aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: کاترین آندرسون | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کاترین آندرسون | مقدمه: کاترین دوروتی دانکن اندرسون (؛ زادهٔ ۱۹۳۹) یک جراح اطفال بریتانیایی-آمریکایی است. | ## بخش 1: کاترین آندرسون | او اولین زنی بود که مسئولیتی در کالج جراحان آمریکا داشت و اولین رئیس مؤنث انجمن جراحی کودکان آمریکا بود. اوایل زندگی کاترین اندرسون در سال ۱۹۳۹ با نام کاترین دوروتی دانکن در اشتون-آندر-لاین، لانکاشر انگلستان به دنیا آمد. او در سال ۱۹۵۸ در دانشگاه کمبریج تحصیل کرد و از دانشگاه لیسانس و فوق لیسانس گرفت. پس از مهاجرت به ایالات متحده آمریکا، اندرسون تحصیل در رشته پزشکی را در سال ۱۹۶۴ در دانشکده پزشکی هاروارد ادامه داد. به محض فارغ‌التحصیلی، رئیس دانشکده او را از کارآموزی جراحی محروم کرد و گفت که زنان از لحاظ جسمی برای جراح شدن بیش از حد ضعیف هستند. او یک دوره کارورزی را در پزشکی کودکان در بیمارستان کودکان بوستون به پایان رساند. نقل مکان کرد و دوره رزیدنتی جراحی عمومی خود را در «بیمارستان دانشگاه جورج تاون» به پایان رساند. | ## بخش 2: کاترین آندرسون | در طول دو سالی که او در بیمارستان دانشگاه جورج تاون بود، تنها هفت مورد جراحی به او اختصاص داده شد. اندرسون با این باور که تبعیض جنسیتی بر آموزش او تأثیر می‌گذارد، بیمارستان را ترک کرد و در بیمارستان‌های غیردانشگاهی مختلف شروع به کار کرد. او در سال ۱۹۷۰ به مرکز پزشکی ملی کودکان پیوست و دوره‌ای دو ساله در جراحی کودکان گذراند. از سال ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۴، او به عنوان استادیار جراحی و پاتولوژی در دانشگاه جرج‌تاون مشغول به کار بود. او ابتدا به عنوان استادیار شروع کرد، در سال ۱۹۷۸ به دانشیار تبدیل شد و در سال ۱۹۸۳ استادتمام شد. او از سال ۱۹۸۴ تا ۱۹۹۲ به عنوان دانشمند همکار در شاخه هماتولوژی مولکولی مؤسسه ملی قلب، ریه و خون در مؤسسه ملی سلامت مشغول به کار بود. در سال‌های ۱۹۸۵ و ۱۹۸۶، اندرسون به عنوان رئیس بخش جراحی آکادمی پزشکی اطفال آمریکا خدمت کرد و در سال ۱۹۸۶ به هیئت تحریریه ژورنال جراحی کودکان پیوست و در بسیاری از مجلات پزشکی دیگر نیز فعالیت داشت. | ## بخش 3: کاترین آندرسون | در سال ۱۹۹۲، اندرسون به عنوان جراح ارشد و معاون رئیس جراحی در بیمارستان کودکان در لس‌آنجلس، کالیفرنیا منصوب شد. در همان سال، او به عنوان دبیر و اولین زن عضو هیئت رئیسه کالج جراحان آمریکا برگزیده شد. از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۰، او در مقام اولین زن رئیس انجمن جراحی اطفال آمریکا خدمت کرد. یکی از حوزه‌های اصلی تحقیقاتی او از سال ۱۹۷۲ تا ۲۰۰۴، جایگزینی مری در کودکان و نوزادان بود. اندرسون در کتاب «تغییر چهره پزشکی: بزرگداشت پزشکان زن آمریکایی» معرفی شد که نمایشگاهی از سوی مؤسسه ملی سلامت از اکتبر ۲۰۰۳ تا آوریل ۲۰۰۵ برگزار شد. | ## جمع‌بندی | او در سال ۲۰۰۹ کتابی به نام «چه کسی دستم را خواهد گرفت؟: راهنمایی برای والدینی که فرزندشان به عمل جراحی نیاز دارد» نوشت که هدف آن کمک به والدین برای درک بیماری‌های پزشکی و سیستم پزشکی است و بر اساس آموزش‌ها، تجربیات شخصی و تحقیقات اندرسون نگاشته شده است.
