موضوع مقاله: سالواتوره جولیانو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سالواتوره جولیانو | مقدمه: سالواتوره جولیانو (؛ ؛ – ) یک راهزن و یاغی سیسیلی اهل ایتالیا بود که به دنبال تهاجم متفقین به سیسیل به شهرت رسید. | ## بخش 1: سالواتوره جولیانو | در سپتامبر همان سال، او به سبب کشتن یکی از افسران پلیس، به‌عنوان یک تبهکار فراری معرفی شد. سالواتوره برای انجام کارهایش، گروهی از زیردستان و فرمان‌بران مطیع را در اختیار داشت. وی شخصیتی پر زرق و برق و بزهکاری سرشناس و مهم بود که هیچ ابایی از حمله به پلیس‌هایی که در تعقیبش بودند، نداشت. علاوه بر اینها، او در شهر خود مابین سال‌های ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۸، یک کارگزار قدرت در سیاست بود و در جنبش استقلال سیسیل نقش داشت. سالواتوره و گروهش را مسئول قتل‌عام پورتلا دلا جینسترا می‌دانند؛ گرچه به سبب تعداد بالای کشته‌ها، شُبهاتی در مورد نقش آنها در این ماجرا وجود دارد. پوشش خبری گسترده‌ای که در جهان دربارهٔ او شکل گرفت، سبب شرمساری و دست‌پاچگی دولت ایتالیا گردید و سالیان متمادی، حدود ۲۰۰ سرباز و افسر پلیس به‌دنبال دستگیری او بودند. وی سرانجام در ۵ ژوئیه ۱۹۵۰ میلادی توسط همکار و دوست نزدیکش گاسپاره پیشوتا به قتل رسید. 12 زندگی‌نامه اوایل زندگی جولیانو در ۱۶ نوامبر ۱۹۲۲ در مونتلپره، دهکده‌ای روستایی در غرب سیسیل، زاده شد. والدین او دهقانانی صاحب‌زمین بودند که بخشی از زندگی خود را در ایالات متحده آمریکا گذرانده و از آنجا پول لازم برای خرید زمین کشاورزی‌شان را به‌دست آورده بودند.Chandler, p. 7 توری یا توریدو — آن‌طور که برای تمایز از پدرش نامیده می‌شد — از سن ۱۰ تا ۱۳ سالگی در دبستان دهکده تحصیل کرد. 42 اما هنگامی که برادر بزرگترش، جوزپه، در سال ۱۹۳۵ به خدمت نیروهای مسلح ایتالیا فراخوانده شد، مدرسه را ترک کرد تا در کشت‌وزار خانوادگی به پدرش کمک کند. او به‌زودی از کارهای طاقت‌فرسای مزرعه خسته شد، شخصی را از دهکده استخدام کرد تا جایش را بگیرد و خود به تجارت روغن زیتون مشغول شد که درآمد بیشتری برای خانواده به همراه داشت. او بعدها در زندگی‌اش مدعی شد که به همان اندازه که نیاز اقتصادی محرک او بوده، تکانه‌های جوانی نیز در ترک تحصیلش نقش داشته است. آغاز جنگ جهانی دوم فرصت‌هایی را در قالب شغل‌های نصب موانع جاده‌ای و زیرساخت‌های تلفنی برای او فراهم کرد. در زمان حمله متفقین به سیسیل در ژوئیه ۱۹۴۳، جولیانو بار دیگر به تجارت روغن زیتون مشغول بود. دوران راهزنی فوری‌ترین مشکلی که یورش متفقین ایجاد کرد، فروپاشی ساختارهای دولتی و توزیع قانونی مواد غذایی بود. به‌ویژه در شهرها، تا ۷۰ درصد مواد غذایی از طریق بازار سیاه تأمین می‌شد که از کاسبان خرد تا تشکیلات بزرگ، با بودجه کلان و سازمان‌دهی‌شده را شامل می‌شد. جولیانو با اسبی که برادرش از جنگ به خانه آورده بود و یک تپانچۀ برتا برای حفاظت از خود، به‌زودی وارد فعالیت در بازار سیاه شد.Chandler, pp. 5–7 حکومت نظامی متفقین در سرزمین‌های اشغالی (ای‌ام‌جی‌او‌تی) از باقی‌مانده‌های دولت فاشیست پیشین، به‌ویژه پلیس و کارابینیری، برای سرکوب بازار سیاه استفاده می‌کرد. از آنجا که حقوق آن‌ها نامنظم بود و بیشتر درآمدشان از رشوه گرفتن از قاچاقچیان عمدۀ بازار سیاه تأمین می‌شد، توجه خود را بر فعالان خرد متمرکز می‌کردند. در ۲ سپتامبر ۱۹۴۳، جولیانو در یک ایست بازرسی کارابینیری در حال جابه‌جایی دو کیسه غلات بازار سیاه گرفتار شد. در حالی که او سعی داشت برای آزادی‌اش در ازای تسلیم غلات مذاکره کند، با بازداشت یک کاسب دیگر بازار سیاه، جولیانو اسلحه خود را کشید. 10–11 جولیانو با بهره‌گیری از شناخت دقیق خود از مناطق کوهستانی اطراف، توانست از دست مقامات بگریزد و در عین حال گاه‌به‌گاه با خانواده‌اش دیدار کند. در ۳۰ ژانویه ۱۹۴۴، او به فرار هشت نفر از هم‌ولایتی‌هایش از زندان مونرئاله کمک کرد. 10–11, 140 جولیانو که فاقد درآمد و خارج از قانون بود، به راهزنی و بعدها به باج‌گیری و آدم‌ربایی روی آورد. هدف اختصاصی او ثروتمندان بودند؛ بخشی به دلیل هم‌ذات‌پنداری با دهقانان فقیر، اما بیشتر به دلیل کارایی، چون ثروتمندان پول بیشتری داشتند. به لطف سنت رازداری (اومرتا) در سیسیل، دهقانان محلی تمایلی به همکاری با دستگاه قضایی نداشتند و جولیانو آن‌ها را به متحدان و همدستان مؤثر خود تبدیل کرد. او در طول دوران فعالیتش، تا ده برابر قیمت بازار را برای تأمین مایحتاج خود به محلی‌ها می‌پرداخت. 