موضوع مقاله: گریگوری پوتمکین | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # گریگوری پوتمکین | مقدمه: شاهزاده گریگوری الکساندرویچ پوتِمکین-تاوریچِسکی (۱۱ اکتبر [۳۰ سپتامبر به تقویم قدیم] ۱۷۳۹ – ۱۶ اکتبر [۵ اکتبر به تقویم قدیم] ۱۷۹۱) یک فرمانده نظامی، سیاستمدار، اشراف‌زاده روسی و مورد علاقه کاترین کبیر بود. | ## بخش 1: گریگوری پوتمکین | او در جریان مذاکرات مربوط به معاهده یاش، که به جنگ با امپراتوری عثمانی پایان داد و تحت نظارت او پیش می‌رفت، درگذشت. او ابتدا به دلیل کمک به کاترین در کودتای ۱۷۶۲، توجه او را به خود جلب کرد، سپس خود را به عنوان یک فرمانده نظامی در جنگ روسیه و ترکیه (۱۷۶۸-۱۷۷۴) معرفی کرد. پس از فروکش کردن آتش اختلافات، او دوست مادام‌العمر و سیاستمدار مورد علاقه کاترین باقی ماند. کاترین عنوان شاهزاده امپراتوری مقدس روم را برای او به دست آورد و عنوان شاهزاده امپراتوری روسیه را در میان بسیاری از عناوین دیگر به او داد: او هم دریاسالار بزرگ بود و هم فرمانده کل نیروهای زمینی و نامنظم روسیه. دستاوردهای پوتمکین شامل الحاق مسالمت‌آمیز کریمه (۱۷۸۳) و جنگ دوم موفقیت‌آمیز روسیه و ترکیه (۱۷۸۷-۱۷۹۲) است که طی آن نیروهای مسلح تحت فرماندهی او اوچاکوف را محاصره کردند. او که حاکمی مطلق بود، برای استعمار استپ‌های وحشی تلاش کرد و به طرز بحث‌برانگیزی با قزاق‌هایی که در آنجا زندگی می‌کردند، برخوردهای شدیدی داشت. حکومت او در جنوب با « دهکده پوتمکین » (احتمالاً افسانه‌ای) مرتبط است، ترفندی که شامل ساخت نماهای نقاشی‌شده به تقلید از روستاهای واقعی، پر از مردم شاد و سیر، برای بازدید مقامات می‌شد. او بر ساخت بسیاری از بناهای تاریخی مهم، از جمله کاخ تاوری در سن پترزبورگ نظارت داشت. مورد علاقه کاترین دوم پوتمکین در ژانویه 1774 به دربار بازگشت و انتظار داشت که به آغوش کاترین برود. یملیان پوگاچف به تازگی به عنوان مدعی تاج و تخت ظهور کرده بود و فرماندهی یک ارتش شورشی سی هزار نفری را بر عهده داشت. در اواخر ژانویه، پوتمکین از این بن‌بست خسته شده بود و (شاید با تشویق کاترین) یک "عقب‌نشینی ملودراماتیک" را به صومعه الکساندر نوسکی انجام داد. کاترین کوتاه آمد و در اوایل فوریه 1774، زمانی که رابطه آنها صمیمی شد، پوتمکین را بازگرداند. | ## بخش 2: گریگوری پوتمکین | چند هفته بعد، او واسیلچیکوف را به عنوان معشوقه کاترین غصب کرد، و عنوان آجودان کل به او داده شد. وقتی دوست کاترین، فردریش ملکیور، بارون فون گریم، به اخراج واسیلچیکوف اعتراض کرد، واسیلچیکوف در پاسخ به او نوشت: «چرا مرا سرزنش می‌کنید که من یک بورژوای خوش‌نیت اما بسیار کسل‌کننده را به نفع یکی از بزرگترین، خنده‌دارترین و سرگرم‌کننده‌ترین شخصیت‌های این قرن آهنین کنار می‌گذارم؟» رفتار ناشایست او دربار را شوکه کرد، اما پوتمکین در صورت لزوم نشان داد که قادر به رعایت تشریفات مناسب است. نامه‌های مکرری که این زوج به یکدیگر می‌فرستادند، باقی مانده است که نشان می‌دهد رابطه‌شان سرشار از «خنده، رابطه جنسی، هوش و ذکاوت مورد تحسین متقابل و قدرت» بوده است. به نظر می‌رسد بسیاری از قرارهای عاشقانه آنها حول محور سونای حمام در