موضوع مقاله: غارهای پولادی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # غارهای پولادی | مقدمه: این اثر، داستانی کارآگاهی است و اندیشه‌ای را که آسیموف از آن هواداری می‌کرد به نمایش می‌گذارد: اینکه داستان علمی-تخیلی را می‌توان در هر گونۀ ادبی به کار برد، نه آنکه صرفاً خود گونۀ محدودی باشد. | ## بخش 1: غارهای پولادی | این کتاب نخست به صورت دنباله‌دار در مجلۀ «گلکسی» (کهکشان)، از اکتبر تا دسامبر ۱۹۵۳ منتشر شد. آسیموف هنگام نگارشِ «غارهای پولادی»، آن را کاملاً جدا از سه‌گانۀ «بنیاد» خود می‌دانست که چند سال پیش‌تر منتشر شده بود. اما دهه‌ها بعد، آسیموف این دو مجموعه را به هم پیوند داد و زمانِ رخدادِ «غارهای پولادی» را به بخشی بسیار پیشین‌تر از تاریخِ آیندۀ گسترده‌ای بدل کرد که به برآمدنِ امپراتوری کهکشانی، فروپاشیِ آن، و سپس ظهورِ دو بنیاد برای جایگزینی‌اش می‌انجامید. در این پیوند، آدم‌آهنی، آر دنیل الیواو، که در «غارهای پولادی» معرفی شده بود، ده‌ها هزار سال زنده می‌ماند و نقشی کلیدی هم در دوران امپراتوری و هم در دوران بنیاد(ها) بازی می‌کند. زمینه داستان ایزاک آسیموف، الیاس بیلی و آر دنیل الیواو را معرفی می‌کند که بعدها شخصیت‌های محبوبش شدند. آن‌ها تقریباً سه هزار سال در آیندۀ زمین زندگی می‌کنند؛ زمانی که سفر ابرفضایی کشف شده و چند دنیای نسبتاً نزدیک به زمین مسکونی شده‌اند – پنجاه سیاره که به «دنیاهای فضایی» مشهورند. دنیاهای فضایی ثروتمندند، تراکم جمعیت پایینی دارند (میانگین جمعیت هر کدام یکصد میلیون نفر)، و به شدت از نیروی کار آدم‌آهنی بهره می‌برند. در همین حال، زمین با هشت میلیارد نفر جمعیت (سه برابرِ جمعیتِ دهۀ ۱۹۵۰ آسیموف) دچار فزونیِ جمعیت است و قوانینِ سخت‌گیرانه‌ای علیه آدم‌آهنی‌ها دارد. آسیموف در «غارهای پولادی» و دنباله‌هایش (که نخستینِ آن‌ها «خورشید عریان» است)، تصویری تیره از زمینی درگیر با جمعیتِ بسیار انبوه و فضاییانِ تجمل‌جویی ترسیم می‌کند که زادآوری را برای برخورداری از ثروتِ هنگفت و خلوت محدود کرده‌اند. آسیموف خود، تنگنادوست بود: «در سال ۱۹۵۳ رمانی نوشتم که در آن جهانی را تصویر کردم که همه در شهرهای زیرزمینی زندگی می‌کردند، به‌راحتی و دور از هوای آزاد محصور بودند. «غارهای پولادی»، مجموعه‌شهرهای پهناوری هستند که با گنبدهای فلزیِ عظیم پوشانده شده‌اند و هر کدام توانِ پشتیبانی از ده‌ها میلیون نفر را دارند: شهر نیویورکِ آن دوران (که بخشِ عمدۀ داستان در آن می‌گذرد)، نیویورکِ امروزی و بخش‌های بزرگی از نیوجرسی را در بر می‌گیرد. آسیموف سامانه‌های ترابری زیرزمینیِ امروزی را تصور می‌کند که به بازارها و بلوک‌های آپارتمانی متصل‌اند، تا جایی که هیچ‌کس هرگز از گنبدها خارج نمی‌شود و بیشترِ جمعیت از ترسِ شدیدِ بیرون رفتن (برزن‌هراسی) رنج می‌برند. (گرچه مجموعه‌های «آدم‌آهنی» و «بنیاد» تا مدت‌ها بعد بخشی از یک جهانِ داستانیِ واحد نشدند، «غارهای پولادی» به سیارۀ «ترانتور» شباهت دارند.) تمهیدِ داستانیِ اصلیِ رمان، قتلی است که پیش از آغازِ داستان رخ داده است. (این