موضوع مقاله: آنه والدمن | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آنه والدمن | مقدمه: از دههٔ ۱۹۶۰ تاکنون، والدمن از چهره‌های فعال جامعهٔ تجربی آوت‌رایدر در شعرِ معاصر بوده و به‌عنوان نویسنده، اجراگر، همکارِ هنری، استاد، سردبیر، پژوهشگر و کنشگر فرهنگی/سیاسی شناخته می‌شود. | ## بخش 1: آنه والدمن | زندگی شخصی والدمن در میلوِیل، نیوجرسی به‌دنیا آمد و در خیابان مک‌دوگالِ گرینویچ ویلج در نیویورک رشد کرد. او دربارهٔ تجربهٔ رشد در گرینویچ ویلجِ اوایل دههٔ ۱۹۶۰ چنین روایت شده که گفته است: «... از آزمون‌های زنانی که پیش از ما برای خلاق بودن و ابراز وجود جنگیده بودند بهره بردیم… و در عین آگاهی از میراث هنری و لیبرال محیط نیویورک، بسیاری‌مان به همان دام‌های واپس‌گرا افتادیم… [نقل‌قول بلند].» والدمن کنشگری پرشور در عرصهٔ تغییرات اجتماعی بوده است. در دههٔ ۱۹۷۰ با «نیروی حقیقت راکی فلتس» علیه تأسیسات ساخت سلاح‌های هسته‌ای راکی فلتس نزدیک بولدر، کلرادو فعالیت کرد و همراه با دنیل الزبرگ و آلن گینزبرگ در اعتراضات بیرونِ محوطه بازداشت شد. او از حامیان مشهور جنبش‌های فمینیستی، زیست‌محیطی و حقوق بشری است؛ در «شاعران علیه جنگ» مشارکت داشته و در نیویورک و واشینگتن دی‌سی به سازمان‌دهی اعتراض‌ها کمک کرده است. والدمن در سال ۱۹۸۰ با رید بای ازدواج کرد و پسرشان ادوین امبروز بای در ۲۱ اکتبر ۱۹۸۰ به دنیا آمد؛ تجربه‌ای که به گفتهٔ خودش «نقطهٔ عطف الهام‌بخش» زندگی‌اش بود و او را عمیقاً به مسئلهٔ بقای سیاره متعهد کرد؛ به تعبیر او، فرزندش «معلمش» شد. حرفه در دههٔ ۱۹۶۰، والدمن بخشی از صحنهٔ شرقیِ شعر آمریکا شد و با شاعران و هنرمندان نسل دوم مکتب نیویورک پیوند یافت. او همچنین با نسل‌های پیشین شاعران همچون آلن گینزبرگ ارتباط برقرار کرد؛ گینزبرگ زمانی او را «همسر روحی» خود خوانده بود. | ## بخش 2: آنه والدمن | والدمن از ۱۹۶۶ تا ۱۹۶۸ دستیار مدیر پروژهٔ شعر در کلیسای سنت مارکز بود و از ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۸ مدیر این پروژه شد. والدمن از اوایل دههٔ ۱۹۶۰ به بودیسم روی آورد و در دههٔ ۱۹۷۰ همراه با آلن گینزبرگ شاگرد چوگیام ترونگپا، آموزگار بودایی تبتی، شد. او پس از شرکت در کنفرانس شعر برکلی در ۱۹۶۵، به‌همراه شاعر لوئیس وارش انتشارات کوچک انجل هیر و مجله‌ای به همین نام را بنیان گذاشت و همان‌جا با شنیدن شعرخوانیِ شاعران آوت‌رایدر تصمیم جدی خود برای وقف شعر را گرفت. در ۱۹۷۴، والدمن به‌همراه ترونگپا، گینزبرگ و دیگران مدرسهٔ شعر بی‌جسم جک کروآک را