موضوع مقاله: فلاویا پائولون | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فلاویا پائولون | مقدمه: رابینسون (چپ) در سال ۱۹۴۸ میلادی فلاویا پائولون (؛ – ) که با نام فلاویا گوئیدینی نیز شناخته می‌شود، نویسنده، فیلم‌نامه‌نویس، روزنامه‌نگار و منتقد فیلم اهل ایتالیا بود. | ## بخش 1: فلاویا پائولون | از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به عملیات سیب‌زمینی اشاره کرد. زندگی‌نامه فلاویا پائولون در ۱۴ نوامبر ۱۹۰۶ در محله بدینگتون، واقع در منطقه ساتن در حومهٔ لندن به دنیا آمد. پدرش، جوزپه گوئیدینی، دارای تابعیت دوگانه سوئیسی و ایتالیایی بود — پدربزرگش جاکومو معمار و مادربزرگش کارلوتا زورزی از خانواده‌های نجیب‌زاده ونیزی بود. تبار مادری فلاویا ارمنی بود؛ خانواده آنها در قسطنطنیه زندگی می‌کردند اما به‌دلیل آزار و اذیت‌های ترک‌ها مجبور شدند به تبعید در لندن بروند. 13-14; جوزپه گوئیدینی در یکی از سفرهایش به عنوان کارمند شرکت نفتی لندن به نام "هوم‌لایت" با سوفیا آشنا و ازدواج کرد. او در سنین جوانی با ماریو پائولون، که از مؤسسه هنر و در رشته معماری فارغ‌التحصیل شده بود، ازدواج کرد و چهار فرزند به دنیا آورد. فلاویا شهر ونیز را همچون پوست دوم خود پذیرفت؛ به زبان گویش ونیزی مسلط بود و حتی لهجه کمی آوازگونه ونیزی‌های اصیل را تقلید می‌کرد. 7-14; با توجه به زبان مادری انگلیسی و تسلط به زبان فرانسه، پیدا کردن کار در شهری مثل ونیز که علاوه بر گردشگری، هنوز بر تجارت‌های متعددی متکی بود، برای او دشوار نبود. 30-32; مدیران تغییر می‌کردند، اما او باقی می‌ماند، سازمان‌دهی می‌کرد، پیشنهاد می‌داد و اغلب برنامه‌ریزی می‌کرد. 81; در دهه ۱۹۳۰، حضور یک زن در رأس مؤسسه‌ای دولتی به آن شهرت، که البته طبیعتاً به روابط و حمایت‌های سیاسی وابسته بود، قابل تصور نبود. در کتابچه بیست‌وششمین جشنواره بین‌المللی هنرهای سینمایی ونیز آمده است: «فلاویا پائولون – دفتر نمایش‌ها: با مسئولیت ویژه جشنواره فیلم مستند، برقراری ارتباط با تهیه‌کنندگان داخلی و خارجی و همکاری در تحقیقات و انتخاب فیلم‌ها. | ## بخش 2: فلاویا پائولون | جشنواره فیلم ونیز نخستین تجربه بزرگ جهانی از این نوع بود و نشان می‌دهد چگونه سینما در طول بخش زیادی از قرن بیستم، ستون فقرات ارتباطات و اطلاع‌رسانی بود؛ گاهی هنر را به تصویر می‌کشید و گاهی خود به عنوان سندی زنده از تاریخ عمل می‌کرد. در ابتدا، دوسالانه ونیز بر پایه سازمانی تقریباً دستی و با تعداد اندکی کارمند و بودجه‌ای محدود بنا شده بود. فلاویا سال‌ها بالا و پایین پلکان‌هایی که بین بینال هنر و جشنواره فیلم فاصله انداخت، رفت‌وآمد می‌کرد و به راحتی در هر دو حوزه فعالیت داشت. این تجربه به او این امکان را داد که وقتی در سال ۱۹۷۳ جشنواره آسولو را تأسیس کرد، با تخصص کامل به برنامه‌ریزی فیلم‌های هنری و زندگینامه هنرمندان بپردازد. او همچنین به سینمای کودکان و انیمیشن‌ها پرداخت، موضوعاتی که به آن‌ها علاقه‌مند بود، اما پس از بازسازی جشنواره در سال ۱۹۶۸، این بخش توسط جشنواره کنار گذاشته شد. در سال‌های حکمفرمایی فاشیسم، رژیم در ابتدا به دوسالانه ونیز و جشنواره فیلم ونیز اجازه