موضوع مقاله: ایالت چو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ایالت چو | مقدمه: چو که با نام‌های جینگ (荆) و جینگچو (荆楚) نیز شناخته می‌شود، بیشتر استان‌های امروزی هوبئی و هونان، همراه با بخش‌هایی از چونگ‌کینگ، گوئیژو، هنان، آنهوئی، جیانگشی، جیانگ‌سو، ججیانگ و شانگهای را شامل می‌شد. | ## بخش 1: ایالت چو | برای بیش از ۴۰۰ سال، دانیانگ در محل تلاقی رودخانه‌های دان و شی و در نزدیکی شهرستان شیچوان امروزی پایتخت چو بود، ولی بعدها پایتخت به یینگ منتقل شد. تاریخچه بنیانگذاری در اساطیر چینی، طبق افسانه‌هایی که در سوابق مورخ بزرگ نوشته سیما چیان آمده است، خاندان حاکم چو از نسل امپراتور زرد و نوه و جانشین او ژوانشو هستند. ووهویی (吳回) نوه ژوانشو توسط امپراتور کو مسئول آتش شد و لقب ژو رونگ را به او داد. م) به پسر نوه یوشیونگ، شیونگ یی، سرزمینی برای حکمرانی در چو و لقب مووروثی 子 (به معنای نایب‌فرمانروا) اهدا نمود. م، قایق پادشاه ژائو ژو در حین لشکرکشی علیه چو غرق شد و او در رودخانه هان غرق شد. پس از این مرگ، ژو دیگر گسترش خود را به سمت جنوب متوقف کرد و به قبایل جنوبی و چو اجازه داد تا خیلی زودتر از ایالت‌های شمال، خودمختاری خود را گسترش دهند. دوره بهار و پاییز در زمان سلطنت پادشاه ژوآنگ، چو به اوج قدرت خود رسید و فرمانروای آن یکی از پنج فرمانروای فرادست دوران به حساب می‌آمد. چو ابتدا قدرت خود را با ضمیمه کردن سایر ایالت‌ها در منطقه اصلی خود (هوبئی کنونی) تثبیت کرد، سپس به سمت شمال به سمت دشت شمال چین گسترش یافت. م)، که مردانی را با پیش‌مایه‌های هانفو (یعنی لباس‌های ابریشمی سنتی) و سوار بر ارابه دو نفره نشان می‌دهد. در طول سده ششم پیش از میلاد، جین و چو نبردهای متعددی بر سر فرادستی در دشت مرکزی انجام دادند. م، جین در نبرد بی توسط چو شکست خورد و باعث ناتوانی موقت جین در مقابله با گسترش چو شد. چو به‌طور راهبردی از ایالت ژنگ به عنوان نماینده خود در منطقه دشت مرکزی استفاده کرد و از طریق ارعاب و تهدید، چو ژنگ را مجبور کرد با خود متحد شود. از سوی دیگر، جین مجبور بود با اتحاد مکرر با لو، ویی و سونگ، نفوذ چو را متعادل کند. در آغاز سده ششم پیش از میلاد، جین، ایالت وو را در نزدیکی دلتای یانگ‌تسه تقویت کرد تا به عنوان یک وزنه تعادل در برابر چو عمل کند. پس از نبرد بوجو، پایتخت چو در یینگ را اشغال کرد و پادشاه ژائو را مجبور کرد که به متحدانش در یون و «سوی» بگریزد. یوئه در ابتدا توسط پادشاه فوچای وو مطیع شد تا اینکه پادشاه آن‌ها گوجیان را آزاد کرد. در پایان سده پنجم پیش از میلاد، دولت