72 دهقانان مونتلپره و جاردینلوی نزدیکی به‌دلیل دستمزد عالی که این راهزن پیشنهاد می‌داد، به‌طور موقت در کوهستان به او می‌پیوستند. 140 این راهزن همچنین با اجرای عدالت به شیوۀ خشن در منطقه‌ای که بر آن مسلط شده بود، وفاداری مردم را جلب کرد. 142–143 هر زمان که ممکن بود، به آن‌ها یک دقیقه فرصت داده می‌شد تا پیش از مرگ دعا کنند و یادداشتی مبنی بر مسئولیت قتل به جا گذاشته می‌شد؛ هم برای هشدار به دیگر جاسوسان و هم برای اطمینان از اینکه جولیانو یا دیگر راهزنان به جنایاتی که مرتکب نشده بودند متهم نشوند.Chandler, pp. 14–15 هر از گاهی، او و مردانش به پاسگاه‌ها و گشتی‌های کارابینیری و پلیس حمله می‌کردند و اغلب مأموران را می‌کشتند. 17, 166 جولیانو به دلیل شجاعت و ایستادگی‌اش مورد تحسین بود، اما بیشتر به این دلیل که به‌طور معمول در نبردهای قدرت پیروز می‌شد؛ که این در فرهنگ سیسیل با تأکید بر فردگرایی و تسویه‌حساب‌های شخصی، بالاترین معیار ارزش محسوب می‌شد. 19–20 مشهورترین اقدام این راهزن در اوایل فعالیتش در سال ۱۹۴۴ رخ داد: سرقت از دوشس واللونگا پراتامنو. او و مردانش مخفیانه وارد ملک او شدند و پیش از آنکه دوشس متوجه شود، جولیانو در سالن پذیرایی او بود. او دست دوشس را بوسید و به مقام اشرافی‌اش احترام گذاشت، اما سپس تمام جواهرات او را خواست. پس از آنکه دوشس اموال را تسلیم کرد، جولیانو یک انگشتر الماس را از دست او درآورد که تا پایان عمر آن را به دست داشت و پیش از رفتن، کتاب «در نبردی مشکوک» اثر جان استاین‌بک را از کتابخانۀ او به امانت گرفت (که یک هفته بعد با یادداشتی محترمانه بازگردانده شد). 16, 20 جنبش استقلال سیسیل، ارتش داوطلب، آدم‌ربایی و باج‌گیری در آوریل ۱۹۴۵، جولیانو با ورود به عرصۀ بزرگتر سیاست، حمایت علنی خود را از «جنبش استقلال سیسیل» (ام‌آی‌اس) اعلام کرد. جدایی‌طلبی در پی یورش متفقین شکل گرفته بود و از خشم دیرینۀ سیسیل نسبت به بی‌توجهی دولت مرکزی و سیالیت ناگهانی اوضاع سیاسی تغذیه می‌کرد. این جنبش زمانی ضربۀ شدیدی خورد که متفقین، که پیش‌تر با رهبران جدایی‌طلب مدارا یا حتی آن‌ها را تشویق کرده بودند، به دلایل راهبرد جنگی و سیاسی، کنترل سیسیل را در فوریه ۱۹۴۴ به دولت پیترو بادولیو در رم سپردند. تمایل شدیدی برای استقلال همچنان در سیسیل وجود داشت، اما سه حزب اصلی ایتالیا پس از جنگ — دموکرات مسیحی، کمونیست و سوسیالیست — همگی مخالف استقلال سیسیل بودند. پس از یک کارزار سرکوب خشونت‌آمیز از سوی دولت، جنبش استقلال تصمیم گرفت مبارزات سیاسی خود را با مقاومت مسلحانه تقویت کند.Chandler, pp. 178 واحد مسلح کوچک آن‌ها، «ارتش داوطلب استقلال سیسیل» (ای‌وی‌آی‌اس)، در استان کاتانیا در شرق سیسیل فعالیت می‌کرد. رهبران جنبش برای تقویت نیروهای خود و منحرف کردن توجه از ارتش اصلی، جولیانو را به خدمت گرفتند. جولیانو پس از مذاکره برای دریافت بودجه‌ای قابل‌توجه، درجۀ سرهنگی را پذیرفت و موافقت کرد که یک کارزار مسلحانه در منطقۀ خود به راه بیندازد. او ۴۰ تا ۶۰ جوان را (علاوه بر باند منظم خود) جذب کرد، برای آن‌ها لباس متحدالشکل، درجه و اسلحه تهیه کرد و به آن‌ها آموزش داد.Chandler, pp. او و توری تا پایان عمر جولیانو دوستانی جدایی‌ناپذیر بودند و تا پایان کارزار نظامی جنبش استقلال، پیشوتا به نفر دوم او تبدیل شد. 190–191 در ۲۷ دسامبر ۱۹۴۵، جولیانو شورش خود را با حمله به یک پاسگاه کارابینیری آغاز کرد؛ دو روز پیش از آنکه ارتش جنبش استقلال در سان مورو نابود شود. کارزار آن‌ها که از نظر عمومی تماشایی‌ترین بخش دوران راهزنی او بود، آشفتگی بزرگی برای نیروهای پلیس و دولت ایجاد کرد. در ۱۳ ژانویه ۱۹۴۶ در مونتلپره و مناطق اطراف حکومت نظامی اعلام شد که ۱۲۶ روز ادامه یافت و گاهی از واحدهای ارتش نیز در آن استفاده می‌شد. کارزار جولیانو چنان مؤثر بود که تا ۵۰۰ افسر پلیس و سرباز برای مقابله با او مستقر شدند. در طول این کارزار، وزیر کشور، جوزپه رومیتا، ۸۰۰،۰۰۰ لیره جایزه برای دستگیری جولیانو تعیین کرد و جولیانو نیز با تعیین ۲ میلیون لیره جایزه برای دستگیری رومیتا پاسخ داد.Chandler, pp. 57–63 سرانجام جولیانو و مردانش به ناامیدی سیاسی وضعیت خود پی بردند و با بازگشت نیروهای تازه به زندگی عادی، شورش از هم پاشید. 