موضوع مقاله: پسرانگی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پسرانگی | مقدمه: پسرانگی یک فیلم آمریکایی در ژانر درام بلوغ و حماسی، محصول سال ۲۰۱۴ و به نویسندگی و کارگردانی ریچارد لینکلیتر است. | ## بخش 1: پسرانگی | این فیلم که به‌طور مداوم در یک دورهٔ دوازده‌ساله فیلم‌برداری شده، دوران کودکی و نوجوانی میسون اوانز جونیور (با بازی کولترین) را از شش سالگی تا هجده سالگی به تصویر می‌کشد؛ او در تگزاس و در کنار والدین جداشده‌اش (با بازی آرکت و هاک) بزرگ می‌شود. لورلای لینکلیتر، دختر ریچارد لینکلیتر، نیز نقش خواهر میسون به نام سامانتا را ایفا می‌کند. این پروژه در ابتدا بدون فیلمنامه کامل شروع شد و تنها طرح کلی داستان و پایان آن از پیش نوشته شده بود. لینکلیتر در طول تولید، فیلمنامه را به‌تدریج گسترش داد؛ به این صورت که هر سال پس از بازبینی تصاویر ضبط‌شده سال قبل، بخش مربوط به سال بعد را می‌نوشت. او تغییراتی را که در هر یک از بازیگران مشاهده می‌کرد، در فیلمنامه وارد می‌کرد و به این ترتیب به بازیگران اصلی اجازه داد با الهام از تجربه‌های واقعی زندگی خود، در شکل‌گیری داستان شخصیت‌هایشان نقش داشته باشند. پسرانگی اولین بار در جشنواره فیلم ساندنس سال ۲۰۱۴ آمریکا منتشر و با استقبال مثبت منتقدان همراه بود. پسرانگی همچنین در بخش اصلی جشنوارهٔ ۶۴ فیلم برلین در بخش رقابتی نامزد دریافت خرس طلایی بهترین فیلم بود و در نهایت خرس نقره‌ای بهترین کارگردانی را برای لینکلیتر به ارمغان آورد و در جشنواره فیلم سیاتل نیز جایزهٔ بهترین فیلم، کارگردانی و بازیگری را بدست آورد. پسرانگی در هشتاد و هفتمین دوره جوایز اسکار در شش رشته از جمله بهترین فیلم نامزد دریافت جایزه شد اما در نهایت موفق شد تنها جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن برای آرکت را به‌دست‌آورد.«چرا ساخت این فیلم ۱۲ سال طول کشید؟». یکشنبه ۲۹ تیر ۱۳۹۳ - ۰۸:۱۴ این فیلم همچنین در هفتاد و دومین مراسم گلدن گلوب جوایز بهترین فیلم – درام، بهترین کارگردانی و بهترین بازیگر نقش مکمل زن برای آرکت را کسب کرد. داستان در سال ۲۰۰۲، میسون ایوانزِ شش ساله به همراه مادر مطلقه‌اش اولیویا و خواهر هشت ساله‌اش سامانتا در شهری کوچک در تگزاس زندگی می‌کند. میسون می‌شنود که اولیویا با دوست‌پسرش مشاجره می‌کند و می‌گوید به دلیل مسئولیت‌های مادری هیچ زمان آزادی ندارد. سال بعد، اولیویا به همراه فرزندانش به هیوستون نقل مکان می‌کند تا در دانشگاه هیوستون تحصیل کند و شغل بهتری به دست آورد. در سال ۲۰۰۴، پدر میسون (میسون پدر) به هیوستون می‌آید و میسون و سامانتا را به بولینگ می‌برد. هنگام بازگرداندن آن‌ها به خانه، با اولیویا مشاجره می‌کند، در حالی که کودکان از پنجره نظاره‌گر هستند. اولیویا، میسون را به یکی از کلاس‌هایش می‌برد و او را به استادش، بیل ولبروک، معرفی می‌کند؛ میسون متوجه رفتارهای صمیمانه آن‌ها می‌شود. آن‌ها