موضوع مقاله: راه‌آهن سراسری مغولستان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # راه‌آهن سراسری مغولستان | مقدمه: راه‌آهن سراسری مغولستان یک خط راه‌آهن در مغولستان است که در ادامه راه‌آهن سراسری سیبری از طریق شهر ناوشکی وارد مغلوستان شده و پس از طی ۲۲۱۵ کیلومتر در شهر زمین-یید از این کشور خارج و وارد چین می‌شود. | ## بخش 1: راه‌آهن سراسری مغولستان | راه‌آهن سراسری مغولستان (به مغولی: ) اولان‌اوده در مسیر راه‌آهن سراسری سیبری در بوریاتیای روسیه را از طریق اولان‌باتور در مغولستان، به اولانچاب در مغولستان داخلی چین متصل می‌کند. ایستگاه‌های اصلی آن عبارتند از نائوشکی/سوخباتار در مرز روسیه، دارخان، زونخارا، چویر، ساینشاند و زامین-اوود/ارنهوت در مرز چین. در مرز چین، راه‌آهن از حالت تک‌خطه به دوخطه تغییر می‌یابد و عرض خط آن از ۱۵۲۰ میلی‌متر (عرض روسی) به ۱۴۳۵ میلی‌متر (عرض استاندارد) تغییر می‌کند. در سال ۱۹۳۷، خطی از اولان‌اوده در اتحاد شوروی به نائوشکی در مرز مغولستان ساخته شد. ساخت خط ریلی از نائوشکی به اولان‌باتور به دلیل جنگ جهانی دوم به تعویق افتاد و در نوامبر ۱۹۴۹ تکمیل شد. اتحاد شوروی، مغولستان و جمهوری خلق چین توافق کردند که خط را از اولان‌باتور تا مرز چین امتداد دهند. در مغولستان، این راه‌آهن توسط واحد ۵۰۵ جزا و پاداش شوروی ساخته شد که متشکل از سربازانی بود که عمدتاً به دلیل تسلیم شدن در طول جنگ زندانی شده بودند. خطوط فرعی به معادن زغال‌سنگ در شارینگول در سال ۱۹۶۳ (۶۳ کیلومتر)، باگانور در سال ۱۹۸۲ (۸۵ کیلومتر)، معدن مس در اردنت در سال ۱۹۷۵ (۱۶۴ کیلومتر)، معدن فلوریت در بور-اوندر در سال ۱۹۸۷ (۶۰ کیلومتر) و پالایشگاه نفت در زونبایان (۶۳ کیلومتر) احداث شد. | ## بخش 2: راه‌آهن سراسری مغولستان | نوسازی در دهه ۱۹۹۰ باعث جایگزینی برخی از لوکوموتیوهای قدیمی ساخت شوروی با مدل‌های قدرتمندتر آمریکایی شد و کابل‌های فیبر نوری در کنار خطوط برای ارتباطات و سیگنالینگ نصب گردید. در سال ۲۰۲۲، خطوطی افتتاح شد که شاخه زونبایان را به خانگی در مرز چین و معادن زغال‌سنگ در تاوان تولگوی را به گاشون سوخایت در مرز متصل می‌کرد. عملیات ۱۱۱۰ کیلومتر از این راه‌آهن که در مغولستان قرار دارد (تا سال ۲۰۱۷) توسط شرکت UBTZ (شرکت راه‌آهن اولان‌باتور) مدیریت می‌شود که یک شرکت سهامی مشترک ۵۰/۵۰ بین روسیه و مغولستان است. ترابری ریلی در مغولستان که همچنین شامل خط غیرمتصل چوی‌بالسان–بورزیا (ساخته شده در ۳۹–۱۹۳۸) می‌شود، در سال ۱۹۹۸ حدود ۹۶ درصد از جابجایی بار و ۵۵ درصد از ترافیک مسافری کشور را بر عهده داشت. در مغولستان این مسیر عمدتاً تک‌خطه است و حدود ۶۰ ایستگاه و کنارگذرهای عبوری دوخطه دارد. در ایستگاه ارنهوت در مغولستان داخلی، ریل‌های ۱۵۲۰ میلی‌متری عرض روسی با ریل‌های ۱۴۳۵ میلی‌متری عرض استاندارد چین ملاقات می‌کنند. در این ایستگاه امکانات تخلیه و بارگیری و تجهیزات ناوگان ریلی برای تعویض بوژی وجود دارد. تا سال ۲۰۰۰، این راه‌آهن دارای ۹ پایانه کانتینری بود که بزرگترین آن‌ها در زامین-اوود قرار داشت. | ## بخش 3: راه‌آهن سراسری مغولستان | UBTZ دارای ۶۰ لوکوموتیو، ۳۰۰ واگن مسافربری و ۲۴۰۰ واگن باری از جمله ۱۴۰ واگن کانتینربر بود. اصلی‌ترین خدمات بین‌المللی در این راه‌آهن قطار K3/4 است که خدمات خود را در سال ۱۹۵۹ آغاز کرد و پکن را به مسکو متصل می‌کند. خطوط پیشنهادی طرح دولت مغولستان در سال ۲۰۱۰ ساخت ۵۶۸۳٫۵ کیلومتر ریل جدید را با هدف اصلی اتصال دالاندزادگاد و چوی‌بالسان در سه مرحله پیشنهاد کرد: مرحله اول: در مجموع ۱۱۰۰ کیلومتر شامل دالاندزادگاد–معدن تاوان تولگوی–معدن تساگان سووارگا–زونبایان (۴۰۰ کیلومتر)، ساینشاند–بارون-اورت (۳۵۰ کیلومتر)، بارون-اورت–معدن خوت (۱۴۰ کیلومتر) و خوت–چوی‌بالسان (۲۰۰ کیلومتر)؛ مرحله دوم: در مجموع ۹۰۰ کیلومتر برای اتصال مرحله اول به مرز چین، شامل معدن نارین سوخایت–شیوه خورن (۴۵٫۵ کیلومتر)، تاوان تولگوی–گاشون سوخایت (۲۶۷ کیلومتر)، خوت–تامساگ‌بولاگ–نومروگ (۳۸۰ کیلومتر) و خوت–بیچیگت (۲۰۰ کیلومتر)؛ و مرحله سوم: در مجموع ۳۶۰۰ کیلومتر که با جزئیات توصیف نشده است، اما شامل اتصالی با تساگان‌نور در مرز روسیه و خطی از اولان‌باتور به خارخورین است. در سال ۲۰۱۲، خطی برای اتصال اردنت–مورون–معدن اوووت–آرتس سووری در مرز روسیه (۵۴۷ کیلومتر) تصویب شد، اما هرگز ساخته نشد. در سال ۲۰۱۴ اعلام شد که خطوط برنامه‌ریزی شده تاوان تولگوی–گاشون سوخایت و خوت–بیچیگت با عرض ریل چینی ساخته خواهند شد، در حالی که خطوط دالاندزادگاد–چوی‌بالسان، خوت–نومروگ و اردنت–آرتس‌سووری با عرض ریل روسی خواهند بود. در سال ۲۰۱۶، خطی که زونبایان را به خانگی در مرز چین متصل می‌کند (۲۸۰ کیلومتر) تصویب و در سال ۲۰۲۳ تکمیل شد. | ## جمع‌بندی | طرح دولت در سال ۲۰۱۷ که نسبت به طرح ۲۰۱۰ بسیار محدودتر شده بود، پیشنهاد اتصال خوت–چوی‌بالسان، نارین سوخایت–شیوه خورن، خوت–بیچیگت و زونبایان–خانگی را ارائه داد.