موضوع مقاله: لوئیزا مارتیندیل | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لوئیزا مارتیندیل | مقدمه: او همچنین به عنوان قاضی در دادگاه برایتون خدمت کرد، کمیسر زندان و عضو شورای ملی زنان بود. | ## بخش 1: لوئیزا مارتیندیل | او در جنگ جهانی اول با بیمارستان‌های زنان اسکاتلند در صومعه رویامون فرانسه خدمت کرد و در جنگ جهانی دوم به عنوان جراح در لندن فعالیت داشت. او اولین فرزند ویلیام مارتین دیل (حدود ۱۸۳۲–۱۸۷۴) و همسر دومش لوئیزا (با نام خانوادگی اسپایسر) بود. مادرش که «حامی زندگی گسترده‌تر برای زنان» بود، فعال حقوق زنان و عضو فدراسیون لیبرال زنان و کمیته اجرایی اتحادیه ملی جوامع حق رای زنان (NUWSS) بود. در دهه ۱۸۸۰، خانم مارتین دیل به‌طور منظم برای دختران مغازه‌دار برایتون پذیرایی می‌کرد و لوئیزای جوان در محیطی حمایت‌گر برای آینده حرفه‌ای خود بزرگ شد. پس از مرگ ویلیام مارتین دیل، خانواده به کورنوال نقل مکان کردند و سپس به آلمان و سوئیس رفتند، قبل از اینکه در نهایت به لوئیس، شرق ساسکس بازگردند. در سال ۱۸۸۵، خانواده دوباره نقل مکان کردند، این بار به برایتون تا لوئیزا و خواهرش هیلدا بتوانند در دبیرستان دخترانه برایتون (اکنون به نام دختران برایتون) تحصیل کنند. از سنین پایین تصمیم گرفته شده بود که لوئیزا پزشک شود و در ۱۷ سالگی به کالج رویال هالووی، دانشگاه لندن در اگهام فرستاده شد و در سال ۱۸۹۲ مدرک مارتیکولیشن لندن را دریافت کرد. | ## بخش 2: لوئیزا مارتیندیل | سپس در سال ۱۸۹۳ وارد مدرسه پزشکی زنان لندن شد و در سال ۱۸۹۹ مدرک MB و در سال ۱۹۰۰ مدرک BS خود را دریافت کرد. او سپس به هال در شمال انگلستان رفت تا دستیار دکتر مری ماردوک شود و این آغاز زندگی حرفه‌ای او بود. او مطب خصوصی خود را راه اندازی کرد و خیلی زود از او دعوت شد تا به عنوان پزشک معالج در درمانگاه زنان و کودکان جاده لوئیس (که در سال ۱۹۱۱ به بیمارستان لیدی چیچستر، شعبه برایتون تبدیل شد) مشغول به کار شود. او در جنگ جهانی اول با بیمارستان‌های زنان اسکاتلند در صومعه رویامون فرانسه خدمت کرد و در جنگ جهانی دوم به عنوان جراح در لندن فعالیت داشت. در سال ۱۹۲۰، او نقش کلیدی در تأسیس بیمارستان جدید ساسکس برای زنان در جاده ویندلشام، برایتون داشت و تا سال ۱۹۳۷ به عنوان جراح و پزشک ارشد در آنجا خدمت کرد. پس از نقل مکان به لندن به عنوان جراح مشاور، مارتین دیل به سرعت به عنوان جراح افتخاری بیمارستان ماری کوری شناخته شد. در سال ۱۹۳۱، مارتین دیل به عنوان رئیس فدراسیون پزشکان زن انتخاب شد و در همان سال عنوان CBE را دریافت کرد. | ## بخش 3: لوئیزا مارتیندیل | در سال ۱۹۳۷، مارتین دیل به عنوان اولین زن عضو شورای کالج سلطنتی متخصصان زنان و زایمان منصوب شد. علایق پزشکی مارتین دیل گاهی بحث‌برانگیز بود، به ویژه مطالعات او در مورد بیماری‌های مقاربتی و فحشا. کتاب او با عنوان «زیر سطح» (۱۹۰۹) که در آن به صراحت در مورد این موضوعات صحبت کرده بود، ظاهراً جنجالی در مجلس عوام برانگیخت. او همچنین پایه‌های تحقیقات در مورد درمان سرطان رحم و رشد فیبروئید در زنان را از طریق پرتودرمانی فشرده بنا نهاد. او زندگی حرفه‌ای طولانی و برجسته‌ای در پزشکی داشت و بیش از ۷۰۰۰ عمل جراحی انجام داد. | ## جمع‌بندی | کار او احترام و قدردانی همکاران و بیمارانش را به همراه داشت: او در سال ۱۹۳۳ به عنوان عضو انجمن سلطنتی متخصصان زنان و زایمان انتخاب شد و عضو انجمن پزشکی سلطنتی بود.
