موضوع مقاله: کشور خاستگاه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کشور خاستگاه | مقدمه: برای برندهای چندملیتی، کشور خاستگاه می‌تواند چندین کشور را در فرایند ارزش‌آفرینی دربرگیرد. | ## بخش 1: کشور خاستگاه | در برخی مناطق یا صنایع، برچسب‌گذاری کشور خاستگاه با واژه‌های ویژه‌ای همراه است؛ برای نمونه، واژه برای توصیف نام‌گذاری‌های شراب بر پایه منطقه خاص کشت انگور به‌کار می‌رود. شواهد باستان‌شناختی از وجود بسته‌بندی‌هایی با ذکر محل تولید، مربوط به حدود چهار هزار سال پیش، حکایت می‌کند. با گذر زمان، برچسب‌های غیررسمی به برچسب‌های رسمی و اغلب تنظیم‌شده‌ای تبدیل شدند که آگاهی‌هایی دربارهٔ کیفیت محصول، نام تولیدکننده و محل مبدأ را به مصرف‌کنندگان می‌رسانند. بازنامه کشور خاستگاه یک محصول می‌تواند تعریف‌های گوناگونی داشته باشد و به موارد زیر اشاره کند: (الف) «مکانی که کالا مستقیماً از آن دریافت شده‌است؛ یعنی آخرین مرزی که عبور کرده یا آخرین بندری که پیش از رسیدن به مقصد نهایی وارد شده‌است»؛ (ب) کشور ارسال کالا (یعنی جایی که کالا از آن‌جا فروخته شده)؛ یا (پ) «کشور رشد یا استخراج اصلی کالا». در دوران باستان، برندسازی غیررسمی که جزئیاتی مانند نام تولیدکننده و محل مبدأ را دربرمی‌گرفت، نزد مصرف‌کنندگان به‌عنوان نشانه‌های مهم کیفیت محصول به‌شمار می‌رفت. شواهد باستان‌شناختی از برندها را یافته که اغلب شامل محل تولید می‌شدند و به حدود چهار هزار سال پیش تعلق دارند. با گذر زمان، این مُهرها به مُهرهای گِلی با تصاویر حکاکی‌شده تبدیل شدند که اغلب به هویت شخصی تولیدکننده پیوند داشتند. برای نمونه، شیئی که در یک مقبره سلطنتی در ابیدوس (جنوب مصر) یافت شده و به حدود سه هزار سال پیش از میلاد تعلق دارد، عناصر برندی را بر خود دارد که برای مصرف‌کنندگان امروزی بسیار آشناست. نقوش روی سطح آن به محل تولیدی مشخص اشاره دارد: «بهترین روغن تجِهِنو»، که منطقه‌ای در لیبی امروزی است. در چین، به نظر می‌رسد نام‌های مکانی به‌طور مستقل در دوران دودمان هان (۲۲۰ پیش از میلاد – ۲۰۰ میلادی) گسترش یافتند؛ نام‌های تجاری و نام‌های مکانی بر روی کالاها نسبتاً رایج بودند. اکهارت و بنگتسون استدلال کرده‌اند که در نبود نظام سرمایه‌داری، برندسازی با نظام‌های اجتماعی و زمینه‌های فرهنگی پیوند داشت؛ و توسعه برند بیشتر فعالیتی مصرف‌کننده‌محور بود تا اقدامی که معمولاً با شیوه‌های مدیریت برند غربی و تولیدکننده‌محور در ارتباط است.Eckhardt, Giana M. دیانا توِده نشان داده که آمفوراهای به‌کاررفته در تجارت مدیترانه‌ای میان ۱۵۰۰ تا ۵۰۰ پیش از میلاد، شکل‌ها و نشانه‌های گوناگونی داشتند که در هنگام مبادله آگاهی‌هایی برای خریداران فراهم می‌کردند. به نظر می‌رسد کاربرد نظام‌مند برچسب‌های مُهرشده از حدود سده چهارم پیش از میلاد آغاز شده باشد. در جامعه‌ای که بخش بزرگی از مردم آن بی‌سواد بودند، شکل آمفورا و نشانه‌های تصویری آن نقش برند را داشت و آگاهی‌هایی دربارهٔ محتوا، منطقه مبدأ و حتی هویت تولیدکننده انتقال می‌داد که به‌عنوان نشانه‌های کیفیت محصول شناخته می‌شدند. رومیان ترجیح می‌دادند کالاها را از