موضوع مقاله: تئاتر وست اند | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # تئاتر وست اند | مقدمه: 1194–1195, این تئاتر به همراه تئاتر برادوی در ایالات متحده آمریکا در بالاترین سطح تئاتر تجاری در کشورهای انگلیسی‌زبان به فعالیت می‌پردازند و باعث جذب گردشگران بسیاری شده‌اند. | ## بخش 1: تئاتر وست اند | در سال ۲۰۱۳ میلادی رکورد فروش ۱۴٫۴ میلیون بلیط تئاتر در وست اند لندن ثبت شده است. منطقه تئاترلند که منطقه اصلی قرارگیری سالن‌های نمایش تئاتر است از جنوب به استرند از شمال به خیابان آکسفورد، از غرب به خیابان ریجنت و از شرق به کینگزوی محدود می‌شود اما سالن‌های دیگری همچون تئاتر آپولو ویکتوریا در خارج از این منطقه قرار دارند. در سال ۱۵۹۹، الوارهای «د تئاتر» به ساوت‌ارک منتقل شد تا در آنجا برای ساخت تماشاخانه گلوب در منطقه جدید تئاتری، خارج از نظارت مقامات شهر لندن، استفاده شود. پیوریتن‌ها که تئاتر را گناه‌آلود می‌دانستند، در سال ۱۶۴۲ تمام تماشاخانه‌ها را تعطیل کردند. در ۲۴ ژانویه ۱۶۴۳، بازیگران با انتشار رساله‌ای با عنوان «اعتراض یا شکایت بازیگران از خاموشی حرفه‌شان و تبعید از تماشاخانه‌های متعدد خود»، به این ممنوعیت اعتراض کردند. پس از بازگرداندن پادشاهی (۱۶۶۰)، قوانین پیوریتنی ملغی شد و تئاتر (در کنار سایر هنرها) شکوفایی چشمگیری یافت. نخستین تئاتر منطقه وست اند، موسوم به تئاتر رویال در خیابان بریجز، توسط توماس کیلی‌گرو طراحی و در محل فعلی تئاتر رویال، دروری لین ساخته شد. ساختمانی جدید به طراحی کریستوفر رن جایگزین آن شد و تئاتر رویال، دروری لین نام گرفت. نل گوئین، یکی از نخستین بازیگران زن روی صحنه، به ستاره کمدی دوران بازگشت تبدیل شد. خارج از محدوده وست اند، تئاتر سادلرز ولز در ۳ ژوئن ۱۶۸۳ در ایزلینگتون افتتاح شد. این تئاتر نام خود را از مؤسسش، ریچارد سادلر، و چشمه‌های معدنی کشف‌شده در آن ملک گرفته بود. سادلرز ولز به عنوان یک «خانه موسیقی» با اجرای اپرا فعالیت می‌کرد؛ چرا که مجوزی برای اجرای نمایش نداشت. در وست اند، تئاتر رویال هیمارکت در ۲۹ دسامبر ۱۷۲۰ و تالار اپرای سلطنتی در کاونت گاردن در ۷ دسامبر ۱۷۳۲ بازگشایی شدند. اپرای تصنیفی «اپرای گدایان» اثر جان گی در سال ۱۷۲۸ برای ۶۲ اجرا روی صحنه رفت و رکورد طولانی‌ترین دوره اجرا در لندن را برای نزدیک به یک قرن در اختیار داشت. نمایش موزیکال دیگری به نام «تام و جری، یا زندگی در لندن» (۱۸۲۱)، نخستین تولید لندنی بود که به ۱۰۰ اجرای پیاپی رسید. ترکیب گشت‌وگذار در لندن همراه با آواز و رقص در این نمایش، راه را برای سرگرمی‌های مشابه هموار کرد و بذر کمدی موزیکال و «روو» (Revue) را در آینده کاشت. | ## بخش 2: تئاتر وست اند | شلی در ۲۹ اوت ۱۸۲۳ به تماشای یکی از اجراها