چو بسیار فاسد و ناکارآمد شده بود، به گونه‌ای که بخش زیادی از خزانه دولت عمدتاً برای پرداخت هزینه‌های همراهان سلطنتی استفاده می‌شد. بسیاری از مقامات وظیفه خاصی جز گرفتن پول نداشتند و ارتش چو در عین بزرگ بودن از کیفیت پایینی برخوردار بود. م، چو را تبدیل به یک ایالت کارآمد و قدرتمند کرد، زیرا او حقوق مقامات را کاهش داد و مقامات بی‌فایده را برکنار کرد. علیرغم عدم محبوبیت وو چی در میان طبقه حاکم چو، اصلاحات او پادشاه را تقویت کرد و دولت را تا اواخر سده چهارم پیش از میلاد بسیار قدرتمند کرد، در این زمان ژائو و چین در حال رشد بودند. با این حال، مقامات چو زمان را برای انتقام خود تلف نکردند و وو چی در مراسم خاکسپاری پادشاه دائو در سال ۳۸۱ پ. پیش از خدمت وو در ایالت چو، وو در ایالت وی می‌زیست، در آنجا او قدرت نظامی سایر شش ایالت را در کتاب استاد وو تجزیه و تحلیل کرده بود. زمین‌های آنها بسیار گسترده است ولی دولت نمی‌تواند به‌طور مؤثر این وسعت را اداره کند. برای شکست دادن آن‌ها، باید سریع، غیرمنتظره حمله کنیم و قبل از اینکه آنها بتوانند ضدحمله بزنند، به سرعت عقب‌نشینی کنیم. این باعث ایجاد ناراحتی در سربازان درمانده آن‌ها می‌شود و روحیه جنگندگی آنها را کاهش می‌دهد؛ بنابراین، با پشتکار، می‌توان ارتش آن‌ها را شکست داد. در اواخر دوره ایالت‌های جنگ‌طلب، چو توسط چین در غرب بسیار تحت فشار قرار گرفت، به ویژه پس از اینکه چین اصلاحات قانونگرایانه شانگ یانگ را تصویب و حفظ کرد. م، پنج ایالت از هفت ایالت اصلی جنگ‌طلب (چو، ژائو، وی، یان و هان) اتحادی را برای مبارزه با قدرت در حال افزایش چین تشکیل دادند. پادشاه کائولیه چو به عنوان رهبر اتحاد و لرد چونشن به عنوان فرمانده نظامی برگزیده شد. پادشاه کائولیه، لرد چونشن را به خاطر این شکست نکوهید و اعتماد خود به او را از دست داد. با گسترش چین به سوی قلمرو چو، چو مجبور شد به سمت جنوب و شرق گسترش یابد و تأثیرات فرهنگی محلی را در طول مسیر جذب کند. با این حال، در اواخر سده چهارم پیش از میلاد، موقعیت برجسته چو در نتیجه چندین تهاجم از ژائو و چین، رو به زوال رفت. طبق اسناد ایالت‌های جنگ‌طلب، مناظره بین استراتژیست دیپلمات، ژانگ یی و ژنرال چین، سیما کو به دو نتیجه در مورد اتحاد چین منجر شد. اهمیت شو در حوضه سیچوآن، تولید عظیم کشاورزی آن و تسلط آن بر بخش بالایی رودخانه یانگ‌تسه بود که مستقیماً به قلب چو منتهی می‌شد. م، چین به شو و با، که نزدیک شو بود، حمله کرد و آن دو را فتح کرد و در دهه‌های بعد به سمت پایین رودخانه گسترش یافت. پس از سقوط یینگ، دولت