aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: بهائیت در لبنان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # بهائیت در لبنان | مقدمه: با وجود تفاوت در تخمین‌ها، این جامعهٔ بهائی در لبنان یک اقلیت کوچک اما شناخته‌شده است. | ## بخش 1: بهائیت در لبنان | برخی از خانواده‌های بهائی نیز برای کار از کشورهای همسایه به لبنان مهاجرت کردند، در آنجا ساکن شدند و به بخشی از جامعۀ لبنانی تبدیل شدند. بنیان‌گذار آیین بهائی، بهاءالله، به عکا در فلسطین تبعید شد که در آن زمان بخشی از همان ولایت بیروت در امپراتوری عثمانی بود. در طی بازدیدهای خود از بیروت، عبدالبها همچنین با محمد عبده، یکی از شخصیت‌های کلیدی مدرنیسم اسلامی و جنبش سلفی، ملاقات کرد، زمانی که هر دو مرد مخالف علمای عثمانی بودند و اهداف مشابهی در اصلاحات دینی داشتند. رشید رضا اذعان دارد که در طول بازدیدهای عبدالبها از بیروت، او در جلسات درسی عبده شرکت می‌کرد.در مورد ملاقات‌های عبدالبها و محمد عبده، شوقی افندی اذعان داشت که "چندین دیدار او با شیخ معروف محمد عبده موجب شد تا اعتبار روزافزون جامعه به‌طور شگرفی افزایش یابد و شهرت برجسته‌ترین عضو آن در خارج گسترش یابد." در سال ۱۸۹۴ یک مسیحی لبنانی، ابراهیم جورج خیرالله، در حین سفر به قاهره به آیین بهائی گروید. | ## بخش 2: بهائیت در لبنان | پس از اینکه عبدالبها برای او لوح خاصی نوشت، او به شیکاگو در ایالات متحده مهاجرت کرد و نقش مهمی در تبدیل بسیاری از پیروان اولیه بهائی در آنجا ایفا کرد.God Passes By, Shoghi Effendi, 1944 دو دانشگاه بیروت - دانشگاه آمریکایی بیروت و دانشگاه سن ژوزف - در اوایل قرن بیستم جمعیت دانشجویان بهائی قابل توجهی داشتند. اولین دانشجوی بهائی در دهه ۱۸۹۰ ثبت شد، "انجمن دانشجویان بهائی بیروت" در سال ۱۹۰۶ تأسیس شد و تا سال ۱۹۲۹ بیش از ۶۰ دانشجوی بهائی از ایران، عراق، مصر و فلسطین وجود داشتند. این دانشگاه "بین‌المللی‌گرایی" را به‌عنوان یک ارزش اساسی ترویج می‌کرد و دانشجویان بهائی را به‌عنوان یک مشارکت مهم در این دیدگاه به رسمیت می‌شناخت. رهبر بهائیان، شوقی افندی، در دانشگاه آمریکایی بیروت تحصیل کرد و در سال ۱۹۱۷ فارغ‌التحصیل شد. | ## بخش 3: بهائیت در لبنان | Breneman, 2008 یک امام شیعه در روستای جنوبی مشغره، شیخ جعفر طحان، در سال ۱۹۲۳ به آیین بهائی گروید و آن روستا اکنون مرکز جامعه بهائی است و تنها محفل روحانی محلی لبنان در آنجا قرار دارد. «دایره‌المعارف شرق» در ۲۰۰۴ گزارش داده است که حدود ۴,۰۰۰ بهائی در لبنان زندگی می‌کنند که معادل ۰.۱۳٪ جمعیت آن کشور است. در دهه ۱۹۸۰ او به‌عنوان مشاور توسط رئیس‌جمهور امین جمیل منصوب شد که نشان‌دهنده چگونگی پذیرش بهائیان است.بشروئی یک محقق برجسته در مورد خلیل جبران است، که بیش از یک جلد درباره او منتشر کرده استو به‌عنوان رئیس کرسی خلیل جبران برای ارزش‌ها و صلح در دانشگاه مریلند خدمت می‌کند. | ## جمع‌بندی | به همین دلیل، ازدواج بهائی در لبنان به رسمیت شناخته نمی‌شود، و بنابراین بهائیان معمولاً برای انجام مراسم ازدواج مدنی به قبرس سفر می‌کنند، که پس از بازگشت به لبنان به رسمیت شناخته می‌شود.
