موضوع مقاله: من دو بیران | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # من دو بیران | مقدمه: فرانسوا-پی‌یر-گونتی‌یر دو بیران (؛ متولد ۲۹ نوامبر ۱۷۶۶ ۲۰ ژوئیه ۱۸۲۴)، که معمولاً با نام من دو بیران شناخته می‌شود، یک فیلسوف فرانسوی بود. | ## بخش 1: من دو بیران | پس از تحصیل با نمرات عالی در پریگو، به جمع محافظان پادشاه لویی شانزدهم پیوست و در وقایع اکتبر ۱۷۸۹ در ورسای حضور داشت. او وارد سیاست شد و در آوریل ۱۷۹۷ عضوی از شورای پنج قرن بود؛ با این حال، از آنجایی که به دلیل تمایلات سلطنت‌طلبانه‌اش، خصومت هیئت مدیره را برانگیخت، به میراث موروثی خود، گراتلوپ، در نزدیکی برژراک، پناه برد، جایی که از افراط‌گرایی‌های انقلاب فرانسه اجتناب کرد و خود را وقف فلسفه نمود. پس از دوران وحشت، بیران در سیاست مشارکت کرد و در سال‌های ۱۸۱۲، ۱۸۱۵ و ۱۸۲۰ به پارلمان راه یافت. او که به ظن سلطنت‌طلبی از شورای پانصد نفری کنار گذاشته شده بود، به همراه دوستش ژوزف لاینه در کمیسیون ۱۸۱۳ شرکت کرد که برای اولین بار مخالفت مستقیم خود را با اراده امپراتور ناپلئون ابراز می‌کرد. پس از احیای سلطنت، او خزانه‌دار مجلس نمندگان شد و در هر تعطیلات پاییزی برای مطالعه در خانه بازنشسته می‌شد. سرشت او ظریف و حساس بود و گرایش فلسفی‌اش پیش از این با مشاهداتش در مورد تأثیر وضعیت جسمی بر اخلاق آشکار شده بود. او به عنوان یک ایدئولوژیست، جایزه مؤسسه را با مقاله‌اش «دربارهٔ عادت» (۱۸۰۲) دریافت کرد؛ اما «تجزیه تفکر» (۱۸۰۵) او نشان می‌دهد که از نظریه آن مکتب منحرف شده است و در «ادراک بی‌واسطه» (۱۸۰۷) و «روابط بدن و اخلاق انسان» (۱۸۱۱)، او مخالف فلسفه قرن هجدهم است. او دو بار در سال‌های ۱۷۹۵ و ۱۸۱۴ ازدواج کرد و صاحب یک پسر به نام فلیکس در سال ۱۷۹۶ و دو دختر به نام‌های الیزا در سال ۱۷۹۷ و آدین در سال ۱۸۰۰ شد که همگی نام خانوادگی جدید من دو بیران را بر خود داشتند. پسرش، فلیکس، که تنها چند دختر داشت و نام خانوادگی‌اش «من دو بیران» بود، در سال ۱۸۷۹ درگذشت و در پایان قرن نوزدهم، پسر تنی خواهرزادهٔ دورش، فرانسواز گونتیه دو بیران معروف به نلی، از مردی ناشناس، جانشین او شد. | ## بخش 2: من دو بیران | او در ابتدا مانند کندیاک و جان لاک، یک حس‌گرا و سپس یک روشنفکر بود و سرانجام به یک حکیم الهی عرفانی تبدیل شد. «رساله‌ای بر بنیان‌های روان‌شناسی» مرحله دوم فلسفه او و بخش‌هایی از «رساله‌های جدید انسان‌شناسی» مرحله سوم را نشان می‌دهد. مقالات اولیه بیران در فلسفه از دیدگاه لاک و کندیاک نوشته شده است، اما نشانه‌هایی از علایق بعدی او را نشان می‌دهد. او در پرداختن به شکل‌گیری عادات، مجبور است خاطرنشان کند که تأثرات منفعل، توضیح کامل یا کافی ارائه نمی‌دهند. او با لارومیگر، توجه را به عنوان یک کوشش فعال، که اهمیت آن کمتر از پذیرش منفعل حس نیست، متمایز می‌کند و مانند جوزف باتلر، آداب و رسوم شکل گرفته منفعل را از عادات فعال