aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: مادران میدان مایو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مادران میدان مایو | مقدمه: مادران میدان مایو انجمنی است از مادران آرژانتینی که فرزندانشان در زمان دیکتاتوری نظامی بین سالهای ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۳ ناپدید شدند. | ## بخش 1: مادران میدان مایو | دادخواهی مادران این مادران در حالی که سعی می‌کردند از سرنوشت فرزندانشان آگاه شوند و بدانند چه بلایی بر سر آنها آورده‌اند، خود را سازماندهی کردند و در سال ۱۹۷۷ در میدان پلازا مایو در بوئنوس آیرس، در مقابل کاخ ریاست‌جمهوری در حالی که دولت می‌خواست همه مردم کشور ساکت باشند، تجمع کردند. حضور علنی این مادران دوران زندگی، خانواده‌های درهم شکسته و میزان قساوت اعدام‌ها توسط نیروی زمینی آرژانتین را به نمایش گذاشت، به لحاظ حقوقی، اقدام مادران میدان مایو پاسخی به دادخواهی و نقض حقوق بشر بود. این زنان با هم یک نیروی پویا و غیرمنتظره ایجاد کردند که در مخالفت با محدودیت‌های سنتی زنان و مادران در آمریکای لاتین بود. | ## بخش 2: مادران میدان مایو | مادران با هم می‌آمدند، به راه می‌افتادند، اطلاعات محل تجمع را هماهنگ می‌کردند، در انجام این اقدامات نقض حقوق بشر را برای جهان به روشنی مورد تأکید قرار می‌دادند و آگاهی‌ها در مورد مقیاس‌های محلی و جهانی را افزایش می‌دادند. میراث آن‌ها و پیشرفت‌های بعدی‌شان به دلیل سازماندهی مداوم این گروه بود، به‌کارگیری نمادها و شعارها و اعتراضات هفتگی خاموش آنها از موفقیت‌های کارشان بوده‌است. امروزه، مادرانی که خواستار مبارزه برای احترام به حقوق بشر در آمریکای لاتین یا جاهای دیگر هستند، این مادران را الگو قرار می‌دهند.. | ## بخش 3: مادران میدان مایو | خورخه رافائل ویدلا چهل و سومین رئیس‌جمهور آرژانتین به همراه آلفردو آستیز از مقامات دولت نظامی وقت بودند که فرمان قتل‌ها را صادر کرده بودند و در سرکوبی مادران و دیگر مخالفان نقش داشتند. آنان در سال‌های ۲۰۱۰ و ۲۰۱۲ به جرم جنایت علیه بشریت در دادگاهی در آرژانتین محاکمه و به حبس ابد محکوم شدند. | ## جمع‌بندی | اعطای جوایز در ۱۹۹۲، به تمامی اعضای جنبش مادران مایو جایزه ساخاروف برای آزادی اندیشه اعطا شد؛ در ۱۹۹۷، ماریا دلاگارد آنتوکولتس توسط بنیاد گلایتسمن، جایزه بین‌المللی گلایتسمن را به خود اختصاص داد؛ در ۱۹۹۷، جایزه جوزن در فلاردینگن، هلند به انجمن مادران میدان مایو اهدا شد؛ در ۱۹۹۹، جایزه یونسکو برای آموزش صلح به مادران میدان مایو اهدا شد؛ در ۱۰ دسامبر۲۰۰۳، جایزه سازمان ملل در زمینه حقوق بشر به رئیس و مادربزرگ انجمن مادران مایو استلا دو کارلوتو اهدا شد.