موضوع مقاله: اورنگ آسال | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # اورنگ آسال | مقدمه: این اصطلاح در زبان مالایی به معنای «مردم اصیل» است که برای اشاره به بومیان صباح، ساراواک و شبه جزیره مالزی استفاده می‌شود. | ## بخش 1: اورنگ آسال | اورنگ آسال در شبه جزیره مالزی به‌طور کلی با نام اورنگ اصلی شناخته می‌شوند و اقلیت‌های شبه جزیره هستند، در حالی که اورنگ عسل شرق مالزی اکثریت جمعیت را تشکیل می‌دهند. این اصطلاح در ابتدا توسط شورشیان کمونیست در شرایط اضطراری مالایایی برای جلب حمایت این گروه‌های قبیله‌ای استفاده می‌شد. وضعیت دولت بیشتر اورانگ آسان‌ها را بومی تلقی می‌کند و امتیازات خاصی به آن‌ها اعطا می‌کند. با این حال، جوامع آن‌ها همچنان در حاشیه قرار دارند و در مقایسه با مالایی‌های قومی به‌عنوان «بومی‌های درجه دوم» شناخته می‌شوند. یکی از مسائل مداوم مربوط به زمین است، که اغلب برای اهداف توسعه‌ای مصادره می‌شود. این موضوع موجب مشکلات متعددی شده است، از جمله پرونده‌های قضایی و اختلافات بین دولت فدرال و ایالتی. مسائل دیگری نیز در زمینهٔ مهاجرت وجود داشته است، به‌طوری که مهاجران اغلب زودتر از اورانگ آسان کارت شناسایی دریافت می‌کنند. همچنین بسیاری از آن‌ها تحت فشار قرار گرفته‌اند تا با فرهنگ غالب همسان شوند و به اسلام گرویده شوند. | ## بخش 2: اورنگ آسال | اورانگ آسان‌ها اغلب به‌دلیل پروژه‌های توسعه‌ای جابه‌جا می‌شوند؛ برای مثال، ساخت سد ناکامل باکون در ساراواک موجب شد ۱۱٬۰۰۰ نفر مجبور به نقل مکان شوند. اورنگ عسل یک اصطلاح فراگیر است که شامل همه مردم بومی در شبه جزیره و شرق مالزی می‌شود. آن‌هایی که در شبه جزیره هستند، به‌طور خاص به عنوان اورنگ اصلی شناخته می‌شوند؛ تعداد آنها حدود ۱۴۹۵۰۰ نفر است و تنها ۰٫۷٪ از کل جمعیت مالزی را تشکیل می‌دهند. آنها رسماً ۱۹ زیرگروه قومی هستند که به عنوان نگریتو، سنوی یا پروتو-مالای طبقه‌بندی می‌شوند. برخی اعداد متفاوت هستند، اما مالزی شرقی در مجموع حدود ۶۴ گروه بومی را در بر می‌گیرد، حدود ۳۹ گروه در صباح و ۲۵ گروه در ساراواک. زبان‌های مورد استفاده عموماً از خانواده‌های زبانی آسترونزیایی و آستروآسیایی هستند. زبان‌های این شبه جزیره را می‌توان به نگریتو، سنوی و مالایی گروه‌بندی کرد که در مجموع می‌توانند به حدود ۱۸ زیرگروه تقسیم شوند. با این حال، همه این زبان‌ها در معرض خطر از بین رفتن هستند زیرا کودکان قبایل ، مالایی و انگلیسی را یادمی‌گیرند. | ## بخش 3: اورنگ آسال | زبان‌های اصلی در شرق مالزی، کادازان-دوسون و ایبان هستند که هر دو توسط بسیاری از گروه‌های بومی استفاده می‌شوند. برخلاف زبان‌های بومی شبه جزیره، این زبان‌ها معمولاً در زندگی روزمره مورد استفاده قرار می‌گیرند. در شبه جزیره، هر زیرگروه از نظر فرهنگی با سایرین متفاوت است و سبک زندگی آنها از ماهیگیران گرفته تا کشاورزان و شکارچیان-گردآورندگان متفاوت است. اگرچه بسیاری از آنها اکنون به دلیل نفوذ زندگی مدرن ساکن شده‌اند، برخی همچنان نیمه کوچ‌نشین هستند. مردم صباح به‌طور سنتی کشاورزانی هستند که از طریق کشاورزی امرار معاش می‌کنند، اگرچه امروزه بیشتر در دولت محلی مشارکت می‌کنند. بسیاری از اورنگ عسل‌ها در ساراواک با برنج امرار معاش می‌کنند و شکار را به عنوان مکمل غذا در کنار آن دارند. | ## جمع‌بندی | اورنگ عسل‌های شرق مالزی به خاطر آثار هنری خود مانند ماسک‌های چوبی شناخته می‌شوند.
