موضوع مقاله: گرویدن به یهودیت | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # گرویدن به یهودیت | مقدمه: گرویدن به یهودیت (به عبری: یا به عبری: ) فرایندی است که طی آن غیریهودیان دین یهود را می‌پذیرند و عضو جامعهٔ قومی-دینی یهودی می‌شوند. | ## بخش 1: گرویدن به یهودیت | از این رو این فرایند هم به گرویدن به ادیان دیگر و هم به اعطای تابعیت شباهت دارد. افزون بر این، گرویدنی که بر اساس یک فرقهٔ یهودی انجام شده باشد، لزوماً مورد پذیرش فرقهٔ دیگری نیست. معمولاً — هرچند نه همیشه — گرویدن‌هایی که توسط فرقه‌های سخت‌گیرتر انجام می‌شود از سوی فرقه‌های کمتر سخت‌گیر پذیرفته می‌شود، اما نه برعکس. گاهی افرادی که در خانواده‌های یهودی بزرگ شده‌اند یا اصالت یهودی دارند اما به موجب تفسیرهای سختگیرانهٔ قانون سنتی یهود یهودی شناخته نمی‌شوند، به‌صورت رسمی اقدام به گرویدن می‌کنند. برای نمونه، در روسیه گروه بیشتر جنبه‌های یهودیت را بدون گرویدن رسمی به کار بسته‌اند. با این حال، اگر سوبوتنیک‌ها یا هر کسی که گرویدن رسمی ندارد بخواهد با اعضای جامعهٔ یهودی سنتی ازدواج کند یا بر اساس قانون بازگشت به اسرائیل مهاجرت نماید، ملزم به گرویدن رسمی است. اصطلاح‌شناسی واژه گِر از ریشه سامی گرفته شده که مفهوم زندگی در بیگانه را می‌رساند. در کتاب مقدس عبری، گِر به معنای «بیگانه» یا «مقیم» است؛ مقیم در اینجا به بیگانه‌ای اطلاق می‌شود که در سرزمین یهودا ساکن شده‌است. مارک آنجل می‌نویسد: شرح آنجل از معنای واقعی «گِر» به عنوان بیگانه، در آیاتی از کتاب مقدس مانند نمود می‌یابد: آیه دیگری که تفسیر شده به گرویدن غیریهودیان به یهودیت اشاره دارد، آیه ۱۷ از است، هرچند در آن هیچ فرایندی شرح داده نشده‌است. واژه گِر در سِفر اعداد ۱۵ در هفتادگانی به صورت پروسیلوتوس و در تارگوم اونکلوس بر اعداد ۱۵:۱۵–۱۶ به صورت گیورا آمده که در هر دو حالت دلالت بر تهوّد به یهودیت دارد. مرد مُتَهوِّد به طور رسمی گِر نامیده می‌شود؛ اصطلاح برای زن مُتَهوِّده گیورِت (به عبری: ) است که در اعداد ۱۵:۱۵–۱۶ آمده. در یهودیت قرائیم، اصطلاح گِر تنها به غیریهودی‌ای اشاره دارد که هنوز تهوّد نیافته، و پس از تهوّد دیگر گِر نامیده نمی‌شود. در تلمود، گِر در دو معنا به کار می‌رود: گِر صِدِق (به عبری: ) به معنای «مُتَهوِّد نیکوکار» که همان پروسلیت یهودیت است، و گِر توشاو به معنای «بیگانه مقیم» که غیریهودی ساکن سرزمین اسرائیل است و قوانین هفت‌گانه نوح را رعایت کرده و از هرگونه بت‌پرستی بریده‌است. سطرهای تورات با ترگم منسوب به تارگوم اونکلوس (که به یهودیت گرویده بود) در هم آمیخته‌اند به گفته ابن میمون (ایسوری بیاه ۱۳:۱۴)، از آغاز تاریخ یهود، گروندگان پذیرفته می‌شدند و همسران بیگانه رهبران یهودی — چون سامسون و سلیمان — از میان گروندگان بودند. با این حال، وی (ایسوری بیاه ۱۳:۱۵) خاطرنشان می‌کند که در دوران اقتدار سیاسی یهودیان، مانند روزگار پادشاهان داوود (که بنا به فرضیه‌ها در سده‌های یازدهم یا دهم پیش از میلاد می‌زیسته) و سلیمان (میانه سده دهم پیش از میلاد)، باتئی دین (دادگاه‌های یهودی) کسانی را که ممکن بود نیت درستی نداشته باشند نمی‌پذیرفتند و آنان می‌بایست صبر می‌کردند و نیت خود را اثبات می‌کردند تا از نظر قانونی پذیرفته شوند. با استثنای برجسته برخی جوامع یهودیان سوری (به‌ویژه جوامع بروکلین، نیویورک، و دیل، نیوجرسی)، همه گونه‌های اصلی یهودیت امروز به گروندگان صادق باز هستند و همه فرقه‌ها، گروندگانی را که در چارچوب همان فرقه گرویده‌اند می‌پذیرند. قواعد در میان فرقه‌ها تفاوت دارد، همان‌طور که پذیرش گروندگان از یک فرقه توسط فرقه دیگر نیز متفاوت است. در یهودیت خاخامی، قوانین حاکم بر گرویدن (گِروت) بر پایه مجموعه قوانین و متون، از جمله بحث‌های تلمود، از طریق شولحان عاروخ و تفسیرهای پسین آن استوار است. (بسیاری از رهنمودهای پذیرش گروندگان بر کتاب روت و شیوه‌ای که روت از طریق مادرشوهرش، ، به جامعه پیوست استوار است). در یهودیت، تبلیغ دینی نامطلوب شمرده می‌شود و گروت دینی نیز تا حدودی ناخوشایند تلقی می‌شود. سنتی کهن وجود داشت که بر پایه آن یک ربی حامی می‌بایست سه بار گروندگان بالقوه را دلسرد می‌کرد. اگر گروننده بالقوه برخواسته خود پابرجا می‌ماند، آنگاه ربی فرایند