موضوع مقاله: مار بندجورابی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مار بندجورابی | مقدمه: این مار، زنده زا و بدون زهر است ، که منبع زهر خود رابصورت دیگری تهیه میکند ; تغذیه این مار از سمندر آبی و ذخیره سم در کبد باعث سمی شدن مار و دور شدن شکارچیانش میشود . | ## بخش 1: مار بندجورابی | این مارها بومی آمریکای شمالی و آمریکای مرکزی هستند و از مرکز کانادا در شمال تا کاستاریکا در جنوب پراکنش دارند. با حدود ۳۷ گونه و ۵۲ زیرگونه شناسایی‌شده، مارهای بندجورابی از نظر ظاهر تنوع بالایی دارند. به‌طور کلی، چشمان گرد و درشت با مردمک گرد، بدن باریک، فلس شیار‌دار (برجسته‌شکل) و الگویی از نوارهای طولی دارند که ممکن است همراه با خال باشد یا نباشد (برخی گونه‌ها اصلاً نوار ندارند). در برخی زیرگونه‌ها، نوارها به رنگ آبی، زرد یا قرمز با پشت سیاه و بخش شکمی به رنگ بژ یا قهوه‌ای روشن دیده می‌شوند. برای نمونه، در مورد اینکه آیا دو نوع خاص از این مارها گونهٔ جداگانه یا زیرگونه‌ای از یک گونه هستند، اختلاف وجود دارد. مارهای بندجورابی با سردهٔ Nerodia (مارهای آبی) خویشاوندی نزدیکی دارند و برخی گونه‌ها بین این دو سرده جابه‌جا شده‌اند. بسیاری از مارهایی که پیش‌تر در سرده یا گونهٔ جداگانه قرار داشتند، اکنون به‌عنوان گونه یا زیرگونه در Thamnophis طبقه‌بندی شده‌اند. پایگاه داده خزندگان هم‌اکنون ۳۷ گونه را در این سرده به‌رسمیت می‌شناسد که برخی چند زیرگونه دارند. پراکنش و زیستگاه مارهای این سرده بومی آمریکای شمالی و آمریکای مرکزی هستند و در تمام ایالات متحده قاره‌ای و همهٔ استان‌های کانادا یافت می‌شوند. این مارها از دشت‌های زیرشمالگانی غرب‌مرکزی کانادا تا انتاریو و کبک در شرق، از سواحل اقیانوس اطلس تا فلوریدا و از جنوب و مرکز ایالات متحده تا مناطق خشک جنوب‌غربی و مکزیک، گواتمالا و جنوب کاستاریکا پراکنده‌اند. مار بندجورابی در اصل بومی جزیرهٔ نیوفاندلند در شرق کانادا نبوده، اما از دست‌کم سال ۲۰۱۰ به‌طور طبیعی در آن‌جا زادآوری کرده و به‌تدریج گسترش یافته است. | ## بخش 2: مار بندجورابی | پراکنش گستردهٔ این مارها ناشی از رژیم غذایی متنوع و سازگاری آن‌ها با زیستگاه‌های گوناگون و نزدیکی متفاوت به آب است. فرومون‌های پوستی نر و ماده به‌اندازه‌ای متفاوت‌اند که به‌راحتی قابل تشخیص هستند. در فصل جفت‌گیری، این توانایی سایر نرها را فریب می‌دهد تا تلاش کنند با آن‌ها جفت‌گیری کنند. این رفتار باعث انتقال گرما به آن‌ها در پدیدهٔ گرمادزدی می‌شود که به‌ویژه پس از خواب زمستانی، مزیتی برای فعال‌تر شدن آن‌هاست. نرهایی که هر دو نوع فرومون را ترشح می‌کنند، در توپ جفت‌گیری که در آن چندین نر به دور ماده‌ها جمع می‌شوند، جفت‌گیری‌های بیشتری نسبت به نرهای عادی دارند. مارهای بندجورابی برای ارتباط از اندام بویایی یاکوبسونی