موضوع مقاله: سیاست فرهنگ ملی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سیاست فرهنگ ملی | مقدمه: سیاست فرهنگ ملی که در سال ۱۹۷۰ در مالزی معرفی شد، بر جذب غیرمالایی‌ها در گروه قومی مالایی تأکید داشت. | ## بخش 1: سیاست فرهنگ ملی | با این حال، در دهه ۱۹۹۰، نخست‌وزیر ماهاتیر محمد این رویکرد را رد کرد و سیاست بانگسا مالزی او بر هویت مالزیایی به جای مالایی برای کشور تأکید داشت. با این حال، در دههٔ ۱۹۹۰، نخست‌وزیر وقت، ماهاتیر محمد، این رویکرد محدودکننده را رد کرد و سیاست جدیدی به نام «بانگسا مالزی» (هویت ملی مالزیایی) را معرفی نمود. این سیاست بر ایجاد هویت مشترک مالزیایی برای همهٔ شهروندان کشور تأکید داشت و تلاش می‌کرد تا به جای تمرکز صرف بر هویت مالایی، همبستگی ملی و یکپارچگی میان تمامی گروه‌های قومی مالزی را تقویت کند. این سیاست ۳ اصل را به عنوان راهنما برای «فرهنگ ملی» تعریف می‌کند: فرهنگ ملی باید مبتنی بر فرهنگ بومی [مالایی] باشد. | ## بخش 2: سیاست فرهنگ ملی | اقتصاد نیز تحت تأثیر این سیاست قرار گرفت؛ شرکت‌ها و مؤسسات دولتی و خصوصی به‌گونه‌ای عمل می‌کردند که مالکیت و مدیریت مالایی‌ها تقویت شود، و گروه‌های غیرمالایی برای پیشرفت اقتصادی نیازمند تبعیت از استانداردهای فرهنگی مالایی بودند. از نظر اجتماعی، این سیاست باعث افزایش شکاف‌های قومی و ایجاد حس تبعیض میان گروه‌ها شد و تنش‌هایی را در روابط میان مالایی‌ها و اقلیت‌های قومی ایجاد کرد. راهبردهای دستیابی به این سیاست عبارت بودند از: بازسازی، حفظ و توسعهٔ فرهنگ با هدف تقویت فرهنگ ملی از طریق پژوهش مشترک، توسعه، آموزش و گسترش و ارتباطات فرهنگی. افزایش و تقویت رهبری فرهنگی از طریق آموزش و هدایت افراد علاقه‌مند و حمایت و فعال‌سازی فرهنگ به‌عنوان یک موتور مؤثر رشد. | ## بخش 3: سیاست فرهنگ ملی | این سیاست تلاش می‌کرد اختلافات قومی و اقتصادی بین مالایی‌ها و اقلیت‌های قومی، به ویژه چینی‌ها و هندی‌ها، را کاهش دهد و فرصت‌های برابر در آموزش، اشتغال و مشارکت سیاسی فراهم کند. در چارچوب این سیاست، برنامه‌های آموزشی، رسانه‌ای و فرهنگی بازطراحی شدند تا بر همزیستی مسالمت‌آمیز و احترام به تفاوت‌های قومی و دینی تأکید شود و احساس تعلق به ملت مالزی در همهٔ شهروندان تقویت گردد. همچنین به‌عنوان ابزاری برای ایجاد وحدت اجتماعی در شرایط اقتصادی و سیاسی پیچیدهٔ کشور مطرح شد، به‌ویژه در دوران رشد اقتصادی سریع دهه‌های ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰، زمانی که نیاز به یک هویت ملی قدرتمند برای همگرایی جمعیت متنوع کشور بیش از پیش احساس می‌شد. | ## جمع‌بندی | با وجود این تلاش‌ها، این سیاست همچنان با چالش‌هایی مواجه بود، زیرا ایجاد هویت ملی فراگیر در جامعه‌ای با پیشینهٔ تاریخی عمیقاً چندقومی و چنددینی، نیازمند زمان، اصلاحات ساختاری و برنامه‌ریزی دقیق فرهنگی و آموزشی بود.
موضوع مقاله: علی بابا (شرکت بازرگانی) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # علی بابا (شرکت بازرگانی) | مقدمه: علی بابا اصطلاحی است که شیوه‌های تجاری در مالزی و اندونزی را توصیف می‌کند که شامل همکاری بومی و غیربومی برای بهره‌برداری از مقررات تبعیض مثبت به نفع بومیان مالایی یا بومیان اندونزیایی است. | ## بخش 1: علی بابا (شرکت بازرگانی) | در این ترتیب، یک مالایی یا اندونزیایی به عنوان شخص اصلی شرکتی که توسط یک فرد چینی (که ممکن است شهروند محلی باشد) تأمین مالی و اداره می‌شود، فعالیت می‌کند. مالزی علی بابا یک روش کسب‌وکار در مالزی است که طی آن یک شرکت مالایی قراردادی را از سیستم اقدام مثبت دولتی برای بومی‌ها (Bumiputera) دریافت می‌کند و آن را به یک شرکت متعلق به چینی‌ها واگذار می‌کند. هدف از این برنامه، تشویق بازرگانان بومی به مشارکت در توسعه اقتصاد ملی، گذر از نظام اقتصادی استعماری به نظام اقتصادی ملی و ترغیب همکاری میان بازرگانان بومی و غیر بومی بود. | ## بخش 2: علی بابا (شرکت بازرگانی) | «علی» (نامی رایج میان مسلمانان) نماینده پرایبومی‌ها است، در حالی که «بابا» (که گاهی نام جمعی برای چینی‌های پراناکان است) نماینده غیر بومی‌ها بوده و معمولاً با چینی‌های اندونزیایی مرتبط است. تمرین در جریان اجرای این برنامه، دولت اندونزی سیاست‌هایی را در پیش گرفت که هدف آن توانمندسازی تاجران بومی یا «پریبومی» بود. به این منظور، از صاحبان کسب‌وکارهای ملی خواسته شد تا نیروی کار اندونزیایی را آموزش دهند و مسئولیت‌هایی به آن‌ها واگذار کنند تا بتوانند در موقعیت‌های اداری و مدیریتی ایفای نقش کنند. | ## بخش 3: علی بابا (شرکت بازرگانی) | دولت برای تحقق این هدف، تسهیلاتی نظیر اعطای وام و صدور مجوزهای ویژه را در اختیار شرکت‌های خصوصی داخلی قرار داد و از آن‌ها در رقابت با شرکت‌های خارجی حمایت کرد. یکی از دلایل اصلی ناکامی آن، کم‌تجربگی نسبی تاجران پریبومی در ادارهٔ کسب‌وکارهای مدرن بود. با این حال، هسته اصلی این برنامه که به نفع مردم بومی است، به عنوان مفهوم جدید پوترا دائره (که می‌توان آن را به معنای واقعی کلمه "فرزند سرزمین" ترجمه کرد) و با برقراری سیستم خودمختاری، دوباره مطرح می‌شود. | ## جمع‌بندی | در این مفهوم، بسیاری از مناصب رسمی، قراردادها و کرسی‌های آموزشی به بومیان اعطا می‌شود.
