aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: سازمان اقتصاد اسلامی ایران | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سازمان اقتصاد اسلامی ایران | مقدمه: سازمان اقتصاد اسلامی ایران (سابقاً بانک اسلامی ایران) یا به اختصار سازمان اقتصاد اسلامی، اولین مؤسسه بانکداری اسلامی است که در سال ۱۳۵۸ پس از انقلاب اسلامی در ایران ایجاد شد. | ## بخش 1: سازمان اقتصاد اسلامی ایران | ایجاد این سازمان اولین حرکت به سمت ایجاد یک سیستم موازی در بخش بانکی ایران بود که خارج از حوزه بانک مرکزی ایران فعالیت می‌کرد. این نهاد در حال حاضر به نمایندگی از بانک مرکزی ایران، بر ۱۲۰۰ صندوق از ۲۵۰۰ صندوق قرض‌الحسنه اسلامی نظارت دارد. تاریخچه پیشینه علاءالدین میرمحمد صادقی، از اعضای برجستهٔ مؤتلفه که از حامیان روح‌الله خمینی و از طبقهٔ بازاری بود، نقش فعالی در تأسیس صندوق‌های قرض‌الحسنهٔ اسلامی، چه قبل و چه بعد از انقلاب، ایفا کرد. تأسیس بانک اسلامی ایران در فروردین ۱۳۵۸ به فرمان سید روح‌الله خمینی و با حمایت محمد بهشتی و مرتضی مطهری تأسیس شد. | ## بخش 2: سازمان اقتصاد اسلامی ایران | پس از صدور مجوز تأسیس بانک از سوی رهبر جمهوری اسلامی، اساسنامه‌ای با بهره‌گیری از نظرات کارشناسان حقوقی و بانکی تدوین و برای تصویب به بانک مرکزی و شورای پول و اعتبار ارائه شد. شورا در جلسه‌ای که در تاریخ ۹ مه ۱۹۷۹ برگزار شد، به اتفاق آرا اساسنامه را تصویب کرد. این خبر توسط چندین روزنامه، از جمله روزنامه اطلاعات (شماره ۱۵۸۵۰، مورخ ۲۰ اردیبهشت ۱۳۵۸) گزارش شد. تغییر نام از بانک به سازمان در این زمان، دولت موقت ایران بانک‌ها را ملی اعلام کرد. | ## بخش 3: سازمان اقتصاد اسلامی ایران | روح‌الله خمینی بانک اسلامی را از مصوبه دولت موقت مستثنی کرد و گفت: «بانک اسلامی ملی نمی‌شود.» در این میان ایده تشکیل سازمان اقتصاد اسلامی از سوی عزت‌الله سحابی مطرح شد. دولت موقت موافقت کرد که بانک اسلامی ایران با اساسنامه مصوب شورای پول و اعتبار و با هدف و موضوع تعیین‌شده، حتی با لوگوی انتخابی، به فعالیت خود ادامه دهد، اما از کلمهٔ «بانک» استفاده نکند، به این معنی که با حذف نام بانک، تمام عملیات بانکی و اعتباری را انجام دهد و وعده داد که به محض رفع ممنوعیت‌ها، بانک اسلامی ایران مجدداً با همین نام فعالیت کند. نظارت بانک مرکزی در ۱ مهر ۱۳۸۶ طهماسب مظاهری رئیس وقت بانک مرکزی ایران در گفتگویی با تلویزیون دولتی ایران از مستثنی‌بودن صندوق‌های قرض‌الحسنه از نظارت بانک مرکزی انتقاد کرد. | ## جمع‌بندی | به نوشتهٔ روزنامهٔ دنیای اقتصاد تفویض نظارت بانک مرکزی ایران به این سازمان خلاف قانون تنظیم بازار غیرمتشکل پولی و ماده ۹۶ قانون برنامه پنجم توسعه بوده است.
موضوع مقاله: جایزه نوبل ادبیات ۲۰۲۳ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جایزه نوبل ادبیات ۲۰۲۳ | مقدمه: جایزه نوبل ادبیات سال ۲۰۲۳ به نمایشنامه‌نویس و نویسنده اهل نروژ، یون فوسه (زاده ۱۹۵۹) «به خاطر نمایشنامه‌ها و نثر نوآورانه‌اش که به ناگفتنی‌ها صدا می‌بخشد» اهدا شد. | ## بخش 1: جایزه نوبل ادبیات ۲۰۲۳ | کتابشناسی عظیم او ژانرهای متنوعی مانند نمایشنامه، رمان، مجموعه شعر، مقاله، ادبیات کودک و ترجمه را در بر می‌گیرد. | ## بخش 2: جایزه نوبل ادبیات ۲۰۲۳ | اعلام جایزه دقایقی پس از اعلام جایزه، کارین کلاسون با آندرش اولسون رئیس کمیته نوبل، مصاحبه کرد. | ## بخش 3: جایزه نوبل ادبیات ۲۰۲۳ | او در پاسخ به این سؤال که چرا فاس به عنوان برنده جایزه ادبیات سال ۲۰۲۳ انتخاب شد، توضیح داد: واکنش‌ها واکنش شخصی فوسه فوسه پس از سیگرید اوندست که در سال ۱۹۲۸ برنده جایزه نوبل شده بود، تبدیل به دومین نویسنده کاتولیک نروژی شد که جایزه نوبل را دریافت می‌کند. | ## جمع‌بندی | او در کتاب «زبان خاموش» دربارهٔ تفاوت بین زبان گفتاری و زبان نوشتاری و کاربرد و تأثیر سکوت در آثارش صحبت کرد.