زیرزمین کاخ زمستانی می‌گذشته است. پوتمکین خیلی زود چنان حسادتش برانگیخت که کاترین مجبور شد جزئیات زندگی عاشقانه قبلی‌اش را برای او تعریف کند. در مارس 1774، او به عنوان سرهنگ دوم در گارد پرئوبراژنسکی منصوب شد، سمتی که قبلاً در اختیار الکسی اورلوف بود. او همچنین از سال 1784 کاپیتان شوالیه‌های گارد شد او به سرعت به سمت فرماندار کل نووروسیا، عضو شورای دولتی، سرلشکر، معاون رئیس کالج جنگ و فرمانده کل قزاق‌ها منصوب شد. برای بهبود جایگاه اجتماعی‌اش، نشان معتبر سنت الکساندر نوسکی و نشان سنت اندرو، به همراه نشان عقاب سفید لهستانی، نشان عقاب سیاه پروس، نشان فیل دانمارک و نشان سلطنتی سرافیم سوئد به او اعطا شد. به گفته سایمون سباگ مونته‌فیوره، ازدواج کاترین و پوتمکین «تقریباً قطعی» است، اگرچه ویرجینیا راوندینگ، زندگینامه‌نویس، در این مورد تردیدهایی ابراز کرده است. در دسامبر 1784، کاترین برای اولین بار در مکاتبات خود به صراحت از پوتمکین به عنوان همسر خود یاد کرد، اگرچه سال‌های 1775، 1784 و 1791 همگی به عنوان تاریخ‌های احتمالی ازدواج پیشنهاد شده‌اند. در مجموع، عبارات کاترین در 22 نامه نشان می‌دهد که او، حداقل مخفیانه، همسر او شده است. اقدامات پوتمکین و نحوه برخورد او با او در اواخر عمر با این موضوع مطابقت دارد: این دو حداقل به عنوان زن و شوهر عمل می‌کردند. | ## بخش 3: گریگوری پوتمکین | در اواخر سال ۱۷۷۵، رابطه آنها در حال تغییر بود، اگرچه دقیقاً مشخص نیست که کاترین چه زمانی منشی خود، پیوتر زاوادوفسکی، را به عنوان معشوقه خود برگزید. در ۲ ژانویه ۱۷۷۶، زاوادوفسکی آجودان کل ملکه شد (او در ماه مه رسماً مورد علاقه ملکه شد) و پوتمکین به فرماندهی لشکر سربازان سن پترزبورگ منصوب شد. نشانه‌های یک "خداحافظی طلایی" بالقوه برای پوتمکین شامل انتصاب او در سال ۱۷۷۶، به درخواست کاترین، به عنوان شاهزاده امپراتوری مقدس روم است. شاهزاده به نووگورود فرستاده شد، اما برخلاف انتظار برخی از ناظران (هرچند نه کاترین )، چند هفته بعد بازگشت. سپس هدیه کاترین مبنی بر کاخ آنیچکوف را نادیده گرفت و آپارتمان‌های جدیدی در کاخ زمستانی گرفت و سمت‌های خود را حفظ کرد. بیشتر اوقات این به معنای یک مثلث عشقی در دربار بین این زوج و آخرین نوکر کاترین بود. محبوب، موقعیت پرفشاری داشت: پس از زاوادوفسکی، سمیون زوریخ (مه 1777 تا مه 1778)، ایوان ریمسکی-کورساکف (مه 1778 تا اواخر 1778)، الکساندر لانسکوی (1780-1784)، الکساندر یرمولوف (1785-1786)، الکساندر دمیتریف-مامونوف (1786-1789) و پلاتون زوبوف (1789-1796) آمدند. پوتمکین کاندیداها را از نظر مناسب بودن بررسی می‌کرد؛ همچنین به نظر می‌رسد که او به روابط رسیدگی می‌کرد و جای خالی بین محبوب‌ها را پر می‌کرد. پوتمکین همچنین ترتیب داد تا کاترین در موقعیتی مصالحه‌آمیز با زن دیگری، ریمسکی-کورساکف را ملاقات کند. در طول رابطه (نسبتاً) طولانی کاترین با لانسکوی، پوتمکین به ویژه توانست توجه خود را به مسائل دیگر معطوف کند. | ## جمع‌بندی | او یک سری طولانی از روابط عاشقانه دیگر را آغاز کرد، از جمله با خواهرزاده‌های خودش، که یکی از آنها ممکن است برای او فرزندی به دنیا آورده باشد.