نشست و پس از موفقیت نمایش نوشت: «ببین و تماشا کن! گروه‌های تئاتری دارای انحصار سلطنتی (Patent theatre) تا اواسط قرن نوزدهم حق انحصاری اجرای نمایش‌های جدی را حفظ کردند و سایر تئاترها تنها مجاز به اجرای سرگرمی‌های موزیکال بودند. با این حال، تا اوایل قرن نوزدهم، سرگرمی‌های «موزیک هال» (Music hall) محبوب شدند و نمایش‌دهندگان راه گریزی از محدودیت‌ها در سبک ملودرام یافتند. در ابتدا این سرگرمی‌ها در تالارهای بزرگ متصل به میکده‌ها ارائه می‌شدند، اما تئاترهای اختصاصی مانند «تماشاخانه پاویلیون» در وایت‌چپل شروع به ظهور کردند. مشهورترین اجراکننده آن، جوزف گریمالدی، که برای ابداع دلقک با چهره سفید امروزی شناخته می‌شود، نخستین بازی خود را در سال ۱۷۸۰ در دروری لین انجام داد. منطقه تئاتری وست اند با افتتاح بسیاری از تئاترها و تالارهای کوچک تثبیت شد، از جمله «تئاتر آدلفی» (Adelphi) در خیابان استرند در ۱۷ نوامبر ۱۸۰۶. در جنوب رودخانه تیمز، تئاتر «الد ویک» (Old Vic) در خیابان واترلو در ۱۱ مه ۱۸۱۸ افتتاح گشت. گسترش منطقه وست اند با تصویب «قانون تئاتر ۱۸۴۳» که شرایط اجرای نمایش را تسهیل می‌کرد، شتاب گرفت. تئاتر آدلفی در سال ۱۸۴۴ میزبان نمایشنامه «سرود کریسمس؛ یا گذشته، حال و آینده» بود؛ نمایشی که از رمان کوتاهِ «سرود کریسمس» اثر چارلز دیکنز اقتباس شده بود. در ۲۳ دسامبر ۱۸۸۶، موزیکال «آلیس در سرزمین عجایب» (نخستین تولید بزرگ بر اساس کتاب‌های آلیس) در تئاتر «پرنس ولز» به نمایش درآمد. تئاتر «دوک یورک» که در ۱۸۹۲ گشایش یافته بود، نمایشنامه جیمز بری با عنوان «پیتر پن، یا پسری که نمی‌خواست بزرگ شود» را در ۲۷ دسامبر ۱۹۰۴ برای نخستین بار به نمایش گذاشت. اسکار وایلد، یکی از محبوب‌ترین نمایشنامه‌نویسان لندن در دهه ۱۸۹۰، دومین کمدی خود یعنی «زنی بی‌اهمیت» را در سال ۱۸۹۳ در تئاتر هیمارکت روی صحنه برد. لیلی لنگتری (از نزدیکان وایلد) که مورد توجه گسترده رسانه‌ها بود، در سال ۱۸۸۱ با کمدی «او با فتح می‌آید» وارد تئاتر وست اند شد. در سال ۱۸۷۸، الن تری به گروه هنری ایروینگ پیوست و برای بیش از دو دهه، برترین بازیگر آثار شکسپیری و کمدی در بریتانیا محسوب می‌شد. این تئاتر در سال ۲۰۰۶ به افتخار نمایشنامه‌نویس مشهور، به تئاتر نوئل کوارد تغییر نام داد. در سال ۱۹۳۰، لورنس الیویه نخستین موفقیت مهم خود را در وست اند با نمایشنامه «زندگی‌های خصوصی» اثر نوئل کوارد به دست آورد. | ## بخش 3: تئاتر وست اند | تعدادی از بازیگران برجسته دیگر پیش از جنگ جهانی دوم فعالیت خود را در وست اند آغاز کردند، از جمله جان گیلگد، الک گینس، ویوین لی و رکس هریسون؛ بازی هریسون در کمدی «فرانسوی بدون اشک» اثر ترنس رتیگان در سال ۱۹۳۶ در تئاتر کرایتریون، او را به عنوان ستاره کمدی‌های