موضوع مقاله: شورش کردها در ایران (۱۳۵۹–۱۳۵۷) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # شورش کردها در ایران (۱۳۵۹–۱۳۵۷) | مقدمه: این شورش به تلاش برخی احزاب و گروه‌های کُرد خصوصاً حزب دموکرات کردستان در ایران، غالباً در بخش‌های سُنّی مذهب علیه نظام جمهوری اسلامی اشاره دارد. | ## بخش 1: شورش کردها در ایران (۱۳۵۹–۱۳۵۷) | پیش زمینه در ابتدا با شروع درگیری‌ها در مریوان و سنندج، جنبش‌های کُرد اعلام کردند که در تلاش برای همراهی با حاکمیت جدید ایران، به دنبال تأکید بر «هویت اسلامی» خود و به دنبال زمینه‌های مشترک با نظام جمهوری اسلامی ایران هستند. حزب دموکرات کردستان ایران حتی به‌طور خلاصه خود را به عنوان سازمان «غیر جدایی‌طلب» معرفی کرد و از کسانی که خواهان استقلال بودند انتقاد می‌کرد، با این حال خواستار استقلال سیاسی بود.Denise, N. در مقابل، نظر نظام جمهوری اسلامی ایران این بود که هدف این احزاب، جدایی‌طلبی است. نقش شیخ عزالدین حسینی ماموستا شیخ عزالدین حسینی (۱۳۰۰–۱۳۸۹)، امام جمعه مهاباد، نقش محوری در رهبری سیاسی و معنوی جنبش کُردها پس از انقلاب ایفا کرد. آلان حسنیان، پژوهشگر دانشگاه اکستر، می‌نویسد که شیخ عزالدین «به رهبر بلامنازع ائتلافی از احزاب سکولار، مارکسیست-لنینیست و ملی‌گرا تبدیل شد و در برابر هژمونی آیت‌الله خمینی در مرکز، قطب‌بندی جدیدی را خلق کرد».Hassaniyan, Allan (2021). شیخ عزالدین با پایگاه مذهبی گسترده در میان کُردهای سنی مذهب، توانست به عنوان «چتر حمایتی» برای احزاب مختلف کُرد عمل کند و مشروعیتی فراتر از خطوط ایدئولوژیک به جنبش ببخشد.Hassaniyan, Allan (2021). دیوید مک‌داول، در کتاب خود اشاره می‌کند که «حضور شیخ عزالدین به عنوان رهبر معنوی، عامل کلیدی در حفظ اتحاد نسبی میان حزب دموکرات کردستان و کومله در سال‌های اولیه بود».McDowall, David (2004). او در اسفند ۱۳۵۷، ریاست «هیئت نمایندگی خلق کرد» را بر عهده گرفت و در مذاکرات با دولت موقت مهدی بازرگان و سپس با نمایندگان آیت‌الله خمینی، خواستار «خودمختاری دموکراتیک کردستان در چارچوب ایران» شد.Hassaniyan, Allan (2021). پس از شکست مذاکرات و آغاز درگیری‌های مسلحانه در تابستان ۱۳۵۸، او همچنان به تلاش برای حل سیاسی بحران ادامه داد. نگرش‌ها با اینکه برخی کُردهای شیعه و برخی از رهبران قبایل سنی مذهب به سمت دولت جمهوری اسلامی گرایش پیدا کرده بودند، ولی «چپ‌گرایان سنی کُرد»، در حالی که در محاصره بودند، پروژهٔ ملی‌گرایی را در استان کُردستان ادامه دادند.Denise, N. در آن زمان، فدائیان خلق و حکومت عراق که خواستار تضعیف قدرت روحانیون در تهران بودند، به رهبران کُرد که زیر پرچم حزب دموکرات کردستان ایران همکاری می‌کردند، کمک کردند. سیاست و مَشی عبدالرحمان قاسملو سرانجام موجب شد تا غنی بلوریان و ۶ تن از رهبران حزب دموکرات کردستان ایران از این حزب جدا شوند. آن‌ها همچنین قاسملو را برای کمک گرفتن از بغداد در زمانی که خطر فزاینده‌ای برای ایران وجود داشته، محکوم کردند. مذاکره دولت موقت برای حل مسئله، سه هیئت برای مذاکره به کردستان فرستاد، اما به