موضوع مقاله: رایشسور | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # رایشسور | مقدمه: بر اساس شرایط معاهده ورسای، ارتش بازسازی شده آلمان در معرض محدودیت‌های شدید در اندازه، ساختار و تسلیحات بود. | ## بخش 1: رایشسور | نیروهای مسلح آلمان تا زمانی که آدولف هیتلر در سال ۱۹۳۵ «احیای حاکمیت نظامی» را اعلام کرد، نام رایشسور را حفظ کردند و در آن زمان به بخشی از ورماخت جدید تبدیل شد. اگرچه رایشسور در ظاهر، غیرسیاسی بود، به‌عنوان یک دولت در یک دولت عمل می‌کرد و رهبری آن یک عامل مهم قدرت سیاسی در جمهوری وایمار بود. رایشسور گاهی از دولت دموکراتیک حمایت می‌کرد، همان‌طور که در پیمان ایبرت-گرونر زمانی که وفاداری خود به جمهوری را متعهد شد، و گاهی از نیروهای ضد دموکراتیک از طریق ابزارهایی مانند رایشسور سیاه، گروه‌های شبه نظامی غیرقانونی که در نقض قوانین دموکراتیک دست داشتند، حمایت می‌کرد. در معاهده ورسای رایشسور، خود را به‌عنوان ارتش کادری می‌دید که تخصص ارتش امپراتوری قدیمی را حفظ می‌کرد و پایه‌ای برای تسلیح مجدد آلمان می‌ساخت. ساختار رایشسور محدودیت‌های تسلیحاتی بر اساس معاهده ورسای در قسمت پنجم معاهده ورسای ۱۹۱۹، آلمان خود را موظف کرده بود که اندازه و تسلیحات نیروهای نظامی خود را محدود کند تا بتوان از آنها فقط به عنوان حفاظت از مرزها و برای حفظ نظم در آلمان استفاده کرد. مطابق با مفاد معاهده، نیروی پرسنل ارتش حرفه ای متشکل از ۱۰۰۰۰۰ نفر به اضافه یک نیروی دریایی ۱۵۰۰۰ نفری محدود می‌شد. سلاح‌های سنگین بالاتر از کالیبرهای مشخص، وسایل نقلیه زرهی، زیردریایی‌ها و کشتی‌های جنگی بزرگ و هر نوع نیروی هوایی ممنوع بود. سربازان مرخصی پس از اتمام دوره خدمت خود، مجموعه بزرگی از ذخایر آموزش دیده را ایجاد کردند. | ## بخش 2: رایشسور | معاهده ورسای مدت خدمت افسران رایشسور را ۲۵ سال و برای سایرین ۱۲ سال تعیین کرد تا از تجمع نیروهای ذخیره جلوگیری شود. تاسیس در ۹ نوامبر ۱۹۱۸، در آغاز انقلاب آلمان که منجر به فروپاشی امپراتوری آلمان و فرار امپراتور ویلهلم دوم شد، یک جمهوری در برلین اعلام شد. روز بعد، صدر اعظم آلمان فردریش ایبرت و ژنرال ویلهلم گرونر، به نام فرماندهی عالی ارتش، پیمان ایبرت-گرونر را منعقد کردند. در آن، گرونر به ایبرت از وفاداری نیروهای مسلح اطمینان داد، و در مقابل ایبرت قول داد که دولت اقدام فوری علیه قیام‌های چپ انجام دهد، یک مجمع ملی را فراخواند، فرماندهی نظامی را در چارچوب حرفه ای نگه دارد. لشکر افسری و مهم‌تر از همه، حفظ وضعیت سنتی ارتش به عنوان «دولت در یک دولت» - یعنی همچنان تا حد زیادی مستقل از دولت غیرنظامی خواهد بود. به عنوان بخشی از آتش‌بس ۱۱ نوامبر ۱۹۱۸، دولت جدید آلمان با تخلیه سریع سرزمین‌های اشغالی موافقت کرد. عقب‌نشینی در جبهه غربی در ۱۲ نوامبر آغاز شد و در ۱۷ ژانویه ۱۹۱۹ مناطق ساحل غربی راین از نیروهای نظامی آلمانی آزاد شدند. سپس وظیفه خلع سلاح تدریجی واحدهای ارتش امپراتوری بود که هنوز چندین میلیون سرباز داشت. | ## بخش 3: رایشسور | این کار در مکان‌هایی که قبلاً تعیین شده بود، معمولاً پادگان‌های خانگی مربوطه انجام می‌شد. برای هنگ‌های دارای پادگان در ساحل غربی راین، مکان‌هایی برای خلع سلاح در داخل رایش تعیین شد. شورای نمایندگان خلق - دولت بالفعل آلمان از نوامبر ۱۹۱۸ تا فوریه ۱۹۱۹ - و فرماندهی ارتش عالی قصد داشتند واحدهای باقیمانده را پس از خلع سلاح به یک ارتش در زمان صلح منتقل کنند. در ۶ مارس ۱۹۱۹ مجلس ملی وایمار قانونی را در مورد تشکیل ارتش موقت متشکل از 43 تیپ تصویب کرد. این به رئیس‌جمهور رایش اجازه داد ارتش موجود را منحل کند و یک رایشور موقت تشکیل دهد که تا زمان ایجاد یک نیروی مسلح جدید به دستور قانون رایش، از مرزهای رایش محافظت کند، دستورها دولت رایش را اجرا کرده و صلح و نظم داخلی را حفظ کند.»" یک قانون مشابه در مورد تشکیل نیروی دریایی موقت در تاریخ ۱۶ آوریل ۱۹۱۹ به آن اجازه داد تا «امنیت سواحل آلمان را فراهم کند، تردد دریایی ایمن را با پاکسازی مین‌ها، ایفای نقش به عنوان پلیس دریایی و در غیر این صورت کمک کند. کشتیرانی تجاری، از انجام بی مزاحمت ماهیگیری اطمینان حاصل کند، دستورها دولت رایش را در ارتباط با رایشسور اجرا کند، و صلح و نظم را حفظ کند.»" قدرت نیروی دریایی ۲۰۰۰۰ نفر بود. از ۱ اکتبر ۱۹۱۹ تا ۱ آوریل ۱۹۲۰، نیروهای ارتش موقت رایش به ۴۰۰۰۰۰ نفر «ارتش انتقالی» متشکل از ۲۰ تیپ منتقل شدند. پس از سقوط به ۱۵۰۰۰۰ نفر در اکتبر ۱۹۲۰، تیپ‌ها با هنگ‌ها جایگزین شدند و قدرت نهایی ارتش ۱۰۰۰۰۰ نفری تا ۱ ژانویه ۱۹۲۱ به دست آمد. | ## جمع‌بندی | رایشسور رسماً در آن تاریخ تشکیل شد، با قانون دفاع در ۲۳ مارس ۱۹۲۱ که جزئیات را تنظیم می‌کرد.