موضوع مقاله: راجر دوم، پادشاه سیسیل | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # راجر دوم، پادشاه سیسیل | مقدمه: روجرو دوم (۲۲ دسامبر ۱۰۹۵ - ۲۶ فوریه ۱۱۵۴) یک اشراف‌زاده از خاندان هووتویل بود که بین سال‌های ۱۱۳۰ تا ۱۱۵۴ میلادی پادشاه پادشاهی سیسیل بود. | ## بخش 1: راجر دوم، پادشاه سیسیل | سیسیل تحت حکومت راجر دوم سیسیل پیش از راجر دوم توسط مسلمانان فتح شده بود و تحت حکومت آنان به مرکزی برای دانش و تجارت تبدیل شد. زمانی که نورمن ها در قرن ۱۱ام سیسیل را فتح کردند، بسیاری از ساختار های ادارای و فرهنگی مسلمانان را حفظ کردند. راجر دوم این سیاست ها را ادامه داد: اداره حکومت با کمک مسلمان: بسیاری از وزیران و منجمان و مترجمان او مسلمان بودند. معماری اسلامی-نورمن: کاخ های او (مثل کاخ زیسا در پالرمو) تلفیقی از هنر اسلامی و اروپایی بودند. تا ۱۰۱۶ آنان درگیر سیاست پیچیدهٔ محلی شدند، جایی که لومباردها علیه امپراتوری بیزانس می‌جنگیدند. نرماندی‌ها گاه مزدورانی برای دولت‌شهرهای ایتالیایی بودند، گاه برای بیزانسی‌ها می‌جنگیدند و گاه علیه آنان. راجر یکم هنگام تولد کوچک‌ترین پسرش، راجر (۱۰۹۵ در میلتو، کالابریا)، بر کنت‌نشین سیسیل فرمان می‌راند. در همان زمان، برادرزاده‌اش راجر بورس دوک آپولیا و کالابریا بود و نتیجه‌اش ریچارد دوم کاپوآ، شاهزادهٔ کاپوآ. در کنار این سه فرمانروای بزرگ، شمار بسیاری کنت‌های کوچک نیز عملاً قدرت محلی خود را اعمال می‌کردند. آنان به‌طور اسمی تابع یکی از سه نرماندی بودند، اما این وفاداری اغلب ضعیف یا نادیده گرفته می‌شد. با مرگ راجر یکم در ۱۱۰۱، پسر جوانش سیمون کنت شد و مادرش ادلاید دل واستو به‌عنوان نایب‌السلطنه ادارهٔ کشور را برعهده گرفت. سیمون در ۱۱۰۵ در ۱۲ سالگی درگذشت و ادلاید برای پسر کوچک‌ترش راجر، که تنها ۹ سال داشت، همچنان به نیابت ادامه داد. نایب‌السلطنهٔ او مادرش، ادلاید، و شوهرخواهرش رابرت بورگوندی (درگذشتهٔ ۱۱۱۲)، پسر رابرت کهن بودند. در ۱۱۰۹، امپراتور بیزانس آلکسیوس یکم کومنن به پاس دانش او از دربار بیزانسی، لقب «پروتونوبیلیسی‌موس» را به وی اعطا کرد. در تابستان ۱۱۱۰، زیگورد جنگجوی صلیبی، پادشاه نروژ، در راه اورشلیم از سیسیل گذر کرد و با راجر دیدار نمود. در ۱۱۱۲، راجر شانزده‌ساله، فرمانروایی شخصی خود را آغاز کرد و در منشوری با عنوان «اکنون شوالیه، اکنون کنت سیسیل و کالابریا» یاد شد. در ۱۱۱۷ مادرش که با بالدوین یکم اورشلیم ازدواج کرده بود، به‌دلیل ابطال ازدواج به سیسیل بازگشت. او نخست با الویرا کاستیا، دختر آلفونسوی