موضوع مقاله: انتخابات ریاست‌جمهوری فرانسه (۲۰۱۷) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # انتخابات ریاست‌جمهوری فرانسه (۲۰۱۷) | مقدمه: دور نخست انتخابات ریاست‌جمهوری فرانسه در ۲۳ آوریل ۲۰۱۷ انجام شد اما هیچ‌کدام از نامزدها برندهٔ اکثریت آرا نشدند لذا دور دوم انتخابات بین دو نفر اول یعنی امانوئل مکرون و مارین لو پن در ۷ مهٔ ۲۰۱۷ برابر با ۱۷ اردیبهشت ۱۳۹۶ برگزار شد. | ## بخش 1: انتخابات ریاست‌جمهوری فرانسه (۲۰۱۷) | فرانسوا اولاند رئیس‌جمهور وقت فرانسه از حزب سوسیالیست واجد شرایط برای شرکت در این انتخابات بود ولی در سایهٔ محبوبیت کم خود در ۱ دسامبر ۲۰۱۶ اعلام کرد برای انتخاب مجدد نامزد نخواهد شد. او نخستین رئیس‌جمهور در قدرت در جمهوری پنجم فرانسه است که برای دورهٔ دوم نامزد نشده‌است. پس از انتخابات ریاست جمهوری، در ۱۱ و ۱۸ ژوئن انتخابات پارلمانی برای انتخاب نمایندگان مجمع ملی برگزار خواهد شد. بین نوامبر ۲۰۱۶ و میانهٔ ژانویهٔ ۲۰۱۷ فرانسوا فیون از جمهوریخواهان و مارین لو پن از جبههٔ ملی در نظرسنجی‌های دور اول انتخابات پیشتاز بودند. تا آخر ژانویه و اوایل ژانویهٔ ۲۰۱۷ نظرسنجی‌ها به طرز قابل توجهی نزدیک شد و امانوئل مکرون از حزب ان مارشه ! به کندی در نظرسنجی‌ها ارتقا یافت و بنوا آمون از حزب سوسیالیست پس از پیروزی در انتخابات مقدماتی حزب در ۲۹ ژانویه نیز محبوبیت خود را افزایش داد. پس از این که هفته‌نامهٔ لو کنرد در اواخر ژانویه در خصوص استفادهٔ فیون از نزدیک به ۱ میلیون یورو برای استخدام زنش به عنوان دستیار پارلمانی در ازای کار اندک، مکرون از فیون جلو زد و به‌طور پیوسته در نظرسنجی‌های دو اول انتخابات در جایگاه دوم قرار گرفت. نظرسنجی‌های دور دوم نشان می‌دادند که فیون یا مکرون، لو پن را شکست می‌دهند و مکرون فیون را شکست خواهد داد. روش رئیس‌جمهور فرانسه بر پایهٔ اصل ۷ قانون اساسی این کشور در یک انتخابات دومرحله‌ای برای مدت پنج سال انتخاب می‌شود. اگر هیچ نامزدی نتواند در دور نخست اکثریت مطلق را به دست آورد، دو هفته بعد انتخابات دور دوم بین دو نامزدی که بیشتر از دیگران رأی گرفته باشند برگزار خواهد شد. هر فرانسوی که بتواند ۵۰۰ امضا از مقامات انتخابی محلی یا ملی در سطح ۳۰ استان داخل فرانسه یا قلمروهای آن سوی دریاها گردآوری کند می‌تواند نام خود را در برگه‌های رأی دور نخست بگنجاند، مشروط بر این که امضاها از هیچ استانی بیش از یک دهم از کل امضاهای گردآوری‌شده نباشند. در این دوره، زمان گردآوری امضا بر اساس آنچه در روزنامه‌های رسمی فرانسه آمده بود، از ۲۵ فوریه تا ۱۷ مارس تعیین شده بود. مسئولان برگزاری انتخابات، فرم‌های متقاضیان را برای ۴۲٬۰۰۰ مقام انتخابی که طبق قانون صلاحیت امضا دارند؛ فرستادند. مقام‌های یادشده فرم‌های مذکور را پس از امضا باید به شورای قانون اساسی بفرستند تا صحت آن‌ها تأیید شود. امسال برخلاف دوره‌های پیش، فهرستی از امضاها در روزهای سه‌شنبه و پنج‌شنبهٔ هر هفته روی وبسایت شورا قرار گرفت. شورای عالی سمعی و بصری فرانسه (CSA) مسئولیت دارد تا از اعطای زمان برابر در شبکه‌های رادیویی و تلویزیونی اطمینان حاصل کند. این شورا در ۸ مارس ۲۰۱۷ اعلام کرد که رسانه‌های صوتی و تصویری با وجود وضعیت غیرمعمول نامزدی فرانسوا فیون، «به‌طور نامعمولی زمان زیادی» را برای او و طرفدارانش اختصاص داده‌اند. پس از ۱۰ آوریل ۲۰۱۷ که زمان رسمی آغاز کارزارهای انتخاباتی است، این شورا به شدت بر زمان‌های مقررشده نظارت خواهد کرد. | ## بخش 2: انتخابات ریاست‌جمهوری فرانسه (۲۰۱۷) | کارزار انتخاباتی در دور نخست، دو روز پیش از انتخابات یعنی در ۲۱ آوریل به پایان خواهد رسید. اگر نیاز به دور دوم شد، روز ۷ مه ۲۰۱۷ انتخابات دور دوم با همان رویه برگزار خواهد شد. رئیس‌جمهور جمهوری فرانسه در روز ۱۱ مه اعلام خواهد شد و مراسم تفویض نهایتاً تا ۱۴ مه برگزار خواهد شد. نامزدها شورای قانون اساسی فرانسه در ۱۸ مارس ۲۰۱۷ فهرستی از ۱۱ نامزدی که توانسته بودند ۵۰۰ امضای معتبر جمع کنند منتشر کرد. او از حزب آخری به دلیل اختلاف نظر با سارکوزی در آستانهٔ انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۰۷ کناره‌گیری کرد و کمی بعد حزب حاکمیت‌گرای «جمهوری بپاخاسته» (DLR) را راه انداخت و بعدها آن را به «فرانسهٔ بپاخاسته» (DLF) تغییر نام داد. او در انتخابات ریاست‌جمهوی ۲۰۱۲ هم نامزد شد و توانست ۱٫۷۹٪ از آرا را در دور نخست به دست آورد. او که خود را یک گلیست (طرفدار روش‌های شارل دو گل) می‌داند، خود را نامزدی بین لو پن و فیون تلقی می‌کند. او توانسته بود مدارج حزبی جبهه ملی فرانسه (FN) را طی نماید؛ حزبی که زمانی توسط پدرش ژان-ماری لو پن تأسیس و هدایت شد. همچنین وی برای مسائل اجتماعی سیاسی، حاکمیت ملی فرانسه بر پول رایج، مرزها، اقتصاد و حاکمیت قانون برنامه‌های خاصی دارد. «قانون مکرون» که برنامه‌ای برای رشد اقتصادی و گسترش فرصت‌ها است توسط وی نگارش یافته‌است. مکرون در میان سایر نامزدها بیش از همه طرفدار اتحادیه اروپا است و از ابراز آن ابایی ندارد. بنوا آمون حزب سوسیالیست (PS)80px|بنوا آمون نماینده ایولین در مجمع ملی(۲۰۱۲ و از ۲۰۱۴)وزیر آموزش، آموزش عالی و پژوهش(۲۰۱۴) 160px|Logo of Benoît Hamon پیروزی بنوا آمون، منتقد چپگرای دولت اولاند بر مانوئل والس نخست‌وزیر سابق فرانسه در انتخابات مقدماتی حزب سوسیالیست این کشور باعث شگفتی شد. دلیل موفقیت او بیش از هر چیز به خاطر دفاع او از ایدهٔ حقوق ماهیانهٔ سراسری بود که همچنان جزو برنامه‌های اوست. او همچنین توانست با یانیک جادو از حزب اروپ اکولوژی - سبزها به توافق برسد تا به نفع آمون کنار برود. او از طرفداران قانونی شدن حشیش و تغییر ساختار حکومت برای ایجاد «جمهوری ششم» است. ناتالی آرتود حزب مبارزه کارگران (LO) 80px|ناتالی آرتود سخنگوی حزب «مبارزه کارگران»(از ۲۰۰۸) آرتود در انتخابات ریاست‌جمهوری فرانسه در ۲۰۱۲ نیز تحت لوای حزب مبارزه کارگران شرکت کرد و توانست ۰٫۵۶٪ از آرا را بدست آورد. او که استاد اقتصاد است دلیل نامزدی خود را «به‌گوش رساندن صدای کارگران» اعلام