موضوع مقاله: زباله در نیوزیلند | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # زباله در نیوزیلند | مقدمه: طبق داده‌های سازمان توسعه و همکاری اقتصادی (OECD)، نیوزیلند سومین کشور اسراف‌کار در بین کشورهای عضو OECD است. | ## بخش 1: زباله در نیوزیلند | تاریخچه تا همین اواخر، زباله‌ها به محل‌های دفن زباله محلی منتقل می‌شدند و کنترل کمی بر محل دفن آنها وجود داشت یا اصلاً کنترلی بر این محل‌ها وجود نداشت. ایستگاه‌های انتقال، به ویژه در شهرها، به عنوان یک نقطه جمع‌آوری محلی عمل می‌کنند که در آن زباله‌ها قبل از انتقال به نزدیکترین محل دفن زباله، فشرده می‌شوند. در سال ۲۰۰۷، بررسی‌های عملکرد زیست‌محیطی OECD برای زباله، توصیه‌های زیر را ارائه داد: تدوین مقررات ملی برای مدیریت پسماندهای خطرناک گسترش و ارتقاء تأسیسات تصفیه و دفع زباله افزایش حمایت نظارتی برای بازیابی یا بازیافت شفاف‌سازی ترتیبات مسئولیت‌پذیری برای اصلاح مکان‌های آلوده توده سالانه ۱٫۶ میلیون تن زباله از صنعت ساخت و ساز و تخریب تولید می‌شود که ۵۰٪ از کل زباله‌های دفن شده در محل‌های دفن زباله را تشکیل می‌دهد. حجم زباله‌های جمع‌آوری‌شده از کنار خیابان تقریباً ۴۰٬۰۰۰ تن بود، اما پس از معرفی بازیافت کنار خیابان و نصف شدن تعداد کیسه‌های زباله رایگان، این میزان کاهش یافت. در سال ۲۰۰۹، شورا سطل‌های زباله چرخ‌دار ۱۴۰ لیتری را برای جمع‌آوری زباله‌های کنار خیابان معرفی کرد و پس از آن حجم زباله‌ها شروع به افزایش کرد. انواع پلاستیک‌های کشاورزی کشاورزی یکی از بزرگ‌ترین بخش‌های اقتصاد نیوزیلند است و در نتیجه حجم زیادی از زباله در مقایسه با سایر صنایع تولید می‌شود. سوزاندن زباله‌های پلاستیکی در سال‌های اخیر به دلیل انتشار آلاینده‌های سمی غیرقانونی شده است. ضایعات الکترونیکی زباله‌های الکترونیکی بخش فزاینده‌ای از جریان زباله‌ها را تشکیل می‌دهند و وزارت محیط زیست در حال بررسی راه‌های مقابله با آن است. روز جهانی الکترونیک (eDay) که از سال ۲۰۰۶ به صورت آزمایشی آغاز شد، به عنوان وسیله‌ای برای جمع‌آوری زباله‌های الکترونیکی جهت استفاده مجدد یا بازیافت استفاده می‌شود. در سال ۲۰۱۴ تحقیقاتی در مورد زباله‌های غذایی تولید شده توسط خانوارها که از طریق جمع‌آوری زباله‌های کنار خیابان دفع می‌شدند، انجام شد. این مطالعه نشان داد که سالانه ۲۲۹٬۰۲۲ تن مواد غذایی توسط خانوارها به محل دفن زباله فرستاده می‌شود. هزینه دفع زباله‌های غذایی خانگی قابل اجتناب در محل دفن زباله در سال‌های ۲۰۱۴/۲۰۱۰، ۸۷۲ میلیون دلار در سال بوده است. گزارش مفصلی که در وب‌سایت واسته مینز موجود است، اطلاعات بیشتری در مورد زباله‌های غذایی خانگی ارائه می‌دهد. | ## بخش 2: زباله در نیوزیلند | تاکنون هیچ تحقیقی در مورد ضایعات مواد غذایی تجاری یا زنجیره تأمین انجام نشده است. در نیو پلیموث، وانگانویی و آپِر هات، مواد قابل بازیافت در صورت قرار دادن در کیسه‌های مناسب جمع‌آوری شدند. جمع‌آوری زباله‌های آلی از کنار خیابان توسط شورای ناحیه مکنزی و شورای ناحیه تیمارو انجام می‌شود. شورای شهر کرایست‌چرچ، سیستم جمع‌آوری زباله‌های آلی را به عنوان بخشی از بازیافت کنار خیابان معرفی کرده است. سوزاندن زباله برای تولید انرژی اخیراً، علاقه به سوزاندن زباله به انرژی افزایش یافته است، که در آن زباله به انرژی برای استفاده جوامع تبدیل می‌شود. با این حال، تحقیقات نشان داده است که این روش می‌تواند مشکلات زیست‌محیطی بیشتری ایجاد کند، به طوری که به ازای هر تن زباله، ۱٫۲ تن CO2 تولید می‌شود. قانون پسماند نیوزیلند یکی