موضوع مقاله: سیکویا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سیکویا | مقدمه: سکویا ( ؛ ، یا ، ؛ حدود ۱۷۷۰ – اوت ۱۸۴۳)، که با نام جورج گیست یا جورج گس نیز شناخته می‌شود، یک همه‌چیزدان و خط‌نگار بومی آمریکا از ملت چروکی بود. | ## بخش 1: سیکویا | سکویا در سال ۱۸۲۱ سیلاباری چروکی خود را تکمیل کرد که خواندن و نوشتن را به زبان چروکی ممکن ساخت. ملت چروکی به عنوان یکی از اولین گروه‌های بومی آمریکای شمالی که به زبان نوشتاری دست یافتند، به‌طور رسمی این سیلاباری را در سال ۱۸۲۵ پذیرفت و به اتحاد یک ملت به‌اجبار تقسیم‌شده با روش‌های جدید ارتباطی و احساس استقلال کمک کرد. در عرض یک‌چهارم قرن، ملت چروکی به نرخ سواد تقریباً ۱۰۰٪ دست یافت که از مهاجران اروپایی-آمریکایی اطراف پیشی گرفت. ایجاد سیلاباری چروکی توسط سکویا یکی از معدود موارد در تاریخ مکتوب است که یک عضو منفرد از یک گروه بدون خط نوشتاری، یک خط اصلی و مؤثر ایجاد کرده است. اعتقاد بر این است که این کار الهام‌بخش توسعه ۲۱ خط یا سیستم نوشتاری مورد استفاده در ۶۵ زبان در آمریکای شمالی، آفریقا و آسیا بوده است. سکویا همچنین نماینده مهمی برای ملت چروکی بود؛ او برای امضای دو معاهده جابجایی و مبادله زمین به واشینگتن، دی.سی. برخی حکایات به صورت شفاهی نقل شده‌اند، اما اینها اغلب در مورد زمان‌ها و مکان‌های خاص با یکدیگر در تضاد هستند یا مبهم می‌باشند. جیمز مونی، یک مردم‌شناس و تاریخ‌نگار برجسته مردم چروکی، از قول یکی از بستگان نقل کرده است که سکویا در کودکی سال‌های اولیه خود را با مادرش گذراند. در نظام خویشاوندی مادرتباری مردم، کودکان متعلق به خانواده و قبیله مادر محسوب می‌شدند و بستگان مذکر او بیشترین اهمیت را در تربیت آن‌ها داشتند. دیویس می‌گوید که این نام ممکن است از (به معنای گراز یا صاریغ) و به معنای «مکان، محوطه» گرفته شده باشد. این اشاره‌ای است یا به ناهنجاری دوران کودکی او یا به آسیب بعدی که سکویا را معلول ساخت. پس از شکست مکرر در انجام وظایف کشاورزی، نامش به سکویا ("یک گراز درون است") تغییر یافت. در مورد اینکه مادرش، ووت-ته، دختر، خواهر یا خواهرزاده یکی از رئیس‌قبیلههای چروکی بوده است، بحث وجود دارد. مورخان معتقدند که او با رئیس‌قبیله‌هایی که به عنوان برادران اولد تاسل و دابل‌هد شناخته شده‌اند، نسبت داشته است. جان واتس (همچنین به نام یانگ تاسل شناخته می‌شود) برادرزاده این دو رئیس‌قبیله بود، بنابراین این احتمال وجود دارد که ووت-ته و واتس به نحوی با هم نسبت داشتند. به دلیل آداب و رسوم بومیان، سکویا همه چیز را از مادرش آموخت، از جمله زبان چروکی و اولین شغل خود به عنوان یک پیشه‌ور. دیویس از کتاب ۱۹۱۷ اِمِت استار به نام تاریخ اولیه چروکی‌ها نقل می‌کند که