موضوع مقاله: تحریک عمقی مغز | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # تحریک عمقی مغز | مقدمه: تحریک عمقی مغز نوعی روش درمانی (جراحی) در پزشکی است که در طی آن الکترودهایی در داخل مغز بیمار قرار داده می‌شوند. | ## بخش 1: تحریک عمقی مغز | این الکترودها پس از کاشته شدن در مغز به یک دستگاه مولد پالس الکتریکی متصل می‌شوند. پالس الکتریکی تولید شده توسط دستگاه پالس ژنراتور از طریق الکترودهای کاشته شده در مغز به بافت‌های عمقی مغز انتقال یافته و از این طریق اثر درمانی خود را اعمال می‌نماید. در حال حاضر از این روش درمانی جهت معالجه بیمار پارکینسون و تعدادی از بیماری‌های عصبی و روانی استفاده می‌گردد. دستگاهی ضربان ساز و قابل برنامه ریزی است که با باتری کار میکند و باعث تولید پالس های الکتریکی می شود. یک سیم با تعدادی الکترود در نوک آن است که پالس های الکتریکی را به بافت مغزی منتقل می کند. الکترود ها درون مغز قرار میگیرند و از یک سوراخ کوچک در جمجمه به سیم ها متصل شده اند. این سیم معمولاً در زیر پوست جایگذاری میشود و از جمجمه به پشت گوش و گردن و نهایتا به سینه میرسد. تاریخچه ایدهٔ تعدیل فعالیت مغز با استفاده از الکتریسیته ریشه‌های تاریخی عمیقی دارد، اما DBS مدرن بر پایه تکنیک‌های استریوتاکتیک و درک بهتر مدارهای عصبی مغز در اواسط قرن بیستم توسعه یافت. | ## بخش 2: تحریک عمقی مغز | در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، جراحان با ایجاد ضایعات در نواحی خاصی از مغز مانند تالاموس و گلوبوس پالیدوس، به درمان اختلالات حرکتی می‌پرداختند.Lozano, A. این روش که اثراتی مشابه اما برگشت‌پذیرتر از ایجاد ضایعه داشت، به عنوان نقطه عطفی در تاریخ DBS شناخته می‌شود و راه را برای استفاده گسترده از این تکنولوژی هموار کرد.Benabid, A. نحوهٔ عملکرد و اجزای سیستم یک سیستم DBS از سه بخش اصلی تشکیل شده است: الکترود: یک سیم نازک و عایق‌بندی شده است که از طریق یک سوراخ کوچک در جمجمه، در ناحیه هدف در عمق مغز کاشته می‌شود. نوک این الکترود دارای چندین نقطه تماس فلزی است که پالس‌های الکتریکی را به بافت مغز منتقل می‌کند. مولد پالس قابل کاشت: یک دستگاه کوچک و باتری‌دار، شبیه به ضربان‌ساز قلب، که معمولاً زیر پوست در ناحیه قفسه سینه یا شکم کاشته می‌شود. این تحریک، فعالیت مدارهای عصبی را تغییر داده و به بازگرداندن عملکرد طبیعی‌تر آن‌ها کمک می‌کند، بدون آنکه به بافت مغز آسیب دائمی وارد کند.Krauss, J. بیماری پارکینسون: DBS به طور قابل توجهی به بهبود علائم حرکتی مانند لرزش، سفتی عضلات، کندی حرکات و مشکلات راه رفتن کمک می‌کند. لرزش اساسی: این روش در کنترل لرزش‌های شدید دست‌ها و سایر اعضای بدن در بیمارانی که به درمان‌های دارویی پاسخ نداده‌اند، بسیار مؤثر است. | ## بخش 3: تحریک عمقی مغز | در مرحله اول، جراح مغز و اعصاب با استفاده از روش‌های تصویربرداری دقیق مانند ام‌آرآی یا سی‌تی اسکن، محل دقیق کاشت الکترود را در مغز مشخص می‌کند. بیمار معمولاً در این مرحله بیدار است (با بی‌حسی موضعی) تا بتواند با جراح همکاری کرده و بهترین محل برای قرارگیری الکترود از طریق ثبت فعالیت عصبی و ارزیابی پاسخ بیمار به تحریک، مشخص شود. در مرحله دوم که می‌تواند در همان روز یا روزی دیگر انجام شود، دستگاه IPG در زیر پوست قفسه سینه کاشته شده و سیم رابط به الکترود مغزی متصل می‌شود. چند هفته پس از جراحی، متخصص مغز و اعصاب با استفاده از یک دستگاه کنترل‌گر خارجی، IPG را برنامه‌ریزی و فعال می‌کند. تنظیم پارامترهای تحریک (مانند ولتاژ، فرکانس و پهنای پالس) یک فرآیند تدریجی است که ممکن است چندین ماه طول بکشد تا بهترین نتیجه درمانی با کمترین عوارض جانبی حاصل شود. خطرات مرتبط با خود عمل جراحی شامل خونریزی مغزی، سکته مغزی، عفونت، و مشکلات تنفسی است. این عوارض بسته به محل الکترود و پارامترهای تحریک می‌تواند شامل مشکلات گفتاری، بی‌حسی یا گزگز، عدم تعادل، ضعف عضلانی یا تغییرات خلقی و شناختی باشد. | ## جمع‌بندی | همچنین مشکلات مربوط به خود دستگاه مانند شکستن سیم، جابجایی الکترود یا تمام شدن باتری نیز ممکن است نیازمند جراحی مجدد باشد.