موضوع مقاله: کی‌یر استارمر | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کی‌یر استارمر | مقدمه: سِر کی‌یِر رادنی استارمر (؛ زادهٔ ) سیاستمدار بریتانیایی است که از ۵ ژوئیه ۲۰۲۴، به عنوان پنجاه و هشتمین نخست‌وزیر بریتانیا فعالیت می‌کند و از ۲ آوریل ۲۰۲۰، رهبر حزب کارگر بریتانیا نیز می‌باشد. | ## بخش 1: کی‌یر استارمر | او که سابقه وکالت و دادستانی دارد، در دوران رهبری جرمی کوربین بر حزب کارگر در کابینه سایه وزیر برگزیت بود. کوربین پس از شکست حزب کارگر در انتخابات پارلمانی بریتانیا سال ۲۰۱۹ از رهبری کناره گرفت و استارمر برای رهبری حزب نامزد شد، و در آوریل ۲۰۲۰ به رهبری این حزب رسید. از جمله چالش‌های استارمر هدایت سیاست حزب کارگر در مواجهه با بحران دنیاگیری کووید-۱۹ بود. استارمر در سات‌ارک لندن زاده و در ساری بزرگ شد و در مدرسه دستور زبان ریگیت تحصیل کرد. او از دوران نوجوانی فعالیت سیاسی داشت و در سال ۱۹۸۵ مدرک کارشناسی حقوق را از دانشگاه لیدز دریافت کرد و در سال ۱۹۸۶ با اخذ مدرک کارشناسی ارشد حقوق مدنی از دانشگاه آکسفورد، در کالج سنت ادموند هال، فارغ‌التحصیل شد. پس از ورود به کانون وکلا، عمدتاً در حوزه دفاع کیفری با تمرکز بر حقوق بشر فعالیت کرد. در دوران مسئولیتش به‌عنوان دادستان کل و رئیس اداره تعقیب تاج، پرونده‌های مهمی از جمله پرونده قتل استیون لورنس را رسیدگی کرد. در فهرست افتخارات سال نو ۲۰۱۴، به پاس «خدمات به حقوق و عدالت کیفری» به مقام شوالیه فرمانده نشان گرمابه (KCB) منصوب شد. استارمر می‌گوید فعالیت‌هایش در ایرلند شمالی بر تصمیم او برای ورود به عرصه سیاست تأثیر گذاشت. در همه‌پرسی سال ۲۰۱۶ دربارهٔ ماندن یا خروج بریتانیا از اتحادیه اروپا، از کارزار «باقی ماندن» حمایت کرد و خواستار برگزاری همه‌پرسی دوم دربارهٔ برگزیت شد. استارمر در کابینه سایه جرمی کوربین به‌عنوان وزیر سایه برگزیت خدمت کرد و پس از کناره‌گیری کوربین در پی شکست حزب کارگر در انتخابات ۲۰۱۹، با پیروزی در انتخابات رهبری سال ۲۰۲۰ جانشین او شد. | ## بخش 2: کی‌یر استارمر | او به‌عنوان رهبر اپوزیسیون، حزب کارگر را به سمت مرکز سیاسی سوق داد و بر حذف یهودستیزی درون حزب تأکید کرد. در حالی‌که حزب او در انتخابات محلی ۲۰۲۳ و ۲۰۲۴ دستاوردهای چشمگیری داشت، استارمر هم‌زمان شاهد کاهش قابل توجه شمار اعضای حزب کارگر در سال‌های منتهی به انتخابات ۲۰۲۴ بود. استارمر در انتخابات سراسری ۲۰۲۴ حزب کارگر را به پیروزی قاطع رساند و به ۱۴ سال حکومت محافظه‌کاران پایان داد؛ این پیروزی با کمترین سهم رأی برای یک دولت اکثریت از زمان آغاز ثبت آمار در سال ۱۸۳۰ رقم خورد. در دوران نخست‌وزیری او، دولت پرداخت برخی کمک‌هزینه‌های سوخت زمستانی را متوقف کرد، طرح آزادی زودهنگام هزاران زندانی را برای کاهش ازدحام زندان‌ها اجرا نمود، و چندین اعتصاب در بخش عمومی را به توافق رساند. فرمان امنیت مرزی جایگزین طرح پناهندگی رواندا شد و برنامه ملی مقابله با ناآرامی‌های خشونت‌آمیز در واکنش به شورش‌های ۲۰۲۴ راه‌اندازی گردید. دولت استارمر محدودیت‌هایی بر شرایط ویزا اعمال کرد و مسیرهای قانونی مهاجرت را مطابق با سند سیاست مهاجرتی خود بست. همچنین اصلاحاتی در نظام برنامه‌ریزی شهری، حقوق کارگران و مستأجران اعلام شد، حداقل دستمزد افزایش یافت، و سرمایه‌گذاری در نیروگاه هسته‌ای جدید «سایزول سی» آغاز گردید. در سیاست خارجی، دولت او همچنان از اوکراین در جنگ با روسیه و از اسرائیل در جنگ غزه حمایت کرد، در عین حال خواستار آتش‌بس و آزادی گروگان‌ها شد و بعدها کشور فلسطین را به رسمیت شناخت. همچنین توافق‌های تجارت آزاد با اتحادیه اروپا، ایالات متحده و هند منعقد شد و انتقال جزایر چاگوس به موریس طبق حکم دیوان بین‌المللی دادگستری انجام گرفت. او دومین فرزند از چهار فرزند ژوزفین (با نام خانوادگی بیکر)، یک پرستار، و رادنی استارمر، یک ابزارساز بوده است. پدر و مادر استارمر از طرفداران حزب کارگر بریتانیا بودند و بنا بر گزارش‌ها آن‌ها نام فرزند خود را برگرفته از نام بنیان‌گذار و نخستین رهبر حزب کاربر کی هاردی انتخاب کردند هرچند که استارمر خود در سال ۲۰۱۵ گفته که از درستی یا نادرستی این موضوع اطلاعی ندارد. | ## بخش 3: کی‌یر استارمر | نخست‌وزیری انتخابات بریتانیا ۲۰۲۴ انتخابات سراسری بریتانیا پنجشنبه ۴ ژوئیه ۲۰۲۴ برگزار شد و حزب کارگر با کسب ۴۱۰ کرسی از ۶۵۰ کرسی مجلس عوام بریتانیا، در این انتخابات پیروز شد. مواضع سیاسی استارمر خود را سوسیالیست می‌داند، اما خود را «کوربینیت» (حامی جرمی کوربین) نمی‌خواند. به هنگام انتخاب به عنوان رهبر حزب کارگر به‌طور گسترده تصور می‌رفت او متعلق به چپ نرم حزب کارگر باشد. لفظ استارمریسم در اشاره به ایدئولوژی سیاسی استارمر ابداع شده و هواداران او استارمرایت خوانده شده‌اند. در سیاست خارجی، استارمر علیه جنگ عراق تظاهرات کرد و نظرات حقوقی تدوین کرد، در سال ۲۰۱۵ اظهار داشت بر این اعتقاد است که این جنگ بر اساس قوانین بین‌المللی قانونی نبوده است و هیچ قطعنامه سازمان ملل وجود ندارد که صریحاً مجوز آن را داده باشد. در سال ۲۰۲۳، استارمر بابت دیدگاه‌هایش در خصوص جنگ اسرائیل و حماس و این که ابتدائاً از آتش‌بس در نوار غزه خودداری می‌کرد مورد انتقاد قرار گرفت؛ او بعدها خواهان آتش‌بس شد. آنها فرزندانشان را تا ده سالگی گیاهخوار بزرگ کردند، و در آن زمان گزینه خوردن گوشت را در اختیارشان گذاشتند. استارمر خداناباور است؛ او انتخاب کرد «تأیید رسمی» (به جای سوگند) وفاداری به پادشاه ادا کند. استارمر گفته به خدا باور ندارد ولی به قدرت ایمان برای گرد هم آوردن مردم اعتقاد دارد. او و خانواده اش گاه گاهی در مراسم دینی یک کنیسه لیبرال شرکت می‌کنند، و او در یک مصاحبه سال ۲۰۲۲ گفته که فرزندانش به نحوی بزرگ می‌شوند تا آیین یهودی و زمینه پدربزرگ و مادربزرگ مادریشان را بدانند. | ## جمع‌بندی | استارمر علاقه زیادی به بازی فوتبال دارد و برای تیم آماتور شمال لندنی هومرتن اکدمیکالز بازی کرده، و در لیگ برتر فوتبال انگلستان هوادار باشگاه فوتبال آرسنال است.