موضوع مقاله: مانیفست روشنفکران فاشیست | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مانیفست روشنفکران فاشیست | مقدمه: این مانیفست خشونت سیاسی شبه‌نظامیان پیراهن سیاه حزب ملی فاشیست (PNF) را در تحقق انقلابی فاشیسم ایتالیا به عنوان رژیم اقتدارگرا و تمامیت‌خواه نخست‌وزیر بنیتو موسولینی، که از سال ۱۹۲۲ تا ۱۹۴۳ با عنوان دوچه ("رهبر") بر ایتالیا حکومت می‌کرد، توجیه می‌کند.Giovanni Gentile (1929). | ## بخش 1: مانیفست روشنفکران فاشیست | نمای کلی این مانیفست، چکیده ایدئولوژیک کنفرانس فرهنگ فاشیستی در بولونیا در ۲۹ مارس ۱۹۲۵ است. در حمایت از دولت بنیتو موسولینی، روشنفکران برجسته دانشگاهی و مردمی ایتالیا نخستین تلاش رسمی را برای تعریف آرمان‌های فرهنگی فاشیسم ایتالیا انجام دادند. جنتیله، فیلسوف نئوایده‌آلیست، به عنوان رئیس کنفرانس، علناً اتحاد بین فرهنگ و فاشیسم را اعلام کرد و بدین ترتیب منتقدان روشنفکری را که احترام فرهنگی رژیم فاشیستی را زیر سؤال می‌بردند، به چالش کشید. تز «مانیفست روشنفکران فاشیست»، انقلاب فاشیستی را بر همکاری بین فرهنگ و سیاست بنا می‌کند.Philip V. این مانیفست ابتدا در روزنامه‌ی «مردم ایتالیا» (Il Popolo d'Italia)، وابسته به حزب کمونیست ایتالیا (PNF)، و سپس در اکثر روزنامه‌های ایتالیایی در ۲۱ آوریل ۱۹۲۵ - جشن ملی سالگرد پیدایش رم (حدود ۲۱ آوریل ۷۵۳ پیش از میلاد) - منتشر شد. بسیاری از روشنفکران عمومی ایتالیایی که از نظر فرهنگی تأثیرگذار بودند، مانیفست روشنفکران فاشیست را امضا کردند، از جمله:اگرچه در کنفرانس فرهنگ فاشیستی حضور نداشت، اما لوئیجی پیراندلو، نمایشنامه‌نویس و رمان‌نویس، علناً با نامه‌ای از مانیفست روشنفکران فاشیست حمایت کرد. این جنبش با تاریخ ملت ایتالیا پیوند نزدیکی دارد، اما برای سایر ملت‌ها خالی از جذابیت یا معنا نیست. ریشه‌های اولیه آن را باید در سال ۱۹۱۹ جستجو کرد، زمانی که تعداد انگشت‌شماری از کهنه‌سربازان سنگرهای [جنگ جهانی اول] دور بنیتو موسولینی جمع شدند و مصمم بودند با انرژی با سیاست دموکراتیک سوسیالیستی (دموسوسیالیست) که در آن زمان غالب بود، مبارزه کنند. سوسیالیسم دموکراتیک نسبت به همه چیز به جز یک طرف (پیامدهای مادی فوری) جنگ جهانی اول که مردم ایتالیا همزمان خسته و پیروز از آن بیرون آمده بودند، کور بود. این سوسیالیسم، هنگامی که به انکار آشکار جنگ متوسل نشد، با ارائه آن به ایتالیایی‌ها در پرتوی خام و فردگرایانه و فایده‌گرایانه، ارزش اخلاقی جنگ را کاهش داد. این سوسیالیسم ادعا کرد که این درگیری چیزی بیش از ترکیبی از فداکاری‌های فردی نبوده است که هر یک از طرفین باید بر اساس ارزیابی دقیق رنج خود، غرامت آن را بپردازند. این ادعا منجر به قرار گرفتن متکبرانه و تهدیدآمیز افراد در برابر دولت؛ نادیده گرفتن