موضوع مقاله: تاریخچه شهر برنساید | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # تاریخچه شهر برنساید | مقدمه: قبل از استقرار اروپایی‌ها، ساکنان برنساید در کاورنا که در طول زمستان در اطراف نهرهای رود تورنس و در تابستان در تپه‌های آدلاید ساکن بودند. | ## بخش 1: تاریخچه شهر برنساید | زود پس از استعمار انگلیس در استرالیای جنوبی در سال ۱۸۳۶، شهرک نشینان شروع به دست آوردن املاک در کوهپایه‌های واقع در شرق شهر آدلاید کردند. مرد اسکاتلندی به نام پیتر اندرسون، که به همراه خانواده اش اولین مهاجران رسمی در منطقه ای بودند که اکنون به نام حومه برنساید شناخته می‌شود در سال ۱۸۳۹، منطقه را به دلیل موقعیت ملک خود در نزدیکی دومین نهر نامگذاری شده (در اسکاتلندی، «سوختگی» به معنای نهر یا رودخانه است) روستای برنساید اندکی بعد تأسیس شد و شورای منطقه برنساید در سال ۱۸۵۶ تحت فشار روزنامه قرار گرفت و خود را از شورای بزرگتر منطقه تورنس شرقی جدا کرد. گلن اسموند از ذخایر معدنی قابل توجهی افتخار می‌کرد و باغ‌های انگور در مگیل و استونیفل تأسیس شده بوند. با رشد و توسعه قوی در سراسر منطقه، برنساید به عنوان یک شهر در سال ۱۹۳۵ اعلام شد. روستاهای اولیه دهکده کنزینگتون تنها ۲۹ ماه پس از تأسیس استرالیای جنوبی در ماه می ۱۸۳۹ تأسیس شد. این دو روستا در سال ۱۸۵۳ یکی از اولین شهرداری‌های آدلاید را با عنوان شهر نوروود و کنزینگتون تشکیل دادند و به شهر نوروود پینهام سنت پترز امروزی تبدیل شدند. دهکده مکگیل (بعداً مگیل) برای اولین بار به عنوان املاک ماگگیل، متعلق به دو مرد اسکاتلندی - رابرت کوک و ویلیام فرگوسن - که در مسیر اچ‌ام‌اس بوفالو در مسیر مستعمره جدید تأسیس ملاقات کردند. با کشف آنها از مواد معدنی، این مستعمره درآمد ارزشمندی از صادرات فراهم کرد، در زمانی که اقتصاد اولیه استرالیای جنوبی هنوز ایجاد نشده بود و با ورشکستگی روبرو نبود.Warburton, p. جورج گاولر، فرماندار استرالیای جنوبی، از کشف اولیه بازدید کرد و اولین معدن، معدن گاولر، به افتخار وی نامگذاری شد. ویل گاولر در دهه ۱۸۴۰ به خارج از کشور صادر می‌کرد و پس از خرید چندین معدن توسط یک تاجر آلمانی، مهاجران اولیه کورنیش و سپس مهاجران آلمان را استخدام می‌کرد. خانواده اندرسون اولین کسانی بود که با ورود به سال ۱۸۳۹ زمینی را که قرار بود به روستای برنساید تبدیل شود، مستقر شدند. پیتر اندرسون نام این ملک را به دلیل موقعیت مکانی آن در کنار دومین نهر ("سوختگی" به معنای نهر در اسکاتلندی است) نامگذاری کرد. آنها گواهی نامه‌های شخصیت خوب از اسکاتلند، تجربه کشاورزی ارزشمند و ۳۰۰۰ پوند ( پوند در سال ۲۰۱۸) را با خود آورده‌اند. اندرسون‌ها در سال ۱۸۴۷ به دره مورفیت رفتند و زمین‌های خود را فروختند و خانه خود را رها کردند. ویلیام رندل، خریدار زمین اندرسون، به زودی در