موضوع مقاله: فرشته‌های جهنم | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فرشته‌های جهنم | مقدمه: باشگاه موتورسیکلت‌سواران فرشته‌های جهنم (Hells Angels یا به اختصار: HAMC) یک گروه بین‌المللی و بسیار شناخته‌شده از موتورسواران قانون‌شکن است که نخستین بار در سال ۱۹۴۸ در کالیفرنیا، ایالات متحده آمریکا، بنیان نهاده شد. | ## بخش 1: فرشته‌های جهنم | این گروه از همان ابتدا هویتی متمایز، شورشی و مبتنی بر وفاداری گروهی داشت و اعضای آن با پوشیدن جلیقه‌های چرمی خاص و نشان معروف «سر مرگ» (Death’s Head) شناخته می‌شوند. نام این باشگاه از اسکادران‌هایی در جنگ جهانی دوم الهام گرفته شده که «فرشتگان جهنم» نام داشتند و تصویری خشن، جسورانه و نمادین از مرگ و نبرد را به نمایش می‌گذاشتند. در دهه‌های بعد، فرشتگان جهنم به یکی از بزرگ‌ترین باشگاه‌های موتورسواران جهان تبدیل شد و منشورهای خود را در کشورهای متعددی گسترش داد، از جمله در کانادا، نیوزیلند، استرالیا، آلمان، هلند، بریتانیا و حتی ژاپن. با این حال، هم‌زمان با گسترش فعالیت، این باشگاه به دلیل درگیری‌های خشونت‌آمیز با باندهای رقیب، قاچاق مواد مخدر، حمل سلاح و جرائم سازمان‌یافته در مرکز توجه رسانه‌ها و نیروهای انتظامی قرار گرفت. در بسیاری از کشورها، از جمله آلمان و هلند، فعالیت برخی منشورهای آن ممنوع اعلام شده است. فرایند عضویت در فرشتگان جهنم بسیار دقیق و چند مرحله‌ای است؛ فرد باید ابتدا به‌عنوان «همراه» شناخته شود، سپس به مرحله «پراسپکت» یا کاندید برسد، و در نهایت در صورت تأیید همه اعضای منشور، به عنوان «عضو دارای وصلهٔ کامل» پذیرفته شود. وصله‌های باشگاه معنایی خاص و گاه پنهان دارند؛ مانند وصله «اندک ناپاکان» یا «دکیالو» که نشان‌دهندهٔ مشارکت در رفتارهای خشن یا مقاومت در برابر پلیس است. باشگاه فرشتگان جهنم نماد و شعارهای خاص خود را دارد، از جمله «فرشتگان تا ابد؛ تا ابد فرشتگان» و «وقتی کار درستی می‌کنیم، کسی یادش نمی‌ماند؛ وقتی اشتباه می‌کنیم، کسی فراموش نمی‌کند». این شعارها بیانگر هویت گروهی، شورش علیه نظم اجتماعی و وفاداری بی‌قیدوشرط اعضا به یکدیگر است. در فرهنگ عامه، تصویر این باشگاه بین دو قطب متضاد در نوسان است: از یک‌سو به‌عنوان نمادی از آزادی، ضدفرهنگ و زندگی سرکش به تصویر کشیده می‌شود، و از سوی دیگر به‌عنوان گروهی خشن، قانون‌گریز و سازمان‌یافته که تهدیدی برای امنیت جامعه است. حضور آن‌ها در ادبیات، سینما، موسیقی راک و حتی پرونده‌های قضایی موجب شده فرشتگان جهنم به یکی از شناخته‌شده‌ترین گروه‌های موتورسوار در تاریخ معاصر بدل شود. باشگاه فرشتگان جهنم باشگاه موتورسیکلت‌سواری یک درصدی است که اعضای آن به طور معمول