موضوع مقاله: یهودیان دور از وطن | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # یهودیان دور از وطن | مقدمه: Gale Virtual Reference Library در کتاب مقدس عبری، اصطلاح (به معنای تحت‌اللفظی «تبعید») سرنوشت اسباط اسرائیل را در دو رویداد تبعیدی بزرگ در تاریخ اسرائیل و یهودای باستان نشان می‌دهد: اسارت آشوری، که پس از فتح پادشاهی شمالی اسرائیل توسط امپراتوری آشوری نو در سده هشتم پیش از میلاد رخ داد؛ و اسارت بابلی، که پس از فتح پادشاهی یهودا توسط امپراتوری بابل نو در سده ششم پیش از میلاد روی داد. | ## بخش 1: یهودیان دور از وطن | کسانی که از اسرائیل برده شدند به‌صورت ده قبیله گمشده پراکنده شدند، در حالی که کسانی که از یهودا — شامل قبیله یهودا و قبیله بنیامین — برده شدند با هویت «یهودی» ( ، به معنای تحت‌اللفظی «از یهودا») شناخته شدند و پس از سقوط بابل به وطن بازگشتند. جمعیت دیاسپورای یهودی قرن‌ها پیش از محاصره اورشلیم (۷۰ میلادی) در سال ۷۰ میلادی وجود داشت. در دوره معبد دوم پیشین، این جمعیت در پی عوامل گوناگونی پدید آمد، از جمله پیدایش آوارگان سیاسی و جنگی، بردگی، تبعید، بیش‌جمعیتی، بدهکاری، خدمت نظامی، و فرصت‌های بازرگانی، تجاری و کشاورزی.اریش س. در سال ۶ میلادی، بیشتر شام جنوبی به‌صورت یهودیه (استان رومی) سازمان‌دهی شد و شورشی بزرگ به نخستین جنگ یهود-روم انجامید که معبد دوم اورشلیم و بیشتر اورشلیم را ویران کرد. 233–34: با این حال، جنگ‌های پراکنده میان ملی‌گرایان یهودی و امپراتوری روم چند دهه ادامه یافت. در سال ۱۲۹/۱۳۰ میلادی، امپراتور روم هادریان دستور ساخت آیلیا کاپیتولینا بر ویرانه‌های اورشلیم را صادر کرد که شورش بارکوخبا را در سال ۱۳۲ میلادی برانگیخت. این شورش به رهبری شمعون بار کوخبا چهار سال دوام آورد اما سرانجام ناکام ماند و آخرین جنگ‌های یهود و روم شد؛ یهودیان در سراسر استان کشته یا آواره شدند، از اورشلیم و نواحی پیرامونش رانده شدند و از پیروی یهودیت منع گردیدند که این همه به افزایش چشمگیر دیاسپورای یهودی انجامید. تا قرون وسطی، در پی مهاجرت و اسکان فزاینده، یهودیان دیاسپورا به گروه‌های منطقه‌ای متمایزی تقسیم شدند که عموماً بر اساس دو دسته‌بندی جغرافیایی اصلی شناخته می‌شوند: اشکنازی‌ها، که در امپراتوری مقدس روم و اروپای شرقی شکل گرفتند؛ و سفاردی‌ها، که در شبه‌جزیره ایبری و جهان عرب پدید آمدند. این دو گروه تاریخ‌هایی موازی دارند و شباهت‌های فرهنگی و تجربیات مشترک بسیاری از آزار و اخراج و فرار داشته‌اند، مانند اخراج یهودیان از انگلستان، فرمان الحمرا، و مهاجرت دسته‌جمعی یهودیان از کشورهای عربی و اسلامی. هرچند این دو شاخه دارای آداب و رسوم قومی-فرهنگی منحصربه‌فرد بسیاری هستند و پیوندهایی با جمعیت‌های میزبان محلی دارند (مانند اروپای مرکزی برای یهودیان اشکنازی، و هیسپانیک‌ها و مردم عرب برای یهودیان سفاردی)، اما آداب دینی مشترک و مطالعات ژنتیک روی یهودیان، و نیز ارتباط و جابه‌جایی مستمر جمعیت‌ها میان آن‌ها، از دوره امپراتوری روم متأخر تاکنون در استوار کردن وحدت‌گرایی یهود میان آن‌ها نقش داشته است. 47-59 p.47) استیون بومن استدلال می‌کند که دیاسپورا در دوران باستان به مهاجرت از شهر مادر اجدادی دلالت داشت، و جامعه مهاجر پیوندهای فرهنگی خود را با خاستگاه حفظ می‌کرد. این واژه می‌توانست در زبان کتاب مقدس دو معنا داشته باشد: یا اندیشه «نور در بین ملت‌ها» بودن از راه زیست در میان غیریهودیان، یا تحمل درد تبعید از وطن. شرایط دیاسپورا در معنای نخست بر پایه اعمال آزادانه حقوق شهروندی یا وضعیت بیگانه مقیم استوار بود. در مقابل، galut به معنای زیستن به‌مثابه اقلیتی تحقیرشده، محروم از چنین حقوقی، در جامعه میزبان است. استدلال شده که دیاسپورا بار سیاسی دارد و به پراکندگی ژئوپلیتیکی اشاره می‌کند که ممکن است غیرارادی باشد اما در شرایط مختلف می‌تواند بار مثبتی به خود بگیرد. و نخستین بار در این عبارت آمده: («تو در همه پادشاهی‌های زمین دیاسپورا [یا پراکنده] خواهی بود»، )، که ترجمه ləza'ăwāh است؛ ریشه این واژه به معنای «رنج، وحشت» است. واژه نخست به رویدادهایی دقیق و تاریخ‌پذیر در تاریخ قوم اسرائیل اشاره دارد که در آن‌ها قوم تحت اشغال بیگانه، مانند اشغال بابل، قرار گرفته — و بیشترین کاربردها در همین زمینه است. واژه دوم، شاید با یک استثنای قابل بحث، هرگز برای سخن گفتن از گذشته به کار نرفته و به بابل مربوط نیست؛ ابزار پراکندگی در آن هرگز حاکم تاریخی کشور دیگری نیست. p.80 که تا حدی برای پذیرش حضور یهودیان خارج از سرزمین اسرائیل به‌عنوان واقعیتی مدرن و اجتناب‌ناپذیر استدلال می‌کرد. اصطلاح یونانی جوامع دور از وطن (διασπορά) سه بار نیز در عهد جدید ظاهر می‌شود و در آنجا به پراکندگی اسرائیل، یعنی ده قبیله شمالی در برابر پادشاهی جنوبی یهودا اشاره دارد، هرچند یعقوب (۱:۱) به پراکندگی هر دوازده قبیله اشاره می‌کند. در دوران مدرن، معناهای متضاد دیاسپورا/galut میان یهودیان به بحث‌هایی انجامیده است. بومن این تضاد را چنین بیان می‌کند: (دیاسپورا) از کاربرد یونانی پیروی می‌کند و پدیده‌ای مثبت شمرده می‌شود که ندای پیامبرانه اسرائیل برای «نور بودن برای ملت‌ها» و ایجاد خانه و خانواده در میان غیریهودیان را ادامه می‌دهد. پیامبر ارمیا این ندا را به مهاجران پیشاتبعیدی در مصر می‌دهد… Galut اصطلاحی دینی-ملی‌گرایانه است که به تبعید از وطن در پی گناهان جمعی دلالت دارد، تبعیدی که به خواست یهوه رستگاری خواهد یافت. واژه اخیر به تبعید اجتماعی و سیاسی دلالت داشت، در حالی که واژه نخست، هرچند ناشی از آن بود، چارچوبی روان‌معنوی بود که کاملاً وابسته به شرایط زیست در تبعید دیاسپورایی نبود؛ چرا که فنی سخن بگوییم، می‌توانست کسی حتی در سرزمین اسرائیل هم در galut باشد. پس از سرنگونی پادشاهی یهودا در سال ۵۸۶ پیش از میلاد به دست نبوکدنصر دوم بابل (نگاه کنید به اسارت بابلی) و تبعید بخش قابل توجهی از ساکنان آن به بین‌النهرین، یهودیان دو مرکز فرهنگی اصلی داشتند: تاریخ یهودیان در عراق و سرزمین اسرائیل.<ref>«در آغاز، هنگامی که تورات در اسرائیل فراموش شد، عزرا از بابل آمد و آن را از نو استوار کرد. کتاب مقدسی عزرا دو متن را دربردارد که گفته می‌شود فرمان‌هایی هستند مبنی بر اجازه بازگشت یهودیان تبعیدی به وطن پس از دهه‌ها و دستور بازسازی معبد. تفاوت در محتوا و لحن این دو فرمان — یکی به عبری و دیگری به آرامی — برخی پژوهشگران را به زیر سؤال بردن اصالت آن‌ها واداشته است. استوانه کوروش، لوحه باستانی که بر آن اعلامیه‌ای به نام کوروش دربارهٔ بازسازی معابد و بازگرداندن مردمان تبعیدی نوشته شده، غالباً تأییدکننده اصالت فرمان‌های کتاب مقدسی منسوب به کوروش دانسته شده، اما برخی دیگر از پژوهشگران خاطرنشان می‌کنند که متن استوانه اختصاص به بابل و بین‌النهرین دارد و هیچ اشاره‌ای به یهودا یا اورشلیم نمی‌کند. دربارهٔ یهودا «نمی‌تواند اصیل شمرده شود»، اما «سیاست عمومی اجازه دادن به تبعیدشدگان برای بازگشت و احیای مراکز آیینی» وجود داشته است. او همچنین افزود که یافته‌های باستان‌شناختی نشان می‌دهد بازگشت نه یک رویداد یکباره، بلکه «قطره‌قطره» و در طول دهه‌ها انجام شده است. هیچ گسترش ناگهانی در پایگاه جمعیتی ۳۰٬۰۰۰ نفری وجود ندارد و هیچ نشانه باورپذیری از توجه ویژه به یهود مدینه در دست نیست.