موضوع مقاله: حمله‌های مغول به هند | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # حمله‌های مغول به هند | مقدمه: با پیشرفت مغول‌ها به مناطق داخلی هند و رسیدن به حومهٔ دهلی، سلطان‌نشین دهلی لشکرکشی علیه آنها را رهبری کرد که در آن ارتش مغول شکست‌های جدی خورد. | ## بخش 1: حمله‌های مغول به هند | حملات مغول، قتل‌عام‌ها و قساوت‌های بسیاری را به شبه‌قاره هند وارد کرد، اما حکومت آن بیشتر به پاکستان غربی محدود بود. بعضی اوقات، مغول‌ها حکومت خود را در مناطق هم‌مرز با هند شمالی گسترش دادند اما هیچ گاه فراتر از دهلی نبودند. آنها بیشتر ساکنان آن را قتل عام کردند و از سال ۱۲۴۱ تا سال ۱۲۶۶ که سلطان بالبان منطقه را دوباره تسخیر کرد، بر سرزمین حاکم بودند. از سال ۱۲۹۶ تا ۱۳۰۵، مغولان پنجاب را تسخیر کردند و پنجاب را اشغال کردند و مجدداً علیه اهالی منطقه دست به جنایاتی زدند. مغولان بعداً به استان سند حمله کردند و به سمت دهلی حرکت کردند و در آنجا ساکنان را غارت و قتل عام کردند. مغولان مدت کوتاهی شهر را اشغال کردند، اما به سرعت توسط مالک کافور، یکی از سرداران سلطان شکست خوردند. حملات متعددی از مغول، عمدتاً در شمال هند انجام شد، اما سرانجام مغولان در پی چندین شکست از دهلی، مجبور به عقب‌نشینی شدند. زمینه چنگیز خان پس از تعقیب جلال‌الدین از هند از سمرقند و شکست دادن وی در جنگ سند، 12 تومنی (20000 سرباز) را به فرماندهان دوربی سهمگین و بالا برای ادامه تعقیب فرستاد. فرمانده مغول جلال الدین را در سراسر منطقه لاهور تعقیب کرد و به استان دورافتاده مولطان حمله کرد و حتی حومه لاهور را نیز غارت کرد. جلال الدین مجدداً جمع شد ، و سپاهی کوچک از بازماندگان نبرد تشکیل داد و با حاکمان ترک‌زبان سلطنت دهلی به دنبال اتحاد یا حتی پناهندگی بود ، اما رد شد. وی پس از شکست توسط بسیاری از آنها در فضای باز ، به دنبال پناه بردن به مولتان به حومه پنجاب عقب نشینی کرد. جلال الدین در حالی که علیه فرماندار محلی سند می جنگید ، خبر قیامی در استان کرمان در جنوب ایران را شنید و بلافاصله عازم آن مکان شد و از جاده بلوچستان جنوبی عبور کرد. به جلال الدین نیز نیروهایی از غور و پیشاور از جمله اعضای قبایل خلجی ، ترکمان و غوری پیوستند. وی با یاران جدید خود به غزنی لشکر کشید و یک لشکر مغول را زیر نظر تورتای که وظیفه شکار وی را بر عهده داشت ، شکست داد. متعاقباً قبایل خلجی ، ترکمان و غوری جلال الدین را ترک کرده و به پیشاور بازگشتند. در این زمان اوگدئی خان ، پسر سوم چنگیز خان ، به خان بزرگ امپراتوری مغول تبدیل شد. یک ژنرال مغول به نام چورماقان که خان فرستاده بود جلال الدین را مورد حمله قرار داده و شکست داد و بدین ترتیب سلسله خوارزم - شاه پایان یافت. فتح کشمیر توسط مغول مدتی بعد از سال 1235 نیروی مغولی دیگری به کشمیر حمله کرد و برای مدت چندین سال داروگاچی (فرماندار اداری) را در آنجا مستقر کرد و کشمیر به وابستگی مغولستان تبدیل شد. | ## بخش 2: حمله‌های مغول به هند | یک ژنرال مغولی دیگر به نام پاکچاک به پیشاور حمله کرد و ارتش قبایلی را که جلال الدین را ترک