موضوع مقاله: المپیا پارک برلین | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # المپیا پارک برلین | مقدمه: تاریخچه یک پیست اسب‌دوانی در هوپگارتن، درست در شرق شهر، اولین مسابقات خود را در اوایل سال 1868 برگزار کرد. | ## بخش 1: المپیا پارک برلین | به دلیل از دست دادن تماشاگران، Union-Klub شروع به جستجوی مکانی جدید در غرب برلین کرد، زمانی که آنها در مکانی در روهلبن مستقر شدند، جایی که باشگاه از سال 1884 تا 1893 زمینی را اجاره می‌کرد و یک پیست اسب‌دوانی را مدیریت می‌کرد در سال 1906 ، ویکتور فون پودبیلسکی توانست ترتیب دهد که "Union-Klub" مکان دیگری را در گرونوالد پیدا کند. در فوریه 1907، این سازمان یک اجاره 30 ساله برای زمینی در شمال دوبریتزر هیرستراسه امضا کرد. این منطقه در گرونوالد در سال ۱۹۰۴ توسط امپراتور ویلهلم دوم به عنوان «پارک مردم» به مردم برلین وعده داده شده بود. به همین دلیل، وقتی مجبور شدند موافقت کنند که زمینشان میزبان «مراسم ورزشی عمومی» نیز باشد طرح‌های ساخت یک مجموعه ورزشی المپیک در منطقه پیست اسب‌دوانی را می‌توان به سال ۱۹۰۶، قبل از مشارکت ورزشی آلمان در بازی‌های میان‌دوره‌ای ۱۹۰۶، نسبت داد. برلین پیش از این برای المپیک تابستانی ۱۹۰۸ پیشنهاد ناموفقی داده بود و در ۲۷ مه ۱۹۰۹ میزبان دهمین کنفرانس IOC (که در آن میزبان المپیک تابستانی ۱۹۱۲ رأی‌گیری شده بود) بود. برلین در پیشنهاد میزبانی المپیک تابستانی ۱۹۱۶، پیشنهادهای اسکندریه مصر ، آمستردام هلند ، بروکسل بلژیک ، بوداپست مجارستان و کلیولند ایالات متحده را شکست داد. قرار بود ورزشگاه این مسابقات در شارلوتنبورگ ، در جنگل گرونوالد ، در غرب برلین واقع شود. دولت آلمان تصمیم گرفت که در جنگل گرونوالد که در نزدیکی آن قرار دارد، ساختمان‌سازی نکند و ساختمان‌های موجود را نیز بازسازی نکند. به دلیل این تمایل، آنها اتو مارس، همان معماری که در ابتدا "رنوِرین" (مسیر مسابقه گرونوالد) را ساخته بود، استخدام کردند. ارزیابی کمیته سازماندهی از محل برگزاری مسابقات، آنها را به این نتیجه رساند که منطقه داخل مسیر مسابقه گرونوالد فضای کافی برای ساخت یک محل مناسب را دارد. استادیوم در داخل مسیر مسابقه به داخل زمین فرو رفته بود تا منظره مسابقات مختل نشود. هنگام افتتاح، بیش از ۱۸۵۰۰ تماشاگر را در خود جای داد و ظرفیت صندلی آن ۱۱۵۰۰ نفر بود. این ورزشگاه دارای یک مسیر دویدن ۶۵۰ فوتی بود که توسط یک مسیر دوچرخه‌سواری ۷۲۰ یاردی احاطه شده بود. اتو مارس در آوریل همان سال درگذشته بود، بنابراین نتوانست افتتاحیه ورزشگاه را ببیند. یکی از ویژگی‌های منحصر به فرد این مکان، درخت بلوط بزرگی بود که درست در بیرون لبه شرقی ورزشگاه قرار داشت. این تصمیم با الهام از درخت زیتون مقدسی که بازی‌های المپیک باستانی در المپیا را متبرک می‌کرد، گرفته شد. این سازماندهی علیرغم شروع جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۴ ادامه یافت، زیرا انتظار نمی‌رفت که جنگ به اندازه کافی طولانی شود تا بازی‌ها را مختل کند. این ورزشگاه