موضوع مقاله: کوسوده | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کوسوده | مقدمه: کوسوده (به ژاپنی: ، به معنای واژگانی «آستین‌های کوتاه») نوعی پوشاک ژاپنی با آستین کوتاه و پیشینه‌ساز مستقیم کیمونو بود. | ## بخش 1: کوسوده | هرچند اجزای تشکیل‌دهنده آن با اجزای کیمونو همانندی مستقیم دارند، اما نسبت‌های آن متفاوت بود و معمولاً تنه‌ای پهن‌تر، یقه‌ای بلندتر و آستین‌هایی باریک‌تر داشت. آستین‌های کوسوده معمولاً به‌طور کامل به تنه دوخته می‌شدند و اغلب لبه‌های بیرونی به‌شدت گرد داشتند. کوسوده در ژاپن از حدود دوره کاماکورا (۱۱۸۵–۱۳۳۳) تا سال‌های پایانی دوره ادو (۱۶۰۳–۱۸۶۷) به‌عنوان پوشاک روزمره و عادی مردم پوشیده می‌شد. در اواخر این دوره، نسبت‌های آن به‌گونه‌ای تغییر کرد که به کیمونوی امروزی شباهت پیدا کرد. همچنین در همین زمان بود که واژه «کیمونو» به معنای «چیزی که بر شانه‌ها می‌پوشند» برای نخستین بار برای توصیف پوشاکی به کار رفت که پیشتر کوسوده نامیده می‌شد. کوسوده را با کمربندی به نام «اُبی» می‌بندند و همراه آن پای‌افزارهای سنتی چوپین مانند «گِتا» یا «زوری» می‌پوشند. پیشینه کوسوده در دوره هی‌آن به‌عنوان زیرپوشی برای مردان و زنان پدیدار شد؛ پوشاکی ساده و سفیدرنگ که معمولاً از ابریشم دوخته می‌شد و مستقیماً بر روی پوست پوشیده می‌شد. | ## بخش 2: کوسوده | شیوه لایه‌لایه‌کردن پوشاک که زنان دربار امپراتوری ژاپن به‌کار می‌بردندکه به وازده لایه» شناخته می‌شدشامل لایه‌های بیشتری نسبت به مردان بود. پس از فرمان‌های پوشاکی که برای کاهش تعداد لباس‌های لایه‌لایه در دربار صادر شده بودند، کوسوده از حدود دوره کاماکورا به‌تدریج به‌عنوان لباس رویه درآمد. شیوه‌های پوشیدن کوسودهمانند پوشیدن دو کوسوده روی هم و رها کردن ردای رویی از شانه‌هارواج یافت و در کنار آن، روش‌های نوین تزیین منسوجات مانند رنگرزی و گل‌دوزی برای آراستن این پوشاک پدیدار شدند. کوسوده در آغاز رنگرزی‌نشده بود؛ نسخه رنگرزی‌شده آن در دوره موروماچی پدیدار شد، در دوره آزوچی-مومویاما به اوج محبوبیت رسید و در دوره کیچو و دوره ادو رو به افول گذاشت. روش‌های به‌کاررفته برای تزیین عبارت بودند از پارچه‌های ابریشمی («منسوج چینی») که از رشته‌های شناور ابریشمی و نوارهای کاغذ طلایی تقلید گل‌دوزی می‌کردند، و شیوه پیچیده که ترکیبی از رنگرزی و گل‌دوزی بود، تا زمانی که هر دو با قوانین سختگیرانه پوشاک و گسترش روش رنگرزی محدود شدند. نسبت‌های کوسودهتنه‌ای پهن و آستین‌هایی نسبتاً باریکبه‌مرور زمان متعادل شدند و سرانجام در حدود دوره ادو به نسبت‌های کیمونوی امروزی شباهت پیدا کردند. آستین برخی کوسودههای زنانه نیز بلندتر شد و از تنه زیر شانه جدا شد؛ این سبک به اوبی اجازه می‌داد که به‌مرور پهن‌تر شود. | ## بخش 3: کوسوده | اجزا اجزای تشکیل‌دهنده کوسوده تقریباً همانند اجزای کیمونو هستند و تنها تفاوت عمده، نسبت‌های هر بخش در مقایسه با کیمونوی امروزی است. پهنای دار بافندگی و در نتیجه (تاقه پارچه) به‌کاررفته برای کوسوده به‌طور چشمگیری بزرگ‌تر از آن برای کیمونو بود و آستین‌ها و یقه نیز با پهناهای متفاوتی بریده و دوخته می‌شدند. در دوره کیچو (۱۵۹۶–۱۶۱۵، اندکی پیش از دوره ادو)، پهنای تاقه پارچه به‌کاررفته برای کوسوده حدود بود و آستین‌ها با نیمی از پهنای دوخته می‌شدند. سوده‌گوچی (دهانه سرآستین) باریک بود، اریکاتاکی (پهنای دهانه گردن) باریک بود، اریتاکه (طول یقه) بلند بود و تاته‌زوما کوتاه بود. آستین‌های کوسوده هم از نظر طول و هم از نظر پهنا نسبتاً کوتاه بودند و در بیشتر موارد در تمام طول به تنه دوخته می‌شدند و لبه‌ای تا حدودی گرد در زیر دهانه مچ هر آستین داشتند. پانل‌های تنه کوسوده نسبتاً بسیار پهن‌تر بودند و ظاهر شانه‌های افتاده مشخصی پدیدمی‌آوردند. یقه کوسوده بسیار پهن‌تر از آنچه در کیمونوی امروزی دیده می‌شود بود و همچنین نسبتاً بلندتر بود و زاویه‌ای بلندتر و کم‌عمق‌تر در امتداد اوکومی تشکیل می‌داد. | ## جمع‌بندی | اوکومی، به‌دلیل طول و جایگاه پایین یقه، ظاهر بسیار مثلثی‌تری نسبت به اوکومی چهارضلعی نامنظم در کیمونوی امروزی داشت؛ این ویژگی به کوسوده ظاهری مایل و کمرپایین می‌داد.