موضوع مقاله: هنر رومی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # هنر رومی | مقدمه: هنر روم باستان و سرزمین‌های جمهوری روم و بعدها امپراتوری روم شامل تاریخ معماری روم باستان، نقاشی، مجسمه‌سازی و موزاییک رومی است. | ## بخش 1: هنر رومی | اشیاء لوکس در فلزکاری، کنده‌کاری جواهر، عاجکاری و شیشه گاهی به‌عنوان اشکال فرعی هنر رومی در نظر گرفته می‌شوند، اگرچه در آن زمان چنین تصوری وجود نداشت. مجسمه‌سازی شاید بالاترین شکل هنر در نظر رومیان بوده است، اما نقاشی چهره نیز ارزش بالایی داشت. حجم زیادی از مجسمه‌سازی از حدود سدهٔ اول پیش از میلاد به بعد باقی مانده است، اگرچه آثار کمی از قبل از آن موجود است، اما نقاشی بسیار کمی باقی مانده و احتمالاً هیچ اثر معاصری به عنوان بالاترین کیفیت شناخته نمی‌شده است. سفالگری روم باستان محصولی لوکس نبود، اما تولید انبوه «ظروف مرغوب» در ترا سیجیلاتا با برجستگی‌هایی تزئین می‌شد که سلیقهٔ روز را منعکس می‌کرد و گروه بزرگی از جامعه را با اشیاء شیک و ظاهراً با قیمتی قابل دسترس تأمین می‌کرد. سدهٔ اول پیش از میلاد، رم در حالی که دیدگاه سنتی دربارهٔ هنرمندان روم باستان این است که آن‌ها اغلب از آثار یونانی الهام گرفته و کپی می‌کردند (بسیاری از مجسمه‌های یونانی شناخته‌شده امروز به صورت نسخه‌های مرمری رومی موجودند)، تحلیل‌های اخیر نشان می‌دهد که هنر رومی خلاقانه و مبتنی بر استقبال (هنر) از مدل‌های یونانی است و همچنین شامل هنر اتروسکی، محلی ایتالیایی و حتی فرهنگ بصری مصر باستان می‌شود. پلینیوس، مهم‌ترین تاریخ‌نگار روم باستان در زمینهٔ هنر، ثبت کرده است که تقریباً همهٔ فرم‌های هنر – مجسمه‌سازی، مناظر، نقاشی پرتره، حتی نقاشی ژانر – در زمان یونان پیشرفته بوده‌اند و در برخی موارد، از روم پیشرفته‌تر بودند. هرچند آثار دیواری و پرتره‌های یونانی بسیار کمی باقی مانده است، اما مطمئناً مجسمه‌سازی و نقاشی ظروف یونانی این موضوع را تأیید می‌کنند. در میانهٔ سدهٔ پنجم پیش از میلاد، مشهورترین هنرمندان یونانی پولیگنوتوس بودند که به نقاشی‌های دیواری خود معروف بودند و آپولودوروس، مبدع سایه‌روشن، شناخته می‌شد. توسعهٔ تکنیک واقع‌گرایانه به زوکسیس نسبت داده می‌شود، که بر اساس افسانه‌های یونان باستان گفته می‌شود زمانی در نمایش مهارت‌های خود با یکدیگر رقابت کرده‌اند، و این نخستین توصیف تاریخی از نقاشی فریب چشم است.Ebert-Schifferer, p. 16 در پیکره‌سازی، اسکوپاس، پرکسیتلیز، فیدیاس و لوسیپوس برجسته‌ترین مجسمه‌سازان بودند. به نظر می‌رسد هنرمندان رومی آثار هنری یونانی زیادی برای کپی کردن داشتند، زیرا تجارت هنر در سراسر امپراتوری رونق داشت و بخش عمده‌ای از میراث هنری یونانی از طریق کتاب‌ها و آموزش‌ها وارد هنر رومی شد. رساله‌های یونانی باستان دربارهٔ هنر در زمان روم موجود بوده‌اند، اگرچه