موضوع مقاله: آزادی بیان در کشورها | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آزادی بیان در کشورها | مقدمه: آزادی بیان در کشورها مفهوم حق انحصاری ذاتی است که به‌طور عمومی بدون ترس از سانسور یا مجازات صدق می‌کند. | ## بخش 1: آزادی بیان در کشورها | این حق در اعلامیه جهانی حقوق بشر سازمان ملل متحد در نظر گرفته شده و در قوانین بسیاری از کشورها به رسمیت شناخته شده است. در بسیاری از کشورها، به ویژه کشورهایی که حکومتی اقتدار گرا دارند، سانسور دولتی آشکارا اعمال می‌شود. بعضاً ادعا شده است که سانسور به صورت دیگری صورت گرفته است (نگاه کنید به مدل تبلیغاتی) و رویکردهای مختلفی در رابطه با آزادی بیان وجود دارد نظیر سخن گفتن از نفرت، ناامیدی و قوانین دینی که وجود دارد. فهرست زیر بخشی از ادعاهای دولتی کشورها است و لزوماً وضعیت واقعی را منعکس نمی‌کند. قانون بین‌المللی اعلامیه جهانی حقوق بشر سازمان ملل متحد در سال ۱۹۴۸ تصویب شده است که در ماده ۱۹ این قانون آمده است: <blockquote>هر انسانی حق آزادی بیان و عقیده دارد؛ این حق شامل آزادی داشتن عقیده و باور بدون دخالت و تفتیش عقاید، دریافت و انتشار اطلاعات و افکار خود از طریق رسانه‌ها و بدون ملاحظات مرزی است.''</blockquote> از لحاظ فنی، به عنوان یک قطعنامه مجمع عمومی سازمان ملل متحد به جای یک معاهده، از لحاظ قانونی به‌طور کامل در مورد اعضای سازمان ملل متحد نیست. علاوه بر این، در حالی که برخی از مقررات آن به عنوان بخشی از قوانین بین‌المللی عرفی در نظر گرفته می‌شوند، اختلاف نظر وجود دارد. آزادی بیان به معنای حفاظت از حقوق بین‌الملل توسط قانون میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی است که در حدود ۱۵۰ کشور ملزم به آن هستند. در تصویب اعلامیه جهانی حقوق بشر سازمان ملل متحد، ایرلند، ایتالیا، لوکزامبورگ، موناکو، استرالیا و هلند اصرار بر متمم ماده ۱۹ دارند تا بتوانند بر صدور مجوز رسانه ای روی سیستم‌های خود تأثیر بگذارند. آسیا در میان کشورهای آسیایی چند کشور تضمین قانون آزادی بیان را برای شهروندان خود برقرار کرده‌اند. ایران مقالات اصلی: آزادی بیان در ایران، سانسور در ایران و سانسور اینترنت در ایران براساس گزارش سازمان گزارشگران بدون مرز در سال ۲۰۱۸ ایران در رده‌بندی صد و چهل و چهارم قرار داشته و همچنان یکی از زندان‌های بزرگ جهان برای روزنامه‌نگاران محسوب می‌شود. توهین علیه اسلام در ایران غیرقانونی است براساس شاخص آزادی مطبوعات در سال ۲۰۰۷، ایران رتبه ۱۶۶ از میان ۱۶۹ کشور را داراست. تنها سه کشور دیگر - اریتره، کره شمالی و ترکمنستان - محدودیت بیشتری برای آزادی رسانه‌های خبری نسبت به ایران داشته‌اند. گزارشگران بدون مرز (RWB) ایران را «بزرگ‌ترین زندان خاورمیانه برای روزنامه نگاران» نامیده است. سازمان گزارشگران بدون مرز (RSF) روز ۲۶ نوامبر ۲۰۱۹ فشار حکومت جمهوری اسلامی را به خانواده خبرنگاران محکوم کرده و اعلام کرد که در رده‌بندی جهانی آزادی مطبوعات ۲۰۱۹، ایران از میان ۱۸۰ کشور جهان در رده ۱۷۰ قرار دارد. روز پنجشنبه ۲۲ بهمن همزمان با «روز جهانی مبارزه با سانسور سایبری»، سازمان گزارشگران بدون مرز، «مرکز ملی فضای مجازی