موضوع مقاله: سیاست کنش خشونت‌پرهیز | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سیاست کنش خشونت‌پرهیز | مقدمه: سیاستِ کُنشِ خشونت‌پرهیز کتاب ۳ جلدی علوم سیاسی و نوشته جین شارپ است که اولین بار در سال ۱۹۷۳ در ایالات متحده منتشر شده‌است. | ## بخش 1: سیاست کنش خشونت‌پرهیز | شارپ یکی از ناثیرگذارترین نظریه‌پردازان در زمینه کنش بی‌خشونت است؛ و نشریات وی در مبارزات و در سراسر جهان تأثیرگذار بوده‌است. این کتاب شامل تجزیه و تحلیل بنیادی از ماهیت قدرت سیاسی و محتوی روش‌ها و پویش‌های کنش بدون خشونت است. این کتاب بازنگری و بازنویسی کامل از تز دکتری نویسنده آن «سیاست کنش خشونت‌پرهیز: مطالعه‌ای در زمینه کنترل قدرت سیاسی.» پایان‌نامه دکتری جین شارپ در ۱۹۶۸ در دانشگاه آکسفورد. موضوعات تحت پوشش سه جلد یا «بخش» کتاب سیاست کنشِ بدون خشونت در مجموع شامل ۱۴ فصل است، به‌همراه پیشگفتاری از نویسنده و مقدمه‌ای از توماس شلینگ. جلد اول یا «بخش» نخست به نظریهٔ قدرتی می‌پردازد که به‌طور ضمنی یا صریح زیربنای کنش بدون خشونت را تشکیل می‌دهد، جلد دوم تحلیلی تفصیلی از روش‌های کنش بدون خشونت ارائه می‌کند و جلد سوم به بررسی پویایی‌های کنش بدون خشونت اختصاص دارد. بخش نخست: قدرت و مبارزه فصل اول، «ماهیت و کنترل قدرت سیاسی»، توضیح می‌دهد که هرچند به‌ندرت به‌صراحت بیان می‌شود، اما «در اساس… دو دیدگاه دربارهٔ ماهیت قدرت وجود دارد». «نظریهٔ تک‌پارچه (مونولیتیک)» مردم را وابسته به حسن نیت دولت‌هایشان می‌داند، در حالی‌ که کنش بدون خشونت بر دیدگاه متقابل «نظریهٔ وابستگی کثرت‌گرا» استوار است؛ دیدگاهی که دولت را «وابسته به حسن نیت، تصمیم‌ها و حمایت مردم» می‌بیند، دیدگاهی که شارپ استدلال می‌کند «معقول‌تر و دقیق‌تر» است.Vol. سپس در فصل دوم با عنوان «کنشِ بدون خشونت: شیوه‌ای فعال برای مبارزه» توضیح داده می‌شود که کنش بدون خشونت می‌تواند با ترکیبی متنوع از انگیزه‌ها به کار گرفته شود؛ انگیزه‌هایی که ممکن است دینی، اخلاقی، معنوی یا مبتنی بر مصلحت‌سنجی باشند. «انفعال، تسلیم و بزدلی هیچ ارتباطی با فن بدون خشونت ندارند» و این روش به‌درستی «نوعی پاسخ فعال» درک می‌شود. | ## بخش 2: سیاست کنش خشونت‌پرهیز | این شیوه می‌تواند هم شامل کنش‌های امتناعی (خودداری) و هم کنش‌های ایجابی باشد ، صرفاً بر متقاعد کردنِ طرف مقابل تکیه ندارد و «بر این فرض استوار نیست که انسان ذاتاً خوب است». این ویژگی‌ها و دیگر خصایص کنش بدون خشونت با مثال‌هایی از روم باستان، ایالات متحدهٔ دوران استعمار، روسیهٔ تزاری، روسیهٔ شوروی، آلمان نازی، آمریکای لاتین، هند، چکسلواکی و جنوب ایالات متحده توضیح داده و نشان