اکنون از بین رفته‌اند.Piper, p. 158 بسیاری از فرم‌ها و روش‌های هنری که رومیان استفاده می‌کردند – مانند برجستگی بلند و کوتاه، مجسمه‌سازی مستقل، ریخته‌گری برنز، هنر ظروف، معرق‌کاری، کامئو (حکاکی), هنر سکه، جواهرات و فلزکاری ظریف، پیکره‌سازی تدفینی، ترسیم پرسپکتیو، کاریکاتور، ژانر و پرتره‌نگاری، منظره‌نگاری، مجسمه‌سازی معماری و نقاشی تروپ لُئی – همگی توسط هنرمندان یونانی باستان توسعه یافته یا تصحیح شده‌اند.Piper, p. 255 تقریباً هر تکنیک و روش هنری که ۱٬۹۰۰ سال بعد توسط هنرمندان رنسانس به کار رفت، توسط هنرمندان یونانی باستان نمایش داده شده بود، به جز رنگ‌های روغنی و پرسپکتیو دقیق ریاضی.Piper, p. 253 در حالی که هنرمندان یونانی در جامعهٔ خود بسیار مورد احترام بودند، بیشتر هنرمندان رومی ناشناس و در نظر گرفته‌شده به عنوان صنعتگر بودند. برخلاف یونان باستان، استادان بزرگ هنر رومی ثبت نشده‌اند و تقریباً هیچ اثر امضا شده‌ای وجود ندارد. جایی که یونانیان به ویژگی‌های زیبایی‌شناسی هنر بزرگ احترام می‌گذاشتند و نظریه‌های هنری را گسترده می‌نوشتند، هنر رومی بیشتر تزئینی و نماد وضعیت و ثروت بود و ظاهراً موضوعی برای دانشمندان یا فیلسوفان نبود.Piper, p. فرهنگ رومی بسیاری از فرهنگ‌ها را جذب کرد و عمدتاً نسبت به روش‌های مردم فتح‌شده مدارا داشت. هنر رومی در مقادیر بسیار بیشتر سفارش داده، نمایش داده و مالکیت می‌شد و برای کاربردهای بیشتری نسبت به زمان یونان تطبیق یافت. رومیان ثروتمند مادی‌گرا بودند؛ آن‌ها دیوارهای خود را با هنر تزئین می‌کردند، خانه‌های خود را با اشیاء تزئینی زینت می‌دادند و خود را با جواهرات نفیس آراسته می‌کردند. در دورهٔ مسیحیت در امپراتوری متأخر، از ۳۵۰ تا ۵۰۰ میلادی، نقاشی دیواری، موزاییک رومی و پیکره‌سازی تدفینی رونق یافت، در حالی که مجسمه‌سازی کامل و نقاشی روی پنل منسوخ شد، احتمالاً به دلایل مذهبی.Piper, p. 261 وقتی کنستانتین پایتخت امپراتوری را به بیزانس (که بعدها قسطنطنیه نام گرفت) منتقل کرد، هنر رومی تأثیرات شرقی را جذب کرد تا سبک بیزانسی امپراتوری متأخر را ایجاد کند. وقتی رم در سدهٔ پنجم غارت شد، هنرمندان به پایتخت شرقی رفتند و در آنجا مشغول به کار شدند. کلیسای ایا صوفیه در قسطنطنیه تقریباً ۱۰٬۰۰۰ کارگر و هنرمند را به کار گرفت، در آخرین رونق هنر رومی تحت ژوستینین یکم (۵۲۷–۵۶۵ میلادی)، که همچنین دستور خلق موزاییک‌های مشهور کلیسای سن ویتاله در شهر راونا را صادر کرد.Piper, p. نقاشی دیواری از پمپئی، سدهٔ اول میلادی از حجم وسیع نقاشی‌های رومی، اکنون تنها چند بخش معدود باقی مانده‌اند و بسیاری از انواع مستند شده اصلاً حفظ نشده‌اند یا تنها از انتهای دوره باقی مانده‌اند. مشهورترین و مهم‌ترین بخش، نقاشی‌های دیواری از پمپئی، هرکولانیوم و سایر سایت‌های نزدیک است که نشان می‌دهد ساکنان یک