را آغاز می‌کرد. این رویه هیچ پایه محکمی در متن مکتوب ندارد و اگرچه ممکن است در برخی مناطق رایج بوده باشد، همه‌گیر نبوده‌است. برای گرویدن، اگر متقاضی مرد باشد باید ختنه شود و پیش از یک دیان مرکب از سه مرد یهودی که هستند، در میقوه غسل تعمید انجام دهد. امروزه این فرایند متمرکزتر شده‌است، به گونه‌ای که متقاضی گرویدن باید ربی و بت دین را از صمیمی‌بودن قصد خود متقاعد کند و معمولاً دوره مطالعاتی قابل توجهی در کار است. علاوه بر مطالعه، از متقاضیان انتظار می‌رود که در جامعه یهودی مشارکت فعال داشته باشند؛ از جمله شرکت در مراسم عبادی، شرکت در اعیاد و آیین‌ها، و برقراری روابط با دیگر یهودیان جامعه. سپس آنان آزموده می‌شوند و به طور رسمی پذیرفته می‌شوند و گروننده شتار گِیروت («گواهی گرویدن») دریافت می‌کند. با متمرکزتر شدن فرایند گرویدن در اسرائیل، تنها شمار محدودی از دادگاه‌های دائمی گرویدن وجود دارد که مورد قبول خاخام‌خانه بزرگ اسرائیل است. با این حال، ربی‌ها حاضرند گرویدن‌های غیرمتمرکز را برگزار کنند و یکدیگر را به رسمیت می‌شناسند. رویکرد آن در پذیرش اعتبار گرویدن‌ها بر این پایه است که آیا روند گرویدن از هنجارهای خاخامی پیروی کرده‌است یا نه، نه بر اساس اعتبار مجریان یا ماهیت تعهداتی که گروننده پذیرفته‌است. بر این اساس، ممکن است اعتبار برخی گرویدن‌های یهودیت اصلاح‌گرا و بازسازی‌خواه را بپذیرد، اما تنها در صورتی که شامل غسل در میقوه پیش از دادگاه خاخامی (بیت دین) و برای مردان، ختنه یا ختنه نمادین برای کسانی که از پیش ختنه شده‌اند (هاتافات دام بریت) باشد. این فرقه اعلام می‌کند که «از کسانی که گرویدن را در نظر دارند انتظار می‌رود الهیات، آیین‌ها، تاریخ، فرهنگ و رسوم یهودی را بیاموزند و آداب یهودی را در زندگی‌شان جاری کنند. با این حال، اکنون اکثراً یک دوره آموزش پایه در یهودیت و مطالعه فردی با یک ربی، و نیز حضور در مراسم عبادی و مشارکت در زندگی خانگی و کنیسه‌ای الزامی است.» اگرچه گرویدن نوزادی ممکن است در برخی شرایط — مثل فرزندخواندگی یا گرویدن والدین — پذیرفته شود، از کودکانی که گرویده‌اند معمولاً خواسته می‌شود پس از رسیدن به بلوغ دینی، که برای دختران ۱۲ و برای پسران ۱۳ سالگی است، تصمیم بگیرند که می‌خواهند یهودی بمانند یا نه. این معیار از سوی یهودیت ارتدکس و یهودیت محافظه‌کار اعمال می‌شود که هلاخا را الزام‌آور و هنجاری می‌دانند. بازسازی خواهی در یهودیت ارزش نمادین آیین گرویدن را ارج می‌نهد و از کسانی که از پدر و مادر یهودی متولد نشده‌اند و مایل به گرویدن هستند می‌خواهد که از این مناسک گذر کنند. برنامه مطالعاتی بازسازی‌خواهان برای متقاضی گرویدن — که ربی و جماعت تعیین می‌کنند با کدام فرد کار می‌کنند — شامل تاریخ، رعایت آیین‌ها، باورها و یادگیری انتخاب‌های آگاهانه است. پایان این فرایند با غسل تعمید آیینی برای مردان و زنان؛ ختنه یا هاتافات دام بریت (یک قطره خون نمادین) برای مردان (مگر در صورت وجود خطر جسمی یا روحی استثنایی)؛ یک بیت دین معتبر (در گرویدن‌های بازسازی‌خواه، گفتگو با سه «یهودی آگاه» که حداقل یکی از آن‌ها ربی باشد) و اغلب یک مراسم استقبال عمومی همراه می‌شود. این فرقه که به طور سنتی مخالف تبلیغ دینی بود، اخیراً از این موضع خود عقب‌نشینی کرده‌است. در اول اوت ۲۰۰۷ (دهم مرداد ۱۳۸۶)، قرائیمیان گزارش شد که برای اولین بار در ۵۰۰ سال، اعضای جدیدی را به صف خود پذیرفتند. در مراسمی در کنیسه آن‌ها در شمال کالیفرنیا، ده بزرگسال و چهار صغیر پس از گذراندن یک سال مطالعه سوگند وفاداری به یهودیت یاد کردند. این گرویدن ۱۵ سال پس از آن صورت گرفت که شورای حکیمان قرائیم ممنوعیت چند صد ساله پذیرش گروندگان را لغو کرده بود. بر این باور است که واژه «گرویدن» برای فرایند یهودی‌شدن مناسب نیست، زیرا تغییر اعتقاد را تداعی می‌کند که برخلاف تغییرات رفتاری، انتخابی نیست. این تحول را بهتر است «귀تابعیت‌پذیری»، «وابستگی» یا «پذیرش» نامید که بیانگر دگرگونی در پیوندهای خانوادگی و آرمان‌های فرهنگی است، نه تغییر بنیادین در اعتقاد. در دوران باستان در دوران باستان، گرویدن به یهودیت به نظر می‌رسد فرآیندی داوطلبانه و فردی بوده باشد، نه برآمده از تلاش‌های سازمان‌یافتهٔ تبلیغی. گرچه برخی غیریهودیان — اعم از مردان و