موضوع مقاله: خانه ردیفی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # خانه ردیفی | مقدمه: خانه‌های ردیفی در سراسر جهان یافت می‌شوند، اگرچه در اروپا و آمریکای لاتین بسیار رایج هستند و نمونه‌های بسیاری در بریتانیا، بلژیک، ایالات متحده، کانادا و استرالیا یافت می‌شود. | ## بخش 1: خانه ردیفی | اگرچه این خانه‌ها در شکل‌های اولیه و بزرگتر خود برای اسکان افراد ثروتمند استفاده می‌شدند و هنوز هم می‌شوند، اما با رشد شهرها و افزایش تقاضا برای خانه‌های کوچکتر و به هم پیوسته، به تدریج با طبقه کارگر مرتبط شدند. خانه‌های ردیفی در برخی از مناطق مرکزی شهرها به طور فزاینده‌ای با اعیان‌نشین شدن مرتبط شده‌اند، که این موضوع توجه برنامه‌ریزی شهری را به خود جلب کرده است. به عنوان مثال، در «ردیف‌های یارموث» در گریت یارموث، نورفک، نمای تمام ساختمان‌ها دقیقاً روی خط ملک قرار داشت. اصطلاح تراس توسط معماران بریتانیایی در اواخر دوره جرجی از تراس‌های باغی وام گرفته شد تا خیابان‌هایی از خانه‌ها را توصیف کند که نمای یکپارچه و ارتفاع یکسان آن‌ها به جای یک «ردیف» ساده از خانه‌های مشابه، یک مجموعه شیک را ایجاد می‌کرد. خانه‌های شهری معمولاً سازه‌هایی دو تا سه طبقه هستند که با واحد مجاور خود یک دیوار مشترک دارند. از نظر مفهومی این ساختمان‌ها شبیه به خانه‌های ردیفی یا خانه‌های تراس‌دار هستند، اما دارای طراحی و ساختار مشترکی می‌باشند. New South Wales, 1994 تعداد زیادی خانه ردیفی در حومه‌های مرکزی شهرهای بزرگ استرالیا، به ویژه سیدنی و ملبورن، عمدتاً بین دهه‌های ۱۸۵۰ و ۱۸۹۰ ساخته شدند (خانه‌های ردیفی در خارج از این شهرها نادر هستند). پس از تشکیل فدراسیون استرالیا در سال ۱۹۰۱، خانه‌های مستقل به سبک محبوب مسکن در این کشور تبدیل شدند. رایج‌ترین مصالح ساختمانی مورد استفاده آجر بود که اغلب با روکش سیمانی پوشانده و سپس رنگ‌آمیزی می‌شد. بسیاری از خانه‌های ردیفی به سبک «ملیله‌کاری» (filigree) ساخته شدند؛ سبکی که با استفاده زیاد از تزئینات چدنی، به ویژه در بالکن‌ها و گاهی با به تصویر کشیدن گیاهان بومی استرالیا، متمایز می‌شود. در دهه ۱۹۵۰، بسیاری از برنامه‌های نوسازی شهری با هدف از بین بردن کامل آن‌ها به نفع توسعه مدرن انجام شد. حومه‌هایی که این خانه‌ها اغلب در آن‌ها یافت می‌شوند، به دلیل نزدیکی به مناطق مرکزی تجاری شهرهای بزرگ، در استرالیا بسیار پرطرفدار هستند. بنابراین گاهی اوقات بسیار گران‌قیمت می‌باشند، حتی اگر سبک اقامتی ترجیحی اکثریت نباشند. گراند پلاس، مکان تاریخی و مرکزی پایتخت (بروکسل)، توسط خانه‌های شخصی متعلق به قرن هفدهم احاطه شده است که نشان‌دهنده قدرت تجاری این شهر در آن زمان در شمال اروپا است. | ## بخش 2: خانه ردیفی | بعدها، در قرن نوزدهم، بلژیک نیز مانند بریتانیا نقش مهمی در تاریخ اولیه