موضوع مقاله: سپاه هوایی بریتانیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سپاه هوایی بریتانیا | مقدمه: سپاه هوایی بریتانیا بازوی هوایی نیروی زمینی بریتانیا تا پایان جنگ جهانی اول بود و روز ۱ آوریل ۱۹۱۸ با خدمات هوایی دریایی پادشاهی بریتانیا ادغام شد و نیروی هوایی پادشاهی بریتانیا را تشکیل داد. | ## بخش 1: سپاه هوایی بریتانیا | این کار به تدریج منجر به درگیری خلبانان این نیرو در نبردهای هوایی با خلبانان آلمانی و بعداً به گلوله بستن پیاده‌نظام و پناهگاه و بمباران پایگاه‌های هوایی آلمان و بعدها بمباران راهبردی تاسیسات صنعتی و ترابری آلمان شد. این سپاه شامل پنج اسکادران - یک اسکادران بالن دیدبانی و چهار اسکادران هواپیمایی- می‌شد. از این تجهیزات برای نخستین بار در ۱۳ سپتامبر ۱۹۱۴ برای اکتشاف و دیدبانی هوایی به کار برده شد. ولی زمانی این تجهیزات کارآیی پیدا کرد که از تاریخ ۹ مه ۱۹۱۵ در نبرد دوم آرتوا همراه با مخابرات بی‌سیم به کار گرفته شد. عکس‌برداری هوایی برای نخستین بار در سال ۱۹۱۴ انجام شد، ولی در واقع از سال ۱۹۱۵ این عملیات کارآیی پیدا کرد. تا سال ۱۹۱۸ تصاویر عکاسی می‌توانست از ارتفاع ۱۵٬۰۰۰ پایی گرفته شود و به وسیلهٔ بیش از ۳۰۰۰ پرسنل تفسیر گردد. چتر نجات برای خلبانان این سپاه در دسترس نبود و نیروی هوایی بریتانیا نیز تا پایان جنگ به چترنجات دسترسی نداشت گرچه چتر نجات کالثروپ گاردین انجل در سال ۱۹۱۶ اختراع شد، ولی رسماً پس از پایان جنگ به کار گرفته شد. | ## بخش 2: سپاه هوایی بریتانیا | از آنجایی که توان هوایی پتانسیل نابود کردن زمین‌های دشمن و از میان بردن مراکز پرجمعیت و صنعتی را در ابعاد گسترده داشت او توصیه نمود که خدمات هوایی به موازات نیروی زمینی و نیروی دریایی تشکیل شود. این نیروی جدید بیش از همه می‌توانست افراد و تجهیزات بی استفادهٔ خدمات هوایی دریایی پادشاهی بریتانیا را برای عملیات در جبههٔ غرب در دسترس قرار دهد و به رقابت بین بخش‌های مختلف نیروها که تاثیر نامطلوبی بر فراهم کردن هواپیماها می‌نمود پایان دهد. در تاریخ یکم آوریل ۱۹۱۸ سپاه هوایی بریتانیا و خدمات هوایی دریایی پادشاهی بریتانیا با هم ادغام شدند و نیروی هوایی پادشاهی بریتانیا را پدید آوردند. سپاه هوایی بریتانیا در سال ۱۹۱۴ دارای ۲۰۷۳ پرسنل بود، ولی پس از ادغام و پدید آمدن نیروی هوایی بریتانیا این نیرو در آغاز سال ۱۹۱۹ دارای ۴۰۰۰ هواپیمای جنگی و ۱۱۴٬۰۰۰ پرسنل و تقریباً ۱۵۰ اسکاردان شد. بنیانگذاری با افزایش شناخت پتانسیل‌های هواپیما برای شناسایی و دیدبانی مقرون به صرفه کمیته دفاع پادشاهی بریتانیا در نوامبر ۱۹۱۱ یک زیرکمیته برای بررسی مسئلهٔ هوانوردی نظامی تشکیل شد. در تاریخ ۲۸ فوریه ۱۹۱۲ زیرکمیته یافته‌های خود را گزارش داد و بر پایهٔ این یافته‌ها پیشنهاد کرد که یک سپاه هوایی بر پا شود که این سپاه شامل رستهٔ دریایی، رستهٔ نظامی، یک مدرسهٔ مرکزی پرواز و یک کارخانهٔ هواپیماسازی باشد. پیشنهاد کمیته در تاریخ ۱۳ آوریل ۱۹۱۲ پذیرفته شد و با امضای جرج پنجم پادشاه بریتانیا سپاه هوایی بریتانیا پدید آمد. | ## بخش 3: سپاه هوایی بریتانیا | یک ماه بعد در ۱۳ مه گردان هوایی مهندسان پادشاهی بریتانیا رستهٔ نظامی سپاه هوایی شد. توان اولیهٔ سپاه هوایی بریتانیا ۱۳۳ افسر بود تا پایان آن سال دارای ۱۲ بالن سرنشین دار و ۳۶ هواپیما بود. سرگرد فریدریک سایکس فرماندهی رستهٔ نظامی و فرمانده چارلز رامنی سمسون فرماندهی رستهٔ دریایی را بر عهده داشت. رستهٔ دریایی با اولویت‌هایی متفاوت از رستهٔ نظامی که می‌خواست کنترل بیشتری بر روی هواپیماهایش داشته باشد از رستهٔ زمینی جدا شده و در تاریخ یکم ژوئیهٔ ۱۹۱۴ به خدمات هوایی دریایی پادشاهی بریتانیا تغییر نام داد، ولی مدرسهٔ مرکزی پرواز این دو رسته همچنیان مشترک باقی ماند. نخستین سانحهٔ مرگبار سپاه هوایی بریتانیا در تاریخ ۵ ژوئیهٔ ۱۹۱۲ در نزدیکی استون‌هنج در دشت سالیسبری روی داد که منجر به کشته شدن سروان یوستیس لورن و دیدبانش گروهبان ویلسون شد. در اوت ۱۹۱۲ ستوان ویلفرد پارک نخستین هوانوردی بود که از یک سانحهٔ سقوط مارپیچی جان سالم به در برد. | ## جمع‌بندی | هواپیمای دوبالهٔ آورو تایپ جی او در این سانحه از ارتفاع ۷۰۰ پایی از سطح زمین در لارکهیل سقوط مارپیچی کرد.