موضوع مقاله: لوئیز مکلروی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لوئیز مکلروی | مقدمه: دِیم آن لوئیز مَکِلروی (; – ) که با نام لوئیز مکیلروی شناخته می‌شد، پزشک برجسته و پرافتخار ایرلندی-بریتانیایی بود که در زمینه زنان و زایمان تخصص داشت. | ## بخش 1: لوئیز مکلروی | او اولین زنی بود که موفق به دریافت مدرک دکترای پزشکی (MD) و ثبت‌نام به عنوان دانشجوی پژوهشگر در دانشگاه گلاسگو شد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی ۱۹۱۴-۱۹۱۸ (فرانسه)، بانوی فرمانده نشان امپراتوری بریتانیا، و افسر نشان امپراتوری بریتانیا شده است. زندگی اولیه و تحصیلات مکلروی در ۱۱ نوامبر ۱۸۷۴ در خانه لاوین، شهرستان آنتریم (ایرلند شمالی امروزی) متولد شد. در سال ۱۸۹۴ در دانشگاه گلاسگو در رشته پزشکی ثبت‌نام کرد و در سال ۱۸۹۸ مدرک MB خود را دریافت نمود. حرفه پزشکی تحصیلات تکمیلی او را به سراسر اروپا کشاند و در زمینه زنان و زایمان تخصص یافت، در سال ۱۹۰۱ گواهینامه مامایی ایرلند را دریافت کرد. | ## بخش 2: لوئیز مکلروی | اولین سمت او در سال ۱۹۰۰ به عنوان جراح مقیم در بیمارستان زنان سامریتان گلاسگو بود و از ۱۹۰۶ تا ۱۹۱۰ جراح زنان در بیمارستان ویکتوریای گلاسگو شد. در سال ۱۹۱۰ مدرک DSc خود را از دانشگاه گلاسگو دریافت کرد و در ۱۹۱۱ به عنوان دستیار اول جی.ام. با آغاز جنگ جهانی اول، او و سایر پزشکان زن خدمات خود را به دولت پیشنهاد دادند که با این پاسخ مواجه شدند: «میدان جنگ… جای زنان نیست». مکلروی فرماندهی واحد گیرتون و نیونهام این بیمارستان در فرانسه را بر عهده داشت و سپس به صربستان و سه سال بعد به سالونیکا اعزام شد. در سالونیکا، او مدرسه آموزش پرستاری برای دختران صرب را تأسیس کرد و تنها مرکز ارتوپدی ارتش شرق را راه‌اندازی نمود. | ## بخش 3: لوئیز مکلروی | او اولین استاد زن زنان و زایمان در مدرسه پزشکی زنان لندن و اولین استاد زن پزشکی در بریتانیا بود. در ۷ ژوئیه ۱۹۲۱، مکلروی مقاله‌ای در انجمن پزشکی-حقوقی لندن ارائه داد که در آن استفاده از وسایل جلوگیری داخل رحمی را مضرترین روش پیشگیری از بارداری توصیف کرد. این نظرات در کتاب «کنترل تولد» دکتر هالیدی ساترلند در سال ۱۹۲۲ نقل شد و زمانی که ماری استوپس به دلیل اظهارات این کتاب از ساترلند شکایت کرد، مکلروی به عنوان شاهد دفاع در دادگاه حاضر شد. او در سال ۱۹۳۴ بازنشسته شد، اما به کار خصوصی در هارلی استریت و سایر بیمارستان‌های لندن ادامه داد. با آغاز جنگ جهانی دوم، از نیمه‌بازنشستگی خارج شد و به عنوان مشاور خدمات زایمان شورای شهرستان باکینگهام‌شر مشغول به کار شد. | ## جمع‌بندی | مکلروی در چندین انجمن پزشکی فعال بود: علاقه او به مسائل پزشکی-حقوقی منجر به ریاست انجمن پزشکی-حقوقی لندن شد؛ در انجمن پزشکی بریتانیا (BMA) در سال‌های ۱۹۲۲، ۱۹۳۰ و ۱۹۳۲ معاون بخش زنان و زایمان بود؛ از ۱۹۳۶ تا ۱۹۳۹ عضو هیئت نمایندگان؛ از ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۳ عضو شورای BMA؛ در ۱۹۴۶ رئیس شعبه متروپولیتن BMA و همچنین رئیس بخش زنان و زایمان انجمن پزشکی سلطنتی بود.