کرده بودند اما هنوز تهدیدی برای مغول ها بودند شکست داد. این افراد ، عمدتاً خالجی ها ، به ملتان گریختند و در ارتش سلطنت دهلی استخدام شدند. با این حال ، در تاریخ 30 دسامبر سال 1241 ، مغولان تحت فرماندهی مونگجتو قبل از عقب نشینی از سلطنت دهلی ، این شهر را قصاب کردند. کشمیریها در سالهای 1254–1255 قیام کردند و مونگکه خان که در سال 1251 به خان بزرگ تبدیل شد ، ژنرالهای خود ، سالی و تاکودار را به جای دربار منصوب کرد و استاد بودایی ، اتوچی را به عنوان داروگاچی کشمیر منصوب کرد. سالی به کشمیر حمله کرد و شاه را کشت و شورش را سرکوب کرد و پس از آن این کشور سالها در معرض امپراتوری مغول بود. نفوذ به سلطنت دهلی شاهزاده دهلی ، جلال الدین مسعود ، به پایتخت مغول در Karakorum سفر کرد تا از منگکه خان در تصاحب تخت سلطنت از برادر بزرگتر خود کمک بگیرد. هنگامی که مونگکه به عنوان خان بزرگ تاجگذاری کرد ، جلال الدین مسعود در در این مراسم از مونگکه کمک خواست. در سال 1257 فرماندار سند تمام استان خود را به هولاگو خان ​​، برادر مونگکه ، پیشنهاد کرد و خواستار محافظت مغول از رئیس ارشد خود در دهلی شد. در زمستان سال 1257 - آغاز سال 1258 ، سالی نویان با قدرت وارد سند شد و استحکامات ملتان را برچید. اما هولاگو از تحریم حمله بزرگ به سلطنت دهلی امتناع ورزید و چند سال بعد مکاتبات دیپلماتیک بین دو حاکم میل فزاینده صلح را تأیید کرد. به همین دلیل او با ر chiefسای ناراضی یا حسود کنار رفت و مرتباً از واگذاری اختیار به هندوها امتناع ورزید. حملات گسترده مغول به هند متوقف شد و سلاطین دهلی با استفاده از این مهلت ، شهرهای مرزی مانند مولتان ، اوچ و لاهور را بازیابی کردند و Ranas و Rais محلی را که با مهاجمان خوارزیم یا مغول دست به دست هم داده بودند مجازات کردند جنگهای چاگاتای خانات - دهلوی تحول سلطنت دهلی هنگامی که قدرت با خشونت از اشراف ترک به یک اشرافیت جدید هندو-مسلمان تغییر یافت ، توازن قدرت در شمال هند تغییر سریعی داشت. یک خانواده خلجی ، که یک قرن پیش با همراهی غوری به هند مهاجرت کرده بودند ،خود را با مسلمانان هند معرفی می کردند و به دلیل افزایش تعداد مسیحیان ، خلجی ها و گروه های هند و مسلمان آنها قدرت می گرفتند. آنها با یک سری ترور ، سرانجام در سال 1290 تاج و تخت را غصب کرده و متحدان هند و مسلمان خود را مانند ظفر خان (وزیر جنگ) ، نصرت خان (وزیر دهلی) ، عین ال ملک مولتانی ، [17] مالک کارفور ، مالک توغلق ، و مالک نایک (استاد اسب) که از جنگجویان مشهور اما غیر ترک بودند که منجر به ظهور یک کشور هندو مسلمان شد. تغییرات در این دوره امکان فتح سریع دهلوی به سایر مناطق هند را فراهم کرد.