موضوع مقاله: اوا زیورت | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # اوا زیورت | مقدمه: زندگی و کار اوا زیورت به عنوان دختر یک زوج موسیقیدان در برسلاو (وروتسواو کنونی، لهستان) زاده شد. | ## بخش 1: اوا زیورت | پدرش هانس زیورت (۱۸۷۲–۱۹۴۱) فرزند یک پروفسور شیمی در دانشگاه کوردوبا (آرژانتین) یک خواننده مجلسی بود. مادرش فریدا زیورت (میشله، ۱۸۸۰–۱۹۵۳) خواننده اپرا و کنسرت بود، و یهودی، به همین دلیل دخترش بعدها عنوان «نژاد مخلوط درجه یک» گرفت. آنگونه که زیورت خود بعدها اذعان کرد، در هشت سالگی از نزد مادرش به نزد پدرش فرار کرد که به عنوان خواننده مجلسی در کارلسروهه اشتغال داشت، تنها با حکم دادگاه بود که به برلین بازگردانده شد. آغاز فعالیت پس از ۱۹۲۳، اوا زیورت به تحصیل موسیقی پرداخت، ابتدا با مادرش، پس از ان در مدرسه موسیقی در برلین در کلاس اپرای فرانس لودویگ هورت(۱۸۸۳–۱۹۳۴)، رئیس اپرای شهر در اونتر دن لیندن، شرکت کرد. از ۱۹۲۸ زیورت یک سال را در صحنه به عنوان خواننده سوپرانو در اولدنبورگ گذراند اما ناچار به ترک فعالیت به دلیل بیماری شد. در ۱۹۲۸ او عضو حزب سوسیال دموکرات (گروه محلی هالن ز) شد اما تنها تا سال ۱۹۳۰ درگیر فعالیت‌های حزبی بود. تنها در نامه ایی به ناشر کورت هیلر (روزنامه‌نگار کمونیست گی یهودی، ۱۸۸۵–۱۹۷۲) در ۱۹۵۷ او یک بار اشاره می‌کند که دوست خانواده گئورگ گروس از دوران کودکی بوده‌است. زیورت در ۱۹۳۰ به تهران سفر می‌کند و دراین مدت برای یک شرکت واردات و صادرات آلمانی کار می‌کند. اقامت در خارج، به او مهارت آموختن زبان خارجی را داد و وقتی یک سال بعد به آلمان بازگشت، اولین برنامه رادیویی خود را دربارهٔ تجارب سفرش ارائه کرد. به دلیل تأثیرگذاری صدایش، از سوی رادیوی بین‌المللی برلین در سال ۱۹۳۲ به عنوان گوینده آلمانی زبان رادیو لوکزامبورگانتخاب شد. از ۱ ژوئیه ۱۹۳۲ تا ۳۱ مارس ۱۹۳۸، او کاری با درآمدی خوب به عنوان سردبیر و گوینده ارشد سه زبانه (آلمانی، انگلیسی، فرانسوی) داشت. او بعدها در رابطه با کارش در رادیو لوگزامبورگ نوشت: «در خلال کارم آنجا، من در همه دپارتمان‌های ایستگاه رادیو تأثیر داشتم، در تدوین برنامه، اجرای موسیقی، توسعه آرشیو ضبط‌ها، کتابخانه، کارت ایندکس و همچنین بخش‌های خبری، ترجمه، نوشتن درس نامه دربارهٔ انواع موضوعات به سه زبان نقش داشتم. ایستگاه رادیویی گرایش قوی ضدفاشیستی داشت.» به گفته خودش در عرصه عمومی او به عنوان «صدای رادیو لوکزامبورگ» شناخته می‌شد، و در آلمان به دلیل کار در خارج و اتهام «پروپاگاندا» علیه نازیسم مظنون به «رابطه با متخاصم» بود. پیگرد در دوران نازی‌ها با حس کردن خطر فوری جنگ، اوا زیورت در ۱۹۳۸ تصمیم می‌گیرد که به تهران بازگردد. به دلیل اینکه