ایران» را در فهرست نهادهای سرکوبگر سایبری در جهان ثبت کرده است؛ که دارای بدترین کارنامه در سرکوب سایبری هستند و تأکید شده است که فعالیت آنها خطری آشکار برای آزادی عقیده و بیان تصریح شده در ماده ۱۹ اعلامیه حقوق بشر است. بر اساس گزارش سازمان گزارشگران بدون مرز طی ۴۰ سال گذشته ایران یکی از سرکوبگرترین کشورهای جهان در سرکوب خبرنگاران بوده است. از سال ۱۹۷۹ تا کنون دست کم ۸۶۰ روزنامه‌نگار و خبرنگار در ایران زندانی یا اعدام شده‌اند. روز ۸ سپتامبر ۲۰۲۰ سازمان خبرنگاران بدون مرز نسبت به استمرار بازداشت و سرکوب روزنامه‌نگاران در ایران ابراز نگرانی کرده و با اسم بردن از خبرنگاران و روزنامه‌نگارانی که بخاطر حرفه‌شان بازداشت شده و زیر فشار و توهین و افترا قراردارند هشدار داد، یک مسئول این سازمان گفت که «شورای حقوق بشر باید برای حفاظت و دفاع از روزنامه‌نگاران اقدام‌های جدی‌تری انجام دهد.» فدراسیون بین‌المللی روزنامه‌نگاران روز ۱۸ بهمن ۱۳۹۸ با انتشار بیانیه‌ای "حمله نیروهای امنیتی حکومت ایران به خانه شش روزنامه‌نگار را محکوم کرد و نیروهای "اطلاعات سپاه پاسداران" را مسئول فشارهای اخیر بر روزنامه‌نگاران معرفی کرد. آنتونی بلانگر، دبیرکل این فدراسیون گفته است که "تهدید و ارعاب روزنامه‌نگاران ابزاری ناخوشایند برای ساکت کردن نظرات عمومی از سوی دولت است." ۳۱۳ نفر از سینماگران ایرانی روز ۲۱ شهریور ۱۳۹۹ «روز ملی سینما» با امضای بیانیه‌ای خواستار برچیده شدن نظام سانسور در ایران شدند. سازمان گزارشگران بدون مرز در گزارش سالانه ۲۰۲۱ خود، ایران را از لحاظ آزادی‌های رسانه‌ای و خبرنگاران در رتبه ۱۷۴ قرار داد. براساس این گزارش علی خامنه‌ای نیز در فهرست درندگان آزادی رسانه‌ها در جهان قرار گرفت. سازمان گزارشگران بدون مرز در گزارش سال ۲۰۲۳ خود حکومت جمهوری اسلامی ایران را از نظر آزادی در رتبه ۱۷۷ از ۱۸۰ کشور پس از کره‌شمالی، چین و ویتنام قرار داد، و آن را یکی از مخوف‌ترین کشورها برای روزنامه‌نگاران نامید. سازمان گزارشگران بدون مرز در گزارش سال ۲۰۲۴ خود، ایران را از نظر آزادی بیان و شاخص‌های روزنامه‌نگاری در رتبه ۱۷۶ قرار داد که همراه با کره شمالی، افغانستان، سوریه و اریتره در قعر جدول هستند. بر اساس این گزارش جایگاه ایران به عنوان یکی از «سرکوب‌گرترین کشورهای جهان از نظر آزادی مطبوعات»، از زمان موج عظیم اعتراضات در واکنش به قتل مهسا امینی در بازداشت گشت ارشاد در شهریور سال ۱۴۰۱، بدتر شده است. این گزارش همچنین می‌افزاید ایران با حبس دست‌کم ۲۳ روزنامه‌نگار، یکی از بزرگ‌ترین زندان‌های جهان برای روزنامه‌نگاران است. هند مقاله اصلی: آزادی بیان در هند همچنین مقاله سانسور در هند را ببینید قانون اساسی هند آزادی بیان را برای همه شهروندان تضمین می‌کند، اما همچنین محدودیت‌های قابل توجهی را اعمال می‌کند. در هند، شهروندان آزاد هستند که از دولت، سیاست، سیاستمداران، بوروکراسی و سیاست‌ها انتقاد کنند. با این حال، سخنرانی‌ها را می‌توان به دلایل امنیتی، اخلاقی و تحریک‌پذیری محدود کرد. (2) 769, indiankanoon.org هنگ کنگ در «فصل سوم: حقوق اساسی و وظایف ساکنان» (第三章: 居民的基本權利和義務) در قانون اساسی هنگ کنگ: ماده ۲۷: ساکنان هنگ کنگ باید از آزادی بیان برخوردار باشند، که شامل آزادی مطبوعات و انتشارات؛ آزادی اجتماعات، شوراها، صفوف و تظاهرات؛ و حق و آزادی تشکیل و پیوستن به اتحادیه‌های کارگری، و آزادی اعتصاب. هیچ گروه و فردی، در هیچ زمینه‌ای مجاز به تجاوز به آزادی و حریم شخصی، و ارتباطات ساکنان نخواهد بود به استثنای مواردی که توسط مقامات برای انجام امور قانونی به منظور برآوردن نیازهای امنیت عمومی یا تحقیق در مورد جرائم جنایی مورد بازرسی قرار گیرند. در بعضی موارد در اندونزی برای انتقاد از دولت اشاره کردن به نام اعضای هیئت دولت هنوز خطا محسوب می‌شود. بنگلادش مقاله اصلی: حقوق بشر در بنگلادش همچنین می‌توانید به مقاله قوانین بنگلادش مراجعه کنید. در فصل سوم حقوق بنیادی در قانون اساسی بنگلادش ظاهراً آزادی بیان را برای هر شهروند بر اساس ماده ۳۹ قانون اساسی تضمین می‌کند. | ## بخش 2: آزادی بیان در کشورها | اسرائیل مقاله اصلی: به حقوق بشر در اسرائیل مراجعه کنید ژاپن می‌توانید به مقاله وضعیت حقوق بشر، آزادی بیان و مطبوعات در ژاپن مراجعه کنید. در ماه مه ۲۰۰۸، نخست‌وزیر مالزی، داتوک سری عبدالله احمد بداوی، عنوان کرد: «رسانه‌ها باید سانسور داوطلبانه خود را انجام دهند». او گفت: هیچ چیز بنام آزادی نامحدود وجود ندارد و رسانه‌ها نباید از «سانسور داوطلبانه» برای احترام به هنجارهای فرهنگی، جوامع مختلف ارزش‌های مختلفی داشته باشند. پاکستان ماده ۱۹ قانون اساسی پاکستان آزادی بیان و آزادی مطبوعات را با محدودیت‌های خاص تضمین می‌کند. ماده ۳۵ قانون اساسی جمهوری خلق چین ادعا می‌کند که: «شهروندان جمهوری خلق چین از آزادی بیان، مطبوعات، ملاقات، انجمن، صفوف و تظاهرات لذت می‌برند.» اما حزب کمونیست چین (CPC)، حزب حاکم حزب کمونیست چین (CPR)، یا حزب کمونیست چین (CPC)، سانسور را در جمهوری خلق چین (PRC) اجرا می‌کند. دولت چینی ادعا می‌کند که دارای حق قانونی برای کنترل محتوای اینترنت در داخل قلمرو خود است و قوانین سانسور آن‌ها بر حق شهروندان برای آزادی بیان نقض نمی‌شود. از سال ۲۰۱۲ که جین پینگ به دبیرکل حزب کمونیست چین (رهبر واقعی حزب کمونیست) تبدیل شد، سانسور به‌طور قابل توجهی تقویت شده است. فیلیپین ماده سوم بخش چهارم قانون اساسی فیلیپین در سال ۱۹۸۷ مشخص می‌کند که هیچ قانونی نباید آزادانه بیان را محدود نماید. با این حال، برخی از قوانین فیلیپین این آزادی را محدود می‌کند، مثلاً: برخی قسمت‌های پرچم یا کد هرالد که به عبارات خاصی احتیاج دارند و عبارات دیگر را ممنوع می‌کنند.Republic Act No. عربستان سعودی اهانت به مقدسات اسلام در عربستان غیرقانونی است و با مجازات‌های سختی روبرو خواهد بود. کره جنوبی اطلاعات بیشتر در مقاله سانسور در کره جنوبی قانون اساسی کره جنوبی آزادی بیان، مطبوعات، تقاضا و ملاقات برای اتباع خود را تضمین می‌کند. با این حال، رفتار یا سخنرانی به نفع رژیم کمونیستی کره شمالی، به موجب قانون امنیت ملی مجازات دارد، اگرچه در سال‌های اخیر، تحت تعقیب قانونی این قانون نادر بوده است. یک قانون سختگیرانه انتخابات وجود دارد که از چند ماه قبل از انتخابات اثر می‌گذارد و سخنرانی در حمایت یا انتقاد از یک نامزد یا حزب خاص را ممنوع کرده است. تایلند