موضوع مقاله: کنی آیلند | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کنی آیلند | مقدمه: این محله از شرق به برایتون بیچ، از جنوب و غرب به خلیج نیویورک سفلی و از شمال به گریوسند محدود می‌شود و بخش فرعی سی گیت را در غرب خود شامل می‌شود. | ## بخش 1: کنی آیلند | به طور گسترده‌تر، شبه‌جزیرۀ کانی آیلند شامل خود کانی آیلند، سی گیت، برایتون بیچ و منهتن بیچ است. این منطقه در گذشته غربی‌ترین جزیره از جزایر سد خارجی در ساحل جنوبی لانگ آیلند بود، اما در اوایل قرن بیستم از طریق خاک‌ریزی به بقیه لانگ آیلند متصل شد. درباره منشأ نام کنی آیلند اختلاف نظر وجود دارد، اما این منطقه در ابتدا بخشی از شهر استعماری گریوسند بود. تا اواسط قرن نوزدهم این مکان به یک استراحتگاه ساحلی تبدیل شده بود و تا اواخر قرن نوزدهم، شهربازی‌هایی نیز در این مکان ساخته شدند. با این حال، پس از جنگ جهانی دوم از محبوبیت آن‌ها کاسته شد و پس از سال‌ها بی‌توجهی، چندین سازه تخریب شدند. پروژه‌های بازسازی مختلفی از دهه ۱۹۷۰ تا دهه ۲۰۰۰ برای کانی آیلند پیشنهاد شد، اگرچه بیشتر آن‌ها اجرا نشدند. این منطقه با افتتاح ورزشگاهی که اکنون با نام پارک میمونی دیس شناخته می‌شود در سال ۲۰۰۱ و راه‌اندازی چندین دستگاه تفریحی از ابتدای دهه ۲۰۱۰، مجدداً رونق گرفت. این محله از نظر قومیتی متنوع است و نرخ فقر ۲۷ درصدی آن کمی بالاتر از کل شهر است. خدمات آتش‌نشانی توسط موتور ۲۴۵/نردبان ۱۶۱/گردان ۴۳ و موتور ۳۱۸/نردبان ۱۶۶ سازمان آتش‌نشانی نیویورک ارائه می‌شود. این منطقه دسترسی خوبی به متروی نیویورک و خطوط اتوبوسرانی محلی دارد و شامل چندین مدرسه ابتدایی و راهنمایی عمومی است. این محله در بخش غربی شبه‌جزیره کانی آیلند واقع شده است که در انتهای غربی لانگ آیلند و در غرب جزایر سد خارجی در امتداد ساحل جنوبی لانگ آیلند قرار دارد. | ## بخش 2: کنی آیلند | این شبه‌جزیره به داخل خلیج نیویورک سفلی پیش می‌رود و شیپسهد بی در شمال شرقی آن، خلیج گریوسند و نهر کانی آیلند در شمال غربی آن و بخش اصلی بروکلین در شمال آن قرار دارند. کانی آیلند در گذشته یک جزیرۀ واقعی بود که توسط نهر کانی آیلند از بروکلین بزرگتر جدا می‌شد و غربی‌ترین جزیره از جزایر سد خارجی بود. بخش بزرگی از این نهر در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ پر شد و این جزیره را به یک شبه‌جزیره تبدیل کرد. پیرامون کانی آیلند دارای سازه‌های دست‌ساخت بشر است که برای حفظ شکل کنونی آن طراحی شده‌اند. سواحل آن در حال حاضر یک پدیدۀ طبیعی نیستند؛ ماسه‌ای که به طور طبیعی باید کانی آیلند را تغذیه و بازسازی کند، توسط دیواره ساحلی در بریزی پوینت، کوئینز قطع می‌شود. ماسه از زمان ساخت پیاده‌راه ریگلمن در سال‌های ۱۹۲۲–۱۹۲۳ از طریق تغذیه ساحل مجدداً در سواحل انباشته شده است و توسط حدود بیست آبشکن در جای خود نگه داشته می‌شود. یک پروژه بزرگ جایگزینی ماسه در امتداد کانی آیلند و برایتون بیچ در دهه ۱۹۹۰ انجام شد. شیپسهد بی در گوشۀ شمال شرقی شبه‌جزیره، بیشتر در میان دیواره‌های محافظ محصور شده است. دو پارک بزرگ، پارک کایزر و پارک نهر کانی آیلند، در ضلع شمال غربی