متمایز می‌کند. او نتیجه گرفت که مفهوم کندیاک از پذیرش منفعل به عنوان تنها منبع تجربه آگاهانه، یک خطای روشی است - به‌طور خلاصه، اینکه شیوه مکانیکی در نظر گرفتن آگاهی به عنوان چیزی که با تأثیر خارجی شکل گرفته است، گمراه‌کننده و فریبنده است. او پیشنهاد کرد که روش تکوینی جایگزین آن شود، که به موجب آن تجربه آگاهانه انسان می‌تواند به عنوان بسط یا توسعه از مبنای ذاتی آن در ارتباط با شرایط خارجی نشان داده شود. مبنای ذاتی که او در آگاهی واقعی، از خود به عنوان یک نیروی فعال و کوشا، و مراحل توسعه آن، مطابق با آنچه می‌توان اهمیت نسبی شرایط خارجی و وضوح بازتابی خودآگاهی نامید، می‌یابد، او آن را به عنوان عاطفی، ادراکی و بازتابی نامگذاری می‌کند. در این رابطه، بیران به بیشتر مسائل مبهمی که در برخورد با تجربه آگاهانه پیش می‌آید، مانند نحوه شناخت ارگانیسم، نحوه تمایز ارگانیسم از چیزهای خارج از ارگانیسم، و ماهیت آن ایده‌های کلی که روابط چیزها با آنها شناخته می‌شود - علت، قدرت، نیرو و غیره - می‌پردازد. | ## بخش 3: من دو بیران | بیران در آخرین مرحله از فلسفه خود، وجود حیوانی را از وجود انسانی که سه شکل ذکر شده در بالا ذیل آن طبقه‌بندی می‌شوند، متمایز کرد. و هر دو را از حیات روح که در آن اندیشه انسان با نظام فراحسی و الهی اشیا مرتبط می‌شود، متمایز ساخت. در مجموع، اثر بیران نمونه بسیار قابل توجهی از تفکر عمیق متافیزیکی را ارائه می‌دهد که با اولویت به جنبه روانشناختی تجربه هدایت می‌شود. تا سال ۱۸۰۴، مرحله‌ای که ناویل آن را «فلسفهٔ حس» می‌نامد، او پیرو حس‌گرایی کندیاک بود، که توسط دو تراسی اصلاح شده بود، و خیلی زود آن را به نفع سیستمی مبتنی بر تحلیل بازتاب درونی رها کرد. در مرحله دوم - فلسفه اراده - ۱۸۰۴–۱۸، برای اجتناب از ماتریالیسم و جبرگرایی، او دکترین ادراک بی‌واسطه را پذیرفت و نشان داد که انسان خود و چیزهای بیرونی را با مقاومت در برابر کوششش می‌شناسد. او با تأمل کوشش داوطلبانه‌ای را برجسته می‌کند که تجربه درونی او را از تجربه بیرونی‌اش متمایز می‌کند و بدین ترتیب یادمی‌گیرد که بین خود و غیر خود تمایز قائل شود. او به دو حالت زندگی انسان: بازنمایی (مشترک با حیوانات) و اراده (اراده، احساس و ادراک)، حالت سومی را اضافه می‌کند: عشق یا زندگی اتحاد با خدا، که در آن زندگی، فضل الهی، بازنمایی و اراده را در خود جذب می‌کند. سبک بیران پیچیده است، اما کازین او را بزرگ‌ترین متافیزیسین فرانسوی از زمان مالبرانش می‌داند. «وقتی او از علل صحبت می‌کند، به ندرت علت را به تنهایی مطرح می‌کند، بلکه تقریباً همیشه می‌گوید علت یا نیرو ...» شوپنهاور معتقد بود که این خلط عمدی است. | ## جمع‌بندی | بیران «از شناسایی دو مفهوم متفاوت آگاه بود تا بتواند از هر یک از آنها بر اساس شرایط استفاده کند.» بنابراین، او عمداً علت را با نیرو یکی دانست تا «این یکی دانستن را در ذهن خواننده حفظ کند.»Schopenhauer (1903), p.