موضوع مقاله: سومین جنگ استقلال ایتالیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سومین جنگ استقلال ایتالیا | مقدمه: جعبه اطلاعات درگیری نظامی | درگیری = سومین جنگ استقلال ایتالیا | عرض = | بخشی از = جنگ‌های وحدت ایتالیا و جنگ اتریش-پروس | تصویر = Custozza1866.jpg | اندازه تصویر = 320px | جایگزین = | توضیح تصویر = حمله اولان‌های اتریشی به برسالیری‌های ایتالیایی در طول نبرد کاستوزا، نقاشی اثر یولیوش کوساک | تاریخ = ۲۰ ژوئن - ۱۲ آگوست ۱۸۶۶ | مکان = لومباردی-ونتیا، ترنتینو، دریای آدریاتیک | مختصات = | نقشه = | نقشه برجسته = | اندازه نقشه = | اندازه نشانگر نقشه = | توضیح نقشه = | برچسب نقشه = | قلمرو = | نتیجه = پیروزی پادشاهی ایتالیا | وضعیت = | سرآیند طرفین درگیر = | درگیر۱ = | درگیر۲ = | درگیر۳ = | فرمانده۱ = | فرمانده۲ = یوهان دوم، شاهزاده لیختن‌اشتاین | فرمانده۳ = | واحدها۱ = | واحدها۲ = | واحدها۳ = | قوا۱ = ارتش مینچیو ۱۱ لشکر پیاده نظام ۱ لشکر سواره نظام جمع: ۱۲۰۰۰۰ نفر ارتش پو ۵ لشکر پیاده نظام جمع: ۸۰۰۰۰ نفر نیروهای گاریبالدی گردان‌های داوطلب جمع: ۲۰۰۰۰ نفر جمع: ۲۲۰۰۰۰ نفر | قوا۲ = ارتش جنوبیسپاه‌های پنجم، هفتم، نهم ۲ تیپ سواره نظامارتش لیختن‌اشتاینجمع: ۸۰ نفرجمع: ۱۳۰٬۰۰۰–۱۹۰٬۰۰۰ نفر| قوا۳ = | تلفات۱ = ۱۱۱۹۷ 1,633 کشته در نبرد 3,926 زخمی 553 مفقود 5,085 اسیر | تلفات۲ = ۹۷۲۷ 1,392 کشته در نبرد 4,471 زخمی 691 مفقود 3,173 اسیر | تلفات۳ = | پانویس = | جعبه لشکرکشی = سومین جنگ استقلال ایتالیا''' ،‌ جنگی بود که بین ژوئن و اوت ۱۸۶۶ بین پادشاهی ایتالیا و امپراتوری اتریش درگرفت. | ## بخش 1: سومین جنگ استقلال ایتالیا | این درگیری به موازات جنگ اتریش-پروس رخ داد و در نتیجه نبرد، امپراتوری اتریش به رهبری فرانتز یوزف یکم، منطقه ونیز (ونتو، فریولی و شهر منتووا، آخرین بازمانده کوادریلاترو امروزی) را به ناپلئون سوم، امپراتوری دوم فرانسه (که به عنوان میانجی در مذاکرات عمل می‌کرد) سپرد تا رسماً آن را به ایتالیا واگذار کرد ه و ضمیمه خاک این کشور نوبنیاد شود. تصاحب این سرزمین ثروتمند و پرجمعیت توسط ایتالیا، که با یک همه‌پرسی به خاک این کشور ضمیمه شد، گامی بزرگ در روند وحدت ایتالیا بود. ویکتور امانوئل دوم ساووی در ۱۷ مارس ۱۸۶۱ به عنوان پادشاه ایتالیا اعلام شد، اما کنترلی بر ونیتیا یا ایالات پاپی بسیار کوچک‌تر نداشت. این وضعیت ایردنته (irredente) (اصطلاحی با معنای تحت‌اللفظی «بازخریده نشده» که بعدها در ایتالیا برای بخشی از کشور بکار گرفته شد که تحت سلطه بیگانگان بود)، منبع تنش‌های بی‌وقفه در سیاست داخلی پادشاهی جدید و سنگ بنای سیاست خارجی آن بود. او