موضوع مقاله: ولیب متروپوله | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ولیب متروپوله | مقدمه: ولیب در ابتدا به عنوان یک امتیاز توسط شرکت تبلیغاتی فرانسوی ژی‌سی‌دیکو اداره می‌شد. | ## بخش 1: ولیب متروپوله | , ولیب دوازدهمین برنامه بزرگ اشتراک دوچرخه در جهان از نظر تعداد دوچرخه‌های در گردش بود. از سال ۲۰۱۸، ولیب به ولیب متروپول تغییر نام داد و اکنون توسط اسموونگو اداره می‌شود. این ابتکار توسط شهردار پاریس و عضو حزب سوسیالیست فرانسه برتراند دلانو پیشنهاد شد. این سیستم در ۱۵ ژوئیه ۲۰۰۷ پس از موفقیت لیون در سیستم بدون تماس ولو'v خود در می ۲۰۰۵ راه اندازی شد، طرح پیشگام در ژوئن ۱۹۹۸ LE ولو STAR در رن، اولین شبکه عمومی رایگان (۲۵ ایستگاه) با شناسایی الکترونیکی دوچرخه‌ها اما از کارت‌های مغناطیسی یا قبل از آن از سیستم اشتراک دوچرخه ساده لا روشل در سال ۱۹۷۴ استفاده می‌کردند. ولیب در ابتدا ۷۰۰۰ دوچرخه را به شهر معرفی کرد که در بین ۷۵۰ ایستگاه اجاره خودکار، با پانزده یا بیشتر جایگاه پارک دوچرخه، هر کدام توزیع شد. ولیب را به سومین سیستم گسترده در نوع خود در جهان در سال ۲۰۱۳ تبدیل کرد که از نظر تعداد ایستگاه‌ها فقط سیستم‌های هانگژو و ووهان در چین از آن پیشی گرفتند. در طول اولین سال فعالیت خود، ولیب ۲۰ میلیون سفر انجام داده‌است و در ششمین سالگرد آن، در مجموع ۱۷۳ میلیون سفر گزارش شد. پس از بسیاری از مسائل فنی در راه اندازی مجدد، شهرداری پاریس اولتیماتومی را برای حل مشکلات خدمات تا سپتامبر ۲۰۱۸ تعیین کرد که به نظر می‌رسید کار کند زیرا سیستم در ژانویه ۲۰۱۹ به آرامی در حال بهبود است ولیب اکنون دوچرخه‌های برقی را نیز به رنگ فیروزه ای، متمایز از دوچرخه‌های معمولی خود در سبز ارائه می‌دهد. ساختار دوچرخه‌های این سیستم توسط شرکت فرانسوی Mercier دوچرخه در مجارستان تولید می‌شوند و توسط ژی‌سی‌دیکو تعمیر می‌شوند. قیمت هر دوچرخه به‌طور متفاوتی ۵۰۰ دلار آمریکا، ۱۳۰۰ دلار (در صورت ارائه توسط ژی‌سی‌دیکو)، ، ۳۴۶۰ دلار، یا ۳۵۰۰ دلار در هر عدد بیان شده‌است. دوچرخه‌های ولیب مجهز به سیستم قفل، سبد جلو و روشنایی LED همیشه روشن هستند که توسط دینام هاب جلویی تغذیه می‌شود. هر ایستگاه ولیب به یک پایانه کرایه خودکار، نقشه ایستگاه‌های اطراف و ده‌ها دوچرخه مجهز است. پایانه‌های کرایه‌ای همچنین اطلاعاتی دربارهٔ ایستگاه‌های ولیب همسایه، از جمله موقعیت مکانی، تعداد دوچرخه‌های موجود و جایگاه‌های باز نمایش می‌دهند. اگر کاربر با یک دوچرخه کرایه ای به ایستگاهی بدون مکان باز برسد، ترمینال پانزده دقیقه دیگر زمان کرایه رایگان اعطا می‌کند. ناوگانی