موضوع مقاله: آگور | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آگور | مقدمه: او یک «لیتوئوس» در دست دارد ــ عصایی منحنی که اغلب به‌عنوان نماد فال روی سکه‌های رومی استفاده می‌شود. | ## بخش 1: آگور | آگور یا آئوگور یک کاهن و یک مقام رسمی در دین رومی و عضو کولگیوم بود که وظیفه‌اش مشاهده و تفسیر نشانه‌های تأیید شدن یا تأیید نشدنِ درخواستی، توسط خدایان در رابطه با هر اقدام پیشنهادی بود. نقش اصلی او عمل کردن به شگون و تفسیر اراده خدایان رومی با مورد توجه قرار دادن وقایعی بود. این تعداد توسط تارکیوئینیوس پریسکوس دو برابر شد، اما در سال ۳۰۰ قبل از میلاد، تنها چهار عضو داشت که، به گفته تیتوس لیویوس، دو مکان آن خالی بود. قانون اوگلنیا در همان سال تعداد را به ۹ افزایش داد و پنج پلبی به چهار عضو پاتریسیون اضافه شد. این تعداد در دوران امپراتوری ادامه داشت و خود دین رومی مطمئناً تا اواخر قرن چهارم پس از میلاد وجود داشت. منصب فال، که فقط به افراد دارای شایستگی اعطا می‌شد و به دلیل اهمیت سیاسی آن بسیار مورد توجه بود، مادام العمر برگزار شد. جای خالی در ابتدا با مشارکت پر می‌شد، اما طبق قانون دومیتیان (۱۰۴ قبل از میلاد)، انتخاب توسط قبایل انجام می‌شد. علائم رسمی آگور، عصایی بدون گره و خمیده در بالا، و ترابه‌آ، نوعی توگا با نوارهای قرمز روشن و حاشیه با رنگ ارغوانی امپراتوری بود. چنین علائمی شامل آذرخش و تندر، رفتار پرندگان (جهت پرواز، صدا و آواز خواندن، عادات غذایی آنها)، سایر رفتار حیوانات و تقریباً هر پدیده غیرعادی دیگری بود. از دیگر ابزارهای کشف اراده خدایان، انداختن قرعه، پیشگویی‌های سیبیلی، و معمولاً بررسی احشاء حیواناتی بود که برای قربانی کشته می‌شدند. | ## بخش 2: آگور | هر چیز غیرعادی که در آنجا یافت می‌شد، مورد توجه فال بین‌ها قرار می‌گرفت، اما معمولاً هاروسپکس اتروسک برای گرفتن فال از روی احشا به کار می‌رفت. از اگورها برای انتخاب قضات، ورود آنها به یک دفتر، برگزاری مجمع عمومی برای تصویب احکام، و اعزام ارتش برای جنگ مشورت می‌شد. آگور پیشگویی آینده با مطالعه رفتار پرندگان، مانند جهت پرواز آنها یا تعداد آنها بود. بسیاری از رومی‌ها فال را بسیار جدی می‌گرفتند و در امور دولت روم نقش برجسته‌ای داشت. فیلسوف طبیعی رومی قرن اول پس از میلاد، پلینیوس بزرگ، اختراع این نوع فال را به یک پادشاه اساطیری یونانی نسبت داد، اما مورخان خاطرنشان می‌کنند که مصریان باستان رویه مشابهی داشتند. به گفته پلینیوس، ایده این بود که «رفتار پرندگان منعکس کننده اراده خدایان است که در دنیای طبیعی آشکار می‌شود، بنابراین اراده خدایان را می‌توان با مشاهده دقیق رفتار پرندگان تعیین کرد.» نمونه‌های تاریخی برطبق افسانه‌هایی که تیتوس لیویوس و پلوتارک نقل کرده‌اند، رومولوس، بنیانگذار افسانه‌ای روم، و برادر دوقلویش رموس تصمیم گرفتند با مشاهدهٔ پرواز پرندگان اختلاف خود را دربارهٔ انتخاب مکان شهر روم ــ که هنوز تأسیس نشده بود ــ حل کنند: رومولوس در تپه‌ی پالاتین و رموس در تپه‌ی آونتین جای گرفت. چون فال‌گیری شروع شد، ابتدا رموس شش کرکس دید، اما سپس رومولوس اعلام کرد که ۱۲ کرکس را دیده. پس هر یک از پیروان دو گروه بر سر اینکه رئیسِ خودشان پیروز فال‌گیری است با یکدیگر درگیر شدند؛ طرفداران رموسْ رموس را پیروز فال‌گیری می‌دانستند زیرا اول او بود که کرکس‌ها را دیده بود، اما طرفداران رومولوس می‌گفتند که چون رومولوس کرکس‌های بیشتری دیده برنده است. پس میان دو جناح درگیری‌ای درگرفت که طی آن، به‌گفته‌ی تیتوس لیویوس، رموس کشته شد. بنابراین، شهر در اطراف تپهٔ پالاتین، جایی که رومولوس می‌خواست، ساخته شد و از روی نام رومولوس به نام «روم» نامیده شد. | ## بخش 3: آگور | همچنین، رومیان پس از مرگ رومولوس بر آن شدند نوما پمپیلیوس را به جانشینی رومولوس نصب کنند. پس یک آگور وی را به بالای دژی برد و روی به جنوبگان بر سنگی نشاند و از ژوپیتر خواست تا اگر راضی به شاه شدنِ نوما است، نشانه‌ها و فال‌های سماوی لازم را بر او نازل کند. آگوری در دین رومی یا پاگانیسم رومی ادغام شد و در مواقع بحران‌ها و جنگ‌های ملی از آیین آگور استفاده می‌شد. اعتقاد بر این بود که مرغ‌های مقدس روم که به پولاریوس نیز معروف هستند، قدرت پیش‌بینی آینده را دارند و قبل از هر رویداد یا تصمیم مهمی با آنها مشورت می‌شد. تاریخ اشاره می‌کند که اگر به دنبال یک فال مثبت بودند، مرغ‌های مقدس ممکن است برای مدتی ابتدا تغذیه نشوند. قبل از نبرد دریایی درپانا (که درپانوم نیز نامیده می‌شود) در ۲۴۹ قبل از میلاد، یکی از کنسول‌ها (بالاترین مقام انتخابی در جمهوری)، پوبلیوس کلودیوس پولچر، با مرغ‌های مقدس مشورت کرد. اعتقاد بر این بود که اگر جوجه‌ها از غلات تغذیه شده آنها بخورند، نتیجه نبرد مطلوب خواهد بود. کلودیوس پولچر، برای اینکه از جنگ منصرف نشود و ترس خدمه‌اش را از بین ببرد، مرغ‌های مقدس را به دریا انداخت و گفت که اگر نمی‌خواهند غذا بخورند، می‌توانند بنوشند. | ## جمع‌بندی | پولچر سپس نبرد را ادامه داد، که با شکست فاجعه بار ناوگان رومی به پایان رسید و بیش از ۹۰ درصد کشتی‌ها از دست رفتند و هزاران سرباز رومی کشته یا اسیر شدند.