موضوع مقاله: لوسیل تیزدیل-کورتی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لوسیل تیزدیل-کورتی | مقدمه: او با وجود مشکلات فراوان از جمله جنگ داخلی و همه‌گیری ایدز، به همراه همسرش یک بیمارستان دانشگاهی در شمال اوگاندا تأسیس کرد. | ## بخش 1: لوسیل تیزدیل-کورتی | زندگی‌نامه لوسیل تیزدیل در ۳۰ ژانویه ۱۹۲۹ در مونترال، کبک به دنیا آمد و چهارمین فرزند از هفت فرزند خانواده بود. در سال ۱۹۴۱ وارد دبیرستان کاتولیک شد که متعلق به یکی از اولین جوامع راهبه‌های کانادا بود و به آموزش اختصاص داشت. پس از شنیدن سخنان برخی راهبه‌هایی که در چین به عنوان مبلغ مذهبی فعالیت می‌کردند، در ۱۲ سالگی تصمیم گرفت پزشک «در هند شرقی» شود. از بین ۱۱۰ دانشجوی کلاس او، تنها ۱۰ نفر زن بودند که هشت نفر از آن‌ها پس از سال اول به تحصیل ادامه دادند. او در سال ۱۹۵۵ با درجه ممتاز فارغ‌التحصیل شد و دوره انترنی خود را در مرکز بیمارستانی دانشگاهی سنت-ژوستین مونترال، یک مرکز بهداشتی دانشگاهی مخصوص کودکان و زنان باردار وابسته به دانشگاه مونترال گذراند. در دوران انترنی با پزشک ایتالیایی، پیرو کورتی آشنا شد که در حال گذراندن دوره تخصص پزشکی کودکان از دانشگاه پاویا (ایتالیا) بود و دو دوره کارآموزی (۱۹۵۶–۱۹۵۵ و ۱۹۵۸–۱۹۵۷) در بیمارستان سنت ژوستین داشت. | ## بخش 2: لوسیل تیزدیل-کورتی | اما همان‌طور که کورتی گفته بود: «او همیشه بیش از حد مشغول کار بود.» پس از پایان انترنی، در سال ۱۹۵۸ در مدرسه فوق‌تخصص جراحی اطفال ثبت‌نام کرد. برای گذراندن دوره نهایی کارآموزی در خارج از کشور به چند بیمارستان در ایالات متحده درخواست داد اما رد شد. به گفته زندگینامه‌نویس او، میشل آرسنو، برخی صراحتاً گفتند که به این دلیل است که او زن است. در سال ۱۹۶۰ برای گذراندن سال آخر کارآموزی به فرانسه رفت و در بیمارستان لا کونسپسیون مارسی مشغول به کار شد. اوگاندا در حین کار در مارسی، لوسیل تیزدیل کارت پستالی برای پیرو کورتی فرستاد و از او دعوت کرد تا به دیدارش بیاید. پس از بازدید از چند مکان امیدوارکننده در آفریقا و هند، پیرو کورتی تصمیم گرفته بود در یک بیمارستان کوچک ۳۰ تختخوابی مبلغین مذهبی نزدیک گولو (شمال اوگاندا) کار کند. | ## بخش 3: لوسیل تیزدیل-کورتی | او در حال آماده‌سازی اولین محموله تجهیزات پزشکی بود که قرار بود توسط نیروی هوایی ایتالیا که در مأموریت سازمان ملل در کنگو شرکت داشت، حمل شود. پیرو از لوسیل دعوت کرد تا «فقط برای چند ماه» با او برود تا فعالیت جراحی را آغاز کنند. پس از ورود به اوگاندا در سال ۱۹۶۱، لوسیل ملزم به دریافت مجوز پزشکی شد اما متوجه شد که ابتدا باید دو ماه دوره انترنی را بگذراند. او را به یکی از جراحان بیمارستان دانشگاهی مولایگو پایتخت معرفی کردند که پس از مصاحبه، به او اجازه داد مستقیم به لاکور برود. | ## جمع‌بندی | این جراح دکتر دنیس پارسونز بورکیت بود که اولین بار سرطان کودکان را که به نام او لنفوم بورکیت نامیده می‌شود، توصیف و مطالعه کرد.
موضوع مقاله: ما ثیدا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ما ثیدا | مقدمه: ما ثیدا (برمه‌ای: မသီတာ؛ متولد ۲ سپتامبر ۱۹۶۶) جراح، نویسنده، فعال حقوق بشر و زندانی سابق عقیدتی اهل میانمار است. | ## بخش 1: ما ثیدا | در میانمار، ثیدا به عنوان یک روشنفکر پیشرو شناخته می‌شود که کتاب‌هایش به وضعیت سیاسی کشور می‌پردازد. او سردبیر مجله ماهانه جوانان و یک هفته‌نامه برمه‌ای بوده و همچنین به عنوان جراح در بیمارستان رایگان مسلمانان که خدمات رایگان به فقرا ارائه می‌دهد، فعالیت کرده