موضوع مقاله: حماسه جدید ایتالیایی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # حماسه جدید ایتالیایی | مقدمه: حماسه جدید ایتالیایی تعریفی است که توسط گروه ادبی ایتالیایی بنیاد وو مینگ برای توصیف مجموعه‌ای از آثار ادبی که در ایتالیا توسط نویسندگان مختلف از سال ۱۹۹۳، در پایان به اصطلاح «جمهوری اول» نوشته شده‌اند، پیشنهاد شده است. | ## بخش 1: حماسه جدید ایتالیایی | این مجموعه آثار به عنوان مجموعه‌ای از رمان‌ها و سایر متون ادبی توصیف می‌شوند که ویژگی‌های سبکی مختلف، ثابت‌های موضوعی و ماهیت تمثیلی اساسی را به اشتراک می‌گذارند. آن‌ها نوع خاصی از داستان فراتاریخی هستند که ویژگی‌های عجیبی دارند که از بافت ایتالیایی سرچشمه می‌گیرند.Cf. در طول کل سال ۲۰۰۸، این عبارت بازتاب گسترده‌ای در فضای آنلاین، کنفرانس‌ها و همایش‌ها، روزنامه‌ها، مطبوعات تخصصی و برنامه‌های رادیویی یافت. این یادداشت همچنین به دلیل اینکه حاوی یک طبقه‌بندی است، به عنوان یک مانیفست ادبی توصیف شده است. به گفته نویسنده و دیگر شرکت‌کنندگان در بحث، اصطلاح «مانیفست» گمراه‌کننده است، زیرا این سندی به شکل جزوه است که جنبشی از نویسندگان را اعلام نمی‌کند یا چیزی را تجویز نمی‌کند، بلکه به صورت پسینی گفتگویی بین کتاب‌های موجود را توصیف می‌کند و ویژگی‌های مجموعه‌ای از آثار را که فراتر از پست مدرنیسم هستند، ترسیم می‌کند. بحث در رسانه‌های ایتالیا و دنیای فرهنگ مشارکت‌ها و مداخلات نویسندگان دیگر انتشار این یادداشت از آوریل ۲۰۰۸، بحث گسترده‌ای را در میان نویسندگان و همچنین نویسندگان و خوانندگان برانگیخته است. والریو اوانجلیستی، در مقاله‌ای طولانی در وحدت، روش‌های مختلفی را که می‌توان از طریق آنها به نتیجه‌ای شاعرانه دست یافت که او آن را «حداکثرگرا» نامیده است، شرح داد. «صحبت کردن از طریق سیستم‌ها، چارچوب‌های تاریخی-جغرافیایی، چشم‌اندازهای کل جوامع، تکانه‌های کیهانی. می‌توان به اشکال روایت ماجراجویانه متوسل شد، تا زمانی که به نتیجه دست یافت: واداشتن مردم به تفکر، به شیوه‌ای واقع‌گرایانه یا استعاری، در مورد ادراک جمعی از یک روزمرگی بیگانه. مارچلو فوا (رمان‌نویس برجستهٔ بهار ادبی ساردینیا)، با ارائه آثار خود در فرانسه، حماسهٔ جدید ایتالیایی را آخرین تحول در روندی برای بازیابی ادبیات عامه‌پسند، با نادیده گرفتن دستورها و تجویزهای منتقدان، تعریف کرد؛ گرایشی که در دههٔ نود توسط نویسندگان خاصی (از جمله نویسندگانی که در گروه ۱۳ گرد هم آمده‌اند) آغاز شد. | ## بخش 2: حماسه جدید ایتالیایی | به گفتهٔ فوا، مرحلهٔ اول شامل «رهایی از شرمساریِ ساختن ادبیات ژانری، بدون توجه به منتقدان» بود؛ مرحلهٔ دوم - که جدیدتر است - به موضوع می‌پردازد. توماسو پینچو با مداخله در کتاب «ایل مانیفست»، سردرگمی خود را در مورد عبارت «اشیاء روایی ناشناس» ابراز کرد و همزمان یادداشت را به عنوان نشانه‌ای از غلبهٔ مرکزیت فرم رمان در تولید فرهنگی ایتالیا، پس از دوره‌ای طولانی که منتقدان با سوءظن به آن نگاه می‌کردند، تفسیر کرد.cf. بعدها، مداخلات به اشکال مختلف و در رسانه‌های مختلف توسط نویسندگان دیگری از جمله جوزپه گنا، میشلا مورگیا، جولیو آنژیونی ، آنتونیو اسکوراتی، وانی سانتونی، گرگوریو ماگینی و بسیاری دیگر انجام شد. پاسخ‌های انتقادی و جنجال‌ها داریو اولیوورو، روزنامه‌نگار، در نقدی بر عناوین منتشر شده در نسخه کامپیوتری روزنامه لا رپوبلیکا می‌نویسد: «ابتدا «پترولیو» اثر