موضوع مقاله: اردوگاه کار اجباری کراکوف-پلاشوف | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # اردوگاه کار اجباری کراکوف-پلاشوف | مقدمه: اردوگاه کار اجباری کراکوف-پلاشوف از بزرگترین اردوگاه‌های کار اجباری نازی‌ها بود که توسط المان نازی در پلاشوف، جنوب شهر کراکوف ساخته شد. | ## بخش 1: اردوگاه کار اجباری کراکوف-پلاشوف | بیشتر زندانیان یهودیان لهستانی بودند که توسط آلمان نازی در طول هولوکاست هدف نابودی قرار گرفتند. بیش از ۹ هزار یهودی در این اردوگاه به دلیل اعدام‌ها، کار اجباری و شرایط نامناسب اردوگاه به قتل رسیدند. اردوگاه در ژانویه ۱۹۴۵ تخلیه شد، قبل از آزادسازی منطقه توسط ارتش سرخ در ۲۰ ژانویه. تاریخ اردوگاه کار اجباری پلاشوف که در ابتدا به عنوان یک اردوگاه کار اجباری در نظر گرفته شده بود، در زمین‌های دو قبرستان یهودی سابق (از جمله قبرستان جدید یهودیان) ساخته شد. این اردوگاه با زندانیان در طول تخلیه گتو کراکوف که در ۱۳-۱۴ مارس ۱۹۴۳ صورت گرفت با اولین تبعید یهودیان Barrackenbau از گتو از ۲۸ اکتبر ۱۹۴۲ آغاز شد، پر شد. در سال ۱۹۴۳ اردوگاه گسترش یافت و به عنوان یک اردوگاه اصلی در سیستم اردوگاه‌های کار اجباری نازی‌ها ادغام شد. یک منطقه جداگانه برای پرسنل اردوگاه، تأسیسات کاری، زندانیان مرد، زندانیان زن و تقسیم‌بندی بیشتر بین یهودیان و غیر یهودیان وجود داشت. هیچ اتاق گاز یا کوره‌ای وجود نداشت، بنابراین قتل عام از طریق تیراندازی انجام می‌شد. «شاهدان می‌گویند او هرگز صبحانه‌اش را بدون تیراندازی به حداقل یک نفر شروع نمی‌کرد». در اولین روز فرماندهی گوت در اردوگاه، او دو پلیس یهودی را کشت و همه زندانیان اردوگاه را مجبور به تماشا کرد. در ۱۳ مارس ۱۹۴۳، او نظارت بر تخلیه گتوی کراکوف را بر عهده داشت و یهودیانی که قادر به کار بودند را به اردوگاه KL Plaszow منتقل کرد. کسانی که برای کار نامناسب تشخیص داده شدند یا به آشویتس فرستاده شدند یا در محل تیراندازی شدند. اگر زندانی سعی می‌کرد از اردوگاه فرار کند، گوت ۱۰ زندانی را به عنوان مجازات تیراندازی می‌کرد. گوت همچنین سگ‌های دانمارکی بزرگ خود را به زندانیان رها می‌کرد اگر از ظاهر آنها خوشش نمی‌آمد. | ## بخش 2: اردوگاه کار اجباری کراکوف-پلاشوف | این کارکنان شامل ۲۰۶ پرسنل اوکراینی اس‌اس از تراونیکی، ۶۰۰ آلمانی از اس‌اس-توتنکوپف‌وربنده (۱۹۴۳–۱۹۴۴)، و چند زن اس‌اس، از جمله گرترد هایزه، لوئیز دانز و آلیس اورلوفسکی بودند. نگهبانان زن زندانیان را به همان اندازه مردان بی‌رحمانه رفتار می‌کردند: «وقتی ما را در پلاشوف به قطار بارگیری کردند، یک زن اس‌اس به سرم ضربه زد. آنها دو برابر جیره‌های سوپ غلیظ، در مقابل سوپ آبکی استاندارد، و یک قرص کامل نان غیر آلوده دریافت می‌کردند. با این حال، این مزایا با هزینه‌ای همراه بود که باید زندانیان را با شلاق‌هایی که نازی‌ها فراهم کرده بودند، شلاق می‌زدند. در ۱۳ سپتامبر ۱۹۴۴، گوت از سمت خود برکنار شد و توسط اس‌اس به اتهام سرقت اموال یهودیان (که طبق قوانین نازی متعلق به دولت بود)، عدم تأمین غذای کافی برای زندانیان تحت فرماندهی‌اش، نقض مقررات اردوگاه کار اجباری در مورد رفتار و مجازات زندانیان، و اجازه دسترسی غیرمجاز به سوابق پرسنل اردوگاه توسط زندانیان و افسران غیر کمیسیون شده، متهم شد. اگرچه گوت بی‌رحم بود و به زندانیان شلیک می‌کرد، او نمی‌توانست از این