موضوع مقاله: نیک ووییچیچ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نیک ووییچیچ | مقدمه: هر چند در کودکی دچار افسردگی شده بود، اما کم‌کم و با کمک مادرش، آموخت که از زائدهٔ کوچکی که به جای پا در بدن او وجود داشت، استفاده کند و قابلیت‌های خود را افزایش دهد. | ## بخش 1: نیک ووییچیچ | او در دبیرستان رهبری گروهی را بر عهده گرفت که برای یک خیریه اعانه جمع‌آوری می‌کردند و از آن به بعد به کارهای عام‌المنفعه رو آورد. نیک وویچیچ در سن ۲۱ سالگی از دانشگاه گریفیث با دو مدرک لیسانس در رشته‌های حسابداری و برنامه‌ریزی مالی فارغ‌التحصیل شد. وی در ۹ مارس ۲۰۰۲، به کالیفرنیا نقل مکان و در سال ۲۰۰۸ در مک کینی، تگزاس، نزدیک دالاس، با کانائه میاهار ملاقات کرد. او در کتاب خود زندگی بی حد و مرز می‌گوید: من بدون دست و پا به دنیا آمدم اما هرگز در حصار شرایط خود نماندم. من به سراسر دنیا سفر می‌کنم و به میلیون‌ها نفر الهام می‌بخشم تا با ایمان، امید، عشق و شجاعت خویش بر ناملایمات زندگی چیره شوند و به آرزوهای خود برسند. او هم‌اکنون یکی از تأثیر گذارترین سخنرانان موفقیت در دنیا محسوب می‌شود و مؤسسه زندگی بدون دست و پا را که در زمینه موفقیت فعالیت دارد اداره می‌کند. او در سال ۹۷ به ایران سفر کرد و در هتل اسپیناس پالاس تهران برای ۱۴۰۰ نفر به سخنرانی پرداخت. او در کتاب بی حد و مرز می نویسد: تو می توانی از ترس های خود به مثابه انگیزه ای برای رسیدن به آرزوهایت استفاده کنی و زندگی خود را چنان بسازی که دوست داری. روزی یکی از همکلاسی هایم به نام لورا گریگوری به من گفت: در مدرسه یکی از معلم ها به تو کمک می کند، در خانه چطور؟ یکی از نگرانی های من در کودکی این بود که مبادا سربار کسانی شوم که دوست شان دارم. | ## بخش 2: نیک ووییچیچ | گاهی نصف شب از ترس بیدار می شدم و به این فکر فرو می رفتم که اگر پدر و مادرم مرا ترک کنند و من با خواهر و برادرم تنها بمانم، چه می شود؟ پرسش های لورا باعث شد تا آنچه موجب ترس من می شد به انگیزه ای برای استقلال من تبدیل شود. از آن روز به بعد، من استقلال خویش و تکیه به خود در همه ی کارهایم را سرلوحه ی برنامه هایم قرار دادم. این ترس که من زندگی عزیزانم را تباه کنم و آن ها را گرفتار خودم کنم، باعث شد که انگیزه ای پیدا کنم تا به خود متکی باشم. پدر و مادرم همواره به من اطمینان می دادند که آن ها خودشان دوست دارند کارهای مرا انجام بدهند و به من کمک کنند. این فکر که من نمی توانستم برای نوشیدن حتی یک لیوان آب هم به خودم متکی باشم آزارم می داد. یکی از فکرهایی که واقعا مرا تکان می داد، این بود که پدر و مادرم روزی نباشند و من مجبور باشم به برادرم آرون تکیه کنم. آیا این همه سال کافی نبود که او با من بزرگ شود، به من کمک کند و از نگاه شگفت زده ی در و همسایه به برادر بی دست و پای خود خجالت بکشد. لورا به یاد من آورد که من هنوز وابسته هستم؛ وابسته ی ترحم و مهر و شکیبایی دیگران. من کاملا توان آن را دارم که روزی خانواده تشکیل بدهم، و دلم نمی خواهد همسرم مرا به این طرف و آن طرف حمل کند. | ## بخش 3: نیک ووییچیچ | من باید از این ویلچر پایین می آمدم تا از نردبان زندگی، بی کمک دیگران، بالا بروم. آن ها به جزیره ای می روند و سپس، بدون این که چیزی داشته باشند، از صفر شروع می کنند و همه ی چیزهای لازم برای یک زندگی خوب را خودشان می سازند. من می دانم که هیچ انسانی جزیره ای دورافتاده از جزایر دیگر نیست، به ویژه انسانی بدون دست و پا. پدر و مادرم شیوه ای پیشنهاد کردند تا من خودم را استحمام کنم؛ شامپو بزنم، دوش بگیرم، شست و شو کنم. وسیله ای اختراع کردیم که من آن را با شانه ام تکان می دادم و شامپو روی سرم می ریخت. بعد، یک جاشامپویی پدالی اختراع کردیم؛ من روی آن جست می زدم و شامپو روی سرم می رخت. مادرم چوب رختی ای درست کرد که من توانستم داخل لباس شوم و به این شیوه، آن را بپوشم. ریموت کنترل، تلفن دستی، کیبورد کامپیوتر، دربازکن اتوماتیک، همه ی این ها برای من موهبتی محسوب می شد. | ## جمع‌بندی | من از لورا سپاسگزارم که چنان پرسش هایی را طرح کرد تا مرا از وابستگی به دیگران برهاند.