موضوع مقاله: لاتین‌نویسی پستی چین | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لاتین‌نویسی پستی چین | مقدمه: لاتین‌نویسی پستی چین سامانه‌ای برای نگارش لاتین نام‌های جغرافیایی چین بود که مقامات پستی در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم میلادی پدیدآوردند. | ## بخش 1: لاتین‌نویسی پستی چین | این سامانه از دهه ۱۸۹۰ تا دهه ۱۹۸۰ رایج‌ترین شکل انگلیسی‌زبان نام بسیاری از شهرهای چینی به‌شمار می‌رفت تا آنکه پین‌یین جای آن را گرفت؛ با این حال این سامانه در تایوان تا سال ۲۰۰۲ رسمی باقی ماند. اداره پست گمرک امپراتوری از این سامانه برای مُهر شهر مبدأ بر روی مرسولات پستی بهره می‌گرفت. در سال ۱۸۹۶، پست گمرک با دیگر سرویس‌های پستی ادغام شد و به پست امپراتوری چین تبدیل گردید. با گسترش سامانه وید جایلز، برخی خواستار پذیرش آن از سوی پست شدند؛ اما این پیشنهاد در کنفرانسی که در بهار ۱۹۰۶ در شانگهای برگزار شد رد گردید و به جای آن، هجانامه نانکینگ به‌طور رسمی پذیرفته شد. سامانه وید-جایلز بر پایه گویش پکن استوار بود که از دهه ۱۸۵۰ معیار تلفظ به‌شمار می‌آمد؛ اما انتخاب هجانامه نانکینگ به معنای اعتراف پست به استانداردبودن گویش آن شهر نبود، بلکه سازشی بود برای دربرگرفتن گونه‌های گوناگون تلفظ ماندارین در یک سامانه واحد. ۱۹۰۷ ۱۹۱۹ ۱۹۴۷ هجی «Amoy» برگرفته از تلفظ شیامن در همسایه از شاخه هاکین است که در شکل‌گیری هاکین در شیامن نقشی تاریخی داشته‌است. «Peking» از نقشه دانویل برگرفته شده که خود از متون کهن‌تری چون (۱۶۵۴) و (۱۶۵۵) اخذ شده‌است. دیگر لاتین‌نویسی‌های پستی بر پایه «ماندارین جنوبی»، یعنی مبتنی بر هستند که زبان مشترک دربار اواخر دودمان مینگ و اوایل دودمان چینگ بود. هجی‌های پین‌یین بر پایه چینی معیار — شکلی مبتنی بر گویش پکن که در دستگاه آموزشی چین تدریس می‌شود — استوارند. پس از آنکه حزب کومینتانگ در ۱۹۲۷ به قدرت رسید، پایتخت از پکن («پایتخت شمالی») به نانکینگ («پایتخت جنوبی») منتقل شد و پکن به «Peiping» («آرامش شمالی») تغییر نام یافت. تا سال ۱۸۸۲، پست گمرک در دوازده بندر پیمانی دفتر داشت: شانگهای، شیامن، ، جنجیانگ، چونگ‌چینگ، فوژوو، هانکو (چین)، ایچانگ، ، نانجینگ، ویهای و واها. دفاتر محلی مجهز به تجهیزات مهرزنی بودند و نامه‌ها را با نام لاتین‌نویسی‌شده شهر مبدأ مُهر می‌زدند. فرهنگ نوشته هربرت جایلز که در ۱۸۹۲ منتشر شد، شیوه لاتین‌نویسی وید-جایلز را رواج داد. فرهنگ جایلز همچنین تلفظ گویش‌های شهرهای گوناگون را نشان می‌داد تا خواننده بتواند لاتین‌نویسی‌های محلی بسازد. از ژانویه ۱۸۹۳ تا سپتامبر ۱۸۹۶، سرویس‌های پستی محلی تمبرهایی منتشر کردند که نام شهر آن‌ها بر اساس تلفظ محلی به خط لاتین روی آن‌ها نوشته شده بود. | ## بخش 2: لاتین‌نویسی پستی چین | فرمان امپراتوری سال ۱۸۹۶ پست گمرک را به یک سرویس پستی ملی ارتقا داد و نام آن را به تغییر داد. پست گمرک در مقایسه با دیگر سرویس‌های پستی چون پست بریتانیا کوچک‌تر بود اما با تبدیل‌شدن به پست امپراتوری، به سرعت رشد کرد و به بازیگر اصلی این عرصه تبدیل شد. در ۱۸۹۹، هارت به‌عنوان بازرس کل پست از ناظران پستی خواست لاتین‌نویسی‌های ناحیه خود را ارائه دهند. هرچند او «بر اساس تلفظ محلی» را خواسته بود، اکثر ناظران از نقش واژه‌نامه‌نویسی سر باز زدند و فقط به فرهنگ‌ها مراجعه کردند. هجی‌های ارائه‌شده عمدتاً از سامانه وید-جایلز پیروی می‌کردند که در آن زمان روش استاندارد لاتین‌نویسی بود. هارت که از نقشه مبتنی بر وید ناراضی بود، در ۱۹۰۵ دستورالعمل دیگری صادر کرد و از ناظران خواست هجی‌هایی «نه بر اساس وید، بلکه بر اساس هجی‌های پذیرفته‌شده یا متداول محلی» ارائه دهند و پیشنهاد کرد در صورت نیاز با مبلغان محلی مشورت شود. انتصاب یک شهروند فرانسوی به این پست، اجرای تعهد ۱۸۹۸ چین در «توجه به توصیه‌های دولت فرانسه» در انتخاب کارکنان اداره پست بود. کنفرانس ۱۹۰۶ برای حل مسئله