موضوع مقاله: گابریله دآنونزیو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # گابریله دآنونزیو | مقدمه: گابریله دانونزیو از شاعران و نویسندگان مشهور ایتالیائی قرن بیستم بود که در زمینه نمایشنامه‌نویسی و شاعری مرتبه‌ای بلند دارد. | ## بخش 1: گابریله دآنونزیو | او از سال ۱۸۸۹ تا ۱۹۱۰ جایگاه برجسته‌ای در ادبیات ایتالیایی و بعد از آن در زندگی سیاسی از ۱۹۱۴ تا ۱۹۲۴ داشت. آثار رمان‌ها فرزند هوس جووانی اپیسکوپو (این کتاب توسط بهمن فرزانه با نام توسری خور به فارسی ترجمه شده‌است) بی‌گناه پیروزی بر مرگ آتش شاید آری شاید نه نمایشنامه‌ها شهر مرده جیوکوندا دختر جورجیو مجموعه داستان کوتاه سرزمین دست نخورده داستان‌های پسکارا زندگی‌نامه اوایل زندگی و خانواده دآنونزیو در شهر پسکارا، واقع در منطقه‌ی آبروتزو در ایتالیا، به دنیا آمد. او فرزند یک مالک زمین ثروتمند و شهردار شهر، فرانچسکو پائولو راپاگنتا دآنونزیو (۱۸۳۸–۱۸۹۳) و همسرش لوئیزا دِ بندکتیس (۱۸۳۹–۱۹۱۷) بود. پدرش در اصل با نام فرانچسکو پائولو راپاگنتا متولد شده بود؛ ششمین فرزند کامیللو راپاگنتا، کفاش، و ریتا المپیا لولی. آنا پس از مرگ همسر اولش، با یک تاجر و کشتی‌دار ثروتمند به نام آنتونیو دآنونزیو ازدواج کرده بود. پدربزرگ پدری دآنونزیو، کامیللو راپاگنتا (۱۷۹۵–۱۸۶۶)، تولد او را به ثبت رسانده بود. بر پایه‌ی افسانه‌ای، گفته می‌شود که دآنونزیو در ابتدا با نام گائتانو غسل تعمید داده شد و بعدها به دلیل چهره‌ی فرشته‌گونش نام گابریله را دریافت کرد؛ اما این داستان کاملاً ساختگی است، چنانکه از گواهی تولد و سوابق غسل تعمید او پیداست که در آن‌ها نام گابریله هم به عنوان نام تولد و هم به عنوان نام غسل تعمید ثبت شده است. استعداد زودرس دآنونزیو از همان اوایل زندگی شناخته شد و او برای تحصیل به دبیرستان «لیچه‌ئو چیچونینی» در پراتو، توسکانی فرستاده شد. او نخستین اشعار خود ـمجموعه‌ی کوچکی از اشعار با عنوان «بهار نخستین»ـ را در سال ۱۸۷۹، در شانزده‌سالگی و در حالی که هنوز دانش‌آموز بود، منتشر کرد. دآنونزیو که تحت تأثیر ادی بارباره اثر جوسوئه کاردوچی قرار داشت، برخی تقلیدهای تقریباً خشن از لورنزو استکِتی، شاعر پرآوازه‌ی کتاب پوستوما، را در کنار ترجمه‌هایی از لاتین قرار داد. اشعار او چنان برجسته بود که جوزپه کیارینی، منتقد ادبی، با خواندن آن‌ها، این جوان گمنام را ذز مقاله‌ای پرشور به جامعه‌ی ادبی معرفی کرد. در سال ۱۸۸۱، دآنونزیو وارد دانشگاه ساپینزای رم شد؛ جایی که به عضویت گروه‌های ادبی مختلف، از جمله «کروناکا بیزانتینا» ، درآمد و برای روزنامه‌های محلی مقاله و نقد می‌نوشت. Canto novo شامل اشعاری سرشار از شور جوانی و نوید قدرت است؛ برخی از این اشعار توصیف‌کنندهٔ دریا و برخی دیگر توصیف‌کنندهٔ چشم‌اندازهای آبروتزو هستند. این اشعار با نثر کتاب Terra vergine تکمیل و تفسیر می‌شوند؛ مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه که زندگی روستایی در استان زادگاه نویسنده را به زبانی درخشان روایت می‌کند. برداشت او از سبک، نوآورانه بود و می‌کوشید لطیف‌ترین لرزش‌های زندگی آکنده از لذت را بیان کند. سبک و محتوای آثارش منتقدان را به شگفتی واداشت؛ برخی که پیش‌تر او را به عنوان یک کودک اعجوبه تحسین کرده بودند، وی را منحرف‌کنندهٔ اخلاق عمومی خواندند، در حالی که برخی دیگر از او به عنوان نفسی تازه و نیرویی حیاتی برای آثار تا آن زمان خشک و بی‌روح استقبال کردند. در این میان، نشریه‌ی ناشر دآنونزیو، آنجلو سوماروگا، از هم فروپاشید و گروه نویسندگان جوان او پراکنده شدند. برخی از آن‌ها وارد حرفه‌ی تدریس شدند و از عرصه‌ی ادبیات کنار رفتند، و برخی دیگر به روزنامه‌نگاری روی آوردند. در این دوره او کتاب «کتاب ایزوتا» (Il libro d'Isotta، ۱۸۸۶) را نوشت؛ شعری عاشقانه که در آن برای نخستین بار الهام خود را از رنگ‌های غنی رنسانس گرفته و با احساسات و شور و شوق‌های مدرن سازگار کرده بود. کتاب ایزوتا همچنین از این جهت اهمیت دارد که در آن می‌توان بیشتر بذرهای آثار آینده‌ی دآنونزیو را یافت؛ همان‌طور که در Intermezzo melico نیز توصیف‌ها و احساساتی دیده می‌شود که بعدها پایه‌های محتوای زیبایی‌شناسانه‌ی آثار دیگر را شکل دادند. | ## بخش 2: گابریله دآنونزیو | بی‌گناه که به‌طرزی تحسین‌برانگیز توسط ژرژ اِرِل به زبان فرانسوی ترجمه شد، برای نویسنده‌ی خود توجه و تحسین منتقدان خارجی را به همراه داشت. سپس نمایشنامه‌ی «فرانچسکا دا ریمینی» (Francesca da Rimini، ۱۹۰۱) را، بر اساس اپیزودی از دوزخ دانته آلیگری، خلق کرد؛ بازآفرینی کاملی از فضای قرون وسطی با سبکی باشکوه که به گفته‌ی منتقد برجسته‌ی ایتالیایی، ادواردو بوتِه، نخستین تراژدی واقعی، هرچند ناقص، در تئاتر ایتالیا به شمار می‌آید. ازدواج و خانواده در زندگی شخصی، دآنونزیو در سال ۱۸۸۳ با ماریا هاردوئن دی گالزه ازدواج کرد که حاصل آن سه پسر به نام‌های ماریو (۱۸۸۴–۱۹۶۴)، گابریله ماریا «گابریلینو» (۱۸۸۶–۱۹۴۵) و اوگو ونیه‌رو (۱۸۸۷–۱۹۴۵) بود؛ اما این ازدواج در سال ۱۸۹۱ به پایان رسید. در سال ۱۸۹۴، او رابطه‌ی عاشقانه‌ای با هنرپیشه، الئونورا دوزه، آغاز کرد که به یک موضوع جنجالی بدل شد. دآنونزیو نقش‌های اصلی نمایش‌هایی همچون شهر مرده (۱۸۹۸) و فرانچسکا دا ریمینی (۱۹۰۱) را برای او نوشت، اما این رابطه‌ی پرتلاطم سرانجام در سال ۱۹۱۰ پایان یافت. در سال ۱۹۰۳، پس از آشنایی با مارکیز لوئیزا کازاتی، دآنونزیو یک رابطه‌ی پرنوسان و گاه‌به‌گاه با او آغاز کرد که تا چند سال پیش از مرگش ادامه داشت. فعالیت‌های سیاسی در سال ۱۸۹۷، دآنونزیو به عنوان نماینده‌ی مستقل برای دوره‌ای سه‌ساله به مجلس نمایندگان ایتالیا راه یافت. تا سال ۱۹۱۰، سبک زندگی بی‌پروا و پرخرج او باعث شد دچار بدهی‌های سنگین شود و برای فرار از طلبکاران به فرانسه بگریزد. واتیکان