ششم کاستیا ازدواج کرد و بعدتر با ایزابل (که احتمالاً همان معشوقهٔ مسلمان مسیحی‌شده‌اش، زایده، بود). در ۱۱۲۲، ویلیام دوم آپولیا در جنگ با ژوردن آریانو پیشنهاد داد از ادعاهایش در سیسیل و بخشی از کالابریا چشم‌پوشی کند. اوج‌گیری قدرت در جنوب ایتالیا پس از مرگ ویلیام دوم در ژوئیهٔ ۱۱۲۷ بدون وارث، راجر همهٔ متصرفات خاندان هوتویل در شبه‌جزیره و همچنین فرمانروایی شاهزاده‌نشین کاپوآ را مطالبه کرد. در دسامبر ۱۱۲۷، پاپ در کاپوآ علیه راجر خطبهٔ جنگ صلیبی خواند، اما پس از شکست ائتلاف، در اوت ۱۱۲۸ او را در بنوونتو به‌عنوان دوک آپولیا سرمایه‌گذاری کرد. مقاومت بارون‌ها شکست و در سپتامبر ۱۱۲۹، راجر رسماً به‌عنوان دوک آپولیا شناخته شد. راجر از آناکلتوس دوم در برابر پاپ اینوسنت دوم حمایت کرد و در پاداش، تاج شاهی دریافت کرد. در ۲۷ سپتامبر ۱۱۳۰، فرمان پاپی او را پادشاه سیسیل خواند و در کریسمس همان سال در پالرمو تاج‌گذاری شد. شنل شاهی راجر دوم شنل باشکوه راجر دوم تاریخ ۵۲۸ ه‍.ق (۱۱۳۳–۱۱۳۴) را دارد؛ از این‌رو نمی‌توانسته در مراسم تاج‌گذاری ۱۱۳۰ استفاده شود. این شنل تجملی برای نمایش قدرت و شکوه ساخته شد و بعدها در تاج‌گذاری‌های امپراتوری مقدس روم هم استفاده گردید. این شنل نماد دادوستد چندفرهنگی در دربار نرماندی پالرموست: پارچهٔ ابریشمی سرخ از بیزانس، تزیین‌شده با طلا، مروارید و جواهر. مرواریدها از خلیج فارس آورده شده‌اند و کتیبه‌ها به خط کوفی و به‌دست هنرمندان مسلمان دوخته شده‌اند. کتیبهٔ نوار تراز در پایین شنل چنین است: «این‌جا آن چیزی است که در خزانهٔ شاهزادگان ساخته شد، آکنده از بخت، شکوه، عظمت، کمال، صبوری، برتری، رونق، زیبایی، پیروزی و توانایی… در پایتخت سیسیل در سال ۵۲۸ هجری.» تصویر دو شیر که هر یک به شتری حمله می‌کنند، نشانهٔ قدرت و سلطهٔ راجر دوم است. این شنل نمونه‌ای شاخص از تلفیق تأثیرات مدیترانه‌ای، هنر اسلامی، بیزانسی و نرماندی است. | ## بخش 2: راجر دوم، پادشاه سیسیل | برنار کلروو، حامی پاپ اینوسنت دوم، ائتلافی علیه آناکلتوس و «پادشاه نیمه‌کافر او» سازمان داد. لویی ششم فرانسه، هنری یکم انگلستان و لوتر سوم، امپراتور مقدس روم نیز به او پیوستند. در ۱۱۳۰، دوک‌نشین آمالفی شورید و در ۱۱۳۱، راجر جان پالرمو را همراه سپاهی از آپولیا و کالابریا از تنگهٔ مسینا گذراند تا زمینی به آمالفی حمله کند، در حالی که جُرج آنتیوخ شهر را از دریا محاصره کرد و در کاپری پایگاه ساخت. در ۱۱۳۲، راجر روبرت دوم کاپوآ و رنفولف دوم آلیفه را برای حمایت از آناکلتوس به رم فرستاد. اما در همین