چو به مناطق مختلف در شرق نقل مکان کرد تا اینکه در سال ۲۴۱ پ. | ## بخش 2: ایالت چو | پس از یک مبارزه عظیم دو ساله، بای چی نیروی اصلی ژائو متشکل از ۴۰۰۰۰۰ سرباز را به میدان کشاند؛ آن‌ها را محاصره کرد و در سال ۲۶۰ پ. ارتش چین اسیران خود را قتل‌عام کرد و آخرین مانع اصلی را برای تسلط چین بر ایالات چینی از بین برد. م، یینگ ژنگ خواستار ملاقاتی با زیردستان خود شد تا در مورد برنامه‌هایش برای حمله به چو صحبت کنند. وانگ جیان گفت که نیروی حمله‌گر باید حداقل ۶۰۰۰۰۰ نیرو داشته باشد، در حالی که لی شین فکر می‌کرد که کمتر از ۲۰۰۰۰۰ مرد کافی است. ارتش چو به رهبری شیانگ یان به مدت سه روز و سه شب مخفیانه ارتش لی شین را تعقیب کرد و سپس حمله غافلگیرانه‌ای را آغاز و ارتش لی شین را نابود کرد. یینگ ژنگ پس از اطلاع از شکست لی، وانگ جیان را جایگزین لی کرد و وانگ را فرمانده ارتش ۶۰۰۰۰۰ نفری را که قبلاً درخواست کرده بود، قرار داد و منگ وو را به عنوان معاون زیر دست او قرار داد. وانگ جیان که نگران این بود که ممکن است مستبد چین از قدرتی که اکنون در اختیار دارد بترسد و دستور اعدام او را به بهان‌های صادر کند، دائماً برای اینکه در تماس باقی بماند و سوء ظن پادشاه را کاهش دهد، فرستادگانی را نزد پادشاه می‌فرستاد. ارتش چو تحت رهبری شیانگ یان تمام توان خود را در برابر اردوگاه چین به کار بردند اما شکست خوردند. وانگ جیان به سربازان خود دستور داد تا از مواضع خود با قاطعیت دفاع کنند اما از پیشروی بیشتر در قلمرو چو خودداری کنند. نیروهای چین نیروهای چو را که در حال عقب‌نشینی بودند به سمت چینان (蕲南؛ شمال غربی چیچون در هوبئی امروزی) تعقیب کردند و شیانگ یان یا در این عملیات کشته شد یا به دنبال شکست خودکشی کرد. سال بعد، وانگ جیان و منگ وو، ارتش چین را علیه وویو در اطراف دهانه یانگ‌تسه رهبری کردند و نوادگان خانواده سلطنتی یوئه را اسیر کردند. در اوج خود، چو و چین با هم بیش از یک میلیون سرباز را بسیج می‌کردند، که بیشتر از نبرد عظیم چانگپینگ بین چین و ژائو در ۳۵ سال قبل بود. نامه‌های شخصی کاوش شده دو سرباز معمولی چین، هی فو (黑夫) و جینگ (惊)، از یک لشکرکشی طولانی در هواییانگ به رهبری وانگ جیان خبر می‌دهد. هر دو سرباز نامه‌هایی نوشتند و خواستار تهیه لباس و پول از خانه شدند تا لشکرکشی طولانی را حفظ کنند. در دودمان‌های چین و هان همان‌طور که در برگه‌های بامبو کاوش شده یکی از مدیران چین در هوبئی ثبت شده است؛ جمعیت چو در مناطقی که توسط چین فتح شده بود، آشکارا قوانین و حکومت سختگیرانه چین را نادیده می‌گرفتند. این نگرش در یک