پدر سکویا یک تاجر خز ویرجینیایی اهل سوابیا به نام ناتانیل گایست، گوئیست یا گیست بود. منبع دیگری پدرش را ناتانیل گیست، پسر کریستوفر گیست، معرفی کرده است که افسر منصوب شده در ارتش قاره‌ای و مرتبط با جورج واشینگتن در طول انقلاب آمریکا بود. روزنامه چروکی فینیکس در سال ۱۸۲۸ گزارش داد که پدر سکویا دورگه و پدربزرگش یک مرد سفیدپوست بود. دانشنامه جدید جورجیا نسخه دیگری از ریشه‌های سکویا را از تاریخ به آن‌ها بگو دروغ می‌گویند: افسانه سکویا (۱۹۷۱)، اثر تراولر برد، که ادعا می‌کند از نوادگان سکویا است، ارائه می‌دهد. برد می‌گوید که سکویا یک چروکی اصیل بود که همواره با تسلیم و همسان‌سازی مردم خود در فرهنگ سفیدپوستان مخالف بود. این دانشنامه خاطرنشان کرد که برد هیچ مدرک مستندی برای ادعاهای خود ارائه نکرد، اما روایت او در محافل آکادمیک تا حدی اعتبار یافته است. در جوانی، زمان زیادی را صرف چراندن گاو و کار در باغشان می‌گذراند، در حالی که مادرش یک پاسگاه تجاری اداره می‌کرد. برخی گزارش‌ها نشان می‌دهد که این ممکن است ناشی از آسیب در نبرد بوده باشد؛ برخی دیگر می‌گویند علت یک حادثه شکار بوده است. دیویس نوشت که یک شماره اولیه روزنامه چروکی ادووکیت گفته است که او "قربانی یک مشکل مفصلی هیدرارتریتی، که معمولاً 'ورم سفید' نامیده می‌شود" بود. در کودکی، او شیردوش‌ها و کف‌گیرهایی برای شیر برای لبنیاتی که ساخته بود طراحی و ساخته بود. همان‌طور که بزرگتر شد و با مردان سفیدپوست بیشتری در تماس قرار گرفت، نحوه ساخت جواهرات را آموخت. او یک زرگر برجسته شد و اشیاء مختلفی از سکه‌های نقره‌ای که تله‌گذاران و تاجران حمل می‌کردند، می‌ساخت. او هرگز آثارش را امضا نمی‌کرد، بنابراین هیچ‌کدام وجود ندارد که بتوان با اطمینان به عنوان کار او شناسایی کرد. احتمالاً سکویا پس از مرگ مادرش، که دیویس ادعا کرد حدود پایان قرن ۱۸ اتفاق افتاد، پاسگاه تجاری او را اداره کرد. فروشگاه او به محلی غیررسمی برای ملاقات مردان چروکی برای معاشرت و به‌ویژه نوشیدن ویسکی تبدیل شد. سکویا علاقه زیادی به الکل پیدا کرد و به زودی بیشتر اوقات خود را مست می‌گذراند و از مزرعه و تجارت خود غافل شد و پول خود را صرف خرید مشروب به صورت بشکه‌ای کرد. شروع به طراحی کرد، سپس آهنگری را پیشه کرد تا بتواند ابزارهای آهنی کشاورزی را که اخیراً توسط تاجران به منطقه معرفی شده بودند، تعمیر کند. به زودی یا در تعمیر اقلام یا فروش وسایلی که خود ساخته بود، کسب و کار خوبی راه انداخت. اگرچه فروشگاه خود را حفظ کرد، اما هم نوشیدن الکل را ترک کرد و هم فروش آن را متوقف کرد. سکویا به این باور رسید که یکی از مزایای فراوان مردم سفیدپوست، زبان نوشتاری آن‌هاست که به آن‌ها اجازه می‌داد دانش خود را گسترش دهند، در اشکال