داده می‌شوند. بخش دوم: روش‌های کنش بدون خشونت جلد دوم (فصل‌های ۳ تا ۸) شامل فهرستی تفصیلی و شرح روش‌های مشخص کنش بدون خشونت است، از جمله تحریم‌ها، اعتصاب‌ها و تحصن‌ها. به گفتهٔ شارپ، چنین فهرستی «می‌تواند به کنشگران در انتخاب روش‌هایی که برای استفاده در یک موقعیت خاص مناسب‌ترند کمک کند… [یا] به پژوهشگران و کسانی که قابلیت‌های سیاسیِ فنِ بدون خشونت را ارزیابی می‌کنند، درک گسترده‌تری از زرادخانهٔ روش‌های مبارزهٔ آن بدهد». در مجموع ۱۹۸ روش در فهرست مطالب آمده است و شارپ آن‌ها را بر اساس نسبتشان با پویایی‌های کنش بدون خشونت (جلد سوم) در سه دستهٔ کلی جای می‌دهد: اعتراض و اقناع (فصل ۳)، عدم همکاری (فصل‌های ۴ تا ۷)، و مداخله (فصل ۸). این دسته‌بندی‌ها «نباید صلب و سخت‌گیرانه تلقی شوند، بلکه صرفاً به‌طور کلی معتبرند».Vol. خلاصه روش‌های کنش بدون خشونت: اعتراض و اقناع بدون خشونت - این بخش به روش‌هایی می‌پردازد که شامل بیانیه‌های رسمی مانند سخنرانی‌های عمومی، دادخواست و نامه‌ها است، همچنین شیوه‌های ارتباط با مخاطبان گسترده‌تر مانند بنرها، روزنامه‌ها و نوشتن پیام در آسمان. ارائه‌های گروهی مانند اعزام هیئت‌ها، پیکت‌گذاری (اعتراض ایستاده) یا اهدای جوایز نمادین و طنزآمیز؛ کنش‌های نمادین عمومی مانند عبادت‌های جمعی و نمایش پرچم‌ها؛ اعمال فشار بر افراد، از جمله شب‌زنده‌داری‌های اعتراضی (ویجیل) یا برقراری روابط دوستانه؛ نمایش و موسیقی؛ راهپیمایی‌ها؛ بزرگداشت درگذشتگان؛ تجمع‌های عمومی مانند نشست‌های اعتراضی یا کلاس‌های آگاهی‌بخشی (teach-in)؛ و کنش‌های کناره‌گیری مانند ترک محل (walk-out) یا انصراف از دریافت افتخارات. عدم همکاری اجتماعی - روش‌هایی که شامل طرد اجتماعی می‌شود؛ عدم همکاری با رویدادها، رسوم یا نهادهای اجتماعی مانند اعتصاب دانشجویی یا تعلیق فعالیت‌های ورزشی،‌ و نیز کناره‌گیری از نظام اجتماعی، از جمله ماندن در خانه یا مهاجرت اعتراضی (هجرت). | ## بخش 3: سیاست کنش خشونت‌پرهیز | عدم همکاری سیاسی - عدم همکاری سیاسی می‌تواند از طریق رد اقتدار اجرا شود، مانند خودداری از وفاداری؛ عدم همکاری شهروندان با دولت، مانند تحریم انتخابات یا امتناع از همکاری با مأموران اجرایی؛ نافرمانی جزئی یا کامل شهروندان، مانند تبعیت کند، امتناع از پراکنده شدن، یا نافرمانی نسبت به قوانین «غیرمشروع»؛ اقدامات کارکنان دولتی، مانند سرکشی؛ و اقدامات بین‌المللی دولت‌ها، مانند قطع روابط دیپلماتیک. مداخله بدون خشونت - در مقایسه با اعتراض و اقناع و عدم همکاری، روش‌های مداخلهٔ بدون خشونت چالشی مستقیم‌تر و فوری‌تر ایجاد می‌کنند. بخش سوم: پویایی‌های کنش بدون خشونت جلد سوم بر