موضوع مقاله: وودویل، استرالیای جنوبی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # وودویل، استرالیای جنوبی | مقدمه: وودویل از غرب به خیابان چلتنهام، از شمال به جاده تورنس، از جنوب به جاده پورت و از شرق به خیابان پارک محدود می‌شود، به استثنای منطقه سابق میدان مسابقه چلتنهام پارک که اکنون حومه سنت کلر است. | ## بخش 1: وودویل، استرالیای جنوبی | کلیسای سنت مارگارت اسکاتلند، در نبش جاده‌های پورت و وودویل، یک ساختمان ثبت شده در فهرست میراث ایالتی است و ساختمان‌های دیگری نیز با اهمیت تاریخی و معماری در آن وجود دارند. تاریخچه سده نوزدهم پیش از استعمار استرالیای جنوبی در سال ۱۸۳۶، بومیان کاورنا در سرزمینی که اکنون وودویل نامیده می‌شود زندگی می‌کردند. تصور می‌شود که منطقه وودویل توسط اروپایی‌ها مسکونی شد زیرا کم‌وبیش در نیمه راه بین مرکز شهر آدلاید و بندر آدلاید قرار داشت. به گفته مورخ جف مانینگ، این نام توصیف‌کننده محیط آن زمان بود که درختان بسیاری در مجاورت آن وجود داشت. مرکز تجاری در امتداد جاده پورت بود و جاده وودویل در آن زمان خیابان اصلی نامیده می‌شد. اداره پست وودویل در حدود مارس ۱۸۵۶ افتتاح شد، اما قطعاً تا سال ۱۸۵۸ تأسیس شده بود. در سال ۱۸۵۴، جان بریستو هیوز (از ایستگاه بوندالیر) عمارتی به نام سنت کلر را خریداری کرد. تحت مالکیت او، این عمارت به یکی از بزرگ‌ترین عمارت‌های آدلاید در آن زمان تبدیل شد. هیوز یک آشپزخانه زیرزمینی و یک طبقه دوم اضافه کرد و تمام طبقه همکف به یک سالن رقص تبدیل شد. این خانه تخریب شد و در سال ۱۹۶۲ جای خود را به مرکز تفریحی سنت کلر داد که خود به دلیل معماری مدرن و بودن به عنوان اولین مرکز بزرگ جوانان و استادیوم ورزشی سرپوشیده استرالیای جنوبی در فهرست میراث محلی ثبت شده است. او این نام را به یاد همسر فقیدش مارگارت انتخاب کرد، اما آگوستوس شورت، اسقف آنگلیکن آدلاید، به او اجازه نداد آن را به نام همسرش نامگذاری کند. پس از مدتی تأخیر، آنها به مصالحه‌ای رسیدند و در فوریه ۱۸۵۶، کلیسا به افتخار هر دو، مارگارت هیوز و قدیس حامی، سنت مارگارت اسکاتلند تقدیس شد. ایستگاه راه‌آهن وودویل در سال ۱۸۵۶ افتتاح شد و دبستان وودویل و مؤسسه در سال ۱۸۷۸ افتتاح شدند. در سال ۱۹۲۳، بدنه سازان موتور هولدن سایتی به مساحت را با نام کارخانه هولدن وودویل تأسیس کردند (اگرچه در واقع در حومه نزدیک چلتنهام، استرالیای جنوبی بود)، که به گسترش یافت و سه سال بعد ۵٬۵۰۰ نفر را در استخدام داشت که بر تمام حومه‌های اطراف تأثیر گذاشت. در سال ۱۹۲۷، تالار شهر وودویل توسط شورا با همکاری کارآفرین سینما دن کلیفورد ساخته شد تا به عنوان یک سالن سینما به نام تئاتر استار (Star Theatre) مورد استفاده قرار گیرد (یا وودویل استار). این سینما که دارای دو طبقه صندلی بود، با کمدی صامت آمریکایی ما در نیروی دریایی هستیم در ۱۲ آوریل ۱۹۲۷ افتتاح شد و تا سال ۱۹۴۷ که ایونت سینماز آن را تحویل