یکی از نشانه‌های کارِ آسیموف است که آن را به دل‌نازکیِ خود و نیز توصیۀ جان کمپبل مبنی بر آغازِ داستان از دیرترین نقطۀ ممکن نسبت می‌داد.) قربانی، روج نمنوه سارتون، سفیرِ فضایی است که در «شهرک فضایی»، قرارگاهِ فضاییان در بیرونِ شهر نیویورک، زندگی می‌کند. | ## بخش 2: غارهای پولادی | او مدتی بود که می‌کوشید حکومتِ زمین را متقاعد کند تا محدودیت‌های ضدِ آدم‌آهنی‌اش را کاهش دهد. یک روز صبح، او را بیرونِ خانه‌اش می‌یابند، در حالی که سینه‌اش با یک سلاحِ انرژی‌تاب منفجر شده است. رئیس شهربانیِ نیویورک، الیاس را مأمورِ یافتنِ قاتل می‌کند، آن هم با همکاریِ آدم‌آهنیِ بسیار پیشرفته‌ای به نام آر دنیل الیواو که از نظرِ دیداری کاملاً شبیه به انسان است و به دستگاهی پویشگر مجهز است که می‌تواند احساساتِ انسانی را از طریقِ امواجِ مغزی‌شان تشخیص دهد. شرحی از داستان این رمان حکایتِ دورانِ واپسینِ زمین است، آنگاه که آدمیزادگان، از بیمِ فزونیِ خویش و برای گریز از آسمان و آفتاب، در دلِ زمین خزیده و شهرهایی عظیم از پولاد بنا کرده‌اند؛ غارهایی پولادین که در آن، میلیاردها انسان، فشرده در هم می‌لولند و هوای تازه، افسانه‌ای بیش نیست. در یکی از این کلان‌شهرهای پولادین، نیویورک، کارآگاهی به نام «الیاس بیلی» می‌زیَد. خبری هولناک در میان است: در «شهرک فضایی»، قلمروِ کوچک و منزویِ ساکنانِ دیگر دنیاها که در نزدیکیِ شهر آرمیده، یکی از دانشمندانِ بلندپایۀ ایشان، «دکتر سارتون»، به قتل رسیده است. انگشتِ اتهام، به سوی زمینیان نشانه رفته و بیمِ جنگی خانمان‌سوز میان زمین و دنیاهای بیرون می‌رود. بیلی، مأمورِ یافتنِ قاتل می‌شود؛ اما شرطی سنگین بر گردنِ اوست: باید با یکی از مأمورانِ فضایی همکاری کند. و آن همکار، کسی نیست جز «آر دنیل الیواو»؛ آفریده‌ای شگرف، یک آدم‌آهنیِ انسان‌نما با مغزی پوزیترونیک«مغز پوزیترونیک» در داستان‌های آیزاک آسیموف، نوعی مغز مصنوعی خیالی است که با پوزیترون‌ها (پادذره‌های الکترون) کار می‌کند و به ربات‌ها توانایی تفکر، استدلال و رعایت اصول اخلاقی (سه قانون روباتیک) می‌دهد. بیلی، که خود، چون دیگر زمینیان، آدم‌آهنی‌ها را دون‌مایه و مایۀ بیکاریِ انسان‌ها می‌داند، ناگزیر به پذیرشِ این همکارِ ناخوانده می‌شود. این دو، یکی زمینی و اسیرِ تنگناها و پیش‌داوری‌های مردمانِ غارهای پولادین، و دیگری، آفریده‌ای ماشینی با منطقی پولادین و پایبند به «قوانینِ سه‌گانۀ امورِ آدم‌آهنی»، گام در راهِ کشفِ این رازِ مرگبار می‌نهند. سفرِ ایشان، گذاری است در تونل‌های پیچ‌درپیچِ شهرِ پولادین، با گذرگاه‌های متحرکِ سریع‌السیرش، رویارویی با مردمانِ خشمگین و بیمناک از آینده‌ای که در آن، ماشین جای انسان را خواهد گرفت، و کاوش در دنیای بیگانه و به شدت پیشرفتۀ شهرکِ فضایی. بیلی باید با بدگمانیِ خویش نسبت به آر دنیل و ترسِ نهفته از برتریِ او بجنگد، حال آنکه آر دنیل باید پیچیدگی‌های روانِ آدمی و جامعه‌ای در آستانۀ انفجار را دریابد. این دو همکارِ ناهمگون، در کشاکشِ سنت و پیشرفت، انسان و ماشین، و در پس‌زمینه‌ای از ستیزِ پنهانِ میانِ زمینِ پرجمعیت و دنیاهای بیرونِ کم‌جمعیت و متکی به آدم‌آهنی‌ها، باید پرده از این جنایت بردارند؛ جنایتی که می‌تواند سرنوشتِ هر دو جهان را دگرگون سازد. | ## بخش 3: غارهای پولادی | الیاس بیلی، کارآگاه زمینی، و آر دنیل الیواو، آن آدم‌آهنیِ انسان‌نما با آن مغزِ مصنوعیِ شگرف و پیشرفته، کاوشِ خود را در هزارتوی شهرِ پولادین دنبال می‌کنند. بیلی، در کشاکشِ میانِ بیزاریِ نهادینه‌اش از آدم‌آهنی‌ها و وظیفۀ کارآگاهی‌اش، گام‌به‌گام به توانایی‌ها و منطقِ استوارِ آر دنیل پی می‌برد، هرچند که سایۀ تردید و بدگمانی همچنان بر همکاری‌شان سنگینی می‌کند. در مسیرِ پژوهش، با گروه‌های گوناگونی رویارو می‌شوند؛ از جمله «گذشته‌گرایان» که سودای بازگشت به زندگی در هوای آزاد و بر روی خاک را در سر می‌پرورانند و آدم‌آهنی‌ها و فضاییان را دشمنانِ این آرمان می‌دانند. نشانه‌هایی از یک دسیسۀ پنهان آشکار می‌شود؛ دسیسه‌ای که هدفش برهم زدنِ آرامشِ شکنندۀ میانِ زمین و دنیاهای بیرون است. شک و گمان، چون ماری خوش‌خط‌وخال، به گردِ کسانِ گوناگونی می‌پیچد: خودِ بیلی، همسرش «جسی» که پیشینۀ ارتباط با گروه‌های گذشته‌گرا را دارد، و حتا «جولیوس ایندربای»، همان رئیسِ شهربانیِ شهر نیویورک که بیلی را به این کار گمارده بود. در این میان، رازی بزرگ برملا می‌شود: دکتر سارتونِ مقتول، آر دنیل را به سیمای خویش آفریده بود! اوج و فرجام: کارآگاه و همکارِ ماشینی‌اش، در بحبوحۀ شورشی که در نزدیکیِ شهرکِ فضایی درگرفته، باید هم جانِ خود را بِرَهانند و هم از درگیریِ بزرگ‌تر جلوگیری کنند. در همین آشوب است که بیلی، با بهره‌گیری از هوشِ انسانی و یاریِ منطقِ پولادینِ آر دنیل، سرانجام پرده از رازِ قتل برمی‌دارد. او که سخت تحتِ تأثیرِ اندیشه‌های گذشته‌گرایان و ترس از آیندۀ ماشینی بود، در دیداری پنهانی با دکتر سارتون (که خود را به جای آر دنیل جا زده بود)، از سرِ اشتباه و با گمانِ اینکه در حال نابود کردنِ آن آدم‌آهنیِ انسان‌نماست، دانشمندِ فضایی را به قتل می‌رساند. با فاش شدنِ این حقیقت و دستگیریِ ایندربای، سایۀ جنگ از سرِ زمین و دنیاهای بیرون کنار می‌رود. بیلی، پیش‌داوری‌هایش را دربارۀ آدم‌آهنی‌ها به کناری می‌نهد و به ارزشِ همکارِ ماشینی‌اش پی می‌برد. در پایان، راهی نو به سوی آینده گشوده می‌شود: فضاییان می‌پذیرند که در کوچِ بزرگِ زمینیان به دنیاهای تازه و خالی از سکنه، یاری‌شان کنند تا از بارِ گرانِ جمعیتِ زمین کاسته شود. الیاس بیلی، به پاسِ درایتش، خود یکی از راهبرانِ این کوچِ بزرگ می‌شود و آر دنیل الیواو نیز در کنارش می‌ماند تا در این سفرِ خطیر به سوی ستارگان، راهنمای بشریت باشد. بدین‌سان، داستانِ غارهای پولادین، با پیوندِ خِرَدِ انسانی و توانِ ماشینی، به پایانی امیدبخش می‌رسد. | ## جمع‌بندی | بازخورد انتشار غارهای پولادیاین کتاب با عنوان غارهای پولادی (انتشارات شقایق، چاپ سوم ۱۳۶۹، تیراژ:۴٬۰۰۰ با طرح جلدی از آیدین آغداشلو و در زمانی که هنوز طرح جلد یکسانی برای مجموعه طراحی نشده بود) به ترجمهٔ «شهریار بهترین» منتشر شده‌است.