موضوع مقاله: سفوریس | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سفوریس | مقدمه: دیرینگی سفوریس مشهور است و دارای آثار باستانی مربوط به دوره‌های تاریخی و فرهنگی گوناگون است. | ## بخش 1: سفوریس | این شهر ۲۸۶ متر (۹۳۸ فوت) بالاتر از سطح دریا قرار دارد و مشرف به دره بیت نفوفا است. سایت دارای میراث تاریخی و معماری غنی و متنوعی است که شامل بقایایی از دوران هلنیستی، رومی، بیزانسی، اوایل اسلامی، صلیبی، مملوکی و عثمانی می‌شود. در اصل به نام واژه عبری برای پرنده نامگذاری شده بود، این شهر در دوره‌های مختلف تاریخ خود به نام‌های ایرنوپولیس و دیوکایزرئا نیز شناخته می‌شد. و به عنوان مرکز روحانی و فرهنگی عمل می‌کرد، اگرچه کلیسای مسیحی و جمعیت چندقومیتی نیز در آن حضور داشتند. بقایای یک کنیسه که به نیمه اول قرن پنجم میلادی تعلق دارد، در سمت شمالی شهر کشف شد. از اواخر دوران باستان، سفوریس به عنوان محل تولد مریم مقدس شناخته می‌شد و روستای اصلی که سنت‌های آنا و یواخیم اغلب گفته می‌شود در آن ساکن بوده‌اند، که امروزه در این مکان یک کلیسای باسیلیکا از قرن پنجم برای گرامیداشت تولد مریم کاوش شده است.Meyers, ed. این شهر بعدها توسط نیروهای عرب راشدون در جریان فتح مسلمانان شام در قرن هفتم فتح شد و تا زمان صلیبی‌ها تحت حکومت متوالی مسلمانان باقی ماند. این منطقه تحت صلاحیت شورای منطقه‌ای دره جزرئیل قرار دارد و در سال ۲۰۲۴ جمعیتی برابر با ۱,۰۰۲ نفر داشت. منطقه‌ای که بقایای شهر باستانی در آن کاوش شده و تا سال ۱۹۴۸ توسط روستای عربی اشغال شده بود, در سال ۱۹۹۲ به عنوان یک ذخیره‌گاه باستان‌شناسی با نام پارک ملی زیپوری تعیین شد. سازه‌های قابل توجه در این سایت شامل یک تئاتر رومی، دو کلیسای اولیه مسیحی، قلعه‌ای صلیبی که بخشی از آن در قرن هجدهم توسط ظاهر العمر بازسازی شد، و بیش از شصت موزاییک مختلف از قرن سوم تا ششم میلادی است.Weiss, Zeev (2009). نام ها زیپوری / تیپوری؛ سپفوریس در یونانی باستان، این شهر به نام سفوریس شناخته می‌شد که از نام عبری آن، زیپوری، گرفته شده بود؛ زیپوری نیز به عنوان یک شکل از واژه عبری «پرنده» (تزیپور – tzipor) فهمیده می‌شود – شاید، همان‌طور که یک توضیح تلمودی پیشنهاد می‌کند، به این دلیل که «روی قله کوهی مانند یک پرنده قرار گرفته است».Lewin, Ariel (2005). نام شهر در طول سال‌ها تغییر کرد (به بخش‌های زیر مراجعه شود)، اما در زمان سلطنت تراژان، شهر دوباره نام سفوریس را داشت، همان‌طور که از سکه‌های شهر دیده می‌شود که دارای نوشته «ΣΕΠΦΩΡΗΝΩΝ» («مردم سفوریس») بودند. اتوکراتور در یونانی به معنای امپراتور است و به نظر می‌رسد که آنتیپاس شهر را به احترام آگوستوس با این عنوان امپراتوری نام‌گذاری کرده است.Chancey (2002), page 83 ایرنوپولیس و نرونیاس سفوریس اولین سکه‌های خود را در زمان جنگ اول یهودیان، حدود سال ۶۸ میلادی، زمانی که ارتش وسپاسیان منطقه را از شورشیان بازپس می‌گرفت، ضرب کرد.Chancey (April 2001), pp. نوشته‌های روی سکه‌ها هم امپراتور روم، نرون (۵۴–۶۸ میلادی)، و هم ژنرال او، وسپاسیان را گرامی می‌داشتند و به صورت «ΕΠΙ ΟΥΕϹΠΑΙΑΝΟΥ ΕΙΡΗΝΟΠΟΛΙϹ ΝΕΡΩΝΙΑ ϹΕΠΦΩ» بود که به معنای «تحت وسپاسیان، 'ایرنوپولیس-نرونیاس-سپفوریس'» است. نام «نرونیاس» نرون را گرامی می‌دارد، در حالی که نام «ایرنوپولیس» سفوریس