موضوع مقاله: پوسته پتک‌کاری | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پوسته پتک‌کاری | مقدمه: پوستهٔ پُتک‌کاری تقریباً به‌طور جهانی از کاوش‌های باستان‌شناسی در مناطقی که سنگ آهن پالایش و فورج شده‌است، به‌دست می‌آید. | ## بخش 1: پوسته پتک‌کاری | ویژگی‌ها ویژگی‌های فیزیکی پوستهٔ پُتک‌کاری به دو شکل ظاهر می‌شود: پوسته‌پوسته و کروی توخالی. با این حال، رنگ آن‌ها از سیاه تیره تا آبی براق یا خاکستری و ضخامت آن‌ها از یک تا پنج میلی‌متر متغیر است. مانند تکه‌های پوسته‌پوسته، کروی‌ها نیز بسیار کوچک هستند اما اندازهٔ آن‌ها می‌تواند متفاوت باشد. مگنتیت یک شکل عمومی پذیرفته شده‌است که به پوستهٔ پُتک‌کاری ویژگی مغناطیسی قابل توجه آن را می‌دهد. با این حال، ترکیب شیمیایی پوستهٔ پُتک‌کاری بسته به این‌که از کدام مرحله در فرایند پالایش آهن حاصل می‌شود، می‌تواند تغییر کند. در نهایت، برخی هنوز استدلال می‌کنند که اجزای شیمیایی پوستهٔ پُتک‌کاری علاوه بر آهن بسیار فراتر از اکسیژن یونیزه‌شده و اکسید فلزی را تشکیل می‌دهند.Young, Tim. یک قطعه آهن گرم‌شده یک لایهٔ خارجی اکسید آهن ایجاد می‌کند که ممکن است به دلیل ضربهٔ چکش یا انبساط حرارتی از قطعهٔ اصلی جدا شود.Dorling, P. پولک پوستهٔ پُتک‌کاری در مقادیر زیادی طی مراحل مختلف فرایند آهنگری صنعتی تولید می‌شود. سپس آهنگر به‌طور مکرر آهن اسفنجی را گرم می‌کند و چکش می‌زند تا ناخالصی‌ها را از بین ببرد. پوستهٔ پُتک‌کاری اضافی در طول آهنگری آهن خالص از حرارت دادن و چکش‌کاری لازم برای شکل دادن به قطعه تولید می‌شود. پولک تولیدشده در این مرحله با رنگ آبی مایل به سیاه مشخص می‌شود و به دلیل محتوای بالای اکسید آهن آن، باریک‌تر و تیره‌تر است. باستان‌شناسان معتقدند که پوستهٔ پُتک‌کاری کروی عمدتاً طی فرآیندی به نام جوشکاری آتش تولید می‌شود. | ## بخش 2: پوسته پتک‌کاری | این روش که به نام جوشکاری فورجینگ نیز شناخته می‌شود، برای اتصال دو قطعه فلز با گرما دادن آن‌ها در دمای بالا و به هم چسباندن آن‌ها با یک چکش یا ابزار دیگر استفاده می‌شود. همان‌طور که آهنگر قطعات را به هم می‌کوبد، مقداری فلز از بین آن‌ها بیرون می‌زند، اغلب به شکل یک جت مذاب که در هوا سرد می‌شود و پولک پوستهٔ پُتک‌کاری کروی‌شکل را تشکیل می‌دهد. کاربردها در باستان‌شناسی آهن‌کاری با توجه به حجم بالای پولک پوستهٔ پُتک‌کاری و پوسته‌های کروی تولیدشده طی فرآیندهای منظم آهن‌کاری، باستان‌شناسان اغلب از وجود آن برای شناسایی کارخانه‌های آهنگری و ذوب آهن استفاده می‌کنند. علاوه بر این، دوباره به‌دلیل ماهیت مغناطیسی آن، هنگام تکمیل بررسی حساسیت مغناطیسی یک سایت بسیار مفید است. و اگرچه اشیاء آهنی تمام شده باشد، سرباره نیز اغلب در مکان‌های قبلی آهن‌کاری بازیابی می‌شوند، مسلماً پوستهٔ پُتک‌کاری بازیابی قابل اطمینان‌تر است. با توجه به اندازهٔ آن‌ها، اشیاء آهنی و یافته‌های سرباره به احتمال زیاد حذف یا استفادهٔ مجدد می‌شوند، در حالی که پولک‌ها یا کره‌های کوچک در پوستهٔ پُتک‌کاری به احتمال زیاد حذف نشده‌اند.Starling, David. علاوه بر این، توزیع پوستهٔ پُتک‌کاری در یک جنبهٔ باستان‌شناسی می‌تواند برای تعیین حدودی عملکرد هر منطقه استفاده شود. به‌طور