aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: خربة السرکس | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # خربة السرکس | مقدمه: نام روستا به چرکس‌هایی بازمی‌گردد که آن را بنیان نهاده بودند و در زبان عربی به معنای «ویرانه‌های چرکس‌ها» است. | ## بخش 1: خربة السرکس | خربة السرکس بر فراز تپه‌ای کوتاه با ارتفاع نزدیک به ۲۵ متر از سطح دریا ساخته شده بود و اندکی بیش از ۳ کیلومتر در شمال شرقی الخضیرة (حدیرا) و در جنوب جاده اصلی حدیرا–عفوله جای داشت. پیشینه بنیان‌گذاری چرکس‌ها چرکس‌ها پس از رانده شدن از سرزمین مادری‌شان در شمال قفقاز به دست ارتش تزاری روسیه در سده نوزدهم میلادی به خاورمیانه مهاجرت کردند. امپراتوری عثمانی آنان را پذیرفت و نخست در مقدونیه و بلغارستان اسکان داد؛ اما پس از کنفرانس برلین ناچار به ترک آن مناطق شدند و با کشتی به فلسطین و سوریه منتقل گردیدند. گروهی از آنان پس از ۱۸۷۸ روستایی را بنا نهادند که عرب‌ها آن را «خربة السرکس» و خود چرکس‌ها «مز» نامیدند، زیرا در کنار جنگل و باتلاقی واقع بود. فهرست جمعیتی ۱۸۸۷ میلادی نشان می‌دهد که روستای «جراکس» ۱۳۰ ساکن مسلمان داشت که «چرکس» خوانده می‌شدند. | ## بخش 2: خربة السرکس | در دهه ۱۸۸۰ یهودیان زمین‌هایی را از مالکان غایب در منطقه حدیرا خریدند و در نزدیکی خربة السرکس ساکن شدند. درگیری‌هایی میان عرب‌ها و یهودیان بر سر زمین رخ داد و چرکس‌ها غالباً در کنار عرب‌ها قرار گرفتند. در ۱۹۱۱ نزاعی بر سر بهره‌برداری از زمین میان چرکس‌های مز و یهودیان تازه‌وارد حدیرا درگرفت. در ۱۹۱۴ بیشتر چرکس‌ها به سبب همه‌گیری مالاریا و درگیری‌ها با مهاجران یهودی، روستا را ترک کردند و به اردن کنونی، به‌ویژه عمان و سویله، کوچیدند. پس از رفتن چرکس‌ها، مسلمانان عرب از روستای همسایه باقه الغربیه در این محل سکونت گزیدند. | ## بخش 3: خربة السرکس | در سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین جمعیت روستا به‌شدت افزایش یافت و به ۳۸۳ نفر رسید که همچنان همگی مسلمان بودند و در ۸۰ خانه زندگی می‌کردند؛ از این تعداد ۳۶۶ نفر عرب و ۱۷ نفر یهودی بودند. هرچند کمیته عالی عرب سه بار پیش از آوریل ۱۹۴۸ دستور تخلیه زنان و کودکان را صادر کرده بود، ساکنان روستا را ترک نکردند. بنی موریس این روستا را «روستایی دوستانه» توصیف کرده‌است؛ با این حال خربة السرکس یکی از روستاهایی بود که به دستور هاگانا و در راستای سیاست پاک‌سازی جلگه ساحلی از روستاهای عربی در آستانه جنگ ۱۹۴۸ از سکنه تخلیه شد. زنان و کودکان میان ۲۰ تا ۲۲ آوریل ۱۹۴۸ روستا را ترک کردند و مردان چند روز پس از آن رفتند. در سال ۱۹۹۲ ولید خالدی وضعیت محل را چنین توصیف کرد: «بوته‌های کاکتوس و خوشه‌های گندم در سراسر محوطه پراکنده‌اند؛ هیچ نشانی از ساختمان‌ها یا خانه‌ها بر جای نمانده‌است. | ## جمع‌بندی | زمین‌های نزدیک محل را کشاورزان اسرائیلی برای دام‌داری و کشت مرکبات به کار می‌برند.» بسیاری از بازماندگان ساکنان اخراج‌شده همچنان در طولکرم زندگی می‌کنند و به «الشرکس» شناخته می‌شوند؛ در سال ۱۹۹۸ شمار این آوارگان نزدیک به ۴٬۶۰۹ نفر برآورد شد.