تجربیاتی مانند بازی‌های ویدیویی و شرکت در اکران نیمه‌شب هری پاتر و شاهزاده دورگه را با هم به اشتراک می‌گذارند. میسون و سامانتا در همان مدرسه‌ای ثبت‌نام می‌کنند که خواهر و برادر ناتنی‌شان، میندی و رندی، در آن تحصیل می‌کنند. سال بعد، میسون و سامانتا با پدرشان صمیمی‌تر می‌شوند؛ او آن‌ها را برای یک روز گردش در هیوستون می‌برد که با تماشای مسابقه تیم بیسبال هیوستون استروز و شب‌مانی در خانه‌اش به پایان می‌رسد. اولیویا به تحصیل ادامه می‌دهد و در ابتدا از سبک تربیتی سخت‌گیرانه بیل حمایت می‌کند؛ سبکی که شامل انجام کارهای زیاد در خانه و کوتاه کردن اجباری موهای بلند میسون است. در سال ۲۰۰۷، بیل به‌تدریج به دلیل الکلیسم نسبت به اولیویا و کودکان رفتاری خشونت‌آمیز و آزارگرانه پیدا می‌کند. پس از آن‌که او به اولیویا حمله می‌کند، اولیویا همراه با میسون و سامانتا به خانه یکی از دوستانش پناه می‌برد و درخواست طلاق می‌دهد. فرزندان ناتنی‌اش نزد پدرشان می‌مانند، زیرا اولیویا نمی‌تواند مادر زیستی آن‌ها را پیدا کند. | ## بخش 2: پسرانگی | در ادامه، وقتی میسون پدر متوجه می‌شود سامانتا دوست‌پسر دارد، با او و میسون دربارهٔ پیشگیری از بارداری صحبت می‌کند. او همچنین از آن‌ها می‌خواهد در فعالیت‌های داوطلبانه برای کارزار انتخاباتی باراک اوباما شرکت کنند که با واکنش‌های متفاوت ساکنان حومه تگزاس روبه‌رو می‌شود. سپس در سفری کمپینگ با پسرش، از طریق موسیقی، فیلم و علاقه تازه میسون به دختران با او ارتباط برقرار می‌کند. در سال ۲۰۰۹، میسون در مدرسه مورد آزار قرار می‌گیرد و در یک سفر کمپینگ نیز به شوخی دست انداخته می‌شود، اما توجه دختران را به خود جلب می‌کند. اولیویا به‌عنوان استاد روان‌شناسی در کالج مشغول به کار می‌شود و با جیم، یکی از دانشجویان و کهنه‌سرباز جنگ عراق، زندگی می‌کند. میسون پدر که دوباره ازدواج کرده و صاحب فرزند شده، مذهبی‌تر شده و فرزندانش را به دیدار خانواده همسرش می‌برد. او برای تولد پانزده‌سالگی میسون یک کت‌وشلوار و چند سی‌دی به او هدیه می‌دهد؛ پدربزرگ و مادربزرگ ناتنی‌اش نیز یک کتاب مقدس و یک تفنگ ساچمه‌ای به او می‌دهند. در سال ۲۰۱۱، معلم عکاسی میسون که استعداد او را می‌بیند، به دلیل کمبود انگیزه‌اش او را سرزنش می‌کند. شبی که میسون دیر به خانه بازمی‌گردد، جیم که مست است، او را به خاطر دیر آمدن و ظاهرش مورد بازخواست قرار می‌دهد. در پی این اتفاق، اولیویا و جیم از هم جدا می‌شوند و وضعیت مالی خانواده بدتر می‌شود. سال بعد، میسون صاحب یک وانت می‌شود، به‌صورت پاره‌وقت به‌عنوان کمک‌کار در رستوران کار می‌کند و برای ارتقا به آشپز آماده می‌شود. او و شینا به دیدار سامانتا می‌روند که در دانشگاه تگزاس در آستین تحصیل می‌کند و دربارهٔ امیدها و نگرانی‌هایشان نسبت به دانشگاه صحبت می‌کنند. آن‌ها با هم رابطه جنسی برقرار می‌کنند و هم‌اتاقی سامانتا آن‌ها را در حالی که کنار هم در تخت