موضوع مقاله: بی‌خانمانی در روسیه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # بی‌خانمانی در روسیه | مقدمه: پس از لغو نظام ارباب و رعیتی، شهرهای بزرگ شاهد هجوم گستردهٔ رعیت‌های سابق بودند که به عنوان کارگر صنعتی در صنعت به سرعت در حال توسعهٔ روسیه به دنبال شغل بودند. | ## بخش 1: بی‌خانمانی در روسیه | این افراد اغلب در شرایط سختی زندگی می‌کردند و گاهی اوقات یک اتاق را اجاره می‌کردند که بین چندین خانواده مشترک بود. تاریخچه روسیه شوروی بلافاصله پس از انقلاب اکتبر، یک برنامه ویژه «تراکم» فعال شد: افرادی که سرپناهی نداشتند در آپارتمان‌های کسانی که چندین اتاق بلااستفاده داشتند، اسکان داده شدند و تنها یک اتاق برای صاحبان قبلی باقی ماند. این امر منجر به ایجاد آپارتمان‌های مشترک متعددی شد که چندین خانواده به‌طور همزمان در آنها زندگی می‌کردند. با این وجود، مشکل بی‌خانمانی کامل تا حد زیادی حل شد زیرا هر کسی می‌توانست برای یک اتاق یا مکانی در خوابگاه درخواست دهد (تعداد آپارتمان‌های مشترک پس از اجرای برنامه ساخت و ساز مسکونی در مقیاس بزرگ که از دهه ۱۹۶۰ آغاز شد، به‌طور پیوسته کاهش یافت). [ نیازمند منبع ] تا سال ۱۹۲۲، در نتیجه تقریباً یک دهه ویرانی ناشی از جنگ جهانی اول و جنگ داخلی روسیه، حداقل ۷ میلیون کودک بی‌خانمان در روسیه وجود داشت. تا دهه ۱۹۳۰، اتحاد جماهیر شوروی لغو بی‌خانمانی را اعلام کرد و هر شهروند موظف به داشتن یک پروپیسکا - محل اقامت دائم - بود. هیچ‌کس نمی‌توانست بدون جایگزینی از پروپیسکا محروم شود یا بدون مجوز تأیید شده (به نام "دستور") برای ثبت نام در مکان دیگری، از آن امتناع ورزد. | ## بخش 2: بی‌خانمانی در روسیه | اگر کسی می‌خواست به شهر دیگری نقل مکان کند یا منطقه زندگی خود را گسترش دهد، باید شریکی پیدا می‌کرد که می‌خواست آپارتمان‌ها را به‌طور متقابل مبادله کند. همچنین عملاً هیچ آپارتمان خالی و بلااستفاده‌ای در شهرها وجود نداشت: هر آپارتمانی که هیچ‌کس در آن ثبت نشده بود، بلافاصله توسط دولت با قیمتی نمادین به دیگران که به شرایط زندگی بهتری نیاز داشتند، قرض داده می‌شد. اگر شخصی که ثبت نام دائم داشت، نمی‌توانست هزینه سرپناه را بپردازد، هیچ‌کس حق نداشت او را بیرون کند، فقط می‌توانست از طریق دادگاه درخواست پول کند. [ نیازمند منبع ] با این حال، این امر به بی‌خانمانی در اتحاد جماهیر شوروی پایان نداد؛ الکسی لبدف، روزنامه‌نگار شوروی، پس از زندگی در جامعهٔ ولگردان در مسکو اظهار داشت که «صدها هزار» بی‌خانمان در اتحاد جماهیر شوروی وجود داشت و حضور جامعهٔ بی‌خانمان‌ها در سال‌های پایانی اتحاد جماهیر شوروی بیشتر مورد توجه قرار گرفت. [ منبع نامعتبر ] پس از سال ۱۹۵۷، اتحاد جماهیر شوروی هر ساله ۲٫۲ میلیون واحد مسکونی می‌ساخت. به دلیل وجود اجاره بهای پایه مسکن، اجاره بها تنها حدود ۵٪ از بودجه ماهانه یک خانواده را تشکیل می‌داد، اگرچه در مسکو، یک خانواده متوسط فقط ۳٪ از بودجه خود را صرف اجاره بها می‌کرد. پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی و پذیرش سرمایه‌داری، مشکل بی‌خانمانی به طرز چشمگیری تشدید شد، [ نیازمند منبع ] تا حدی به دلیل خلاء قانونی اوایل دهه ۱۹۹۰ که برخی قوانین با یکدیگر در تضاد بودند و تا حدی به دلیل نرخ بالای کلاهبرداری در بازار املاک. | ## بخش 3: بی‌خانمانی در روسیه | [ نیازمند منبع ] در سال ۱۹۹۱، مواد ۱۹۸ و ۲۰۹ قانون جزای روسیه که مجازات کیفری برای نداشتن اقامت دائم وضع کرده بود، لغو شد. از آنجا که اکثر آپارتمان‌ها خصوصی شده بودند و بسیاری از مردم آخرین سرپناه خود را بدون خرید موفق سرپناه دیگری فروختند، افزایش شدیدی در تعداد بی‌خانمان‌ها رخ داد. اجاره آپارتمان از مالک خصوصی رواج یافت (که معمولاً فقط ثبت موقت را ارائه می‌دهد و مالک آپارتمان می‌تواند پس از پایان قرارداد یا در صورت عدم پرداخت اجاره، مستأجر را اخراج کند). در اواخر دهه ۱۹۹۰، اصلاحات خاصی در قانون برای کاهش افزایش بی‌خانمانی، مانند ممنوعیت فروش آخرین خانه با فرزندان ثبت شده، اعمال شد. این امر برای بانک‌ها مشکلاتی ایجاد می‌کند زیرا وام‌های رهنی به‌طور فزاینده‌ای محبوب شده‌اند. بانک‌ها موظفند در صورت عدم بازپرداخت وام توسط فرد، یک آپارتمان جدید و ارزان‌تر به جای آپارتمان قدیمی برای او فراهم کنند، یا منتظر بمانند تا همه افرادی که در آپارتمان زندگی می‌کنند، فوت کنند. | ## جمع‌بندی | چندین پروژه آپارتمان‌های ویژه ارزان «اجتماعی» برای کسانی که نتوانسته‌اند وام‌های مسکن را بازپرداخت کنند، برای تسهیل بازار وام مسکن پیشنهاد شده است.