موضوع مقاله: السمیریه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # السمیریه | مقدمه: السمیریه (، در دوران کنعانی کاتاسیر و در دوره صلیبیون سوملریا) روستایی فلسطینی بود که در شش کیلومتری شمال عکا قرار داشت. | ## بخش 1: السمیریه | این روستا در ۱۴ مه ۱۹۴۸ در جریان جنگ اعراب و اسرائیل از سکنه تخلیه شد و ساکنانش آواره گشتند. السمیریه در سال ۱۹۴۵ جمعیتی بالغ‌بر ۷۶۰ نفر داشت که همگی مسلمان بودند و زمین‌های آن ۸٬۵۴۲ دونوم وسعت داشت. در تپه باستانی السمیریه بقایایی از دوره‌های گوناگون تاریخی از جمله سنگ‌های تراشیده، کف موزاییکی، گورها و ستون‌های سنگی یافت شده‌است. 332-333 ساختمانی با حیاط به ابعاد ۶۰٫۵ در ۵۷ متر از دوره صلیبیون در روستا شناسایی شده و یک کارگاه شیشه‌سازی از سده سیزدهم میلادی نیز در آن کاوش شده‌است. دوره عثمانی السمیریه در دفتر امپراتوری عثمانی برای سال ۱۵۵۵–۱۵۵۶ با نام «سمیریه» ذکر شده و در ناحیه عکا از لوای صفد قرار داشت. او گمان می‌کرد نام آن از «سنت مری» گرفته شده و بقایای دیواری از سنگ تراشیده را که دید متعلق به صومعه‌ای دانست. نقشه‌ای از پیر ژاکوتن در جریان لشکرکشی ناپلئون در سال ۱۷۹۹ این مکان را با نام «ال اسمریه» نشان می‌دهد. در سال ۱۸۸۱ گزارش بررسی فلسطین غربی متعلق به صندوق اکتشاف فلسطین این روستا را با خانه‌هایی از خشت و سنگ توصیف کرد که در دشتی محصور میان درختان زیتون و انجیر و زمین‌های کشاورزی واقع بود و دو یا سه آبانبار و آبراهه‌ای در نزدیکی آن آب خوب فراهم می‌کرد. | ## بخش 2: السمیریه | دوره قیمومت بریتانیا بر پایه سرشماری ۱۹۲۲ فلسطین که به دست مقامات قیمومت بریتانیا بر فلسطین انجام شد، «سماریه» جمعیتی برابر با ۳۰۷ نفر داشت؛ ۳۰۰ مسلمان و ۷ مسیحی. در سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین جمعیت به ۳۹۲ نفر رسید: ۳۹۰ مسلمان، ۱ مسیحی و ۱ یهودی در مجموع ۹۲ خانه. السمیریه دارای مدرسه ابتدایی پسرانه بود که در سال ۱۹۴۳ بنیان نهاده شد و در سال ۱۹۴۵ شصت دانش‌آموز داشت. بر پایه آمار ۱۹۴۴/۱۹۴۵ جمعیت روستا ۷۶۰ نفر مسلمان بود و مساحت کل زمین‌هایش ۸٬۵۴۲ دونوم بود. از این میزان ۶٬۸۵۴ دونوم به کشت غلات، ۳۵۴ دونوم به باغ‌ها و اراضی آبی و ۲۸ دونوم به بافت ساخته‌شده اختصاص داشت. ساکنان در پی حمله تیپ ۲ کارملی در ۱۴ مه ۱۹۴۸ در چارچوب عملیات بن‌عامی — یک روز پیش از آغاز رسمی جنگ اعراب و اسرائیل — از روستا گریختند. مهاجمان روستا را از شمال‌غرب و جنوب بمباران کردند و جانب شرقی را باز گذاشتند تا ساکنان به آن سو بگریزند. پس از سقوط حیفا و صفد در روزهای پیش‌تر، روحیه فلسطینیان افت کرده بود و بخشی از اهالی پیش از حمله روستا را ترک کردند. | ## بخش 3: السمیریه | شماری از مقاومان محلی (۲۰ تا ۳۰ نفر) کوشیدند حمله را دفع کنند اما پس از تمام‌شدن مهماتشان ناکام ماندند. روستا — همراه با روستاهای همسایه البصه و الزیب که آنها نیز در همین عملیات تسخیر شدند — ویران گردید، به‌جز مسجد آن. در ژوئن ۱۹۴۸ صندوق ملی یهود با اجازه بن‌گوریون بقایای روستا را به‌طور کامل تخریب کرد. بنی موریس نوشته‌است که بوستان هگلیل نزدیک محل روستا ساخته شد، در حالی که ولید خالدی بوستان هگلیل را بر زمین‌های المنشیه دانسته‌است. شاوی صهیون و رگبا نزدیک مرزهای شمالی السمیریه هستند اما بر زمین‌هایی ساخته شده‌اند که پیش‌تر به روستای مزرعه تعلق داشت. از السمیریه امروز تنها بخشی از مسجد — که ورودی و پنجره‌هایش مسدود شده — و گورستان روستا که اکنون حصارکشی شده باقی مانده‌است. | ## جمع‌بندی | محل خانه‌های روستا خالی و بهره‌برداری‌نشده‌است و ویرانه‌های بناهای تخریب‌شده در اطراف بقایای دژی باستانی در مرکز روستا پراکنده‌اند.