در واکنش به این همکاری، تمامی آثار دآنونزیو را در «فهرست کتب ممنوعه» قرار داد. این نمایش از نظر اجرایی موفقیتی کسب نکرد، اما چندین بار در نسخه‌های اقتباسی ضبط شده است، از جمله اجراهایی توسط پیر مونتو (به زبان فرانسوی)، لئونارد برنشتاین (با ترانه‌هایی به فرانسه و دیالوگ‌هایی به انگلیسی)، و مایکل تیلسون توماس (به فرانسوی). در سال‌های ۱۹۱۲ و ۱۹۱۳، دآنونزیو با آهنگساز اپرا، پیترو ماسکانی، همکاری کرد و لیبرتو اپرای «پاریزینا» (Parisina) را نوشت. دآنونزیو بر این اصرار داشت که کل لیبرتو ــ که بسیار طولانی بود ــ به طور کامل آهنگسازی شود، و همین باعث شد که اپرا برای ذائقه‌ی تماشاگران آن زمان بیش از حد طولانی به نظر برسد و در نهایت کل پرده‌ی آخر آن حذف شود. دآنونزیو سخنرانی افتتاحیه را ایراد کرد و سپس به عنوان استاد وابسته و مدرس در همان مؤسسه مشغول به کار شد. در سال ۱۹۰۲، دآنونزیو به ایستریا، که آن زمان تحت حاکمیت اتریش-مجارستان بود و «سرزمین ایرِدِنت» خوانده می‌شد، سفر کرد. در پازین با «بارانی از گل» که از پنجره‌های خانه‌های شلوغ فرو می‌ریخت، از او استقبال شد. او از دبیرستان ایتالیایی بازدید کرد و مورد تکریمی قرار گرفت که به ابتکار همسر آینده‌ی فرانچسکو سالاتا ترتیب داده شده بود. دآنونزیو در نامه‌ای خطاب به همین تاریخ‌نگار ایتالیایی، از منش و تمدن مردم ایتالیایی ساکن آنجا تمجید کرد و مبارزه‌ی آنان را ستایش نمود؛ مبارزه‌ای که آن را «نبرد بزرگ، گوناگون و دگرگون‌ساز تمدن لاتین در برابر سوءاستفاده‌های بربرانه» توصیف کرد. دآنونزیو استاد اعظم «لژ بزرگ ایتالیا» بود؛ محفلی از آیین اسکاتلندی که در سال ۱۹۰۸ از «لژ بزرگ شرق ایتالیا» جدا شده بود. او سپس به جنبش عرفانی و فلسفی موسوم به «مارتینیسم» پیوست و در فیومه با دیگر فراماسون‌های آیین اسکاتلندی درجهٔ ۳۳ و غیبی‌گرایانی چون آلچسته د آمبریس، سانته چرینی و مارکو آلگری همکاری کرد. آیین فراماسونی دآنونزیو با انتخاب نمادهای ماسونی برای پرچم «حکومت کارنارو» نیز گواهی می‌شود؛ نمادهایی چون اژدهای اوروبوروس (ماری که دم خود را می‌بلعد) و هفت ستاره‌ی صورت فلکی دب اکبر. | ## بخش 3: گابریله دآنونزیو | دآنونزیو از سال ۱۹۰۸، زمانی که با ویلبر رایت پرواز کرده بود، به هوانوردی علاقه‌مند شده بود. با آغاز جنگ، داوطلب خدمت شد و به عنوان خلبان جنگنده شهرت بیشتری کسب کرد؛ هرچند در یکی از سانحه‌های هوایی بینایی یک چشم خود را از دست داد. این اقدام به بالا بردن روحیه‌ی مردم ایتالیا کمک کرد، مردمی که همچنان از فاجعه کاپورتو آسیب دیده بودند. در ۹ اوت ۱۹۱۸، دآنونزیو به عنوان فرماندهٔ اسکادران ۸۷ شکاری «لا سرنیسیما» (La Serenissima)، یکی از عملیات‌های برجسته‌ی جنگ را سازماندهی کرد: هدایت ۹ هواپیما در سفری رفت و برگشتی به مسافت ۷۰۰ مایل برای ریختن اعلامیه‌های تبلیغاتی بر فراز وین. فیومه جنگ جهانی اول دیدگاه‌های