اقتدار دولت؛ کاهش اعتبار پادشاه و ارتش - نمادهای ملتی که فراتر از افراد و دسته بندی های اجتماعی فردی هستند -؛ رها شدن احساسات و غرایز اساسی، که منجر به فروپاشی اجتماعی، انحطاط اخلاقی و روحیه خودمحور و بی فکر شورش علیه همه اشکال نظم و قانون می شود. تضاد ​​فرد و دولت، بیان سیاسی معمول فسادی چنان عمیق است که نمی تواند هیچ اصل والاتری از زندگی را بپذیرد، زیرا انجام این کار احساسات و افکار فرد را به شدت تحت تأثیر قرار می دهد و در بر می گیرد. این جنبش سیاست را به عنوان زمینه ای برای آموزش انکار نفس و فداکاری به نام یک ایده درک و از آن حمایت می کرد، ایده ای که به فرد دلیل وجودی، آزادی و تمام حقوقش را می دهد. | ## بخش 2: مانیفست روشنفکران فاشیست | این نمایانگر تجسمی متمایز و منحصر به فرد از سنت‌های یک تمدن است که به جای پژمردن به عنوان خاطره‌ای مرده از گذشته، شکل شخصیتی را به خود می‌گیرد که بر هدفی که برای آن تلاش می‌کند متمرکز است. بنابراین، سرزمین پدری یک مأموریت است.فاشیسم و ​​دولتاز این رو، فاشیسم ماهیت مذهبی دارد. این دینداریِ سازش‌ناپذیر، تاکتیک‌های جنگی اتخاذ شده توسط فاشیسم از سال ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۲ را توضیح می‌دهد. فاشیست‌ها در کشور و در پارلمان، که هسته کوچکی از نمایندگان پس از انتخابات ۱۹۲۱ در آن مستقر بودند، در اقلیت بودند. بنابراین، دولت مشروطه ضدفاشیست بود و لزوماً هم همینطور بود، زیرا منعکس کننده اکثریت آن بود. فاشیسم دقیقاً توسط همین دولتی که خود را "لیبرال" می‌نامید، مورد مخالفت قرار گرفت، در حالی که لیبرالیسم آن از نوع لاادری و طردگرایانه‌ای بود که فقط به آزادی‌های ظاهری توجه می‌کرد. این دولت خود را "لیبرال" می‌داند زیرا با وجدان شهروندان آزاد خود بیگانه است و به طور مکانیکی به اعمال افراد واکنش نشان می‌دهد. نمایندگان چنین سوسیالیسم ترکیبی، که آغشته به ارزش‌های دموکراتیک و پارلمانتاریسم بودند، با این برداشت فردگرایانه از سیاست کنار می‌آمدند. و نه دولتی که آرمان‌های اقلیت کوچکی را که در دوران قهرمانانه‌ی ریزورجیمنتوی ما فعالیت می‌کردند، تقویت کرده بود، زیرا کسانی که برای آن می‌جنگیدند، با قدرت ایده‌ای که افراد به طرق مختلف تسلیم آن شده بودند، جان می‌گرفتند. آن دوران قهرمانانه، دولتی را با طرح بزرگ ساختن ایتالیایی‌ها، پس از اعطای استقلال و وحدت به آنها، تأسیس کرد. این دولتی بود که فاشیسم علیه آن به پا خاست، مسلح به قدرت بینش خود، که به لطف جذابیتی که هر ایده‌ی مذهبیِ دعوت به فداکاری دارد، گروه رو به رشدی از هواداران جوان را به خود جذب کرد. بدین ترتیب، به حزب جوانان تبدیل شد (همانطور که جنبش «جووان ایتالیا»ی ماتزینی از شورش‌های ۱۸۳۱ برخاسته بود تا خلأ سیاسی و اخلاقی مشابهی را پر کند). این