زنان — به دلیل جذابیت یهودیت یا برخی از عناصر آن به این دین می‌گرویدند، هیچ شواهد روشنی دال بر اینکه یهودیان به‌طور فعال در پی گرواندن دیگران بوده باشند وجود ندارد. پرسش دربارهٔ فعالیت تبلیغی یهودیان همچنان محل بحث است، اما شواهد موجود این ایده را پشتیبانی نمی‌کنند که یهودیان عمداً با هدف تبدیل کردن غیریهودیان به یهودی با آنان تماس می‌گرفتند. او با اینکه یهودیت کلاسیک را نسبت به گروندگان پذیرا می‌داند، به‌ویژه از سدهٔ دوم پیش از میلاد تا سدهٔ اول میلادی، به فقدان رساله‌های تبلیغی یا نام خاخام‌هایی که در پی جذب گروندگان بوده باشند اشاره می‌کند و آن را دلیلی بر نبود تبلیغ فعال یهودی می‌شمارد. فلدمن بر این باور است که گرویدن به یهودیت رایج بود و جمعیت یهودی هم در سرزمین اسرائیل و هم در تبعید زیاد بود. به گفتهٔ ، هرچند «اشارات گوناگونی به تبلیغ دینی در ادبیات دوران یونانی و رومی وجود دارد»، «بعید به نظر می‌رسد که یهودیان مأموریت بزرگی برای جذب گروندگان از میان مردم غیریهودی داشته باشند.» برخی دیگر از مورخان بر این باورند که گرویدن به یهودیت در دوران رومی از نظر شمار محدود بود و تأثیر چندانی در رشد جمعیت یهودی نداشت؛ دلایل گوناگونی برای این امر وجود داشت، از جمله غیرقانونی بودن گرویدن مردان به یهودیت در جهان رومی از اواسط سدهٔ دوم. عاملی دیگر که گرویدن را در جهان رومی دشوار می‌ساخت، الزام هلاخایی ختنه بود؛ الزامی که مسیحیت در تبلیغ خود آن را به‌سرعت کنار گذاشت. بحث اولیه دربارهٔ الزام ختنه بر پایهٔ مقالهٔ دانشنامه یهودی دربارهٔ ختنه، در سدهٔ اول میلادی، پیش از تدوین میشنا، الزام ختنه برای گروندگان میان و جناح‌های لیبرال در اسرائیل باستان موضوع بحث بود. جوشا بن حنانیا استدلال می‌کرد که گروندهٔ آینده به یهودیت، علاوه بر پذیرش باورها و قوانین یهودی، باید در میقوه (میقوه) غسل بگیرد. در بحث‌هایی که دربارهٔ ضرورت ختنه برای کسانی که از مادر یهودی به دنیا آمده‌اند مطرح شد و به نوعی نیاز به ختنهٔ گروندگان را تأیید می‌کرد، میدراش چنین بیان می‌کند: «اگر پسرانت خدایی مرا بپذیرند [با پذیرفتن ختنه]، خدای آنان خواهم بود و آنان را به آن سرزمین خواهم آورد؛ اما اگر عهد مرا دربارهٔ ختنه یا شبات رعایت نکنند، وارد سرزمین موعود نخواهند شد» (میدراش پیدایش ربا، xlvi). «شبات‌گزارانی که ختنه نشده‌اند متجاوز هستند و سزاوار مجازات» (میدراش تثنیه ربا، i). یوسف فلاوی در کتاب آثار باستانی یهودیان (کتاب بیستم، فصل دوم) داستان پادشاه ایزاتس از آدیابن را روایت می‌کند که تصمیم گرفت به توصیهٔ بازرگانی یهودی به نام آنانیاس از شریعت موسی پیروی کند. او قصد داشت ختنه شود، اما مادرش هلن، که خود آداب یهودی را پذیرفته بود، به این دلیل که رعایا تحمل نمی‌کردند که توسط کسی که چنین «آداب عجیب و بیگانه» ای دارد اداره شوند، او را از این کار منع کرد. | ## بخش 2: گرویدن به یهودیت | آنانیاس نیز با این استدلال که پرستش خدا برتر از ختنه است، مخالفت کرد (روبرت آیزنمن در کتاب «جیمز برادر عیسی» ادعا می‌کند که آنانیاس همان پولس رسول است که دیدگاه‌های مشابهی داشت، هرچند این تفسیر تازه‌ای است که در پژوهش‌های اصلی پشتیبانی نمی‌شود) و اینکه خدا به خاطر ترس او از رعایایش او را خواهد بخشید. با این حال، بعداً «یهودی دیگری از جلیله به نام الیعزر» که در شریعت بسیار دانا بود، او را متقاعد کرد که خواندن شریعت یک چیز و عمل به آن چیز دیگری است و بدین‌ترتیب ایزاتس ختنه شد. وقتی هلن و آنانیاس از این موضوع باخبر شدند، سخت هراسیدند، اما همان‌گونه که یوسف فلاوی می‌نویسد، خدا از ایزاتس حمایت کرد. چون پادشاهی‌اش آرام و پربرکت بود، هلن از معبد دوم اورشلیم برای سپاسگزاری دیدن کرد و چون در آن زمان قحطی سختی بود، مقدار زیادی خوراک و کمک برای مردم اورشلیم آورد. الزامات آمورائیم که تلمود را پدیدآوردند، الزامات پایه‌ای برای گرویدن به یهودیت (کریتوت ۸ب) مقرر کردند که باید در حضور یک بِث‌دین (دادگاه خاخامی متشکل از سه مرد یهودی که سن آنان از سن بار میتصوا بیشتر باشد) انجام شده و به تأیید آن برسد. امروزه الزامات گرویدن به یهودیت و مدت زمان لازم برای تکمیل آن، بسته به فرقه و حامی خاخامی متفاوت است. الزامات پایه‌ای که در تلمود مقرر شده‌اند عبارتند از: ختنه (بریت میلا یا هاتافات دَم بریت) برای مردان. تقدیم قربانی مشخص (کوربان) در معبد (بیت‌المقدس) (این الزام در حال حاضر به عنوان بخشی از گرویدن نوین به یهودیت مورد نیاز نیست). اجماع مراجع هلاخایی همچنین مستلزم آن است که فرد متقاضی گرویدن، وظایف کلاسیک قانون یهودی را درک کرده و رسماً بپذیرد. این مورد به صراحت در تلمود بیان نشده، اما توسط مفسران بعدی از آن استنباط شده‌است. پس از تأیید برآورده شدن همه این الزامات، بِث‌دین «گواهی گرویدن» (شتار گیور) صادر می‌کند که تأیید می‌کند آن شخص اکنون یهودی است. رویه‌های نوین الزامات گرویدن به یهودیت در شاخه‌های گوناگون این دین تا اندازه‌ای با یکدیگر تفاوت دارند و از همین رو پذیرش یا نپذیرفتن گرویدن از سوی یک شاخه توسط شاخه‌ای دیگر، موضوعی است که اغلب با سیاست‌های دینی پیچیده همراه است. رد گرویدن‌های غیرارتدکسی از سوی یهودیت ارتدکس کمتر ریشه در نگرانی از خود فرایند گرویدن دارد، چراکه گرویدن‌های محافظه‌کارانه و حتی برخی گرویدن‌های اصلاح‌گرایانه از نظر مدت و محتوا بسیار به گرویدن‌های ارتدکسی شباهت دارند؛ بلکه بیشتر از این پیش‌فرض سرچشمه می‌گیرد که گرویدگان به اندازه کافی مطابق با استانداردهای شریعت یهودی به سبک ارتدکس آموزش ندیده‌اند. تفسیرهای متعارض دربارهٔ اعتبار گرویدن‌های غیرارتدکسی همچنین پیامدهایی برای گرویدگانی دارد که در پی کسب شهروندی اسرائیلی هستند، زیرا وضعیت شخصی در اسرائیل به‌شدت تحت تأثیر تصمیم‌های خاخام‌خانه بزرگ اسرائیل قرار دارد که گرویدن‌های غیرارتدکسی را به رسمیت نمی‌شناسد. افزون بر این، پژوهشگرانی چون هکر استدلال کرده‌اند که گرویدن‌های نوین به‌طور چشمگیری تحت تأثیر جنسیت گرویدگان است. این امر ناشی از صلاحیت قضایی دادگاه عالی خاخامی اسرائیل در زمینه وضعیت شخصی شهروندان اسرائیلی است که ازدواج‌های میان‌دینی را به رسمیت نمی‌شناسد و فرزندان پدران یهودی را در صورتی که مادر به یهودیت ارتدکس نگرویده باشد، یهودی تلقی نمی‌کند. با این حال، شاخه‌های آزاداندیش‌تر یهودیت الزامات سهل‌گیرانه‌تری در زمینه غوطه‌وری و ختنه دارند. بلوغ کسی که در دوران کودکی گرویدن به یهودیت را آغاز می‌کند (پیش از ۱۲ سالگی برای دختران و ۱۳ سالگی برای پسران) ملزم است شرایط گرویدن را برآورده سازد، یعنی ختنه و میقوه، اما نیازی به انجام «پذیرش میتسوا» ندارد. کودک تا زمان بار/بت میتسوا به عنوان یهودی زندگی می‌کند و در آن هنگام این گزینه را دارد که گرویدن خود را رد کند. دیدگاه یهودیت اصلاح‌گرا در ایالات متحده، یهودیت اصلاح‌گرا این مفهوم را که هر گونه قاعده یا آیینی باید برای گرویدن به یهودیت ضروری شمرده شود، رد می‌کند. در اواخر سده نوزدهم میلادی، که سازمان رسمی خاخام‌های اصلاح‌گرای آمریکا است، به‌طور رسمی قطعنامه‌ای را به تصویب رساند که بر اساس آن پذیرش افراد تازه‌گرویده «بدون هیچ آیین آغازین، مراسم، یا رسمی» مجاز اعلام شد. بدین ترتیب، یهودیت اصلاح‌گرای آمریکا غسل تعمید آیینی در میقوه، ختنه، یا پذیرش میتزووت را به عنوان هنجار الزامی نمی‌داند. از افراد تازه‌گرویده خواسته می‌شود که به معیارهای دینی تعیین‌شده توسط جامعه اصلاح‌گرای محلی متعهد باشند. در عمل، شرایط گرویدن برای هر فرد توسط خاخامی که متقاضی را حمایت می‌کند تعیین می‌شود. معمولاً خاخام‌های اصلاح‌گرا از متقاضیان تازه‌گروی می‌خواهند که در یک دوره آموزشی یهودیت شرکت کنند—مانند دوره «آشنایی با یهودیت» —در عبادات کنیسه حضور یابند و برای مدتی به شیوه یهودیان زندگی کنند (هر چند که تفسیر این شیوه به صلاحدید خاخام است). سایر آیین‌ها مانند غسل در میقوه، ختنه (یا )، و مراسم عمومی برای گرامیداشت گرویدن نیز به صلاحدید خاخام است. دیدگاه‌های میان‌فرقه‌ای در پاسخ به تنوع گسترده‌ای که در جامعه اصلاح‌گرا وجود دارد، جنبش یهودیت محافظه‌کار تلاش کرد رویکردی دقیق‌تر اتخاذ کند. کمیته قوانین و معیارهای یهود وابسته به یهودیت محافظه‌کار نظریه‌ای حقوقی صادر کرده که بر اساس آن گروش‌های اصلاح‌گرا تنها در صورتی معتبر شناخته می‌شوند که حداقل الزامات هلاخایی محافظه‌کاران را برآورده سازند؛ این الزامات شامل میلا و تویلا، حضور پیش روی یک بیت‌دین محافظه‌کار و گذراندن یک دوره آموزشی محافظه‌کارانه است. ۷۷–۱۰۱.) به‌طور کلی، شاخه‌های یهودیت