موضوع مقاله: بونگ جون هو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # بونگ جون هو | مقدمه: آثار او بابت تأکید بر مضامین اجتماعی و طبقاتی، ترکیب ژانرها، کمدی سیاه و تغییرات ناگهانی لحن شناخته می‌شوند. | ## بخش 1: بونگ جون هو | بونگ برندهٔ جوایز متعددی از جمله سه جایزهٔ اسکار، دو جایزهٔ بفتا و پنج جایزهٔ فیلم آسیایی شده است. در سال ۲۰۱۷، نام او در فهرست ۲۵ کارگردان برتر قرن بیست‌ویکم وبگاه متاکریتیک قرار گرفت و در سال ۲۰۲۰، مجلهٔ تایم او را در میان ۱۰۰ فرد تأثیرگذار جهان معرفی کرد و در فهرست «بلومبرگ ۵۰» نیز جای گرفت. بونگ نخستین بار با فیلم بلند نخست خود، کمدی سیاه سگ‌هایی که پارس می‌کنند گاز نمی‌گیرند (۲۰۰۰)، شناخته شد و پیروان خاصی یافت. او سپس با فیلم‌های بعدی خود به موفقیت انتقادی گسترده دست یافت: تریلر جنایی خاطرات قتل (۲۰۰۳)، فیلم هیولایی میزبان (۲۰۰۶)، فیلم علمی–تخیلی اکشن برف‌شکن (۲۰۱۳) که نخستین تجربهٔ او به زبان انگلیسی بود، و تریلر کمدی سیاه انگل (۲۰۱۹). سه فیلم اخیر همچنین در میان پرفروش‌ترین آثار تاریخ سینمای کرهٔ جنوبی قرار دارند و انگل پرفروش‌ترین فیلم تاریخ این کشور است. تمامی فیلم‌های بونگ تولید کرهٔ جنوبی بوده‌اند، هرچند برف‌شکن، اوکجا (۲۰۱۷) و میکی ۱۷ (۲۰۲۵) محصول مشترک با هالیوود و با استفادهٔ گسترده از زبان انگلیسی هستند. دو فیلم او در بخش مسابقهٔ جشنواره کن به نمایش درآمده‌اند: اوکجا در سال ۲۰۱۷ و انگل در سال ۲۰۱۹؛ دومی موفق به دریافت نخل طلای کن شد که نخستین بار برای یک فیلم کره‌ای رخ داد. بونگ برای انگل جوایز اسکار بهترین فیلم، بهترین کارگردانی و بهترین فیلم‌نامهٔ غیراقتباسی را دریافت کرد و این اثر نخستین فیلم غیرانگلیسی‌زبان شد که جایزهٔ بهترین فیلم را به دست آورد. اوایل زندگی بونگ جون-هو در ۱۴ سپتامبر ۱۹۶۹ در محلهٔ بونگه‌ئوک‌دونگ، دئگو، کرهٔ جنوبی زاده شد. | ## بخش 2: بونگ جون هو | مادرش، پارک سو-یونگ، خانه‌دار بود و پدرش، بونگ سانگ-گیون، طراح گرافیک و صنعتی، استاد هنر در دانشگاه یونگنام و رئیس گروه هنر در مؤسسهٔ ملی فیلم بود. پدرش در سال ۲۰۰۷ از مؤسسهٔ فناوری سئول به‌عنوان استاد طراحی بازنشسته شد و در سال ۲۰۱۷ درگذشت. پدربزرگ مادری او، پارک ته‌وون، نویسندهٔ برجستهٔ دوران استعمار ژاپن بود که بیشتر با اثر یک روز از زندگی کوبو نویسنده شناخته می‌شود و در سال ۱۹۵۰ به کرهٔ شمالی گریخت. برادر بزرگ‌ترش، بونگ جون-سو، استاد زبان انگلیسی در دانشگاه ملی سئول است و خواهر بزرگ‌ترش، بونگ جی-هی، در دانشگاه آنیانگ مد استایلینگ تدریس می‌کند. در دوران دبستان، خانوادهٔ او به سئول نقل مکان کردند و در محلهٔ جامسیل-دونگ در کنار رود هان ساکن شدند. او بعدها در دبیرستان جامسیل تحصیل کرد و در آن زمان در آپارتمانی نزدیک پل جامسیل زندگی می‌کرد. یک روز در سال سوم دبیرستان (۱۹۸۷)، هنگام آماده شدن برای آزمون ورودی دانشگاه، ظاهراً از پنجرهٔ آپارتمان موجودی را دید که به‌نظرش هیولایی بود که از ستون پل جامسیل بالا می‌رفت و سپس به رودخانهٔ هان سقوط کرد. او در آن زمان آرزوی کارگردان شدن داشت و با خود عهد کرد روزی فیلمی دربارهٔ موجودی عظیم در اطراف رودخانه بسازد. او در دوران دانشگاه زبان انگلیسی را نیز آموخت و فیلم‌های اسپایک لی را عامل یادگیری اصطلاحات عامیانهٔ انگلیسی می‌داند. | ## بخش 3: بونگ جون هو | در آن زمان، دانشگاه‌هایی مانند یونسئی کانون جنبش دموکراسی کرهٔ جنوبی بودند؛ بونگ در تظاهرات دانشجویی فعال بود و در سال‌های نخست دانشگاه بارها در معرض گاز اشک‌آور قرار گرفت. او مطابق خدمت وظیفهٔ عمومی کرهٔ جنوبی، دو سال در ارتش خدمت کرد و در سال ۱۹۹۲ به دانشگاه بازگشت. بونگ سپس با دانشجویان دانشگاه‌های همسایه باشگاه فیلمی به نام «درِ زرد» تأسیس کرد. او در این باشگاه نخستین فیلم‌های خود را ساخت، از جمله یک انیمیشن استاپ‌موشن با عنوان در جستجوی بهشت و یک فیلم کوتاه ۱۶ میلی‌متری با عنوان بکسائکین (مرد سفید). سال ۲۰۱۷ در سایت متاکریتیک بونگ جون هو رتبه سیزدهم را میان ۲۵ کارگردانی آورد که جزو بهترین کارگردانان قرن بیست و یکم از سوی منتقدان معرفی شدند. فیلم‌های او با موضوعات عجیب غیرمترقبه، طنز سیاه و تغییر ناگهانی حال و هوا دست و پنجه نرم می‌کنند. برادرش استاد ادبیات انگلیسی و خودش هم از دوران راهنمایی عاشق سینما شد و تصمیم گرفت که فیلمساز شود. | ## جمع‌بندی | به آکادمی هنر فیلمسازی کره جنوبی رفت و از آنجا فارغ‌التحصیل شد و بعد از ساخت چند فیلم ۱۶ میلی‌متری دانشجویی فیلمسازی را به صورت حرفه‌ای شروع کرد.