موضوع مقاله: گویان بریتانیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # گویان بریتانیا | مقدمه: گویان بریتانیا نام مستعمره بریتانیا و بخشی از هند غربی بریتانیا)، در کارائیب و ساحل شمالی آمریکای جنوبی بود، که هم‌اکنون به عنوان کشور مستقل گویان شناخته می‌شود. | ## بخش 1: گویان بریتانیا | هلندی‌ها اولین اروپایی بودند که در آنجا ساکن شدند و استعمار آن از اوایل قرن هفدهم آغاز شد و هلندی‌ها مستعمرات خود را در اواسط قرن ۱۸ تأسیس کردند. در سال ۱۷۹۶، بریتانیای کبیر این سه مستعمره را طی دشمنی با فرانسوی‌ها، که هلند را اشغال کرده بودند، اشغال کرد. بریتانیا در سال ۱۸۰۲ کنترل خود را به جمهوری باتاو داد، اما یک سال بعد در طی جنگ‌های ناپلئونی مستعمرات را اشغال کرد. این مستعمره رسماً در سال ۱۸۱۴ به بریتانیا واگذار شد و در سال ۱۸۳۱ یک مستعمره منفرد شد. هنگامی که بریتانیا در این مستعمره کشت نیشکر را گسترش داد، آن‌ها بسیاری از آفریقایی‌ها را به عنوان کار برده‌داری وارد کردند. تأسیس انگلیسی‌ها در قرن هفدهم دست‌کم دو تلاش ناموفق برای مستعمره کردن سرزمین‌هایی که بعدها به عنوان گویان بریتانیا شناخته شدند، انجام دادند. تا آن زمان، هلندی‌ها دو مستعمره در این منطقه ایجاد کرده بودند: اسکیبو که توسط شرکت هند غربی هلند اداره می‌شد و بربیس که توسط «انجمن بربیس» اداره می‌شد. شرکت هند غربی هلند در اواسط قرن هجدهم سومین مستعمره خود را با نام دمارارا تأسیس کرد. در طول جنگ‌های انقلاب فرانسه در اواخر قرن هجدهم، زمانی که هلند توسط فرانسوی‌ها اشغال شده بود و بریتانیا و فرانسه در حال جنگ بودند، بریتانیا در سال ۱۷۹۶ کنترل این مستعمره را به دست گرفت. یک نیروی اعزامی بریتانیایی از مستعمره باربادوس برای تصرف این مستعمرات از جمهوری باتاو (که تحت سلطه فرانسه بود) اعزام شد. در ابتدا تغییر چندانی ایجاد نشد، زیرا بریتانیایی‌ها موافقت کردند که قوانین قدیمی مستعمرات همچنان به قوت خود باقی بماند. در سال ۱۸۰۲، طبق مفاد پیمان آمین، بریتانیا مستعمرات را به جمهوری باتاو بازگرداند. اما پس از سرگیری خصومت‌ها با فرانسه در جنگ‌های ناپلئونی در سال ۱۸۰۳، بریتانیا کمتر از یک سال بعد دوباره مستعمرات را تصرف کرد. | ## بخش 2: گویان بریتانیا | بریتانیا اداره جداگانه مستعمرات را تا سال ۱۸۲۲ ادامه داد، تا اینکه مدیریت اسکیبو و دمارارا با هم ادغام شد. در سال ۱۸۳۱، مدیریت اسکیبو-دمارارا و بربیس ادغام شد و مستعمره متحد به نام «گویان بریتانیا» شناخته شد. در طول جنگ جهانی دوم، نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا پایگاه‌های هوایی را در گویان بریتانیا تأسیس کرد. اقتصاد و سیاست اقتصاد مستعمره بر پایه کشت و فرآوری نیشکر به عنوان یک کالای تجاری استوار بود که به کار گسترده توسط کارگران برده با تبار آفریقای زیرصحرا وابسته بود. اگرچه بریتانیا و ایالات متحده تجارت برده در اقیانوس اطلس را در سال ۱۸۰۷ ممنوع کردند، اما تجارت داخلی برده تا زمانی که بریتانیا تمام بردگان مستعمرات خود را در دهه ۱۸۳۰ آزاد کرد، شکوفا بود. ثروتی که آن‌ها تولید کردند تا حد زیادی به گروهی از مالکان غایب برده که در بریتانیا، به‌ویژه