در ۲۶ ژوئیه ۱۹۱۴ تعطیل شد و تا سال ۱۹۱۵ به عنوان بیمارستان نظامی مورد استفاده قرار می‌گرفت. 15 مه 1920 «کالج تربیت بدنی آلمان» ( ) (DHfL) توسط دانشگاه فریدریش-ویلهلم برلین تأسیس شد. از تابستان ۱۹۲۱، یک ساختمان دو طبقه دانشگاه در شمال استخر شنای ورزشگاه ساخته شد. در ۲۶ مه ۱۹۲۲، این ساختمان جدید که شامل یک سالن ورزشی، سالن شمشیربازی و یک سالن غذاخوری و مطالعه بود، افتتاح شد. در ۱۶ سپتامبر ۱۹۲۵، هیئت مدیره کمیته تربیت بدنی آلمان (DRA) رسماً استفاده از نام «دویچه اسپورت‌فوروم» ( ) را آغاز کرد. رایش اسپورتفلد (۱۹۳۳–۱۹۴۹) وقتی نازی‌ها در سال ۱۹۳۳ در آلمان به قدرت رسیدند، تصمیم گرفتند از بازی‌های المپیک ۱۹۳۶ برای اهداف تبلیغاتی استفاده کنند. با توجه به این موضوع، هیتلر برنامه‌هایی برای ساخت یک مجموعه ورزشی بزرگ در گرونوالد به نام "ورزشگاه رایش" با یک ورزشگاه المپیک کاملاً جدید به عنوان محور اصلی آن تهیه کرد. این بازی‌ها در سال ۱۹۳۱، زمانی که دولت آلمان جمهوری دموکراتیک وایمار بود به برلین واگذار شد و طرح‌های اولیه برای ورزشگاه اسپورت‌فوروم در زمان این دولت تدوین شده بود. | ## بخش 2: المپیا پارک برلین | قرار بود ساخت و ساز برای گسترش پیشنهادی ورزشگاه اسپورت‌فوروم در اکتبر ۱۹۳۳ آغاز شود، اما در مارس همان سال نازی‌ها در آلمان به قدرت رسیدند. کمیته تربیت بدنی آلمان منحل شد و سند ورزشگاه اسپورت‌فوروم به دولت نازی منتقل شد. وقتی ورزشگاه رایش اسپورتفلد تکمیل شد، مساحت آن ۱.۳۲ کیلومتر مربع (۳۲۵ هکتار) بود. این مجموعه را می‌توان به عنوان مجموعه‌ای توصیف کرد که در مقیاس واگنری طراحی شده بود. این مجموعه شامل (از شرق به غرب): المپیااستادیون، مایفیلد (میفیلد، با ظرفیت ۵۰۰۰۰ نفر) و آمفی تئاتر دیتریش اکارت (با ظرفیت ۲۵۰۰۰ نفر) بود، علاوه بر این، مکان‌ها، ساختمان‌ها و امکانات مختلفی برای ورزش‌های مختلف (مانند فوتبال ، شنا، سوارکاری و هاکی روی چمن ) در بخش شمالی وجود داشت. مراسم افتتاحیه با پایان مراسم حمل مشعل المپیک و روشن کردن شعله المپیک در دیگ المپیک به اوج خود رسید. مشعل المپیک سنتی بود که در دو المپیک تابستانی قبلی که در آمستردام و لس‌آنجلس برگزار شد، ریشه داشت و حمل مشعل برای اولین بار در بازی‌های ۱۹۳۶ اتفاق افتاد. کارل دیم ، که خودش نازی نبود، به این ایده فکر کرده بود که مورد تأیید فراوان وزیر تبلیغات، جوزف گوبلز ، قرار گرفت، زیرا معتقد بود که این یک روش تماشایی برای تبلیغ المپیک است. بسیاری از لحظات خاطره‌انگیز المپیک ۱۹۳۶ در ورزشگاه رایش اسپورت‌فلد اتفاق افتاد، مانند چهار مدال دو و میدانی جسی اوونز ، دونده آفریقایی-آمریکایی. ورزشگاه المپیک میزبان مراسم افتتاحیه و اختتامیه، مسابقات دو و میدانی ، پرش با اسب ، چهار مسابقه فوتبال ، دو مسابقه هندبال و همچنین نمایش بیسبال بود. یکی از این نمایش‌ها «نمایش جشنواره» بود که در تاریخ‌های ۱، ۳، ۷، ۱۸ و ۱۹ اوت اجرا شد. از دیگر اجراهایی که در طول بازی‌ها در ورزشگاه المپیک برگزار شد می‌توان به «موسیقی و رقص