موضوع مقاله: جایزه نوبل ادبیات ۲۰۲۲ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جایزه نوبل ادبیات ۲۰۲۲ | مقدمه: جایزه نوبل ادبیات سال ۲۰۲۲ به نویسنده فرانسوی آنی ارنو (زاده ۱۹۴۰) «به خاطر شجاعت و تیزبینی بالینی که با آن ریشه‌ها، بیگانگی‌ها و محدودیت‌های جمعی حافظه شخصی را کشف می‌کند» اهدا شد.این جایزه در تاریخ ۶ اکتبر ۲۰۲۲ توسط آکادمی زبان سوئدی اعلام شد.ارنو شانزدهمین نویسنده فرانسوی، اولین زن متولد فرانسه و هفدهمین نویسنده زن بود که جایزه نوبل ادبیات را دریافت کرد. | ## بخش 1: جایزه نوبل ادبیات ۲۰۲۲ | او خیلی زود در حرفه‌اش، از داستان‌نویسی روی برگرداند و به زندگی‌نامه‌نویسی متمرکز شد و تجربیات تاریخی و فردی را با هم ترکیب کرد. او در دیدگاه‌های مختلف خود، پیوسته زندگی‌ای را بررسی می‌کند که با نابرابری‌های شدید در رابطه با جنسیت، زبان و طبقه اجتماعی مشخص شده است. مسیر او به سوی نویسندگی طولانی و دشوار بود، و تمام آثارش به زبانی ساده نوشته شد. | ## بخش 2: جایزه نوبل ادبیات ۲۰۲۲ | کتاب‌های او خوانندگان گسترده‌ای دارند و در بیشتر روزنامه‌های محلی و ملی فرانسه نقد و بررسی می‌شوند، همچنین موضوع بسیاری از مصاحبه‌ها و برنامه‌های رادیویی و تلویزیونی و حجم زیادی از ادبیات دانشگاهی بین‌المللی رو به رشد هستند. مراسم اهدای جوایز اهدای جایزه ارنو در تاریخ ۱۰ دسامبر ۲۰۲۲ دیپلم و مدال نوبل خود را از کارل گوستاف شانزدهم، پادشاه سوئد، دریافت کرد. آندرش اولسون رئیس کمیته نوبل، او را نویسنده‌ای توصیف کرد که «زبان را وسیله‌ای برای زدودن غبار خاطره و چاقویی برای کشف واقعیت» می‌داند. | ## بخش 3: جایزه نوبل ادبیات ۲۰۲۲ | او خاطرنشان کرد: سخنرانی ضیافت ارنو در سخنرانی ضیافت خود در ساختمان شهرداری استکهلم در تاریخ ۱۰ دسامبر ۲۰۲۲ انجام داد و از آلبر کامو، برنده جایزه نوبل ادبیات ۱۹۵۷، تقدیر کرد. در میان نویسندگانی که خواستار تقدیر از رشدی شدند، می‌توان به برنار-آنری لوی فیلسوف فرانسوی، فرانسواز نیسن، وزیر فرهنگ فرانسه، ایان مک‌یوون و نیل گیمن، نویسندگان بریتانیایی، کاوری نامبیسان و عادل جوساوالا، نویسندگان هندی، و مارگارت اتوود نویسنده کانادایی اشاره کرد، همچنین اتوود اعلام کرد: «اگر از آزادی بیان دفاع نکنیم، در استبداد زندگی می‌کنیم: سلمان رشدی این را به ما نشان می‌دهد.» دیوید رمنیک روزنامه‌نگار آمریکایی، توضیح می‌دهد که چرا رشدی شایسته جایزه نوبل است: رشدیه به خاطر آثار ادبی خود شناخته شده است، مانند «فرزندان نیمه‌شب» (۱۹۸۱)، «آخرین نفس مغ» (۱۹۹۵)، «شالی‌مار دلقک» (۲۰۰۵) و «جوزف آنتون: خاطرات» (۲۰۱۲)، که شرحی از زندگی او پس از حوادث مرتبط با «آیات شیطانی» است. پس از برنده شدن ارنو، بسیاری از هواداران رشدی و همچنین برخی از نویسندگان از عدم اعطای جایزه به رشدی علیرغم کمپین‌ها و درخواست‌ها، ابراز ناامیدی کردند. | ## جمع‌بندی | اگر در آینده فرصتی برای برنده شدن به او داده شود، او دومین هندی پس از رابیندرانات تاگور خواهد بود که این جایزه را دریافت می‌کند.
