موضوع مقاله: فریدریش دولمان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فریدریش دولمان | مقدمه: فریدریش کارل آلبرت دولمان (۲ فوریهٔ ۱۸۸۲ – ۲۸ یا ۲۹ ژوئن ۱۹۴۴) نظامی بلندپایه آلمانی در دوره رایش سوم بود که در جریان جنگ جهانی دوم ارتش هفتم را در نیروی زمینی فرماندهی کرد. | ## بخش 1: فریدریش دولمان | سال‌های اولیه فریدریش دولمان روز ۲ فوریهٔ سال ۱۸۸۲ در وورتسبورگ در پادشاهی بایرن زاده شد. بین سال‌های ۱۹۰۳ تا ۱۹۰۵ دوره توپخانه و مهندسی را در دانشکده شارلوتنبورگ گذراند. از ماه نوامبر سال تا پایان جنگ۱۹۱۷ افسر ارشد اطلاعات لشکر ششم پیاده‌نظام در جبهه غربی بود. رایسشور با وجود عملکرد پیشین غیر متمایز، دولمان پس از جنگ در رایشسور پذیرفته شد و به جهت تسلط بر زبان‌های فرانسوی و انگلیسی، عضو بخش اجرایی کمیسیون صلح در سال ۱۹۱۹ بود. تا ماه فوریه سال ۱۹۳۰ به درجه سرهنگ ترفیع گرفت و رئیس ستاد منطقه نظامی شماره ۷ در مونشن بود. یک نیم سال بعد به عنوان فرمانده توپخانه ۷ و نایب فرمانده لشکر هفتم پیاده‌نظام در مونشن منصوب گشت. دولمان روز ۱ اکتبر سال ۱۹۳۲ به درجه سرتیپ و دقیقاً یک سال بعد به درجه سرلشکر ترفیع گرفت. ورماخت دولمان تعلق به حزب ناسیونال سوسیالیست نداشت اما از روابط خود درون حزب برای پیشرفت استفاده می‌کرد. او در این جایگاه از افسران می‌خواست همکاری خوبی با حزب ناسیونال سوسیالیست داشته باشند و به آن اعتماد کنند. این ارتش میدانی متشکل از لشکرهای غیر موتوریزه غالباً نیروهای ذخیره با سن بالا و آموزش کم بود. جنگ جهانی دوم ترفیع درجه: ۴ مارس ۱۹۰۱: ستوان دوم ۱ اکتبر ۱۹۰۹: ستوان یکم ۱ اکتبر ۱۹۱۳: سروان ۱ اکتبر ۱۹۲۱: سرگرد ۱ آوریل ۱۹۲۷: سرهنگ دوم ۱ فوریه ۱۹۳۰: سرهنگ ۱ اکتبر ۱۹۳۲: سرتیپ ۱ اکتبر ۱۹۳۳: سرلشکر ۱ آوریل ۱۹۳۶: سپهبد (ژنرال توپخانه) ۱۹ ژوئیه ۱۹۴۰: ارتشبد در پی آغاز جنگ جهانی دوم در ماه سپتامبر سال ۱۹۳۹، یگان دولمان در نبرد لهستان مشارکتی نداشت و در آلمان مستقر بود. | ## بخش 2: فریدریش دولمان | در جریان نبرد فرانسه در سال ۱۹۴۰ ارتش هفتم قسمت جنوبی خط دفاعی وست‌وال را در مقابل خط ماژینو پوشش می‌داد. این ارتش تنها در پایان کارزار حالت تهاجمی گرفت و در شمال بلفور از خط ماژینو گذشت. نیروهای دولمان از سد مقاومت ضعیف نیروهای بی‌روحیه فرانسوی عبور کردند و روز ۱۹ ژوئن به لشکر یکم زرهی از گروه زرهی گودریان متصل شدند تا محاصره ۴۰۰٬۰۰۰ تن از نیروهای دشمن را در کوه‌های ووژ تکمیل کنند. در پی این پیروزی، دولمان روز ۱۹ ژوئیه سال ۱۹۴۰، در میان چندین تن دیگر از فرماندهان ارشد، به درجه ارتشبد ترفیع گرفت. دولمان چهار سال آینده (۱۹۴۴–۱۹۴۰) را در وظایف حفاظت از مناطق تصرف‌شده، در فرانسه در غرب گذراند. با کش‌دار شدن جنگ و سخت‌گیرانه‌تر شدن رفتار آلمانی‌ها با مردمان مناطق اشغالی، دولمان به مرور نسبت به سیاست‌های حاکمیت رایش سوم تجدید نظر کرد. دولمان که به مدت طولانی درگیر هیچ رزمگاه فعالی نبود، رفته‌رفته توجه کمتری نسبت به وظایف خود از جمله دفاع ساحلی ناحیه مختص او، نشان می‌داد. به هر صورت ارتش هفتم، تحت فشار فیلدمارشال اروین رومل، فرمانده گروه ارتش ب، از اوایل سال ۱۹۴۴ شروع به ایجاد موانع ساحلی کرد. بدین شکل هنگام پیاده‌سازی متفقین در نرماندی در ماه ژوئن سال ۱۹۴۴ دولمان آمادگی زیادی برای مقابله نداشت. در غیاب رومل، دولمان بلافاصله اقدام به ضدحمله با تنها لشکر بیست و یکم زرهی که داشت کرد اما موفقیت چندانی حاصل نشد و این لشکر در این میانه آسیب شدیدی دید. هنگامی که لشکر زرهی نخبه لِر به موقعیت رسید، دولمان دستور به حمله آن در روشنایی روز داد. | ## بخش 3: فریدریش دولمان | سرلشکر فریتس بایرلاین، فرمانده این لشکر که در کنار رومل در شمال آفریقا تأثیر مخرب برتری هوایی متفقین را تجربه کرده بود، نسبت به این دستور اعتراض کرد که البته به خرج دولمان نرفت. او تصور می‌کرد چنین تأخیر چند ساعته‌ای در این شرایط حساس می‌تواند باعث فروپاشی خط مقدم شود. پس از آغاز حرکت، لشکر به سرعت توسط دشمن شناسایی شد و زیر حملات هوایی شدید قرار گرفت. لشکر زرهی لر تنها ۵ تانک از دست داد اما آسیب زیادی به ادوات تدارکاتی و دیگر بخش‌های آن وارد آمد. نیروهای دولمان در سه هفته بعدی جز کاهش سرعت تهاجم دشمن، دستاورد دیگری نداشتند و خود متحمل خسارات سنگین شدند. فیلدمارشال ویلهلم کایتل، رئیس فرماندهی عالی ورماخت دستور به بررسی علت سقوط این شهر در یک دادگاه نظامی داد. هیتلر رومل را به قرارگاه خود احضار کرد و از او خواست دولمان را به جهت مسئله شربورگ محاکمه کند. با مقاومت فیلدمارشال گرت فون روندشتت، فرمانده کل جبهه غربی در مقابل این اقدام، هیتلر به رومل گفت دست کم دولمان را از مقام خود خلع کند. به هر صورت رومل او را فرمانده‌ای وفادار به اجرای فرمان می‌دید و از این کار اجتناب کرد. | ## جمع‌بندی | او پیش از تمامی این سخنان، صبح روز ۲۸ ژوئن سال ۱۹۴۴ زیر فشار و اضطراب و نگران از تحقیقات در حال انجام، در قرارگاه خط مقدم خود دچار حمله قلبی شد.