استراحتگاه ثروتمند ساحلی چگونه دیوارهای خود را در حدود یک سده قبل از فوران مرگبار وزوو در ۷۹ میلادی تزئین می‌کردند. یک توالی از سبک‌های تاریخ‌گذاری‌شده توسط تاریخ‌نگاران هنر مدرن آغاز شده توسط آگوست مائو تعریف و تحلیل شده است و افزایش پیچیدگی را نشان می‌دهد. | ## بخش 2: هنر رومی | نقاشی‌های دیواری همان دوره همچنین از بقایای خانه‌های برجستهٔ اشرافی در خود رم یافت شده‌اند. بخش زیادی از کاخ نرون در رم، Domus Aurea، که در دهه ۶۰ میلادی ساخته شد، به صورت غار باقی مانده است؛ نقاشی‌های آن سبک گروتسک در نقاشی که در دوران رنسانس محبوب شد را الهام بخشیدند. همچنین نقاشی‌هایی از خانه‌های مرتبط با امپراتور آگوستوس و همسرش لیویا داریم که به آغاز سده ۱ (میلادی) تعلق دارند. خانهٔ فارنسینا نیز یکی دیگر از آثار برجستهٔ اوایل امپراتوری است که نقاشی‌های زیادی را حفظ کرده است. خارج از ایتالیا، بسیاری از قطعات دیوارهای نقاشی‌شده در سراسر امپراتوری یافت شده‌اند، اما آثار کامل اندکی باقی مانده است. از مصر (استان رومی) تعداد زیادی از آنچه به عنوان تک‌چهره‌های مومیایی فایوم شناخته می‌شوند، یافت شده است؛ پرتره‌های نیم‌تنه روی چوب که به قسمت بیرونی مومیایی اضافه شده‌اند توسط طبقه متوسط رومی‌زده؛ با وجود ویژگی‌های محلی بسیار متمایز، احتمالاً به‌طور کلی نمایندهٔ سبک رومی در پرتره‌های نقاشی‌شده هستند، که در غیر این صورت کاملاً از بین رفته‌اند. هیچ اثری از نقاشی‌های یونانی وارد شده به رم در سده‌های چهارم و پنجم، یا از نقاشی روی چوب انجام شده در ایتالیا در آن دوره باقی نمانده است. در مجموع، نمونه‌ها تنها به حدود ۲۰۰ سال از تقریباً ۹۰۰ سال تاریخ روم محدود هستند،Janson, p. اکثر این نقاشی‌های دیواری با روش a secco (خشک) انجام شده‌اند، اما برخی نقاشی‌های فرسکو نیز در دوران روم وجود داشته‌اند. همچنین موزاییک رومی و چند نوشته وجود دارد که برخی نقاشی‌های رومی اقتباس یا کپی از آثار یونانی پیشین بوده‌اند. با این حال، به سردرگمی افزوده می‌شود که نوشته‌ها ممکن است نام هنرمندان یونانی مهاجر از دوران روم را ثبت کرده باشند، نه آثار اصلی یونانی که کپی شده‌اند. رومیان به‌طور کامل سنت نقاشی روی ظروف یونانی قابل مقایسه با یونانیان باستان، که اتروسکی‌ها از آن تقلید کرده بودند، نداشتند. در دورهٔ هلنیستی، این آثار لذت‌های زندگی در روستا را تداعی می‌کرد و صحنه‌هایی از چوپانان، گله‌ها، معابد روستایی، مناظر کوهستانی و خانه‌های روستایی را به تصویر می‌کشید. در امپراتوری متأخر، پس از ۲۰۰ میلادی، موضوعات اولیهٔ مسیحی با تصاویر بت‌پرستی روی دیوارهای کاتاکومب‌ها ترکیب شده‌اند.Piper, p. بافت سطح، سایه‌روشن و رنگ‌آمیزی به خوبی به‌کار رفته، اما مقیاس و عمق فضایی هنوز به‌طور دقیق نمایش داده نمی‌شد. برخی مناظر صرفاً صحنه‌های طبیعی بودند، به ویژه باغ‌هایی با گل‌ها و درختان، در حالی که برخی دیگر چشم‌اندازهای معماری شهری را نشان می‌دادند. سایر مناظر اپیزودهایی از اساطیر را نمایش می‌دهند، مشهورترین آن‌ها صحنه‌هایی از ادیسه است.Janson, p. 191 از دیدگاه فرهنگی، هنر شرق باستان تنها مناظر را به عنوان پس‌زمینهٔ صحنه‌های مدنی یا نظامی می‌شناخت.