موضوع مقاله: روابط ایتالیا و پرو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # روابط ایتالیا و پرو | مقدمه: تاریخچه تاریخ تا سال ۱۸۲۱ اولین ایتالیایی‌هایی که نامشان در پرو ثبت شده، سیمون جنووس و پدرو میلانس هستند که فرانسیسکو پیزارو را در فتح پرو همراهی کردند، و همچنین فرانسیسکو بوسو میلانی، یکی از بنیانگذاران شهر ارکیپا. | ## بخش 1: روابط ایتالیا و پرو | دیگر ایتالیایی‌ها وقایع تاریخ اولیه پرو، مانند ترور پیزارو و شورش‌های اولیه را ثبت کرده‌اند. در دوران سلطنت کارل پنجم، مهاجرت ایتالیایی‌ها افزایش یافت تا آنها را به عنوان اتباع مطلوب در مقایسه با اروپایی‌های شمالی متمایز کند. ایتالیایی‌ها در نهایت حضور خود را در قلمروی نایب‌الملک‌نشین پرو در قرن هجدهم تثبیت کردند. رسیدن دودمان بوربون به تخت سلطنت اسپانیا در اوایل قرن هجدهم به معنای ادغام اشراف ایتالیایی در اشراف اسپانیایی، چه در شبه‌جزیره و چه در سرزمین‌های فرادریایی آن، از جمله قاره آمریکا، یعنی پروی اسپانیا، بود. تاریخ از ۱۸۲۱ تا ۱۸۷۰ پس از استقلال پرو، دولت جدید پرو در پی ایجاد هویت ملی و کسب شناخت بین‌المللی، به ویژه از سوی ایالات متحده و ایالت‌های شبه‌جزیره ایتالیا، بود. اخبار شورش‌ها در قاره آمریکا از سال ۱۸۰۶ به کشورهای آمریکای لاتین رسید و ایالات پاپی این وقایع را محکوم کرد، اما در عمل حمایت چندانی از اسپانیا نکرد. پیش از وحدت ایتالیا، پرو رسماً در سال ۱۸۵۲ با واتیکان روابط برقرار کرد، و تماس‌های قبلی سه دهه قبل به دلیل اعزام هیئتی از رم به آمریکای جنوبی صورت گرفته بود. سیمون بولیوار نیز تلاش ناموفقی برای برقراری روابط با پادشاهی دو سیسیل و پادشاهی ساردنی انجام داد، زیرا این ایالت‌ها در ابتدا هیچ علاقه‌ای به به چالش کشیدن وضع موجود در اروپا نشان ندادند. با این حال، به دلیل منافع ساردینیا در تماس‌های تجاری خارج از کشور که توسط جمهوری سابق جنوا، که در سال ۱۸۱۵ به پادشاهی ایتالیا ضمیمه شد و در آن زمان وطن اکثر ایتالیایی‌های پرویی بود، ایجاد شده بود، نظر پرو به نفع پرو تغییر کرد و منجر به امضای پیمان دوستی، تجارت و دریانوردی در ۱۴ ژوئن ۱۸۵۳ شد. از سال ۱۸۴۱ تا ۱۸۴۶، لوئیس باراتا به عنوان اولین کنسول ساردینیا و ایالات پاپی در پرو فعالیت کرد. در ۳ مه ۱۸۶۳، هر دو کشور یک توافقنامه کنسولی ۱۰ ساله امضا کردند و در سال ۱۸۶۴، سفارت ایتالیا در لیما افتتاح شد و جایگزین سفارت ساردینیا شد. در ۲۷ ژوئیه ۱۸۶۹، یک معاهده تجارت و دریانوردی امضا شد و در ۲۱ مه ۱۸۷۰، یک توافقنامه استرداد مجرمین امضا شد. روابط رسماً در ۲۳ دسامبر ۱۸۷۴ با امضای معاهده دوستی، تجارت و دریانوردی برقرار شد، اگرچه این معاهده تنها در سال ۱۸۷۸ توسط هر دو پارلمان تصویب شد. در طول جنگ اسپانیا و آمریکای جنوبی (۱۸۶۵–۱۸۷۹)، کنسول