شبه‌جزیره در امتداد نهر کانی آیلند قرار دارند. یک مطالعه در سال ۲۰۲۳ نشان داد که کانی آیلند با سرعتی در حدود در سال در حال نشست است که آن را در زمره مناطقی با سریع‌ترین نرخ نشست در شهر نیویورک قرار می‌دهد؛ این امر عمدتاً به این دلیل است که بخش‌هایی از این محله از طریق احیای زمین ایجاد شده‌اند. کانی آیلند دارای اقلیم نیمه‌گرمسیری مرطوب (Cfa) است و منطقه تاب‌آوری گیاهی آن 7b است. | ## بخش 3: کنی آیلند | نام ساکنان بومی سرخ‌پوست اولیه این منطقه، یعنی قوم لناپه، این ناحیه را می‌نامیدند که احتمالاً به معنای «سرزمین بدون سایه» یا «همیشه در روشنایی» در اشاره به سواحل رو به جنوب و آفتاب‌گیر آن بوده است. این «جزیره» در ابتدا چندین جزیره تاریخی کوچکتر بود که هر کدام توسط مهاجران هلندی نام‌گذاری شده بودند و غربی‌ترین زبانه ساحلی یا نقطه آن در نقشه‌های هلندی اوایل قرن هفدهم، با شروع از نقشه ماناتوس در سال ۱۶۳۹، زبانه ساحلی با نام Conyne Eylandt نامیده می‌شد. هیچ اجماع تاریخی روشنی درباره چگونگی نام‌گذاری این جزیره به نام «کانی آیلند» که در نیمه اول قرن نوزدهم با ظهور خدمات منظم قایق‌های مسافربری به جزیره مورد استفاده معمول قرار گرفت، وجود ندارد، اما چندین نظریه مطرح شده است. یک ریشه‌شناسی احتمالی مربوط به یک قبیله از بومیان آمریکایی به نام کونو یا کونوی («باند خرس») است که زمانی در این جزیره ساکن بودند. نظریه دوم نشان می‌دهد که این نام تحریف‌شدۀ نام ناوبان دوم کشتی هالف من متعلق به هنری هادسن، یعنی جان کولمن است که در سفر اکتشافی سال ۱۶۰۹ توسط بومیان کشته شد. نظریه سوم این است که پیتر اوکانر، ناخدای ایرلندی در اواخر قرن هجدهم، آن را به یاد کانی آیلند در شهرستان اسلایگو در ایرلند نام‌گذاری کرد که دارای جمعیت خرگوش است. با این حال، نظریه‌های دیگر ریشه‌ای هلندی را پیشنهاد می‌کنند: یک نظریه بر این باور است که این نام از کونین، نام خانوادگی خانواده‌ای از مهاجران هلندی که در آنجا زندگی می‌کردند گرفته شده است، و دیگری نشان می‌دهد که این نام از واژه هلندی برای خرگوش، یعنی ، برآمده از جمعیت بزرگ ادعایی خرگوش‌های وحشی در این جزیره گرفته شده است. شواهد کمی برای هر یک از نظریه‌های منشأ وجود دارد و بین شواهدی که وجود دارند، تناقض‌هایی دیده می‌شود. محبوب‌ترین ایده، ترجمه واژه هلندی خرگوش به واژه انگلیسی coney است، اما این ایده نیز مخالفان و توضیحات متقابل خود را دارد. در سال ۱۸۱۶، اگبرت بنسون، سیاستمدار و از بنیان‌گذاران ایالات متحده، رساله‌ای درباره نام‌های جغرافیایی نیویورک ارائه کرد و گفت که این نام به خاطر نام خانوادگی هلندی، «جزیره کونین» بوده است و خاطرنشان کرد: «علائمی از آغاز یک روایت سنتی وجود دارد مبنی بر اینکه این جزیره زمانی پر از خرگوش بوده است». مورخان دیگر ادعا می‌کنند که خرگوش‌ها تنها پس از سکونت در جزیره به آنجا آورده شدند. | ## جمع‌بندی | قرن نوزدهم همچنین شاهد کنترل توسعه جزیره توسط تشکیلات سیاسی شدیداً ایرلندی تمنی هال در نیویورک بود و آن‌ها ممکن است این نام را به جای هرگونه حکایتی از جمعیت خرگوش‌ها، از جزیره‌ای در شهرستان اسلایگو گرفته باشند.