موضوع مقاله: ارنست اودت | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ارنست اودت | مقدمه: اِرنِست اودِت (به ؛ – ) نظامی بلندپایه و خلبان تک‌خال آلمانی در دوره‌های امپراتوری آلمان و رایش سوم بود. | ## بخش 1: ارنست اودت | با آغاز جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۴ به عنوان داوطلب شروع به خدمت در نیروی زمینی امپراتوری آلمان کرد. چند ماه بعد از نیروی زمینی مرخص و داوطلب آموزش خلبانی شد اما به دلیل سن کم رد شد. اودت از این خواسته دست نکشید و به مونشن بازگشت و با هزینهٔ پدرش، دورهٔ خصوصی خلبانی را گذراند. ۱۵ ژوئن سال ۱۹۱۵ مجدداً وارد خدمت نظامی شد و به عنوان سرباز وظیفه در یگان ۹ پروازی ذخیره قرار گرفت. مدت کوتاهی بعد دوباره به جبههٔ غربی رفت و به یگان دیده‌بان هوایی ۲۰۶ توپخانه در ناحیهٔ ووژ پیوست. سال ۱۹۱۵ به درجهٔ سرجوخه ترفیع گرفت و به جهت نشان دادن شجاعت در رزمگاه نشان درجهٔ ۲ صلیب آهنین دریافت کرد. در نخستین پرواز رزمی «از ترس خشکش زد» و نزدیک بود سرنگون شود ولی به هر حال بر ترس خود فائق آمد و روز ۱۸ مارس سال ۱۹۱۶ نخستین پیروزی هوایی خود را با ساقط کردن یک هواگرد فارمن فرانسوی کسب نمود؛ البته کسب پیروزی بعدی تا ماه اکتبر به طول انجامید. روز ۲۴ آوریل سال ۱۹۱۷ شمار پیروزی‌های هوایی اودت به پنج مورد رسید تا به یک خلبان تک‌خال بدل شود. پس از آن که بیستمین پیروزی هوایی خود را ۱۸ فوریهٔ سال ۱۹۱۸ به دست آورد، تک‌خال نام‌دار سروان مانفرد فون ریشتهوفن فرماندهی اسکادران ۱۱ از جناح ۱ شکاری را به او پیشنهاد کرد. در پی مرگ فرمانده بعدی، در نهایت سروان هرمان گورینگ به فرماندهی جناح ۱ شکاری منصوب گشت. اودت هنگام امضای پیمان آتش‌بش ۱۱ نوامبر ۱۹۱۸، به عنوان بهترین خلبان تک‌خال زندهٔ آلمانی، مجموعاً ۶۲ پیروزی هوایی در کارنامه داشت و دارندهٔ نشان عالی پور لو مریت بود. دورهٔ بین‌دوجنگ پس از جنگ و انحلال نیروی هوایی آلمان بر مبنای محدودیت‌های پیمان ورسای، اودت وادار به خروج از نیروهای مسلح شد. | ## بخش 2: ارنست اودت | ابتدا به عنوان مکانیک خودرو در موشن کار می‌کرد و همزمان پروازهای نمایشی داشت؛ تا این که در یک حادثه، هواپیمای او نابود شد و جایگزینی برای آن موجود نبود. اودت برای شرکت هواپیماسازی رومپلر شروع به کار کرد و پروازهایی بین وین و مونشن انجام داد. این بار کمیسیون نظارت متفقین هواپیمای او را به بهانهٔ نقض پیمان ورسای، توقیف نمود. لوفت‌وافه اودت، ناراضی از وضعیت حاکم بر جمهوری وایمار، در سال ۱۹۲۵، آلمان را ترک کرد و به آرژانتین رفت. در آن‌جا و در کشورهای دیگر از جمله در آفریقا و ایالات متحده آمریکا، مدت طولانی خلبان هواپیمای مسافربری و نمایش هوایی بود. به اصرار گورینگ به لوفت‌وافه، نیروی هوایی جدید آلمان پیوست