موضوع مقاله: جی. پال گتی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جی. پال گتی | مقدمه: پال گتی بزرگ (؛ ؛ زاده درگذشته ) سرمایه‌دار، کارآفرین و صنعتگر نفت آمریکایی بود که شرکت نفتی گتی اویل را در سال ۱۹۴۲ تأسیس کرد و بزرگ‌خاندان گتی بود. | ## بخش 1: جی. پال گتی | او که بومی مینیاپولیس در مینه‌سوتا بود، فرزند جرج گتی، از پیشگامان صنعت نفت، بود. پال گتی را ثروتمندترین آمریکایی زنده معرفی کرد، در حالی که کتاب رکوردهای جهانی گینس در سال ۱۹۶۶ او را با ثروتی در حدود ۱.۲ میلیارد دلار (تقریباً ۸.۸ میلیارد دلار در سال ۲۰۲۴) ثروتمندترین شخص حقیقی (غیردولتی) جهان اعلام کرد. کتابی که در سال ۱۹۹۶ منتشر شد، او را به عنوان شصت و هفتمین آمریکایی ثروتمندی که تا کنون زیسته است (بر اساس ثروتش به عنوان درصدی از تولید ناخالص ملی در آن زمان) رتبه‌بندی کرد. گتی به صرفه‌جویی مفرط شهرت داشت، تا جایی که وقتی نوه او جان پال گتی سوم در سال ۱۹۷۳ برای باج‌خواهی ربوده شد، با آدم‌ربایان چانه زد. پال گتی در لس آنجلس را تشکیل داد؛ پس از مرگش، بیش از ۶۶۱ میلیون دلار از دارایی او برای این موزه به ارث گذاشته شد. پال گتی شامل مرکز گتی، گتی ویلا و بنیاد گتی، مؤسسه تحقیقاتی گتی و مؤسسه حفاظت از آثار گتی را اداره می‌کند. پیشینه گتی در مینیاپولیس از سارا کاترین مک‌فرسون (ریشر) و جرج فرانکلین گتی، که وکیلی در صنعت بیمه بود، متولد شد. او در مذهب متدیست بزرگ شد؛ پدرش یک «کریستین ساینتیست» متدین بود و هم پدر و هم مادرش از مخالفان سرسخت مصرف الکل بودند. در سال ۱۹۰۳، زمانی که جین ۱۰ ساله بود، پدرش به بارتلزویل در اکلاهما سفر کرد و حق استخراج مواد معدنی ۱۱۰۰ آکر (۴۵۰ هکتار) زمین را خرید. ظرف چند سال، گتی چاه‌هایی را در آن زمین ایجاد کرد که ماهانه ۱۰۰٬۰۰۰ بشکه (۱۶ مگالیتر) نفت خام تولید می‌کردند. خانواده که به میلیونرهای نوپا تبدیل شده بودند، به لس آنجلس نقل مکان کردند، اما جی. او در ۱۴ سالگی به مدت یک سال در مدرسه نظامی هاروارد تحصیل کرد و پس از آن در دبیرستان پلی‌تکنیک در سان ولی لس آنجلس به مطالعات کلاسیک پرداخت. او در زبان‌های فرانسوی، آلمانی و ایتالیایی مسلط شد و در زبان‌های اسپانیایی، یونانی، عربی و روسی توانایی مکالمه پیدا کرد. عشق به آثار کلاسیک باعث شد گتی در خواندن زبان‌های یونانی باستان و لاتین نیز مهارت کسب کند. او که پس از سفر به خارج از کشور با والدینش در سال ۱۹۱۰، شیفته اروپا شده بود، در ۲۸ نوامبر ۱۹۱۲ در دانشگاه آکسفورد در آکسفوردِ انگلستان ثبت‌نام کرد. یک توصیه‌نامه از رئیس‌جمهور ایالات متحده، ویلیام هاوارد تفت، او را قادر ساخت تا از استادان کالج مگدالن آموزش‌های مستقل دریافت کند. اگرچه او در مگدالن ثبت‌نام رسمی نشده بود، ادعا می‌کرد که دانشجویان اشرافی «او را به عنوان یکی از خودشان