می‌توانید به مقالات سانسور در تایلند و همچنین سانسور اینترنت در تایلند مراجعه کنید در حالی که قانون اساسی تایلند برای آزادی بیان فراهم می‌کند، قانون می‌تواند آزادی بیان را برای حفظ امنیت ملی، حفظ نظم عمومی، حفظ حقوق دیگران، حفاظت از اخلاق عمومی و جلوگیری از توهین به بودیسم محدود کند. قانون لسی می‌جست (lese-majeste)، برای انتقاد، توهین یا تهدید پادشاه، ملکه، وارث مجرمان سلطنتی یا نماینده آن‌ها مدت ۱۵ سال حبس، مجازات می‌کند. این قانون برای محکوم کردن مردم بخاطر انتقاد از تحقیقات امنیتی دولت در توئیتر مورد استفاده قرار گرفته است. در قانون اساسی بیشتر کشورهای آفریقا حفاظت قانونی برای آزادی بیان در نظر گرفته شده است و البته میزان اجرای آن در هر کشور نسبت به کشور دیگر متفاوت است. مقامات به‌طور مؤثری مانع از اعتراض و آزادی بیان می‌شوند، بازداشت مخالفان، به‌دنبال محاکمه‌های ناعادلانه، اخوان‌المسلمین را مجازات کرد و قدرت ضد تروریستی‌اش را افزایش داد. اریتره مقاله اصلی: حقوق بشر در اریتره اریتره به هیچ رسانه مستقلی اجازه فعالیت نمی‌دهد و به بهانه طفره رفتن، بیان کردن و دلایل دیگر مخالفان را مورد تأدیب قرار می‌دهد. از سال ۲۰۰۱در اریتره، ۱۴روزنامه‌نگار در مکان‌های مخفی بدون محاکمه زندانی شده‌اند. مالاوی در رابطه با وضعیت آزادی بیان در مالاوی گزارش مستقلی تهیه نشده است ولی می‌توانید به مقاله سانسور اینترنت در مالاوی''' مراجعه کنید. موریتانی مقاله اصلی: حقوق بشر در موریتانی نیجریه مقاله اصلی: سانسور در نیجریه سیرالئون در رابطه با وضعیت آزادی بیان در سیرالئون گزارش مستقلی تهیه نشده است ولی می‌توانید به مقاله وضعیت رسانه‌ها در سیرالئون مراجعه کنید. سومالی در رابطه با آزادی بیان در سومالی مقاله مستقلی تهیه نشده است ولی می‌توانید به مقاله تبلیغات در جنگ سومالی و همچنین وضعیت رسانه‌ها در سومالی مراجعه کنید. آفریقای جنوبی می‌توانید از مقاله‌های سانسور اینترنت در آفریقای جنوبی و حفاظت از لایحه اطلاعات دولتی استفاده کنید با توجه به تاریخچه تبعیض نژادی در آفریقای جنوبی، به ویژه در دوران آپارتاید، قانون اساسی جمهوری آفریقای جنوبی در سال ۱۹۹۶ موافق آزادی بیان تصویب شد و براساس زمینه‌های پیشین معادل ممانعت از تنفر محسوب می‌شود. آزادی عقیده و بیان تضمین شده و به وسیله متمم لایحه حقوق بشر آفریقای جنوبی در فصل ۲ قانون اساسی در نظر گرفته شده است. سودان جنوبی در مورد آزادی بیان در سودان جنوبی مقاله مستقلی تهیه نشده ولی می‌توانید به مقاله سانسور در سودان جنوبی مراجعه کنید. سودان مقاله اصلی: حقوق بشر در سودان تونس در همین رابطه می‌توانید به مقاله سانسور در تونس نیز مراجعه کنید. هنرمندان، روزنامه نگاران و شهروندان هنگامی‌که برای ابراز عقیده آزاد خود تلاش می‌کنند مورد اذیت و آزار قرار می‌گیرند. در استرالیا از سانسور به‌نام طبقه‌بندی مطالب یاد می‌شود هرچند مطالبی که در مرحله‌بندی «مردود شده» اعلام شوند فروش و انتشارشان ممنوع‌است. این سیستم همچنین دارای سطح‌بندی‌ها و دسته‌بندی‌های مختلفی‌است که فروش، نمایش، یا استفاده از برخی مواد برای کسانی که زیر سن تجویز شده باشند را ممنوع می‌کند. از آنجا که