موضوع مقاله: مدیریت پسماند در بنگلادش | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مدیریت پسماند در بنگلادش | مقدمه: مدیریت پسماند در بنگلادش به دلیل جمعیت زیاد و رو به رشد آن در کشوری پرجمعیت، با چالش‌های بسیاری روبرو است. | ## بخش 1: مدیریت پسماند در بنگلادش | در حال حاضر، طبق گزارش صندوق جمعیت سازمان ملل متحد، داکا یکی از آلوده‌ترین شهرهای جهان است و یکی از مسائل مربوط به آن، مدیریت پسماندهای شهری است. پیش از سال ۲۰۱۸، برای مدیریت پسماندهای جامد شامل کاغذ، کارتن، فلز، پلاستیک، بطری‌های پت و زباله‌های الکترونیکی، ابتکار مشخصی برای اطمینان از بازیافت سازگار با محیط زیست وجود نداشت. با این حال، از سال ۲۰۱۸، استارتاپ محلی BD Recycle وارد عمل شد و با هدف دیجیتالی کردن و سازماندهی فرایند بازیافت پسماندهای جامد فعالیت می‌کند. این شرکت با ارائه یک برنامه وب و اپلیکیشن اندروید امکان خرید و جمع‌آوری زباله‌ها را از شرکت‌ها، خانوارها و کارخانه‌ها فراهم کرده است. پس از جمع‌آوری، BD Recycle زباله‌ها را مرتب می‌کند و آن‌ها را به بازیافت‌کنندگان نهایی کارخانه‌ها ارسال می‌کند، جایی که فرایند بازیافت پایدار و مطابق با استانداردهای محیط زیستی انجام می‌شود. این روش علاوه بر کاهش ضایعات و حمایت از محیط زیست، فرایند بازیافت را شفاف، قابل ردیابی و سازمان‌یافته می‌کند و گامی مهم در جهت مدیریت مدرن و مسئولانه پسماندهای جامد محسوب می‌شود. | ## بخش 2: مدیریت پسماند در بنگلادش | نرخ تولید زباله در بنگلادش در حال افزایش است و پیش‌بینی می‌شود تا سال ۲۰۲۵ به ۴۷۰۶۴ تن در روز برسد. انتظار می‌رود نرخ تولید زباله تا سال ۲۰۲۵ به ۲۲۰ کیلوگرم به ازای هر نفر در سال افزایش یابد. درصد قابل توجهی از جمعیت به خدمات مناسب دفع زباله دسترسی ندارند، که این امر به مشکلات مدیریت نادرست زباله منجر خواهد شد.Alamgir M. 2, pp 67 – 76 میزان کل جمع‌آوری زباله در شهرهای بزرگ بنگلادش مانند داکا تنها ۳۷ درصد است. وقتی زباله‌ها به درستی جمع‌آوری نشوند، به‌طور غیرقانونی دفع می‌شوند و این امر خطرات جدی زیست‌محیطی و بهداشتی را برای بنگلادشی‌ها به همراه خواهد داشت. زباله‌های پزشکی نیز در بنگلادش خطرات زیادی ایجاد می‌کنند، زیرا یک گزارش برآورد کرده است که ۲۰ درصد از زباله‌های پزشکی «بسیار عفونی» بوده و به دلیل دفع اغلب آنها در سیستم فاضلاب یا کانال‌ها، تهدیدی برای سلامت عمومی محسوب می‌شوند. | ## بخش 3: مدیریت پسماند در بنگلادش | چنین شرایط بهداشتی نامناسبی پیامدهای جدی برای سلامت ساکنان دارد و یک گزارش نشان می‌دهد که «بیشتر مرگ و میر کودکان می‌تواند با این مشکل مرتبط باشد». از نظر استانداردهای زندگی، زباله‌های جامد باعث انسداد سیستم زهکشی می‌شوند که منجر به آبگرفتگی خیابان‌ها می‌شود و در نتیجه، افزایش جمعیت پشه‌ها و بوی نامطبوع از جمله آثار منفی آن است. محل‌های دفن زباله در بیشتر کشورها از جمله بنگلادش به انتشار متان کمک می‌کنند که تغییرات اقلیمی را تسریع می‌کند. تلاش‌های فعلی دولت در بنگلادش اخیراً اقدامات جدیدی برای بهبود مدیریت زباله، به ویژه در شهرهای بزرگ، صورت گرفته است. در داکا، شهرداری داکا با حمایت آژانس همکاری بین‌المللی ژاپن (JICA) یک طرح جامع برای مدیریت بهتر زباله‌های جامد در این شهر در دست اجرا دارد. یونیسف نیز برنامه‌های بازیافت و کنترل زباله را با شهرداری‌ها و نهادهای شهری آغاز کرده است. | ## جمع‌بندی | با این حال، در حال حاضر، انگیزه‌های کافی برای ارتقای استاندارد مدیریت زباله در تمامی بخش‌های مرتبط، به ویژه برای زباله‌های صنعتی و پزشکی، وجود ندارد.
