موضوع مقاله: نیروی هوایی لهستان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نیروی هوایی لهستان | مقدمه: این نیرو در سال ۲۰۱۴ میلادی دارای ۱۶۴۲۵ پرسنل نظامی به همراه ۴۷۵ هواگرد بود که در ده پایگاه در سرتاسر لهستان پراکنده شده‌اند. | ## بخش 1: نیروی هوایی لهستان | نیروی هوایی لهستان در ماه‌های انتهایی جنگ جهانی اول تشکیل شد و چند دهه بعد در هنگام آغاز جنگ جهانی دوم ۷۰ درصد از توانش در تهاجم آلمان نازی به لهستان از دست داد. بسیاری از خلبان‌های لهستانی پس از تسلیم لهستان از طریق رومانی و مجارستان خود را به فرانسه و سپس بریتانیا رساندند تا به نبرد ادامه دهند. پس از تهاجم آلمان به شوروی، تعدادی از خلبانان لهستانی در کنار ارتش سرخ به نبرد با نیروهای آلمانی مشغول گشتند. در مراحل پایانی جنگ و با فروپاشیدن این دو امپراتوری لهستانی‌ها کنترل تجهیزات باقی مانده را به سرعت در اختیار گرفتند. اولین استفاده از این هواگردها طی جنگ لهستان و اوکراین در ماه‌های انتهایی سال ۱۹۱۸ میلادی بود. در طول نبرد برای شهر لووف اولین هواپیماهای لهستانی در تاریخ ۸ نوامبر ۱۹۱۸ از این شهر به عملیات نظامی پرداختند. در فوریه ۱۹۲۰ با آغاز جنگ لهستان-شوروی لهستانی‌ها طیف وسیعی از هواگردهای اتریشی و آلمانی را در کنار هواگردهایی که به تازگی از کشورهای غربی تحویل گرفته بود را در اختیار داشت. ۲ جنگنده بریتانیایی و ای-۱ بالیلا ایتالیایی بودند که در نقش‌های شناسایی و بمباران استفاده می‌گشتند. پس از پایان جنگ با شوروی در سال ۱۹۲۱ عمده هواپیماهای قدیمی متعلق به زمان جنگ جهانی اول از رده خارج شدند و تجهیز با هواگردهای جدید که عمدتاً ساخت فرانسه بودند آغاز گشت. در مجموع تا سال ۱۹۲۴ لهستانی‌ها ۲۱۶۰ هواگرد را در اختیار داشتند که ۱۳۸۴ هواپیمای شناسایی و ۴۱۰ هواپیمای جنگنده در حالت عملیاتی بودند. در طول دهه ۱۹۲۰ بلریو-اسپاد اس.۶۱ جنگنده اصلی نیروی هوایی لهستان در کنار دو بمب افکن پوتز ایکس‌وی و پوتز۲۵ بود که تحت لیسانس طرف فرانسوی در خاک لهستان ساخته می‌شدند. دهه ۱۹۳۰ اولین هواپیمای ساخت لهستان که به تولید عمده رسید جنگنده پی‌دابلیو اس-۱۰ بود که در سال ۱۹۳۰ توسط کارخانه هواپیماسازی Podlasie تولید شد. مدتی بعد در سال ۱۹۳۳ اولین هواپیمای تمام فلزی لهستان به نام پی‌ال‌زد-پی۷ وارد خدمت گشت که در مجموع ۱۵۰ فروند از آن ساخته شد و به واسطه عملکرد خوبش از سال ۱۹۳۵ نسخه جدید آن به نام پی‌ال‌زد پی-۱۱ معرفی شد که ۱۷۵ فروند از آن‌ها در مجموع تحویل نیروی هوایی لهستان گشت که تنها هواپیمای جنگنده لهستانی هنگام آغاز جنگ در سال ۱۹۳۹ بود. در سال‌های بعد و با پیشی گرفتن طراحی‌های غربی هواپیماهای لهستانی عمدتاً در حد نمونه اولیه یا صادراتی به کشورهای دیگر باقی ماندند که با تصرف لهستان توسط آلمان این طراحی‌ها به پایان رسید. در حوزه بمب‌افکن‌ها برگه ۱۹ و پوتز۲۵ از سال ۱۹۳۶ با بمب افکن تمام فلزی پی‌ال‌زد.۲۳ کاراس جایگزین شدند که تا سال ۱۹۳۹ مجموعاً ۲۵۰ فروند ساخته شد. در ادامه و با احساس نیاز به یک بمب افکن نوین، طراحی و ساخت بمب افکن متوسط دو موتوره به نام پی‌زدال.