موضوع مقاله: نبرد اریحا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نبرد اریحا | مقدمه: بر اساس ، در داستان آمده است که کوهن در روز هفتم در شوفار (نوعی ساز بادی) دمید و قوم اسرائیل وقتی صدای بلند شوفار را شنیدند، با صدای هر چه بلندتر فریاد برآوردند و ناگهان دیوار شهر اریحا در برابر اسرائیلی‌ها فرو ریخت بنابراین قوم اسرائیل از هر سو به داخل شهر هجوم بردند و آن را تصرف کردند. | ## بخش 1: نبرد اریحا | کاوش باستان‌شناسی در تل السلطان، حکم کتاب مقدس اریحا، شواهدی از یک شهر در زمان مربوطه (پایان عصر برنز)، یافته‌اند، اما در میان محققان اجماع وجود دارد که این داستان یک پروپاگاندای ملی‌گرایی پادشاهی یهودا است و در ادعاهای آنها نسبت به قلمرو پادشاهی شمالی اسرائیل منشأ دارد. نبردی در کتاب مقدس صحیفه یوشع است که اولین نبرد بنی اسرائیل در فتح کنعان بوده است. بنا به روایات دیوار اریحا پس از مارش ارتش بنی‌اسرائیل دور شهر و چرخاندن تابوت عهد توسط لاویان و دمیدن در شوفار فرو می‌ریزد. دستور تصرف کنعان در کتاب مقدس بر اساس کتاب یوشع، هنگامی که بنی اسرائیل در ابیلا (پرایا) مقابل تل السلطان اردو زدند و آماده عبور از رودخانه بودند، یوشع بن نون به عنوان آخرین آمادگی، دو جاسوس را به اریحا فرستاد. پس از فرار، جاسوسان قول دادند که راحاب و خانواده‌اش را پس از تصرف شهر نجات دهند، اگر او خانه خود را با آویزان کردن طناب قرمز از پنجره علامت‌گذاری کند. پس از عبور بنی‌اسرائیل از اردن، پادشاه اریحا دستور داد که دروازه‌های دیوارها بسته شود. خدا به یوشع دستور داد که به مدت شش روز، هر روز یک بار و در روز هفتم هفت بار به دور دیوارهای اریحا بگردد. خدا به شهر دستور داد که توسط هفت کاهن که شوفار می‌زنند، شهر مورد حمله قرار گیرد، در حالی که تابوت عهد در جلوی آنها و همه مردم پشت صندوق عهد بودند. آنها شش روز اول روزی یک بار دیوار اریحا را محاصره کردند و سپس یوشع کاهنان را احضار نمود و به ایشان گفت: «صندوق عهد را بردارید و هفت نفر از شما شوفار در دست بگیرید و پیشاپیش آن حرکت کنید.». پس از آنکه شوفار را با صدای بلندی به صدا درآوردند، بنی‌اسرائیل فریاد زدند و دیوارهای شهر زیر پایشان فرو ریخت. پس از حرم (جنگ بر سر اموال)، بنی‌اسرائیل هر مرد و زن، جوان و پیر، و همچنین گاو، گوسفند و الاغ را کشتند. | ## بخش 2: نبرد اریحا | سپس یوشع هر کسی را که پایه‌ها و دروازه‌ها را بازسازی می‌کرد، نفرین کرد و به ترتیب اولین فرزند و کوچک‌ترین فرزند آنها را کشت. کاوش‌ها در تل السلطان در سال ۱۸۶۸، چارلز وارن تل السلطان را به عنوان محل اریحا در کتاب مقدس شناسایی کرد. ارنست سلین و کارل واتزینگر این مکان را بین سال‌های ۱۹۰۷ تا ۱۹۰۹ و در سال ۱۹۱۱ کاوش کردند و بقایای دو دیوار را یافتند که در ابتدا پیشنهاد می‌کردند از روایت کتاب مقدس از نبرد اریحا پشتیبانی می‌کند. آنها بعداً این نتیجه‌گیری را اصلاح کردند و یافته‌های خود را به عصر برنز میانی (۱۹۵۰–۱۵۵۰ پیش از میلاد) نسبت دادند. در سال‌های ۱۹۳۰–۱۹۳۶، جان گارستانگ کاوش‌هایی را در آنجا انجام داد و بقایای یک تل السلطان را کشف کرد که آن را به حدود ۱۴۰۰ پیش از میلاد نسبت داد. کتلین کنیون این مکان را در سال‌های ۱۹۵۲–۱۹۵۸ دوباره کاوش کرد و نشان داد که تخریب در زمان‌های قبلی، در