پازولینی از راه رسید. اولین تلاش ارگانیک برای نوشتن رمانی دربارهٔ تاریکی ایتالیایی: ماتئی، انی، سِفیس، استراتژی تنش. بسیاری از آنها با نوآر شروع کردند و ایده لئوناردو شاشا و تریلر آمریکایی را دنبال کردند: استفاده از جرم به عنوان چارچوبی برای واقعیت. آنها بسیار فراتر رفته‌اند، به مهم‌ترین جریان فرهنگی که ایتالیا از دوران نئورئالیسم به یاد دارد.»C. بیشتر شبیه یک جی ام او است تا محصولی با نام اصلی … این یک کتاب مجازی جالب از نظریه ادبی است. در این مقاله می‌توانید با اشتیاق، نیاز به ترسیم نقشه‌های ذهنی بین کتاب‌ها، جفت کردن نویسندگان با قضاوت‌های بیشتر یا کمتر، و ایجاد نکات قابل توجه برای بررسی موقعیت‌ها و مسیرها در انتشارات ایتالیایی را بشنوید.V. در میان منتقدان، کارلا بندتی، منتقد ادبی، ستون‌نویس هفته‌نامهٔ لسپرسو و مدرس دانشگاه پیزا، حضور دارد. | ## بخش 3: حماسه جدید ایتالیایی | در ژانویهٔ ۲۰۰۹، گروه وو مینگ از عبارتی از بندتی که در روزنامهٔ لیبرو گزارش شده بود حماسه‌ی جدید ایتالیایی مزخرف است. پس از انتشار «حماسه جدید ایتالیایی» در کتابفروشی‌ها (ژانویه ۲۰۰۹)، مقالات جنجالی مختلفی با امضای منتقدان در مطبوعات روزانه منتشر شد. بحث در دنیای آکادمیک بین‌المللی در اکتبر ۲۰۰۸، در مؤسسه مطالعات ژرمنی و رومی دانشگاه لندن، میزگردی در مورد حماسه جدید ایتالیایی (NIE) برگزار شد که در آن نویسندگانی چون وو مینگ، وانی سانتونی و گرگوریو ماجینی از گروه نگارش جمعی صنعتی به همراه محققان و دانشگاهیان کشورهای مختلف (از جمله مونیکا جانسن، مدرس دانشگاه آنتورپ و نویسنده کتاب «بحثی در مورد پست مدرنیسم در ایتالیا) شرکت کردند. این گروه، موضوع را با جزئیات بیشتری برای کنفرانس دوسالانه انجمن مطالعات ایتالیایی بررسی کرد و در آن دو جلسه برگزار کرد. در ماه مه ۲۰۱۰، صورتجلسه کنفرانس‌های لندن را در قالب یک شماره مونوگرافی از مجله مطالعات عاشقانه «مجله مطالعات عاشقانه» با عنوان «غلبه بر پست مدرنیسم» منتشر کرد که اولین بررسی علمی از حماسه جدید ایتالیایی بود.M. یادداشتی در مورد حماسه جدید ایتالیایی همچنین در مطالعات دانشگاهی در زمینه سمعی و بصری و رسانه‌های جدید گنجانده شده است، با اشاره ویژه به غیرگونه‌شناسی «اشیاء روایی ناشناس»، که برای محصولات «ترکیبی» نوظهور از دنیای رسانه‌های گاراژ قابل استفاده است. در مارس ۲۰۰۹، برنامه دکترا، به همراه دانشکده طراحی رسانه و هنرهای چندرسانه‌ای در میلان، سمپوزیوم «حماسه جدید (رسانه‌ای) ایتالیایی» را با حضور وو مینگ ۱، دریک دِ کِرخخُوه، پیر لوئیجی کاپوچی، فرانچسکو مونیکو و بسیاری دیگر از جمله فیلمسازان، هنرمندان و نظریه‌پردازان رسانه برگزار کرد. مورفی، منتقد و مدرس آمریکایی، مقاله انتقادی «چگونه (نباید) یک شیء روایی ناشناس یا یک حماسه جدید ایتالیایی را ترجمه کرد» را منتشر کرد که در کتاب «مسیرهای ژانر: شناسایی، نگاشت، طرح‌ریزی» آمده است. در سال ۲۰۱۷، دیوید وارد، نویسندهٔ ایتالیایی بریتانیایی، در کتاب «روایت معاصر ایتالیایی» و «تروریسم دههٔ ۱۹۷۰: عجیب‌تر از واقعیت»، به بررسی NIE پرداخت.Ward, David (2017). مورفی، چگونه (نباید) یک شیء روایی ناشناس یا یک حماسه جدید ایتالیایی را ترجمه کرد، در: گارین داود و ناتالیا رولیووا (ویراستار)، مسیرهای ژانر: شناسایی، نگاشت، طرح‌ریزی، مک‌میلان ۲۰۱۵. | ## جمع‌بندی | دیوید وارد، روایت معاصر ایتالیایی و تروریسم دهه ۱۹۷۰: عجیب‌تر از واقعیت، مک‌میلان ۲۰۱۷.