موضوع مقاله: عین هود | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # عین هود | مقدمه: این روستا در دامنه کوه کرمل و در جنوب شرقی حیفا واقع شده و زیر نظر شورای منطقه‌ای هوف هاکارمل اداره می‌شود. | ## بخش 1: عین هود | عین هود بر فراز تپه‌ای در میان باغ‌های زیتون با چشم‌اندازی به دریای مدیترانه جای گرفته‌است. بیشتر ساکنان عرب در جریان جنگ از روستا رانده شدند؛ اما شماری از آنان در همان ناحیه ماندند و روستای جدیدی به همان نام عین حوض بنیاد نهادند. پس از ناکامی تلاش برای ایجاد یک موشاو در این محل، عین هود در سال ۱۹۵۳ به کلنی هنرمندان تبدیل شد و نیروی پیش‌برنده این طرح مارسل یانکو، هنرمند سرشناس جنبش دادائیسم بود. پیشینه دوره ایوبی عین حوض یکی از روستاهای «الهیجاء» بود که بستگان امیر حسام‌الدین ابوالهیجاء بنیاد نهادند. ابوالهیجاء (به معنای «دلیر») کُردی عراقی و فرمانده نیروهای کُرد بود که در فتوحات سلطان صلاح‌الدین ایوبی و تسخیر پادشاهی اورشلیم در دهه ۱۱۸۰ میلادی شرکت داشت. او به دلاوری شهره بود و فرماندهی پادگان عکا را در زمان محاصره عکا (۱۱۸۹–۱۱۹۲) بر عهده داشت. ابوالهیجاء ظاهراً به عراق بازگشت؛ اما چندین تن از خویشاوندانش به فرمان صلاح‌الدین در سرزمین فلسطین ماندند و بر زمین‌های گسترده‌ای در ناحیه کوه کرمل، جلیل سفلی، جلیل شرقی و غربی و بلندی‌های الخلیل ساکن شدند. دیگر روستاهای الهیجاء عبارت بودند از حداثه و سیرین در جلیل سفلا، الرویس و کوکب در جلیل غربی. روستاییان مالیات ثابتی به میزان ۲۵ درصد بر فرآورده‌های کشاورزی شامل گندم، جو، بز و کندوهای عسل می‌پرداختند که جمعاً ۲٬۶۵۰ آقچه بود و تمام درآمد آن به وقف تعلق می‌گرفت. در سال ۱۸۵۱ میلادی، سیاح هلندی فان ده فلده از «عین حوض» دیدن کرد و «شبی خوش در خانه شیخ سلیمان گذراند». او توصیف کرد که روستاییان که همه مسلمان بودند از سربازگیری ارتش عثمانی بسیار نگران بودند. به گفته شیخ سلیمان، سلطان پیشین با صدور فرمانی روستاییان را از سربازگیری معاف کرده بود. در سال ۱۸۷۰، ویکتور گرن از روستا دیدن کرد و دریافت که ۱۲۰ نفر ساکن دارد و خانه‌ها از خاک کوبیده یا مصالح مختلف ساخته شده‌اند. در سال ۱۸۸۱ «عین حوض» روستایی کوچک توصیف شد در انتهای خط‌الرأسی، با ۵۰ ساکن که ۳ فدّان زمین کشت می‌کردند. فهرست جمعیتی حدود سال ۱۸۸۷ نشان می‌دهد که روستا حدود ۱۹۵ نفر جمعیت داشت که همه مسلمان بودند. مدرسه ابتدایی پسرانه روستا در سال ۱۸۸۸ بنیان‌گذاری شد و در آغاز سده بیستم شمار ساکنان ۲۸۳ نفر ذکر شد. | ## بخش 2: عین هود | دوره قیمومت بریتانیا بر پایه سرشماری ۱۹۲۲ فلسطین که مقامات قیمومت بریتانیا بر فلسطین انجام دادند، عین حوض ۳۵۰ نفر جمعیت داشت: ۳۴۷ مسلمان و ۳ مسیحی که مسیحیان همگی مارونی بودند. در سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین، جمعیت به ۴۵۹ نفر افزایش یافته بود که همه مسلمان بودند و در ۸۱ خانه مسکونی زندگی می‌کردند. در آمار سال ۱۹۴۵ جمعیت ۶۵۰ نفر بود که همه مسلمان بودند و مساحت کل زمین‌ها ۱۲٬۶۰۵ دونوم بود. از این مقدار، ۱٬۵۰۳ دونوم باغ و زمین آبی، ۴٬۴۲۲ دونوم زمین غلات و ۵۰ دونوم زمین ساخته‌شده (شهری) بود. جنگ ۱۹۴۸ عین حوض و روستای همسایه عین غزال در شامگاه ۱۱ آوریل ۱۹۴۸ مورد حمله قرار گرفتند. روزنامه فلسطینی «فلسطین» گزارش داد که گروهی ۱۵۰ نفره از نیروهای یهودی نتوانستند ساکنان را بیرون برانند. در ۲۰ مه، آسوشیتد پرس گزارش کرد که حمله دیگری به عین غزال و عین حوض دفع شده‌است. در ۱۷ تا ۱۹ ژوئیه، واحدهای نیروهای دفاعی اسرائیل روستاهای عین حوض را همراه با صرفند، المزار و کفرلام مورد حمله قرار داده و اشغال کردند و عین حوض از سکنه تخلیه شد. عین حوض جدید: روستای پس از ۱۹۴۸ بیشتر ۷۰۰ تا ۹۰۰ ساکن عرب عین حوض پیش از جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل در کرانه باختری اسکان