موضوع مقاله: مگاباس | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مگاباس | مقدمه: تاریخچه مگاباس در آوریل ۲۰۰۶ توسط گروه استیجکوچ مستقر در بریتانیا، از طریق شرکت تابعه‌اش کوچ یواس‌ای راه‌اندازی شد.. | ## بخش 1: مگاباس | این سرویس در ۱۰ آوریل ۲۰۰۶ در شیکاگو به عنوان اولین قطب آمریکای شمالی آغاز به کار کرد و در ابتدا به هفت شهر در ایالت‌های غرب میانه آمریکا با کرایه‌های ارزان و مدل سوار کردن مسافر از کنار خیابان خدمات‌رسانی می‌کرد. استقبال اولیه بسیار قوی بود؛ در عرض دو سال مگاباس به حدود یک میلیون مسافر خدمات ارائه کرد و سرمایه‌گذاری بر روی اتوبوس‌های دوطبقهٔ جدید را برای افزایش ظرفیت آغاز نمود. در سال ۲۰۰۷، مگاباس برای مدت کوتاهی خدمات خود را به ساحل غربی آمریکا (کالیفرنیا و آریزونا) گسترش داد، اما آن مسیرها در سال ۲۰۰۸ به دلیل تعداد کم مسافر متوقف شدند. در عوض، مگاباس بر میانه‌غربی و شمال‌شرقی ایالات متحده تمرکز کرد و در می ۲۰۰۸، در میان تقاضای رو به رشد برای سفرهای اتوبوسی از کنار خیابان بین شهرهای بزرگ شرقی، یک قطب در نیویورک راه‌اندازی کرد. تا اواخر سال ۲۰۰۸، مگاباس از پایگاه خود در میانه‌غربی به پنسیلوانیا، نیوجرسی، مریلند، ماساچوست و نیویورک گسترش یافته بود. در اوت ۲۰۰۹، استیج‌کوچ مگاباس را از طریق بخش کوچ کانادای خود در کانادا معرفی کرد. یک سرمایه‌گذاری ۱۶ میلیون دلاری، مسیرهای پیونددهندهٔ تورنتو با کینگستون و مونترآل را راه‌اندازی کرد و به زودی خدمات فرامرزی از تورنتو به شهرهای ایالات متحده از جمله نیویورک سیتی، بوفالو، راچستر و سیراکیوس را اضافه نمود. این شبکه به رشد خود ادامه داد و قطب‌های اضافی ایجاد کرد: برای نمونه، یک قطب در آتلانتا در سال ۲۰۱۱ با مسیرهایی به ۱۱ شهر در جنوب شرقی (از واشینگتن دی.سی. مگاباس همچنین در سال ۲۰۱۲ مجدداً وارد کالیفرنیا شد و یک قطب در لس آنجلس و بعداً ایستگاهی در بربنک افتتاح کرد تا مسیرهایی را اجرا کند که کالیفرنیا جنوبی را به منطقه خلیج سان فرانسیسکو و لاس وگاس متصل می‌کرد. در سال ۲۰۱۹، گروه استیج‌کوچ، شرکت کوچ یواس‌ای (و مگاباس) را به مبلغ ۲۷۱ میلیون دلار به یک شرکت سهام خصوصی به نام واریانت اکوئیتی فروخت. | ## بخش 2: مگاباس | در نوامبر ۲۰۲۴، کوچ یواس‌ای (شامل برند مگاباس و عملیات خرده‌فروشی باقی‌مانده آن) توسط شرکت‌های وابسته به گروه رنکو خریداری شد. عملیات در ایالات متحده، قطب‌های اصلی شامل شیکاگو، نیویورک، فیلادلفیا، واشینگتن دی.سی.