موضوع مقاله: لازاری‌ها | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لازاری‌ها | مقدمه: جماعت تبلیغ دینی یا لازاری‌ها، یک جماعت زندگانی حواری‌گونه کشیشان و برادران مذهبی سوگندخورده کلیسای کاتولیک است که در سال ۱۶۲۵ توسط ونسان دو پل بنیانگذاری شد. | ## بخش 1: لازاری‌ها | این جماعت با خانوادۀ وینسنتی، یک اتحادیۀ آزاد از نهادهایی که سن ونسان دو پل را بنیانگذار یا حامی خود می‌دانند، مرتبط است. جماعت لازاری از دوره صفوی در ایران نیز فعالیت‌هایی داشت و در دوره قاجار حتی کوشید روستای خسروآباد سلماس را در دست خود بگیرد. مأموریت سنت ونسان دوپل با الهام از «نخستین مأموریت» در شاتیون-له-دومب و فولویل، (جایی که اولین وعظ مأموریتی خود را ایراد کرد) به نیاز و اهمیت مأموریت‌های مردمی و اعتراف عمومی پی برد. دغدغۀ او برای تشکیل گروهی از مبلغان برای محروم‌ترین مناطق فرانسه در او شکل گرفت، و در سال ۱۶۲۵ او جماعت مأموریت را به عنوان یک جامعۀ رسالتی به همراه کشیشان دیگر، آنتونی پورتای، ام. در سال ۱۶۳۳، سنت ونسان دوپل و سنت لوئیز دو ماریاک، با انگیزۀ همان روح، جماعت دختران خیریه را بنیان نهادند؛ گروهی از زنان که وقف خدمت به «فقیرترینِ فقیران» بودند. دعا و زندگی جمعی عناصر اساسی فراخوانِ [دعوت] آنان به خدمت، همراه با روحیۀ خاص فروتنی، سادگی و نیکوکاری بود. تاریخ ریشۀ این جماعت به مأموریت موفقی بازمی‌گردد که ونسان دو پل و پنج کشیش دیگر در املاک خانوادۀ گوندی برای مردم عادی اجرا کردند. با صدور فرمان پاپی در ۱۲ ژانویۀ ۱۶۳۳، این انجمن به عنوان یک جماعت رسمی، به ریاست ونسان دو پل، شناخته شد. تقریباً در همان زمان، راهبان رسمی سنت ویکتور، صومعۀ خود به نام سن لازار (که قبلاً یک جذام‌خانه بود) در پاریس را به این جماعت واگذار کردند؛ این امر باعث شد که اعضای آن در میان مردم به «لازاریست‌ها» معروف شوند. ظرف چند سال، وینسنتی‌ها خانۀ دیگری در پاریس به دست آوردند و مراکز دیگری در سراسر فرانسه برپا کردند؛ همچنین مأموریت‌هایی [هیئت‌های تبلیغی] به ایتالیا (۱۶۳۸)، تونس (۱۶۴۳)، الجزایر و ایرلند (۱۶۴۶)، ماداگاسکار (۱۶۴۸)، لهستان (۱۶۵۱) و ترکیه (۱۷۸۳) فرستاده شدند. فرمان الکساندر هفتم در آوریل ۱۶۵۵ این انجمن را بیشتر تأیید کرد؛ به دنبال آن خلاصۀ [مکتوب] دیگری در سپتامبر همان سال صادر شد که اساسنامۀ آن را تنظیم می‌کرد. در آستانۀ انقلاب فرانسه، سن لازار توسط آشوبگران غارت شد و جماعت بعداً سرکوب گردید؛ این جماعت در سال ۱۸۰۴ به درخواست پیوس هفتم توسط ناپلئون احیا شد، در سال ۱۸۰۹ در پی اختلاف با پاپ توسط ناپلئون منحل گردید و در سال ۱۸۱۶ دوباره احیا شد. شعبۀ وینسنتی‌ها در لهستان به طور چشمگیری موفق بود؛ در تاریخ سرکوب آن در سال ۱۷۹۶، سی و پنج مرکز داشت. در سال ۱۷۸۳ وینسنتی‌ها مأمور شدند تا جایگزین یسوعی‌ها در مأموریت‌های شام (لوانتن) و