موضوع مقاله: کورتیس کو بین | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کورتیس کو بین | مقدمه: C." Bean) (زادهٔ ۴ ژانویه ۱۸۲۸ – درگذشتهٔ ۱ فوریه ۱۹۰۴)، تاجر و سیاستمدار آمریکایی بود. | ## بخش 1: کورتیس کو بین | او در فعالیت سیاسی خود، یک دوره به عنوان نمایندهٔ کنگرهٔ منطقهٔ آریزونا خدمت کرد و همچنین عضو مجلس نمایندگان تنسی و مجلس قانون‌گذاری منطقهٔ آریزونا بود. او در طول زندگیش فعالیت‌های تجاری فراوانی داشت که مهم‌ترین آنها استخراج معدن بود. اوایل زندگی و تحصیلات بِین در ۴ ژانویه ۱۸۲۸ در تاموورث، نیوهمپشایر چشم به جهان گشود. بِین در نوجوانی، پدرش را از دست داد و در سال ۱۸۳۷، به همراه مادرش به گیلمانتون، نیوهمپشایر نقل مکان کرد. اوایل حرفه بِین در اواسط دههٔ ۱۸۵۰، به نیویورک سیتی نقل‌مکان کرد و در ادارهٔ گمرک مشغول به کار شد. بِین آنقدر به موفقیت مالی دست پیدا کرده بود که در سال ۱۸۵۹ توانست ۲۵۰۰ دلار برای ساخت راه‌آهنی خصوصی اهدا کند. حرفه بِین در سال ۱۸۶۴، به کلمبیا، ایالت تنسی نقل‌مکان کرد و از آنجا به نشویل، تنسی رفت. بِین و همسرش در ژوئن ۱۸۶۸ به منطقهٔ آریزونا نقل مکان کرده و در پرسکات مستقر شدند. او ذرت را به قیمت ۸¢/پوند طلا به ارتش می‌فروخت، در حالی که آن را از کشاورزان محلی به قیمت ¢۷۱/۲/پوند طلا می‌خرید. تا سال ۱۸۷۲، کسب و کارش به حدی گسترش یافت که ۸۰۰۰۰۰ پوند (۳۶۰۰۰۰ کیلوگرم) ذرت را از منطقهٔ نیومکزیکو به قیمت /¢۶۱/۲پوند خریداری و با گاری و طی سفری ۳۳ روزه به آریزونا منتقل کرد. در سال ۱۸۷۳، زمانی که به دنبال کارگر برای برداشت یونجه در فورت ورد بود، برای استخدام هر سرخ‌پوستی که «تمایل به کار و کسب درآمدی شرافت‌مندانه داشت» آگهی کرد. در همان زمان، بِین وعده داد که اگر قراردادی برای ادارهٔ مزرعه‌ای در نزدیکی فورت مک‌داول به او سپرده شود، به‌طور رایگان سبزیجات فراهم کند. | ## بخش 2: کورتیس کو بین | بِین علاوه بر تجارت یونجه و غلات، مزرعه‌ای در نزدیکی فورت ورد و فروشگاهی برای تأمین آذوقه نیز داشت. معروف بود که او برای اجتناب از قیمت‌های بالا در سانفرانسیسکو، کالیفرنیا، اقلام را از سنت لوئیس، میزوری وارد می‌کند. او پس از آنکه برای اولین بار در ژانویه ۱۸۶۹، از معدنی بازدید کرد، شروع به خریداری حق استخراج معدن و هزاران پوند سنگ نقره را تا سال ۱۸۷۰ به سانفرانسیسکو فرستاد. همچنین کار خود را توسعه بخشید که شامل چندین فرایند خردسازی کانسارها به همراه خرید و فروش تجهیزات معدنی می‌شد. برخی از فعالیت‌های استخراج معدن، فقط زیر نظر بِین و همسرش صورت می‌گرفت، هرچند، در تعدادی از آنها با دیگران نیز شریک بود. جان سی فرمونت، چارلز سایلنت و توماس فیچ از جمله افرادی بودند که بِین با آنها همکاری کرد. او سهام زیادی از معادن مس را خریداری کرد و بعدها بیشتر آنها را به شرکت فلپس دوج فروخت. در این رقابت، چندین مورد غیرعادی مشاهده شد، از جمله سلب صلاحیت ۶۵۰ رأی بِین از سوی هیئت