موضوع مقاله: میرزا قدیم ایروانی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # میرزا قدیم ایروانی | مقدمه: باکو، جمهوری آذربایجان، موزه ملی هنر جمهوری آذربایجان به نام «رستم مصطفی‌اف» زندگی‌نامه میرزا قدیم ایروانی در سال ۱۸۲۵ در شهر ایروان خانات ایروان چشم به دنیا گشود. | ## بخش 1: میرزا قدیم ایروانی | وی در سال‌های ۱۸۴۰ به ایروان بازگشته و تا آخر عمرش در کنار فعالیت‌های هنری به‌عنوان تلگرافچی نیز مشغول کار شد. هنر روش تزئینی در بدو فعالیت هنری اش، وی بیشتر روی روش تزئینی متمرکز شده و تابلوها و نقش‌هایی برای دوخت‌های هنری می‌آفرید. وی در طول این دوره، دیگر ترکیب‌های آمیخته‌ای از تنوع‌های گل و شکوفه‌های مختلفی همچون رز و سوسن ایجاد و همچنین تصویرهای زنده و واقعی پرندگان را تجسم می‌نمود. | ## بخش 2: میرزا قدیم ایروانی | همان آثار که، متمایز از رنگ‌کاری مینیاتوری سنتی می‌باشند، جلوه دهنده آشنایی هر چه نزدیکتر میرزا قدیم ایروانی با نگارگری اروپایی هستند. وی در طول آفرینش خویش به پرتره‌نگاری زن نیز پرداخته‌است، که دو تا از آنها «زن نشسته» و «زن جوان» نام دارند که با الهام از شخصیت زن توصیف شده در فولکلور آذربایجانی و اشعار ملاپناه واقف، با بهره‌مندی از ظرافت‌های حرفه نقاشی و هنرنمایی هر چه تمام تر خلق گردیده‌اند.MİRZƏ QƏDİM İRƏVANİNİN YARADICILIĞI این دو اثر که، در اواسط قرن ۱۹ میلادی نگارگری شده‌اند، بیشتر سنت‌های مینیاتوری قرون وسطایی را از خود نشان می‌دهند. برخی از نقاشی‌های میرزا قدیم ایروانی در «کاخ سردار» واقع در ایروان موجود بود، که سه پرتره به اسامی «فتح‌علی شاه»، «عباس میرزا»، «ماه تلت خانم»، «وجیه‌الله میرزا» را دربرمی‌گرفت. | ## بخش 3: میرزا قدیم ایروانی | افزون بر اینها، پرتره ای موسوم به «سرباز گمنام» نیز در داخل کاخ وجود داشت؛ ولی در نتیجهٔ تخریب کاخ مزبور در سال ۱۹۱۴م. تمام این پرتره‌ها جز پرتره‌های «فتح‌علی شاه» و «عباس میرزا» که از دیوارها برداشته و به شهر تفلیس منتقل شدند، از بین رفتند. | ## جمع‌بندی | هنرهای تجسمی در اواخر قرن ۱۹ میلادی، هنرهای تجسمی آذربایجانی تحت تأثیر تفکرات دمکراتیک، اندیشه‌های فلسفی مترقی، هنجارهای جدید زیبایی و ابدیات نوین در محیطی که، روشنفکران وقت آذربایجانی مانند میرزا فتحعلی آخوندزاده، حسن بیگ زردابی، سید عظیم شیروانی و غیره… فعال بودند، به پیشرفت خود استمرار می‌داد.Təsviri incəsənətimizin ilk realist rəssamı در این وهله، مشخصاتی که، جهت‌های اصلی توسعه هنرهای تجسمی آذربایجانی را در میان می‌گذاشتند، شامل عبور تدریجی از سبک تزئینی مشروطی مختص قرون وسطی به روش نقاشی واقع گرایانه و غنی‌سازی شکل‌های هنری و ایجاد انواع جدید بود.
موضوع مقاله: ایشان کتر | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ایشان کتر | مقدمه: او در بزرگسالی در درام ساخته مجید مجیدی به نام فراتر از ابرها (۲۰۱۷) که در آن او نقش یک فروشنده مواد مخدر را بازی می‌کرد و همچنین در درام عاشقانه ضربان قلب (فیلم ۲۰۱۸) درخشید. | ## بخش 1: ایشان کتر | زندگی و حرفه ایشان کتر پسر بازیگران بالیوود، نیلیما عظیم و راجش کتر؛ و برادر ناتنی شاهد کاپور است. | ## بخش 2: ایشان کتر | او پسر نیلیما عظیم از ازدواج اولش با بازیگر پانکاج کاپور است.خاطر خود را به عنوان کسی که به ارزش‌های طبقه متوسط خود افتخار می‌کند توصیف می‌کند. | ## بخش 3: ایشان کتر | ## جمع‌بندی | این چیزی است که زندگی باید باشد!ایشان۲۰۱۶پنجاب مرتفعCameo; همچنین دستیار کارگردان۲۰۱۷نیمه بیوه–دستیار کارگردان۲۰۱۷فراتر از ابرهاامیر۲۰۱۸ضربان قلبمادوکار باغلا۲۰۲۰زرد خالی۲۰۲۲روح تلفنیپارتاسارتی۲۰۲۳پیپاکاپیتان بالرام سینگ مهتا۲۰۲۵خانه‌نشینمحمد شعیب علی تمجید ایشان کتر برنده بهترین بازیگر جایزه در جشنواره بین‌المللی فیلم استانبول برای عملکرد خود در فراتر از ابرها شد.