بیان چینی در مورد خصومت پایان‌ناپذیر نشان داده شد: "اگرچه چو فقط سه طایفه دارد، چین مطمئناً توسط کسی جز چو نابود نمی‌شود" (楚雖三戶, 亡秦必楚). پس از اینکه یینگ ژنگ خود را نخستین امپراتور (شی هوانگدی) نامید و مدت کوتاهی سلطنت کرد، مردم چو و خاندان حاکم سابق آن اولین شورش‌های خشونت‌آمیز را علیه دولت جدید چین سازماندهی کردند. اشعار عامیانه غم و اندوه خانواده‌های چو را که مردانشان در شمال سرد برای ساختن دیوار بزرگ چین کار می‌کردند، ثبت می‌کنند. م، به رهبری دهقانی از چو به نام چن شنگ، که خود را «پادشاه چو در حال ظهور» (ژانگچو) معرفی کرد، رخ داد. شیانگ شیونگ شین، یکی از نوادگان خاندان سلطنتی سنتی چو را با نام سلطنتی پادشاه هوآی دوم بر تخت پادشاهی چو گماشت. م، پس از سقوط امپراتوری چین، شیانگ یو، برادرزاده شیانگ لیانگ، خود را «پادشاه فرادست چو باختری» نامید و پادشاه هوآی دوم را به «امپراتور یی» ارتقا داد. شیانگ یو سپس با لیو بانگ، یکی دیگر از شورشیان برجسته ضد چین، در یک مبارزه طولانی برای برتری بر سرزمین‌های امپراتوری چین سابق، درگیر شد که به نام ستیز چو و هان شناخته می‌شود. این درگیری با پیروزی لیو بانگ به پایان رسید: او دودمان هان را پایه‌گذاری کرد و بعدها با نام معبد گائوزو مفتخر شد، در حالی که شیانگ یو پس از شکست خودکشی کرد. لیو بانگ بلافاصله مدیریت سنتی‌تر و کم‌تر مداخله‌جویانه‌تر از چین قبل از خود را به اجرا گذاشت، از طریق ازدواج با شیونگ‌نو صلح کرد، به متحدانش زمین‌های اربابی بزرگ پاداش داد و به مردم اجازه داد پس از سده‌ها جنگ، بیاسایند. قلمروهای مرکزی چو که مرکز آن در پنگ‌چنگ بود با عنوان پادشاهی چو، ابتدا به سردار هان شین و سپس به برادر لیو بانگ لیو جیائو اعطا شد. در زمان امپراتور وو هان، فرهنگ عامیانه و زیبایی‌شناسی جنوب با سنت کنفوسیوس تحت حمایت هان و حکومت مرکزی تحت تأثیر چین آمیخته شد تا فرهنگ «چینی» متمایز ایجاد شود. با این حال، پس از آن، چو عناصر بومی را که از سرزمین‌های بای‌یوئه که در جنوب و شرق تسخیر کرده بود، جذب کرد و فرهنگ ترکیبی را در مقایسه با دشت‌های شمالی به‌وجود آورد. فقط در اواخر دوره بهار و پاییز فرهنگ چو شروع به واگرایی کرد و برخی از جنبه‌های قدیمی‌تر فرهنگ را حفظ می‌کند و پدیده‌های جدیدی را به‌وجود آورد. چو، مانند چین و یان، غالباً توسط مردم دشت مرکزی به عنوان مردمی بافرهنگ توصیف نمی‌شد. با این حال، این تصویر با توسعه پسین چو نسبت به دشت‌های مرکزی سرچشمه می‌گرفت، این کلیشه در گذشته توسط دانشمندان کنفوسیوس‌گرا در دودمان چین پرورش داده شد تا به‌طور