موضوع مقاله: ارلن فرنسیس | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ارلن فرنسیس | مقدمه: او بیشتر به خاطر نقش طولانی مدتش به عنوان یک پانلیست در برنامه بازی تلویزیونی «خط من چیست؟» که به‌طور مرتب به مدت ۲۵ سال، از سال ۱۹۵۰ تا ۱۹۷۵، در هر دو نسخه شبکه ای و سندیکایی این برنامه در آن ظاهر شد، شناخته می‌شود. | ## بخش 1: ارلن فرنسیس | دختر لیا (نام خانوادگی دیویس) و آرام کازنجیان پدر ارمنی او در سن ۱۶ سالگی در پاریس در حال تحصیل هنر بود که متوجه شد پدر و مادرش هر دو در یکی از قتل‌عام‌هایی که دولت عثمانی در ترکیه بین سال‌های ۱۸۹۴ و ۱۸۹۶ مرتکب شده بود، کشته شده‌اند. او به ایالات متحده مهاجرت کرد و یک عکاس پرتره شد، استودیوی خود را در بوستون در اوایل قرن بیستم افتتاح کرد. بعدها در زندگی، کازانجیان بوم‌هایی از چوب‌های سگ، «خرگوش در حال پرواز» و دیگر صحنه‌های طبیعت را نقاشی کرد و آنها را در حراجی در نیویورک به فروش رساند. وقتی فرانسیس هفت ساله بود، پدرش تصمیم گرفت که فرصت‌ها در نیویورک بیشتر باشد و خانواده را به آپارتمانی در واشینگتن هایتس، منهتن منتقل کرد. او تا زمانی که در سال ۱۹۹۳ وارد خانه سالمندان سانفرانسیسکو شد، مقیم نیویورک بود. زندگی شغلی پس از حضور در کالج فینچ، فرانسیس حرفه ای متنوع را به عنوان یک سرگرمی متفرقه در شهر نیویورک آغاز کرد. او با بازی در بسیاری از تئاترهای محلی و نمایش‌های خارج از برادوی و در ۲۵ نمایشنامه برادوی تا سال ۱۹۷۵، به یک بازیگر برجسته صحنه تبدیل شد. در سال ۱۹۳۲، او اولین فیلم خود را در فیلم قتل‌های یونیورسال در خیابان سردخانه انجام داد. فرانسیس به یک شخصیت مشهور رادیویی شهر نیویورک تبدیل شد و چندین برنامه را میزبانی کرد. اگرچه چندین مرد در طول سال‌ها به عنوان مجریان مشترک ظاهر شدند، فرانسیس تنها مجری زن در طول برنامه طولانی مدت (در شبکه‌های ABC, NBC و Mutual) تا پایان آن در سال ۱۹۴۹ بود. او در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ به‌طور منظم در مانیتور رادیو NBC مشارکت داشت و یک برنامه چت طولانی مدت در ظهر در WOR-AM را میزبانی کرد که از سال ۱۹۶۰ تا ۱۹۸۴ اجرا شد. از قسمت دوم آن در CBS در سال ۱۹۵۰ تا لغو شبکه آن در سال ۱۹۶۷، و در نسخه روزانه آن از سال ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۵. برنامه اصلی، که مهمانانی را که شغل یا «خط» آنها را می‌توانستند حدس بزند، به یکی از نمایش‌های بازی تلویزیونی کلاسیک تبدیل شد که به دلیل شهرنشینی میزبان و اعضای میزگرد آن مورد توجه قرار گرفت. در مقابل، دوروتی کیلگالن و فی امرسون، دومین پانلیست پردرآمد تلویزیون، ۵۰۰ دلار (معادل ۴۵۰۰ دلار در سال ۲۰۲۳) برای هر حضور دریافت کردند. | ## بخش 2: ارلن فرنسیس | فرانسیس پیشگام زنان در تلویزیون بود و یکی از اولین کسانی بود که برنامه‌ای را اجرا کرد که ماهیت موسیقی یا نمایشی نداشت. از سال ۱۹۵۴ تا ۱۹۵۷، او مجری و سردبیر خانه، برنامه یک ساعته مجله NBC در طول روز با محوریت زنان بود، که توسط رئیس شبکه پت ویور برای تکمیل برنامه‌های امروز و امشب شبکه طراحی شد. در سال ۱۹۶۲، فرانسیس یکی از افراد متعددی بود که در یک دوره زمانی قبل از اینکه جانی کارسون به عنوان مجری از جک پار به عنوان میزبان انتخاب شود، به عنوان میزبان مهمان امشب استخدام شد. این باعث شد که او اولین زنی باشد که نه تنها امشب، بلکه یک برنامه گفتگوی شبکه ملی ایالات متحده در اواخر شب را میزبانی می‌کند. در خاطرات خود، فرانسیس گفت که او برای این فیلم انتخاب شد، اگرچه تنها تجربه بازیگری او در آن زمان در یک تولید کوچک شکسپیر در مدرسه صومعه ای بود که او در آن تحصیل کرده بود. حدود شانزده سال بعد، او در نسخه