ایتالیا، خوان آنتونیو میلیوراتی، با کنسول فرانسه، ام. لسپس، برای جلوگیری از جنگ بین دو کشور همکاری کرد و (تحت نظارت وزیر امور خارجه وقت، توریبیو پاچکو)، جلسه‌ای محرمانه در ماه مه ۱۸۶۶ با نمایندگان پرو، بولیوی و شیلی ترتیب داد که در آن پیشنهاد صلح به آنها ارائه شد، اما ناموفق بود. این کار علیرغم موضع رسمی بی‌طرفی کنسول و در تضاد با حمایت مستعمره ایتالیا از آرمان پرو و عدم تمایل به موضع کنسولگری انجام شد. تصرف رم در سال ۱۸۷۰ با مخالفت شدید جامعه پرو روبرو شد، چرا که معتقد بودند پاپ پیوس نهم توسط نیروهای اشغالگر ربوده شده است. با وجود بی‌طرفی رسمی دولت پرو، سفارت ایتالیا به ریاست کاردار و سرکنسول هیپولیتو گارو، به دلیل انتشار اعتراضی از سوی کاتولیک‌های برجسته پرو در روزنامه لا سوسیداد، که شامل اعضای دولت مانند وزیر دارایی نیکولاس دی پیرولا، وزیر دولت مانوئل سانتا ماریا و وزیر امور خارجه خوزه خورخه لوایزا بود، به وزارت امور خارجه شکایت کرد. این شکایت پس از آن حل شد که وزارت امور خارجه به رئیس انجمن کاتولیک، که نویسنده اعتراض بود، اطلاع داد که «مطابقت آن با اصول سند، اما عدم تطابق آن با زبانی که علیه دولت و مردم ایتالیا استفاده شده است.» از سال ۱۸۴۰ تا ۱۸۸۰، موجی از مهاجرت ایتالیایی‌ها به پرو رسید، به طوری که سرشماری سال ۱۸۵۷ لیما، تعداد این جامعه را ۳۴۶۹ نفر اعلام کرد. برخلاف سایر مستعمرات، ایتالیایی‌ها به راحتی در جامعه پرو جذب شدند و شعار محلی آنها «ایتالیایی‌ها در گوشه و کنار» بود که به ماهیت تجاری جامعه در لیما اشاره داشت. | ## بخش 2: روابط ایتالیا و پرو | تلاش‌های استعماری پرو از سال ۱۸۷۲ با تأسیس انجمن مهاجرت اروپایی، که تلاش‌های آن موفقیت‌های متفاوتی داشت، دوباره آغاز شد. پس از به تخت نشستن ویتوریو امانوئله دوم، منافع ایتالیا در قاره آمریکا افزایش یافت. ملی شدن اکثر ذخایر در جنوب پرو، تأثیر منفی بر سرمایه‌گذاران خارجی، از جمله تعداد کمی از ایتالیایی‌ها، گذاشت که بعداً توانستند تعداد کمی از ذخایر را دوباره به دست آورند. این وقایع منجر به حمایت بریتانیا، فرانسه و ایتالیا از شیلی در طول جنگ اقیانوس آرام شد. تلاش میانجیگری توسط کشورهای اروپایی که شامل ایتالیا نیز می‌شد، در اوایل جنگ انجام شد، اگرچه پس از ارائه خدمات ایالات متحده، این تلاش‌ها از رونق افتاد. این امر به دلیل پیشنهاد صلح بلوک سابق، از جمله واگذاری تاراپاکا به شیلی بود، در حالی که پیشنهاد آمریکا به این جنبه اشاره‌ای نکرده بود. ظاهراً قرار بود به مأموران کنسولی که حضور خود را اعلام می‌کردند، آسیبی نرسد، که منجر به پناه گرفتن ایتالیایی‌ها در ساختمان‌هایی شد که پرچم ایتالیا بر فراز آنها برافراشته شده بود. در تاکنا، خانه کنسول جیووانی رافو توسط نیروهای شیلیایی که به دنبال سربازان پرویی بودند اشغال