موضوع مقاله: آسیب روانی خیانت | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آسیب روانی خیانت | مقدمه: آسیب روانی خیانت مفهومی در روان‌شناسی است که به آسیب روان‌شناختی ناشی از خیانت فردی اشاره دارد که قربانی به او نزدیک بوده و برای حمایت و بقا به او وابسته است. | ## بخش 1: آسیب روانی خیانت | نظریه آسیب روانی خیانت بر اهمیت خیانت به‌عنوان پیش‌آیند بنیادین تجزیه روانی تأکید دارد که هدف ضمنی آن حفظ رابطه با مراقب است. بر پایه این نظریه، فردی (مانند کودک یا همسر) که به دیگری (مانند مراقب یا شریک زندگی) برای حمایت وابسته است، نیاز بیشتری به جداسازی تجربه‌های آسیب‌زا از آگاهی هشیار خود خواهد داشت تا بتواند رابطه را حفظ کند. پیشینه نظریه آسیب روانی خیانت برای یکپارچه‌سازی فرایندهای تکاملی، پیمانه‌های ذهنی، شناخت‌های اجتماعی و نیازهای رشدی با میزان نقض اخلاق بنیادین روابط انسانی پدید آمد. یکی از مؤلفه‌های بنیادین جنبه تجزیه‌ای این نظریه فرض می‌کند که همه انسان‌ها سازوکار ذهنی ذاتی برای شناسایی نقض قراردادهای اجتماعی (یعنی «کاشفان تقلب») دارند. این نظریه مطرح می‌کند که در بافت روابط آزاردهنده‌ای که گریز از آنها گزینه‌ای عملی نیست، سازوکار کشف تقلب ممکن است برای هدف والاتر بقا سرکوب شود. گونه‌ها سوءاستفاده جنسی از کودکان سوءاستفاده جنسی از کودکان می‌تواند شامل آزار جنسی از سوی یک یا چند مراقب یا خویشاوند نزدیک باشد. هرچند آزار جسمی و عاطفی در دوران کودکی در چارچوب نظریه آسیب روانی خیانت مطرح است، پژوهش‌ها نشان داده‌اند که سوءاستفاده جنسی از کودکان به اختلال چشمگیرتری در توانایی‌ها منجر می‌شود و نقض بنیادین‌تری از اخلاق انسانی به‌شمار می‌رود. میزان نقضی که از سوی مراقب یا فرد نزدیک صورت می‌گیرد می‌تواند بر ماهیت و واکنش به ضربه روانی تأثیر بگذارد. بر پایه این نظریه، سوءاستفاده جنسی از کودکان پیوند نزدیکی با فراموشی روان‌زاد یا دیگر فرایندهای تجزیه‌ای دارد که به‌عنوان ابزاری برای حفظ دلبستگی به مراقب و ارتقای بقا رخ می‌دهند. اگر قربانی نقض سوءاستفاده جنسی را بپذیرد، خطر آسیب به دلبستگی فراهم‌شده از سوی مراقب و افزایش خطر برای کودک بالا می‌رود. همچنین شواهد نشان می‌دهد که این‌گونه ضربه‌ها در مقایسه با آزارهای غیرجنسی دوران کودکی بیشتر احتمال فراموش‌شدن دارند. برای کاهش فراموشی این ضربه‌ها یا بازقربانی‌شدن کودکان، مداخله‌های زودهنگام پیشنهاد شده‌اند که به کاهش پیامدهای درازمدت آسیب روانی خیانت کمک می‌کنند. خیانت نهادی به تخلف‌هایی اشاره دارد که هنگام ناتوانی یک نهاد در پیشگیری یا واکنش مناسب به تخلف‌های افراد دیگر رخ می‌دهد. هنگامی که افراد آسیب‌دیده اعتماد فراوانی به نظام‌های حقوقی، پزشکی و بهداشت روان می‌گذارند، در معرض بی‌باوری، سرزنش و امتناع از کمک قرار می‌گیرند. اولویت‌های نهاد مانند حفاظت از آبرو ممکن است احتمال واکنش نامناسب نهادها را افزایش دهد. نهادها ممکن است سخت بکوشند از آشکار شدن آگاهی دربارهٔ تعرض‌ها جلوگیری کنند که می‌تواند به شکل تلاش برای ساکت کردن فرد ظاهر شود. نبود