موضوع مقاله: اتحادیه کارگری ایتالیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # اتحادیه کارگری ایتالیا | مقدمه: این مرکز در سال ۱۹۵۰ به عنوان یک انشعاب سوسیالیستی، سوسیال دموکرات، جمهوری‌خواه و لائیک از کنفدراسیون عمومی کار ایتالیا (CGIL) تأسیس شد. | ## بخش 1: اتحادیه کارگری ایتالیا | به ترتیب از طرف حزب کمونیست ایتالیا (PCI)، حزب دموکراسی مسیحی و حزب سوسیالیست ایتالیا، «پیمان رم» را امضا کردند. انجمن حاصل، که با نام «کنفدراسیون متحد کارگران ایتالیا» شناخته می‌شود، برای متحد کردن همه کارگران ایتالیایی زیر یک پرچم، بدون توجه به دیدگاه‌های سیاسی و مذهبی آنها، تأسیس شد. این پیمان، سه جنبش سیاسی پیشرو (کمونیست، سوسیالیست و کاتولیک) را به نام حقوق کارگران و مبارزه مداوم علیه فاشیسم متحد کرد. در آن دوران، فضای سیاسی کشور به‌شدت متلاطم بود و اختلافات ایدئولوژیک میان جناح‌های چپ، به‌ویژه درون حزب سوسیالیست ایتالیا، موجب شکاف‌هایی در اتحادهای صنفی شد. حزب سوسیالیست، که درگیر کشمکش‌های داخلی و رقابت‌های شدید میان جناح‌های مختلف خود بود، نتوانست انسجام لازم را برای حفظ اتحاد در جنبش‌های کارگری فراهم کند. این بی‌ثباتی سیاسی، همراه با فشارهای خارجی و اختلاف نظر دربارهٔ نقش اتحادیه‌ها در سیاست ملی، زمینه‌ساز جدایی بخشی از اعضای CGIL و تشکیل UIL شد—اتحادیه‌ای که تلاش داشت رویکردی مستقل‌تر و کمتر ایدئولوژیک در دفاع از حقوق کارگران اتخاذ کند. UIL به‌عنوان نهادی جدید در چشم‌انداز صنفی ایتالیا ظاهر شد، با هدف ایجاد تعادل میان فعالیت‌های صنفی و استقلال سیاسی، و با تمرکز بر مسائل عملی و روزمره کارگران، فارغ از کشمکش‌های حزبی. این تحول، بخشی از روند گسترده‌تر بازسازی نهادهای مدنی در ایتالیا پس از جنگ بود، که در آن تلاش می‌شد ساختارهای جدیدی برای نمایندگی اجتماعی و مشارکت دموکراتیک شکل گیرد. در نتیجه این انتخابات، اتحاد سوسیالیستی—ائتلافی سیاسی متشکل از حزب دموکرات سوسیالیست ایتالیا و سوسیالیست‌های اصلاح‌طلب در اتحاد با حزب جمهوری‌خواه ایتالیا—موفق شد ۷٫۰۷ درصد از آرای مجلس نمایندگان و ۳٫۶۲ درصد از آرای مجلس سنا را به‌دست‌آورد. این میزان حمایت، آن‌ها را قادر ساخت تا در پنجمین کابینه آلچیده د گاسپری مشارکت داشته باشند و دو وزیر را به دولت معرفی کنند. این حضور، هرچند محدود، نشان‌دهنده نقش ائتلاف‌های میانه‌رو و اصلاح‌طلب در ساختار سیاسی نوپای جمهوری ایتالیا بود—جمهوری‌ای که پس از سقوط فاشیسم و پایان سلطنت، در حال شکل‌گیری نهادهای دموکراتیک و بازتعریف قدرت سیاسی بود. مشارکت اتحاد سوسیالیستی در دولت، بخشی از تلاش برای ایجاد تعادل میان نیروهای چپ و راست در فضای پرتنش و قطبی آن دوران به‌شمار می‌رفت. برای نخستین