مختلف رسانه‌ای مشارکت کنند و شبکه ارتباطی بهتری داشته باشند. اعتقاد بر این است که سکویا تا سال ۱۸۰۹ شروع به توسعه آنچه بعدها به سیلاباری چروکی تبدیل شد، کرده بود، به امید اتحاد ملت چروکی و استقلال بیشتر آن‌ها. تانکرسلی (ملت چروکی) از دانشگاه سینسیناتی، کنده‌کاری‌هایی از سیلاباری را در غاری در جنوب شرقی کنتاکی، جایی که شناخته شده است سکویا در آنجا خویشاوندانی داشته است، یافت. حدود ۱۵ نماد قابل شناسایی از سیلاباری چروکی همراه با تاریخ ۱۸۰۸ یا ۱۸۱۸ بر روی سنگ آهک کنده کاری شده بود. علاوه بر این، سنگ‌نوشته‌نگارههایی وجود داشت که به نظر می‌رسید شامل نمادهای باستانی چروکی، علاوه بر خرس، گوزن و پرندگان باشند. بسیاری از چروکی‌ها حتی قبل از واگذاری زمین‌های اطراف زادگاه سکویا در سال ۱۸۱۹ به آنجا مهاجرت کردند، زیرا تحت فشار مداوم مهاجران اروپایی-آمریکایی بودند. برخی دیگر گفته‌اند که حدود سال ۱۸۰۹ بود که کار خود را بر روی سیلاباری چروکی آغاز کرد. با این حال، این تاریخ بسیار دیر است، زیرا سکویا زمانی که به ارتش پیوست در آلاباما زندگی می‌کرد. در سال‌های ۱۸۱۳–۱۸۱۴، سکویا به عنوان یک جنگجو از هنگ چروکی، به فرماندهی سرهنگ گیدئون مورگان، در نبرد خم اسب علیه «رد استیکس» (شاخه سرخ‌ها) (شورشیان کریک یا ماسکوگی) خدمت کرد. این نبرد بخشی از جنگ کریک بود که توسط کریک‌های سنتی در طول جنگ ۱۸۱۲ برای اثبات قدرت خود در میان مردم و بیرون راندن اروپایی-آمریکایی‌ها آغاز شد. برخلاف سربازان سفیدپوست، او و همرزمان چروکی‌اش نمی‌توانستند نامه‌ای به خانه بنویسند، دستورات نظامی خود را بخوانند، یا رویدادها و افکاری را که در طول خدمتشان رخ می‌داد، ثبت کنند. این موضوع عزم او را برای ایجاد یک سیستم خواندن و نوشتن برای زبان چروکی عمیق‌تر کرد. در سال ۱۸۱۷، سکویا معاهده‌ای را امضا کرد که زمین‌های چروکی در جنوب شرقی را با زمینی در آرکانزاس مبادله می‌کرد. | ## بخش 2: سیکویا | اما در سال ۱۸۱۹، او از این معاهده خارج شد که منجر به از دست دادن اولین خانه خود در آلاباما شد و او را به ویلزتاون (فورت پین امروزی)، آلاباما نقل مکان کرد. در سال ۱۸۲۴، سکویا از شورای ملی چروکی مدال دریافت کرد و همچنین از آلاباما به آرکانزاس نقل مکان کرد. چهار سال بعد، او یکی از نمایندگان «اسکان‌یافتگان قدیم» بود که برای امضای معاهده مبادله زمین چروکی در آرکانزاس با قلمرو سرخپوستی (اوکلاهومای امروزی) به واشینگتن، دی.