دلیل اختلاف رویکرد در مرکز و اولویت گزینه شدت عمل از سوی برخی نیروهای انقلابی و اتخاذ رویکرد مسلحانه از سوی احزاب کرد، تلاش‌های دولت موقت ناکام ماند و درنهایت با روش نظامی با مسئله کردستان برخورد شد. در آخرین ساعات شب ٣٠ بهمن ١٣٥٧ (١٩فوریە ١٩٧٩) جمعی از نمایندگان شهرهای کردستان در مهاباد با نمایندگان دولت بازرگان بە گفتگو نشستند و قطعنامەای ٨ مادەای بە آنان تسلیم کردند. هیأت مذاکرە کنندە دولت موقت مرکب از داریوش فروهر، ابراهیم یونسی، اسماعیل اردلان، محمد مکری بودند. در هیأت کردستان مواد قطعنامە با حضور شیخ عزالدین حسینی، دکتر قاسملو، غنی بلوریان، صلاح مهتدی، فواد مصطفی‌سلطانی تدوین شد. | ## بخش 2: شورش کردها در ایران (۱۳۵۹–۱۳۵۷) | این هیأت سپس در جمع بزرگتری از جملە با شرکت شیخ جلال حسینی از بانە، ملا خدر ساردکی از سردشت، و سنار مامدی از شاپور آذربایجان قطعنامە را قرائت و تغییری در مادە هشتم انجام شد. این هشت مادە بە اتفاق آرا و بدون هیچ رأی مخالفی تصویب و تسلیم نمایندگان دولت گردید. متن قطعنامە ٨ مادەای مهاباد خلق کرد همراه و همگام با سایر خلقهای ایران انقلاب ایران را تایید می نمایند و تصمیم دارد با تحکیم پیوند مبارزاتی با سایر خلق های ایران در ایجاد جامعه آزاد و آباد آینده نقش اساسی ایفا کند. خلق کرد مانند سایر خلق های ایران، خواهان رفع ستم ملی و تأمین حق تعیین سرنوشت خود به‌صورت فدراتیو در چهارچوب کشور ایران میباشد و هرگونه اتهام تجزیه طلبی را رد میکند و از دولت موقت آقای مهندس بازرگان میخواهد که وضع خود را در قبال این خواست رسماً اعلام دارد. ما برآنیم که زحمتکشان ایران، سهم اساسی را در انقلاب ایران ادا کرده اند و بهمین جهت حق مسلم زحمتکشان و کارگران و دهقانان است که در دولت انقلابی شرکت داشته باشند. همه پادگانها در کردستان باید تحت نظر شورای انقلابی اداره شود و بدین منظور باید یک کمیته مشترک نظامی از افسران میهن پرست و نمایندگان شورای انقلابی تشکیل گردد. افسران جنایتکار که دستور تیراندازی داده و موجب شهادت فرزندان خلق شده اند، باید تحویل دادگاه انقلابی خلق گردند و به‌منظور تبدیل ارتش ارتجاعی به ارتش خلقی باید ارتش از عناصر ضد انقلابی تصفیه گردد. همه نمایندگان حاضر که نماینده شهرستانهای کردنشین هستند، اعلام میدارند که حضرت آیت‌الله سید عزالدین حسینی، صلاحیت دارند در رأس هر هیاتی قرار بگیرند و از طرف خلق کرد با دولت مرکزی مذاکره نمایند و دستگاه رهبری انقلاب و دولت موقت را از مذاکره و تماس با عناصر ارتجاعی کرد برحذر میدارند. از آنجا که ملامصطفی بارزانی و گروه معروف به «قیاده موقت» (پارت دموکرات کردستان عراق) عمال سازمان سیای آمریکا و ساواک ایران و «میت» ترکیه بوده اند و می باشند و مورد نفرت تمام خلق کرد هستند. لذا از دولت انقلابی میخواهیم هر نوع ارتباط و تماس با این دارو دسته قطع گردد و رهبران خائن آنها از ایران اخراج شوند، بدون آنکه این سیاست به وضعیت خانواده های پناهنده بی بضاعت لطمه ای وارد آورد." درگیری در حالی که در ابتدا شبه نظامیان کُرد، در درجه اول از حزب دموکرات کردستان ایران، برخی از