چین شوند؛ و در سال ۱۸۷۴ مراکز آنها در سراسر امپراتوری عثمانی به شانزده عدد رسید. علاوه بر این، آنها مأموریت‌هایی [هیئت‌هایی] در ایران عصر صفوی، حبشه، مکزیک، جمهوری‌های آمریکای جنوبی، پرتغال، اسپانیا و روسیه تأسیس کردند که برخی از آنها بعداً سرکوب شدند. این خانه، واقع در شمارۀ ۹۵ خیابان دِ سِوْر (rue de Sèvres)، اقامتگاه سابق دوکِ لورژ بود و در سال ۱۸۱۷ توسط دولت فرانسه در اختیار جماعت مأموریت قرار گرفت. | ## بخش 2: لازاری‌ها | سرانجام، در سال ۲۰۰۶، دولت فرانسه جماعت مأموریت را مالک این خانه و محوطۀ آن کرد. در حال حاضر، به مناسبت چهارصدمین سالگرد جماعت مأموریت، وینسنتی‌ها در حال بازسازی خانۀ مادر هستند، با این هدف که پذیرای افرادی باشند که به دنبال غنای معنوی هستند، به‌ویژه اعضای تمام شاخه‌های خانوادۀ وینسنتی، زائران و ایمانداران. خانوادۀ وینسنتی افرادی هستند که به گروه‌ها یا جماعت‌های زندگی وقف‌شده تعلق ندارند، اما با روح سنت ونسان، معنویت و فرهمندی او زندگی می‌کنند؛ آنها داوطلب هستند، در محلات کلیسایی، مدارس، بیمارستان‌ها و بسیاری مکان‌های دیگر حضور دارند. معنویت ونسان دو پل بر بنیان‌گذاری جوامع زندگی رسالتی دیگر و حتی برخی مؤسسات زندگی وقف‌شده تأثیر گذاشته است که امروزه در اتحاد با یکدیگر، آنچه را که خانوادۀ وینسنتی نامیده می‌شود، تشکیل می‌دهند.۸ ۱۷۰ جماعت، با ۲ میلیون نفر عضو، و گروه‌هایی از افراد غیرروحانی وجود دارند که از یک «خانواده» به یک «جنبش» تبدیل شده و به تقریباً ۴ میلیون نفر رسیده‌اند: دختران خیریه، که توسط خود ونسان دو پل، با کمک لوئیز دو ماریاک در سال ۱۶۳۳ تأسیس شد، خواهران خیریۀ سنت ونسان دو پلِ نوارا، یک جماعت مذهبی که در سال ۱۷۷۳ در ایتالیا تأسیس شد، خواهران خیریۀ سنت ونسان دو پلِ مایورکا، که در سال ۱۷۹۸ در اسپانیا تأسیس شد، خواهران خیریۀ سنت ونسان دو پل، که توسط ژان آنتید توره در کانادا در سال ۱۷۹۹ تأسیس شد، خواهران خیریۀ سنت ونسان دو پلِ گیزِگِم، که در سال ۱۸۱۸ در بلژیک تأسیس شد، خواهران خیریۀ سنت ونسان دو پلِ فولدا، که در سال ۱۸۳۵ در آلمان تأسیس شد، خواهران خیریۀ سنت ونسان دو پلِ اینسبروک، که در سال ۱۸۳۵ در اتریش تأسیس شد، خواهران خیریۀ سنت ونسان دو پلِ پادربورن، که در سال ۱۸۴۰ در آلمان تأسیس شد، خواهران خیریۀ سنت ونسان دو پلِ هیلدسهایم، که در سال ۱۸۵۲ در آلمان تأسیس شد، خواهران خیریۀ سنت ونسان دو پلِ فرایبورگ، که آن نیز در سال ۱۸۵۳ در آلمان تأسیس شد، خواهران خیریۀ سنت ونسان دو پلِ هالیفاکس، که در کانادا تأسیس شد، خواهران خیریۀ سنت ونسان دو پلِ زاگرب، که در یوگسلاوی سابق تأسیس شد، خواهران خیریۀ سنت ونسان دو پلِ شاهزادۀ پالاگونیا، که در پارملو، ایتالیا، در سال ۱۸۳۵ تأسیس شد، خواهران مشیت کینگستون، که در کانادا تأسیس شد، وینسنتی‌های مالابار با آیین سیرو-مالابار، که در سال ۱۹۲۷ در هند تأسیس شد، و غیرروحانیون وینسنتی، که در کار و معنویت جماعت مأموریت و جماعت‌ها یا انجمن‌های گوناگون وینسنتی سهیم هستند. گروه‌های غیرروحانی وینسنتی بسیاری وجود دارند، از جمله انجمن سنت ونسان دو پل، جوانان مریمی وینسنتی، انجمن مدال معجزه‌آسا، داوطلبان خیریه و اعضای کنفرانس‌های سنت ونسان دو پل. دوران کنونی در سال ۲۰۲۲، جماعت مأموریت ۳٬۰۹۹ عضو رسمی داشت که ۲٬۷۸۱ نفر از آنان کشیش بودند. * آمریکا: آمریکای مرکزی (شامل گواتمالا، السالوادور، نیکاراگوئه و پاناما)، آرژانتین (شامل پاراگوئه، اروگوئه و آرژانتین)، برزیل (با سه استان: ریو دو ژانیرو، کوریتیبا و فورتالزا)، شیلی، کلمبیا، کوبا، اکوادور، ایالات متحده (با پنج استان: دالاس، فیلادلفیا، لس آنجلس، نیو انگلند و سنت لوئیس)، مکزیک، پرو، پورتوریکو و ونزوئلا. * آسیا: چین، هند (شمالی و جنوبی)، اندونزی، فیلیپین و مشرق (شامل لبنان، مصر، اسرائیل و سوریه). * اروپا: اتریش، آلمان، اسلواکی، اسلوونی، اسپانیا (با دو استان: سنت ونسان دو پل - اسپانیا و ساراگوسا)، فرانسه (با دو استان: پاریس و تولوز)، هلند، مجارستان، ایرلند، ایتالیا (با سه استان: ناپل، رم و تورین)، لهستان و پرتغال. تا سال ۲۰۲۱، تعداد وینسنتی‌ها در سراسر جهان حدود ۳٬۱۰۰ نفر است و در ۹۵ کشور مختلف حضور دارند. نامزد نهایی جایزۀ اپوس در ۳۰ اوت ۲۰۰۷، دانشگاه کاتولیک آمریکا (به همراه بنیاد جایزۀ اپوس ۲۰۰۴، وابسته به گروه اپوس)، اعلام کرد که در ۸ نوامبر، یک جایزۀ یک میلیون دلاری و دو جایزۀ ۱۰۰٬۰۰۰ دلاری بشردوستانه را به نهادهای نامزد نهایی که در حل پایدارترین معضلات اجتماعی مشارکت داشته‌اند، اعطا خواهد کرد: جان آدامز (از سازمان «تا دیگران بتوانند بخورند» که به فقرا و بی‌خانمان‌ها در واشینگتن، دی.سی. خدمت می‌کند)؛ استن گوتشالکس (بنیانگذار و مدیر مؤسسۀ بین‌المللی AHADI در تانزانیا که به پناهندگان کنگو، رواندا و بوروندی آموزش می‌دهد)؛ و بِبوت کارسلار از بنیاد توسعۀ اجتماعی مبلغان وینسنتی. اوکانل، رئیس دانشگاه کاتولیک، شخصاً این جوایز اپوس را در مرکز دانشگاهی ادوارد جی. بانیاگا (رئیس دانشگاه آدادسون) و اسقف اعظم خسوس دوسادو از اسقف‌نشین اعظم اوزامیس بود. یک کار عمده، طرح تأمین مسکن برای صدها خانواده است، به‌ویژه آنهایی که تحت تأثیر تخریب‌ها و جابجایی‌ها در امتداد خطوط راه‌آهن شمال و جنوب فیلیپین قرار گرفته‌اند. او با «راهبرد دگرگونی سامان‌مندِ برنامه‌ریزی برای خانه‌ای نو»، ساخت‌وساز انبوۀ مسکن در فیلیپین را سازماندهی کرد، که آن را با یک طرح پس‌انداز در محل دفن زبالۀ پایاتاس آغاز نمود. | ## بخش 3: لازاری‌ها | سازمان کارسلار به نام «فدراسیون مردم بی‌خانمان فیلیپین» ابتکاراتی را برای بقا در برابر فقر در اختیار زاغه‌نشینان ایلویلو سیتی و مانداوه سیتی قرار داد. یک وینسنتی جوان‌تر دیگر نیز توسط کاردینال گائودنسیو