موضوع مقاله: ناتالیا ماکارووا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ناتالیا ماکارووا | مقدمه: 210 زندگی‌نامه ماکارووا در لنینگراد جمهوری فدراتیو سوسیالیستی روسیه واقع در اتحاد جماهیر شوروی به دنیا آمد. | ## بخش 1: ناتالیا ماکارووا | او در سن ۱۲ سالگی، در آکادمی باله واهانوفا لنینگراد («مدرسه امپراتوری باله» سابق) تست داد و پذیرفته شد، اگرچه اکثر دانش‌آموزان در سن ۹ سالگی به مدرسه می‌پیوندند. او در ۴ سپتامبر ۱۹۷۰ در حالی که همراه با گروه کیروف در لندن در حال اجرای تور باله بود به غرب فرار کرد. بلافاصله پس از پناهندگی، ماکارووا با گروه تئاتر باله آمریکا (ABT) در شهر نیویورک و باله سلطنتی در لندن برنامه اجرا کرد. هنگامی که نخستین بار پایش به غرب رسید، ماکارووا مشتاق بود که طراحی رقص خود را با استفاده از رقص باله توسط طراحان رقص مدرن تکوین و گسترش دهد. در همان زمان، او بیشتر با نقش‌های کلاسیک مانند اودِت در دریاچه قو و ژیزل شناخته شد. در دسامبر ۱۹۷۵، او و شریک رقصش میخاییل باریشنیکوف در یکی از قسمت‌های سریال تلویزیونی آرنا محصول بی‌بی‌سی نقش برجسته‌ای داشتند. او در سال ۱۹۷۶ در تولید زنده گروه تئاتر باله آمریکایی از دریاچه قو که به‌طور همزمان از مرکز هنرهای نمایشی لینکلن توسط شبکه‌های دو پی‌بی‌اس و ان‌پی‌آر پخش می‌شد، مشارکت داشت. | ## بخش 2: ناتالیا ماکارووا | وقتی لوسیا چیس، مدیر هنری گروه تئاتر باله آمریکا کنار رفت، ماکارووا و باریشنیکوف هر دو درخواست جایگزینی او را دادند. وقتی گروه باریشنیکف را به مدیریت انتخاب کرد، ماکارووا گروه را ترک کرد و به باله سلطنتی لندن پیوست. ماکارووا به درخشش هنری‌اش در نقش‌های مختلف ادامه داد، که مهم‌ترین آن ایفای نقش اصلی او در ژیزل بود. در سال ۱۹۸۹، او به گروه هنری اولیهٔ خود در باله کیروف بازگشت و با خانواده‌اش و با همکاران و معلمان سابقش ملاقات کرد. بازگشت عاطفی او به خانه در فیلم مستند بازگشت ماکارووا به تصویر کشیده شد که خودش نوشت و راوی آن بود. پس از اجرای خود در گروه باله کیروف، او اعلام بازنشستگی کرد و کفش‌ها و لباس‌های خود را به موزه کیروف اهدا کرد. امروزه ماکارووا باله‌هایی مانند دریاچه قو، لا بایادر و زیبای خفته را برای گروه‌های هنری مختلفی در سراسر جهان به صحنه می‌برد. | ## بخش 3: ناتالیا ماکارووا | او به دلیل تشدید اسیب‌های جسمی به خصوص از ناحیه زانو از رقص کناره‌گیری کرده است. ماکارووا برنده جایزه تونی و همچنین جوایز متعدد دیگر برای نقش‌آفرینی خود در احیای «روی نوک پا» در برادوی شد. او در فیلم گریه در تنهایی که توسط پاتریک گارلند تهیه و تنظیم شده بود، نقش لیدیا لوپوکووا (بانو کینز) را بازی کرد. در سال ۱۹۷۶، ماکارووا با سرمایه‌داری به نام ادوارد کارکار ازدواج کرد و با هم صاحب یک پسر به نام آندری شدند. جنت ساسون در مورد ماکارووا گفت: «زمانی که در سانفرانسیسکو شروع به تدریس کردم، از طریق خانم بالی، با همه این رقصندگان تازه‌کار عالی روسی که آنجا بودند کار کردم؛ بنابراین ناتالیا (ناتاشا) ماکارووا، یک رقصندهٔ اول برجسته نزدم آمد. | ## جمع‌بندی | و در اینجا، من او را به مدت پنج ماه پس از تولد فرزندش در اختیار کامل داشتم!» گزیدهٔ جوایز ۱۹۶۵ - مسابقات بین‌المللی باله وارنا - مدال طلا ۱۹۶۹ - هنرمند ارجمند جمهوری فدراتیو سوسیالیستی روسیه شوروی ۱۹۷۰ - جایزه آنا پاولوا و جایزه منتقد، پاریس ۱۹۷۷ - جایزه مجله رقص ۱۹۷۹ - جایزه مادر سال ۱۹۸۳ - جایزهٔ تونی بهترین بازیگر زن در یک موزیکال – روی نوک پاهایت (برادوی) ۱۹۸۳ - جایزه دراما دسک برای بازیگر زن برجسته در یک موزیکال - روی نوک پاهایت (برادوی) ۱۹۸۳ - جایزه جهانی تئاتر - روی نوک پاهایت (برادوی) ۱۹۸۳ - جوایز چیتا ریورا برای رقص و طراحی رقص- روی نوک پاهایت (برادوی) ۱۹۸۳ - جایزه حلقه منتقدان بیرونی - روی نوک پاهایت (برادوی) ۱۹۸۳ - جایزه استانیسلاوسکی - روی نوک پاهایت (برادوی) ۱۹۸۴ - جایزهٔ لارنس الیویه برای بهترین بازیگر زن در یک موزیکال – روی نوک پاهایت، لندن ۱۹۸۵ – جایزه ایونینگ استاندارد لندن – برای بهترین اجرای سال ۱۹۸۵ در باله آنگین.