سبک تثبیت کرد. این منطقه به‌طور سنتی از جنوب به خیابان استرند، از شمال به خیابان آکسفورد، از غرب به خیابان ریجنت و از شرق به کینگزوی محدود می‌شود. از خیابان‌های مشهور تئاتری می‌توان به دروری لین، خیابان شافتسبوری و استرند اشاره کرد. (blog), 16 March 2001 بسیاری از تئاترهای وست اند در اواخر دوران ویکتوریا یا ادوارد ساخته شده‌اند و مالکیت خصوصی دارند. بسیاری از آن‌ها از نظر معماری خیره‌کننده هستند و بزرگ‌ترین و خوش‌ساخت‌ترین آن‌ها دارای نماهای باشکوه نئوکلاسیک، رومانسک یا ویکتوریایی و طراحی داخلی و تزئینات مجلل هستند. با این حال، به دلیل قدمت ساختمان‌ها، فضای پا برای تماشاگران اغلب تنگ است و امکاناتی مانند بوفه‌ها و سرویس‌های بهداشتی بسیار کوچک‌تر از تئاترهای مدرن هستند. وضعیت حفاظتی این بناها و موقعیت آن‌ها در بافت متراکم شهری، در کنار محدودیت‌های مالی، بهبود قابل‌توجه سطح راحتی آن‌ها را دشوار می‌کند. سر کامرون مکینتاش، مالک این گروه، بعدها موزیکال «مری پاپینز» را در همین تئاتر روی صحنه برد. تا سال ۲۰۲۶، بسیاری از این بازسازی‌ها محقق شده است؛ از جمله تئاتر ساندتایم که بازسازی کامل آن در سال ۲۰۱۹ به پایان رسید و تئاتر شافتسبوری که فاز جدید مرمت گنبد و تزئینات داخلی خود را از اوایل ۲۰۲۶ آغاز کرده است. از سال ۲۰۰۴ حوادثی همچون ریزش گچ‌بری‌ها یا لغو اجراها به دلیل تعمیرات فوری ساختمان رخ داده بود که در دسامبر ۲۰۱۳ با فرو ریختن بخشی از سقف «تئاتر آپولو» (Apollo Theatre) به اوج خود رسید و ۷۶ مجروح بر جای گذاشت. آمارهای سال ۲۰۲۴ نشان‌دهنده رونق چشمگیر این صنعت است؛ به طوری که بیش از ۱۷.۱ میلیون نفر از نمایش‌های وست اند بازدید کردند که رشدی ۱۱ درصدی نسبت به دوران پیش از همه‌گیری جهانی داشت. در اکتبر ۲۰۲۲، تماشاخانه «ات‌سوهوپلیس» (@sohoplace) به عنوان نخستین تئاتر نوساز وست اند در ۵۰ سال اخیر افتتاح شد. نمایشنامه جنایی «تله‌موش» (The Mousetrap) اثر آگاتا کریستی، طولانی‌ترین اجرای تئاتر در وست اند و کل جهان است که از سال ۱۹۵۲ تاکنون به‌طور پیوسته بر روی صحنه بوده است. این اثر در سال ۲۰۰۶ رکورد موزیکال «گربه‌ها» (Cats) را شکست که پس از ۲۱ سال و ۸۹۴۹ اجرا در سال ۲۰۰۲ بسته شده بود. دیگر آثار با سابقه طولانی شامل «شبح اپرا» اثر اندرو لوید وبر، موزیکال «برادران خونی» (که اکنون بسته شده است) و موزیکال «ماما میا!» بر اساس ترانه‌های گروه آبا (ABBA) هستند که همگی از رکورد «گربه‌ها» عبور کرده‌اند. موزیکال «ماتیلدا»، اقتباسی از رمان رولد دال که از سال ۲۰۱۱ در حال اجراست، در سال ۲۰۱۲ رکورد هفت جایزه الیویه را به دست آورد. | ## جمع‌بندی | رولینگ از سال ۲۰۱۶ روی صحنه است، در سال ۲۰۱۷ با کسب ۹ جایزه الیویه، رکورد جدیدی را ثبت کرد.