لستر ال. هرچند بیشتر یهودیان این دوره، به‌ویژه خانواده‌های ثروتمند، در بابل یافت می‌شدند، اما زندگی‌ای که آنان در آنجا زیر فرمانروایی پی‌درپی خاندان هخامنشی، امپراتوری سلوکی، پارت‌ها و خاندان ساسان داشتند، گمنام و فاقد نفوذ سیاسی بود. فقیرترین اما پرشورترین تبعیدیان در دوره خاندان هخامنشی (حدود ۵۵۰–۳۳۰ پیش از میلاد) به یهودا / سرزمین اسرائیل بازگشتند. آنان در آنجا، با معبد بازسازی‌شده اورشلیم به‌عنوان مرکز خود، جامعه‌ای سازمان‌یافته پدیدآوردند که از شور دینی چشمگیر و پیوند استواری با تورات به‌مثابه محور هویتشان برخوردار بود. با افزایش شمار این هسته کوچک از راه پیوستن افراد از گوشه‌وکنار، آگاهی جمعی آنان بیدار شد و بار دیگر در پی استقلال ملی و کسب حقوق سیاسی و حاکمیت برآمدند. نخستین دیاسپورای یهودی در مصر در دوران دودمان بیست و ششم مصر پدید آمد، ظاهراً با سکونت دسته‌ای از سربازان مزدور یهودی در آنجا — یا در دوره آشوربانی‌پال یا در دوره پسامتیک یکم — که این طبقه نظامی به‌نوبت در خدمت شاهنشاهی هخامنشی، امپراتوری بطلمیوسی و حکومت‌های رومی تا دهه‌های نخست سده دوم میلادی بود، تا آنکه شورش علیه تراژان آنان را نابود کرد. 12: verses 7, 9, 11) بطلمیوس یهودیان را در مصر اسکان داد تا از آنان به‌عنوان سرباز مزدور بهره گیرد. بطلمیوس دوم سپس یهودیانی را که به‌عنوان اسیر به مصر آورده شده بودند آزاد کرد و آنان را در کلروکی‌ها، یا مستعمرات تخصصی، به‌عنوان واحدهای نظامی یهودی اسکان داد. یهودیان از حدود سده سوم پیش از میلاد، در دوران فرمانروایی بطلمیوس یکم مصر که آنان را برای تأمین امنیت منطقه به آنجا فرستاد، در برقه (لیبی شرقی امروزی) رحل اقامت افکندند. تا اوایل سده نخست پیش از میلاد، جغرافیدان استرابون یهودیان را یکی از چهار گروه اصلی ساکن شهر کورنا معرفی کرد. در حالی که جوامع اسکندریه و رم پیشینه‌ای پیش از شورش مکابی داشتند، جمعیت دیاسپورای یهودی پس از محاصره اورشلیم (۶۳ پیش از میلاد) در سال ۶۲ پیش از میلاد گسترش یافت. در دوره امیران حشمونیان که نخست کاهن اعظم و سپس پادشاه بودند، دولت یهودی حتی درخشش و شکوهی از خود نشان داد و چند سرزمین را ضمیمه کرد. اما به‌زودی، کشمکش درون خاندان سلطنتی و نارضایتی فزاینده متدینان از فرمانروایانی که دیگر هیچ درکی از آرمان‌های راستین مردم خود نشان نمی‌دادند، ملت یهود را آماده شکار بلندپروازی‌های رومیانی کرد که اکنون هرچه بیشتر استبدادی و امپریالیستی می‌شدند و جانشین سلوکیان بودند. در سال ۶۳ پیش از میلاد پومپه به اورشلیم یورش برد، مردم یهود حاکمیت و استقلال سیاسی خود را از دست دادند و گابینیوس مردم یهود را مشمول باج‌گزاری کرد. جمعیت‌های دیاسپورای اولیه همان‌ندازه سده سوم پیش از میلاد، جوامع یهودی در جزایر آژه، یونان، آسیای صغیر، سیرنه، ایتالیا و مصر پدید آمدند [web:4 web:5] در فلسطین، تحتshipping auspices دوره طولانی صلح—تقریباً یک قرن کامل—که پس از ظهور بطلمیوسی‌ها آغاز شد، راه‌های نو شکوفا شدند. به‌واسطه همه‌گونه تماس‌ها و به‌ویژه thanks به توسعه بازرگانی، هلنیسم از همه سو با درجه‌های متفاوت نفوذ کرد. بنادر کرانه مدیترانه برای بازرگانی ضروری بودند و از همان آغاز دوره هلنیستی، رشد چشمگیری یافتند. در دیاسپورای غربی، یونانی به‌سرعت در زندگی یهودی مسلط شد و نشانه کمی از تماس عمیق با عبری یا آرامی باقی مانده است؛ احتمالاً آرامی رواج بیشتری داشته است. یهودیان به شهرهای یونانی جدیدی کوچ کردند که پس از فتوحات اسکندر مقدونی در مدیترانه شرقی وناطقه‌های سابق تحت فرمان فارسی پدید آمدند؛ این کوچ با امید به فرصت‌های مورد انتظار شتاب گرفت.Gruen, Erich S. 115–166 بر پایه نظر آنا کولار: «اگرچه بخش بزرگی از خاستگاه دیاسپورای غربی با اسکان اجباری مرتبط است، باید فرض کرد که برخی یهودیان خودخواسته به جوامع دیاسپورا افزوده شدند». اسمال‌وود می‌نویسد: «این منطقی است که حدس بزنیم بسیاری، مانند سکونتگاه پوتئولی که در ۴ پیش از میلاد گواهی شده، به اواخر جمهوری روم (پیش از امپراتوری روم) یا امپراتوری اولیه بازمی‌گردند و از مهاجرت اختیاری و جذابیت بازرگانی و تجارت سرچشمه گرفته‌اند».E. برخی سکونتگاه‌ها ممکن است نتیجه مهاجرت یهودی پس از شکست شورش‌های یهودی بوده باشند. دیگران، مانند جامعه یهودی روم، بسیار قدیمی‌تر بودند و به‌حداقل اواسط سده دوم پیش از میلاد بازمی‌گردند، اگرچه پس از محاصره اورشلیم در ۶۲ پیش از میلاد به‌شدت گسترش یافتند. تنها یهودیان بابل در خارج از حاکمیت روم ماندند بر خلاف یهودیان هلنیسته‌شده یونانی‌زبان در غرب، جوامع یهودی بابل و یهودیه به استفاده از آرامی به‌عنوان زبان اصلی ادامه دادند. همان‌ندازه اواسط سده دوم پیش از میلاد، نویسنده یهودی کتاب سوم اوراکولا سیبیلینا به «قوم برگزیده» خطابه گفت: «هر سرزمین پر از توست و هر دریا.» گواه‌های گوناگون، از جمله استرابون، فیلون اسکندریه، سنکای جوان، لوقا (نویسنده اعمال رسولان)، سیسرون و یوسف فلاوی، همگی به جوامع یهودی در شهرهای حوضه مدیترانه اشاره می‌کنند. برای جمعیت‌های دیاسپورای پیش از روم (و پس از آن)، همچنین به تاریخ یهودیان در هند و تاریخ یهودیان در چین بنگرید. پادشاه هرود آگریپا در نامه‌ای به کالیگولا، در میان استان‌های دیاسپورای یهودی، تقریباً تمام کشورهای هلنیسته و غیرهلنیسته شرق را برشمرد. کشف‌های سنگ‌نوشته از سال به سال تعداد جوامع شناخته‌شده یهودی را افزایش می‌دهند، اما به‌خاطر فقدان شواهد دقیق از ارقام آن‌ها باید با احتیاط نگریسته شود. بر پایه یوسفوس، مورخ یهودی باستان، پس از سرزمین اسرائیل و تمدن بابل، متراکم‌ترین جمعیت یهودی در سوریه، به‌ویژه در انطاکیه و دمشق بود؛ در آنجا در طول شورش بزرگ، ۱۰٬۰۰۰ تا ۱۸٬۰۰۰ یهودی کشته شدند. فیلون، فیلسوف یهودی باستان، تعداد ساکنان یهودی در مصر را یک میلیون نفر، یعنی یک‌هشتم جمعیت، می‌دهد. یهودیان دیاسپورای مصر با همتایان بطلمیوسی خود هم‌تراز بودند و پیوندهای نزدیکی با اورشلیم داشتند. بر پایه گزارش‌های بعدی از کشتارهای عمده در جنگ کیتوس (۱۱۶ تا ۱۱۸ میلادی)، تعداد ساکنان یهودی در برقه، قبرس و بین‌النهرین نیز باید بزرگ بوده باشد. در نهایت، اگر مبالغ مصادره‌شده توسط کلانتر بدیل لوکیوس والریوس فلاکوس در سال ۶۲/۶۱ پیش از میلاد