موضوع مقاله: تقسیمات کشوری اندونزی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # تقسیمات کشوری اندونزی | مقدمه: اندونزی دارای چهار سطح تقسیمات اداری به ترتیب، سطح نخست استان‌ ، سطح دوم به‌صورت یکسان ریجنسی (معادل شهرستان) ، و شهر ، سطح سوم کچامتان (معادل بخش) و سطح چهارم به‌طور یکسان روستا و محلهٔ شهری می‌باشد. | ## بخش 1: تقسیمات کشوری اندونزی | از هنگام اجرای قانون شماره ۲۲ سال ۱۹۹۹ درباره دولت محلی (این قانون با قانون‌های شماره ۳۲ سال ۲۰۰۴، شماره ۲۳ سال ۲۰۱۴، و قانون جامع اشتغال‌زایی سال ۲۰۲۳ مورد بازنگری قرار گرفته است) دولت‌های محلی اکنون در اداره مناطق خود نقش پررنگ‌تری ایفا می‌کنند. با این حال، سیاست خارجی، دفاع (شامل نیروهای مسلح و پلیس ملی)، نظام حقوقی، و سیاست پولی، همچنان در حوزه صلاحیت دولت ملی باقی مانده‌اند. از سال ۲۰۰۵ و با اجرای قانون شماره ۳۲ سال ۲۰۰۴، رؤسای دولت‌های محلی (استانداران، فرمانداران و شهرداران) از طریق انتخابات مردمی به‌صورت مستقیم انتخاب می‌شوند. هر استان دارای شورای منطقه‌ای ویژهٔ خود است که به آن «شورای نمایندگان مردم منطقه» گفته می‌شود. استانداران و نمایندگان با رأی مستقیم مردم برای دوره‌های پنج‌ساله انتخاب می‌شوند. نه استان دارای وضعیت ویژه‌اند، شامل: منطقه ویژه جاکارتا: جاکارتا بزرگ‌ترین شهر اندونزی است. استاندار جاکارتا اختیار انتصاب یا برکناری شهرداران و فرمانداران را در محدوده این منطقه دارد. آچه: آچه نقش گسترده‌تری در حکومت محلی دارد که شامل اجرای قوانین احکام اسلامی (برای شهروندان مسلمان)، پرچم و سرود استانی ویژه، اجازه فعالیت احزاب سیاسی محلی، و تصمیمات یا قوانینی وضعی توسط دولت مرکزی که مستقیماً بر اداره آچه تأثیر می‌گذارند، باید به دولت محلی یا نهاد قانون‌گذاری منطقه‌ای ارجاع داده شوند. منطقهٔ ویژه یوگیاکارتا: سلطان یوگیاکارتا، از نظر عملی و قانونی استاندار یوگیاکارتا محسوب می‌باشد، زیرا هنگام انتخاب استاندار، اولویت به او داده می‌شود. با این وجود، در دهه ۲۰۰۰ دولت مرکزی قانونی را پیشنهاد داد که استاندار باید مانند سایر استان‌ها با رأی مستقیم مردم انتخاب شود، در حالی که هنوز به سلطان قدرت سیاسی قابل‌توجهی داده می‌شد. | ## بخش 2: تقسیمات کشوری اندونزی | از ۳۱ اوت ۲۰۱۲، قانون شماره ۱۳ سال ۲۰۱۲ درباره ویژه بودن منطقه یوگیاکارتا توسط دولت مرکزی تصویب شده و بر اساس این قانون، یوگیاکارتا خود را به عنوان استان نپذیرفته، اما منطقه‌ای در سطح استان می‌داند. شاهزاده پاکوالامان همچنین یک مقام موروثی است و به عنوان معاون استاندار یوگیاکارتا خدمت می‌کند. پاپوآی کوهستانی: این استان در سال ۲۰۲۲ از پاپوآ جدا شده، و تنها استان محصور در خشکی در اندونزی می‌باشد. یک مقرره‌ی سال ۲۰۰۸ از سوی دولت ملی تأیید می‌کند که وضعیت خودمختاری