کرده به این امید که «کارگران، بی‌کاران و مستضعفان بتوانند از منافع خود در برابر آن‌ها که میلیون‌ها میلیون پول به جیب زده‌اند دفاع کنند». او مدعی است که تنها نامزد کمونیست است و می‌خواهد که مرزها برداشته شوند و نظام سرمایه‌داری سقوط کند. | ## بخش 3: انتخابات ریاست‌جمهوری فرانسه (۲۰۱۷) | فیلیپ پوتو حزب نوین ضدسرمایه‌داری (NPA) 80px|فیلیپ پوتو هیچ پوتو یک مبارز چپ‌گرای قدیمی عضو اتحادیه کارگری است. وی مکانیک کارخانهٔ خودروسازی فورد در بخش بلانکفور، ژیروند است و هم‌اکنون در حال مبارزه برای جلوگیری از تعطیلی کارخانه در آن بخش است. او در انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۱۲ نیز شرکت داشت و توانست ۱٫۱۵٪ از آرا را بدست آورد. پوتو پیش از پیوستن به اتحادیه کمونیست‌های انقلابی فرانسه، کنش‌های سیاسی خود را در حزب مبارزه کارگران آغاز کرد. وی ریشه‌های مارکسیستی و آنارشیستی دارد، با حرارت علیه نظام سرمایه‌داری سخن می‌گوید و به نظریات رادیکال چپ باورمند است. وی پیشنهاد خروج از ناتو، اتحادیه اروپا، منطقه یورو و بازگشت به فرانک فرانسه را داده‌است. او پیش از این دو بار در سال‌های ۱۹۹۵ و ۲۰۱۲ نامزد ریاست‌جمهوری بوده که به ترتیب ۰٫۲۸٪ و ۰٫۲۵٪ به دست آورد. او در سال‌های ۱۹۸۱، ۱۹۸۸، ۲۰۰۲ و ۲۰۰۷ نتوانست امضاهای لازم برای شرکت در انتخابات را به دست آورد. لاسال به خاطر اعتصاب غذای موفقی که به‌مدت ۳۹ روز در اعتراض به جابجایی ۶۵ کیلومتریِ کارخانه توتال از اکاس به حوزهٔ گازی لاک انجام داد مشهور شد. وی در سال ۲۰۱۳ مسافت ۶۰۰۰ کیلومتر را برای آنچه «ملاقات با فرانسوی‌ها» می‌خواند، با پای پیاده طی کرد. او با حمایت حزب کمونیست در انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۱۲ شرکت کرد و توانست با کسب ۱۱٫۱۰٪ از آرا چهارم شود. وی برای شرکت در انتخابات ۲۰۱۷ ترجیح داد با حزب کمونیست مشورت نکند و بدین منظور جنبشی به نام «فرانسهٔ تسلیم نشدنی» ایجاد کرد. او منتقد همیشگی فرانسوا اولاند و طرفدار ایجاد جمهوری ششم، بازپخش ثروت، ترک پیمان‌های اتحادیه اروپا، سیاست‌گذاری محیط زیستی و مراقبت از استقلال فرانسه در مقابل دیگر کشورها به ویژه ایالات متحده آمریکا است. او که یک حاکمیت‌گرا است پیش از این عضو «اتحاد برای فرانسه» (RPF) و «اتحاد برای جنبش مردمی» (UMP) بوده‌است. فیون برنامه‌ای لیبرالی ارائه داده که در آن برای پایان بخشیدن به قانون ۳۵ ساعت کار هفتگی، کنار گذاشتن ۵۰۰٬۰۰۰ کارمند دولتی، ممنوعیت مالیات بر ثروت، مؤثرسازی قانون کار و اصلاح نظام بیمه سلامت طرح‌هایی وجود دارد. کارزار انتخاباتی وی در ژانویه ۲۰۱۷ به خاطر انتشار اتهاماتی مبنی بر اینکه فیون اعضای خانوادهٔ خود از جمله همسرش را به‌طور صوری استخدام کرده دچار مشکلاتی شد. | ## جمع‌بندی | هر چند فیون پیش از این اعلام کرده بود در صورتی که تحت رسیدگی قضایی قرار گیرد از رقابت‌ها کناره‌گیری خواهد کرد اما با وجود آنکه در ۱۵ مارس روند قضایی یادشده آغاز شد، وی همچنان بر ادامهٔ نامزدی اصرار دارد.