موضوع مقاله: گینگار | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # گینگار | مقدمه: گینگار یک کیبوتص در شمال اسرائیل است که در نزدیکی ناصره و میگدال هائمک قرار دارد. | ## بخش 1: گینگار | گینگار در سال ۱۹۲۲ در منطقه جلیل سفلا بنیان‌گذاری شد و نامش از یک آبادی باستانی یهودی به نام «نگینر» یا «نگنیگر» گرفته شده که در تلمود ذکر شده‌است. بنیان‌گذاران کیبوتص یهودیان مهاجر از روسیه و لهستان بودند که در موج دوم و سوم عالیا به فلسطین آمده بودند. پیش از تأسیس کیبوتص، روستای عربی «جنجار» در این محل قرار داشت که در دوره عثمانی و قیمومت بریتانیا مسکون بود. اقتصاد گینگار بر پایه کشاورزی و صنعت استوار است و کارخانه بزرگی برای تولید فرآورده‌های پلاستیکی کشاورزی در آن فعالیت می‌کند. جغرافیا گینگار در ارتفاع ۱۰۹ متری از سطح دریا در جلیل سفلا، در مرز شمالی دره یزرعیل با کوه‌های ناصره واقع شده‌است. این کیبوتص در حدود ۷ کیلومتری شمال‌شمال‌غربی شهر عفوله و ۱ کیلومتری جنوب‌شرقی میگدال هائمک قرار دارد. پیشینه دوره عثمانی در دوره امپراتوری عثمانی، روستای عربی به نام «جنجار» در این مکان وجود داشت که احتمالاً نام آبادی باستانی یهودی «نیگنار» یا «نگینگار» را حفظ کرده بود. این روستا در دفتر سال ۱۵۵۵–۱۵۵۶ با نام «جنجار» در ناحیه طبریه از لوای صفد ثبت شده و به عنوان زمین تیمار تعیین گردیده بود. در سال ۱۸۸۲، بررسی فلسطین غربی متعلق به صندوق اکتشاف فلسطین، جنجار را روستایی کوچک از خشت در دامنه تپه‌ها توصیف کرد که دارای یک چاه آب بود. | ## بخش 2: گینگار | فهرست جمعیتی نزدیک به سال ۱۸۸۷ نشان داد که جنجار حدود ۱۲۵ ساکن داشت که همگی مسلمان بودند. گوتلیب شوماخر در سال ۱۹۰۰ در چارچوب بررسی برای ساخت راه‌آهن دره یزرعیل، یادداشت کرد که جمعیت جنجار اندکی افزایش یافته و در آن زمان ۱۶ کلبه و حدود ۷۰ ساکن داشت. دوره قیمومت بریتانیا جنجار (روستای عربی) زمین‌های این منطقه به عنوان بخشی از خرید سورسوک توسط جامعه یهودی خریداری شد. در سال ۱۹۲۱، چهار هزار دونوم زمین در جنجار توسط خاندان سورسوک که مالکان غایب آن در لبنان بودند، به گروه‌های صهیونیستی فروخته شد. در زمان سرشماری ۱۹۲۲ فلسطین، «جنجار» ۱۷۵ نفر جمعیت داشت: ۱۳ یهودی، ۱۱۸ مسلمان و ۴۴ مسیحی. نام کیبوتص از چاه باستانی گینگار گرفته شده که هنوز در زیر رختشوی‌خانه یافت می‌شود. بنیان‌گذاران کیبوتص که در آن زمان در موشاوهای منطقه کار می‌کردند، در موج دوم و سوم عالیا آمده بودند. آنها در سال ۱۹۲۰ برای تأسیس دگانیا گیمل در جنوب دگانیا بت متحد شدند، در مکانی که بعداً توسط کیبوتص بیت زرا بهره‌برداری شد. نام گینگار تحریفی از «نگنگر» دانسته می‌شود که روستایی در جلیل بوده و در تلمود از آن یاد شده‌است. | ## بخش 3: گینگار | گروه بنیان‌گذار در طول سال‌ها با مهاجران یهودی از آلمان، چکسلواکی و ایالات متحده تقویت شد. در سال ۱۹۲۸، صندوق ملی یهود اعضای گینگار را برای کاشت جنگل بالفور که نخستین پروژه جنگل‌کاری این صندوق بود، بسیج کرد. در سرشماری ۱۹۳۱، کیبوتص ۱۰۹ نفر جمعیت داشت که همگی یهودی بودند و در ۱۷ خانه زندگی می‌کردند. اقتصاد در کیبوتص کارخانه بزرگی برای تولید فرآورده‌های پلاستیکی وجود دارد که آن نیز «گینگار» نام دارد. دیگر بخش‌های اقتصادی کیبوتص شامل کشت مزرعه‌ای، گاوداری، مرکبات‌کاری و مرغداری است. گینگار سال‌ها داوطلبانی را می‌پذیرفت که در کیبوتص زندگی و کار می‌کردند، اما این برنامه سرانجام تعطیل شد. جدول زیر دگرگونی جمعیت کیبوتص را نشان می‌دهد: + دگرگونی جمعیت گینگار سال ۱۹۴۸ ۱۹۴۹ ۱۹۶۱ ۱۹۷۲ ۱۹۸۳ ۱۹۹۵ ۲۰۰۱ ۲۰۰۵ ۲۰۱۰ ۲۰۱۴ جمعیت ۴۴۴ ۴۰۱ ۴۶۱ ۴۴۰ ۴۸۹ ۴۹۰ ۴۵۲ ۴۵۷ ۵۴۶ ۶۴۲ بناهای تاریخی در شمال کیبوتص دو اثر تاریخی قرار دارد: غار پالماخ — که به عنوان پناهگاه و محل آموزش سلاح برای کارآموزان فرماندهی جوخه پالماخ به کار می‌رفت. برج شتر — دیده‌بانگاهی که در سال‌های ۱۹۳۲ تا ۱۹۳۵ به سبک باوهاوس ساخته شد و شکل آن یادآور شتر است. | ## جمع‌بندی | آموزش در محدوده کیبوتص، مدرسه ابتدایی ناحیه‌ای «دره یزرعیل» واقع شده که دانش‌آموزان آبادی‌های گینگار، تل عدشیم، کفار هحورش، میگدال هائمک و دیگر آبادی‌های اطراف در آن تحصیل می‌کنند.