توسط آلمان نازی نیمه یهودی شناخته می‌شود، در رادیو و رسانه‌های دیگر ممنوع‌الکار می‌شود و برای امرار معاش به کار حروفچینی و ترجمه روی می‌آورد. بازداشت او در پی یافتن نامه‌هایی بود که در جریان بازرسی خانگی دوستش کلر بییر در بیلفلد به دست نازی‌ها می‌افتد. در این نامه‌ها، زیورت، جوک‌های ضدفاشیستی را که در حلقه آشنایش شنیده بود درج کرده بود. پس از آغاز دوباره کار در یک انتشاراتی در همان سال، واقعه ایی رخ می‌دهد که نه تنها به منجر به اخراج فوری او، بلکه منجر به صدور حکم زندان برای او می‌شود. در پرونده قضایی ۴ سپتامبر ۱۹۴۲ آمده که: «ظاهر بیرونی متهم عمدتاً یهودی است.» در آنجا همچنین آمده که رابطه زیورت با یکی از دو همکار زنش که او را متهم کرده‌اند، «روابط عشقی» داشته‌است. هرچند از تابستان ۱۹۴۱ تغییراتی در این تحولات رخ می‌دهد، اشارات مربوط به احتمال رابطه جنسی میان دو زن ظاهراً به ضرر زیورت نبوده‌است، شاهد به عنوان نه چندان معتبر طبقه‌بندی می‌شود. او از اول مارس تا اول دسامبر ۱۹۴۳ حکم زندان خود را در زندان زنان در برلین، در فاصله کمی از الکساندر پلاتز تحمل کرد. | ## بخش 2: اوا زیورت | پس از یک چکاپ پزشکی رسمی، به دلیل وضعیت شکننده جسمی خود از کار سخت خارج از برلین معاف شد و به کارهای «آسانتر» مانند آزمایش کابل‌ها و… گمارده شد. کار در یک تولیدی نان جنب پرنسلاور اله و خیابان زاربروکر، جایی که زندانیان برای شستن سبزی‌ها، تولید غذاهای کنسروی و کارهایی از این قبیل به کار گرفته می‌شدند. تا پایان جنگ جهانی دوم، به گفته خودش، او اساساً به کارهای غیرقانونی اشتغال داشت برای اینکه سابقه سیاسی او اجازه استخدام بیش از سه ماه در شرکت‌ها را از او گرفته بود. او چندین بار در آپارتمان زیورت پیش از ۱۹۴۳ اقامت داشت، برای اینکه آنجا احساس امنیت می‌کرد. اما زمانی که زیورت زندانی بود، او در برابر حفاظت از آزار و اذیت در پی پیگرد نازی‌ها محروم شد. آلیس کارل همراه خواهرش شارلوت کارل (۱۹۰۱–۱۹۴۳) توسط گشتاپو در ۲۷ اوت ۱۹۴۳ دستگیر و به فاصله کوتاهی به آشوییتز دیپورت شدند. سالهای پس از جنگ پس از آزادی از آخرین زندان در ۱۹۴۳ زیورت از اختلالات شدید گردش خون رنج می‌برد، که در سال ۱۹۴۹ به حمله قلبی او انجامید و او را محتاج خدمات پزشکی دایمی کرد. به‌ویژه در خلال ۹ ماهی که در زندان زنان برلین بود، وضعیت سلامتی او رو به وخامت گذاشت. در حادثه ایی او دچار ضربه مغزی و از آن به بعد دچار حملات مکرر سرگیجه و تهوع بود. اوا زیورت خود مشکلات سلامتی خود را به عنوان «نتیجه روشن زندگی تحمل ناپذیر در میان آلمان‌ها عنوان می‌کند. آلمان به‌طور کلی برای او کشوری «عذاب آور» بود و حتی آن به اصطلاح معجزه اقتصادی توسط او با شکاکی نگریسته