نشان‌دهنده مالیات دیدراخما به ازای هر سر برای یک سال تنها بود، این بدان معناست که جمعیت یهودی آناتولی ۴۵٬۰۰۰ مرد بالغ را تشکیل می‌داد، در مجموع حداقل ۱۸۰٬۰۰۰ نفر . در امپراتوری روم ابن عبری، نویسنده سده سیزدهم، عدد ۶٬۹۴۴٬۰۰۰ یهودی در جهان روم را داد. رقم هفت میلیون نفر در داخل و یک میلیون نفر در خارج از جهان روم در اواسط سده اول به‌طور گسترده پذیرفته شد، از جمله توسط لوئیس فلدمن. بااین‌همه، پژوهشگران امروزی می‌پذیرند که بار هبائوس رقم خود را بر پایه سرشماری کل شهروندان رومی پایه‌گذاری کرده و بنابراین، غیریهودیان را نیز گنجانده است. لوئیس فلدمن، که پیش‌تر پشتیبان فعال این رقم بود، اکنون بیان می‌کند که او و بارون اشتباه کرده‌اند فیلون اسکندریه رقم یک میلیون یهودی ساکن در مصر را می‌دهد. بارتلت ارقام بارون را کاملاً رد می‌کند و استدلال می‌کند که ما هیچ سرنخی دربارهٔ اندازه جمعیت‌شناسی یهودی در جهان باستان نداریم رومیان بین یهودیان داخل و خارج از سرزمین اسرائیل/یهودیه تفاوت قائل نمی‌شدند. آن‌ها مالیات معبد سالانه را از یهودیان هم در داخل و هم در خارج از اسرائیل جمع‌آوری می‌کردند. سرکوب جنگ کیتوس (۱۱۶ تا ۱۱۸ میلادی) در سال‌های ۱۱۶–۱۱۷ میلادی منجر به تقریباً ویرانی کامل جوامع یهودی در سیرنه و مصر شد. تا سده سوم، جوامع یهودی آغاز به بازسازی خود در مصر و سیرنه کردند، عمدتاً از طریق مهاجرت از سرزمین اسرائیل. پس از آن که شهر به نیروهای پومپه سقوط کرد، هزاران اسیر جنگی یهودی از یهودیه به روم آورده و به‌بردگی فروخته شدند. 131 حاکمیت روم تا نخستین جنگ یهود-روم یا شورش بزرگ، یک شورش یهودی برای مبارزه برای استقلال، ادامه یافت که در ۶۶ میلادی آغاز شد و در نهایت در ۷۳ میلادی سرکوب شد و به محاصره اورشلیم (۷۰ میلادی) و سوزاندن و ویرانی معبد، مرکز زندگی ملی و مذهبی یهودیان در سراسر جهان، انجامید. دیاسپورای یهودی در زمان ویرانی معبد، بر پایه نظر یوسف فلاوی، در پارت (ایران)، بابل (عراق)، عربستان، و همچنین برخی یهودیان فراتر از رود فرات و در ادیابنه (کردستان) بود. تا آن زمان—اگر کسی اوج قدرت سیجانوس و مشکلات ایجادشده توسط سرشماری کوئیرینیوس را بپذیرد—معمولاً فمایه‌ای از تفاهم بین یهودیان و امپراتوری وجود داشت … این روابط در طول سلطنت کالیگولا به‌طور جدی تضعیف شد و اگرچه پس از مرگ او صلح به‌ظاهر بازسازی شد، تلخی قابل‌توجهی از دو طرف باقی ماند. … تنها مرگ کالیگولا، به‌دست توطئه‌گران رومی (۴۱)، از شیوع جنگ یهودی-رومی که می‌توانست به کل شرق گسترش یابد، جلوگیری کرد» هم‌زمان، جنگ کیتوس (۱۱۶ تا ۱۱۸ میلادی »، یک شورش توسط جوامع دیاسپورای یهودی در قلمروهای رومی در مدیترانه شرقی و بین‌النهرین، منجر به ویرانی جوامع یهودی در کرت، قبرس و آفریقای شمالی در ۱۱۷ میلادی شد و در نتیجه، پراکندگی یهودیانِ از پیش نیز خارج از یهودیه به مناطق دورتر امپراتوری را به‌دنبال داشت. هنگام بازدید از ایالت یهودیه در سال ۱۳۰ میلادی تصمیم گرفت شهر را بازسازی کند و در آن سکونتگاهی برپا سازد. شواهد غیرمستقیم نشان می‌دهد که او همان کسی بود که نام شهر را به آیلیا کاپیتولینا تغییر داد و آن را به یک مستعمره رومی با پرستشگاه‌های بیگانه تبدیل کرد . به‌طور رایج چنین پنداشته می‌شود که این اقدام هم توهینی به یهودیان بود و هم گامی در راستای زدودن هویت یهودی از این سرزمین.گودرون کرامر تاریخ فلسطین: از فتح عثمانی تا تأسیس دولت اسرائیل انتشارات دانشگاه پرینستون ص.۱۴: «به‌عنوان عنصر دیگری از انتقام، رومیان نام استان یهودیه را به «سوریه فلسطینی» تغییر دادند تا هر پیوند زبانی با یهودیان شورشی را محو کنند. اکنون به‌نظر می‌رسد محتمل، اگرچه به‌طور مطلق قطعی نیست، که در این فرصت بود که او قصد خود را برای بازسازی اورشلیم، نه به‌عنوان یک شهر یهودی، بلکه به‌عنوان یک مستعمره رومی به نام آیلیا کاپیتولینا، به‌نام خودش (نام کامل او پوبلیوس ایلیوس هادریانوس بود) و ژوپیتر کاپیتولینوس، خدای اصلی پانتئون رومی، اعلام کرد. این به‌احتمال‌زیاد هم قصد و هم درک به‌عنوان یک توهین تحقیرآمیز به خدای مغلوب اسرائیل، که پیش‌تر محل را اشغال کرده بود، و درنتیجه به مردمی که به‌پرستش او اصرار داشتند، بود. دیگران استدلال کردند که این پروژه بیانگر قصد ایجاد حضور استوار رومی امپراتوری به‌طور اداری و فرهنگی بود و بنابراین استان، که اکنون سوریه-فلسطینی نامیده می‌شود، را در سیستم جهانی رومی وارد کرد. برخی از جمعیت یهودی در کوهستان یهودیه فتح رومی و سیاست عمومی امپراتور را که توسط تینه‌ایوسรุفوس، فرماندار محلی، انجام شد، به‌عنوان دلیل کافی برای شورش دیگر علیه روم می‌دانستند. | ## بخش 2: یهودیان دور از وطن | بااین‌همه، محدودیت‌های سرزمینی شورش دوم گواهی می‌دهند که بیشتر جمعیت یهودی در یهودیه این فعالیت‌ها را به‌عنوان دلیل برای شورش نمی‌دانستند.»؛ درواقع، بازتعریف غیریهودی اورشلیم ممکن است یک حرکت استراتژیک باشد که طراحی‌شده تا، درعوض، تهدید فزاینده، ادعاها و نفوذ مبالغ به مسیحیت را به‌چالش بکشد، برای کسانی که اورشلیم نیز نماد کلیدی ایمان‌شان بود. 3 مهاجرت اختیاری یهودی از یهودیه در پی شورش بار کوخبا همچنین جوامع یهودی در دیاسپورا را گسترش داد. ورود به اورشلیم برای یهودیان مجاز نبود و مجازات آن مرگ بود، به‌جز در روز تیشا بآو. مرکز اقتدار مذهبی از یبنه بیشتر جابجا شد، به‌طوری‌که ربی‌ها در اوشا در گالیله غربی بازگروه‌بندی شدند، جایی که میشنا تدوین شد. شکست‌های نظامی یهودیان در یهودیه در ۷۰ میلادی و دوباره در ۱۳۵ میلادی، با تعداد بزرگی اسیر یهودی از یهودیه که به‌بردگی فروخته شدند و افزایش مهاجرت اختیاری یهودی از یهودیه در نتیجه جنگ‌ها، به این معنا بود که کاهش جمعیت یهودی فلسطین با افزایش اعداد دیاسپورا متعادل شد. زندانیان یهودی که در دیاسپورا به‌عنوان برده فروخته شدند و فرزندانشان در نهایت آزاد شدند و به جوامع آزاد محلی پیوستند.E. استدلال شده که شواهد باستان‌شناسی نشان‌دهنده نسل‌کشی رومی در طول شورش دوم است.J. پس از آن، سکوتی ترسناک وجود دارد و سوابق باستان‌شناسی شاهدی بر حضور اندک یهودی تا دوره بیزانس، در ان‌گدی، دارد. در طول بحران قرن سوم، جنگ‌های داخلی در امپراتوری روم اختلال اقتصادی بزرگی ایجاد کرد و مالیات‌های تحمیل‌شده برای تأمین مالی این جنگ‌ها به‌شدت بر جمعیت یهودی فلسطین تأثیر گذاشت. فلسطین و بابل هر دو مراکز بزرگی از دانش یهودی در این زمان بودند، اما تنش‌ها بین علمی‌دانان در این دو جامعه رشد کرد، زیرا بسیاری از محققان یهودی در فلسطین می‌ترسیدند که مرکزیت سرزمین به دین یهودی با مهاجرت ادامه‌دار یهودی از دست برود. بسیاری از حکمای فلسطینی از در نظر گرفتن محققان بابل به‌عنوان هم‌تراز خود خودداری کردند و دانشجویان بابل را در آکادمی‌های خود منصوب نمی‌کردند، از ترس