موضوع مقاله: گیاه علفی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # گیاه علفی | مقدمه: گیاهان علفی گیاهان آوندداری هستند که هیچ آوند چوبی ماندگاری بالای سطح زمین ندارند. | ## بخش 1: گیاه علفی | پیازها و ساقه‌ها پیاز‌ها، که اعضای فربه و مدور هستند برگ‌های گوشتالود و مملو از غذا دارند، آن‌طور که در گل حسرت و انواع گل نرگس دیده می‌شود. اندام‌های ذخیره‌کننده که ساقه‌های زیرزمینی قطور و تخم‌مرغی‌اند برگ‌ها و جوانه‌های ظریف دارند، آن طور که در بوته سیب زمینی دیده می‌شود. ساقه‌های زیرزمینی که بلند و قطور هستند از یک سر آنها جوانه ساقه هوایی و از سر دیگر ریشه به وجود می‌آید. پیازها و ساقه‌ها ـ و وابستگان‌شان، یعنی اندام‌های ذخیره‌کننده و ساقه‌های زیرزمینی، ذخیره‌کنندهٔ غذای آن گروه از گیاهان‌اند که علفی هستند و ساقه‌های نرم دارند. درختان و بوته‌ها از جمله گیاهان چوبی پایا هستند و تنه و شاخه‌های آنها حتی در مناطق بسیار سردسیر هم در سراسر سال زنده می‌مانند. اما گیاهان علفی پایا چنین نیستند: برگ‌های بعضی از این گیاهان، از جمله گندمیان، در زمستان نمی‌ریزد و رشد گیاه هم تا حدودی کند می‌شود، بعضی دیگر، مثل پیازها و انواع گل لاله در زمستان کاملاً، برهنه می‌شوند و در زیرزمین به صورت خفته باقی می‌مانند. در هر دو حالت، آن قسمت از گیاه که در زیر زمین است به صورت انبار غذا عمل می‌کند تا در بهار آینده دوره جدید رشد گیاه آغاز گردد. همچنین این نام‌گذاری نشان‌دهندهٔ تفاوت میان گیاهان علفی با قسمت‌های چوبی و گیاهان علفی بدون قسمت‌های چوبی است. | ## بخش 2: گیاه علفی | گیاهان علفی پایا عبارتند از اعضای خانواده سوسنیان و زنبق، انواع عادی سوسن که شامل لاله، سنبل، پیاز، سیر و سوسن‌های حقیقی هستند. همچنین توت‌فرنگی از جمله گیاهان پایایی است که با ایجاد ساقه‌های رونده تولید مثل می‌کند. هر بوتهٔ جدید توت‌فرنگی در سال اول دسته‌ای از برگ و گل و میوه و ساقه‌های رونده تولید می‌کند، در سال بعد بعضی از بذرهای گیاه ممکن است برویند و ساقه‌های رونده آن هم ریشه می‌دواند و به تدریج بوته‌های تازه به وجود می‌آید. میوه‌های حقیقی بوته توت‌فرنگی‌هایی که برای خورن استفاده می‌شوند در واقع ساقه سرخ و گوشتالود گیاه، و تخمه‌های بسیار کوچکی است که در سطح قسمت گوشتالود ساقه فرورفته‌اند. گیاهان دولپه‌ای یا دو برگ‌چه (اقلیم معتدل) بیش‌تر گونه‌های این گیاهان دولپه‌ای (دارای دو برگ‌چه) هستند. خانوادهٔ کلم، تربچه، شلغم، گل کلم و کلم ایتالیایی، بهترین نمونه‌های آن به‌شمار می‌آیند، و خانوادهٔ پنچه‌غازی که اسفناج و چغندر از اعضای آن هستند. گل بنفشه فرنگی، همیشه بهار و اطلسی گونه‌هایی از این گیاهان هستند که بیشتر در باغچه‌ها کاشته می‌شوند. قسمت‌های هوایی گیاهان علفی ـ ساقه‌ها، برگ‌ها و دُم‌گل‌ها ـ معمولاً در فصل پاییز خشک می‌شوند. | ## بخش 3: گیاه علفی | هر سه نوع یاد شده بسیار جالب توجه‌اند زیرا بعضی اوقات فاصله بین آغاز رویش بذر تا گل دادن آن بیش از چند هفته نیست، و از درختان و بوته‌هایی که سال‌ها طول می‌کشد تا گل بدهند، به مراتب سریع‌تر تکثیر می‌شوند. البته، پرورش‌دهندگان گل در مناطقی که آب و هوای معتدل دارند، گونه‌هایی مانند همیشه‌بهار را نیمه مقاوم به‌شمار می‌آورند، چون بذرهای آن در مرحله جوانه زدن تاب تحمل سرمای شدید را ندارند. کاکتوس‌ها (اقلیم گرمسیری) کاکتوس واژه‌ای است یونانی به معنای گیاه خاردار، و بسیاری از کاکتوس‌ها ساقه‌ها و میوه‌های پرخاری دارند که جانوران را از بلعیدن آنها بازمی‌دارد. گیاهانی که در صحراها و خارستان‌های نواحی خشک می‌رویند، همواره باید کم‌آبی را تحمل کنند. کاکتوس‌ها، به عنوان مثال، برای آنکه با این وضعیت سازگار شوند برگ ندارند و بنابراین، فرایند فتوسنتز در ساقه‌ها و شاخه‌های سبزشان به وقوع می‌پیوندد. فقدان برگ‌ها از هدر رفتن آبی که در مرحله تولید غذای یاخته به وجود می‌آید، ممانعت می‌کنند. | ## جمع‌بندی | این گیاهان برگ‌های قطوری دارند که آب را در خود نگه می‌دارند و مانند کاکتوس‌ها، غالباً به کمک ریشه‌های درازشان از اعماق زمین آب جذب می‌کنند.