موضوع مقاله: آرادو آر ۲۳۲ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آرادو آر ۲۳۲ | مقدمه: آرادو آر ۲۳۲ ملقب به «تاتسلوورم» یا «هزارپا» ، یک هواگرد ترابری ساخت شرکت آرادو در آلمان بود. | ## بخش 1: آرادو آر ۲۳۲ | این هواگرد نخستین پرواز خود را در ماه ژوئن سال ۱۹۴۱ در میانه جنگ جهانی دوم انجام داد. آر ۲۳۲ به درخواست وزارت هوانوردی رایش به عنوان جایگزین هواگرد منسوخ پیشین یونکرس یو ۵۲ طراحی شد. با وجود این که تا پایان جنگ تنها حدود بیست فروند از این هواگرد تولید شد، ویژگی‌های نوین به‌کار رفته در آن از جمله بدنه جعبه‌ای‌شکل، پیکربندی بال‌بالا، سطح شیب‌دار بارگیری در پشت و دُم مرتفع، به ویژگی‌های استاندارد هواگردهای ترابری پس از آن بدل شد. طراحی و توسعه شرکت‌های آرادو، فیزلر و هنشل پائیز سال ۱۹۳۹ سفارشی برای طراحی یک هواگرد ترابری برای جایگزینی هواگرد قدیمی یونکرس یو ۵۲ دریافت کردند. با آغاز جنگ جهانی دوم، در اثر آسیب‌های وارد آمده به فرودگاه‌ها توسط دشمن به ناوگان هواگردهای ترابری لوفت‌وافه خسارات زیادی وارد آمد. از این رو، وزارت هوانوردی اواخر سال ۱۹۴۰ بر امکان فرود و برخاست هواگرد جدید در هر شرایط میدانی در خط مقدم، مشخصا تأکید کرد. پروژه شماره ایی ۴۴۰ آرادو که بعداً «آر ۲۳۲» نامیده شد، می‌بایست قابلیت عمل خارج از باند، فرود و برخاست در کمترین سرعت و در نتیجه در کمترین مسافت ممکن را می‌داشت. برای این هواگرد چهار خدمه در نظر گرفته می‌شد و انتظار می‌رفت محموله‌های سنگین را تا مسافت حدود ۱٬۵۰۰ کیلومتری در مجاورت خط مقدم برساند. | ## بخش 2: آرادو آر ۲۳۲ | همچنین می‌بایست به سرعت بارگیری و تخلیه می‌شد و امکان ترابری قطعات باز شده آن از طریق ریلی وجود می‌داشت. شرح طراحی ماه ژانویه سال ۱۹۴۱ یک هواگرد تک‌باله بال‌بالای طُرّه‌ای با شاسی یکپارچه پیش‌بینی می‌کرد که بدنه آن هم‌سطح زمین است. در شرایط بارگذاری اضافی می‌بایست امکان حمل ۴٬۸۰۰ کیلوگرم را می‌داشت که شامل ۴۸ نیرو با تجهیرات کامل یا ادوات سنگین دیگر می‌شد. بخش پشتی کف بدنه به صورت هیدرولیکی باز می‌شد تا در هنگام بارگیری به عنوان سطح شیب‌دار استفاده شود. همچنین امکان باز کردن آن حین پرواز برای انداختن بار یا پریدن چتربازها مُیَسر بود. بر خلاف طرح هنشل با دم‌سازه دو تایی که در همان سطح پروژه رد شد، بدنه هواگرد آرادو در پشت به یک دم‌سازه نسباً کم‌عرض با دم دو تایی منتهی می‌شد. پیکربندی متمایز این هواگرد یازده جفت چرخ کوچک جهت نگهداری بدنه هنگام عملیات بارگیری و تخلیه داشت. نیرو محرکه دو موتور شعاعی دو تایی ۱۴ سیلندر ب‌ام‌و ۸۰۱آ با سوپرشارژر هر یک با توان ۱٬۵۶۰ اسب بخار (۱٬۱۵۰ کیلووات) بود که ملخ‌های سه‌تیغه فاوده‌ام به قطر ۴٫۲ متر را به چرخش درمی‌آورد. | ## بخش 3: آرادو آر ۲۳۲ | استفاده از بال با برآی بالا امکان کاهش قابل ملاحظه مسافت برخاست و فرود را فراهم می‌آورد. نیاز فراوان به این موتورها در خطوط تولید فوکه-وولف اف‌و ۱۹۰، موجب تغییر این موتور در هواگردهای بعدی گشت. برگزیده شدن موتور ضعیف‌تر ب‌ام‌و-برامو ۳۲۳اِر-۲ باعث افزایش تعداد موتورها به چهار موتور و متعاقباً افزایش ۱٫۷ متری طول بخش مرکزی بال در هواگرد سوم جهت جای دادن به آن‌ها شد. تاریخچه عملیاتی پیش‌نمونه نخست و دوم توسط لوفت‌وافه در استالینگراد به‌کارگرفته شد. یکی از این دو هواگرد آخرین هواگرد آلمانی بود که نیروهای تحت محاصره آلمانی در این شهر را ترک کرد. مابقی هواگردهای تولید شده به جناح ۵ ترابری و اسکادران ترابری گروه ۱ جناح ۲۰۰ رزمی با وظایف ویژه تحویل شدند. | ## جمع‌بندی | یگان‌های به‌کاربرنده این هواگردها پروازهای ویژه زیادی با آن‌ها، از جمله عملیات‌های مخفی پشت خطوط دشمن در جبهه شرقی جنگ جهانی دوم انجام دادند.