موضوع مقاله: مسیریاب روی استیک | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مسیریاب روی استیک | مقدمه: در محاسبات، روتر روی یک استیک، که به عنوان روتر یک مسلح نیز شناخته می‌شود، روتر است که دارای یک اتصال فیزیکی یا منطقی به شبکه است برای مسیریابی بین VLAN (شبکه‌های محلی مجازی) که در آن یک روتر از طریق کابل به یک سوئیچ متصل است. | ## بخش 1: مسیریاب روی استیک | روتر دارای ارتباطات فیزیکی با دامنه‌ها است که در آن یک یا چند VLAN نیاز به مسیریابی بین آنها دارد. دستگاه‌های موجود در VLANهای جداگانه یا در یک شبکه محلی معمولی قادر به برقراری ارتباط با یکدیگر نیستند؛ بنابراین، اغلب برای هدایت ترافیک بین میزبانهای متصل محلی در دامنه‌های مسیریابی منطقی جداگانه یا تسهیل مدیریت، توزیع و پخش جدول مسیریابی استفاده می‌شود. آنها از یک پورت رابط شبکه اترنت استفاده می‌کنند که بخشی از دو یا چند LAN است و به آنها امکان متصل شدن را می‌دهد. VLAN به چندین مجازی اجازه می‌دهد تا در یک LAN باشد؛ یعنی این که دو ماشین متصل به یک سوئیچ شبکه نمی‌توانند فریم‌های اترنت را به یکدیگر بفرستند حتی اگر از سیم‌های همانند عبور کنند. اگر نیاز به برقراری ارتباط دارند، باید روتر بین دو VLAN قرار داده شود تا بسته‌ها یا همان packetها به جلو منتقل شوند، درست مانند اینکه دو LAN از نظر فیزیکی جدا شده باشند. به یک روتر one armed می‌توان آدرس‌هایی را برای هر شبکه اختصاص داد و از آن برای انتقال ترافیک بین شبکه‌های محلی متمایز و از طریق دروازه دیگری به شبکه‌های از راه دور استفاده کرد. روترهای one armed همچنین برای هدف‌های مدیریتی همچون جمع‌آوری مسیر، و سرورهای شیشه ای نیز مورد استفاده قرار می‌گیرند. کل ترافیک دو بار از صندوق عقب عبور می‌کند، بنابراین حداکثر تئوری حداکثر سرعت و بارگیری میزان خط است. برای پیکربندی دو طرفه، بارگذاری نیازی به تأثیر قابل توجه بر عملکرد بارگیری ندارد. | ## بخش 2: مسیریاب روی استیک | نامگذاری چون شبکه عملاً جدا شده‌است، نیازی نیست که روتر در کنار دستگاه‌ها قرار گیرد، بلکه در توپولوژی شبکه در کنار آن قرار می‌گیرد. در بعضی از موسسات، از اختصار ROaS به جای استفاده از عبارت روتر روی چوب استفاده می‌شود. پروتکل و طراحی روتر روی استیک به یک لینک اترنت متکی می‌باشد که به عنوان اتصال دهنده تنه IEEE 802.1Q کانفیگور شده‌است. مزایای شبکه‌هایی که از روتر استفاده می‌کنند تنها از یک اتصال LAN برای چندین VLAN استفاده می‌کنند جدا شدن اتصالات شبکه به موقعیت فیزیکی پورتهای روتر پاسخ نمی‌دهد؛ بنابراین، این امر نیاز به مدیریت چندین کابل را برطرف می‌کند. همان‌طور که VLANها دسته‌بندی می‌شوند، میزان ترافیک از طریق اتصال را کاهش می‌دهد. در صورت تلاش کاربر مخرب برای دسترسی به هر درگاه سوئیچ، دسترسی محدودی به شبکه خواهد داشت. خارج از VLANها نمی‌توانند ارتباط برقرار کنند، در نتیجه بخش‌های موجود از یکدیگر مستقل هستند. شبکه‌ها از طریق روتر روی یک استیک مستقل از مکان فیزیکی آنها نیستند، بنابراین می‌توان با داده‌های حساس به راحتی کار کرد. تغییراتی در شبکه‌ها مانند افزودن یا حذف دامنه پخش با اختصاص میزبان به VLANهای مناسب امکان‌پذیر است. | ## بخش 3: مسیریاب روی استیک | پخش شبکه‌ها توسط چندین میزبان قابل کنترل است و با اجرای هر تعداد VLAN مورد نیاز کنترل می‌شود؛ بنابراین، این باعث افزایش تعداد شبکه‌ها می‌شود و همزمان از اندازه آنها نیز کاسته می‌شود. معایب در مقایسه با گزینه استفاده از L3، صندوق عقب ممکن است به یک منبع ازدحام تبدیل شود زیرا ترافیک از همه VLANها باید از طریق پیوند صندوق جریان یابد. شبکه‌های مدرن از سوئیچ L3 استفاده می‌کنند که خروجی و عملکرد پهنای باند بیشتری را فراهم می‌کند. در صورت ترکیب رابط واحد با سایر رابط‌ها از طریق تجمیع پیوند ، می‌توان گلوگاه را کاهش داد. اگر روتر خراب شود، پشتیبان‌گیری وجود ندارد و این ممکن است به گلوگاه شبکه تبدیل شود. قبل از اجرای مسیریابی بین VLAN در شبکه، به پیکربندی اضافی و پیاده‌سازی مجازی نیاز دارد. سوئیچ‌های لایه ۳ می‌توانند بدون نیاز به روتر، ترافیک را به سوی سوئیچ‌های دیگر هدایت کنند. | ## جمع‌بندی | این بسته‌های داده را سریعتر از روترها پردازش می‌کند، زیرا داده‌ها سرعت سیم را عبور می‌دهند.