از امضاکنندگان کنوانسیون بین‌المللی جلوگیری از آلودگی ناشی از کشتی‌ها، مصوب ۱۹۷۳، است که توسط پروتکل ۱۹۷۸ اصلاح شده و عموماً با نام مارپل ۷۸/۷۳ شناخته می‌شود. مفاد اصلی این قانون عبارتند از: وضع مالیات بر زباله‌های دفن‌شده، ترویج طرح‌های مدیریت محصول، برخی گزارش‌های اجباری زباله، روشن کردن نقش مقامات منطقه‌ای در رابطه با به حداقل رساندن زباله، و تشکیل هیئت مشاوره زباله. در سال ۱۹۹۵، ۳۲۷ و در سال ۲۰۰۲، ۱۱۵ مورد وجود داشت که برآوردهای اخیر، این تعداد را کمتر از ۱۰۰ مورد نشان می‌دهد. محل‌های دفن زباله قابل توجه در مکان‌های زیر واقع شده‌اند: ردویل، آلبانی ویتفورد، آوکلند همپتون داونز، منطقه وایکاتو - افتتاح شده در سال ۲۰۰۵، کیت ولی، کانتربری جزیره سبز، داندین پوورا، وانگاری صادرات ضایعات پیش از اجرای سیاست ملی شمشیر چین در سال ۲۰۱۸، نیوزیلند بیشتر زباله‌های پلاستیکی خود را به چین صادر می‌کرد. پس از ممنوعیت زباله‌های پلاستیکی توسط چین، نیوزیلند صادرات زباله‌های پلاستیکی خود را به مالزی و اندونزی تغییر داد. بین سال‌های ۲۰۱۷ تا ۲۰۲۲، صادرات ضایعات پلاستیکی از ۴۰٬۰۰۰ در سال ۲۰۱۷ به ۲۱٬۰۰۰ در سال ۲۰۲۲ کاهش یافت؛ که ۷۰٪ از ضایعات پلاستیکی از پلی‌اتیلن تشکیل شده است. صادرات زباله‌های خطرناک توسط قانون واردات و صادرات (محدودیت‌ها) مصوب ۱۹۸۸ تنظیم می‌شود. | ## بخش 3: زباله در نیوزیلند | نیوزیلند همچنین عضو کنوانسیون بازل است که واردات و صادرات زباله‌های خطرناک از جمله پلاستیک را تنظیم می‌کند. بین اوایل سال ۲۰۱۸ و فوریه ۲۰۱۹، اندونزی ۱۳۸۲۹ تن زباله پلاستیکی از نیوزیلند دریافت کرد. بیشتر کارخانه‌های بازیافت در جاوا واقع شده‌اند، از جمله بانتارگبانگ، بزرگ‌ترین محل دفن زباله روباز جنوب شرقی آسیا. وان نیوز گزارش داد که برخی از مردم محلی ابراز نگرانی کرده‌اند که زباله‌های درجه بالاتر نیوزیلند، ارزش زباله‌های پلاستیکی بازیافتی محلی را کاهش می‌دهد. در ماه مه ۲۰۱۹، نیوزیلند تغییرات اصلاح‌شده‌ای را در کنوانسیون بازل تصویب کرد که چارچوبی قانونی برای تضمین شفافیت بیشتر و تنظیم بهتر در تجارت جهانی پلاستیک ارائه می‌دهد. بین سال‌های ۲۰۲۰ و ۲۰۲۱، حجم صادرات پلیمرهای اتیلن از ۱۴٫۶ میلیون به ۱۳٫۵ میلیون کیلوگرم کاهش یافت. در اواخر ژوئیه ۲۰۲۲، لیدیا چای، فعال حقوق پلاستیک، طوماری را سازماندهی کرد و از دولت نیوزیلند خواست تا صادرات زباله‌های پلاستیکی به کشورهایی مانند مالزی را متوقف کند. این دادخواست ۱۱۰۰۰ امضا جمع‌آوری کرد و توسط نماینده حزب سبز، اوژنی سیج، و نماینده حزب ملی، اسکات سیمپسون، پذیرفته شد. در ژوئن ۲۰۲۴، ۱ نیوز گزارش داد که وزارت محیط زیست و خدمات گمرکی نیوزیلند پیشنهاد جایگزینی قانون کمینه‌سازی زباله و قانون زباله با قانون جدیدی را داده‌اند که کنترل واردات و صادرات زباله‌های بازیافتی صادر شده به خارج از کشور را تشدید می‌کند. پنی سیموندز، وزیر محیط زیست، از اصلاح قانون کاهش زباله و زباله حمایت کرد، در حالی که لیدیا چای از دولت به دلیل رد ممنوعیت کامل صادرات زباله‌های بازیافتی ابراز ناامیدی کرد. در سپتامبر ۲۰۲۴، RNZ گزارش داد که شرکت اوجی پیپر پس از تعطیلی کارخانه خمیر و کاغذ پنراسو در دسامبر ۲۰۲۴، قصد دارد ضایعات کاغذ بازیافتی بیشتری را از نیوزیلند به کارخانه کاغذ خود در بانتینگ مالزی صادر کند. | ## جمع‌بندی | لای پنگ پوا، فعال محیط زیست مالزیایی، ابراز نگرانی کرد که افزایش حجم زباله‌های کاغذی، رودخانه لانگات در همان نزدیکی را که ساکنان محلی برای کشاورزی و آبزی‌پروری به آن وابسته بودند، آلوده کند.