موضوع مقاله: آموزش در سنگاپور | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آموزش در سنگاپور | مقدمه: هزینه‌های آموزش معمولاً حدود ۲۰ درصد از بودجه سالانه ملی را تشکیل می‌دهد و برنامه‌هایی چون Edusave را تأمین مالی می‌کند. | ## بخش 1: آموزش در سنگاپور | زبان اصلی تدریس در سنگاپور زبان انگلیسی است که از سال ۱۹۸۷ به‌طور رسمی به‌عنوان زبان اول در نظام آموزشی این کشور تعیین شد. زبان مالایی، ماندارین و تامیلی نیز زبان‌های رسمی کشورند، اما انگلیسی زبان تدریس تقریباً همه درس‌ها است، به‌جز زبان‌های مادری رسمی و ادبیات آن‌ها. نظام آموزشی سنگاپور به‌طور مداوم در میان برترین نظام‌های آموزشی جهان از سوی سازمان همکاری اقتصادی و توسعه (OECD) رتبه‌بندی شده‌است. بر اساس برنامه بین‌المللی ارزیابی دانش‌آموزان (PISA)، سنگاپور بالاترین عملکرد را در آموزش بین‌الملل دارد و در رتبه‌بندی‌های جهانی در صدر قرار می‌گیرد. در سال ۲۰۲۰، دانش‌آموزان سنگاپوری نیمی از نمرات کامل در آزمون‌های دیپلم بین‌المللی (IB) را در سراسر جهان به خود اختصاص دادند. پیشینه پیش از استقلال سر توماس استمفورد رافلز در سال ۱۸۲۳ مؤسسه سنگاپور (که اکنون به نام شناخته می‌شود) را بنیان گذاشت و بدین ترتیب آموزش رسمی در سنگاپور در دوران حکومت بریتانیا آغاز شد. پس از آن، سه نوع اصلی مدرسه در سنگاپور پدیدار شد: مدارس مالایی، مدارس چینی و تامیلی، و مدارس انگلیسی. مدارس مالایی توسط بریتانیایی‌ها برای همه دانش‌آموزان رایگان بود، در حالی که مدارس انگلیسی که از انگلیسی به‌عنوان زبان اصلی تدریس بهره می‌گرفتند، توسط مبلغان مذهبی تأسیس شده و شهریه دریافت می‌کردند. در دوران جنگ جهانی دوم، بسیاری از دانش‌آموزان سنگاپور از مدرسه بازماندند و پس از جنگ انباشت بزرگی از دانش‌آموزان عقب‌افتاده پدید آمد. این برنامه خواستار یک نظام آموزشی همگانی بود که کشور را برای خودگردانی آماده سازد. در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ که سنگاپور شروع به توسعه اقتصادی کرد، نظام آموزشی «بقامحور» را برگزید تا نیروی کار ماهر برای برنامه صنعتی‌سازی فراهم کند و بیکاری را کاهش دهد. سیاست دوزبانگی در مدارس در سال ۱۹۶۰ به‌طور رسمی معرفی شد و انگلیسی به‌عنوان زبان رسمی برای یکپارچگی ملی و اهداف کاربردی برگزیده شد. آموزش همگانی برای کودکان از همه نژادها و زمینه‌ها شکل گرفت و شمار بیشتری از کودکان به مدرسه رفتند. پس از استقلال آموزش از بدو استقلال سنگاپور در سال ۱۹۶۵ همواره از اولویت‌های اصلی این کشور بوده‌است. در دهه ۱۹۸۰، اقتصاد سنگاپور رونق گرفت و تمرکز نظام آموزشی از کمیت به کیفیت تغییر یافت. تمایزات بیشتری برای دانش‌آموزان با توانایی‌های تحصیلی متفاوت اعمال شد، از جمله بازسازی آموزش فنی و حرفه‌ای در قالب مؤسسه فناوری جدید و تقسیم جریان عادی در دبیرستان‌ها به دو شاخه «عادی (دانشگاهی)» و «عادی (فنی)». در سال ۱۹۹۷، نظام آموزشی سنگاپور پس از آنکه نخست‌وزیر وقت گو چوک تونگ چشم‌انداز «مدارس اندیشمند، ملت یادگیرنده» را ترسیم کرد، به سمت نظامی توانایی‌محور تحول یافت. در چارچوب این سیاست، تأکید بیشتری بر آموزش ملی، تفکر خلاق، یادگیری مشارکتی و سواد فناوری اطلاعات و ارتباطات شد. مدارس متنوع‌تر شدند و استقلال بیشتری در تعیین برنامه درسی و توسعه حوزه‌های تخصصی خود یافتند. وزارت آموزش رسماً اعلام کرد که «برتری» تنها با معیارهای تحصیلی سنجیده نخواهد شد. | ## بخش 2: آموزش در سنگاپور | در سال ۲۰۰۵، وزارت آموزش سنگاپور طرح «کمتر تدریس کن، بیشتر بیاموز» (TLLM) را برای بهبود کیفیت تدریس و ارتقای یادگیری دانش‌آموزان راه‌اندازی کرد. این طرح بر چشم‌انداز «مدرسه اندیشمند، ملت یادگیرنده» که در سال ۱۹۹۷ به اجرا درآمده بود، استوار بود. در سال‌های اخیر، هدف بخش آموزش، به‌ویژه آموزش دانشگاهی، فراتر از پرورش توانمندی‌های محلی رفته و دولت سنگاپور آن را به‌عنوان منبع درآمد فعالانه توسعه داده‌است. در سال ۲۰۰۲، بخش آموزش ۳٫۶ درصد از اقتصاد سنگاپور را تشکیل می‌داد و هدف دولت رشد این بخش به ۵ درصد طی دهه بعد بود. ترم اول از ابتدای ژانویه آغاز و در هفته دوم مارس پایان می‌یابد؛ ترم دوم از هفته سوم مارس شروع و در پایان مه تمام می‌شود؛ ترم سوم از جولای آغاز و در هفته اول سپتامبر پایان می‌یابد؛ و ترم چهارم از هفته دوم یا سوم سپتامبر آغاز و در اواسط نوامبر به پایان می‌رسد. پایه/مقطع سن معمول در روز تولد پیش‌دبستانی گروه بازی ۴ کودکستان ۵ تا ۶ دبستان (کودکان در سال هفت‌سالگی وارد پایه اول می‌شوند) پایه اول ۷ پایه دوم ۸ پایه سوم ۹ پایه چهارم ۱۰ پایه پنجم ۱۱ پایه ششم ۱۲ دبیرستان (کودکان در سال سیزده‌سالگی وارد پایه اول متوسطه می‌شوند) متوسطه اول ۱۳ متوسطه دوم ۱۴ متوسطه سوم ۱۵ متوسطه چهارم ۱۶ متوسطه پنجم (تنها برای جریان عادی-دانشگاهی) ۱۷ آموزش پس از متوسطه دوره پیش‌دانشگاهی، پلی‌تکنیک یا ، و سپس تحصیلات دانشگاهی بیش از ۱۶ یا ۱۷ کودکستان‌ها کودکستان‌ها در سنگاپور تا سه سال پیش‌دبستانی برای کودکان سه تا شش‌ساله فراهم می‌کنند. این سه سال معمولاً «شیرخوارستان»، «کودکستان ۱» (K1) و «کودکستان ۲» (K2) نامیده می‌شوند. کودکستان‌ها محیطی برای یادگیری تعامل اجتماعی کودکان و آمادگی برای آموزش رسمی ابتدایی فراهم می‌کنند. برنامه‌های آموزشی شامل یادگیری زبان به‌صورت نوشتاری و شفاهی، اعداد، مهارت‌های فردی و اجتماعی، بازی، موسیقی و فعالیت‌های فضای باز است. کودکان دو زبان، انگلیسی و زبان مادری رسمی (ماندارین، مالایی یا تامیلی) یادمی‌گیرند. کودکستان‌ها توسط بخش خصوصی از جمله بنیادهای اجتماعی، نهادهای مذهبی و گروه‌های مدنی یا تجاری اداره می‌شوند. حزب اقدام مردم که از سال ۱۹۵۷ حاکم بر سنگاپور بوده، از طریق بازوی خیریه خود، بنیاد اجتماعی PAP، بیش از ۳۷۰ کودکستان را اداره می‌کند. آموزش ابتدایی آموزش ابتدایی که معمولاً از سن هفت‌سالگی آغاز می‌شود، شامل یک «مرحله پایه» چهارساله (پایه‌های اول تا چهارم) و یک «مرحله جهت‌دهی» دوساله (پایه‌های پنجم و ششم) است. معافیت‌هایی برای دانش‌آموزانی که آموزش در خانه دارند، در مؤسسه مذهبی تمام‌وقت تحصیل می‌کنند، یا دارای نیازهای ویژه‌ای هستند که امکان حضور در مدارس جریان اصلی را ندارند، پیش‌بینی شده‌است. با این حال، والدین باید الزامات تعیین‌شده توسط وزارت آموزش را پیش از دریافت این معافیت‌ها برآورده سازند. آموزش ابتدایی برای همه شهروندان سنگاپوری در مدارس زیر نظر وزارت آموزش رایگان است، هرچند ماهانه تا ۱۳ دلار سنگاپور هزینه جانبی دریافت می‌شود. چهار سال از پایه اول تا چهارم، پایه‌ای در انگلیسی، زبان مادری (شامل ماندارین معیار، مالایی، تامیلی یا یک زبان هندی غیر از تامیل مانند هندی، پنجابی و بنگالی)، ریاضیات و علوم فراهم می‌کند. درس‌های دیگر