موضوع مقاله: هیئت یهودی خدمات خانوادگی و کودکان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # هیئت یهودی خدمات خانوادگی و کودکان | مقدمه: این سازمان با بیش از ۳٬۳۰۰ کارمند و ۲٬۲۰۰ داوطلب، سالانه به بیش از ۴۳٬۰۰۰ شهروند نیویورکی از طریق برنامه‌های اجتماع‌محور، مراکز اقامتی و مراکز درمان روزانه در هر یک از پنج بخش شهر نیویورک و همچنین در شهرستان وستچستر و لانگ آیلند خدمت‌رسانی می‌کند. | ## بخش 1: هیئت یهودی خدمات خانوادگی و کودکان | برنامه‌های این سازمان شامل دوران اولیه کودکی و آموزش، خدمات کودکان و نوجوانان، کلینیک‌های سرپایی بهداشت روانی برای نوجوانان، افراد مبتلا به ناتوانی‌های رشدی، بزرگسالان مبتلا به بیماری روانی، خشونت خانگی و خدمات پیشگیرانه، مسکن، خدمات جامعه یهودی، مشاوره، داوطلبانه‌گری و توسعه حرفه‌ای و رهبری است. این هیئت از طریق ادغام‌های پیاپی سازمان‌های خیریه یهودی منطقه نیویورک پدید آمده‌است. تاریخچه ادغام‌ها و انتقال مالکیت‌ها هیئت یهودی از طریق ادغام‌های پیاپی سازمان‌های خیریهٔ یهودی در منطقهٔ نیویورک پدید آمد. اتحادیهٔ خیریه‌های عبری (United Hebrew Charities) در سال ۱۸۷۴ به‌عنوان یک سازمان چتری برای انجمن سوخت نیکوکاران عبری، انجمن نیکوکار بانوان کنگرهٔ دروازه‌های دعا (سازماندهی‌شده توسط )، انجمن امداد عبری (تأسیس‌شده توسط )، انجمن نیکوکار بانوان یورکویل و انجمن نیکوکار و یتیمان عبری (سازماندهی‌شده در سال ۱۸۲۲) تأسیس شد. این سازمان در سال ۱۹۴۶ با انجمن رفاه خانواده‌های یهودی بروکلین ادغام شد و خدمات خانوادهٔ یهودی (JFS) را تشکیل داد. هیئت کنونی یهودی خدمات خانوادگی و کودکان (هیئت یهودی) در سال ۱۹۷۸ از ادغام بیشتر با هیئت یهودی نگهبانان پدید آمد؛ هیئت نگهبانان خود در سال ۱۹۰۷ توسط تأسیس شده بود که به خاطر کار اجتماعی‌اش، به‌ویژه در زمینهٔ بزهکاری نوجوانان دختر از مهاجران یهودی، شناخته می‌شد. در آن دوران، جنبش‌هایی برای نظارت بر سازمان‌های خیریه در شهر نیویورک گسترش یافته بود. ، عضو هیئت خیریه‌های ایالتی نیویورک، گزارشی تهیه کرد که بعدها شهر نیویورک را پدیدآورد؛ این سازمان نخستین تلاش برای یکپارچه‌سازی فعالیت‌های خیریه از طریق نظارت یک هیئت واحد بود. در سال ۱۸۷۷ دفاتر این سازمان در شمارهٔ ۱۳ در منهتن قرار داشت و علاوه بر کمک مالی و وام‌های بدون بهره، زغال، پوشاک، رختخواب، چرخ‌های خیاطی، مواد، مراقبت‌های پزشکی و جراحی، دارو، کمک به زنان باردار، کمک به یتیمان، هزینه‌های آموزشی و کمک به یافتن شغل برای یهودیان نیازمند تأمین می‌کرد. در دههٔ ۱۸۹۰، کمک‌های خیریهٔ بزرگی از برادران و شریکان صاحب فروشگاه‌های بزرگ، و ، دریافت کرد. بانکدار و تاجر سولومون لوئب ساختمان خیریه‌های عبری را که در سال ۱۸۹۹ ساخته شد و در شمارهٔ ۳۵۶ خیابان دوم در گوشهٔ خیابان شرقی ۲۱ام در منهتن قرار داشت، به‌عنوان مقر اتحادیهٔ خیریه‌های عبری اهدا کرد. در اوایل