موضوع مقاله: کاترین بولونیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کاترین بولونیا | مقدمه: او که حامی هنرمندان و در برابر وسوسه‌ها بود، نزدیک به سه قرن در زادگاهش بولونیا مورد احترام بود تا اینکه در سال ۱۷۱۲ توسط پاپ کلمنت یازدهم رسماً قدیس اعلام شد. | ## بخش 1: کاترین بولونیا | زندگی کاترین از خانواده‌ای مرفه، دختر بنونوتا مامولینی از بولونیا و جیووانی ویگری، یک سردفتردار فراری که برای نیکولو سوم دِسته، مارکی فرارا، کار می‌کرد،Stephen Donovan (1908). او در دربار نیکولو سوم به عنوان ندیمه همسرش پاریسینا مالاتستا (درگذشته ۱۴۲۵) بزرگ شد و با دختر طبیعی او مارگاریتا دِسته (درگذشته ۱۴۷۸) دوست مادام‌العمر شد. در این مدت، او در خواندن، نوشتن، موسیقی و نواختن ویولا آموزش دید و به نسخه‌های خطی تذهیب‌شده در کتابخانه دربار دِسته دسترسی داشت. ویولایی که او می‌نواخت در ویترین شیشه‌ای قرار دارد و گمان می‌رود مربوط به کمی قبل از زندگی او باشد. این موضوع به‌طور گسترده توسط مارکو تیلا در مجله انجمن گالپین آوریل ۱۹۷۵ مورد بحث قرار گرفته است. زنان بر سر اینکه آیا به جای آن به قانون فرانسیسکان پایبند باشند یا خیر، اختلاف نظر داشتند که در نهایت این اتفاق افتاد. در سال ۱۴۳۱، خانه بگین‌ها به صومعه کلر فقیرِ ناظر کورپوس دومینی تبدیل شد که تعداد زنان آن از ۱۲ نفر در سال ۱۴۳۱ به ۱۴۴ نفر تا پایان قرن افزایش یافت. کاترین بیشتر عمر خود را از سال ۱۴۳۱ تا ۱۴۵۶ در کورپوس دومینی، فرارا، گذراند و به عنوان بانوی تازه‌کارها خدمت کرد. او الگویی از تقوا بود و از تجربه معجزات و چندین رؤیا از مسیح، مریم مقدس، توماس بکت و یوسف و همچنین وقایع آینده مانند سقوط قسطنطنیه در سال ۱۴۵۳ گزارش داد. او تعدادی رساله مذهبی، مدح و ستایش، خطبه نوشت و کتاب مقدس خود را کپی و مصور کرد (به پایین مراجعه کنید).Lombardi, P. | ## بخش 2: کاترین بولونیا | در سال ۱۴۵۵، فرانسیسیان و فرمانداران بولونیا از او درخواست کردند که راهبه صومعه جدیدی شود که قرار بود با نام کورپوس دومینی در بولونیا تأسیس شود. او در ژوئیه ۱۴۵۶ به همراه ۱۲ خواهرش فرارا را ترک کرد تا جامعه جدید را تأسیس کند و تا زمان مرگش در ۹ مارس ۱۴۶۳ در آنجا راهبه ماند. کاترین در گورستان صومعه به خاک سپرده شد، اما پس از هجده روز، بوی شیرینی از قبر ساطع شد و جسد سالم از خاک بیرون آورده شد. سرانجام جسد به کلیسای کوچکی منتقل شد که در آنجا با لباس مذهبی خود و به صورت عمودی پشت شیشه قرار گرفته و در معرض نمایش است. یکی از پور کلرهای معاصر، خواهر ایلومیناتا بمبو، زندگینامه او را در سال ۱۴۶۹ نوشت. یک فرقه محلی قوی بولونیایی از کاترینا ویگری شکل گرفت و او در دهه ۱۵۲۰ به یک بیتا تبدیل شد اما تا سال ۱۷۱۲ تقدیس نشد. اگرچه او احتمالاً ایده‌های مشابهی را آموزش