در همین زمان حملات مغول به هند نیز تجدید شد (1300) ظهور Chagatais پس از شروع جنگ داخلی در امپراتوری مغول در دهه 1260 ، خاندان چاگاتای کنترل آسیای میانه را بر عهده گرفت و رهبر آن از دهه 1280 دووا خان بود که دومین فرماندهی کایدو خان ​​بود. [22] این تهاجمات یا توسط فرزندان مختلف چنگیز خان و یا توسط فرماندهان لشکر مغول انجام می شد. اندازه این ارتشها همیشه بین 10000 سواره بود هرچند که تواریخ نگاران دهلی تعداد آنها را به 100000 تا 200000 سواره مبالغه می کردند. عبدالله فرماندار مسلمان نگوداری ، که فرزند نوه بزرگ چاگاتای خان بود ، [24] در سال 1292 با نیروی خود به پنجاب حمله کرد ، اما نگهبان پیشروی آنها تحت فرماندهی اولغو شکست خورد و به دست سلطان خلجی جلال الدین اسیر شد. | ## بخش 3: حمله‌های مغول به هند | 4000 اسیر مغول گارد پیشرو به اسلام گرویدند و به عنوان "تازه مسلمانان" برای زندگی در دهلی آمدند. [25] [26] توماسهای چاگاتای توسط سلطنت دهلی چندین بار در سالهای 1296–1297 مورد ضرب و شتم قرار گرفتند. نبرد جاران-منجور برخلاف حمله های قبلی ، حملات در زمان سلطنت علا Alaالدین جانشین جلال الدین ، فتوحات بزرگ مغول بود. [28] ارتش علاudالدین به رهبری اولوخ خان و احتمالاً ظفرخان در تاریخ 6 فوریه 1298 در جنگ جاران منجور مهاجمان را شکست داد که تعداد زیادی از آنها به اسارت درآمدند. محاصره سهوان بعداً در سال 1298–99 ، ارتش مغول (احتمالاً فراریان نگودری) به سند حمله کرد و قلعه سیستان را به اشغال خود درآورد. این مغولان از ظفر خان شکست خوردند: تعدادی از آنها دستگیر و به عنوان اسیر به دهلی آورده شدند. در این زمان شاخه اصلی ارتش علاالدین به رهبری اولوق خان و نصرت خان مشغول حمله به گجرات بود. هنگامی که این ارتش در حال بازگشت از گجرات به دهلی بود ، برخی از سربازان مغول آن بر سر پرداخت خمس (یک پنجم سهم غارت) شورش کردند. نبرد کیلی در اواخر سال ۱۲۹۹ ، دووا پسرش قطلوغ خواجه را برای فتح دهلی اعزام کرد.علاالدین ارتش خود را به کلی در نزدیکی دهلی هدایت کرد و کوشید تا جنگ را به تأخیر بیندازد ، به این امید که مغولها در میان کمبود مواد عقب نشینی کنند و از استانهای خود کمک بگیرند. مغولان با تظاهر به عقب نشینی ، نیروهای ظفرخان را فریب دادند و آنها را دنبال کردند. مغولها چند روز بعد عقب نشینی کردند: رهبر آنها قطلوغ خواجه به شدت زخمی شد و در سفر بازگشت درگذشت. محاصره دهلی در زمستان ۱۳۰۲–۱۳۰۳ ، علاالدین لشکری را برای غارت پایتخت کاکاتیا وارانگال اعزام کرد و خود به سمت چیتور لشکر کرد. مغولان که دهلی را بدون محافظت یافتند ، حمله ای دیگر را حدود اوت ۱۳۰۳ آغاز کردند. علاالدین قبل از مهاجمان توانست به دهلی برسد ، اما وقت کافی برای آماده شدن برای دفاع قدرتمند را نداشت. مغولان دهلی و محله های آن را غارت کردند ، اما در نهایت پس از اینکه نتوانستند سیری را زیر پا بگذارند ، عقب نشینی کردند. این برخورد نزدیک با مغولها علاالدین را بر آن داشت تا قلعه ها و حضور نظامی را در مسیرهای خود به هند تقویت کند. وی همچنین یک سری اصلاحات اقتصادی را برای اطمینان از ورود درآمد کافی برای حفظ ارتش قدرتمند انجام داد. | ## جمع‌بندی | اندکی پس از آن ، دعوا خان به دنبال خاتمه دادن به درگیری مداوم با یوان خاقان Temür jljeytü بود و در حدود سال ۱۳۰۴ صلح عمومی بین خان های مغول اعلام شد و به درگیری بین سلسله یوان و خان ​​های غربی خاتمه داد بخشی از نیم قرن اندکی بعد ، وی پیشنهاد حمله مشترک به هند را داد ، اما این کارزار عملی نشد.