موضوع مقاله: پیمان پونا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پیمان پونا | مقدمه: امبدکار بود که نمایندگی سیاسی طبقات محروم، که اکنون به عنوان طبقات برنامه‌ریزی‌شده (SC) شناخته می‌شوند، را افزایش داد.UGGC NET/SET/JRF History, page 241 پیمان پونا توافقی بین هندوهای اسمی و طبقات محروم بود و توسط ۲۳ نفر از جمله مادان موهان مالاویا، به نمایندگی از هندوها و گاندی، و دکتر بهیمرائو رامجی امبدکار به نمایندگی از طبقات محروم امضا شد. | ## بخش 1: پیمان پونا | پیشینه در سال ۱۹۰۹، تخصیص کرسی‌ها بر اساس هویت در نهادهای قانون‌گذاری برای نخستین بار با «قانون شورای هند» انجام شد. برای طبقات محروم در سال ۱۹۱۹ تعدادی کرسی در نظر گرفته شد و این میزان در سال ۱۹۲۵ افزایش یافت. زمینهٔ توافق پوونا را می‌توان به «جوایز مذهبی» اوت ۱۹۳۲ نسبت داد که ۷۱ کرسی در قانون‌گذاری مرکزی را برای طبقات محروم رزرو می‌کرد. توافق پوونا در پی پیشنهاد رأی‌دهی جداگانه از سوی دولت بریتانیا برای طبقات محروم، مسلمانان، سیک‌ها، مسیحیان هندی و دیگر گروه‌ها در دومین کنفرانس میزگرد شکل گرفت. او برای مخالفت شدید با این جایزه دست به اعتصاب غذای مرگ زد و آن را تلاشی از سوی بریتانیا برای تقسیم هندوها می‌دانست. مذاکرات و سازش‌ها با افزایش تنش‌ها، مذاکرات بین گاندی و امبیدکار اجتناب‌ناپذیر شد. محور اختلاف، درخواست امبیدکار برای رأی‌دهی جداگانه برای طبقات محروم بود، پیشنهادی که گاندی با شدت با آن مخالفت می‌کرد. مقاومت گاندی ریشه در باور او داشت که چنین جداسازی‌ای باعث تداوم شکاف‌ها در جامعهٔ هندو خواهد شد. نقطهٔ عطف در ۲۴ سپتامبر ۱۹۳۲ رقم خورد، زمانی که پیمان پونا توسط ۲۳ نماینده امضا شد؛ از جمله مادان موهان مالاویا به نمایندگی از هندوها، و گاندی و آمبدکار به نمایندگی از طبقات محروم. این پیمان با اختصاص ۱۴۸ کرسی به‌جای ۸۰ کرسی اولیه که برای طبقات محروم در مجالس قانونگذاری تعیین شده بود، از چارچوب جایزهٔ کمونال انحراف یافت. پیمان پونا در ساعت ۵ بعد از ظهر ۲۴ سپتامبر ۱۹۳۲ در زندان مرکزی یروادا در پونا، هند امضا شد. گاندی یکی از امضاکنندگان پیمان پونا نبود، اما پسرش، دوداس گاندی، این پیمان را امضا کرد. گاندی که در آن زمان توسط بریتانیایی‌ها زندانی شده بود، دست به اعتصاب غذای مرگ زد تا اعتراض خود را نسبت به تصمیم نخست‌وزیر بریتانیا، رمزی مک‌دونالد، که در پاسخ به استدلال‌های دکتر باباساهب امبیدکار در کنفرانس‌های میزگرد اتخاذ شده بود و رأی‌دهی جداگانه برای طبقات محروم در انتخابات اعضای مجالس قانون‌گذاری ایالتی در هند بریتانیایی را پیش‌بینی می‌کرد، نشان دهد. | ## بخش 2: پیمان پونا | از سوی دیگر، امبیدکار استدلال کرد که اصلاح‌گران طبقات بالایی نمی‌توانند نمایندهٔ طبقات محروم باشند و این طبقات به رهبران خود نیاز دارند. تقریباً دو برابر کرسی‌هایی که توسط حوزه انتخابیه جداگانه مک‌دونالد ارائه شده بود، تحت پیمان پونا برای طبقات محروم رزرو شده بود. مفاد پیمان پونا (۱۹۳۲) توافق پوونا در سال ۱۹۳۲، یک پیمان مهم بین مهاتما گاندی و بی.