موضوع مقاله: سعدی حسنی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سعدی حسنی | مقدمه: سعدی حسنی (زادهٔ ۱ اردیبهشت ۱۳۰۲ در وین – درگذشتهٔ ۲۶ آذر ۱۳۶۵، هامبورگ، آلمان) پژوهشگر موسیقی و موسیقی‌شناس ایرانی بود. | ## بخش 1: سعدی حسنی | از سال ۱۳۲۹ با دوره دوم مجله موسیقی که با «نام نامه موسیقی» منتشر می‌شد و «انجمن هنری جوانان» همکاری نزدیک داشت.او به جهت ادامه تحصیلات خود در سال ۱۳۳۲ به اتریش مهاجرت نمود و موفق به اخذ دکترای حقوق از دانشکده علوم سیاسی وین شد. وی همزمان با تحصیل علوم سیاسی در دانشکده علوم موسیقی وین، به تحصیل موسیقی غرب پرداخت. پس از پایان تحصیلات و بازگشت به ایران، نخستین مقالات خود را در مجلۀ «سخن» به چاپ رساند و در سال ۱۳۳۳ مجموعه‌ای از نقدها و تفسیرهای او در کتابی با عنوان «هفت نغمه چنگ» منتشر شد.او از موسیقی دانان تأثیرگذار برای شناساندن موسیقی هنری غرب به ایرانیان بوده‌است. | ## بخش 2: سعدی حسنی | این انجمن با همراهی بسیاری از نوازندگان، کنسرت‌های موسیقی کلاسیک ایران و غرب را در شهرهای مختلف اجرا نمود. وی همچنین از سال ۱۳۵۲ چهارمین دوره مجله موسیقی را با نام «نشریه انجمن ژونس موزیکال ایران» مدیریت و منتشر نمود.او پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران با دریافت حکم ممنوع‌الخروجی مواجه شد و در انزوا با سکته‌ای ناقص، بیمار شد. سرانجام با کمک دوستانش در اواخر سال ۱۳۶۲، اجازه خروج برای درمان به وی داده شد و برای معالجه راهی برلین شد. | ## بخش 3: سعدی حسنی | فعالیت‌های هنری و اجرایی از جمله فعالیت‌های هنری و اجرایی سعدی حسنی به موارد زیر می‌توان اشاره کرد: تهیه و اجرای برنامه رادیویی «موسیقی کلاسیک» بنیانگذار «انجمن ژونس موزیکال ایران» نخستین مدیر عامل «تالار رودکی تهران» از پایه‌گذاران «انجمن فیلارمونیک تهران» مدیریت «نشریهٔ انجمن ژونس موزیکال ایران» نویسنده متن اپرای «دلاور سهند» (ساخته احمد پژمان) همراه با منوچهر شیبانی نویسنده نمایش‌نامه که به اپرای «آتوسا» (اثر توماس کریستین داوید) انجامید. | ## جمع‌بندی | تألیفات کتاب تاریخ موسیقی، جلد اول، ۱۳۳۰، جلد دوم، ۱۳۳۱ انتشارات صفی‌علی‌شاه کتاب تفسیر موسیقی، جلد اول، ۱۳۳۰، جلد دوم، ۱۳۳۱ انتشارات صفی‌علی‌شاه کتاب هفت نغمهٔ چنگ، ۱۳۳۳ انتشارات صفی‌علی‌شاه مجموعه‌مقالات منتشرشده در مجلهٔ موسیقی مجموعه‌مقالات منتشرشده در مجلهٔ ژونس موزیکال مجموعه‌مقالات منتشرشده در مجلهٔ رودکی مجموعه‌مقالات منتشرشده در مجلهٔ مقام موسیقایی درگذشت سعدی حسنی پس از یک دوره بیماری طولانی، در ۲۶ آذر ۱۳۶۵ در هامبورگ آلمان درگذشت.
موضوع مقاله: آلیس دومون | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آلیس دومون | مقدمه: براساس اظهارات شاهدانی که وی را در مدت ۱۰ روز در آنجا مشاهده کردند، او تحت بازجویی و شکنجه قرار گرفت، مجبور به نوشتن نامه‌ای شد که ادعا می‌کرد در یک گروه چریکی که با دولت مخالفت می‌کند، شرکت داشته و در صحنه‌ای در مقابل یک بنر گروه مونتونرو (جنبش پرونیست که در سال ۱۹۶۹ و در دهه ۱۹۷۰ میلادی با دولت آرژانتین مبارزات مسلحانه می‌کرد) عکس گرفته است (این عکس برای مطبوعات منتشر شد). | ## بخش 1: آلیس دومون | آن گروه از بازداشت شدگان، همراه با آلیس دومون و منجمله یک فرانسوی دیگر خواهر راهبه لیونی دوکه، برای کشتار جمعی از مرکز بازداشت سری منتقل شدند. در دسامبر ۱۹۷۷ در سواحل جنوبی بوئنوس آیرس به‌دنبال شسته شدن گورها برخی از اجساد پیدا شد که آن‌ها را به سرعت در گورهای جمعی دفن کردند. یک گزارش خبری در مارس ۱۹۷۸ توسط آژانس خبرگزاری فرانس پرس فرانسه مخابره شد که براین عقیده هستند که اجساد دو راهبه فرانسوی و دیگر افراد مرتبط با مادران میدان مایو، در بین اجساد پیدا شده بوده‌اند. | ## بخش 2: آلیس دومون | در سال ۱۹۶۷ او به آرژانتین دعوت شد، جایی که بعداً در هورلینگهام و مورون - بوئنوس آیرس ساکن شد. دومون یکی از اعضای گروهی به سرپرستی پدر اسماعیل کالکاگنو، پسر عموی اول خورخه رافائل ویدلا بود که از سال ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۱ در زمان آدم‌ربایی و قتل دیکتاتور حاکم آرژانتین بود، آلیس دومون و راهبه همکارش لیونی دوکه به ویدلا معرفی شدند زیرا او به کمک پسرش آلخاندرو، کودکی معلول که در کاسا د لا کاریداد در مورون به او آموزش داده و از او مراقبت می‌کردند، نیاز داشت. در بوئنوس آیرس، دو خواهر وقت خود را به کارهای اجتماعی در میان ساکنان فقیرترین شهرستانهای آرژانتین اختصاص دادند. | ## بخش 3: آلیس دومون | در دسامبر ۱۹۷۷، خواهران آلیس و لیونی، همراه با مادران میدان مایو و دیگر فعالان حقوق بشر، درخواستی را برای اسامی ناپدیدشدگان را از دولت برای افشای محل نگهداری آنها تهیه و ارسال کردند. این درخواست در ۱۰ دسامبر ۱۹۷۷، روز ناپدید شدن آلیس دومون، در روزنامه ناسیون منتشر شد. | ## جمع‌بندی | همه ساله در سالگرد مرگ آنان مراسمی در کلیسای سانتا کروز بوئنوس آیرس، جایی که در آن فعالیتهای مذهبی داشتند، برگزار می‌شود.