با جمع‌آوری ۱۲۰۰ داوطلب، از کاتانیا حرکت کرد و در ۲۴ اوت در ملیتو، کالابریا، پیاده شد تا به کوه آسپرومونته برسد. همزمان، ایتالیایی‌ها با بهره‌گیری از برتری دریایی خود، قصد داشتند سواحل دالماسی را تهدید کرده و تریسته را تصرف کنند. با شروع جنگ، ارتش ایتالیا با چندین عامل مواجه شد: ادغام مشکل‌ساز ارتش‌های پادشاهی ساردنی و پادشاهی دو سیسیل، بزرگترین اجزای پادشاهی جدید ایتالیا، که منجر به اختلافات بین سلسله مراتب فرماندهی شد، زیرا دشمنان سابق اکنون در کنار هم خدمت می‌کردند. نارضایتی و مقاومت شدید در جنوب ایتالیا پس از الحاق پادشاهی دو سیسیل توسط ایتالیا رخ داد. جنگ تهاجم ایتالیا پروس در ۱۶ ژوئن ۱۸۶۶ با حمله به چندین ایالت آلمانی متحد اتریش، خصومت‌ها را آغاز کرد. سه روز بعد، ایتالیا به اتریش اعلام جنگ کرد و عملیات نظامی را در ۲۳ ژوئن آغاز کرد. یکی، تحت فرماندهی خود لا مارمورا، در لومباردی، غرب رودخانه مینچو مستقر شد و به سمت قلعه قدرتمند کوادریلاتروی اتریشی‌ها هدف قرار گرفت. دومی، تحت فرماندهی انریکو چالدینی، در رومانیا، جنوب رودخانه پو مستقر شد و به سمت منتووا و روویگو هدف قرار گرفت. | ## بخش 2: سومین جنگ استقلال ایتالیا | لا مارمورا ابتدا از طریق منتووا و پسکیرا دل گاردا حرکت کرد، اما در ۲۴ ژوئن در نبرد کاستوزا شکست خورد و با آشفتگی از رودخانه مینچو عقب‌نشینی کرد. از سوی دیگر، چالدینی در بخش اول جنگ تنها با انجام چندین نمایش قدرت، تهاجمی عمل نکرد. پس از شکست در کاستوزا، ایتالیایی‌ها برای آماده شدن برای یک ضدحمله فرضی اتریشی‌ها، سازماندهی مجدد شدند. با این حال، اتریشی‌ها نتوانستند از عقب‌نشینی ایتالیا استفاده کنند و اقدامات خود را به یورش به والتلینا و وال کامونیکا (نبرد وتزا دولیو) محدود کردند. نیروهای اتریشی باقی‌مانده در صحنه نبرد، دفاع خود را در اطراف ترنتینو و ایسونزو متمرکز کردند. در ۵ ژوئیه، دولت ایتالیا خبر تلاش ناپلئون سوم برای میانجیگری برای حل و فصل اوضاع را دریافت کرد، که به اتریش اجازه می‌داد شرایط مساعدی را از پروس دریافت کند و به ویژه ونیز را حفظ کند. این وضعیت برای ایتالیا شرم‌آور بود، زیرا نیروهایش در تنها نبرد تا به امروز شکست خورده بودند. از آنجایی که اتریشی‌ها نیروهای بیشتری را برای دفاع از وین در برابر پروسی‌ها به وین منتقل می‌کردند، از لا مارمورا خواسته شد تا از برتری عددی نیروهای خود استفاده کند، پیروزی کسب کند و وضعیت ایتالیا را در میز مذاکره بهبود بخشد. در ۱۴ ژوئیه، طی شورای جنگ که در فرارا برگزار شد، نقشه‌های جنگی جدید ایتالیا تعیین شد: سچالدینی قرار بود ارتش اصلی ۱۵۰ هزار نفری را از طریق ونیز رهبری کند و لا مارمورا، با تقریباً ۷۰ هزار نفر، نیروهای اتریشی را در کوادریلاترو به دام بیندازد. نیروی دریایی ایتالیا، به فرماندهی دریاسالار کارلو دی پرسانو، قرار بود با هدف تصرف تریسته از آنکونا حرکت کند.