، آتلانتا، دالاس و لس آنجلس بوده‌اند. شبکه کانادایی در تورنتو متمرکز است و به مسیرهایی در کبک و اتصالات فرامرزی به ایالات متحده خدمات‌رسانی می‌کند. در اوج فعالیت، این شبکه به بیش از ۵۰۰ مقصد در تقریباً ۳۰ ایالت آمریکا و استان‌های انتاریو و کبک گسترش یافته بود. اگرچه اکثر ایستگاه‌ها در خیابان‌های عمومی واقع شده‌اند، برخی عملیات‌ها با پایانه‌های حمل‌ونقل مرکزی ادغام شده‌اند؛ به ویژه، محل سوار کردن مسافران در نیویورک در سال ۲۰۲۴ تحت مدیریت خطوط اتوبوس‌رانی پیتر پن به پایانه اتوبوس‌رانی پورت آتوریتی منتقل شد. مگاباس برای گسترش پوشش خدمات خود، شراکت‌های بین‌خطی با شرکت‌های حمل‌ونقل منطقه‌ای برقرار کرده است. در سال ۲۰۲۲، این شرکت یک شراکت رزرواسیون را با سامانه ترابری تریل‌ویز نیویورک آغاز کرد. توافق‌نامه‌های بعدی با شرکت‌هایی نظیر برلینگتون تریل‌ویز و فولینگتون تریل‌ویز، گستره شبکه را در میانه‌غربی و آپالاشیا افزایش داد. تحت این مدلِ شراکت، مگاباس به عنوان پلتفرم بلیت‌فروشی عمل می‌کند، در حالی که نهادهای شریک، بخش‌های مشخصی از مسیر را مدیریت می‌کنند. در کانادا، عملیات‌ها توسط بخش‌های کوچ کانادا، از جمله ترنت‌وی-ویگر، مدیریت می‌شوند. | ## بخش 3: مگاباس | اثر مگاباس مگاباس اغلب به عنوان عامل احیای سفرهای اتوبوسی بین‌شهری در ایالات متحده در طول دهه ۲۰۰۰ شناخته می‌شود. رشد سریع مگاباس و شرکت‌های حمل‌ونقل مشابه که از کنار خیابان مسافرگیری می‌کردند، باعث شد تا ناظران صنعت اصطلاح «اثر مگاباس» را ابداع کنند؛ این اصطلاح به روشی اشاره دارد که در آن خدمات اتوبوسی ارزان‌قیمت و مبتنی بر فناوری، تقاضا را تحریک کرده و حتی باعث افزایش تعداد مسافران در شرکت‌های رقیب مانند گری‌هاند شده است. ناوگان ناوگان مگاباس در آمریکای شمالی سابق بر این شامل اتوبوس‌های تک‌طبقه و دوطبقه بود. عملیات اولیه در سال ۲۰۰۶ از اتوبوس‌های تک‌سطحی ۴۵ فوتی سری ام‌سی‌آی دی۴۵۰۰ استفاده می‌کرد. در اواخر سال ۲۰۰۷، این شرکت اتوبوس‌های تک‌طبقه ام‌سی‌آی جی۴۵۰۰ و اتوبوس‌های دوطبقه وان هول تی‌دی۹۲۵ آسترومگا را معرفی کرد. تا سال ۲۰۱۱، بیش از ۱۰۰ واحد از اتوبوس‌های دوطبقه وان هول در سراسر شبکه در حال خدمت‌رسانی بودند. ناوگان کانادایی شامل ۱۵ اتوبوس وان هول تی‌دی۹۲۵ مدل ۲۰۰۹ است که توسط ترنت‌وی-ویگر هدایت می‌شوند. برای مسیرهای فرامرزی، مانند نیویورک به تورنتو یا فیلادلفیا به تورنتو، ناوگان‌های کانادایی و ایالات متحده به صورت مشترک به کار گرفته می‌شوند. حوادث عملیاتی مربوط به این ناوگان شامل بازداشت یک راننده به دلیل مستی در سال ۲۰۰۸ و تصادفات مرگبار در سال ۲۰۱۰ (سیراکیوس، نیویورک) و ۲۰۱۲ (لیچفیلد، ایلینوی) بوده است. در سال ۲۰۱۶، یک مورد آتش‌سوزی خودرو در ایلینوی رخ داد که بدون مجروحیت مسافران خاتمه یافت. | ## جمع‌بندی | دو حادثه واژگونی نیز در سال ۲۰۲۲ در بزرگراه بین‌ایالتی ۹۵ رخ داد که منجر به جراحات در نزدیکی بالتیمور و دو کشته در بزرگراه نیوجرسی شد.