موضوع مقاله: مدعی تاج‌وتخت | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مدعی تاج‌وتخت | مقدمه: او پس از مرگ پدرش جیمز دوم که از پادشاهی خلع شده بود، به مدت شش دهه ادعای تاج‌وتخت انگلستان، ایرلند و اسکاتلند را داشت. | ## بخش 1: مدعی تاج‌وتخت | مدعی تاج‌وتخت یا مدعی سلطنت کسی است که وارث یا مستحق رسیدن به یک سلطنت در نظر گرفته می‌شود. یک مدعی تاج‌وتخت، ادعای خود را بر اساس حق سلطنتی می‌گیرد که در سلطنت‌های مورثی، با خون سلطنتی پدید می‌آید. در سلطنت‌های غیرموروثی (مثلاً پارلمانی یا انتخابی) حق به دست آوردن تاج‌وتخت با آراء و حمایت احزاب تعیین می‌شود. یک مدعی سلطنت ممکن است خود را برای رسیدن به آن محق بداند؛ یا نداند ولی از سوی دیگران شایسته شناخته شود. در اکثر موارد، این اصطلاح به یک مونارک یا فرزندانش اشاره دارد که سلطنت‌شان توسط یک رقیب اشغال شده یا به علل گوناگون منحل گردیده است. مدعیان تاج‌وتخت ممکن است برای احقاق حق خود، در عمل کوشش کنند که در خیلی مواقع موجب بروز جنگ‌هایی موسوم به «جنگ جانشینی» می‌شود. وجه تسمیه مدعی تاج‌وتخت یعنی «کسی که بر تاج‌وتخت، ادعا دارد.» اصطلاح تاج‌وتخت از دیرباز، به‌طور گسترده در اشاره به «سلطنت» و «قلمرو» به‌کار می‌رفته است. برابر این اصطلاح در انگلیسی throne است که در اصل به معنی تخت سلطنتی می‌باشد، ولی در مجاز به معنی تاج‌وتخت به‌کار می‌رود. | ## بخش 2: مدعی تاج‌وتخت | او این اصطلاح را برای اشاره به برادر ناتنی خود جیمز فرانسیس ادوارد استوارت که پسر پادشاه مخلوع بود و ادعای سلطنت بر انگلستان، ایرلند و اسکاتلند را داشت به کار برد: تعریف اجمالی یک مدعی تاج‌وتحت کسی است که بر یک سلطنت ادعا دارد. لازم به توجه است که در این اصطلاح (و موضوعات مشابه)، منظور از واژه ادعا، «حق» می‌باشد و نه اعلام و اعتراض. یک شاهزاده که خونی سلطنتی در رگ‌های خود دارد، برخلاف هرکس دیگر، این حق را دارد که طالب مقام‌ها و امتیازهای سلطنتی باشد؛ حتی اگر خودش نخواهد. در سلطنت‌های مردسالار تاریخ نمونه‌های زیادی وجود داشته که یک مونارک بدون فرزند مذکر، تاج‌وتختش را به داماد خود واگذار کرده است. در اکثر موارد، این اصطلاح به یک مونارک یا فرزندانش اشاره دارد که سلطنت‌شان توسط یک رقیب اشغال شده یا به علل گوناگون منحل گردیده است. مدعی سلطنت می‌تواند یک شاهزاده باشد که علیه پدر/مادرش قیام می‌کند؛ یا اینکه از شاهزادگان دور و به دنبال کسب مقام اجدادی خود باشد. اینگونه مدعیان معمولاً از سوی حکومت وقت با صفت‌های «یاغی» و «شورشی» خطاب می‌شوند. مدعیان تاج‌وتخت همچنین ممکن است پس از مرگ یک مونارک و در مسئله جانشینی ظهور کنند. | ## بخش 3: مدعی تاج‌وتخت | در این شرایط، مدعیان خود را «وارث بر حق» معرفی می‌کنند؛ یعنی خود را تنها فرد شایسته می‌دانند و صاحب فعلی تاج‌وتخت را فردی نالایق می‌دانند. گاهی نیز مدعیان دربارهٔ یک سلطنت منحل شده ادعا دارند؛ مثلاً پس از سرنگونی نظام سلطنتی در انقلاب روسیه، شماری از فرزندان و نوادگان امپراتورهای سابق این کشور مدعی سلطنت در روسیه شدند. مدعیان دروغین با اینکه بیشتر مدعیان سلطنت در طول تاریخ ادله قابل توجهی برای دعوی خود داشته‌اند، شخصیت‌های بسیاری نیز بوده‌اند که به دروغ، خود را جای وارثان معرفی می‌کردند و تلاش داشتند تا از این راه به شهرت و قدرت برسند. نمونه‌ها: شاه اسماعیل‌های دروغین (از سال ۱۵۷۷ تا ۱۵۸۰؟)، پس از مرگ شاه اسماعیل دوم صفوی شیادان بسیاری در سراسر ایران ظاهر شدند که خود را شاه اسماعیل نامیده و در پی به دست گرفتن قدرت بودند. این شیادان توانستند افراد زیادی را هم به دور خود جمع کنند و بدین طریق، اسباب ناآرامی شدند. دیمیتری‌های دروغین (از سال ۱۶۰۴ تا ۱۶۱۲)، در عصر مشکلات روسیه چهار شیاد ظاهر و مدعی شدند که تزارویچ روسیه هستند. | ## جمع‌بندی | یلمان پوگاچف (مرگ: ۲۱ ژانویه ۱۷۷۵)، او یک رعیت کازاک بود که پس از مرگ پتر سوم امپراتور روسیه خود را پتر معرفی کرد و شورش عظیم پوگاچف را به راه انداخت.