موضوع مقاله: الکسی اراکچف | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # الکسی اراکچف | مقدمه: او در زمان تزارها پاول یکم و الکساندر یکم به عنوان فرمانده ارتش و بازرس توپخانه خدمت کرد. | ## بخش 1: الکسی اراکچف | او خلق و خوی خشن داشت، اما توپچی ماهری بود و به خاطر اصلاحاتش در توپخانه روسیه معروف به «سیستم ۱۸۰۵» شهرت دارد. او در ریاضیات توسط یک کشیش تحصیل کرد و با اینکه در حساب می درخشید، هرگز در نوشتن و دستور زبان تسلط نداشت. در سال ۱۷۸۷ او یک مربی ستوان شد و به پسران شاهزاده نیکلاس سالتیکوف درس توپخانه و استحکامات داد. Jenkins, pp 31-38 در سال ۱۷۹۲ سالتیکوف آراکچایف را به تزارویچ پل، پسر تزارینا کاترین کبیر و وارث تاج و تخت، که در جستجوی یک افسر توپخانه توانا بود، توصیه کرد. Jenkins, p 39 سلطنت پاول یکم آراکچایف به خاطر رفتارهای بی رحمانه و غیرت خود مورد توجه قرار گرفت و تا سال ۱۷۹۴ بازرس توپخانه در گاچینا بود. در ۷ نوامبر ۱۷۹۶، آراکچایف از سرهنگ به ژنرال ارتقا یافت و به عنوان فرمانده پادگان سن پترزبورگ منصوب شد. Jenkins, p 55 در آوریل ۱۷۹۷، او به درجه یک فرمانده کل ارتقا یافت و عنوان بارون را از تزار دریافت کرد. یک سال بعد، پس از خودکشی یک افسر، سرهنگ لن، به طور موقت با درجه سپهبد بازنشسته شد. Jenkins, p 69 در سال ۱۷۹۹ به عنوان بازرس کل توپخانه و سرلشکر چهارم بازگردانده شد و عنوان کنت به او داده شد. سلطنت الکساندر یکم در ماه مه ۱۸۰۳ تزار جدید الکساندر یکم موقعیت خود را به عنوان بازرس توپخانه بازگرداند. در سالهای اول او واحدهای توپخانه را سازماندهی کرد، آموزش افسران را بهبود بخشید و مقررات جدیدی را صادر کرد. پس از دروس آموخته شده در نبرد آسترلیتز ، جایی که توپخانه روسی عملکرد ضعیفی داشت، آراکچایف "سیستم ۱۸۰۵" را ابداع کرد. بر اساس این ترتیب، تفنگ های ۶ و ۱۲ پوندی در سراسر ارتش و همچنین از گلوله های ۲، ۱۰ و ۱۸ پوندی استفاده می شد. | ## بخش 2: الکسی اراکچف | یک گروهان توپخانه سبک پا متشکل از چهار گلوله ۱۰ پوندی، چهار تفنگ سبک و چهار تفنگ متوسط ۶ پوندی بود. یک گروهان توپخانه سنگین دارای چهار تفنگ سبک و چهار تفنگ ۱۲ پوندی سنگین و چهار گلوله ۱۸ و ۲ پوندی بود. همه این اسلحه ها به جای سیستم قدیمی گوه ها از مکانیزم بالابر پیچ استفاده می‌کردند و دارای دستگاه دید بهبود یافته بودند. او که در ژانویه ۱۸۰۸ به سمت وزیر جنگ و بازرس کل همه پیاده نظام و توپخانه ارتقا یافت، یک بار دیگر ارتش و درجه بندی کارکنان ارتش را سازماندهی کرد. در طول جنگ فنلاند ۱۸۰۸-۱۸۰۹، الکساندر به ارتش دستور داد تا از طریق خلیج یخ زده بوتنیا به سوئد حمله کنند. او چندین اصلاحات نظامی مفید را ارائه کرد که خود را در طول جنگ های ۱۸۱۲-۱۸۱۴ ثابت کرد. از سال ۱۸۱۶ او مستعمرات نظامی-کشاورزی را سازماندهی