موضوع مقاله: سرافینو د تیولی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سرافینو د تیولی | مقدمه: زندگی تیوُلی در لیورنو به دنیا آمد پس از تحصیل در یک مدرسهٔ مذهبی خصوصی در فلورانس به دنبال یادگیری نقاشی زیر نظر کارلو مارکو رفت. | ## بخش 1: سرافینو د تیولی | در اواسط دههٔ ۱۸۴۰ تیولی با ویتو دانکُنا آشنا شد و به گروه او در نقاشی فضای باز پیوست. در ۱۸۴۸ به صورت داوطلب توسکانی برای جوزپه گاریبالدی در جریان وحدت ایتالیا جنگید. در ۱۸۵۵ نقاشی‌های او توجه هنرمندانی که در کافه میکلانجیولو در فلورانس رفت‌وآمد می‌کردند (و همچنین آن دسته از هنرمندانی که بعدها به ماکیایولی مشهور شدند را جلب کرد. | ## بخش 2: سرافینو د تیولی | تیولی همان سال به پاریس سفر کرد و به شدت تحت تأثیر مکتب باربیزون قرار گرفت و احساس کرد که سایه‌روشن‌های آنها می‌تواند باعث بازتولد هنر معاصر شود. او بی درنگ پس از بازگشتش به فلورانس این تأثیر را به دوستانش هم منتقل کرد و بر دیگران نیز تأثیر گذاشت از این رو تلماکو سینیورینی او را پدر ماکیا نامید.Steingräber, E. تیولی بازدیدهای بیشتری از پاریس کرد و در ۱۸۶۳ نمایشگاهی از آثارش در تالار ردشدگان ترتیب داد. | ## بخش 3: سرافینو د تیولی | او در ۱۸۷۳ به پاریس نقل مکان کرد و با هنرمندانی همچون جیمز تیسو و کامی پیسارو آشنا شد و با ادگار دگا دوست شد. | ## جمع‌بندی | تیولی در ۱۸۹۰ به فلورانس بازگشت و تا هنگام مرگش در ۱۸۹۲ تقریباً با کسی ارتباط برقرار نکرد و تنها ماند.
موضوع مقاله: آرماه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آرماه | مقدمه: پادشاهی اکسوم250x250پیکسل سکه‌های ضرب شده در پادشاهی آرماه آرماه یا نجاشی (حکمرانی ۶۱۴ تا ۶۳۱ میلادی) (عربی: النجاشی ) پادشاهِ مسیحیِ امپراتوری یا پادشاهی آکسوم، در محدوده اتیوپی امروز بوده‌است. | ## بخش 1: آرماه | بنابر نظر استوارت مونرو (۱۹۴۷ تا ۲۰۰۴) آرماه یا گرسم آخرین پادشاهان آکسوم بوده‌اند که سکه ضرب کرده‌اند. نوع برنزی سکه‌هایی که در زمان آرماه ضرب شده‌اند نشانهٔ صلیب مسیحیان را دارند که بیانگر مسیحی بودن آن پادشاه هستند. | ## بخش 2: آرماه | پناه بردن مسلمانان به حبشه بین سالهای ۶۱۰ تا ۶۲۹ میلادی است که به خواست محمد، پیامبر مسلمانان، گروهی از آنان برای رهایی از ظلم و ستم بت پرستان مکه و با رهبری جعفر بن ابی‌طالب عازم حبشه می‌شوند. آنان در دربار آرماه، پادشاه دادگستر و مسیحی حبشه و در برابر فرستاده بت پرستان مکه، عمرو بن العاص، از خود دفاع می‌کنند و آن پادشاه نیکو سرشت آنان را در حبشه پناه می‌دهد. | ## بخش 3: آرماه | ## جمع‌بندی | نامه محمد به آرماه بنا به اعتقاد مسلمانان، محمد همچون دیگر پادشاهان و سران کشورها، به آرماه نیز نامه نوشته و او را به دین اسلام دعوت کرده‌است.