ارتدکس گروش‌های غیرارتدکس را یا ناکافی می‌دانند یا از نظر هلاخایی مشکوک تلقی می‌کنند و از این رو این گروش‌ها مورد پذیرش این شاخه‌ها نیستند. در مقابل، هم یهودیت محافظه‌کار و هم یهودیت اصلاح‌گرا فرایند گروش ارتدکس را معتبر می‌شمارند. از سال ۲۰۰۸ میلادی (۱۳۸۶ شمسی)، دادگاه‌های دینی حریدی ارتدکس در اسرائیل گروش‌های برخی ربی‌های ارتدکس را رد کرده‌اند، چرا که خاخام‌خانه بزرگ اسرائیل صلاحیت این ربی‌های ریاست‌کننده را به رسمیت نمی‌شناسد. اختلاف درون‌ارتدکسی در سال ۲۰۰۸ (۱۳۸۶–۱۳۸۷)، تحت سیطره حریدی‌ها در اسرائیل هزاران گرویش انجام‌شده توسط خاخامی نظامی را باطل اعلام کرد. خاخام‌خانه بزرگ اسرائیل، که تنها مرجع رسمی دولتی در امور دینی است و از حمایت ربی عووادیه یوسف برخوردار بود، این ابطال را رد کرد و از این رو ابطال مزبور از نظر حقوق اسرائیل فاقد اعتبار قانونی شناخته شد. دیدگاه‌های قرائیم از سال ۲۰۰۶ (۱۳۸۵)، موتزت حخامیم (شورای حکیمان) از طریق پذیرش گروندگان به یهودیت قرائیم را آغاز کرد. این فرایند شامل یک سال آموزش، ختنه (برای مردان) و ادای سوگندی است که روت ادا کرد: «هر جا که تو بروی من خواهم رفت و هر جا که تو بمانی من خواهم ماند؛ قوم تو قوم من و خدای تو خدای من خواهد بود. خداوند با من چنین کند و بیفزاید، اگر جز مرگ چیزی مرا از تو جدا کند.» تلاش‌ها برای حل مسئله «چه کسی یهودی است؟» دهه ۱۹۵۰: پیشنهاد دادگاه دینی مشترک در دهه ۱۹۵۰، و دیگر اعضای مذاکرات خصوصی‌ای را با رهبران مجمع خاخامی یهودیت محافظه‌کار، از جمله سائول لیبرمن، آغاز کردند. هدف آنان تأسیس یک بِت دین ملی مشترک ارتدکس-محافظه‌کار برای همه یهودیان ایالات متحده بود. الگوی پیشنهادی بر اساس خاخام‌خانه بزرگ اسرائیل بود که در آن تمام قضات ارتدکس می‌بودند اما جنبش محافظه‌کار آن را مشروع می‌شمرد. خاخام‌های محافظه‌کار در مجمع خاخامی یک «کنفرانس مشترک قوانین یهودی» ایجاد کردند و یک سال را صرف این تلاش کردند. به گفته خاخام ارتدکس لوئیس برنشتاین، مهم‌ترین دلیل شکست آن این بود که خاخام‌های ارتدکس اصرار داشتند مجمع خاخامی محافظه‌کار موافقت کند که خاخام‌های محافظه‌کار را به دلیل اقداماتی که پیش از تشکیل بِت دین جدید انجام داده بودند، از مجمع اخراج کند؛ اما مجمع از این کار سر باز زد. به گفته خاخام ارتدکس ، رئیس پیشین شورای خاخامی آمریکا، مهم‌ترین دلیل شکست فشار خاخام‌های حریدی ارتدکس بود که هرگونه همکاری میان ارتدکسی و محافظه‌کاری را ممنوع می‌دانستند. او می‌نویسد که مذاکرات میان فرقه‌های ارتدکس و محافظه‌کار به پایان رسیده و مورد توافق قرار گرفته بود، اما سپس شورای خاخامی آمریکا شرط جدیدی مطرح کرد: مجمع خاخامی باید «مجازات‌های سنگینی» بر خاخام‌های محافظه‌کار به خاطر اقدامات پیش از تشکیل بِت دین اعمال کند. ۱۹۷۸–۱۹۸۳: برنامه دنور، نسب‌رسانی پدری در دنور، کلرادو، یک بِت دین مشترک ارتدکس، سنتی، محافظه‌کار و اصلاح‌گرا برای ترویج معیارهای یکسان در گرویدن به یهودیت تشکیل شد. شماری از خاخام‌ها دارای «سِمیخا» از ییشیواهای ارتدکس بودند اما در کنیسه‌هایی بدون مخیتسا خدمت می‌کردند؛ این کنیسه‌ها «یهودیت سنتی» نامیده می‌شدند. با این حال در سال ۱۹۸۳، بِت دین مشترک به دلیل تصمیم یک‌جانبه اصلاح‌گرایان آمریکایی برای تغییر تعریف یهودیت منحل شد: به طور مشخص، در سال ۱۹۸۳، قطعنامه‌ای تصویب کرد که نیاز به گرویدن رسمی را برای هر کسی با حداقل یک والد یهودی که اقدامات تأییدکننده هویت یهودی داشته باشد، رفع می‌کرد. این قطعنامه با موضع سنتی که گرویدن رسمی به یهودیت را برای فرزندان بدون مادر یهودی الزامی می‌دانست، تفاوت داشت. قطعنامه ۱۹۸۳ جنبش اصلاح‌گرای آمریکایی در جوامع اصلاح‌گرا خارج از ایالات متحده با واکنش‌های متفاوتی روبرو شد. به‌ویژه، نسب‌رسانی پدری را رد کرده و گرویدن رسمی را برای هر کسی بدون مادر یهودی الزامی می‌داند. با این حال در سال ۲۰۱۵، اکثریت مجمع خاخام‌های اصلاح‌گرای بریتانیا به نفع یک سند موضعی رأی دادند که پیشنهاد می‌کرد «افرادی که زندگی یهودی دارند و از نسب پدری یهودی برخوردارند، می‌توانند از طریق یک فرایند فردی به جامعه یهودی خوش‌آمد گفته شده و یهودی تأیید شوند.» مجمع خاخام‌های اصلاح‌گرای بریتانیا اعلام کرد که خاخام‌ها «قادر خواهند بود تصمیمات