هنگام، ماتیلدا، خواهر ناتنی راجر و همسر رنفولف، به‌دلیل بدرفتاری از شوهر گریخت و به راجر پناه آورد. او گریمولد، شاهزادهٔ باری را شکست داد و برکنار کرد و پسر دومش تنکرد را جانشین او کرد. راجر به مقابله رفت اما در نبرد نوچرا (۲۵ ژوئیه ۱۱۳۲) شکست خورد و به سالِرنو عقب نشست. روبرت از کاپوآ رانده شد و راجر پسر سومش آلفونسوی هوتویل را به‌عنوان شاهزادهٔ کاپوآ گماشت. در همین زمان، لوتر برای حمله به راجر پشتیبانی جمهوری پیزا، جمهوری جنوا و امپراتور بیزانس یوحنای دوم کومنن را یافت. قلعه‌های مهمی چون اورسا به شورشیان پیوستند و تنها کاپوآ، به رهبری گوارین، صدراعظم سلطنتی، مقاومت کرد. ناپل در ژوئیه محاصره شد، اما با وجود شرایط وخیم داخلی، سقوط نکرد و راجر در پایان سال به مسینا بازگشت. در ۱۱۳۶، سپاه امپراتوری به رهبری لوتر و هنری مغرور، دوک بایرن، برای پشتیبانی از سه شورشی به جنوب ایتالیا آمد. سپس در اوت ۱۱۳۷، در سن سورینو، او و پاپ با هم، رنفولف را دوک آپولیا اعلام کردند و لوتر به آلمان بازگشت. راجر، رها از خطر، بی‌درنگ در تروپئا (کالابریا) با ۴۰۰ شوالیه (احتمالاً بیشترشان مسلمانان) فرود آمد. پس از استقبال مردم سالرنو، دوباره در کامپانیا پیشروی کرد و پوتزولی، آلیفه، کاپوآ و آولینو را غارت کرد. رنفولف، هرچند قدرتش رو به افول بود، هنوز شماری سرباز آلمانی و ۱۵۰۰ شوالیه از شهرهای ملفی، ترانی، ترویا و باری داشت. در ۳۰ اکتبر ۱۱۳۷، در نبرد رینانو در پای کوه گارگانو، راجر و پسرش با سپاه دفاعی رنفولف رویارو شدند. آناکلتوس در ژانویهٔ ۱۱۳۸ درگذشت، اما اینوسنت دوم همچنان از آشتی با راجر سر باز زد. در بهار ۱۱۳۸، سپاه شاهی به شاهزاده‌نشین کاپوآ یورش برد تا بدون جنگ آشکار، سپاه رنفولف را با مانورهای دشوار پراکنده سازد. راجر، که اینک از بنوونتو پشتیبانی می‌شد، همهٔ دژهای شورشیان را ویران کرد و غنایم بسیار به‌دست آورد. راجر جسدش را از کلیسا بیرون آورد و در گودالی انداخت، اما بعد پشیمان شد و او را دوباره به خاک سپرد. در این هنگام، با مرگ سرگیوس، آلفونسو جانشین او شد و همراه برادرش راجر سوم به فتح ابروتسو پرداخت. پس از مرگ آناکلتوس در ژانویهٔ ۱۱۳۸، راجر خواستار تأیید عنوان خود از سوی اینوسنت شد. اما پاپ خواستار ایجاد شاهزاده‌نشین مستقل کاپوآ به‌عنوان منطقهٔ حائل میان پادشاهی سیسیل و ایالات پاپی بود، چیزی که راجر نمی‌پذیرفت. در تابستان ۱۱۳۹، اینوسنت دوم با سپاهی بزرگ به پادشاهی حمله کرد، اما در ۲۲ ژوئیهٔ ۱۱۳۹ در گالوچو، در جنوب‌شرقی کاسینو، در کمینی گرفتار شد و به‌دست پسر