موضوع مقاله: جورج لدین | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جورج لدین | مقدمه: جورج لدین جونیور (متولد ۲۸ ژانویه ۱۹۴۶، درگذشته ۲۰۲۲) دانشمند رایانه آمریکایی و استاد علوم رایانه در دانشگاه ایالتی سونوما بود. | ## بخش 1: جورج لدین | تدریس لدین در زمینه امنیت رایانه در دانشگاه ایالتی سونوما به دلیل گنجاندن مطالبی در مورد نحوه نوشتن بدافزار بحث برانگیز بود. لدین از منتقدان سرسخت صنعت نرم‌افزار ضدویروس بود و محصولات آن را تقریباً بی‌فایده می‌دانست. لدین همچنین به تأسیس برنامه علوم رایانه در دانشگاه سانفرانسیسکو کمک کرد و چندین کتاب در مورد محاسبات در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ منتشر کرد. | ## بخش 2: جورج لدین | او تدریس علوم رایانه را در دانشگاه سانفرانسیسکو در سال ۱۹۶۵، به عنوان دومین دانشمند رایانه در دانشگاه، پنج سال قبل از تأسیس بخش علوم رایانه دانشگاه، آغاز کرد. در سال ۱۹۷۰، او به عنوان نایب رئیس انجمن فیبوناچی و میزبان جلسه سالانه آن خدمت کرد. در سال ۱۹۷۳، به عنوان محقق در موسسه زیست‌شناسی شیمیایی و مدرس علوم رایانه در دانشگاه، رئیس اولین کنفرانس ملی الگول و تا سال ۱۹۸۰، رئیس بخش علوم رایانه در دانشگاه بود. | ## بخش 3: جورج لدین | او در سال ۱۹۸۲ مدرک دکترای حقوق خود را از دانشگاه سانفرانسیسکو دریافت کرد و در سال ۱۹۸۴ به دانشکده حقوق دانشگاه ایالتی سونوما پیوست. | ## جمع‌بندی | او و همکار نویسنده‌اش ویکتور لدین برادر و هر دو پسران گئورگی گریگوریویچ لدین (۱۹۲۱-۲۰۱۹)، مهاجری از شهر سوخومی گرجستان هستند.