می‌داد، اما نسخه مکتوب را تا زمان مرگش پنهان نگه داشت و سپس آن را به اعتراف‌کننده خود تحویل داد و به او دستور داد که یک نسخه از آن را برای فقرای کلر در فرارا ارسال کند. این کتاب اولین بار در سال ۱۴۷۵ چاپ شد و ۲۱ ویرایش بعدی در قرن‌های شانزدهم و هفدهم از جمله ترجمه به لاتین، فرانسوی، پرتغالی، انگلیسی، اسپانیایی و آلمانی را پشت سر گذاشت؛ بنابراین، نقش مهمی در انتشار عرفان بومی اواخر قرون وسطی در اوایل دوره مدرن ایفا کرد. علاوه بر این، او مدایح، رساله‌های کوتاه مذهبی و نامه‌ها، و همچنین یک شعر لاتین ۵۰۰۰ بیتی نوشت. این اشعار حدود سال ۲۰۰۰ کشف شدند و توسط کاردینال جیاکومو بیفی اینگونه توصیف شدند: «اکنون زیبایی شگفت‌انگیز آنها آشکار شده است. | ## بخش 3: کاترین بولونیا | اکنون می‌توانیم در مورد یک بنای تاریخی الهیات که پس از رساله هفت سلاح معنوی، از بخش‌های مجزا و مستقل تشکیل شده است، تأمل کنیم: دوازده باغ، اثری عرفانی از دوران جوانی او، شعری لاتین در مورد زندگی عیسی، و خطبه‌ها، نسخه‌هایی از سخنان کاترین به خواهران مذهبی‌اش.» سنت کاترین بولونیا در نقاشی، نویسندگی، خواندن و زبان آموزش خوبی داشت.Vigri, ed. او هنگام کپی کردن متن کتاب مقدس مراقبه می‌کرد، حدود ۱۰۰۰ شعار دعا اضافه کرد و حروف اول را با پرتره‌های نیم‌تنه قدیسان نقاشی کرد و توجه ویژه‌ای به تصاویر کلر و فرانسیس داشت. او علاوه بر تصاویر متعدد از مسیح و نوزاد قنداق شده مسیح، قدیسان دیگری از جمله توماس بکت، جروم، پولس، آنتونی پادوا، مریم مجدلیه و کاترین اسکندریه را به تصویر کشید. برخی از تصاویر قدیسان، که با متن و شعارها در هم آمیخته‌اند، شمایل‌نگاری منحصر به فرد و مبتکرانه‌ای را به نمایش می‌گذارند که در آثار هنری راهبه‌های آلمانی نیز یافت می‌شود. از دیگر نقاشی‌های روی پنل و نسخه‌های خطی منسوب به او می‌توان به تابلوی مریم مقدس و کودک (ملقب به مریم مقدس دل پومو، مریم مقدس سیب) در کلیسای جامع سانتا، یک پرتره یا خودنگاره احتمالی در نسخه دست‌نویس ست آرمی اسپیریتیوالی، یک منجی، و یک تابلوی دیگر مریم مقدس و کودک در کلیسای کوچکش اشاره کرد. یکی دیگر از نقاشی‌های بزرگ منسوب به سنت کاترین، نقاشی‌ای است که سنت اورسولا و همراهانش را به تصویر می‌کشد. به نظر می‌رسد کاترین به این قدیس ارادت داشته است، زیرا دو تصویر از او کشیده است. فورتوناتی، ورا، جوردانو پومروی و کلودیو استریناتی، زنان هنرمند ایتالیایی از رنسانس تا باروک، موزه ملی زنان هنرمند، واشینگتن دی سی، ۲۰۰۹. هریس، آن ساترلند و لیندا ناکلین، زنان هنرمند: ۱۵۵۰–۱۹۵۰، موزه هنر شهرستان لس‌آنجلس، ناپف، نیویورک، ۱۹۷۶ پوماتا، جیانا. | ## جمع‌بندی | «مالپیگی و بدن مقدس: متخصصان پزشکی و شواهد معجزه‌آسا در ایتالیای قرن هفدهم»، مطالعات رنسانس ۲۱، شماره ۴ (۲۰۰۷): ۵۶۸–۵۸۶.