ملت‌ها» (۱۰ اوت) و «کنسرت نظامی» (۱۳ اوت) اشاره کرد. پس از المپیک فینال مسابقات قهرمانی فوتبال آلمان در سال ۱۹۳۷ در ۲۰ ژوئن ۱۹۳۷ در ورزشگاه المپیک برگزار شد. پس از آن، تمام فینال‌های قهرمانی آلمان تا سال ۱۹۴۴ در آنجا برگزار شد، همچنین شش فینال جام حذفی آلمان بین سال‌های ۱۹۳۶ تا ۱۹۴۲ در آنجا برگزار شد. در 28 سپتامبر 1937، رایش اسپورتفلد مراسمی را به مناسبت بازدید بنیتو موسولینی از برلین برگزار کرد. در اول ماه مه ۱۹۳۹، هیتلر از جایگاه تماشاگران در ورزشگاه المپیک برای سخنرانی روز کارگر خود استفاده کرد، که در آن نظریه خود در مورد « فضای زندگی » را شرح داد. دقیقاً چهار ماه بعد (اول سپتامبر ۱۹۳۹) هیتلر با حمله به لهستان و آغاز جنگ جهانی دوم ، بر اساس این نظریه عمل کرد. پارک المپیک برلین (1949–اکنون) فینال مسابقات قهرمانی فوتبال آلمان غربی، پیش از معرفی بوندس‌لیگا ، شش بار بین سال‌های ۱۹۵۰ تا ۱۹۶۲ در ورزشگاه المپیک برگزار شد. میدان المپیک یک آنتن غول‌پیکر داشت که در سال ۱۹۵۱ ساخته شده بود و سیگنال‌هایی را برای رادیوهای ترانزیستوری در برلین ارسال می‌کرد. در سال ۱۹۵۶، ناقوس المپیک از خاک بیرون آورده شد، اما فقط به این دلیل که بتوان از آن به عنوان یک هدف تمرینی برای مهمات ضد تانک استفاده کرد. برج ناقوس المپیک از آن زمان به یک مکان گردشگری محبوب تبدیل شده است و منظره‌ای پانوراما از برلین، برلین، اشپاندائو، دره هاول ، پوتسدام ، ناون و هنیگسدورف ارائه می‌دهد. در ۲۴ اوت ۱۹۶۳، هرتابرلین اولین بازی رسمی خود را در ورزشگاه المپیک انجام داد و پس از پیوستن به بوندس‌لیگا ، به این ورزشگاه نقل مکان کرد. در سال ۱۹۶۵، فدراسیون فوتبال آلمان، هرتابرلین را به جرم رشوه‌خواری مجرم شناخت و آنها را به لیگ منطقه‌ای برلین سقوط داد. هرتابرلین به طور غیرقانونی به چندین بازیکن فوتبال رشوه داده بود تا آنها را به تیم اضافه کند، زیرا آنها به دلیل ساخت دیوار برلین در سال ۱۹۶۱، علاقه‌ای به بازی در برلین نداشتند. هرتابرلین از ورزشگاه المپیک نقل مکان کرد و به خانه قدیمی خود در " پلامپه " بازگشت تا اینکه در سال ۱۹۶۸ دوباره به لیگ دسته اول پیوست. | ## بخش 3: المپیا پارک برلین | تیم‌های دیگری نیز از ورزشگاه المپیک استفاده کرده‌اند، مانند تاسمانی ، تنیس بوروسیا و بلو-وایس ۹۰ که در بوندس‌لیگا بازی می‌کردند. این بازسازی به ویژه شامل اضافه کردن یک سقف جزئی بر روی سکوهای اصلی ورزشگاه در جایگاه‌های شمالی و جنوبی بود که ۲۶۰۰۰ صندلی را پوشش می‌داد. این سقف، ساختاری مدرن از پلکسی گلاس و فولاد، ظاهری مدرن و سبک ایجاد می‌کرد که از نظر زیبایی‌شناسی با ساختار سنتی و سنگین ورزشگاه اصلی در تضاد بود. این بازسازی همچنین جایگاه‌های مطبوعاتی اضافه کرد، سرویس‌های بهداشتی را مدرن کرد و جایگاه خبرنگاران را با دیواری از پلکسی گلاس از جایگاه‌ها جدا کرد. اواخر دهه ۱۹۷۰ دوران موفقیت‌آمیزی برای هرتابرلین در ورزشگاه المپیک بود، آنها در سال ۱۹۷۹ به نیمه‌نهایی جام یوفا و در سال‌های ۱۹۷۷ و ۱۹۷۹ به فینال جام حذفی