پذیرفته‌اند» و با علاقه از دوستانی که پیدا کرده بود، از جمله شاهزاده ولز و پادشاه آینده بریتانیا، ادوارد هشتم، یاد می‌کرد. او در ژوئن ۱۹۱۳ دیپلم اقتصاد و علوم سیاسی را از آکسفورد دریافت کرد، سپس ماه‌ها به سفر در سراسر اروپا و مصر گذراند و پیش از آنکه در ژوئن ۱۹۱۴ به همراه والدینش به ایالات متحده بازگردد، با آن‌ها در پاریس ملاقات کرد. در پاییز ۱۹۱۴، جورج گتی ۱۰،۰۰۰ دلار (معادل ۳۲۰،۰۰۰ دلار در سال ۲۰۲۵) به پسرش داد تا برای گسترش دارایی‌های نفتی خانواده در اوکلاهما سرمایه‌گذاری کند. اولین قطعه زمینی که او خرید، محل چاه نفت شماره ۱ نانسی تیلور در نزدیکی هاسکل، اوکلاهما، برای موفقیت مالی اولیه او حیاتی بود. این چاه در اوت ۱۹۱۵ به نفت رسید و تا تابستان سال بعد، بهره مالکانه ۴۰ درصدی تولید خالصی که نصیب او شده بود، او را به یک میلیونر تبدیل کرد. در طول دهه ۱۹۲۰، او حدود ۳ میلیون دلار به دارایی‌هایِ از قبل قابل توجه خود افزود. توالی ازدواج‌ها و طلاق‌های او چنان پدرش را آزرده‌خاطر کرد که گتی از ثروت ۱۰ میلیون دلاری که پدرش در زمان مرگ در سال ۱۹۳۰ بر جای گذاشت، تنها ۵۰۰،۰۰۰ دلار به ارث برد. به گتی یک‌سوم از سهام شرکت جورج گتی رسید، در حالی که مادرش دو‌سوم باقی‌مانده را دریافت کرد که به او حق کنترل شرکت را می‌داد. در سال ۱۹۳۶، مادر گتی او را متقاعد کرد تا در تأسیس یک تراست سرمایه‌گذاری ۳.۳ میلیون دلاری به نام «تراست سارا سی. گتی» مشارکت کند تا اطمینان حاصل شود که ثروتِ مدام در حال رشد خانواده می‌تواند به درآمدی امن و معاف از مالیات برای نسل‌های آینده خانواده گتی هدایت شود. این تراست به گتی اجازه داد تا دسترسی آسانی به سرمایه آماده داشته باشد، که او آن را به خرید سهام شرکت نفت تایدواتر سرازیر می‌کرد. در طول رکود بزرگ، گتی شرکت نفت پاسیفیک وسترن را تصاحب کرد و فرآیند خرید شرکت میشـن (که در سال ۱۹۵۳ تکمیل شد) را آغاز کرد که شامل شرکت‌های نفت تایدواتر و نفت اسکلی می‌شد. در سال‌های ۴۹–۱۹۴۸، گتی ۹.۵ میلیون دلار نقد به عبدالعزیز بن عبدالرحمن آل سعود پرداخت کرد و مبلغ ۱ میلیون دلار در سال و بهره مالکانه ۵۵ سنت برای هر بشکه را برای امتیاز منطقه بی‌طرف عربستان سعودی تضمین کرد؛ این مبلغ ۲.۵ برابر بیشتر از آن چیزی بود که سایر شرکت‌های بزرگ نفتی در آن زمان در خاورمیانه پرداخت می‌کردند. از سال ۱۹۵۳، خطرپذیری گتی سالانه ۱۶ میلیون بشکه (۲.