موضوع مقاله: سامانه‌های پولی بین‌المللی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سامانه‌های پولی بین‌المللی | مقدمه: سامانه‌های پولی بین‌المللی به معنی مجموعه‌ای از قراردادهای بین‌المللی و موسسات حامی این قراردادهاست که با هدف تسهیل تجارت خارجی، سرمایه‌گذاری خارجی و در کل جابه‌جایی سرمایه بین دولت-ملت‌ها ایجاد می‌شود. | ## بخش 1: سامانه‌های پولی بین‌المللی | این سامانه‌ها روش‌های پرداختی را فراهم می‌کنند که مورد اعتماد خریداران و فروشندگان با ملیت‌های متفاوت هستند. این سامانه‌ها به منظور رسیدن به اهداف خود نیاز به ایجاد اعتماد و فراهم کردن نقدشوندگی لازم در افت‌وخیزهای تجارت دارند. تشکیل این سامانه‌ها می‌تواند به صورت طبیعی، ناشی از تعدادی قرارداد پراکنده در طول سالیان، یا به صورت برنامه‌ریزی شده باشد. تشکیل یک سامانه پولی بین‌المللی به صورت برنامه‌ریزی شده در سال ۱۹۴۴ با عنوان برتون وودز روی داده است. مرور تاریخی در گذشته، فلزات گرانبها مانند طلا و نقره در تجارت استفاده شده است که به صورت شمش یا سکه‌های ضرب شده توسط امپراطوری‌های مختلف بوده‌اند. در آن زمان، صور دیگری از پول در لیدیه، آسیای صغیر، ایجاد شد که استفاده از آن به نزدیکی شهرهای یونان رسید و در نهایت در تمام جهان گسترش یافت. مثلاً تعدادی از محققان در جایی که بعدها جمهوری روم تأسیس شد، به حاکم وقت خود، سرویوس تولیوس، پیشنهاد دادند که به صورت امتحانی یک سامانهٔ پولی نخستین را به وجود آورد. اعتقاد بر این است که کاربرد سکه‌های ضرب شده نیز مانند شمش عموماً پس‌انداز طبقه ممتاز جامعه بوده است. اما استفاده از این سکه‌ها در حدود قرن ۴ قبل از میلاد در شهرهای یونان رواج پیدا کرد. این سکه‌ها توسط مقامات دولتی در شهرها به نحوی حمایت می‌شد که ارزش آن‌ها صرف نظر از ترکیب فلزات گرانبهای تشکیل دهندهٔ آن‌ها ثابت باقی بماند. کاربرد سکه آهسته‌آهسته از یونان به سمت غرب در سراسر اروپا و به سمت شرق تا هند گسترش پیدا کرد. سامانه‌های پولی شکل یافته در هند آنقدر موفق بودند که به بخش‌هایی از آسیا در قرون وسطی نفوذ کردند. است که توسعه در هند آنقدر موفق شدند آنها گسترش از طریق بخش‌هایی از آسیا نیز به قرون وسطی است. رفته‌رفته سکه‌های گوناگون در یک منطقه رایج شدند که تعویض آن‌ها با یکدیگر توسط صرافان صورت می‌گرفت. در اوایل قرون وسطی، صرافان در ونیز و شهرهای دولت ایتالیا نیاز به انجام محاسباتی شامل شش یا تعداد بیشتری ارز داشتند. این امر تا حدودی عاملی بود که فیبوناچی کتاب لیبر آباچی (Liber Abaci) را بنگارد؛ کتابی که باعث شد استفاده از اعداد عربی در اروپا رایج و جایگزین اعداد دشوار رومی شوند. با سلطه یک حاکمیت یا امپراطوری در منطقه، ارز این حاکمیت یا امپراطوری پایه‌ای برای تجارت بین‌المللی می‌شود. به این ترتیب، ارز هر حاکمیت یا امپراطوری پایه‌ای بالقوه برای سامانه بین‌المللی پول است. پس از آن، دینار طلای امپراطوری عثمانی و سپس در دوران امپریالیزم، قرون ۱۶ تا ۲۰ میلادی، ارزهای قدرت‌های اروپایی پایهٔ سامانهٔ بین‌المللی پول شدند. | ## بخش 2: سامانه‌های پولی بین‌المللی | از جمله ارزهای مهم در دوران امپریالیزم دلار اسپانیایی (Spanish dollar)، خیلدر هلندی، فرانک فرانسوی، و پوند استرلینگ بریتانیایی بودند که گاهی یک ارز خاص قدرت مطلق را در دست داشت و گاهی هیچ‌کدام انحصار قدرت را در دست نداشتند. با رشد قدرت ایالات متحده آمریکا، دلار آمریکا پایه سامانهٔ پولی بین‌المللی شد که این امر با توافق برتون وودز (Bretton Woods) برای تأسیس نظم پولی جهانی بعد از جنگ جهانی دوم محقق شد. با گذشت زمان، سامانهٔ برتون وودز فروپاشید که منجر به شوک نیکسون در سال ۱۹۷۱ و خاتمهٔ قابلیت معاوضه شد. اگرچه پس از آن دلار آمریکا همچنان پایهٔ اصلی سامانهٔ پولی جهانی باقی ماند، ولی دیگر قدرت مطلق نبود؛ ارزهای مختلف اروپایی و ین ژاپن نیز در سامانهٔ پولی جهانی مورد استفاده قرار گرفتند. به عنوان مثال پادشاهان انگلیسی مانکوس‌هایی طلایی ضرب کردند که قرار بود به عنوان دینار در مبادلات با اندلس استفاده شود. گاهی قدرت‌های استعماری بدل سکه‌هایی را ضرب می‌کردند که که نواحی دوردست به کار می‌رفت. تا قرن ۱۹ام میلادی، اقتصاد اروپا، آمریکا، هند و چین ارتباط تنگاتنگی با یکدیگر نداشتند و به دلیل محلی بودن این اقتصادها، سامانهٔ اقتصاد جهانی قدرتمند به شمار نمی‌رفت. استعمار اروپا در آمریکا که در دوران امپراطوری اسپانیا آغاز گردید باعث ادغام اقتصاد و سامانه‌های پولی آمریکا و اروپا شد. به علاوه، استعمار اروپا در آسیا باعث چیرگی ارزهای اروپایی به ویژه پونداسترلینگ بریتانیا در قرن ۱۹ام میلادی شد. تعدادی از اقتصاددانان، مثلاً مایکل هودسان، پیش‌بینی کردند که یک سامانه اقتصاد جهانی با تنها یک پایه (دلار آمریکا) تضعیف خواهد شد و در عوض بلوک‌های تجاری محلی پدید خواهد آمد. در اواخر قرن نوزدهم میلادی یک سامانهٔ پولی جهان‌شمول بر پایهٔ استاندارد طلا شکل گرفت. اتحادیه‌های پولی به نحوی عمل می‌کردند که هر یک از اعضای آن‌ها می‌توانستند ارز دیگر اعضا را به عنوان پول قانونی قبول کنند. در غیاب عضویت مشترک در یک اتحادیه، کشورهای مستقل و مستعمرات آن‌ها تراکنش‌های مورد نیاز را بر اساس استاندارد طلا انجام می‌دادند. در این دوره رشد اقتصادی پیوسته بود و بحران‌های اقتصادی به نسبت دوران‌های پس از آن سطحی‌تر بود. بر خلاف سامانهٔ برتون وودز، نظام اقتصادی قبل از جنگ جهانی اول از یک کنفرانس سطح بالا نشات نگرفته بود. این عکس با نام مادر مهاجر، اثری از دوروتا لنگ، تصویری از بی‌بضاعتی در کالیفرنیا را عرضه می‌کند که در ماه مارچ سال ۱۹۳۶ میلادی گرفته شده است. سال‌های بین جنگ‌های جهانی به عنوان یک دوره ضد جهانی‌سازی (de-globalization) شناخته می‌شود، زیرا هم تجارت بین‌المللی و هم جریان سرمایه در مقایسه با دوران قبل از جنگ جهانی اول کاهش یافته بود. در این دوران، تجربه بریتانیا و دیگر کشورها حاکی از این بود که استاندارد طلا مطابق با نیاز آن‌ها در حفظ استقلال سیاست داخلی نیست. به منظور حفظ ذخایر طلای کشور، گاهی نیاز بود که نرخ بهره افزایش یابد که به نوبه خود باعث ایجاد سیاست تقلیل قیمت‌ها می‌گردید. | ## بخش 3: سامانه‌های پولی بین‌المللی | ادعا کرده است که تقاضای بازگشت بریتانیا به استاندارد طلا از علاقهٔ سادیستی سرمایه‌داران به تحمیل رنج به طبقه کارگر بریتانیا ناشی می‌شود. در