موضوع مقاله: آرژانتینی‌ها | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آرژانتینی‌ها | مقدمه: آرژانتین کشوری چندنژادی است؛ بدین معنی که افرادی از نژادهای گوناگون را در خود جای داده‌است. | ## بخش 1: آرژانتینی‌ها | به همین دلیل، آرژانتینی‌ها ملیتشان را یک نژاد در نظر نمی‌گیرند؛ بلکه آن را شهروندی این کشور با نژادهای گوناگون می‌دانند. بجز جمعیت بومی، تقریباً تمامی آرژانتینی‌ها یا اجدادشان در پنج قرن اخیر به آنجا مهاجرت نموده‌اند. | ## بخش 2: آرژانتینی‌ها | در حقیقت، بین کشورهایی در جهان که بیشترین مهاجران را در تاریخ معاصر در خود جا داده‌اند، آرژانتین با ۶٫۶ میلیون پس از ایالات متحده با ۲۷ میلیون در رتبه دوم و بالاتر از سایر مقاصد مهاجران مانند کانادا، برزیل و استرالیا قرار دارد. طبق سرشماری ۲۰۱۰، آرژانتین ۴۰٬۰۹۱٬۳۵۹ نفر را در خود جای داده‌است که از این میان ۱٬۸۰۵٬۹۵۷ یا ۴٫۶٪ این جمعیت خارج از این کشور زاده شده بودند. | ## بخش 3: آرژانتینی‌ها | ## جمع‌بندی | این کشور برای مدت زیادی یکی از کشورهایی در آمریکای لاتین بوده که کمترین رشد جمعیت را داشته‌است و در سال ۲۰۰۸ تخمین زده شد که سالانه رشد جمعیت این کشور ۰٫۹۱۷٪ با نرخ تولد ۱۶٫۳۲ تولد زنده در هر ۱٬۰۰۰ نفر و نرخ مرگ ۷٫۵۴ در هر ۱٬۰۰۰ نفر باشد.
موضوع مقاله: آلفردو آستیز | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آلفردو آستیز | مقدمه: وی یک فرمانده سابق (فرمانده نیروی دریایی)، افسر اطلاعاتی و تکاور نیروی دریایی است که در دوران دیکتاتوری نظامی خورخه رافائل ویدلا (۱۹۷۶–۱۹۸۳) خدمت کرده‌است. | ## بخش 1: آلفردو آستیز | او در سال ۱۹۹۸ پس از یک نشست خبری پس از آنکه از اقدامات خود در دوران خدمت در ارتش دفاع کرد، از نیروی زمینی آرژانتین برکنار شد. او عضو گروه تی جی (گروه تاکتیکی غواصان ۳٫۳٫۲) مستقر در دانشکده مکانیک افسران نیروی دریایی (که معمولاً با نام اختصاری آن ESMA نامیده می‌شود) در بوئنوس آیرس از سال ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۳ بود. این مرکز آموزشی نیروی دریایی آرژانتین به عنوان یک زندان سری و مرکز شکنجه برای زندانیان سیاسی به کار گرفته می‌شد. حدود ۵٬۰۰۰ زندانی در آن سال‌ها در زندان بودند و مورد بازجویی و شکنجه قرار گرفتند. | ## بخش 2: آلفردو آستیز | در سال ۱۹۸۳ پس از احیای دولت دموکراتیک در آرژانتین، پرونده آسیتز که متخصص در امور تاکتیک‌های نفوذ بود توسط یک کمیسیون ملی مورد بررسی قرار گرفت. او در دسامبر ۱۹۷۷ در ربودن دوازده فعال حقوق بشر، از جمله آسوسنا ویافلور و دو راهبه تبعه فرانسه لیونی دوکه و آلیس دومون، که راهبه‌های کاتولیک بودند، دست داشت. هیچ‌یک از این دوازده نفر دیگر دیده نشدند و گفته شد همه آن‌ها کشته شده‌اند و گفته می‌شود که در اواخر سال ۱۹۷۷ در میان اجسادی بودند که در سواحل جنوب بوئنوس آیرس بر اثر شسته شدن خاک قبرها پیدا شدند. در آغاز سال ۱۹۸۲، در جنگ فالکلند آسیتز خودش را همراه با تیم خود تسلیم نیروهای بریتانیا کرد. | ## بخش 3: آلفردو آستیز | سوئد و فرانسه می‌خواستند از او در مورد «ناپدید شدن» اتباع خود سؤال کنند، اما با در نظر گرفتن پروتکل و مسائل کنوانسیون ژنو، پادشاهی متحد بریتانیا او را توسط یک پلیس بریتانیایی تحت بازجویی قرار داد. انگلستان در تصمیم از این که او را به حال خود گذاشته یا محاکمه‌اش کند تردید داشت و به آن فکر نکرده بود، و از آنجا که جرائمی که آسیتز در آرژانتین مرتکب شده بود برای پیگرد قانونی در قانون بین‌المللی حقوق بشر تعریف نشده بود. به طوریکه یک عفو عمومی به افسران نظامی و امنیتی برای جرائمی که در طول جنگ کثیف مرتکب شده بودند، صادر شد. | ## جمع‌بندی | محاکمه در سال ۱۹۹۰ یک دادگاه فرانسوی آسیتز را طی یک محاکمه غیابی محکوم کرد و او را به خاطر ربودن آلیس دومون و لیونی دوکه، به حبس ابد محکوم نمود.French Penal Code, L113-7 پس از آنکه دادگاه عالی آرژانتین حکم داد که قوانین عفو عمومی برخلاف قانون اساسی بوده‌اند، دولت به عنوان دادستان، پرونده‌های جنایات جنگی را باز کرد.
