موضوع مقاله: رصدخانه هوابرد | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # رصدخانه هوابرد | مقدمه: رصدخانه هوابُرد یا رصدخانه هوایی، هواپیما یا کِشتی‌هوایی مجهز به تلسکوپ نجومی است. | ## بخش 1: رصدخانه هوابرد | با حمل تلسکوپ به ارتفاع به مقدار کافی بالا، تلسکوپ می‌تواند از پوشش ابر و آلودگی جلوگیری کند و مشاهدات را در طیف فروسرخ، بالاتر از بخار آب موجود در جو که تابش فروسرخ را جذب می‌کند، انجام دهد. برخی از معایب این روش عبارتند از: ناپایداری سکوی بالابر، محدودیت‌های وزنی دستگاه، نیاز به بازیابی ایمن تجهیزات پس از پرتاب و هزینه بالاتر در مقایسه با یک رصدخانه زمینی مشابه. اولین تلاش‌ها برای مشاهده اجرام نجومی از طریق هواپیما در سال ۱۹۲۰ از یک هواگرد دوباله انجام شد. در سال ۱۹۲۳، نیروی دریایی ایالات متحده سعی کرد خورشیدگرفتگی ۱۰ سپتامبر را از شانزده هواپیما، از جمله هواگرد دوباله فلیکستو اِف۵اِل، رصد کند «تا خط مرکزی خورشیدگرفتگی را از هوا تعیین کند». در ۲۴ ژانویه ۱۹۲۵، رصدخانه نیروی دریایی ایالات متحده و اداره استانداردهای ایالات متحده گروهی از ستاره‌شناسان را برای رصد خورشیدگرفتگی کامل از کشتی هوایی یواس‌اس لس‌آنجلس بر فراز شهر نیویورک، به سرپرستی کاپیتان ادوین تیلور پولاک، گرد هم آوردند.Maloney, Wendi A. آنها از «دو جفت دوربین تلسکوپی» برای ثبت بخش‌های داخلی و خارجی تاج خورشید و یک طیف‌نگار استفاده کردند. این سفر اکتشافی تبلیغات خوبی به دست آورد، اما در مشاهدات خود چندان موفق نبود - بالون خیلی پایدار نبود و عکس‌ها تار بودند. | ## بخش 2: رصدخانه هوابرد | تلاش بعدی موفقیت‌آمیز بود: هیئت اعزامی رصدخانه نیروی دریایی برای مشاهده خورشیدگرفتگی ۲۸ آوریل ۱۹۳۰ در هانی لیک، کالیفرنیا، با هواپیمای ووت او۲یو کرسر مجهز به دوربین، «نزدیک شدن سایه» را ثبت کردند. نیروی هوایی ارتش و انجمن نشنال جئوگرافیک در سال ۱۹۳۲ سفر اکتشافی دیگری را برای مشاهده کسوف ۳۱ آگوست ترتیب دادند. برای خورشیدگرفتگی ۳۰ ژوئن ۱۹۵۴، مشاهدات «از درون یک هواپیمای ویژه لینکلن» انجام شد. عکس‌ها به «به دست آوردن روشنایی و قطبش تاج خورشید، همراه با روشنایی و قطبش آسمان» کمک کردند. سه هواپیمای اِن‌سی-۱۳۵ از آزمایشگاه علمی لوس آلاموس (LASL) برای مشاهدات خورشیدگرفتگی از سال ۱۹۶۵ تا ۱۹۸۰ مورد استفاده قرار گرفتند. رصدخانه‌های ناسا اولین رصدخانه هوابُرد ناسا، گالیله، یک کانویر ۹۹۰ اصلاح‌شده بود. گالیله تا سال ۱۹۷۳ مورد استفاده قرار گرفت، تا اینکه در یک برخورد هوایی نابود شد. | ## بخش 3: رصدخانه هوابرد | از آن برای رصد کسوف، دنباله‌دار ایکیا-سکی، رصدهای فروسرخ سیاره‌ای و بارش‌های شهابی جیاکوبینی استفاده شد. کویپر، دانشمند سیاره‌ای، مجموعه‌ای از رصدهای زهره را در طیف فروسرخ نزدیک و مقابله مریخ انجام داد. گالیله II، که آن هم یک کانویر ۹۹۰ است، برای مدت بسیار کوتاهی مورد استفاده قرار گرفت.از نظر دیافراگم، بزرگ‌ترین ابزار قابل حمل توسط هواپیما تا به امروز، یک تلسکوپ است. تلسکوپ بازتابی که توسط یک بوئینگ ۷۴۷ اصلاح‌شده برای پروژه رصدخانه هوابُردی برای نجوم فروسرخ (سوفیا) حمل می‌شود. در ۲۹ ژوئن ۲۰۱۵، سیاره کوتوله پلوتون از بین یک ستاره دور و زمین عبور کرد و سایه‌ای روی زمین در نزدیکی نیوزیلند ایجاد کرد که به سوفیا اجازه داد تا جوّ پلوتو را مطالعه کند. سا100x100پیکسل لیرجت ۲۴ بی N705NA ۳۱ سانتی‌متر ۱۹۶۶ ۱۹۷۴ رصدخانه هوایی کویپر ناسا (KAO)100x100پیکسل لاکهید سی-۱۴۱ای استارلیفتر N714NA ۹۱ سانتی‌متر ۱۹۷۴ ۱۹۹۵ جایگزین گالیله و لیرجت شد و سوفیا جایگزین شد. | ## جمع‌بندی | رصدخانه استراتوسفری ناسا-دی‌ال‌آر برای نجوم فروسرخ (سوفیا)100x100پیکسل بوئینگ ۷۴۷SP N747NA ۲٫۷ متر ۲۰۱۰ ۲۰۲۲ جایگزین کی‌ای‌او شد.