موضوع مقاله: گونتر پرین | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # گونتر پرین | مقدمه: گونتر پرین (۱۶ ژانویه ۱۹۰۸ – ۸ مارس ۱۹۴۱) نظامی اهل آلمان در دوره رایش سوم بود که در جریان جنگ جهانی دوم در کریگس‌مارینه خدمت و او-بوت او-۴۷ را فرماندهی کرد. | ## بخش 1: گونتر پرین | او به عنوان نخستین فرمانده او-بوت نشان عالی صلیب شوالیه صلیب آهنین و به عنوان نخستین فرد در کریگس‌مارینه نشان برگ‌های بلوط صلیب شوالیه را دریافت کرد. برگ‌های بلوط صلیب شوالیه هنگام اعطای آن به پرین عالی‌ترین نشان نظامی در رایش سوم به حساب می‌آمد. پدر و مادرش از هم جدا شدند و او و دو فرزند دیگر با مادرشان به لایپزیش نقل مکان کردند. ظاهراً پدر کمک مالی به آن‌ها نمی‌کرد و مادر به سختی با فروش سوزن‌دوزی و نقاشی‌هایی می‌کشید امورات خود و کودکان را می‌گذراند. پس از فراگرفتن مقدمات، کاری در کشتی اس‌اس هامبورگ به عنوان مستخدم برای خود یافت. این کشتی در یک طوفان زمستانی غرق شد اما گونتر خود را به ساحل ایرلند رساند و نجات پیدا کرد. پرین وقتی مطلع نیروی دریایی دریانوردان تجاری را به عنوان نیروی ذخیره جذب می‌کند به سرعت ثبت نام کرد. دوره آموزشی فرماندهی او-بوت را طی کرد و روز ۱۷ دسامبر سال ۱۹۳۸ فرماندهی او-۴۷ از نوع ۷ب را بر عهده گرفت. با آغاز جنگ جهانی دوم، در دریای شمال بود که فرانسه و بریتانیا روز ۳ سپتامبر سال ۱۹۳۹ به آلمان اعلان جنگ کردند. روزهای بعدی دو کشتی باری بریتانیایی ریو کلارو و گارتِیوِن را نیز راهی کف دریا کرد. وقتی میانه ماه سپتامبر به پایگاه بازگشت بزرگ‌دریابد اریش ردر، فرمانده کل کریگس‌مارینه نشان درجه ۲ صلیب آهنین را به او اعطا کرد و به تمام خدمه او-۴۷ دو هفته مرخصی داد. دونیتس از او پرسید آیا می‌خواهد به پایگاه دریایی بریتانیا در اسکاپا فلو حمله کند؟ این کاری بسیار دشوار بود؛ چرا که این مکان پایگاه اصلی ناوگان میهنی بریتانیا بود و رخنه یک زیردریایی در آن کار ساده‌ای نبود. دو او-بوت آلمانی در جنگ جهانی اول تلاش کردن وارد محوطه این پایگاه شوند اما هیچ‌یک بازنگشتند. به هر صورت این بار تصاویر هواگردهای شناسایی لوفت‌وافه نشان می‌داد از ورودی از شرقی پایگاه به خوبی مراقبت نمی‌شود. پرین صبح روز ۱۳ اکتبر در نزدیکی پایگاه دریایی بریتانیا به زیر آب رفت و مأموریت خود را با خدمه او-بوت در میان گذاشت. او-بوت برخلاف جریان آب به آرامی به سمت پایگاه رفت و بدون برخورد به کشتی‌های انسدادی کف دریا، وارد محوطه آن شد. پرین حدود ساعت یک نمیه‌شب به سمت شناورهایی که می‌پنداشت نبردناوهای رویال اوک و ریپالس هستند نشانه‌گیری کرد و از فاصله حدود ۴٬۰۰۰ متری چهار اژدر به سمت آن‌ها شلیک کرد. | ## بخش 2: گونتر پرین | در حقیقت اژدر آسیب کمی به شناور وارد آورده بود و تصور خدمه آن بر این بود که به سبب یک انفجار درونی بوده است؛ بدین جهت هشدار عمومی صادر نشد. پرین بدون آگاهی از این مسئله، در یک تصمیم جسورانه یک چرخش دایره‌ای بزرگ بر روی آب در لنگرگاه کرد و آماده حمله دوم شد. رویال اوک در عرض ۱۳ دقیقه غرق شد و بیش از ۸۰۰ تن از خدمه از جمله فرمانده آن را با خود به کف برد. وقتی او-۴۷ به آب‌های خودی رسید دو ناوشکن آن را تا لنگرگاه ویلهلمس‌هافن همراهی کردند. هواپیماهای شخصی هیتلر بعد از ظهر همان روز به ویلهلمس‌هافن آمدند و همه خدمه او-بوت را برای دیدار با او با خود بردند. هیتلر دو روز بعد آن‌ها را در ساختمان صدارت عظمی به حضور پذیرفت و نشان عالی صلیب شوالیه صلیب آهنین را به پرین اعطا کرد. پسری که روزی با فقر و بیکاری دست‌وپنجه نرم می‌کرد هم‌اکنون به قهرمان ملی بدل شد بود. پرین با او-۴۷ میانه ماه نوامبر سال ۱۹۳۹ راهی سومین گشت رزمی شد و به سمت اقیانوس اطلس شمالی رفت. شرق جزایر شتلند