ناظران شهرستان یاواپای که از حوزه‌های لیتل کلرادو و لوور لینکس کریک به دست آمده بودند. حوزهٔ لیتل کلرادو، ۳۸۵ رأی را به مرکز شهرستان عودت داد، با اینکه شاهدان ادعا کردند که تنها ۱۰۶ رأی به صندوق ریخته شده بود. بِین در ۲۹ آوریل ۱۸۷۶، اعلام کرد که دوباره در انتخابات نمایندهٔ منطقه شرکت می‌کند، اما در همان سال، پس از اینکه بر حسب اتفاق، یک ماه بعد با سلاح خود مورد اصابت گلوله قرار گرفت، از انتخابات کناره‌گیری کرد. در سال ۱۸۷۸، بِین تصمیم گرفت که نامزد کرسی در مجلس قانون‌گذاری منطقه‌ای شود و در سال ۱۸۷۹، عضو مجلس (مجلس علیا) شد. فرماندار فرمونت با این احتمال که فرماندار علاوه بر سمت خود به عنوان فرماندار، می‌تواند این منصب تازه ایجاد شده را نیز برعهده بگیرد، این سمت را پیشنهاد داد که حقوقش برابر با ۳۰۰۰ دلار در سال بود. | ## بخش 3: کورتیس کو بین | در سال ۱۸۸۰، دوستان بِین برای کاندیدا شدن او به عنوان شهردار پرسکات، زد و بند کردند. زمانی که فهمیدند، از آنجاییکه خانهٔ بِین در خارج از محدودهٔ شهر قرار گرفته که باعث رد صلاحیت او می‌شود، این موضوع کنار گذاشته شد. او در ۱۵ سپتامبر در همایش جمهوری‌خواهان منطقه، برنامه‌های انتخاباتی خود که الگویی از خط مشی حزب ملی بودند را بیان کرد، با این حال، مواردی از جمله انتخاب مقامات منطقه از میان ساکنان منطقه، آموزش‌های عمومی رایگان، افزایش کنترل منطقه بر اعطای اراضی به راه‌آهن و کاهش اندازهٔ زمین‌های سرخ‌پوستان و هزینه‌های مصرفی برای آنها را نیز به برنامه‌های خود افزود. بِین پس از ورود به کنگرهٔ ایالات متحده، در هیئت بررسی معادن ایالات متحده قرار گرفت. او به عنوان نماینده، حق عبور راه‌آهن آرام جنوبی از میان زمین‌های سرخ‌پوستان در ماریکوپا و پیما را به دست آورد. با این مجوز، راه‌آهن توانست مسیری فرعی از خط اصلی خود در ماریکوپا به سمت فینکس ایجاد کند. با این حال، تلاش‌های او برای متوقف‌کردن لایحهٔ هریسون در سال ۱۸۸۶ که قدرت و صلاحیت مجلس قانون‌گذاری منطقه برای اعطای کمک‌های دولتی به راه‌آهن و ایجاد بدهی‌های افزودهٔ منطقه را محدود می‌کرد، با شکست مواجه شد. دیگر طرح‌های پیشنهادی بِین عبارت بودند از: جایزه برای دستگیری یا کشتن جرونیمو، افزودن یک قاضی دیگر به دادگاه عالی منطقه و پاداش برای ایجاد چاه‌های آرتزین. خط مشی حزب منطقه، دولت کلیولند را به دلیل حمایت بیش از حد از وال استریت مورد انتقاد قرار داد، آنها خواستار پرداخت حقوق بازنشستگی به سربازان ارتش اتحادیه و ممنوعیت ورود مهاجران چینی بودند. در سال ۱۸۸۹، او کاندیدای احتمالی برای فرمانداری بود، اما به‌خاطر نارضایتی همسرش از زندگی در منطقهٔ مرزی و نگرانی‌های مالی، از انتخابات کناره‌گیری کرد. بِین در سال ۱۸۹۰ به نیویورک‌سیتی نقل مکان کرد، با این حال، یک آدرس و نشانی قانونی در آریزونا داشت. | ## جمع‌بندی | او تا پایان عمرش در نیویورک ماند، اما برای انجام کارهای تجاریش، بارها به غرب سفر کرد.