موضوع مقاله: کارل-دیتر اوپ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کارل-دیتر اوپ | مقدمه: زندگی و کار پس از فارغ‌التحصیلی از دبیرستان در سال ۱۹۵۷، اوپ دوره کارآموزی تجاری را در شرکت فورد آلمان در کلن گذراند. | ## بخش 1: کارل-دیتر اوپ | سپس او در دانشگاه کلن در رشته‌های اقتصاد، مدیریت بازرگانی، حقوق، آموزش بازرگانی و جامعه‌شناسی تحصیل کرد.آنت تریبل: «مقدمه‌ای بر نظریه‌های جامعه‌شناسی معاصر». از سال ۱۹۶۷، اوپ دستیار گروه جامعه‌شناسی دانشگاه فریدریش-الکساندر ارلانگن نورنبرگ بود، جایی که در سال ۱۹۷۰ مدرک کارشناسی خود را دریافت کرد. از سال ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۲، او کرسی استادی تئودور هویس را در نیو اسکول تحقیقات اجتماعی در نیویورک بر عهده داشت. از سال ۱۹۹۳، اوپ استاد جامعه‌شناسی در دانشگاه لایپزیگ (از سال ۲۰۰۲ بازنشسته) بوده است. در سال ۲۰۰۷، اوپ به عنوان استاد وابسته در دانشگاه واشنگتن (سیاتل) مشغول به کار شد. اوپ سمت‌های استادی مدعو (انتخابی) زیر را بر عهده داشت: ۱۹۸۳ دانشگاه ایندیانا بلومینگتون ۱۹۹۱ دانشگاه فدرال در رسیفی، برزیل ۱۹۹۳ و ۲۰۰۰ دانشگاه برن ۲۰۰۴ دانشگاه جیکوبز برمن ۲۰۰۳ و سال‌های بعد، یک چهارم تدریس در دانشگاه واشنگتن ۲۰۰۴ دانشگاه برسلاو، در چارچوب برنامه اراسموس اتحادیه اروپا ۲۰۰۹ مؤسسه فناوری فدرال زوریخ ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۱ (هر ترم زمستانی) دانشگاه کلن ۲۰۱۳ دانشگاه کلن در چارچوب دانشگاه تابستانی بین‌المللی کلن (CISU) اوپ در سال‌های ۱۹۷۶/۱۹۷۷ عضو موسسه مطالعات پیشرفته هلند (NIAS) و در سال‌های ۱۹۹۶/۱۹۹۷ در بنیاد راسل سیج و به عنوان مهمان علمی در کالج نافیلد، دانشگاه آکسفورد مشغول بود. | ## بخش 2: کارل-دیتر اوپ | به این معنا، او علاوه بر موارد دیگر، نظریه‌های کج‌رفتاری و مشارکت سیاسی را نیز توسعه داد. روتلج/تیلور و فرانسیس، لندن ۲۰۲۰، روش‌شناسی علوم اجتماعی: مقدمه‌ای بر مسائل شکل‌گیری نظریه و کاربرد عملی. چاپ هفتم، اشپرینگر، ویسبادن ۲۰۱۴، نظریه‌های اعتراض سیاسی و جنبش‌های اجتماعی: مقدمه‌ای چندرشته‌ای، نقد و ترکیب. روتلج، لندن ۲۰۰۹، (با کرت مولر): "منطقه - ملت - اروپا: پویایی شناسایی منطقه‌ای و فرامنطقه‌ای". لسکه و بودریچ، اوپلادن ۱۹۹۷، (با پیتر ووس): "انقلاب مردم." کلت-کوتا، اشتوتگارت ۱۹۹۳، (با ولفگانگ رول): "اثر چرنوبیل: تحقیقی در علل اعتراض سیاسی." ۱۹۹۰، "عقلانیت اعتراض سیاسی." انتشارات وست‌ویو، بولدر ۱۹۸۹، «ظهور هنجارهای اجتماعی: تلاشی برای ادغام تبیین‌های جامعه‌شناختی، روان‌شناختی اجتماعی و اقتصادی». موهر، توبینگن ۱۹۸۳، «علوم اجتماعی فردگرا: روش‌ها و مسائل علوم اجتماعی با جهت‌گیری فردگرایانه و جمع‌گرایانه.» انکه، اشتوتگارت ۱۹۷۹، نظریه بحران‌های اجتماعی: بی‌تفاوتی، اعتراض و کنش جمعی. | ## بخش 3: کارل-دیتر اوپ | روولت، راینبک ۱۹۷۲، کنش اجتماعی، نقش‌ها و نظام‌های اجتماعی: تلاشی برای تبیین رفتار اجتماعی. انکه، اشتوتگارت ۱۹۷۰، جرم و ساختار اجتماعی: تحلیل انتقادی نظریه‌های جامعه‌شناختی رفتار انحرافی. فونکه-اشمیت-رینک: «اوپ، کارل-دیتر»، در: ویلهلم برنسدورف / هورست کنوسپه (ویراستاران): «فرهنگ بین‌المللی جامعه‌شناسان»، جلد ۲، اشتوتگارت ۲، ۱۹۸۴، صفحه ۶۳۵. گراس، ویراستاران، «مشاغل جامعه‌شناسی در تحلیل زندگینامه‌ای»، ویسبادن ۲۰۱۰، صفحات ۷۵-۹۴. «انتخاب عقلانی: تحلیل‌های نظری و نتایج تجربی: یادبودی برای کارل-دیتر اوپ در هفتادمین سالگرد تولدش»، ویرایش آ. | ## جمع‌بندی | ولبرینگ، ویراستاران، مفاهیم - مواضع - مناظرات: بازخوانی ۶۵ سال سوسیالیسم ولت (صفحات ۱۱۱-۱۲۴).