۵ گیگالیتر) نفت تولید کرد که سهم بزرگی در ثروتی داشت که او را به یکی از ثروتمندترین افراد جهان تبدیل کرد. ثروت گتی و توانایی‌اش در صحبت کردن به زبان عربی، او را قادر به گسترشی بی‌نظیر در خاورمیانه کرد. گتی، شرکت نفت پاسیفیک وسترن، شرکت میشـن، شرکت توسعه میشـن، تایدواتر اویل، اسکلی اویل، شرکت نفت مکزیکن سی‌بورد، شرکت نفت آمریکا، شرکت هواپیماسازی اسپارتان، شرکت کافه تریا اسپارتان، شرکت بیمه مینهوما، شرکت مالی مینهوما، هتل پیر، هتل پیر مارکز، یک کاخ متعلق به قرن پانزدهم و قلعه‌ای در نزدیکی آن در لادیسپولی در ساحل شمال غربی رم، یک ویلا در مالیبو و ساتن پلیس، عمارتی با ۷۲ اتاق در نزدیکی گیلفورد در مِـرِی بود. مجموعه هنری نخستین تلاش‌های گتی در زمینه مجموعه‌داری در اواخر دهه ۱۹۳۰ آغاز شد، زمانی که او از مجموعه نقاشی‌ها و مبلمان فرانسوی قرن هجدهمی متعلق به موجرِ پنت‌هاوسش در شهر نیویورک، امی گست، که از بستگان سِـر وینستون چرچیل بود، الهام گرفت. گتی که از طرفداران فرانسه قرن هجدهم بود، به دلیل بازار راکد هنر، خرید مبلمان آن دوره را با قیمت‌های کاهش‌یافته آغاز کرد. او چندین کتاب درباره مجموعه‌داری نوشت، از جمله «اروپا و قرن هجدهم» (۱۹۴۹)، «انتخاب مجموعه‌دار: شرح یک اودیسه هنری در اروپا» (۱۹۵۵) و «لذت‌های مجموعه‌داری» (۱۹۶۵). خسیس بودن او دامنه مجموعه‌داری‌اش را محدود می‌کرد، زیرا او از پرداخت قیمت کامل امتناع می‌ورزید. | ## بخش 2: جی. پال گتی | پنه لوپه کیتسون، همراه گتی در سال‌های پایانی زندگی‌اش، گفت: «پل واقعاً خسیس‌تر از آن بود که هرگز به خود اجازه دهد یک تابلوی نقاشی عالی بخرد.» با این حال، او در زمان مرگش مالک بیش از ۶۰۰ اثر به ارزش بیش از ۴ میلیون دلار بود، از جمله نقاشی‌هایی از پیتر پل روبنس، تیسین، توماس گینزبرا، پیر اگوست رنوآر، تینتورتو، ادگار دگا و کلود مونه. بی‌میلی گتی برای اهدای آثار هنری بیشتر به شهرستان لس آنجلس، پس از آنکه متوجه شد اولین هدایای او در موزه تاریخ طبیعی لس آنجلس به شکلی نامناسب به نمایش درآمده‌اند، باعث شد ادوارد دبلیو. کارتر تلاش‌ها برای جمع‌آوری کمک مالی جهت تأسیس موزه هنر شهرستان لس آنجلس را سازماندهی کند. در طول دهه ۱۹۵۰، علایق گتی به سمت مجسمه‌سازی یونانی-رومی سوق پیدا کرد که منجر به ساخت گتی ویلا در دهه ۱۹۷۰ برای نگهداری از این مجموعه شد. ازدواج‌ها، طلاق‌ها و فرزندان جین از زمان جوانی یک زن‌باره مشهور بود که این موضوع والدین محافظه‌کارش را وحشت‌زده می‌کرد. وکیل او، روبینا لاند، زمانی گفت: «پل تقریباً هرگز نمی‌توانست به یک زن بگوید "نه" یا به یک مرد بگوید "آره"». در سال ۱۹۱۷، زمانی که او ۲۵ ساله بود، السی اکستروم در لس‌ آنجلس علیه گتی شکایت اثبات نسب (پدری) تنظیم کرد و مدعی شد که او پدر دخترش است. اکستروم گفت که گتی در حالی که او مست بوده بکارتش را گرفته و باعث بارداری او شده است. تیم حقوقی گتی سعی کرد با ادعای اینکه او پیشینه روابط متعدد داشته، اعتبار او را زیر سؤال ببرد. گتی با پرداخت ۱۰٬۰۰۰ دلار برای مصالحه موافقت کرد و پس از آن اکستروم با نوزاد، شهر را ترک کرد. او از چهار همسرش، پنج پسر داشت: ژانت دومونت (ازدواج ۱۹۲۳ – طلاق ۱۹۲۶)؛ یک پسر به نام جرج اف. گتی در مکزیکوسیتی، زمانی