موضوع مقاله: الویزیه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # الویزیه | مقدمه: الویزیه روستایی فلسطینی در بخش صفد بود که در ۸٫۵ کیلومتری شمال شرقی شهر صفد قرار داشت. | ## بخش 1: الویزیه | این روستا در جریان جنگ داخلی ۱۹۴۷–۱۹۴۸ در سرزمین فلسطین تحت قیمومت بریتانیا و در ۱ مه ۱۹۴۸ توسط گردان نخست پالماخ در چارچوب عملیات یفتاح تخلیه و ویران شد. پیشینه بیشتر روستاییان از بادیه‌نشینان کشاورز بودند که از راه دامداری و کشت زمین امرار معاش می‌کردند. نام روستا نیز برگرفته از نام همین شیخ بود و مقبرهٔ او در نزدیک به نیم کیلومتری شمال شرقی خرابه‌های روستا واقع بود. | ## بخش 2: الویزیه | دوران قیمومت بریتانیا بر پایهٔ سرشماری ۱۹۲۲ فلسطین که از سوی مقامات قیمومت بریتانیا بر فلسطین انجام شد، روستای «وازیه» ۳۰ نفر جمعیت داشت که همگی مسلمان بودند. بر اساس آمار سال ۱۹۴۵ جمعیت روستا به ۱۰۰ نفر مسلمان رسیده بود و مساحت کل زمین‌های آن ۶٬۳۶۱ دونم بود. از این مقدار، ۷۹۵ دونم برای باغ‌ها و زمین‌های آبی و ۱٬۶۲۳ دونم برای کشت غلات به کار می‌رفت و ۲٬۱۱۴ دونم نیز غیرقابل‌کشت طبقه‌بندی شده بود. | ## بخش 3: الویزیه | جنگ ۱۹۴۸ و پیامدهای آن در اواخر آوریل ۱۹۴۸ ساکنان روستاهای مجاور از بیم حملهٔ نیروهای صهیونیستی آنجا را ترک کردند. حملهٔ نهایی به صفد در ۱۰ مه صورت گرفت و الویزیه پیش از آن تاریخ به‌طور کامل سقوط کرده بود. امروز هیچ شهرکی اسرائیلی بر روی زمین‌های این روستا ساخته نشده و تنها نشانهٔ باقی‌مانده آرامگاه شیخ الویزی است. | ## جمع‌بندی | با این حال، صهیونیست‌ها در سال ۱۹۳۹ شهرک محانایم را در نزدیک به ۱٫۵ کیلومتری جنوب شرقی محل روستا بنیان نهادند.
موضوع مقاله: الزنغریه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # الزنغریه | مقدمه: الزنغریه در جریان جنگ داخلی ۱۹۴۷–۱۹۴۸ فلسطین و در چارچوب عملیات ماتاته (به معنای «عملیات جارو») در ۴ مه ۱۹۴۸ از سکنه تخلیه شد و سپس در ۱۷ ژوئن ۱۹۴۸ به آتش کشیده و ویران گردید. | ## بخش 1: الزنغریه | نام روستا از عشیره بدوی عرب الزنغریه گرفته شده بود که در این منطقه اسکان یافته بودند. در سرشماری ۱۹۴۵ جمعیت روستا ۸۴۰ نفر و همگی مسلمان بودند و مساحت کل زمین‌های آن ۲۷٬۹۱۸ دونم بود. پیشینه روستای الزنغریه نام خود را از عشیره بدوی عرب الزنغریه گرفته بود که در این منطقه ساکن شده بودند. در سال ۱۸۳۸ میلادی، در دوران امپراتوری عثمانی، الزنغریه به‌عنوان یک عشیره عرب در حوزه حکومتی صفد شناسایی شد. دوره قیمومت بریتانیا در سرشماری ۱۹۲۲ فلسطین که از سوی مقامات قیمومت بریتانیا بر فلسطین انجام شد، جمعیت الزنغریه ۳۷۴ نفر مسلمان بود. بر پایه آمار روستایی سال ۱۹۴۵، جمعیت روستا به ۸۴۰ نفر مسلمان رسیده بود و مساحت کل زمین‌های روستا ۲۷٬۹۱۸ دونم بود. | ## بخش 2: الزنغریه | از این میزان، ۷٬۲۶۵ دونم به کشت غلات اختصاص داشت و ۲۰٬۶۵۳ دونم غیرقابل کشت طبقه‌بندی شده بود. جنگ ۱۹۴۸ و پیامدهای آن الزنغریه در ۴ مه ۱۹۴۸ در جریان عملیات ماتاته (، به معنای «جارو») از سکنه تخلیه شد. روز بعد، ۵ مه ۱۹۴۸، نیروهای هاگانا بیشتر خانه‌ها را منفجر و چادرها را میان طبغه و بطیحه در نقطه‌ای که رود اردن به دریاچه می‌ریزد آتش زدند؛ در حدود ۱۵ عرب کشته شدند و بقیه به سوریه گریختند. در همان روز، مهندسان رزمی پالماخ بیش از ۵۰ خانه را در الزنغریه و روستاهای اطراف به‌صورت منظم منفجر کردند. یک کشیش