موضوع مقاله: زبان‌های رسمی هند | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # زبان‌های رسمی هند | مقدمه: استفاده از زبان انگلیسی در اهداف رسمی مانند مجلس، دادگستری و ارتباطات بین دولت مرکزی و دولت‌های ایالتی مجاز است. | ## بخش 1: زبان‌های رسمی هند | ایالت‌ها در هند از این آزادی و قدرت برخوردار هستند که از طریق قانون، زبان (های) رسمی خود را مشخص کنند. قانون اساسی علاوه بر زبان‌های رسمی، ۲۲ زبان محلی که شامل هندی است ولی انگلیسی نه را به عنوان زبان‌های برنامه‌ریزی‌شده به رسمیت می‌شناسد که نباید با زبان رسمی کشور اشتباه گرفته شود. ایالت‌ها می‌توانند زبان (های) رسمی خود را از طریق قانون‌گذاری مشخص کنند؛ بنابراین، بخشی از قانون اساسی هندوستان که با زبان‌های رسمی سروکار دارد، مفاد مفصلی را شامل می‌شود که نه تنها زبان‌های رسمی کشور بلکه زبان‌های رسمی هر ایالت و قلمرو اتحادیه و زبان‌هایی که برای برقراری ارتباط بین دولت مرکزی و ایالت‌ها استفاده می‌شود را دربر می‌گیرد. زبان‌های برنامه‌ریزی‌شده شماره زبانخانوادهسخنوران(به میلیون، ۲۰۱۱)وضعیت رسمی در ایالت(ها)۱.آسامی هندوآریایی، شرقی ۱۵٫۳ آسام۲.بنگالی هندوآریایی، شرقی ۹۷٫۲ بنگال غربی، تریپورا، آسام و جارکند۳.بودوتبتی-برمه‌ای ۱٫۴۸ آسام۴.دوگری هندوآریایی، شمال غربی ۲٫۶ ۵.گجراتی هندوآریایی، غربی ۵۵٫۵ دادرا و نگر حویلی و دامان و دیو و گجرات۶.هندی هندوآریایی ۵۲۸جزایر آندامان و نیکوبار، بیهار، دادرا و نگر حویلی و دامان و دیو، چتیسگر، دهلی، گجرات، هاریانا، هیماچال پرادش، جارکند، مادیا پرادش، میزورام، راجستان، اوتار پرادش، اوتاراکند و بنگال غربی۷.کنادادراویدی ۴۳٫۷ کارناتاکا۸.کشمیری هندوآریایی، داردی ۶٫۸ ۹.کونکانی هندوآریایی، جنوبی ۲٫۲۵ دادرا و نگر حویلی و دامان و دیو و گوا۱۰.مایتهیلی هندوآریایی، شرقی ۱۳٫۶ جارکند۱۱.مالایالمدراویدی ۳۴٫۸ کرالا، لاکشادویپ و پودوچری۱۲.مانیپوری تبتی-برمه‌ای ۱٫۸ مانیپور۱۳.مراتی هندوآریایی، جنوبی ۸۳ مهاراشترا۱۴.نپالی هندوآریایی، شمالی ۲٫۹ سیکیم و بنگال غربی۱۵.اوریه هندوآریایی، شرقی ۳۷٫۵اودیسا، جارکند و بنگال غربی۱۶.پنجابی هندوآریایی، شمال غربی ۳۳٫۱ دهلی، هاریانا، پنجاب و بنگال غربی۱۷.سانسکریت هندوآریایی ۰٫۰۲ هیماچال پرادش و اوتاراکند۱۸.سانتالیآستروآسیایی ۷٫۳ جارکند۱۹.سندیهندوآریایی، شمال غربی ۲٫۷ ۲۰.تامیلیدراویدی ۶۹ تامیل‌نادو و پودوچری۲۱.تلوگودراویدی ۸۱٫۱ آندرا پرادش، تلانگانا و پودوچری۲۲.اردو هندوآریایی، مرکزی ۵۰٫۷ جامو و کشمیر، تلانگانا، جارکند، دهلی، بیهار، اوتار پرادش و بنگال غربی زبان‌های رسمی ایالت‌ها و قلمروهای اتحادیه زبان‌های رسمی ایالت‌های هند شمارهایالتزبان (های) رسمیزبان (های) رسمی فرعی ۱. | ## بخش 2: زبان‌های رسمی هند | آسام آسامی بنگالی در سه ناحیه در دره باراک، بودو در مناطق شورای قلمروی بودولند ۴. جارکند هندی بنگالی، بوجپوری، هو، خاریا، خورتا، کورمالی، کوروخ، ماگهی، مایتهیلی، مونداری، سادری، اوریه، سانتالی، اردو ۱۱. سیکیم انگلیسی، نپالی، سیکیمی، لپچا گورونگ، لیمبو، ماگار، موخیا، نواری، رای، شرپا و تامانگ ۲۳. بنگال غربی بنگالی، انگلیسی نپالی در دارجیلینگ و بخش‌های کورسئونگ؛اردو، هندی، اوریه، سانتالی، پنجابی، کامتاپوری، رنگپوری، کورمالی و کوروخ در مناطقی با بیش از ۱۰ درصد جمعیت فهرست زبان‌های رسمی قلمروهای اتحادیه هند شمارهقلمرو اتحادیهزبان (های) رسمیزبان (های) رسمی فرعی ۱. | ## بخش 3: زبان‌های رسمی هند | ارتباط بین ایالت‌هایی که از زبان هندی به عنوان زبان رسمی خود استفاده می‌کنند، لازم است به زبان هندی باشد، در حالی که ارتباط بین ایالتی که زبان رسمی آن هندی است و ایالتی که نیست، لازم است به زبان انگلیسی باشد، یا به زبان هندی به همراه ترجمه انگلیسی باشد (مگر این‌که ایالت غیرهندی موافقت خود را با ترجمه اعلام کند). ارتباط بین دولت مرکزی و ایالت‌های «منطقه A» که از هندی به عنوان زبان رسمی خود استفاده می‌کنند و با افرادی که در آن ایالت‌ها زندگی می‌کنند، به‌طور کلی به زبان هندی است، مگر در موارد خاص. ارتباط با دسته دوم یعنی ایالات «منطقه B» (در حال حاضر گجرات، مهاراشترا و پنجاب) که از زبان هندی به عنوان زبان رسمی خود استفاده نمی‌کنند، اما برای برقراری ارتباط با دولت مرکزی زبان هندی انتخاب شده‌است، معمولاً به زبان هندی است، در حالی که ارتباطات ارسال شده به فرد در آن ایالت‌ها ممکن است به زبان هندی و انگلیسی باشد. | ## جمع‌بندی | ارتباطات با سایر ایالات «منطقه C» و با افرادی که در آن‌ها زندگی می‌کنند به زبان انگلیسی است.