جریان یک لشکرکشی مصریان علیه هیکسوس آن دوره که به خوبی اثبات شده است، رخ داده است و اریحا در اواسط تا اواخر قرن سیزدهم پیش از میلاد، زمان فرضی نبرد یوشع، خالی از سکنه بوده است. کار کنیون در سال ۱۹۹۵ توسط تاریخچه پرتو قیمتی تأیید شد که سطح تخریب را به اواخر قرن ۱۷ یا ۱۶ پیش از میلاد نسبت می‌داد. اگرچه این تخریب با روش تاریخ‌گذاری کربن به قرن ۱۶ میلادی نسبت داده شده است، محققان پیشنهاد می‌کنند که این تخریب را می‌توان به احمس یکم (۱۵۴۹–۱۵۲۴ پیش از میلاد) که مهر سلطنتی او در گورستان در مقبره‌ای کمی متأخرتر از LB I پیدا شد، یا تحوتموس سوم (۱۴۷۹–۱۴۲۵ پیش از میلاد) که سوسک سرگین او از گورستانی در شمال غربی اریحا به دست آمد، نسبت داد. یک قطعه کوچک سکونتگاه بدون دیوار پس از تخریب بازسازی شد، اما توافق شده است که تل (باستانی) تا قرن دهم/نهم پیش از میلاد خالی از سکنه بوده است. اخیراً، لورنزو نیگرو از هیئت اعزامی ایتالیایی-فلسطینی به تل سلطان استدلال کرده است که در طول قرن‌های چهاردهم و سیزدهم پیش از میلاد نوعی سکونتگاه در این مکان وجود داشته است. او اظهار می‌کند که این هیئت اعزامی لایه‌های اواخر برنز II را در چندین بخش از تل شناسایی کرده است، اگرچه لایه‌های بالایی آن در طول عصر آهن به شدت توسط عملیات تسطیح بریده شده بودند، که کمبود مواد قرن سیزدهم را توضیح می‌دهد. | ## بخش 3: نبرد اریحا | نیگرو می‌گوید این ایده که روایت کتاب مقدس باید تطابق باستان‌شناسی دقیقی داشته باشد، اشتباه است، و «هرگونه تلاشی برای شناسایی جدی چیزی در زمین با شخصیت‌های کتاب مقدس و اعمال آنها» خطیر است. در سال ۲۰۲۳، نیگرو تأیید کرد که اریحا در عصر برنز (۱۴۰۰–۱۲۰۰ پیش از میلاد) اشغال شده بود. در این دوره، دیوار قبلی شهر از برنز میانه با افزودن یک خشت خام دیوار بر روی نشان در حال ظهور آن مرمت شد. این شهر همچنین ساختاری به نام «ساختمان میانی» داشت که ظاهراً به عنوان محل اقامت حاکمان محلی آن، که در آن زمان دست نشانده پادشاهی نوین مصر بودند، خدمت می‌کرد. همچنین به نظر می‌رسد شواهدی وجود دارد که ساختمان میانی در نهایت تخریب شده و تنها بعداً در اوایل عصر آهن مورد استفاده مجدد قرار گرفته است. نقره ریخته‌گری شده مربوط به قرن نهم و دهم، کپی شده از یک بشقاب اصلی مربوط به قرن هشتم. اجماع دانشگاهی اقلیتی از محققان معتقدند که روایت کتاب مقدس تاریخی است و فتح اریحا توسط بنی‌اسرائیل ممکن است حدود قرن سیزدهم پیش از میلاد رخ داده باشد اما اجماع قوی میان محققان این است که کتاب یوشع ارزش تاریخی کمی دارد. منشأ آن در زمانی بسیار دور از زمانی که به تصویر می‌کشد، نهفته است و هدف آن در درجه اول الهیاتی است و به تفصیل شرح می‌دهد که چگونه اسرائیل و رهبرانش بر اساس اطاعتشان از آموزه‌ها و قوانین (عهد) مندرج در سفر تثنیه قضاوت می‌شوند. داستان اریحا و بقیه فتح، نشان دهنده تبلیغات ناسیونالیستی پادشاهی یهودا و ادعاهای آنها بر قلمرو پادشاهی شمالی اسرائیل پس از اسارت آشوری است. | ## جمع‌بندی | و اینکه آن فصول بعداً در شکل اولیه یوشع که احتمالاً در اواخر سلطنت پادشاه یووشیا (حکومت ۶۴۰–۶۰۹ پیش از میلاد) نوشته شده بود، گنجانده شد، و کتاب پس از پس از محاصره اورشلیم (۵۸۷ پیش از میلاد) و احتمالاً پس از بازگشت از اسارت بابلی در ۵۳۸ ق.