بر اساس ارنست گامبریچ. شواهدی از آگاهی یونانیان نسبت به نمایش مناظر را می‌توان در کریتیاس (افلاطون) (۱۰۷b–108b) مشاهده کرد: ... و اگر به پرترهٔ بدن‌های الهی و انسانی که توسط نقاشان اجرا شده‌اند نگاه کنیم، با توجه به سهولت یا دشواری تقلید آن‌ها از نظر بینندگان، ابتدا متوجه می‌شویم که در مورد زمین، کوه‌ها، رودها، جنگل‌ها و کل آسمان، با موجودات و حرکات درون آن‌ها، راضی هستیم اگر انسانی بتواند آن‌ها را حتی با شباهت اندک نشان دهد…Plato. پروژه Perseus دسترسی در ۲۷ ژوئن ۲۰۰۶ طبیعت بی‌جان موضوعات طبیعت بی‌جان رومی اغلب در طاقچه‌ها یا قفسه‌های شبیه‌سازی شده قرار می‌گیرند و مجموعه‌ای از اشیاء روزمره شامل میوه، حیوانات زنده و مرده، غذاهای دریایی و صدف‌ها را نشان می‌دهند. نمونه‌های موضوع شیشهٔ پر از آب با مهارت نقاشی شده و بعدها به عنوان مدل برای همان موضوع که اغلب در دوران رنسانس و باروک نقاشی شد، خدمت کردند.Janson, p. متأسفانه، از آنجا که چوب ماده‌ای فاسدشدنی است، تنها چند نمونه از چنین نقاشی‌هایی باقی مانده‌اند، از جمله تندوی سِوران حدود ۲۰۰ میلادی، پرتره‌ای رسمی از یک دفتر دولتی استانی، و تک‌چهره‌های مومیایی فایوم مشهور، همه از مصر رومی و احتمالاً از بالاترین کیفیت معاصر برخوردار نبوده‌اند. این پرتره‌ها به مومیایی‌ها در ناحیهٔ صورت متصل می‌شدند و اکنون تقریباً همه جدا شده‌اند. 194 از نظر سنت هنری، تصاویر به وضوح بیشتر از سنت‌های یونانی-رومی گرفته شده‌اند تا مصری. آن‌ها بسیار واقع‌گرایانه هستند، اگرچه کیفیت هنری متغیر است و ممکن است نشان‌دهندهٔ هنر مشابه گسترده‌ای باشد که در جاهای دیگر رایج بود اما حفظ نشده است. چند پرتره نقاشی شده روی شیشه و مدال‌ها از امپراتوری متأخر باقی مانده‌اند، همان‌طور که پرتره‌های سکه‌ای نیز، که برخی از آن‌ها بسیار واقع‌گرایانه محسوب می‌شوند.Janson, p. | ## بخش 3: هنر رومی | لکِلرک فهرست ووپل را به‌روزرسانی کرد و ۵۱۲ شیشه طلایی را که معتبر قلمداد می‌شدند، ثبت نمود و یک سلسله‌مراتب نوع‌شناختی شامل یازده موضوع تصویری تدوین کرد: موضوعات کتاب مقدس؛ مسیح و قدیسان؛ افسانه‌های مختلف؛ کتیبه‌ها؛ خدایان غیرمسیحی؛ موضوعات سکولار؛ پرتره‌های مردانه؛ پرتره‌های زنانه؛ پرتره‌های زوج‌ها و خانواده‌ها؛ حیوانات؛ و نمادهای یهودی. در مقاله‌ای در سال ۱۹۲۶ که به شیشه طلایی با تکنیک برس‌کاری شده معروف به مدال برشا (Pl. 1) اختصاص داشت، فرنان دِ مِلی نظر عمیقاً ریشه‌دار گاروچی و ووپل را که همه