موضوع مقاله: هنر کلمبیایی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # هنر کلمبیایی | مقدمه: هنر کلمبیایی دارای ۳۵۰۰ سال پیشینه و طیف‌های بسیار گسترده‌ای است که از نقاشی‌های مذهبی باروک گرفته تا آثار تمدن کیمبایا و نقاشی‌های آلخاندرو اوبرگون (۱۹۲۰–۱۹۹۲). | ## بخش 1: هنر کلمبیایی | سرشناس‌ترین هنرمند کلمبیایی در سطح جهانی که آثاری تحسین‌برانگیز دارد، فرناندو بوترو (۱۹۳۲) بوده است. پیکره‌های پیشاکلمبی سفالگری شواهد باستان‌شناسی وجود دارد که نشان می‌دهد سرامیک‌ها در ساحل کارائیب کلمبیا زودتر از هر جای دیگر قارهٔ آمریکا در حوضه آمازون تولید شدند. سرامیک‌های فیبری در ناحیهٔ مونسو ۵۹۴۰ سال پیش از تاریخ در کلمبیا به وجود آمده‌اند. فرهنگ پیارتال (۷۵۰–۱۲۵۰ پیش از میلاد) در نواحی کوهستانی مرز کلمبیا-اکوادور روش‌های منحصر به فرد تولید سفال و الگوهای الهام گرفته از پوست پستانداران یا مار را تولید کردند. طلا نقش مهمی در جذب اسپانیایی‌ها به منطقه‌ای که اکنون کلمبیا شناخته می‌شود، داشت. یکی از ارزشمندترین مصنوعات طلا و نقره پیشا کلمبی، پوپورو کویمبیا, است که کوچک (۲۳٫۵ × 11.4 cm) و توخالی بوده و مرتبط با مراسم جویدن برگ مخدر کوکا است که به شیطان‌پرستی شناخته می‌شود. موزه اورو در بوگوتا مهم‌ترین مجموعهٔ صنایع دستی طلائی پیشا کلمبی را در آمریکا در خود دارد. سنگی تقریباً بین ۲۰۰ سال قبل از میلاد و ۸۰۰ سال پیش از میلاد، فرهنگ سن آگوستین، وارد «دوره کلاسیک» شد و اماکن سنگی و تزئینات سنگ‌نما ساخت. در ارتباط با فرهنگ سن آگوستین، در شهر باستانی تیرادنترو سازه‌های ساخته شده از سنگ و مقبره‌ها و سقف‌های دارای تزئین مورد توجه‌اند. نقاشی دوران استعمار نقاشی در دورهٔ استعماری قدرت و اعتبار کلیسای کاتولیک و اشراف اسپانیایی کلمبیا را بازتاب می‌داد. | ## بخش 2: هنر کلمبیایی | این روند چه در زمان پادشاهی نو گرانادا (سقوط ۱۷۴۸–۱۵۴۸) و چه بعداً در شاهزاده‌نشین نو گرانادا (۱۷۱۷–۱۸۱۷) ادامه داشت. هنرمندان کلمبیایی در این دوره عمدتاً معامله‌گران معمولی بودند، مانند کوبلر یا کوپر. نقاشان معمولاً نامشخص و بی‌نام هستند و تنها به نیازهای ایدئولوژیک مشتریان پاسخ می‌دهند. تمایل به نشان دادن احساسات عاطفی، پوپولیسم و حرکات و لباس‌های بزرگ از نشانه‌های این دوره هستند. در این دوره یسوعی‌ها در حال سرکوب پروتستان‌ها بودند و این مسئله در نقاشی‌ها نیز نمود می‌یافت. از تأثیرات عمدهٔ هنرمندان کلمبیایی در این دوره، نقاشان باروک اسپانیایی مانند فرانسیسکو د زوربانان (۱۶۶۴–۱۵۸۰) و همچنین فلامینی و کیتو و کوزو بودند که برای صومعه‌ها و کلیساها نقاشی می‌کردند. ال ویخو (۱۶۲۹–۱۶۶۷)، یکی دیگر از بومیان سویا بود که در اوایل قرن بیستم در بوگوتا مستقر شد و یک کارگاه هنری تأسیس کرد. او و بسیاری از شاگردان توانایش نوعی شکل کلمبیایی از نقاشی‌های باروک را ساختند که ترکیبی از اشکال و اشخاص از نقاشی‌های اروپایی با هنر بومی و دکوراسیون سرخ‌پوستی است. وی در طول عمر خود، حدود پانصد نقاشی را که عمدتاً مذهبی بود، تولید کرد، که متشکل از شخصیت‌هایی است که از نقاشی‌های ارشد اروپا با استفاده از موارد نوآورانه موجود در دنیای جدید کشیده شدند. نقاشی‌های او از تثلیث به عنوان یک شخصیت با چهار چشم و سه چهره، نوآوری منحصر به فردی در آمریکای لاتین بود. | ## بخش 3: هنر کلمبیایی | بعدها این تصویر به‌خاطر شباهتش به نقاشی‌های هندوها و استفاده از علائم یهودی محکوم شد. دوران روشنگری و جمهوری‌خواهان با آغاز عصر روشنگری و تغییر دودمان‌های سلطنتی در اسپانیا، در حدود سال ۱۷۱۷ میلادی، تقاضا برای پرتره‌های شخصی از افراد خواص جامعه بالا رفت و تصاویر از حالت مطلقاً مذهبی درآمدند. قرن بیستم از ۱۹۲۰ تا ۱۹۴۰، مارکو توبن مجیا، خوزه هارسیو بتانور، پدرو نیل گومز، ایگناسیو گومز جارامیلو، سانتیاگو مارتینز دلگادو و آلپیو جارامیلو چند اثر نقاشی رؤیایی را تحت تأثیر نقاشی‌های دیواری مکزیکی و ویژگی‌های نوکلاسیسیسم و هنر نو کشیدند. در طول دهه ۱۹۴۰، جنبش‌های بین‌المللی در هنر کلمبیایی اثر کرده و به هنرمندان محلی راه‌های جدیدی برای بیان مضامین روان‌شناسی به سبک فرانسوی پست‌امپرسیونیسم داد. ریکاردو گومز کمپوزوانو یکی از بهترین نمونه‌های این آثار را با کشیدن نقاشی شهر کارتاگنا (کلمبیا) ایجاد کرد. چندین منتقد هنری به سال‌های ۱۹۵۰ اشاره می‌کنند؛ زمانی که هنر کلمبیا نقطه نظر متمایزی را ایجاد کرد و عناصر سنتی را تحت مفاهیم قرن بیستم بازتعریف کرد. تئاتر کلمبیا توسط وزارت فرهنگ و تعدادی از سازمان‌های خصوصی و دولتی حمایت می‌شود. در پایان قرن نوزدهم و آغاز قرن بیستم، مرکز مهم تئاتر در کلمبیا، تئاتر کولون در مرکز شهر بوگوتا بود. در طول قرن بیستم علاقه به تئاتر در سراسر کلمبیا گسترش یافت و تئاترخانه‌های زیادی در شهرهای بزرگ کلمبیا ساخته شدند. کلمبیا در حال حاضر دارای یکی از بزرگ‌ترین جشنواره‌های تئاتر در جهان است که به عنوان جشنواره تئاتر ایبرو آمریکایی شناخته می‌شود. | ## جمع‌بندی | همانند بسیاری دیگر از نقاط جهان، بازیگران و هنرپیشگان تئاتر اغلب با هدف راه یافتن به تلویزیون و سینما کارشان را آغاز می‌کنند.