فراملی‌گرایانه و الحاق‌گرایی ایتالیایی دآنونزیو را تقویت کرد و او کارزار گسترده‌ای به راه انداخت تا ایتالیا را در کنار متحدان زمان جنگش به عنوان یک قدرت درجه‌یک اروپایی مطرح کند. دآنونزیو که از تصمیمات کنفرانس صلح پاریس مبنی بر واگذاری شهر فیومه (در حال حاضر رییِکا در کرواسی خشمگین بود ــ شهری که با احتساب حومه‌هایش جمعیت عمدتاً ایتالیایی داشت ــ در ۱۲ سپتامبر ۱۹۱۹، با رهبری ۱۸۶ سرباز از گردان یکم هنگ دوم گارد سلطنتی ایتالیا از رونکی به سوی فیومه حرکت کرد تا این شهر را تصرف کند. در عرض چند روز، نیروهایی از دیگر واحدهای ارتش نیز به دآنونزیو در فیومه پیوستند و او به زودی فرماندهی نیرویی متشکل از ۲۵۰۰ سرباز ــ شامل نیروهای پیشین ارتش سلطنتی ایتالیا، ملی‌گرایان ایتالیایی و کهنه‌سربازان جبهه‌ی ایتالیا در جنگ جهانی اول ــ را به دست گرفت. دآنونزیو سپس نیروهای اشغالگر بین‌المللی (آمریکایی، بریتانیایی و فرانسوی) را مجبور به عقب‌نشینی کرد. هدف طراحان این حرکت آن بود که ایتالیا فیومه را ضمیمه کند، اما این درخواست رد شد. منشور کارنارو بسیاری از ویژگی‌های نظام فاشیستی بعدی ایتالیا را پیش‌بینی می‌کرد و دآنونزیو خود را به عنوان «دوچه» (رهبر) معرفی کرد. برخی واحدهای نیروی دریایی سلطنتی ایتالیا، از جمله ناوشکن اسپرو، به نیروهای محلی دآنونزیو پیوستند. او تلاش کرد جایگزینی برای جامعه ملل ایجاد کند که مخصوص ملت‌های (منتخب) تحت ستم جهان باشد؛ مانند ایرلندی‌ها که دآنونزیو در سال ۱۹۲۰ سعی کرد آن‌ها را مسلح کند. همچنین کوشید با گروه‌های جدایی‌طلب در سراسر بالکان، به‌ویژه گروه‌های ایتالیایی و نیز برخی گروه‌های اسلاو و آلبانیایی‌، اتحاد برقرار کند، هرچند در این زمینه موفقیت چندانی نداشت. در سمت راست دآنونزیو، آرتورو آولیو، ستوان و فرمانده واحد آردیتی تیپ بولونیا دیده می‌شود.|200x200پیکسل دآنونزیو معاهده‌ی راپالو را نادیده گرفت و حتی به ایتالیا اعلام جنگ کرد. او سرانجام در ۲۹ دسامبر ۱۹۲۰، پس از بمباران فیومه توسط نیروی دریایی ایتالیا و پنج روز نبرد، شهر را تسلیم کرد. با وجود تأثیر چشمگیری که دآنونزیو بر ایدئولوژی بنیتو موسولینی داشت، هرگز مستقیماً وارد سیاست‌های دولتی فاشیستی در ایتالیا نشد. در سال ۱۹۲۲، اندکی پیش از «رژه به سوی رم»، او توسط مهاجمی ناشناس از پنجره به بیرون هل داده شد یا شاید در حال مستی به بیرون سقوط کرد. با این‌که او از این اتفاق جان سالم به در برد، اما به شدت مجروح شد و مدتی پس از آن‌که موسولینی به نخست‌وزیری رسید، بهبود یافت. موسولینی برای او مراسم تشییع دولتی برگزار کرد و جسدش در آرامگاهی باشکوه از سنگ مرمر سفید در مجموعه‌ی ایل ویتوریاله دلی ایتالیانی به خاک سپرده شد. | ## جمع‌بندی | در سال ۱۹۲۴، او فیلم حماسی تاریخی کوو وادیس را به طور مشترک کارگردانی کرد که پروژه‌ای پرهزینه و ناموفق بود، و پس از آن از فیلم‌سازی کناره گرفت.