موضوع مقاله: ارنستو بالدوچی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ارنستو بالدوچی | مقدمه: او در رم به تحصیل الهیات پرداخت، سپس در فلورانس به مطالعهٔ ادبیات و فلسفه پرداخت. | ## بخش 1: ارنستو بالدوچی | مقالات او و دادگاه پس از آن، فرصت «تبعید» بالدوچی را برای اسقف فلورانس، مانزیگنور فلوریت، فراهم کرد. او در رم ماند، بسیار نزدیک به شورای واتیکان دوم، تا سال ۱۹۶۵ که به لطف دخالت مستقیم پاپ پل ششم به توسکانی بازگشت. با این حال، نه در فلورانس، جایی که اسقف فلوریت هنوز در تقابل با لا پیرا دخالت داشت، بلکه در صومعه‌ای به نام بادیا فیسولانا، دوصد یارد از مرز اسقفی فلورانس. با وجود انزوا در صومعه، او زمان کمتری برای تحصیل داشت، زیرا بیشتر روزهایش صرف مجلهٔ Testimonianze، ناشر "فرهنگ صلح", ("صلح")، همکاری با روزنامه‌ها و نشریات دیگر و حضور مستقیم و مستمر در ده‌ها تجمع و مناظره در سراسر ایتالیا می‌شد. در حین بازگشت از یکی از این مناظره‌ها، ارنستو بالدوچی درگیر یک تصادف رانندگی شد. انسان سیاره‌ای بالدوچی ادیان را با توجه به توانایی آن‌ها برای بودن یا نبودن منبع نجات تاریخی تحلیل کرد؛ نجاتی که در سطح بی‌تفاوت و فرا تاریخی باقی نمی‌ماند. موضوعات مدرن الهیات پروتستان در این تحلیل جمع شده‌اند، از کارل بارت تا دیتریش بونهوفر، با هدف تقسیم مذهب و ایمان و بازنمایی انسان به جای تمرکز صرف بر خدا. بالدوچی با الهام از این متفکران، سعی داشت راهی برای پیوند الهیات مسیحی با دغدغه‌های صلح جهانی و حقوق بشر بیابد. به نظر بالدوچی، ادیان میراث هزارسالهٔ ویژگی‌های فرهنگی به عنوان ابزارهای ایدئولوژیک، سیاسی، فرهنگی و معنوی برای مونات فرهنگی هستند که فردیت خود را از دست داده‌اند. | ## بخش 2: ارنستو بالدوچی | با مواجهه با تهدیدهای آپوکالیپتیک جنگ مدرن، اکنون ادیان دو کارکرد ممکن دارند: یا بازگشتی و محافظتی به هویت‌های خاص، یا کارکرد پیامبری برای گذار به "عصر سیاره‌ای"، همسو با شهودهای بنیان‌گذار خود. به گفتهٔ بالدوچی، بازپس‌گیری هویت‌های دینی باید مبتنی بر رویکرد لایکی به مسئلهٔ صلح باشد تا خاطرات مختلف بشریت را به بازی بگیرد. همهٔ این‌ها بدون ترک برخی دستاوردهای جهانی فرهنگ غربی، مانند اصل تقدم وجدان بر هر قانونی، اصل مرتبط دولت قانون و روش علمی است. از دید او، این عناصر باید در یک الگوی نوین اخلاقی جهانی ادغام شوند، الگویی که بتواند به «اخلاق سیاره‌ای» شکل دهد. خلاصهٔ «انسان سیاره‌ای» هدف دارد تا افراد مختلف را به نام سوژکتیویته بنیادی که خود را با گونه انسانی یکسان می‌داند، درگیر کند. بحران مدرنیته بالدوچی را به تعریف مفاد یک قرارداد اجتماعی تازه‌تأسیس برای جامعه جهانی وادار می‌کند. او تأکید می‌کرد که تنها با بازتعریف عقل به مثابه نیرویی مشترک و جهانی، می‌توان از تکرار فجایع قرن بیستم جلوگیری کرد. با تکیه بر پیشنهادهای ارنستو دو مارتینو، بالدوچی معتقد است که دوران طولانی "پیش‌تاریخ" ارتباط محدود میان «جزایر» فرهنگی که ترس از دیگری واکنشی برای تثبیت قبیله بود، به پایان رسیده است. حتی پرخاشگری علیه گروه‌های دیگر معنادار بود تا زمانی که چارچوب‌های متحدکننده سیاره‌ای وجود نداشت. | ## بخش 3: ارنستو بالدوچی | بالدوچی مشاهده می‌کند که انسان‌شناسی - که در اصل بر هستی‌شناسی «تفاوت» (دیگران و ما، مردم فرهنگ و مردم طبیعت, متمدن و ابتدایی‌ها) مبتنی بود - سپس امکان‌های متفاوت انسان بودن در زمان و مکان را کشف کرد. با انکار پیش‌فرض‌های پیشین، انسان‌شناسی اشتیاق هر بیان انسانی خاص را به یک قاعدهٔ جهانی که انسان‌ها را به هم و با طبیعت پیوند می‌دهد، می‌پذیرد. عبور بالدوچی نوعی تله‌شناسی انسان‌شناسانه به نظر می‌رسد که روند تکاملی انسان را نشان می‌دهد که می‌تواند آن را حمایت یا رد کند. بالدوچی در کاهش آزادی عمل دولت‌ها و رشد جهان‌وطنی، عنصری ریشه‌دار در قوانین تکاملی گونه انسانی می‌بیند. ایمان به انسان (مفهوم پی‌یر تیلارد دو شاردن), اعتقاد به اینکه گونه ما همیشه بر چالش‌های شدید و افراطی غلبه کرده، و امکان «انسان سیاره‌ای»: همهٔ این‌ها برای بالدوچی معنا پیدا می‌کند اگر حس تعلق به جامعه فراملی یک پروژه سیاسی سیاره‌ای ایجاد کند. پروژه‌ای که با جامعه جهانی هماهنگ است، نهادی که «به قدرت قوانین تکاملی گونه، همان قوانینی که از قبیله به شهر، از شهر به دولت-ملت می‌روند» شکل می‌گیرد. برای رمزگشایی حرکت به سوی ایجاد جامعه جهانی، بالدوچی دو دسته از قانون طبیعی را یادآور می‌شود: پکتوم یونیونیس و پکتوم سابجکسیونیس. حرکت اول با نگاه به صلح‌طلبی انسان‌شناسانه تعریف می‌شود، افقی که جامعه‌ای فشرده شده با روابط متقابل خودجوش و اولویت به غیرخشونت دارد. | ## جمع‌بندی | حرکت دوم بر چشم‌انداز رئالیسم سیاسی تکیه دارد، که روند وحدت کل سیاره را با اتکا بر انحصار استفاده مشروع از زور فیزیکی گسترش می‌دهد.