کاتولیک در طبغه این رویدادها را چنین ثبت کرد: «همین که برکت دادن نان را تمام کردم، انفجاری وحشتناک در طبغه رخ داد. خانه پس از خانه بمباران و آتش زده شد … تمام روز انفجار بود و دود و آتش دیده می‌شد؛ شب‌هنگام «فاتحان» با کامیون‌های پر از احشام بازگشتند. | ## بخش 3: الزنغریه | آنچه نمی‌توانستند ببرند به گلوله بستند.» برخی از ساکنان الزنغریه پس از مدتی بازگشتند اما ظاهراً در سال ۱۹۴۹ یا اوایل دهه ۱۹۵۰ دوباره اخراج شدند. شهرک‌سازی بر زمین‌های روستا در سال ۱۹۴۹ شهرک موشاو الیفلت در غرب محل روستا و بر روی زمین‌های آن بنیان‌گذاری شد. مزرعه خصوصی کاره دشه نیز که در سال ۱۹۵۴ تأسیس شد بر زمین‌های پیشین روستا قرار دارد. وضعیت کنونی محل روستا در سال ۱۹۹۲ محل روستا این‌گونه توصیف شد: «تنها چیزی که باقی مانده بلوک‌هایی از سنگ بازالت است که زمانی بخشی از دوازده خانه بودند. در نزدیکی بقایای خانه‌های روستا موانع سنگی دیده می‌شود که بخش‌هایی از آغل‌های دام را تشکیل می‌دهند. این منطقه اکنون چراگاه گاوهای مزرعه اسرائیلی کاره دشه در جنوب غربی است.» کتاب‌شناسی دربارهٔ روستا دو کتاب دربارهٔ الزنغریه منتشر شده‌است: نخست کتاب (الزنغریه: سرزمین و عشیره) نوشته مقبل الجمعان در سال ۱۹۹۹ و دیگری (ریشه‌های تاریخی الزنغریه) نوشته خمیس الجرادات الزنغری در سال ۲۰۰۲ که هر دو در دمشق منتشر شدند. | ## جمع‌بندی | در یکی از این کتاب‌ها که پیشینه مقاومت میان سال‌های ۱۹۴۸ تا ۲۰۰۰ را بازگو می‌کند، نام خانوادگی تقریباً همه ۳۵ مرد (کشته‌شدگان، زندانیان، رزمندگان و غیره) «الزنغری» است که نسبت روستا به‌شمار می‌رود.
موضوع مقاله: الزوق التحتانی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # الزوق التحتانی | مقدمه: الزوق التحتانی روستایی فلسطینی عرب‌نشین در بخش صفد در دوران قیمومت بریتانیا بر فلسطین بود. | ## بخش 1: الزوق التحتانی | این روستا در ۳۰ کیلومتری شمال شرقی شهر صفد و در نزدیکی مرز فلسطین و لبنان قرار داشت. الزوق التحتانی در ۱۱ مه ۱۹۴۸ در جریان جنگ داخلی ۱۹۴۷–۱۹۴۸ فلسطین توسط گردان نخست پالماخ در عملیات یفتاح از سکنه تخلیه شد. روستا بر کرانهٔ شرقی وادی البریغیث واقع بود که آب چشمه‌های شمال المطله را به سوی جنوب می‌برد و سرانجام به رود اردن می‌ریخت. ارتفاع روستا در حدود ۱۰۰ متر از سطح دریا بود و در منطقه‌ای با شیب ملایم رو به جنوب قرار داشت که آغاز فرورفتگی حوله را تشکیل می‌داد. نام «زوق» واژه‌ای سریانی به معنای «شهر» یا «روستا» است و پسوند «تحتانی» (پایینی) آن را از روستای همسایه، الزوق الفوقانی (بالایی) متمایز می‌کند. با گذشت زمان، این نام به‌تدریج به سوی شمال گسترش یافت و روستای مجاور را نیز دربرگرفت. | ## بخش 2: الزوق التحتانی | این تغییر در کاربرد مکان‌نام در اسناد جغرافیایی سدهٔ نوزدهم میلادی، از جمله آثار ادوارد رابینسون، نقشهٔ نظامی فرانسوی تهیه‌شده توسط شارل ژلیس و پیمایش فلسطین غربی دیده می‌شود. پژوهشگران این‌گونه انتقال نام میان مکان‌های همجوار را ویژگی شناخته‌شده‌ای در مکان‌نام‌شناسی فلسطینی دانسته‌اند. در ۱۸۷۵، ویکتور گرن از این روستا در جنوب الزوق الفوقانی یاد کرد اما خرابه‌های آن را کم‌اهمیت‌تر دانست. در ۱۸۸۱، گزارش «پیمایش فلسطین غربی» از سوی صندوق اکتشاف فلسطین دربارهٔ «زوق التحتا» نوشت: «روستایی سنگی و گِلی، با خانه‌های ویران عربی در سمت شمالی و یک آسیاب؛ در حدود ۱۰۰ مسلمان در آن