موضوع مقاله: انستیتو جوآنا بریگز | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # انستیتو جوآنا بریگز | مقدمه: انستیتو جوآنا بریگز مرکز بین‌المللی غیرانتفاعی برای پژوهش و پیشبرد در دانشکده علوم پزشکی دانشگاه آدلاید در استرالیای جنوبی است. | ## بخش 1: انستیتو جوآنا بریگز | این سازمان و تمامی مراکز وابسته در زمینه تحلیل و تولید و انتقال شواهد علمی از راه شناخت مناسبترین، در دسترس‌ترین، مؤثرترین و قابل قبولترین روشها و درمانهای موجود در سراسر دنیا کوشش می‌کنند تا مراقبتهای بهداشتی و درمانی را ارتقاء دهند. | ## بخش 2: انستیتو جوآنا بریگز | آلن پیرسون بنیانگذار این سازمان گفته‌است که انستیتو بهترین شواهد در دسترس را برای تصمیم‌گیری بالینی را در اختیار تیم درمانی قرار می‌دهد. | ## بخش 3: انستیتو جوآنا بریگز | چون انستیتو در بیمارستان پایه‌گذاری شده بود و تمرکز اصلیش بر پرستاری بود به همین دلیل نام سازمان را نام فردی انتخاب کردند که در بیمارستان نقشی اساسی داشت. | ## جمع‌بندی | این تشبیهی است بر فرایند اشتراک و تغییر در جهت پیشبرد و اینکه چگونه کوچکترین کار علمی می‌تواند به عاملی قدرتمند برای تغییرات پیوسته باشد.
موضوع مقاله: ماریا دلاگارد آنتوکولتس | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ماریا دلاگارد آنتوکولتس | مقدمه: بعداً، هنگامی که او برای دادگاه‌های استانی در بوئنوس آیرس کار می‌کرد، به سایر مادران خود پیوست تا با ایجاد مادران پلازا مایو به فعالیتش ادامه دهد. | ## بخش 1: ماریا دلاگارد آنتوکولتس | این گروه با هدف دریافتن بلایایی که در ناپدید شدن قهری فرزندانشان رخ داده بود، بنیان گذاشته شد. ماریا آنتوکولتس به عنوان نماینده‌ای از این گروه، در روز پنجشنبه در میدان پلازا شهر بوئنوس آیرس تظاهرات کردند. او در سراسر عمرش به دلیل فعالیت‌هایش تهدید به مرگ شد، اما هیچ چیز او را از فراموش کردن آنچه که برای پسرش رخ داده بود برحذر نداشت. | ## بخش 2: ماریا دلاگارد آنتوکولتس | جایزه مادران میدان مایو ماریا دلاگارد آنتوکولتس در ۱۹۹۷، توسط بنیاد گلایتسمن جایزه بین‌المللی گلایتسمن را دریافت نمود. اواخر عمر و مرگ آنتوکولتس تا زمان مرگش در سال ۲۰۰۲ با مادران میدان مایو فعال ماند. متأسفانه، او هرگز حقیقت را در مورد اتفاقی که برای پسرش دانیل رخ داد، نفهمید، اما فرض بر این بود که او را به رودخانه ریو دلا پلاتا در بوئنوس آیرس انداختند. | ## بخش 3: ماریا دلاگارد آنتوکولتس | پس از مرگ او، خانواده‌اش اعلامیه‌ای در خصوص مرگ او صادر کردند که در آن دانیل به عنوان یکی از عزاداران ذکر شده بود و همچنان او را به عنوان «مفقود» ذکر کردند. | ## جمع‌بندی | آخرین آرزوی آنتوکولتس این بود که خاکسترش در ریو دلا پلاتا پراکنده شود که آرزویش برآورده شد.