را به عنوان «شهر صلح» معرفی می‌کند. پانکراسیو سلدران این انتخاب نام را نتیجه هم‌آمیزی فرهنگی شهر میان سه عنصر تفسیر می‌کند – ایمان یهودی، که تحت تأثیر فلسفه یونانی تعدیل شده و نسبت به سایر مکان‌های یهودی متعصب و ارتدوکس زمان خود بردبارتر بود، و یک واقع‌گرایی که با ایدئولوژی رومی سازگار بود. | ## بخش 2: سفوریس | سلدران اشاره می‌کند که نام سفوریس قبل از پایان حکومت آنتونینوس پیوس دوباره بازگردانده شد. هیل که بر اساس کار سکه‌شناسی او یک قرن قبل انجام شده بود، معتقد است که نام شهر در سال‌های ۱۲۹/۳۰ میلادی، درست پیش از شورش بار کوخبا، در زمان هادریان به دیوکاسزرئا تغییر یافت. این اقدام به احترام امپراتور رومی بازدیدکننده و همسان‌سازی او با زئوس المپیاس انجام شد، که در تلاش‌های هادریان برای ساخت معابد اختصاص داده شده به خدای عالی المپی منعکس شده بود. سلدران (۱۹۹۵) این تغییر نام را چند دهه بعد، در زمان امپراتور آنتونینوس پیوس (۱۳۸–۱۶۱ میلادی) قرار می‌دهد، زمانی که شهر سکه‌هایی با این نام ضرب می‌کرد، و آن را به عنوان مدرکی از میزان بالای هلنیزه شدن شهر تفسیر می‌کند. سکه‌های شهر در آن دوره دارای نوشته «ΔΙΟΚΑΙϹΑΡΙΑ ΙΕΡΑ ΑϹYΛΟϹ ΚΑΙ ΑΥΤΟΝΟΜΟϹ» («دیوکاسزرئا، شهر مقدس پناهگاه، خودمختار») بودند.Chancey (2002), p82. سلدران اشاره می‌کند که نام سفوریس قبل از پایان حکومت آنتونینوس پیوس دوباره بازگردانده شد. در سال ۱۰۴ پیش از میلاد، دودمان کاهنان یهودی حشمونی تحت رهبری یا الکساندر جاناوس یا آریستوبولوس اول، جلیل را فتح کردند و در این زمان ممکن است شهر توسط یک مسئول تدارکات، احتمالاً یهودی، اداره می‌شده باشد و تا اواسط قرن اول پیش از میلاد، پس از لشکرکشی‌های پمپی، در سال ۶۳ پیش از میلاد تحت حکومت رومی درآمد. در قرن‌هایی که بین حکومت هیرود آنتیپاس (۴ پیش از میلاد – حدود ۳۹ میلادی) و پایان دوره بیزانسی در دهه ۶۳۰ میلادی قرار دارند، گفته می‌شود این شهر به عنوان مرکزی برای آموزش و یادگیری شکوفا شده بود، با جمعیتی متنوع، چندقومیتی و چنددینی در حدود ۳۰,۰۰۰ نفر که در صلح نسبی با یکدیگر زندگی می‌کردند.Duda, Kathryn M. اوایل دوران رومی هیرود کبیر، پادشاه تابع رومی، سفوریس را در سال ۳۷ پیش از میلاد دوباره تصرف کرد، پس از آن که توسط نیروهای حشمونی، آنتیگونوس دوم ماتاتیاس، نماینده پارتی‌ها، گماشته شده بود.Strange, James F. به نظر می‌رسد هیرود کاخ-قلعه‌ای شاهی ساخت که همزمان به عنوان انبار تسلیحات نیز عمل می‌کرد، احتمالاً در داخل آکروپولیس و محصور در دیوار شهر قرار داشت.Rocca, Samuel (2008). پس از مرگ هیرود در ۴ پیش از میلاد، شورشی به نام یهودا، فرزند یک راهزن محلی به نام عزیکیا، به سفوریس، که در آن زمان مرکز اداری جلیل بود، حمله کرد و با غارت خزانه و تسلیحات آن، پیروان خود را برای شورش علیه حکومت هیرودی مسلح ساخت.Casey, Maurice (2010). 163, 166–167 گزارش شده است که فرماندار رومی در سوریه، واروس، – شاید با اغراق، زیرا باستان‌شناسی نتوانسته آثاری از این آتش‌سوزی را تأیید کند – شهر را سوزانده و ساکنان آن را به بردگی فروخت. پس از آن که پسر هیرود، هیرود آنتیپاس، به عنوان تتراخ، یا فرماندار، منصوب شد، نام جدید شهر را اتوکراتوریس اعلام کرد و آن را به عنوان «زیبایی گالیل» بازسازی نمود (جوزفوس، آثار ۱۸.