گرفت، توسط سینماهای کلیفورد/زنجیره تئاترهای استار اداره می‌شد. | ## بخش 2: وودویل، استرالیای جنوبی | تئاتر استار در ۹ نوامبر ۱۹۷۴ بسته شد، اما برای مدتی پس از آن به نمایش فیلم‌های یونانی ادامه داد. این ساختمان بعداً در فهرست میراث ثبت شد، و در سال ۲۰۱۰ تحت بازسازی اساسی قرار گرفت. در طول جنگ جهانی دوم، یک خط آهن فرعی از ایستگاه راه‌آهن وودویل به کارخانه مهمات‌سازی فینزبری در سال ۱۹۴۰ ساخته شد و خود ایستگاه راه‌آهن بازسازی گردید. در سال ۱۹۴۲ کارخانه آکتیل (Actil) برای تولید مواد پنبه‌ای ساخته شد و پس از جنگ، بسیاری از مهاجران جدید که در خوابگاه مهاجران در نزدیکی اقامت داشتند، در کارخانه استخدام شدند. این منطقه در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ به دلیل کارخانه هولدن در چلتنهام و نزدیکی به بیمارستان ملکه الیزابت در وودویل جنوبی (که در سال ۱۹۵۸ توسط ملکه مادر افتتاح شد) یک مرکز محلی شلوغ بود. جاده وودویل کانون فعالیت‌های محلی با مشاغل تجاری متعدد بود طی دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰، وودویل و اطراف آن به خانه بسیاری از پناهندگان ویتنامی از جنگ ویتنام تبدیل شد. در طول دهه ۱۹۸۰، هولدن به تدریج عملیات خود را به کارخانه الیزابت منتقل کرد که منجر به تعطیلی کارخانه هولدن وودویل شد. شهر هیندمارش وودویل و شهر هنلی و گرینج ادغام شدند تا از ۱ ژانویه ۱۹۹۷ شهر چارلز استورت را تشکیل دهند. موقعیت و حاکمیت حومه‌های مجاور وودویل عبارتند از وودویل گاردنز، وودویل پارک و وودویل غربی. مرکز تفریحی سنت کلر، واقع در پلاک ۱۰۹ جاده وودویل، در سال ۲۰۱۸ به‌طور گسترده بازسازی و توسعه یافت. کلیسای سنت مارگارت اسکاتلند، واقع در نبش جاده پورت و جاده وودویل، یک کلیسای انگلیکان و ساختمانی ثبت‌شده در میراث فرهنگی است. کلیسای کاتولیک اوکراینی (کلیسای مقدسین ولودیمیر و اولها) که در سال ۱۹۶۳ ساخته شد، در جاده وودویل قرار دارد. جمعیت‌شناسی در سرشماری سال ۲۰۱۶، ۱٬۹۹۹ نفر در وودویل زندگی می‌کردند که ۴۹٫۲٪ آن‌ها مرد و ۵۰٫۸٪ زن بودند. ۳٫۲٪ از جمعیت بالای ۸۵ سال سن داشتند، در حالی که این رقم برای استرالیای جنوبی ۲٫۷٪ و برای کل استرالیا ۲٫۱٪ بود. ۲۳٫۲٪ از ساکنان تحصیلات خود را در دانشگاه یا موسسات آموزش عالی تکمیل کرده بودند، در مقایسه با میانگین ایالتی ۱۶٫۲٪. در سال ۲۰۱۶، شایع‌ترین تبارها عبارت بودند از: انگلیسی ۱۹٫۱٪، استرالیایی ۱۷٫۷٪، ایتالیایی ۱۱٫۳٪، ایرلندی ۵٫۵٪ و اسکاتلندی ۵٫۳٪. | ## بخش 3: وودویل، استرالیای جنوبی | ۶۶٫۰٪ از مردم متولد استرالیا بودند، در مقایسه با میانگین ایالتی ۷۱٫۱٪، که نشان‌دهنده تنوع فرهنگی نسبتاً بالای این محله است. شایع‌ترین کشورهای محل تولد عبارت بودند از: هند ۵٫۳٪، ایتالیا ۳٫۵٪، ویتنام ۳٫۴٪، انگلستان ۲٫۵٪ و چین (به استثنای مناطق ویژه اداری و تایوان) ۱٫۴٪. از بین سایر زبان‌های صحبت شده در خانه، رایج‌ترین آن‌ها ایتالیایی