دههٔ ۱۹۰۰، حقوق‌دان و قاضی دیوان عالی نیویورک عضو هیئت مدیرهٔ اتحادیهٔ خیریه‌های عبری بود، حقوق‌دان و نیکوکار نیز در هیئت مدیره خدمت می‌کرد و حقوق‌دان و قاضی دیوان عالی نیویورک معاون رئیس آن بود.New York (State). در سال‌های ۱۹۰۴ تا ۱۹۰۵، خاخام، مددکار اجتماعی و نیکوکار ریاست آن را بر عهده داشت. انجمن یاری زندانیان یهودی در سال ۱۸۹۳ به‌عنوان گروهی از شهروندان داوطلب دغدغه‌مند آغاز به کار کرد که علاقه‌مند بودند برای تأمین کنند و به خانواده‌های نیازمند زندانیان یهودی در منطقهٔ شهر نیویورک کمک کنند تا رفتار مناسب دینی برای همهٔ یهودیان زندانی در سطح ایالتی و شهری و خانواده‌هایشان تضمین شود. حقوق‌دان، هنرمند، انسان‌دوست و نویسنده به مدت یک دهه از سال ۱۹۰۹ در هیئت مدیرهٔ اتحادیهٔ خیریه‌های عبری خدمت کرد و در سال ۱۹۲۴ به معاونت ریاست دفتر رهاشدگان این خیریه انتخاب شد؛ این دفتر که در سال ۱۹۰۵ تأسیس شده بود به زنان مهاجر یهودی که همسرانشان آنها را رها کرده بودند کمک می‌کرد. | ## بخش 2: هیئت یهودی خدمات خانوادگی و کودکان | پس از نقل مکان به شهر نیویورک در سال ۱۹۲۲، رهبر مدنی و نیکوکار عضو کمیتهٔ اجرایی هیئت یهودی نگهبانان بود. در سال ۱۹۲۶، اتحادیهٔ خیریه‌های عبری با انجمن خدمات اجتماعی یهودی (JSSA) ادغام شد و نام این سازمان را به خود گرفت؛ زیرا واژهٔ «خیریه» بار منفی داشت و این نام بهتر بیانگر تمرکز سازمان بر مددکاری اجتماعی بود. سال‌های بعدی از سال ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۶، معلم ، یکی از پیشگامان گروه‌درمانی، در هیئت یهودی نگهبانان در نیویورک کار کرد که مرکزی نگهداری از دختران و پسران دارای ناتوانی رشدی بود. نیکوکار، نویسنده، مدافع و اشرافیِ اجتماعی از سال ۱۹۹۲ عضو هیئت امنای هیئت یهودی بوده‌است. تصویرگر و نویسندهٔ کتاب‌های کودکان موریس سنداک پس از درگذشت شریک زندگی‌اش، روانکاو یوجین گلین، در سال ۲۰۰۷، مبلغ یک میلیون دلار به یاد او به هیئت یهودی اهدا کرد؛ گلین در آنجا با جوانان کار کرده بود. خدمات و برنامه‌ها هیئت یهودی بزرگ‌ترین سازمان غیرانتفاعی خدمات اجتماعی در ایالت نیویورک است. خدمات این سازمان است و به افراد از تمام پیشینه‌های مذهبی، قومی و اقتصادی-اجتماعی خدمت می‌دهد؛ تا سال ۱۹۹۱، ۴۰٪ از مراجعان آن غیریهودی بودند. این سازمان بیش از ۳٬۳۰۰ کارمند دارد که بیش از ۳۵۰ نفر از آن‌ها ، روان‌پزشک، پزشک و پرستار هستند، و همچنین ۲٬۲۰۰ داوطلب دارد. این سازمان سالانه به بیش از ۴۳٬۰۰۰ نیویورکی در برنامه‌های مبتنی بر جامعه، مراکز اقامتی و مراکز درمان روزانه در هر پنج بخش شهر نیویورک و نیز در شهرستان وستچستر و لانگ آیلند خدمت می‌رساند. برنامه‌های این سازمان شامل کلینیک سرپایی بهداشت روان برای نوجوانان، بزرگسالان مبتلا به اختلال روانی، خدمات کودکان و نوجوانان، داوطلبی، خدمات جامعه یهودی، مشاوره، خشونت خانگی و خدمات پیشگیرانه، دوران