موضوع مقاله: جنگ دوم استقلال ایتالیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جنگ دوم استقلال ایتالیا | مقدمه: diss.) نیز شناخته می‌شود، در سال ۱۸۵۹ بین امپراتوری دوم فرانسه و پادشاهی ساردنی در مقابل امپراتوری اتریش اتفاق افتاد و نقشی کلیدی در فرایند وحدت ایتالیا ایفا کرد. | ## بخش 1: جنگ دوم استقلال ایتالیا | در ۱۸۵۸ در ملاقات کاوور نخست وزیر ایتالیا با ناپلئون سوم قرار شد فرانسه لمباردی و جمهوری ونتو را از اتریش گرفته و در ازای آن ساوی و نیس به فرانسه واگذار شوند. در نتیجه وقتی در ۱۸۵۹ اتریش به ساردنی اعلام جنگ داد، ناپلئون سوم طرف ساردنی را گرفت. نیروهای فرانسه و ساردنی در ۴ ژوئن ۱۸۵۹ در نبرد ماژنتا (نبرد مگنتا) پیروزی چشمگیری به دست آوردند و اتریش را مجبور به تخلیه لمباردی کردند؛ ولی در ۲۲ ژوئن ۱۸۵۹ در نبرد سولفورینو، پس از کشته شدن چهل هزار فرانسوی لوئی ناپلئون مجبور به پذیرش آتش‌بس شد. یک سال قبل از جنگ، در توافق‌نامه پلمبیر، فرانسه موافقت کرد که در ازای دریافت غرامت ارضی به شکل دوک‌نشین ساووی و استان نیس، از تلاش‌های ساردنی برای اخراج اتریش از ایتالیا حمایت کند. حمله اتریش با ورود نیروهای فرانسوی به پیمونت که در اواخر آوریل آغاز شده بود، متوقف شد. اتریشی‌ها در ۴ ژوئن در نبرد ماژنتا شکست خوردند و به لمباردی عقب رانده شدند، جایی که پیروزی فرانسه-ساردنی در نبرد سولوفرینو در ۲۴ ژوئن منجر به پایان جنگ و امضای آتش‌بس ویلافرانکا در ۱۲ ژوئیه شد. ساردنی با سوءاستفاده از فروپاشی قدرت اتریش در ایتالیا، در ۲۲ مارس ۱۸۶۰ استان‌های متحد ایتالیای مرکزی، متشکل از دوک‌نشین بزرگ توسکانی، دوک‌نشین پارما، دوک‌نشین مودنا و رجیو و سفارتخانه‌های پاپ را ضمیمه خود کرد. دو روز بعد، ساردنی، ساووآ و نیس را به عنوان غرامت کمک‌های فرانسه در پیمان تورین به این کشور واگذار کرد. پیشینه پیدمونتی‌ها، پس از شکست از اتریش در نخستین جنگ استقلال ایتالیا، نیاز خود به متحدان را تشخیص دادند. این امر باعث شد که نخست وزیر کامیلو بنسو، کنت کاوور، تلاش کند تا با سایر قدرت‌های اروپایی، تا حدی از طریق مشارکت پیه‌مونته در جنگ کریمه، روابط برقرار کند. کاوور در کنفرانس صلح پاریس پس از جنگ کریمه، تلاش کرد تا توجه‌ها را به تلاش‌های وحدت ایتالیا جلب کند. او بریتانیا و فرانسه را همدل یافت اما از مخالفت با خواسته‌های اتریش خودداری کرد، زیرا هرگونه حرکتی به سمت استقلال ایتالیا، قلمرو لومباردی-ونتیا اتریش را تهدید می‌کرد. مذاکرات خصوصی بین ناپلئون سوم و کاوور پس از کنفرانس، ناپلئون را به عنوان محتمل‌ترین نامزد برای کمک به ایتالیا معرفی کرد، اگرچه او هنوز متعهد نبود. در ۱۴ ژانویه ۱۸۵۸، فلیچه اورسینی، یک ایتالیایی، سوء قصد به جان ناپلئون سوم را رهبری کرد. این سوء قصد، همدلی گسترده‌ای را برای وحدت ایتالیا به همراه داشت و تأثیر عمیقی بر خود ناپلئون سوم گذاشت، که اکنون مصمم بود به پیه‌مونته در برابر اتریش کمک کند، چرا که می‌خواست مانع از رخ دادن فعالیت‌های انقلابی گسترده‌تر آتی شود، چیزی که می‌توانست در دولت‌های ایتالیا بستر بروز پیدا کند. پس از یک ملاقات مخفیانه در پلمبیر در ۲۱ ژوئیه ۱۸۵۸، ناپلئون سوم و کاوور در ۲۸ ژانویه ۱۸۵۹ یک پیمان اتحاد مخفی علیه اتریش امضا کردند.