موضوع مقاله: روح (اسلام) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # روح (اسلام) | مقدمه: روح در قرآن کارگزار کنش الهی یا ابزار ارتباط خداوند با آفریدگان است و به شکل‌های گوناگون ظاهر می‌شود: گاه به‌صورت موجودی فرامادی همانند فرشتگان (۷۸:۳۸)، گاه در هیئت انسانی چون روحی که بر مریم آشکار شد (۱۹:۱۷) و گاه به‌عنوان سرچشمهٔ زندگی انسان که خداوند آن را در آدم دمید. | ## بخش 1: روح (اسلام) | قرآن از روح با عنوان‌های «روح‌القدس» (الروح القدس)، «روح‌الامین» (الروح الأمین) و «روح من/او (خدا)» یاد کرده‌است. عبارت «روح من» یا «روح او» در آیاتی که از دمیدن روح در آدم سخن می‌گویند (۱۵:۲۹، ۳۲:۹، ۳۸:۷۲) از سوی بیشتر مفسران به‌معنای قدرت خدا و تکریم آدم تفسیر شده‌است، هرچند برخی آن را به‌معنای حقیقی گرفته‌اند. با این همه، قرآن تعریف قطعی از روح ارائه نمی‌دهد و در پاسخ به پرسش دربارهٔ آن تنها می‌فرماید: «بگو روح از فرمان پروردگار من است و به شما جز اندکی دانش داده نشده» (۱۷:۸۵). در سنت اسلامی، روح هنگام مرگ از بدن جدا می‌شود و در جهان پس از مرگ به حیات خود ادامه می‌دهد. در تصوف نیز روح جایگاه ویژه‌ای دارد و سومین مرکز از مراکز ششگانهٔ لطیف (لطایف سته) به‌شمار می‌آید. روح در قرآن واژهٔ «روح» بیست‌ویک بار در قرآن به کار رفته و در پنج مورد از آن‌ها همراه با فعل «نَفَخَ» (دمیدن) آمده که بر پیوند روح با دمیدن دلالت دارد. کاربرد این واژه در قرآن با مفاهیمی چون آرامش (۹۷:۴)، یاری (۵۸:۲۲؛ ۲:۸۷) و حیات (۱۵:۲۹) پیوند دارد. روح در قرآن توانایی دمیدن جان در مادهٔ بی‌جان و انجام کارهایی فراتر از درک بشری را دارد؛ به آسمان‌ها عروج می‌کند در روزی که اندازه‌اش پنجاه هزار سال است (۷۰:۴) و به اشیای بی‌جان حیات می‌بخشد. قرآن روح را به چند شکل به تصویر می‌کشد: گاه به‌عنوان شخصی مطیع خداوند که وحی می‌آورد و گاه به‌عنوان مفهومی کلی به‌ویژه به‌مثابه الهام‌بخش پیام‌های نبوی پیامبر اسلام. روح می‌تواند در هیئت موجودی فرامادی همانند فرشته ظاهر شود (۷۸:۳۸) یا صورت انسانی بگیرد، چنان‌که در ماجرای مریم دیده می‌شود (۱۹:۱۷). در آیهٔ ۸۵ سورهٔ اسراء تنها می‌فرماید: «بگو روح از فرمان پروردگار من است و به شما جز اندکی دانش داده نشده‌است.» این آیه بر ناشناختنی بودن ذات روح دلالت می‌کند. بر پایهٔ تفسیر معاصرانه قرآن کریم، واژهٔ «روح» ممکن است به سرچشمهٔ حیات انسان اشاره داشته باشد، زیرا خداوند روح خویش را در آدم دمید (۳۲:۹). همین مفهوم برخی متفکران مسلمان را بر آن داشت که روح را سرچشمهٔ دانش، ادراک و توان معنوی انسان بدانند و در نتیجه آن را خاستگاه مسئولیت دینی، اخلاقی و معنوی بشر بشمارند. پنج کاربرد روح در قرآن بر پایهٔ دانشنامهٔ اسلام (ویراست دوم)، واژهٔ روح در قرآن در پنج معنای اصلی به کار رفته‌است: دَم حیات‌بخش: خداوند روح را در آدم دمید (۱۵:۲۹) و همچنین در مریم برای آبستنی عیسی (۲۱:۹۱). روح از فرمان خدا: در چهار آیه، روح «از فرمان» (مِن اَمر) خداوند دانسته شده‌است (۱۷:۸۵). این گونهٔ روح برای خدمت نبوی آفریده شده و بسته به زمینه با دانش، فرشتگان، نور، ایمان و هدایت پیوند دارد. همراه فرشتگان: در سه آیه، روح در کنار فرشتگان قرار