محلی — که توسط بِت دین تأیید می‌شود — مبنی بر تأیید وضعیت یهودی اتخاذ کنند.» پایان برنامه بِت دین مشترک از سوی گروه‌های ارتدکس حریدی که این برنامه را نامشروع می‌دانستند، با استقبال روبرو شد. علاوه بر این، گروه‌های حریدی تلاش کردند خاخام‌های غیرارتدکس را از پیروی از الزامات سنتی دین‌گروان با بهره‌گیری از «میقوه» بازدارند. در سال‌های ۱۹۸۹ و ۱۹۹۰، نخست‌وزیر اسرائیل اسحاق شامیر پیشقدم تلاشی برای حل این بن‌بست شد. طرحی توسط ، دبیر کابینه اسرائیل، تهیه شد که ماه‌ها به طور محرمانه با خاخام‌هایی از یهودیت محافظه‌کار، اصلاح‌گرا و ارتدکس، از جمله اعضای هیئت علمی دانشگاه یشیوا با لام به عنوان «رئیس ییشیوا»، مذاکره کرد. برنامه‌ریزی بر آن بود که یک هیئت مشترک برای مصاحبه با کسانی که قصد گرویدن به یهودیت و «عَلیّا» (مهاجرت به دولت اسرائیل) داشتند، تشکیل شود و آنان را به یک بِت دین که داوطلب را بر اساس هالاخای سنتی وارد می‌کرد، ارجاع دهد. همه طرف‌های مذاکره به توافق رسیدند: گرویدن باید بر اساس هالاخا انجام شود بِت دین (دادگاه خاخامی) که بر گرویدن نظارت می‌کند، ارتدکس باشد و احتمالاً توسط خاخام‌خانه بزرگ اسرائیل منصوب شود در طول فرایند گفت‌وگوی سه‌جانبه برقرار باشد. بسیاری از خاخام‌های اصلاح‌گرا از این اصل که بِت دین باید به طور دقیق هالاخایی و ارتدکس باشد ناخرسند بودند، اما پذیرفتند. با این حال هنگامی که این طرح علنی شد، شماری از خاخام‌های برجسته حریدی بیانیه‌ای صادر کردند و آن را «تحریف هالاخا» دانستند. | ## بخش 3: گرویدن به یهودیت | خاخام موشه شِرِر، رئیس سازمان جهانی آگوداث اسرائیل، اعلام کرد: «بله، ما در پایان دادن به آن مضحکه نقش داشتیم و به آن افتخار می‌کنم.» نورمن لام این دخالت شِرِر را محکوم کرد و گفت این «مخرب‌ترین کاری بود که او [شِرِر] در طول چهل سال فعالیت خود انجام داد.» خاخام لام می‌خواست این تنها آغاز راه‌حلی برای ناهمبستگی یهودیان باشد. او بیان کرد که اگر این طرح یکپارچه‌سازی گرویدن نابود نمی‌شد، می‌خواست آن را به حوزه طلاق‌های هالاخایی یهودی گسترش دهد و بدین‌ترتیب مسئله «مامزر» را پایان دهد. ۱۹۸۷: پیشنهاد بریختو در سال ۱۹۸۷، خاخام ، خاخام آمریکایی-تبار بریتانیایی از جنبش ، پیشنهادهایی برای سازش تاریخی میان جریان‌های پیشرو یهودیت و یهودیت ارتدکس منتشر کرد که بحث‌های گسترده‌ای برانگیخت. در عوض، خاخام‌های پیشرو از خاخامیت ارتدکس احترام، مقداری به رسمیت شناختن و نقشی در فرآیندهای بِت دین مربوط به یهودیان پیشرو به دست می‌آوردند. از جمله پیشنهادهای بریختو این بود که جریان‌های پیشرو یهودیت گرویدن‌های خود را متوقف کنند. از بِت دین انتظار می‌رفت که از معمول خود انعطاف بیشتری نشان دهد و تنها آشنایی با آداب ارتدکس — نه التزام عملی به آن — را از داوطلبان بخواهد. یاکوبوویتس استدلال کرد: «چگونه می‌تواند یک بِت دین ارتدکس گرویدنی را بدون قبالات میتزووت [پذیرش فرمان‌ها] تأیید کند؟» با این حال در سال ۱۹۹۰، خاخام اعظم منتخب، جاناتان ساکس، با پیشنهاد موافق‌تر بود. او در نامه‌ای به بریختو نوشت: «به محض اینکه مقاله شما را خواندم… آن را به طور عمومی 'جسورانه‌ترین اظهار یک یهودی غیرارتدکس در این قرن' نامیدم. دیگران دیدگاه من را نپذیرفتند.» او ادامه داد: «هنوز ۱۸ ماه تا تصدی پست من باقی است. زیرا اگر پیش نرویم، بسیار نگران جامعه خودمان و عام یسرائیل هستم.» ۱۹۹۷: پیشنهاد کمیسیون نئمان در سال ۱۹۹۷، مسئله «چه کسی یهودی است؟» بار دیگر در اسرائیل مطرح شد و رهبران ارتدکس مانند خاخام نورمن لام آشکارا از کمیسیون نئمان، گروهی متشکل از خاخام‌های ارتدکس، محافظه‌کار و اصلاح‌گرا که برای تهیه برنامه‌های مشترک گرویدن به یهودیت کار می‌کردند، حمایت کردند. در سال ۱۹۹۷، لام در شورای جهانی رهبری ارتدکس در گلِن اسپرینگز، نیویورک، سخنرانی‌ای ایراد کرد و از یهودیان ارتدکس خواست این تلاش را پشتیبانی کنند: کمیته پیشنهاد کرد که یک مؤسسه مشترک برای مطالعات یهودی تأسیس شود که دستاورد مشترک هر سه جریان یهودیت باشد. کمیته همچنین پیشنهاد کرد که خود فرآیندهای گرویدن در دادگاه‌های ویژه گرویدن برگزار شود که توسط همه مذاهب یهودیت به رسمیت شناخته شوند. هدف پیشنهاد جلوگیری از شکاف در میان مردم یهود، در عین ایجاد ترتیباتی