غیرمستقیم از رژیم حاکم و بعدی یعنی دودمان هان به عنوان ابزاری برای مهار مخالفان ایدئولوژیک خود و اقدامات فرهنگی آن‌ها استفاده کنند. از آنجایی که بنیانگذار دودمان هان از این ایالت بود، فرهنگ چو بعدها، همراه با فرهنگ دودمان چین و سایر ایالت‌های پیشیم از دوره ایالت‌های جنگ‌طلب به پایه فرهنگ دودمان هان تبدیل شدند. به عنوان مثال، جین (میز محراب) برنزی که از مقبره چو در شیچوان، استان هنان کشف شده است، شکل پیچیده‌ای دارد. مربوط به اواسط سده ششم پیش از میلاد، یکی از مصنوعات موم‌گمشده اولیه تأیید شده بود که در چین کشف شد. تدفین‌های پسین چو، به‌ویژه در دوره ایالت‌های جنگ‌طلب، شامل اشیاء تدفین متمایز، مانند ظروف لاکی رنگارنگ، آهن و ابریشم بود که با کاهش ظروف برنزی همراه بود. نگارگری‌های رایج در چو، شامل به تصویر کشیدن زنده حیات وحش، حیوانات عرفانی، و تصاویر طبیعی، مانند مار، اژدها، ققنوس، ببر و ابرهای آزاد و موجودات مار مانند بود. | ## بخش 3: ایالت چو | برخی باستان‌شناسان حدس می‌زنند که چو ممکن است با دودمان قبلی شانگ پیوندهای فرهنگی داشته باشد، زیرا بسیاری از نقوش مورد استفاده چو مانند خدایان با دم مار قبلاً در مکان‌های شانگ ظاهر شده‌اند. فرهنگ و دولت چو از تائوئیسم و شمنیسم بومی همراه با برخی از لغات کنفوسیوسی در آیین ژو حمایت می‌کرد. هنر طبیعی و روان، آوازهای چو، سوابق تاریخی، اسناد بامبو کاوش شده مانند لغزش‌های گودیان، و دیگر آثار هنری تأثیر شدید تائوئیستی و بومی مردمی را در فرهنگ چو نشان می‌دهند. گرایش به یک سبک زندگی معنوی، اغلب لذت بخش و منحط، و اعتماد به وسعت قلمرو چو منجر به ناکارآمدی و در نهایت نابودی ایالت چو توسط دولت قانون‌گرای بی رحم چین شد. موسیقی چو همچنین تمایل به استفاده از گروه‌های اجرایی مختلف و همچنین سازهای منحصربه‌فرد را نشان داد. در چو، سه بر زیتر ترجیح داده می‌شد، در حالی که هر دو ساز به یک اندازه در ایالت‌های شمالی ژو استفاده می‌شدند. تدفین‌ها و اشیای تدفین متعددی به سبک‌های با و یوئه در سراسر قلمرو چو کشف شده‌اند که هم‌زمان با تدفین‌ها و اشیای تدفینی سبک چو وجود داشتند. پس از دودمان هان، برخی از اندیشمندان کنفوسیوس‌گرا، به فرهنگ چو با انزجار می‌نگریستند و از موسیقی «فحشا» و آیین‌های شمنیستی مرتبط با فرهنگ چو انتقاد می‌کردند. ابریشم بافی نیز به سطح بالایی از مهارت دست یافت و لباس‌های سبک‌وزن با طرح‌های روان ایجاد کرد. این نمونه‌ها (مانند ماوانگدویی) در مقبره‌های غرقابی که لاک در آن‌ها به مرور زمان کنده نمی‌شد و در مقبره‌هایی که با زغال سنگ یا خاک رس