موضوع مقاله: جایزه نوبل ادبیات ۱۹۵۷ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جایزه نوبل ادبیات ۱۹۵۷ | مقدمه: جایزه نوبل ادبیات سال ۱۹۵۷ به نویسنده و فیلسوف فرانسوی آلبر کامو (۱۹۱۳–۱۹۶۰) «به خاطر آثار ادبی مهمش که با جدیت و روشن‌بینی، مسائل وجدان انسانی در زمانه ما را روشن می‌کند» اهدا شد. | ## بخش 1: جایزه نوبل ادبیات ۱۹۵۷ | او نهمین نویسنده فرانسوی است که پس از فرانسوا موریاک رمان‌نویس کاتولیک، در سال ۱۹۵۲ و چهارمین فیلسوف پس از برتراند راسل، فیلسوف تحلیلی بریتانیایی، در سال ۱۹۵۰، این جایزه را دریافت می‌کند. کامو که در زمان دریافت جایزه ۴۴ ساله بود، پس از رودیارد کیپلینگ (۴۱ ساله)، تبدیل به دومین دریافت‌کننده جوان جایزه نوبل ادبیات است. برنده جایزه کامو فعالیت ادبی خود را در سال ۱۹۳۷ آغاز کرد، اما نقطهٔ عطف کار او با رمان بیگانه (L’étranger) در سال ۱۹۴۲ رقم خورد. او همچنین به‌عنوان روزنامه‌نگار و نمایش‌نامه‌نویس فعالیت داشت و نمایش‌نامهٔ کالیگولا (۱۹۴۴) تحسین منتقدان تئاتر را برانگیخت. به‌دلیل دوستی‌اش با ژان-پل سارتر، کامو اغلب به‌عنوان اگزیستانسیالیست شناخته می‌شد، اما خود ترجیح می‌داد به هیچ ایدئولوژی‌ای وابسته نباشد. | ## بخش 2: جایزه نوبل ادبیات ۱۹۵۷ | او یک بار در سال ۱۹۵۷ توسط یک استاد فرانسوی زبان و ادبیات آنگلوساکسون از دانشگاه کان نامزد دریافت جایزه شد که بعداً به او اهدا شد. در مجموع، کمیته نوبل ۶۶ نامزدی برای ۴۹ نویسنده متفاوت از جمله نیکوس کازانتزاکیس، ادوارد مورگان فورستر، آلبرتو موراویا، ژرژ دوامل، ژول رومن، ازرا پاوند، سن-ژان پرس (برنده جایزه سال ۱۹۶۰)، کارلو لوی، بوریس پاسترناک (برنده جایزه سال ۱۹۵۸) رابرت فراست دریافت کرد. ۱۲ نفر از نامزدها برای اولین بار نامزد شده بودند، از جمله ژان-پل سارتر (برنده جایزه سال ۱۹۶۴)، لنکس رابینسون، یان پاراندوفسکی، ساموئل بکت (برنده جایزه سال ۱۹۶۹)، یاروسواف ایواشکیه‌ویچ، آندره شامسون، واینو لینا، کارلو لوی. همچنین چهار نفر از نامزدها زن بودند، گرترود فون لو فورت، کارن بلیکسن، هنریت چاراسون و ماریا دامبروفسکا. نویسندگانی چون نورالله آتاچ، اریش آورباخ، آرتورو باره‌آ، ارنست برترام، روی کمپبل، جویس کری، خوزه لینز دو رگو، آلفرد دوبلین، کلود فارر، پیتر فروچن، رز فایلمن، اولیور سنت جان گوگارتی، ساشا گیتری، لورا اینگلز وایلدر، اریک آلفرد نادسن، باربو لازاریانو، ویندهام لوئیس، مالکوم لوری، میت متسانورک، کریستوفر مورلی، گیلبرت موری، رالف بارتون پری، کلمنته ربورا، الکسی رمیزوف، اومبرتو سابا، دوروتی ال. | ## بخش 3: جایزه نوبل ادبیات ۱۹۵۷ | سایرز و جوزپه تومازی دی لامپه دوزا در سال ۱۹۵۷ درگذشتند بدون اینکه نامزد دریافت جایزه شوند. نامزد ملیت ژانر(ها) نامزد کننده(ها)۱مارک آلدانوف (۱۸۸۶–۱۹۵۷)زندگی‌نامه، رمان، مقاله، نقد ادبیسامسون سولوویچیک (۱۸۸۷–۱۹۷۴)۲ریکاردو باکلی (۱۸۹۱–۱۹۸۵)رمان، نمایشنامه، مقاله واکنش‌ها انتخاب آلبر کامو در فرانسه با استقبال خوبی روبرو شد. پس از اعلام جایزه، نویسنده و منتقد ادبی، امیل هنریو، در لوموند نوشت: «او یکی از مردانی است که اندیشه و استعدادش مایه افتخار فرانسه است و شگفت‌انگیز است که این عنوان با چنین درخششی در خارج از کشور شناخته می‌شود. | ## جمع‌بندی | ویژگی‌های ادبی والای آثار او، با پنج یا شش کتاب مهم، بدون شک شایسته جایگاهی است که او در خط مقدم نویسندگان ما دارد.» خود کامو با فروتنی گفت: «کاش مالرو جایزه را می‌برد.
