موضوع مقاله: گئورگ بل | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # گئورگ بل | مقدمه: بل که دوست نزدیک و متحد ارنست روم به‌شمار می‌رفت، بیش از همه به‌عنوان عامل شخصی روم شناخته می‌شود که به او در ایجاد یک شبکهٔ گستردهٔ اشتورم‌آب‌تایلونگ (SA) کمک می‌کرد. | ## بخش 1: گئورگ بل | بل در نورنبرگ و در خانواده‌ای با تبار اسکاتلندی به دنیا آمد و در سال ۱۹۲۱ در رشتهٔ مهندسی برق از مدرسهٔ عالی فنی نورنبرگ فارغ‌التحصیل شد؛ جایی که برای نخستین بار با روم آشنا شد، زیرا هر دو عضو سازمان شبه‌نظامی رایشس‌فلگه بودند. اگرچه او برای چند سال به‌عنوان مهندس در مونیخ و نورنبرگ کار کرد، زندگی شخصی‌اش پس از افشای ماجرای «چروونتسِن» در سال ۱۹۲۸ دگرگون شد. این ماجرا ادعا می‌کرد که بل به‌همراه دیگر جاسوسان راست‌گرای آلمانی تلاش کرده‌اند با به‌راه‌انداختن تورم شدید و پر کردن کشور از اسکناس‌های جعلیِ چروونتس، اتحاد جماهیر شوروی را بی‌ثبات کنند. پس از یک محاکمهٔ طولانی و علنی، بل مجرم شناخته شد و جریمهٔ نقدی اندکی برای او تعیین گردید، هرچند این پرونده پیامد گسترده‌تری داشت و باعث شد نازی‌های رده‌بالا دیدگاهی منفی نسبت به بل پیدا کنند. متعاقباً در سال ۱۹۲۹، حکم بازداشت دیگری علیه بل در بایرن برای برگزاری دادگاهی دیگر صادر شد. این بار محاکمه به اتهام خیانت در افشای اسرار نظامی بود که بنا بر گزارش‌ها پس از تلاش بل برای افشای هویت یک جاسوس فرانسوی رخ داده بود. این دادگاه با محکومیت بل پایان یافت، اگرچه بخش عمده‌ای از جزئیات آن از میان رفت. تا سال ۱۹۳۰، به‌دلیل دو محکومیت پیاپی، بل فردی به‌شدت نامطلوب تلقی می‌شد و در یافتن کار به‌عنوان مهندس با مشکلات جدی روبه‌رو بود. در نوامبر ۱۹۳۰، بل و روم دوباره با یکدیگر دیدار کردند و متعاقباً در آوریل ۱۹۳۱ پیمانی رسمی بسته شد که بر اساس آن بل عامل شخصی روم شد. به او دستور داده شد یک شبکهٔ جاسوسی گستردهٔ SA ایجاد کند، یک دفتر مطبوعاتی و روزنامه برای SA راه بیندازد، یک دفتر پروپاگاندا تأسیس کند و SA را از دیگر بخش‌های حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان (NSDAP) دور نگه دارد. در این دوره، بنا بر شهادت مارتین شتسل، او همچنین در طرحی برای ترور هیتلر دخیل بوده است، اما پس از انجام سفر زیارتی به کونرسرویت از این نقشه کناره‌گیری کرد. در بهار ۱۹۳۲، بل به دلایل متعدد به‌تدریج از روم فاصله گرفت و سرانجام در ۸ اکتبر ۱۹۳۲ استعفا داد. | ## بخش 2: گئورگ بل | پس از آن، او برای روزنامه‌نگار ضدنازی، فریتس گِرلیش، کار کرد و به افشای طرح‌های روم برای سرنگونی هیتلر پرداخت. سرانجام در آوریل ۱۹۳۳، مأموران اشتورم‌آب‌تایلونگ او را زمانی که در تبعید در اتریش و در یک مهمان‌خانه اقامت داشت، یافتند و با شلیک رولور به قتل رساندند. اگرچه بل تا حد زیادی همچنان چهره‌ای ناشناخته باقی مانده است، اما به‌واسطهٔ «کتاب قهوه‌ای آتش‌سوزی رایشتاگ و ترور هیتلر» توجه قابل‌توجهی به او جلب شده است. این کتاب که به‌طور گسترده از بل نام می‌برد، ادعا می‌کند که بل فهرستی از افرادی را که به‌عنوان دلالِ محبت برای ارنست روم برای او فراهم کرده بود نگه می‌داشت، از جمله مارینوس فان در لوبه، کسی که به‌عنوان پوشش ماجرای آتش‌سوزی رایشس‌تاگ معرفی شد. اگرچه این ادعاها امروزه بی‌اعتبار شمرده می‌شوند، به‌ویژه از آن‌رو که برخی تاریخ‌ها دربارهٔ محل حضور بل با یکدیگر هم‌خوانی ندارند، اما این اثر نقش مهمی در جلب توجه گسترده‌تر به شخصیت بل ایفا کرد. اوایل زندگی گئورگ بل در ۲۱ ژوئیهٔ ۱۸۹۸ در نورنبرگ، در امپراتوری آلمان به دنیا آمد. بل (۱۸۶۷–۱۹۳۲) بود که مدیر یک کارخانهٔ ساعت‌سازی در لاوفام‌هولتس بود، و بابت بل (با زادنام زایفرت؛ ۱۸۷۴–۱۹۲۰). او به‌دلیل نام خانوادگی پدرش اظهار می‌کرد که یکی از عمه‌هایش گرترود بل، باستان‌شناس بسیار بانفوذ، بوده است، هرچند این ادعا از مقاله‌ای مربوط به سال ۱۹۴۸ سرچشمه می‌گرفت که بعداً رد شد و انجمن تبارشناسان اعلام کرد که چنین نسبتی امکان‌پذیر نیست. او همچنین پس از آن‌که بابت در سال ۱۹۲۰ درگذشت، صاحب نامادری شد، زیرا پدرش با کارولینه بل (با نام خانوادگی پیشین ریگر) ازدواج مجدد کرد. بل تحصیلات متوسطهٔ خود را در نورنبرگ گذراند و سپس در آوریل ۱۹۱۶، در میانهٔ جنگ جهانی اول، به‌عنوان داوطلب به ارتش بایرن پیوست و به‌عنوان اپراتور رادیو خدمت کرد؛ خدمتی که تا پایان جنگ در سال ۱۹۱۸ ادامه داشت. در سال ۱۹۱۹، پس از پایان جنگ، او تحصیل در دورهٔ مهندسی برق را در مدرسهٔ عالی فنی نورنبرگ آغاز کرد و در سال ۱۹۲۱ از آن‌جا فارغ‌التحصیل شد. در سال ۱۹۱۹ به سازمان شبه‌نظامی رایشس‌فلگه پیوست؛ جایی که رهبر این سازمان، آدولف هایس، او را زمانی که ارنست روم افسر اطلاعات و امور اداری سازمان بود، به روم معرفی کرد. | ## بخش 3: گئورگ بل | پس از آن، از ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۷، او به‌عنوان مهندس برق برای شرکت‌های مختلفی در نورنبرگ و مونیخ کار کرد. با این حال، او در ۱ مهٔ ۱۹۲۷ و در پی افشای ماجرای چروونتسن، کار خود را به‌عنوان مهندس برق کنار گذاشت. زندگی شخصی او در سال ۱۹۲۹ با هیلدگارت هوبر (زادهٔ ۱۹۰۵) آشنا شد و در عید پاک سال ۱۹۳۱ با او نامزد کرد. او به‌عنوان مردی غول‌پیکر توصیف شده است که همیشه یک پالتوی ضخیمِ اولستر به تن داشت و آن را با کراواتی تارتان همراه می‌کرد. میراث پیر دو ویلمارست استدلال کرده است که بل همان فردی بوده که پشت نام مستعار «سیدنی واربورگ» قرار داشته است؛ نامی که کتابی را منتشر کرد و در آن ادعا می‌شد تأمین مالی حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان از سال ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۳ از سوی بانکداران آمریکایی صورت گرفته است. در آلبوم کمیک جزیرهٔ سیاه که در سال ۱۹۳۸ نوشته شد، گمان می‌رود شخصیت ضد قهرمان، دکتر ی.و. باور بر این است که هرژه الهام خود را از شمارهٔ فوریهٔ ۱۹۳۴ مجلهٔ «لو کراپوئیو» گرفته است، جایی که مقاله‌ای از آنتوان زیشکا به بل و تلاش او برای جعل اشاره می‌کند، زیرا دکتر مولر نیز در این داستان به جعل مشغول است. کتاب قهوه‌ای از بل به‌طور گسترده در «کتاب قهوه‌ای آتش‌سوزی رایشتاگ و ترور هیتلر» یاد شده است. این کتاب ادعا می‌کند که او دلال ارنست روم بوده، فهرستی از افرادی را که برای روم فراهم کرده بود نگه می‌داشته تا حزب نازی را در معرض باج‌گیری قرار دهد، و این‌که در سپتامبر ۱۹۳۱ مارینوس فان در لوبه را برای او تهیه کرده است. همچنین بیان می‌کند که گروهی از نیروهای طوفانی همجنس‌گرا ساختمان رایش‌تاگ را به آتش کشیدند، در حالی که از فان در لوبه برای سرپوش گذاشتن بر این ماجرا استفاده شد و بل نیز به همین دلیل به قتل رسید. با این حال، این کتاب هیچ مدرکی برای چنین طرحی ارائه نمی‌کند و فهرستی که گفته می‌شود بل آن را نوشته است، جعلی دانسته می‌شود. اگرچه یکی از نویسندگان کتاب، ویلی مونتسنبرگ، در مارس ۱۹۳۳ در مرز فورآرلبرگ/سوئیس با بل دیدار کرده بود، اما مونتسنبرگ و گروهش در نسخه‌های مختلف کتاب، نقش بل را به‌طور مداوم تغییر دادند. | ## جمع‌بندی | در نخستین ویرایش کتاب، او هنوز بخشی از حلقهٔ نازی‌ها به‌شمار می‌رفت، نه فردی که فهرستی برای به خطر انداختن حزب نگه می‌داشت، و پس از دیدن آتش‌سوزی تماس‌های تلفنی تبلیغاتی برقرار کرده بود، با وجود آن‌که هنگام سوختن رایشتاگ در ۲۷ فوریهٔ ۱۹۳۳ در محل حضور نداشت.