سفید مهر و موم شده بودند، نگهداری می‌شد. چو از خط خوشنویسی به نام سبک «پرندگان و کرم‌ها» استفاده می‌کرد که توسط ایالت‌های وو و یوئه وام گرفته شد. این سبک طرحی دارد که شخصیت‌ها را با نقوش حیوانات، مارها، پرندگان و حشرات تزئین می‌کند. چو شمشیرهای برنزی پهنی تولید می‌کرد که شبیه شمشیرهای وویوئه بود ولی به آن پیچیدگی نبودند. چو یک سیستم حمل و نقل رودخانه‌ای از قایق‌ها ایجاد کرد که توسط واگن‌ها تقویت شده بود. این جزئیات در فهرست‌های برنزی با منبت طلا در رابطه با تجارت در امتداد سیستم‌های رودخانه‌ای که با پایتخت چو در یینگ مرتبط می‌شوند، آمده است. تأثیرات زبانی اگرچه کتیبه‌های برنزی از ایالت باستانی چو تفاوت‌های زبانی کمی را با «سخنرانی زیبا» (yǎyán 雅言) در دوره ژو خاوری نشان می‌دهد، تنوع زبان چینی باستان که در چو صحبت می‌شود مدت‌هاست که منعکس‌کننده وام‌گیری‌های واژگانی است. تداخل نحوی از بسترهای غیرسینیتی، که احتمالاً چو در نتیجه مهاجرت به جنوب به منطقه‌ای که تیان جیژو معتقد بود منطقه کرا-دای یا (پارا) همونگ-مین در جنوب چین است، به دست آورده است. متون کاوش‌شده اخیر، که با کلمات گویش ثبت‌شده در فانگیان تأیید شده‌اند، تأثیرات زیرلایه‌ای را بیشتر نشان می‌دهند، اما فرضیه‌های رقابتی دربارهٔ وابستگی تبارشناسی آنها وجود دارد. موقعیت موآئو به تدریج کاهش یافت در حالی که لینگین و سیما عناوین قدرتمندتری در دربار چو شدند. به عنوان مثال: لینگ‌یین (نخست‌وزیر)، گونگ‌یین (وزیر کار) و ژن‌یین همه با پسوند «یین» بودند. شن‌یین (沈尹) وزیر وظایف مذهبی یا کاهن اعظم چو بود، مطالب متعدد در زو ژوان نقش آن‌ها را به عنوان پیشگو نشان می‌داد. سایر یین‌هایی که در تاریخ ثبت شده است عبارتند از: یویین، لیان‌یین، جیائویین، گونگجی‌یین، لین‌گین، هوانلی‌ژی‌یین (فرمانده نگهبانان کاخ) و یوئه‌این (وزیر موسیقی). در شهرستان‌ها و فرماندهی‌ها، گونگ (公)، همچنین به عنوان شیان‌یین (وزیر شهرستان) به عنوان مدیر ارشد شناخته می‌شد. در بسیاری از موارد، مناصب در دیوانی چو به‌طور موروثی توسط اعضای یک شاخه دیگر از خاندان سلطنتی می چو بودند. در طول اوایل دوره بهار و پاییز و قبل از شورش روآئو، لینگ‌یین موقعیتی بود که روآئوها، یعنی دو (鬭) و چنگ (成) در اختیار داشتند. جغرافیا گفته می‌شود که اصالت اجداد چو مانند نایب‌فرمانروا شیونگ یی از کوهستان جینگ در هوبئی امروزی است. فرمانروایان چو به‌طور سیستماتیک ایالت‌هایی را که چو ضمیمه کرده بود را برای تحت نظر گرفتن بهترشان به کوهستان جینگ می‌کوچاندند. در شرق کوهستان جینگ، کوهستان تو (塗) و در قسمت شمال شرقی چو کوهستان دابی قرار دارند؛ این رودخانه هوآی و رودخانه یانگ‌تسه را جدا می‌کند. یونمنگ زه در دشت جیانگهان یک دریاچه آب شیرین عظیم بود که از نظر تاریخی در قلمرو چو قرار داشت، رودخانه یانزی از آن عبور می‌کرد، یونمنگ شمالی منگ (夢) نام داشت، یونمنگ جنوبی به نام یون (雲) شناخته می‌شد. این دریاچه بخش‌هایی از ژیجیانگ، جیانلی، شیشوا، ماچنگ، هوانگانگ و آنلو امروزی را پوشش می‌دهد. هر نیرویی که از غرب، عمدتاً از چین، به قلمرو چو حرکت می‌کرد، باید از شائوکسی عبور می‌کرد. فهرست ایالت‌هایی که در نهایت بخشی از چو شدند +نام ایالتسال ضمیمه شدن (پیش از میلادایالت ای۸۶۳ایالت چوآن۷۰۴ایالت لوو۶۹۰ایالت شن۶۸۸–۶۸۰ایالت شی۶۸۴–۶۸۰ایالت دنگ۶۷۸ایالت هوآنگ۶۴۸ایالت دائوپس از ۶۴۳ایالت جیانگ۶۲۳ایالت لیائو۶۲۲ایالت لُو (六)۶۲۲ایالت روپس از ۶۲۲ایالت یونگ۶۱۱ایالت شولیائو۶۰۱ایالت ژونگلیسده ششایالت سویپس از ۵۰۶ایالت شویونگ۵۷۴ایالت لای۵۳۸ایالت ژو۵۱۲ایالت چن۴۷۹ایالت سای۴۴۷ایالت چی۴۴۵ایالت جو۴۳۱ایالت پیپس از ۴۱۸ایالت زوحدود ۳۴۸ایالت یوئه۳۴۴ایالت لو۲۴۹ فرمانروایان +نام فرمانرواحکومت (پیش از میلاد)فارسیچینیحکمرانان آغازینجیلیان季連یینگبو یا فوجو𦀚伯 یا 附沮یوشیونگ鬻熊سده ۱۱ پیش از میلادشیونگ لی熊麗سده ۱۱ پیش از میلادشیونگ کوآنگ熊狂سده ۱۱ پیش از میلادنایب‌فرمانروایانشیونگ یی熊繹سده ۱۱ پیش از میلادشیونگ آی熊艾حدود ۹۷۷شیونگ دان熊䵣حدود ۹۴۱شیونگ شنگ熊勝شیونگ یانگ熊楊شیونگ چو熊渠شیونگ کانگ熊康شیونگ ژی熊摯شیونگ یان熊延؟ - ۸۴۸شیونگ یونگ熊勇۸۴۷–۸۳۸شیونگ یان熊嚴۸۳۷–۸۲۸شیونگ شوآنگ熊霜۸۲۷–۸۲۲شیونگ شون熊徇۸۲۱–۸۰۰شیونگ ای熊咢۷۹۹–۷۹۱رو آئو若敖۷۹۰–۷۶۴شیائو آئو霄敖۷۶۳–۷۵۸فنمائو蚡冒۷۵۷–۷۴۱پادشاهانپادشاه وو چو楚武王۷۴۰–۶۹۰پادشاه ون چو楚文王۶۸۹–۶۷۷دو آئو堵敖۶۷۶–۶۷۲پادشاه چنگ چو楚成王۶۷۱–۶۲۶پادشاه مو چو楚穆王۶۲۵–۶۱۴پادشاه ژوآنگ چو楚莊王۶۱۳–۵۹۱پادشاه گونگ چو楚共王۵۹۰–۵۶۰پادشاه کانگ چو楚康王۵۹۹–۵۴۵جیا آئو郟敖۵۴۴–۵۴۱پادشاه لینگ چو楚靈王۵۴۰–۵۲۹زی آئو訾敖۵۲۹پادشاه پینگ چو楚平王۵۲۸–۵۱۶پادشاه ژائو چو楚昭王۵۱۵–۴۸۹پادشاه هوی چو楚惠王۴۸۸–۴۳۲پادشاه جیان چو楚簡王۴۳۱–۴۰۸پادشاه شنگ چو楚聲王۴۰۷–۴۰۲پادشاه دائو چو楚悼王۴۰۱–۳۸۱پادشاه سو چو楚肅王۳۸۰–۳۷۰پادشاه شوآن چو楚宣王۳۶۹–۳۴۰پادشاه وی چو楚威王۳۳۹–۳۲۹پادشاه هوآی چو楚懷王۳۲۸–۲۹۹پادشاه چینگشیانگ چو楚頃襄王۲۹۸–۲۶۳پادشاه کائولیه چو楚考烈王۲۶۲–۲۳۸پادشاه یو چو楚幽王۲۳۷–۲۲۸پادشاه آی چو楚哀王۲۲۸فوچو楚王負芻۲۲۷–۲۲۳لرد چانگپینگ昌平君۲۲۳ سایر افراد مشهور چن شنگ (陳勝)؛ پادشاه یین چو (楚隱王) از ۲۱۰ تا ۲۰۹ پ. | ## جمع‌بندی | م شیونگ شین (熊心)؛ امپراتور یی چو (楚義帝) (در ابتدا پادشاه هوی دوم چو 楚後懷王) از ۲۰۸ تا ۲۰۶ پ.