موضوع مقاله: آلبرت و دیوید میزلز | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آلبرت و دیوید میزلز | مقدمه: آلبرت و دیوید مِیْزِلْز (؛ زاده آلبرت دیوید – درگذشته آلبرت / دیوید ) زوج سرشناس مستندساز تاریخ سینما اهل ایالات متحده آمریکا بود. | ## بخش 1: آلبرت و دیوید میزلز | آلبرت به خاطر مجموعه‌ای از مستندها دربارهٔ آدم‌های عادی، نهادهای سیاسی و اجتماعی و همین‌طور هنرمندان و موسیقیدانان، که بیش‌ترشان را با همکاری برادرش دیوید ساخته، شهرت داشت، نه تنها سبک مستند را دگرگون کرد، بلکه بر سینمای داستانی نیز تأثیر گذاشت. برادران میزلز یکی از اولین فیلم‌سازانی بودند که به ساخت فیلم در سبک «سینمای مستقیم» دست زدند، سینمایی که در سلسلهٔ وقایع دخالت نمی‌کرد و فقط نقش ناظری کنجکاو را داشت. برادران، روش کار خود را به رمان‌های غیر داستانی ترومن کاپوتی تشبیه می‌کردند که بر اساس کنار گذاشتن تمام پیش‌داوری‌ها و تلاش برای آموختن از آدم‌ها و موضوعات به جای تحت تأثیر قرار دادن و جهت دادن به آنها بود. زندگی‌نامه آلبرت در ۲۶ نوامبر ۱۹۲۶ و دیوید در ۱۰ ژانویه ۱۹۳۱ در خانواده‌ای از مهاجران یهودی اروپای شرقی در «محله دورچستر» بوستون متولد شدند؛ و هنگامی که آلبرت ۱۳ ساله شد خانواده به بروکلین، ماساچوست نقل مکان نمود از دانشگاه‌های سیراکیوز و بوستون مدرک روان‌شناسی گرفت و برای سه سال در بوستون به تدریس روان‌شناسی پرداخت، اما در تابستان ۱۹۵۵ ناگهان مسیرش را عوض کرد، دوربینی ۱۶ میلیمتری به دست گرفت و به اتحاد شوروی رفت تا مستند «روان‌پزشکی در روسیه» (Psychiatry in Russia) را بسازد. در سال ۱۹۵۷ برادران میزلز سوار بر موتورسیکلت از مونیخ به مسکو سفر کردند و در راه اولین فیلم مشترکشان را دربارهٔ «انقلاب دانشجویان لهستانی» ساختند. آلبرت به عنوان فیلم‌بردار مستند مقدماتی، ساختهٔ رابرت درو، کار کرد که اثری دربارهٔ انتخابات مقدماتی حزب دموکرات و رقابت بین جان اف کندی و هیوبرت هامفری بود. | ## بخش 2: آلبرت و دیوید میزلز | از سال ۱۹۶۵ و با ساخت «ملاقات با مارلون براندو» (Meet Marlon Brando)، برادران میزلز به ساخت مستند دربارهٔ آدم‌های مشهور گرایش پیدا کردند، اما بر خلاف شکل رایج این مستندها، فیلم‌های آن‌ها تصویری نزدیک به واقعیت و تحریف نشده از زندگی این آدم‌ها بود. در همان سال، آلبرت میزلز در اپیزودی از فیلم چند اپیزودی «پاریس از نگاه…» (۱۹۶۵) با ژان‌لوک گدار، فیلمساز مشهور فرانسوی، همکاری کرد که یکی از اولین ساخته‌های مشترک گدار با یک فیلم‌ساز دیگر محسوب می‌شود. اولین موفقیت بزرگ برادران میزلز در سال ۱۹۶۸ با فیلم «دستفروش» (Salesman) رقم خورد، فیلمی دربارهٔ چهار فروشنده دوره‌گرد انجیل در بوستون که در سال ۱۹۹۲ به خاطر ارزش‌های هنری و تاریخی‌اش وارد فهرست آثار تحت حمایت کتابخانه کنگره آمریکا شد. مثل بیش‌تر کارگردانان جنبش «سینما وریته» در دههٔ ۱۹۶۰، تمرکز بر مسائل اجتماعی و سیاسی آن‌ها را از توجه به موسیقی پاپ و راک غافل نکرد و برادران چند فیلم با این موضوع کارگردانی کردند. اگرچه کنکاش آنها در موسیقی پاپ خود می‌توانست مایه‌هایی سیاسی و اجتماعی نیز پیدا کند. اما مشهورترین اثرشان در این سبک و یکی از شاخص‌ترین آثار سینمای مستند «پناهم بده» (Gimme Shelter) در سال ۱۹۷۰ نام داشت که دربارهٔ کنسرت سال ۱۹۶۹ گروه رولینگ استونز در کالیفرنیا بودکنسرتی که به خشونت کشیده شد و در آن یک سیاه‌پوست در مقابل دوربین آلبرت میزلز به ضرب چاقوی یکی از اعضای فرقهٔ «فرشتگان دوزخ» به قتل رسید. | ## بخش 3: آلبرت و دیوید میزلز | «پناهم بده» تلفیقی است از صحنه‌های کنسرت و نماهایی از اتاق تدوین که در آن برادران میزلز صحنه قتل را برای میک جگر، خوانندهٔ گروه، نشان می‌دهند و دوربینی دیگر واکنش‌های جگر را ثبت می‌کند. کارشناسان، این فیلم را سند مهم جامعه‌شناسانه‌ای می‌دانند از نسبت رسانه‌ها، موسیقی و سیاست در واپسین سال‌های دهه ۱۹۶۰. این احتمالاً تنها مستند سینمایی است که ساخت یک بنای عظیم را از مرحله ایده تا اجرای نهایی گام به گام دنبال می‌کند. دیوید بر اثر سکته قلبی در ۳ ژانویه ۱۹۸۷ در سن ۵۴ سالگی در نیویورک سیتی درگذشت و آلبرت بر اثر عوارض طبیعی پنجشنبه شب ۵ مارس ۲۰۱۵ در سن هشتاد و هشت سالگی در خانه‌اش در منطقهٔ منهتن نیویورک درگذشت. | ## جمع‌بندی | آلبرت میزلز در مقام فیلمبردار ۷۴ فیلم و در مقام کارگردان یا همکار کارگردان ۴۹ فیلم در کارنامه داشت.