موضوع مقاله: هزینه اقتصادی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # هزینه اقتصادی | مقدمه: هزینهٔ اقتصادی ترکیبی از ضررهای ناشی از هر کالایی است که برای هر فرد ارزشی قائل است. | ## بخش 1: هزینه اقتصادی | اقتصاددانان عمدتاً از هزینهٔ اقتصادی به عنوان وسیله‌ای برای مقایسهٔ احتیاط یک اقدام با اقدام دیگر استفاده می‌کنند. این مقایسه شامل سود و زیان‌های ناشی از اتخاذ یک مسیر اقدام و همچنین سود و زیان‌های ناشی از خود مسیر اتخاذ شده می‌شود. هزینهٔ متغیر: هزینه‌های متغیر، هزینه‌هایی هستند که برای ورودی متغیر پرداخت می‌شوند. | ## بخش 2: هزینه اقتصادی | هزینهٔ متغیر کل (TVC) هزینهٔ ثابت (TFC) هزینه‌های دارایی‌های ثابتی هستند که با افزایش سطح تولید تغییری نمی‌کنند. هزینهٔ ثابت کل (TFC) هزینهٔ متوسط (AC) برابر است با کل هزینه‌ها تقسیم بر مقدار محصول. این منحنی زیر منحنی هزینۀ متوسط قرار دارد و عموماً شکل یکسانی با آن دارد - فاصلۀ عمودی بین منحنی هزینۀ متوسط و منحنی هزینۀ متغیر متوسط برابر با هزینه‌های ثابت متوسط است. | ## بخش 3: هزینه اقتصادی | هزینهٔ نهایی (MC) که با افزایش یک واحدی در سطح تولید بر هزینهٔ کل افزوده می‌شود. | ## جمع‌بندی | منحنی‌های هزینه: نمایش گرافیکی هزینه‌های تولید به عنوان تابعی از کل مقدار تولیدشده است.
موضوع مقاله: جوامع اسکندرانیین | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جوامع اسکندرانیین | مقدمه: جوامع اسکندرانیین، عنوان مجموعه‌ای از آثار ترجمه شده جالینوس در موضوع پزشکی است که در حدود قرن ششم هجری، با هدف ارائه خلاصه‌ای آموزشی از آثار جالینوس، در اسکندریه نوشته شد و در جریان نهضت ترجمه توسط حلقه‌ای از نویسندگان همچون حنین بن اسحاق به عربی ترجمه شد. | ## بخش 1: جوامع اسکندرانیین | این گروه از نویسندگان مجموعه‌ای شانزده‌گانه از آثار جالینوس را گردآوری، خلاصه، تفسیر و شرح نمودند و ترتیب خاصی نیز برای مطالعه این آثار پدیدآوردند و هر روز بخشی از این آثار را در مکتب طبابت خود می‌خواندند. | ## بخش 2: جوامع اسکندرانیین | به نوشته حنین‌بن اسحاق، پزشکان اسکندرانی در پاره‌ای از آثار جالینوس تغییراتی دادند، در بعضی موارد چند عنوان را درهم ادغام نمودند و کتاب جدیدی پدیدآوردند و با تغییر کاربرد آموزشی آن‌ها، به‌جای مخاطب عام، آن‌ها را خاص دانشجویان طبابت کردند. | ## بخش 3: جوامع اسکندرانیین | ## جمع‌بندی | تعداد پزشکانی که مجموعه جوامع اسکندرانیین را پدید آوردند در نوشته‌های دوره اسلامی متفاوت ذکر شده است.