سینمایی نمایشنامه همه پسران من (۱۹۴۸) اثر آرتور میلر با ادوارد جی رابینسون ظاهر شد. در دهه ۱۹۶۰، فرانسیس سه فیلم ساخت: یک، دو، سه (۱۹۶۱)، به کارگردانی بیلی وایلدر و فیلمبرداری در مونیخ، که در آن نقش همسر جیمز کاگنی را بازی کرد. و در سال ۱۹۶۸ نسخه تلویزیونی نمایشنامه لورا که چندین بار روی صحنه بازی کرده بود. در سال ۱۹۷۸، فرانسیس زندگی‌نامه خود را به نام آرلین فرانسیس: خاطرات، با دوست دیرینه فلورانس روم نوشت. در سال ۱۹۶۰، او چیزی معین را نوشت: جادوی جذابیت، و یک کتاب آشپزی به نام زمانی برای آشپزی نیست، در سال ۱۹۶۱ منتشر کرد. فرانسیس در طول دهه ۱۹۸۰ به صورت پراکنده در تلویزیون حضور پیدا کرد و آخرین حضور او در جشن تولد مارک گودسون و در نمایش هوارد استرن با رابین کویورز و کیتی کارلایل در سال ۱۹۹۱ بود. اولین ازدواج او، از ۱۹۳۵ تا ۱۹۴۵، با نیل اگنیو، مدیر اجرایی پارامونت پیکچرز بود. او در مورد این تجربه در زندگی‌نامه خود در سال ۱۹۷۸ نوشت: پس از ایجاد وقفه فیزیکی واقعی، برای من راحت تر از آن چیزی بود که فکرش را می‌کردم، برای نیل توضیح دهم که چه احساسی داشتم، چه احساسی را برای مدت طولانی داشتم. من احساس می‌کردم حوزه‌هایی وجود داشت که حتی آن زمان هم نمی‌توانستم درباره‌شان صحبت کنم، که برای او خیلی آزاردهنده بود. | ## بخش 3: ارلن فرنسیس | من نسبتاً او را می‌دیدم، و او از من خواستگاری می‌کرد که انگار تازه با هم آشنا شده بودیم، اما من در حال ساختن نقاط قوتی بودم که به من امکان داد نه تنها در برابر بداخلاقی‌های او (از جمله یک خانه کوچک دوست داشتنی که در نیویورک به عنوان وسوسه ای برای تغییر عقیده من خرید) بلکه در مقابل والدینم نیز مقاومت کنم، آنها هم هر کاری می‌کردند تا ببینم من به وضعیتی که قبلاً برگشته بودم. همان‌طور که او در زندگی‌نامه خود فاش کرد، اعتراف کرد که هرگز نباید با نیل اگنیو ازدواج می‌کرد زیرا عاشق او نبود. پس از اینکه فرانسیس از او طلاق گرفت تا با گابل ازدواج کند، آنها در ابتدا به دلایل مختلفی از جمله طلاق او، گابل را دوست نداشتند. این زوج که اغلب در برنامه با هم دوست داشتند، صاحب پسری به نام پیتر گابل شدند که در ۲۸ ژانویه ۱۹۴۷، یک محقق حقوقی مرتبط با کالج جدید کالیفرنیا در سانفرانسیسکو به دنیا آمد. پیتر در حالی که به عنوان راهنمای تور در نمایشگاه جهانی نیویورک در سال ۱۹۶۴ کار می‌کرد، مادرش را به عنوان یک شرکت کننده در برنامه What's My Line؟ فرانسیس و شوهرش در ژوئن ۱۹۶۲ شکایتی را به مبلغ ۱۸۵۰۰۰ دلار که توسط بیوه مردی از دیترویت تنظیم شده بود، به پایان رساندند که بر اثر سقوط یک دمبل از آپارتمان طبقه هشتم خانواده گابل در برج ریتز و ضربه به سر او در حالی که او برای جشن تولدش به نیویورک رفته بود، کشته شد. فرانسیس، گابل، و پسرشان پیتر در حال تعطیلات در کانکتیکات بودند که حادثه ۱۹۶۰ رخ داد. فرانسیس به خدمتکارشان دستور داده بود تا زمانی که آنها نبودند فرش را شامپو بشویید. دمبل بخشی از تجهیزاتی بود که فرانسیس برای تمرین منظم وزنه‌برداری از آن استفاده می‌کرد. در ۲۶ مه ۱۹۶۳، فرانسیس در حالی که به تنهایی از یک تئاتر در لانگ آیلند به سمت استودیو منهتن می‌رفت، در حالی که او برای پخش زنده برنامه What's My Line؟ نیرویی که از یک ماشین به ماشین او اصابت کرد باعث شد که او روی سطح خیس پارک وی ایالتی شمالی لغزید، از جداکننده بتنی بزرگراه پرید و با خودروی حاوی پنج سرنشین برخورد کرد که یکی از آنها کشته شد. در سال ۱۹۸۸ هنگامی که او از تاکسی شهر نیویورک خارج می‌شد، یک سارق آویز را از او دزدید. | ## جمع‌بندی | مرگ فرانسیس در سن ۹۳ سالگی در ۳۱ مه ۲۰۰۱ در سانفرانسیسکو، کالیفرنیا بر اثر بیماری آلزایمر و سرطان درگذشت.