آلمان رسیدند. پس از یک دوره افت در دهه ۱۹۸۰، هرتابرلین در سال ۱۹۸۶ به لیگ آماتور-اوبرلیگا برلین سقوط کرد و به ورزشگاه کوچک‌تر پست‌استادیون نقل مکان کرد. هرتابرلین پس از بهبودی، برای فصل ۱۹۸۸-۱۹۸۹ به بوندسلیگای ۲ پیوست و به ورزشگاه المپیک بازگشت. در سال ۱۹۷۲، المپیک تابستانی دوباره در آلمان برگزار شد و آلمان غربی میزبان بازی‌ها در مونیخ بود. از سال ۱۹۸۵، ورزشگاه المپیک میزبان تمام فینال‌های جام حذفی آلمان (DFB-Pokal) بوده است و از سال ۱۹۸۵ تا ۲۰۰۹ نیز میزبان فینال جام حذفی زنان بوده است. پس از فروپاشی دیوار برلین در نوامبر ۱۹۸۹، در ۲۷ ژانویه ۱۹۹۰ مسابقه‌ای بین هرتابرلین و اتحادیه باشگاه‌های برلین شرقی در ورزشگاه المپیک برگزار شد. در 8 سپتامبر 1994، پس از بیش از نیم قرن، ارتش بریتانیا به طور کامل به حضور نظامی خود در پارک المپیک پایان داد. بخش شمالی پارک که دیگر توسط ارتش بریتانیا اشغال نشده بود، برای عموم بازگشایی شد. نخست وزیر بریتانیا ، جان میجر، و شهردار برلین ، ابرهارد دیپگن ، در مراسمی به مناسبت این تاریخ، از یک پلاک یادبود در میدان آدلر در مقابل "خانه ورزش آلمان" رونمایی کردند. به دلیل ریشه‌های نازی آن، برخی طرفدار تخریب آن و جایگزینی آن با یک ورزشگاه جدید بودند، در حالی که برخی دیگر ترجیح می‌دادند مانند کولوسئوم ، به آرامی رو به زوال برود. تعدادی طرح وجود داشت که مستلزم تخریب ورزشگاه بود، اما در 26 مه 1998، سنای برلین به جای آن به بازسازی ورزشگاه رأی داد. به عنوان بخشی از آماده‌سازی‌های آلمان برای جام جهانی فیفا 2006 ، استادیوم المپیک به طور کامل بازسازی شد. این بازسازی، سقف جدیدی از جنس غشای تفلون نیمه شفاف (به طور خاص از الیاف شیشه‌ای روکش شده با PTFE) را برای استادیوم المپیک فراهم کرد. جنس مواد استفاده شده، ظاهری حتی سبک‌تر از سقف نصب شده برای جام جهانی 1974 ایجاد می‌کند. برخلاف سقفی که برای جام جهانی 1974 نصب شد، این سقف تمام صندلی‌های استادیوم را پوشانده بود. بازسازی در ۳ ژوئیه ۲۰۰۰ با مراسم کلنگ‌زنی توسط صدراعظم آلمان ، گرهارد شرودر ، شهردار برلین ، ابرهارد دیپگن ، فرانتس بکن‌باوئر و دکتر ایگناز والتر آغاز شد. این ورزشگاه در طول بازسازی همچنان میزبان رویدادهایی از جمله فینال سالانه جام حذفی آلمان ، بازی‌های هرتابرلین و بازی‌های تندر برلین بود. در ۹ ژانویه ۲۰۰۲، در بحبوحه بازسازی ورزشگاه المپیک، خدمه ساختمانی یک بمب منفجر نشده مربوط به جنگ جهانی دوم را که در زیر قسمت صندلی‌ها دفن شده بود، پیدا کردند. با این وجود، کار بر روی ورزشگاه و مناطق اطراف المپیا پارک تا سال ۲۰۰۶ ادامه یافت. تیم ملی فوتبال آلمان اولین مسابقه خود را در این ورزشگاه در ۸ سپتامبر ۲۰۰۴، در تساوی ۱-۱ مقابل تیم ملی فوتبال برزیل انجام داد. در سال ۲۰۰۴، هرتابرلین ورزشگاه آماتوراستادیون، ورزشگاهی با ظرفیت ۵۴۰۰ نفر را در نزدیکی ورزشگاه المپیک ساخت. | ## جمع‌بندی | پیش از میزبانی مسابقات قهرمانی جهانی دو و میدانی IIAF در سال ۲۰۰۹ ، پیست ورزشگاه المپیک بازسازی شد.