خوابگاه خوابیده‌اند، می‌بیند. در سال ۲۰۱۴، در پایان سال آخر دبیرستان، میسون پس از جدایی دردناک از شینا، در یک مسابقه عکاسی ایالتی مدال نقره مقام دوم را به دست می‌آورد و بورسیه دانشگاهی دریافت می‌کند. اولیویا که قصد دارد خانه را بفروشد و زندگی ساده‌تری را آغاز کند، با سامانتا و میسون برای ناهار دیدار کرده و از آن‌ها می‌خواهد وسایلشان را مرتب کنند. اواخر همان سال، در حالی که میسون آماده رفتن به دانشگاه می‌شود، اولیویا از سرعت گذر زندگی دچار اندوه و سرخوردگی می‌شود. در دانشگاه ایالتی سول‌راس در آلپاین، میسون وارد خوابگاه می‌شود و با هم‌اتاقی‌اش دالتون، دوست‌دختر او بارب، و هم‌اتاقی بارب، نیکول، آشنا می‌شود. بارب به میسون یک خوراکی حاوی مواد روان‌گردان می‌دهد و آن‌ها برای پیاده‌روی به پارک ایالتی بیگ بند رنچ می‌روند. نیکول باور خود را با میسون در میان می‌گذارد که به‌جای آن‌که انسان‌ها لحظه‌ها را در اختیار بگیرند، این لحظه‌ها هستند که انسان‌ها را در اختیار می‌گیرند؛ و میسون با او موافقت می‌کند. در این زمان لینکلیتر برنامه داشت که در بازه‌ای دوازده‌ساله هر سال عوامل را برای چند هفته جمع کرده و فیلمبرداری کند. در مورد دلیل این کار هم لینکلیتر اعلام کرده بود که «از خیلی وقت پیش می‌خواستم داستان روابط والدین و کودکی را بگویم که در آن با دنبال‌کردن کودک از کلاس اول تا پایان کلاس دوازدهم را بگوید و داستان را با رفتن کودک به کالج به پایان برسانم. اما مشکل این است که بچه‌ها چنان تغییر می‌کنند که نمی‌شود آن را چندان عملی ساخت؛ ولی حالا کاملاً آماده‌ام که داستانم را با هر اتفاقی که برای این پسر می‌افتد سازگار کنم.» لینکلیتر سپس الار کولترین هفت‌ساله را برای نمایش شخصیت اصلی داستان استخدام کرد و به فیلمبرداری از او در طول دوازده سال از عمرش ادامه داد. | ## بخش 3: پسرانگی | علاوه‌بر این که این فیلم در طول بازه‌ای دوازده‌ساله فیلمبرداری شده است، فیلمنامه‌اش هم در همین بازه نوشته شده، به‌طوری‌که هر چهار بازیگر اصلی فیلم در روند نوشتنش نقش داشته‌اند. لینکلیتر همچنین تأکید می‌کند که فیلمنامهٔ برخی از صحنه‌های فیلم درست شب پیش از فیلمبرداری تکمیل شده‌اند. لینکلیتر به ایثن هاک گفته بود که در صورت مرگ لینکلیتر در زمان فیلم‌برداری، او فیلم را به پایان برساند. تا پیش از تابستان ۲۰۱۳ برای این فیلم نام خاصی برگزیده نشده بود و تنها در این سال بود که لیکلیتر از این فیلم به «دوازده سال» نام می‌برد. با این وجود، وقتی که از فیلمی با نام ۱۲ سال بردگی آگاه شد، به دلیل نگرانی از شباهت بیش‌ازحدِ این نام به نام فیلمش، نام فیلم خود را بی‌درنگ تغییر داد. تهیه‌کنندهٔ این فیلم، IFC برای فیلمبرداری این فیلم بودجه‌ای ۲۰۰٬۰۰۰ دلاری در نظر گرفت که با تخمین ورایتی این مبلغ در طول ۱۲ سال تولید فیلم برابر است با ۲٫۴ میلیون دلار. با وجود محدودیتِ بودجهٔ فیلم، لینکلیتر حدی نامعمول از آزادی