خاص، مناطقی با غلظت‌های بالاتر از ورقه‌های پوستهٔ پُتک‌کاری، وجود سندان و کوره را نشان می‌دهند، زیرا در هنگام چکش زدن اجسام آهنی، تکه‌ها ایجاد می‌شوند یا در حین گرم کردن آهن با مقادیر مختلف خلوص، شکسته می‌شوند. فراتر از توزیع، ترکیب شیمیایی و ویژگی‌های فیزیکی نمونه‌های خاصی از پوستهٔ پُتک‌کاری می‌تواند به باستان‌شناسان در تعیین هدف یک ویژگی آهن‌کاری کمک کند. به‌طور خاص، نمونه‌های خاصی مانند پوستهٔ پُتک‌کاری کروی، تنها در مراحل اولیهٔ خاصی از فرایند پالایش آهن تولید می‌شوند و شواهدی از فعالیت‌های ذوب ارائه می‌دهند. فرم‌های پوسته‌ای قابل تشخیص‌تر، براق‌تر و بزرگتر، تقریباً منحصراً از کوبیدن اجسام آهنی کامل به وجود می‌آیند. تکنیک‌های جمع‌آوری به دلیل اندازهٔ کوچک و رنگ اغلب تیره‌تر، یافتن پوستهٔ پُتک‌کاری حین انجام فرایندهای باستان‌شناسی ساده، مانند الک خشک یا مرطوب، دشوار است. | ## بخش 3: پوسته پتک‌کاری | درعوض، وقتی شواهد واضحی وجود دارد که نشان می‌دهد یک محوطه، مانند یک خان‌چال، شامل نوعی آهن‌کاری است، به باستان‌شناسان توصیه می‌شود شبکه‌ای تشکیل دهند و خاک را برای تجزیه و تحلیل بیشتر از محوطه جمع‌آوری کنند. این به متالوژیست‌های آموزش‌دیده اجازه می‌دهد تا نوع پوستهٔ پُتک‌کاری و شیوع آن را در سازه تجزیه و تحلیل کنند. این هنوز به دلیل کمبود زمان یا تخصص، یک عمل نادر است، اما با این وجود توصیه می‌شود و در صورت غیرقابل دفاع، نمونه‌های خاک همچنان باید با آهن‌ربا روی آن‌ها قرار گیرد تا دانه‌های پوستهٔ پُتک‌کاری در محل جمع‌آوری شوند. تاریخچه و نمونهٔ کاوش‌ها با توجه به این‌که بخشی به ظاهر طبیعی از تکنیک‌های قبلی آهن‌کاری است، یافته‌های پوستهٔ پُتک‌کاری در کاوش‌های باستان‌شناسی متعدد در مناطق متعدد جهان مانند اروپای شمالی، بریتانیای کبیر و شام مشاهده شده‌اند. اولین اشاره به پوستهٔ پُتک‌کاری در یک زمینهٔ باستان‌شناسی از مطالعهٔ ۱۹۴۱ بر روی قلعهٔ رومی در بریتانیای کبیر که بر روی دیوار هادریان قرار دارد، به‌دست آمده‌است. در یک حفاری در سال ۱۹۶۰ در یک سایت آهن‌کاری رومی در نورفک نیز پوستهٔ پُتک‌کاری به دست آمد. در حفاری‌های اخیر، بازیابی در پوستهٔ پُتک‌کاری به شیوه‌ای سیستماتیک‌تر و با استفاده از روش شبکه‌ای که در بالا ذکر شد انجام شده‌است. به عنوان مثال در کاوشی در سال ۱۹۹۲ با ایجاد شبکه و جمع‌آوری نمونه‌های محلی، محل سابق یک کوره و سندان علی‌رغم نبود بقایای مستقیم هر کدام مشخص شد. آرنه جوتییاروی از سه مکان می‌نویسد که در آن‌ها از رسوبات و پوستهٔ پُتک‌کاری برای ترسیم مناطق مختلف آهنگرها در گودال‌های عصر وایکینگ در دانمارک و نروژ امروزی استفاده شده‌است. به عنوان مثال، او می‌نویسد که چگونه «آهنگر از کفی که در آن ایستاده بود محافظت می‌کرد و «سایه‌ای» در توزیع پوستهٔ پُتک‌کاری باقی می‌گذاشت.» بنابراین، توزیع پوستهٔ پُتک‌کاری نه تنها می‌تواند به مکان‌یابی اقلام در یک کارگاه کمک کند، بلکه می‌تواند به محققان از محل ایستادن آهنگران نیز اطلاع دهد. | ## جمع‌بندی | اکتشافات اسمیت مربوط به پوستهٔ پُتک‌کاری به‌خوبی مستند شده‌است و به‌طور کلی وجود زیاد پوستهٔ پُتک‌کاری برای شناسایی یک یافته به‌عنوان اسمیت، کافی در نظر گرفته می‌شود.