که در حال یادگیری زبان اسپانیایی و نظارت بر منافع تجاری خانواده‌اش بود، با اشبی ۱۷ ساله، دختر یک دامدار تگزاسی، آشنا شد. آن‌ها به کورناواک در مکزیک فرار کردند و مخفیانه ازدواج کردند، اما این ازدواج «دو همسری» محسوب می‌شد چون او هنوز از ژانت طلاق نگرفته بود. آدولفین هِلمله (۱۹۲۸–۱۹۳۲)؛ یک پسر، که پسرِ او (نوه گتی) یعنی کریستوفر رونالد گتی با پیا میلر، خواهر ماری-شنتل، همسر ولیعهد یونان، ازدواج کرد. آدولفین نیز مانند همسران اول و دوم گتی، ۱۷ ساله بود که گتی او را در وین ملاقات کرد. او دختر یک پزشک برجسته آلمانی بود که با ازدواج او با گتیِ ۳۶ ساله که دو بار طلاق گرفته بود، مخالفت کرد. آن دو به کورناواک، همان جایی که او با اشبی ازدواج کرده بود، فرار کردند و سپس در لس‌ آنجلس ساکن شدند. پس از تولد پسرشان، گتی علاقه‌اش را به او از دست داد و پدر آدولفین او را متقاعد کرد که در سال ۱۹۲۹ به همراه پسرشان به آلمان بازگردد. پس از یک نبرد طولانی و جنجالی، طلاق آن‌ها در اوت ۱۹۳۲ نهایی شد و آدولفین مبلغ هنگفتی بابت خسارت تنبیهی و حضانت کامل پسرشان دریافت کرد. گتی زمانی که رورک ۱۴ ساله بود به او معرفی شد، اما او تا سال ۱۹۳۰ که ۲۱ ساله شد، شریک عاطفی گتی نشد. از آنجایی که گتی در گیرودار طلاق از آدولفین بود، این زوج ناچار شدند دو سال برای ازدواج صبر کنند. او حادثه‌ای را شرح داد که طی آن، در حالی که هر دو در ایتالیا بودند، گتی او را مجبور کرده بود در زمان بارداریِ اولین پسرشان، برای دیدن دهانه آتشفشان وزوو بالا برود. دادگاه به نفع او رأی داد و مبلغ ۲٬۵۰۰ دلار در ماه بابت نفقه، به اضافه ۱٬۰۰۰ دلار برای هر یک از پسرانش به عنوان هزینه فرزند، برای او تعیین شد. در سال ۲۰۱۳، در سن ۹۹ سالگی، پنجمین همسر گتی، لوئیز که به نام تدی گتی گاستون شناخته می‌شد، خاطراتی را منتشر کرد و در آن شرح داد که چگونه گتی در دهه ۱۹۵۰ او را به خاطر صرف هزینه‌های بیش از حد برای درمان پسر شش ساله‌شان که به دلیل تومور مغزی نابینا شده بود، سرزنش کرده است. پسر آن‌ها در سن ۱۲ سالگی درگذشت و گتی که در انگلستان و جدا از خانواده‌اش (که در آمریکا بودند) زندگی می‌کرد، در مراسم تدفین شرکت نکرد. از گتی نقل شده است که: «رابطه پایدار با یک زن تنها زمانی ممکن است که شما در کسب‌وکار شکست خورده باشید» و «من از بازنده بودن متنفرم. من با کمال میل تمام میلیون‌هایم را فقط برای یک موفقیت زناشویی پایدار می‌دادم.» ربوده شدن نوه، جان پال گتی سوم در ۱۰ ژوئیه ۱۹۷۳ در رم، آدم‌ربایانِ عضو اندرانگتا، نوه ۱۶ ساله گتی، جان پال گتی سوم را ربودند و برای بازگشت امن او ۱۷ میلیون دلار (معادل ۱۲۳ میلیون دلار در سال ۲۰۲۵) طلب کردند.