موضوع مقاله: الفبای ترکمنی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # الفبای ترکمنی | مقدمه: ترکمنی از جمله زبان‌هایی است که ادبیات آنان در درازای تاریخ، کم‌تر بر کتابت و آثار نوشتاری مبتنی بوده‌است. | ## بخش 1: الفبای ترکمنی | به همین علت، امروزه شاهد کتابت زبان ترکمنی با خطوط مختلف عربی، روسی و لاتین می‌باشیم. همان‌گونه که می‌دانیم، ترکمنهای ایران، افغانستان، عراق و سوریه از الفبای عربی استفاده می‌کنند. الفبای عربی ترکمنی ایجاد یک الفبای عربی استاندارد و واحد برای زبان ترکمنی یک پروژه‌ٔ طولانی مدت حداقل در چهار دهه‌ٔ گذشته در ایران بوده است. البته که استفاده از الفبای عربی-فارسی بدون هیچ تغییر و یا استانداردسازی، برای زبان ترکمنی مناسب نیست، چرا که اولا که در الفبای عربی-فارسی، چندین حرف صامت برای یک صدای واحد وجود دارد، به طور مثال، حروف «ت» و «ط». و دوما این که، الفبای عربی-فارسی حروف و حرکات مورد نیاز برای نشان دادن حروف صدادار موجود در ترکمنی را ندارد. الفبای مدرن عربی ترکمنی برای اولین بار توسط مرحوم دکتر حمید نطقی در دی ماه سال ۱۳۶۵، با نام «املاء قایدالاری» (یازی قایدالاری)، به معنای قواعد املاء در مجله وارلیق ارائه شد. در دهه‌های بعدی، الفبای عربی ترکمنی در کتب و نشریات مختلف به جامعه‌ٔ فرهنگی ترکمن‌های ایران ارائه شد و در طول دهه ۱۳۷۰ و ۱۳۸۰، جلسات سمینارهای مختلفی در ترکمن‌صحرا برای حل اختلافات و برطرف کردن شبهه‌ها برگزار شد. در نهایت، کار تدوین و ارائه‌ٔ نوشتار استاندارد عربی ترکمنی به جامعه‌ٔ ترکمن ایران بر دوش آقای محمود عطاگزلی، نویسنده و محقق پیش‌کسوت ترکمن محول شد. وی همین‌طور مسئولیت ویرایش و تصحیح بیش از ۳۰ کتاب ترکمن‌زبان را به عهده داشت.نیازی یاشار. “معرفی محمود عطاگزلی نویسنده، پژوهشگر و روزنامه‌نگار معاصر ترکمن+عکس.” ترکمن​ نیوز, ۹ مرداد ۱۳۹۹. الفبای عربی ترکمنی استاندارد، ثمره‌ٔ تلاشهای آقای عطاگزلی و سایر فرهنگیان ترکمن، امروزه در نشریات ترکمن‌زبانی مثل «صحرا» و «یاپراق»، وبسایت‌های خبری داخلی مثل «ترکمن‌نیوز» (لینک) و همین‌طور وبسایت رادیو تلویزیون ملی ترکیه (لینک ) استفاده می‌شود. در این نشریه، نه تنها حروف ترکمنی ارائه شده‌اند، بلکه قوانین واج‌شناسی و آواشناسی ترکمنی و قوانین نوشتار برای بازتاب دادن صحیح واجها و صداهای زبان ترکمنی نیز مرور شده‌اند. در زبان ترکمنی، مشابه دیگر زبان‌های ترکی، واژگان از قواعد هماهنگی واکه‌ای تبعیت می‌کنند. در زبان ترکمنی، این به این معنی که واکه‌های کلمات یا همگی پیشین و یا همگی پسین هستند. عملا این به معنای این است که تمامی واکه‌های واژه یا در جلوی دهان و یا در پس دهان ادا می‌شوند. به‌طور مثال، در ترکمنی دو پسوند جمع وجود دارد، ـلِر / ler که دارای واکه‌ٔ پیشین و ـلار / lar که دارای واکه‌ٔ پسین است. (داغلِر