موضوع مقاله: شاتو سن-ژرمن-آن-له | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # شاتو سن-ژرمن-آن-له | مقدمه: شاتو سن-ژرمن-آن-له یک کاخ سلطنتی سابق در کمون سن-ژرمن-آن-له، در بخش ایولین، در حدود ۱۹ کیلومتری غرب پاریس، فرانسه است. | ## بخش 1: شاتو سن-ژرمن-آن-له | منشوری از لوئی نهم در سال ۱۲۳۸ که مراسم مذهبی منظمی را در این کلیسا برقرار می‌کند، اولین اشاره به ساخت کلیسایی در این قلعه سلطنتی است. نقشه و معماری آن، کلیسای بزرگ سنت شاپل را که لوئی نهم بین سال‌های ۱۲۴۰ تا ۱۲۴۸ در کاخ سیته در پاریس ساخت، پیش‌نمایی می‌کند. هر دو ساختمان توسط معمار مورد علاقه لویی ، پیر دو مونتروی، ساخته شدند که فرمول‌های معماری ابداع شده در سن ژرمن را برای استفاده در پاریس اقتباس کرد. یک شبستان به یک طاقچه ختم می‌شود و تقریباً تمام قسمت‌های دیوار با پنجره‌های شیشه‌ای باریک و بلند پر شده است که بین آنها پشت‌بندهای بیرونی بزرگی قرار دارد. طاق‌های گنبدی بر روی ستون‌های بین دهانه‌ها قرار دارند و پایه‌های ستون‌ها در پشت یک طاق کوتاه و ایزوله قرار گرفته‌اند؛ بنابراین ساختمان می‌تواند باز و خالی از تمام تکیه‌گاه‌های داخلی باشد. این تعداد زیاد پنجره‌ها همچنین با تکنیک پیر آرمه (pierre armée) امکان‌پذیر شده است، که در آن عناصر فلزی در ساختار دیوارها تعبیه شده‌اند تا پایداری سنگ‌ها تضمین شود. در سال ۱۲۳۸ در همین کلیسا بود که بالدوین دوم، امپراتور لاتین تاج خار را به لوئی اهدا کرد و اگرچه قرار بود این تاج‌ها برای کلیسای سن-شاپل در پاریس استفاده شوند، اما تا زمان تقدیس کلیسای پاریس در آوریل ۱۲۴۸ در اینجا نگهداری می‌شدند. این قلعه طی جنگ صدساله در سال ۱۳۴۶ توسط ادوارد، شاهزاده سیاه، به آتش کشیده شد؛ از آن، تنها کلیسای گوتیک از دوران قرون وسطی این مکان باقی مانده است. این کاخ ویوکس توسط شارل پنجم در دهه ۱۳۶۰ میلادی بر روی پایه‌های قدیمی بازسازی شد. | ## بخش 2: شاتو سن-ژرمن-آن-له | در سپتامبر ۱۵۴۸، اتاق‌های بالای سوئیت سلطنتی برای ماری، ملکه اسکاتلند و فرزندان هانری دوم بازسازی شدند. این بنا در بالای شیبی قرار داشت که به سرپرستی اتین دو پراک به سه تراس عظیم نزولی و تراس‌های باریک‌تر فرعی میانی تبدیل شده بود که توسط پله‌ها و رمپ‌های متقارن تقسیم‌شده به هم متصل می‌شدند و یک محور واحد را امتداد می‌دادند که در لبه رود سن به پایان می‌رسید؛ این طرح الهامات بسیاری از ویلا لانته در باگنایا گرفته بود. «اتین دو پراک مدت زیادی را در ایتالیا گذرانده بود و یکی از مظاهر علاقه او به باغ‌هایی از این نوع، منظره معروف او از ویلا دِسته است که در سال ۱۵۷۳ حکاکی شده است.» باغ‌هایی که در سن-ژرمن-آن-له ساخته شدند، جزو شش باغی بودند که سبک باغ ایتالیایی را به فرانسه معرفی کرده و زمینه را برای باغ رسمی فرانسوی فراهم کردند. برخلاف باغچه‌هایی