موضوع مقاله: دریاچه باریک غربی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # دریاچه باریک غربی | مقدمه: دریاچه باریک غربی که به نام چینی معیار خود شوکسیهو و نام‌های دیگر نیز شناخته می‌شود، یک دریاچه دیدنی در منطقه هانجیانگ در مرکز یانگژو، چین است. | ## بخش 1: دریاچه باریک غربی | در دوران دودمان چینگ فهرست دودمان‌های تاریخ چین، کرانه رودخانه آن محل استقرار عمارت‌های متعدد ثروتمندان منطقه از جمله دانش‌پژوه-رسمیها و تاجران نمک بود. این دریاچه و برخی از جاذبه‌های آن به عنوان یک پارک ملی و جاذبه گردشگری بازسازی شده‌اند. نام‌ها در تاریخ چین، دریاچه باریک غربی کنونی به عنوان بخشی از رودخانه شناخته می‌شد و با نام‌های گوناگونی همچون پائوشان، چانگچون، بائویانگ یا نهر بائوژانگ خوانده می‌شد. تا اواخر قرن هفدهم، این منطقه به‌طور گسترده به عنوان دریاچه باریک غربی شناخته شد و این نام در اثر Yángzhōu Gǔchuī Cíxù که توسط وو چی (۱۶۱۹۱۶۹۴) گردآوری شده بود، ثبت شد. وانگ شاگرد لی ئه بود که پیش از آن اثر خود را دربارهٔ سوابق دریاچه غربی (, Xīhú Zhì) دربارهٔ تاریخ هانگژو به پایان رسانده بود. جغرافیا دریاچه باریک غربی بین هانجیانگ و گوانگلینگ در مرکز یانگژو در جیانگسو و شرق چین واقع شده است. این دریاچه در ابتدا بخشی از خندق‌های کانال‌ها و نهرهای اطراف یانگژو بود و در شمال‌غربی استحکامات مربوط به دوران سونگ، مینگ و چینگ این شهر قرار دارد. این دریاچه از دریاچه بائوژانگ در شمال تا بقایای خندق دوران چینگ در جنوب امتداد دارد. | ## بخش 2: دریاچه باریک غربی | منطقه دیدنی دریاچه باریک غربی شامل دریاچه بائوژانگ و برخی جزایر و مسیرهای آبی اضافی در غرب آن است. با وجود قرن‌ها رونق یانگژو به‌عنوان یکی از مراکز اصلی آبراه بزرگ چین، منطقهٔ اطراف دریاچهٔ باریک غربی تا دوران امپراتور چیان‌لونگ از دودمان چینگ در میانهٔ دههٔ ۱۷۰۰ توسعهٔ چندانی نیافته بود. این منطقه همراه با سایر بخش‌های شهر، در جریان فتح چینگ و کشتار یانگژو در مه ۱۶۴۵ به‌شدت آسیب دیده بود. با این حال، در دورهٔ چینگ، ثروت فراوان دانش‌پژوهان-رسمی و تاجران نمک این منطقهٔ آبراه بزرگ چین صرف ساخت عمارت‌های مجلل خصوصی و باغ‌های تماشایی، همراه با رستوران‌ها و چایخانه‌های معروف در سطح ملی و تزئیناتی برای پذیرایی از امپراتوران و مقامات چینگ، به‌ویژه امپراتور چیان‌لونگ شد. این دریاچه برای میزبانی کاروان امپراتوری، به‌ویژه در دومین بازدید او در سال ۱۷۵۷، لایروبی و گسترش یافت. برخی از بناهای اصلی منطقه به‌گونه‌ای طراحی شده‌اند که عامدانه ویژگی‌های مکان‌های دیگر را تقلید کنند. این منطقه در جریان شورش تایپینگ در دهه‌های ۱۸۵۰ و ۱۸۶۰ به‌شدت آسیب دید، اما پس از آن بازسازی گسترده‌ای روی آن انجام شد. دریاچه در سال ۱۹۷۹ کاملاً لایروبی شد و امکان عبور قایق‌ها به معبد دامینگ فراهم گردید.. | ## بخش 3: دریاچه باریک غربی | این اقدام بخشی از برنامهٔ دیپلماسی فرهنگی بود که به موجب آن توشودای-جی در استان نارا اجازه داد مجسمهٔ قرن هشتمی بهکشو و مبلغ مذهبی جیان‌ژن برای نمایش موقت به معبد اصلی‌اش در سرزمین اصلی چین بازگردانده شود. در میانهٔ این مسیر، سکویی مربع‌شکل با غرفه‌هایی در چهار گوشه و یک غرفه در مرکز آن قرار دارد. در اطراف دریاچه، پارکی با چندین جاذبه وجود دارد، از جمله: باغ شو، پاگودای سفید معبد لیانشینگ که نسخه‌ای از برج مشابه آن در پارک بی‌های پکن است؛ پل پنج غرفه؛ کوه کوچک طلایی (شیاو جین‌شان) و سکوی ماهیگیری (دیاویو تای) که یکی از مکان‌های مورد علاقهٔ امپراتور چیان‌لونگ بود. امپراتور از بخت خوبش در ماهیگیری در این مکان چنان خشنود شد که دستور اعطای کمک‌هزینه‌های اضافی به شهر را صادر کرد. با این حال، موفقیت او به‌لطف شناگران محلی بود که در آب پنهان شده و ماهی‌ها را به قلاب او متصل می‌کردند. پل کنونی ۲۴ دهانه (ارشیسی چیائو یا نیانسی چیائو) در محل اصلی خود قرار ندارد و احتمالاً نامش از اشتباهی ناشی شده که بین ۲۴ پلی که در دورهٔ تانگ در یانگژو ثبت شده بود، رخ داده است؛ این اشتباه به‌دلیل نبود تمایز بین اشکال مفرد و جمع در زبان چینی پدید آمده است. میراث شعر وانگ هان همچنان مایهٔ افتخار شهر است و منطقهٔ دریاچهٔ باریک غربی به‌عنوان یکی از جاذبه‌های مهم گردشگری شناخته می‌شود. | ## جمع‌بندی | با این حال، ژو زی‌چینگ این مقایسه را در قیاس با هانگژو نادرست می‌دانست؛ او علی‌رغم لذت بردن از کانال‌های فراوان یانگژو، باریکی دریاچه را نامطلوب می‌پنداشت..