[24] خانواده گتی گمان می‌کردند این ترفندی از سوی این نوجوان سرکش برای بیرون کشیدن پول از پدربزرگ خسیس‌اش است. دومین تقاضای آدم‌ربایان به دلیل اعتصاب اداره پست ایتالیا، سه هفته دیرتر رسیده بود. در این تقاضا تهدید شده بود که اگر قربانیان ۳.۲ میلیون دلار پرداخت نکنند، پلِ جوان باز هم مثله خواهد شد. به عبارت دیگر، او قطعه‌قطعه باز خواهد گشت.» زمانی که آدم‌ربایان خواسته خود را به ۳ میلیون دلار کاهش دادند، گتی موافقت کرد که بیش از ۲.۲ میلیون دلار (معادل ۱۶ میلیون دلار در سال ۲۰۲۵) پرداخت نکند؛ این حداکثر مبلغی بود که شامل بخشودگی مالیاتی می‌شد. نوه گتی در ۱۵ دسامبر ۱۹۷۳، مدت کوتاهی پس از پرداخت باج، در یک پمپ بنزین در لاوریا، در استان پوتنزا، زنده پیدا شد. گتیِ جوان پس از آزادی، با پدربزرگش تماس گرفت تا برای پرداخت باج از او تشکر کند، اما گتی حاضر نشد پای تلفن بیاید. او استدلال می‌کرد که اگر باج بدهد، ۱۳ نوه دیگرش نیز ممکن است به اهداف آدم‌ربایی تبدیل شوند و گفت: «دلیل دوم امتناع من بسیار ریشه‌دارتر بود. من معتقدم که تن دادن به خواسته‌های جنایتکاران و تروریست‌ها صرفاً تداوم افزایش و گسترش قانون‌شکنی، خشونت و فجایعی همچون بمب‌گذاری‌های تروریستی، هواپیماربایی و قتل‌عام گروگان‌ها را که دنیای امروز ما را گرفتار کرده است، تضمین می‌کند.»Getty, 1976, p. گتیِ سوم برای همیشه تحت تأثیر این تروما قرار گرفت و به مواد مخدر اعتیاد پیدا کرد. پس از یک سکته مغزی ناشی از مصرف هم‌زمان مواد مخدر و الکل در سال ۱۹۸۱، او تا پایان عمر توانایی تکلم را از دست داد، تقریباً نابینا شد و دچار فلج جزئی گردید. | ## بخش 3: جی. پال گتی | شهرت به صرفه‌جویی مفرط داستان‌های حکایتی بسیاری دربارهٔ ناخن‌خشکی و حسابگری افراطی گتی وجود دارد که به دلیل ثروت بی‌کران او، در نظر ناظران مضحک و حتی غیرعادی جلوه می‌کرد. دو نمونه از شناخته‌شده‌ترین این موارد، بی‌میلی او به پرداخت باج برای آدم‌ربایی نوه‌اش و نصب یک تلفن عمومی سکه‌ای در عمارت «ساتن پلیس» است. واقعه‌ای تاریک‌تر، ادعای همسر پنجم اوست که گتی وی را به خاطر صرف هزینه زیاد برای درمان پزشکی پسرشان که به بیماری لاعلاج مبتلا بود، سرزنش کرده بود؛ آن هم در حالی که گتی در آن زمان ده‌ها میلیون دلار ثروت داشت. او به چانه‌زنی بر سر تقریباً هر چیزی برای دستیابی به کمترین قیمت ممکن مشهور بود، از جمله برای سوئیت‌های هتل‌های مجلل و تقریباً تمام خریدهای هنری و املاک. در سال ۱۹۵۹، او عمارت ۷۲ اتاقه «ساتن پلیس» را از جرج ساترلند-لِـوِسون-گاور، پنجمین دوکِ ساترلند، به قیمت ۶۰٬۰۰۰ پوند خریداری کرد که حدوداً نیمی از قیمتی بود که دوک ۴۰ سال قبل برای آن پرداخته بود. منشی گتی ادعا می‌کرد که او لباس‌هایش را با دست می‌شست زیرا نمی‌خواست هزینه‌ای بابت خشک‌شویی بپردازد. وقتی سرآستین پیراهن‌هایش فرسوده می‌شد، او به جای خرید پیراهن جدید، بخش‌های فرسوده را قیچی می‌کرد. او عادت داشت به جای استفاده