سی. در سال ۱۸۳۸، چروکی‌های جنوب شرقی تحت رهبری رئیس‌قبیله جان راس به قلمرو سرخپوستی منتقل شدند. پس از این، سکویا تلاش کرد تا ۱۶ اسکان‌یافته قدیمی دیگر را با گروه راس متحد کند زیرا آن‌ها قبلاً دولت خود را تأسیس کرده بودند. در سال ۱۸۳۹، سکویا و ۱۶ اسکان‌یافته قدیمی دیگر و حدود ۱۵ نماینده از گروه راس قانون اتحاد را امضا کردند و بدین ترتیب قانون اساسی جدید چروکی ایجاد شد. اندکی پس از آن، سکویا در جستجوی چروکی‌هایی که به آنجا مهاجرت کرده بودند، به مکزیک رفت. او امیدوار بود که آموزه‌های خود در مورد سیلاباری را گسترش دهد و چروکی‌های مهاجر را متقاعد کند که به قلمرو سرخپوستی نقل مکان کنند. سیلاباری و سواد چروکی سکویا به عنوان یک زرگر، به‌طور منظم با اروپایی-آمریکایی‌هایی که در منطقه ساکن شده بودند، معامله می‌کرد. او تحت تأثیر نوشتار آن‌ها قرار گرفت و از مکاتبات آن‌ها به عنوان «برگ‌های سخنگو» یاد کرد. او می‌دانست که کاغذها نشان‌دهنده راهی برای انتقال اطلاعات به افراد دیگر در مکان‌های دوردست است، کاری که همرزمان آمریکایی‌اش می‌توانستند انجام دهند اما او و دیگر بومیان نمی‌توانستند. اکثریت چروکی‌ها تصور می‌کردند که نوشتن یا جادوگری، یا یک استعداد ویژه، یا یک ادعای دروغین است. او گفت که می‌تواند راهی برای صحبت کردن چروکی‌ها بر روی کاغذ اختراع کند، حتی اگر دوستان و خانواده‌اش این ایده را پوچ می‌دانستند. در ابتدا، او یک سیستم تصویری یا واژه‌نگار را دنبال کرد، جایی که هر کلمه در زبان یک نویسه یا نماد داشت. او توجه خود را از مزارع کشاورزی خود که بقایش را به خطر می‌انداخت، برگرداند و دوستان و همسایگانش فکر کردند که عقلش را از دست داده است. گفته می‌شود که همسرش کار اولیه او را سوزاند و آن را جادوگری دانست، نظری که برخی از هم‌ردیفانش نیز داشتند. در نهایت، او متوجه شد که رویکرد تصویری غیرعملی است زیرا نیاز به به خاطر سپردن تصاویر بسیار زیادی داشت. او از کتاب مقدس به عنوان مرجع، همراه با اقتباس‌هایی از حروف انگلیسی، یونانی و عبری استفاده کرد. تا سال ۱۸۲۱، او مجموعه‌ای از ۸۶ نماد (که بعداً به ۸۵ نماد ساده‌سازی شد) ایجاد کرد که هر کدام یک توالی همخوان-واکه یا یک هجا از زبان چروکی را نشان می‌داد. نمادها را می‌توان در یک طرح جدولی نوشت که ستون‌ها هر واکه و ردیف‌ها هر همخوان هستند. آموزش خط هجایی دختر شش سالهٔ سکویا، آیوکه (که آیوکا نیز نوشته می‌شود)، اولین کسی بود که آن را آموخت. خبر ساخته شدن راهی جدید برای ارتباط پیچید و آن دو توسط رئیس قبیله احضار و محاکمه شدند. سکویا و آیوکه از یکدیگر جدا شدند اما همچنان با فرستادن نامه برای یکدیگر ارتباط برقرار می‌کردند. به مرور زمان، جنگجویانی که بر محاکمه نظارت داشتند، همراه با تمام قبیله، به این باور رسیدند که سکویا واقعاً شکل جدیدی از ارتباط را پدیدآورده است—و مشتاقانه از او خواستند تا آن را به آنها بیاموزد. او به مناطق حفاظت‌شدهٔ سرخپوستان در قلمرو آرکانزاس سفر کرد، جایی که برخی از چروکی‌ها در غرب رود میسیسیپی ساکن شده بودند. برای نشان