستند و باید به همین شکل باقی بمانند. او برنده جایزه یادبود نوبل علوم اقتصادی برای کار خود در قحطی، اقتصاد رفاه و نظریه انتخاب اجتماعی شد و مدافع عقلانیت به عنوان محافظ اساسی آزادی و عدالت است. ادبیات مشارکتی: توسعه به مثابه آزادی سرخپوستان استدلالی اندیشه عدالت رابرت نازیک رابرت نازیک (ایالات متحده، ۱۹۳۸–۲۰۰۲) یک آزادیخواهی (یا دولت نگهبان شب بود). او از یک فلسفه سیاسی تقلیل‌گرای غیرقابل پوزش دفاع می‌کرد که با تحلیل دقیق جنبه‌های اخلاقی هر تعامل اجتماعی مشخص می‌شد، و از پرداختن به مسائل سخت فلسفی مانند تصاحب اصلی مالکیت ابایی نداشت. نوزیک بیشتر به دلیل ارائه توجیه یک حالت حداقلی با نشان دادن اینکه می‌توان آن را بدون هیچ گام ناعادلانه ایجاد کرد، شناخته شده‌است. ادبیات مشارکتی: آنارشی، دولت، و اتوپیا، ۱۹۷۴ هرناندو د سوتو هرناندو د سوتو (پرو، ۱۹۴۱–) اقتصاددان، مدافع شفافیت و حقوق مالکیت خصوصی است، با این استدلال که دولت غیرشفاف منجر به عدم اعطای عنوان مناسب به اموال و در نتیجه «مرده شدن» می‌شود. استدلال می‌کند که قوانینی که دارایی را به کسانی که بیشترین توانایی را برای استفاده از آنها برای رشد اقتصادی دارند، اختصاص می‌دهد، به اصطلاح «حقوق متصرفان»، یک نوآوری مهم است. قذافی مایکل میدوکرافت سیاستمدار بریتانیایی را به عنوان اصلی‌ترین، در واقع تقریباً تنها، فیلسوف لیبرالیسم کاربردی در حزب لیبرال قدیمی از اواخر دهه ۱۹۶۰ به بعد توصیف می‌کند. در مورد ادغام حزب لیبرال بریتانیا و حزب سوسیال دموکرات (بریتانیا) برای تشکیل حزب لیبرال دموکرات (بریتانیا)، میدوکرافت در ابتدا حزب لیبرال جدید را با دیگرانی بازسازی کرد که نمی‌خواستند فلسفه لیبرالیسم را به خطر بیندازند. با این حال، حزب لیبرال جدید تحت رهبری استیو رادفورد به‌طور فزاینده‌ای شکاکیت به اروپا شد و میدوکرافت در سال ۲۰۰۷ به حزب لیبرال دموکرات‌ها پیوست. او مرتباً در مورد اهمیت فلسفه سیاسی و اینکه اعضای لیبرال دموکرات‌ها به اعتقادات بیشتری نیاز دارند استدلال کرده‌است. او در یونان باستان و فلسفه رومی، فلسفه سیاسی، اگزیستانسیالیسم، فمینیسم و اخلاق، از جمله حقوق حیوانات تخصص دارد. او در سال ۲۰۱۶ جایزه کیوتو در هنر و فلسفه، ۲۰۱۸ جایزه برگرون و ۲۰۲۱ جایزه هولبرگ را دریافت کرد. ادبیات مشارکتی: شکنندگی خوبی (۱۹۸۶) پرورش انسانیت: دفاع کلاسیک از اصلاحات در آموزش لیبرال (۱۹۹۷) سکس و عدالت اجتماعی (۱۹۹۸) پنهان شدن از انسانیت: انزجار، شرم و قانون (۲۰۰۴) مرزهای عدالت: معلولیت، ملیت، عضویت در گونه‌ها (۲۰۰۶) از انزجار تا انسانیت: جهت‌گیری جنسی و قانون اساسی (۲۰۱۰) ویل کیملیکا ویل کیملیکا (کانادا، ۱۹۶۲-) در فلسفه خود می‌کوشد تعیین کند که آیا اشکال قومی یا اقلیت ملی‌گرایی با اصول لیبرال-دمکراتیک آزادی فردی، برابری اجتماعی و دموکراسی سیاسی سازگار است یا خیر. | ## جمع‌بندی | او در کتاب خود «شهروندی چند فرهنگی، نظریه لیبرال حقوق اقلیت‌ها» استدلال می‌کند که برخی از «حقوق متمایز گروهی» فرهنگ‌های اقلیت می‌تواند با این اصول لیبرال-دمکراتیک سازگار باشد.