موضوع مقاله: نظریه دولت | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نظریه دولت | مقدمه: نظریه دولت به تعاریف ممکن، پیدایش، اشکال، وظایف و اهداف احتمالی دولت و همچنین شرایط و محدودیت‌های نهادی، اجتماعی، اخلاقی و حقوقی آن می‌پردازد. | ## بخش 1: نظریه دولت | نظریه‌های دولت، به عنوان زیرشاخه‌ای از فلسفه سیاسی و مصداق عینی و تجسمی از نظریه عمومی دولت، اغلب به مسائلی می‌پردازند که همزمان به چندین رشته علمی مجزا مربوط می‌شوند، از جمله: فلسفه، الهیات، علوم سیاسی، حقوق، جامعه‌شناسی و اقتصاد سیاسی. شرح مختصر نظریهٔ دولت می‌تواند از رویکردهای بسیار متفاوتی نشأت بگیرد: از نظام‌های دولتی تاریخی یا فعلی، که به توصیف، مشروعیت‌بخشی یا نقد آنها می‌پردازد، از آرمان یک نظم سیاسی، مانند یک آرمان‌شهر (یوتوپیا)، از ساختارهای قدرت اقتصادی یا سیاسی-اجتماعی، از یک ایده اخلاقی، که از آن جمله حقوق بشر و تفکیک قوا مشتق می‌شود، از یک نظم از پیش تعیین‌شده، خواه «الهی»، مبتنی بر قانون طبیعی یا مورد توافق قراردادی. | ## بخش 2: نظریه دولت | بسته به دوران تاریخی و رویکرد نظری، کنش‌گران نظریهٔ دولت می‌توانند این‌ها باشند: فرمانروا (حاکم مطلق)، دولت به خودی خود به عنوان یک موجودیت انتزاعی، یک ملت، فرد، طبقه اجتماعی، یا مجموعهٔ واحدهای اقتصادی. این سوژه‌ها به‌طور همزمان، ابژه‌های مطالعاتی نظریه‌های دولت نیز هستند، تا آنجا که آزادی‌های فردی و نظم در ساختار دولت به نحوری در نسبت با یکدیگر متعادل می‌شوند (یا باید بشوند): به عنوان مثال، به صورت یک دولت قدرت‌مدار، دولت قانون‌محور،Rechtsstaat دولت رفاه یا جامعه بی‌طبقه. | ## بخش 3: نظریه دولت | ## جمع‌بندی | همچنین موضوع بررسی و تأمل در این شاخه، مرزبندی و تخصیص وظایف و قوای مختلف دولتی — به عنوان مثال قوهٔ مقننه، مجریه و قضاییه - و نیز «توازن منافعِ» ممکن و واقعیِ گروه‌های مختلفی است که در درون دولت با هم زیست می‌کنند.
موضوع مقاله: می‌یو (گوگوریو) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # می‌یو (گوگوریو) | مقدمه: می‌یو، (هانگول:미유)؛ (هانجا: 彌儒) یکی از مقامات امپراتوری گوگوریو بود که مقام اوتائه در پنج بخش اداری گوگوریو را داشت. | ## بخش 1: می‌یو (گوگوریو) | در سال ۱۳۲، هنگامی که شاهزاده سو-سئونگ برای شکار به واسان رفت، او به همراه اوجی-ریو و یانگ-شین، تاج و تخت را به امپراتور ته‌جو پیشنهاد داد زیرا او خیلی فرتوت بود. در این زمان، سو-سئونگ خودداری کرد و گفت که پادشاه از قبل یک پسر قانونی دارد و جانشینی او برای تاج و تخت درست نیست. با این وجود، او سو-سئونگ را با این گفته که در گذشته مواردی وجود داشته که یک برادر کوچکتر خردمند پس از برادر بزرگترش به تخت حاکمیت رسیده است، متقاعد کرد. پس از به تخت نشستن پادشاه سو-سئونگ، او که زیردست گوانابو بود، در سال ۱۴۷ میلادی به عنوان دستیار چپ منصوب گشت. در هشتادمین سال سلطنت پادشاه تجو (۱۳۲)، هنگامی که برادر کوچکتر پادشاه چادائه برای شکار به واسان رفت، او به همراه اوتائه از هوانابو، اوجیریو، جو -ی و یانگشین از بیریونابو، به سو-سئونگ توصیه کردند که تاج و تخت را غصب کند. در آن زمان، سو-سئونگ این پیشنهاد را رد کرد و گفت که امپراتور تجو یک پسر مشروع دارد و جانشینی