می‌شد، به‌ویژه وقتی همسایگان با نوشته‌های ناشناس «زنده باد آلمان!» رو به رو می‌شدند. بسیاری از هموطنان او زیورت را «غیرقابل تعلیم» می‌دانستند و در مکاتبه خود با هیلر او به شکل مرگباری شاکی است که:» بیهوده است که تصور کنیم می‌توان این کشتی سرگردان را با این سرنشینان خبیث آگاهانه هدایت کرد یا سعی کرد در سایه قربانیان گرانقدر باد مخالف را برگرداند. ” یا «باید چیزی را که سزاوار نبوده و همچنان امروز نیست گذاشت تا نابود شود.» او با بدبینی می‌پرسد که چرا به‌ویژه این «مردم» به شاعران و اندیشمندانی شهره بدل می‌شوند. او توسط کمیته اصلی قربانیان فاشیسم، به عنوان یک فرد مورد آزار قرار گرفته سیاسی به رسمیت شناخته شد و کارت شناسایی به اصطلاح معلولان را به دلیل مشکلات سلامتی خود دریافت کرد. او برای ولت بونه، سوسیال دموکرات، اشپیگل، تلگراف و روزنامه دیگر در کنار بسیاری از نشریات دیگر مطلب می‌نوشت. مقالات، نقدها، و پلمیک‌های اوا زیورت ظاهراً در میان دلمشغولیهای روزمره گم شده‌اند. در تاریخ روزنامه‌نگاری آلمانی زبان، این نویسنده تنها رد پاهایی پراکنده از خود به جا گذاشته‌است. کار به عنوان نویسنده در روایت اتوبیگرافیک جذابش، «اوراکل» زیورت به واکاوی روابط خود با آلیس کارل می‌پردازد، تقبیح شخصی خود، بازداشت و دیپورت کارل. هرچند او به‌طور صریح از عشق سخنی نمی‌گوید، اما این کاملاً روشن است که «دوستی» راوی شخص اول و «آلیس» (نام فامیل او درج نشده‌است) بسیار نزدیک است. برای سالها این دو زن به سختی تلاش می‌کردند که از آلمان مهاجرت کنند، تا روزی که راوی بازداشت می‌شود. داستان تأثیرگذار زیورت Das Boot Pan از سوی دیگر دربارهٔ احساس غریبگی و تنهایی است که این بار راوی اول شخص مذکر در یک قایق در نزدیکی برلین با خود مواجه می‌شود، با گذشته و از دست دادن دردناک دو دوست دختر که دلیل مرگشان به‌طور قطعی مشخص نشده‌است. | ## بخش 3: اوا زیورت | هرچند به نازیسم و آشویتس مستقیماً اشاره ایی نمی‌شود، این روشن است که دخترها به شیوه ایی که خواهران کارل کشته شده‌اند، از بین رفته‌اند. در نامه‌هایی میان زیورت و کورت هیلر حوالی ۱۹۵۰ هیچ عنوانی ذکر نشده، اما به‌طور مکرر ذکر شده که کتاب دربارهٔ «بیماری زنان و زایمان» است. کمدی دوم زیورت چهارشنبه در ساعت ۵ (۱۹۵۵) به سرعت توسط اداره تئاتر پذیرفته شد، اما هیچ‌گاه روی صحنه نرفت. این هم مستند شده‌است که زیورت دوباره به نوشتن برای رادیو بعد از سال ۱۹۴۵ روی آورد. مکاتبات با کورت هیلر به‌ویژه تا اوایل ۱۹۵۰، مکاتبات میان ناشر کورت هیلر و اوا زیورت بسیار نزدیک بود، بعداً سکوتی چند ساله میان آنها به دلیل رد کردن نسخه خطی دربارهٔ همجنسگرایی زنان توسط هیلر برقرار شد. در تابستان ۱۹۴۷، زیورت با شوق به