موضوع مقاله: یوزف فون هامر پورگشتال | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # یوزف فون هامر پورگشتال | مقدمه: او به‌عنوان مترجم ادبیات شرقی شهرت یافت و بنیان‌گذار عثمانی‌پژوهی و پیشگام خاورشناسی در اتریش محسوب می‌شود. | ## بخش 1: یوزف فون هامر پورگشتال | زندگی‌نامه یوزف هامر، پسرِ یوزف هامر (۱۷۳۸–۱۸۱۸)، مشاور حکومتی اتریش بود که در سال ۱۷۹۱ به مقام اشرافیت نائل آمد. او تا ۱۴ سالگی در دبیرستان آکادمیک گراتس تحصیل کرد و در سال ۱۷۸۷ به وین رفت تا در دوره مقدماتی آکادمی سلطنتی زبان‌های شرقی شرکت کند و در ۱۷۸۹ در آنجا پذیرفته شد. فعالیت دیپلماتیک هامر دوره آموزشی خود را با موفقیت به پایان رساند و در حالی که هنوز «دانش‌آموز زبان» بود، با صدراعظم وقت، ونتسل آنتون فون کاونیتس-ریت‌برگ، ملاقات کرد. در سال ۱۷۹۹، با درخواست شخصی از وزیر امور خارجه، یوهان آمادئوس فرانتس فون توگوت، موفق شد به نمایندگی دیپلماتیک اتریش در قسطنطنیه اعزام شود. در فوریه ۱۸۰۰ و در ارتباط با لشکرکشی ناپلئون به مصر و سوریه، برای بازرسی کنسولگری‌های اتریش به شام فرستاده شد. او با کمک فرمانده ناوگان بریتانیا، ویلیام سیدنی اسمیت، به مصر رفت و مدتی به‌عنوان مترجم و منشی خصوصی او در نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا خدمت کرد. در این سفرها، دست‌نوشته‌ها و آثار باستانی کوچکی را جمع‌آوری کرد که امروزه در موزه تاریخ هنر وین و موزه یوآنِئوم گراتس نگهداری می‌شوند. | ## بخش 2: یوزف فون هامر پورگشتال | پس از بازگشت به وین در سال ۱۸۰۲، به سمت دبیر هیئت دیپلماتیک در نمایندگی اتریش منصوب شد. به دلیل تنش با نماینده دیپلماتیک، در بهار ۱۸۰۶ به‌عنوان کاردار اتریش در شاهزاده‌نشین مولدووا به یاش فرستاده شد. با آغاز جنگ روسیه و ترکیه (۱۸۰۶–۱۸۱۲) و حمله نیروهای روسی به منطقه، حضور او نامطلوب تلقی شد و در تابستان ۱۸۰۷ به وین فراخوانده شد. در سال ۱۸۱۱، به‌عنوان مترجم دربار در زبان‌های شرقی و مشاور در صدارت‌خانه منصوب شد و در ۱۸۱۷ به مقام مشاور دربار (Hofrat) رسید. کلمنس ونتسل فون مترنیخ، صدراعظم وقت، صراحتاً به او گفته بود که به دلیل صراحت لهجه و دانش گسترده‌اش، او را برای مناصب دیپلماتیک به کار نخواهد گرفت. هامر علاوه بر یونانی باستان و لاتین، به زبان‌های فرانسوی، انگلیسی، ایتالیایی، و یونانی نوین مسلط بود و از زبان‌های شرقی، عربی، ترکی و فارسی را در سطح گفتاری و نوشتاری می‌دانست. در زمینه تاریخ ادبیات، چاپ کامل دیوان حافظ برای نخستین بار و تألیف نخستین تاریخ‌های جامع ادبیات فارسی، ترکی و عربی از کارهای برجسته اوست. | ## بخش 3: یوزف فون هامر پورگشتال | هامر با دانشمندانی چون ژان-فرانسوا شامپولیون، جورج فریدریش گروتفند و آنتوان-ایزاک سیلوستر دو ساسی مکاتبه داشت. او سال‌ها برای تأسیس یک آکادمی علوم در وین تلاش کرد و سرانجام در سال ۱۸۴۷، به‌عنوان نخستین رئیس آکادمی علوم اتریش انتخاب شد، اما در سال ۱۸۴۹ به دلیل اختلافات داخلی از این سمت استعفا داد. خانواده و سال‌های پایانی هامر در سال ۱۸۱۶ با کارولین فون هنیکشتاین، دختر یوزف فون هنیکشتاین، ازدواج کرد و از او صاحب پنج فرزند شد. پس از آنکه کنتس جین آن فون پورگشتال، او را وارث خود اعلام کرد، به این شرط که نام خانوادگی او را بپذیرد، امپراتور در سال ۱۸۳۵ او را به مقام فرایهر (بارون) ارتقا داد و از آن پس نام خانوادگی هامر-پورگشتال را برگزید. او در ۲۳ نوامبر ۱۸۵۶ درگذشت و در گورستان ویدلینگ در مقبره‌ای به سبک شرقی که خود طراحی کرده بود، به خاک سپرده شد. برخی از افتخارات او عبارتند از: عضویت در انجمن شرق‌شناسی آلمان دریافت دکترای افتخاری از دانشگاه‌های گراتس و پراگ نشان پور لو مریت برای علوم و هنرها (۱۸۵۰) نشان ماکسیمیلیان برای علم و هنر بایرن (۱۸۵۳) نشان فرماندهیِ نشان امپراتوری-سلطنتی لئوپولد اتریش (۱۸۵۴) در سال ۱۸۹۴، خیابانی در وین به نام هامر-پورگشتال-گاسه نام‌گذاری شد و سیارک کمربند اصلی (۶۰۴۴) هامر-پورگشتال نیز به افتخار او نام‌گذاری شده است. | ## جمع‌بندی | والتر هوفلشنر و همکاران، یوزف فون هامر-پورگشتال ۱۷۷۴–۱۸۵۶: زندگی یک دانشمند اتریشی قدیم، ۲ جلد، گراتس، ۲۰۲۱.