نمونه‌های شیشه طلایی با تکنیک برس‌کاری را جعلی می‌دانستند، به چالش کشید. استدلال برای اصالت مدال برشا، نه بر اساس شباهت تصویری و املایی آن با قطعات رم (که دلیل اصلی رد گاروچی بود)، بلکه بر اساس شباهت نزدیک آن با پرتره‌های مومیایی فایوم از مصر صورت گرفت. در واقع، این مقایسه با تأیید والتر کروم مبنی بر اینکه کتیبه یونانی روی مدال به گویش اسکندریه‌ای مصر نوشته شده، اعتبار بیشتری یافت. دِ مِلی خاطرنشان کرد که مدال و کتیبه آن از سال ۱۷۲۵ گزارش شده بودند، زمانی بسیار زودتر از آن که ساختارهای ویژه پایان کلمات یونانی-مصری توسط جعل‌کنندگان قابل درک باشد. " "با مقایسه آیکونوگرافی مدال برشا با دیگر اشیاء مصر که تاریخ‌گذاری دقیق‌تری داشتند، هیفورد پیرس پیشنهاد کرد که مدال‌های با تکنیک برس‌کاری در اوایل قرن سوم تولید شده‌اند، در حالی که دِ مِلی خود تاریخ کلی قرن سوم را برای آن‌ها توصیه کرد. با تثبیت بیشتر اصالت مدال، جوزف برک آمادگی داشت تا برای همه مدال‌های پرتره با تکنیک برس‌کاری و پشت کبالت آبی، تاریخ اواخر قرن سوم تا اوایل قرن چهارم را پیشنهاد کند، برخی از آن‌ها نیز دارای کتیبه‌های یونانی به گویش اسکندریه‌ای بودند. اگرچه تا این مرحله بیشتر پژوهشگران این آثار را معتبر می‌دانستند، اصالت قطعی این شیشه‌ها تا سال ۱۹۴۱ به‌طور کامل اثبات نشد، زمانی که گرهارت لادنر عکسی از یکی از این مدال‌ها که هنوز در محل خود بود، کشف و منتشر کرد؛ مدالی که تا امروز در همان مکان باقی مانده و در گچ مهر و موم یک لوکولوس فردی در کاتاکومب پانفیلو در رم نقش بسته است (Pl. کمی پس از آن در سال ۱۹۴۲، موری اصطلاح «تکنیک برس‌کاری» را برای دسته‌بندی این نوع شیشه طلایی به کار برد؛ آیکونوگرافی آن از طریق مجموعه‌ای از برش‌های کوچک با دقت یک برش‌دهنده جواهر ایجاد می‌شد و جلوه‌ای شبیه به روشنایی-تاریکی (کیاروسکورو) به سبک حکاکی روی فولاد دقیق شبیه‌سازی می‌کرد که اثر قلم‌مو را تداعی می‌کرد. " شیشهٔ طلایی، یا شیشهٔ ساندویچی طلایی، تکنیکی برای تثبیت یک لایه روکش طلا با طراحی بین دو لایه شیشهٔ ذوب شده بود، که در شیشه هلنیستی توسعه یافت و در سدهٔ سوم میلادی احیا شد. تعداد کمی طراحی بزرگ وجود دارد، از جمله یک گروه بسیار نفیس از پرتره‌ها از سدهٔ سوم با رنگ اضافی، اما اکثریت قریب به اتفاق حدود ۵۰۰ نمونهٔ باقی‌مانده، گردونه‌هایی هستند که پایین‌ترین بخش‌های جام‌ها یا لیوان‌های شراب بریده شده‌اند و برای علامت‌گذاری و تزئین قبور در کاتاکومب‌های رم با فشردن آن‌ها در ملات استفاده شده‌اند. اکثر آن‌ها مسیحی هستند، اگرچه نمونه‌های بت‌پرستی و چند نمونهٔ یهودی نیز وجود دارد. احتمالاً در ابتدا به عنوان هدیه در ازدواج یا مناسبت‌های جشن مانند سال نو داده می‌شدند. شمایل‌نگاری آن‌ها بسیار مورد مطالعه قرار گرفته است، اگرچه از نظر هنری نسبتاً ساده