است. زندگی و آثار ما ثیدا در اوایل دهه ۱۹۸۰ در رشته پزشکی تحصیل کرد و مدرک جراحی گرفت، همچنین از جوانی به نویسندگی پرداخت. او گفته است: «می‌خواستم نویسنده شوم چون می‌خواستم آنچه را در اطرافم می‌بینم، مثل فقر، با دیگران به اشتراک بگذارم.» علاقه او به مراقبت‌های بهداشتی پس از بیماری در کودکی شکل گرفت. در اکتبر ۱۹۹۳، او به ۲۰ سال زندان در زندان اینسین به اتهام «به خطر انداختن صلح عمومی، برقراری ارتباط با سازمان‌های غیرقانونی و توزیع ادبیات غیرقانونی» محکوم شد. در واقع، او از آنگ سان سو چی، برنده جایزه نوبل و بنیانگذار حزب اصلی اپوزیسیون در برمه، حمایت فعال می‌کرد. | ## بخش 2: ما ثیدا | او نزدیک به شش سال در شرایط نامناسب و اغلب در سلول انفرادی زندانی بود و در این مدت به سل مبتلا شد بدون آنکه دسترسی مناسبی به مراقبت‌های پزشکی داشته باشد. در این مدت چندین جایزه بین‌المللی حقوق بشر از جمله جایزه حقوق بشر ریبوک (۱۹۹۶) و جایزه آزادی نوشتن پن/باربارا گلداسمیت (۱۹۹۶) به او اهدا شد. ما ثیدا گفته است: «اگر مدیتیشن ویپاسانا (مراقبه بودایی) نبود، نمی‌توانستم بر مشکلات بی‌شماری که در زندان با آن‌ها روبرو شدم، غلبه کنم.» در سال ۱۹۹۹، او پس از پنج سال، شش ماه و شش روز زندان، به «دلایل بشردوستانه» آزاد شد. آزادی او نتیجه وخامت وضعیت سلامتی، افزایش فشارهای سیاسی و تلاش سازمان‌های حقوق بشری مانند عفو بین‌الملل و انجمن جهانی قلم بود. از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۰، او به عنوان پژوهشگر پروژه نویسندگان بین‌المللی در دانشگاه براون و پژوهشگر مؤسسه مطالعات پیشرفته ردکلیف در دانشگاه هاروارد در ایالات متحده زندگی کرد. اولین کتاب او با عنوان «آفتابگردان» فقط در سال ۱۹۹۹ در برمه منتشر شد، چرا که در اوایل دهه ۱۹۹۰ انتشار بین‌المللی آن ممنوع شده بود. | ## بخش 3: ما ثیدا | این کتاب استدلال می‌کند که مردم برمه انتظارات زیادی از سو چی، نماد دموکراسی دارند که او را به «زندان تشویق‌ها» تبدیل کرده است. کتاب «نقشه راه» (۲۰۱۲) داستانی تخیلی بر اساس وقایع سیاسی برمه از ۱۹۸۸ تا ۲۰۰۹ است. کتاب «سانچونگ، اینسین، هاروارد» به زبان میانماری یک زندگینامه خودنوشت است که همان‌طور از عنوانش پیداست، دربارهٔ زندگی اولیه او در سانچونگ، زندان در اینسین و دوران اقامت در ایالات متحده است. در ژوئیه ۲۰۱۶، ترجمه انگلیسی خاطرات زندان او با عنوان «زندانی عقیده: گام‌های من در اینسین» توسط انتشارات سیلکورم در تایلند منتشر شد. | ## جمع‌بندی | او در سال ۲۰۱۶ جایزه «ایجادگر صلح» را از بنیاد کتابخانه واسلاو هاول برای ارزش‌های بشردوستانه و تحمل آزار و اذیت ناعادلانه به خاطر باورهایش دریافت کرد.
موضوع مقاله: مارگارت چانگ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مارگارت چانگ | مقدمه: مارگارت جسی چانگ (چینی: 張瑪珠؛ ۲ اکتبر ۱۸۸۹–۵ ژانویه ۱۹۵۹) که در سانتا باربارا، کالیفرنیا به دنیا آمد، نخستین پزشک زن چینی-آمریکایی شناخته شده است. | ## بخش 1: مارگارت چانگ | او پس از فارغ‌التحصیلی از دانشکده پزشکی دانشگاه کالیفرنیای جنوبی در سال ۱۹۱۶ و تکمیل دوره انترنی و رزیدنتی در ایلینوی، یکی از اولین کلینیک‌های پزشکی غربی را در اوایل دهه ۱۹۲۰ در محله چینی‌های سانفرانسیسکو تأسیس کرد. زندگی اولیه چانگ در سانتا باربارا به عنوان بزرگ‌ترین فرزند از میان یازده فرزند خانواده متولد شد. مادرش، آه یان، نیز در دهه ۱۸۷۰ از چین به کالیفرنیا مهاجرت کرده بود و پس از اقامت در یک مرکز مذهبی، در بخش کشاورزی و گاهی به عنوان مترجم دادگاه