حزب حتی سرود خود را برای جوانان داشت که فاشیست‌ها با قلب‌های شاد و پرشور می‌خواندند! فاشیسم، مانند «جووان ایتالیا»ی ماتزینی، به ایمان تمام ایتالیایی‌هایی تبدیل شد که گذشته را تحقیر می‌کردند و آرزوی تجدید حیات داشتند. | ## بخش 3: مانیفست روشنفکران فاشیست | مانند سایر ایمان‌ها، با واقعیتی کاملاً تحقق‌یافته روبرو شد که باید نابود و در کوره‌ای از انرژی‌های جدید ذوب می‌شد و مطابق با آرمانی جدید، پرشور و سازش‌ناپذیر، شکل می‌گرفت. این همان ایمانی بود که در سنگرها و در تأمل بر فداکاری‌هایی که در جبهه‌های نبرد برای تنها هدف ارزشمند انجام می‌شد، پخته شده بود: قدرت و عظمت سرزمین پدری. این ایمانی پرانرژی و خشن بود که حاضر نبود به هر چیزی که مانع قدرت و عظمت سرزمین پدری می‌شد، احترام بگذارد. جوانان مصمم، مسلح، با پیراهن‌های مشکی و سازماندهی نظامی، خود را در برابر قانون قرار دادند تا قانون جدیدی وضع کنند - با دولت مبارزه کردند تا دولت جدید را تأسیس کنند. اسکادریسم مدافعان تجزیه ملی را هدف قرار داد، کسانی که اقداماتشان در اعتصاب عمومی ژوئیه ۱۹۲۲ به اوج خود رسید و سرانجام در ۲۸ اکتبر ۱۹۲۲ جرأت کردند قیامی را آغاز کنند، زمانی که ستون‌های مسلح فاشیست‌ها ابتدا ساختمان‌های عمومی را در استان‌ها اشغال کردند و سپس به سمت رم راهپیمایی کردند. راهپیمایی به سمت رم در مراحل آماده‌سازی و اجرا، به ویژه در دره پو، تلفاتی به بار آورد. مانند همه رویدادهای شجاعانه‌ای که از والاترین اهداف اخلاقی الهام گرفته شده‌اند، ابتدا با شگفتی، سپس با تحسین و به دنبال آن با تحسین جهانی روبرو شد. برای مدتی به نظر می‌رسید که مردم ایتالیا آن شور و شوق و وحدتی را که در آستانه جنگ احساس می‌کردند، بازیافته‌اند، اما با آگاهی از پیروزی اخیر ملت دو چندان شده و با این باور که ملت پیروز اکنون در مسیر بازیابی تمامیت مالی و اخلاقی خود است، تقویت شده است. این سرزمین پدری، تجدید حیات آن سنت‌ها و نهادهایی است که در میان تجدید همیشگی سنت‌ها، همچنان از ویژگی‌های ثابت تمدن هستند. همچنین باعث می‌شود هر آنچه خاص و پست‌تر است، تابع آنچه جهان‌شمول و برتر است، گردد. این احترام به قانون و نظم است؛ این آزادی است که می‌توان از طریق قانون با چشم‌پوشی از هر آنچه از انتخاب فردی و خواسته‌های غیرمنطقی و بیهوده ناشی می‌شود، به آن دست یافت. این سرزمین پدری، فلسفه‌ای ریاضت‌کشانه از زندگی را نشان می‌دهد که با ژرفای مذهبی مشخص می‌شود؛ نظریه را از عمل، و گفتار را از عمل جدا نمی‌کند؛ و آرمان‌های باشکوه، اما کاملاً غیرواقعی، را که هیچ تغییری در بدبختی زندگی روزمره ایجاد نمی‌کنند، پیشنهاد نمی‌کند. | ## جمع‌بندی | بلکه، تلاشی طاقت‌فرسا برای ایده‌آل‌سازی زندگی و بیان باورهای خود از طریق عمل یا کلماتی است که خود، عمل هستند.