در گلاسگو و لیورپول زندگی می‌کردند، سرازیر شد.Drape, 2012. اقتصاد گویان بریتانیا تا دهه ۱۸۸۰ کاملاً بر پایه تولید نیشکر بود؛ در آن زمان سقوط قیمت شکر باعث شد تا گرایشی به سمت برنج‌کاری، معدن و جنگل‌داری ایجاد شود. با این حال، تولید نیشکر همچنان بخش مهمی از اقتصاد باقی ماند (در سال ۱۹۵۹ شکر هنوز نزدیک به ۵۰٪ از صادرات را تشکیل می‌داد). تحت حاکمیت هلندی‌ها، اسکان و فعالیت‌های اقتصادی در اطراف مزارع نیشکر که در مناطق داخلی ساحل قرار داشتند، متمرکز بود. تا زمان لغو بردگی در امپراتوری بریتانیا، صاحبان مزارع شکر تقریباً منحصراً به نیروی کار برده وابسته بودند. مستعمره هیچ صنعت تولیدی بزرگی به جز کارخانه‌های شکر، کارخانه‌های برنج، چوب‌بری و برخی صنایع کوچک‌مقیاس (شامل کارخانه آبجوسازی، صابون‌سازی و بیسکویت‌سازی) توسعه نداد. بوکرها از اوایل قرن نوزدهم مالک مزارع شکر در مستعمره بودند و تا پایان قرن مالکیت اکثریت آن‌ها را در اختیار داشتند. با افزایش موفقیت، آن‌ها در زمینه‌های رام، داروسازی، انتشارات و نفت سرمایه‌گذاری کردند. | ## بخش 3: گویان بریتانیا | این گروه به بزرگترین کارفرما در مستعمره تبدیل شد، تا جایی که برخی به آن «گویانِ بوکر» می‌گفتند. این مستعمره همچنین به عنوان پناهگاهی برای یهودیانی که در طول هولوکاست توسط نازی‌ها و فاشیست‌ها از اروپای قاره‌ای آواره شده بودند، عمل کرد.Munro, 2005. راه‌آهن استعمارگران بریتانیایی اولین سیستم راه‌آهن را در گویان بریتانیا ساختند: ۹۸ کیلومتر خط استاندارد از جورج‌تاون به روزینول، و ۳۱ کیلومتر خط باریک بین وریدن هوپ و پاریکا؛ این سیستم در سال ۱۸۴۸ افتتاح شد. در سال ۱۹۴۸، زمانی که راه‌آهن در برمودا تعطیل شد، لکوموتیوها و تجهیزات آن برای نوسازی سیستم قدیمی به گویان بریتانیا فرستاده شد. مدیریت بریتانیایی‌ها برای مدت طولانی ساختارهای حکومتی هلندی را در گویان بریتانیا حفظ کردند. یک «دیوان سیاست» وظایف تقنینی و اجرایی را تحت نظر فرماندار مستعمراتی (که از ۱۸۳۱ تا ۱۹۶۶ وجود داشت) انجام می‌داد. اکثریتی از اعضای دیوان توسط فرماندار منصوب می‌شدند و بقیه توسط یک «کالج برگزینندگان» انتخاب می‌شدند. برگزینندگان بر اساس دارایی‌های ملکی و محدود به بزرگ‌مالکان مستعمره انتخاب می‌شدند. در سال ۱۹۲۸، دولت بریتانیا قانون اساسی متاثر از هلند را لغو و آن را با قانون اساسی مستعمره پادشاهی جایگزین کرد. در سال ۱۹۳۸ «کمیسیون موین» برای بررسی وضعیت اقتصادی و اجتماعی مستعمرات بریتانیا در منطقه دریای کارائیب منصوب شد. بریتانیا که از نفوذ کمونیسم در مستعمره می‌ترسید، قانون اساسی را تعلیق کرد، وضعیت فوق‌العاده اعلام نمود و در ۹ اکتبر ۱۹۵۳ گویان بریتانیا را به اشغال نظامی درآورد. از سال ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۴، شورش‌ها و اعتصابات ناشی از درگیری‌های نژادی و اقتصادی، استقلال کامل را به تأخیر انداخت. بریتانیا با تحمیل طرح استقلال خود و الزام به برگزاری انتخابات تحت سیستم نمایش تناسبی مداخله کرد. | ## جمع‌بندی | یک حکم داوری در پاریس در سال ۱۸۹۹ صادر شد که حدود ۹۴٪ از قلمرو مورد مناقشه را به گویان بریتانیا واگذار کرد.