موضوع مقاله: جذب | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جذب | مقدمه: فرآیند جذب به طور خلاصه به جذب مواد مختلف از محیط اطراف توسط یک مایع یا جامد گفته می‌شود. | ## بخش 1: جذب | فرایند جذب متشکل از دو عنصر جذب شونده (ماده‌ای که در محیط جذب شده) و جذب کننده یا جاذب (که معمولا در فاز جامد یا مایع قرار دارد) می‌باشد. به طور کلی پدیده جذب شامل دو گونه است: برجذبش (به انگلیسی: Adsorption) یا جذب سطحی، که در آن اتم‌ها و مولکول‌های ماده جذب شونده توسط لایه سطحی جاذب جذب می‌شوند، که در این حالت جاذب معمولا در فاز جامد است؛ و درجذبش (به انگلیسی: Absorption) که طی آن اتم‌ها، مولکول‌ها یا یون‌ها در توده ماده اعم از گاز، مایع یا جامد جذب می‌شوند. از آنجا که در این حالت جذب شونده در کل حجم جاذب توزیع می‌شود، به آن جذب حجمی هم گفته شده است. گونه های ویژه جذب در زیر آمده‌اند: برجذبش یا جذب سطحی، فرایند جذب اتم‌ها یا مولکول‌های موجود در یک مایع یا گاز در تماس با یک سطح جامد است. درجذبش فرایندی فیزیکی یا شیمیایی است که طی آن اتم ها،مولکول ها یا یون ها در توده ماده اعم از گاز، مایع یا جامد جذب می‌شود. تبادل یونی برجذبش برجذبش یا جذب سطحی (به انگلیسی: Adsorption) همان چسبندگی اتم‌ها، یون‌ها یا مولکول‌ها از یک گاز، مایع یا جامد محلول به یک سطح است و به تعریف آیوپاک جذب سطحی عبارت است از: افزایش غلظت یک ماده حل‌شده در سطح مشترک یک فاز چگال و یک فاز مایع به دلیل عملکرد نیروهای سطحی. برجذبش با درجذبش یا جذب حجمی (Absorption) که در آن یک سیال (ماده جذب‌شونده) توسط یک مایع یا جامد (ماده جاذب) حل می‌شود یا در آن نفوذ می‌کند، متفاوت است. اگرچه جذب سطحی اغلب پیش از جذب حجمی (که شامل انتقال ماده جذب‌شونده به حجم ماده جاذب است) رخ می‌دهد، اما جذب سطحی به طور مشخص یک پدیده سطحی است که در آن ماده جذب‌شونده از سطح ماده جاذب عبور نمی‌کند و به حجم جاذب نفوذ نمی‌کند. در یک ماده حجیم، تمام قیود پیوند (یونی، کووالانسی یا فلزی) اتم‌های تشکیل‌دهنده ماده توسط سایر اتم‌های ماده برآورده می‌شوند. با این حال، اتم‌های روی سطح جاذب به طور کامل توسط سایر اتم‌های جاذب احاطه نشده‌اند و بنابراین می‌توانند مواد جذب‌شده را جذب کنند. ماهیت دقیق پیوند به جزئیات گونه‌های درگیر بستگی دارد، اما فرآیند جذب عموماً به عنوان جذب فیزیکی (مشخصه نیروهای ضعیف واندروالسی) یا جذب شیمیایی (مشخصه پیوند کووالانسی) طبقه‌بندی می‌شود. به عنوان مثال، جذب فیزیکی پلیمر از محلول می‌تواند منجر به ساختارهای فشرده روی سطح شود. | ## بخش 2: جذب | ایزوترم‌ها جذب گازها و املاح معمولاً از طریق ایزوترم‌ها توصیف می‌شود، که به معنای مقدار ماده جذب‌شونده روی جاذب به عنوان تابعی از فشار آن (در صورت گاز بودن) یا غلظت آن (برای املاح فاز مایع) در دمای ثابت است. مقدار جذب‌شده تقریباً همیشه توسط جرم جاذب نرمال می‌شود تا امکان مقایسه مواد مختلف فراهم شود. آن‌ها باید مقاومت سایشی بالا، پایداری حرارتی بالا و قطر منافذ کوچک داشته باشند که منجر به سطح تماس بیشتر و در نتیجه ظرفیت بالای جذب می‌شود. جاذب‌ها همچنین باید ساختار منافذ متمایزی داشته باشند که انتقال سریع بخارات گازی را ممکن می‌سازد. اکثر جاذب‌های صنعتی در یکی از سه دسته زیر قرار می‌گیرند: ترکیبات حاوی اکسیژن - معمولاً آبدوست و قطبی هستند، از جمله موادی مانند ژل سیلیکا، سنگ آهک (کربنات کلسیم) و زئولیت‌ها. ترکیبات مبتنی بر کربن - معمولاً آبگریز و غیرقطبی هستند، از جمله موادی مانند کربن فعال و گرافیت. ترکیبات مبتنی بر پلیمر - بسته به گروه‌های عاملی موجود در ماتریس پلیمری، قطبی یا غیرقطبی هستند. درجذبش (به انگلیسی: Absorption) یک پدیده فیزیکی یا شیمیایی یا فرآیندی است که در آن اتم‌ها، مولکول‌ها یا یون‌ها وارد فاز توده‌ای مایع یا جامد یک ماده می‌شوند. این فرآیند با جذب سطحی متفاوت است، زیرا مولکول‌های تحت جذب توسط حجم جذب می‌شوند، نه توسط سطح. این می‌تواند شامل انحلال فیزیکی یک گاز، مایع یا جامد در یک مایع، اتصال مولکول‌های یک گاز، بخار، مایع یا ماده حل‌شده به سطح جامد توسط نیروهای فیزیکی و غیره باشد. در طیف‌سنجی، جذب نور در طول موج‌ها یا باندهای مشخصی از طول موج‌ها برای شناسایی ماهیت شیمیایی مولکول‌ها، اتم‌ها یا یون‌ها و اندازه‌گیری غلظت این گونه‌ها استفاده می‌شود. فرآیند گاز یا مایعی که به داخل جسم جاذب نفوذ می‌کند، معمولاً به عنوان درجذبش شناخته می‌شود. | ## بخش 3: جذب | انواع درجذبش درجذبش فرآیندی است که ممکن است شیمیایی (واکنشی) یا فیزیکی (غیرواکنشی) باشد. درجذبش شیمیایی درجذبش شیمیایی یا درجذبش واکنشی یک واکنش شیمیایی بین مواد جذب شده و مواد جاذب است. آنها ممکن است در واحدهای مختلف، با طیف گسترده‌ای از انواع جریان فاز و تعاملات انجام شوند. درجذبش فیزیکی آب در یک جامد جامدات آبدوست، که شامل بسیاری از جامدات با منشأ بیولوژیکی هستند، می‌توانند به راحتی آب را جذب کنند. تعاملات قطبی بین آب و مولکول‌های جامد، به تقسیم آب به داخل جامد کمک می‌کند، که می‌تواند جذب قابل توجهی از بخار آب را حتی در رطوبت نسبتاً کم فراهم کند. بازگشت رطوبت یک فیبر (یا سایر مواد آبدوست) که در معرض جو قرار گرفته است، معمولاً حاوی مقداری آب است، حتی اگر خشک به نظر برسد. آب را می‌توان با گرم کردن در فر خارج کرد و منجر به کاهش قابل توجهی در وزن شد که اگر الیاف به اتمسفر «عادی» بازگردانده شوند، به تدریج دوباره به دست می‌آید. این اثر در صنعت نساجی بسیار مهم است - جایی که به نسبت وزن ماده‌ای که توسط آب تشکیل شده است، رطوبت بازیابی شده می‌گویند. کاربردها جذب سطحی در بسیاری از سیستم‌های طبیعی، فیزیکی، بیولوژیکی و شیمیایی وجود دارد و به طور گسترده در کاربردهای صنعتی مانند کاتالیزورهای ناهمگن، زغال فعال، جذب و استفاده از گرمای تلف شده برای تأمین آب سرد برای تهویه مطبوع و سایر نیازهای فرآیندی (چیلرهای جذب سطحی)، رزین‌های مصنوعی، افزایش ظرفیت ذخیره‌سازی کربن‌های مشتق شده از کاربید و تصفیه آب استفاده می‌شود. جذب سطحی، تبادل یونی و کروماتوگرافی فرآیندهای جذب سطحی هستند که در آنها مواد جذب شده خاصی به صورت انتخابی از فاز سیال به سطح ذرات نامحلول و سفت معلق در یک ظرف یا بسته‌بندی شده در یک ستون منتقل می‌شوند. کاربردهای صنعت داروسازی، که از جذب سطحی به عنوان وسیله‌ای برای طولانی کردن مواجهه عصبی با داروهای خاص یا بخش‌هایی از آنها استفاده می‌کنند، کمتر شناخته شده هستند. جذب سطحی مولکول‌ها روی سطوح پلیمری، در تعدادی از کاربردها، از جمله توسعه پوشش‌های نچسب و در دستگاه‌های مختلف زیست‌پزشکی، نقش اساسی دارد. | ## جمع‌بندی | در بسیاری از فرآیندهای مهم در فناوری، درجذبش شیمیایی به جای فرآیند فیزیکی استفاده می‌شود، به عنوان مثال، درجذبش دی اکسید کربن توسط هیدروکسید سدیم.