کار می‌کرد. والدین او از دریافت تابعیت آمریکا محروم بودند و در یافتن شغل با مشکل مواجه بودند. پدر چانگ در نهایت بر اثر جراحات ناشی از یک تصادف رانندگی درگذشت، پس از آنکه چندین بیمارستان از درمان او خودداری کردند. مارگارت از ده سالگی مسئولیت حمایت از خانواده و بزرگ کردن خواهر و برادرهای کوچک‌ترش را بر عهده گرفت، که این امر موجب وقفه در تحصیل او شد. | ## بخش 2: مارگارت چانگ | در سال ۱۹۰۵، روزنامه لس آنجلس هرالد از چانگ به عنوان دانش‌آموزی مستعد و علاقه‌مند به حرفه روزنامه‌نگاری در آینده یاد کرد. در سال ۱۹۰۶ نیز این روزنامه شعر او با عنوان «بخشش مبلغان مذهبی» را که در هجدهمین سالگرد مأموریت چینی‌های کلیسای کانگریگیشنال لس آنجلس قرائت شده بود، منتشر کرد. چانگ در سال ۱۹۰۷ مقاله‌ای با عنوان «مقایسه پوشش چینی و آمریکایی» در اولین سالگرد مأموریت کانگریگیشنال پاسادنا ارائه داد. در پاییز همان سال و در سن ۱۷ سالگی، او از کلاس هشتم مدرسه خیابان هفتم فارغ‌التحصیل شد و در مدرسه مقدماتی دانشگاه کالیفرنیای جنوبی ثبت‌نام کرد، جایی که به عنوان «ستاره درخشان» کلاس ژیمناستیک زنان شناخته شد. حرفه پزشکی چانگ با فروش اشتراک روزنامه برای تأمین هزینه‌های تحصیلی، بورسیه تحصیلی لس آنجلس تایمز را برای تحصیل در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی به دست آورد و در طول دوران دانشگاه به عنوان پیشخدمت، فروشنده ابزارهای جراحی و برنده جوایز نقدی در چندین مسابقه سخنرانی، هزینه‌های خود را تأمین می‌کرد. او در سال ۱۹۰۹ از دانشگاه کالیفرنیای جنوبی فارغ‌التحصیل شد و در سال ۱۹۱۱ وارد دانشکده پزشکی شد. | ## بخش 3: مارگارت چانگ | در سال ۱۹۱۴ در پروفایلی از او نقل شد که خود را «اولین دختر چینی که وارد دانشکده پزشکی در این ایالت شده است» می‌دانست. چانگ هویتی متفاوت برای خود برگزید و با نام «مایک» و پوشش شامل کت بلند، پیراهن و کراوات ظاهر می‌شد. پس از اخذ مدرک پزشکی در سال ۱۹۱۶، او سه بار برای مأموریت پزشکی مذهبی درخواست داد، اما به دلیل چینی‌تبار بودنش - علیرغم متولد شدن در خاک آمریکا - نتوانست بودجه لازم برای این کار را دریافت کند. در نهایت به عنوان پرستار جراحی در بیمارستان راه‌آهن سانتا فه در لس آنجلس مشغول به کار شد. | ## جمع‌بندی | پس از چند ماه، او عازم شیکاگو شد و در بیمارستان زنان و کودکان مری تامپسون قبل از گذراندن دوره رزیدنتی خود در بیمارستان دولتی کانکاکی در همان حوالی، کارآموزی کرد.
موضوع مقاله: آنیتا دمتریو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آنیتا دمتریو | مقدمه: آنیتا دیمیتریو (زبان یونانی: Αννίτα Δημητρίου؛ زادهٔ ۱۸ اکتبر ۱۹۸۵) سیاستمدار اهل قبرس است که از ژوئن ۲۰۲۱ رئیس مجلس نمایندگان قبرس و از مارس ۲۰۲۳ رئیس ائتلاف دموکراتیک (DISY) است. | ## بخش 1: آنیتا دمتریو | نقش دوم عملاً او را به عنوان رهبر اپوزیسیون در برابر دولت کنونی نیکوس خریستودولیدیس تعیین می‌کند. او نخستین زن و جوان‌ترین فردی است که تاکنون هر یک از این دو سمت عالی را در اختیار داشته است. | ## بخش 2: آنیتا دمتریو | دیمیتریو همچنین از سال ۲۰۱۶ نمایندهٔ حوزهٔ ناحیه لارناکا در مجلس نمایندگان قبرس است. زندگی و تحصیلات دیمیتریو در ۱۸ اکتبر ۱۹۸۵ در روستای ترولوی، ناحیه لارناکا زاده شد. | ## بخش 3: آنیتا دمتریو | ## جمع‌بندی | او در سال ۲۰۰۷ با مدرک کارشناسی علوم اجتماعی و سیاسی از دانشگاه قبرس فارغ‌التحصیل شد و سپس مدرک کارشناسی ارشد خود را در روابط بین‌الملل و مطالعات اروپایی از دانشگاه کنت دریافت کرد.
