موضوع مقاله: موزیو اتندولو اسفورزا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # موزیو اتندولو اسفورزا | مقدمه: بنیانگذار سلسله اسفورزا، او رهبری یک ارتش بولونیایی-فلورانسی را در نبرد کازالکیو بر عهده داشت. | ## بخش 1: موزیو اتندولو اسفورزا | در سال‌های پایانی عمر، او به ملکه خوانا دوم ناپل خدمت کرد و به عنوان سرگروهبان اعظم ناپل منصوب شد و فرماندهی نیروهای او را در دوره‌ای از بی‌ثباتی سیاسی بر عهده داشت. او پدر فرانچسکو اسفورزا بود که سلسله اسفورزا را تأسیس کرد که در طول رنسانس، دوک‌نشین میلان را در طول نسل‌های مختلف اداره می‌کرد. زندگی‌نامه جاکوموزو در سال ۱۳۶۹ در کوتینولا (رومانیا) در خانواده‌ای ثروتمند از اشراف روستایی، پسر جیووانی آندِتِندولو (درگذشته ۱۳۸۵/۱۳۸۶) و الیزا به دنیا آمد. طبق روایت، جاکومو جوان در حال شخم زدن زمینی بود که مزدورانی به رهبری بولدرینو دا پانیکال در جستجوی سرباز از نزدیکی او عبور کردند. او سپس یکی از اسب‌های پدرش را دزدید و سربازان را دنبال کرد تا همان حرفه را دنبال کند. بعدها، موتزیو به همراه برادرانش بوسیو، فرانچسکو و بارتولو و دو پسر عمویش، به گروه آلبریکو دا باربیانو پیوست که او را "اسفورزا" ("قوی") لقب داده بود. در سال ۱۳۹۸ او در خدمت پروجا در برابر نیروهای میلانی جیان گالئاتزو ویسکونتی بود، که موتزیو به زودی وفاداری خود را به پیروی از رفتار معمول روسای مزدور آن زمان به او تغییر داد. بعدها موتزیو برای فلورانس علیه ویسکونتی جنگید، اما در سال ۱۴۰۲، در نبرد کازالکیو، توسط استاد سابقش آلبریکو دا باربیانو شکست خورد. تا سال ۱۴۰۹، او در استخدام نیکولو سوم دِسته از فرارا بود که توسط اتوبونو ترزی از پارما تهدید می‌شد. | ## بخش 2: موزیو اتندولو اسفورزا | او پس از مرگ پادشاه (۱۴۱۴) تا پایان عمر در پادشاهی ناپل در خدمت ملکه خوانا دوم باقی ماند. با این حال، حسادت پاندولفلو آلوپو، محبوب ژان، را برانگیخت که او را دستگیر و زندانی کرد. با این حال، هنگامی که سربازان اسفورتزا مداخله کردند، آلوپو او را آزاد کرد و ژان تیول‌های بنونتو و مانفردونیا را به او داد. او تنها در سال ۱۴۱۶، پس از سقوط جیمز از قدرت، آزاد شد و ژاندارک عنوان کونستابیل را به او بازگرداند. در سال ۱۴۱۷، ژاندارک، اسفورتزا را به همراه پسرش فرانچسکو، برای کمک به پاپ در برابر براچیو دا مونتونه فرستاد. بعدها او برای مدت کوتاهی به ناپل بازگشت، اما در اینجا با مخالفت جیووانی (سرجیانی) کاراچیولو، معشوق جدید ژاندارک، مواجه شد. در وقایع گیج‌کننده بعدی که منجر به ورود لویی سوم آنژو به ناپل در مخالفت با آلفونسو پنجم آراگون شد، اسفورتزا به ژاندارک و سرجیانی کمک کرد تا به آورسا فرار کنند. در سال ۱۴۲۳، شهر لاکیلا علیه براچیو دا مونتونه شورش کرد و او برای حمایت از آن فرستاده شد. اسفورتزا در تلاش برای نجات یکی از سربازانش در جریان عبور از رودخانه پسکارا، غرق شد و جسدش توسط آب‌ها برده شد. | ## بخش 3: موزیو اتندولو اسفورزا | در سال ۱۴۰۹، اسفورتزا ابتدا با آنتونیا (متوفی ۱۴۱۱)، بیوه فرانچسکو کاسالی، لرد کورتونا و دختر فرانچسکو سالیمبنی، پاتریسین سینا و لرد چیوسی، رادیکوفانی، باگنو وینیونی، کارسولی و سارتئانو ازدواج کرد. آنها صاحب: بوسیو (۱۴۱۰–۱۴۷۶)، کنت کوتینولا (۱۴۲۴)، لرد کاستل آرکواتو و کنت حاکم سانتا فیورا به دلیل ازدواجش (۱۴۳۹) با سیسیلیا آلدوبراندسچی، کنتس سانتا فیورا و پیتیلیانو شدند. در ۱۶ ژوئن ۱۴۱۳، اسفورتزا برای بار دوم با کاترینا (همچنین با نام کاتلا؛ در سال ۱۴۱۸ هنگام زایمان درگذشت)، خواهر پاندولفلو پیسکوپو «آلوپو»، پیشکار اعظم پادشاهی ناپل و معشوقه جوآنا دوم ناپل، ازدواج کرد: لئوناردو (۱۴۱۵–۱۴۳۸). در سال ۱۴۲۱، اسفورتزا برای بار سوم با ماریا (متوفی ۱۴۴۰)، دختر جاکومو دا مارزانو، اولین دوک سسا، و کنتس سلانو پس از به ارث بردن از شوهر اولش نیکولا د براردی، ازدواج کرد: بارتولومئو (۱۴۲۰–۱۴۳۵)، کنت سلانو (۱۴۳۰). کارلو (۱۵ ژوئن ۱۴۲۳–۱۲ سپتامبر ۱۴۵۷)، بعدها در مراسم انتصابش به گابریل، از سال ۱۴۴۵ به عنوان اسقف اعظم میلان، تغییر نام داد. از تامیرا دی کالی، اسفورتزا دو فرزند داشت: مانسوئتو (حدود ۱۴۰۰–۱۴۶۷)، راهب سن لورنزو کرمونا (۱۴۲۵). آنتونیا (۱۶ ژانویه ۱۴۰۴–۱۴۷۱)، ابتدا در سال ۱۴۱۷ با آردیزون دا کارارا، لرد فلتر، و دوم در سال ۱۴۴۲ با مانفردو دا باربیانو ازدواج کرد. لئون (مه ۱۴۰۶ - سپتامبر ۱۴۴۰)، کوندوتیرو؛ در سال ۱۴۳۵ با مارسیبیلیا ترینچی از فولینو (متوفی ۱۴۸۵) ازدواج کرد. | ## جمع‌بندی | گرگوریو (۲۹ اکتبر ۱۴۰۹ - آوریل ۱۴۷۳)، به افتخار ضد پاپ الکساندر پنجم، نام خود را به الساندرو تغییر داد.