۲۷).Mason, Steve, ed. موریس کیسِی می‌نویسد که اگرچه سفوریس در اوایل قرن اول «شهری بسیار یهودی» بود، برخی از مردم آنجا به یونانی صحبت می‌کردند. یک وزنه سربی متعلق به قرن اول دارای نوشته‌ای به زبان یونانی با سه نام یهودی است. چندین پژوهشگر پیشنهاد کرده‌اند که عیسی، در حالی که در ناصره به عنوان صنعتگر کار می‌کرد، ممکن است برای کار به سفوریس سفر کرده باشد، احتمالاً همراه با پدر و برادرانش. | ## بخش 3: سفوریس | کیسِی بیان می‌کند که این کاملاً ممکن است، اما به همان اندازه غیرقابل تأیید تاریخی است. به نظر نمی‌رسد که عیسی در طول خدمت عمومی خود از سفوریس بازدید کرده باشد و هیچ‌یک از گفته‌های ثبت‌شده در انجیل‌ها به آن اشاره نمی‌کنند. یوسفوس اورشلیم، فرزند نخبگان کاهنی اورشلیم، به شمال فرستاده شد تا جلیل را به شورش جذب کند، اما تنها تا حدی موفق بود. او دو بار تلاش کرد سفوریس را تصرف کند، اما موفق نشد، بار اول به دلیل مقاومت شدید و بار دوم به دلیل کمک گماشته‌ای که برای دفاع از شهر آمده بود.Cohen (2002), p 152. در زمان شورش، سفوریس دارای یک تئاتر رومی بود و در دوره‌های بعدی دارای حمام و کف‌پوش موزاییکی بود. یوسفوس که توسط سفوریس رد شد و مجبور به اردو زدن بیرون شهر شد، به جوتاپاتا رفت، که به نظر می‌رسد در شورش علاقه‌مند بود – محاصره یودفات در ۲۰ ژوئیه ۶۷ میلادی پایان یافت. پس از شورش، سکه‌ها تصاویر تاج‌های برگ درخت لورل، نخل‌ها، عصای هرمس و خوشه‌های جو را نشان می‌دادند.Chancey (2002), p. 81 جورج فرانسیس هیل و پیتر شفر بر این باورند که نام شهر در سال‌های ۱۲۹/۳۰، درست پیش از شورش بار کوخبا، در زمان هادریان به دیوکاسزرئا تغییر یافت. این اقدام به احترام امپراتور رومی بازدیدکننده و همسان‌سازی او با زئوس المپیاس انجام شد، که در تلاش‌های هادریان برای ساخت معابد اختصاص داده شده به خدای عالی المپی منعکس شده بود. اواخر دوران رومی و دوران بیزانتی پس از شورش بار کوخبا در سال‌های ۱۳۲–۱۳۵ میلادی، بسیاری از پناهندگان یهودی از یهودیه ویران‌شده به اینجا نقل مکان کردند و آن را به مرکزی برای زندگی مذهبی و معنوی یهودیان تبدیل کردند. پیش از انتقال به طبریه تا سال ۲۲۰ میلادی، برخی از مدارس یهودی نیز در این شهر قرار داشتند. 115–132 تا قرن‌های سوم و چهارم، باور بر این است که سفوریس توسط یکی از بیست‌وچهار دوره کاهنان، به نام جدایا، سکونت یافته بود، دوره‌ای که در ارتباط با خود شهر هم در تلمود اورشلیم (تانیث ۴:۵) و هم در سنگ‌نوشته قیصریه ذکر شده است.Avi-Yonah, Michael (1964). علاوه بر این که سفوریس مرکزی برای مطالعات مذهبی و معنوی بود، به دلیل نزدیکی به مسیرهای تجاری مهم جلیل به یک کلان‌شهر پررونق تجاری تبدیل شد. دیوکاسزرئا همچنین از زلزله جلیل در سال ۳۶۳ میلادی آسیب دید، اما به زودی بازسازی شد و اهمیت خود را در جامعه بزرگ یهودیان جلیل از نظر اجتماعی، تجاری و معنوی حفظ کرد.Knight, Kevin. در اواخر قرن چهارم، اپیفانیوس، پدر کلیسا، سفوریس را عمدتاً یهودی توصیف کرد، دیدگاهی که توسط ادبیات ربانی به شدت پشتیبانی می‌شود و روشن می‌سازد که چه حکمایی و کنیسه‌هایی در این شهر وجود داشته‌اند.Sivan, Hagith Sara (2008). | ## جمع‌بندی | سه اسقف اولیه آن به نام شناخته شده‌اند: دوروتئوس (ذکر شده در ۴۵۱)، مارسِلینوس (ذکر شده در ۵۱۸) و سیریاکوس (ذکر شده در ۵۳۶).