غلط است.) قانون واکه‌ای دیگری که در ترکمنی وجود دارد این است که هر هجا فقط و فقط باید یک واکه یا مصوت داشته باشد. قانون واکه‌های لبی در ترکمنی قانونی است که واژگان نباید به واکه‌های لبی ختم شوند. حتی اگر در تلفظ کلمات در هجاهای دیگر نیز شنیده بشوند، آنها باید یا به صورت a / ـا یا به صورت e / ــِـ ە نوشته شوند. نوشتار واکه‌ها برخی از واکه‌هایی در جدول بالا ارائه شده‌اند، در یکی از دو حالت آنها حرف «الف» دارند و در دیگری ندارند. اگر این واکه‌ها در اول کلمه بیایند، با الف نوشته شده، ولی اگر در میان یا آخر کلمات بیایند، بدون الف نوشته می‌شوند. اما واژگان دخیل از فارسی و عربی، که نوشتار خاص خود در آن زبان‌ها را دارند و این نوشتار برای ترکمن‌زبانان نیز آشنا می‌باشد، می‌توانند از این قانون مستثنی باشند. علاوه بر «الف»، در زبان فارسی و عربی، صدای «a» با ــَـ و همین‌طور با ع یا با فتحه عَـ و یا با عا نیز نشان داده می‌شود. همان‌طور که پیشتر نشان‌داده شد، صدای «e» با یکی از سه حالت اِ / ـِ / ه نشان داده می‌شود. | ## بخش 2: الفبای ترکمنی | و اگر «e» در هجای باز باشد، با ه / ـه (مشابه نوشتار کردی و اویغوری) نشان داده می‌شود. یک استثنا از این قاعده، پسوند ـلری (-leri) است، که پسوند جمع در حالت مفعولی یا مالکیتی است. با وجود اینکه هجای اول این پسوند، (le+ri)، هجای باز مختوم به «e» است، از ضمه ـِ به جای ه / ـه استفاده می شود. هم‌خوان ها در حالی که الفبای لاتین ترکمنی دارای ۲۱ حرف هم‌خوان است، الفبای عربی ترکمنی ۳۲ هم‌خوان دارد، به دلیل این‌که چندین حرف می‌توانند نشان‌دهنده‌ٔ یک صدا باشند. دو حرف نگ به عنوان یک حرف واحد شمارده شده‌اند چرا که وقتی که در کنار یک‌دیگر قرار بگیرند با هم و به شکل «ن» غنه تلفظ می‌شوند. |- |۳۲ ||ی ||Ý ý ||[j]||یاز||Ýaz||بهار |} نکات کلمات ترکمن نمی‌توانند به حرف ب (b) ختم شوند، به‌جای آن باید از حرف پ (p) استفاده شود. در الفبای لاتین این قاعده در تمام کلمات رعایت می‌شود، اما در الفبای عربی، واژه‌های دخیل از فارسی یا عربی می‌توانند مستثنی باشند، مثلا کباب (kebap). اگر به کلمه‌ای که به پ (p) ختم می شود، پسوندی که با واکه شروع می‌شود اضافه شود، این حرف تبدیل به ب (b) می‌شود. کلمات ترکمن نمی‌توانند به حرف ج (j) ختم شوند، به‌جای آن باید از حرف چ (ç) استفاده شود. در الفبای لاتین این قاعده در تمام کلمات رعایت می‌شود، اما در الفبای عربی، واژه‌های دخیل از فارسی یا عربی می‌توانند مستثنی باشند. اگر به کلمه‌ای که به چ (ç) ختم می شود، پسوندی که با واکه شروع می‌شود اضافه شود، این حرف تبدیل به ج (j) می‌شود. کلمات ترکمن نمی‌توانند به حرف د (d) ختم شوند، به‌جای آن باید از حرف ت (t) استفاده شود. در الفبای لاتین این قاعده در تمام کلمات رعایت می‌شود، اما در الفبای عربی، واژه‌های دخیل