راجر اسیر گردید. سه روز بعد، با عهدنامه مینیانو، پاپ رسماً راجر دوم را «پادشاه سیسیل، دوک آپولیا و فرمانروای کاپوآ» خواند. در ۵ نوامبر ۱۱۳۹، راجر به پالرمو بازگشت و نقشهٔ قانون‌گذاری بزرگی را ریخت: فرمان‌نامه‌های آریانو، کوششی برای تبدیل متصرفات جنوب ایتالیا به دولتی یکپارچه. این قانون قدرت مطلقه‌ای به شاه و دیوان‌سالاری او داد و اقتدار واسال‌های شورشی را کاست. اصلاحات راجر در قوانین و اداره، نه‌تنها برای تقویت فرمانروایی او، بلکه برای بهبود وضعیت اقتصادی سیسیل و جنوب ایتالیا طراحی شده بود. او «بسیار به جمع‌آوری ثروت علاقه‌مند بود، اما در خرج‌کردن آن چندان ولخرجی نمی‌کرد». | ## بخش 3: راجر دوم، پادشاه سیسیل | در ۱۱۴۰، در مجمع خود در آریانو، سکه‌های جدیدی از جمله ارزش‌های خردتر معرفی کرد تا تجارت با سراسر مدیترانه آسان‌تر شود. هرچند این اقدام تجارت دوربرد را تسهیل می‌کرد، اما به زیان تجارت محلی بود و «نفرتی در سراسر ایتالیا برانگیخت». تا دههٔ ۱۱۵۰ بیشتر این سکه‌ها کنار گذاشته شدند و اندکی بعد به‌طور کامل از میان رفتند. راجر دوم ثروت عظیمی نه‌تنها از طریق میراث سلطنتی بلکه از راه کارزارهای نظامی و غنایم به‌دست آورد. موقعیت جغرافیایی سیسیل در مرکز مدیترانه به آن امکان داد تا با اروپا، شمال آفریقا و خاورمیانه دادوستد کند. مهم‌ترین کالای صادراتی‌اش گندم دوروم بود و دیگر کالاها شامل خوراکی‌هایی مانند پنیر و محصولات تاک بودند. بر خلاف بسیاری از دولت‌های دیگر، سیسیل همچنین از جایگاه سیاسی و نظامی قدرتمندی برخوردار بود و بازرگانانش تا حدی حمایت و حفاظت می‌شدند. این جایگاه موجب رشد تجارت داخلی و تقویت بازار شد که به پیشرفت محسوس در کشاورزی انجامید. در پالرمو، او مردان برجسته‌ای از اقوام و فرهنگ‌های گوناگون گرد آورد؛ از جمله محمد ادریسی، جغرافی‌دان عرب مشهور و نیلوس دوکسوپاتریوس، مورخ یونانی بیزانس. سیسیل، که در مرکز مدیترانه و ایستگاه طبیعی سفرها قرار داشت، پیش‌تر زیر فرمان گروه‌های گوناگونی اداره می‌شد و راجر با تسامح، ادیان، قومیت‌ها و زبان‌های مختلف قلمرو خود را پذیرفت. برای ادارهٔ کشور، او از یونانیان و اعراب که سنت‌های دیرینهٔ حکومت متمرکز داشتند، بهره برد. او همچنین از ملیت‌های گوناگون خدمت‌کار داشت؛ مانند توماس برون انگلیسی، که به‌عنوان یک کاید در دربار خدمت می‌کرد، و در ناوگان نیز ابتدا کریستودولوس یونانی و سپس جرج آنتیوخ را داشت که در ۱۱۳۲ به مقام امیرالامرای نیروی دریایی منصوب شد؛ مقامی که در عمل نخست‌وزیری بود و واژهٔ امروزی «admiral» از