ساکن‌اند؛ بر دشت حوله واقع است؛ زمین‌های کشاورزی در پیرامون و نهری بزرگ در نزدیکی آن». دوران قیمومت بریتانیا در سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین که از سوی مقامات قیمومت بریتانیا بر فلسطین انجام شد، جمعیت الزوق التحتانی ۶۲۶ نفر مسلمان در ۱۳۷ خانه بود. بر پایهٔ آمار سال ۱۹۴۵، جمعیت روستا به ۱٬۰۵۰ مسلمان رسیده بود و مساحت کل زمین‌های آن ۱۱٬۶۳۴ دونم بود. | ## بخش 3: الزوق التحتانی | از این میان، عرب‌ها ۵٬۵۴۷ دونم را برای باغ‌ها و زمین‌های آبی و ۲٬۱۴۵ دونم را برای کشت غلات به کار می‌بردند و ۳۹ دونم نیز بافت ساخته‌شدهٔ روستا را تشکیل می‌داد. باغ‌های میوه و مرکبات در جنوب روستا گسترده بودند و ساکنان بیشتر به کشاورزی وابسته بودند. زمین‌های روستا با اراضی الخالصه، الخصاص، الزوق الفوقانی، الناعمه، لزازه و السنبریه هم‌مرز بود. جغرافیا و بافت روستا روستا بر کرانهٔ شرقی وادی البریغیث بنا شده بود و به دلیل وجود این وادی در سمت غربی، توسعهٔ عمرانی آن به سوی شرق صورت گرفته و شکلی کشیده به خود گرفته بود. در شمال روستا چند آسیاب آبی وجود داشت و ساکنان از آب وادی البریغیث برای آشامیدن بهره می‌گرفتند. روستا از جایگاه‌های باستان‌شناختی شناخته‌شده به‌شمار می‌رفت و در آن تپهٔ ویرانه، پایه‌های ساختمانی، حصارها و قطعات سفالی یافت شده بود. | ## جمع‌بندی | در سال ۱۹۵۰، شهرک بیت هیلل که پیش‌تر بازتأسیس شده بود، گسترش یافت و زمین‌های الزوق التحتانی را دربرگرفت.
موضوع مقاله: الزوق الفوقانی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # الزوق الفوقانی | مقدمه: الزوق الفوقانی روستایی عرب فلسطینی در بخش صفد در دوره قیمومت بریتانیا بر فلسطین بود. | ## بخش 1: الزوق الفوقانی | این روستا در ۳۲ کیلومتری شمال شرقی شهر صفد و نزدیک مرز فلسطین و لبنان قرار داشت. الزوق الفوقانی در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل در ۲۱ مه ۱۹۴۸ به دست گردان نخست پالماخ در عملیات یفتاح تخلیه شد. این روستا در ارتفاع نزدیک به ۲۵۰ متری از سطح دریا و در دامنه بلندی‌های شمالی مشرف بر گودال حوله جای داشت. بررسی‌های باستان‌شناختی نشان می‌دهد که این محل با بازمانده‌های رومی شهر باستانی «گولگول» یکی دانسته می‌شود. پیشینه گولگول رومی در دوره روم باستان، این محل گولگول نامیده می‌شد؛ نامی برگرفته از ریشه سامی GLGL که در جای‌نام‌های گوناگون کتاب مقدس و پس از آن مانند «گیلگال» بازتاب یافته‌است. جای‌نام گولگول در کتیبه‌ای بر سنگ مرزی اواخر دوره روم که در آبل القمح کشف شده گواهی شده و در نام عربی «جنیجل» (جنیجل) نزدیک الزوق الفوقانی حفظ شده‌است. پیش‌تر گولگول به‌اشتباه با تل العجول نزدیک آبل القمح یکسان پنداشته شده بود؛ نامی که از نظر زبان‌شناختی با جای‌نام رومی بی‌ارتباط است. | ## بخش 2: الزوق الفوقانی | یافته‌های باستان‌شناختی در الزوق الفوقانی بر سکونت فعال در دوره‌های رومی و بیزانسی گواهی می‌دهد. کاوش‌های باستان‌شناختی غاری آرامگاهی از سده‌های دوم تا چهارم میلادی را آشکار کرده‌اند که دربرگیرنده چندین طاقچه تدفین، چراغ‌های روغنی دوره رومی، ظروف شیشه‌ای و زیورآلات شخصی بوده و نشان‌دهنده بهره‌گیری درازمدت است. یک گور سنگی سربی اواخر دوره روم با نقش چهره انسان و نگاره‌های گیاهی نیز در سال ۱۹۵۴ از نزدیکی این محل به دست آمد. دیگر یافته‌ها شامل عناصر سنگی تراشیده و بقایای یک معصره روغن زیتون است که