متشکل از ۲۳ وسیله نقلیه حمل و نقل دوچرخه روزانه برای توزیع مجدد دوچرخه‌ها بین ایستگاه‌های خالی و پر استفاده می‌شود. برای استفاده از سیستم، کاربران اشتراکی را خریداری می‌کنند که امکان اجاره نامحدود را فراهم می‌کند. سفری که بیش از ۳۰ دقیقه طول می‌کشد، برای هر دوره ۳۰ دقیقه ای بعدی، هزینه اضافی را متحمل می‌شود. اشتراک ولیب Passion به کاربر این امکان را می‌دهد که ۴۵ دقیقه اول را در هر سفر رایگان داشته باشد، قیمت آن برای کاربران زیر ۲۷ سال و برای دانشجویانی که بورسیه دریافت می‌کنند کاهش می‌یابد. آنها به هر کاربری که دوچرخه را از یک ایستگاه غیر V+ برمی‌گرداند، ۱۵ دقیقه اجاره رایگان می‌دهند: اگر اجاره ای بیش از ۳۰ دقیقه طول بکشد، ۱۵ دقیقه برای محاسبه مبلغی که کاربر باید بپردازد کسر می‌شود، به این معنی که، برای مثال، سفر ۴۵ دقیقه ای به ایستگاه V+ رایگان است. | ## بخش 2: ولیب متروپوله | اگر اجاره ۳۰ دقیقه یا کمتر طول بکشد، ۱۵ دقیقه به یک حساب ویژه V+ اضافه می‌شود و می‌توان از آن برای اجاره‌های آینده بیش از ۳۰ دقیقه استفاده کرد. برای ثبت نام در برنامه و اجاره دوچرخه، کارت اعتباری یا کارت نقدی با شماره شناسایی شخصی لازم است. کارت اعتباری/دبیت ۳۰۰ یورو برای محافظت در برابر عدم بازگشت دوچرخه محاسبه می‌شود. به مشترکان ۱ روزه و ۱ هفته ای یک شماره اشتراک داده می‌شود تا برای اجاره‌های آینده در طول دوره اشتراک خود استفاده شود، در حالی که برای مشترکین ۱ ساله یک کارت سامانه بازشناسی با امواج رادیویی ارسال می‌شود. کارت سامانه بازشناسی با امواج رادیویی و پاس ناویگو امکان استفاده مستقیم از کارتخوان در ایستگاه‌های ولیب را فراهم می‌کند. این سیستم در ابتدا توسط شرکت تبلیغاتی ژی‌سی‌دیکو تأمین می‌شد، در ازای امضای شهر پاریس بر سر درآمد بخش قابل توجهی از احتکار تبلیغات در خیابان. ژی‌سی‌دیکو هزینه‌های راه اندازی سیستم را پرداخت کرد که در مجموع حدود ۱۴۰ میلیون دلار بود، و حدود ۲۸۵ نفر را به‌طور تمام وقت برای راه اندازی سیستم و تعمیر دوچرخه، تحت یک قرارداد ده ساله، استخدام کرد. شهر تمام درآمد حاصل از این برنامه و همچنین هزینه ای در حدود ۴٫۳ میلیون دلار دریافت کرد. شهر حدود نیمی از این فضای تبلیغاتی را بدون هزینه برای تبلیغات با منافع عمومی دریافت می‌کند (اعداد کمی متفاوت در ژوئیه ۲۰۰۸ گزارش شد). با توجه به نرخ غیرمنتظره بالای خرابکاری در مقایسه با سیستم کرایه دوچرخه لیون، شورای شهر پاریس موافقت کرد که هزینه‌های جایگزینی را به مبلغ ۵۰۰ دلار برای هر دوچرخه خراب شده بپردازد که منجر به هزینه‌های غیرمنتظره تا ۲ یورو شد. دزدی و