آغازین کودکی و آموزش، افراد دارای ناتوانی رشدی، بی‌خانمان‌ها، پناهندگان و توسعه حرفه‌ای و رهبری می‌شود. خدمات جامعه یهودی برنامه خدمات جامعه یهودی هیئت یهودی، پشتیبانی مذهبی برای بهداشت روان و خدمات اجتماعی فراهم می‌کند، از جمله آموزش دربارهٔ و خشونت خانگی به جامعه یهودی شهر نیویورک. پشتیبانی از بهداشت روانی رزمندگان برای پشتیبانی از بهداشت روان رزمندگان در منطقه شهر نیویورک که بسیاری از آن‌ها به دلیل احساس ننگ اجتماعی از دریافت کمک خودداری می‌کردند، هیئت یهودی و برای ایجاد خدمات بهداشت روان خانواده‌محور برای رزمندگان و خانواده‌های آن‌ها که در جنگ عراق و جنگ در افغانستان (۲۰۲۱–۲۰۰۱) شرکت داشتند و در برانکس زندگی می‌کردند، همکاری کردند. سپس این برنامه گسترش یافت تا و دسترسی به خدمات را برای رزمندگان و خانواده‌های آن‌ها فراهم کند. این طرح مدارس راهنمایی و دبیرستان‌های شهر نیویورک را به محلی متصل می‌کند و معلمان و کارکنان را در مبانی روش‌های تشخیص و مداخله برای کمک به پشتیبانی از بهداشت روان و رفتاری دانش‌آموزان آموزش می‌دهد. آموزش و پشتیبانی در زمینه ایدز دکتر جروم گلداسمیت، مدیرعامل پیشین این سازمان که در هیئت مدیره سازمان جی‌ام‌اچ‌سی نیز عضویت داشت، از نخستین کسانی بود که اهمیت خدمات بهداشت روان برای مبتلایان به ایدز را شناخت و برای افزایش دسترسی به مراقبت‌های بهداشت روانی برای کسانی که تحت تأثیر همه‌گیری در شهر نیویورک بودند تلاش کرد. | ## بخش 3: هیئت یهودی خدمات خانوادگی و کودکان | باب زیلونی که به مدت شش سال بخش پیشگیری و آموزش HIV/AIDS هیئت یهودی را اداره می‌کرد، در آگاه‌سازی جوامع یهودی منطقه نیویورک دربارهٔ ویروس کمبود ایمنی و راه‌های پیشگیری از انتقال آن نقش داشت و گاه از مفاهیم یهودی‌محور مانند «پیکواچ نفش»، یعنی تکلیف طبق شریعت یهودی برای نجات جان انسان‌ها در هر شرایطی، به عنوان توجیهی برای رابطه جنسی امن بهره می‌گرفت. در سال ۲۰۱۸، هیئت یهودی آلفا ورکشاپز را تحت پوشش خود درآورد، سازمانی که آموزش در زمینه هنرهای تزئینی را به عنوان یک مدرسه طراحی دارای مجوز برای بزرگسالان و/یا کسانی که با ایدز و سایر معلولیت‌ها زندگی می‌کنند فراهم می‌کند. مطالعه دوقلوهای دکتر نوباور در اواخر دهه ۱۹۵۰ میلادی (اواخر دهه ۱۳۳۰ شمسی)، روان‌پزشک دکتر از ، یک آژانس فرزندخواندگی یهودی سرشناس در شهر نیویورک در دهه ۱۹۶۰، سیاستی را برای جداسازی دوقلوهای همسان هنگام فرزندخواندگی وضع کرد؛ با این هدف که «مادری کردن در مراحل آغازین کمتر دشوار و تقسیم‌شده باشد و فردیت در حال شکل‌گیری کودک تسهیل گردد.» در سال ۱۹۶۱ میلادی (۱۳۴۰ شمسی)، روان‌پزشک دکتر ، که در آن زمان مدیر مرکز رشد کودک جوئیش بورد آو گاردیانز در نیویورک بود، یک پژوهش دوقلوها چندساله بر پایه سرشت و پرورش را آغاز کرد تا دریابد خواهران و برادران جداشده در محیط‌های گوناگون، از بدو تولد تا سن ۱۲ سالگی، در طول دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ چگونه رشد می‌کنند. این پژوهش دست‌کم بر روی هشت جفت دوقلوی همسان و یک مجموعه سه‌قلو انجام شد که عمداً از یکدیگر جدا شده و توسط لوئیز وایز سرویسز در چارچوب سیاست‌های دکتر ویولا برنارد در خانواده‌های فرزندپذیر جای داده شده بودند. به‌عنوان شرط فرزندخواندگی، والدین موافقت کردند که تا چهار بار در سال با تیم پژوهشی دیدار حضوری داشته باشند؛ در این دیدارها، کودکان بدون آگاهی از ماهیت واقعی پژوهش، مشاهده، پرسش، آزمون و یا فیلمبرداری می‌شدند. والدین کودکان فرزندخوانده نیز از این موضوع که فرزندشان عضوی از یک جفت دوقلو یا سه‌قلو است، توسط لوئیز وایز سرویسز آگاه نشده بودند؛ یکی از مادران بیولوژیک که دوقلوهایش توسط برنارد جدا و توسط نوباور مورد مطالعه قرار گرفتند، گفت که لوئیز وایز سرویسز او را از جداسازی فرزندانش آگاه نساخته بود. برخی مقایسه‌های اخلاقی میان این پژوهش و انجام داده‌اند، به‌ویژه از آنجا که نوباور خود از همان رژیم نازی که آن آزمایش‌ها را انجام داده بود گریخته بود، درحالی‌که برخی دیگر بر این نظرند که این پژوهش با معیارهای اخلاقی آن دوران قابل دفاع بوده‌است. پژوهش دکتر نوباور هرگز به پایان نرسید و در سال ۱۹۷۸ میلادی (۱۳۵۷ شمسی)، جوئیش بورد آو گاردیانز با جوئیش فمیلی سرویسز ادغام شد و جوئیش بورد آو فمیلی اند چیلدرنز سرویسز را تشکیل داد. در سال ۱۹۹۰ میلادی (۱۳۶۹ شمسی)، یک دهه پس از خاتمه ناگهانی پژوهش، نوباور و مرکز رشد کودک جوئیش بورد آو فمیلی اند چیلدرنز سرویسز ترتیبی دادند که پرونده‌های محرمانه در دانشگاه ییل نگهداری شوند. جوئیش بورد شرایطی را مقرر کرد که به آن اختیار می‌داد هرگونه درخواست دسترسی به پرونده‌ها را در طول ۷۵ سال آینده تأیید یا رد کند. پرونده‌های پژوهش در نگهداری دانشگاه ییل قرار دارند و تا ۲۵ اکتبر ۲۰۶۵ (۳ آبان ۱۴۴۴) باقی خواهند ماند و بدون مجوز جوئیش بورد نمی‌توان آن‌ها را در اختیار عموم گذاشت. در سال ۲۰۱۱ میلادی (۱۳۹۰ شمسی)، دو دوقلوی همسان که در بزرگسالی یکدیگر را یافته بودند، داگ راوش و هاوارد بوراک، نامه‌ای به جوئیش بورد فرستادند و خواهان دیدن پرونده‌هایشان شدند. جوئیش بورد در ابتدا منکر شد که راوش و بوراک بخشی از پژوهش بوده‌اند، تا اینکه برادران توانستند یادداشت‌های بایگانی‌شده یکی از دستیاران پیشین دکتر نوباور را ارائه دهند که ثابت می‌کرد آن‌ها واقعاً در پژوهش شرکت داشته‌اند. جوئیش بورد اعلام کرده‌است که پرونده‌های پژوهش دکتر نوباور تا سال ۲۰۶۵ به‌منظور حفظ حریم خصوصی آزمودنی‌ها برای عموم مُهر و موم هستند. ، تمام آزمودنی‌هایی که خواهان دریافت پرونده‌های شخصی خود بوده‌اند، آن‌ها را دریافت کرده‌اند، هرچند به‌شدت سانسورشده و ناقص. | ## جمع‌بندی | پژوهش نوباور موضوع خاطرات (رندوم هاوس؛ ۲۰۰۷)، نوشته الیز شاین و پائولا برنستاین — دو تن از دوقلوهای همسان جداشده — و کتاب استاد نانسی ال.