با جامعه‌ای یکجانشین و کشاورز سازگاری دارد. دوره مملوکی کاوش‌های باستان‌شناختی نشان داده‌اند که الزوق الفوقانی در اواخر دوره مملوکی نیز مسکون بوده‌است. دوره عثمانی کاوش‌های باستان‌شناختی آشکار کرده‌اند که تالار بزرگی با چند حیاط در این مکان ساخته شده بود که احتمالاً یک کاروان‌سرا (خان) بوده‌است. در سال ۱۸۷۵ میلادی، ویکتور گِرَن روستای ویران‌شده بزرگی به نام «خربت خان الزوق الفوقانی» را توصیف کرد. | ## بخش 3: الزوق الفوقانی | در غرب آن وادی دردره قرار داشت که پلی کوچک از روی آن می‌گذشت و آسیاب آبی در کنارش بود. خانه‌های ویران‌شده فراوانی در همه‌جا دیده می‌شد که با سنگ‌های آهکی یا بازالتی در اندازه‌های گوناگون ساخته شده بودند. زوک الحاج» یادداشت کرد: «پایه‌های دیوارهایی با بنایی بازالتی ساخته شده‌اند.» دوره قیمومت بریتانیا بر پایه آمار روستایی ۱۹۴۵، جمعیت الزوق الفوقانی ۱۶۰ نفر بود. از این میان ۵۰۳ دونم به باغ‌ها و زمین‌های آبیاری‌شده و ۱٬۲۸۶ دونم به کشت غلات اختصاص داشت. بر پایه منبع عربی، درختان زیتون بر دامنه‌های کوهستانی شمال و غرب روستا کاشته شده بود و درختان میوه نیز در برخی زمین‌های غربی روستا وجود داشت. رویدادهای ۱۹۴۸ و پس از آن الزوق الفوقانی نخستین بار در ۲۱ مه ۱۹۴۸ پس از یک جنگ روانی (تبلیغات زمزمه‌ای) از سکنه تخلیه شد. | ## جمع‌بندی | در سال ۱۹۹۲ وضعیت محل روستا چنین توصیف شد: «سنگ‌های خانه‌های ویران‌شده بر سراسر محل پراکنده‌اند و پوشش گیاهی از چمن، خار و چند بوته کاکتوس آن را فرا گرفته‌است.
موضوع مقاله: مرکز المیزان برای حقوق بشر | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مرکز المیزان برای حقوق بشر | مقدمه: مرکز المیزان برای حقوق بشر یک سازمان مردم‌نهاد فلسطینی غیرانتفاعی است که در اردوگاه پناهندگان جبالیا در شمال نوار غزه مستقر است. | ## بخش 1: مرکز المیزان برای حقوق بشر | اهداف اعلام‌شده این مرکز پیشبرد و پاسداری از حقوق بشر در سرزمین‌های اشغالی فلسطین با تمرکز بر حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی است. همچنین این سازمان در راستای تحقق حقوق فردی و جمعی فلسطینیان از جمله حق تعیین سرنوشت از مجرای حقوق بین‌الملل و تقویت دموکراسی و حکمرانی مطلوب کنش می‌کند. این سازمان از جایگاه مشورتی ویژه در سازمان ملل متحد برخوردار است و از سال ۱۹۹۹ به فعالیت خود ادامه می‌دهد. نام‌گذاری واژه میزان در زبان عربی به معنای «ترازو» یا «سنجش» و همچنین «عدالت» و «انصاف» است. اهداف اهداف اصلی مرکز المیزان عبارت‌اند از: تقویت و حمایت از حقوق بشر در سرزمین‌های اشغالی فلسطین به‌ویژه در نوار غزه با تمرکز بر حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی؛ تلاش برای تحقق حقوق فردی و جمعی فلسطینیان از جمله حق تعیین سرنوشت از راه‌های حقوق بین‌الملل؛ و تقویت دموکراسی و مشارکت شهروندان و فشار برای حکمرانی مطلوبی که به حقوق بشر احترام بگذارد. | ## بخش 2: مرکز المیزان برای حقوق بشر | کارکردها مرکز المیزان خود را وقف ایجاد بنیانی پایدار برای پاسداری از حقوق بشر در نوار غزه کرده‌است. هرچند هدف بلندمدت این مرکز پرورش کامل حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی است، در دوره‌های تشدید درگیری میان اسرائیل و فلسطین تمرکز خود را بر مستندسازی نقض حقوق مدنی و حقوق بشر قرار داده‌است. در نقش دیده‌بان حقوق بشر، مرکز المیزان موارد ادعایی نقض حقوق بشر