دستاوردهای ارضی در منطقه مهاباد را به دست آوردند و نیروهای جمهوری اسلامی را از منطقه بیرون راندند و برخی از نیروهای نظامی جمهوری اسلامی را کشتند، یک حملهٔ در مقیاس بزرگ در بهار سال ۱۳۵۹ توسط سپاه پاسداران، این دوره از جنگ را معکوس کرد. لبیک قاسملو و حمایت از خمینی عبدالرحمان قاسملو رهبر پیشین حزب دموکرات کردستان ایران، در جریانِ انقلاب سال ۱۳۵۷، ابتدا از این انقلاب و رهبر انقلاب یعنی سید روح‌الله خمینی حمایت می‌کرد. در همان سال در روزنامه‌های ایران، عکس‌هایی با عنوان «لبیک قاسملو به امام خمینی» چاپ شد. فایلی صوتی مربوط به سال ۱۳۵۷ که به همین نام (لبیک قاسملو به خمینی) از وی منتشر شده است. همچنین نامه‌هایی از قاسملو به خمینی هم در سال‌های اخیر، رسانه‌ای شده است.عبدالرحمان قاسملو رهبر حزب دمکرات کردستان ایران را همانگونه که هست بشناسیم، روزنامه‌های اطلاعات و کیهان سال‌های ۵۷ و ۵۸ صفحهٔ ۱۰، ۱۱، ۱۲، ۱۳ جنگ نقده یکی از مهم‌ترین وقایعی که بعد از وقوع انقلاب سال ۵۷ در غرب ایران به‌وقوع پیوست، جنگ نقده بود. ریشه این جنگ به اختلافات بین حزب دموکرات کردستان و حکومت تازه‌کار جمهوری اسلامی ایران بر سر میزان اختیارات دولت مرکزی در اداره مناطق کردزبان در غرب و کردستان ایران بود. مدتی بعد از سرنگونی حکومت پهلوی و روی کار آمدن دولت موقت در تهران، عبدالرحمان قاسملو دبیرکل حزب دموکرات کردستان خواهان خودمختاری مناطق کُرد زبان و استقلال در امور داخلی مناطق کردنشین شد و سپس با مخالفت‌های متعدد از سوی دولت مرکزی، نیروهای حزب دموکرات چندین پادگان در آذربایجان غربی و کردستان را به تصرف خود درآوردند.Denise, N. با وجود مخالفت بزرگان ترک و حتی کرد شهر نقده از جمله امام جمعه اهل سنت و امام جمعه اهل تشیع شهر با برگزاری این گردهمایی در بخش‌های ترک‌زبان شهر و پیشنهاد محل دیگری در بخش‌های کردنشین نقده، این گردهمایی در ورزشگاه فوتبال کاویان شهر نقده برگزار شد.به گواه شاهدان درحالی که گردهمایی در حال شروع بود از بیرون از ورزشگاه صدای شلیک چند تیرهوایی شنیده شده و به دنبال نگرانی‌ها و ناآرامی‌های به پا شده در ورزشگاه، مشارکت‌کنندگان در مراسم برای فرار به سمت درهای استادیوم یورش بردند و سپس درگیری‌ها به خیابان‌ها و میدان‌های شهر نقده گسترش یافت. | ## بخش 3: شورش کردها در ایران (۱۳۵۹–۱۳۵۷) | در یک سوی این جنگ شهری حزب دموکرات قرار داشت و در سوی دیگر آن مخالفان این حزب و حامیان حکومت ایران حضور داشتند. در نهایت بعد از سه روز درگیری میان طرفین و امضای صلح‌نامه‌ای، نیروهای مسلح شهر را ترک کردند و سپس با ورود نیروهای ارتش به این شهر، جنگ نقده به پایان رسید. سه روزه نقده که موجب کشته شدن ده‌ها نفر و آوارگی صدها تن از مردم این شهر شده بود، به نوعی نخستین رویارویی جدی احزاب تجزیه‌طلب کرد با حکومت مرکزی ایران بود که بعدها در دیگر مناطق دارای جمعیت کرد در غرب ایران نیز ادامه یافت و موجب کشتار بسیاری از افراد غیرنظامی و مهاجرت اهالی بومی به استان‌های دیگر و حتی خارج از ایران شد.