موضوع مقاله: واکس میوه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # واکس میوه | مقدمه: واکس میوه برای جذاب شدن ظاهر میوه و حفظ کیفیت در طول زمان نگهداری آن، سطح میوه به مواد شیمیایی آغشته می‌شود که به دلیل چربی سطح میوه به آن پارافین نیز می‌گویند.P. | ## بخش 1: واکس میوه | سلامت با توجه به کنده شدن پوست مرکبات این امر ظاهراً برای سلامتی انسان مشکلی ایجاد نمی‌نماید اما در مورد سیب که بسیاری افراد میل دارند آن را با پوست میل کنند موضوع متفاوت است. هرچند در ایران بین مدیران سلامت و تولید محصولات کشاورزی اختلاف نظر بسیار است و در نهایت نمی‌توان به نتیجه رسید که آیا اصولاً این موضوع برای سلامتی انسان مضر است یا خیر اما توصیه شده به دلیل عدم کنترل مناسب بر مواد استفاده شده سیب‌ها به‌صورت پوست کنده مصرف شوند. سیب به‌صورت کلی سیب را می‌توان به سه نوع سبز، قرمز و زرد تقسیم نمود که واکس در سیب سبز و قرمز کاربرد دارد و روی سیب زرد کمکی به نگهداشت آن نمی‌کند و استفاده نمی‌شود. مواد تشکیل‌دهنده مواد مورد استفاده برای تولید واکس تا حدودی به مقررات کشور تولیدکننده یا هدف صادرات بستگی دارد. از موم‌های طبیعی شلاک کارناوبایا حتی رزین و از موم پایه نفتی (فرمول‌های اختصاصی) استفاده می‌شود و اغلب بیش از یک موم برای ایجاد خواص مطلوب برای میوه مخلوط می‌شود. | ## بخش 2: واکس میوه | واکس ممکن است در یک حلال با پایه نفت استفاده شود اما امروزه بیشتر از طریق یک امولسیون پایه آب استفاده می‌شود. این واکس کاملاً شیمیایی بوده و از نفت خام به‌صورت روغن خاصی که بدون رنگ و بو و مزه باشد به روش کاملاً شیمیایی و آزمایشگاهی تهیه می‌شود. برای اینکار ماده اولیه جهت تولید واکس میوه که یکی از مشقات نفت خام است، باید طی فرایندهای خاصی آن را از نفت خام تصفیه نمود. در گذشته با استفاده از سولفوریک اسید این گونه روغن‌ها تولید می‌شد و با روش کاتالیستی ناخالصی‌ها در حضور کاتالیست و هیدروژن تحت شرایط عملیاتی مناسب روغن تولید می‌شد اما اکنون محققان موفق به تولید آن به روش نانو شده‌اند. سیب آووکادوها فلفل دلمه‌ای و تند طالبی خیارها بادمجان گریپ فروت لیمو لیموترش سبز انبه خربزه شلیل پرتقال‌ها پاپایا زردک میوه شور هلو گلابی‌ها آناناس آلو کدو تنبل روتاباگا اسکواش سیب زمینی‌های شیرین تانگارین گوجه فرنگی‌ها شلغم یوکا تاریخچه استفاده از پوشش‌های محافظ روی میوه‌ها به بیش از صد سال پیش بازمی‌گردد. | ## بخش 3: واکس میوه | نخستین کاربردها شامل استفاده از روغن‌ها و موم‌های طبیعی مانند موم زنبورعسل روی میوه‌جات صادراتی بود. با ظهور فناوری‌های نوین پساکاشت در دهه ۱۹۶۰، ترکیباتی مانند کارنوبا وکس، شلاک و بعدها واکس‌های نفتی تصفیه‌شده وارد صنعت شدند. در استانداردهای Codex و FDA، مواد زیر برای پوشش میوه‌ها مجاز اعلام شده‌اند: E901 — موم زنبورعسل E903 — کارنوبا وکس E904 — شلاک پارافین پالایش‌شده میکروکریستالین وکس با خلوص بالا سازمان غذا و داروی ایران نیز در چند اطلاعیه رسمی اعلام کرده‌است که پوشش‌های خوراکی دارای مجوز، در صورتی که از مواد استاندارد تهیه شده باشند، خطری برای مصرف‌کننده ندارند. اثر واکس بر ماندگاری پژوهش‌های علمی نشان داده‌اند: واکس می‌تواند تبخیر رطوبت را تا ۳۰ تا ۵۰ درصد کاهش دهد سرعت تنفس میوه را کمتر می‌کند خطر قهوه‌ای شدن سطح و چروکیدگی را کاهش می‌دهد ماندگاری میوه‌هایی مانند پرتقال و سیب را تا ۲ برابر افزایش می‌دهد پوشش‌های نیمه‌قابل‌تنفس نیز به‌طور فعال مانع تبادل کامل گازها نمی‌شوند و به همین دلیل به سیستم فیزیولوژیک میوه آسیبی نمی‌زنند. شست‌وشو و حذف واکس استانداردهای پساکاشت توصیه می‌کنند: واکس‌ها در آب سرد به سختی جدا می‌شوند آب گرم (۳۰–۴۰ درجه) همراه با مالش دستی مؤثرتر است شوینده‌های ملایم مخصوص میوه‌ و سبزی می‌توانند لایه واکس را تا حد زیادی حذف کنند واکس به داخل میوه نفوذ نمی‌کند، زیرا هیدروفوبیک است و روی سطح باقی می‌ماند شایعات و نگرانی‌های عمومی در سال‌های اخیر شایعاتی درباره سرطان‌زا بودن واکس میوه یا جلوگیری از «تنفس» میوه در شبکه‌های اجتماعی منتشر شده‌است. | ## جمع‌بندی | بررسی‌های علمی نشان می‌دهد: واکس‌های خوراکی استاندارد جذب بدن نمی‌شوند هیچ شواهد علمی قطعی درباره سرطان‌زایی واکس‌های مجاز وجود ندارد واکس‌های نیمه‌قابل‌تنفس اجازه تبادل کنترل‌شده گاز را می‌دهند واکس‌های غیرمجاز یا حاوی حلال‌های نفتی می‌توانند خطرناک باشند، اما استفاده آن‌ها قانونی نیست همچنین برخی رسانه‌های فارسی به معرفی واکس‌های صنعتی از جمله میکروکریستالین وکس پرداخته‌اند.