مکان‌های خاصی خریداری کنند؛ برای نمونه، صدف از لوندینیوم و دارچین از کوهی مشخص در جزیرةالعرب. در پمپئی و هرکولانیوم نزدیک به آن، شواهد باستان‌شناختی نیز از کاربرد نسبتاً رایج برندسازی و برچسب‌گذاری حکایت می‌کند. ، تولیدکننده سس ماهی (که با نام گاروم نیز شناخته می‌شود) در پمپئی در ، آمفوراهای خود را برندگذاری می‌کرد که در سرتاسر دریای مدیترانه گردش داشتند. الگوهای موزاییکی در دهلیز خانه‌اش با تصاویر آمفوراهایی که برند شخصی و ادعاهای کیفیتی او را داشتند، تزیین شده بود. این موزاییک از چهار آمفورا تشکیل شده که یکی در هر گوشه دهلیز قرار دارد و برچسب‌های زیر را بر خود دارند: ۱. ترجمه: «بهترین لیکوامن، از دکان سکاروس» سس ماهی سکاروس در سرتاسر مدیترانه به کیفیت بسیار بالا شهره بود و شهرتش تا فرانسه امروزی رسیده بود. | ## بخش 2: کشور خاستگاه | بطری‌های داروخانه، در دوران سده‌های میانه در اروپا، بسیاری پدید آمدند و رقابت میان آن‌ها شدت گرفت. در پاسخ به فشارهای رقابتی، شهرها در ساختن شهرتی برای کیفیت محصولات، تنظیم کارآمد بازار و امکانات مناسب برای بازدیدکنندگان سرمایه‌گذاری کردند. تا سده سیزدهم، شهرستان‌های انگلیسی با صنایع نساجی مهم، در ساخت تالارهایی ویژه برای فروش پارچه سرمایه‌گذاری می‌کردند. لندن مرکز پارچه شد، بریستول با نوعی پارچه به نام «بریستول قرمز» شناخته شد، استرود به تولید پارچه پشمی مرغوب مشهور بود، شهر مترادف نوعی نخ شد، و بنبری و اسکس پیوند محکمی با پنیرها داشتند. کاسون و لی استدلال کرده‌اند که بازارهای دارای منشور در انگلستان و اروپای سده‌های میانه از شهرت بازار منطقه‌ای به‌عنوان نشانه کیفیت محصول بهره می‌گرفتند و این شکل اولیه‌ای از برندسازی بود. مصرف‌کنندگان شروع کردند کشورهای خاصی را با کالاهای معینی مرتبط بدانند؛ پارچه کالیکو از هند، چینی‌آلات، ابریشم و چای از چین، ادویه از هند و جنوب‌شرق آسیا، و توتون، شکر، روم و قهوه از دنیای جدید. تا اواخر سده نوزدهم، کشورهای اروپایی شروع به وضع قوانین برچسب‌گذاری کشور خاستگاه کردند. در سده بیستم، با جهانی‌تر شدن بازارها و برداشته شدن موانع تجاری، مصرف‌کنندگان به طیف گسترده‌تری از کالاها از تقریباً هر جای دنیا دسترسی یافتند. پیامدها بر مصرف‌کنندگان پیامدهای برچسب‌گذاری کشور خاستگاه بر خرید مصرف‌کنندگان به‌طور گسترده‌ای پژوهش شده‌است. پژوهش‌ها نشان می‌دهند که ادراک‌های کلی و گسترده مصرف‌کنندگان از یک کشور، از جمله ویژگی‌های ملی، پیشینه اقتصادی و سیاسی، تاریخ، سنت‌ها و محصولات نمادین آن، با هم ترکیب می‌شوند تا تصویری کلی یا کلیشه‌ای بسازند که سپس به محصولات آن کشور یا کشورها، چنان‌که در مورد برندهای چندملیتی رخ می‌دهد، الصاق می‌شود. برای نمونه، یک نظرسنجی جهانی که شرکت نیلسن انجام داده، گزارش می‌دهد که تصویر کشور خاستگاه تأثیر معناداری بر ادراک‌ها و رفتارهای مصرف‌کنندگان دارد و در شرایطی که آگاهی‌های بیشتر در دسترس نباشد یا دستیابی به آن‌ها دشوار باشد، می‌تواند تنها عامل تعیین‌کننده خرید یا عدم خرید محصول باشد. پیامد آن بر مصرف‌کنندگانی که اطلاعات کمی دربارهٔ محصول یا نوع محصول دارند