را در تولید فیلم داشت به‌طوری‌که هرگز مجبور به نمایش نتایج کارش به IFC، تهیه‌کنندهٔ فیلم نشد. به گفتهٔ ایتن هاک در سال ۲۰۱۳، فیلم پسرانگی که به نام «پروژهٔ دوازده‌ساله» هم معروف است به این صورت بود که من و ریچارد لینکلیتر هر سال و به مدت یازده سال فیلم کوتاهی می‌ساختیم که در آن رشد پسر جوانی را از ۶ سالگی تا ۱۸ سالگی نشان می‌دادیم. قبلاً فکر می‌کردم مجموعهٔ پیش از طلوع یکتاترین کاری خواهد بود که من هرگز بخشی از آن بوده‌ام، ولی ریک مرا وارد چیزی کرد که حتی غریب‌تر از آن بود. این که صحنه‌ای بازی کنی که در آن پسری در هفت‌سالگی از تو می‌پرسد که چرا راکنها می‌میرند، بعد در دوازده‌سالگی در مورد بازی‌های کامپیوتری با تو حرف می‌زند و در هفده‌سالگی با تو در مورد دخترها حرف می‌زند، و البته تأکید هم بر این باشد که بازیگر همان بازیگر باشد — که متوجه تغییر صدا و بدنش بشوی — این قضیه کمی شبیه عکاسی مرور زمان از وجود بشر است. … سال بعد، او از مدرسه فارغ‌التحصیل می‌شود و ما هم می‌رویم که فیلم را تمام کنیم. انتشار و واکنش‌ها جدول فروش پسرانگی با پخشی محدود در ۵ سالن نمایش شروع به انتشار کرد و با کسب ۳۸۷٬۶۱۸ دلار با میانگین ۷۷٬۵۲۴ دلار برای هر سالن سینما در رتبهٔ ۱۹ جدول فروش قرار گرفت. واکنش منتقدان پسرانگی تقریباً به اتفاق آرا مورد تحسین منتقدان سینمایی قرار گرفت. راتن تومیتوز، بر اساس ۳۳۵ مروری که برای این فیلم نوشته شده است، به این فیلم امتیاز ۹۷٪ داده است. این سایت با جمع‌بندی این مرورها نوشته است که این فیلم فیلمی است «حماسی از لحاظ فنی و در عین حال به حد نفسگیری صمیمی از لحاظ روایت، پسرانگی بررسی گسترده‌ای است در مورد وضعیت بشر». این فیلم همچنین در متاکریتیک به امتیاز ۱۰۰ از ۱۰۰ بر اساس ۵۰ نقد دست یافت که به معنای «تحسینی جهانی» است. این فیلم در میان تمام آثاری که در زمان اکران اولیه‌شان در آن وب‌سایت نقد شده‌اند، بالاترین امتیاز را کسب کرده است و همچنین یکی از تنها چهارده فیلم در تاریخ آن سایت به‌شمار می‌رود که موفق به دریافت امتیاز تجمیعی کامل شده‌اند. همچنین، در حالی که نیمی از سال ۲۰۱۴ گذشته بود پیتر ترورس از مجلهٔ رولینگ استون از آن به عنوان بهترین فیلم سال نام برد و در مرورش بر این فیلم به آن امتیاز ۴/۴ داد (اولین امتیاز کاملی که او در سال ۲۰۱۴ به فیلمی داد). همچنین پیتر بردشاو، نویسندهٔ گاردین به پسرانگی ۵/۵ ستاره داد و آن را «یکی بهترین فیلم‌های دههٔ جاری» نامید. کودکان گولسو: مجموعه‌مستندی که زندگی افرادی را میان سال‌های ۱۹۶۱ تا ۲۰۰۷ دنبال می‌کند. مجموعهٔ بالا: مجموعهمستندهایی که زندگی چهارده کودک هفت‌سالهٔ بریتانیایی را در سال ۱۹۶۴ دنبال می‌کند. | ## جمع‌بندی | زاویهٔ دید: درامی اپیزودیک به کارگردانی بی پی پاکت و با بازی استفانه پاکت، پاتریسیا تدفورد و پاندورا تاپ که در سال ۲۰۱۲ در کانادا شروع شده است و داستان مثلثی عشقی را تعریف می‌کند.