موضوع مقاله: سرود ملی بولیوی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سرود ملی بولیوی | مقدمه: سرود ملی بولیوی ، که با مطلع "بولیویاییان، سرنوشت نیک" و عنوان اصلی "ترانهٔ میهن‌پرستانه" نیز شناخته می‌شود، در سال ۱۸۵۱ به تصویب رسید. | ## بخش 1: سرود ملی بولیوی | خوزه اینیاسیو د سانخینس، که یکی از امضاکنندگان اعلامیه استقلال بولیوی و قانون اساسی نخست آن بود، سرایندهٔ اشعار آن است. نخستین‌بار در شهر لاپاز، روبه‌روی کاخ دولتی و در ظهر ۱۸ نوامبر ۱۸۴۵، با اجرای حدود ۹۰ نوازنده از گروه‌های موسیقی نظامی گردان‌های پنجم، ششم و هشتم اجرا شد. آن روز، چهارمین سالگرد نبرد اینگاوی با برنامه‌هایی بزرگ گرامی داشته شد که مهم‌ترین آن‌ها گشایش بود. در سال ۱۸۵۱، در دوران زمامداری ژنرال مانوئل ایسیدورو بلزو، سرود ملی بولیوی با صدور یک فرمان عالی رسمی شد و سپس برای استفاده در مدارس چاپ و توزیع گردید. تاریخچه پیش‌زمینه در شهر سوکره در سال ۱۸۳۵، قطعه‌ای با عنوان "" (مارش ملی) پدید آمد که نخستین سرود ملی به‌شمار می‌رفت و اثر آموزگار پرویی، پدرو خیمه‌نس آوریل تیرادو، بود که رهبر موسیقی کلیسای جامع متروپولیتن سوکره به‌شمار می‌آمد. این قطعه هرگز رسمی نشد، احتمالاً به دلیل ایجاد، سازمان‌دهی و انحلال بعدی کنفدراسیون پرو-بولیوی (۱۸۳۶–۱۸۳۹). نُت‌های اصلی این قطعه در بایگانی تاریخی کلیسای جامع چوکی‌سا، نگهداری می‌شود و بخشی از میراث موسیقایی بولیوی به‌شمار می‌رود. اجرای پیانویی آن با نوازندگی آموزگار ماریا آنتونیتا گارسیا مسا د پاچکو در یک مجموعهٔ سی‌دی در بزرگداشت آثار آوریل تیرادو منتشر شده است. | ## بخش 2: سرود ملی بولیوی | سرود ملی پس از تثبیت استقلال و حاکمیت بولیوی در نبرد اینگاوی در ۱۸ نوامبر ۱۸۴۱، بار دیگر نیاز به سرودی میهن‌پرستانه احساس شد؛ زیرا ژنرال خوزه بالیویان، رئیس‌جمهور وقت، دریافت که دسته‌های موسیقی ارتش نمی‌توانند تنها با اجرای مارش‌های اسپانیاییِ به‌جا مانده و قطعات مردمی، شور و شوق همگانی را برانگیزند. در همین زمینه، بالیویان از سفر آهنگ‌ساز ایتالیایی لئوپولدو بنه‌دتو وینچنتی به شیلی آگاه شد و او را در سال ۱۸۴۴ برای تصدی سمت مدیر کل گروه‌های موسیقی ارتش بولیوی و ساخت موسیقی برای "" (ترانهٔ میهن‌پرستانه) دعوت کرد؛ عنوانی که در آن زمان برای سرود مد نظر بود. وینچنتی در سپتامبر ۱۸۴۴ به لاپاز (بولیوی) رسید و گروه‌های موسیقی موجود را در وضعیتی اسفبار یافت، چنان‌که در نامه‌های خانوادگی‌اش هم بازتاب یافته است. کار او بسیار فرساینده بود؛ گاه همان‌طور که لباس بر تن داشت، می‌خوابید تا بامداد راهی پادگان شود. وینچنتی یک‌به‌یک متن‌ها را رد می‌کرد تا این‌که سرانجام وکیل و شاعر، خوزه اینیاسیو سانخینس، اشعاری را به او ارائه داد که پایهٔ سرود ملی امروز بولیوی شد و در اصل به زبان اسپانیایی سروده شده بود. در میدان پلازا موری‌یو لاپاز، ظهر ۱۸ نوامبر ۱۸۴۵، پس از اجرای Te Deum در کلیسای جامع لاپاز به افتخار نبرد اینگاوی، گروه‌های موسیقی نظامی گردان‌های پنجم، ششم و هشتم، برای نخستین‌بار نغمه‌های سرود ملی بولیوی را نواختند. همان شب، به‌طور هم‌زمان، با برنامه‌ای آمیخته از آواز و موسیقی گشایش یافت که بخش مرکزی آن، اجرای "" بود. تالار پر از جمعیت بود: رئیس‌جمهور وقت، خوزه بالیویان، به همراه هیئت دولت، و مقام‌های استانداری، شهری و عمومی حضور داشتند. | ## بخش 3: سرود ملی بولیوی | به جای بانگ رزمی که دیروز درگرفت، و فریادهای هولناک جنگ، 𝄆 امروز نوایی خوش و هماهنگ طنین‌افکن است، سرودهایی شیرین از صلح و یگانگی. | نام بلند میهن را در شکوهی پرجلال پاس بداریم، و بر آستان آن، بار دیگر سوگند خوریم: بمیرم، اگر بناست بنده‌وار زیستن! | درود ابدی بر دلیرمردانی که با دلیری و پایداری شکوهمندشان آزادی و شکوهی را به چنگ آوردند که بولیوی خرم امروز، به‌درستی بهره‌مند از آن است! نام آنان که در مرمر و برنز جاودانه حک شده است، شکوهشان را به روزگاران آینده بسپارد. | نام بلند میهن را در شکوهی پرجلال پاس بداریم، و بر آستان آن، بار دیگر سوگند خوریم: بمیرم، اگر بناست بنده‌وار زیستن! این سرزمین پاک و زیبا، که نامش را از بولیوار گرفته است، 𝄆 زادگاه خجسته‌ای‌ست که در آن، انسان از نعمت‌های شادی و صلح بهره‌مند است. | نام بلند میهن را در شکوهی پرجلال پاس بداریم، و بر آستان آن، بار دیگر سوگند خوریم: بمیرم، اگر بناست بنده‌وار زیستن! | اگر بیگانه‌ای روزی در اندیشهٔ رام ساختن بولیوی برآید، سرنوشتی مرگ‌بار در انتظار اوست، که چنین گستاخی را در تهدید دارد. | ## جمع‌بندی | زیرا فرزندان توانمند بولیوار هزاران‌بار سوگند یاد کرده‌اند: 𝄆 بمیرند، اما خوار شدن پرچم باشکوه سرزمین را نبینند.