موضوع مقاله: کلاوس افه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کلاوس افه | مقدمه: کلاوس اُفه (۱۶ مارس ۱۹۴۰–۱ اکتبر ۲۰۲۵) جامعه‌شناس سیاسی آلمانی و از چهره‌های مرتبط با مکتب فرانکفورت بود. | ## بخش 1: کلاوس افه | او در دانشگاه‌های مختلفی در آلمان و ایالات متحده تدریس می‌کرد و تمرکز اصلی‌اش بر تحلیل اقتصاد سیاسی بود. اُفه دیدگاه‌های نوینی در حوزه‌های گوناگون از جمله در تحلیل بحران‌های اجتماعی، دولت رفاه، گذار سیاسی در اروپای شرقی، یکپارچگی اروپا، درآمد پایه همگانی، جامعه مدنی و خیر عمومی ارائه داد. زندگی و حرفه افه در ۱۶ مارس ۱۹۴۰ در برلین متولد شد، او فرزند اول از چهار فرزند شیمی‌دان، هانس آلبرت اُفه، و همسرش اورزولا (با نام خانوادگی برنه‌که) بود. اُفه در سال ۱۹۵۹ دیپلم انسانی خود را از دبیرستان ویلهلم دورپفلد در ووپرتال-البرفلد دریافت کرد. او ابتدا در دانشگاه کلن در رشته‌های موسیقی‌شناسی و جامعه‌شناسی تحصیل کرد، اما سپس به دانشگاه هومبولت برلین منتقل شد و در رشته‌های جامعه‌شناسی، اقتصاد و فلسفه ادامه داد و در سال ۱۹۶۵ مدرک جامعه‌شناسی را گرفت. در دوران تحصیل، عضو «اتحادیه دانشجویان سوسیالیست آلمان» بود و به‌عنوان یکی از نویسندگان کتاب دانشگاه در دموکراسی در سال ۱۹۶۵ شناخته شد. افه به عنوان دستیار یورگن هابرماس در دانشگاه فرانکفورت فعالیت کرد و تا سال ۱۹۶۹ به تدریس جامعه‌شناسی سازمان‌ها و جامعه‌شناسی سیاسی پرداخت. او به‌عنوان پژوهشگر یا استاد مدعو در دانشگاه‌های استنفورد، پرینستون و دانشگاه ملی استرالیا نیز فعالیت داشت. بین سال‌های ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۱ با دریافت بورسیهٔ هارکنس در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی و سپس در دانشگاه هاروارد و نیو اسکول در نیویورک به پژوهش پرداخت. در کتاب مشکلات ساختاری دولت سرمایه‌داری (۱۹۷۲)، اُفه به بررسی تضادهای درونی دولت سرمایه‌داری پرداخت، بدون آنکه در دام دگم‌های مارکسیستی بیفتد. او همچنین با هابرماس و کارل فریدریش فون وایتسزکر در انجمن ماکس پلانک در اشتارنبرگ همکاری کرد. در سال ۱۹۷۳، موفق به دریافت درجه شایستگی در جامعه‌شناسی سیاسی از دانشگاه کنستانس شد. | ## بخش 2: کلاوس افه | اُفه بین سال‌های ۱۹۷۵ تا ۱۹۸۹ استاد علوم سیاسی و جامعه‌شناسی سیاسی در دانشگاه بیله‌فلد بود و در آنجا با نیکلاس لومان همکاری داشت. هر دو معتقد بودند که دولت صرفاً بازتابی از اقتصاد نیست، بلکه منافع و منطق خاص خود را دارد و می‌توان آن را در سنت فکری ماکس وبر تحلیل کرد. از سال ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۵ در دانشگاه برمن تدریس کرد و مرکز سیاست اجتماعی را تأسیس کرد؛ مرکزی که بر آینده جامعهٔ کار و جنبش‌های اجتماعی جدید، به‌ویژه در زمینه بحران‌های زیست‌محیطی تمرکز داشت. پس از اتحاد مجدد آلمان، از سال ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۵ در دانشگاه هومبولت برلین به تدریس پرداخت. بین سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۰ نیز در مدرسه حکمرانی هرتی که از بنیان‌گذاران آن بود، به تدریس جامعه‌شناسی