می‌گیرد؛ مانند آیهٔ ۳۸ سورهٔ نبأ که می‌فرماید: «روزی که روح و فرشتگان صف‌بسته بایستند». | ## بخش 2: روح (اسلام) | روح‌القدس و روح‌الامین: در آیات متعدد، «روح‌الامین» به‌صورت قرآن بر قلب پیامبر نازل می‌شود (۲۶:۱۹۳) و «روح‌القدس» برای استوارسازی مؤمنان فرستاده شده‌است (۱۶:۱۰۲). نکتهٔ مهم آن است که واژهٔ روح در قرآن تنها به‌صورت مفرد به کار رفته و نه بر همهٔ فرشتگان و نه بر خود یا شخصیت انسان دلالت می‌کند. روح‌القدس و روح‌الامین روح‌القدس (به عربی: ، «روح مقدس» یا «روح قداست») و روح‌الامین (به عربی: ، «روح امین/درستکار») تعبیرهای قرآنی هستند که سرچشمه یا ابزار وحی‌های نبوی را توصیف می‌کنند و معمولاً با جبرئیل یکسان دانسته می‌شوند. البته مفسران قرآن در یکسان‌انگاری جبرئیل با کاربردهای گوناگون واژهٔ روح اتفاق‌نظر ندارند. عبارت روح‌القدس چهار بار در قرآن آمده‌است: در آیات ۸۷ و ۲۵۳ سورهٔ بقره، آیهٔ ۱۱۰ سورهٔ مائده و آیهٔ ۱۰۲ سورهٔ نحل. در سه مورد از این چهار آیه، روح‌القدس ابزار «تأیید» (استوارسازی) عیسی توصیف شده و در مورد چهارم به‌عنوان فرودآورندهٔ حقیقت الهی بر پیامبر معرفی شده‌است. تفسیر به‌مثابه جبرئیل روح‌القدس لقبی برای جبرئیل نیز هست که فرشتهٔ وحی به‌شمار می‌آید و مأموریت داشت قرآن را بر پیامبر اسلام نازل کند و بشارت تولد عیسی را به مریم برساند. در دو سوره‌ای که قرآن از جبرئیل نام می‌برد (۲:۹۷–۹۸ و ۶۶:۴) این نام صریحاً ذکر شده‌است. سورهٔ مریم (آیات ۱۷–۲۱) نشان می‌دهد که جبرئیل بود که به مریم مژدهٔ فرزندی پاکیزه داد و در برابر او به شکل انسانی کامل ظاهر شد. بر پایهٔ احادیث، جبرئیل در معراج نیز همراه پیامبر بود؛ یعنی عروجی به آسمان‌ها که در آن پیامبر با دیگر فرستادگان خدا دیدار کرد و دستور نماز دریافت نمود. مسلمانان همچنین بر این باورند که جبرئیل در شب قدر — شبی در دههٔ پایانی ماه رمضان که قرآن نخستین‌بار در آن نازل شد — به زمین فرود می‌آید. واژهٔ عربی «القُدس» به‌معنای قداست یا پاکی است و نباید آن را با «القُدّوس» که یکی از نام‌های نیکوی خداوند است اشتباه گرفت. در باور اسلامی، خداوند انسان را از دو بُعد «روح» و «نفس» (به عربی: ، یعنی خود یا روان) برخوردار ساخته‌است. نفس در درون سینه (صَدر) جای دارد و دستخوش هوس‌های جسمانی است، حال آنکه روح جوهر نامادی انسان و فراتر از هیجانات و غرایز مشترک میان انسان و حیوان است و بدن را زنده نگه می‌دارد. نفس و روح در شعر عربی کهن و قرآن در شعر کهن عربی، «نفس» به‌معنای «شخص» یا «انسان» و «روح» به‌معنای «دَم» و «باد» بود. در قرآن، نفس بر «جان» دلالت یافت و روح بر فرشته‌ای ویژهٔ فرستاده و کیفیتی الهی خاص. در ادبیات پساقرآنی، معانی نفس و روح به‌هم آمیختند و هر دو دربارهٔ روح انسان، فرشتگان و جنیان به کار رفتند. | ## بخش 3: روح (اسلام) | دیدگاه متکلمان و فیلسوفان متکلمان اغلب نفس و روح را یکسان می‌انگاشتند و هر دو را آغازگر کنش جسمانی و ذهنی انسان می‌دانستند. فیلسوفان اسلامی (فلاسفه) روح را حامل مادی نفس تلقی می‌کردند و نفس را به نفس نباتی، حیوانی و عاقل (بالاترین مرتبه) تقسیم می‌نمودند. تحول مفهوم روح در تفسیر سَرّا تلیلی بر این باور است که واژهٔ «روح» در