با ۵٫۴٪ و ویتنامی با ۵٫۳٪ بودند که بسیار بالاتر از میانگین ایالتی ۱٫۷٪ و ۱٫۱٪ برای این زبان‌ها است. میانه درآمد هفتگی شخصی برای افراد ۱۵ ساله و بالاتر در سال ۲۰۱۶ برابر با ۶۲۸ دلار و برای یک خانواده ۱٬۵۴۹ دلار بود که کمی بالاتر از میانه درآمد هفتگی ایالتی به ترتیب ۶۰۰ و ۱٬۵۱۰ دلار است. شایع‌ترین پاسخ‌ها برای دین در سرشماری ۲۰۱۶ عبارت بودند از: بی‌دین ۲۷٫۳٪، کاتولیک ۲۶٫۸٪، ذکر نشده ۸٫۴٪، انگلیکان ۶٫۱٪ و ارتدکس شرقی ۵٫۷٪. تیم‌های ورزشی وودویل پیش‌تر خانه تیم نیمه‌حرفه‌ای فوتبال استرالیایی به نام باشگاه فوتبال وودویل بود که در لیگ ملی فوتبال استرالیای جنوبی (SANFL) رقابت می‌کرد. وودویل با باشگاه فوتبال وست تورنز ادغام شد تا در سال ۱۹۹۱ تیم عقاب‌های وودویل-وست تورنز را تشکیل دهد. در سال ۲۰۰۵، تیم «وودویل واریرز» (جنگجویان وودویل) قهرمان لیگ بسکتبال استرالیا شد که لیگ ایالتی استرالیای جنوبی محسوب می‌شود. میراث این محله دارای نمونه‌های عالی بسیاری از معماری استعماری و معماری فدراسیون است. وودویل دارای یک ساختمان ثبت‌شده در فهرست میراث استرالیای جنوبی است: کلیسای انگلیکان سنت مارگارت (با نام رسمی کلیسای سنت مارگارت اسکاتلند)، واقع در پلاک ۷۸۹–۷۹۱ جاده پورت، که در سال ۱۸۵۶ وقف شد و از سنگ آهک تراش‌خورد ساخته شده است. ساختار بنا تحت سلطه یک برج مستطیل شکل است و کلیسا دارای پنجره‌های شیشه‌رنگی است که به افتخار پیشگامان محلی نصب شده‌اند. یک لیچ‌گیت (دروازه سقف‌دار ورودی کلیسا) که آن نیز در فهرست میراث ثبت شده، در سال ۱۹۱۹ به عنوان یادبودی برای مردان وودویل که در جنگ جهانی اول خدمت کرده بودند، ساخته شد. این کلیسا به عنوان یکی از چندین کلیسای «روستایی» ساخته شده در مناطق آделаید بین سال‌های ۱۸۳۶ و ۱۸۶۰، و همچنین به دلیل نشان دادن توسعه اولیه کلیسای انگلیکان در استرالیای جنوبی حائز اهمیت است. مرکز تفریحی سنت کلر (ساخته شده در ۱۹۶۲) به دلیل اینکه اولین مرکز بزرگ جوانان و استادیوم ورزشی سرپوشیده استرالیای جنوبی بود و همچنین به خاطر معماری مدرن خود، در فهرست میراث محلی ثبت شده است. بخش‌های قابل توجهی از وودویل به عنوان «منطقه حفاظت تاریخی» اعلام شده است که شامل محله مجاور، وودویل پارک، نیز می‌شود. این منطقه شامل تعدادی ساختمان با اهمیت میراث محلی است، از جمله بیمارستان ماریبا و خوابگاه پرستاران سابق در تراس بلمور پلاک ۱۹–۲۱؛ ساختمان سابق بیمارستان خصوصی وودویل در خیابان جلی پلاک ۲ که در حال حاضر یک خانه سالمندان است؛ تالار سابق شورا در جاده پورت پلاک ۷۶۵، تالار شهر وودویل و دفاتر شورا؛ ساختمان اصلی مدرسه و دروازه‌های دبیرستان وودویل؛ و چندین اقامتگاه خصوصی و اقامتگاه‌های سابق در جاده وودویل، جاده تورنز، خیابان استنلی و تراس بلمور. | ## جمع‌بندی | تعدادی از خانه‌های داخل وودویل به عنوان موارد کمک‌کننده به منطقه حفاظت تاریخی در طرح توسعه شهر چارلز استورت فهرست شده‌اند.