سیاسی پرداخت. آثارش عمدتاً بر اقتصادها و دولت‌هایی که در حال گذار به دموکراسی هستند تمرکز داشت. او دیدگاه‌های نوینی در زمینه‌هایی چون تحلیل بحران‌های اجتماعی، دولت رفاه، گذار سیاسی در اروپای شرقی، یکپارچگی اروپا، درآمد پایهٔ همگانی، جامعهٔ مدنی و خیر عمومی ارائه داد. او از جمله اندیشمندان نسل دوم مکتب فرانکفورت و از دانشگاهیان چپ‌گرای آلمانی محسوب می‌شود. او در اواخر دهه ۱۹۷۰ به سوسیال دموکرات‌ها توصیه کرد که با سبزها همکاری کنند و از نخستین کسانی بود که بر اهمیت این همکاری تأکید داشت. درآمد پایه همگانی افه یکی از اعضای بنیان‌گذار شبکه اروپایی درآمد پایه بود، شبکه‌ای که بعدها به شبکهٔ جهانی درآمد پایه تغییر نام داد. در پاسخ به مقاله «درآمد پایه برای همه» نوشته فیلیپ ون پاریس که در نشریه بوستون ریویو منتشر شد، افه دیدگاه‌های خود دربارهٔ درآمد پایهٔ همگانی و مسیر رسیدن به آن را روشن‌تر بیان کرد. او ابتدا تأکید کرد که با فان پاریس هم‌نظر است که درآمد پایه طرحی «اخلاقاً جذاب» است و فان پاریس نیز برای آن استدلالی قوی از منظر آزادی واقعی و عدالت اجتماعی ارائه کرده است. | ## بخش 3: کلاوس افه | اما اُفه پرسید چرا با وجود این جذابیت اخلاقی، بسیاری از مردم چه نخبگان و چه غیرنخبگان نسبت به ایدهٔ درآمد پایهٔ بدون قید و شرط مردد یا حتی مخالف هستند. به نظر او، باید پذیرفت که برخی گروه‌ها ممکن است دلایل منطقی یا مشروعی برای ترس از چنین سیاستی داشته باشند. برای نمونه، کارفرمایان ممکن است نگران باشند که کنترل آن‌ها بر نیروی کار کاهش یابد. همچنین، برخی افراد یا نهادها ممکن است بترسند که بنیان‌های اخلاقی نظم اجتماعی—یعنی این باور که هر کسی باید شغلی داشته باشد (چه در استخدام دیگران و چه به صورت خویش‌فرما) تا حق مشروعی برای دریافت درآمد داشته باشد—تضعیف شود. نگرانی دیگری که ذکر شد، سطح بالای مالیات موردنیاز برای تأمین این درآمد پایه بود. با در نظر گرفتن این نگرانی‌ها، اُفه پیشنهاد داد که اجرای درآمد پایه باید بر اساس «اصول تدریجی بودن و امکان بازگشت‌پذیری» پیش رود. او تأکید کرد که بهتر است به‌جای نگاه صفر و یکی (قبل و بعد از اجرای درآمد پایه)، آن را به‌صورت فرآیندی پویا با درجات کمتر و بیشتر در نظر گرفت. به باور او، یکی از راه‌های رسیدن تدریجی به درآمد پایهٔ همگانی، گسترش فهرست گروه‌ها، شرایط و فعالیت‌هایی است که در حال حاضر نیز به نوعی مشمول درآمد تضمینی هستند—رویکردی که پیش‌تر تونی اتکینسون با عنوان درآمد مشارکتی مطرح کرده بود"Pathways from Here". انتشارات ۲۰۱۴ - اروپا در دام افتاده، کمبریج: انتشارات پولیتی، ۲۰۱۰ - نابرابری و بازار کار. آنلاین ۲۰۰۵ - تأملاتی دربارهٔ آمریکا: توکویل، وبر و آدورنو در ایالات متحده، کمبریج: انتشارات دانشگاه، ۱۹۹۸ - طراحی نهادی در جوامع پساکمونیستی. پرویس)، کمبریج: انتشارات دانشگاه، ۱۹۹۶ - انواع گذار: تجربه اروپای شرقی و آلمان شرقی (با جرمی گینز)، کمبریج: انتشارات پولیتی، ۱۹۹۶ - مدرنیته و دولت: شرق و غرب. | ## جمع‌بندی | (با چارلز ترنر و جرمی گینز)، کمبریج: انتشارات پولیتی، ۱۹۸۲ - به همراه فولکر گرانسو.