لاتین‌نویسی، پیری «کنفرانس مشترک امپراتوری پست و تلگراف» را در بهار ۱۹۰۶ در شانگهای سازمان داد. این کنفرانس مشترک پستی و مخابراتی چند تصمیم مهم گرفت: هجی‌های موجود برای نام‌های پیش‌تر لاتین‌نویسی‌شده حفظ شوند؛ نشانه‌های تلفظی، آپاستروف‌ها و خط‌تیره‌ها برای سهولت انتقال تلگرافی حذف شوند؛ و الزام درج نشانی به خط چینی لغو شود. برای لاتین‌نویسی‌های جدید، در گوانگ‌دونگ و بخش‌هایی از گوانگشی و فوجیان از تلفظ محلی پیروی می‌شد و در سایر مناطق از سامانه‌ای به نام «هجانامه نانکینگ» بهره گرفته می‌شد. هجانامه نانکینگ یکی از چند سامانه لاتین‌نویسی بود که جایلز برای بازنمایی گویش‌های محلی گوناگون پدیدآورده بود. نانجینگ روزگاری پایتخت بود و گویشش همچون گویش پکن یک معیار تلفظی به‌شمار می‌رفت. گویش رایج در نانجینگ تمایزهای آوایی بیشتری نسبت به دیگر گویش‌ها دارد و سامانه‌ای که برای این گویش طراحی شده باشد می‌تواند طیف گسترده‌تری از گویش‌ها را بازتاب دهد. برای پست به رهبری فرانسویان، مزیت افزوده این سامانه آن بود که — به گفته پیری — «تا آنجا که ممکن است با لاتین‌نویسی غیرانگلیسی‌زبانان سازگار» بود. نتیجه مبهم کنفرانس ۱۹۰۶ منتقدانی را واداشت تا از غیرنظام‌مند بودن لاتین‌نویسی پستی انتقاد کنند. | ## بخش 3: لاتین‌نویسی پستی چین | هریس در این باره می‌نویسد: آنچه منتقدان نکوهش کرده‌اند در واقع قوت اصلی لاتین‌نویسی پستی است؛ یعنی آنکه این لاتین‌نویسی با پذیرش هویت و زبان محلی به‌عنوان نمایندگان واقعی گوناگونی‌های تلفظ چینی، گویش‌های محلی و تلفظ‌های منطقه‌ای را در خود جای داد — چنان‌که از خواسته مکرر پست برای نگارش «بر اساس تلفظ محلی» یا «معادل‌های آوایی استانی» پیداست. دوره‌ای آشفته پی آمد چراکه رئیس‌جمهور یوآن شیکای از این مسیر برگشت و کوشید آموزش زبان چینی کلاسیک را احیا کند. یوآن در ۱۹۱۶ درگذشت و وزارت آموزش در ۱۹۱۸ معیار تلفظی منتشر کرد که اکنون به معروف است. منتقدان معیار وزارت آموزش را که اکنون «تلفظ ملی کهن» نام داشت، آمیزه‌ای از گویش‌ها، کتابی و یادآور دودمان‌های پیشین توصیف کردند. در دسامبر ۱۹۲۱، هانری پیکار-دستلان، مدیر مشترک پست، بی‌سروصدا دستور بازگشت به هجانامه نانکینگ را «تا زمانی که یکنواختی ممکن شود» صادر کرد. هرچند دوره سوتهیل-وید کوتاه بود، در همین مدت ۱۳٬۰۰۰ دفتر پستی — توسعه‌ای سریع و بی‌سابقه — ایجاد شده بود و هنگامی که سیاست معکوس شد، یک سوم از همه دفاتر پستی از هجی سوتهیل-وید بهره می‌بردند. اداره پست از زمان انتصاب پیری به دبیری پستی در ۱۹۰۱ تقریباً بدون وقفه زیر مدیریت فرانسوی بود. اجرای سامانه جدید فرآیندی تدریجی بود و دولت تا ۱۹۶۴ لاتین‌نویسی پستی را به‌طور رسمی لغو نکرد. حتی پس از لغو، اداره پست پین‌یین را نپذیرفت و تنها حروف لاتین را از کاربردهای رسمی — مانند مُهرهای پستی — حذف کرد. سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا (CIA) از ترکیبی از لاتین‌نویسی پستی و وید-جایلز بهره می‌برد و سرویس نقشه‌سازی ارتش آمریکا به‌طور انحصاری از وید-جایلز استفاده می‌کرد. در ۲۰۰۹، هانیو پین‌یین جایگزین تونگیونگ پین‌یین به‌عنوان لاتین‌نویسی رسمی شد (نگاه کنید به ). در حالی که نام خیابان‌های تایپه از طریق هانیو پین‌یین لاتین‌نویسی شده، شهرداری‌های سراسر تایوان مانند کائوهسیونگ و تاینان همچنان از لاتین‌نویسی‌های گوناگونی از جمله تونگیونگ پین‌یین و لاتین‌نویسی پستی بهره می‌برند. تفاوت‌های اصلی با وید-جایلز سامانه لاتین‌نویسی پستی چند تفاوت اصلی با وید جایلز دارد: نشانه‌های تلفظی (دیاکریتیک) و نشانه‌های لحن به‌کلی حذف شده‌اند. نام‌های جغرافیایی گوانگ‌دونگ، گوانگشی و فوجیان بر اساس گویش‌های محلی — از جمله هاکین، تئوچو و کانتونی — لاتین‌نویسی می‌شوند. | ## جمع‌بندی | نام‌های اروپایی رایج برای مکان‌های چین که پیش‌تر (از قرن نوزدهم یا پیش از آن) وجود داشتند — مانند نام بنادر پیمانی — حفظ شده‌اند.