قوی‌تر، و بر مصرف‌کنندگان آگاه ضعیف‌تر است. این حساسیت در مورد کالاهای ماندگار و کالاهای لوکس بیشتر و در دسته‌های «کم‌درگیری» مانند شامپو و آب‌نبات کمتر است. پیامد تصویر کشور بر قیمت‌ها از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است؛ به این معنا که قیمت امکان «پول‌سازی» از نشانه کشور خاستگاه را فراهم می‌کند. پیامدهای تصویر کشور بر قیمت محصولات نشان می‌دهد که ادراک مصرف‌کنندگان از تصاویر کشورهای مختلف تا چه حد در تمایل به پرداخت بهای محصولات مرتبط با کشورهای مختلف بازتاب می‌یابد. چندین پژوهش نشان داده‌اند که مصرف‌کنندگان تمایل نسبی به ترجیح محصولات کشور خود دارند یا ممکن است ترجیح یا بیزاری نسبی نسبت به محصولاتی که از کشورهای خاصی منشأ می‌گیرند داشته باشند (که به کشورهای دارای تقارب و خصومت موسوم‌اند). الزامات برچسب‌گذاری الزامات نشانه‌گذاری کشور خاستگاه به دلیل تسمیه‌های گوناگون مورد نیاز مانند «ساخته‌شده در»، «محصول»، «تولیدشده در» و مانند اینها پیچیده‌است. برای نمونه: برای واردات به بریتانیا، یک آیین‌نامه داوطلبانه برای مواد غذایی وجود دارد. سایر محصولات مشمول الزامات برچسب‌گذاری نیستند، اما برچسب‌گذاری گمراه‌کننده می‌تواند طبق منجر به تعقیب قضایی شود. 107–171، بخش ۱۰۸۱۶) الزامی را دربرمی‌گیرد که طبق آن بسیاری از مؤسسات خرده‌فروشی باید از ۳۰ سپتامبر ۲۰۰۴ آگاهی‌های مربوط به کشور خاستگاه میوه‌ها و سبزیجات تازه، گوشت قرمز، غذاهای دریایی و بادام‌زمینی را ارائه دهند. | ## بخش 3: کشور خاستگاه | 108–199) که در ۲۳ ژانویه ۲۰۰۴ امضا شد، این الزام را به استثنای غذاهای دریایی برای دو سال به تعویق انداخت. الزام می‌کند که محصولی که برای مقاصد تدارکات دولتی «ساخت آمریکا» محسوب شود، باید در ایالات متحده و از بیش از ۵۰ درصد قطعات آمریکایی ساخته شده باشد. به هر شخصی (مانند رقیب تجاری) که از اعلام کاذب مبدأ زیان دیده، حق اقامه دعوا علیه طرفی که ادعای دروغ کرده را می‌دهد. 1717) و الزام می‌کنند که بر پوشاک و سایر محصولات نساجی یا پشمی خانگی که در ایالات متحده از پارچه آمریکایی ساخته شده‌اند، برچسب «ساخت آمریکا» درج شود، صرف‌نظر از اینکه مواد اولیه‌تر در فرایند تولید (مانند نخ و الیاف) از کجا آمده‌اند. محصول نساجی یا پشمی که بخشی در آمریکا و بخشی در کشور دیگری تولید شده، باید برچسبی داشته باشد که هر دو پردازش خارجی و داخلی را نشان دهد. در لباسی که یقه دارد، کشور خاستگاه باید روی جلوی برچسبی که در مرکز داخلی یقه نصب شده، بین دوخت‌های شانه یا نزدیک برچسب دیگری در مرکز داخلی یقه، درج شود. در لباس‌هایی که یقه ندارند و در انواع دیگر محصولات نساجی، کشور خاستگاه باید روی برچسب کاملاً مشخص و قابل دسترسی در داخل یا خارج محصول درج شود. کاتالوگ‌ها و سایر مواد تبلیغاتی سفارش پستی برای محصولات نساجی و پشمی، از جمله آنچه در اینترنت منتشر می‌شود، باید روشن کنند که آیا محصول ساخت آمریکاست، وارداتی است یا ترکیبی از هر دو. الزام می‌کند که هر خودروی ساخته‌شده در یکم اکتبر ۱۹۹۴ یا پس از آن برای فروش در ایالات متحده دارای برچسبی باشد که محل مونتاژ، درصد تجهیزاتی