او برای تاج و تخت درست است. | ## بخش 2: می‌یو (گوگوریو) | با این حال، میو به او یادآوری کرد که در گذشته مواردی وجود داشته که یک برادر کوچکتر خردمند پس از برادر بزرگترش به تخت سلطنت رسیده است و او را به تصمیم‌گیری ترغیب کرد. در ماه ژوئیه نود و چهارمین سال سلطنت پادشاه تجو، سو-سئونگ برای شکار به واسان رفت و از نزدیکانش خواست تا برای جانشینی او بر تخت سلطنت، نقشه کودتایی را طراحی کنند. در اکتبر همان سال، اوبو، گو بوک-جانگ اقدامات خرابکارانه سو-سئونگ را به پادشاه تجو گزارش داد و خواستار پاکسازی او شد. با این حال، پادشاه تجو توصیه گو بوک-جانگ را رد کرد و در ماه دسامبر تاج و تخت را به سو-سئونگ واگذار کرد. ارزیابی یک سال پس از آنکه سو-سئونگ کناره‌گیری امپراتور تجو را پذیرفت و به عنوان پادشاه بعدی به سلطنت رسید، می-یو به عنوان دستیار چپ منصوب شد. در آن زمان، می-یو به عنوان یک پائجا از گوانابو ثبت شده است، که نشان می‌دهد او بین سال‌های ۱۳۲ تا ۱۴۷، زمانی که تائه راست بود، به رتبه پائجا ارتقا یافته بود. | ## بخش 3: می‌یو (گوگوریو) | پائجا رتبه‌ای بود که به بالاترین مقام در نبو اعطا می‌شد، بنابراین می‌توان دریافت که او قدرتمندترین فرد در گوانابو بود. علاوه بر این، بودیساتوای چپ که او به آن منصوب شده بود، در کنار بودیساتوای راست، بالاترین مقام در گوگوریو بود. از آنجایی که بودیساتوای چپ در سلسله مراتب بالاتر از بودیساتوای راست بود، میو عملاً بالاترین مقام رسمی در گوگوریو، به استثنای پادشاه، بود. این نشان می‌دهد که میو و جناح گوانابو، به عنوان نزدیکان پادشاه چادائه، تأثیر قابل توجهی در به سلطنت رسیدن او داشتند. | ## جمع‌بندی | با این حال، سوابق نشان می‌دهد که در ژوئیه سال دوم سلطنت پادشاه چادائه (۱۴۷)، بودیساتوای چپ، موکدورو بازنشسته شد و ائوجیریو به عنوان بودیساتوای چپ منصوب شد، بنابراین اعتقاد بر این است که میو به عنوان بودیساتوای راست نیز منصوب شده است.
موضوع مقاله: موک دورو (گوگوریو) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # موک دورو (گوگوریو) | مقدمه: در هفتاد و یکمین سال سلطنت امپراتور تجو، در حالی که رتبه پژا را داشت، مشاور چپ شد و به همراه مشاور راست، گو بوک-جانگ و برادر کوچکتر پادشاه، سو-سئونگ (遂成) در امور دولتی شرکت کرد. | ## بخش 1: موک دورو (گوگوریو) | با این حال، کمی بعد، هنگامی که فهمید سو-سئونگ قصد غصب تاج و تخت را دارد، بیماری را بهانه‌ای برای عدم تصدی این سمت در هشتادمین سال سلطنت امپراتور تجو قرار داد، و هنگامی که سو-سئونگ، که تاج و تخت را به پادشاه تجو واگذار کرده بود، مقامات بی‌گناه از جمله دستیار راست، گو بوک-جانگ را کشت، در دومین سال سلطنت پادشاه چادائه، با بهانه بیماری بازنشسته شد. با این حال، در طول سلطنت پادشاه تائجو، بیشتر چهره‌های هر قبیله، ریشه قبیله‌ای خود را ذکر می‌کردند، اما از آنجایی که به موک دورو به‌طور خاص اشاره نشده است، بسیار محتمل است که او از گیروبو باشد. فرضیه‌ای وجود دارد که گیرو-بو را رد می‌کند زیرا این نام خانوادگی گو نیست، و فرضیه‌ای که فرض می‌کند او اهل یونا-بو است. | ## بخش 2: موک دورو (گوگوریو) | از سوی دیگر، فرضیه‌ای وجود دارد که اعضای اولیه گیرو-بو گروهی از پناهندگان از کشورهای مستقر در بویو بودند و " رو" شخصیتی است که اغلب در نام مکان‌ها و نام‌های شخصی ایالت‌های مستقر در بویو ظاهر می‌شود، و در حالی که چهره‌های دوران سلطنت پادشاه تجو نشان‌دهنده نهاد سیاسی مبدا آنها هستند، موک‌دورو به طور خاص در کنار گوبوکجانگ ذکر نشده است، بنابراین فرضیه‌ای وجود دارد که فرض می‌شود او اهل گیرو-بو باشد.