موضوع مقاله: مدرسه الغ‌بیک (غیجدوان) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مدرسه الغ‌بیک (غیجدوان) | مقدمه: مدرسه الغ‌بیک یادبودی از عبدالخالق غجدوانی است که در شهر غجدوان در استان بخارا ازبکستان واقع شده است. | ## بخش 1: مدرسه الغ‌بیک (غیجدوان) | این مدرسه یکی از مدارس قدیمی و مشهور بخارا است که با نام «مدرسه فیضیه» نیز شناخته می‌شود. این مؤسسه آموزشی معتبر در سال ۸۳۶ هجری قمری (مطابق با ۱۴۳۲/۳۳ در تقویم میلادی) در کنار مقبره عبدالخالق غجدوانی، با بنایی دو طبقه از آجر پخته ساخته شده است. مدرسه الغ بیک که توسط الغ بیک تأسیس شد، سومین و آخرین مدرسه‌ای است که او تأسیس کرد و در مقایسه با مدرسه الغ بیک در بخارا و سمرقند نسبتاً کوچکتر و ساده‌تر است. تاریخچه مدرسه الغ بیک واقع در غجدوان در امتداد مسیر کاروانی بزرگ دوران تیموریان، معروف به «جاده ابریشم»، که بخارا را به سمرقند متصل می‌کرد، قرار داشت. این مدرسه از نظر استراتژیک در داخل دولت تیموریان واقع شده بود و به عنوان نقطه محوری، منطقه شمالی خوارزم را با مناطق جنوبی روم (آناتولی) و ایران متصل می‌کرد و نقش خود را به عنوان یک نقطه اتصال ایفا می‌کرد. این مدرسه مورد احترام دانشمندانی مانند امیر تیمور، یوسف همدانی، عبدالخالق غجدوانی، احمد یسوی و بهاءالدین نقشبند بود. بر اساس تحقیقات عبدالستار جمعه‌زار، شرق‌شناس و مورخ، مدرسه الغ‌بیک در سال ۸۳۶ هجری قمری (مطابق با ۱۴۳۲/۳۳ در تقویم میلادی) ساخته شده است. | ## بخش 2: مدرسه الغ‌بیک (غیجدوان) | با گذشت زمان، این مدرسه رو به زوال رفت و در حال حاضر در وضعیت نیمه بازسازی شده‌ای وجود دارد و تنها یک طبقه از آن باقی مانده است. مقرر شد که نگهداری از این ساختمان آموزشی سالانه بازسازی و پس از تخریب، بین قسمت‌های باقی مانده توزیع شود. در دهه ۱۹۵۰، مدرسه به انباری تبدیل شد که مواد شیمیایی مانند نیترات پتاسیم و فسفات آمونیوم در آن نگهداری می‌شد. در سال ۱۹۹۳، به مناسبت هشتصد و نودمین سالگرد عبدالخالق غجدوانی، مدرسه الغبیک مورد مرمت قرار گرفت. در سال ۲۰۰۳، یک گنبد بزرگ گنبدی شکل بر فراز مقبره عبدالخالق غجدوانی ساخته شد و یک باغ نیز در آن ایجاد گردید. پوشش گنبد بازسازی شد و بخش قدیمی‌تر مدرسه، مقبره و مسجد تازه ساخته شده برای مطابقت با استانداردهای مدرن مرمت شدند. در حال حاضر، کلاس‌های درس مدرسه میزبان شعبه‌ای از موزه بخارا هستند و مسجد آن دارای یک کتابخانه است که به فعالیت خود ادامه می‌دهد. | ## بخش 3: مدرسه الغ‌بیک (غیجدوان) | معماری این مدرسه که توسط الغ بیگ در دو طبقه ساخته شده بود، اکنون به صورت یک طبقه باقی مانده است. این مدرسه یک ساختمان مستطیل شکل یک طبقه (۳۳×۳۰ متر) است که شامل یک مسجد، کلاس‌های درس و حجره‌ها می‌شود. در مرکز، حیاطی قرار دارد که در دو طرف آن یک مسجد و کلاس‌های درس (۸×۴٫۶ متر) قرار دارند که با نقوش گلدار در گوشه‌ها تزئین شده‌اند. حیاط (۱۵×۱۳ متر) توسط هشت حجره احاطه شده است که چهار تای آنها مستطیل شکل و بقیه گنبددار هستند. بنای اولیه مدرسه الغ بیگ که قدمت آن به قرن ۱۵ میلادی برمی‌گردد، گنبد و مناره اصلی خود را حفظ کرده است. | ## جمع‌بندی | ضلع ورودی دارای یک سردر مرتفع و طاق‌دار است که با طاقچه‌هایی تزئین شده و دارای پنجره‌های مشبک برای تهویه است.
