موضوع مقاله: کایسو فابیوس | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کایسو فابیوس | مقدمه: کایسو فابیوس ویبولانوس یک سردار و دولتمرد اهل جمهوری روم بود که در سال‌های ۴۸۴ و ۴۸۱ و ۴۷۹ ق.م. | ## بخش 1: کایسو فابیوس | به‌عنوان کوایستور خدمت کرد و در این سِمت از عاملان محاکمه و اعدام اسپوریوس کاسیوس بود. او همچنین به سنای روم پیشنهاد داد خاندان خودش، فابیان، به‌تنهایی عازم جنگی چریکی با وینت‌ها شود؛ این جنگ در نهایت به شکست فابیان در نبرد کرمرا و نابودی تمام ۳۰۶ سربازش انجامید. م) یکی از دو کنسولِ هر سال یکی از سه برادر به‌نام‌های کوئینتوس و کایسو و مارکوس فابیوس، همگی از خاندان فابیان، بودند.کوئینتوس فابیوس در سال‌های ۴۸۵ و ۴۸۲، مارکوس فابیوس در سال‌های ۴۸۳ و ۴۸۰، و کایسو فابیوس در سال‌های ۴۸۴ و ۴۸۱ و ۴۷۹ به کنسولی نصب شدند. م، کوئینتوس فابیوس به‌همراه سرویوس کرنلیوسServius Cornelius به کنسولی رسید و در این سال رومیان بر اکوئیان و ولسکیان غلبه یافتند لیکن کوئینتوس پول حاصل از فروش غنایم جنگی را به خزانهٔ دولتی ریخت، به‌جای آنکه میان توده‌ها و سربازان تقسیمش کند. این کار خشم توده‌ها را بیشتر کرد و در بیرون دولت‌شهر نیز ولسکیان و اکوئیان از فرصت ناآرامی‌های داخلی روم استفاده کردند و بر این دولت‌شهر تاختند، اما توده‌ها متحد شدند و تحت‌رهبری کنسول امیلیوس شکستشان دادند. کایسو تنها با کاربست سواره‌نظامش توانست دشمن را هزیمت کند، لیکن پیادگانش ــ هم به‌سبب نفرت از اشرافیان، که نیروی اصلی سواره‌نظام بودند، هم به‌سبب نفرت از خود کایسو ــ از دستور وی مبنی‌بر تعقیب دشمن تمرد ورزیدند و به اردوگاه بازگشتند. او در این سال به سنا پیشنهاد کرد که، برای ایجاد مصالحهٔ اجتماعی میان اشراف و توده‌ها، بهتر است سنا زمین‌های غنیمت‌گرفته از دشمن را میان خلایق تقسیم کند ــ پیش از اینکه یک تریبون مردمی دیگر ظهور کند و مایهٔ دردسر شود. | ## بخش 2: کایسو فابیوس | در همین سال، اکوئیان ــ همسایگان جنوبی ــ بر اراضی لاتینان، متحدان اصلی جمهوری روم،شایان ذکر است که لاتینان پس از شکستشان از رومیان در نبرد دریاچه رگیلوس بدل‌به متحدان روم شدند تاختند؛ پس سنا کایسو را با سپاهی روانه جنوب کرد. لیکن جنگی روی نداد، چه اکوئیان به بارو و حصارهایشان پناه بردند و از تاخت‌وتاز بر اراضی لاتینان دست برداشتند. سپس کایسو را خبر شد که وینت‌ها ــ همسایگان شمالی ــ با سپاه همکارش، تیتوس ورگینیوس، در جنگند. پس چون سپاه را نجات داد، از آن تاریخ به‌بعد وینت‌ها به‌جای جنگ مستقیم با روم تاکتیک شبیخون‌زنی و غارت اراضی را برگزیدند، یعنی در برابر لژیونهای رومی به شهر خود عقب می‌نشستند و چون می‌دیدند رومیان لژیونشان را جمع کرده‌اند، بر اراضی‌شان حمله می‌بردند. در این سال، کل خاندان فابیان، به سرکردگی کایسو، در مجلس سنا حضور یافت و پیشنهاد کرد که این خاندان به‌تنهایی تمام مسئولیت و هزینهٔ جنگی جدید و فرسایشی با دولت‌شهر ویئی را متقبل شود، چنان‌که تیتوس لیویوس در کتابش، از پیدایش روم، می‌نویسد: بنابراین، روز بعد ۳۰۶ تن آماده شدند که تماماً از اشراف و آن هم خاندان فابیان بودند. ایشان در میان شور و غوغای توده‌های شهر ازپسِ فرماندهشان، کایسو فابیوس، از طریق دربِ راستیِ دروازه کارمنتا از شهر خارج شدندبعدها، رومیان این دروازه را به‌سبب نتیجهٔ فاجعه‌بارِ آن جنگْ بدیمن گرفتند و آن را Porta Scelerata «دروازهٔ منحوس» نامیدند. و بعد که به رود کرمرا رسیدند، آنجا را موضعی مناسب تشخیص دادند و همان‌جا لشکرگاهشان را برپا کردند. | ## بخش 3: کایسو فابیوس | ایشان تا چند مدت نه‌تنها از اردوگاه خویش دفاع می‌کردند، بلکه بر اراضی وینت‌ها شبیخون هم می‌زدند و بارها دشمن را می‌آزردند. م) سرانجام، حملات ایذایی و پیروزمندانهٔ فابیان تا آنجا رسید که وینت‌ها این خفت را تاب نیاوردند و بر آن شدند فابیان را دامی بنهند و به خدعه‌ای بگیرندشان و بکشند. پس گله و احشامشان را به‌هرسوی رها کردند و کشاورزان را فرمودند مزارعشان را خلوت کنند و قوای انتظامیی که مسئول مقابله با دستبرد رومیان بودند تظاهر به ترسیدن کردند و گریختند. نتیجه این شد که باد به دماغ فابیان افتاد و ایشان دشمنشان را خوار داشتند و با دیدن یک گله در فاصلهٔ دور بی‌محابا بر آن تاختند. ناگهان، وینت‌ها از کمینگاهشان بیرون جَستند و ایشان را در محاصره گرفتند و هرلحظه حلقهٔ محاصره را تنگ‌تر کردند. فابیان تمام قوایشان را روی یک نقطه متمرکز کردند و خود را به‌شکل گَوه درآوردند و با تمام توان زور زدند و محاصره را شکستند و به تپه‌ای کم‌شیب پناه بردند. آنجا، با استفاده از برتری موضعی‌شان دشمن را، که از کوه بالا می‌آمد، عقب می‌زدند و چیزی به پیروزی‌شان نمانده بود که گروهی از وینت‌ها توانست از مسیر پشتی به قلهٔ تپه برسد و در موضعی برابر با فابیان قرار گیرد. | ## جمع‌بندی | نتیجه این شد که تمامی ۳۰۶ تن فابیان قتل‌عام شدند و تنها یک تن از ایشان باقی‌ماند که در روم مانده بود.