اعتبارسنجی و ضربه روانی بین‌فردی ناشی از خیانت نهادی از منظر نظریه آسیب روانی خیانت به‌عنوان «تعرض دوم» توصیف شده‌است که می‌تواند پیامدهای ضربه نخستین را تشدید کند. نهادهای آموزشی آسیب روانی خیانت از راه خیانت نهادی می‌تواند به‌ویژه در محیط‌هایی فراگیر باشد که بافت‌های آزاردهنده را هنجار می‌کنند، رویه‌ها و سیاست‌های مبهم و بالقوه بدنام‌کننده تدوین می‌کنند، از پوشاندن حقیقت و گمراه‌سازی حمایت می‌کنند و قربانیان و افشاگران را مجازات می‌کنند. تعرض‌های جنسی در محوطه‌های دانشگاهی که نظام در آنها بی‌یاری و بی‌پاسخ است، نمونه‌ای از این پدیده به‌شمار می‌رود. همچنین تعرض جنسی از سوی نزدیکان در بافتی که خیانت ضمنی و دشوار برای شناسایی است، از راه کارزارهایی برای برجسته‌سازی شیوع بدرفتاری در نهادهای حرفه‌ای و آموزشی توجه رسانه‌ای فزاینده‌ای یافته‌است. در دهه ۲۰۱۰ میلادی، پژوهش‌ها در این حوزه گسترش یافتند تا گروه‌های اقلیت مانند اقلیت‌های جنسی و جنسیتی را ارزیابی کنند که ممکن است در نهادهای آموزشی بیشتر در معرض خطر خیانت نهادی باشند. ارتش برآیندهای مقایسه زنان کهنه‌سرباز که تعرض جنسی غیرنظامی تجربه کرده بودند با آنان که را تجربه کرده بودند، نشان داد که خیانت نهادی در بافت‌های نظامی بالاتر بود؛ زیرا اعضا برای ایمنی، حفاظت و اشتغال به‌شدت به ارتش وابسته بودند. | ## بخش 2: آسیب روانی خیانت | هرچند پژوهش دربارهٔ هنوز در آغاز راه است، پژوهش‌ها رابطه مجرم–قربانی را مانع اصلی گزارش‌دهی تعرض شناسایی کرده‌اند؛ امری که می‌تواند بر وضعیت شغلی تأثیر بگذارد و به اختلال در ، طرد اجتماعی و ناتوانی در ترک یا انتقال پایگاه خدمتی منجر شود. شواهد نشان می‌دهد که ارزیابی پیامد تعرض یا آزار در طول خدمت نظامی و مراقبت پزشکی مملو از سرزنش قربانی و سیاست‌های ضمنی رفتار بی‌احترامانه است. پژوهش‌های نوظهور همچنین دریافته‌اند که نهادها (مانند محیط‌های شغلی، سازمان‌های دینی و مدارس) می‌توانند پیامدهای پساضربه‌ای را بدتر کنند یا منبع آسیب اجتماعی و بی‌عدالتی باشند. نیروهای انتظامی پژوهش‌ها نشان می‌دهد که نیروی پلیس ایالات متحده پیشینه‌ای آشکار و طولانی در بهره‌گیری از زور قهری دارد. مرگ‌های اخیری که گمان می‌رود برآیند بهره‌گیری افسران پلیس از زور بیش‌ازحد باشد (مانند و ) توجه را به مسئله وحشی‌گری پلیس به‌عنوان شکلی از خیانت نهادی جلب کرده‌است. پژوهش‌ها مشخص کرده‌اند که اقلیت‌های فرهنگی به‌دلیل کلیشه‌هایی که کنش مجرمانه را به نژاد/قومیت پیوند می‌دهند، به‌ویژه در مناطق شهری با نرخ جرم بالا، بیشتر وحشی‌گری پلیس را تجربه می‌کنند. افزون بر این، پژوهش‌های تازه افراد مبتلا به بیماری‌های روانی را در معرض خطر بالاتر وحشی‌گری پلیس شناسایی کرده‌اند، به‌ویژه در زمینه خودکشی به‌دست پلیس. نظام مراقبت بهداشتی پژوهش‌های نوظهور نیاز به پیش‌برد بررسی‌هایی را بیان کرده‌اند که شیوع و پیامد خیانت نهادی در محیط‌های مراقبت بهداشتی را ارزیابی کنند. تأکید این پژوهش‌ها بر فهم رابطه میان سطح اعتماد بیماران به پزشکان، انتظارات همراه مبنی بر اولویت‌دهی