موضوع مقاله: آکشای ونکاتش | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آکشای ونکاتش | مقدمه: او تنها استرالیایی است که در هر دو المپیاد جهانی فیزیک و المپیاد جهانی ریاضی، مدال برده که این افتخار را در سن ۱۲ سالگی کسب کرده‌است. | ## بخش 1: آکشای ونکاتش | سال‌های آغازین آکشه در یک خانواده طبقه متوسط تامیل در دهلی متولد و در پرت، استرالیای غربی بزرگ شد. ونکاتش در کلاس‌های فوق برنامه فشرده دانش آموزان تیزهوش در برنامه دولتی المپیاد ریاضی شرکت کرد و در۱۹۹۳، در ۱۱ سالگی در ۲۴مین المپیاد جهانی فیزیک در ویلیامزبرگ، ویرجینیا، شرکت کرد و مدال برنز گرفت. | ## بخش 2: آکشای ونکاتش | یک سال بعد به ریاضی تغییر زمینه داد و پس از قرار گرفتن در جایگاه دوم المپیاد ریاضی استرالیادر ششمین المپیاد ریاضی آسیا اقیانوسیه مدال نقره گرفت، و در المپیاد جهانی ریاضی که آن سال در هنگ کنگ برگزار شد مدال برنز گرفت. او وارد دانشگاه استرالیای غربی شد که جوانترین دانشجوی تاریخ آن شد؛ و در سال ۱۹۹۷ مدرک ریاضی محض خود را دریافت کرد. | ## بخش 3: آکشای ونکاتش | ونکاتش پی اچ خود را در ۱۹۹۸ تحت سرپرستی پیتر سارناک در دانشگاه پرینستون شروع کرد و در سال ۲۰۰۲ به پایان برد. | ## جمع‌بندی | او سپس در مؤسسه فناوری ماساچوست دوره پسادکتری را انجام داد و سپس از ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۶ دانشیار ریاضی مؤسسه ریاضی کورانت در دانشگاه نیویورک بود.
موضوع مقاله: هوشیار (ترانه سلنا گومز) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # هوشیار (ترانه سلنا گومز) | مقدمه: «هوشیار» آهنگی از سوی سلنا گومز، خواننده آمریکایی از آلبوم دوم استودیوی انفرادی خود، احیا (۲۰۱۵) است که به عنوان آهنگ پنجم در فهرست ثبت شده‌است. | ## بخش 1: هوشیار (ترانه سلنا گومز) | این آهنگ دو روز قبل از انتشار آلبوم در ۷ اکتبر ۲۰۱۵ منتشر شد و در ابتدا قرار بود به عنوان تنها پنجمین تک آهنگ منتشر شود. ضبط و پخش پس از نمایش نسخه اولیه هوشیار، گومز این آهنگ را به تهیه‌کننده اجرایی Tim Blacksmith و Danny D آورد، که به ترفند نروژی تور اریک هرمنسنو میکل استورلیر اریکسن، همچنین به عنوان استارگیت شناخته می‌شود، برای کار بر روی مسیر راه اندازی شده‌است. کار آن‌ها در این زمان چندین آهنگ را برای احیای تولید کرد، از جمله "همان قدیمی عشق" و "کلن". علاوه بر این، اشعار "هوشیار" کمی توسط همکاران مکرر یعقوب کشر هندیلین و جولیا مایکلز اصلاح شد. | ## بخش 2: هوشیار (ترانه سلنا گومز) | در مراحل نهایی "هوشیار" توسط فیل تان در استودیوی باشگاه نینجا در آتلانتا، جورجیا، مخلوط شده‌است. هندیل، یکی از دوستان شخصی گومز و همکارنویس آهنگ، در یک مصاحبه ماه مارس ۲۰۱۷ با مایک واس نشان داد که "هوشیلر" به عنوان پنجمین آهنگ پس از "با مهربانیت شرمنده‌اش کن" قرار گرفته‌است. او با دیدار با خواننده به یاد می آورد که در آن او آمادگی خود را برای حرکت در دوران احیا اعلام کرد و موسیقی جدیدی را منتشر کرد و به او گفت: "من عاشق تو هستم، اما آماده هستم که چیزهای جدیدی بسازم." زمینه برای اولین بار در حرفه او، پس از امضای خود با اینتراسکوپ رکوردز، گومز کنترل کاملی را به دست آورد. او ابراز ناامیدی و محدودیت را با آهنگ‌های انتخاب شده برای او در اوایل حرفه او، و احساس جدا از موسیقی و حرفه‌ای داشت.در طول ساخت احیا، خواننده بر اهمیت ایجاد صدا متمایز برای خود تأکید کرد و به نولان فینی از تایم گفت که : گومز با هدف ایجاد آهنگ‌های خودآموزی که داستان‌های شخصی را به اشتراک گذاشته است با اشاره به روند درمانی نوشتن قلب می خواهد آنچه را که می خواهد برای بزرگترین آلبوم خود را برای تو (۲۰۱۴)، خواننده الهام گرفته شده‌است جدا خود را از همتایان خود و تبدیل تجربیات شخصی به موسیقی احیا می‌کند. | ## بخش 3: هوشیار (ترانه سلنا گومز) | برای "هوشیار"، گومز تمرکز خود را بر استفاده از تن و آواز منحصر به فرد خود و توانایی‌ها به عنوان یک بازیگر برای ترجمه احساسات از طریق موسیقی او. برای رسیدن به صدای دلخواهش، او تصمیم گرفت با چند ترانه نویس، از جمله خواننده و ترانهسرا کار کند. | ## جمع‌بندی | گومز در مصاحبه ای با تایم اعلام کرد که برای او، آهنگ توسط یک فرد الهام داده نشده‌است، بلکه در عوض در مورد تجربیاتش با نوشیدن و نگرانی اجتماعی، گفت: "من با مردم اذیت میشوم و آنها می نوشند و آنها خیلی سرگرم کننده هستند، پس روز بعد آن عجیب خواهد بود." "هوشیار" در ابتدا در طی یک مکالمه در اواخر شب بین خواننده و Angelides در یک راهرو هتل، جایی که این جفت داستان‌های شخصی خود را در مورد موضوع مبادله کرد، درک شد.