خرابکاری حداقل ۳۰۰۰ دوچرخه در سال اول بهره‌برداری به سرقت رفت، تعداد بسیار بیشتر از آنچه در ابتدا پیش‌بینی می‌شد. تا آگوست ۲۰۰۹، از ۲۰۶۰۰ دوچرخه وارد شده به خدمت، حدود ۱۶۰۰۰ - حدود ۸۰ درصد کل - به دلیل خرابکاری یا سرقت تعویض شده بود. چرخه‌های خراب گاهی در رودخانه سن پرتاب می‌شدند یا از تیرهای چراغ آویزان می‌شدند. در سال ۲۰۰۹، نیویورک تایمز گزارش داد که دیدن دوچرخه‌های ولیب در ایستگاه‌های لنگرگاه‌شان با لاستیک‌های پنچر شده، پدال‌های شکسته یا آسیب‌های دیگر معمول است. با این حال، در سال ۲۰۱۲، فایننشال تایمز گزارش داد که «نرخ فرسایش به میزان قابل توجهی کاهش یافته‌است» از دو سال اول برنامه. در حالی که تعمیر و نگهداری همچنان یک مشکل است، FT علاوه بر آسیب یا سرقت عمدی، این را به دلیل «مشکل ماندن با نتایج استفاده زیاد» از «سرویس محبوب» نسبت داد. مقامات ژی‌سی‌دیکو به خبرنگاران گفتند که میزان خسارات احتمالی ناشی از خرابکاری و سرقت را دست کم می‌گیرند، که تأثیر قابل توجهی بر برنامه‌های اشتراک دوچرخه قبلی که ژی‌سی‌دیکو اداره می‌شد در فرانسه، مانند ولو'v در لیون، نداشته‌است. در سال ۲۰۰۹ و در سال ۲۰۱۲، بنا بر گزارش‌ها، تلاش‌های تعمیر و نگهداری در پاریس با حدود ۱۵۰۰ دوچرخه ولیب در روز انجام شد که عمدتاً بر روی باد کردن مجدد لاستیک‌ها تمرکز داشت. رئیس هیئت مدیره ژی‌سی‌دیکو در سال ۲۰۱۲ گفت: «این سیستم از نظر پیاده‌سازی بسیار پرهزینه است.» اما از سال ۲۰۱۱، پس از از دست دادن پول در سه سال اول، به تعادل بودجه دست یافته‌است. | ## بخش 3: ولیب متروپوله | خرابکاری و دزدی چرخه‌های ولیب در سال ۲۰۰۹ موجی از پوشش مطبوعاتی را دریافت کرد و برخی از داستان‌ها از کارکنان ژی‌سی‌دیکو به عنوان تنها منبع خود یاد کردند. برخی از مقامات و دانشگاهیان فرانسوی گفتند که در حالی که مشکلات واقعی وجود داشت، چنین پوششی دامنه آنها را اغراق‌آمیز کرد، که نشان دهنده تلاش ژی‌سی‌دیکو برای تقویت موقعیت چانه زنی خود در مذاکرات مالی با مقامات پاریس است. دنیس باپن، معاون سابق حمل و نقل شهردار این شهر گفت: «دکو از شور و شوق رسانه ای برای به دست آوردن پول بیشتر از شهر پاریس استفاده می‌کند.» لوک نادال از مؤسسه حمل و نقل و سیاست توسعه اظهار داشت: «تا حد زیادی این یک موضوع روابط عمومی است. برونو مارزلوف، جامعه‌شناس، میزان خرابکاری غیرمنتظره را نشانه شورش مردم فقیر حومه شهر و شهری، به ویژه جوانان مهاجر، به ویژه جوانان مهاجر که از آنچه به عنوان بوبوهای ممتاز یا «بوهمی‌های بورژوازی» یا «بورژوا-بوهمیایی» می‌پندارند، خشمگین هستند، به عنوان نشانه ای از شورش علیه جامعه