از فارسی یا عربی می‌توانند مستثنی باشند. اگر به کلمه‌ای که به ت (t) ختم می شود، پسوندی که با واکه شروع می‌شود اضافه شود، این حرف تبدیل به د (d) می‌شود. حروف ذ / ض / ظ، در حالی که در ترکمنی تلفظ یکسانی دارد، تنها در واژگان دخیل کاربرد دارد. حروف ث / ص، در حالی که در ترکمنی تلفظ یکسانی دارد، تنها در واژگان دخیل کاربرد دارد. حرف لاتین (g)، در کلمات با واکه‌های پسین، به صورت ق / غ و با واکه‌ای پیشین به صورت گ نوشته می‌شود. حرف لاتین (k)، در کلمات با واکه‌های پسین، به صورت ق و با واکه‌ّای پیشین به صورت ک نوشته می‌شود. تشدید مشابه زبان فارسی و عربی،‌ در ترکمنی از حرکت تشدید برای نشان دادن دوبار تلفظ هم‌خوان استفاده می‌شود. به طور مثال: قصّه (Kyssa) ینگّه (Ýeňňe) اما دو استثنا در استفاده از تشدید در ترکمنی وجود دارد. اول این‌که دو حرف هم‌خوان پشت سر هم به دلیل ترکیب دو واژه، و یا اضافه شدن پسوند به یک واژه به وجود بیاید. به طور مثال واژه سوٚممک (sümmek) که از ترکیب بن فعل سوٚم (süm) به اضافه پسوند مصدرساز ـمِِک درست می‌شود. دومین استثنا زمانیست که دو حرف هم‌خوان پشت سر هم به دلیل تغییر در تلفظ هم‌خوان‌ها در کلمه‌ای قدیمی‌تر به وجود بیایند. الفبای لاتین ترکمنی تاریخچه‌ٔ الفبای لاتین ترکمنی الفبای لاتین در حدود قرن اول پیش از میلاد پدید آمد و به تدریج با گسترش امپراتوری روم در تمامی اروپا انتشار یافت. | ## بخش 3: الفبای ترکمنی | کتاب لغت «کودکس کومانیکوس» (مجموعه قبچاق) شاید اولین نمونه استفاده الفبای لاتین در راستای کتابت زبان‌های ترکی است که در اوایل قرن ۱۴ میلادی توسط مبلغین مذهب مسیح نوشته شده‌است؛ امّا عملاً تا زمان رسمیت یافتن خط لاتین در جمهوری ترکیه یعنی سال ۱۹۲۸ میلادی، زبان‌های ترکی با الفبای لاتین بی‌گانه بودند. یک سال پس از آن، یعنی در سال ۱۹۲۹ الفبای رسمی جمهوری جدید التأسیس ترکمنستان از عربی به لاتین تغییر یافت. الفبای لاتین ترکمنی، نخست ۴۰ حرف داشت؛ امّا پس از اصلاح و تعدیل با حذف ۷ واکه (مصوت-آوا) بلند و سه هم‌خوان ق، ق بی‌واک و خ مجموعه حروف آن به ۳۰ حرف تقلیل یافت. متأسفانه چنین مقدر شده بود که آینده زبان ترکمنی توسط کاخ‌نشینان کرملین رقم زده شود. در سال ۱۹۴۰ الفبای کریل (روسی) در اکثر جمهوری‌های شوروی جای‌گزین الفبای لاتین شد و تا فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی مورد استفاده قرار گرفت. پس از استقلال جمهوری ترکمنستان در سال ۱۹۹۱ تغییر مجدّد الفبای رایج مملکت به خط لاتین در سرلوحه برنامه‌های حکومت جدید این کشور قرار گرفت. کتابت زبان ترکمنی با این الفبا بر پایه دستاوردهای علم زبان‌شناسی بوده و دارای رسم‌الخطی کاملاً قاعده‌مند و بسیار مدوّن است. واکه ها در الفبای لاتین ترکمنی ۹ واکه وجود دارد، یعنی Y ,Ü ,U ,Ö ,O ,E ,Ä ,AوI که هر یک می‌توانند به دو