موضوع مقاله: سیاه‌پوستان آمریکا در کنگره ایالات متحده آمریکا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سیاه‌پوستان آمریکا در کنگره ایالات متحده آمریکا | مقدمه: سیاه‌پوستان آمریکا در کنگره ایالات متحده آمریکا به حضور و نمایندگی آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار در کنگره ایالات متحده آمریکا از نخستین دوره کنگره در سال ۱۷۸۹ تا به امروز اشاره دارد. | ## بخش 1: سیاه‌پوستان آمریکا در کنگره ایالات متحده آمریکا | از آن زمان تا دوره یکصد و نوزدهم کنگره در سال ۲۰۲۴، ۱۹۸ آمریکایی آفریقایی‌تبار در کنگره خدمت کرده‌اند؛ درحالی‌که شمار کل افرادی که در این بازه زمانی در کنگره حضور داشته‌اند ۱۲٬۵۸۵ نفر بوده‌است. از این میان، ۱۸۶ نفر در مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا، ۱۴ نفر در مجلس سنای ایالات متحده آمریکا و دو نفر در هر دو مجلس خدمت کرده‌اند. نخستین آمریکایی آفریقایی‌تبار که در کنگره خدمت کرد، سناتور هایرام رولز بود که در سال ۱۸۷۰ به سنا راه یافت. نخستین زن آفریقایی‌تبار در کنگره شرلی چیزم بود که در سال ۱۹۶۸ به مجلس نمایندگان انتخاب شد. باراک اوباما تنها عضو آفریقایی‌تبار کنگره است که از سنا به مقام ریاست‌جمهوری رسید. حکیم جفریز نیز در سال ۲۰۲۳ نخستین آمریکایی آفریقایی‌تبار شد که رهبری حزبی در یکی از مجلسین کنگره را برعهده گرفت. نخستین آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار در کنگره جمهوری‌خواهانی بودند که در دوره بازسازی پس از جنگ داخلی آمریکا انتخاب شدند. پس از محرومیت گسترده سیاه‌پوستان از حق رأی در پایان سده نوزدهم و با آغاز مهاجرت بزرگ به شهرهای صنعتی شمال و غرب در نیمه نخست سده بیستم و به‌ویژه با گرایش سیاه‌پوستان به حزب دموکرات در دوران رکود بزرگ و سیاست‌های نیو دیل فرانکلین دلانو روزولت، شمار نمایندگان آفریقایی‌تبار در کنگره به‌تدریج افزایش یافت. متمم چهاردهم (تصویب‌شده ۹ ژوئیه ۱۸۶۸) همه افراد متولدشده یا تابعیت‌یافته در ایالات متحده را شهروند شناخت. متمم پانزدهم (تصویب‌شده ۳ فوریه ۱۸۷۰) منع حق رأی بر پایه نژاد، رنگ پوست یا بندگی پیشین را ممنوع ساخت. نخستین سیاه‌پوستی که در کنگره سخنرانی کرد، هنری هایلند گارنت بود که در سال ۱۸۶۵ به مناسبت تصویب متمم سیزدهم در تالار مجلس نمایندگان سخن گفت. در سال ۱۸۶۶، کنگره قانون حقوق مدنی و چهار قانون بازسازی را تصویب کرد که همه دولت‌های ایالات پیشین ایالات مؤتلفه آمریکا را به‌جز تنسی منحل ساخت و جنوب را به پنج منطقه نظامی تقسیم کرد. ارتش از راه اداره آزادشدگان از حقوق و امنیت سیاه‌پوستان تازه‌آزادشده حمایت می‌کرد. این قانون ایالات پیشین مؤتلفه را ملزم می‌ساخت قانون اساسی خود را برای اعطای حق شهروندی به سیاه‌پوستان اصلاح کنند، وگرنه نمایندگی خود در کنگره را از دست می‌دادند. در چند ایالت از جمله می‌سی‌سی‌پی و کارولینای جنوبی سیاه‌پوستان اکثریت جمعیت بودند. با ائتلاف با سفیدپوستان هوادار اتحادیه، جمهوری‌خواهان بر قوای مقننه ایالتی چیره شدند. در ۲۵ فوریه ۱۸۷۰ هایرام رولز به‌عنوان نخستین عضو سیاه‌پوست سنا و نخستین