موضوع مقاله: مادام کو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مادام کو | مقدمه: او که ماری الیزابت بلاووت به دنیا آمد و در جوانی به نام ماری مونچابلون نیز شناخته می‌شد (از نام مادرش)، با نقاش کلمان بولانگر و سپس، پس از مرگ بولانگر، با ادموند کاوه ازدواج کرد. | ## بخش 1: مادام کو | او که در دوران سلطنت جولای به دلیل وظایف رسمی شوهرش به مادام کاو معروف بود، به همان اندازه با طرفداران نئوکلاسیک انگر و با نقاشان رمانتیک مانند دلاکروا که با آنها دوست بود، دوست بود. پس از بیوه شدن، نقاشی را به زنان جوان آموزش داد و دو جزوه آموزشی در مورد طراحی و رنگ در دوره دوم امپراتوری فرانسه منتشر کرد. زندگی او در پاریس متولد شد و دختر بود، و خانواده او با خانواده چارلز لکلرک، شوهر اول پائولین بناپارت، خویشاوندی داشتند. او و بولانجر در سال ۱۸۳۱ با هم ازدواج کردند - سال قبل در رم صاحب پسری به نام آلبرت شدند. او محتاط، زیبا و جذاب بود و توانست زندگی مستقلی داشته باشد و کارش به عنوان نقاش بدون وقفه تا سال ۱۸۵۵ ادامه یافت. در سال ۱۸۳۳ او با یوژن دلاکروا در یک مهمانی ملاقات کرد - چهار سال بعد او یک نقاشی کوچک به نام چارلز کوئینت در صومعه یوست (۱۸ در ۲۶) به او پیشنهاد داد. | ## بخش 2: مادام کو | او در آنجا در ۲۸ سپتامبر ۱۸۴۲ درگذشتBellier 1:136 و سال بعد او با ادموند کاو که دوازده سال از او بزرگتر بود ازدواج کرد. او به تدریس و نوشتن ادامه داد و با نام مادام کاو شهرت خاصی به دست آورد و چندین سفارش رسمی برای تولید نقاشی برای کلیساها به دست آورد. اگرچه موقعیت همسرش بین سال‌های ۱۸۴۳ و ۱۸۵۲ مطمئناً برای حرفه هنری او مفید بود، اما آنطور که برخی از نویسندگان استدلال کرده‌اند این تأثیر تعیین‌کننده بر آن نبود. او به‌طور مؤثر در سالن پاریس به نمایش گذاشت و قبل از ازدواج با کاوه تحسین منتقدان را به دست آورد و پس از انقلاب ۱۸۴۸ فرانسه و پس از مرگ کاو در ۱۸۵۲، کار و سفارشات رسمی او ادامه یافت. سایر نویسندگان بدنامی او را به رابطه صمیمانه‌اش با دلاکروا نسبت می‌دهند، اگرچه می‌توان علیه آن نیز استدلال کرد - او با کل محیط هنری عصر خود در تماس بود و می‌توانست معاصران هنری خود را به عنوان یک هنرمند درک کند. نقاشی او چندین بار در سالن پاریس به نمایش گذاشت و شهرت انتقادی بسیار مطلوبی به دست آورد، اگرچه منتقدان او را به خاطر اینکه از نقش و استعداد خود به عنوان یک زن فراتر نگذاشتند تحسین کردند. | ## بخش 3: مادام کو | او خود در سال ۱۸۵۰ نوشت: «زیرا اغلب ایده‌های نقاشی بزرگ، نقاشی تاریخی، همان‌طور که در زمان ما نامیده می‌شود، [ذهن دختران جوان] را دچار مشکل می‌کند. یک کمیسیون روش را در سال ۱۸۵۰ بررسی کرد و به نفع آن و روش Lecoq 'ثانیه (الهام گرفته از همان مفهوم) تصمیم گرفت. 1002 استدلال ارزیابان به نفع آموزش نقاشی، این واقعیت را تغییر نداد که آنها آن را به عنوان یک سرگرمی و نه یک مهارت صنعتی می‌دانستند - هنوز نمی‌توان گفت که این روش‌ها تا چه حد به کار گرفته شده‌اند، اگر نه توسط مخترعان آنها. این دو کتاب کوچک ترکیبی از روش‌های یادگیری، توصیه‌های عملی، تأملاتی در مورد نظم نظری هنرها و صنایع دستی و رفتارهای اخلاقی با جایگاه زن در جامعه بود. آثاری که او بعداً منتشر کرد حاوی بحث‌های اخلاقی نبود - پس از بیوه شدن، او تبدیل به یک کاتولیک رومی پرشورتر و پرشورتر شد، به نحوی که شبیه دیگر شخصیت‌هایی بود که در طول امپراتوری اول متولد شدند. 2–3 ظواهر در داستان الکساندر دوما (پدر) در یکی از فصل‌های خاطراتش که بین سال‌های ۱۸۵۲ و ۱۸۵۶ منتشر شد، او را به شخصیت تبدیل کرد و در آن برخی از حقایق موافق با اسناد تاریخی را با موارد متناقض، نامنسجم و عمدتاً غیرقابل تأیید در هم آمیخت. | ## جمع‌بندی | او او را به عنوان یک زن جوان رمانتیک دیوانه، یک هنرمند متأهل و پسر عموی شوهر اولش بولانجر، که دوما فصل را به او اختصاص داد، به تصویر کشید.