۳۷ در سال ۱۹۳۸ آغاز شد که می‌توانست تا ۲۵۸۰ کیلوگرم بمب را با خود حمل کند و سرعت آن ۴۳۹ کیلومتر در ساعت می‌رسید. | ## بخش 2: نیروی هوایی لهستان | اسکادران‌های لهستانی برای شناسایی و دیده‌بانی ابتدا از هواپیمای لوبین آر-۸ که به شدت کند و آسیب‌پذیر بود استفاده می‌کردند و سپس آن را با هواپیماهای ساخت خودشان جایگزین کردند. نیروی دریایی لهستان نیز از همین هواگردها برای دیده‌بانی استفاده می‌کرد، این نیرو درست پیش از آغاز جنگ جهانی دوم سفارش چند فروند هواپیما را به ایتالیا داد که تنها یک فروند را پیش از آغاز جنگ توانست تحویل بگیرد. ۴۰۶ و ۱۰ فروند هاوکر هاریکن را ارایه کرده بود که به علت آغاز جنگ جهانی دوم نتوانست آن‌ها را تحویل بگیرد. هواپیماهای جنگنده لهستانی با آنکه نسبت به رقبای آلمانی خود ضعیف‌تر بودند اما توانستند بیش از ۱۷۰ جنگنده آلمانی را به زیر بکشند و اسکادران بمب‌افکن‌های لهستانی علی‌رغم تلفات شدیدی که متحمل شد دست به بمباران مواضع نیروهای آلمانی زد. عمده توان نیروهای لهستانی در این نبرد نابود گشت و باقی مانده هواپیماها به خاک کشورهای بی‌طرفی مانند مجارستان و رومانی و کشورهای حوزه بالتیک گریختند. تعداد زیادی از خلبانان لهستانی هم خود را به خاک فرانسه و بریتانیا رساندند تا بتوانند جنگ را ادامه دهند. نبرد در فرانسه و بریتانیا لهستانی‌ها به سرعت نیروهای خود را در فرانسه سازماندهی کردند و توانستند پیش از آغاز تهاجم نیروهای آلمانی به فرانسه یک اسکادران جنگنده هوایی لهستانی مجهز به هواپیماهای سی.۷۱۴ کودرونرا آماده رزم کنند. باقی مانده نفرات لهستانی نیز همراه با واحدهای فرانسوی و هواپیماهای متعدد دیگر به نبرد می‌پرداختند. با سقوط فرانسه در سال ۱۹۴۰ لهستانی‌ها خود را به خاک بریتانیا رسانده‌اند تا در یکی از بزرگ‌ترین نبردهای هوایی تاریخ بر فراز جزیره بریتانیا به نبرد با لوفت وافه بپردازند. واحدهای لهستانی در چهار اسکادران زیر نظر نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا تشکیل شدند که دو اسکادران آن بمب‌افکن و دو اسکادران دیگر از هواپیماهای جنگنده هاریکین ایجاد شده بود. اولین عملیات رزمی جنگنده‌های لهستانی در اوت ۱۹۴۰ و طی فاز سوم نبرد بریتانیا بود. خلبانان لهستانی که تجربه نبرد بر فراز لهستان و فرانسه را داشتند رقیبی قدرتمند در برابر خلبانان آلمانی بودند و به سرعت تبدیل به بهترین واحد جنگنده متفقین شدند که بسیار بهتر از خلبانان بریتانیایی و دیگر خلبانان امپراتوری بریتانیا بودند. در طول ادامه جنگ جهانی دوم چندین اسکادران دیگر لهستانی تشکیل شد که با پایان جنگ همه تجهیزات به بریتانیا بازگردانده شد اما تعداد کمی از خلبان‌ها به لهستان بازگشتند و بسیاری از ایشان در خاک بریتانیا باقی ماندند. همچنین در سال ۱۹۵۰، جنگنده یاک-۱۷ و هواپیمای ترابری ایلیوشین ایل-۱۲ و هواپیمای آموزشی یاک-۱۸ نیز وارد خدمت شد. از سال ۱۹۵۱ به بعد، نیروی هوایی لهستان به جنگنده‌های جت یاک-۲۳ و جت‌های میگ-۱۹ به همراه نسخه آموزشی آن نام میگ-۱۵ یوتی‌تی و بعدها، در سال ۱۹۶۱ به میگ-۱۷ مجهز شد. علاوه بر هواپیماهای ساخت شوروی، از سال ۱۹۵۲ به بعد جنگنده‌های میگ-۱۵ شوروی و بعداً میگ-۱۷ تحت لیسانس در لهستان تحت عنوان لیم-۱، لیم-۲ و بعداً لیم-۵ تولید شدند. | ## بخش 3: نیروی هوایی لهستان | در سال ۱۹۶۴ یک گونه از لیم-۵ام با تمرکز بر ماموریت‌های آفندی تحت عنوان لیم-۶بی‌آی‌اس توسعه یافت. تنها جت بمب افکن مورد استفاده توسط نیروی هوایی لهستان در این دوره ایلیوشین ایل-۲۸ بود که از سال ۱۹۵۲ به بعد وارد خدمت آن نیرو شد. لهستان از سال ۱۹۵۹ تنها تعداد کمی از جنگنده هاب میگ-۱۹ را به کار گرفت که بعداً به جنگنده‌های میگ-۲۱ متمایل شد که از سال ۱۹۶۳ به بعد به جنگنده پایه مافوق صوت آن نیرو تبدیل شد. این هواپیما در انواع مختلفی از میگ-۲۱اف-۱۳، میگ-۲۱پی‌اف و ام‌اف تا میگ-۲۱بی‌آی‌اس مورد استفاده قرار گرفت. بعداً نیروی هوایی لهستان ۳۷ فروند میگ-۲۳ (در سال ۱۹۷۹) و ۱۲ فروند میگ-۲۹ را درسال ۱۹۸۹ دریافت نمود. اصلی‌ترین هواپیمای جنگنده بمب افکن و تهاجمی زمینی پس از سال ۱۹۴۹، ایلیوشین-۱۰ بود (نسخه آموزشی آن، یوآی‌ال-۱۰ در سال ۱۹۵۱ وارد خدمت شد). از سال ۱۹۶۵ به بعد، لهستان همچنین از تعداد قابل توجهی سوخو-۷بی برای بمباران و ماموریت‌های آفندی استفاده کرد که با ۲۷ فروند سوخو-۲۰ در سال ۱۹۷۴ و ۱۱۰ فروند سوخو-۲۲ در سال ۱۹۸۴ جایگزین شد. جنگنده‌های لیم-۶بی‌آی‌اس باقی‌مانده‌های در اوایل دهه ۱۹۹۰ خارج شده و پس از آن، هواپیماهای سوخو-۲۰ باقی‌مانده نیز بازنشسته شدند. در طول دهه ۱۹۹۰، لهستان هیچ هواپیمای جنگی جدیدی خریداری نکرده بود و فقط موفق شد تعدادهای بیشتری از جنگنده‌های میگ-۲۹ را در سال ۱۹۹۵ از جمهوری چک و در سال ۲۰۰۴ از آلمان خریداری نماید. تنها هواپیمای جنگی باقیمانده که توسط نیروی هوایی و پدافند هوایی لهستان WLiOP مورد استفاده قرار می‌گرفت، میگ-۲۹ و سوخو-۲۲ بودند. از سال ۲۰۱۰، ناوگان هواپیماهای آفندی سوخو-۲۲ برای حفظ هر گونه ارزش نظامی آنها به روزآمد نمودن و نوسازی نیاز داشته و آینده آن نامشخص است. در سال ۲۰۰۲، جنگنده اف-۱۶ سی/دی بلاک۵۲+ از شرکت آمریکایی لاکهید مارتین به عنوان یک جنگنده چند منظوره جدید برای WLiOP انتخاب شد، اولین جنگنده در نوامبر ۲۰۰۶ انجام شد و تا سال ۲۰۰۸ تحت برنامه Peace Sky ادامه یافت. از سال ۲۰۱۱، نیروی هوایی لهستان دارای سه گُردان هوایی اف-۱۶ است: دو گردان هوایی در پایگاه هوایی تاکتیکی ۳۱ در نزدیکی پوزنان و گردان هوایی تاکتیکی ۱۰ در پایگاه هوایی ۳۲ در نزدیکی واسک. فروش هواپیماهای مورد نیاز یرای این نیاز نیروی هوایی لهستان توسط شرکت فرانسوی داسو با میراژ۲۰۰۰ و شرکت سوئدی ساب با ساب ۳۹ گریپن به شدت پیگیری شد. اف-۱۶های بلاک ۵۲+ لهستانی مجهز به جدیدترین موتورهای توربوفن دارای پس سوز پرت اند ویتنی اف-۱۰۰–۲۲۹ بوده و سامانه‌های اویونیک شامل سیستم رادار ای‌پی‌جی-۶۸(وی)۹ و مجموعه جنگ الکترونیک ای‌ال‌کیو-۲۱۱(وی)۴ است. همه اف-۱۶های لهستانی می‌توانند مهمات مدرن دقیق ایالات متحده را حمل کنند، از JDAM/JSOW تا جدیدترین تسلیحات هوا به هوای مجاز با گواهی صادرات (شامل ایم-۱۲۰ آمرام سی-۵ وایم-۹ ایکس). | ## جمع‌بندی | در پی سانحه سقوط توپولف-۱۵۴ ریاست جمهوری لهستان در سال ۲۰۱۰ و تحقیقات بعدی انجام شده با مدیریت دولت لهستان، هنگ ۳۶ ام ویژه هوانوردی، که مسئولیت پرواز رئیس‌جمهور و هیئت دولت لهستان را بر عهده داشت، منحل شد.