روزالس به عنوان هماهنگ‌کنندۀ وزارت مسکن اسقف‌نشین اعظم مانیل منصوب شد. مرکز وینسنتی برای مسئولیت اجتماعی در ۲۸ سپتامبر ۲۰۰۷، نولی ده کاسترو، معاون رئیس‌جمهور فیلیپین، از راه‌اندازی «مرکز وینسنتی برای مسئولیت اجتماعی» توسط دانشگاه آدادسون استقبال کرد. این مرکز قصد دارد جامعۀ دانشگاهی آدادسون را عمیق‌تر و مستقیم‌تر درگیرِ ملت‌سازی و پاسخگویی مستقیم به ابتکارات کاهش فقرِ اهداف توسعۀ هزاره در کشور کند. ده کاسترو همچنین از دانشگاه آدادسون و کشیشی وینسنتی به نام آتیلانو «نونونگ» فاهاردو به دلیل تلاش‌هایشان در برپایی مرکز وینسنتی قدردانی کرد. مرکز وینسنتی برای مسئولیت اجتماعی همچنین مسئول ایجاد «تسهیلگران وینسنتی»، «مسئولیت اجتماعی دانشگاهی»، «کارآفرینی اجتماعی دانشگاهی» و «روزنامه‌نگاری اجتماعی دانشگاهی» در دانشگاه آدادسون (که مالکیت آن با وینسنتی‌ها است) می‌باشد. از طریق مرکز وینسنتی، جنبش به سوی شبکه‌سازی اجتماعی دانشگاهی در این دانشگاه به واقعیت پیوسته است. این مرکز همچنین مسئول سازماندهی نخستین کنگرۀ مردمی نورث‌ویل و ساوث‌ویل است، متشکل از حدود ۷۵۰٬۰۰۰ نفر از جابجاشدگان از مترو مانیل و استان‌های کاویته، بولاکان و لاگونا. کشیشان این استان در چندین محلۀ کلیسایی (parish) در امتداد ساحل شرقی خدمت می‌کنند. آنها همچنین دانشگاه نیاگارا و دانشگاه سنت جان (شهر نیویورک) را تأسیس کردند و هنوز اداره می‌کنند. استان غربی ایالات متحده یک مأموریت [هیئت] در کنیا دارد، که در آنجا، در کنار خدمات کلیسایی محلی، طرح‌های آب‌رسانی برای تأمین آب پاک برای مردم آغاز شده است. بوره (درگذشت ۱۸۷۸)، خاورشناس ژرژ بو-ژائوده (۱۹۴۳–۲۰۲۲)، اسقف اعظم طرابلس، لبنان برای مارونی‌ها آنیباله بونینی (۱۹۱۲–۱۹۸۲)، دبیر . کوله (۱۶۹۳–۱۷۷۰)، نویسنده در زمینۀ الهیات و اخلاق آرمان داوید (۱۸۲۶–۱۹۰۰)، مبلغ مذهبی باسک و جانورشناس * ژان-کلود فاوریال (۱۸۱۳–۱۸۹۳)، مورخ فرانسوی و نویسندۀ اولین کتاب دربارۀ تاریخ آلبانی پیر-ماری-آلفونس فاویه (۱۸۳۷–۱۹۰۵)، مبلغ مذهبی در چین، و نایب‌ الرسولی (Vicar Apostolic) شمال استان ژلی (۱۸۹۸–۱۹۰۵) فردریک گرینگ (۱۹۰۳–۱۹۹۸)، مبلغ در چین و کشیش نظامیِ نشان‌دار در نیروهای آمریکایی طی نبرد گوادال‌کانال * استفانوس دوم غطاس (۱۹۲۰–۲۰۰۹)، پاتریارک اسکندریه برای قبطی‌ها و کاردینال جی. د لا گِریوْ (۱۶۸۹–۱۷۵۷)، جغرافیدان جوزف لیلی، مترجم عهد جدید یونانی به انگلیسی در سال ۱۹۴۶. اسکار لوکفار، الهی‌دان، نویسنده و مدافع مسیحیت اواریس رژی هوک (۱۸۱۳–۱8۶۰)، مبلغ و جهانگرد دیوید ام. | ## جمع‌بندی | اوکانل (۱۹۵۵-)، اسقف ترنتون پدرو اوپکا، مبلغ آرژانتینی در ماداگاسکار تئودوریکو پدرینی (۱۶۷۱–۱۷۴۶)، مبلغ در چین و موسیقی‌دان استافورد پول (۱۹۳۶–۲۰۲۰)، مورخ * مایکل پرایر، (۱۹۴۲–۲۰۰۴)، کشیش ایرلندی، الهی‌دان رهایی‌بخش، منتقد صریح صهیونیسم جان تی.