موضوع مقاله: هانس دلبروک | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # هانس دلبروک | مقدمه: زندگی‌نامه دلبروک در برگن در جزیرهٔ روگن زاده شد؛ در دانشگاه هایدلبرگ و دانشگاه بن درس خواند. | ## بخش 1: هانس دلبروک | به عنوان سرباز در جنگ فرانسه و پروس شرکت نمود و در ۱۸۷۴ برای چند سالی مربی و آموزشگر پرنس والدمار فون پروس، جوانترین فرزند فریدریش سوم (امپراتور آلمان) که تنها یازده سال عمر نمود، شد. در ۱۸۸۵ پروفسور تاریخ مدرن در دانشگاه برلین شد، جایی که درس گفتارهای مشهوری ارائه کرد. دلبروک با جدیت در برابر سیاست دولت پروس مبنی بر ستیز با لهستانی‌ها و دانمارکی‌ها مخالفت می‌کرد؛ مخالفتی که دو مرتبه جریمه نقدی به عنوان یک استاد دانشگاه و شهروند پروسی را برایش به ارمغان آورد. نقش وی به عنوان مؤلف «سالنامهٔ پروسی» فرصتی برای بهبود روابط دیپلماتیک با روسیه ایجاد کرد. این موضوع سبب شد فردی به نام پائول رورباخِر مأموریت یابد ایدهٔ نزدیکی به روسیه را مورد کنکاش قرار دهد. اما در ۱۸۹۰ نتایج تحقیق و تفحصات وی سبب پایه‌ریزی سیاست خارجی نژادگرایانه ای مبنی بر تجزیه سرزمین روسیه و اشغال قلمروهای اسلاوی آن شدند. در جنگ جهانی اول وی از نقطه نظر تاکتیکی و نه اخلاقی مخالف سرسخت ایدهٔ جنگ نامحدود زیردریایی (ایدهٔ ژنرال لودندورف که جهت تلافی محاصره انگلستان علیه آلمان بود) بود و هیچگاه این عقیده خود را پنهان نمی‌کرد که چنین ایده ای ایالات متحده را به جنگ با آلمان می‌کشاند. او یکی از اعضای هیئت مذاکره کنندهٔ آلمان در کنفرانس صلح ورسای بود که در پایان جنگ تشکیل شد. | ## بخش 2: هانس دلبروک | در آنجا، تلاش اصلی وی این بود که ثابت کند آلمان به تنهایی مقصر وقوع جنگ نبوده‌است. او در برلن درگذشت؛ وی برادر مکس امیل یولیوس دلبروک شیمی‌دان مشهور و پدر مکس دلبروک برنده جایزهٔ نوبل فیزیولوژی در ۱۹۶۹ بود. وی به جنگ به مثابهٔ جزء فرهنگی جوامع می‌نگریست؛ جزئی که تابع تکامل بشریت بوده و از اقتصاد و نظام سیاسی اثر می‌پذیرد. کارهای وی برای مدتی به زبان انگلیسی ترجمه نشده بودند، برای همین اعتبار و شهرت وی در میان نظریه پردازان نظامی کشورهای انگلیسی زبان به قدر احترام یا اهمیت کارل فون کلاوزویتس نبود. متعاقباً وی تفاسیر بسیار متفاوتی از نبردهای مشهور تاریخ از جمله نبرد گوگمل، نبرد ماراتون و نبرد زاما به دست داده‌است؛ در مورد آخر، او نتیجه گرفته‌است که برتری اغراق شدهٔ رومیان بر بربرها بیش از این که از دیسیپلین (انضباط) و تاکتیک‌های خالص آنها سرچشمه گیرد، ناشی از پشتیبانی لجستیکی برترشان بوده‌است. رومیان قادر بودند ارتش‌هایی در مقیاس عظیم به صحنهٔ نبرد بیاورند در حالی که بربرها نمی‌توانستند در شمار با آنها برابری کنند. جنگ قرون وسطایی نتایجی که وی از جنگ‌های قرون وسطایی می‌گیرد، بیشتر بحث‌برانگیز هستند. او میان شوالیه‌ها، جنگجویان سواره، و سواره نظامی که متشکل از انبوهِ سازمان یافتهٔ سواره‌های جنگجو بود، تفاوت می‌گذارد. | ## بخش 3: هانس دلبروک | او جنگجویان قرون وسطایی را به مثابهٔ جنگجویانی مستقل، ناتوان در همکاری با یکدیگر و شکل‌دادن واحدی یکپارچه، و فاقد هرگونه اهمیت تاکتیکی قاطع در نظر گرفت. نتایج وی توسط پژوهشگران اخیر مانند جی اف فربروگن بلژیکی مورد آزمایش و صحت یابی قرار گرفتند. سرچشمهٔ این دو استراتژی به تمییز گذاری کلاوزویتس بین استراتژی‌های با هدف تعقیب اهداف محدود و استراتژی‌های با هدف بی دفاع کردن دشمن از نظر نظامی بازمی‌گردد؛ البته استراتژی دوم اغلب با مفهوم جنگ تمام‌عیار که در طول جنگ جهانی اول مورد اعتقاد لودندورف بود و دلبروک همواره آنرا رد می‌کرد، خلط می‌شود. گزینش میان این دو استراتژی بستگی به سرشت اهداف سیاسی، محدودیت‌های فعلی سیاسی و اقتصادی و تعداد نیروها دارد. وی معیار تحلیل خود را به جنگهای فردریش کبیر پیوند زد و نتیجه گرفت که قلت عددی نیروهای وی باعث شد پروسیان استراتژی پژمردن(exhausting) را به کار بندند. در جنگ اول جهانی او قویاً با اندیشه‌های راهبردی (استراتژیکی) کشورش مخالف بود و تأکید داشت که بهتر است به دنبال پیروزی در شرق بوده اما در غرب به اهداف جزئی بسنده کرده و آنگاه صلح را تعقیب کنند. | ## جمع‌بندی | این مثالی است از اصل کلی وی که اظهار می‌داشت: مانورهای سیاسی و نظامی می‌بایستی با یکدیگر یکپارچه شوند.