آن برگرفته شده است. ناوگان نیرومندی زیر فرمان چند امیر دریایی ساخته شد که بزرگ‌ترین‌شان جرج، خدمت‌کار پیشین امیر مسلمان مهدیه بود. از ۱۱۳۵، راجر دوم آغاز به فتح سواحل تونس کرد: طرابلس در ۱۱۴۶ و کاپ بونا در ۱۱۴۸ تصرف شد. این فتوحات اما در دوران جانشین او، ویلیام یکم سیسیل، از دست رفت و هرگز بخشی پایدار از پادشاهی جنوب ایتالیا نشد. جنگ صلیبی دوم (۱۱۴۷–۱۱۴۸) فرصت دیگری به راجر داد تا حملات علیه بیزانس، دشمن سنتی نورمان‌ها در شرق، را از سر گیرد. او از طریق تئودوین سانتا روفینا، کاردینالی که همواره به‌دنبال پشتیبانان صلیبی بود، با کنراد سوم آلمان مکاتبه کرد تا اتحاد او با مانوئل یکم کومنن را بشکند. به‌گفتهٔ نیکتاس کونیاتس، جزیره به‌خاطر رشوه‌های جرج (و مالیات سنگین امپراتوری) تسلیم شد و نورمان‌ها را به‌عنوان آزادکننده پذیرفت. جرج با باقی‌گذاشتن هزار سرباز، به پلوپونز رفت، آتن را غارت کرد و سپس به جزایر اژه یورش برد. او سواحل اوبویا و خلیج کورینت را ویران کرد و تا تبس پیش رفت؛ کارخانه‌های ابریشم را غارت کرد و با صنعتگران ابریشم به پالرمو بازگشت. جرج سپس به قسطنطنیه تاخت و گرچه نتوانست پیاده شود، اما پایتخت را با تیراندازی به پنجره‌های کاخ به سخره گرفت. راجر در پالرمو در ۲۶ فوریهٔ ۱۱۵۴ درگذشت و در کلیسای جامع پالرمو به خاک سپرده شد. میراث امروزی راجر موضوع اپرای پادشاه راجر (۱۹۲۶) اثر کارول شیمانوفسکی، آهنگساز لهستانی است. ماه‌های پایانی زندگی او نیز در کتاب یک سلطان در پالرمو نوشتهٔ طارق علی روایت شده است. پس از مرگ او، شایعه شد که خود راجر نیز درگذشته زیرا اندوه او را به انزوا کشانده بود. آنان شش فرزند داشتند: راجر سوم، دوک آپولیا (۱۱۱۸ – ۱۲ مه ۱۱۴۸)، وارث و دوک آپولیا (از ۱۱۳۵)، و احتمالاً کنت لچه. آدلیسیا (۱۱۲۶ – پس از ۱۱۸۴)، که نخست با ژوسلین، کنت لورتو، و سپس با روبرت سوم، کنت لوریتلو ازدواج کرد. آنان دو فرزند داشتند: هنری (۲۹ اوت ۱۱۴۹ – در کودکی درگذشت) کودکی مرده‌زاده (۱۶ سپتامبر ۱۱۵۰) ازدواج سوم او در ۱۱۵۱ با بئاتریس رتِل، خویشاوند بالدوین دوم اورشلیم، بود. آنان یک دختر داشتند: کنستانس یکم سیسیل (زاده پس از مرگ پدر، ۲ نوامبر ۱۱۵۴ – ۲۸ نوامبر ۱۱۹۸)، که با هنری ششم، امپراتور مقدس روم ازدواج کرد و بعدتر ملکهٔ سیسیل شد. راجر همچنین پنج فرزند نامشروع شناخته‌شده داشت: — از دختر هوگو یکم، کنت مولیز: سایمون تارانتو، که در ۱۱۴۴ شاهزادهٔ تارانتو شد. | ## جمع‌بندی | — از معشوقه‌های ناشناس: دختری که همسر رودریگو گارسس (بعدتر هنری، کنت مونتسکالیزو) شد.