موضوع مقاله: رومانو موسولینی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # رومانو موسولینی | مقدمه: رومانو برونو موسولینی (فورلی، ۲۶ سپتامبر ۱۹۲۷ - رم، ۳ فوریه ۲۰۰۶) نوازنده پیانو جاز، نقاش و تهیه‌کننده فیلم ایتالیایی بود. | ## بخش 1: رومانو موسولینی | سال‌های اولیه و آموزش رومانو موسولینی چهارمین فرزند از پنج فرزند (و سومین پسر) بنیتو موسولینی و راشل گوئیدی بود. او نواختن پیانو را به عنوان یک نوازنده خودآموخته آغاز کرد، و قطعات کلاسیک را با پیانو می‌نواخت و پدرش، بنیتو موسولینی، که ویولن می‌نواخت، را همراهی می‌کرد. او، با وجود اینکه رژیم فاشیستی به رهبری پدرش، که در آن زمان بر ایتالیا حکومت می‌کرد، موسیقی جازرا سانسور می‌کرد (چرا که آن را بیانگر فرهنگ خارجی می‌دانست)‌،‌ در سنین بسیار پایین، در دهه ۱۹۳۰، مجذوب آن شد. او همچنین با برخی از محبوب‌ترین نوازندگان جاز، از جمله دوک الینگتون ملاقات کرد، که حتی پس از آن نیز با او دوست ماند. در تلاش برای غلبه بر مشکلات مالی (که او را مجبور به اجرا با نام مستعار و همچنین جستجوی مشاغل متفرقه کرد)، به گروه پنج نفره «اوگو کالیسه» پیوست که در منطقه ناپل اجرا داشتند. او با کالیسه در ایسکیا (جایی که در سال ۱۹۴۵ به همراه مادرش راکله و خواهرش آنا ماریا در تبعید زندگی می‌کرد)‌ آشنا شده بود. سپس او شروع به نواختن با لینو پاترونو و کارلو لوفردو کرد، که بعدها پیوند حرفه‌ای خود را با آنها تقویت کرد و از آنها برخی از تأثیرات موسیقی فولک و دیکسی را که به ویژگی سبک موسیقی او تبدیل شد، وام گرفت. | ## بخش 2: رومانو موسولینی | همچنین در دهه‌های ۱۹۶۰و ۱۹۷۰، او خود را در آهنگسازی و اجرای موسیقی متن فیلم متمایز کرد. در سال‌های بعد، او به همراه استاد روبرتو پرگادیو، با استفاده از نام‌های مستعار «ریموند فول» و «مانوئل پارادا»، موسیقی متن فیلم‌های Kriminal (1966)، Mister X (1967) و Satanik (1968) را ساخت، فیلم‌هایی که از قهرمانان هم‌نام کمیک‌های سیاه خلق شده توسط مگنوس و مکس بانکر الهام گرفته شده بودند. ISBN 9788817062015، اما تجربه او به عنوان تهیه‌کننده به دو فیلم از فیلم‌های فوق‌الذکر محدود شد. پس از آن موسیقی متن فیلم «همه راه‌ها پیش پای انسان» اثر جک گای (۱۹۷۶) و آخرین اثر، «بهانه‌ای برای تمام عمر» اثر آلدو لادو (۱۹۹۲) ساخته شد. در دهه ۱۹۷۰، او همچنین با فرانکو سری، نوازنده گیتار، پینو پرستی، نوازنده گیتار بیس، انزو اسکوپا، نوازنده ساکسیفون و کارلو سولا، نوازنده درامز، همکاری کرد. آخرین گروه او "گروه رومانو موسولینی" نام داشت و شامل ماسیمو دآولا، نوازنده ساکسیفون، اوسوالدو رامون مازی، نوازنده درامز و جورجو روسیگلیونه، نوازنده کنترباس بود. او سال‌ها میزبان ترومپت‌نوازان چیچی سانتوچی و گوئیدو پیستوکی نیز بود، در حالی که پیرو مونتاناری، لینو رانیری و ماسیمو موریکونی به نوبت نوازنده گیتار بیس الکتریک بودند. | ## بخش 3: رومانو موسولینی | او که گهگاه الهام می‌گرفت، همیشه موثر بود؛ او ترجیع‌بندها را به موقع اجرا می‌کرد. الساندرا رهبری یک حزب کوچک راست افراطی ایتالیایی را بر عهده داشت که اغلب به عنوان نئوفاشیست، حزب آلترناتیوا سوسیال، توصیف می‌شود. در سال ۱۹۷۱، شیکولونه که از ازدواجی دشوار، مشاجرات مداوم و خیانت‌های شوهرش خسته شده بود، طلاق گرفت. رومانو سس با کارلا ماریا پوچینی، بازیگر، ازدواج کرد و سی سال آخر عمرش را با او گذراند. از او صاحب یک دختر سوم به نام راکله (۱۹۷۴) شد که به نام مادربزرگ پدری‌اش نامگذاری شده و اکنون عضو شورای شهر رم است. موسولینی تا زمان ورود حزب اتحاد ملی پسافاشیستی به دولت پس از انتخابات عمومی ۲۰۰۱، در مورد تاریخچه خانوادگی خود بسیار محتاط بود. در سال ۲۰۰۴، او روایتی کاملاً دلسوزانه از خاطرات شخصی خود از پدرش، «پدرم، ایل دوچه: خاطراتی از پسر موسولینی» (Il Duce, mio ​​​​padre)، از جمله حکایاتی از رازها و بحث‌های خصوصی، منتشر کرد. | ## جمع‌بندی | مرگ رومانو موسولینی در سال ۲۰۰۶ در سن ۷۸ سالگی بر اثر مشکلات قلبی در بیمارستانی در رم درگذشت.