موضوع مقاله: بوسه (فیلم ۱۹۲۹) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # بوسه (فیلم ۱۹۲۹) | مقدمه: بوسه یک فیلم درام آمریکایی محصول سال ۱۹۲۹ با صدای هم‌گام‌سازی‌شده است که به کارگردانی ژاک فیدر و با بازی گرتا گاربو، کونراد ناگل و لو آیرز (در نخستین نقش سینمایی بلندش) ساخته شده‌است. | ## بخش 1: بوسه (فیلم ۱۹۲۹) | این فیلم گفت‌وگوی شنیداری ندارد، اما دارای موسیقی متن هماهنگ‌شده و جلوه‌های صوتی است. نسخه‌هایی از صدا نیز به‌صورت دیسک برای سینماهایی که به سامانه صدای روی دیسک مجهز بودند، آماده شد. سوییل» با نام بوسه، عنوانش را از فیلم کوتاه ۱۸۹۶ گرفته که با نمایش نخستین بوسهٔ سینمایی در تاریخ، موجب «شوک» عمومی در ایالات متحده شد. این نسخهٔ ۱۹۲۹ به‌عنوان آخرین فیلم مهم مترو گلدوین مایر (ام‌جی‌ام) بدون دیالوگ و واپسین اجرای بی‌کلام هر دو بازیگر، گرتا گاربو و کونراد ناگل، شناخته می‌شود. دو دلداده – ایرن گاری (گرتا گاربو) و آندره دوبای (کونراد ناگل) – وانمود می‌کنند که مشغول تماشای آثار هنری هستند، درحالی‌که دربارهٔ رابطهٔ پنهانی‌شان گفت‌وگو می‌کنند. ایرن زن جوانی است که با چارلز گاری (آندرس راندولف)، مردی ثروتمند، بسیار مسن‌تر و در آستانهٔ ورشکستگی، ازدواج کرده و از این زندگی ناراضی است. آندره وکیل موفقی است، مجرد و هم‌سن‌وسال ایرن، که می‌خواهد با چارلز روبه‌رو شود و عشقش را به ایرن ابراز کند. ایرن گرچه گرفتار این ازدواج بی‌عشق است، از خشم و رفتار خشونت‌آمیز همسرش می‌ترسد. او به آندره می‌گوید: «او به‌شدت حسود است» و تأکید می‌کند که وضعیتش «در بند سنت‌ها... با مردی که دوستش ندارم» گیر افتاده است.دیالوگ‌ها از میان‌نویس‌‌های فیلم بوسه که به‌طور کامل در ترنر کلاسیک مووی (تی‌سی‌ام) در ۲۸ اوت ۲۰۱۸ پخش شد، ثبت شده‌اند. پس از بوسه‌ای میان ایرن و آندره، او موزه را ترک می‌کند و تصمیم می‌گیرد دیگر هرگز عشق واقعی‌اش را نبیند. در خانه، چارلز که به ایرن شک دارد، از گزارش‌های یک کارآگاه خصوصی که او را زیر نظر دارد، استفاده می‌کند. | ## بخش 2: بوسه (فیلم ۱۹۲۹) | کارآگاه تنها گزارش می‌دهد که ایرن به نمایشگاه سگ رفته و با پیر لاسال (لو آیرز)، پسر هجده‌سالهٔ یکی از شرکای تجاری چارلز، برخوردی بی‌ضرر داشته است. پیر هم در مهمانی حضور دارد و پدرش به ایرن می‌گوید که «پسر کالج‌رو»ی او «کاملاً شیفتهٔ توست». آندره و ایرن در باغی نزدیک، دقایقی با هم خلوت می‌کنند؛ آندره می‌گوید که قصد دارد به پاریس برود و آمده تا برای آخرین‌بار او را ببیند. آن‌ها بار دیگر عشق خود را ابراز کرده، یکدیگر را می‌بوسند و با تصمیمی مشترک مبنی بر پایان رابطه، از هم جدا می‌شوند. روز بعد، پس از بازی تنیس در ملک خانوادهٔ لاسال، پیر به ایرن ابراز عشق می‌کند، در حالی‌که چارلز با پدر پیر دربارهٔ وضعیت نابسامان مالی‌اش گفت‌وگو می‌کند. ایرن که از سخنان پیر متأثر شده، احساسات او را جدی نمی‌گیرد و او را «فقط پسری جوان» خطاب می‌کند. شب بعد، پیر به خانهٔ ایرن می‌آید