موضوع مقاله: فهرست میراث جهانی در ونزوئلا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فهرست میراث جهانی در ونزوئلا | مقدمه: میراث جهانی در ونزوئلا شامل سه اثر ثبت شده در کشور جمهوری بولیواری ونزوئلا است که توسط میراث جهانی ثبت شده است. | ## بخش 1: فهرست میراث جهانی در ونزوئلا | سایت‌های سازمان میراث جهانی آموزشی، علمی و فرهنگی سازمان ملل متحد، یونسکو، مکان‌هایی هستند که دارای اهمیت فرهنگی یا طبیعی هستند، همان‌طور که در پیمان‌نامه میراث جهانی، که در سال ۱۹۷۲ تأسیس شده، شرح داده شده است. ونزوئلا این پیمان‌نامه را در جمعه، ۳۰ اکتبر ۱۹۹۰ پذیرفت و از آن هنگام، مکان‌های طبیعی و فرهنگی ونزوئلا واجد شرایط برای گنجانده شدن در فهرست میراث جهانی هستند. ۳ مکان میراث جهانی در ونزوئلا وجود دارد که شامل ۲ مکان فرهنگی و یک مکان طبیعی می‌شود. پس از آن، در سال ۱۹۹۴ نخستین و تنها اثر طبیعی ونزوئلا، یعنی پارک ملی کانائیما، نیز به ثبت جهانی رسید. از آن زمان تاکنون، تنها یک اثر دیگر که مربوط به دانشگاه شهر کاراکاس است، در سال ۲۰۰۰ میلادی، به مجموعه میراث جهانی یونسکو در ونزوئلا افزون گشته. شهر کوروی با سازه‌های خشتی منحصربه‌فرد خود در منطقه کارائیب، تنها نمونه باقی‌مانده از ترکیب غنی سنت‌های بومی با تکنیک‌های معماری اسپانیایی مودیخار و هلندی است. این شهر که یکی از اولین شهرهای استعماری (تأسیس‌شده در سال ۱۵۲۷) محسوب می‌شود و حدود ۶۰۲ بنای تاریخی دارد. به دلیل بارش‌های غیرمعمول و آسیب‌های ناشی از آن به شهر کوروی ونزوئلا و بندر لا ولا در اواخر سال ۲۰۰۴ و اوایل ۲۰۰۵، این منطقه در سال ۲۰۰۵ در فهرست میراث جهانی در خطر قرار گرفت. این کمیته درخواست ارزیابی تخصصی کرد و در چارچوب توافق همکاری فرانسه و یونسکو، کمک فنی به مقامات ونزوئلا ارائه شد تا در تهیه سازوکارهای مدیریتی و ایجاد ساختارهای نهادی برای حفظ و پایش این منطقه یاری‌رسان باشند. # نگاره نام موقعیت سال ثبت ش ثبتمعیارها شرحمنبع۱ 200px کورو و بندر آنفالکون ۱۹۹۳ ۶۵۸(iv) (v) شهر کورو و بندر آن لاولا، در استان فالکون، در سال ۱۵۲۷ توسط اسپانیایی‌ها به عنوان یکی از اولین سکونتگاه‌های استعماری در منطقه تأسیس شد. | ## بخش 2: فهرست میراث جهانی در ونزوئلا | ساختمان‌ها با تکنیک بهارکه (با استفاده از چوب‌های بامبو یا نی‌های بافته شده با گل پوشانده شده)، خشت و خاک کوبیده ساخته شده‌اند. از نظر معماری، ساختمان‌های قدیمی‌تر به سبک اسپانیایی و مودخار هستند، در حالی که ساختمان‌های نیمه دوم قرن هفدهم به بعد تحت تأثیر سبک هلندی قرار گرفتند. از سال ۲۰۰۵، این سایت به دلیل آسیب‌های ناشی از باران‌های شدید در سال گذشته و به دلیل ساخت و سازهای جدید که یکپارچگی سایت را تهدید می‌کنند، در لیست در معرض خطر قرار گرفته است.