از یک برگه کاغذ جدید، پاسخ نامه‌ها را در حاشیه یا پشت همان نامه‌ها بنویسد و بازپس بفرستد. او همچنین پوشه‌های کاغذی، کش‌های لاستیکی و سایر ملزومات اداری را با دقت نگهداری و دوباره استفاده می‌کرد. زمانی که گتی گروهی از دوستانش را به یک نمایش سگ در لندن برد، آن‌ها را مجبور کرد ۱۰ دقیقه دور محوطه قدم بزنند تا ساعت ۵ عصر شود و قیمت بلیت‌ها نیم‌بها گردد، چرا که نمی‌خواست برای هر نفر ۵ شیلینگِ کامل بپردازد. گتی بخشی به این دلیل به «ساتن پلیس» نقل مکان کرد که هزینه زندگی در آنجا ارزان‌تر از لندن بود که در هتل «ریتز» اقامت داشت. او زمانی نزد آرتور بوخوالد، ستون‌نویس آمریکایی، لاف زده بود که قیمت یک نوشیدنی «رام و کک» در ساتن پلیس ۱۰ سنت تمام می‌شود، در حالی که در ریتز بیش از یک دلار بود. جان پیرسونِ نویسنده، بخشی از این ناخن‌خشکی شدید گتی را به روحیات مذهب متدیسم در تربیت او نسبت می‌دهد که بر زندگی ساده و صرفه‌جویی شخصی تأکید داشت. شم تجاری او نیز عاملی اصلی در خست او بود: «او به خود اجازه هیچ‌گونه زیاده‌روی در خرید محل زندگی، یک اثر هنری، یا حتی یک قطعه مبلمان را نمی‌داد، مگر آنکه می‌توانست خودش را متقاعد کند که ارزش آن وسیله افزایش خواهد یافت.» گتی مدعی بود که صرفه‌جویی‌اش در قبال دیگران، واکنشی به مورد سوءاستفاده قرار گرفتن بوده است. او می‌گفت: «موضوع پولی نیست که با آن مخالفت می‌کنم، بلکه اصلِ ماجراست که مرا آزار می‌دهد.» تلفن سکه‌ای گتی به‌طور معروفی یک تلفن سکه‌ای در ساتن پلیس نصب کرد که به تثبیت شهرت او به عنوان یک خسیس کمک کرد. او بر روی تمامی تلفن‌های معمولی قفلِ شماره‌گیر قرار داد و استفاده از آن‌ها را به پرسنل مجاز محدود کرد و تلفن سکه‌ای را برای استفاده دیگران نصب نمود. با این اتفاق، تلفن سکه‌ای برداشته شد و قفل‌های شماره‌گیر از روی تلفن‌های خانه باز شدند.»Getty, 1976, p. 320 سال‌های پایانی و مرگ در ۳۰ ژوئن ۱۹۶۰، گتی به مناسبت تولد ۲۱ سالگی یکی از اقوام دوستش، شانزدهمین دوکِ نورفولک، میهمانی‌ای برپا کرد که به عنوان جشن خانه‌مبارکی برای عمارت تازه‌خریداری‌شده «ساتن پلیس» نیز محسوب می‌شد. میهمانان از خست گتی، از جمله فراهم نکردن سیگار و وادار کردن همگان به استفاده از توالت‌های صحرایی آغشته به کرئوزوت در فضای بیرون، آزرده‌خاطر شدند. حوالی ساعت ۱۰ شب، با ورود افراد ناخوانده از لندن، میهمانی به هرج‌ومرج کشیده شد که باعث ازدحام بیش از حد در تالارها و خسارتی در حدود ۲۰٬۰۰۰ پوند گردید. یک پارچ نقره‌ای ارزشمند اثر پل دو لامری، نقره‌ساز قرن هجدهم، به سرقت رفت، اما با شروع پوشش خبری این سرقت در روزنامه‌های لندن، به صورت ناشناس بازگردانده شد. شکست این مراسم گتی را به موضوع تمسخر بدل کرد و او دیگر هرگز میهمانی بزرگی برپا نکرد. او همچنان یک سخت‌کوشِ خستگی‌ناپذیر باقی