آمریکایی آفریقایی‌تبار در کنگره به‌طور کلی جای خود را گرفت. در سال ۱۸۷۰، جوزف رینی از کارولینای جنوبی به مجلس نمایندگان انتخاب شد و نخستین عضو سیاه‌پوست کنگره شد که مستقیماً توسط مردم برگزیده شده بود. | ## بخش 2: سیاه‌پوستان آمریکا در کنگره ایالات متحده آمریکا | سیاه‌پوستان همچنین از ایالت‌های آلاباما، فلوریدا، جورجیا، لوئیزیانا، می‌سی‌سی‌پی، کارولینای شمالی، تگزاس و ویرجینیا به مقام‌های فدرال انتخاب شدند. جمهوری‌خواهان حزب آبراهام لینکلن و آزادسازی بردگان بودند و دموکرات‌ها حزب زمین‌داران بزرگ، برده‌داری و تجزیه‌طلبی به‌شمار می‌رفتند. از سال ۱۸۶۸ انتخابات جنوب با خشونت فزاینده‌ای همراه شد؛ به‌ویژه در لوئیزیانا، می‌سی‌سی‌پی و کارولیناها. در اواسط دهه ۱۸۷۰ گروه‌های نظامی‌نما مانند اتحادیه سفید و پیراهن‌سرخ‌ها آشکارا جمهوری‌خواهان را از مقام برکنار و سیاه‌پوستان را از رأی دادن بازمی‌داشتند. پیش از آن کو کلاکس کلن سال‌ها به‌طور پنهانی علیه آزادشدگان و متحدان سفیدپوست آن‌ها فعالیت کرده بود. بر پایه این سازش، دموکرات‌ها انتخاب هیز را پذیرفتند و جمهوری‌خواهان نیروهای فدرال را از جنوب خارج کردند. محرومیت از حق رأی پس از «بازپس‌گیری» ایالات جنوبی توسط دموکرات‌ها، قوانینی برای محدودکردن حق رأی اکثریت سیاه‌پوستان و بسیاری از سفیدپوستان فقیر وضع شد. این قوانین شامل مالیات رأی‌دهی، آزمون سواد، شرایط سخت‌گیرانه‌تر اقامت و دیگر موانع بود. در سال ۱۸۸۸ جان مرسر لنگستون، رئیس دانشگاه ایالتی ویرجینیا در پیترزبورگ، به‌عنوان نخستین آمریکایی آفریقایی‌تبار از ویرجینیا به کنگره انتخاب شد. او آخرین نماینده سیاه‌پوست این ایالت برای نزدیک به یک سده بود؛ زیرا ویرجینیا در آغاز سده بیستم قانون اساسی محرومیت‌زایی را تصویب کرد که سیاه‌پوستان را برای دهه‌ها از صحنه سیاست کنار گذاشت. از قانون اساسی فلوریدا در سال ۱۸۸۵ آغاز شد و ده ایالت جنوبی قوانین اساسی یا اصلاحیه‌هایی تصویب کردند که ثبت‌نام رأی‌دهندگان را محدود و صدها هزار نفر را از فهرست رأی‌دهندگان حذف کرد. سفیدپوستان بی‌سواد نیز اغلب با ترفندهایی مانند «بند پدربزرگ» از شرط سوادآموزی معاف می‌شدند. مجالس ایالتی و محلی جنوب همچنین قوانین جیم کرو را تصویب کردند که جداسازی نژادی را در حمل‌ونقل، مراکز عمومی و زندگی روزمره برقرار ساخت. خشونت نژادی به شکل لینچ و شورش‌های نژادی نیز در دهه پایانی سده نوزدهم به اوج رسید. آخرین نماینده سیاه‌پوست جنوب در سده نوزدهم جورج هنری وایت از کارولینای شمالی بود که در سال ۱۸۹۶ انتخاب و در ۱۸۹۸ بازانتخاب شد. پس از آن ۲۸ سال هیچ سیاه‌پوستی در کنگره خدمت نکرد و هیچ نماینده سیاه‌پوستی از ایالات جنوبی تا ۷۲ سال بعد انتخاب نشد. در موج دوم مهاجرت بزرگ تا سال ۱۹۷۰ بیش از شش و نیم میلیون سیاه‌پوست به شمال و غرب کوچ کردند. در سال ۱۹۲۸ اسکار دپریست از حوزه انتخابیه اول ایلینوی (جنوب شیکاگو) به‌عنوان جمهوری‌خواه انتخاب شد و نخستین نماینده سیاه‌پوست دوران مدرن در کنگره گردید. | ## بخش 3: سیاه‌پوستان آمریکا در کنگره ایالات متحده آمریکا | آرتور ورگز میچل در سال ۱۹۳۵ جای دپریست را گرفت و نخستین دموکرات آمریکایی آفریقایی‌تبار در کنگره شد. انتخاب فرانکلین دلانو روزولت در سال ۱۹۳۲ و برنامه‌های نیو دیل سبب شد رأی‌دهندگان سیاه‌پوست به‌تدریج از حزب جمهوری‌خواه به حزب دموکرات روی آورند. داوسون نخستین آمریکایی آفریقایی‌تبار در تاریخ شد که ریاست یک کمیته کنگره را بر عهده گرفت. قانون حقوق رأی‌گیری و پیامدهای آن تا پس از تصویب لایحه حقوق رأی‌گیری ۱۹۶۵ که برآیند سال‌ها تلاش جنبش حقوق مدنی بود، سیاه‌پوستان ایالات جنوبی نتوانستند حق رأی خود را به‌طور مؤثر بازیابند. در ۳ ژانویه ۱۹۶۹ شرلی چیزم به‌عنوان نخستین زن آمریکایی آفریقایی‌تبار سوگند یاد کرد و وارد کنگره شد. پس از سرشماری سال ۱۹۹۰ و بازترسیم حوزه‌های انتخابیه بر پایه تغییرات جمعیتی و احکام دادگاه‌های فدرال، حوزه‌هایی با اکثریت سیاه‌پوست در ایالات جنوبی مانند آلاباما، فلوریدا، جورجیا، لوئیزیانا، کارولینای شمالی، کارولینای جنوبی و ویرجینیا ایجاد شد. همچنین حوزه‌هایی مشابه در کالیفرنیا، مریلند و تگزاس شکل گرفت که شمار نمایندگان سیاه‌پوست را افزایش داد. جمهوری‌خواهان سیاه‌پوست در دوران مدرن دپریست آخرین جمهوری‌خواه آفریقایی‌تبار در مجلس نمایندگان بود تا ۵۸ سال بعد گری فرنکس در سال ۱۹۹۰ از حوزه انتخابیه پنجم کنتیکت انتخاب شد. پس از بازنشستگی واتس در ۲۰۰۳ مجلس نمایندگان تا ۲۰۱۱ هیچ عضو جمهوری‌خواه سیاه‌پوست نداشت. در انتخابات ۲۰۱۰ الن وست از فلوریدا و تیم اسکات از حوزه انتخابیه اول کارولینای جنوبی انتخاب شدند. در ۲۰۱۴ ویل هرد از حوزه انتخابیه بیست‌وسوم تگزاس و میا لاو از حوزه انتخابیه چهارم یوتا انتخاب شدند؛ لاو نخستین زن جمهوری‌خواه آفریقایی‌تبار در کنگره بود. در ۲۰۲۰ بایرون دونالدز از فلوریدا و برگس اونز از یوتا و در ۲۰۲۲ وسلی هانت از تگزاس و جان جیمز از میشیگان انتخاب شدند. سناتورهای آفریقایی‌تبار در دوران مدرن از دهه ۱۹۴۰ تا کنون نُه آمریکایی آفریقایی‌تبار در سنا خدمت کرده‌اند: ادوارد بروک (جمهوری‌خواه از ماساچوست)؛ کارول موزلی-برون، باراک اوباما و رولند بوریس (همگی دموکرات از ایلینوی)؛ تیم اسکات (جمهوری‌خواه از کارولینای جنوبی)؛ مو کون (دموکرات از ماساچوست)؛ کوری بوکر (دموکرات از نیوجرسی)؛ کامالا هریس (دموکرات از کالیفرنیا)؛ و رافایل وارناک (دموکرات از جورجیا). فراکسیون سیاه کنگره در سال ۱۹۷۱ در دوره نود و دوم کنگره، ۱۳ عضو فراکسیون سیاه کنگره را بنیان نهادند. در دوره ۱۱۹ کنگره (۲۰۲۵–۲۰۲۷) ۶۲ عضو در این فراکسیون خدمت می‌کنند که همگی دموکرات هستند. رویدادهای شاخص کتاب «آمریکایی‌های سیاه‌پوست در کنگره» که مجلس نمایندگان پشتیبانی مالی آن را بر عهده داشت، در نخستین ویرایش خود در سال ۱۹۷۶ (دویستمین سالگرد ایالات متحده) ۴۵ نماینده آفریقایی‌تبار را ثبت کرده بود. این شمار در ویرایش ۱۹۹۰ به ۶۶ رسید و در ویرایش‌های ۲۰۰۸ و ۲۰۱۸ باز هم افزایش یافت. جان کانیرز در سال ۲۰۱۵ نخستین آمریکایی آفریقایی‌تبار شد که به مقام «مِهتر مجلس» رسید. | ## جمع‌بندی | حکیم جفریز نیز در سال ۲۰۲۳ نخستین آفریقایی‌تبار شد که رهبری حزبی در یکی از مجلسین کنگره را برعهده گرفت.