فرانسه در صورت حمله، به پیه‌مونته-ساردنی کمک می‌کرد تا با اتریش بجنگد، مشروط بر اینکه پیه‌مونته-ساردنی در عوض نیس و ساووی را به فرانسه بدهد. این اتحاد مخفی با کمک به طرح پیه‌مونته-ساردنی برای وحدت شبه جزیره ایتالیا تحت نظر خاندان ساووی، به هر دو کشور کار کرد. کاوور، که قادر به دریافت کمک فرانسه نبود مگر اینکه اتریشی‌ها ابتدا حمله کنند، با یک سری مانورهای نظامی در نزدیکی مرز، وین را تحریک کرد. | ## بخش 2: جنگ دوم استقلال ایتالیا | اتریش در ۹ آوریل ۱۸۵۹ بسیج شد و در ۲۳ آوریل اولتیماتومی صادر کرد و خواستار خلع سلاح کامل ارتش ساردنی شد. نخستین نیروهای فرانسوی در ۲۵ آوریل وارد پیه‌مونته شدند و فرانسه در ۳ مه به اتریش اعلام جنگ کرد. ارتش، تحت فرماندهی ناپلئون سوم، به پنج سپاه تقسیم می‌شد: سپاه اول به رهبری آشیل باراگی دِهیله؛ سپاه دوم به رهبری پاتریس دو مک ماهون؛ سپاه سوم به رهبری فرانسوا ترن دو کانروبر؛ سپاه چهارم به رهبری آدولف نیل و سپاه پنجم به رهبری شاهزاده ناپلئون ژوزف شارل پل بناپارت. ناپلئون سوم با این باور که این کار می‌تواند مردم فرانسه را در طول جنگ ترغیب کند، در میدان نبرد حاضر شد. این ارتش به پنج لشکر تقسیم شده بود که توسط کاستلبروگو، مانفردو فانتی، جووانی دوراندو، انریکو چالدینی و دومنیکو کوچیاری رهبری می‌شدند. رهبری آن را ویکتور امانوئل دوم ساووی بر عهده داشت و توسط آلفونسو فررو لا مارمورا حمایت می‌شد. ارتش اتریش با ۲۲۰ هزار سرباز، ۸۲۴ توپ و ۲۲ هزار سواره نظام، نفرات بیشتری را به میدان فرستاد. در حالی که تفنگ لورنتز نسبت به تفنگ‌های مینی فرانسوی برتری خود را نشان داد، پیاده‌نظام اتریشی آموزش مناسبی برای استفاده کامل از تفنگ‌های جدید خود دریافت نکرد. مشکل دیگر اتریشی‌ها این بود که بیشتر ارتش چند قومیتی آنها به زبان آلمانی صحبت نمی‌کردند، بنابراین سربازان آنها قادر به پیروی از دستورهای افسران خود نبودند. به گفته واورو (Wawro)، در حالی که ارتش اتریش در زمان صلح از نُه زبان مختلف (از جمله چکی، صربی-کرواتی، مجاری، رومانیایی و ایتالیایی) استفاده می‌کرد، در نبرد فقط از زبان آلمانی استفاده می‌شد. یکی از افسران اتریشی به یاد می‌آورد که سربازان اسلاو او حتی قادر به درک فرمان «ایست» نبودند.امیرنشین‌های متحد تازه تأسیس مولداوی و والاکیا نیز از اتحاد فرانسه و ایتالیا حمایت کردند. ناپلئون سوم نیز با همدلی بی‌دریغ و بسیار خالصانه خود، یک هیئت نظامی به بخارست فرستاد. در نتیجه، اتریش مجبور شد ۳۰ هزار سرباز را در ترانسیلوانیا نگه دارد که به سختی می‌توانست از ایتالیا در امان بماند.R. ارتش فرانسه، به فرماندهی مارشال فرانسوا ترن کانروبر، در نخسین استفاده نظامی گسترده از راه‌آهن، به سمت پیه‌مونته حرکت کرد. نیروهای اتریشی روی پیروزی سریع بر ارتش ضعیف‌تر ساردنی قبل از رسیدن نیروهای فرانسوی به پیه‌مونته حساب می‌کردند. با این حال، کنت گیولای (Count Gyulai)، فرمانده نیروهای اتریشی در لومباردی، بسیار محتاط بود و برای شروع حمله بدون جهت مشخصی در اطراف رودخانه تیچینو راهپیمایی کرد تا از آن عبور کرد. متأسفانه، باران‌های بسیار شدیدی شروع به باریدن