یک اژدر به سمت رزم‌ناو بریتانیایی نورفولک شلیک کرد و با مشاهده انفجار، به این تصور افتاد که موفق به غرق کردن آن شده است؛ درحالی‌که چنین نشده بود. نمی‌توانست بماند و بررسی کند؛ چرا که سه ناوشکن با خرج‌های عمقی چند ساعت او-بوت را زیر حملات خود گرفتند و او مجبور به شیرجه بلافاصله و گریز بود. پرین به گشتی‌زنی ادامه داد و پنج روز بعد اژدری به یک کشتی بزرگ بخار مسافربری زد. به هر صورت این بار هم شناور هدف موفق به گریز شد و پرین در مقابل حملات خرج‌های عمقی از محل فاصله گرفت. در راه بازگشت دو اژدر به سمت یک کشتی باری ۴٬۰۰۰ تنی شلیک کرد اما هیچ‌یک از آن‌ها به شناور اصابت نکرد. به جهت خسارت وارد آمده به او-۴۷ در اثر برخورد با قطعات یخ معلق در اقیانوس و خرج‌های عمقی برخورد کرده به آن، امکان بازگشت به دریا تا میانه ماه مارس سال ۱۹۴۰ وجود نداشت. این بار در یک گشت رزمی ناموفق، به جهت خراب شدن پمپ سوخت او-بوت و بدی شرایط آب‌وهوا، برین وادار به بازگشت به پایگاه ویلهلمس‌هافن در روز ۲۹ مارس شد. می‌بایست از میان مین‌های دریایی ریخته‌شده در آب‌های اسکاگراک می‌گذشت و به تهاجم نیروهای آلمانی به نروژ یاری می‌رساند. در راه از فاصله حدود ۸۰۰ متری دو اژدر به سمت نبردناو بریتانیایی وارسپایت شلیک کرد که یکی پیش از اصابت منفجر شد و دیگری اصلاً منفجر نشد. پرین در ادامه حمله غافل‌گیرکننده‌ای به یک کاروان کشتی‌های نفربر و جنگی در یک آبدره در نروژ صورت داد. | ## بخش 3: گونتر پرین | هشت اژدر شلیک شد که از بخت بد او همگی یا زود منفجر شدند یا با تغییر مسیر به دیواره‌های سخره‌ای خوردند. هنگامی که قصد گریز داشت بدنه او-بوت به کف آبدره برخورد کرد و موتور دیزل سمت راست آن آسیب دید. پرین به هر صورت توانست او-بوت خود را به دریای آزاد بازگرداند و به آلمان بازگردد. مشکل اژدرها فقط مربوط به او-۴۷ نبود بلکه یک مسئله فنی برای همه او-بوت‌ها بود که مدتی بعد حل شد. مجموعاً ۱۴۰ کشتی تجاری دشمن با تناژ ۵۸۵ هزار تن غرق شد که بیش از ۱۰ درصد از آن مربوط به پرین بود. او در این گشت رزمی همهٔ اژدرهای خود را شلیک و تناژی بالغ بر ۶۶٬۰۰۰ تن از کشتی‌های دشمن را غرق کرد. پرین ماه اکتبر سال ۱۹۴۰ نخستین فرمانده او-بوتی شد که مجموع تناژ کشتی‌های غرق‌شده آن از ۲۰۰٬۰۰۰ تن فراتر رفت. به هر شکل محاسبات دقیق پس از جنگ نشان داد تناژ مربوط به پرین در حقیقت ۱۶۰ هزار تن بوده است. البته در ادامه جنگ اتو کرچمر فرمانده او-۹۹ عملکرد بهتری داشت و با غرق کردن ۴۴ شناور با مجموع تناژ ۲۶۶ هزار تن در صدر رده‌بندی برترین تک‌خال‌های او-بوت قرار گرفت. پرین شب ۱۸–۱۷ اکتبر سال ۱۹۴۰ در راس گروهی از سه او-بوت دیگر به یک کاروان بریتانیایی حمله برد. گشت‌زنی‌های زمستانه پرین کم‌ثمرتر بود چرا که آب‌وهوای نامساعد با طوفان‌ها و دید ضعیف امکان عمل مؤثر را نمی‌داد. سرنوشت پرین اواخر ماه ژانویه سال ۱۹۴۱ دهمین گشت رزمی خود را از لوریان در فرانسه آغاز کرد. پس از گذشت شش هفته در دریا، روز ۷ مارس حمله‌ای به کاروان بریتانیایی اوبی-۲۹۳ را رهبری کرد. او-بوت‌ها دو کشتی تجاری را غرق کردند که یکی مربوط یه پرین بود اما تلفات خود آن‌ها بسیار زیاد بود. پرین بلافاصله اقدام به شیرجه ناگهانی کرد اما ولورین هم واکنش سریعی داشت و چندین خرج عمقی بر روی او-بوت انداخت. در ابتدا تصور می‌شد شاید علت سکوت رادیویی طولانی پرین خراب شدن دستگاه فرستنده رادیویی اوست. از جمله این که به جهت نافرمانی از دستور برای رفتن به دریا با او-بوت نیازمند تعمیر، دستگیر و به اردوگاهی فرستاده و بعداً تیرباران شده است. | ## جمع‌بندی | البته داستان‌های مشابهی در مورد سایر فرماندهان او-بوت، ژنرال‌ها و تک‌خال‌های لوفت‌وافه که در میدان‌های نبرد مفقود شده بودند هم شنیده شده است.