موضوع مقاله: آنشار | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آنشار | مقدمه: آنشار ( ، آشوری نو : ) یکی از خدایان بین‌النهرینی بود که پادشاه خدایانی آغازین محسوب می‌شد. | ## بخش 1: آنشار | در هزارهٔ نخست پیش از دوران مشترک، نام او به عنوان نماد لوگوگرافیِ راس خدایان در پانتئون دولت آشوری (آشور) در نظر گرفته شد. در برخی از فهرست‌های خدایان، مانند آن = آنوم و متون ادبی، شامل انوما الیش، از او یاد شده است. Foster او را همراه با کیشار تشخیصِ حلقهٔ افق (نماد تمامیت آسمان و زمین) در نظر می‌گرفتند. در بین‌النهرین این باور وجود داشت که او در آفرینش جهان و سایر خدایان نقش داشته است. تئونیمی (اسم خاص خدایان) که در فهرست واژگان به صورت آنشارگالAnshargal آمده است، گونه‌ای از نام آنشار محسوب می‌شود. با این وجود، در رشته یادداشت‌های نجومی متاخر (لوح BM 68593 در موزهٔ بریتانیا)، کیشار دیگر همسر ستاره گودانا (mulgud-an-na) است که با عنوان «انلیلِ شوروپاک» توصیف می‌شود. او یکی از خدایان متعلق به اصطلاحاً «تئوگونیا آنو» است، اصطلاحی مرسوم که در آشورشناسی برای اشاره به فهرست‌های اجداد آنو به کار می‌رود. آنها معمولاً نسبت به شمارش‌های شناخته‌شده‌تر اجداد انلیل، کمتر به صورت قاعده‌داری هستند، و در بسیاری از موارد آلالا و بلیلی به جای آنشار و کیشار، والدین آنو هستند. قدیمی‌ترین گواهی از سنتی که آنشار را به عنوان پدر آنو معرفی می‌کند، صورت ابتداییِ بابلی باستان از فهرست خدای آن = آنوم است، اما هیچ اشارهٔ دیگری به آن از این دوره شناخته نشده است. یک فهرست خدا با عبارت آغازین آنشار = آنو در هزارهٔ اول پیش از دوران مشترک رایج بود. در شعر دوزبانهٔ ستایش ایشتار، آنشار در نسخهٔ اکدی با آنو مطابقت دارد و کیشار نیز به طور مشابه نشانگر آنتو است. نمونه‌های بیشتری از متن‌های عالمانهٔ مختلف از اوروک مربوط به پس از دوره نئوبابلی در دسترس است که در آنان dAN.ŠÁR(.GAL) به عنوان نمایش لوگوگرافیک نام آنو استفاده می‌شود. | ## بخش 2: آنشار | با این حال، جولیا کرولJulia Krul تأکید می‌کند که معادل‌سازی خداییان با پدرانشان، گمانه‌زنی‌هایی است که عمدتاً در فهرست‌های خدا معمول است و لزوماً بر حوزهٔ آیین تأثیری نداشته است. هدف از این معادل‌سازی، اثبات برتری آشور بر مردوک بود، که در پرتو تبارشناسی خداییانِ ارائه شده در انوما الیش، از نوادگان آنشار بود. پل-آلن بولیو پیشنهاد می‌کند که لوگوگرام AN.ŠÁR همچنین در متون اوروکِ نئو-بابلی به آشور اشاره دارد. او اشاره می‌کند که این موارد نشان می‌دهند AN.ŠÁR به طور فعال پرستش می‌شد، که اگر این نام به خدایی ازلی اشاره داشته باشد، غیرمعمول خواهد بود. این آیین ممکن است در اصل یا در زمانی که شهر تحت کنترل امپراتوری نئو-آشوری بود، یا بعداً توسط گروهی از مهاجران آشوری تأسیس شده باشد. در صورت اول، پرستش آشور در اوروک به احتمال زیاد منعکس‌کنندهٔ یک اتحاد سیاسی بین نخبگان محلی و دولت آشور است، زیرا هیچ مدرکی مبنی بر تحمیل آیین او در هیچ یک از شهرهای بابلی وجود ندارد. بولیو استدلال می‌کند که یکی دانستن آنشار و آشور علاوه بر این به منظور تسهیلِ برابر قرار دادن دومی با آنو بوده است. او اظهار می‌کند که این موضوع ممکن است به دلیل افزایش اهمیت آنو در پانتئون محلی اوروک از قرن پنجم پیش از دوران مشترک به بعد بوده باشد. جولیا کرول با این پیشنهاد مخالف است و اشاره می‌کند