دادن ارزش خط هجایی خود، سکویا از هر یک از رهبران محلی دعوت کرد تا یک کلمه را با صدای بلند بگویند. رهبران که تحت تأثیر و شیفته قرار گرفته بودند، موافقت کردند که سکویا خط هجایی را به چند تن از اعضای قبیله بیاموزد. درس‌ها چندین ماه به طول انجامید، و در این مدت شایعاتی پخش شد که او ممکن است به جادوگری مشغول باشد. وقتی آموزش کامل شد، سکویا یک آزمون نهایی برگزار کرد: او برای هر شاگرد یک نامه دیکته کرد و سپس پاسخ‌های دیکته شدهٔ آن‌ها را با صدای بلند خواند. این نمایش موفقیت‌آمیز، چروکی‌های غربی را متقاعد کرد که او واقعاً یک سیستم نوشتاری عملی و قدرتمند ایجاد کرده است. هنگامی که سکویا از قبایل شرقی بازدید کرد، یک پاکت دربسته با خود حمل می‌کرد که حاوی یک سخنرانی نوشته شده از یکی از رهبران چروکی در آرکانزاس بود. او با خواندن این سخنرانی با صدای بلند، چروکی‌های شرقی را از ارزش سیستم خود متقاعد کرد. از آنجا، خط هجایی به سرعت گسترش یافت و در سراسر شهرها و روستاهای چروکی در شرق آموزش داده شد. در سال ۱۸۲۶، شورای ملی چروکی به جورج لوری و دیوید براون مأموریت داد تا هشت نسخه از قوانین ملت چروکی را به زبان چروکی ترجمه و چاپ کنند. در سال ۱۸۲۸، جزوات مذهبی، مواد آموزشی و اسناد قانونی همگی با استفاده از این خط هجایی تهیه شدند. روزنامه‌ای به نام چروکی فونیکس تأسیس شد که اولین روزنامهٔ دوزبانه در آمریکای شمالی بود. این روزنامه با فراهم کردن شبکه‌ای مختص آن‌ها برای ارتباط و به اشتراک‌گذاری اطلاعات، به حفظ یکپارچگی در میان ملت پراکندهٔ چروکی کمک کرد. این خط هجایی برای بیش از ۱۰۰ سال برای تهیه روزنامه‌ها، کتاب‌ها، متون مذهبی و سالنامه‌ها (تقویم‌ها) استفاده می‌شد. هنگامی که ملت چروکی نخستین دستگاه چاپ خود را خریداری کرد، برخی از نمادهای دست‌نوشتهٔ سکویا نیاز به اصلاح داشتند. برای وضوح بیشتر نمادها، آن‌ها با اقتباس‌هایی از الفبای رومی جایگزین شدند و از آن پس در خط هجایی مورد استفاده قرار گرفتند. زندگی در قلمرو سرخپوستان پس از اینکه ملت به‌طور رسمی خط هجایی او را در سال ۱۸۲۵ به تصویب رساند، سکویا به سرزمین‌های چروکی در قلمرو آرکانزاس سفر کرد و در آنجا یک کارگاه آهنگر و یک نمک‌کوبی تأسیس کرد. در سال ۱۸۲۸، سکویا به عنوان بخشی از هیأتی که برای مذاکره بر سر معاهده‌ای برای زمین در قلمرو برنامه‌ریزی‌شدهٔ سرخپوستان به واشینگتن، دی.