국사편찬위원회 한국사데이터베이스 삼국사기 권 제15 고구려본기 제3 태조대왕 71년 10월 註002삼국사기 권 제15 고구려본기 제3 차대왕 2년 2월 「二年 春二月 拜貫那沛者彌儒爲左輔」 جوابو یک مقام رسمی عالی رتبه در اوایل دوره گوگوریو بود. اعتقاد بر این است که دِئبو که در بیست و دومین سال سلطنت پادشاه یوریمیونگ ظاهر شد، به جوابو و اوبو تقسیم شد. این مقام در دهمین سال سلطنت پادشاه تموشین ظاهر می‌شود و اولدوجی که در آن زمان اوبو بود، به عنوان جوابو منصوب شد و سونگ اوکگو به اوبو موجود منصوب شد، که نشان می‌دهد جوابو یک مقام رسمی بالاتر از اوبو بود. | ## بخش 3: موک دورو (گوگوریو) | این مقام در دومین سال سلطنت پادشاه شینده، زمانی که مقام گوک‌سانگ به تازگی تأسیس شد، ناپدید شد. قبل از اینکه به سمت گارد چپ منصوب شود، رتبه پائجا را داشت.한국학중앙연구원 한국민족문화대백과사전 계루부 (桂婁部) فرضیه‌های مختلفی در مورد رابطه او با داورو گوگوریو وجود دارد. با این حال، بر اساس وقایع‌نامه گوگوریو، فرض بر این است که او نیروی نظامی خود را در اختیار داشت یا در موقعیتی بود که می‌توانست آن را بسیج کند. | ## جمع‌بندی | اگرچه او در ژوئیه دومین سال سلطنت پادشاه چادائه از سمت دستیار چپ کناره‌گیری کرد، اما مقاله‌ای وجود دارد که می‌گوید میو از گوانابو در فوریه همان سال به عنوان دستیار چپ منصوب شده است.
موضوع مقاله: مودورو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مودورو | مقدمه: وجود مودورو برای اولین بار در اکتبر ۱۹۳۵ از طریق کشف سنگ‌نبشته مودورو در هایانگ-ائودو، تپه‌ای در شمال شرقی شهرستان جی‌آن، استان جی‌لین، چین، روبروی مانپو، استان چاگانگ، کره شمالی، به جهانیان شناسانده شد. | ## بخش 1: مودورو | حرفه اجداد خانواده مودورو، طبق سنگ قبرشان، از بویو شمالی آمده‌اند و در زمان پادشاه دونگ میونگ سونگ به این منطقه منتقل شده‌اند. در اوایل قرن چهارم، برادر بزرگ‌تر به نام یئومو نقش کلیدی در احیای خانواده مودورو ایفا کرد و نشان می‌دهد که آن‌ها در جامعه از مقام بالایی برخوردار بوده‌اند. | ## بخش 2: مودورو | در زمان سلطنت پادشاه گوانگتو، مودورو به خاطر دستاوردهای پدربزرگش مورد توجه پادشاه قرار گرفت و به عنوان فرمانده نظامی به زادگاه پادشاه، بویو شمالی، فرستاده شد. گفته می‌شود که او پس از شنیدن خبر فوت پادشاه در مقامش، به دور از وطنش به سوگ نشست. | ## بخش 3: مودورو | هرچند اطلاعات دقیقی از خانواده مودورو در دست نیست به دلیل مفقود شدن سنگ نبشته، اما می‌توان فرض کرد که پس از یئومو، این خانواده همواره ارتباط نزدیکی با سلطنت داشته و نسل به نسل احترام و قدرت را در بویو شمالی حفظ کرده‌اند. این نشان می‌دهد که خانواده مودورو نه تنها در تاریخ محلی بلکه در ساختار سیاسی آن زمان نیز نقش مهمی ایفا کرده‌اند. | ## جمع‌بندی | مقبره مورودو مقبره ای مرتبط با نگهبان گوگوریو از دوره سه پادشاهی است که در هایانگ-ایو دو، شهر جیان، شهر تونگوا ، استان جی‌لین، چین واقع شده است.
