موضوع مقاله: فیلم کلاژ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فیلم کلاژ | مقدمه: 18 Issue 52 وقتی سالوادور دالی این فیلم را دید، به شدت خشمگین شد و معتقد بود که کورنل ایده را از افکار او دزدیده است. | ## بخش 1: فیلم کلاژ | 18 Issue 52 رنسانس پس از فیلم یک فیلم (۱۹۵۸) ساخته بروس کانر، رنسانسی در فیلم‌های «فیلم‌های یافت‌شده» پدیدار شد. این فیلم، کلیپ‌های کوتاه و گذرای فیلم را در یک مونتاژ دیالکتیکی با هم ترکیب می‌کند. آرتور لیپست که در دهه ۱۹۶۰ در هیئت ملی فیلم کانادا (ان‌اف‌بی) کار می‌کرد، فیلم‌های کلاژ مانند خیلی خوب، خیلی خوب (۱۹۶۱) و ۲۱–۸۷ (۱۹۶۳) را ساخت که کاملاً از فیلم‌های پیدا شده‌ای تشکیل شده بودند که در طول تدوین فیلم‌های دیگر (فیلم اول نامزد جایزه اسکار شد) دور ریخته شده بودند. ادوارد دو لورو، فیلمساز فرانسوی، در این دوره مستندهای کلاژ با مضامین سیاسی مانند آزادی سیاهان (۱۹۶۷) و گوش کن، آمریکا (۱۹۶۸) را نیز ساخت. فیلم مشابه دیگری که در فهرست فیلم‌های پیدا شده قرار دارد، فیلم نیترات غنایی (۱۹۹۱) ساخته پیتر دلپوت است. این تکنیک در فیلم بلند خاطرات فرشتگان محصول سال ۲۰۰۸ به کار گرفته شد، که مرثیه‌ای تصویری برای مونترال است و از تصاویر آرشیوی بیش از ۱۲۰ فیلم ان‌اف‌بی از دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ ساخته شده است. ترنس دیویس از تکنیک مشابهی برای ساخت فیلم از زمان و شهر استفاده کرد و زندگی خود را در دوران بزرگ شدن در لیورپول در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ به یاد آورد و در آن از فیلم‌های خبری و مستند به همراه صدای خودش و موسیقی متن موسیقی معاصر و کلاسیک استفاده کرد. | ## بخش 2: فیلم کلاژ | او در این فیلم روایتی از کلیپ‌هایی از فیلم‌های هالیوودی ساخت که در آن‌ها شخصیت‌ها از تلفن استفاده می‌کنند. و فیلم بالا و بیرون محصول ۱۹۹۸، ویدئویی از فیلم «آگراندیسمان» اثر میکل‌آنجلو آنتونیونی را با صدای فیلم انفجار اثر برایان دی‌پالما ترکیب کرد. در نتیجه، فیلم دقیقاً ۲۴ ساعت طول می‌کشد، نه زمان اصلی ۱۰۹ دقیقه (۱ ساعت و ۴۹ دقیقه). یک قرن بعد، کریس بورس، هنرمند ساکن نیویورک، با تغییر فیلم به عنوان روانی ۲۴ ثانیه و در عین حال تطبیق با دامنه توجه کوتاه جامعه عصر اطلاعات، به این موضوع واکنش نشان داد. مستند تجربی کلاهبرداری محصول ۲۰۱۶ (ساخته دین فلیشر کمپ، که بعدها به خاطر فیلم نامزد اسکار مارسل، صدف کفش به پا شناخته شد) از بیش از صد ساعت فیلم خانگی که توسط یک خانواده ناشناس در ایالات متحده در یوتیوب آپلود شده بود، اقتباس شده است. این فیلم دربارهٔ منتقد پیشگام فقید فیلم، هری آلن پوتامکین (۱۹۰۰–۱۹۳۳)، است که یکی از اولین کسانی بود که سینما را به عنوان یک فرم هنری اعلام کرد. پوتامکین از قطعاتی از فیلم‌های بسیاری که او در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ برای روزنامه‌ها و مجلات نقد کرده بود (مانند رزم‌ناو پوتمکین، مصائب ژاندارک و متروپلیس) تشکیل شده است. | ## بخش 3: فیلم کلاژ | از دیگر نمونه‌های برنده جایزه سینمای دانشگاهی قرن بیست و یکم می‌توان به من کاکاسیاه تو نیستم (۲۰۱۶) ساخته رائول پک و رؤیای موناژ (۲۰۲۲) ساخته برت مورگن که برنده جایزه گرمی شد، اشاره کرد. این سنت استفاده از کلاژ فیلم برای ایجاد جلوه‌های کمدی را می‌توان بعدها در فیلم‌های تجاری مانند اولین فیلم وودی آلن، چه خبر، تایگر لی‌لی؟ مشاهده کرد که در آن آلن از کلید کلیدها، یک فیلم جاسوسی ژاپنی ساخته تانیگوچی سنکیچی، بخش‌هایی از آن را دوباره تدوین کرد و موسیقی متن جدیدی با دیالوگ‌های خودش برای ایجاد جلوه‌های کمیک نوشت، و کمدی مردگان پیراهن راه‌راه نمی‌پوشند ساخته کارل راینر در سال ۱۹۸۲ که شامل تصاویری از تقریباً دو دوجین فیلم نوآر کلاسیک به همراه سکانس‌های اصلی با بازی استیو مارتین بود. تاد گراهام، هنرمند ویدئو آرتیست کانادایی، به خاطر فیلم کالت پو آخرالزمان محصول ۱۹۸۷ که ترکیبی عجیب و کمدی از وینی پو دیزنی و فیلم حماسی جنگ ویتنام اینک آخرالزمان ساخته فرانسیس فورد کوپولا در سال ۱۹۷۹ بود، شناخته می‌شود. کلاژ فیلم فیزیکی برخی از فیلمسازان رویکردی تحت‌اللفظی‌تر به فیلم کلاژ اتخاذ کرده‌اند. استن براکج با کلاژ کردن اشیاء یافت‌شده بین فیلم خام شفاف و سپس عبور دادن نتایج از یک چاپگر نوری، مانند فیلم‌های موثلایت و باغ لذت دنیوی، فیلم‌هایی خلق کرد. | ## جمع‌بندی | یکی دیگر از فیلم‌های کلاژ قابل توجه که از این تکنیک استفاده کرده است، فیلم مگس‌های میوه (۲۰۱۰) اثر هنرمند کانادایی کریستین لوسی لاتیمر است که مشابه موثلایتساخته شده است.