سی. او در آنجا برای کشیدن یک پرترهٔ رسمی توسط چارلز برد کینگ (تصویر بالای این مقاله را ببینید) ژست گرفت که در آن یک نسخه از خط هجایی را در دست چپ خود گرفته و پیپی با دستهٔ بلند می‌کشد. در طول این بازدید، سکویا همچنین با نمایندگانی از دیگر قبایل بومی آمریکا ملاقات کرد. با الهام از این دیدارها، او مصمم شد یک خط هجایی جهانی ایجاد کند که در میان قبایل مختلف قابل استفاده باشد. در پیگیری این آرمان، او به مناطقی از آریزونا و نیومکزیکو امروزی سفر کرد تا با قبایل غربی دیدار کند. در سال ۱۸۲۹، سکویا به مکانی در کنار بیگ اسکین بایو نقل مکان کرد، جایی که کلبه سکویا را ساخت و برای بقیه عمرش خانه‌اش شد. and (شهر امروزی سَلیساو، اکلاهما، در نزدیکی این مکان توسعه یافت) این خانه توسط انجمن تاریخی اکلاهما اداره می‌شد تا اینکه در ۹ نوامبر ۲۰۱۶ توسط ملت چروکی خریداری شد. | ## بخش 3: سیکویا | در سال ۱۸۳۹، هنگامی که ملت چروکی بر سر مسئلهٔ کوچ به قلمرو سرخپوستان به شدت دچار اختلاف بود، سکویا با جسی بوشیهد برای اتحاد دوبارهٔ ملت همکاری کرد. سکویا به نمایندگی از چروکی‌های غربی و بوشیهد به نمایندگی از چروکی‌های شرقی، در ۲۰ ژوئن ۱۸۳۹ در نشست شورای قبیله در تاکاتوکا درخواست مشترکی ارائه دادند. تلاش‌های آن‌ها موفقیت‌آمیز بود و شورا با رأی شفاهی فراخوان تشکیل مجمع ملی جدیدی برای رسیدگی به اتحاد مجدد را تصویب کرد. این گردهمایی در نهایت منجر به ایجاد قانون اتحاد و تدوین قانون اساسی جدید چروکی شد. در بهار ۱۸۴۲، سفری را برای یافتن دیگر گروه‌های چروکی که گمان می‌رفت به مکزیک گریخته‌اند آغاز کرد و تلاش کرد آن‌ها را برای بازگشت به ملت چروکی، که در آن زمان بیشتر در قلمرو سرخپوستان ساکن بودند، متقاعد کند. او با پسرش، تیسی (چوسالتا)، و همچنین دیگر مردان چروکی به نام‌های کو-تس-کا، نو-وو-تا-نا، کا-تا-تا، کو-وو-سی-تی، جان الایجا و د وُرم همراه بود: در برهه‌ای بین سال‌های ۱۸۴۳ تا ۱۸۴۵، او به دلیل عفونت تنفسی احتمالی در طی سفری به سن فرناندو د روساس در کواویلا، مکزیک درگذشت. نامه‌ای که در سال ۱۸۴۵ توسط چروکی‌های همراه نوشته شده بود، بیان می‌داشت که او در سال ۱۸۴۳ درگذشته است: روستای سن فرناندو د روساس بعداً به ساراگوسا تغییر نام داد. در سال ۲۰۱۱، روزنامهٔ ماسکوگی فونیکس مقاله‌ای منتشر کرد دربارهٔ کشفی در سال ۱۹۰۳ توسط هیز و فنچر در کوه‌های ویچیتا که به گمان آنان قبر سکویا بود. این دو مرد گفتند که این مکان درون غاری بوده و شامل یک اسکلت انسانی با یک پای کوتاه‌تر از پای دیگر، یک پیپ با دسته بلند، دو مدال نقره، یک تفنگ چخماقی و یک تبر بوده است. تأثیر بین‌المللی کار سکویا تأثیری بین‌المللی داشته و باعث تشویق توسعهٔ خطوط هجایی برای دیگر زبان‌های پیشتر بدون نوشتار شده است. خبر اینکه یک چروکی بی‌سواد خطی هجایی ایجاد کرده است در سراسر ایالات متحده و قلمروهای آن پیچید. یک مبلغ مذهبی که در شمال آلاسکا کار می‌کرد، در این باره خواند و خط هجایی را ایجاد کرد که بعدها به خط هجایی کری معروف شد. این نوشتار هجایی به دیگر گروه‌های بومی در سراسر کانادا الهام داد تا