۲ 200px|alt=منظره غروب کوکنان. پارک ملی کانائیمابولیوار ۱۹۹۴ ۷۰۱(vii) (viii) (ix) (x) ویژگی‌های برجسته این پارک ملی تپویی است، که به کوه‌های مسطح یا مسا گفته می‌شود که طی صدها میلیون سال فرسایش ایجاد شده‌اند. به دلیل انزوا، قله‌های تپوئی منزل‌گاه گونه‌های جانوری و گیاهی بومی متعددی شده است که در آنجا زندگی می‌کنند. در میان بسیاری از آبشارهای پارک، آبشار آنجل بلندترین آبشار بدون وقفه جهان با سقوط عمودی حدود است.۳ 200px|alt=ابرهای شناور اثر هنری از مجسمه ساز آمریکایی الکساندر کالدر است دانشگاه شهر کاراکاس کاراکاس ۲۰۰۰ ۹۸۶(i) (iv) شهر دانشگاهی کاراکاس بین سال‌های ۱۹۴۰ تا ۱۹۶۰ و با پیروی از طرح‌های معمار کارلوس رائول ویلانوئوا ساخته شد. این مجموعه شامل سازه‌ها و پیکره‌های هنری متعددی از جمله استادیوم، سالن نمایش آئولا ماگنا با مجسمه ابرهای شناور و باغ گیاه‌شناسی است. این یک نمونه برجسته از معماری مدرن است که در این مورد برای آب و هوای گرمسیری منطقه تنظیم شده است. موقعیت جغرافیایی فهرست آزمایشی افزون بر سایت‌های موجود در فهرست میراث جهانی، کشورهای عضو می‌توانند فهرستی از سایت‌های آزمایشی را که ممکن است برای نامزدی در نظر بگیرند، در این فهرست قرار دهند. نامزدها در فهرست میراث جهانی تنها در صورتی پذیرفته می‌شوند که سایت پیش‌تر در فهرست آزمایشی قرار داشته باشد. | ## بخش 3: فهرست میراث جهانی در ونزوئلا | # نگاره نام موقعیت سال ثبت ش ثبتمعیارها شرحمنبع۱ 200px|alt=خانه گیپوسکوآنا در شهر لا گوایرا شهر لا گوایرا وارگاس ۱۹۹۹۱۳۰۶ (ii iii iv v)لا گوایرا به عنوان بندر کاراکاس در قرن شانزدهم میلادی تأسیس شد. در سال ۱۸۱۲، شهر با زلزله‌ای مواجه شد و چندین خانه به سبک استعماری بازسازی شد.۲ 200px|alt=میدان خشک کردن کاکائو روبروی کلیسا. هاسیندا چوئائو ایالت آراگوآ ۲۰۰۲۱۶۳۵ چوئائو در سده شانزدهم میلادی بنیان نهاده شد. این روستا درون مزارع کاکائو احاطه شده است و تولید آن بیش از ۴۰۰ سال است که ادامه دارد. نوادگان آنها هنوز در روستا زندگی می‌کنند و سنت‌های خود را با جشنواره‌ها، موسیقی و لباس حفظ می‌کنند. چندین ساختمان از دوران استعمار حفظ شده است، اگرچه روستا در زلزله ۱۸۱۲ آسیب دید.۳ 200px|alt=شهری در جوار رود و شامل یک پل. سیوداد بولیوار در تنگهٔ رودخانهٔ اورینوکو ایالت بولیوار و آنسوآتگی ۲۰۰۳۱۸۰۴ این سایت منطقه‌ای در امتداد قسمتی از رودخانه اورینوکو است که از سنگ‌های گرانیتی می‌گذرد و به یکی از باریک‌ترین قسمت‌های رود می‌رسد، در حدود ادامه دارد. چشم‌انداز فرهنگی در امتداد رودخانه، توسط جوامع پیشاکلمبی و دوران استعمار و جمهوری شکل گرفته است. | ## جمع‌بندی | سیوداد بولیوار (شهر بولیوار) که تا سال ۱۸۴۶ با نام آنگوستورا شناخته می‌شد، یک پایگاه نظامی مهم در دوران استقلال بود و دارای ساختمان‌هایی تحت تأثیر سبک‌های مختلف معماری است.