ماند و در سن ۷۴ سالگی لاف می‌زد که اغلب ۱۶ تا ۱۸ ساعت در روز را صرف نظارت بر فعالیت‌هایش در سراسر جهان می‌کند. ارزش سهام شرکت نفتی گتی در طول جنگ اعراب و اسرائیل (جنگ یوم کیپور) در سال ۱۹۷۳، که باعث کمبود جهانی نفت برای سال‌ها شد، چهار برابر گردید. گتی در دهه ۱۹۵۰ با پنه‌لوپه کیتسون، طراح داخلی انگلیسی، آشنا شد و دکوراسیون خانه‌ها و اتاق‌های عمومی نفت‌کش‌هایی را که به آب می‌انداخت به او سپرد. گتی و کیتسون رابطه‌ای افلاطونی (غیرجنسی) داشتند و گتی احترام و اعتماد بالایی برای او قائل بود. معشوقه‌هایی که در ساتن پلیس اقامت داشتند شامل ماری تسیه، از بستگان دور آخرین تزار روسیه؛ لیدی اورسولا دابو، که روابط نزدیکی با خانواده سلطنتی بریتانیا داشت؛ و روزابلا برچِ نیکاراگوئه‌ای بودند. نیویورک تایمز دربارهٔ آرایش خانوادگی گتی نوشت که او «زندگی خود را با مجموعه‌ای از زنانِ به شدت امیدوار به پایان رساند که همگی با هم در عمارت تودور او در انگلستان زندگی می‌کردند، بدون آنکه بدانند سرگرمی مورد علاقه او بازنویسی وصیت‌نامه‌اش و تغییر میراث‌های ناچیز و توهین‌آمیزش است: ۲۰۹ دلار در ماه برای یکی و ۱٬۱۶۷ دلار برای دیگری.» تنها کیتسون پس از مرگ گتی میراث قابل توجهی دریافت کرد: ۵٬۰۰۰ سهم از شرکت نفتی گتی که ارزش آن در دهه ۱۹۸۰ دو برابر شد، و درآمد ماهانه ۱٬۱۶۷ دلاری. بازنمایی در رسانه‌ها رودی د لکا در فیلم بوی گند زندگی اثر مل بروکس محصول ۱۹۹۱، نقش گتی را ایفا کرد؛ در این فیلم بروکس نقش یک غول املاک و مستغلات را بازی می‌کند که شرط می‌بندد می‌تواند یک ماه مانند یک بی‌خانمان در خیابان‌ها زندگی کند. او در طول فیلم چندین بار با مرد بی‌خانمانی برخورد می‌کند که ادعا می‌کند گتی است و در وضعیتی مشابه قرار دارد، اما هیچ‌کدام حرف دیگری را باور نمی‌کنند. هرگز تأیید نمی‌شود که آیا این شخصیت واقعاً قرار بوده خودِ گتی باشد یا صرفاً یک فرد بی‌خانمان با اختلال شخصیت است، اما در تیتراژ نام او «جی. کریستوفر پلامر در فیلم تمام پول‌های جهان محصول ۲۰۱۷، که ماجرای ربوده شدن نوه او را به تصویر می‌کشد، نقش گتی را ایفا کرد. در ابتدا کوین اسپیسی این نقش را بازی کرده بود، اما پس از مطرح شدن اتهامات سوءرفتار جنسی علیه اسپیسی پیش از اکران فیلم، پلامر صحنه‌های مربوط به او را دوباره فیلم‌برداری کرد. پلامر برای این نقش‌آفرینی، نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد شد. ماجرای این آدم‌ربایی همچنین در فصل اول سریال درام آنتولوژی آمریکایی تراست به تصویر کشیده شده است که در آن دونالد ساترلند نقش گتی را بازی می‌کند. در سال ۱۹۷۲، خودِ گتی در یک آگهی تلویزیونی ۳۰ ثانیه‌ای برای شرکت کارگزاری ئی.اف. | ## جمع‌بندی | این آگهی که در ساتن پلیس فیلم‌برداری شده بود، به مدت پنج سال در تلویزیون ایالات متحده پخش شد.