بار، دموکرات‌های سوسیال و سوسیالیست‌های میانه‌رو وارد دولت شدند، در حالی‌که حزب کمونیست ایتالیا و حزب سوسیالیست ایتالیا به صف مخالفان پیوستند. کنفدراسیون عمومی کارگران ایتالیا در ابتدا تلاش کرد پیوندهای خود را با حزب کمونیست تقویت کند، اما پس از سوءقصد به جان پالمیرو تولیاتی، دبیرکل حزب کمونیست، در تاریخ ۱۴ ژوئیه ۱۹۴۸، فراخوانی برای اعتصاب عمومی علیه کابینه آلچیده دِ گاسپری صادر کرد. این حادثه، که فضای سیاسی کشور را به‌شدت ملتهب ساخت، نقطه عطفی در روابط میان اتحادیه‌های کارگری و احزاب چپ‌گرا بود. کنفدراسیون، که تا آن زمان سعی در حفظ تعادل میان فعالیت صنفی و پیوندهای سیاسی داشت، با این اقدام نشان داد که در شرایط بحرانی، می‌تواند به‌طور مستقیم در عرصه سیاسی مداخله کند. | ## بخش 2: اتحادیه کارگری ایتالیا | در ۱۵ سپتامبر ۱۹۴۸، گروهی از اعضای اتحادیه‌های کارگری کاتولیک، متشکل از جمهوری‌خواهان و سوسیال دموکرات‌ها، که مایل به ادامه همکاری با سوسیالیست‌های ستیزه‌جو نبودند، از CGIL جدا شدند. CGIL اتحادیه کمونیست‌ها و سوسیالیست‌ها و همچنین جناح‌های لائیک و اصلاح‌طلب باقی ماند. [ نیازمند منبع ] جناح‌های لائیک و اصلاح‌طلب مذکور عمدتاً با حزب لیبرال ایتالیا (PLI)، دیگر جمهوری‌خواهان، سوسیال دموکرات‌ها و برخی سوسیالیست‌های خودمختار وابسته به جناح PSI به رهبری جوزپه رومیتا مرتبط بودند. گروه‌های غیرکمونیست را نیز به انشعاب از CGIL و تشکیل فدراسیون کارگری ایتالیا (FIL) سوق داد. فدراسیون کارگری ایتالیا (FIL) در ۴ ژوئن ۱۹۴۹، در لیسئو ویسکونتی در رم، جمهوری‌خواهان و سوسیال دموکرات‌ها FIL را تأسیس کردند. در تابستان سال ۱۹۴۹، گروهی از فعالان اتحادیه‌ای وابسته به جناح سوسیالیست‌های مستقل به رهبری ایتالو ویلیانزی از کنفدراسیون عمومی کارگران ایتالیا جدا شدند. این اقدام در ادامه روندی بود که پیش‌تر توسط جناحی دیگر از سوسیالیست‌های مستقل به رهبری رومیتا انجام شده بود؛ او از حزب سوسیالیست ایتالیا جدا شد و در دسامبر همان سال حزب سوسیالیست متحد را بنیان‌گذاری کرد. دلیل این مخالفت، بررسی طرحی برای ادغام FIL با اتحادیه کاتولیک LCGIL بود—طرحی که تحت فشارهای سیاسی و دیپلماتیک ایالات متحده مطرح شده بود. سفارت آمریکا و فدراسیون کارگری آمریکا به تشکیل یک اتحادیه واحد، غیرکمونیستی و مستقل علاقه‌مند بودند تا بتوانند در برابر نفوذ فزاینده CGIL، که گرایش‌های کمونیستی داشت، ایستادگی کنند. این تحولات نشان‌دهنده پیچیدگی فضای سیاسی و صنفی ایتالیا در سال‌های پس از جنگ جهانی دوم بود، جایی که رقابت‌های ایدئولوژیک داخلی با فشارهای خارجی درهم آمیخته بودند و ساختارهای کارگری به میدان کشمکش‌های ژئوپولیتیکی تبدیل شده بودند. هدف اصلی این جلسه ترتیب دادن ادغام