موضوع مقاله: ارتباطات هوانوردی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ارتباطات هوانوردی | مقدمه: هواپیما به گونه ایی طراحی شده‌است که به سختی می‌تواند چیزهایی را که فراتر از دید مستقیم در مقابل آن‌ها قرار دارد ببیند. | ## بخش 1: ارتباطات هوانوردی | به عنوان ایمنی، تمرکز اصلی در حمل و نقل هوایی روش‌های ارتباطی مانند رادیو بی‌سیم یک راه مؤثر برای هواپیما است که در مواقع ضروری با پرسنل ارتباط برقرار نمایند. با این حال سازمان بین‌المللی هواپیمایی کشوری (ICAO) معتقد است که زبان انگلیسی زبان رسمی هواپیمایی است. این صنعت بر این باورند که بعضی از خلبانان ممکن است روان و سلیس انگلیسی صحبت نکنند. اطلاعات پیش زمینه ارتباطات هوانوردی روشی است که از طریق آن کارکنان هواپیما، هواپیما با سایر هواپیماها و مردم روی زمین برای انتقال اطلاعات ارتباط برقرار می‌کنند. ارتباطات هوایی یک بخش مهم و حیاتی در ارتباط با عملکرد موفقیت‌آمیز از حرکت هواپیما در سطح زمین و هوا است. تصور می‌شد در مراحل اولیه حمل و نقل هوایی که آسمان‌ها بیش از حد بزرگ و خالی بودند غیرممکن بود که دو هواپیما برخورد کنند. با این حال، در سال ۱۹۵۶ دو هواپیما خیلی خوب و مشهور بر روی گرند کانیون سقوط کرد که جرقه ایی برای ایجاد اداره هواپیمایی فدرال اداره هواپیمایی فدرال (FAA) شد. هوانوردی در طول عصر جت بسیار گسترش یافت در نتیجه لازم بود فناوری‌های ارتباطی هم گسترش و توسعه یابند. | ## بخش 2: ارتباطات هوانوردی | کنترل‌های زمینی از ابزارهای بصری برای ارائه سیگنال به خلبان‌ها در هوا استفاده می‌کردند. با ظهور رادیوهای قابل حمل به اندازه کافی کوچک که در هواپیما جاگذاری شدند خلبانان قادر به برقراری ارتباط با مردم در زمین بودند. هواپیماها با جدیدترین سیستم‌های رادیویی و GPS و همچنین قابلیت‌های اینترنت و ویدئو تجهیز شده‌اند. استفاده از انگلیسی هواپیمایی توسط سازمان بین‌المللی هواپیمایی کشور (ICAO) تنظیم می‌شود. سیستم‌های اولیه پرواز تا زمانی که برادران رایت به‌طور موفقیت‌آمیزی اولین پرواز انسانی را در سال ۱۹۰۳ با انجام رساندند. در ابتدا کارکنان روی سطح زمین با راکت‌های رنگی، پیام رسانی با آتش، علائم دستی و دیگر وسایل بصری برای برقراری ارتباط با هواپیماهای ورودی و خروجی وابسته بودند. همان‌طور که فناوری‌های تلگراف بی‌سیم همراه با رشد هوانوردی در دهه اول قرن بیستم توسعه یافت، سیستم‌های تلگراف بی‌سیم برای ارسال پیام‌ها در کد مورس، ابتدا از زمین به هوا و بعد از هوا به زمین استفاده می‌شد. با این فن، هواپیماها قادر به تماس دقیق با توپخانه بودند و به عنوان ناظر پیشین در جنگ عمل می‌کردند.در سال ۱۹۱۱، تلگراف بی‌سیم در استفاده عملیاتی در جنگ ایتالیا و ترکیه قرار گرفت. | ## بخش 3: ارتباطات هوانوردی | در سال ۱۹۱۲، نیروی هوایی سلطنتی شروع به آزمایش با ” تلگراف بی‌سیم “ در هواپیما نمود. جیمز در زمینه کارایی رادیو بی‌سیم پیشرفت‌هایی داشت قبل از اینکه او در ۱۳ ژانویه سال ۱۹۱۵ در اثر آتش توپخانه پدافند هوایی کشته شود. با این وجود، سیستم‌های ارتباطی بی‌سیم در هواپیما به صورت یک آزمایش باقی ماند و سال‌ها طول کشید به صورت یک نمونه عملی توسعه یابد. رادیوهای اولیه وزن سنگین داشتند و به عنوان یک قطعه غیرقابل اطمینان در نظر گرفته شدند، علاوه بر این هنوز مشکل عمده ایی برای نیروهای زمینی در استفاده از رادیو وجود داشت. در عوض، سربازان از صفحات یا پانل‌های بزرگ استفاده می‌کردند تا نیروهای دوستانه را تشخیص دهند. این صفحات می‌توانستند همچنین به عنوان یک وسیله هدایت کننده برای کمک به خلبانان در بازگشت به فرودگاه‌های آشنا مورد استفاده قرار می‌گیرند. ام فیورنی وال اولین کسی بود که صدایی از زمین شنید از سرگرد پرنس شنید که گفت می‌توانید حالا بشنوید، آن اولین بار بود که از طریق صحبت کردن با هواپیما در هنگام پرواز ارتباط برقرار شده بود. در ژوئن سال ۱۹۱۵، اولین انتقال صدای هوایی با زمین در بروک لند انگلستان در حدود ۲۰ مایلی انجام شد. | ## جمع‌بندی | در اوایل سال ۱۹۱۶ شرکت مارکونی انگلیس شروع به تولید فرستنده/گیرنده رادیویی هوا به زمین نمود که در جنگ با فرانسه مورد استفاده قرار گرفت.