که اگرچه این احتمال وجود دارد که در اوروک، روحانیون احتمالاً برابری بین آنشار و آشور را پذیرفته باشند، اما هیچ مدرکی وجود ندارد که نشان دهد آشور با آنو مرتبط بوده است، یا اینکه ایده‌های الهیاتی مربوط به او بر آیین آنو تأثیر گذاشته باشد. اساطیر انوما الیش نقش آنشار در شجره‌نامهٔ مرسوم آنو منجر به ادغام او در انوما الیش شد. متن به صراحت بیان نمی‌کند که آیا او و کیشار فرزندان لاهمو و لاهامو هستند، یا در مقابل، دومین جفتِ فرزندان آپسو و تیامات هستند. پس از شکست او، آنشار، آنو را برای حل مشکل می‌فرستد، اما او نیز به طور مشابه ناموفق است. | ## بخش 3: آنشار | اِئا سرانجام او را متقاعد می‌کند که تنها خدایی که می‌تواند تیامات را شکست دهد، پسرش، مردوک، است. سپس آنشار، خدمتکار خود، کاکا، را فرا می‌خواند تا لاهمو و لاهامو را از تصمیم خود برای تکیه بر مردوک مطلع کند. او بیان می‌کند که مردوک با نام آسالوهی شناخته خواهد شد و متعاقباً در کنار لاهمو و لاهامو در نام‌گذاری‌های بیشتر شرکت می‌کند. در یک نسخهٔ آشوری از انوما الیش، که تنها از طریق تعدادی رونوشت ناقص متأخر از آشور و نینوا شناخته شده است (این رونوشت‌ها به طور آزمایشی به دوران سلطنت سناخریب تاریخ‌گذاری می‌شوند) لوگوگرام AN.ŠÁR هم برای اشاره به خود آنشار و هم برای اشاره به آشور استفاده می‌شود. در این نسخه، آشور جایگزین مردوک به عنوان شخصیت اصلی داستان می‌شود، اما همچنین با خدای آغازین مذکور نیز یکی دانسته می‌شود. Lambert اشاره کرده است، این تغییر «سطحی» است و «با نسبت دادن نقش مردوک به جد بزرگش، بدون هیچ تلاشی برای رفع سردرگمی ناشی از آن، طرح داستان را در هرج و مرج رها می‌کند.» این بازنویسی ممکن است در یک تفسیر آشوری متأخر از انوما الیش مورد اشاره قرار گرفته باشد، که بیان می‌کند آنشار «زمانی که آسمان و جهان زیرین هنوز خلق نشده بودند» اما «شهر و خانه وجود داشتند» به وجود آمد، که نقش مردوک (و بنابراین آشور) را دقیق‌تر از خود آنشار منعکس می‌کند. یک تفسیر رمزی که بخش‌هایی از انوما الیش را با مناسک آیینی مختلف بابل مرتبط می‌کند، روایتگر آن است که فرستادن آنو توسط آنشار برای رویارویی با تیامات، با جشن‌هایی که طی آن ماندانوMandanu به خورساگکالاماḪursagkalamma (کیش) می‌رفت، مطابقت دارد. سایر تصنیف‌ها به آنشار به طور گذرا در اسطورهٔ انلیل و سود و در سرودی برای هایاHaya از دوران سلطنت ریم-سین اول اشاره شده است. در یک مورد، آنشار در این بافتار با خدای کوچک دنیای زیرین، آلا،Alla برابر دانسته شده است. یک سرود سلطنتی از دوران پادشاهی نبوکدنصر اول که بر ایجاد ارتباط بین او و انمدورانکی، پادشاه اسطوره‌ای سیپار، تمرکز داشت، به طور گذرا از آنشار نام می‌برد و از شوزیانا به عنوان خواهر او یاد می‌کند. اسطوره‌ای که تنها از پنج قطعهٔ مربوط به دورهٔ سلوکی یا اشکانی شناخته شده است (چهار قطعه از آنها از یک نسخه هستند) به آنشار به عنوان پدر آنو اشاره دارد. اگرچه بازسازی متن همچنان نامشخص است، اما این احتمال وجود دارد که شرح مرگ او به دست انکی و نیناماکالاNinamakalla باشد، که نشان می‌دهد روایتی از جانشینی را حفظ کرده است که در آن اعضای فعالِ مورد پرستش در پانتئون بین‌النهرین، نسلی از خدایان آغازین را عزل می‌کنند. | ## جمع‌بندی | فرض بر این است که اودموس به منبعی تکیه کرده که مرتبط با سنتی است که در انوما الیش روایت شده، اما با آن یکسان نیست.