شد. مستعمرات دیگر توسط کشتی‌های جنگی که توسط کشورهایشان به سواحل پرو فرستاده شده بودند، محافظت می‌شدند. واکنش ضعیف دولت ایتالیا در قالب ورود سه کشتی کوچک، از جمله دو ناوچه قدیمی، باعث شد کمیته ایتالیایی در ۱۵ اوت ۱۸۸۱ مستقیماً به پادشاه نامه بنویسد یک ائتلاف بین‌المللی با نمایندگان شیلی ملاقات کرد و کشتی‌های آنها در خارج از پایتخت پهلو گرفتند تا از غارت و شورش، همان‌طور که در استان‌های جنوبی اتفاق افتاده بود، جلوگیری کنند. در این دوره، مستعمره ایتالیا از الگوی نمایندگان دیپلماتیک خود پیروی کرد، پرچم ایتالیا را بر فراز مشاغل خود برافراشته و به دنبال اسنادی برای تأیید اصالت ایتالیایی خود بودند تا از اموال خود در برابر نیروهای شیلی محافظت کنند. یک نمونه آنتونیو ریموندی بود که برای محافظت از مجموعه‌های معدنی و گیاهی خود، اسناد خود را درخواست کرد. یکی از قابل توجه‌ترین کمک‌ها در این دوره، کمک آتش‌نشانان ایتالیایی بود که علاوه بر وظایف عادی خود، در طول اشغال به عنوان یک سازمان اجرای قانون عمل می‌کردند. پس از جنگ، روابط بین هر دو کشور حول اموال از دست رفته توسط مستعمره ایتالیا در طول درگیری و مبارزه برای قدرت بین آندرس آولینو کاسرس و نیکولاس د پیرولا می‌چرخید، و ایتالیایی‌ها تا سال ۱۸۹۳ که دولت پرو شروع به کار روی این موضوع کرد، به دنبال جبران خسارت بودند که موفقیت‌های مختلفی داشتند. گالوز با فرستاده ایتالیا، جوزپه پیرونه، ملاقات کرد تا در مورد داوری نماینده اسپانیا، رامیرو گیل د اوریباری، برای حل نهایی این مسئله گفتگو کند. در این دوره، سرمایه‌گذاری ایتالیا افزایش یافت و دو معاهده در سال‌های ۱۸۸۹ و ۱۸۹۳ امضا شد. با ورود به قرن بیستم، نماینده ایتالیا در لیما، جیووانی ویویانی، تلاش‌هایی را برای گسترش روابط دیپلماتیک آغاز کرد. تاریخ از ۱۹۰۶ تا ۱۹۴۵ در طول جنگ جهانی اول، پرو از ایتالیا در برابر آلمان و اتریش-مجارستان حمایت کرد، که روابط با آنها در سال ۱۹۱۷ قطع شد و به دلیل غرق شدن کشتی پروئی لورتون توسط آلمان، وضعیت جنگی اعلام شد. پس از جنگ، تجارت ایتالیا و پرو افزایش یافت و دولت پرو مدال‌هایی را به رم فرستاد و دستاوردهای ارضی ایتالیا را تبریک گفت. در مورد معاهدات دوجانبه، یک وقفه ۲۰ ساله بین امضای توافق‌نامه پستی در سال ۱۹۱۲ و توافق‌نامه ناوبری در سال ۱۹۳۲ رخ داد. | ## بخش 3: روابط ایتالیا و پرو | در این دوره دو حادثه دیپلماتیک رخ داد: ، دعوی حقوقی در مورد ملیت یک فرد که به دادگاه لاهه رسید، و پناهندگی سیاسی معاون رئیس‌جمهور روبرتو لگویا در سفارت ایتالیا در لیما به دلیل کودتای انجام شده توسط اسکار بناویدس دو روز قبل. در طول دهه ۱۹۳۰، زمانی که ایتالیا تحت حکومت بنیتو موسولینی بود، روابط بهبود یافت، زیرا دیگر دور یا غیرمستقیم نبودند و هر دو کشور به دلایل