را مستند می‌کند؛ از جمله حملات نظامی نامتناسب به مناطق غیرنظامی که به تلفات گسترده غیرنظامیان می‌انجامد، بازداشت بدون محاکمه، ترور سیاسی و سیاست‌هایی که خشونت و شکنجه را تأیید می‌کنند. همچنین این مرکز خدمات حقوقی، وکالت، ظرفیت‌سازی و برنامه‌های آموزشی برای آگاه‌سازی جوامع محلی دربارهٔ حقوق بنیادین بشر، دموکراسی و اهمیت کمک‌های بشردوستانه بین‌المللی ارائه می‌دهد. همچنین بنیاد دیاکونیا، تروکر، اتحادیه اروپا و یونیسف نیز از پروژه‌های مرکز حمایت مالی نمودند. | ## بخش 3: مرکز المیزان برای حقوق بشر | عضویت‌ها و وابستگی‌ها مرکز المیزان عضو شبکه‌ها و کمیته‌های زیر است: شبکه حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی (ESCR Network) شبکه سازمان‌های مردم‌نهاد فلسطینی (PNGO) ائتلاف پاسخگویی و درستکاری شبکه خاورمیانه و شمال آفریقا برای جلوگیری از بهره‌گیری از کودکان به‌عنوان سرباز ائتلاف بین‌المللی زیستگاه - شبکه حقوق مسکن و زمین شبکه خاورمیانه و شمال آفریقا برای جلوگیری از گسترش و سوءکاربرد سلاح‌های سبک و کوچک گزارش‌ها در سال ۲۰۱۷ مرکز المیزان گزارشی دربارهٔ حمله به ماهیگیران در غزه منتشر کرد. بر پایه این گزارش، نیروهای دریایی اسرائیل به یک قایق ماهیگیری فلسطینی در سواحل الوحه در شمال غزه آتش گشودند. یکی از ماهیگیران از ناحیه کمر مورد اصابت گلوله قرار گرفت و پنج نفر دیگر به‌مدت ۲۴ ساعت بازداشت و قایقشان مصادره شد. | ## جمع‌بندی | بر اساس همین گزارش، نیروهای اسرائیلی از سال ۲۰۰۰ شش ماهیگیر را کشته، ۱۱۵ نفر را زخمی، ۶۱۳ نفر را بازداشت و ۱۴۶ قایق را مصادره کرده بودند که به بخش ماهیگیری فلسطین آسیب جدی وارد ساخت.
موضوع مقاله: هتل الدیره | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # هتل الدیره | مقدمه: این هتل در سال ۲۰۰۰ ساخته شد و به سقف‌های بلند گنبدی و چشم‌انداز دریای مدیترانه شهرت داشت. | ## بخش 1: هتل الدیره | هتل الدیره به‌طور منظم میزبان خبرنگاران خارجی بود که پوشش خبری غزه را بر عهده داشتند. هتل الدیره یک هتل بوتیک با ۲۲ اتاق بود که معماری آن آمیزه‌ای از سبک سنتی مراکشی و معماری اسلامی با طراحی مدرن به‌شمار می‌رفت. این هتل با آجرهای خشتی قهوه‌ای تیره خشک‌شده در آفتاب ساخته شده بود و طاق‌های سفید، سقف‌های گنبدی و مبلمان دست‌ساز از ویژگی‌های بارز آن بودند. ویژگی‌ها هتل الدیره یک هتل بوتیک با ۲۲ اتاق بود که پیرامون یک حیاط درونی ساخته شده بود. سبک ساختمان آمیزه‌ای از معماری سنتی مراکشی و معماری اسلامی با تأثیرات طراحی مدرن بود. هتل با آجرهای خشتی قهوه‌ای تیره خشک‌شده در آفتاب ساخته شده بود و دارای طاق‌های سفید، سقف‌های طاقی و گنبدی و مبلمان دست‌ساز از جمله مبلمان حصیری بود. هتل دارای یک مولد برق اختصاصی و ۵٬۰۰۰ لیتر سوخت ذخیره بود که در دوره‌های قطعی مکرر برق ناشی از جنگ با ارتش اسرائیل، فعالیت هتل را تداوم می‌بخشید. | ## بخش 2: هتل الدیره | هتل الدیره سال‌ها به‌عنوان «منطقهٔ ممنوعهٔ حمله» برای ارتش اسرائیل شناخته می‌شد که تا حدی به دلیل حضور خبرنگاران خارجی، دیپلمات‌ها و امدادگرانی بود که در هتل اقامت داشتند. پیشینه هتل الدیره در مه ۲۰۰۰ گشایش یافت؛ مدت کوتاهی پس از امضای پیمان‌های اسلو و چند ماه پیش از آغاز انتفاضه دوم. مالکان نخست هتل خالد عبدالشافی (کارمند برنامه عمران سازمان ملل متحد) و رشید عبدالحمید (معمار) بودند. در سال ۲۰۱۰ سفیران حسن نیت سازمان