موضوع مقاله: دروازه باغ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # دروازه باغ | مقدمه: دروازه بوگچا یکی از بناهای تاریخی برجستهٔ شهر خیوه در ازبکستان است که با معماری سنتی و جایگاه فرهنگی خود، توجه بسیاری از گردشگران و پژوهشگران را به خود جلب کرده است. | ## بخش 1: دروازه باغ | همچنین به عنوان بخشی از بخش تاریخی شهر خیوه، در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار دارد. این گذرگاه دراز توسط دو گنبد پوشیده شده است که توسط چهار طاق طولی و عرضی و بادبان‌های کروی کاذب پشتیبانی می‌شوند. در محورهای عرضی گنبدها، اتاق‌های گنبدی مربعی برای نگهبانان و مأموران گمرک در دو طرف قرار دارند و طاقچه‌هایی در زیر گنبدها امتداد یافته‌اند. اتاق‌های شمالی از طریق راهروهایی به برج‌های نمای دو طبقه توخالی که در دو طرف راهروی مستطیل شکل عریض قرار دارند، متصل می‌شوند که توسط یک طاق مسطح با مجموعه‌ای از انبرها تشکیل شده‌اند. | ## بخش 2: دروازه باغ | نمای جنوبی دروازه، رو به ایچان کالا، شکوه کمتری دارد اما از ترکیب مشابهی پیروی می‌کند، هرچند کوچکتر است و فاقد رواک است. برخلاف توش دارووزا، پله‌هایی که از گوشه‌های جنوبی برج‌ها به قسمت بالایی پروژه دروازه منتهی می‌شوند، در طرفین آنها، در اعماق دیوارهای ایچان کالا قرار گرفته‌اند. بالای طاق ورودی، دو گنبد بزرگ ساخته شده و در مجاورت دروازه، غرفه‌های بازار وجود داشته است. نمای دروازه فاقد تزئینات است، از داخل گچ‌کاری شده و با آجرکاری باقی مانده و بندها در قسمت بیرونی با گچ تکمیل شده‌اند. | ## بخش 3: دروازه باغ | دروازه بوگچا چندین بار بازسازی شده است، ابتدا در دوران شوروی در سال‌های ۱۹۵۹–۱۹۶۰ و بعداً در سال‌های استقلال ازبکستان در سال ۱۹۹۷. این بازسازی‌ها با هدف حفظ ساختار تاریخی و تقویت جلوهٔ معماری سنتی آن انجام گرفتند. در جریان مرمت‌های اخیر، بخش‌هایی از تزئینات آجری و کتیبه‌های قدیمی بازسازی و تقویت شدند. | ## جمع‌بندی | امروزه، این دروازه نه‌تنها به‌عنوان یک نماد شهری شناخته می‌شود، بلکه یکی از نقاط دیدنی و گردشگری شهر نیز به‌شمار می‌آید و در برنامه‌های فرهنگی و آیینی محلی جایگاه ویژه‌ای دارد.
موضوع مقاله: صحن عشرات | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # صحن عشرات | مقدمه: صحن عشرات یک بنای تاریخی در ارگ خیوه ، ایچان قلعه ، است که در سال‌های ۱۸۳۲-۱۸۳۴ ساخته شده است. | ## بخش 1: صحن عشرات | این ساختمان در قسمت شرقی تاش هولی واقع شده و به عنوان هتلی برای مهمانان حاکم مورد استفاده قرار می‌گرفته است. در حال حاضر، این بنا در فهرست میراث فرهنگی مادی ازبکستان با اهمیت جمهوری و میراث جهانی یونسکو قرار دارد. تاریخچه عشرت هولی به دستور آلاکولی خان به عنوان ضمیمه‌ای در حیاط تاش هولی ، که در آن زمان کاخ اصلی خان خیوه بود، ساخته شد. این ساختمان برای مراسم، سرگرمی‌های فرهنگی و پذیرایی از سفیران مورد استفاده قرار می‌گرفت. | ## بخش 2: صحن عشرات | ورودی اصلی با ستون‌های چوبی حکاکی شده و پنجارا (پنجره مشبک طرح‌دار در کشورهای آسیای میانه قرون وسطی) تزئین شده است. سردر ورودی ساختمان با ماجولیکا با سقفی روشن و نقاشی شده و برج‌های کوچک در طرفین مزین شده است که در داخل شبیه تئاتر هستند و پر از وقار هستند. فضای داخلی ساختمان با کنده‌کاری‌هایی مطابق با گانچا (مخلوط گچ مصنوعی یا (به ندرت) طبیعی)، مقرنس و درختان گلدار و میوه‌ها به رنگ‌های مشکی، آبی و قرمز تزئین شده است. در اطراف حیاط در عشرت هولی، اتاق‌های مهمان و خدمات با ایوان در طبقه دوم چیده شده‌اند و در وسط حیاط، در مکانی مرتفع و گرد، به طور سنتی یورتی برای پذیرایی از مهمانان عشایری برپا شده است. | ## بخش 3: صحن عشرات | هر دو حیاط با درخت‌های بِه بلند تزئین شده‌اند و ضلع جنوبی آنها توسط تالار اصلی بسته شده است. در بالای آنها در طبقه دوم اتاق‌هایی با ایوان‌های عمیق وجود دارد که سقف آنها توسط ستون‌های باریک و کنده‌کاری شده پشتیبانی می‌شود. در اینجا خان تجزیه و تحلیل شکایات را انجام داد و دادگاه را اداره کرد و از طریق یک خروجی ویژه، محکومین به اعدام عمومی منتقل شدند. | ## جمع‌بندی | در برنامه‌ریزی، سازندگان کاخ هم به سنت‌های عمارت‌های باستانی خوارزم (به عنوان مثال، سازماندهی نیمه زنانه در حرمسرا) و هم به سنت معماری قلعه، که در سازماندهی نماهای ناشنوای خارجی بیان شده بود، تکیه کردند.