سوار موتور سیکلت هارلی-دیویدسن می‌شوند. این کلوب توسط وزارت دادگستری ایالات متحده آمریکا به عنوان یک اتحاد صنفی جرایم سازمان‌یافته در نظر گرفته می‌شود. بنیانگذار این باشگاه فردی بود در ایالات متحده و کانادا، فرشته‌های جهنم به عنوان شرکت موتور سیکلت سواران فرشته‌های جهنم نام برده می‌شوند. فرشته‌های جهنم در ۱۷ مارس سال ۱۹۴۸ توسط خانواده بیشاپ، مهاجران جنگی آمریکایی در فونتانا، کالیفرنیا و به دنبال ادغام اعضای سابق کلوب‌های موتورسیکلت رانی مثل حرام‌زاده عصبانی بلومینگتون آغاز به کار کرد. نامزدها به منظور تبدیل شدن به یکی از فرشته‌های جهنم باید دارای گواهینامه رانندگی معتبر، یک موتور سیکلت با ظرفیتی بیش از 750cc و ترکیبی مناسب از خصیصه‌های شخصیتی به خصوصی باشند. گفته می‌شود این باشگاه مانع عضویت افراد با سابقه کودک آزاری (جنسی) و افرادی که برای استخدام در پلیس یا زندان‌بان شدن درخواست داده‌اند می‌شود. انتشارات هارپرکالینگز، ۲۰۱۸ بنیان‌گذاری باشگاه به اوتو فریدلی، یکی از کهنه‌سربازان جنگ جهانی دوم نسبت داده می‌شود که پس از جدایی از باشگاه «حرام‌زادگان خشمگین» به‌دلیل نزاع با یک باند رقیب، باشگاه جدید را پایه گذاشت. طبق نظریه‌ای دیگر، باشگاه در ۱۵ نوامبر ۱۹۵۱ در سن‌برناردینو، کالیفرنیا توسط دیک وایت از اعضای باشگاه «رانرهای جاده‌ای ردلندز» تأسیس شد. با این حال، طبق نامه‌ای از یکی از اعضا به نمایندگی از باشگاه به کتاب رکوردهای گینس، نام باشگاه از اسکادران «فرشتگان جهنم» در گروه بمباران ۳۰۳ام گرفته شده بود که در صحنه جنگ اروپا در جنگ جهانی دوم فعالیت داشت. دست‌کم روشن است که نام باشگاه از سنت نام‌گذاری اسکادران‌های نظامی آمریکا در جنگ‌های جهانی اول و دوم گرفته شده است؛ مانند اسکادران P-40 در برمه و چین که «فرشتگان جهنم» نام گرفت. فیلم «فرشتگان جهنم (فیلم ۱۹۳۰)» ساخته هوارد هیوز نیز در این نام‌گذاری تأثیرگذار بود. طبق وبگاه باشگاه، آن‌ها آگاه‌اند که در نامشان آپاستروف (') وجود ندارد و می‌گویند: «این شمایید که کم داریدش، نه ما». در دههٔ پس از تأسیس، منشورهای خودگردان متعددی در سرتاسر کالیفرنیا توسط اعضای مهاجر تأسیس شد. منشور «فرِسکو» (سان‌فرانسیسکو) در ۱۹۵۴ توسط اعضای پیشین «فرماندهان خیابان مارکت» شکل گرفت و منشوری دیگر در ۱۹۵۶ در ساکرامنتو شمالی و سپس در ۱۹۵۷ در خود ساکرامنتو تأسیس شد. این منشور بعدها منحل شد و در سال ۱۹۶۵ به‌صورت منشور «نومَدها» به ریچموند، کالیفرنیا منتقل شد. به‌گفتهٔ رالف «سانی» بارگر، بنیان‌گذار منشور اوکلند، کالیفرنیا در ۱۹۵۷، منشورهای دیگری نیز در گاردنا و مناطق دیگر شکل گرفته بودند و اعضا اغلب از وجود منشورهای دیگر بی‌خبر بودند. | ## بخش 