پزشکان به حفاظت از سلامت بیمار و تجربه‌های پزشکی نامطلوبی است که به‌عنوان خیانت نهادی مفهوم‌سازی شده‌اند.Smith, C. خیانت در روابط عاشقانه در ارزیابی آسیب روانی خیانت در روابط عاشقانه، پژوهش‌های پیشین بر پیامد خیانت زناشویی در روابط تک‌همسری تمرکز داشتند. خشونت خانگی دربرگیرنده نقض اعتماد است آنگاه که یکی از شریکان به‌طور مکرر کتک خورده، تحقیر شده و مورد تجاوز قرار می‌گیرد. این وضعیت به‌ویژه در مواردی که قربانی با آزارگر می‌ماند یا به او بازمی‌گردد، آزار را گزارش نمی‌دهد یا شدت آزار جاری را کم‌گزارش می‌دهد، نمونه‌ای از نظریه آسیب روانی خیانت به‌شمار می‌رود و با احساس‌های عمیق شرم و اضطراب در قربانی پیوند خورده‌است. آسیب دلبستگی نیز مؤلفه‌ای افزوده در این نظریه در بافت‌های عاشقانه شناخته شده‌است که با رهاسازی یا نقض اعتماد در هنگام نیاز مشخص می‌شود. در بافت خشونت شریک صمیمی، آسیب‌پذیری/ترس، انتظارات رابطه، شرم/عزت‌نفس پایین و دشواری‌های ارتباطی از شیوه‌هایی هستند که رویارویی با آسیب روانی خیانت خود را آشکار می‌سازد و سپس مانعی برای شکل‌دهی روابط عاشقانه تازه ایجاد می‌کند. ویژگی‌های کلیدی نظریه دلبستگی جان بالبی در سال ۱۹۶۹ نخستین کسی بود که پیوند میان فرایندهای دلبستگی و آسیب‌شناسی روانی تجزیه‌ای را شناسایی کرد. پس از فعال‌شدن نظام دلبستگی، مدل کاری درونی راهنمای شکل‌گیری رفتار دلبستگی و ارزیابی هیجان‌های دلبستگی در خود و دیگران است. بالبی تأکید می‌کند که تجربه‌های آسیب‌زا با مراقب احتمالاً بر امنیت دلبستگی کودک، پاسخ‌های استرس، راهبردهای مقابله‌ای و حس خود پیامدهای زیانباری دارد. مدل کاری درونی سازمان‌یافته ایمن: شواهد نشان می‌دهد که دلبستگی ایمن با ارزیابی مثبت از هیجان‌های دلبستگی خود و انتظار آن که درخواست کودک از سوی مراقب معنادار و مشروع تلقی شود، پیوند دارد. مدل کاری درونی سازمان‌یافته ناایمن (اجتنابی یا مقاوم): با ارزیابی منفی از هیجان‌های دلبستگی و انتظار آن که درخواست توجه و دلبستگی از سوی مراقب مزاحمت یا نفوذ تلقی شود، همراه است. مدل کاری درونی آشفته: با ضربه‌ها و فقدان‌های حل‌نشده مراقب و پیامد آن بر سبک دلبستگی با فرزند پیوند دارد. مین و هسه در سال ۱۹۹۰ نظریه‌پردازی کردند که در بافت نظریه آسیب روانی خیانت، دلبستگی آشفته هنگامی پدید می‌آید که مراقب هم منبع راه‌حل کودک و هم منبع ترس اوست. فرید و همکاران (۲۰۰۷) «انزوای دانش» یا میزان پنهان‌ماندن داده‌ها از آگاهی را شناسایی کردند. | ## بخش 3: آسیب روانی خیانت | از دیدگاه عصب‌شناختی، تجزیه در زمان‌های استرس یا ضربه شدید می‌تواند سازوکارهای عصبی را فعال کند که به دگرگونی‌های درازمدت در کارکرد مغز منجر شود. پژوهش‌ها پیشنهاد می‌کنند که سطح آسیب روانی خیانت تجربه‌شده (بالا، متوسط، پایین) می‌تواند بر درجه تجزیه تأثیر بگذارد. آسیب روانی خیانت پایین لزوماً کم‌شدت‌تر از ضربه بالا نیست، اما فاقد نقض اعتمادی است که ضربه بالا را مشخص می‌کند. همچنین شواهد تجربی یکپارچه نشان داده‌اند که رویارویی با ضربه بالای خیانت با سطوح بالاتر تجزیه