ویژه در پاپوآ، همچنین برای پاپوآی غربی نیز اعمال می‌شود. وسط|قاب|استان‌های اندونزی سطح دوم تقسیمات تقسیمات سطح دوم اندونزی، متشکل از شهرستان‌ یا ریجنسی ، و شهر می‌باشد. با این حال، آن‌ها از میزان بیشتری از تمرکززدایی امور، مانند فراهم کردن مدارس دولتی و مراکز بهداشت عمومی، نسبت به نهاد استانی برخوردارند. شهرستان و شهر هر دو در یک سطح قرار داشته و هرکدام دارای دولت محلی و نهاد قانون‌گذاری ویژهٔ خود هستند. به‌طور کلی، شهرستان‌ها وسعت بیشتری نسبت به شهرها داشته و شهرها دارای فعالیت‌های اقتصادی غیر کشاورزی می‌باشند. فرماندار یا شهردار و اعضای شورای نمایندگان با رأی مستقیم مردم برای دوره‌ای پنج‌ساله انتخاب می‌شوند. سطح سوم تقسیمات شهرستان‌ها (ریجنسی‌ها) و شهرها به بخش‌هایی تقسیم می‌شوند که شامل اصطلاحات مختلف زیر می‌باشد: کچامتان (معادل بخش‌) توسط یک بخش‌دار اداره می‌شود. | ## بخش 3: تقسیمات کشوری اندونزی | بخش‌دار یک کارمند دولت است که به فرماندار (در شهرستان) یا شهردار (در شهر) پاسخگو می‌باشد. در منطقه ویژه یوگیاکارتا، بخش یا زیربخش (برای تقسیمات شهرستان‌ یا ریجنسی) توسط پانِوو اداره می‌شود، و کمانترن (برای تقسیمات فرعی شهر یوگیاکارتا) که توسط مانتری پامونگ پراجا اداره می‌شود، کاربرد دارد. سطح چهارم تقسیمات طبق بند «۲» ماده (۲) قانون ۲۳/۲۰۱۴ درخصوص دولت محلی، کچامتان‌ها (بخش‌ها) به روستاها و محله‌های شهری تقسیم میشوند. اصطلاح دسا، بیشتر برای ریجنسی‌ها (شهرستان) و اصطلاح کلوراهان بیشتر برای شهرها به‌کار میرود. در زمینهٔ تقسیمات اداری، روستا می‌تواند به‌عنوان نهادی که بر اساس سنت‌های محلی شناخته‌شده منطقه، بر مردم محلی اختیار و قدرت دارد، تعریف شود. بیشتر روستاهای اندونزی از واژه (desa) استفاده می‌کنند، اما در برخی مناطق از اصطلاحات دیگری،به شرح زیر، استفاده می‌شود: گامپونگ (Gampong) در آچه ناگاری (Nagari) در سوماترای غربی دوسون (Dusun) در شهرستان بونگو (جامبی) واژهٔ کمپونگ (Kampung) در برخی مناطق اندونزی شامل: ۱- در استان لامپونگ (شهرستان‌های لامپونگ مرکزی، مسوجی، تولانگ باوانگ، وی‌کانان، و تولانگ باوانگ غربی) ۲- در کالیمانتان شرقی (شهرستان‌های بَراو و کوتای غربی) - استان‌های واقع در گینه نوی غربی واژهٔ پکون (Pekon): در شهرستان‌های پرینگسئو، تانگاموس و لامپونگ غربی (استان لامپونگ) در بالی، دو نوع «دسا» وجود دارد: دسا دیناس (desa dinas) به معنی «روستای خدماتی»، دسا آدات (desa adat) به معنی «روستای فرهنگی». دسا دیناس مسئول امور اداری است، در حالی که دسا آدات مسئول امور دینی و فرهنگی می‌باشد. «لوراها» کارمندان دولت هستند که مستقیماً به «کامت‌ها یا بخش‌دارها» پاسخگو هستند. | ## جمع‌بندی | وضعیت جدول زیر فهرست استان‌ها، شهرستان‌ها و شهرهای کنونی اندونزی را نشان می‌دهد.