پویایی‌های کنش بدون خشونت تمرکز دارد، که همیشه «شامل تغییر مستمر در تأثیرات و نیروهای مختلفی است که در این فرایند عمل می‌کنند و پیوسته بر یکدیگر تأثیر می‌گذارند. همچنین عناصر کلیدی استراتژی و تاکتیک‌های بدون خشونت را توضیح می‌دهد، که به مسائلی مانند ابتکار عمل، زمان‌بندی، تعداد و قدرت، عناصر روان‌شناختی، کاربرد رویکرد غیرمستقیم، انتخاب ابزارها (همان‌طور که در جلد دوم شرح داده شده) و صدور اولتیماتوم مربوط می‌شوند.Vol. فصل دهم توضیح می‌دهد که آغاز کنش بدون خشونت احتمالاً با انواع مختلف سرکوب همراه خواهد بود و نمونه‌ها و روش‌هایی برای مقاومت در برابر افزایش سرکوب بررسی می‌کند، امری حیاتی، زیرا «بدون تمایل به مواجهه با سرکوب… جنبش کنش بدون خشونت نمی‌تواند امیدی به موفقیت داشته باشد.» فصل یازدهم روش‌هایی برای حفظ انسجام گروه بدون خشونت ارائه می‌دهد، مانند «حفظ روابط نزدیک» از طریق جلسات عمومی منظم. همچنین در فصل یازدهم، تهدیدها علیه رعایت اصول بدون خشونت و نیازهای مداوم به پایبندی به انضباط بدون خشونت به‌طور گسترده تحلیل می‌شوند، «به‌منظور به‌کار انداختن تغییراتی که روابط را دگرگون کرده و اهداف را محقق سازند»، حتی در شرایطی که «حریف… سعی می‌کند آن‌ها را به ارتکاب خشونت وادار کند،‌ خشونتی که او می‌تواند مؤثرتر با آن برخورد کند.» فصل دوازدهم به «جوجیتسوی سیاسی… یکی از فرایندهای ویژه‌ای که کنش بدون خشونت با سرکوب خشونت‌آمیز مقابله می‌کند» می‌پردازد. به‌طور مشخص‌تر: این فصل نمونه‌های تاریخی متعددی از چنین «جوجیتسوی سیاسی» ارائه می‌دهد و عواملی را تحلیل می‌کند، از جمله تأثیر نظر شخص ثالث و خشم و انزجار بین‌المللی، برانگیختن نارضایتی و مخالفت در اردوگاه حریف، و افزایش حمایت و مشارکت از سوی گروه آسیب‌دیده. این‌ها «سه فرایند یا سازوکار کلی هستند که نیروهای پیچیده‌ای که توسط کنش بدون خشونت به‌کار گرفته و تولید می‌شوند، بر حریف و توانایی او برای عمل تأثیر می‌گذارند و بدین ترتیب ممکن است موفقیت را برای گروه متضرر به ارمغان بیاورند»: در نهایت، فصل چهاردهم با عنوان «توزیع مجدد قدرت» توضیح می‌دهد که چگونه به‌کارگیری روش بدون خشونت احتمالاً بر گروه کنشگر بدون خشونت و همچنین توزیع قدرت بین طرف‌های درگیر و در جامعه یا نظام بزرگ‌تر تأثیر می‌گذارد. این تأثیرات ممکن است شامل پایان اطاعت‌پذیری، افزایش امید، تأثیر بر پرخاشگری، مردانگی، جرم و خشونت، افزایش انسجام گروهی و غیرمتمرکز شدن قدرت باشد. | ## جمع‌بندی | «کنش بدون خشونت به‌طور طبیعی به گسترش قدرت مؤثر در سراسر جامعه کمک می‌کند» که تا حدی ناشی از افزایش خوداتکایی افرادی است که از این روش استفاده می‌کنند.