پایان جنگ جهانی اول بریتانیا به شدت به ایالات متحده آمریکا بدهکار بود که این امر باعث شد تا ایالات متحده آمریکا از بریتانیا پیشی بگیرد و به عنوان قدرت اول اقتصادی در جهان شناخته شود. بر خلاف بریتانیا در دوره قبل، صادرات سرمایه از ایالات متحده کانترسایکلیت نبود و این صادرات به سرعت همراه با رشد اقتصادی ایالات متحده در دهه بیستم از قرن ۲۰ام میلادی گسترش یافت. با این حال، صادرات سرمایه از ایالات متحده با تضعیف اقتصاد آمریکا در سال ۱۹۲۸ به یکباره متوقف شد. با تشدید رکود بزرگ در سال ۱۹۳۰ میلادی، موسسات مالی دچار ضررهای هنگفتی شدند که به عنوان مثال می‌توان به ورشکستگی ۱۳۴۵ بانک آمریکایی تنها در سال ۱۹۳۰ اشاره کرد.Stephen J. به گفته اقتصاددانی به نام جان مینارد کینز، یکی دیگر از عوامل آشفتگی اقتصادی در این دوره اصرار نخست‌وزیر فرانسه، ژرژ کلمانسو، بر پرداخت غرامت جنگ توسط آلمان بود. هدف از انجام این کار ایجاد نظامی بود که علاوه بر برخورداری از منافع یک سامانهٔ بین‌المللی مجتمع، به دولت‌ها این آزادی را بدهد که سیاست‌های داخلی خود در مورد افزایش اشتغال و رفاه اجتماعی را دنبال کنند.Helleiner, Eric (1996). معماران اصلی سامانهٔ جدید، جان مینارد کینز و هری دکستر وایت، طرحی ارائه کردند که توسط ۴۲ کشور شرکت کننده در کنفرانس برتون وودز در سال ۱۹۴۴ میلادی امضا شد. طبق این طرح، نرخ تبدیل ارز ثابت اما قابل تنظیم بود و ارزش تمامی ارزها بر اساس ارزش دلار تعیین می‌شد. در عصر حاضر، جریان‌های آشفته و عظیم سرمایه بین کشورهای مختلف ردوبدل می‌شود.|293x293پیکسلسامانهٔ جدید نرخ تبدیل ارز این اجازه را به کشورها می‌داد که در مواجهه با مشکلات اقتصادی بهای ارز خود را تا ۱۰٪ (یا در صورت توافق صندوق بین‌المللی پول حتی بیشتر) پایین بیاورند. به این ترتیب، باقی ماندن در استاندارد طلا آن‌ها را وادار به تقلیل قیمت‌ها نمی‌کرد. سامانه‌ای از کنترل‌های سرمایه معرفی شد تا کشورها را از اثرات مخرب فرار سرمایه حفاظت کند. وی پیشنهاد کرد که ارزی بین‌المللی به نام بانکور (bancor) چنین نقشی را ایفا کند که پیشنهاد وی رد شد. عده‌ای بر این عقیده‌اند که افزایش تقاضای بین‌المللی باعث شد ایالات متحده کسری تجاری مداومی را به اجرا درآورد که در نهایت منجر به سلب اعتماد از دلار شد. ظهور یک بازار موازی طلا که در آن قیمت طلا بالاتر از تعهد تبدیل دلار به طلا بود این اجازه را به محتکران داد که ذخایر طلای دولت آمریکا را کاهش دهند. در نهایت این فشارها باعث شد تا نیکسون، رئیس جمهور وقت ایالات متحده، قابلیت تبدیل دلار به طلا را در روز ۱۵ آگوست سال ۱۹۷۱ میلادی لغو کند. در سال‌های پس از این رویداد، تلاش شد تا به منظور حفظ نرخ تبادل ارز ثابت مکانیزم‌هایی جایگزین طراحی شود ولی موفقیتی حاصل نگردید. سامانهٔ پست برتون وودز: از سال ۱۹۷۱ تا به امروز نام دیگر سامانهٔ پست برتون وودز، اجماع واشینگتن است. با اینکه این نام در سال ۱۹۸۹ انتخاب شد، سامانهٔ اقتصادی مربوطه از حدود سال ۱۹۸۰ مورد استفاده بود. | ## جمع‌بندی | در سامانهٔ برتون وودز دولت‌ها هدایت سامانه را به عهده داشتند؛ حال آنکه در سامانهٔ اجماع واشینگتن بازار سامانه را هدایت می‌کند.