صورت کوتاه یا بلند تلفظ شوند. ۲- واکه ü در زبان ترکمنی فاقد تلفظ بلند است؛ امّا در ترکیب با دو نیم‌واک w و ý می‌تواند بلند ادا گردد. (به‌صورت üw یا üý) بطور مثال: Çüý / میخ، düw / گره بزن ۳- بازشناختن دو واکه i و y (ای بم) برای کسانی که کم‌تر با زبان ترکمنی آشنایی دارند، سخت است. در زبان ترکمنی طبق قانون هماهنگی اصوات، تمامی واکه‌های یک واژه از یک نوع (زیر یا بم) می‌باشند. الفبای عربی ترکمنی شوروی البته که زبان ادبی ترکی در آسیای مرکزی، بر پایه الفبای عربی بوده است. و اینکه، به کاستی‌ها و ایرادات الفبای عربی عربی-فارسی بدون هیچ تغییر و یا استانداردسازی برای زبان ترکمنی، در بخش‌های بالاتر اشاره شد. در ترکمنستان تحت سلطهٔ روسیه تزاری، و پس از آن، در ترکمنستان شوروی تا اواخر ۱۹۲۰ میلادی (پیش از آنکه در سال ۱۹۲۹ میلادی الفبای لاتین بر زبان و ادب ترکمن تحمیل شود) از الفبای عربی برای نوشتار زبان ترکمنی استفاده می شده. اما، از آنجا که سیاست شوروی گسترش سوادآموزی سراسری، و تطبیق ادب و نوشتار با زبان‌ها و گویش‌های محلی ملل مختلف تحت حاکمیت شوروی بودی، مانند سایر زبان‌های ترکی در اتحاد جماهیر شوروی (مانند زبان‌های قزاقی، تاتار، ازبکی)، نوشتار عربی ترکمنی خود دچار تحولات و استانداردسازی شد. (Access at ) در الفبای عربی ترکمنی شوروی، ۹ واکه به صورت زیر نوشته می‌شدند، ۸ تای آن، به صورت زوج، با ۴ حرف، و نهمین آن، با حرف دیگری. نقش همزه برای نشان دادن واکه‌های پیشین (حروف صداداری که در جلوی دهان ادا می‌شوند)، حروف صداداری که در الفبای لاتین ترکمنی، با حروف ä i ö ü نوشته می‌شوند. اما باید توجه داشت که استثناهایی هم وجود دارند، و در بعضی موارد، نیازی به نوشتن همزه نیست. اول این‌که کلماتی که در آنها حروف «e / اِ ـِ‌ ـه» (اە / ە / ـە) وجود دارد، به دلیل اینکه این حرف، واکه‌های پیشین است، دیگر نیازی به همزه برای مشخص کردن اینکه سایر واکه‌های کلمه نیز پیشین هستند وجود ندارد. همین‌طور، کلماتی که دارای یکی از حروف «ک / گ» می‌باشند، بدون همزه نوشته می‌شوند. بر اساس قوانین فونولوژیک ترکمنی، این واکه‌ها تنها به همراه واکه‌های پیشین نوشته می‌شوند، و در نتیجه نیازی به همزه نخواهند داشت. از جمله دیگر نکاتی که در تدوین این رسم الخط وجود دارد، اول وجود داشتن «ڭ» معادل «نگ» می‌باشد. همان‌طور که اشاره شد، دو حرف «او / و» و «اۇ / ۇ» برای واکه‌های «o ö» و «u ü» تعیین شده بودند. برای حرف «ی»، مصوت‌های «i» و «y» با حرف یِ-دو نقطهٔ عمودی «اېـ / ېـ / ې» نشان‌داده می‌شوند، و حرف صامت «ی» با همان «ی» بدون تغییر. | ## جمع‌بندی | و دیگر اینکه، در پی اصلاح رسم الخط عربی در ترکمنی، مانند پروژه‌های مشابه در سایر زبان‌های ترکی شوروی، اعمال سرسختانهٔ حذف حروف هم‌آوا در واژگان وارده از عربی، و جایگزینی آن‌ها با یک حرف بوده.