که در رابطه‌ای غیررسمی با کاخ‌های موجود، اغلب در مکان‌های دشوار که در ابتدا به دلایل دفاعی انتخاب شده بودند، ساخته می‌شدند، این باغ‌های جدید محور مرکزی نمای متقارن ساختمان را در طرح‌های محوری کاملاً متقارن باغچه‌های طرح‌دار، مسیرهای شنی، فواره‌ها و حوضچه‌ها و بوته‌های کاشته شده رسمی گسترش دادند؛ آنها سنتی را آغاز کردند که پس از سال ۱۶۵۰ در باغ‌های آندره لو نوتر به اوج خود رسید. طبق کتاب «تئاتر طرح‌ها و باغبانی» اثر کلود موله، این باغچه‌ها در سال ۱۵۹۵ برای هانری چهارم توسط کلود موله، که در آنه آموزش دیده و از اجداد سلسله‌ای از باغبانان سلطنتی بود، چیده شدند. یکی از طرح‌های پارتر مولت در سن ژرمن آن لایه در اولیویه دو سرس به تصویر کشیده شد. (۱۶۰۰)، اما Château Neuf و تمام مجموعه تراس‌های دیدنی آن را می‌توان به‌طور کامل در حکاکی پس از الکساندر فرانچینی، ۱۶۱۴ مشاهده کرد. یکی از دیوارهای حائل دو پراک در سال ۱۶۶۰ فرو ریخت و لوئی در سال ۱۶۶۲ بازسازی باغ‌ها را بر عهده گرفت. او در سال ۱۶۶۶ دربار خود را در اینجا مستقر کرد، اما کاخ ویو را ترجیح می‌داد: کاخ نوف در دهه ۱۶۶۰ متروکه و تخریب شد. | ## بخش 3: شاتو سن-ژرمن-آن-له | از سال ۱۶۶۳ تا ۱۶۸۲، زمانی که پادشاه برای همیشه به ورسای نقل مکان کرد، تیمی که از نیکولا فوکه نگون‌بخت به ارث برده بود - لوئی لو وو، ژول آردوئن-مانسار و آندره لو نوتر- تلاش کردند تا به این ستون باستانی جلوه‌ای مناسب‌تر ببخشند. این باغ‌ها توسط آندره لو نوتر از سال ۱۶۶۹ تا ۱۶۷۳ بازسازی شدند و شامل یک تراس سنگی به طول یک کیلومتر که منظره‌ای از دره سن و در دوردست، پاریس را فراهم می‌کند. لوئی چهاردهم پس از تبعید جیمز دوم از بریتانیا در انقلاب باشکوه ۱۶۸۸، این قلعه را به وی واگذار کرد. جیمز دوم سیزده سال در این قلعه زندگی کرد و دخترش لوئیز ماریا استوارت در سال ۱۶۹۲ در تبعید در اینجا به دنیا آمد. شاه جیمز در کلیسای سن ژرمن در همان نزدیکی دفن شده است؛ همسرش مری مودنا تا زمان مرگش در سال ۱۷۱۸ در این قلعه ماند. بسیاری از ژاکوبیت‌ها - حامیان تبعیدی استوارت‌ها - تا انقلاب فرانسه در این قلعه ماندند و در سال ۱۷۹۳ آنجا را ترک کردند. قرن‌های ۱۹ تا ۲۱ در قرن نوزدهم، ناپلئون یکم مدرسه آموزش افسران سواره‌نظام خود را در اینجا تأسیس کرد. این موزه در سال ۱۸۶۷ به موزه ملی آثار باستانی تبدیل شد و اشیاء باستانی فرانسه را به نمایش گذاشت.[ نیازمند منبع ] آگوست لافولی پس از مرگ میله در سال ۱۸۷۹ مسئولیت مرمت را بر عهده گرفت و این کار تا سال ۱۸۸۹ ادامه یافت. در ۱۰ سپتامبر ۱۹۱۹، پیمان سن-ژرمن، که به خصومت‌های بین متفقین جنگ جهانی اول و اتریش پایان داد، در این کاخ امضا شد. | ## جمع‌بندی | در طول اشغال فرانسه توسط آلمان (۱۹۴۰–۱۹۴۴)، این قلعه به عنوان ستاد فرماندهی ارتش آلمان در فرانسه مورد استفاده قرار گرفت.