موضوع مقاله: عباس قدیرمحسنی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # عباس قدیرمحسنی | مقدمه: بیشتر آثار او در حوزه کودک و نوجوان است و علاوه بر آن در مطبوعات ایران نیز فعالیت دارد. | ## بخش 1: عباس قدیرمحسنی | فعالیت عباس قدیرمحسنی کار خود را با همکاری با کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان آغاز کرد و در کنار آن به نوشتن داستان و مقاله برای مجلات و روزنامه‌های ایران روی آورد. در این مدت عمده‌ی آثار او در مجلات کودک و نوجوان از جمله کیهان بچه‌ها، سلام بچه‌ها، پوپک و بچه‌ها گل‌آقا، و با نام مستعار باباقدیر منتشر می‌شد. | ## بخش 2: عباس قدیرمحسنی | در این مدت انتشار آثار فانتزی کودکان و داستان‌های واقع‌گرایانه برای نوجوانان بخش عمده‌ای از نوشته‌های قدیرمحسنی را تشکیل می‌دادند. در کنار انتشار این آثار قدیرمحسنی به فعالیت در حوزه‌های نقد و داوری در جشنواره‌های داستان نیز می‌پرداخت که از مهم‌ترین آن‌ها می‌توان به داوری دومین جشنواره طنز کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان (طحفه تهرون) و دبیر داوران کودک و نوجوان نهمین جشنواره مطبوعات کودک اشاره کرد. | ## بخش 3: عباس قدیرمحسنی | ## جمع‌بندی | شماری از نقدهای قدیرمحسنی بر ادبیات کودک و نوجوان در مجله‌های تخصصی کتاب ماه کودک و نوجوان و ادبیات داستانی نیز منتشر شده‌است.
موضوع مقاله: منطقه‌گرایی (هنر) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # منطقه‌گرایی (هنر) | مقدمه: منطقه‌گرایی یا دیارگرایی جنبش هنریِ واقع‌گرا و مدرنی است در نقاشی، نقاشی‌های دیواری، لیتوگرافی و تصاویری که صحنه‌های واقع‌گرایانه‌ای از شهرهای روستایی و کوچک آمریکا را اغلب در غرب میانه و جنوب عمیق به تصویر می‌کشد. | ## بخش 1: منطقه‌گرایی (هنر) | این جنبش در پاسخ به رکود بزرگ آغاز شد و در دهه ۱۹۴۰، با پایان یافتن جنگ جهانی دوم و فقدان توسعه در جنبش، پایان گرفت. | ## بخش 2: منطقه‌گرایی (هنر) | اوج محبوبیت این جنبش در ۱۹۳۰ تا ۱۹۳۵ است چراکه باوجود رکود بزرگ، تصاویر اطمینان‌بخشی از قلب آمریکا به نمایش می‌گذاشت. | ## بخش 3: منطقه‌گرایی (هنر) | با وجود تفاوت‌های عمده سبکی بین هنرمندان، هنر دیارگرا عموماً به شیوه‌ای محافظه‌کارانه و با سبکی سنتی به حساسیت‌های عمومی آمریکایی متوسل می‌شد درحالی‌که موکداً مخالف سلطه ادراکیِ هنر فرانسوی بود. | ## جمع‌بندی | از میان هنرمندان نام‌آور این سبک می‌توان به گرنت وود و اندرو وایت و از میان آثار ایشان، به گوتیک آمریکایی (۱۹۳۰) اثر وود اشاره کرد.