ملل متحد میا فارو و محمود قابیل از هتل بازدید کردند. هتل الدیره در اواسط دههٔ ۲۰۰۰ میلادی پس از اعتراض‌هایی از سوی جامعهٔ محلی، عرضهٔ نوشیدنی‌های الکلی را متوقف کرد. کشتار کودکان در ساحل هتل در ۱۶ ژوئیه ۲۰۱۴ چهار کودک فلسطینی که در ساحل مقابل هتل الدیره فوتبال بازی می‌کردند بر اثر اصابت موشک‌های ارتش اسرائیل کشته شدند. برخی خبرنگاران به کمک کودکان زخمی شتافتند و آن‌ها را برای مداوا به داخل هتل آوردند. | ## بخش 3: هتل الدیره | روز بعد، همهٔ خبرنگاران پس از دریافت دستور تخلیهٔ ۳۰ دقیقه‌ای از سوی ارتش اسرائیل ناگزیر به ترک هتل شدند. جنگ غزه و ویرانی در اواخر سال ۲۰۲۳ و اوایل ۲۰۲۴ در جریان جنگ غزه، هتل الدیره توسط نیروهای اسرائیلی بمباران و به‌طور کامل ویران شد. دو ماه پس از ویرانی هتل، خوانندهٔ فلسطینی-الجزایری سنت لوانت (فرزند معمار و مالک پیشین هتل) با انتشار تک‌آهنگ «دیره» (با همکاری ام‌سی عبدال) به این هتل ادای احترام کرد. لونلی پلانت هتل الدیره را «شیک، باسلیقه و منظم» و «بدون تردید بهترین هتل شهر» توصیف کرد. رمان «لاشخور» نوشتهٔ فیبی گرینوود (۲۰۲۵) به‌طور عمده در هتلی ساحلی در غزه به نام «ساحل» جریان دارد. جاشوا هامر که در دههٔ ۲۰۰۰ در هتل الدیره اقامت داشت، این هتل داستانی را «جانشین بی‌تردید هتل الدیره» خواند. | ## جمع‌بندی | گرینوود گفته‌است که هتل داستانش نسخه‌ای «بازآفرینی‌شده» از هتل الدیره است و بارها برای پوشش خبری غزه در این هتل اقامت داشته‌است.
موضوع مقاله: آلوما | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آلوما | مقدمه: این روستا در بخش جنوبی دشت ساحلی اسرائیل و در نزدیک به سه کیلومتری شمال‌غربی کریات گت واقع شده و در حوزه اداری شورای منطقه‌ای شافیر قرار دارد. | ## بخش 1: آلوما | در سال ۱۹۹۶ وزارت کشور اسرائیل شورای محلی شهرداری برای این روستا تشکیل داد و نام آن را به آلوما تغییر داد. جغرافیا آلوما در ارتفاع ۸۴ متری از سطح دریا در دشت ساحلی اسرائیل و در ناحیه شِفِلا واقع شده‌است. این روستا در فاصلهٔ نزدیک به ۱۵ کیلومتری از ساحل دریای مدیترانه، در حدود ۴۷ کیلومتری جنوب تل‌آویو و نزدیک به ۴۹ کیلومتری جنوب‌غربی بیت‌المقدس قرار دارد. آلوما از راه جاده محلی شماره ۳۵۳۳ به شبکه حمل‌ونقل متصل است که در خاور روستا به بزرگراه شماره ۴۰ می‌پیوندد. | ## بخش 2: آلوما | در سال ۱۹۹۶ وزارت کشور اسرائیل شورای محلی شهرداری برای این روستا تأسیس کرد و نام آن را به آلوما تغییر داد. بیشتر ساکنان روستا برای کار به بیرون از روستا رفت‌وآمد می‌کنند یا در بخش آموزشی مشغول به کار هستند. در سال ۲۰۰۵ فرایند گسترش روستا بر ۸۶ دونم زمین آغاز شد و نزدیک به ۲۰۰ واحد مسکونی ساخته شد که از این میان ۱۶۰ واحد آپارتمانی و ۴۲ واحد ویلایی بود. در سال ۲۰۱۴ سازمان باستان‌شناسی اسرائیل یک کلیسای بیزانسی ۱۵۰۰ ساله را کشف کرد که دارای کف موزاییکی باستانی با نقش کریستوگرام (Christogram) و تصاویر پرندگان بود. | ## بخش 3: آلوما | در این روستا مدارس «بیت یعقوب» برای دختران و «تلمود تورا» برای پسران فعال هستند که وابسته به نظام آموزش مستقل حریدی‌اند. پیش از این یشیوای «کهیلوت یعقوب» به رهبری خاخام حاییم کلوپت در این روستا دایر بود که در سال ۲۰۱۱ به مودیعین عیلیت منتقل شد. | ## جمع‌بندی | جمعیت‌شناسی بر پایه آمار سال ۲۰۱۴ جمعیت آلوما ۵۰۳ نفر بود و اکثریت مطلق ساکنان آن را یهودیان تشکیل می‌دادند.