موضوع مقاله: تاریخچه یونیکس | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # تاریخچه یونیکس | مقدمه: آزمایشگاه‌های بل که از پیچیدگی و اندازه مولتیکس ناامید شده بود، اما هنوز اهداف آن را در سر می‌پروراند، به آهستگی از پروژه کناره‌گیری کرد. | ## بخش 1: تاریخچه یونیکس | آخرین پژوهشگران آن‌ها که پروژه مولتیکس را ترک کردند، کن تامسون، دنیس ریچی، داگاس مک‌ایلروی و جو اوسانا بودند. در سال ۱۹۷۹، دنیس ریچی اینگونه دید خود نسبت به یونیکس را بیان کرد: چیزی که ما قصد حفظ آن را داشتیم تنها یک محیط خوب که بتوانیم در آن برنامه‌نویسی کنیم، نبود، بلکه سیستمی بود که حول آن دوستی شکل بگیرد. ما از روی تجربه می‌دانستیم که جوهر رایانش اشتراکی، آن طور که از طریق ماشین‌های اشتراک زمانی قابل دسترس از راه دور فراهم می‌شد، تنها این نبود که برنامه‌ها در عوض یک پژنگ‌نگار، در یک ترمینال تایپ شوند، بلکه، یاری رساندن به ارتباط نزدیک و صمیمی بود. در حالی که کن تامسون هنوز به محیط مولتیکس دسترسی داشت، بر روی آن شبیه‌سازهای جدیدی برای سیستم صفحه‌بندی و سیستم فایل نوشت. او در نهایت یک PDP-7 که خیلی از آن استفاده نشده بود، در آزمایشگاه‌های بل پیدا کرد. در سال ۱۹۶۹، تیمی از محققان آزمایش‌گاه‌های بل به رهبری تامسون و ریچی، و با حضور رود کانادی، بر روی این PDP-7، یک فایل سیستم سلسله‌مراتبی، مفهوم فرایندهای رایانه‌ای، فایل‌های دستگاهی، مفسر خط فرمان و تعدادی برنامه کوچک را توسعه دادند. وقتی که گروه تحقیقاتی علوم رایانه خواست از یونیکس بر روی ماشینی بزرگ‌تر از یک PDP-7 استفاده کند، تامسون و ریچی موفق شدند تا در ازای افزودن قابلیت‌هایی برای پردازش متن به یونیکس، یک ماشین PDP-11/20 را مبادله کنند. در سال ۱۹۷۰، برای اولین بار، سیستم‌عامل یونیکس به‌طور رسمی نام‌گذاری شد و بر روی یک رایانه PDP-11/20 به اجرا درآمد. آزمایشگاه‌های بل از این سیستم پردازش متن اولیه، که از یونیکس، roff و آن ویرایشگر متن تشکیل می‌شد، به منظور پردازش متن تقاضاهای پتنت استفاده می‌کرد. خیلی زود نسخه پیشرفته‌تری از برنامه roff تحت عنوان troff به وجود آمد که اولین برنامه انتشار الکترونیکی با قابلیت حروف‌چینی تمام و کمال بود. | ## بخش 2: تاریخچه یونیکس | این کار برخلاف باور عمومی در آن زمان بود که عنوان می‌کرد «چیزی به پیچیدگی یک سیستم‌عامل، که باید با رویدادهایی سروکار داشته باشد که از دیدگاه زمان پاسخگویی حساس هستند، می‌بایست منحصراً با زبان اسمبلی نوشته شود. این مهاجرت از زبان اسمبلی به زبان سطح بالاتر C، باعث شد یونیکس با سکوهای سخت‌افزاری مختلف سازگارپذیرتر شود، در حین سازگار کردن یونیکس با یک سکوی سخت‌افزاری جدید، تنها کاری که باید انجام می‌شد این بود که بخش کوچکی از کدهای وابسته به ماشین بازنویسی شوند. سازمان AT&T، (سازمان والد آزمایشگاه‌های بل)، بر طبق یک حکم توافقی در یک پرونده ضد انحصار مربوط به سال ۱۹۵۶، از وارد شدن به تجارت رایانه منع شده بود. در واقع، بر طبق مفاد این حکم، آزمایشگاه‌های بل ملزم بود تا فناوری‌های غیرمخابراتی خو را برای مشتریانش دارای جواز کند. کن تامسون بی‌سروصدا به درخواست‌های مشتریان برای استفاده از یونیکس پاسخ می‌داد و دیسک‌ها و نوارها را برای آن‌ها ارسال می‌کرد که هر کدام، بر طبق روایات، حاوی یک یادداشت بودند که به صورت «با عشق، کن» امضا شده بودند. شرکت AT&T یونیکس را تحت گواهی‌نامه‌هایی، برای دانشگاه‌ها، شرکت‌های بازرگانی و همین‌طور دولت ایالات متحده در دسترس ساخت. این گواهینامه‌ها شامل کل کد منبع یونیکس از جمله بخش‌هایی از هسته سیستم‌عامل که وابسته به ماشین بودند و با زبان اسمبلی PDP-11 نوشته شده بودند، می‌شدند. در اواخر دهه ۱۹۷۰ میلادی، کپی‌هایی از کدهای منبع یونیکس به صورت زیرنویس‌شده و به همراه توضیحات، در قالب کتابی از جان لیونز به نام تفسیری بر ویرایش ۶ یونیکس توسط لیونز، به همراه کد منبع دست به دست می‌چرخید. فرق بین نسخه‌های مختلف سیستم‌عامل یونیکس از روی راهنماهای کاربری‌شان مشخص می‌شد و این نسخه‌ها در واقع با استفاده از راهنماهای کاربری‌شان تشخیص داده می‌شدند. برای مثال، «ویرایش پنجم یونیکس» و «نسخه ۵ یونیکس» هر دو اشاره به یک نسخه از یونیکس داشتند. | ## بخش 3: تاریخچه یونیکس | این نسخه‌ها مفاهیم جدیدی از جمله خط لوله‌ها را معرفی کردند که منجر به توسعه یک کدبیس ماژولارتر شد و چرخه توسعه را سرعت بخشید. نسخه ۵ و خصوصاً نسخه ۶، منجر به ایجاد نسخه‌های مختلفی از یونیکس هم در داخل و هم در خارج از آزمایش‌گاه‌های بل شدند که از جمله آن‌ها می‌توان به PWB/UNIX، و همین‌طور IS/1، اولین نسخه تجاری از یونیکس اشاره کرد. همان‌طور که بخش‌های بیشتری از یونیکس به زبان سی بازنویسی می‌شد، سازگارپذیری آن هم افزایش می‌یافت. آزمایشگاه‌های بل چندین پورت برای اهداف پژوهشی و استفاده داخلی در AT&T را توسعه داد. در می ۱۹۷۵، ARPA مزایای سیستم اشتراک زمانی یونیکس را در RFC 681 مستند کرد که در آن آمده بود یونیکس به عنوان یک هاست کوچک در شبکه آرپا، «چندین توانایی جالب توجه را ارائه می‌کند». نسخه ۷ یونیکس، آخرین نسخه ریسرچ یونیکس که به صورت گسترده منتشر می‌شد، در سال ۱۹۷۹ منتشر شد. در نسخه ۷، تعدادی فراخوان‌های سیستمی چیزی در حدود تنها ۵۰ عدد بود، هرچند که تعداد فراخوان‌های سیستمی در نسخه‌های بعدی بیشتر شد. نسخه ۷ از سیستم‌عامل ریسرچ یونیکس حدود ۵۰ عدد فراخوان سیستمی داشت، 4.4BSD حدود ۱۱۰ عدد فراخوان سیستمی داشت و SVR4 حدود ۱۲۰ عدد. سیستم‌های جدیدتر رشد گسترده‌ای از نظر تعداد فراخوان‌های سیستمی مورد پشتیبانی داشته‌اند. | ## جمع‌بندی | آزمایشگاه‌های بل به تبلیغ PWB/UNIX، 32V و V7 پرداخت و در سال ۱۹۸۰ اظهار می‌داشت که «بیش از ۸۰۰ سیستم در خارج از آزمایش‌گاه‌های بل در حال حاضر در حال استفاده هستند» و سال بعد این تعداد «بیش از ۲۰۰۰» رسیده بود.