سال ۱۸۴۹ تصمیم به ساخت روستایی در ملک جدید خود گرفت. هایلز هم متعجب شد و هم ناامید وقتی متوجه شد که قبلاً آنجا محل سکونت بوده و الان ترک شده - مخصوصاً از زمان رشد و انطباق شاخ و برگ‌های اروپایی با منطقه -.Warburton, p. اولین دهکده‌هایی که در منطقه تأسیس شدند، دهکده‌های گلن اوسموند، مگیل و کنزینگتون برای مدتی هنگام اعلام دهکده جدید برنساید وجود داشته‌اند.Warburton, pp. این روستا در تبلیغات توسط هایلز در سال ۱۸۵۰ با عنوان "برنساید زیباً همراه با مزایای "آب روان دائمی، منظره گسترده و متنوع، خاک غنی باغبانی و سنگ ساختمانی خوب" توصیف شد که یک مسیر مستقیم، تازهٔ باز و بدون نقص به آدلاید ارائه می‌دهد "Warburton, pp. تأسیس شوراهای منطقه روستاهایی که قرار بود به شورای منطقه برنساید تبدیل شوند، در اصل در شورای منطقه تورنس شرقی بودند که تحت پوشش خود داشت. تورنس شرقی از شمال با رودخانه تورنس، از شرق با تپه‌های آدلاید، از جنوب با جاده کوه بارکر و از غرب با پارکلندهای آدلاید همسایه بود. شورای منطقه ای تورنس شرقی در تاریخ ۲۶ می ۱۸۵۳ توسط فرماندار هنری یانگ طبق مقررات قانون شوراهای منطقه ۱۸۵۲ اعلام شد. فرماندار پنج مشاور ابتدایی را طبق قانون تعیین کرد: دکتر دیوید وارک، جیمز کابلدلیک، چارلز بونی، دانیل فرگوسن و جورج مولر. برنامه‌های اولیه برای بررسی و ارزیابی منطقه شورا و جمع‌آوری هزینه‌های مجوز و مالیات طبق قانون شوراها در نظر گرفته شد. تی بی پنفولد از مگیل، یک کاپیتان سابق، قرار بود به عنوان اولین بخشدار و جمع‌کننده در ۱ژانویه ۱۸۵۴. در ۴ژانویه ۱۸۵۴ رأی‌گیری بود که در آن نرخ دهندگان تصمیم می‌گیرند که چه مبلغی را به شورا بپردازند (یک شیلینگ تا یک پوند). در سال ۱۸۵۵ جمعیت منطقه ۳۷۰۵ نفر بود که هزار نفر بیشتر از شهر مجاور کنزینگتون و نوروود بود. مشاوران دولت بودجه ای برای فعالیت مؤثر نداشتند و منافع منطقه به‌طور گسترده‌ای تغییر کرد. دهه ۱۸۶۰ تا ۱۹۰۰ شورای جدید منطقه برنساید اولین جلسه خود را در مسافرخانه گرینگیت، توسمور در ۱۹ اوت ۱۸۵۶ برگزار کرد. با توجه به زمانی که برای انتخاب مشاوران جدید انتخاب شد، این شورا دوباره در تاریخ ۲۹ دسامبر برگزار شد. دکتر کریستوفر پنفولد، رئیس، با بقیه نمایندگان در آنجا ملاقات کرد: دانیل فرگوسن از گلنونگا، الکساندر فرگوسن از مونریت، جان تاونسند از مگیل و جیمز گریل از بل وو.Warburton, p. | ## بخش 2: تاریخچه شهر برنساید | در این زمان بود که کنت تاون تصمیم گرفت که به بخشی از برنساید تبدیل نشود و در عوض درخواست ورود به شرکت‌های بزرگ کنزینگتون و نوروود را داد. قرار بود این شورا تا دسامبر ۱۸۶۹، زمانی که اولین اتاق‌های شورا ساخته شود، در مسافرخانه یا خانه فرگوسن تشکیل جلسه دهند. با این حال، این کشور همچنان قادر به فعالیت و انجام تعهدات خود طبق قانون دولت محلی ۱۸۵۲ بود. این موارد شامل مدیریت جاده‌های جزئی، مدیریت مجوزهای کشتارگاه و خانه‌های عمومی و جلوگیری از گسترش خار مضر اسکاچ بود. بعد از تشکیل شورا فعالیت‌های زیادی در جاده‌ها و پل‌ها اتفاق افتاد - ساکنان اولیه از هجوم توسعه و ساخت و سازهایی که اتفاق افتاده بود متعجب بودند. در همان زمان، شورا تقریباً تحت تأثیر میزان کار درخواستی قرار داشت و مجبور شد هنگام ساختن پل در منطقه خود، از مأموران پرداخت نرخ کمک مالی بخواهد.Warburton, p. اولین مدرسه ای که در این منطقه افتتاح شد در سال ۱۸۴۶ در مگیل بود، قبل از یک سیستم آموزشی مناسب در سراسر کشور. مدرسه ابتدایی مگیل در نوامبر ۱۸۵۵ بزرگ شد، زمانی که ۳۸ پسر و ۲۹ دختر ثبت نام کردند. آنها فقط توسط یک استاد به خواندن، نوشتن، حساب، دستور زبان، جغرافیا، تاریخ، طراحی و آواز آموزش داده شدند. این مدارس ابتدایی، در غیاب کتابخانه‌های مناسب و موسسات مشابه مجموعه بزرگی از کتاب‌ها و نوشته‌ها را از اهالی شهر دریافت کردند. ساکنان همچنین از مدارس برای بحث‌های مکرر و داغ دربارهٔ آینده ایالت و منطقه استفاده می‌کردند و این بحث‌ها اغلب افراد زیادی را به خود جلب می‌کرد. با این حال، حتی با این روحیه فکری، جمعیت بزرگسال هنوز در زمینه آموزش نسبتاً محروم بودند. انگیزه برای یادگیری ادامه داشت تا زمانی که جنگ بوئر بیشتر بر فعالیت بدنی و شایستگی در جامعه تأکید کرد. تا حدودی عجیب، این پیشرفت فعالیت آموخته شده در مرکز سنتی برنساید در نزدیکی توسور، جایی که اتاق‌های کنونی شورای، مرکز جامعه و کتابخانه در آن واقع شده‌است، تکرار نشد.Warburton, p. برای مقایسه، کنزینگتون-نوروود، اگرچه مساحت کوچکتری داشت، اما به ۵۱۳۲ نفر رسیده بود. گلن آسموند، که پس از گسترش استخراج معادن تحت تأثیر رشد چشمگیر خود قرار داشت، بزرگترین مرکز تک جمعیت با ۳۴۳ نفر ساکن بود.Warburton, p. شورای ناحیه همچنین در دسامبر ۱۸۶۹ اولین اتاقهای شورایی خود را ساخت و سرانجام توافق جلسه غیرمترقبه را منعقد کرد. دو روستا، پارک بئولا (شمال کنزینگتون) و ایستوود بین سالهای ۱۸۷۰ و ۱۸۸۰ رونق رشد و توسعه جمعیت را تجربه کردند، هم مسکن مهاجران جدید را فراهم کردند و هم سرمایه‌گذاری برای مؤسسه ثروتمند آدلاید.Warburton, pp. بیمارستان پارکساید (اکنون گلن ساید)، یک پناهگاه بهداشت روان در سال ۱۸۶۶ برای جایگزینی یک ساختمان شلوغ در پارکلندز ساخته شد. در سال ۱۸۸۱ توماس کوپر شروع به تهیه اولین آبجو با نام تجاری استرالیای جنوبی، «کوپرس»، در لیبروک کرد. این تحول، در دهه گذشته، دهه ۱۸۹۰، ناگهان پایان یافت، زمانی که رکود اقتصاد استرالیا را پس از دهه‌ها گسترش بی پروا، متضرر کرد و به شدت به برنساید ضربه زد.Warburton, p. جادوها هنوز در سراسر منطقه پراکنده بودند اما روستاها به‌طور مداوم در حال رشد بودند. باغ توراک، دالویچ و سایر روستاهای