بالکن این کار را انجام دهد زیرا زمین و چیدمان زیرساخت اردوگاه این امکان را نمی‌داد. اردوگاه پلاشوف به ویژه به خاطر تیراندازی‌های فردی و جمعی که در هوجوا گورکا (Hujowa Górka) انجام می‌شد، بدنام شد: یک تپه بزرگ نزدیک به اردوگاه که معمولاً برای اعدام‌ها استفاده می‌شد. حدود ۸۰۰۰ مرگ در خارج از حصارهای اردوگاه رخ داد، با زندانیانی که سه تا چهار بار در هفته به آنجا منتقل می‌شدند. محکومان به یک خندق در دامنه تپه هوجوا گورکا هدایت می‌شدند، دستور داده می‌شد که لباس‌هایشان را درآورند و برهنه بایستند، و سپس تیراندازی می‌شدند. در اوایل سال ۱۹۴۴، همه اجساد از خاک بیرون آورده شدند و بر روی یک آتشدان سوزانده شدند تا بینات قتل عام از بین برود. گواهان بعداً گواهی دادند که ۱۷ کامیون خاکستر انسانی از محل سوزاندن برداشته شد و در منطقه پراکنده شد. اگرچه غذا کمیاب بود، زندانیانی که هر تعداد زلوتی داشتند می‌توانستند غذای اضافی بخرند. این تنها پیش‌درآمدی برای تبعید به آشویتس در ۱۵ مه بود که در آنجا همه کودکان گاز گرفته شدند. گوت اسناد مربوط به قتل عام و اعدام‌ها را به یک عضو بلندپایه زن اس‌اس، کوماندوفوررین آلیس اورلوفسکی سپرد. | ## بخش 3: اردوگاه کار اجباری کراکوف-پلاشوف | اورلوفسکی به خاطر شلاق زدن‌هایش، به ویژه به زنان جوان در چشمانشان، شناخته شده بود. سازمان رفاه لهستانی به زندانیان لهستانی غذا می‌فرستاد و برخی از آنها با زندانیان یهودی به اشتراک می‌گذاشتند. همچنین افرادی مانند استانیسلاو دوبروولسکی، رئیس شعبه کراکوف شورای کمک به یهودیان (Żegota)، و تادئوش پانکیویچ، یک داروساز معروف، نیز به زندانیان کمک می‌کردند. هر عملی که به عنوان خرابکاری تلقی می‌شد، مانند قاچاق اقلام به اردوگاه، نافرمانی از دستورها، یا حمل یک تکه غذای اضافی در لباس، جرمی بود که با مرگ مجازات می‌شد. به زندانیان هشدار داده می‌شد که اگر سعی کنند فرار کنند، هر عضو خانواده‌شان و حتی غریبه‌های بی‌گناه کشته خواهند شد. برای یک مجازات استاندارد، بیست و پنج ضربه شلاق به باسن زندانی گناهکار زده می‌شد. شایعهایی درباره پیشروی روس‌ها که منجر به آزادی اردوگاه می‌شد همیشه در جریان بود. در حالی که زندانیان همیشه از تبعید به آشویتس می‌ترسیدند، یکی که همیشه مورد جستجو بود، تبعید به اردوگاه کار برونلیتز در چکسلواکی بود. داشتن اقوام و دوستانی که برای شیندلر کار می‌کردند، شانس بیشتری برای قرار گرفتن در لیست تبعید داشت. پنهان کردن شواهد در طول ژوئیه و اوت ۱۹۴۴، تعدادی از محموله‌های زندانیان اردوگاه پلاشوف به اردوگاههای آشویتس، اشتوتهوف، فلوسنبورگ، ماوتهاوزن و دیگر اردوگاه‌ها منتقل شدند. در ژانویه ۱۹۴۵، آخرین زندانیان و پرسنل اردوگاه در یک راهپیمایی مرگ به آشویتس اردوگاه را ترک کردند. وقتی نازی‌ها متوجه شدند که روس‌ها به کراکوف نزدیک می‌شوند، اردوگاه را کاملاً برچیدند و تنها یک میدان خالی باقی گذاشتند. همه اجسادی که قبلاً در گورهای جمعی مختلف دفن شده بودند، از خاک بیرون آورده شدند و در محل سوزانده شدند. پیامدها بیشتر اعداد زندانیان و کشتارها بر اساس تخمین‌ها استوار است، زیرا فهرست کارت‌های زندانیان در طول تخریب اردوگاه نابود شد. | ## جمع‌بندی | تعداد کمی از محاکمه پس از جنگ بر جنایات مرتکب شده در اردوگاه کار اجباری کراکوف-پلاشوف متمرکز بود؛ یکی از استثناها محاکمه و حکم اعدام گوت بود.