مختلف برای یکدیگر وقت می‌گذاشتند. فاشیسم، یک ایدئولوژی جدید در آن زمان، در محافل سیاسی، دانشگاهی و روزنامه‌نگاری پرو محبوبیت پیدا کرد. با این حال، شایان ذکر است که این ایدئولوژی نه از طریق خود ایتالیا، بلکه از طریق نوشته‌های خوزه آنتونیو پریمو دریورا به پرو رسید. رئیس‌جمهور لوئیز میگوئل سانچز سرو خود عضو اتحادیه انقلابی، یک حزب فاشیستی بود که پس از به ریاست جمهوری رسیدن لوئیس آ. بناویدس پیش از این وزیر مختار در ایتالیا بود و همدردی صریح او با ایتالیا باعث شد که سفارت ایتالیا، که در آن زمان تحت نظر ویتوریو بیانکی بود، او را یک فاشیست بداند، علیرغم اینکه بناویدس صراحتاً از این جنبش حمایت نمی‌کرد. جوزپه تالامو، وزیر مختار بعدی ایتالیا، که از سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۳۸ در این سمت بود، راه سلف خود را دنبال کرد، اگرچه بعداً به دلیل عدم پایبندی بناویدس به این جنبش، بیشتر به آن شک کرد. از دیگر چهره‌های اصلی فاشیست در پرو، خوزه د لا ریوا-آگوئرو ای اوسما و رائول فررو ربالیاتی بودند. مستعمره ایتالیا در لیما، بین سال‌های ۱۹۳۵ تا ۱۹۳۷، نیز با فاشیسم ابراز همدردی کرد. در طول جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی، مطبوعات پرو حمایت خود را از آرمان ایتالیا نشان دادند و لیما بیشترین اشتیاق را برای دکترین ایتالیا نشان داد. با وجود این، پرو تحریم‌های اعمال شده بر ایتالیا توسط جامعه ملل را تا سال ۱۹۳۶ اعمال کرد. ایتالیا، یکی از اعضای جامعه ملل، همچنین به عنوان میانجی در طول مناقشه لتیسیا شرکت کرد. کمیته‌ای از این سازمان به دلیل نقض معاهده سالومون–لوزانو، اعمال تحریم‌هایی را علیه پرو در نظر گرفته بود، اما این تلاش با مداخله ایتالیا که از بدتر شدن موقعیت پرو در صحنه بین‌المللی جلوگیری می‌کرد، مورد مخالفت قرار گرفت. در طول این درگیری، پرو به لطف همدردی و شناخت بناویدس از دولت اروپایی و عدم تمایل برخی از تأمین‌کنندگان برای فروش اسلحه به دلیل اینکه کلمبیا کشور مورد تهاجم بود، از ایتالیا سلاح خریداری کرد. پس از حمله به پرل هاربر و اعلام جنگ آلمان و ایتالیا علیه ایالات متحده، جلسه‌ای بین وزرای امور خارجه کشورهای قاره آمریکا در ریو دو ژانیرو برگزار شد. در نتیجه، هیئت نظامی در ژانویه ۱۹۴۲ اخراج شد و کارخانه هواپیماسازی کاپرونی، از جمله موارد دیگر، مصادره شد. در اکتبر ۱۹۴۴، پرو به همراه سایر کشورهای آمریکای لاتین، سندی را با هدف برقراری مجدد روابط با ایتالیا امضا کرد؛ بنابراین روابط در نوامبر ۱۹۴۴ از سر گرفته شد. تاریخچه از سال ۱۹۴۵ ایتالیا در ابتدا پس از جنگ، روابط با پرو را در اولویت قرار نداد. | ## جمع‌بندی | با این حال، تا پایان دهه ۱۹۸۰، علاقه ایتالیا به پرو دومین اولویت مهم برای این کشور بود که تنها آرژانتین از آن پیشی گرفت.