استرالیا کشوری‌است که به صورت فدرال و ایالتی اداره می‌شود مسئولیت طبقه‌بندی مطالب و نظارت بر این‌گونه چیزها به عهدهٔ هر ایالت است.. زلاندنو حق آزادی بیان به صراحت توسط قانون مشترک در زلاند نو محافظت نشده است، اما به صورت گسترده‌ای از آموزه‌های مربوط به دفاع از آزادی بیان در نظر قرار گرفته شده است. در زلاندنو مطبوعات مستقل، قوه قضائیه مؤثر و یک سیستم سیاسی دموکراتیک کارکردی برای تضمین آزادی بیان و مطبوعات وجود دارد. | ## بخش 3: آزادی بیان در کشورها | به‌طور خاص، آزادی بیان در بخش ۱۴ قانون حقوق بشر در قانون جدید سال ۱۹۹۰ زلاندنو در نظر گرفته شده است. کنوانسیون اروپایی حقوق بشر (ECHR)، که در تاریخ ۴ نوامبر سال ۱۹۵۰ امضا شد، بخش وسیعی از حقوق بشر را برای ساکنان کشورهای عضو شورای اروپا تضمین می‌کند که شامل تقریباً تمام کشورهای اروپایی می‌شود. این حقوق در ماده ۱۰ آمده است که آزادی بیان را برای همه شهروندان به رسمیت می‌شناسد. در اعلامیه جهانی حقوق بشر آمده است: همه افراد حق آزادی بیان دارند این حق شامل آزادی ارائه نظرات و دریافت و انتقال اطلاعات و ایده‌ها بدون دخالت مقامات دولتی و بدون در نظر گرفتن مرزها می‌شود. این مقاله نباید از دولت‌ها بخواهد مجوز پخش شرکت‌های تلویزیونی یا سینما را صادر کنند. اتحادیه اروپا شهروندان اتحادیه اروپا از آزادی بیان، مطبوعات، اجتماع، انجمن، حرکت‌های جمعی و تظاهرات برخوردار هستند. در حال حاضر، تمام اعضای اتحادیه اروپا، علاوه برداشتن حقوق قانونی مختلف برای آزادی بیان در سطح ملی، امضاء کنوانسیون اروپایی حقوق بشر هستند. منشور حقوق اساسی اتحادیه اروپا از زمان ۱ دسامبر ۲۰۰۹، زمانی که پیمان لیسبون به‌طور کامل تصویب و مؤثر بود، قانونی است. ماده ۱۱ منشور، که بخشی از متن اعلامیه جهانی حقوق بشر و کنوانسیون اروپایی حقوق بشر است، بیان می‌دارد که: هرکس حق آزادی بیان دارد. این حق شامل آزادی بیان نظرات و دریافت و انتقال اطلاعات و ایده‌ها بدون دخالت مقامات دولتی و بدون در نظر گرفتن مرزها می‌شود. اتریش در سال ۲۰۰۹ دادگاهی در اتریش حکم کرد که توهین به محمد پیامبر مسلمان‌ها از حقوق آزادی بیان است. آزادی بیان در جمهوری چک با منشور حقوق اساسی و آزادی‌های پایه‌ای که از نظر حقوقی معادل قانون اساسی چک است تضمین می‌گردد. فرانسه می‌توانید به مقاله‌های سانسور در فرانسه و قوانین گفتاری نفرت در فرانسه مراجعه کنید. ارتباط آزاد افکار و عقاید یکی از ارزشمندترین حقوق انسان است: هر شهروندی ممکن است به این ترتیب در صحبت، نوشتن و چاپ آزادانه عمل کند. آزادی بیان با ماده ۵ قانون پایه جمهوری آلمان تضمین شده و همچنین می‌گوید که هیچ سانسور نیست و آزادی بیان ممکن است توسط قانون محدود شود. هرکس حق دارد آزادانه افکار خود را در سخنرانی، نوشتن یا هر گونه ارتباط دیگر بیان کند. پرتغال بعد از سرنگونی دیکتاتوری سالازار در سال ۱۹۷۴ ماده ۳۷ قانون اساسی پرتغال سانسور عقاید و اطلاعات را ممنوع می‌سازد. اسپانیا ماده ۵۷۸ قانون جزای اسپانیا هر گونه تجلیل یا توجیه در بیان یا انتشار عام جرائمی را ممنوع می‌کند که در مواد ۵۷۱ – ۵۷۷ این قانون آمده است. همچنین تجلیل از کسانی که در اعدام یا توهین و تحقیر