181 پس از شورش، جنبش استقلال فعالیت سیاسی خود را از سر گرفت، اما از سازمان‌دهی ضعیف رنج می‌برد. جولیانو از طریق واسطه‌ها، در شهرهایی که قدرت اصلی در آن‌ها با او بود برای جنبش تبلیغ کرد. در ۲ ژوئن ۱۹۴۶، جاردینلو، مونرئاله و مونتلپره به شدت به جدایی‌طلبان رأی دادند، اما در کل جزیره، آن‌ها تنها ۹ درصد آرا را کسب کردند.Chandler, pp. 65–68 در بقیه سال ۱۹۴۶ و تا زمان مرگش، فعالیت اصلی و منبع درآمد جولیانو آدم‌ربایی بود که اغلب توسط گروه آنتونیو ترانووا، توانمندترین و خلاق‌ترین مأمور راهزن، انجام می‌شد. جولیانو و مردانش با اسیران خود به خوبی و حتی با جوانمردی رفتار می‌کردند؛ اغلب غذاهای مورد علاقه‌شان را به آن‌ها می‌دادند، برای رفع حوصله‌سررفتگی برایشان کتاب می‌خواندند و داروهای لازم را فراهم می‌کردند. بیش از یک قربانی آدم‌ربایی، دوران حضور با جولیانو را علیرغم سختی‌هایش، با دیدی مثبت به یاد می‌آورد. جولیانو همچنین از تهدید به آدم‌ربایی برای باج‌گیری از سیسیلی‌های ثروتمند استفاده می‌کرد. برخی آدم‌ربایی را ترجیح می‌دادند چون جولیانو به قانون خودش پایبند بود که هیچ‌کس دو بار ربوده نشود، در حالی که تعداد باج‌گیری‌ها محدودیتی نداشت.Chandler, pp. در انتخابات منطقه‌ای سیسیل در سال ۱۹۴۷، جنبش استقلال ۹ درصد آرا را به دست آورد اما رو به زوالی نهاد که هرگز از آن بهبود نیافت. برندۀ انتخابات با ۳۰ درصد آرا، «بلوک مردمی» (متشکل از کمونیست‌ها و سوسیالیست‌ها) بود، در حالی که دموکرات‌مسیحی‌ها کمتر از ۲۰ درصد آرا را کسب کردند.Chandler, pp. هدف اصلی آن‌ها ترساندن دهقانان و خنثی کردن فراخوان‌ها برای اصلاحات ارضی و بازتوزیع زمین بود. اگرچه جولیانو با دهقانان هم‌ذات‌پنداری می‌کرد و ایده‌های پیشروانه‌ای برای اصلاحات ارضی داشت که به دکترین جناح چپ نزدیک بود، اما به دلیل داستان‌هایی که از والدینش درباره آمریکا شنیده بود، به شدت ضدکمونیست بود. | ## بخش 2: سالواتوره جولیانو | این موضوع و تمایل عملی او برای دریافت عفو از صاحبان قدرت در سیسیل، او را متمایل به همکاری با ساختار قدرت موجود و عمدتاً راست‌گرا علیه چپ‌ها کرد.Chandler, pp. 86–87, 130–131 جولیانو احتمالاً تحت تأثیر مصاحبه‌اش در اوایل سال ۱۹۴۷ با خبرنگار آمریکایی، مایکل استرن، قرار گرفته بود. جولیانو چنان با استرن صحبت می‌کرد که گویی او نماینده دولت آمریکا است و نامه‌ای خطاب به رئیس‌جمهور هری ترومن به او داد. این راهزن بر دشمنی خود با کمونیسم تأکید کرد و استرن نیز هیچ اقدامی برای اصلاح تصور اشتباه او مبنی بر رسمی بودن این دیدار انجام نداد. 86–90 هدف منافع جناح راست، جشن مشهور و سالانه روز کارگر در «پورتلا دلا جنسترا» بود. پس از خواندن آن، رئیس راهزنان نامه را سوزاند و اعلام کرد: «ساعت آزادی ما فرا رسیده است. ما می‌خواهیم به کمونیست‌ها حمله کنیم و در اول ماه مه در پورتلا دلا جنسترا به سوی آن‌ها آتش بگشاییم». رفتار جولیانو پیش و پس از این اقدام مسلحانه نشان می‌دهد که او معتقد بود اگر همه چیز در روز کارگر خوب پیش برود، به او و مردانش عفو تعلق خواهد گرفت؛ نتیجه‌ای که ظاهراً توسط برخی از چهره‌های برجستۀ سیسیلی تضمین شده بود.Chandler, pp. 86, 90–91 طبق اظهارات بعدی جولیانو، هدف اصلی او در آن روز دستگیری جیرولامو لی کاوزی، رئیس حزب کمونیست سیسیل بود و هر اقدام دیگری تاکتیک انحرافی برای تسهیل این دستگیری محسوب می‌شد. نتیجه، وحشت عمومی و تلفات بسیار بود: ۱۱ کشته (از جمله یک زن و ۳ کودک) و بین ۲ تا ۳ دوجین زخمی. جولیانو، عامل این تیراندازی دسته‌جمعی به همراه باندش، به سرعت و مخفیانه صحنه را ترک کرد و گزارش شده که از وقوع کشتار بی‌خبر بوده است. هنگامی که او از آنچه رخ داده مطلع شد، از این مرگ‌ومیرها پریشان گشت و از اینکه نقشه‌هایش منحرف شده بود خشمگین شد.Chandler, pp. 92–94 واکنش‌ها در سراسر ایتالیا با شوک عمیق و به