انقلاب صنعتی ایفا کرد؛ جایی که بخش مهمی از مسکن طبقه کارگر برای اسکان معدنچیان زغال سنگ در خانه‌های ردیفی آجری کوچکی که معمولاً «کورون» (Coron) نامیده می‌شدند، ساخته شد. این نوع ساخت‌وسازها در منطقه والونی و همچنین در منطقه نور-پا-دو-کاله فرانسه بسیار رایج هستند. در همان دوره (از ۱۸۵۰ تا اوایل ۱۹۰۰)، شهرهای بزرگی مانند بروکسل یا آنتورپ با توسعه شهری مهمی از طریق ساخت محله‌های جدید مواجه شدند که اغلب به طور کامل در اطراف قطعات زمینی با مالکیت فردی صورت می‌گرفت؛ جایی که خانه‌های ردیفی تک‌خانواری ساخته شده و هم توسط طبقه متوسط و هم طبقه بورژوا اشغال می‌شدند. نخستین خانه ردیفی ساخته‌شده در این کشور به نام ریبینگسهوف (۱۹۱۶) در حومه جدید هلسینکی در منطقه کولوساری، توسط معمار مشهور آرماس لیندگرن طراحی شد و از ایده‌های جنبش باغ‌شهر انگلیسی و حومه باغ همپستد الهام گرفته بود و به عنوان یک منطقه مسکونی با تراکم نسبتاً پایین دیده می‌شد. خیابان سرسبز و مشابه دیگری از خانه‌های ردیفی، هولانتیلایسن‌تیه (۱۹۲۰) در حومه مونکی‌نییمی هلسینکی بود که توسط معمار الیل سارینن طراحی شد. این خانه‌ها در ابتدا به عنوان مسکن کارگران و به عنوان بخشی از یک طرح بزرگ و جدید شهری برای کل شمال غربی هلسینکی در نظر گرفته شده بودند، اما از همان ابتدا به یک منطقه مسکونی شیک برای طبقه متوسط تبدیل شدند. خانه‌های ردیفی بعدی در فنلاند نیز به طور مشابه با زندگی حومه‌نشین طبقه متوسط گره خورده‌اند، مانند باغ‌شهر تاپیولا در اسپو از دهه ۱۹۵۰. در میدان‌های پاریس، برای تنوع بخشیدن به نما، به بلوک‌های مرکزی برجستگی نامحسوسی داده می‌شد. ساختمان‌های ردیفی از جمله مسکونی، عمدتاً در طول نوسازی پاریس توسط اوسمان بین سال‌های ۱۸۵۲ و ۱۸۷۰ نیز مورد استفاده قرار گرفتند و چشم‌اندازهای کاملی از خیابان‌ها را متشکل از ردیف‌های متصل به هم ایجاد کردند. ردیف‌های شیک از سال ۱۷۲۷ به بعد در میدان گروسونور لندن و از سال ۱۷۲۹ به بعد در میدان کوئین در شهر باث ظاهر شدند.(Summerson 1947) توسعه خود خانه به معمار اسکاتلندی رابرت آدام نسبت داده می‌شود. خانه‌های ردیفی اولیه نیز توسط جان وودها (پدر و پسر) در باث و تحت هدایت جان نش در ریجنتز پارک لندن ساخته شدند. این اصطلاح توسط سازندگان سوداگری مانند توماس کوبیت به کار گرفته شد و خیلی زود رواج یافت. این موضوع به ویژه در لندن صادق است؛ جایی که برخی از ثروتمندترین افراد کشور در مکان‌هایی مانند میدان بلگریو و کارلتون هاوس تراس صاحب این خانه‌ها بودند. این خانه‌های شهری (به مفهوم بریتانیایی آن)، اقامتگاه‌های لندنیِ خانواده‌های نجیب‌زاده و اشرافی بودند که بیشتر سال را در خانه‌های ییلاقی خود می‌گذراندند. | ## بخش 3: خانه ردیفی | این خانه‌های ردیفی که اغلب یک میدانِ باغ‌دار را احاطه می‌کردند، از ویژگی‌های