اینکه به‌عنوان ربی به بابل بازگردند. مهاجرت قابل‌توجه یهودی به بابل به‌طور نامطلوب بر آکادمی‌های یهودی فلسطین تأثیر گذاشت و تا پایان سده سوم به کمک‌های مالی از بابل وابسته بودند. تأثیری که ویرانی اورشلیم بر دیاسپورای یهودی داشت، موضوع بحث علمی قابل‌توجهی بوده است. دیوید آبرباخ استدلال کرده که بخش بزرگی از دیاسپورای یهودی اروپا، که منظور او تبعید یا مهاجرت اختیاری است، از جنگ‌های یهودی رخ‌داده بین ۶۶ تا ۱۳۵ میلادی سرچشمه گرفته است مارتین گودمن (تاریخ) بیان می‌کند که فقط پس از ویرانی اورشلیم است که یهودیان در اروپای شمالی و در امتداد کرانه غربی مدیترانه یافت می‌شوند. هوارد ادلمن و الازار بارکان با «باور رایج» چالش می‌کنند که یهودیان در یهودیه فقط پس از ویرانی معبد دوم در ۷۰ میلادی و شکست یهودی در طول شورش بارکوخبا در ۱۳۵ میلادی تبعید شدند. 159) ایزرائیل بارتال ادعا می‌کند که شلومو سند در ادعای خود که یهودیان اصلی سکونت‌یافته در اسرائیل توسط رومیان تبعید نشده‌اند، اشتباه است«هر تاریخ‌نگاری می‌دانست که افسانه ترکیب ویرانی و تبعید در ذهن عموم بسیار زنده بود، که از یک سنت مذهبی سرچشمه گرفته و در آگاهی سکولار ریشه دوانده بود. در گفتمان عامیانه، همان‌گونه که در بیانیه‌های سیاسی و سیستم آموزشی، تبعید قوم اسرائیل پس از سقوط پادشاهی به‌صورت سنگ‌نگاره‌ای ثبت شده بود. بیشتر دانشمندان باهوش این منطقه مشکوک را با ظرافت حرفه‌ای اجتناب می‌کردند؛ اینجا و آنجا، گویی ناخواسته، نوشته‌های خود را با توضیحات جایگزین برای تبعید طولانی‌مدت تکمیل می‌کردند.» شلومو سند، ابداع قوم یهود، رکتو و ورسو 2009 pp.129ff. p.143؛ درعوض استدلال می‌کند که این دیدگاه در میان محققان جدی مطالعات یهودی ناچیز است. سند مواضع حاشیه‌ای را بر کل بدنه تاریخ‌نگاری یهودی اعمال می‌کند و دراین‌حین، وجود مواضع مرکزی در علم تاریخ یهودی را انکار می‌کند. هیچ تاریخ‌نگار یهودی «ملی‌گرا» هرگز سعی نکرده واقعیت شناخته‌شده‌ای را پنهان کند که تبدیل به یهودیت تأثیر بزرگی بر تاریخ یهود در دوره باستان و اوایل قرون وسطی داشته است. اگرچه افسانه تبعید از سرزمین یهودی (فلسطین) در فرهنگ عمومی اسرائیلی وجود دارد، در بحث‌های تاریخی جدی یهودی ناچیز است. گروه‌های مهمی در جنبش ملی یهودی reservas دربارهٔ این افسانه ابراز کردند یا آن را کاملاً انکار کردند. این محققان استدلال می‌کنند که رشد جوامع یهودی دیاسپورا فرایندی تدریجی بود که در طول قرن‌ها رخ داد، با شروع ویرانی آشوری اسرائیل، ویرانی بابلی یهودا، ویرانی رومی یهودیه و حاکمیت بعدی مسیحیان و مسلمانان. برای نسل‌های بعدی، رویداد ویرانی معبد دوم به‌نماینده‌ای از بینش بنیادین دربارهٔ یهودیانی تبدیل شد که برای بخش بزرگی از تاریخ‌شان مردمی بی‌پناهِ تحت‌آزار شده بودند.<ref name=MYTH> ) به یک یهود مدینه تبدیل شد. این وضعیت تا عصر هلنیستی بعدی ادامه یافت، زمانی که یهود به استانی مورد مناقشه میان مصر بطلمیوسی و سوریه سلوکی تبدیل شد. در بخش اوایل سده دوم پیش از میلاد، شورش علیه سلوکی‌ها منجر به تأسیس پادشاهی مستقل یهودی تحت دودمان حشمونیان شد. حشمونیان سیاست عمدی تقلید و بازسازی پادشاهی داوودی را اتخاذ کردند و به‌عنوان بخشی از این، همسایگان خود را در سرزمین اسرائیل به تغییر اجباری دین واداشتند. تبدیل‌شدگان شامل نبطی‌ها (سابدین‌ها) و یتوری‌ها، مردم شهرهای پیشین فلیسطی‌ها، موآبیان، عمون (پادشاهی)یان و پادشاهی ادوم بودند. بااین‌همه، موفقیت تبدیل‌های انبوه زیر سؤال است، زیرا بیشتر گروه‌ها جدایی‌های ایلی خود را حفظ کردند و عمدتاً هلنیستی یا مسیحی شدند، و پادشاهی ادوم شاید استثنایی واحد برای ادغام در جامعه یهودی تحت دودمان هرودی و در دوره بعدی جنگ‌های یهود و روم باشد. قرون وسطی یهودیان اشکنازی اشکنازی دسته‌ای کلی از جمعیت‌های یهودی است که در طول قرون وسطی به منطقه‌ای که امروزه آلمان و شمال شرقی فرانسه است مهاجرت کردند و تا دوران مدرن عموماً به فرهنگ ییدیش و سبک نماز اشکنازی پایبند بودند. شواهدی وجود دارد که گروه‌هایی از یهودیان در طول امپراتوری روم به ژرمانیا مهاجرت کرده‌اند؛ احتمالاً بازرگانانی بودند که در پی فتوحات، همراه لژیون‌های رومی حرکت می‌کردند. با این همه، یهودیان اشکنازی مدرن عمدتاً از یهودیانی ریشه می‌گیرند که در دوران باستان از خاورمیانه به اروپای جنوبی مهاجرت کردند یا به‌اجبار برده شدند و در آنجا جوامع یهودی پایه‌گذاری کردند، پیش از آنکه در قرون وسطای میانه و قرون وسطای پسین به شمال فرانسه و آلمان راه یابند. آنان همچنین تا حدی کمتر از یهودیان مهاجر از بابل، ایران و شمال آفریقا نسب می‌برند که در قرون وسطی به اروپا کوچیدند. یهودیان اشکنازی از نوادگان مخلوط خاورمیانه‌ای و اروپایی هستند، زیرا بخشی از نوادگان خود را از اروپاییان غیریهودی به‌دست می‌آورند که با یهودیان مهاجر خاورمیانه‌ای‌الاصل درهم‌آمیختند. در ۲۰۰۶، مطالعه‌ای توسط دورون بهار و کارل اسکوریک از تکننیون و مرکز پزشکی رامبان در حیفا، اسرائیل نشان داد که اکثریت قریب‌به‌اتفاق یهودیان اشکنازی، هم مردان و هم زنان، نوادگان خاورمیانه‌ای دارند. بر پایه مطالعه اتوزومال ۲۰۱۰ نیکلاس ویدز، یهودیان اشکنازی با گروه‌های یهودی دیگر نوادگان مشترکی دارند و اشکنازی و سفاردی‌ها تقریباً ۳۰٪ نوادگان اروپایی دارند و باقی خاورمیانه‌ای است. بر پایه هامر، جمعیت اشکنازی از طریق سری از گلوگاه‌ها—رویدادهایی که جمعیت را به اعداد کوچک فشار می‌دهند—گسترش یافت، شاید هنگامی که پس از ویرانی معبد دوم در ۷۰ میلادی از خاورمیانه به ایتالیا مهاجرت کرد و در سده دهم به راین (رود) رسید. دیوید گلدشتاین، ژنتیک‌دان دانشگاه دوک و مدیر مرکز دوک برای تغییر ژنوم انسان، گفته است که کار تیم تکننیون و رامبان فقط تأیید کرد که رانش ژنتیکی نقش اصلی در شکل‌دادن به DNA میتوکندریایی (mtDNA) اشکنازی ایفا کرده است که به‌صورت مادری منتقل می‌شود. گلدشتاین استدلال می‌کند که مطالعات mtDNA تکننیون و رامبان درواقع پیوند ماداری از نظر آماری معنادار بین یهودیان مدرن و جمعیت‌های تاریخی خاورمیانه را برقرار نمی‌کنند. این با مورد پدری متفاوت است، جایی که گلدشتاین گفت هیچ شکی در خاستگاه خاورمیانه‌ای وجود ندارد. در ژوئن ۲۰۱۰، بهار و همکاران نشان دادند که بیشتر نمونه‌های یهودی زیرگروهی به‌شکل چشمگیری فشرده با خاستگاه ژنتیکی مشترک تشکیل می‌دهند ه بر نمونه‌های دروزی و قبرسی انطباق دارد اما نه بر نمونه‌های دیگر جمعیت‌های سلطانی یا جمعیت‌های میزبان دیاسپورای جفت‌شده». در مقابل، یهودیان اتیوپی (فلاشا) و تاریخ یهودیان در هند (بنی‌اسرائیل و یهودیان کوچین به‌ترتیب با جمعیت‌های بومی همسایه در اتیوپی و غرب هند خوشه‌بندی می‌شوند، علیرغم پیوند پدری واضح بین بنی‌اسرائیل و Левانت. ساده‌ترین توضیح برای این