تاکنون هیچ‌کدام از طرفین ماجرا که در شروع یا ادامه جنگ خونین نقده و عواقب آن تصمیم‌گیرنده بودند مسئولیت آن یا بخشی از آن را بر عهده نگرفته و حاکمیت ایران نیز در صدد جبران خسارات و دلجویی از شهروندان و خانواده‌های کشته‌شدگان این جنگ سه روزه بر نیامده است. بعد از جنگ درگیری‌های میان احزاب تجزیه‌طلب کرد و حکومت مرکزی در نقاط مختلف استان‌های آذربایجان غربی، کردستان تداوم می‌یابد. پس از آن روح‌الله خمینی رهبر جمهوری اسلامی در تابستان همین سال در رابطه با جنگ کردستان فرمانی را صادر می‌کند. بخشی از فرمان خمینی در ۲۷ مرداد ۵۸ در صدور حکم حمله به کردستان: در بعد از ظهر آن روز خمینی در جمع نمایندگان مجلس خبرگان قانون اساسی در قم، دربارهٔ درخواست مردم کردستان برای خودگردانی چنین گفت: کشتار قارنا (نقده) کشتار قارنا در ۱۱ شهریور ۱۳۵۸ از سوی نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران صورت گرفت. ابتدا برگزاری همایش تبلیغاتی و رژه مسلحانه حزب دموکرات کردستان در بخش ترک‌زبان شهر موجب درگیری مسلحانه و کشته شدن چندین نفر شد. این امر باعث ایجاد شکاف و درگیری‌های قومیتی دامنه‌داری میان کردزبانان و ترک‌زبانان و نیروهای حکومتی در این شهر شد که جان چند صد نفر را گرفت. بعد از انقلاب ۱۳۵۷، حزب دموکرات کردستان ایران خواهان به رسمیت شناخته شدن خودگردانی داخلی مناطق کردنشین شد. عبدالرحمان قاسملو دبیرکل حزب، خودمختاری را تجزیه ایران ندانسته و تأکید می‌کند که فقط خواستار خودمختاری در امور داخلی استان زیر نظر دولت مرکزی است. بلافاصله پس از انقلاب در اول اسفند و زمانی که دولت موقت مشغول مذاکره با نمایندگان کرد بود پادگان‌ها در مناطق کردنشین تصرف می‌شود که غنی بلوریان آن را با تأیید قاسملو دبیرکل حزب می‌داند و حزب دموکرات در کنار کومله و برخی از گروه‌های چپ‌گرا همچون پیکار و سازمان فدائیان خلق اقلیت فعالیت نظامی را آغاز می‌کنند. این وضعیت در نهایت به درگیری نظامی میان دولت و احزاب مذکور انجامید که از اواسط دهه شصت به صورت پراکنده ادامه داشت. روزنامه کیهان مورخ یکم تیر ۱۳۵۸ گزارشی در مورد تخلیه دسته جمعی بیش از سی روستای کردزبان ناحیه سومای و برادوست بر اثر فشار فئودال‌ها و عوامل مسلح چاپ کرد. عبدالله ابریشمی در این باره در روزنامه کیهان می‌نویسد: کشتار قالاتان (نقده) کشتار قالاتان در تابستان سال ۱۳۵۸ توسط نیروهای حکومت ایران (در زمان رهبری روح‌الله خمینی بر ایران) در طی مبارزه با تجزیه‌طلبان کرد در روستای قالاتان به وقوع پیوست. شمار کشته‌شدگان این قتل‌عام به همراه کشته‌شدگان روستای قارنا که در نزدیکی نقده واقع‌اند ۵۶ نفر ذکر شده. از این تعداد ۱٬۲۰۰ نفر از آن‌ها زندانی سیاسی کُرد بودند و در آخرین مرحله از شورش، عمدتاً توسط جمهوری اسلامی ایران در ایران اعدام شدند. اختلاف شورشیان کُرد و حکومت ایران در سال ۱۳۶۸، طی ترور رهبر حزب دموکرات کردستان دوباره خروشان شد. | ## جمع‌بندی | پس از شورش چند سال پس از خیزش احزاب کُرد نیز، از سال ۱۳۶۳ تا ۱۳۶۷ به مدت پنج سال جنگی مسلحانه میان کومله و حزب دموکرات کردستان رخ داد که موجب حملات متقابل مسلحانه، تلفات و تغییراتی در این دو حزب گردید.