نزدیک شهر مورد حمله روزنامه‌ها قرار گرفتند و به شهرک‌ها باز شدند و اکنون به عنوان حومه شهر تبلیغ می‌شوند، و از زمان‌های قبلی حرکت می‌کنند.Warburton, pp. ده درصد بودجه ۶۰٬۰۰۰ پوندی مربوط به پرداخت‌های شرکت‌های تجاری بود، در حالی که مابقی هزینه‌های پرداخت کنندگان نرخ بودجه بود.Warburton, p. دولت استرالیای جنوبی قوانین بیشتری را در رابطه با دولت محلی، به ویژه قانون برنامه‌ریزی شهری ۱۹۲۰ و قانون ساختمان ۱۹۲۳ وضع کرده‌است.Warburton, p. اینها مسئولیت بیشتری را به شوراها اختصاص می‌دادند، اما در زمانی که به ان نیاز داشته باشند. مشاوران برنساید به دولت ایالتی توصیه کردند که استراحتگاه‌های تفریحی را به دست آورد و آنها را مدیریت کند. روزنامه‌های آدلاید در پاسخ به طرح‌های پیچیده سبز و کاشت درخت برنساید مورد توجه قرار گرفتند. او به دلیل کمبود بودجه در دوران رکود بزرگ ، پول خود را صرف خرید ذخایر و زمین برای ساکنان کرد. وی ریاست بودجه‌های کم اما معقول و نظارت بر کاشت درختان و شاخ و برگ‌ها را برای زیباسازی شهر را بر عهده داشت. | ## بخش 3: تاریخچه شهر برنساید | گوردون آلن، یکی از ساکنان محلی، که جانشین ملبورن به عنوان مشاور شد، ملبورن را اینگونه توصیف کرد: «هیچ شورایی هرگز مرد بهتری نداشته‌است.»Warburton, pp. ملبورن همچنین بر ساخت زمین گلف مونت اوسموند نظارت داشت، اما دیدگاه وی در مورد ساختن یک باشگاه کشوری هرگز محقق نشد.Warburton, p. سال ۱۹۲۸ ساختمانی با اتاقهای بزرگ جدید شورای در نبش جاده گرین هیل و پورتروش مشاهده می‌شد. and پس از جنگ تا دهه ۱۹۷۰ در سال ۱۹۴۵، بیشتر قسمتهایی که پارک حفاظت کللند امروزی را تشکیل می‌دهد، توسط دولت ایالتی خریداری شد، بخش عمده ای از آن به دلیل تلاش‌های لابی پروفسور جان کللند بود. بعداً بیشتر این سرزمین، از جمله ناحیه آبشار گولی، در سال ۱۹۶۳ ترکیب شد و پارک ایجاد کرد که از شرق به سمت تپه‌ها تا قله کوه لوفتی و از شمال تا جاده گرین هیل گسترش می‌یافت.Warburton, p. بسیاری از پسران برنساید در جنگهای جهانی یک و دو جنگیدند؛ در بازگشت از یادبودها و به ویژه نام اولین بیمارستان اجتماعی برنساید تجلیل شدند. بیمارستان یادبود جنگ برنساید در آوریل ۱۹۴۹ در باغهای توراک افتتاح شد که در خانه ای اهدا شده توسط یکی از ساکنان محلی، اتو ون ریبن ساخته شده بود. مانند بسیاری از استرالیا، برنساید نیز به عبارت " مبادا فراموش نکنیم " که در بسیاری از یادبودهای ساخته شده توسط جامعه نقش بسته‌است، صادق بود. پس از ورود به خانه، سربازان چندین باشگاه لیگ خدمات برگشتی را در شهر برنساید تشکیل دادند.