مشاهدات، خاستگاه ژنتیکی مشترک است که با روایت تاریخی قوم یهود به‌عنوان نوادگان ساکنان عبرانی و اسرائیلی باستانی لوانت سازگاری دارد». در نتیجه، نویسندگان بیان می‌کنند که یافته‌های ژنتیکی با «پراکندگی قوم اسرائیل باستانی در جهان کهن» همخوانی دارد. درباره نمونه‌های مورد استفاده، بهار خاطرنشان می‌کند که «نتیجه‌گیری ما به سود نوادگان مشترک (قوم یهودی) در برابر آمیزش اخیر، بیشتر با این واقعیت پشتیبانی می‌شود که نمونه ما شامل افرادی است که می‌دانیم در یک یا دو نسل اخیر آمیزشی نداشته‌اند. مطالعه ۲۰۱۳ DNA میتوکندریایی اشکنازی توسط کوستا و همکاران به نتیجه رسید که چهار بنیان‌گذار مادری اصلی و بیشتر بنیان‌گذاران مادری کوچک نوادگان پیشاتاریخی اروپا دارند، نه خاورمیانه یا قفقاز. بر پایه این مطالعه، این یافته‌ها «نقش قابل‌توجه تبدیل زنان در تشکیل جوامع اشکنازی» و ازدواج مجدد آن‌ها با مردان یهودی خاورمیانه‌ای‌الاصل را نشان می‌دهد. مطالعه‌ای توسط هبر و همکاران (۲۰۱۳) نشان داد که اگرچه مطالعات پیشین لوانت، که عمدتاً بر جمعیت‌های یهودی دیاسپورا متمرکز بودند، نشان دادند که «یهودیان در خاورمیانه خوشه متمایزی تشکیل می‌دهند»، این مطالعات روشن نکردند که «آیا عوامل محرک این ساختار، گروه‌های دیگر در لوانت را نیز در بر می‌گیرد». نویسندگان شواهد قوی یافتند که جمعیت‌های مدرن لوانت از دو جمعیت نیایی اصلی ریشه می‌گیرند. یک دسته از ویژگی‌های ژنتیکی که با اروپاییان مدرن و آسیای مرکزی مشترک است، در لوانت بیشتر در میان «لبنانی‌ها، ارمنی‌ها، قبرسی‌ها، دروزی‌ها و یهودیان، به‌علاوه ترکیه‌ای‌ها، ایرانی‌ها و جمعیت‌های قفقازی» دیده می‌شود. دسته دوم از ویژگی‌های ژنتیکی موروثی با جمعیت‌های دیگر بخش‌های خاورمیانه و همچنین برخی جمعیت‌های آفریقایی مشترک است. جمعیت‌های لوانت در این دسته امروزه شامل «فلسطینی‌ها، اردنی‌ها، سوری‌ها، به‌علاوه شمال آفریقایی‌ها، اتیوپیایی‌ها، سعودی‌ها و بدوی‌ها» می‌شوند. درباره این دسته دوم از نوادگان، نویسندگان یادآور می‌شوند که اگرچه با «الگوی گسترش اسلام» همبستگی دارد و «لوانت پیش از گسترش اسلام از نظر ژنتیکی بیشتر شبیه اروپاییان بود تا خاورمیانه‌ای‌ها»، همچنین می‌افزایند که «حضور آن در میان مسیحیان لبنانی، یهودیان سفاردی و اشکنازی، قبرسی‌ها و ارمنی‌ها ممکن است نشان دهد که گسترش آن به لوانت رویدادی زودتر بوده است». همه یهودیان (سفاردی و اشکنازی) در یک شاخه خوشه‌بندی می‌شوند؛ دروزی‌های کوه لبنان و دروزی‌های کوه کرمل در یک شاخه خصوصی تصویر شده‌اند؛ و مسیحیان لبنانی با جمعیت‌های مسیحی ارمنستان و قبرس یک شاخه خصوصی تشکیل می‌دهند که مسلمانان لبنانی را به‌عنوان گروه بیرونی قرار می‌دهد. جمعیت‌های عمدتاً مسلمان سوری‌ها، فلسطینی‌ها و اردنی‌ها در شاخه‌هایی با جمعیت‌های مسلمان دیگر به‌دور از مراکش و یمن خوشه‌بندی می‌شوند. بهار از پردیس مراقبت‌های بهداشتی رامبهام در اسرائیل و دیگران پیشنهاد می‌کند که: «تجمعی، تحلیل‌های ما به‌شدت به نوادگان یهودیان اشکنازی عمدتاً از جمعیت‌های اروپایی و خاورمیانه‌ای و نه از جمعیت‌های در یا نزدیک منطقه قفقاز اشاره می‌کنند. مجموعه ترکیبی رویکردها نشان می‌دهد که مشاهدات نزدیکی ژنتیکی واقعی یهودیان اشکنازی بازتاب‌دهنده جمعیت‌هایی است که اجداد آن‌ها عمدتاً از اروپا و خاورمیانه بوده‌اند و هیچ نشانه قابل توجهی از آمیزش ژنتیکی با منطقه خاقانات خزر در آن دیده نمی‌شود.». مطالعه ۲۰۱۴ توسط فرناندز و همکاران کشف کرد که یهودیان اشکنازی فرکانس هاپلوگروه K را در DNA مادری (میتوکندریایی) خود نشان می‌دهند که نشان‌دهنده خاستگاه مادری باستانی خاورمیانه‌ای است، مشابه نتایج مطالعه بهار در ۲۰۰۶. فرناندز اشاره کرد که این مشاهده به‌وضوح با نتایج مطالعه ۲۰۱۳ به سرپرستی کوستا، ریچاردز و همکاران در تضاد است که منبع اروپایی برای سه تبار انحصاری اشکنازی K پیشنهاد داد. یهودیان سفاردی سفاردی‌ها یهودیانی هستند که نوادگان‌شان در اسپانیا یا پرتغال زندگی می‌کرده‌اند. حدود ۳۰۰٬۰۰۰ یهودی قبل از تفتیش عقاید اسپانیایی در سده پانزدهم در اسپانیا ساکن بودند، زمانی که فرمانروایان کاتولیک اسپانیا را از اعراب بازپس‌گرفتند و به یهودیان دستور دادند به کاتولیسیزم بگروند، کشور را ترک کنند یا بدون محکمه اعدام شوند. Those که انتخاب نکردند بگروند، بین ۴۰٬۰۰۰ تا ۱۰۰٬۰۰۰ نفر، در ۱۴۹۲ در پی فرمان الحمرا از اسپانیا تبعید شدند. یهودیان سفاردی بعداً به شمال آفریقا (مغرب)، اروپای مسیحی (هلند، بریتانیا، فرانسه و لهستان)، در سراسر امپراتوری عثمانی و حتی آمریکای لاتین newly کشف‌شده مهاجرت کردند. در امپراتوری عثمانی، سفاردی‌ها عمدتاً در بخش اروپایی امپراتوری و به‌ویژه در شهرهای بزرگ مانند استانبول، سالونیک و بورسا ساکن شدند. سلانیک، که امروزه تسمالونیکی نامیده می‌شود و در یونان مدرن یافت می‌شود، جامعه بزرگی و شکوفا از سفاردی‌ها داشت، همان‌طور که جامعه یهودیان مالتی در مالت داشت. تعداد کمی از پناهندگان سفاردی که از طریق هلند به‌عنوان مارانو فرار کرده بودند، در اوایل سده شانزدهم در هامبورگ و آلتونای آلمان ساکن شدند و سرانجام آیین‌های یهودی اشکنازی را در عبادت خود پذیرفتند. برخی به ایالات متحده کوچ کردند و نخستین جامعه سازمان‌یافته یهودی آن کشور را بنیان نهادند و نخستین کنیسه ایالات متحده را ساختند. با این همه، بیشتر سفاردی‌ها در اسپانیا و پرتغال به‌عنوان کونفرسوس باقی ماندند و همین سرنوشت نیز در انتظار کسانی بود که به آمریکای لاتین زیر فرمانروایی اسپانیا و پرتغال مهاجرت کرده بودند. یهودیان سفاردی هسته اصلی بیشتر جوامع یهودی شمال آفریقای دوران مدرن را تشکیل دادند، و همچنین اکثریت یهودیان ترکیه، سوریه، و جوامع یهودی جلیل و اورشلیم در دوره عثمانی را. یهودیان مزراحی مزراحی یهودیانی هستند که از جوامع یهودی خاورمیانه، آسیای مرکزی و قفقاز سرچشمه گرفته‌اند، تا حد زیادی از تاریخ یهودیان در عراق دوره کلاسیک آمده‌اند. اصطلاح مزراحی در اسرائیل در زبان سیاست، رسانه و برخی دانشمندان اجتماعی برای یهودیان از جهان عرب و کشورهای مجاور، عمدتاً با اکثریت مسلمان استفاده می‌شود. تعریف مزراحی شامل تاریخ یهودیان در عراق مدرن، یهودیان سوریه، تاریخ یهودیان در لبنان، یهودیان ایرانی، تاریخ یهودیان در افغانستان، یهودیان بخارایی، یهودیان کرد، یهودیان کوهستان و تاریخ یهودیان در گرجستان است. برخی نیز جوامع سفاردی شمال آفریقا و یهودیان یمنی را تحت تعریف مزراحی شامل می‌کنند، اما این کار را بیشتر از تعمیم سیاسی تا دلایل نوادگی انجام می‌دهند. یهودیان یمنی تاریخ یهودیان در یمن یهودیانی هستند که پیش از مهاجرت به فلسطین عثمانی و اسرائیل در یمن زندگی می‌کردند. انزوای جغرافیایی و اجتماعی‌شان از بقیه جامعه یهودی در طول قرن‌های متمادی به آن‌ها امکان داد