انجمن آزاد سوسیالیست‌های آلمان هیلر پیوست و با کمال میل جایی را برای ملاقاتهای گروه برلین در آپارتمان خود اختصاص داد، اما خیلی زود با مستقل‌ها، و اعضای دارای تفکر کمونیستی که از نزدیکی به حزب اتحاد سوسیالیستی آلمان احتراز نمی‌کردند، انشقاق ایجاد شد. وقتی هیلر برای پیوستن زیورت به لیگ سوسیالیستی جدید خود در ۱۹۵۶ تلاش کرد، او نسبت به همکاری فعال با آن به دلیل وضعیت سلامتی خود مردد بود. در نامه ایی به هیلر، وی هر کس را «که در ۱۲ سال پس از پایان جنگ جهانی دوم اقامت دائم برلین را نداشته و در حوزه عمومی فعال نبوده از» حق انتقاد از خود برای محدودیت در پیوستن به احزاب و سازمان‌های سیاسی نفی می‌کند. واپسین سالهای زندگی چیز زیادی از زندگی اوا زیورت از دهه ۱۹۵۰ به این سو وجود ندارد. او فرانسه را به عنوان خانه معنوی خود می‌دید، اما او استطاعت مالی مهاجرت به کشور همسایه را نداشت. در ۳ دسامبر ۱۹۹۴، جسد زیورت در آپارتمانش در شماره ۳۳ زودوست کورسو (در محله ویلمرزدورف) برلین، جایی که از ۱۹۷۷ در آن زندگی می‌کرد، پیدا شد. بازیابی بازیافتن زیورت در جریان پژوهش تاریخدان ریموند ولفرت که در خلال سال ۲۰۱۵ روی گالری‌های شخصی جنبش دوم همجنسگرایی آلمان (در دهه ۱۹۵۰) متمرکز بود و به نام اوا زیورت، برخورد صورت گرفت. در سال ۲۰۱۸، زندگی و کار زیورت یک پروژه با تیمی پنج نفره را در برلین، واقع در جامعه مگنوس هیرشفیلد به خود اختصاص داد. هنرمند زیگرید گراژک، نقاش مارتینا مینته درایر و روزنامه‌نگار کریستین اولدراشتاین با همکاری ولفرت یک اتاق یادبود دیجیتال را در ۲۰۱۹ برای او راه اندازی کردند، یک تارنمای چند رسانه ایی شامل متن و انبوهی از عکس‌ها و فایل‌های صوتی. نقل قول‌ها «بیهوده است که تصور کنیم می‌توان این کشتی سرگردان را با این سرنشینان خبیث آگاهانه هدایت کرد یا سعی کرد در سایه قربانیان گرانقدر باد مخالف را برگرداند.» «بهترین کارها در ورشکستگی ناشر غرق می‌شوند» آثار تئاترها ۱۹۴۹، پوتیفار چگونه رفتار می‌کند؟ ۱۹۵۵، چهارشنبه در ساعت ۵، کمدی در چهار اپیزود و پیشگفتار و اختتامیه، فرانکفورت مین (فیشر)، صفحهٔ ۷۵. کتاب‌ها پیش از ۱۹۴۶، خیابان بارنیم شماره ۱۰، منتشر نشده، کتاب با نسخه خطی گمشده. پیش از ۱۹۵۰ پروژه کتاب دربارهٔ بیماری زنان و زایمان، منتشر نشده، کتاب با نسخه خطی گمشده. مقالات و داستان‌ها (منتخب) ۱۹۴۶، اوراکل: راه، ژورنال مسایل یهودیان، شماره۱، ۸ سپتامبر ۱۹۴۶، صفحهٔ ۵. ۱۹۴۶، از کتاب خیابان بارنیم شماره ۱۰، دو شب ماه نوامبر که برلین را به ویرانه ایی بدل کرد، ولت بونه، شماره ۱۰، ۱۵ نوامبر ۱۹۴۶، صفحات ۳۱۵–۳۱۶. | ## جمع‌بندی | ۱۹۴۷، دو چهره، بیاد دهم نوامبر ۱۹۳۸: فرانکفورتر روندشاو، شماره ۱۳۲، ۱۱ نوامبر ۱۹۴۷، صفحهٔ ۲.