آن را برای ایجاد نوشتار برای زبان‌های خود اقتباس کنند. یک چروکی باسواد به لیبریا مهاجرت کرد و در آنجا دربارهٔ خط هجایی قوم خود صحبت کرد. یک گویشور زبان باسا در لیبریا با الهام از آن، خط هجایی خود را ایجاد کرد و دیگر گروه‌های بومی در غرب آفریقا نیز از این روش پیروی کرده و خطوط هجایی خود را ایجاد کردند. یک مبلغ مذهبی در چین دربارهٔ خط هجایی کری خواند و با الهام از آن نمونه، به نوشتن یک زبان محلی در چین پرداخت. نتیجهٔ انتشار کار سکویا، توسعهٔ مجموعاً ۲۱ خط شناخته‌شده بوده است که برای نوشتن بیش از ۶۵ زبان به کار رفته‌اند. موزه‌ها: موزه هنر کارنگی، تالار معماری، پیتسبورگ، پنسیلوانیا - الفبای سکویا موزه زادگاه سکویا در شهرستان مونرو، شرق تنسی، به زندگی او و فرهنگ چروکی می‌پردازد. در سال ۱۹۶۴، سکویا به تالار مشاهیر بزرگ غرب در موزه ملی کابوی و میراث غرب راه یافت. نقاشی‌ها و تصاویر: هنرمند هنری اینمن در حدود سال ۱۸۳۰ پرتره‌ای از سکویا کشید؛ این نقاشی اکنون در نگارخانه ملی پرتره ایالات متحده قرار دارد. مجسمه‌ها و یادبودها: ایالت اکلاهما در سال ۱۹۱۷ یک تندیس سکویا را به مجموعه تالار مجسمه‌های ملی اهدا کرد. یادمانی به افتخار رئیس سکویا از ملت چروکی در سپتامبر ۱۹۳۲ در کالهون، جورجیا رونمایی شد. ۳۴٫۵۳۰۲۸۶° شمالی ۸۴٫۹۳۶۸۰۶° غربی در سال ۱۹۳۹، یک پانل برنزی با نقش برجستهٔ سکویا، اثر لی لوری، به افتخار او در کتابخانه کنگره نصب شد. مکان‌های تاریخی: کلبه سکویا، جایی که او در سال‌های ۱۸۲۹–۱۸۴۴ در ملت چروکی، قلمرو سرخپوستان زندگی می‌کرد، در سال ۱۹۶۵ در اکلاهما به عنوان نشانه تاریخی ملی ثبت شد. سایر موارد: در ۲۰ دسامبر ۱۹۸۰، اداره پست ایالات متحده تمبری ۱۹ سنتی به افتخار او در مجموعهٔ بزرگ‌ترین آمریکایی‌ها منتشر کرد. در اشاره به جایگاه والای سکویا در تخیل چروکی، آهنگساز و موسیقی‌شناس چروکی، جک کیلپاتریک نوشت: «سکویا همیشه در بیابان بود. نمی‌دانم به دنبال چه می‌گشت.» جانی کش در آهنگ خود در سال ۱۹۶۴ با نام «برگ‌های سخنگو» دربارهٔ سکویا خوانده است. سکویا به‌طور مختصر به عنوان شخصیتی در نمایش به سوی این تپه‌ها، یک نمایش روباز که از سال ۱۹۵۰ در چروکی، کارولینای شمالی اجرا می‌شود، ظاهر می‌شود. در سال ۱۸۲۴، شورای عمومی چروکی‌های شرقی یک مدال نقره بزرگ به افتخار خط هجایی به سکویا اهدا کرد. به گفته دیویس، روی یک طرف مدال تصویر او نقش بسته بود و دور آن این عبارت به انگلیسی حک شده بود: "تقدیم به جورج گیست از سوی شورای عمومی چروکی به خاطر نبوغش در اختراع الفبای چروکی." روی دیگر مدال، دو پیپ با دسته بلند و همان عبارت به زبان چروکی نوشته شده بود. گفته می‌شود که سکویا تا پایان عمر این مدال را به همراه داشت و با او به خاک سپرده شد. استفاده