با LCIGL بود، اما این تصمیم بلافاصله بحث‌برانگیز شد. اعتراضاتی هم به دلایل رویه‌ای (این تصمیم توسط مدیران FIL و بدون هیچ رأی‌گیری عمومی گرفته شده بود) و هم به دلایل سیاسی (بسیاری می‌خواستند FIL مستقل از نفوذ کاتولیک‌ها و آمریکایی‌ها باشد) مطرح شد. [ نیازمند منبع ] حزب جمهوری‌خواه ایتالیا و حزب سوسیالیست متحد پیش از این از هواداران خود در FIL خواسته بودند که با این ادغام مخالفت کنند. در نهایت، تنها رهبری FIL به LCIGL پیوست (که در ۳۰ آوریل ۱۹۵۰ نام خود را به کنفدراسیون اتحادیه‌های کارگری ایتالیا تغییر داد). بخش عمده‌ای از اعضای عادی تصمیم گرفتند اتحادیه جدیدی تشکیل دهند، مستقل از سیاست و نفوذ خارجی که CGIL و FIL را از هم جدا کرده بود. تشکیل اتحادیه کارگری ایتالیا (UIL) در تاریخ ۵ مارس ۱۹۵۰، در ساختمان «خانه هوانورد» در شهر رم، ۲۵۳ نماینده از کنگره منحل‌شده اتحادیه FIL گرد هم آمدند تا اتحادیه کارگری ایتالیا را بنیان‌گذاری کنند. | ## بخش 3: اتحادیه کارگری ایتالیا | از چهره‌های برجسته حاضر در این نشست می‌توان به ایتالو ویلیانزی، انزو دالا کیزا و رناتو بولری از حزب سوسیالیست متحد، رافائله وانی، آمِده‌ئو سوموووگو و نخست‌وزیر پیشین فرّوچو پاری از حزب جمهوری‌خواه، چندین فعال اتحادیه‌ای از حزب سوسیالیست کارگری ایتالیا، و همچنین شماری از فعالان مستقل صنفی اشاره کرد. این گردهمایی، نقطه آغاز شکل‌گیری نهادی بود که تلاش داشت در برابر نفوذ فزاینده اتحادیه‌های کمونیستی، به‌ویژه CGIL، جایگزینی معتدل و مستقل ارائه دهد و در عین حال، با حفظ پیوندهای اجتماعی، به دفاع از حقوق کارگران در چارچوبی دموکراتیک و غیرایدئولوژیک بپردازد. بیانیه و برنامه تأسیس که توسط نمایندگان تصویب شد، شامل پنج اصل اساسی UIL بود: استقلال از احزاب، از دولت و از مذاهب. این اتحادیه تا حدودی به دلیل مقاومت در برابر منافع آمریکا با امتناع از ادغام با LCIGL، برای چندین سال از مشارکت سیاسی و بودجه محروم شد. با وجود این مشکلات، در سال‌های اول، UIL به‌طور مداوم نفوذ خود را در بین کارگران ایتالیایی افزایش داد و تا پایان سال ۱۹۵۰ به ۴۰۰۰۰۰ عضو رسید در اول ژانویه ۱۹۵۲، اتحادیه کارگری UIL به عضویت کنفدراسیون بین‌المللی اتحادیه‌های کارگری آزاد درآمد که بعداً در سال ۲۰۰۶ در کنفدراسیون بین‌المللی اتحادیه‌های کارگری (ITUC) ادغام شد. در سال ۱۹۷۳، اتحادیه کارگری UIL به عضویت کنفدراسیون اتحادیه‌های کارگری اروپا (ETUC) درآمد. این فدراسیون از زمان تأسیس خود تنها توانست تا اوایل دهه ۱۹۷۰، به‌ویژه در طول پاییز داغ ناآرامی‌های کارگری ایتالیا، به‌طور مؤثر عمل کند. [ نیازمند منبع ] این فدراسیون در سال ۱۹۸۵، زمانی که قانونی توسط کابینه بتینو کراکسی صادر شد و اتحادیه‌های عضو