دنبال آن تقاضا برای مجازات عاملان همراه بود. به رسم معمول، اعضای اصلی مافیا در آن منطقه چنان گواهی‌های عدم حضور (آلیبای) خوبی داشتند که سیسیلی‌ها و دیگر مطلعان حدس زدند از پیش ترتیب داده شده است. برخی از رؤسای محلی آن‌ها نیز پیش از مراسم به شرکت‌کنندگان احتمالی هشدار داده بودند. گزارش‌هایی از خروج چهار مافیایی مسلح از منطقۀ پورتلا کمی پس از کشتار وجود داشت، اما زمانی که دخالت جولیانو آشکار شد، بازرسی از مافیا متوقف گشت و راهزنان به کانون تحقیقات تبدیل شدند. جولیانو و مردانش منزوی و هدفی راحت برای مقامات بودند، در حالی که مافیا ارتباطات سیاسی خوبی داشت و مقابله با آن دشوار بود.Chandler, pp. 207 جولیانو در زمان حیاتش اظهارات گوناگون و تا حدی متناقضی در این باره داشت و همیشه اصرار می‌کرد که خون‌ریزی ناخواسته بوده است. در طول دادگاه کشتار، پیشوتا توطئه‌گران اصلی را لئونه مارکزانوی (مافیایی پالرمو و سیاستمدار) و شاهزاده جوزپه آلیاتا از مونرئاله معرفی کرد که سیاستمداری به نام کوزومانو جلوزو واسطه آن‌ها بود؛ پیشوتا فقط با جلوزو دیدار کرده بود. ادعاهای او با نامه‌ای که در سال ۱۹۶۹ به جوزپه مونتالبانو، مخالف دیرینۀ چپ‌گرای نهادهای قدرت مرتجع سیسیل تحویل داده شد، تأیید گشت. نویسندۀ نامه، آنتونیو رامیرز — از سیاستمداران برجستۀ پالرمو — دستور داده بود نامه پس از مرگش تحویل داده شود. در آن نامه ذکر شده بود که جوآکینو باربرا، یک مافیایی رده‌بالا، اتهامات پیشوتا علیه قدرتمندان سیسیلی را تأیید کرده و همچنین ادعای جولیانو را مبنی بر اینکه توطئه‌گران اصلی قصد کشتار نداشتند، صحه گذاشته است. بیلی جینز چندلر نتیجه می‌گیرد که نهادهای قدرت مرتجع سیسیل انگیزۀ اصلی کشتار بودند، اما به لطف اصل رازداری و گذشت زمان، جزئیات هرگز فاش نخواهد شد. 100–105 «در ۱ مه ۱۹۴۷، در اینجا، بر صخره بارباتو، در حال برگزاری جشن طبقۀ کارگر و پیروزی ۲۰ آوریل، مردم پیانا دلی آلبانیزی، سان جوزپه یاتو و سان چیپریلو، اعم از مردان، زنان و کودکان، زیر بربریت وحشیانۀ گلوله‌های مافیا و اشراف زمین‌دار افتادند؛ کسانی که قربانیان بی‌گناه را درو کردند تا به مبارزۀ دهقانان برای رهایی از بندگی فئودالیسم پایان دهند. خون شهدای تازه در وجدان مردم این عزم را استوار کرد که به مبارزه برای بازپس‌گیری زمین در دنیایی سرشار از آزادی و صلح ادامه دهند.» در بقیه سال ۱۹۴۷، جولیانو حضور علنی خود را کمرنگ کرد و در عین حال به فعالیت‌های آدم‌ربایی و باج‌گیری‌اش ادامه داد و گاه‌به‌گاه برای اثبات تسلط خود در منطقه، در کمین‌ها و درگیری‌های مسلحانه با نیروهای قانونی شرکت می‌کرد. قتل یک سرهنگ کارابینیری در اکتبر ۱۹۴۷ باعث یورش کوتاه ۱۰۰۰ مأمور و بازداشت‌های گسترده شد اما در دستگیری جولیانو یا اعضای باندش ناکام ماند. در ژانویه ۱۹۴۸، جولیانو و پیشوتا آن‌قدر احساس امنیت می‌کردند که اوایل شب در یک کافۀ محبوب در شهر کارینی ظاهر شوند. این رویداد به‌خوبی توسط مطبوعات سیسیل پوشش داده شد و گمانه‌زنی کردند که این حضور پس از یک قرار عاشقانه در همان شهر بوده است.Chandler, pp. 123–129 آخرین کارزار سیاسی پس از کشتار پورتلا دلا جنسترا، خانوادۀ جولیانو به‌طور منظم مورد بازجویی قرار می‌گرفتند و اغلب زندانی می‌شدند. (خانۀ او چنان تحت نظر بود که دیگر نمی‌توانست به آنجا سر بزند.) او که از وضعیت دشوار خانواده‌اش متأثر شده و برای دریافت نوعی عفو مستأصل بود، بار دیگر به فراخوان سیاستمداران محافظه‌کار پاسخ داد تا در انتخابات سال ۱۹۴۸ به نفع آن‌ها فعالیت کند.Chandler, pp. 129–130 در سال ۱۹۴۸، احزاب راست و میانه ایتالیا مصمم بودند پیروزی جناح چپ در سال ۱۹۴۷ را باطل کنند و به دنبال جذب تک‌تک آرا بودند. لئونه مارکزانو، سانتو فلرس (رئیس مافیا و حزب لیبرال در پارتینیکو) و برناردو ماتارلا (عضو برجستۀ حزب دموکرات مسیحی از پایگاه قدرت مافیا در کاستلاماره دل گلفو) همگی مستقیماً با جولیانو گفتگو کردند. جولیانو بدون دریافت وعده از بالاترین سطوح صاحبان قدرت در سیسیل، حاضر به فعالیت انتخاباتی نبود. به او تضمین داده شد که اگر اکثریت قاطع آرا را در منطقۀ خود به دست آورد، مورد عفو کامل قرار خواهد گرفت. او در انتخابات ۱۸ آوریل، اکثریت خیره‌کننده‌ای را برای پیروزی جناح راست میانه فراهم کرد. این راهزن هفته‌ها پس از انتخابات در انتظار خبر عفو خود ماند، اما در نهایت به او اطلاع داده شد که ماریو شلبا، وزیر کشور که خود سیسیلی بود، با عفو مخالفت کرده و پیشنهاد داده است که جولیانو و مردانش به برزیل مهاجرت کنند؛ جایی که شاهزاده آلیاتا املاک وسیعی داشت و آن‌ها در امان می‌بودند.Chandler, pp. 139–141 متوجه شد که علاوه بر بدعهدی در مورد عفو، جناح مافیای تحت رهبری سانتو فلرس نیز اطلاعات مربوط به رفت‌وآمدهای او را به مأموران انتظامی می‌دهد. در ۱۷ ژوئیه ۱۹۴۸، دو راهزن محلی از پارتینیکو که توسط جولیانو اجیر شده بودند، فلرس را در میدان آن شهر ترور کردند. 134–138 در اولین اقدام مافیا پس از مرگ فلرس، جولیانو در آخرین لحظه از یک نقشۀ فرار ساختگی به تونس با قایق تندرو که توسط پلیس و مافیا طراحی شده بود، کناره‌گیری کرد؛ او احتمالاً توسط یک جناح مافیایی یا سیاستمداری که هنوز با او دوست بود، خبردار شده بود. مأموران انتظامی نیز کارزار خود را علیه این راهزن تشدید کردند؛ از اواسط سال ۱۹۴۸ تا زمان مرگ جولیانو، مونتلپره در وضعیت محاصره توسط نیروهای انتظامی قرار داشت و زندگی را برای ساکنان تلخ کرده بود. 141–149 در اواخر سال ۱۹۴۸، با ورود ماریا سیلیاکوس (کارین لانبی)، روزنامه‌نگار تفننی سوئدی که از همسر صنعتگر یونانی‌اش جدا شده بود، اندکی از فشارها کاسته شد. او با جسارت و شانس توانست جولیانو را در کوهستان ملاقات کرده، با او مصاحبه کند و عکس بگیرد. 150–155 بلولامپو و آخرین اقدامات اگرچه جولیانو تا ابتدای سال ۱۹۴۹ تحت فشار شدیدی قرار داشت، اما هنوز توانمندی‌هایی برای اتکا داشت. با وجود کاهش هستۀ اصلی باندش، مردان محلی تا ماه‌های پایانی سال ۱۹۴۹ همچنان برای دستمزدهای بالایی که او پیشنهاد می‌داد، به او می‌پیوستند. او در هشت ماه نخست سال، بر نیروهای قانونی در قلمرو خود مسلط بود، کمین‌های متعددی اجرا می‌کرد و گاهی به مراکز فرماندهی آن‌ها یورش می‌برد. تداوم تسلط جولیانو بر نیروهای حفظ نظم و امنیت، باعث پریشانی دولت دموکرات مسیحی ایتالیا شد و در ماه اوت، ماریو شلبا، وزیر کشور، سرهنگ اوگو لوکا، فرماندۀ کارابینیری در لاتسیو را برای نظارت بر فعالیت‌های انتظامی در سیسیل (که در آن زمان تحت سرپرستی چیرو وردیانی بود) اعزام کرد. لوکا که ۵۸ سال داشت و به لورنس ایتالیا مشهور بود، سوابق نظامی درخشانی به‌ویژه در کارهای اطلاعاتی داشت و به عنوان جایگزین احتمالی وردیانی به شلبا معرفی شده بود. هنگامی که جولیانو مطلع شد وردیانی و لوکا قصد دارند در ۱۹ اوت از پاسگاه کارابینیری بلولامپو در مسیر پالرمو به مونتلپره بازدید کنند، کمینی را تدارک دید. پس از آنکه این دو مقام بازرسی کوتاهی انجام دادند، جولیانو و مردانش در مسیر بازگشت کاروان آن‌ها به پالرمو، انفجار بزرگی در جاده ایجاد کردند. اگر لوکا و وردیانی با همان خودرویی که به بلولامپو رفته بودند بازمی‌گشتند، به شدت زخمی شده یا کشته می‌شدند. در نتیجۀ مستقیم این اتفاق، وردیانی به مناطق آلپی ایتالیا منتقل شد و لوکا به همراه ۵۰۰ کارابینیری اضافی به سیسیل اعزام شد تا فرماندهی کارزار علیه جولیانو را بر عهده بگیرد.Chandler, pp. نفر دوم او، سروان آنتونیو پرنزه بود که سابقه مبارزه با چریک‌ها در لیبی و اتیوپی را داشت. پس از نمایش‌های اولیۀ شجاعت در میدان نبرد توسط این دو رهبر، لوکا راهبرد «جداسازی و خنثی‌سازی» خود را اجرا کرد. او با تقسیم منطقۀ عملیاتی راهزنان به هفتاد ناحیه شروع کرد که هر کدام توسط ۲۰ مرد گشت‌زنی می‌شد؛ مردانی که به دستگاه‌های مخابراتی پیشرفته‌ای که لوکا خواسته بود مجهز بودند. آن‌ها در میدان نبرد می‌ماندند و شب‌ها به ایستگاه‌های امن و پادگان‌ها عقب‌نشینی نمی‌کردند. همچنین به آن‌ها دستور داده شد که روابط خوبی با مردم برقرار کنند و از ارعاب بی‌دلیل بپرهیزند. مقامات دیگر نیز از تاکتیک‌های مشابهی استفاده کرده بودند، اما هیچ‌کدام به اندازۀ این سرهنگ، دقیق و بی‌رحم نبودند.Chandler, pp. 167–168 مدت کوتاهی پس از ورود لوکا، نشستی از سران بزرگ مافیا حکم داد که اعضایشان باید برای نابودی راهزنان با سرهنگ همکاری کنند. هیچ‌یک از حملات او به