آر. امبیدکار بود که مفاد کلیدی را برای شکل‌دهی به نمایندگی سیاسی طبقات محروم، که اکنون به آن‌ها طبقات ثبت‌شده گفته می‌شود، تعیین کرد. صندلی‌های رزرو شده این توافق‌نامه، تخصیص کرسی‌های رزرو شده برای طبقات محروم از میان رأی‌دهندگان عمومی در استان‌های مختلف را مشخص می‌کرد. توزیع آن به شرح زیر بود: مدرس: ۳۰ کرسی بمبئی به همراه سند: ۲۵ کرسی پنجاب: ۸ کرسی بیهار و اوریسا: ۱۸ کرسی استان‌های مرکزی: ۲۰ کرسی آسام: ۷ کرسی بنگال: ۳۰ کرسی استان‌های متحد: ۲۰ کرسی این اعداد بر اساس مجموع قدرت شوراهای استانی که در تصمیم رمزی مک‌دونالد ذکر شده بود، تعیین شدند. حوزه‌های انتخابیه مشترک و انتخابات مقدماتی انتخابات این کرسی‌های رزروشده از طریق رأی‌دهی مشترک برگزار می‌شد، با یک تفاوت رویه‌ای منحصر به فرد. تمامی اعضای طبقات محروم که در فهرست عمومی رأی‌دهندگان یک حوزه انتخابیه ثبت شده بودند، به‌طور جمعی یک کالج انتخاباتی را تشکیل می‌دادند. این کالج انتخاباتی سپس از طریق روش رأی واحد، یک فهرست چهار نامزد برای هر کرسی رزروشده انتخاب می‌کرد. چهار نامزد برتر در انتخابات اولیه به‌عنوان نامزد نهایی برای رأی‌دهی عمومی در نظر گرفته می‌شدند. همین اصل حوزه‌های انتخابیهٔ مشترک و انتخابات مقدماتی، در مورد نمایندگی طبقات محروم در مجلس قانونگذاری مرکزی نیز اعمال می‌شد. در این چارچوب، ۱۸ درصد از کرسی‌های اختصاص‌یافته به حوزه‌های انتخابیهٔ عمومی در مجلس قانونگذاری مرکزی هند بریتانیا، برای طبقات محروم محفوظ بود. مدت زمان و خاتمه یکی از نکات مهم اختلاف در جریان مذاکرات، مدت زمان اجرای سیستم انتخابات اولیه و کرسی‌های رزروشده بود. | ## بخش 3: پیمان پونا | امبیدکار پیشنهاد کرد که این سیستم پس از یک دهه به‌طور خودکار خاتمه یابد و کرسی‌های رزروشده پس از ۱۵ سال از طریق همه‌پرسی تعیین تکلیف شوند. توافق حاصل این بود که سیستم انتخابات اولیه برای انتخاب نامزدهای فهرست، پس از ده سال اول خاتمه یابد، مگر آنکه پیش از آن با توافق متقابل جوامع درگیر در این توافق، خاتمه داده شود. فرانشیز و عدم تبعیض این پیمان تضمین می‌کرد که حق رأی طبقات محروم در مجالس قانونگذاری مرکزی و ایالتی با توصیه‌های گزارش کمیته لوتیان همسو باشد. نکته مهم این است که تضمین می‌کرد هیچ گونه معلولیتی بر اساس عضویت افراد در طبقات محروم در مورد انتخابات نهادهای محلی یا انتصاب در خدمات عمومی به آنها تعلق نگیرد. قرار بود تلاش‌هایی برای تضمین نمایندگی عادلانه برای طبقات محروم در این حوزه‌ها، با در نظر گرفتن مدارک تحصیلی، انجام شود. امکانات آموزشی در هر استان، بخشی از کمک هزینه تحصیلی به ارائه امکانات آموزشی مناسب، به ویژه برای اعضای طبقات محروم، اختصاص داده شد. مدت زمان و انعطاف‌پذیری سیستم نمایندگی از طریق کرسی‌های رزروشده و انتخابات اولیه تا زمانی که جوامع مربوطه به توافق متقابل نرسند ادامه خواهد داشت. این بند با هدف حفظ انعطاف‌پذیری برای اعمال تغییرات احتمالی بر اساس شرایط در حال تحول یا توافق میان طرف‌های درگیر طراحی شده بود. تأثیر و میراث توافق پوونا نمایانگر تقابل دو دیدگاه متفاوت بود: تأکید گاندی بر اصلاح کاست از طریق روش‌های اجتماعی و معنوی و پافشاری امبیدکار بر پرداختن به مسئلهٔ کاست به‌عنوان یک موضوع سیاسی. امبیدکار استدلال می‌کرد که دموکراسی سیاسی بدون مشارکت برابر طبقات محروم بی‌معنی خواهد بود. کرسی‌های رزروشده در پارلمان و مجالس قانون‌گذاری، که بر اساس جمعیت طبقات ثبت‌شده تخصیص می‌یابند، با هدف تأمین نمایندگی سیاسی ایجاد شده‌اند. با این حال، سیستم کنونی با انتقاداتی مواجه شده است، زیرا تأثیر نمایندگان دالیت را کاهش می‌دهد؛ چرا که آن‌ها اغلب نمایندهٔ حوزه‌هایی هستند که دالیت‌ها در آن‌ها اقلیت هستند. بحث‌ها و دیدگاه‌ها جنجال‌های پیرامون پیمان پونا شامل بحث‌هایی در مورد اینکه آیا گاندی، امبدکار را مجبور به پذیرش این توافق کرده است یا خیر، می‌شود. | ## جمع‌بندی | محققان و نویسندگانی مانند پری اندرسون و آرونداتی روی، سوالاتی را در مورد پویایی مذاکرات مطرح کرده‌اند.