2: فرشته‌های جهنم | یکی از باشگاه‌های کمتر شناخته‌شده در شمال چینو و جنوب پومونا در اواخر دههٔ ۱۹۶۰ بود. در منشور اوکلند به رهبری بارگر، نسخهٔ بزرگ‌تری از نشان «سر مرگ» با لقب «Barger Larger» استفاده شد که در سال ۱۹۵۹ به‌کار رفت و به نشان استاندارد باشگاه تبدیل شد. فرشتگان جهنم گاه در فرهنگ عامه همچون گروه‌های رمانتیک نیمه‌افسانه‌ای قرن نوزدهمی چون گروه جیمز–یانگر نمایش داده می‌شوند: سرکش، نمادین و وفادار به برادری. در مواقعی دیگر، مانند فیلم «فرشتگان وحشی (فیلم ۱۹۶۶)» ساخته راجر کورمن، آن‌ها به‌سان باندی جنایت‌کار و نیهیلیست تصویر شده‌اند. باشگاه در دههٔ ۱۹۶۰ در جنبش ضدفرهنگ دهه ۱۹۶۰ در منطقه هیت-اشبری، سان‌فرانسیسکو نقشی پررنگ ایفا کرد و با چهره‌هایی چون کن کیزی و مری پرنکسترز، آلن گینزبرگ، جری گارسیا و گرتفول دد، تیموتی لیری، بیتلز، رولینگ استونز، میک فارن و تام وولف مرتبط بود. دفتر مرکزی باشگاه در سال‌های ۱۹۶۸ تا ۱۹۶۹ در شمارهٔ ۷۱۵ خیابان اشبری بود، روبه‌روی خانهٔ گروه گرتفول دد. در سال ۱۹۷۳، اعضای چند منشور باشگاه در یک جلسهٔ آژانس حفاظت محیط زیست آمریکا در اعتراض به طرح پیشنهادی محدودکنندهٔ استفاده از موتورسیکلت‌ها برای برآورده ساختن استانداردهای قانون هوای پاک (آمریکا) شرکت کردند. رنگ‌ها و شکل اولیهٔ نشان پیش از سال ۱۹۵۳، از نشان‌های اسکادران جنگنده ۸۵ام و گردان بمباران میانه‌برد ۵۵۲ام برگرفته شده بود. دوستان و هواداران باشگاه از این نمادها استفاده می‌کنند، چون طبق قواعد باشگاه، تنها اعضا اجازه دارند نشان رسمی را بر تن کنند. وصله‌ای به شکل لوزی نیز دیده می‌شود که عدد «۱٪» را به‌رنگ قرمز روی زمینه سفید با لبهٔ قرمز نمایش می‌دهد. اصطلاح «یک درصدی» به واکنش ادعایی نسبت به گفته‌ای از انجمن موتورسواران آمریکا بازمی‌گردد مبنی بر اینکه «۹۹٪ موتورسواران قانون‌مندند و تنها ۱٪ خارج از قانون‌اند». با این حال، خود انجمن اعلام کرده است که هیچ سابقه‌ای از صدور چنین بیانیه‌ای در اختیار ندارد و این روایت را افسانه‌گونه دانسته است. با این حال، خود باشگاه این برداشت را رد کرده و گفته‌اند این وصله بیشتر شبیه «نشان شایستگی» است که به کسانی داده می‌شود که «نخستین نفر در مهمانی و آخرین نفر در خروج‌اند». بر پایه گزارش‌های نهادهای قضایی و نیروهای انتظامی، وصله‌ای دیگر مشابه با وصلهٔ «اندک ناپاکان» وجود دارد که «وصلهٔ دکیالو» (Dequiallo) نامیده می‌شود. واژهٔ «دکیالو» برگرفته از El Degüello است، یک آوای بوق نظامی که توسط گروه موسیقی ارتش آنتونیو لوپز د سانتا آنا در نبرد آلامو نواخته می‌شد. گفته می‌شود این وصله نشان می‌دهد که فرد دارنده‌اش در هنگام بازداشت با نیروهای