بارز معماری جرجی هستند. در دوبلین، میدان‌های جرجی مانند میدان مریون و میدان فیتزویلیام، طبقات مرفه شهر را در خود جای داده بودند. نوعی خانه ردیفی که بعدها با نام «یک طبقه روی زیرزمین» شناخته شد، سبکی از خانه‌های ردیفی مختص پایتخت ایرلند بود. آن‌ها در دوره ویکتوریایی برای طبقه متوسطِ پایین شهر ساخته شدند و از خانه‌های شهری طبقات بالا تقلید می‌کردند. تا اوایل دوره ویکتوریایی، واژه تراس به هر سبک مسکنی اطلاق می‌شد که در آن خانه‌های مجزا با تکرار یک طراحی، در قالب ردیف‌هایی به هم متصل می‌شدند. این سبک برای مسکن کارگران در مناطق صنعتی در طول شهرنشینی سریعِ پس از انقلاب صنعتی استفاده می‌شد، به ویژه در خانه‌هایی که برای کارگران صنعتِ در حال گسترشِ نساجی ساخته شدند. سبک خانه‌های ردیفی به طور گسترده در سراسر کشور پخش شد و شکل معمولِ مسکن مسکونی با تراکم بالا تا جنگ جهانی دوم بود. قانون بهداشت عمومی ۱۸۷۵ مقامات محلی را موظف کرد تا از طریق قوانین فرعی مسکن را تنظیم کنند و متعاقباً همه خانه‌های ردیفیِ تابع این قوانین موظف شدند مستراح اختصاصی خود را داشته باشند و دسترسی از پشت ساختمان برای جمع‌آوری فضولات انسانی طبق «سیستم روچدیل» فراهم باشد. در سال ۲۰۱۱، خانه‌های ردیفی قانونمند (byelaw) بیش از ۱۵٪ از موجودی مسکن بریتانیا را تشکیل می‌دادند. از زمان جنگ جهانی دوم، توسعه مجدد مسکن منجر به تخریب بسیاری از خانه‌های ردیفی قدیمی یا مخروبه شد تا فضا برای برج‌های آپارتمانی که مساحت بسیار کمتری از زمین را اشغال می‌کنند، باز شود. به دلیل این نوع کاربری زمین در مناطق مرکزی شهر، از نظر تئوری می‌شد از این زمین‌ها برای ایجاد دسترسی بهتر، اشتغال یا مراکز تفریحی استفاده کرد. با این حال، اجرای غیراصولی یا ناقص به این معنا بود که در بسیاری از مناطق (مانند منچستر یا شهرک‌های لندن) برج‌های آپارتمانی برای ساکنان جابجا شده هیچ بهبود واقعی نسبت به خانه‌های ردیفی قبلی‌شان به همراه نداشت. در سال ۲۰۰۵ گزارش سازمان میراث انگلستان با عنوان مسکن کم‌تقاضا و محیط تاریخی نشان داد که تعمیر یک خانه ردیفی استاندارد ویکتوریایی در یک دوره ۳۰ ساله حدود ۶۰ درصد ارزان‌تر از ساخت و نگهداری یک خانه نوساز است. در یک نظرسنجی در سال ۲۰۰۳ برای وب‌سایت شمارش میراث، تیمی از کارشناسان یک خانه ردیفی ویکتوریایی را با خانه‌ای ساخته‌شده پس از سال ۱۹۸۰ مقایسه کردند و دریافتند که:این تحقیق نشان داد که بر خلاف تصورات قبلی، مسکن‌های قدیمی‌تر در طول عمر طولانی‌مدت خود نسبت به مسکن‌های مدرن‌تر، در واقع هزینه نگهداری و سکونت کمتری دارند. | ## جمع‌بندی | عمدتاً به دلیل کیفیت و طول عمر مصالح استفاده‌شده، ثابت شد که هزینه نگهداری و سکونت در خانه ردیفی ویکتوریایی به طور متوسط هر سال نزدیک به ۱۰۰۰ پوند در هر ۱۰۰ متر مربع ارزان‌تر است.