را دچار تفرقه کرد، به پایان خود رسید. در حالی که اختلافات بر سر این قانون در ابتدا پنهان نگه داشته شد، این اختلافات زمانی وارد عرصه عمومی شد که احزاب کابینه کراکسی (DC, PSI, PSDI, PRI, PLI)، تلاش سیاسی هماهنگی را برای دفاع از این قانون در برابر همه‌پرسی پیشنهادی برای لغو آن آغاز کردند. حزب کمونیست ایتالیا (PCI)، به رهبری انریکو برلینگوئر، و CGIL، به رهبری لوچیانو لاما، از درخواست همه‌پرسی در مورد این قانون حمایت کردند. CISL و UIL، به رهبری پیر کارنیتی و جورجیو بنونوتو، و جناح‌های درون CGIL (به ویژه آن‌هایی که تحت تأثیر اوتاویانو دل تورکو بودند) خود را با موضع دولت در برابر همه‌پرسی همسو کردند. جمهوری دوم از سال ۱۹۸۹ و در ادامه دهه ۱۹۹۰، احزاب سنتی ایتالیا در پی دوره‌ای از آشفتگی سیاسی گسترده، عمدتاً منحل شدند. این تحول، که به‌عنوان نوعی انقلاب سیاسی شناخته می‌شود، ساختار حزبی کشور را دگرگون کرد و پیامدهای عمیقی برای نهادهای مدنی و صنفی به‌همراه داشت. در این فضای جدید، اتحادیه کارگری UIL پیوندهای سیاسی خود را از دست داد و از وابستگی به احزابی چون حزب دموکرات سوسیالیست، حزب لیبرال، حزب جمهوری‌خواه و شاخه‌های میانه‌رو حزب سوسیالیست فاصله گرفت. اگرچه بسیاری از آن‌ها به احزاب جدیدی چون حزب سوسیالیست مدرن و حزب دموکرات وابسته شدند، اما اتحادیه به‌طور کلی از ساختار حزبی فاصله گرفت و تلاش کرد استقلال سیاسی خود را حفظ کند. این تغییر، بخشی از روند گسترده‌تر بازسازی نهادهای اجتماعی در ایتالیا پس از فروپاشی نظم سیاسی پیشین بود—روندی که در آن اتحادیه‌ها ناچار بودند جایگاه خود را در چشم‌انداز جدیدی تعریف کنند که دیگر بر پایه پیوندهای سنتی حزبی استوار نبود. | ## جمع‌بندی | دبیران کل سال‌ها نام مهمانی ۱۹۵۳–۱۹۶۹ ایتالو ویگلیانزی حزب سوسیالیست دموکراتیک ایتالیا ۱۹۶۹–۱۹۷۱ لینو راوکا حزب سوسیالیست دموکراتیک ایتالیا۱۹۶۹–۱۹۷۱ روگرو راونا حزب سوسیالیست ایتالیا۱۹۶۹–۱۹۷۶ رافائل وانی حزب جمهوری‌خواه ایتالیا۱۹۷۶–۱۹۹۲ جورجیو بنونوتو حزب سوسیالیست ایتالیا۱۹۹۲–۲۰۰۰ پیترو لاریتزا حزب سوسیالیست ایتالیا ۲۰۰۰–۲۰۱۴ لوئیجی آنجلتی حزب دموکراتیک ایتالیا ۲۰۱۴–۲۰۲۰ کارملو بارباگالو حزب سوسیالیست ایتالیا ۲۰۲۰– پیرپائولو بمباردیری سیاستمدار مستقل فدراسیون‌های صنفی وابسته شرکت‌های وابسته فعلی فهرست فدراسیون‌های وابسته در حال حاضر شامل موارد زیر است: اتحادیه اختصار تأسیس شد عضویت (۲۰۱۳) اتحادیه کارگران کشاورزی و مواد غذایی ایتالیا اویلا ۱۹۹۴ ۲۲۵٬۹۴۰ اتحادیه کارکنان بانک، بیمه و مالیات ایتالیا ییلکا ۱۹۹۸ ۴۴٬۰۶۱ اتحادیه کارگران ارتباطات ایتالیا یو آی ال کام ۲۰۰۲ ۴۰٬۹۳۷ اتحادیه کارگران ادارات محلی ایتالیا UILFPL ۲۰۰۰ ۲۰۴٬۹۶۴Figure is for 2017.