کارابینیری یا پلیس در دوران فرماندهی لوکا موفقیت‌آمیز نبود. از میان ۱۲۰ مأمور کشته‌شده توسط جولیانو و باندش، تنها یک نفر در زمان فرماندهی لوکا جان باخت. بازداشت‌های تک‌به‌تک راهزنان از اواخر سپتامبر آغاز شد و در ۱۳ اکتبر، بیشتر اعضای گروه کلیدی جولیانو و رهبرشان، جوزپه کوچینلا، در جریان یک درگیری مسلحانه در پالرمو دستگیر شدند. 180 جولیانو در قلمرویی که زمانی بر آن حاکم بود تحت فشار قرار گرفت و به همراه پیشوتا، بیشتر استقلال خود را واگذار کرد و به حفاظ جناح مافیا در کاستلوترانو در نزدیکی سواحل جنوبی پناه برد؛ جایی که تحت رهبری نیکولا پیچونه (معروف به آمریکایی) بود که پس از فعالیت موفق در ایالات متحده به زادگاهش بازگشته بود. اقامتگاه اصلی این راهزن در منطقۀ کاستلوترانو، خانه‌ای در قلب شهر متعلق به گرگوریو دماریا بود؛ دماریا دوست دوران کودکی جوزپه ماروتا (زیردست پیچونه) بود.Chandler, pp. 173–175, 180 دماریا که وکیلی دانشمند و گوشه‌گیر بود، پیوندی با جولیانو برقرار کرد و به عنوان راهنمای فکری او شناخته شد.Chandler, pp. 178–179 اگرچه چیرو وردیانی جایگزین و اعزام شده بود، اما تماس‌های خود را حفظ کرد و همچنان در امور سیسیل دخالت می‌کرد.Chandler, p. | ## بخش 3: سالواتوره جولیانو | 166 او برای لجبازی با لوکا و مافوق‌های مشترکشان، در دسامبر ۱۹۴۹ ترتیبی داد تا جاکوپو ریتزا از مجلۀ اوجی (Oggi) با جولیانو و پیشوتا در حومۀ شهر سالمی مصاحبه کند. 171–173 وردیانی اقدامات بیشتری هم انجام داد و در همان ماه دسامبر با جولیانو در نزدیکی کاستلوترانو دیدار کرد. او موافقت کرد که به جولیانو و پیشوتا برای خروج از کشور کمک کند، هرچند هدف نهایی او تقریباً به یقین کشتن راهزنان و کسب اعتبار این کار بود. 175–177, 184–187, 192–193 پایان فعالیت‌ها در ژانویه ۱۹۵۰، یک کارابینیری سیسیلی به نام جووانی لوبیانکو، بندتو مینازولا (خزانه‌دار جولیانو) را وادار کرد تا به این راهزن خیانت کند. مینازولا شرایطی فراهم کرد که اعضای باند یکی پس از دیگری تا ماه آوریل توسط مقامات دستگیر شوند، تا جایی که جولیانو دیگر هیچ نیروی فعالی نداشت. سپس مینازولا توانست آسپانو پیشوتا را متقاعد کند که به نزدیک‌ترین دوستش خیانت کند. پیشوتا که از مدت‌ها قبل به نقشۀ وردیانی برای خارج کردن خود و جولیانو از کشور شک کرده بود، هدف آسانی برای این نفوذ بود.Chandler, pp. 181–184 در ۱۹ ژوئن، پیشوتا با سرهنگ لوکا دیدار کرد و پذیرفت که برای نابودی جولیانو با او همکاری کند. پس از بررسی و برنامه‌ریزی در فرماندهی لوکا، تصمیم گرفته شد که جولیانو در صبحگاه ۵ ژوئیه در کاستلوترانو کشته شود. قرار بود پیشوتا، جولیانو را به خیابان بکشاند و گروهی از کارابینیری‌ها به رهبری سروان پرنزه، رئیس راهزنان را ترور کنند. از بخت بد لوکا، یکی از طرفداران وردیانی در جلسۀ برنامه‌ریزی حضور داشت و وردیانی نامه‌ای برای جولیانو فرستاد و او را از خیانت پیشوتا آگاه کرد. وقتی آسپانو بعد از نیمه‌شب ۵ ژوئیه به خانۀ دماریا رسید، توری نامۀ وردیانی را به او نشان داد. پیشوتا به نحوی توانست او را متقاعد کند که از آن پلیس قابل‌اعتمادتر است، اما جرئت نکرد پیشنهاد خروج از خانه برای کمین را بدهد. پس از آنکه هر دو مرد ظاهراً برای خواب دراز کشیدند، پیشوتا منتظر ماند تا جولیانو به خواب برود. آسپانو به بیرون دوید، به پرنزه که منتظر بود خبر داد چه کرده است و به سرعت از شهر خارج شد. پرنزه و گروهش جسد جولیانو را به حیاطی در همان نزدیکی بردند، چندین گلوله به آن شلیک کردند و با لوکا داستانی ساختگی دربارۀ یک خبرچین، نقشۀ جولیانو برای فرار از کشور با هواپیما از ماتزارا دل ولو و مرگ او در یک درگیری مسلحانه در حال فرار سر هم کردند.Chandler, pp. 188–199 صبح روز بعد، لوکا و پرنزه داستان را در همان حیاط برای مطبوعات بازگو کردند، در حالی که بازدیدکنندگان برای دیدن جسد جولیانو از آنجا عبور می‌کردند. بسیاری از ناظران، به‌ویژه محلی‌هایی که شایعاتی مغایر با روایت رسمی شنیده بودند، نسبت به داستان دولتی تردید داشتند. 