موضوع مقاله: آندروئولا واسیلیو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آندروئولا واسیلیو | مقدمه: آندروئولا واسیلیو (؛ زادهٔ ۳۰ نوامبر ۱۹۴۳) سیاست‌مدار اهل قبرس و اتحادیه اروپا است. | ## بخش 1: آندروئولا واسیلیو | او از مارس ۲۰۰۸ تا فوریهٔ ۲۰۱۰ کمیسر بهداشت اتحادیه اروپا و سپس تا نوامبر ۲۰۱۴ کمیسر آموزش، فرهنگ، چندزبانگی و امور جوانان اروپا بود. واسیلیو در زمینه‌های اجتماعی و فرهنگی، به‌ویژه در چارچوب سازمان ملل و اتحادیه اروپا بسیار فعال بوده است. او در قبرس مسئولیت‌های مهمی را برعهده داشته و عضو هیئت‌مدیره شرکت‌های متعدد دولتی و خصوصی بوده است. او بین سال‌های ۱۹۶۱ تا ۱۹۶۴ در میدل تمپل (انجمن حقوقی) در لندن در رشتهٔ حقوق تحصیل کرد، و سپس از ۱۹۶۴ تا ۱۹۶۶ در چتم هاوس (بریتانیا) به تحصیل در روابط بین‌الملل پرداخت. | ## بخش 2: آندروئولا واسیلیو | در سال ۱۹۶۸ به قبرس بازگشت و به وکالت پرداخت، و هم‌زمان مشاور حقوقی استاندارد چارترد و سپس بانک قبرس شد. در سال ۱۹۸۸، با انتخاب همسرش گیورگیوس واسیلیو به عنوان رئیس‌جمهور قبرس، به فعالیت حقوقی خود پایان داد. فعالیت سیاسی واسیلیو بین سال‌های ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۳ به عنوان بانوی اول قبرس ایفای نقش کرد. او در سال ۱۹۹۶ به نمایندگی مجلس نمایندگان قبرس از طرف جنبش دموکرات‌های متحد انتخاب شد و در سال ۲۰۰۱ نیز دوباره برگزیده شد و تا سال ۲۰۰۶ در این مقام ماند. | ## بخش 3: آندروئولا واسیلیو | در این مدت، او عضو کمیتهٔ امور اروپایی و کمیتهٔ مشترک پارلمانی قبرس و اتحادیه اروپا بود. او همچنین نمایندهٔ علی‌البدل قبرس در کنوانسیون آینده اتحادیه اروپا بود که مسئول تدوین عهدنامه قانون اساسی اتحادیه اروپا بود. | ## جمع‌بندی | جوایز وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب بزرگ از نشان مدنی آلفونسو ایکس حکیم شده است.
موضوع مقاله: سسکیا آلوسالو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سسکیا آلوسالو | مقدمه: در جام جهانی فصل ۲۰۱۷/۱۸ در کلگری، الوسالو بهترین نتیجهٔ دوران حرفه‌ای خود را تا آن زمان کسب کرد؛ جایی که در رقابت شروع گروهی به مقام چهارم رسید. | ## بخش 1: سسکیا آلوسالو | او از همان ابتدا حمله کرد و از گروه اصلی فاصله گرفت، تا اینکه سه ورزشکار دیگر، از جمله کلودیا پکشتاین که در نهایت قهرمان شد، به او رسیدند و از او پیشی گرفتند. الوسالو پرچمدار استونی در مراسم افتتاحیه المپیک زمستانی ۲۰۱۸ بود.فهرست پرچمداران استونی در المپیک او چندین رکورد ملی را در اختیار دارد. | ## بخش 2: سسکیا آلوسالو | در اوت ۲۰۲۱، با وجود اینکه در حال آماده‌سازی برای شرکت در المپیک زمستانی ۲۰۲۲ در پکن بود، اعلام کرد که از دنیای اسکیت سرعت خداحافظی می‌کند. او گفت که می‌خواهد بیشتر بر زندگی شخصی خود تمرکز کند و دیگر توان تحمل فشارهای جسمانی این ورزش را ندارد. | ## بخش 3: سسکیا آلوسالو | ## جمع‌بندی | در کنار تحصیل در رشته فیزیوتراپی در دانشگاه تارتو، او مدرک مربیگری نیز دریافت کرده است تا در آینده در این زمینه فعالیت کند.
موضوع مقاله: اینگرید نیل | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # اینگرید نیل | مقدمه: او در بخش دو نفره تخصص دارد و تاکنون چهار عنوان قهرمانی در تور دبلیو تی ای و سه عنوان در مسابقات WTA 125 کسب کرده است. | ## بخش 1: اینگرید نیل | همچنین، او دو عنوان انفرادی و سیزده عنوان دو نفره در تور جهانی تنیس زنان آی‌تی‌اف به دست آورده است. در تاریخ ۲۹ ژانویه ۲۰۲۴، او به بهترین رتبه دوران حرفه‌ای خود یعنی شماره ۳۳ در رتبه‌بندی WTA بخش دو نفره رسید. | ## بخش 2: اینگرید نیل | زندگی شخصی مادربزرگ او استونیایی‌تبار است و در طول جنگ جهانی دوم از سارما به ایالات متحده مهاجرت کرده است. نیل به‌عنوان تنها دانشجوی سال اول در تیم تنیس زنان گیترز، موفق شد در دیدار نهایی مسابقات ملی داخل سالن در برابر تنیس زنانه تار هیلز کارولینای شمالی و همچنین در فینال مسابقات ملی NCAA در مقابل استنفورد، پیروزی تیم را تضمین کند. | ## بخش 3: اینگرید نیل | دوران حرفه‌ای ۲۰۱۵: نخستین حضور در رقابت‌های بزرگ اینگرید نیل با قهرمانی در مسابقات دونفره نوجوانان ایالات متحده در سال ۲۰۱۵، از سوی اتحادیه تنیس ایالات متحده یک وایلد کارت برای حضور در جدول دونفره اوپن آمریکا دریافت کرد. | ## جمع‌بندی | با این حال، به دلیل مقررات آن زمان در خصوص حفظ شرایط حضور در رقابت‌های تنیس دانشگاهی، اجازه دریافت جایزه مالی این رقابت را نداشتند.