دولتی برای گرویدن بود. یک سال بعد، مؤسسه مشترک مطالعات یهودی تأسیس شد و از آن زمان به عنوان مجری رسمی دولتی دوره‌های گرویدن در اسرائیل، از جمله دوره‌های گرویدن نظامی، عمل کرده‌است. در سال ۲۰۱۵، نام مؤسسه به «ناتیو — مرکز ملی مطالعات یهودی، هویت و گرویدن» تغییر یافت. ابطال گرویدن تحولی نوین در این زمینه ابطال گرویدن به یهودیت است که گاهی سال‌ها پس از انجام آن، به دلیل کاهش پایبندی دینی یا تغییر جامعه از سوی دین‌گرو، صورت می‌گیرد. ، متخصص ارتدکس مدرن در این بحران گرویدن، توضیح می‌دهد: «از قرون وسطا به بعد، بزرگ‌ترین خاخام‌ها به صراحت نوشته‌اند که حتی اگر دین‌گرو بلافاصله پس از گرویدن برود و بت بپرستد، آن شخص همچنان یهودی تلقی می‌شود.» توجیه ارائه‌شده برای این تغییر رویکرد این است که گرویدن اولیه اصلاً معتبر نبوده، زیرا از اقدامات بعدی دین‌گرو آشکار است که او در زمان گرویدن صادق نبوده‌است. وضعیت سردرگمی در هویت یهودی در اسرائیل زمانی بدتر شد که خاخام حریدی از دادگاه عالی دینی اسرائیل (به عبری: ) اعتبار بیش از ۴۰٬۰۰۰ گرویدن یهودی را زیر سؤال برد؛ او حکمی از دادگاه خاخامی اشدود را تأیید کرد که گرویدن زنی را که برای بررسی نزد آنان آمده بود به دلیل آنکه از نظر آنان قادر به رعایت شریعت یهودی نبود، به طور قهقرایی باطل می‌کرد. این بحران عمیق‌تر شد آنگاه که خاخامیت اسرائیل اعتبار سربازانی را که در ارتش گرویدن داشتند زیر سؤال برد؛ این به آن معنا بود که سربازی که در نبرد کشته می‌شد، نمی‌توانست بر اساس شریعت یهودی به خاک سپرده شود. در سال ۲۰۱۰، خاخامیت با آغاز امتناع از به رسمیت شناختن دین‌گروان ارتدکس آمریکایی به عنوان یهودی، بی‌اعتمادی بیشتری به فرایند گرویدن ایجاد کرد. در واقع، نوه دختری ناحوم سوکولوف، صهیونیست برجسته، اخیراً «به اندازه کافی یهودی» تلقی نشد تا در اسرائیل ازدواج کند، زیرا نتوانست نسب مادری یهودی خود را برای چهار نسل اثبات کند. پس از رسوایی‌ای که در آن خاخام آمریکایی به اتهام نصب دوربین‌های مخفی در میقوه برای فیلم‌برداری از زنان دین‌گروی که در حال تعویض لباس بودند دستگیر شد، خاخامیت اعظم اسرائیل اعلام کرد که اعتبار تمام گرویدن‌های گذشته‌ای که فرویندل انجام داده بود را بررسی خواهد کرد؛ اما سپس به سرعت این تصمیم را پس گرفت و اعلام کرد که به شورای خاخامی آمریکا ارتدکس در تأیید اعتبار گرویدن‌ها می‌پیوندد. قاضی نیل هِندِل در حکم خود نوشت: «همان‌گونه که دادگاه مدنی اختیار غیرقابل سلب ابطال حکم قطعی را — در موارد بسیار نادر — دارد، دادگاه ویژه دینی گرویدن نیز همین اختیار را دارد. زیرا در غیر این صورت، احکامی که از ابتدا معیوب بوده‌اند را برای همیشه به رسمیت می‌شناختیم.» پیامدها هنگامی که یک تغییر دین معتبر به یهودیت انجام شود، نمی‌توان آن را لغو کرد. با این حال، یک بیت دین ممکن است حکم دهد که گرویدن از ابتدا باطل بوده؛ زیرا هرگز به‌درستی انجام نشده‌است. در سال ۲۰۰۸ (۱۳۸۷)، بالاترین دادگاه مذهبی اسرائیل گرویدن ۴۰٬۰۰۰ یهودی را باطل اعلام کرد که بیشترشان از خانواده‌های مهاجر روسی بودند، هرچند پیش از آن یک خاخام ارتدکس گرویدن آن‌ها را تأیید کرده بود. بحث دربارهٔ اینکه چه بیت دینی برای گرویدن و لغو گرویدن معتبر است، موجب شکاف‌هایی در جهان ارتدکس شده‌است. این مسئله به‌طور ضمنی داوری‌ای دربارهٔ شخصیت و درستکاری خاخام‌های آن دادگاه مذهبی است. برای نمونه، هنگامی که به اتهام دوربین گذاشتن مخفیانه و فیلم‌برداری از زنانی که در میقوه‌ای که او سرپرستی می‌کرد دستگیر شد، خاخام‌خانه بزرگ اسرائیل در ابتدا تهدید کرد که گرویدن‌هایی را که فرونل در تأیید آن‌ها دست داشته بررسی و احتمالاً باطل خواهد کرد. بحران میان خاخام‌های آمریکایی و اسرائیلی هنگامی فروکش کرد که خاخام‌خانه بزرگ پذیرفت همه گرویدن‌های انجام‌شده توسط فرونل معتبر تلقی شوند. در واقع، می‌خواهند مطمئن شوند که تازه‌گروینده می‌داند چه چیزی در پیش دارد و آیا این کار را با انگیزه‌ای صادقانه و مذهبی انجام می‌دهد. با این حال، در حالی که گرویدن به خاطر عشق به یهودیت بهترین انگیزه شمرده می‌شود، گرویدن برای پرهیز از ازدواج با غیریهود نیز رفته‌رفته پذیرش بیشتری می‌یابد. سنتی وجود دارد که بر اساس آن باید متقاضی گرویدن سه بار رد شود تا