موضوع مقاله: موسیقی پست‌مدرن | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # موسیقی پست‌مدرن | مقدمه: موسیقی پُست‌مدرن یا صرفاً موسیقی دورهٔ پست‌مدرن، موسیقی است که از روندهای زیبایی‌شناختی و فلسفی پست‌مدرنیسم پیروی می‌کند. | ## بخش 1: موسیقی پست‌مدرن | با این وجود، موسیقی پُست‌مدرن هنوز هم در مرحلهٔ اول، خود را در تقابل با موسیقی مدرن تعریف نمی‌کند. موسیقی پست‌مدرن یک سبک موسیقی مجزا نیست، بلکه بیشتر به موسیقی عصرِ پست‌مدرن اشاره دارد. اصطلاحات پست‌مدرن، پست‌مدرنیسم، پست‌مدرنیست و پست‌مدرنیستی اصطلاحاتی عجیب و غریب هستند. در واقع، پسامدرنیست‌ها تعاریف و دسته‌بندی‌های سختِ رشته‌های آکادمیک را سؤال‌برانگیز می‌دانند. نگرش موسیقی پسامدرنیستی پست‌مدرنیسم در موسیقی یک سبکِ موسیقی مجزا نیست، بلکه بیشتر به موسیقی دورهٔ پست‌مدرن اشاره دارد. از طرف دیگر، موسیقی پست‌مدرنیستی ویژگی‌های خود را با هنر پسامدرنیستی (یعنی هنری که پس از آن به وجود می‌آید) در برابر موسیقی مدرنیسم به‌وجود می‌آورد. فردریک جیمسون، چهرهٔ اصلیِ تفکر و فرهنگ پست‌مدرنیسم، پسامدرنیسم را «غالب فرهنگی در منطقِ اواخرِ سرمایه‌داری» می‌نامد، به این معنی که از طریق جهانی‌سازی، پسامدرن و فرهنگ به‌طور جدایی‌ناپذیری با سرمایه‌داری گره خورده‌است. | ## بخش 2: موسیقی پست‌مدرن | «دیوید بیرد» و «کنت گلوگ» با استناد به نظرِ «جیمسون» و سایر نظریه‌پردازان، استدلال می‌کنند که در موسیقی، پسامدرنیسم نه تنها یک نگرش، بلکه در شرایط فعلی و با تکه‌تکه شدنِ فرهنگی، یک امر اجتناب‌ناپذیر است. از اوایل سال ۱۹۳۸، تئودور آدورنو، با استناد به کالایی‌شدنِ همهٔ سبک‌ها، آن را به‌عنوان شروعِ «پایان تمایز سبک یا ارزش در موسیقی»، گرایشی به انحلالِ «مجموعه‌ای از ارزشهای فرهنگی غالب» اعلام کرده بود. از برخی جهات، موسیقی پست‌مدرن را می‌توان به سادگی موسیقی دوران پسامدرن طبقه‌بندی کرد، یا موسیقی که به دنبال گرایش‌های زیبایی‌شناختی و فلسفی پست‌مدرنیسم است، اما با توجه به نظریهٔ «جیمسون»، واضح است که این تعاریف ناکافی‌ست. جنبش پسامدرنیستی تا حدودی در واکنش به آرمان‌های مدرنیسم شکل گرفت، اما در حقیقت موسیقی پست‌مدرن بیشتر از آنچه که یک واکنش، حرکت یا نگرش خاص باشد، با عملکرد و تأثیر جهانی‌شدن در مواجهه با سرمایه‌داری ارتباط دارد. جیمسون می‌گوید: «در حال حاضر و به‌صورت تاریخی، امن‌ترین درک از مفهومِ پسامدرن به‌عنوان تلاشی برای فکرکردن است، درعصری که فراموش کرده‌است که چگونه در وهلهٔ اول به تفکر تاریخی بپردازد». جاناتان کرامر (به دنبال آن ژان-فرانسوا لیوتار و اومبرتو اکو) این ایده را مطرح می‌کنند که پست‌مدرنیسم (از جمله پست‌مدرنیسم موسیقی) کمتر یک سبک، رویه یا دوره تاریخی (یعنی شرط) است تا یک نگرش. کرامر ۱۶ ویژگی (احتمالاً ذهنی) در موسیقی «پسامدرن» را ذکر می‌کند که منظورش آن است که به‌صورت پست‌مدرن درک شود، یا به استراتژی‌های گوش‌دادن به پست‌مدرن خوانده شود، یا این که تجربه‌های گوش‌دادن پسامدرن را ارائه می‌دهد، یا آنکه شیوه‌های آهنگسازی پست‌مدرن را نشان می‌دهد. | ## بخش 3: موسیقی پست‌مدرن | طبق گفته کرامر، ویژگی‌های موسیقی پست‌مدرن عبارتند از: صرفاً تکذیب مدرنیسم یا ادامهٔ آن نیست، بلکه جنبه‌هایی هم برای شکست و هم گسترش دارد. ازکلی‌کردن فرم‌ها اجتناب می‌کند (به عنوان مثال، نمی‌خواهد تمام قطعات تونال یا سریال باشند یا در فرم رسمی مشخص شده ریخته شوند). موسیقی را نه به‌عنوان اثری مستقل، بلکه با زمینه‌های فرهنگی، اجتماعی و سیاسی مرتبط می‌داند. فناوری را نه تنها راهی برای حفظ و انتقال موسیقی می‌داند بلکه معتقد است در تولید و جوهر موسیقی نیز دخیل است. بیشتر از پارتیتورها، اجراها و آهنگسازان، معنا و ساختار را در شنوندگان خود جستجو می‌کند. مقیاس زمانی یکی از نویسندگان اظهار داشته‌است که ظهور موسیقی پست‌مدرن، در موسیقی عامه‌پسند در اواخر دهه ۱۹۶۰ رخ داده‌است که تا حدودی تحت تأثیر سایکدلیک راک و یک یا چند آلبوم بعدی بیتلز قرار گرفته‌است. برخی از این موقعیت زمانی، با استناد به نظریهٔ «جیمسون» مبنی بر اینکه «تغییرات بنیادی سبک‌ها و زبان‌های موسیقی در طول دههٔ ۱۹۶۰ [اکنون] به عنوان بازتابِ پسامدرنیسم دیده می‌شوند»، حمایت می‌کنند. | ## جمع‌بندی | برخی دیگر، آغاز دوران پسامدرنیسم را در هنرها، با اشاره ویژه به موسیقی، در حدود سال ۱۹۳۰ قرار داده‌اند.