پلیس درگیر شده است. هیچ قرارداد یا قاعدهٔ ثابتی درباره محل دوخت وصله‌ها روی ژاکت یا جلیقهٔ اعضا وجود ندارد. این پرونده پس از آن‌که دیزنی تعهد داد هیچ اشاره‌ای به باشگاه در فیلم وجود نخواهد داشت، به‌صورت داوطلبانه کنار گذاشته شد. در اکتبر ۲۰۱۰، باشگاه از برند الکساندر مک‌کویین به‌دلیل «سوءاستفاده از نشان بال‌دار سر مرگ» در محصولات پاییز/زمستان آن سال شکایت کرد. اگر کسی این حلقه‌ها را به دست کند، ممکن است یکی از اعضا فکر کند با یک متقلب روبه‌روست و عصبانی شود.» این شرکت‌ها در نهایت با حذف کامل کالاهای مربوطه از فروشگاه‌ها و جمع‌آوری و نابودی اقلام فروخته‌شده، پرونده را با باشگاه حل‌وفصل کردند. در پاییز ۲۰۱۲، باشگاه در دادگاه منطقه‌ای کالیفرنیا از Toys "R" Us به‌دلیل نقض علامت تجاری، رقابت ناعادلانه و تضعیف برند، بابت فروش یو-یوهایی که به‌ادعای باشگاه نشان «سر مرگ» داشتند، شکایت کرد. شرکت Yomega، تولیدکننده این یو-یوها، متقابلاً علیه باشگاه دعوایی مطرح کرد که خواهان باطل‌شدن علامت تجاری «سر مرگ» به‌دلیل «فریب در ثبت» بود. در سال ۲۰۱۹، باشگاه از Redbubble در دادگاه فدرال استرالیا به‌دلیل نقض نشان تجاری شکایت کرد و پس از آن در سال ۲۰۲۱ شکایت دیگری تنظیم شد. در پروندهٔ نخست، باشگاه ۵٬۰۰۰ دلار خسارت دریافت کرد و در رای دوم در ژوئیه ۲۰۲۲، شرکت Redbubble به پرداخت بیش از ۷۸٬۰۰۰ دلار محکوم شد. گفته می‌شود باشگاه افراد مجرم در زمینهٔ کودک‌آزاری و کسانی را که برای پلیس یا نگهبانی زندان درخواست داده‌اند، رد می‌کند. اعضای باشگاه در آمریکای شمالی موظف‌اند تنها از موتورسیکلت‌های ساخت ایالات متحده استفاده کنند؛ هارلی-دیویدسون رایج‌ترین برند میان اعضاست، گرچه موتورسیکلت‌های آمریکایی دیگر مانند Victory و Indian نیز مجاز هستند. ابتدا فرد به‌عنوان «hang-around» شناخته می‌شود، یعنی کسی که دعوت می‌شود در برخی گردهمایی‌ها یا مکان‌های عمومی اعضا حضور پیدا کند. | ## بخش 3: فرشته‌های جهنم | اگر علاقه‌مند باشد، ممکن است به‌عنوان «همراه» یا «معاون» (associate) پذیرفته شود، جایگاهی که معمولاً یک تا دو سال به‌طول می‌انجامد. پس از این مرحله، فرد به‌عنوان «کاندیدا» یا «پراسپکت» (prospect) معرفی می‌شود، اجازهٔ شرکت در برخی فعالیت‌های باشگاه را می‌یابد اما حق رأی ندارد و در این مدت برای عضویت کامل ارزیابی می‌شود. کاندیداها تنها اجازه دارند وصلهٔ پایینی (نام منطقه) و وصلهٔ «MC» را به‌تن داشته باشند. برای رسیدن به عضویت کامل، باید همه اعضای دارای وصلهٔ کامل در منشور مربوطه، با عضویت فرد موافقت کنند. پیش از رأی‌گیری، پراسپکت معمولاً باید به تک‌تک منشورهای منطقهٔ مربوطه (استان، ایالت یا