معاصر از زبان چروکی زبان چروکی عمدتاً در اوکلاهما، کارولینای شمالی و آرکانزاس صحبت می‌شود؛ بین ۱۵۰۰ تا ۲۱۰۰ نفر به‌طور فعال در این سه منطقهٔ اصلی به زبان چروکی صحبت می‌کنند. یک نظرسنجی در سال ۲۰۱۸ بیان می‌دارد که ۱۲۰۰ گویشور چروکی در ملت چروکی اوکلاهما زندگی می‌کنند، ۲۱۷ گویشور در شرق کارولینای شمالی، و ۱۰۱ گویشور در قبیلهٔ کیتوواه متحد چروکی در آرکانزاس هستند، و اکثر گویشوران چروکی افراد بالای ۴۰ سال هستند. امروزه، در ملت چروکی (شمال شرق اوکلاهما) خط هجایی بر روی تابلوهای خیابان‌ها و ساختمان‌ها دیده می‌شود، این خط به عنوان زبان هم‌رسمی در کنار انگلیسی شناخته می‌شود و در مدارس اوکلاهما و کارولینای شمالی تدریس می‌شود. هدف آن‌ها افزایش برنامه‌های غوطه‌وری در مدارس، تشویق اعضای مسن‌تر چروکی برای آموزش به نسل‌های جوان‌تر، و در یک بازهٔ ۵۰ ساله (از سال ۲۰۰۸) داشتن حدود ۸۰ درصد گویشور مسلط‌تر چروکی است. افراد در تمام سنین این زبان را می‌آموزند، والدین و بزرگسالان، کودکان در مدارس، و این زبان در چندین دانشگاه در اوکلاهما و کارولینای شمالی ارائه می‌شود. در دوره‌ای که سیاست‌های کوچ اجباری سرخپوستان توسط سفیدپوستان مهاجر، قبایل بومی را از سرزمین‌هایشان بیرون می‌راند، فرایندی که امروزه به عنوان راه اشک‌ها شناخته می‌شود، استفاده از زبان چروکی به شدت کاهش یافت. استفاده از هر زبان بومی در مدارس شبانه‌روزی سرخپوستان که توسط دولت اداره می‌شدند، به نوعی تنبیه بدنی منجر می‌شد. در اواخر قرن بیستم، با برنامه‌هایی که توسط سه قبیلهٔ مستقل چروکی و دوره‌های آنلاین اجرا شد، احیای زبان چروکی آغاز گردید. افتخارات به نام او یک نوع سر پیکان کوچک از دوران میسیسیپی که در سراسر غرب میانه و جنوب علیا یافت می‌شود، در سال ۱۹۶۸ توسط جیمز براون سکویا نام‌گذاری شد. تحقیقات قرن بیست و یکم در اتریش ثابت کرده است که اندلیشر، که زبان‌شناس نیز بود و آثاری منتشر کرده بود، با کار سکویا آشنا بوده است. یک ترکیب شیمیایی بلوری که از تقطیر سوزن‌های درختان به دست آمد، در سال ۱۸۸۰ توسط گئورگ لونگه و ت. هنگامی که اکلاهما در سال ۱۹۰۶ به اتحادیه پیوست، آن منطقه به عنوان شهرستان سکویا، اکلاهما ثبت شد. مرکز تحقیقات سکویا به جمع‌آوری و بایگانی نوشته‌ها و ادبیات بومیان آمریکا اختصاص دارد. کوه سکویا در فایتویل، آرکانزاس، پس از آنکه شهر قلهٔ کوه ایست را برای یک خلوتگاه به مجمع متدیست اهدا کرد، به افتخار او نام‌گذاری شد. یواس‌اس سکویا یک قایق تفریحی بود که برای دهه‌ها به‌طور رسمی توسط رئیس‌جمهوران آمریکا استفاده می‌شد (اکنون خصوصی است). | ## جمع‌بندی | باشگاه روستایی سکویا، اوکلند، کالیفرنیا شورای سکویا – شورایی از پیشاهنگی آمریکا واقع در شمال شرق تنسی.