کرد که به پیمه‌ونته‌ها اجازه داد تا مزارع برنج را در مقابل پیشروی او غرق آب کرده و پیشروی ارتش او را به شدت کند کنند. اتریشی‌ها، به فرماندهی گیولای، نووارا را در ۳۰ آوریل و ورچلی را در ۲ مه تصرف کردند و از ۷ مه به سمت تورین پیشروی کردند. | ## بخش 3: جنگ دوم استقلال ایتالیا | اقدام فرانسه-ساردنی برای تقویت پل‌های آلساندریا و پو در اطراف کازاله مونفراتو، اتریشی‌ها را مجبور کرد که در ۹ مه پیشروی خود را متوقف کرده و در ۱۰ مه عقب‌نشینی کنند. ناپلئون سوم در ۱۰ مه پاریس را ترک کرد، در ۱۲ مه در جنوا پیاده شد و در ۱۴ مه به الساندریا رسید. سپس ناپلئون فرماندهی عملیات جنگ را بر عهده گرفت که نخستین درگیری بزرگ آن، نبرد مونته‌بلو در ۲۰ مه، بین سپاه نهم اتریش به رهبری کارل فون اوربان (تحت فرماندهی کل استادیون) و لشکر فوری، بخشی از سپاه نخست فرانسه به فرماندهی مارشال دی هیلیرز بود. اتریشی‌ها پس از ۹ ساعت نبرد، زمانی که سواره نظام ساردنی به فرماندهی د سوناز از راه رسید، عقب‌نشینی کردند و این امر گیولای را محتاط‌تر کرد. او با بخشی از نیروهای خود پیشروی کرد و بسیاری از نیروهای دیگر را به شمال فرستاد تا از کنار به اتریشی‌ها حمله کنند. اتریشی‌ها قصد داشتند قبل از میلان مقاومت کنند، اما در نبرد ماژنتا در ۵ ژوئن شکست خوردند و این باعث شد گیولای از شرق رودخانه مینچیو به قلعه‌های چهارضلعی عقب‌نشینی کند، جایی که او توسط امپراتور فرانتس یوزف از سمت فرماندهی برکنار شد و خود امپراتور فرماندهی را به عهده گرفت. ارتش پیهمونتی-فرانسوی، میلان را تصرف کرد و به آرامی به سمت شرق پیشروی کرد تا قبل از اینکه پروس بتواند درگیر شود، کار اتریش را یکسره کند. در طول عقب‌نشینی، اتریشی‌ها یکی از تنها پیروزی‌های خود در جنگ را به دست آوردند، زمانی که کارل فون اوربان، جوزپه گاریبالدی را در نبرد ترپونتی شکست داد. اتریشی‌ها متوجه شدند که فرانسوی‌ها در برشا متوقف شده‌اند و تصمیم گرفتند که در امتداد رودخانه کیزه ضدحمله کنند. دو ارتش به طور تصادفی در اطراف سولفرینو با هم روبرو شدند که منجر به یک سری نبردهای سردرگم‌کننده شد. یک سپاه فرانسوی تمام روز در مدوله سه سپاه اتریشی را متوقف کرد و مانع از پیوستن آنها به نبرد بزرگتر در اطراف سولفرینو شد، جایی که پس از یک نبرد یک روزه، فرانسوی‌ها پیشروی کردند. لودویگ فون بندک با سپاه هشتم اتریش از نیروی اصلی جدا شد و از پوزولنگو در برابر بخش پیه‌مونتی ارتش مقابل دفاع کرد. این حمله موفقیت‌آمیز بود، اما کل ارتش اتریش پس از پیشروی در سولفرینو عقب‌نشینی کرد و به دژهای چهارضلعی عقب‌نشینی کرد. دو امپراتور در ۱۱ ژوئیه در ویلافرانکا دی ورونا ملاقات کردند و آتش‌بس در روز بعد - صلح ویلافرانکا - امضا شد. او نمی‌خواست کاوور و پیه‌مونته قدرت زیادی به دست آورند، که بیشتر به قیمت از دست رفتن افرادش تمام می‌شد. بیشتر لمباردی، به پایتختی میلان، به استثنای قلعه‌های اتریشی منتووا و لگناگو و سرزمین‌های اطراف آن، از اتریش به فرانسه منتقل شد که بلافاصله سرزمین‌ها را به ساردنی واگذار می‌کرد. | ## جمع‌بندی | حاکمان ایتالیای مرکزی که اندکی پس از آغاز جنگ با انقلاب اخراج شده بودند، قرار بود دوباره به قدرت بازگردند.