موضوع مقاله: جزایر لائو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جزایر لائو | مقدمه: از این زنجیره که شامل حدود شصت جزیره و جزیره کوچک است، حدود سی جزیره مسکونی هستند. | ## بخش 1: جزایر لائو | گروه لائو مساحتی معادل ۱۸۸ مایل مربع (۴۸۷ کیلومتر مربع) را پوشش می‌دهد و در آخرین سرشماری در سال ۲۰۰۷، جمعیتی بالغ بر ۱۰٬۶۸۳ نفر داشت. در حالی که بیشتر جزایر شمالی گروه لائو جزایر مرتفعی با منشأ آتشفشانی هستند، جزایر جنوبی بیشتر از نوع کربناتی و جزایر کم‌ارتفاع محسوب می‌شوند. تا زمان کشف گروه اونو در سال ۱۸۲۰، مجمع‌الجزایر لائو نقشه‌برداری‌شده‌ترین منطقه فیجی بود. از نظر تاریخی، این جزایر شامل سه قلمرو بودند: جزایر لائو شمالی، جزایر لائو جنوبی و جزایر موآلا. در حدود سال ۱۸۵۵، شاهزاده مرتد تونگایی به نام انله ماآفو با کمک ارتش توئی نایائو، منطقه را فتح کرد و یک مدیریت واحد تشکیل داد. سپس توئی نایائو لقب توئی لائو یا پادشاه لائو را به ماآفو اعطا کرد، یک قانون اساسی تدوین نمود و تأسیس هیئت‌های تبلیغی مسیحی را تشویق کرد. راتو سر کامیسسه مارا که پیش‌تر در سال ۱۹۶۳ عنوان توئی لائو را از طایفه ووانیروا با تأیید پدرش راتو توئیتا اولویلاکبا دوم (که در آن زمان توئی نایائو حاکم بود) دریافت کرده بود، پس از مرگ پدرش در سال ۱۹۶۶ به عنوان توئی نایائو نیز منصوب شد. عنوان توئی لائو از زمان مرگ عمویش، راتو سر لالا سوکونا، در سال ۱۹۵۸ خالی مانده بود. مراسم نصب توئی نایائو در ناروسیوا مائومی در جزیره نایائو توسط بزرگان طایفه وونیروا یا «ماتوا ای توئی نایائو» انجام می‌شود. | ## بخش 2: جزایر لائو | جزایر لائو شمالی که تا جنوب تووکا امتداد داشتند، تحت سلطه تاوئونی بودند و به توئی کاکائو (رئیس عالی استان کاکائودروو) باج می‌پرداختند. با این حال، در سال ۱۸۵۵، ماآفو و توئی نایائو حاکمیت بر لائو شمالی را به دست آوردند و لومالوما را در وانوا بالاوا به عنوان پایتخت ماآفو تعیین کردند. جزایر لائو جنوبی از اونو-ای-لائو در دورترین نقطه جنوبی تا سیسیا در شمال امتداد داشتند. این مناطق قلمرو سنتی توئی نایائو بودند، اما با مشورت‌های مناسب بین ماآفو و توئی نایائو در دهه ۱۸۵۰، به استان لائو ملحق شدند. جزایر موآلا وابستگی نزدیک‌تری به جزیره بائو و لومایویتی داشتند تا لائو، اما فتوحات ماآفو و توئی نایائو آن‌ها را با جزایر لائو متحد کرد. فرهنگ و اقتصاد از آنجا که این جزایر بین فیجی ملانزیایی و تونگای پلی‌نزیایی قرار دارند، جزایر لائو محل تلاقی این دو حوزه فرهنگی هستند. روستاهای لائو بسیار سنتی باقی مانده‌اند و ساکنان جزایر به دلیل حکاکی روی چوب و نقاشی‌های ماسی مشهور هستند. بادهای تجاری جنوب شرقی به دریانوردان اجازه می‌داد از تونگا به فیجی سفر کنند، اما بازگشت بسیار دشوارتر بود. برخلاف انتهای مربع‌شکل که مشخصه اکثر خانه‌ها در سایر نقاط فیجی است، خانه‌های لائو طبق سنت تونگایی تمایل به گرد بودن دارند. | ## بخش 3: جزایر لائو | در اوایل ژوئیه ۲۰۱۴، وزیر اراضی تونگا، لرد ماآفو توکوی‌ائولاهی، پیشنهادی را فاش کرد که بر اساس آن تونگا صخره‌های مینروا مورد مناقشه را در ازای گروه لائو به فیجی واگذار کند. در زمان انتشار این خبر، این موضوع هنوز در شورای استانی لائو مورد بحث قرار نگرفته بود. بسیاری از اهالی لائو اجداد تونگایی دارند و برخی تونگایی‌ها نیز دارای اجداد لائویی هستند. برخلاف بقیه کشور که راگبی و فوتبال در آن ترجیح داده می‌شود، کریکت محبوب‌ترین ورزش تیمی در لائو است. محیط زیست کارهای حفاظتی در جزایر لائو شامل تحقیق در مورد علف‌های دریایی و فعالیت‌های اکوسیستمی مرتبط با سازمان حفاظت بین‌الملل فیجی بوده است. این برنامه همچنین از تلاش‌های بازسازی امنیت غذایی در جزایر پس از طوفان رای در سال ۲۰۲۵ حمایت کرد. مشاهیر لائو مشهورترین فرزند جزایر لائو، فقید راتو سر کامیسسه مارا (۱۹۲۰–۲۰۰۴) است که توئی لائو، توئی نایائو و پدر بنیان‌گذار فیجی مدرن بود. | ## جمع‌بندی | از دیگر افراد سرشناس می‌توان به راتو سر لالا سوکونا (۱۸۹۸–۱۹۵۸) اشاره کرد که نهادهای قانونی اولیه فیجی را پی‌ریزی کرد.