آیین‌نامه مذهبی و مجموعه‌ای از تمرینات را توسعه دهند که به‌طور قابل‌توجهی از گروه‌های دیگر یهودی شرقی متمایز است؛ خود آن‌ها سه گروه به‌وضوح متفاوت را شامل می‌شوند، اگرچه تمایز یکی از قانون مذهبی و آیین‌نامه است نه قومیت. به‌طور سنتی، پیدایش جامعه یهودی یمنی پس از تبعید بابلی آمد، اگرچه جامعه به‌احتمال‌زیاد در دوران رومی پدید آمد و در طول سلطنت ذونواس در سده ششم میلادی و در طول فتوحات مسلمانان بعدی در سده هفتم میلادی به‌طور قابل‌توجهی تقویت شد، که قبایل یهودی عرب را از عربستان مرکزی بیرون راند. یهودیان قرائی قرائیم یهودیانی هستند که در قرون وسطی عمدتاً در مصر، عراق و کارائیتی‌های کریمه زندگی می‌کردند. یهودیت خاخامی جوامع مختلف در طول هزاره‌ها با جامعه قرائی مرتبط شده‌اند؛ بنابراین، یهودیان قرائی کمتر یک تقسیم‌بندی قومی هستند تا اعضای یک شاخه خاص از یهودیت. قرائیم کتاب مقدس عبری را به‌عنوان مرجع مذهبی واحد برای قوم یهود به‌رسمیت می‌شناسد. یهودیان قرائی تلاش می‌کنند هنگام تفسیر تنakh به معنای ساده یا واضح‌ترین متن پایبند باشند. در مقابل، یهودیت خاخامی قانون شفاهی (کدشده و ثبت‌شده در میشنا و تلمود) را به‌طور مساوی بر یهودیان الزام‌آور و توسط خدا مقرر شده می‌داند. یهودیان قرائی بر استفاده از استدلال صحیح و کاربرد ابزارهای زبانی برای تعیین معنای صحیح تنakh تکیه می‌کنند؛ درحالی‌که یهودیت خاخامی به قانون شفاهی کدشده در تلمود نگاه می‌کند تا جامعه یهودی را با درک دقیق کتاب‌های مقدس عبری فراهم کند. | ## بخش 3: یهودیان دور از وطن | یهودیان قرائی کل کتاب مقدس عبری را به‌عنوان مرجع مذهبی نگه می‌دارند؛ بنابراین، اکثریت قریب‌به‌اتفاق قرائی‌ها به رستاخیز جسمانی باور دارند. یهودیان قرائی به‌طور گسترده توسط ربانیت ارتدوکس به‌عنوان یهودی از نظر هلاخا در نظر گرفته می‌شوند. به‌طور مشابه، اعضای جامعه ربانی توسط آورز حاکیم به‌عنوان یهودیان در نظر گرفته می‌شوند، اگر از نظر پدری یهودی باشند . دوران مدرن یهودیان اسرائیل یهودیان اسرائیل مجموعه‌ای فزاینده‌مختلط از طیف گسترده‌ای از جوامع یهودی را تشکیل می‌دهند که علیا (مهاجرت) از اروپا، شمال آفریقا و جاهای دیگر در خاورمیانه انجام داده‌اند . اگرچه بخش قابل‌توجهی از یهودیان اسرائیلیهنوز خاطرات ریشه‌های سفاردی، اشکنازی و مزراحی خود را حفظ کرده‌اند، ازدواج‌های مختلط یهودی میان جوامع بسیار رایج است. گروه‌های کوچک‌تری از یهودیان یمنی، یهودیان هندی و دیگران نیز وجود دارند که هنوز زندگی اجتماعی نیمه‌جداگانه را حفظ کرده‌اند. همچنین حدود ۵۰٬۰۰۰ پیرو قرائیم وجود دارند، بیشتر آن‌ها در اسرائیل زندگی می‌کنند، اما اعداد دقیق‌شان ناشناخته است، زیرا بیشتر قرائی‌ها در هیچ سرشماری مذهبی شرکت نکرده‌اند. فلاشا، اگرچه به‌عنوان نوادگان اسرائیلیان باستان تا حدودی مورد بحث است، در اسرائیل به‌طور گسترده به‌عنوان یهودیان اتیوپیایی به‌رسمیت شناخته می‌شوند . جامعه یهودی آمریکا دارای بالاترین درصد ازدواج‌های مختلط میان یهودیان و غیریهودیان شمرده می‌شود که منجر به هم‌ذات‌پذیری فزاینده و موج ورود قابل‌توجه غیریهودیان شده که به‌عنوان یهودیان شناسایی می‌شوند. رایج‌ترین تمرین در ایالات متحده یهودیت اصلاح‌گرا است که از اعضا نمی‌خواهد اثبات کنند یا یهودیان را دارای نوادگی مستقیم از یهودیان قومی یا اسرائیلیان عهد کهن بدانند. این نگرش‌ها سال‌ها در یهودیت اصلاح‌گرا وجود داشته اما در فرمان ۱۹۸۳ کنفرانس مرکزی ربی‌های آمریکا، «در مورد نوادگی پدری» کدشده شد. در میان سایر ادعاها، فرمان ۱۹۸۳ معتقد است که مادرسالاری در یهودیت برای اینکه کسی یهودی تلقی شود ضروری نیست. این در تضاد آشکار با یهودیت ارتدکس است که پیروانش در حدود ۳۰٪ یهودیان اسرائیل را تشکیل می‌دهند. یهودیت ارتدکس قوم یهود را یک جامعه قوم‌مذهبی بسته می‌داند و درنتیجه فرآیندهای بسیار سخت‌گیرانه‌ای برای تبدیل دارد، تمرینی که معمولاً تشویق نمی‌کند. یهودیان کوهستان یهودیان کوهستان یهودیانی از جنبه‌های شرقی و شمالی قفقاز هستند، عمدتاً جمهوری آذربایجان، چچن و داغستان. یهودیان بخارایی یهودیان بخارایی گروهی قومی از آسیای مرکزی هستند که به‌طور تاریخی یهودیت را رعایت می‌کردند و بخاروی، گویشی از زبان تاجیکی-فارسی، صحبت می‌کردند. یهودیان کایفنگ یهودیان کایفنگ اعضای جامعه کوچک تاریخ یهودیان در چین در کایفنگ، در استان هه‌نان چین هستند که در جامعه چینی ادغام شده‌اند درحالی‌که برخی سنت‌ها و رسوم یهودی را حفظ کرده‌اند. سیاح یهودی، بنیامین تطیلی، دربارهٔ کولام (کویلون) در سواحل مالابار صحبت می‌کند، در «سفرنامه‌اش» می‌نویسد: «... یهودیان پارادزی یهودیان پارادزی عمدتاً نوادگان سفاردی‌ها هستند که در سده‌های ۱۵ و ۱۶ به‌طور اصلی از سپهارد (اسپانیا و پرتغال) به هند مهاجرت کردند تا از تبدیل اجباری یا آزار در پی فرمان الحمرا که یهودیان را از اسپانیا تبعید کرد، فرار کنند. گاهی به‌عنوان یهودیان سفید خوانده می‌شوند، اگرچه این استفاده به‌طور کلی توهین‌آمیز یا تبعیض‌آمیز در نظر گرفته می‌شود و درعوض برای اشاره به مهاجران یهودی نسبتاً جدید (پایان سده ۱۵ به بعد) استفاده می‌شود که عمدتاً سفاردی‌ها هستند. یهودیان پارادزی چنای در الماس، سنگ‌های قیمتی و مرجان تجارت می‌کردند، روابط بسیار خوبی با حاکمان گلکوندا داشتند، ارتباطات تجاری با اروپا حفظ می‌کردند و مهارت‌های زبانی‌شان مفید بود. یهودیان گرجستان یهودیان گرجستان از نظر قومی و فرهنگی از یهودیان کوهستان همسایه متمایز در نظر گرفته می‌شوند. کریمچاق‌ها کریمچاق‌ها جوامع قوم‌مذهبی یهودی کریمه هستند که از پیروان ترک‌زبان یهودیت ارتدکس مشتق شده‌اند. آنوسی در طول تاریخ دیاسپورای یهودی، یهودیان اروپای مسیحی اغلب توسط جمعیت مسیحی محلی حمله می‌شدند و اغلب تغییر اجباری دین می‌شدند. بسیاری، به‌نام «آنوسی» (مجبوران)، یهودیت را در حالیکه ظاهراً به‌عنوان مسیحیان معمولی زندگی می‌کردند، به‌طور مخفیانه ادامه دادند. شناخته‌شده‌ترین جوامع آنوسی یهودیان اسپانیا و پیشینه یهودیان در پرتغال بودند، اگرچه در سراسر اروپا وجود داشتند. در قرن‌ها پس از ظهور اسلام، بسیاری از یهودیان زندگی‌کننده در جهان اسلام تغییر اجباری دین شدند ، مانند یهودیان مشهدی ایران، که به‌طور مخفیانه یهودیت را ادامه دادند و در نهایت علیا (صهیونیسم) انجام دادند. نتایج یک مطالعه ژنتیکی از جمعیت شبه‌جزیره ایبری منتشرشده در دسامبر ۲۰۰۸ «گواهی می‌دهد به سطح بالای تبدیل مذهبی (چه اختیاری یا اجباری) هدایت‌شده توسط حوادث تاریخی تحمل‌ناپذیری مذهبی که در نهایت منجر به ادغام نوادگان آنوسی شد». سامری‌های مدرن سامری‌ها، که در دوره کلاسیک گروهی نسبتاً بزرگ را تشکیل می‌دادند، امروزه ۷۴۵ نفر هستند و امروزه در دو جامعه در اسرائیل و کرانه باختری زندگی می‌کنند، و هنوز خود را