که از آمریکا و کانادا منشأ گرفته، و کشور خاستگاه موتور و گیربکس را اعلام کند. الزام می‌کند که کشور خاستگاه خزهای وارداتی روی تمام برچسب‌ها و در تمام تبلیغات اعلام شود. اتحادیه اروپا طبق موضع ثابت کمیسیون اروپایی، اصل آزاد گردش کالا منجر به ممنوعیت هرگونه مقررات ملی می‌شود که نشانه‌گذاری اجباری مبدأ محصول را الزام کند. دادگاه دادگستری اروپا برخی کشورهای عضو را به دلیل اجبار به نشانه‌گذاری کشور خاستگاه بر کالاهای خاص محکوم کرده‌است؛ از جمله ایرلند در سال ۱۹۸۱، بریتانیا در سال ۱۹۸۵ و ایتالیا در سال ۱۹۸۶. برخی محصولات مشمول استثنا هستند و نشانه‌گذاری مبدأ آن‌ها در سطح اروپایی اجباری شده‌است: +محصولات دارای مقررات ویژه در سطح اروپایی در زمینه نشانه‌گذاری مبدأمحصولمقرراتگوشت گاومصوبه ۱۷ ژوئیه ۲۰۰۰: ذکر کشور خاستگاه اجباری است. اگر چند کشور درگیر باشند، برچسب باید کشور تولد، پرورش و کشتار را مشخص کند.ماهیان دریایی و آب‌شیرینمصوبه ۱۷ دسامبر ۱۹۹۹: ذکر منطقه صید یا پرورش برای محصولات خرده‌فروشی اجباری است.میوه‌ها و سبزیجاتمصوبه ۲۶ سپتامبر ۲۰۰۷: ذکر کشور خاستگاه اجباری است.تخم‌مرغمصوبه ۲۳ ژوئن ۲۰۰۸: کد ملی اجباری است (مثلاً FR برای فرانسه).عسلدستورالعمل ۲۰ دسامبر ۲۰۰۱: ذکر کشور خاستگاه اجباری است.شراببرای برخی شراب‌های وارداتی از کشورهای ثالث، ذکر کشور خاستگاه اجباری است.روغن زیتونمصوبه ۱۳ ژوئن ۲۰۰۲: ذکر منطقه جغرافیایی برداشت اختیاری است. راهبردهای بازاریابی شرکت‌ها می‌توانند با راهبردهای بازاریابی گوناگون مبدأ محصولات خود را اعلام کنند: بهره‌گیری از عبارت «ساخته‌شده در…» بهره‌گیری از برچسب‌های کیفیت و مبدأ گنجاندن نام کشور در نام برند یا شرکت گنجاندن واژه‌های نمادین کشور در نام شرکت بهره‌گیری از زبان کشور خاستگاه بهره‌گیری از چهره‌های مشهور یا نمادین کشور بهره‌گیری از پرچم‌ها و نمادهای ملی کشور بهره‌گیری از چشم‌اندازهای طبیعی نمادین یا بناهای تاریخی معروف کشور تجارت بین‌المللی هنگام ارسال محصولات از یک کشور به کشور دیگر، ممکن است نشانه‌گذاری کشور خاستگاه بر روی محصولات الزامی باشد و معمولاً باید در اسناد صادرات/واردات و تقدیمی‌های دولتی ذکر شود. نشانه‌گذاری کشور خاستگاه بر پذیرش کالا، نرخ حقوق گمرکی، واجد شرایط بودن برای عوارض ویژه یا برنامه‌های ترجیح تجاری، تدابیر ضددامپینگ و تدارکات دولتی تأثیر می‌گذارد. امروزه بسیاری از محصولات حاصل قطعات و اجزایی از کشورهای گوناگون هستند که ممکن است در کشور ثالثی مونتاژ شده باشند. در چنین مواردی تشخیص دقیق کشور خاستگاه دشوار است و قوانین متفاوتی برای تعیین کشور خاستگاه «صحیح» اعمال می‌شود. به‌طور کلی، کالاها کشور خاستگاه خود را تغییر نمی‌دهند مگر اینکه کار یا مواد افزوده‌شده در کشور دوم، دگرگونی اساسی ایجاد کند، یا نام، رمز تعرفه گمرکی، ماهیت یا کاربرد کالا تغییر کند (برای نمونه از چرخ به خودرو). | ## جمع‌بندی | تولیدات سینمایی و تلویزیونی اتحادیه بین‌المللی بایگانی‌های فیلم (FIAF) کشور خاستگاه را به‌عنوان «کشوری که دفاتر اصلی شرکت تولیدکننده یا شخص تولیدکننده اثر سینمایی در آن قرار دارد» تعریف می‌کند.