موضوع مقاله: تامیکا کلمنز | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # تامیکا کلمنز | مقدمه: پژوهش‌های او بر بررسی ارتباط میان دیابت نوع دوم و بیماری آلزایمر تمرکز دارد؛ از راه تحلیل شبکه‌های سیگنال‌دهی بیوشیمیایی غیرطبیعی در سلول‌های بتای پانکراس و سلول‌های عصبی که به مرگ سلولی در دیابت نوع دوم و بیماری آلزایمر منجر می‌شوند. | ## بخش 1: تامیکا کلمنز | کلمنز یکی از دریافت‌کنندگان نخستین دوره بورسیه برنامه دکترای اقلیت‌ها از بنیاد آلفرد پی. اسلون بود و در سال ۲۰۲۰، از سوی سل‌پرس به‌عنوان یکی از ۱۰۰ دانشمند سیاه‌پوست الهام‌بخش در آمریکا انتخاب شد. دوران اولیه زندگی و تحصیلات در سال ۱۹۹۸، کلمنز آموزش تحصیلات تکمیلی خود را در رشته بیوشیمی در دانشکده پزشکی مهری در نشویل، تنسی آغاز کرد. در سال ۱۹۹۹، کلمنز یکی از ۲۲ پژوهشگری بود که بورسیه برنامه دکترای اقلیت‌ها از بنیاد آلفرد پی. از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۲، کلمنز در هر سال موفق به دریافت کمک‌هزینه پیشادکترای فردی برای خدمات ملی پژوهشی از مؤسسه ملی سلامت به‌عنوان بخشی از برنامه بورسیه پیشادکترای اقلیت‌ها شد. در دوران دکترای خود، کلمنز سازوکارهایی را بررسی کرد که در آن‌ها تحریک توسط IgE منجر به ورود کلسیم به درون یاخته‌های ماست‌سل و ترشح سایتوکاین‌ها می‌شود که در نهایت به بروز علائم آلرژی منجر می‌گردد. کلمنز و تیمش در مهری دریافتند که هر دو مسیر IP3 و SK برای بسیج کلسیم پس از اتصال آنتی‌ژن به ماست‌سل‌ها ضروری‌اند و همچنین مشخص کردند که سیگنال‌دهی SK به‌تنهایی برای این فرایند کافی نیست. | ## بخش 2: تامیکا کلمنز | حرفه و پژوهش در سال ۲۰۰۴، کلمنز در دوران زندگی خود در منطقه کلان‌شهری آتلانتا، جورجیا، شعبه شهرستان کلِیتن انجمن آلفا کاپا آلفا را بنیان‌گذاری کرد. در سال ۲۰۱۵، کلمنز به‌عنوان استادیار بیوشیمی در گروه علوم زیست‌پزشکی در دانشکدهٔ پزشکی هومر استرایکر دانشگاه میشیگان غربی منصوب شد. او با لوئیس پریرا در همین مؤسسه همکاری کرد و مقاله‌ای دربارهٔ تأثیر رادیکال‌های هیدروکسیل پس از ایسکمی-پرفیوژن منتشر ساخت. دکتر کلمنز یک سال در این جایگاه فعالیت کرد و سپس به‌عنوان استادیار در گروه شیمی و بیوشیمی کالج اسپلمن در آتلانتا، جورجیا مشغول به کار شد. در طول فعالیتش در اسپِلمن، کلمنز درس‌های گوناگونی در مقطع کارشناسی تدریس کرد، از جمله شیمی عمومی، بیوشیمی، پژوهش کارشناسی در شیمی، و بیوشیمی پیشرفته. در سال ۲۰۲۰، کلمنز به مؤسسه پیشین خود، دانشکده پزشکی مهری، بازگشت و به‌عنوان استادیار بیوشیمی استخدام شد. در سال ۲۰۱۸، به‌عنوان پژوهشگر اصلی در کالج اسپلمن، بخشی از پروژه تور معرفی فناوری‌های ناسا برای دانشگاه‌ها و مؤسسه‌های سنتی سیاه‌پوستان و مؤسسه‌های خدمت‌رسان به اقلیت‌ها بود. | ## بخش 3: تامیکا کلمنز | از سال ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۲، او سخنران همایش سالانهٔ تحقیقات زیست‌پزشکی برای دانشجویان اقلیت (AMBRCMS) با موضوع «برنامه‌های پس از کارشناسی، نکاتی برای ارسال موفق درخواست، و توصیه‌هایی برای گذراندن یک سال فاصله» بوده است. و در سال ۲۰۲۲ به‌عنوان سخنران اصلی در گردهمایی سالانهٔ برنامهٔ زیست‌شناسی سلولی و مولکولی (CMB) دانشگاه میشیگان دعوت شد. کلمنز همچنین عضو وابستهٔ مرکز التهاب عصبی و بیماری‌های قلبی‌متابولیک در دانشگاه ایالتی جورجیا است. نارسایی سلول‌های بتا کلمنز مسیرهای سیگنال‌دهی بیوشیمیایی غیرطبیعی را که منجر به مرگ سلول‌های بتا در دیابت نوع دوم می‌شوند بررسی می‌کند. او در پی آن است که دریابد چگونه آمیلین و پروتئین غیرفعال‌سازی اتصال ۲ (UPC2) در شرایط سلامت و بیماری عمل می‌کنند. با بررسی نقش UPC2 (که به‌عنوان سرکوب‌کنندهٔ اثر رادیکال‌های آزاد شناخته می‌شود) بر عملکرد آمیلین، کلمنز امیدوار است دریابد که چگونه می‌توان از مرگ سلول‌های بتا جلوگیری کرد. | ## جمع‌بندی | این پژوهش به حوزهٔ نورودژنراسیون نیز گسترش می‌یابد، زیرا کلمنز همچنین در پی آن است که بررسی کند چگونه UCP2 ممکن است برای کنترل عملکردهای آمیلین در نورون‌ها به‌کار رود تا از تحلیل عصبی جلوگیری شود.