نوادگان قبایل افرایم (که آن‌ها «افریم» نامیده‌اند) و مناسه (که آن‌ها «مناتخ» نامیده‌اند) می‌دانند. سامری‌ها به نسخه‌ای از تورات پیروی می‌کنند که به‌نام پنج‌گانه سامری شناخته می‌شود، که در برخی موارد از متن ماسورتی متفاوت است، گاهی در راه‌های مهم، و کمتر از هفتادگانی. سامری‌ها خود را «بنی‌اسرائیل» («فرزندان اسرائیل» یا «اسرائیلی‌ها») می‌دانند، اما خود را «یهودیم» (یهودیان) نمی‌دانند. آن‌ها اصطلاح «یهودیان» را به‌عنوان نامی برای پیروان یهودیت می‌دانند، که ادعا می‌کنند دین مرتبط اما تغییریافته و اصلاح‌شده‌ای است که توسط بازگشت‌یافتگان تبعیدی اسرائیلی آورده شده است و بنابراین دین واقعی اسرائیلیان باستان نیست که طبق نظر آن‌ها سامری‌گرایی است. مطالعات ژنتیکی مطالعات کروموزوم Y تمایل به القای تعداد کمی بنیان‌گذار در جمعیت قدیمی دارند که اعضای آن جدا شده و مسیرهای مهاجرتی متفاوتی را دنبال کرده‌اند. در بیشتر جمعیت‌های یهودی، این اجداد خط پدری به‌ظاهر عمدتاً خاورمیانه‌ای بوده‌اند. برای مثال، یهودیان اشکنازی خطوط پدری مشترک بیشتری با گروه‌های دیگر یهودی و خاورمیانه‌ای دارند تا با جمعیت‌های غیریهودی در مناطقی که یهودیان در اروپای شرقی، آلمان و راین (رود) فرانسوی زندگی می‌کردند. دانشمندانی مانند هری استرر و رافائل فالک معتقدند این نشان می‌دهد که بسیاری از مردان یهودی در مکان‌هایی که در دیاسپورا پس از فرار از اسرائیل باستان مهاجرت کردند، از جوامع اروپایی و دیگر همراهان جدید پیدا کردند. در مقابل، بهار شواهدی یافته که حدود ۴۰٪ یهودیان اشکنازی از نظر مادری از فقط چهار بنیان‌گذار زن منشأ گرفته‌اند که خاورمیانه‌ای‌الاصل بودند. جمعیت‌های جوامع یهودی سفاردی و مزراحی «هیچ شواهدی برای اثر بنیان‌گذار باریک نشان ندادند». مطالعات بعدی انجام‌شده توسط فدر و همکاران بخش بزرگی از منشأ مادری غیر محلی را در میان یهودیان اشکنازی تأیید کردند. با تأمل بر یافته‌های خود دربارهٔ منشأ مادری یهودیان اشکنازی، نویسندگان نتیجه می‌گیرند «واضح است که تفاوت‌ها بین یهودیان و غیریهودیان بسیار بزرگتر از آن‌هایی است که در میان جوامع یهودی مشاهده می‌شود؛ بنابراین، وقتی غیریهودیان در مقایسه‌ها وارد می‌شوند، تفاوت‌ها بین جوامع یهودی می‌تواند نادیده گرفته شود». مطالعات اتوزوم، که کل مخلوط DNA را بررسی می‌کنند، با پیشرفت فناوری به‌طور فزاینده‌ای مهم شده‌اند. آن‌ها نشان می‌دهند که جمعیت‌های یهودی تمایل به تشکیل گروه‌های نسبتاً مرتبط در جوامع مستقل داشته‌اند، با بیشتر مردم در جامعه‌ای که نوادگان مشترک قابل‌توجهی به‌اشتراک می‌گذارند. برای جمعیت‌های یهودی دیاسپورا، ترکیب ژنتیکی جمعیت‌های یهودی اشکنازی، سفاردی‌ها و مزراحی مقدار غالب نوادگان مشترک خاورمیانه‌ای را نشان می‌دهد. بر پایه بهار، توضیح parsimonious برای این نوادگان مشترک خاورمیانه‌ای این است که «با فرمول‌بندی تاریخی قوم یهود به‌عنوان descend از عبرانیان باستان و ساکنان بنی‌اسرائیل در شام (سرزمین)» سازگار است و «پراکندگی قوم اسرائیل باستان در سراسر جهان قدیم». شمال آفریقایی‌ها، شبه‌جزیره ایتالیایی‌ها و دیگران از اصالت شبه‌جزیره ایبری فرکانس‌های متغیر اختلاط با جمعیت‌های میزبان تاریخی غیریهودی را در خطوط مادری نشان می‌دهند. در مورد یهودیان اشکنازی و سفاردی (به‌ویژه یهودیان مراکش) که نزدیکاً مرتبط هستند، منبع اختلاط غیریهودی عمدتاً جنوب اروپایی است، درحالی‌که یهودیان مزراحی شواهد اختلاط با دیگر جمعیت‌های خاورمیانه‌ای و آفریقای جنوب صحرایی‌ها را نشان می‌دهند. بهار و همکاران به رابطه به‌ویژه نزدیک یهودیان اشکنازی و مردم ایتالیای مدرن اشاره کرده‌اند. یهودیان مرتبط‌تر با گروه‌های شمال هلال حاصلخیز (کردان، ترکیه‌ای‌ها و ارمنی‌ها) نسبت به اعراب یافت شدند. مطالعات همچنین نشان می‌دهند که افراد از اصالت سفاردیک بنی آنوسی (آن‌هایی که نوادگان «آنوسی» هستند که به کلیسای کاتولیک تغییر اجباری دین شدند) در سراسر شبه‌جزیره ایبری مدرن (اسپانیا و پرتغال) و ایبرو-آمریکا (آمریکای اسپانیایی‌زبان و برزیل ، تخمین زده می‌شود که تا ۱۹٫۸٪ از جمعیت مدرن ایبری و حداقل ۱۰٪ از جمعیت مدرن ایبرو-آمریکا، در چند قرن اخیر نوادگان سفاردی‌ها‌ای داشته‌اند. بنی اسرائیل و یهودیان کوچین هند، فلاشا اتیوپی، و بخشی از مردم لمبا آفریقای جنوبی، درعوض، علیرغم شباهت بیشتر به جمعیت‌های محلی کشورهای زادگاهشان، نیز descend یهودی باستان دورتری دارند. «نفی دیاسپورا» صهیونیستی بر پایه الیزر شوئید، رد زندگی در دیاسپورا یک فرضیه مرکزی در همه جریان‌های صهیونیسم است.E. برای مثال شاعر حییم نحمان بیالیک نوشت: و دلم برای قوم بی‌بخت‌ام گریه می‌کند … چقدر باید سهم ما سوزانده و ویران شده باشد، اگر بویی مانند این در خاکش پژمرده شود. این بذر که در دیاسپورا حفظ شده بود، تنها می‌توانست به نتایج ناقص بینجامد؛ با این همه، هنگامی که شرایط دگرگون شد، بذر هنوز می‌توانست برداشت پربرکتی فراهم کند.Schweid, p. به‌ویژه پس از ماجرای دریفوس، آن‌ها معتقد بودند یهودستیزی هرگز ناپدید نخواهد شد و صهیونیسم را به‌عنوان راه‌حلی عقلانی برای یهودیان می‌دیدند. این در میان علیا (صهیونیسم) غالب بود و آن‌ها حرکت را به‌عنوان پروژه‌ای برای نجات قوم یهود می‌دیدند نه فقط پروژه‌ای برای نجات یهودیان. 49–51 در کتاب ۲۰۰۸ «ابداع قوم یهود»، شلومو سند استدلال کرد که شکل‌گیری «حافظه جمعی یهودی-اسرائیلی» یک «دوره سکوت» را در تاریخ یهود القاء کرده است، به‌ویژه دربارهٔ تشکیل پادشاهی خزر از گریم (یهودیت). ایزرائیل بارتال، سپس رئیس دانشکده علوم انسانی دانشگاه عبری اورشلیم پاسخ داد «که هیچ تاریخ‌نگاری از جنبش ملی یهودی هرگز واقعاً باور نکرده که خاستگاه یهودیان از نظر قومی و زیست‌شناسی «خالص» باشد. [...] هیچ تاریخ‌نگار یهودی «ملی‌گرا» هرگز سعی نکرده واقعیت شناخته‌شده‌ای را پنهان کند که تبدیل به یهودیت تأثیر بزرگی بر تاریخ یهود در دوره باستان و اوایل قرون وسطی داشته است. اگرچه افسانه تبعید از سرزمین یهودی (فلسطین) در فرهنگ عمومی اسرائیلی وجود دارد، در بحث‌های تاریخی جدی یهودی ناچیز است». توضیح عرفانی رابی تزفی الیمالخ از دینوو (بنی یساشار، ماه کیسلو، ۲:۲۵) توضیح می‌دهد که هر تبعیدی با جنبه منفی متفاوتی مشخص شده است: اسارت بابلی با رنج و ستم فیزیکی مشخص شده بود. فارسی‌ها لذت‌طلب بودند و اعلام می‌کردند هدف زندگی دنبال کردن کامجویی و شهوات است — «بیا بخوریم و بیاشامیم، زیرا فردا خواهیم مرد.» آنان به‌شدت به کیفیت حسد (جذابیت و مهربانی، هرچند در خدمت خویشتن) گرایش داشتند. یونانیان حس زیباشناختی نیرومندی داشتند، اما سخت متکبر بودند و زیبایی را هدفی فی‌نفسه می‌پنداشتند. آنان به‌شدت به کیفیت تیفرت (زیبایی) پیوند داشتند؛ این کیفیت با درک فراروی ذهن از تن و آشکارسازی زیبایی