می‌داد تا تصویری از فرهنگی آینده‌نگر به جهان ارائه دهند، هرچند با سانسورهای اجتناب‌ناپذیر؛ دریچه‌ای که به تدریج با گسترش نازی‌فاشیسم و پوشاندن کشور زیر لایه‌ای از سرکوب، بسته‌تر می‌شد. وقتی قانونی تصویب شد که بر اساس آن همه کارکنان باید عضو حزب می‌شدند، فلاویا که یک ضدفاشیست معتقد بود، با رویکردی ذاتی واقع‌گرایانه و با شوخ‌طبعی فراوان با این وضعیت روبرو شد. 23; در سال‌های ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۲، جشنواره تبدیل به یک «رویداد» ایتالیایی-آلمانی شد و فیلم‌هایی از کشورهای بی‌طرف را به نمایش گذاشت. سپس همه چیز تا پایان جنگ به طور کامل متوقف شد و دفاتر کا جوسی‌نیان توسط یک فرماندهی آلمانی اشغال شد. 36; در سال ۱۹۴۹، او به پگی گوگنهایم پیشنهاد داد که قصر زیبای ونی‌یر دئی لئونی در کانال بزرگ ونیز را بخرد؛ این قصر امروزه به موزه تبدیل شده و پگی، ثروتمند آمریکایی، با مجموعه مشهور گوگنهایم در آن ساکن شد. 342; دیری نپایید که دوسالانه ونیز دوباره از فلاویا دعوت کرد و او آماده همکاری برای بازسازی این سازمان بود. | ## بخش 3: فلاویا پائولون | کارشناسان برجسته‌ای در این احیا مشارکت داشتند از جمله الیو زورزی، مدیر وقت، فرانچسکو پازینتی و ماسیمو بونتمپلی. فلاویا همچنان برای جشنواره فیلم، به‌ویژه در دوران مدیریت جان لوئیجی روندی فعالیت می‌کرد. روندی درباره او نوشته است: «فلاویا بخش جدایی‌ناپذیری از چیزی بود که هنوز به آن آرشیو تاریخی هنرهای معاصر می‌گویند — و من به او مراجعه می‌کردم چون او تاریخ زنده جشنواره فیلم بود و می‌توانست همه اطلاعاتی را که در دهه ۷۰ پیش از من رخ داده بود، در اختیارم بگذارد... 94; اما زندگی حرفه‌ای فلاویا پائولون فقط محدود به دوسالانه ونیز و جشنواره فیلم ونیز نبود. 82; کار مستمر و پرشور او، وی را به یکی از شخصیت‌های برجسته و جذاب سینمای قرن بیستم تبدیل کرد. تقدیرها در سال ۲۰۰۶، در دانشکده ادبیات و فلسفه دانشگاه پادووا، پایان‌نامه کارشناسی ارشد النا کاسادورو تحت عنوان «فلاویا پائولون، دوگارسای سینما» منتشر شد (استادان راهنما: جان پی‌یرو برونتا، جورجیو بوسِتو). در صدسالگی زادروز فلاویا پائولون، در سپتامبر ۲۰۰۶، دوسالانه ونیز یک مرور آثار با عکس‌ها و گواهی‌های امضا شده به او اختصاص داد که در آن مارکو مولر، جان لوئیجی روندی، کارلو مونتانارو، جورجیو بوسِتو و داویده کروف حضور داشتند. آن‌ها بر اهمیت شخصیت او صحه گذاشتند و او را به‌عنوان ستون فقرات و حافظه تاریخی نمایشگاه شناخته‌اند. آرشیو تاریخ هنرهای معاصر به این مناسبت کتاب «فلاویا پائولون و جشنواره» اثر النا کاسادورو را منتشر کرد. این عکس‌ها بازتاب زیادی داشتند، به‌حدی که خبر آن در روزنامه آن‌سوی اقیانوس، نیویورک تایمز نیز منتشر شد. | ## جمع‌بندی | 11; طنز نیز از بازتاب ویژگی‌های سازمان‌دهی او غافل نماند: در روز دوشنبه ۹ سپتامبر ۱۹۶۸، سال اوج اعتراضات علیه نمایشگاه، کاریکاتوری در روزنامه ایتالیایی گاتزتینو منتشر شد که در آن پائولون را در حال نگه‌داشتن میزی می‌بینیم که یکی از پایه‌هایش شکسته و لوئیجی کیارینی، مدیر وقت نمایشگاه، بر آن تکیه زده است.Elena Casadoro, ‘Flavia Paulon.