موضوع مقاله: معابد یوگینی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # معابد یوگینی | مقدمه: این یوگینی‌ها به‌طور کلی با الهه‌ها، به‌ویژه پارواتی، که تجسم نیروی مقدس زنانه هستند، هم‌ارز دانسته می‌شوند. | ## بخش 1: معابد یوگینی | برخی دیگر ۴۲ یا ۸۱ طاقچه دارند که نشان‌دهنده مجموعه‌های مختلفی از الهه‌ها است، هرچند که آن‌ها نیز اغلب معابد ۶۴ یوگینی نامیده می‌شوند. معابد باقی‌مانده یا به‌صورت دایره‌ای یا مستطیلی ساخته شده‌اند و در مناطق مرکزی و شمالی هند، در ایالت‌های اوتار پرادش، مادیا پرادش و اودیشا پراکنده شده‌اند. معابدی که از بین رفته‌اند، از طریق تصاویر یوگینی باقی‌مانده شناسایی شده‌اند و در سراسر شبه‌قاره هند توزیع وسیع‌تری داشته‌اند، از دهلی در شمال و مرز راجستان در غرب تا منطقه بنگال بزرگ در شرق و تامیل نادو در جنوب. آن‌ها به عنوان الهه‌های مقدس دیده می‌شوند، اما زنان زمینی که در تنتره مهارت دارند، می‌توانند از این ایزدان تقلید کرده و حتی آن‌ها را در خود مجسم کنند. یوگینی‌ها، چه الهی و چه انسانی، به گروه‌هایی وابسته‌اند؛ در شیواپرستی، از مهم‌ترین این گروه‌ها، طایفه‌های ۸ مادر (ماتری‌ها یا ماتریکاها) هستند. یوگینی‌ها اغلب دگرپیکری دارند و به‌شکل مجسمه‌هایی با سر حیوانات به تصویر کشیده شده‌اند. آن‌ها به «تغییر شکل واقعی» به حیوانات ماده و همچنین به توانایی تبدیل دیگران مرتبط هستند. یوگینی‌ها به فرقه بهایراوا پیوند دارند، اغلب جمجمه و سایر نمادهای تنترایی را حمل می‌کنند و در گورستان‌ها و مکان‌های مرزی تمرین می‌کنند. آن‌ها قدرتمند، ناپاک و خطرناک در نظر گرفته می‌شوند و هم محافظت می‌کنند و هم دانش تنترایی را منتشر می‌سازند. آن‌ها دارای سیدهیها (قدرت‌های فوق‌العاده)، از جمله توانایی پرواز هستند؛ بسیاری از یوگینی‌ها دارای شکل پرندگان هستند یا پرنده‌ای را به‌عنوان واهان یا مرکب خود دارند. | ## بخش 2: معابد یوگینی | در بودیسم تنترایی متأخر، داکینی، یک روح زن که قادر به پرواز است، اغلب مترادف با یوگینی به‌کار می‌رود. پژوهشگر شامان هاتلی می‌نویسد که یوگینی نمونه‌ای، «مسافر آسمان (khecari)» است و این توانایی، «نهایت دستاورد برای جویندگان سیدهی» محسوب می‌شود. این فرقه منجر به ساخت معابد سنگی از قرن دهم تا احتمالاً سیزدهم در سراسر شبه‌قاره هند شد. الکساندر کانینگهام در قرن نوزدهم آن‌ها را برای هیئت باستان‌شناسی هند بررسی و توصیف کرد، اما پس از آن تا حد زیادی فراموش شدند. در سال ۱۹۸۶، ویدیا دِهِجیا گزارش داد که این زیارتگاه‌ها «دورافتاده و دشوار در دسترس» هستند، برای حدود صد سال به‌ندرت بررسی شده‌اند و محل تجمع راهزنانی بوده‌اند که از معابد به‌عنوان پناهگاهی دور از چشم مقامات استفاده می‌کردند. معبد نسبتاً سالم ۶۴ یوگینی در هیراپور تا سال ۱۹۵۳ مجدداً کشف نشد، با وجود نزدیکی آن به محوطه معابد بوبانشور، چیزی که دِهِجیا آن را «بسیار شگفت‌آور» توصیف می‌کند. در دیوار دایره‌ای داخلی طاقچه‌هایی قرار دارد، اغلب ۶۴ عدد، که مجسمه‌های پیکره‌های زنانه، یعنی یوگینی‌ها، در آن‌ها قرار دارند. معابد یوگینی معمولاً در نقطه‌ای مرتفع و کمی دورتر از گروه اصلی معابد ساخته شده‌اند. شمایل‌نگاری مجسمه‌های یوگینی در معابد یوگینی یکسان نیست و در هر مجموعه ۶۴ یوگینی، این الهه‌ها ممکن است متفاوت باشند. در معبد هیراپور، همه یوگینی‌ها با Vahana (حیوان سواری‌شان) و در وضعیت ایستاده به تصویر کشیده شده‌اند. | ## بخش 3: معابد یوگینی | در معبد بهداگات، یوگینی‌ها در وضعیت لالیت‌آسانا (حالت سلطنتی) نشسته‌اندچودری، جانمجی. ریشه‌های تنتره و فرقه ۶۴ یوگینی در اودیشا در بررسی اودیشا، اکتبر ۲۰۰۴ و توسط صحنه‌هایی از محل‌های سوزاندن مردگان همراه با «غول‌های آدمخوار» و حیوانات مردارخوار احاطه شده‌اند. اهمیت هاتلی، به دنبال ویدیا دِهِجیا، پیشنهاد می‌کند که معابد یوگینی به تنتره یوگینی-چاکرا مرتبط هستند. این یک «ماندالا از مانترا-الهه‌ها در اطراف شیوا/بهایراوا است که نصب آن … بخش مرکزی آیین فرقه شیواپرستی یوگینی‌ها بود.» فصل نهم Kaulajnana Nimaya، که به حکیم قرن دهم ماتسیندراناث نسبت داده می‌شود، سیستمی از ۸ چاکرا را توصیف می‌کند که به‌عنوان نیلوفرهای هشت‌پر تصویر شده‌اند و مجموع ۶۴ گلبرگ نشان‌دهنده ۶۴ یوگینی است. هاتلی اظهار می‌دارد که «پرستش تنتره‌ای 'حلقه‌هایی' از یوگینی‌ها (yoginichakras) حداقل دو قرن پیش از ساخت معابد آغاز شده است، و شباهت چشمگیر میان توصیف‌های متنی شیواپرستی از یوگینی‌ها و نمایش آن‌ها در پیکرتراشی‌ها نشان‌دهنده تداوم مستقیم» بین آیین‌های شرح داده‌شده در متون تنتره‌ای و معابد یوگینی است. با این حال، متونی از حدود سال ۶۰۰ میلادی به آیین‌های رازآلودی اشاره دارند که اغلب با گورستان‌ها مرتبط بودند. زنان پرستشگر تنتره هندو، که آن‌ها نیز یوگینی نامیده می‌شدند، به عنوان تجسم یوگینی‌های فراانسانی در نظر گرفته می‌شدند. آیین‌های امروزی از این نوع می‌توانند سه روز به طول بینجامند و با حضور گروهی از کاهنان همراه باشند که شامل تطهیر آیینی، آیین بازگشایی چشم، پرستش (یوگینی پوجا)، فراخوانی محافظان، و تهیه یک یانترا با یک ماندالای یوگینی و آرایه‌ای از پوپل‌ها برای ۶۴ ایزدبانو می‌شود. همچنین برای پاییز آیینی ویژه را تجویز می‌کند که شامل قربانی‌های آتش، قرائت نام‌های یوگینی‌ها و هدایای آیینی است، در حالی که همه ساکنان واراناسی باید در فصل بهار و در جشن هولی به معبد بیایند تا به ایزدبانوان احترام بگذارند. | ## جمع‌بندی | دهجیا می‌نویسد که: پرستش فعال (پوجا) در برخی از معابد یوگینی مانند معبد هیرپور همچنان ادامه دارد.