‌ سپاه داوطلبان گاریبالدی (به نام کاچاتوری دله آلپی)، که توسط لشکری ​​از پیاده نظام منظم تقویت شده بود، قرار بود با هدف تصرف پایتخت آن، ترنتو، به سمت ترنتینو پیشروی کند. چالدینی در ۸ ژوئیه از رود پو عبور کرد و پس از آنکه بخشی از نیروهایش بورگوفورته را در محاصره تصرف کردند، در ۲۲ ژوئیه بدون مواجهه با ارتش اتریش به سمت اودینه پیشروی کردند. این پیشروی تحت الشعاع شکست غیرمنتظره نیروی دریایی ایتالیا در نبرد لیسا در ۲۰ ژوئیه قرار گرفت، جایی که دو کشتی ایتالیایی غرق شدند. | ## بخش 3: سومین جنگ استقلال ایتالیا | با این حال، با توقف خصومت‌های اتریش و پروس، به نظر می‌رسید اتریشی‌ها آماده اعزام نیروهای کمکی به ایتالیا هستند. به همین ترتیب، شاهزاده‌نشین لیختن‌اشتاین، به عنوان متحد جنوبی اتریش، ارتش خود را به منطقه غرب اشتیلفسر یوخ علیه داوطلبان اعزام کرده بود. اتریش موافقت کرد که ونتو را از طریق میانجیگری فرانسه به ایتالیا واگذار کند و در ۹ اوت، گاریبالدی در تلگرافی از فرماندهی عالی ارتش دستور یافت تا ترنتینو را برای تأیید توافق صلح تخلیه کند. اتریشی‌ها به رودخانه ایسونزو عقب‌نشینی کردند و ونیز را به دست ایتالیایی‌ها سپردند. فرانسه و پروس ایتالیا را تحت فشار قرار دادند تا به تنهایی با اتریش آتش‌بس برقرار کند. بتینو ریکاسولی، نخست‌وزیر ایتالیا، این درخواست را رد کرد و اصرار داشت که مرزهای «طبیعی» برای ایتالیا، از جمله واگذاری ونیز و تیرول جنوبی، به دست آید و منافع ایتالیا در ایستریا محترم شمرده شود. با این حال، آتش‌بس اتریش-پروس، دست وین را تقویت کرده بود و دریاسالار اتریشی، ویلهلم فون تگتهوف، فرماندهی دریا را به دست گرفته بود. سرانجام، توقف خصومت‌ها در آتش‌بس کورمونس که در ۱۲ اوت امضا شد، مورد توافق قرار گرفت و پس از آن پیمان وین در ۳ اکتبر ۱۸۶۶ منعقد شد. مفاد صلح پراگ شامل اعطای تاج آهنین لمباردی به پادشاه ایتالیا و واگذاری ونتیا به اتریش، شامل ونیز امروزی، بخش‌هایی از فریولی و شهر منتووا، بود. ناپلئون سوم که به عنوان میانجی بین پروس و اتریش عمل می‌کرد، در ۱۹ اکتبر ونیز را به ایتالیا واگذار کرد، در حالی که در یک معاهده مخفی ایتالیا رایت داده بود که ساووآ و نیس به فرانسه الحاق شود. | ## جمع‌بندی | گفتنی است وحدت ایتالیا با تصرف رم (۱۸۷۰) و الحاق ترنتینو، باقیمانده فریولی و تریسته در پایان جنگ جهانی اول، که در ایتالیا چهارمین جنگ استقلال ایتالیا نیز نامیده می‌شود، تکمیل شد.