استفاده می‌کنند و با حرکات زبان، سرنخ‌های شیمیایی محیط را جمع‌آوری می‌کنند. وقتی این مولکول‌ها وارد لومن این اندام شوند، با سلول‌های حسی متصل به بافت عصبی این اندام تماس پیدا می‌کنند. در صورت تهدید، مار بندجورابی ممکن است جمع شده و حمله کند، اما معمولاً سر خود را پنهان کرده و دمش را تکان می‌دهد. این ترشح شامل هفت ترکیب فرّار با بوی بسیار قوی است: اسید استیک، اسید پروپانوئیک، اسید ۲-متیل‌پروپانوئیک، اسید بوتانوئیک، اسید ۳-متیل‌بوتانوئیک، تری‌متیل‌آمین و ۲-پیپریدون. آن‌ها از این روش‌ها برای فرار از شکارچیان استفاده می‌کنند و گاهی به آب می‌خزند تا از دست شکارچیان زمینی بگریزند. شاهین‌ها، کلاغ‌ها، حواصیل سفید، حواصیل، درنا، راکون‌ها، شنگ‌ها و گونه‌های دیگر مار (مانند مار مرجانی و شاه‌مار) از شکارچیان آن‌ها هستند و حتی حشره‌خواران و قورباغه‌ها نوزادانشان را می‌خورند. | ## بخش 3: مار بندجورابی | مار بندجورابی مانند همهٔ خزندهها دگرگرم‌خون است و برای تنظیم دمای بدن خود در آفتاب می‌خوابد. در دورهٔ بی‌حرکتی زمستانه خزندگان، معمولاً در مکان‌های بزرگ و اشتراکی به نام کمون زمستانه تجمع می‌کنند و برای خواب زمستانی مسافت‌های زیادی را مهاجرت می‌کنند. رفتار اجتماعی یک مطالعهٔ بلندمدت توسط وزارت ترابری انتاریو دربارهٔ رفتار اجتماعی مار بندجورابی باتلر نشان داده که این مارها برخلاف تصور پیشین، رفتاری اجتماعی دارند و گروه‌های مشخصی تشکیل می‌دهند. این مطالعه که در زمینی به مساحت ۲۵۰ هکتار نزدیک ویندسور، کانادا انجام شد، بیش از ۳۰۰۰ مار را طی ۱۲ سال ردیابی کرد. نتایج نشان داد که این مارها به‌طور تصادفی حرکت نمی‌کنند، بلکه تمایل دارند با گروه‌های خاصی از مارها معاشرت کنند. این گروه‌ها معمولاً شامل سه تا چهار فرد هستند، هرچند برخی گروه‌های بزرگ‌تر تا ۴۶ مار نیز گزارش شده‌اند. این مارها اغلب خود را با هر طعمه‌ای که بیابند و هر زمان که بیابند، وفق می‌دهند؛ زیرا ممکن است غذا کمیاب یا فراوان باشد. زهر برای مدت طولانی تصور می‌شد که مارهای بندجورابی بی‌زهر هستند، اما کشفیات اوایل دههٔ ۲۰۰۰ نشان داد که آن‌ها زهری عصبی‌سم تولید می‌کنند. با این حال، این مارها به‌دلیل تولید مقدار اندکی زهر نسبتاً خفیف و نداشتن ابزار کارآمد برای تزریق آن، نمی‌توانند به انسان آسیب جدی برسانند یا او را بکشند. این مارها دندان‌های عقبی بزرگ‌تری دارند اما لثه‌های آن‌ها به‌طور قابل‌توجهی بزرگ‌تر است و ترشحات غده دوورنوا فقط کمی سمی هستند. شواهد نشان می‌دهد که جمعیت‌های مار بندجورابی و سمندر دارای پیوند تکاملی در سطح مقاومت به تترودوتوکسین هستند و این موضوع بیانگر هم‌تکامل میان شکارچی و شکار است. | ## جمع‌بندی | پرورش‌دهندگان بسیاری تمام گونه‌های مار بندجورابی را تکثیر کرده‌اند و این موضوع باعث محبوبیت آن‌ها شده است.