تا عکس را بگیرد و هنگام خداحافظی، تقاضای بوسه‌ای کوچک می‌کند. در همین لحظه، چارلز وارد خانه می‌شود، آن‌ها را می‌بیند و خشمگین به اتاق هجوم می‌آورد و پیر را به‌شدت کتک می‌زند. ایرن برای نجات پیر، شوهرش را کشته، اما پیش از رسیدن پلیس، صحنهٔ جنایت و زمان آن را تغییر می‌دهد. برای حفظ آبرو و امنیت پیر و خود، به پلیس می‌گوید که شوهر افسرده‌اش به‌دلیل بحران مالی دست به خودکشی زده است. شهادت پدر پیر دربارهٔ ورشکستگی قریب‌الوقوع چارلز و «یأس مطلق» او، همراه با دفاعیهٔ پرشور آندره، هیئت منصفه را متقاعد می‌کند که ایرن بی‌گناه است. پس از اعلام حکم، پیر با حالتی پیروزمندانه به ایرن می‌گوید که عشقش به او باعث قتل چارلز شده، اما زود درمی‌یابد که آندره عشق واقعی ایرن است. | ## بخش 3: بوسه (فیلم ۱۹۲۹) | ایرن که می‌پندارد رابطه‌اش با آندره نابود شده، زمانی آسوده می‌شود که آندره دوباره برخاسته و عشقش را به او ابراز می‌کند. فیلم با بوسهٔ این دو پایان می‌یابد، هم‌زمان با ورود سه زن نظافتچی سالخورده که اعلام می‌کنند: «آمده‌ایم دادگاه را تمیز کنیم». بازیگران گرتا گاربو در نقش ایرن گاری کونراد ناگل در نقش آندره دوبای هلمز هربرت در نقش لاسال آندرس راندولف در نقش چارلز گاری لو آیرز در نقش پیر لاسال جورج دیویس در نقش دوران، کارآگاه خصوصی آندره شرون در نقش دادستان (بدون نام در تیتراژ) موسیقی تم اصلی فیلم با عنوان «رومئو و ژولیت (تم عشق)» از ساخته‌های پیوتر ایلیچ چایکوفسکی بود. همچنین، بارها از تم مرگٍ عشق (Liebestod) از اپرای «تریستان و ایزولده» اثر ریچارد واگنر در صحنه‌های احساسی استفاده شد. آستر متولد دانمارک و بزرگ‌شدهٔ سوئد بود، همانند گاربو، و به همین دلیل به «گاربوی مرد» در صنعت فیلم شهرت داشت."نیلس آستر"، پیاده‌روی شهرت هالیوود. در سپتامبر ۱۹۲۹، فیلم‌برداری در ام‌جی‌ام آغاز شده بود، بی‌آن‌که نام رسمی فیلم اعلام شده باشد. طبق گزارش نشریهٔ فیلم دیلی، در آن زمان دوازده فیلم بلند در حال تولید بود و فقط بوسه فیلمی صامت بود."۱۲ پروژه در استودیو مترو"، The Film Daily، ۱۰ سپتامبر ۱۹۲۹. دکورهای داخلی آرت دکوی درخشان فیلم توسط سدریک گیبونز، طراح تولید افسانه‌ای ام‌جی‌ام طراحی شد.ادواردز، آن (۲۰۰۶). بازخورد در سال ۱۹۲۹، بیشتر منتقدان بوسه را تحسین کردند، در زمانی که سینمای آمریکا در حال گذار از تولیدات صامت به ناطق بود.سارکیسیان، رازمیک (۲۰۱۳). نشریهٔ ورایتی نوشت که فیلم اگر با دیالوگ عرضه می‌شد، شاید از کیفیتش کاسته می‌شد:والی (۱۹۲۹). منتقد مورداونت هال در نیویورک تایمز، در میان خیل فیلم‌های ناطق، این اثر صامت را «سکوتی زرین» و نمونه‌ای از «هنرمندی کامل» فِیدر دانست.هال، مورداونت (۱۹۳۲). فیلم کمتر از چهار ماه پس از سقوط بازار سهام وال استریت (۱۹۲۹) اکران شد، زمانی که تصور می‌شد نتواند مخاطب زیادی جذب کند. | ## جمع‌بندی | اما برخلاف انتظارات، سود چشم‌گیری کسب کرد و به دومین فیلم پرفروش گاربو تبدیل شد؛ پس از گوشت و شیطان با جان گیلبرت.