یافتند و بسیاری از آنان در اردوگاه آوارگان جنین ساکن شدند. گروهی ۳۵ نفره از ساکنان اصلی که بسیاری از آنان از خاندان ابوالهیجاء بودند در وادی نزدیکی پناه گرفتند. مقامات اسرائیلی در آغاز روستا را به رسمیت نشناختند: نه راهی وجود داشت، نه برق، نه فاضلاب و نه تلفن و اجازه کشت زمین یا پرورش دام نیز داده نمی‌شد. در سال ۱۹۹۲ دولت سرانجام روستا را به رسمیت شناخت؛ اما شناسایی کامل تنها در سال ۲۰۰۵ با اتصال روستا به شبکه برق اسرائیل محقق شد. موشاو عین هود در ژوئیه ۱۹۴۹ جنبش موشاوها مهاجرانی از تونس و الجزایر را در روستای تخلیه‌شده ساکن کرد و نام آن را عین هود گذاشت. اما این بهره‌برداری کوتاه‌مدت کشاورزی به شکست انجامید و روستا یک سال و نیم دیگر متروک باقی ماند. نیروی محرکه این طرح مارسل یانکو، هنرمند سرشناس دادائیسم بود که روستا را از تخریب به دست نیروهای امنیتی نجات داد و دولت را قانع کرد که به او اجازه ساخت دهکده‌ای از هنرمندان در آنجا بدهد. امروز عین هود اکنون یک شهرک اجتماعی است که از سوی کمیته اداری منتخب اداره می‌شود. | ## بخش 3: عین هود | بسیاری از نقاشان، پیکرتراشان و نوازندگان اسرائیلی در آنجا زندگی می‌کنند و کارگاه‌ها و نگارخانه‌هایی دارند که برای عموم باز است. در جریان آتش‌سوزی جنگل کوه کرمل در سال ۲۰۱۰ عین هود تخلیه شد و روستا آسیب مادی چشمگیری دید. کارگاه‌ها شامل چاپ، پیکرتراشی، عکاسی، چاپ ابریشم، آواز، سرامیک، موزاییک، طراحی، شیشه رنگی، لیتوگرافی و آهنگری است. خانه گرترود کراوس میزبان کنسرت‌های موسیقی مجلسی دوهفته‌یک‌بار و سخنرانی‌های مهمان است. نگارخانه اصلی عین هود پنج تالار نمایشگاهی دارد که هر یک به بخش هنری ویژه‌ای اختصاص دارد. تالار نخست آثار هنرمندان مهاجر از اتحاد شوروی سابق و اتیوپی را نشان می‌دهد؛ تالار دوم ویژه هنرمندان عین هود در گذشته و حال است؛ تالارهای سوم و چهارم برای نمایشگاه‌های متغیر انفرادی و گروهی؛ و تالار پنجم برای نمایشگاه‌های موضوعی است. موزه نیسکوی موسیقی مکانیکی نخستین موزه در اسرائیل است که به سازهای موسیقی قدیمی اختصاص دارد. این مجموعه که طی ۴۰ سال از سوی نیسان کوهن گردآوری شده، دربرگیرنده جعبه‌های موسیقی، هاردی-گاردی‌ها، ارگ خودکار، پیانوی بازنواز، گرامافون‌ها و دیگر سازهاست. در سال ۱۹۹۲ بخشی اصلی از دیوار برلین در روستا نصب شد و از آن پس از بازدیدکنندگان موزه اصلی استقبال می‌کند. برنامه تبادل هنری دوسلدورف–عین هود طی دو دهه گذشته هنرمندان دوسلدورف را به عین هود و بالعکس آورده‌است. ساکنان سرشناس از نخستین ساکنان روستا نورا بنیامین کوبی، نویسنده آمریکایی کتاب‌های کودک و باستان‌شناس غیرحرفه‌ای بود. از هنرمندان کهنه‌کار عین هود اورسولا مالبین است که پیکره‌های برنزی او از سال ۱۹۷۸ در باغ منظره صلح حیفا، نخستین باغ پیکرتراشی عمومی در اسرائیل ویژه آثار یک زن پیکرتراش، به نمایش درآمده‌اند. دینا مرهاو پیکره‌هایی از ابزارهای فلزی کهنه و قطعات ماشین‌آلات صنعتی می‌سازد و یکی از آثارش به نام «توتم» در باغ پیکرتراشی المپیک پکن به نمایش درآمد. ده تن از ساکنان عین هود برنده جایزه اسرائیل شده‌اند که هر سال در روز استقلال اسرائیل اعطا می‌شود: گنیا برگر، در ۱۹۵۳ از بنیان‌گذاران کلنی هنرمندان زاهارا شاتس، برای نقاشی و پیکرتراشی (۱۹۵۵) مارسل یانکو، برای نقاشی (۱۹۶۷) گرترود کراوس، برای رقص (۱۹۶۸) شیمعون هالکین، برای ادبیات (۱۹۷۵) حاییم حفر، برای ترانه‌سرایی عبری (۱۹۸۳) ناتان زاخ، برای شعر (۱۹۹۵) مایکل گراس، برای نقاشی و پیکرتراشی (۲۰۰۰) گیلا آلماگور، برای بازیگری (۲۰۰۴) بازتاب فرهنگی فیلم مستند «۵۰۰ هکتار روی ماه» (۲۰۰۲) ساخته ریچل لیا جونز، دربارهٔ سرنوشت سه روستای عین حوض، عین هود و عین حوض جدید. | ## جمع‌بندی | رمان «صبح‌های جنین» نوشته سوزان ابوالهوا (۲۰۰۶) که بخشی از داستان آن بر پایه سرگذشت این روستا نوشته شده‌است.