روح نیز مرتبط بود. تبعید پادشاهی ادوم با روم باستان آغاز شد؛ فرهنگی که فلسفه مشخص و تعریف‌شده‌ای نداشت، بلکه فلسفه‌های همه فرهنگ‌های پیشین را در خود جذب کرد و همین موجب شد فرهنگ رومی در جریانی دائمی و سیال باقی بماند. هرچند امپراتوری روم فروپاشیده، یهودیان هنوز در تبعید ادوم به سر می‌برند؛ و در واقع می‌توان پدیده روندهای پیوسته در حال تغییر را در فرهنگ غربی مدرن غالب یافت. رومیان و ملت‌های گوناگونی که وارث حاکمیت آنان شدند (از جمله امپراتوری مقدس روم، اروپاییان، ایالات متحده آمریکا) به‌شدت به مالخوت (حاکمیت) گرایش دارند که پایین‌ترین سفیروت است، می‌تواند از هر یک از دیگران دریافت کند و به‌عنوان واسطه میان آنان عمل نماید. روز روزه یهودی تیشا بآو ویرانی هیکل سلیمان و معبد دوم اورشلیم در اورشلیم و تبعید متعاقب یهودیان از سرزمین اسرائیل را گرامی می‌دارد. سنت یهودی بر این باور است که تبعید رومی آخرین تبعید خواهد بود و پس از بازگشت قوم اسرائیل به سرزمینشان، دیگر هرگز تبعید نخواهند شد. این باور بر این آیه استوار است: «(تو که گناهت را می‌پردازی) دختر صهیون، گناهت به پایان رسیده، دیگر هرگز تو را به تبعید نخواهند برد» [«»].کتاب مقدس عبری، کتاب مراثی ۴:۲۲ در الهیات مسیحی بر پایه آهارون اپنهایمر، مسیحیت اولیه مفهوم تبعید را، از بعد از محاصره اورشلیم (۷۰ میلادی)، توسعه داد. آن‌ها ویرانی معبد را به‌عنوان کیفر خداکشی یهودی و با گسترش، به‌عنوان تأیید مسیحیان به‌عنوان قوم برگزیده جدید خدا، «اسرائیل جدید»، با جانشینی‌گرایی جایگزین شدن انتخاب‌شدگی یهودیان می‌دیدند. قوم اسرائیل خودمختاری مذهبی، اقتصادی و فرهنگی داشت و شورش بارکوخبا وحدت و قدرت سیاسی-نظامی اسرائیل را در آن زمان نشان داد؛ بنابراین، بر پایه اپنهایمر، تبعید یهودی فقط پس از شورش بارکوخبا آغاز شد که جامعه یهودی یهودیه را ویران کرد. برخلاف تصور رایج، یهودیان با وجود تبعید اکثر یهودیان، حضور پیوسته در سرزمین اسرائیل داشته‌اند. بعلاوه، بسیاری از یهودیان حتی قرن‌ها بعد در اسرائیل باقی ماندند، شامل دوران امپراتوری بیزانس؛ بسیاری از باقی‌مانده‌های کنیسه‌ها از این دوره یافت می‌شود. یهودیان در هزاره‌ها پس از تبعیدشان اکثریت یا اقلیت قابل‌توجهی در اورشلیم بوده‌اند با استثناهای اندک (شامل دوره پس از محاصره اورشلیم (۱۰۹۹) توسط صلیبی‌ها و ۱۸ سال حاکمیت اردنی اورشلیم شرقی، که محله تاریخی یهودی اورشلیم تبعید شد). مقایسه تاریخی جمعیت یهودیان منطقه یهودیان، تعداد(۱۹۰۰) یهودیان، درصد(۱۹۰۰) یهودیان، تعداد(۱۹۴۲) یهودیان، درصد(۱۹۴۲) یهودیان، تعداد(۱۹۷۰) یهودیان، درصد(۱۹۷۰) یهودیان، تعداد(۲۰۱۰) یهودیان، درصد(۲۰۱۰) اروپا ۸٬۹۷۷٬۵۸۱ ۲٫۲۰٪ ۹٬۲۳۷٬۳۱۴ ۳٬۲۲۸٬۰۰۰ ۰٫۵۰٪ ۱٬۴۵۵٬۹۰۰ ۰٫۱۸٪ اتریش ۱٬۲۲۴٬۸۹۹ ۴٫۶۸٪ ۱۳٬۰۰۰ ۰٫۰۶٪ بلژیک ۱۲٬۰۰۰ ۰٫۱۸٪ ۳۰٬۳۰۰ ۰٫۲۸٪ بوسنی و هرزگوین ۸٬۲۱۳ ۰٫۵۸٪ ۵۰۰ ۰٫۰۱٪ بلغارستان/ترکیه/امپراتوری عثمانی ۳۹۰٬۰۱۸ ۱٫۶۲٪ ۲۴٬۳۰۰ ۰٫۰۲٪ دانمارک ۵٬۰۰۰ ۰٫۲۰٪ ۶٬۴۰۰ ۰٫۱۲٪ فرانسه ۸۶٬۸۸۵ ۰٫۲۲٪ ۵۳۰٬۰۰۰ ۱٫۰۲٪ ۴۸۳٬۵۰۰ ۰٫۷۷٪ آلمان ۵۸۶٬۹۴۸ ۱٫۰۴٪ ۳۰٬۰۰۰ ۰٫۰۴٪ ۱۱۹٬۰۰۰ ۰٫۱۵٪ مجارستان ۸۵۱٬۳۷۸ ۴٫۴۳٪ ۷۰٬۰۰۰ ۰٫۶۸٪ ۵۲٬۹۰۰ ۰٫۲۷٪ ایتالیا ۳۴٬۶۵۳ ۰٫۱۰٪ ۲۸٬۴۰۰ ۰٫۰۵٪ لوکزامبورگ ۱٬۲۰۰ ۰٫۵۰٪ ۶۰۰ ۰٫۱۲٪ هلند ۱۰۳٬۹۸۸ ۲٫۰۰٪ ۳۰٬۰۰۰ ۰٫۱۸٪ نروژ/سوئد ۵٬۰۰۰ ۰٫۰۷٪ ۱۶٬۲۰۰ ۰٫۱۱٪ لهستان ۱٬۳۱۶٬۷۷۶ ۱۶٫۲۵٪ ۳٬۲۰۰ ۰٫۰۱٪ پرتغال ۱٬۲۰۰ ۰٫۰۲٪ ۵۰۰ ۰٫۰۰٪ رومانی ۲۶۹٬۰۱۵ ۴٫۹۹٪ ۹٬۷۰۰ ۰٫۰۵٪ شوروی (اروپا) ۳٬۹۰۷٬۱۰۲ ۳٫۱۷٪ ۱٬۸۹۷٬۰۰۰ ۰٫۹۶٪ ۳۱۱٬۴۰۰ ۰٫۱۵٪ صربستان ۵٬۱۰۲ ۰٫۲۰٪ ۱٬۴۰۰ ۰٫۰۲٪ اسپانیا ۵٬۰۰۰ ۰٫۰۲٪ ۱۲٬۰۰۰ ۰٫۰۳٪ سوئیس ۱۲٬۵۵۱ ۰٫۳۸٪ ۱۷٬۶۰۰ ۰٫۲۳٪ بریتانیا/ایرلند ۲۵۰٬۰۰۰ ۰٫۵۷٪ ۳۹۰٬۰۰۰ ۰٫۷۰٪ ۲۹۳٬۲۰۰ ۰٫۴۴٪ آسیا ۳۵۲٬۳۴۰ ۰٫۰۴٪ ۷۷۴٬۰۴۹ ۲٬۹۴۰٬۰۰۰ ۰٫۱۴٪ ۵٬۷۴۱٬۵۰۰ ۰٫۱۴٪ عربستان/یمن ۳۰٬۰۰۰ ۰٫۴۲٪ ۲۰۰ ۰٫۰۰٪ چین/تایوان/ژاپن ۲٬۰۰۰ ۰٫۰۰٪ ۲٬۶۰۰ ۰٫۰۰٪ هند ۱۸٬۲۲۸ ۰٫۰۰۶۷٪ ۵٬۰۰۰ ۰٫۰۰٪ ایران ۳۵٬۰۰۰ ۰٫۳۹٪ ۱۰٬۴۰۰ ۰٫۰۱٪ اسرائیل ۲٬۵۸۲٬۰۰۰ ۸۶٫۸۲٪ ۵٬۴۱۳٬۸۰۰ ۷۴٫۶۲٪ شوروی (آسیا) ۸۹٬۶۳۵ ۰٫۳۸٪ ۲۵۴٬۰۰۰ ۰٫۵۷٪ ۱۸٬۶۰۰ ۰٫۰۲٪ آفریقا ۳۷۲٬۶۵۹ ۰٫۲۸٪ ۵۹۳٬۷۳۶ ۱۹۵٬۰۰۰ ۰٫۰۵٪ ۷۶٬۲۰۰ ۰٫۰۱٪ الجزایر ۵۱٬۰۴۴ ۱٫۰۷٪ مصر ۳۰٬۶۷۸ ۰٫۳۱٪ ۱۰۰ ۰٫۰۰٪ فلاشا ۵۰٬۰۰۰ ۱٫۰۰٪ ۱۰۰ ۰٫۰۰٪ لیبی ۱۸٬۶۸۰ ۲٫۳۳٪ مراکش ۱۰۹٬۷۱۲ ۲٫۱۱٪ ۲٬۷۰۰ ۰٫۰۱٪ آفریقای جنوبی ۵۰٬۰۰۰ ۴٫۵۴٪ ۱۱۸٬۰۰۰ ۰٫۵۳٪ ۷۰٬۸۰۰ ۰٫۱۴٪ تونس ۶۲٬۵۴۵ ۴٫۱۶٪ ۱٬۰۰۰ ۰٫۰۱٪ آمریکای ۱٬۵۵۳٬۶۵۶ ۱٫۰۰٪ ۴٬۷۳۹٬۷۶۹ ۶٬۲۰۰٬۰۰۰ ۱٫۲۰٪ ۶٬۰۳۹٬۶۰۰ ۰٫۶۴٪ آرژانتین ۲۰٬۰۰۰ ۰٫۴۲٪ ۲۸۲٬۰۰۰ ۱٫۱۸٪ ۱۸۲٬۳۰۰ ۰٫۴۵٪ بولیوی/شیلی/اکوادور/پرو/اروگوئه ۱٬۰۰۰ ۰٫۰۱٪ ۴۱٬۴۰۰ ۰٫۰۶٪ برزیل ۲٬۰۰۰ ۰٫۰۱٪ ۹۰٬۰۰۰ ۰٫۰۹٪ ۱۰۷٬۳۲۹ ۰٫۰۵٪ کانادا ۲۲٬۵۰۰ ۰٫۴۲٪ ۲۸۶٬۰۰۰ ۱٫۳۴٪ ۳۷۵٬۰۰۰ ۱٫۱۱٪ آمریکای مرکزی ۴٬۰۳۵ ۰٫۱۲٪ ۵۴٬۵۰۰ ۰٫۰۳٪ کلمبیا/گویان‌ها/ونزوئلا ۲٬۰۰۰ ۰٫۰۳٪ ۱۴٬۷۰۰ ۰٫۰۲٪ مکزیک ۱٬۰۰۰ ۰٫۰۱٪ ۳۵٬۰۰۰ ۰٫۰۷٪ ۳۹٬۴۰۰ ۰٫۰۴٪ سورینام ۱٬۱۲۱ ۱٫۹۷٪ ۲۰۰ ۰٫۰۴٪ ایالات متحده ۱٬۵۰۰٬۰۰۰ ۱٫۹۷٪ ۴٬۹۷۵٬۰۰۰ ۳٫۰۰٪ ۵٬۴۰۰٬۰۰۰ ۲٫۶۳٪ ۵٬۲۷۵٬۰۰۰ ۱٫۷۱٪ اقیانوسیه ۱۶٬۸۴۰ ۰٫۲۸٪ ۲۶٬۹۵۴ ۷۰٬۰۰۰ ۰٫۳۶٪ ۱۱۵٬۱۰۰ ۰٫۳۲٪ استرالیا ۱۵٬۱۲۲ ۰٫۴۹٪ ۶۵٬۰۰۰ ۰٫۵۲٪ ۱۰۷٬۵۰۰ ۰٫۵۰٪ تاریخ یهودیان در نیوزیلند ۱٬۶۱۱ ۰٫۲۰٪ ۷٬۵۰۰ ۰٫۱۷٪ Total ۱۱٬۲۷۳٬۰۷۶ ۰٫۶۸٪ ۱۵٬۳۷۱٬۸۲۲ ۱۲٬۶۳۳٬۰۰۰ ۰٫۴٪ ۱۳٬۴۲۸٬۳۰۰ ۰٫۱۹٪ امروز تا سال ۲۰۲۳، حدود ۸٫۵ میلیون یهودی در خارج از اسرائیل زندگی می‌کنند که بزرگ‌ترین جمعیت یهودی جهان را با ۷٫۲ میلیون نفر میزبانی می‌کند. کشورهای دیگر با جمعیت‌های یهودی قابل‌توجه شامل فرانسه (۴۴۰٬۰۰۰)، کانادا (۳۹۸٬۰۰۰)، بریتانیا (۳۱۲٬۰۰۰)، آرژانتین (۱۷۱٬۰۰۰)، روسیه (۱۳۲٬۰۰۰)، آلمان (۱۲۵٬۰۰۰)، استرالیا (۱۱۷٬۲۰۰)، برزیل (۹۰٬۰۰۰) و آفریقای جنوبی (۵۰٬۰۰۰) هستند. این اعداد جمعیت «هسته» یهودی را منعکس می‌کنند <reنند، که به‌عنوان «شامل اعضای غیریهودی خانوارهای یهودی، افراد با نوادگان یهودی که دین تک‌خدای دیگر را ابراز می‌کنند، سایر غیریهودیان با نوادگان یهودی، و سایر غیریهودیان که ممکن است به matters یهودی علاقه‌مند باشند» تعریف نشده است . جمعیت‌های یهودی همچنین در کشورهای خاورمیانه و شمال آفریقا خارج از اسرائیل باقی می‌مانند، به‌ویژه ترکیه، ایران، مراکش، تونس و امارات متحده عربی. به‌طور کلی، این جمعیت‌ها به‌دلیل نرخ رشد پایین و نرخ‌های بالای مهاجرت (به‌ویژه از دهه ۱۹۶۰) در حال کاهش هستند . خاخام ارشد بیروبیجان، موردخای شاینر، می‌گوید ۴٬۰۰۰ یهودی در شهر پایتخت وجود دارد. فرماندار نیکولای میخایلوویچ ولکوف اعلام کرده که قصد دارد «هر ابتکار ارزشمندی که توسط سازمان‌های یهودی محلی ما نگهداری می‌شود را حمایت کند». | ## جمع‌بندی | منطقه کلان‌شهری با بزرگ‌ترین جمعیت‌های یهودی در زیر فهرست شده‌اند اگرچه یک منبع در jewishtemples.org اعلام می‌کند «دشوار است اعداد دقیق جمعیت کشور به کشور، به‌دست آورده شود، بگذار شهر به شهر در سراسر جهان.