موضوع مقاله: فیلم‌شناسی رابین ویلیامز | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فیلم‌شناسی رابین ویلیامز | مقدمه: او به سبک سریع و بداهه‌پردازانه‌اش و توانایی بازی طیف گسترده‌ای از شخصیت‌ها شهرت داشت و از سوی رئیس اتحادیه بازیگران سینما و تلویزیون به‌عنوان «هنرمندی با تنوع بی‌پایان، به یک اندازه در کمدی و دراما توانمند، چه در قالب متن مکتوب چه در بداهه‌نوازی» توصیف شد. | ## بخش 1: فیلم‌شناسی رابین ویلیامز | دوران حرفه‌ای رابین ویلیامز در سال ۱۹۷۷ با نقش‌های فرعی در فیلم و برنامه‌های تلویزیونی و آغاز شد. نقش مهمان یک موجود فضایی به نام مورک در یک قسمت از سریال روزهای خوش در سال ۱۹۷۸ موجب شد تا سریال مشتق‌شده ساخته شود که بر تجربه‌های این شخصیت روی کره زمین متمرکز بود. این سریال که چهار فصل ادامه یافت، نقطه عطف کار ویلیامز بود و نخستین جایزه گلدن گلوب و یک نامزدی برای جایزه امی را برایش به ارمغان آورد. در آغاز دهه ۱۹۸۰، ویلیامز تمایل به بازیگری جریان اصلی پیدا کرد و با نقش اصلی در کمدی موزیکال ملوان زبل (۱۹۸۰) پا به عرصه سینما گذاشت؛ این فیلم از نگاه منتقدان ناکام ماند اما سه برابر بودجه‌اش درآمد داشت. سپس ویلیامز نقش‌های جدی‌تری در کمدی‌درام‌های جهان به گفته گارپ (۱۹۸۲) و مسکو روی هادسن (۱۹۸۴) پذیرفت. او دو جایزه متوالی را برای ویژه‌برنامه‌های تلویزیونی (۱۹۸۷) و «ای‌بی‌سی یک گالای سلطنتی را تقدیم می‌کند» (۱۹۸۸) دریافت کرد. نخستین نامزدی از سه نامزدی‌اش برای جایزه اسکار بهترین بازیگر مرد را برای بازی در نقش دی‌جی در کمدی جنگی صبح بخیر، ویتنام (۱۹۸۷) به دست آورد که در برخی صحنه‌هایش بداهه‌نوازی کرده بود. | ## بخش 2: فیلم‌شناسی رابین ویلیامز | موفقیت‌های انتقادی بیشتر با نقش‌های اصلی ویلیامز در انجمن شاعران مرده (۱۹۸۹)، بیداری‌ها (۱۹۹۰) و شاه ماهیگیر (۱۹۹۱) ادامه یافت. در دهه ۱۹۹۰ موفقیت تجاری بیشتری نیز نصیبش شد؛ بسیاری از فیلم‌های این دوره بیش از ۱۰۰ میلیون دلار فروش داشتند، از جمله فیلم فانتزی هوک (فیلم) (۱۹۹۱)، موزیکال انیمیشنی علاءالدین (فیلم ۱۹۹۲) (۱۹۹۲)، کمدی‌درام خانم داوت‌فایر (۱۹۹۳)، ماجرایی جومانجی (۱۹۹۵) و کمدی قفس پرنده (۱۹۹۶). «علاءالدین» که در آن ۵۲ شخصیت را به‌صورت بداهه صداپیشگی کرد، پرفروش‌ترین فیلم آن سال بود. «خانم داوت‌فایر» که ویلیامز آن را تهیه هم کرده بود، سومین جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد – فیلم موزیکال یا کمدی را برایش به ارمغان آورد؛ پیش از این نیز برای «صبح بخیر، ویتنام» و «شاه ماهیگیر» این جایزه را دریافت کرده بود. در حالی که مجله انترتینمنت ویکلی در سال ۱۹۹۷ او را «بامزه‌ترین فرد زنده» نامیده بود، ویلیامز در همان دوره می‌خواست آثار جدی‌تری بازی کند. این فرصت‌ها با نقش روان‌پزشک در درام روان‌شناختی ویل هانتینگ نابغه (۱۹۹۷) و نقش مردی در بهشت که تلاش می‌کند همسرش را از جهنم برهاند در درام فانتزی چه رؤیاهایی که می‌آیند (۱۹۹۸) فراهم شد. در دهه ۲۰۰۰، ویلیامز به صداپیشگی ادامه داد، از جمله در هوش مصنوعی (فیلم) (۲۰۰۱)، ربات‌ها (فیلم) (۲۰۰۵) و خوش‌قدم (فیلم) (۲۰۰۶ و دنباله آن در ۲۰۱۱). | ## بخش 3: فیلم‌شناسی رابین ویلیامز | در پی نقش‌های متنوع‌تر، نقش‌های تاریک‌تری نیز بازی کرد: یک ظاهرپرداز عکس با اختلال روانی در عکس یک‌ساعته (۲۰۰۲)، نویسنده‌ای درگیر قتل یک دختر نوجوان در بی‌خوابی (فیلم ۲۰۰۲) (۲۰۰۲) و یک مجری رادیویی درگیر با یک هوادار آشفته در شنونده شب (فیلم) (۲۰۰۶). در سال ۲۰۰۶ با فیلم‌های خانوادگی-ماجرایی آر وی (فیلم)، طنز مرد سال (فیلم ۲۰۰۶) و فیلم فانتزی شب در موزه به کمدی بازگشت. «شب در موزه» پنجمین فیلم پرفروش آن سال بود و دو دنباله در سال ۲۰۰۹ و سال ۲۰۱۴ داشت. در سال ۲۰۰۸ به تور «سلاح‌های خودویرانگری»، یک نمایش تک‌نفره استندآپ با محوریت «پوچی‌های اجتماعی و سیاسی» پرداخت و در فیلم سگ‌های پیر (۲۰۰۹) ساخته شرکت والت دیزنی بازی کرد. در دهه ۲۰۱۰، در سریال (۲۰۱۳–۲۰۱۴) نقش اصلی داشت، در فیلم‌های عروسی بزرگ و سرخدمتکار (فیلم ۲۰۱۳) در سال ۲۰۱۳ نقش‌های فرعی ایفا کرد و سه فیلم از جمله دنباله «شب در موزه: راز مقبره» پس از درگذشتش منتشر شدند. | ## جمع‌بندی | فیلم‌ها + سالعنواننقشیادداشت‌ها ۱۹۷۷ وکیل / مردی با دردِ دندان اولین حضور در سینما ۱۹۸۰ ملوان زبل ملوان زبل ۱۹۸۲ ۱۹۸۳ ۱۹۸۴ مسکو روی هادسن ۱۹۸۶ باشگاه بهشت ۱۹۸۷ صبح بخیر، ویتنام ۱۹۸۸ شاه ماه با نام Ray D.