کرد، ایده ای که در ابتدا توسط الکساندر یکم مطرح شد. در ابتدا آراکچایف سعی کرد با آنها مخالفت کند، اما وقتی موافقت کرد، این کار را با سختگیری بی امان انجام داد. سختی‌های خدمت سربازی همراه با سختی های زندگی دهقانی شرایط وحشتناکی را در آن سکونتگاه ها ایجاد کرد. زنان دهقان در املاک گروزینو متعلق به اراکچایف در نزدیکی نووگورود مجبور بودند هر سال یک فرزند داشته باشند. آراکچایف حتی دستور داد که همه گربه ها را به دار آویختند، زیرا به بلبل علاقه داشت. از سال ۱۸۱۵ تا مرگ تزار الکساندر، اراکچایف به عنوان عضو شورای ایالتی نزدیک تزار بود و صدایی تأثیرگذار در اطرافیان تزار بود. در سال ۱۸۲۳ او "در اوج قدرت خود" بود و توانست با جلب حمایت یک کشیش آتشین، ارشماندریت فوتیوس ، که گولیتسین را به ارتداد متهم کرد، نقشه سقوط رقیب خود، وزیر آموزش و پرورش، شاهزاده الکساندر گولیتسین را طراحی کند. | ## بخش 3: الکسی اراکچف | p 331 سالهای بعد پس از جانشینی الکساندر یکم توسط نیکلای یکم ، آراکچایف از تمام مناصب دولت، از جمله کرسی شورای دولتی و بازرس توپخانه و پیاده نظام برکنار شد. او تا زمان مرگش در سال ۱۸۳۴ در آنجا زندگی کرد و در یک کلیسای محلی به خاک سپرده شد. علاوه بر این، پس از مرگ اراکچایف، تزار به دلیل ناتوانی در یافتن وارث قانونی، زمین و دارایی وی را مسترد کرد. زندگی شخصی اراکچایف املاک گروزینو در نزدیکی نووگورود را در سال ۱۷۸۸ خریداری کرد Jenkins, p 55 او در ۳۰ سالگی بود که با آناستازیا واسیلیونا خوموتووا ۱۸ ساله ازدواج کرد. او این کار را نکرد، به شدت به او حسادت می‌کرد و فهرستی از آدرس‌های ممنوعه را به خدمتکاران داد. در زمان غیبت او از املاک آنها، او پسری به دنیا آورد که موهای قرمز و چشمان آبی داشت و نه به او و نه به اراکچایف شباهت داشت. در موقعیتی دیگر گفته می شود که او شخصاً سر یک افسر دیگر را با شمشیر خود پس از تخلفی که متوجه شده بود، برید. "آراکچایفشچینا" ( ، تقریباً به عنوان "رژیم اراکچف" ترجمه شد یک اصطلاح تحقیرآمیز برای یک دولت نظامی، که به "فضای سرکوب ارتجاعی بسته شده بر جامعه روسیه" دلالت می کند. نویسندگان شوروی معمولاً این اصطلاح را برای توصیف رژیم سرکوب ارتجاعی به کار می بردند. به عنوان مثال، در سال ۱۹۵۰ ژوزف استالین وضعیتی را که ایوان مشچانینوف در مؤسسه زبان و اندیشه اتحاد جماهیر شوروی ایجاد کرد، به عنوان " آراکچفشچینا " توصیف کرد. در فرهنگ عامه آراکچایف در رمان جنگ و صلح لئو تولستوی ظاهر می شود، زمانی که شاهزاده آندری در سال ۸۰۹ مخاطبان خود را همراهی می کند. تولستوی او را بی‌ادب، تند، بدون دستور، با «ابروهای اخم‌شده، چشم‌های کسل‌کننده و بینی قرمز آویزان» به تصویر می‌کشد. | ## جمع‌بندی | "مستعمرات نظامی روسیه، ۱۸۱۰-۱۸۳۱." مجله تاریخ مدرن ۲۲.۳ (۱۹۵۰): ۲۰۵-۲۱۹ آنلاین .