صداقت او آزموده شود، هرچند بیشتر خاخام‌ها دیگر این سنت را رعایت نمی‌کنند. نه و نه مجمع خاخام‌ها، که سازمان‌های پیشرو ارتدکس و محافظه‌کار در آمریکا هستند، این اقدام را در سیاست‌های گرویدن خود توصیه نمی‌کنند و و فعالانه با این رویه مخالفت می‌کنند. ملاحظات هلاخایی هلاخا بدرفتاری با تازه‌گروینده را ممنوع می‌کند از جمله یادآوری به تازه‌گروینده که روزگاری یهودی نبوده‌است. از این رو، در یهودیت میان کسانی که یهودی متولد شده‌اند و کسانی که از راه گرویدن یهودی شده‌اند، تمایز اندک یا هیچ تمایزی وجود ندارد. با این حال، با آنکه هلاخا حقوق تازه‌گروینده را محافظت می‌کند، برخی جوامع یهودی متهم شده‌اند که با تازه‌گروینده‌ها همچون یهودیانی درجه دوم رفتار می‌کنند. برای نمونه، بسیاری از جوامع گرویدن را ممنوع کرده و هیچ گرویدنی به یهودیت را نمی‌پذیرند، از جمله آنچه زیر نظر مراجع ارتدکس انجام شده‌است (که شاید تحت تأثیر فرقه‌هایی در سوریه مانند دروز باشد که تازه‌گروینده نمی‌پذیرند). بر اساس تفسیرهای ارتدکسی از هلاخا، تازه‌گروینده‌ها با شماری محدود از محدودیت‌ها روبه‌رو هستند. ازدواج میان یک زن تازه‌گروینده و یک کوهن (اعضای طبقه کاهنی) ممنوع است و فرزندان چنین پیوندی وضعیت کوهنی پدرشان را به ارث نمی‌برند. در حالی که یک یهودی زاده‌شده نمی‌تواند با مامزر ازدواج کند، تازه‌گروینده می‌تواند. تلمود بسیاری از بزرگ‌ترین چهره‌های ملت یهود را فهرست می‌کند که یا از تازه‌گروینده‌ها نسب برده‌اند یا خود تازه‌گروینده بوده‌اند. در جوامع ارتدکس و محافظه‌کار که تمایزات قبیله‌ای را حفظ می‌کنند، تازه‌گروینده‌ها «یسرائلیم» (بنی‌اسرائیل) می‌شوند؛ یهودیان عادی بدون هیچ تمایز قبیله‌ای یا یهودی درون‌گروهی. تازه‌گروینده‌ها معمولاً از آداب و رسوم جماعت خود پیروی می‌کنند؛ بنابراین، تازه‌گروینده‌ای که در یک کنیسه سفاردی نماز می‌گزارد، از آداب سفاردی پیروی می‌کند و عبری سفاردی می‌آموزد. تازه‌گروینده نام عبری خود را هنگام گرویدن برمی‌گزیند، اما به‌طور سنتی به‌عنوان پسر یا دختر ابراهیم و سارا، نخستین پدر و مادر بزرگ تورات، شناخته می‌شود؛ اغلب با افزودن عنوان «اوینو» (پدر ما) و «ایمنو» (مادر ما). از این رو، تازه‌گروینده‌ای با نام عکیوا، برای مقاصد آیینی در کنیسه، «عکیوا بن اوراهام اوینو» خوانده می‌شود؛ در مواردی که نام مادر به‌کار می‌رود، مانند دعا برای بهبودی از بیماری، او «عکیوا بن سارا ایمنو» خوانده می‌شود. بسیاری از تفسیرها این گفته را چنین توضیح می‌دهند که تازه‌گروینده‌ها می‌توانند بی‌التزام باشند و یهودیان را به بی‌التزامی بکشانند، یا آنقدر التزام نشان دهند که یهودیان زاده‌شده احساس شرم کنند. یهودیان برگزیده اصطلاح «یهودیان برگزیده» (Jews by choice) اغلب برای توصیف کسانی به کار می‌رود که آگاهانه به یهودیت گرویده‌اند و بسیاری از آن‌ها هیچ پیوند نیایی با قوم یهود ندارند. بر پایه این دیدگاه در یهودیت، هنگامی که غیریهودیان به سوی یهودیت کشیده می‌شوند، دلیل آن این است که در زندگی پیشین خود یهودی بوده‌اند. بنی آنوسیم، فرزندان یهودیانی هستند که به گرویدن اجباری به ادیان دیگر واداشته شده بودند. واژه عبری برای گروندگان اجباری «آنوسی» (به معنای تحت‌اللفظی «مجبور [به گرویدن]») است و فرزندان این گروندگان «بنی آنوسیم» (به معنای تحت‌اللفظی «فرزندان مجبور [به گرویدن]») نامیده می‌شوند. در روزگار معاصر، برجسته‌ترین و پرشمارترین گروه از بنی آنوسیم که به گرویدن مجدد به یهودیت روی آورده‌اند، هستند؛ یعنی بازماندگان یهودیان سفاردی که در جریان تفتیش عقاید اسپانیا و پرتغال به پذیرش مسیحیت مجبور شدند. این افراد در سراسر (اسپانیا و پرتغال) و ایبروآمریکا (کشورهای اسپانیایی‌زبان آمریکا به علاوه برزیل) پراکنده‌اند. شمار کسانی از این گروه که اکنون داوطلب گرویدن و در پی بازگشت فعالانه به یهودیت هستند، پیوسته رو به افزایش است. | ## جمع‌بندی | از آنجا که بسیاری از بنی آنوسیم (یعنی بازماندگان گروندگان اجباری) فاقد نسب‌نامه مادری یهودی پیوسته هستند یا مدارک مستند کافی برای اثبات آن ندارند — حتی اگر بتوانند تبار یهودی را از مسیرهای دیگری جز خط مستقیم مادری به اثبات رسانند — گرویدن به یهودیت به‌عنوان راهی برای بازگشت به این آیین رو به گسترش نهاده‌است.