و ۱ ژوئن سال ۱۹۳۵، درجهٔ سرهنگ دریافت کرد. اودت در ۱۰ فوریهٔ سال ۱۹۳۶ به عنوان بازرس ناوگان جنگنده و بمب‌افکن شیرجه‌ای برگزیده شد. اودت ۱ فوریهٔ سال ۱۹۳۹، با حفظ سمت پیشین، رئیس بخش تأمین تسلیحات در وزارت هوانوردی شد. تمام این‌ها درحالی بود که اودت از پیش، هیچگاه دورهٔ آموزش‌های پیشرفته و همچنین آموزش ستاد کل را نگذرانده بود و هیچ تجربه‌ای از مدیریت صنعتی نداشت. مسئولیت‌های قرار گرفته بر دوش او به اندازه‌ای زیاد بود که نمی‌توانست به شکل مناسبی به همه آن‌ها رسیدگی کند. بدین شکل اغلب تصمیم‌گیری‌های حساس توسط دیگران مخصوصاً رئیس ستاد او، سرتیپ آوگوست پلوخ یا مهندس ارشد، سرلشکر رولُف لوخت، انجام می‌گرفت. به هر حال در این مدت به شکل پرسرعتی، ۲۰ آوریل سال ۱۹۳۷ به درجهٔ سرتیپ و ۱ نوامبر سال ۱۹۳۸ به درجهٔ سرلشکر ترفیع گرفت. | ## بخش 3: ارنست اودت | یکی از تاثیرگذارترین تصمیم‌گیری‌های دفتر اودت، اولویت دادن به بمب‌افکن‌های تاکتیکی شیرجه‌ای به‌جای بمب‌افکن‌های راهبردی برد بلند بود. این تصمیم متأثر از مشاهدهٔ عملکرد بمب‌افکن شیرجه‌ای یونکرس یو ۸۷ در آوردگاه جنگ داخلی اسپانیا بود و در نتیجهٔ آن، طراحی بمب‌افکن یونکرس یو ۸۸ برای افزوده شدن قابلیت شیرجه، تغییر کرد. با وجود این که در نظر بود یو ۸۸ جایگزین بمب‌افکن قدیمی‌تر هاینکل هائی ۱۱۱ شود، اما هیچگاه نتوانست ویژگی‌های لازم بدین منظور را بیابد. البته این بار هم به اصرار اودت شرکت هاینکل موظف شد قابلیت شیرجه را در این هواگرد هم قرار دهد. بدون این که طراحی این هواگرد به شکل مناسبی درآید، به دستور اودت خط تولید در صنایع ساخت بمب‌افکن‌های آلمان از هواگرد هائی ۱۱۱ به هواگرد هائی ۱۷۷ تغییر کرد. ماه‌ها به طول انجامید که این فرایند پر هزینه انجام گیرد و در نهایت هم نتیجهٔ مطلوب را نداشت. ضعف ناوگان بمب‌افکن‌های لوفت‌وافه در زمینهٔ مورد نیاز در نبرد بریتانیا سبب ناکامی آلمان در این کارزار شد. با از دست رفتن برتری فناورانه لوفت‌وافه در مقابل دشمن و عقب افتادن برنامه تولیدات آن، ماه فوریهٔ سال ۱۹۴۰ گورینگ که خود تحت فشار فرماندهی عالی بود، برای نخستین بار انتقادات تندی به اودت ابراز کرد. اودت در ۱ آوریل سال ۱۹۴۰ به درجهٔ سپهبد (ژنرال نیروهای پرنده) و در ۱۹ ژوئیهٔ ۱۹۴۰ به درجهٔ ارتشبد ترفیع گرفت. به هر صورت به تصمیم گورینگ بخش‌هایی از مسئولیت‌های اودت از جمله در سازمان‌دهی صنایع تولید تسلیحات به ارهارت میلش، دبیر دولت در امور هوانوردی سپرده شد. بدین شکل، ارتشبد ارنست اودت ۱۷ نوامبر سال ۱۹۴۱ پس از یک تماس تلفنی با معشوقهٔ خود و ابراز این که دیگر تحمل وضعیت را ندارد، به ضرب گلوله، خودکشی کرد. | ## جمع‌بندی | به جهت مسائل سیاسی، مرگ او از جانب حاکمیت، در اثر سقوط هواپیما هنگام یک پرواز آزمایشی اعلام شد.