195–196 به دلیل کشمکش‌های اداری، جسد تا ۱۹ ژوئیه در کاستلوترانو باقی ماند (که باعث شد صدها نفر از مردم محلی در این فاصله از آن بازدید کنند). مراسم تدفین در مونتلپره در آن بعد از ظهر به دستور مقامات و برای جلوگیری از بازتاب خبری، به صورت خصوصی برگزار شد.Chandler, pp. او در شماره‌های ۱۶ و ۲۴ ژوئیه، پیشوتا را به عنوان قاتل معرفی کرد، اما برای مینازولا از حروف اختصاری گمراه‌کننده استفاده نمود. علیرغم شهادت‌های بعدی پیشوتا، دماریا و پرنزه که گزارش بسوتسی را تأیید می‌کردند، داستان ساختگی همچنان به عنوان روایت رسمی باقی مانده است.Chandler, pp. 197–199 آسپانو پیشوتا تا ۵ دسامبر متواری بود تا اینکه از مخفیگاهی در خانۀ پدری‌اش بیرون آمد و بازداشت شد. او از مدت کوتاهی پس از قتل جولیانو در آنجا پنهان شده بود؛ یعنی از زمانی که فرماندهی کارابینیری، که نمی‌توانست عفو مورد نظر او را اعطا کند، او را رها کرده بود.Chandler, pp. 201–202 دادگاه ویتربو دادگاهی که رسماً مربوط به کشتار پورتلا دلا جنسترا بود، در ۱۲ ژوئن ۱۹۵۰ در ویتربو (در منطقۀ لاتسیو) تشکیل شد، اما به سرعت تعطیل و در سال ۱۹۵۱ بازگشایی گشت. سی و شش متهم وجود داشتند که همگی دارای وکیل بودند و بسیاری از آن‌ها می‌خواستند دامنۀ دادگاه را برای شرمسار کردن دولت محافظه‌کار گسترش دهند. پیشوتا بسیاری از نام‌هایی را که قبلاً ذکر شده بود نام برد، اما ماریو شلبا، وزیر کشور را نیز در میان آن‌ها قرار داد. افشاگری‌های او اغلب در میان طغیان‌های کلامی نامنسجم صورت می‌گرفت؛ رفتارهای او نشان‌دهندۀ مردی بود که در چنگال ترس و بلاتکلیفی گرفتار شده است. 202–203 بخش بزرگی از شهادت‌ها، که برخی از دراماتیک‌ترین بخش‌های دادرسی بودند، مربوط به خاطرات منسوب به جولیانو بود که گفته می‌شد در آن نام سیاستمداران قدرتمندی که با او همکاری داشتند ذکر شده است. دماریا توسط یک مافیایی به نام استفانو دپری متهم شد که به او گفته است خاطرات را نابود کرده است. 203–206 دادرسی در اواخر سال ۱۹۵۱ به پایان رسید و در مه ۱۹۵۲، دوازده متهم از جمله ترانووا و پیشوتا به حبس ابد محکوم شدند؛ چهار نفر احکام کوتاه‌تری گرفتند و بقیه تبرئه شدند. 206–207 آخرین بازداشت یکی از متحدان جولیانو با اتهامات مرتبط در سال ۱۹۶۴ انجام شد و آخرین زندانی در میان آن‌ها در سال ۱۹۸۰ آزاد شد.Chandler, p. ix مرگ شرکت‌کنندگان در ۱۰ فوریه ۱۹۵۴، چند روز پس از گفتگو با پیترو اسکالیونه (معاون دادستان پالرمو)، آسپانو پیشوتا در سلول خود در زندان اوچیاردونه در پالرمو، در حالی که با پدر هم‌سلولی‌اش صبحانه می‌خورد، با سم ترور شد. مقدار سم، ۲۰ سانتی‌گرم از استریکنین (استریکنین) بود که برای کشتن ۴۰ سگ کافی است. هنگامی که چیرو وردیانی و کوزومانو جلوزو پیش از رسیدن به عمر طبیعی درگذشتند، گمانه‌زنی‌هایی در مورد مسمومیت آن‌ها مطرح شد. آن عضو مافیا که مظنون به مسموم کردن پیشوتا بود در سال ۱۹۶۱ به ضرب گلوله کشته شد و اسکالیونه نیز در سال ۱۹۷۱ در حالی که به عنوان دادستان کل پالرمو خدمت می‌کرد، توسط مافیا به قتل رسید.Chandler, pp. 208–210 زمینۀ تاریخی و تفسیر نویسندگان غیردانشگاهی در ارزیابی خود از جولیانو تفاوت‌های فاحشی دارند. 44–45 نویسندۀ مورد علاقۀ این راهزن، امیلیو سالگاری، حرفۀ خود را بر پایۀ رمان‌های آرمان‌گرایانه و رمانتیک بنا کرده بود و جولیانو حتی در دهۀ سوم زندگی‌اش، زمانی که در کوهستان زندگی سختی داشت، همچنان آن‌ها را می‌خواند.Chandler, p. 179 گایا سروادی این راهزن را ابزار دست مافیا می‌بیند و معتقد است که شهرت و موفقیت او محصول ویژگی‌های شخصی‌اش نبود، بلکه کاملاً تابع حمایت حامیان مافیایی‌اش بود. 122–130 از نظر جان دیکی، «حقیقتِ» جولیانو نه در شخصیت او، بلکه در کلاف سردرگمی از قدرت و سیاست نهفته است که زندگی او را احاطه کرده بود و مافیا در مرکز آن قرار داشت.Dickie, pp. 23 مونته فینکلشتاین و اریک هابزباوم، دو دانشگاهی برجسته، هر دو بر نقش تاریخی جولیانو به‌عنوان ابزاری در دست نخبگان قدرتِ حاکم در سیسیل تأکید می‌کنند. که برای کشتار دهقانان بی‌گناه به نام جلوگیری از گسترش کمونیسم مورد بهره‌برداری قرار گرفت» توصیف می‌کند. هابزباوم به ابهام و ساده‌لوحی در نقش سیاسی جولیانو اشاره دارد: هابزباوم جولیانو را در طبقۀ «راهزنان اجتماعی» قرار می‌دهد (که با مفهوم عیاران مردمی نزدیکی