هستند.Beckwith, 25-26, موضوعات آن‌ها مشابه نقاشی‌های کاتاکومب است، اما با تعادل متفاوت شامل پرتره‌های بیشتر. با گذشت زمان، تصویر قدیسان بیشتر شده است.Grig, throughout همان تکنیک در نیمهٔ سدهٔ اول در رم برای تسراهای طلایی موزاییک‌ها نیز استفاده شد و تا سدهٔ پنجم، این تسراها به زمینهٔ استاندارد موزاییک‌های مذهبی تبدیل شدند. نسل قدیمی‌تر پرتره‌های شیشه‌ای طلایی «از زنده‌ترین پرتره‌های به جا مانده از دوران مسیحیت اولیه‌اند. مدال جی‌نادیو در موزه هنر متروپولیتن نیویورک نمونه‌ای عالی از پرتره اسکندریه‌ای روی شیشه آبی است که از تکنیک نسبتاً پیچیده‌تر و سبک طبیعی‌تر نسبت به اکثر نمونه‌های رومی اواخر دوره بهره می‌برد و شامل نقاشی روی طلای شیشه برای ایجاد سایه‌زنی است، با کتیبه‌ای به زبان یونانی که ویژگی‌های گویش محلی را نشان می‌دهد. یکی از مشهورترین مدال‌های پرتره سبک اسکندریه‌ای، با کتیبه‌ای به یونانی مصری، بعدها در قرون وسطای آغازین بر روی یک crux gemmata در برشا نصب شد، که اشتباهاً تصور می‌شد تصویر امپراتریس پارسا و ملکه اوستروگوت‌ها گالا پلاچیدیا و فرزندانش را نشان می‌دهد؛Boardman, 338-340; Beckwith, 25 در واقع، گره در لباس شخصیت مرکزی ممکن است نشان‌دهنده یک پیرو ایزیس باشد.Vickers, 611 این یکی از گروهی متشکل از ۱۴ قطعه مربوط به قرن سوم میلادی است که همه پرتره‌های سکولار با کیفیت بالا و فردی هستند.Grig, 207 کتیبه به گویش اسکندریه‌ای یونانی نوشته شده و بنابراین احتمالاً خانواده‌ای از مصر (استان رومی) را نشان می‌دهد.Jás Elsner (2007). این مدال همچنین با آثار هنری هم‌دوره روم-مصر مانند تک‌چهره‌های مومیایی فایوم مقایسه شده است. یوسف فلاوی نقاشی‌ای را توصیف می‌کند که به مناسبت وسپاسیان و تیتوس's محاصره اورشلیم (۷۰ میلادی) اجرا شد: همچنین طلای حکاکی‌شده و عاج بر روی آن‌ها نصب شده بود؛ و شباهت‌های بسیاری از جنگ، به شیوه‌ها و طراحی‌های مختلف، که تصویری زنده از خود جنگ ارائه می‌کرد… بر فراز هر یک از این جشن‌ها فرمانده شهر فتح شده قرار داشت و نحوه گرفتن او نشان داده می‌شد.Josephus, The Jewish Wars VII, 143-152 (Ch 6 Para 5). این امر اهمیت نقاشی منظره را برجسته می‌کند، که گاهی به سمت برنامه‌های چشم‌انداز متمایل بود. رانوچیو همچنین قدیمی‌ترین نقاشی یافت شده در رم، در یک قبر روی تپه اسکولین را توصیف می‌کند: تعیین دقیق این صحنه دشوار است. یک فرضیه این است که این پیروزی کنسول فابیوس ماکسیموس روللیانوس در جنگ دوم با سامنیت در سال ۳۲۶ پیش از میلاد را نشان می‌دهد. ارائه شخصیت‌ها با اندازه متناسب با اهمیت آن‌ها به سبک رومی است و در برجسته‌کاری‌های مردمی نیز دیده می‌شود. | ## جمع‌بندی | این نقاشی آغاز دوره نقاشی‌های پیروزی را نشان می‌دهد و احتمالاً تا اوایل قرن سوم پیش از میلاد برای تزئین قبر انجام شده است.