قربانیان جرائم تروریستی و خانواده‌هایشان شرکت دارند را ممنوع می‌سازد. در سال ۱۹۹۸، بریتانیا، کنوانسیون اروپایی را تأسیس کرد و تضمین آزادی بیان را در ماده ۱۰ قانون داخلی خود با عنوان قانون حقوق بشر قرار داده است. نروژ ماده ۱۰۰ قانون اساسی نروژ از سال ۱۸۱۴ آزادی بیان را اعطا کرده است و بیشتر آن از آن زمان دست نخورده باقی مانده است. روسیه مقاله اصلی: آزادی مطبوعات در روسیه همچنین می‌توانید به مقاله‌های آزادی اجتماع در روسیه و آزادی مذهب در روسیه مراجعه کنید. سوئیس ماده ۱۶ قانون اساسی سوئیس، آزادی بیان و آزادی اطلاعات را برای همه شهروندان تضمین می‌کند. آمریکای شمالی کانادا برای اطلاعات بیشتر می‌توانید به تاریخچه آزادی بیان در کانادا و سانسور در کانادا مراجعه کنید. آزادی بیان در کانادا توسط ماده ۲(ب) منشور حقوق و آزادی‌های کانادا تضمین شده است: ماده ۲: همه افراد از آزادی‌های پایه‌ای و اساسی برخوردارند: (ب) آزادی اندیشه، اعتقاد، عقیده و بیان، از جمله آزادی مطبوعات و سایر رسانه‌های ارتباطی کوبا تضمین‌های قانونی آزادی بیان در کوبا با ماده ۵۳ قانون اساسی کوبا و آزادی اجتماعات با ماده ۵۴ تضمین شده است. آزادی مطبوعات در هندوراس از زمان حکومت فرانسیسکو مورازان به عنوان رئیس‌جمهور جمهوری فدرال آمریکای مرکزی در سال ۱۸۳۰ شروع شد. در سال ۲۰۱۶ خبرنگاران بدون مرز مکزیک را در بین ۱۸۰ کشور از نظر آزادی مطبوعات در رده ۱۴۹ قرار داد. مقاله اصلی: آزادی بیان در ایالات متحده آمریکا همچنین می‌توانید به مقاله سانسور در ایالات متحده مراجعه کنید. کنگره آمریکا هیچ قانونی را نخواهد آورد که در مورد برپایی یا ممنوعیت انجام آزادانه آئین مذاهب، یا محدود کردن آزادی بیان، یا مطبوعات یا حق تجمع صلح آمیز مردم باشد. اولین اصلاحیه قانون اساسی ایالات متحده: در ایالات متحده، آزادی بیان به‌وسیلهٔ اصلاحیه اول قانون اساسی ایالات متحده و با پروسه‌های مختلف در پرونده‌های قانونی تضمین می‌شود. چندین استثناء قانون عرفی وجود دارد، از جمله محرومیت ناعادلانه، تحریک به شورش یا اقدام غیرقانونی قریب‌الوقوع، جنگ ویرایشی، تقلب، سخنرانی تحت پوشش کپی رایت، و البته این بدان معنا نیست که این قانون غیرقانونی است، اما فقط ممکن است در دولت‌های ایالتی یا دولت فدرال غیرقانونی باشند. آمریکای جنوبی بولیوی مقاله اصلی: سانسور در بولیوی سانسور کردن در بولیوی را می‌توان در سال‌ها قبل از مخاصمات بین مردم بومی بولیوی و مردم ثروتمندتر با اصلیت اروپایی دنبال کرد. تا زمانی که بولیوی در سال ۱۹۸۲ دموکراتیزه شد، رسانه‌ها تحت کنترل شدید قرار داشت. | ## جمع‌بندی | اکوادور مقاله اصلی: سانسور در اکوادور آزادی بیان در اکوادور با ماده ۶۶ بند ۶ قانون اساسی اکوادور تضمین شده است که می‌گوید: «حق اظهار نظر و ابراز آزادانه عقاید هر فرد در هر شکل ممکن آزاد می‌باشد.» پرو در پرو آزادی بیان با بند ۲ ماده ۴ قانون اساسی تضمین شده است که می‌گوید «به آزادی اطلاعات، عقاید، بیان، نظر و انتشارات، چه شفاهی، چه کتبی یا از طریق هر وسیله ارتباط اجتماعی آزاد است.» ونزوئلا مقاله اصلی: سانسور در ونزوئلا قانون اساسی ونزوئلا می‌گوید آزادی بیان و آزادی مطبوعات حمایت شده است.