هنگامی که استرالیا در سال ۱۹۵۱ جشن بزرگ طلایی فدراسیون استرالیا را جشن گرفت، ساکنان برنساید به این جشن‌ها پیوستند و در سال ۱۹۵۶ صد سالگی شهر خود را گرامی داشتند.Warburton, p. همان‌طور که حومه شهرها مزارع باقیمانده را می‌بلعیدند، سال ۱۹۵۳ ساختمان یک سالن اجتماعات عمومی را در سال ،۱۹۶۵ یک جایگاه بزرگ المپیک را دید. سیستم جاده ای برنساید در طی دهه ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ از طریق برنامه‌های راه‌سازی تحت حمایت دولت به‌طور کامل قیر گرفت. یکی از این پیشنهادات بزرگراه کرفرز برنساید بود که به شدت مورد حمایت شورا قرار گرفت. سپس قرار بود از پارک هزلوود و بیومونت عبور کرده و در اطراف تپه‌های ابشار گولی باد بزنیم و سپس از عقاب در تپه عبور کنیم تا با کرفرز روبرو شویم. شورای برنساید تلاش زیادی برای ارائه این پیشنهاد کرد، خیابان لیندن (که از شمال غربی به جنوب شرق می‌رود) را برای آماده‌سازی بزرگراه گسترش داد. سرانجام این پیشنهاد به نفع به روزرسانی کوه بارکر رد شد و خیابان لیندن همچنان یک جاده بزرگ خارج از مکان بود که از طریق یک حومه مسالمت آمیز عبور می‌کرد. مرکز شنا یک پروژه حیوان خانگی شهردار وقت جورج بولتون بود، که دید بزرگی در مورد آنچه که می‌خواست پارک هازلوود، جایی که مرکز باید در آن واقع شود، داشت. جمعیت سالخورده قابل توجهی در برنساید (۱۵٪) کاملاً مخالف این ایده بودند، و این بدان معناست که هجوم مشکلات و سر و صدا به سختی ارزش تلاش را دارد. در حالی که معماران به دلیل مقیاس توسعه پیشنهادی استعفا می‌دادند و تعدادی از ساکنان در جنگ بودند، روزنامه‌های آدلاید توپ داشتند. با ناموفق بودن نظرسنجی در تصمیم‌گیری دربارهٔ سرنوشت ایده در ۲۴ مارس، ساندی میل عنوان «برنساید به استخر شنا نه می‌گوید» را انتشار می‌کند.Warburton, p. پس از یک کمپین عمومی قوی و تغییرات جزئی در پروژه، یک نظرسنجی در فوریه ۱۹۶۵ به شدت به نفع این ایده رأی داد. شورای برنساید در سال ۱۹۶۷ درمورد یک هدف بلند پروازانه تصمیم گرفتند: به ازای هر ۱۰۰۰ نفر جمعیت، پنج هکتار از ذخایر باید کنار گذاشته شود.Warburton, p. با هدف دستیابی به این هدف، شورا پارک هزل وود را از دولت ایالت خریداری کرد ، کنترل ببیومونت با اصلاحیه ۱۹۷۳ در قانون دولت محلیSimpson, p. وقتی شورا این موضوع را شنید، پیشنهادهایی برای تصاحب مالکیت ارائه داد و سند در سال ۱۹۶۴ منتقل شد. کل مجموعه شوراها همراه با ارتقا از مرکز شنای برنساید ابتدا در سال ۱۹۹۶ به روز شد. در سال ۲۰۰۱ بروزرسانی‌های بعدی انجام شد و نتیجه آن ایجاد یک کتابخانه و مرکز اجتماع مدرن برای ساکنان بود. برنساید در سال ۱۹۹۳ با استفاده از رنگ‌های سبز و بنفش، نشان جدید شورای خود را توسعه داد. رنگ سبز نشان دهنده پارکها و ذخایر سرسبز در برنساید و بنفش نمایانگر درختان برجسته جاکاراندا است. and حومه شرقی و تپه‌های آدلاید هیل از اسکای و اولدانا در سال ۱۹۹۹ در برنساید ادغام شدند. | ## جمع‌بندی | کوپرز بروری در سال ۲۰۰۱ از لیبروک نقل مکان کرد و دوباره به پارک رجنسی نقل مکان کرد.