شامل و ، هنر و صنایع دستی، موسیقی، آموزش سلامت، و تربیت بدنی است که از پایه اول تا ششم تدریس می‌شود. انگلیسی در دبستان به‌عنوان زبان اول آموزش داده می‌شود، چرا که زبان مشترک تجارت بین‌الملل، علم و فناوری است. دوزبانگی رکن اصلی نظام آموزشی سنگاپور است و همه دانش‌آموزان موظف‌اند هنگام ثبت‌نام در دبستان یک زبان مادری دوم (ماندارین، مالایی یا تامیلی) برگزینند. | ## بخش 3: آموزش در سنگاپور | همه دانش‌آموزان پس از پایه چهارم به مرحله جهت‌دهی می‌روند و بر اساس توانایی به گروه‌های مختلف تقسیم می‌شوند. نظام جریان‌بندی تعدیل شده‌است: پیش‌تر دانش‌آموزان در پایه پنجم به جریان‌های EM1، EM2 و EM3 تقسیم می‌شدند، اما از سال ۲۰۰۸ بر اساس درس و در قالب طرحی موسوم به «جریان‌بندی موضوع‌محور» دسته‌بندی می‌شوند. درس‌های زبان مادری در سطح پیشرفته، متوسط یا پایه ارائه می‌شود؛ علوم و ریاضی در سطح متوسط یا پایه قابل انتخاب است. دانش‌آموزان بر اساس نتایج این آزمون و اولویت خود دبیرستان انتخاب می‌کنند و سپس بر مبنای شایستگی و انتخابشان به یک دبیرستان اختصاص می‌یابند. آموزش متوسطه آموزش متوسطه در سنگاپور دانش‌آموزان را برای تحصیلات پس از متوسطه آماده می‌سازد. مدارس مستقل می‌توانند شهریه خود را تعیین کنند، در حالی که شهریه مدارس خودگردان و دولتی از سوی وزارت آموزش تعیین می‌شود. دانش‌آموزان در پایه‌های اول و دوم متوسطه دروس اجباری شامل انگلیسی، زبان مادری، ریاضی، علوم (شیمی، فیزیک و زیست‌شناسی)، علوم انسانی (تاریخ و جغرافیا)، ادبیات انگلیسی، هنر، فناوری، تربیت بدنی و موسیقی را می‌گذرانند. برنامه (SAP) برخی از دبیرستان‌ها را تشویق می‌کند که بهره‌گیری غنی‌تری از زبان مادری داشته باشند و گاه برخی درس‌ها را به زبان ماندارین تدریس کنند. پلی‌تکنیک‌ها و مؤسسه آموزش فنی سنگاپور پنج پلی‌تکنیک دارد که دوره‌های کاردانی ارائه می‌دهند. نظام دانشگاهی این کشور مانند استرالیا و نیوزیلند معمولاً سه سال برای دریافت مدرک کارشناسی عادی و چهار سال برای کارشناسی افتخاری نیاز دارد، به‌جز رشته‌های پزشکی، حقوق و مهندسی. در چارچوب سیاست «خانه مدرسه جهانی»، هدف دولت جذب دانشجویان بین‌المللی و رشد سهم بخش آموزش از تولید ناخالص داخلی کشور بوده‌است. در سال ۲۰۰۲ بخش آموزش ۳٫۶ درصد از اقتصاد سنگاپور را دربر می‌گرفت و دولت هدف رساندن آن به ۵ درصد را در برنامه داشت. آموزش ویژه آموزش ابتدایی اجباری است مگر برای کودکانی با نیازهای ویژه که نمی‌توانند در مدارس جریان اصلی شرکت کنند. این کودکان از قانون آموزش اجباری مستثنا هستند، اما والدین باید برای دریافت معافیت از وزارت آموزش درخواست دهند و معیارهای لازم را برآورده سازند. ارزیابی‌های بین‌المللی بر اساس برنامه PISA، سنگاپور بالاترین عملکرد را در آموزش بین‌الملل دارد. این نظام آموزشی در سال ۲۰۱۰ از سوی وزیر آموزش سابق بریتانیا از حزب محافظه‌کار (بریتانیا)، مایکل گاو ، به‌عنوان «پیشرو جهانی» ستوده شد. روش تدریس در سنگاپور بر این اصل استوار است که معلمان اطمینان حاصل کنند هر دانش‌آموز پیش از ادامه، مطالب را به‌طور کامل فراگرفته است. بدین ترتیب، معلمان سنگاپوری رویکردی باریک‌تر اما عمیق‌تر در تدریس در پیش می‌گیرند. | ## جمع‌بندی | در سال ۲۰۲۰، دانش‌آموزان سنگاپوری ۳۵ نمره کامل از ۶۹ نمره کامل جهانی در آزمون‌های دیپلم بین‌المللی را کسب کردند.