دارد)Hobsbawm, Bandits و آن را چنین تعریف می‌کند: «دهقانان یاغی که ارباب و دولت آن‌ها را تبهکار می‌نامند، اما در جامعۀ دهقانی باقی می‌مانند و مردم‌شان آن‌ها را قهرمان، پیشرو، انتقام‌جو، مبارز راه عدالت و شاید حتی رهبران رهایی‌بخش می‌دانند؛ و در هر صورت مردانی هستند که باید مورد تحسین، کمک و حمایت قرار گیرند.»Hobsbawm, Bandits, p. او دربارۀ سنگ‌نوشتۀ قبرش چنین می‌اندیشید: «اینجا جولیانو، قهرمان سیسیل، آرمیده است.» او عکس‌هایی از خود در حالی که قهرمانانه بر اسب نشسته بود گرفت و روی آن‌ها برچسب «رابین هود» زد.Chandler, p. 178–179 و زیرک (هنگام مذاکره با ارتش داوطلب استقلال سیسیل و بعدها با صاحبان قدرت در سیسیل) بود. در عین حال، او ناپخته و ساده‌لوح بود؛ پسری روستایی و بی‌تجربه که هنگام بازی در عرصۀ سیاست، با مردانی بسیار دنیادیده‌تر مذاکره می‌کرد. 139 ماریا لومباردو نیز در این تصور با او شریک بود؛ او به مایکل استرن گفت که سه شخصیت برجستۀ تاریخ عبارتند از فرانکلین روزولت، وینستون چرچیل و پسرش توری.Chandler, p. 15–16 در زمینۀ تاریخی، چندلر با ارزیابی هابزباوم مبنی بر اینکه جولیانو یک «راهزن قهرمان» بود، موافق است.Chandler, p. میل به اکتساب و مال‌اندوزی در این راهزن با مدل دهقان عاقل همخوانی دارد؛ او و مادرش با مطالبۀ هزینه از نانوایی‌ای که قصد داشت شعبه‌ای در مونتلپره باز کند، درگیر نوعی مال‌اندوزیِ حساب‌شدۀ مافیاگونه شدند. 220 دهقانان عادی که در لحظاتِ نیاز مبرم به اقدامات مسلحانۀ او می‌پیوستند، عاقل‌تر بودند؛ آن‌ها مایل بودند هر از گاهی برای دستمزدی بهتر از آنچه معمولاً در سال‌های سخت پس از جنگ به دست می‌آوردند، خطرات بزرگی را بپذیرند.Chandler, p. 221 مافیایی‌هایی که از میان دهقانان برمی‌خیزند، نمونه‌های حتی بهتری از عقلانیت هستند، چرا که تمام زندگی آن‌ها وقف مال‌اندوزی شده است. بزرگترین آرزوی جولیانو این بود که به خاطر جنایاتش عفو شود و تنها کسانی که می‌توانستند این خواستۀ او را برآورده کنند، نخبگان قدرت در سیسیل (و ایتالیا) بودند.Chandler, pp. همان‌طور که چندلر می‌گوید، این موضوع او را «بیش از هر چیز، به یاغی‌ای تبدیل کرد که خود را با ساختار قدرت موجود تطبیق داد.»Chandler, p. 16 سه تن از ساکنان مونتلپره در سال‌های راهزنی جولیانو، نظرات خود را به سوابق تاریخی افزوده‌اند. در یک مراسم یادبود جدایی‌طلبان در سال ۱۹۸۰ که شرکت‌کنندگان اندکی داشت، خواهرش ماریانینا دیدگاه خود را دربارۀ شخصیت او بیان کرد: «او خوب و درستکار بود. 223 پدر دی‌بلا، کشیش کلیسای مونتلپره، آشوبِ زندگی این راهزن و تأثیر آن بر دهکده را چنین خلاصه کرد: «و همۀ این‌ها برای چند کیسه آرد!»Murray, p. 27 با وجود سختی و سیه‌روزی که روستاییان در دوران راهزنی جولیانو تجربه کردند، یکی از آن‌ها به نام ساوریو به تومازو بسوتسی گفت: «چه زمانه‌ای بود، نه؟ 224 تردیدها دربارۀ مرگ جولیانو در طول سال‌ها شک و تردیدهایی در مورد مرگ جولیانو مطرح شده است. به گفتۀ برخی، جولیانو از سیسیل به تونس گریخت و در ادامه در ایالات متحده زندگی کرد. جوزپه کازوروبیا، تاریخ‌نگار و فرزند یکی از قربانیان جولیانو، مدارکی را برای اثبات اینکه جسد دفن‌شده به نام جولیانو متعلق به شخص دیگری است، جمع‌آوری کرد. در ۱۵ اکتبر ۲۰۱۰، دادستانی پالرمو تصمیم گرفت جسد را نبش قبر کرده و دی‌ان‌ای آن را با بستگان زنده جولیانو مقایسه کند. زندگی او الهام‌بخش رمان «راهزن» بود که توسط موریس وست برای رادیو استرالیا با عنوان «آتش اتنا» (۱۹۵۳) بازنویسی شد. گاوین مکسول، نویسندۀ بریتانیایی، برای کتاب «خدا مرا از شر دوستانم حفظ کند» (۱۹۵۶) دربارۀ زندگی او تحقیق کرد. بر اساس این کتاب در سال ۱۹۸۷ فیلمی به کارگردانی مایکل چیمینو و با بازی کریستوفر لمبرت در نقش جولیانو ساخته شد. یک اپرا به نام «سالواتوره جولیانو» در سال ۱۹۸۵ توسط آهنگساز ایتالیایی، لورنزو فررو ساخته شد و نخستین بار در ۲۵ ژانویه ۱۹۸۶ در تئاتر اپرای رم به روی صحنه رفت. | ## جمع‌بندی | این اپرانامه در صحنه‌هایی کوتاه و زنده، شبکۀ توطئه‌های بین فعالان استقلال سیسیل، مافیا و دولتی را که این قهرمانِ راهزن را احاطه کرده و در نهایت نابود کردند، به تصویر می‌کشد.