موضوع مقاله: جورج واشینگتن براکنریج | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جورج واشینگتن براکنریج | مقدمه: بخشش و اهدای زمان، زمین و ثروت او باعث گسترش دانشگاه شد و فرصت‌های آموزشی برای زنان و سایر اقلیت‌ها را فراهم کرد. | ## بخش 1: جورج واشینگتن براکنریج | براکنریج همچنین تاجری بود که ثروت اولیه‌اش را با سودجویی در کارزار جنگ داخلی آمریکا به دست آورد. او دو مؤسسهٔ بانکی را در سن آنتونیو سازمان‌دهی کرد و در جایگاه ریاست در مؤسسات مشغول به فعالیت بود. ارتفاعات آلامو هایتس، تگزاس در شهرستان بیر، تگزاس زمانی محل سکونت او بوده و از سوی او نام‌گذاری شده‌است. بوستان براکنریج، باغ چای ژاپنی سان آنتونیو و پارک مهنکه در سن آنتونیو در زمین‌های اهدایی او ساخته شده‌است. پیشینهٔ خانوادهٔ براکنریج نام براکنریج در تگزاس از رابرت براکنریج پدر که اسکاتلندی-ایرلندی بود و از ایرلند شمالی به‌همراه برادرش، الکساندر، در سال ۱۷۳۰ مهاجرت کرده بود، برگرفته شده‌است. جان آدامز براکنریج (زادهٔ ۱۸۰۰ – درگذشتهٔ ۱۸۶۲) فارغ‌التحصیل رشتهٔ حقوق از دانشگاه پرینستون بوده که یک سالن تمرین را در واریک، ایندیانا افتتاح کرد. او یکی از انتخاب‌کنندگان حزب ویگ بود که از کارزار انتخاباتی هنری کلی در سال ۱۸۴۴ برای تصدی منصب ریاست‌جمهوری ایالات متحده حمایت کرد. در سال ۱۸۲۷، ایزابلا هلنا مک کالو (زادهٔ ۱۸۱۱ – درگذشتهٔ ۱۸۸۶) با جان آدامز براکنریج ازدواج کرد. جد اسکاتلندی-ایرلندی او کشیش جان کریگ در سال ۱۷۳۴ از شهر انتریم، ایرلند شمالی مهاجرت کرده بود. پدرش جیمز مک کالو در چهار سالگی به‌همراه والدینش از جزیرهٔ شمالی، بلفاست، مهاجرت کرده‌است. جان، ایزابلا و شمار زیادی از فرزندان‌شان در مقبرهٔ خانوادگی براکنریج در جکسون، تگزاس به خاک سپرده شدند. جورج به‌عنوان نقشه‌بردار و مهندس آموزش دید و دانش‌آموختهٔ حقوق از دانشگاه هاروارد بود. با توجه به موفقیت وی، خانواده در سال ۱۸۵۳ به تکسانا در تگزاس رفتند و کسب‌وکار تجاری راه انداختند. برادران و خواهران جورج واشینگتن براکنریج خانوادهٔ براکنریج در طول جنگ داخلی آمریکا از هم جدا شدند، جورج و پدرش جان، به آبراهام لینکلن و اتحادیه وفادار ماندند و سه پسر دیگر جان به ارتش ایالات کنفدراسیون پیوستند. | ## بخش 2: جورج واشینگتن براکنریج | جورج تا پایان عمر از مادرش حمایت کرد و تا زمان وفاتش، مراقبت از النور را برعهده گرفت. جنگ داخلی آمریکا براکنریج در طول جنگ به‌دلیل سودی که از وضعیت پیش آمده نصیبش شد، به ثروت هنگفتی رسید. او درگیر فرار از ممنوعیت صادرات پنبهٔ ایالات متحده آمریکا به انگلستان و فرانسه بود. براکنریج پنبه را مستقیماً از مزرعه‌داران می‌خرید و آن را از ماتاموروس به نیویورک می‌فرستاد. سفر نمود، جاییکه رئیس‌جمهور لینکلن در ۳۰ ژوئیه ۱۸۶۳ او را به سمت مأمور خزانه‌داری ایالات متحده منصوب کرد. هنگام تصرف شهر از سوی نیروهای اتحادیه، براکنریج در وزارت خزانه‌داری در نیواورلئان فعالیت می‌کرد. در سال ۱۸۶۴، او به‌عنوان نمایندهٔ لینکلن، به مکزیک اعزام شد تا بنیتو خوارس را متقاعد کند که تجارت پنبه با کنفدراسیون را متوقف کند. بانک ملی سن آنتونیو، وام و اعتبار سن آنتونیو در سال ۱۸۶۶، براکنریج بانک ملی سن آنتونیو را سازمان‌دهی کرد و در سمت ریاست آنجا فعالیت کرد. این بانک که به‌عنوان اولین بانک ملی سن آنتونیو فهرست شده‌است، در ۱۶ مارس ۱۹۷۲ به فهرست ثبت ملی مکان‌های تاریخی در شهر بکسار، تگزاس اضافه شد. شرکت آب سن آنتونیو فرانسوا پی ژیرو، شهردار شهر، در سال ۱۸۷۳ شروع به پذیرش پیشنهادها برای ایجاد شرکتی به‌منظور تأمین آب شهر از رودخانهٔ سن آنتونیو کرد. در سال ۱۸۷۷، قرارداد انحصاری ۲۵ ساله با ژان باپتیست لاکوست برای ادارهٔ شرکت آب سن آنتونیو منعقد شد. فعالیت‌های آموزشی و موقوفات دانشگاه تگزاس براکنریج عضو حزب جمهوری‌خواه بود، اما به‌مدت ۲۵ سال از سوی فرمانداران متوالی حزب دموکرات منصوب و دوباره به عضویت هیئت نایب‌رئیس‌های دانشگاه تگزاس منصوب شد. فرگوسن بودجهٔ دانشگاه را وتو کرد و براکنریج پیشنهاد داد که با هزینهٔ خودش بودجهٔ دانشگاه را تأمین کند. کمک‌های مالی او به دانشگاه و دانشجویان آن عبارت است از: تأمین بودجه برای سالن خوابگاه پسرانهٔ براکنریج، دانشگاه تگزاس در آستین سالن دانشگاه برای دانشجویان زنان در رشتهٔ پزشکی که در سال ۱۸۹۷ در شعبهٔ پزشکی دانشگاه تگزاس در گالوستون، تگزاس ساخته شده‌است. | ## بخش 3: جورج واشینگتن براکنریج | تأمین بودجه برای تأسیس دانشکدهٔ اقتصاد داخلی (خانگی) دانشگاه صندوق وام برای دانشجویان زنان در رشته‌های معماری، حقوق و پزشکی قطعهٔ براکنریج به وسعت ۵۰۰ جریب فرنگی (۲۰۰ هکتار، ۰٫۷۸ مایل مربع) روی رودخانهٔ کلرادو در آستین که در ۱۷ ژوئن ۱۹۱۰ به دانشگاه تگزاس اهدا شد و به دانشگاه پیشنهاد شد به منطقهٔ زمین نقل‌مکان کند ولی این پیشنهاد در آن زمان رد شد. ذی‌نفعان آموزشی از کمک‌های مالی و نفوذ سیاسی براکنریج عبارت از: کمک‌هزینهٔ تحصیلی پنجاه هزار دلاری برای زنان که در رشتهٔ پزشکی دانشگاه کلمبیا تحصیل می‌کردند. مدرسهٔ کار هیل که در سال ۱۹۰۶ برای دانش‌آموزان مکزیکی آمریکایی در سن آنتونیو تأسیس شد. بخش آموزش عملی مدرسهٔ ناوارو، سن آنتونیو کالج گوادالوپ در سیگوین، تگزاس، مؤسسه‌ای برای آموزش عالی آفریقایی آمریکایی‌ها. براکنریج در کنار حمایت-های مالی، قطعه‌ای زمین به مساحت ۲۱۶ جریب فرنگی برای احداث ساختمان کالج اهدا کرد. آلامو هایتس و دانشگاه اینکارنات ورد در سال ۱۸۶۹، براکنریج و مادرش زمین و خانه‌ای به نام «محل دل‌انگیز قدیمی» را از جیمز آر سویت، شهردار سابق سن آنتونیو، خریدند. در سال ۱۸۹۷، براکنریج خانه و زمین ۲۸۰ جریب فرنگی را به خواهران خیریهٔ اینکارنات ورد فروخت و آن‌ها نام ملک را ویلای براکنریج نهادند. بوستان براکنریج، بوستان مهنکه جورج براکنریج در سال ۱۸۹۹، بوستان براکنریج اولیه به مساحت ۱۹۹ جریب فرنگی (۸۱ هکتار، ۰٫۳۱۱ مایل مربع) را به سن آنتونیو اهدا کرد. براکنریج همچنین ۲۵ جریب فرنگی (۱۰ هکتار، ۰٫۰۳۹ مایل مربع) از زمین‌های اطراف بوستان براکنریج را نیز واگذار کرد و شرط گذاشت که حتماً نام آن به افتخار دوستش و عضو شورای شهر و رئیس بوستان، لودویک مهنکه، بوستان مهنکه بگذارند. کمیته‌ای برای جمع‌آوری بودجه به‌منظور برپایی بنای یادبود مهنکه در بوستان تشکیل شد. این بنای تاریخی که در ورودی پارک قرار دارد، مجسمهٔ نیم‌تنهٔ مهنکه است که پمپئو کوپنی آن را ساخته و روی پایه‌ای گرانیتی که فرانک تیچ طراحی کرده، قرار گرفته‌است. او در ۲۸ دسامبر ۱۹۲۰ در سن آنتونیو چشم از جهان فروبست و با تشریفات فراماسونری در مقبرهٔ خانوادگی نزدیک ادنا، در شهر جکسون به خاک سپرده شد. | ## جمع‌بندی | امروزه بنیاد جورج واشینگتن براکنریج کمک‌هزینهٔ تحصیلی دانشجویان را فراهم می‌کند.