در مؤسسهٔ ناروپا در بولدر، کلرادو (اکنون دانشگاه ناروپا) بنیان گذاشت؛ جایی که او همچنان استاد ممتاز شعر و مدیر برنامهٔ تابستانی نوشتن است. موسیقی‌دانانی چون جون بائز، جانی میچل، اریک اندرسن و جو کاکر نیز همراهی‌شان می‌کردند. هرچند کار او گاهی با نسل بیت پیوند می‌خورد، والدمن به‌معنای دقیق کلمه «بیت» نیست و آثارش—همچون هم‌نسل‌هایش در صحنهٔ نیویورک دههٔ ۱۹۷۰ مانند آلیس ناتلی و برنادت مایر—از دامنهٔ متنوع‌تری از تاثیرها و بلندپروازی‌ها برخوردار است. او به‌ویژه به اجرای شعر علاقه‌مند است و اجرا را «رویدادی آیینی در زمان» می‌خوانَد؛ انرژی متن‌اش را از طریق نَفَس‌گیری پرشور، ذکر، آواز و حرکت به صحنه می‌آورد. آثار او در گلچین‌های متعددی آمده و به فرانسوی، ایتالیایی، آلمانی، ترکی، اسپانیایی و چینی ترجمه شده است. | ## بخش 3: آنه والدمن | او همچنین سردبیر چندین مجلد دربارهٔ شعر مدرن، پسامدرن و معاصر بوده و در طول کارنامه‌اش با هنرمندان بسیاری همکاری کرده است؛ از جمله با نقاشان الیزابت موری، ریچارد تاتل، مِردیت مونک، جورج اشنمن، دانا دنیس، پت استیر؛ موسیقی‌دانانی چون دان چری، لوری اندرسن و استیو لِیسی؛ رقصنده داگلاس دان؛ فیلم‌ساز و همسرش اد بوز؛ و پسرش امبروز بای. او رزیدنسی‌هایی در «بنیاد امیلی هاروی» (زمستان ۲۰۰۸) و «مرکز بلّاجو» در ایتالیا (بهار ۲۰۰۶) داشته و در دانشگاه‌ها و مؤسسات گوناگون استاد/میهمان بوده است. همچنین کمک‌هزینه‌هایی از وقف ملیِ هنر (NEA)، «بنیاد هنرمندان معاصر» و «بنیاد شعر» دریافت کرده و در ۲۰۰۲ همراه با امییل الکلای ائتلاف «شعر خبر است» را بنیان گذاشت. بخش مهمی از آرشیوِ تاریخی، ادبی، هنری و مکاتباتِ والدمن—از جمله نامه‌های بسیاری از شخصیت‌های ادبی چون ویلیام اس. در گفت‌وگویی با وبگاه The Wire در جشنوارهٔ ادبی جایپور (۲۰۱۷)، دربارهٔ آمیختنِ فرم‌ها، ترانه و ذکر در شعرش و روند شکل‌گیری چنین آثاری گفت: «... همیشه به فرمِ بزرگ‌تر علاقه داشته‌ام؛ فرمی که فقط آرام روی صفحه نمی‌نشیند… کیفیت نمایشی هست چون باید تأکیدی اضافه باشد… بعضی چیزها برای اعتراض نوشته می‌شوند و ناگزیر سر برمی‌آورند.» در ۲۰۲۴، والدمن نمایشگاهی با عنوان «Beat Art Work: Power of the Gaze» را در چارچوب نمایشگاه هنر آوتسایدر کیوریت کرد که شامل آثار بصریِ شاعرانی چون ویلیام باروز، گرگوری کورسو، دایان دی پریما، آلن گینزبرگ، جک کروآک و جوآن کایگر بود. | ## جمع‌بندی | کارگردان این فیلم الِستایر جولیان (شاعر/عکاس/فیلم‌ساز) است و مارتین اسکورسیزی تهیه‌کنندهٔ اجرایی آن بوده است.