فرانسه تفسیر می‌کند. مارزلوف در سال ۲۰۰۹ با اشاره به شورش‌های سال ۲۰۰۵ در حومه‌های طبقه کارگر پایتخت گفت: "باید این را به سایر بی ادبی‌ها و به ویژه آتش زدن ماشین‌ها ربط داد." وی وندالیسم ویلیب را تا حدی «شکلی از شورش» علیه طرد اجتماعی توصیف کرد، «فریاد…» به این معنی که «ما مانند سایر مردم حق تحرک نداریم، رسیدن به پاریس درد بزرگی است. ما ماشین نداریم، و وقتی داریم، خیلی گران و خیلی دور است.' " منتقدان این برنامه برنامه ولیب را به عنوان نمونه بارز اصل اقتصادی تراژدی عوام ذکر کرده‌اند. حامیان می‌گویند که علیرغم مشکلات اولیه، ولیب به یک الگوی نوآوری در خدمات عمومی شهری تبدیل شده‌است. نگهداری مسائلی در مورد نحوه محافظت از سوارکاران از استخدام یک چرخه ولیب برگشتی و آسیب دیده یا چرخه ای که نیاز به تعمیر و نگهداری فوری دارد، ظاهر شده‌است. برای نشان دادن مشکلی در دوچرخه، برای کاربران بازگشتی رایج شده‌است که صندلی را تا ۱۸۰ درجه به سمت عقب بچرخانند. در حالی که این عمل به کارکنان در تعیین اینکه کدام دوچرخه نیاز به توجه فوری دارد کمک می‌کند، موفقیت آن به رعایت داوطلبانه قابل توجه کاربر بستگی دارد. به دلیل همگام‌سازی ضعیف، بین ساعت‌های ایستگاه‌های اجاره‌ای مختلف تا ۳۰ دقیقه اختلاف زمان وجود دارد و ممکن است منجر به اضافه‌صورت‌حساب یا کم‌پروری شود. ایستگاه‌های اجاره‌ای از سیستم‌عامل ویندوز مایکروسافت استفاده می‌کنند و شناخته شده‌اند که خراب می‌شوند و صفحه آبی بدنام مرگ را ایجاد می‌کنند. بین در دسترس بودن دوچرخه‌های کرایه‌ای و تعداد اسلات‌های اجاره‌ای، تفاوت‌های فراوانی وجود دارد. هر ایستگاه اجاره ای تعداد دوچرخه‌های موجود در نزدیک‌ترین ایستگاه‌ها را نشان می‌دهد. اگر چه دوچرخه‌های کرایه‌ای اختصاصی نیستند، اما برای مردم شناخته شده‌است که دوچرخه‌ای را به ایستگاه آن زنجیر می‌کنند تا برای سفر بعدی در دسترس آنها بماند. علاوه بر این، در اوایل روز یک جریان خالص دوچرخه از حومه به مرکز شهر و در عصر یک جریان خالص به سمت خارج وجود دارد؛ بنابراین، بسته به زمان روز، ولیب باید تقاضا را در بیرونی‌ترین و مرکزی‌ترین ایستگاه‌های خود مدیریت کند. در نتیجه، دوچرخه‌ها ممکن است در برخی مکان‌ها کاملاً در دسترس نباشند، در حالی که برای برخی دیگر مشکلات پارک وجود دارد. ۱۵ دقیقه دوچرخه سواری رایگان به کاربرانی که از ایستگاه‌های بدون نشان (بیشتر در حاشیه شهر و بیش از ۶۰ دوچرخه) کرایه می‌کنند، اختصاص می‌یابد. | ## جمع‌بندی | به دلیل ادامه تقاضای زیاد، طرح ولیب به شوراهای همسایه (تا ۱٫۵ کیلومتر فراتر از مرزهای پاریس در سال ۲۰۰۸.) گسترش یافت.