موضوع مقاله: میکرونیزه سازی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # میکرونیزه سازی | مقدمه: تکنیک های سنتی برای این کار متمرکز بر راهکارهای مکانیکی مانند آسیاب و خردایش می باشند اما تکنیک های مدرن از خواص مکانیکی سیالات فوق بحرانی استفاده می کنند و اصول حل پذیری را دستکاری می‌کنند. | ## بخش 1: میکرونیزه سازی | واژه میکرونیزه سازی معمولاً به کاهش میانگین قطر ذرات تا اندازه میکرومتر اشاره دارد ، اما همچنین می تواند کاهش بیشتر در مقیاس نانومتر را نیز شامل شود. از کاربردهای این صنعت میتوان به تولید مواد شیمیایی فعال ، مواد تشکیل دهنده مواد غذایی و داروسازی اشاره کرد. همه این دسته بندی ها به منظور افزایش بازدهی و کارایی در محصول نهایی، نیاز به این دارند که تا ابعاد میکرو متر (ترجیحاً بین 1 تا 20 میکرون) ریز شوند. روش های سنتی تکنیک های میکرونیزه سازی سنتی برای کاهش اندازه ذرات از یک اصل فیزیک به نام اصطکاک بهره می برند. در روش آسیاب، مواد در محفظه استوانه ای شکل ریخته می شوند و استوانه با دور بالایی می چرخد و مواد در اثر بخورد با یکدیگر و همچنین جداره سائیده و در نتیجه ریزتر می‌شوند. روشهایی مانند خرد کردن و برش نیز برای کاهش اندازه ذرات متریال ها استفاده می شوند اما محصول نهایی سختر و تیزتری از این روش ها به دست می آید. خرد کردن از ابزارهایی مانند چکش استفاده می کند تا مواد جامد را با استفاده از ضربه به ذرات کوچکتر خرد کند. برش با استفاده از پره های تیز برای برش قطعات جامد سخت به قطعات کوچک استفاده می‌شود. تکنیک های مدرن روشهای مدرن از سیالات فوق بحرانی در فرایند میکرونیزه سازی استفاده می کنند. | ## بخش 2: میکرونیزه سازی | تکنیک های بسیار کاربردی این دسته عبارتند از: فرایند RESS (گسترش سریع حلال های فوق بحرانی) ، روش SAS (ضد حلال فوق بحرانی) و روش PGSS (ذرات از محلول های اشباع شده با گاز). پارامترهایی مانند فشار نسبی ،دما و حرارت ، غلظت املاح و نسبت ضد حلال به حلال ، برای تنظیم خروجی متناسب با نیاز تولید کننده، متغیر است. روشهای سیال فوق بحرانی منجر به کنترل دقیق تر قطر ذرات ، توزیع اندازه ذرات و قوام مورفولوژی می شود. به دلیل فشار نسبتاً کم درگیر در فرایند ، بسیاری از روشهای سیال فوق بحرانی می توانند مواد ترمولابیلی را در خود بگنجانند. بلافاصله پس از خروج از نازل ، انبساط سریع اتفاق می افتد و فشار را کاهش می دهد.میزان فشار زیر فشار فوق بحرانی قرار خواهد گرفت و باعث می شود مایع فوق بحرانی - معمولاً دی اکسید کربن - به حالت گاز بازگردد. این تغییر فاز ، میزان حلالیت مخلوط را به شدت کاهش می دهد و باعث رسوب ذرات می شود. هرچه زمان کمتری برای گسترش محلول و رسوب شدن محلول در نظر گرفته شود ، توزیع اندازه ذرات باریک تر خواهد بود. سپس مایعات فوق بحرانی به عنوان یک ضد حلال اضافه می شود که باعث کاهش حل پذیری سیستم می شود. روش های مختلفی برای SAS وجود دارد که در هر کدام روش ورود مایعات فوق بحرانی به محلول آلی تفاوت دارند. | ## بخش 3: میکرونیزه سازی | PGSS در روش PGSS (ذرات حاصل از محلول های اشباع شده با گاز) مواد جامد ذوب شده و مایع فوق بحرانی در آن حل می شود. اما در این حالت حلال مجبور می شود از طریق نازل گسترش یابد و از این طریق نانو ذرات شکل می گیرند. روش PGSS این مزیت را دارد که به دلیل مایع فوق بحرانی، نقطه ذوب مواد جامد کاهش می یابد. کاربردها داروها و مواد اولیه تشکیل دهنده مواد غذایی از جمله صنایعی اصلی است که در آن از میکرونیزه کردن استفاده می شود. ذرات با قطر کاهش یافته سرعت حل پذیری بالاتری دارند و این امر باعث افزایش کارایی آن ها می شود. به عنوان مثال پروژسترون را میتوان با تولید کریستال های بسیار کوچک پروژستون، میکرونیزه کرد. برای استفاده به عنوان HRT ، درمان ناباروری ، درمان کمبود پروژسترون از جمله خونریزی ناکارآمد رحم در زنان یائسه ، در دسترس است. | ## جمع‌بندی | داروخانه های ترکیبی می توانند پروژسترون میکرونید شده را در قرص های زیر زبانی، کلاه های روغنی یا کرم های ترانس درمال ، تهیه کنند.