و اختلال بیشتر حافظه واژه‌های مرتبط با ضربه در مقایسه با افراد با تجزیه پایین پیوند دارد. در چارچوب نظریه آسیب روانی خیانت، تجزیه فرایندی سازگارانه تلقی می‌شود که هدفش حفظ خود و حفاظت در برابر است. دیدگاه‌های برخاسته از رشد آسیب‌شناسی روانی همراه با نظریه دلبستگی، سازوکار تجزیه را ویژگی محوری در فهم اختلال‌های روان‌پزشکی ناشی از محیط می‌دانند. شواهد نشان داده‌اند که تجزیه در موارد شدید می‌تواند به پدیدآمدن حالت شخصیت جایگزین منجر شود، چنان‌که در اختلال هویت تجزیه‌ای بسیار دیده می‌شود. جانوف-بولمن (۱۹۹۲) سه فرض (جهان به‌عنوان مکانی خیرخواه، معنادار و ارزشمند) را شناسایی کرد که می‌توانند با کژروی‌های رفتار اجتماعی فرو بشکنند. در بافت نظریه آسیب روانی خیانت، نقض‌هایی که از سوی مراقبان یا روابط نزدیک صورت می‌گیرد می‌تواند نگرش فرد نسبت به جهان فرضی را آسیب بزند و به اجتناب از ضربه تجربه‌شده بینجامد. حضور در آسیب‌شناسی روانی الگوهای اختلال‌های تجزیه‌ای مبتنی بر دلبستگی و اختلال‌های مرتبط با ضربه که آسیب روانی خیانت را دربردارند، در گروه‌های تشخیصی مانند اختلال استرس پس‌از سانحه، اختلال‌های شخصیت، اختلال‌های مرتبط با ضربه و استرس، اختلال‌های تجزیه‌ای، اختلال‌های طیف اسکیزوفرنی و سایر اختلال‌های روان‌پریشی و اختلال‌های مرتبط با مواد و اعتیاد گزارش شده‌اند. بسیاری از این اختلال‌ها می‌توانند از آسیب روانی خیانت ناشی شوند و چنین ضربه‌ای باید به‌عنوان عامل احتمالی در نشانه‌ها بررسی شود. اختلال استرس پس از سانحه نظریه آسیب روانی خیانت افرادی را نیز دربرمی‌گیرد که آگاهی هشیار اندکی یا هیچ آگاهی هشیاری از ضربه خود ندارند. اگر بازمانده ضربه دانش هشیار نداشته باشد، پیامدهای آزار می‌تواند به‌جای آن با نشانه‌های جسمی و روان‌شناختی مانند تجزیه آشکار شود. بسیاری از پژوهشگران دریافته‌اند که تجزیه می‌تواند پیش‌بینی‌کننده ابتلا به اختلال استرس پس از سانحه باشد. اختلال هویت تجزیه‌ای برخی قربانیان ضربه پاسخ حفاظتی مانند تجزیه یا واپس‌رانی را برای مسدود کردن آگاهی از ضربه به کار می‌گیرند. نظریه آسیب روانی خیانت نشان می‌دهد که یا دیگر فرایندهای تجزیه‌ای می‌توانند در مواردی که قربانی برای بقا به آزارگر وابسته است، به‌عنوان سازوکار سازگارانه عمل کنند. در موارد شدید، حالت شخصیتی جایگزین ممکن است پدید آید که ویژگی شاخص اختلال هویت تجزیه‌ای است. این ابزار امکان مقایسه پیامدهای روان‌شناختی و جسمانی در سطوح مختلف خیانت را فراهم می‌کند. درمان و مداخله مداخله‌های درمانی برای بازماندگان آسیب روانی خیانت بر بازسازی امنیت، پردازش ضربه و بازیابی اعتماد تمرکز دارند. رویکردهای مبتنی بر نظریه دلبستگی و درمان ضربه پیچیده از جمله روش‌های پیشنهادی هستند. مداخله‌های زودهنگام در کودکانی که در معرض سوءاستفاده جنسی قرار گرفته‌اند، برای کاهش پیامدهای درازمدت اهمیت ویژه‌ای دارد. | ## جمع‌بندی | همچنین در بافت خیانت نهادی، اصلاح سیاست‌ها و رویه‌های نهادی و ایجاد سازوکارهای پاسخ‌گویی مؤثر از جمله راهکارهای پیشنهادی پژوهشگران است.