زمان نزول قرآن معنایی ساده یعنی «دَم» داشت، اما کاربرد قرآنی آن پیچیدگی‌هایی افزود؛ زیرا قرآن به روح کارگزاری فوق‌العاده و تجلیات شگفت‌انگیز نسبت می‌دهد که احتمالاً مسلمانان نخستین را سردرگم کرده بود. برای سازگار کردن فهم خود با تصویر قرآنی، آنان بر اصول آفرینندگی و قدرت مطلق خداوند تکیه زدند و در نتیجه مفهوم روح به هستنده‌ای فرامادی با ابعاد عظیم و ویژگی‌های خارق‌العاده تبدیل شد که عظمت خدا و مرزهای فهم بشر را بیان می‌کرد. تلیلی معتقد است تلاش مفسران نخستین برای تعریف روح قرآنی به‌عنوان هستنده‌ای مشخص، نشان‌دهندهٔ گرایشی به «فروکاستن ناشناختنی به چیزی تصورپذیر» و گذار به اندیشه‌ای انسان‌محورتر بوده‌است. به گفتهٔ تلیلی، در سده‌های بعد مفهوم «نفس» (جان) که ریشه‌ای برون‌قرآنی داشت به‌تدریج فهم واژهٔ قرآنی روح را شکل داد. از رهگذر یکسان‌انگاری نادرست یک مفهوم غیرقرآنی با واژه‌ای قرآنی، روح از هستندهٔ رازآمیزی که تنها خدا آن را می‌شناخت به «جرقهٔ الهی» تبدیل شد که انسان را از دیگر جانداران متمایز می‌سازد. دیدگاه نویسندگان مسلمان دربارهٔ ارواح نویسندگان مسلمانی چون غزالی، ابن‌قیم جوزیه و سیوطی دربارهٔ زندگی ارواح پس از مرگ به‌تفصیل نوشته‌اند. ابن‌قیم و سیوطی بر این باورند که هرگاه روحی به‌اندازهٔ کافی خواهان بازگشت به زمین باشد، به‌تدریج از محدودیت‌های برزخ رها شده و آزادانه حرکت می‌کند. هر روحی سرنوشت پس از مرگ خود را بر پایهٔ کردارها و باورهایش در زندگی دنیوی تجربه می‌کند: ارواح بدکار عذاب می‌بینند و تا اذن خدا در بند می‌مانند، اما ارواح نیکوکار آزادند و می‌توانند به دیدار ارواح دیگر بروند و حتی به مراتب پایین‌تر فرود آیند. مراتب بالاتر پهناورتر از مراتب پایین‌تر شمرده می‌شوند و این پهنا نه فضایی مکانی بلکه بازتاب ظرفیت روح است: هرچه روح پاک‌تر باشد بیشتر می‌تواند با ارواح دیگر پیوند یابد و آزادی گسترده‌تری بیابد. قرآن اشاره دارد که روح پس از ترک بدن به حیات خود ادامه می‌دهد، اما جزئیات دورهٔ میان خاک‌سپاری و رستاخیز را بیان نمی‌کند. مرگ در اسلام پایان نهایی زندگی نیست بلکه پایان دورهٔ آزمایشی است که انسان در زمین سپری می‌کند. از این‌رو، مرگ تنها «مرحله‌ای گذرا» شمرده می‌شود که در آن روح — اصل حیات — موقتاً از بدن در حال فروپاشی جدا می‌ماند. پیوند روح با بدن بر پایهٔ آثار دانشمندان اسلامی، روح پنج گونه پیوند با بدن دارد: پیوند روح با بدن جنین پیوند هنگام زاده شدن به دنیا پیوند هنگام خواب پیوند در زندگی برزخی (در گور) پیوند پس از رستاخیز روح در فلسفه و عرفان اسلامی دیدگاه فلاسفه فیلسوفان مسلمان (فلاسفه) روح را حامل مادی نفس می‌دانستند. نفس را به سه مرتبهٔ نباتی، حیوانی و عاقل تقسیم می‌کردند و نفس عاقل را والاترین مرتبه می‌شمردند. در مابعدالطبیعهٔ دینی-فلسفی، مفاهیم «نفس» و «روح» مرتبه‌ای هستی‌شناختی-کیهان‌شناختی یافتند و نفس یکی از مراتب صدور الهی (فیض) به‌شمار آمد که آغازگر حرکت افلاک بود. | ## جمع‌بندی | دیدگاه صوفیان در تصوف، روح مترادف «عقل نخستین» یا «نخستین آفریده» است و با عنوان‌هایی چون «الروح القدس»، «الروح المقدس»، «روح‌الارواح»، «الروح الاعظم» و «روح‌الله» نیز شناخته می‌شود.