موضوع مقاله: ماریا شیمیونوف | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ماریا شیمیونوف | مقدمه: او به دلیل رهبری تیمی متشکل از هشت جراح در انجام اولین پیوند تقریباً کامل صورت در ایالات متحده در کلینیک کلیولند در سال ۲۰۰۸ شناخته می‌شود. | ## بخش 1: ماریا شیمیونوف | این عمل که ۲۲ ساعت به طول انجامید، بر روی کانی کالپ، زن ۴۵ ساله اهل اوهایو که در سال ۲۰۰۴ بر اثر شلیک گلوله از فاصله نزدیک دچار نقص شدید صورت شده بود، انجام شد. سیمیونوف تا سال ۲۰۱۴ در کلیولند فعالیت می‌کرد تا اینکه به عنوان استاد ارتوپدی و مدیر تحقیقات میکروجراحی در دانشگاه ایلینوی در شیکاگو منصوب شد و تا امروز در این سمت مشغول به کار است. او به عنوان یکی از پیشگامان جهانی در زمینه بهبود بازسازی اعصاب و توسعه روش‌های سرکوب حداقلی سیستم ایمنی پس از پیوند شناخته می‌شود. تحصیلات سیمیونوف که در سال ۱۹۵۰ در کروتوشین لهستان متولد شد، مدرک پزشکی خود را در سال ۱۹۷۴ از آکادمی پزشکی پوزنان دریافت کرد و دوره رزیدنتی ارتوپدی را در همان شهر به پایان رساند. او در سال ۱۹۸۵ دکترای میکروجراحی و در سال ۱۹۹۲ درجه «هابیلیتاسیون» در علوم پزشکی را از همین مؤسسه کسب کرد. | ## بخش 2: ماریا شیمیونوف | تخصص‌های او شامل میکروجراحی، جراحی دست، جراحی اعصاب محیطی، پیوند و تحقیقات میکروجراحی است. حرفه پزشکی دکتر سیمیونوف در سال ۱۹۹۰ به عنوان استاد مشاور جراحی در دانشگاه یوتا فعالیت می‌کرد. در سال ۱۹۹۵ به عنوان مدیر تحقیقات جراحی پلاستیک و رئیس آموزش میکروجراحی در بخش جراحی پلاستیک کلینیک کلیولند منصوب شد و تا سال ۲۰۱۳ در این سمت خدمت کرد. در سال ۲۰۰۵ به عنوان استاد جراحی در دانشکده پزشکی لرنر کلینیک کلیولند وابسته به دانشگاه کیس وسترن رزرو منصوب شد. در سال ۲۰۰۳، سیمیونوف اولین پیوند صورت را روی موش‌ها با موفقیت انجام داد که راه را برای اولین پیوند صورت انسانی در ایالات متحده در سال ۲۰۰۸ هموار کرد. | ## بخش 3: ماریا شیمیونوف | در همان سال، او به عنوان استاد جراحی در دانشگاه علوم پزشکی کارول مارچینکوفسکی در پوزنان لهستان منصوب شد. او رئیس انجمن آمریکایی پیوند ترمیمی است و سابقه ریاست انجمن بین‌المللی پیوند دست و بافت مرکب و انجمن آمریکایی اعصاب محیطی را دارد. همچنین عضو کنسرسیوم بازیابی جنگجویان است که تیمی متشکل از دانشگاه و صنعت برای توسعه درمان‌های جدید برای سربازان مجروح فعالیت می‌کند جوایز و افتخارات سیمیونوف نشان صلیب فرماندهی شایستگی جمهوری لهستان را برای مشارکت در توسعه میکروجراحی و پزشکی پیوند دریافت کرده است. او دو بار در سال‌های ۲۰۰۴ و ۲۰۰۷ جایزه جیمز بارت براون برای بهترین مقاله در مجله جراحی پلاستیک را دریافت کرد. همچنین در سال ۲۰۰۱ جایزه فولکرت بلزیر در پیوند را برای کار بر روی پیوند و تحمل ایمنی در ششمین کنگره انجمن بین‌المللی اشتراک اعضا به دست آورد. | ## جمع‌بندی | از دیگر افتخارات او می‌توان به، جایزه تحقیقاتی لرنر کلینیک کلیولند برای تعالی در تحقیقات پیوند (۲۰۰۹)، نشان شایستگی لهستان (۲۰۰۹)، صلیب فرماندهی احیای لهستان از رئیس‌جمهور لهستان (۲۰۰۹)، محقق بالینی سال انجمن جراحان پلاستیک آمریکا (۲۰۱۰)، جایزه دستاورد برجسته در تحقیقات بالینی از بنیاد آموزشی جراحی پلاستیک (۲۰۱۰)، مدال ساپینتی سات از وزارت آموزش لهستان (۲۰۱۲)، جایزه ملی علوم کازیمیر فانک (۲۰۱۳) و دکترای افتخاری از دانشگاه علوم پزشکی پوزنان (۲۰۱۳) اشاره کرد.