موضوع مقاله: نبرد جواوون | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نبرد جواوون | مقدمه: نبرد جواوون ( ;) نبردی بود که بین نیروهای فرماندهی شوانتوی هان و گوگوریو شکل گرفت. | ## بخش 1: نبرد جواوون | این نبرد منجر به پیروزی گوگوریو تحت فرماندهی میونگنیم دپبو در بیست و ششمین سال سلطنت پادشاه شینده، هشتمین پادشاه گوگوریو، شد. پس زمینه در سال ۱۶۵ میلادی، میونگنیم دپبو، یکی از مقامات گوگوریو از خاندان یوننابو، کودتایی ترتیب داد، پادشاه چادائه را ترور کرد و برادر کوچکترش، باکگو، را به عنوان هشتمین پادشاه گوگوریو (پادشاه سیندائه) منصوب کرد. به میونگنیم داپبو مقام اولین نخست‌وزیر ملی گوگوریو داده شد، اما او از مقام خود سوءاستفاده نکرد و قدرت ملی گوگوریو را از نظر اقتصادی، سیاسی و نظامی تقویت کرد. | ## بخش 2: نبرد جواوون | نبرد در سال ۱۶۹ میلادی، گنگ لین (耿臨)، فرماندار هان (漢) از شوانتو (玄菟太守)، ارتشی را برای حمله به گوگوریو رهبری کرد. در آماده‌سازی برای این حمله، ارتش گوگوریو چاه‌ها را پر کرد و از تاکتیک زمین سوخته استفاده کرد تا مانع از دسترسی دشمن به غذا از مزارع اطراف شود. آنها همچنین خندق‌هایی حفر کردند و چندین خط دفاعی در خارج از پایتخت گوگوریو، گونگناسئونگ (坐原)، ساختند. | ## بخش 3: نبرد جواوون | پس از چند روز محاصره، ارتش هان به دلیل خستگی شروع به عقب‌نشینی کرد و میونگنیم داپبو از این فرصت استفاده کرد و به ارتش هان کمین کرد. در هیچ‌یک از اسناد تاریخی چینی، هیچ سابقه‌ای از بازماندگان یا پیامدهای نبرد وجود ندارد. | ## جمع‌بندی | پس از نبرد میونگریم داپبو، قهرمان نبرد جواون، به خاطر خدمت نظامی‌اش، جواون و جیلسان را به عنوان تیول دریافت کرد و در سال ۱۷۹ در سن ۱۱۳ سالگی درگذشت.
موضوع مقاله: جک پافنری | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جک پافنری | مقدمه: جک پافنری موجودی در افسانه های محلی و باورهای عامیانه بریتانیایی در دوران ویکتوریا بوده است. | ## بخش 1: جک پافنری | این افسانه محلی در زمان خود برای ظاهر عجیب و غریب جک پافنری و توانایی او در انجام جهش‌های بسیار بلند، محبوبیت زیادی پیدا کرده بود تا جایی که جک پافنری تبدیل به شخصیتی بنیادین در چندین اثر داستانی شده بود. افرادی که جک پافنری را دیده اند ادعا می‌کردند که او ظاهری وحشتناک و ترسناک دارد. | ## بخش 2: جک پافنری | در یک گزارش ادعا شده است که او زیر شنل سیاه اش، کلاهخود و جامه‌ای تنگ و چسبان سفید مانند پوستین بر تن داشته است. در گزارش های دگر ادعا شده است که او قدبلند و لاغر اندام بوده و ظاهری مانند یک جنتلمن داشته است. | ## بخش 3: جک پافنری | چندین گزارش ادعا کرده‌اند که او می‌توانست شعله‌های آبی و سفید از دهانش بیرون بدهد و پنجه‌های فلزی تیزی در نوک انگشتانش داشته است. | ## جمع‌بندی | حداقل در دو گزارش ادعا شده است که او قادر به صحبت کردن به زبان انگلیسی بوده است.
موضوع مقاله: دروازه ته‌دونگ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # دروازه ته‌دونگ | مقدمه: دروازه ته‌دونگ دروازه شرقی دژ داخلی شهر محصور پیونگ‌یانگ و یکی از گنجینه‌های ملی کره شمالی است. | ## بخش 1: دروازه ته‌دونگ | این دروازه که در کرانه‌های رود ته‌دونگ واقع شده و نام خود را از آن گرفته است، در اصل در قرن ششم به عنوان یک سازه رسمی امپراتوری گوگوریو ساخته شد و به همراه عمارت ریونگ‌وانگ و زنگ پیونگ‌یانگ ، به عنوان مرکز دفاعی شرقی دژ پیونگ‌یانگ داخلی عمل می‌کرد. | ## بخش 2: دروازه ته‌دونگ | با این حال، بنای فعلی به سال ۱۶۳۵ میلادی برمی‌گردد، زیرا بنای اصلی در طول جنگ‌های ایمجین در اواخر قرن شانزدهم به کلی سوخت. | ## بخش 3: دروازه ته‌دونگ | دروازه فعلی دارای یک پایه گرانیتی است که بر فراز آن یک عمارت دو طبقه قرار دارد که به دلیل چشم‌اندازهای باشکوهش از رودخانه ته‌دونگ، عمارت اوپهورو (읍호루 ،挹灝樓) نامیده می‌شود. | ## جمع‌بندی | این غرفه دو پلاک نام آویزان دارد، یکی در طبقه اول که روی آن «دروازه ته‌دونگ» نوشته شده و یانگ ساوون خوشنویسی شده است، و دیگری در طبقه دوم که روی آن «غرفه اوپهو» نوشته شده و توسط نوشته شده است.