قلمرو) سفر کند و خود را به همه اعضای کامل معرفی نماید. این روند به اعضا فرصت می‌دهد تا فرد را از نزدیک بشناسند و پرسش‌های احتمالی را مطرح کنند. با این‌که عضو وصله را دریافت می‌کند، این وصله‌ها در مالکیت باشگاه باقی می‌مانند، نه فرد عضو. فعالیت‌های بین‌المللی و حقوقی باشگاه فرشتگان جهنم با گذر زمان از مرزهای ایالات متحده فراتر رفت و منشورهای خود را در کشورهای گوناگون بنیان نهاد، از جمله کانادا، استرالیا، آلمان، هلند، انگلستان، اسپانیا، نروژ، فنلاند، آفریقای جنوبی، ژاپن، و کشورهای دیگر. منشورهای بین‌المللی اغلب ساختار، نام و نمادهای واحدی دارند، ولی فعالیت‌های محلی و ارتباط با قانون ممکن است تفاوت داشته باشند. در برخی کشورها، مانند آلمان و هلند، دولت‌ها و نهادهای قضایی تلاش کرده‌اند فعالیت این باشگاه را محدود یا ممنوع اعلام کنند، چرا که آن را «تهدیدی علیه نظم عمومی» می‌دانند. درگیری با قانون باشگاه فرشتگان جهنم، به‌ویژه از دههٔ ۱۹۶۰، هدف اصلی تحقیق‌ها و اقدامات پلیسی در بسیاری از کشورها بوده است. اتهامات رایج شامل قاچاق مواد مخدر، اخاذی، پول‌شویی، حمل سلاح غیرقانونی، و قتل بوده‌اند. در ایالات متحده، اداره مبارزه با مواد مخدر (DEA)، اف‌بی‌آی، و دیگر نهادها تحقیقات گسترده‌ای را در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ علیه این باشگاه انجام دادند. در کانادا، پلیس سلطنتی سواره، باشگاه را به‌عنوان «باند جنایت‌سازمان‌یافته» طبقه‌بندی کرده و چند عملیات گسترده برای دستگیری اعضای آن انجام داده است. در برخی استان‌ها، اموال اعضای باشگاه توقیف شده و باشگاه تحت پیگرد قضایی قرار گرفته است. در کشورهای اروپایی مانند آلمان، دادگاه‌های ایالتی در ایالت‌هایی نظیر نیدرزاکسن و نوردراین-وستفالن، فعالیت منشورهای محلی را ممنوع اعلام کرده‌اند. در هلند، دادگاه بدوی در سال ۲۰۱۹ تمام فعالیت‌های باشگاه را غیرقانونی اعلام کرد و حکم انحلال آن را صادر نمود. مقامات هلندی استدلال کردند که فرشتگان جهنم «خشونت را ستایش کرده و نظم اجتماعی را تهدید می‌کنند». رقابت با دیگر باندها باشگاه فرشتگان جهنم در دهه‌های گذشته درگیر رقابت خشن و گاه مرگبار با دیگر باشگاه‌های موسوم به «موتورسواران یک‌درصدی» بوده است. از مهم‌ترین رقبای آن می‌توان به باشگاه موتورسواری باندیدوس، باشگاه پگانز، باشگاه واگو و باشگاه راکرز اشاره کرد. یکی از بزرگ‌ترین رویارویی‌ها میان فرشتگان جهنم و باندیدوس، جنگ باندهای دانمارک در دههٔ ۱۹۹۰ بود که منجر به کشته‌شدن بیش از ده نفر و جراحت ده‌ها نفر دیگر شد. در کانادا، «جنگ موتورسواران کبک» در دهه ۱۹۹۰ میان فرشتگان جهنم و باند «راک ماشین» رخ داد که بیش از ۱۶۰ کشته برجای گذاشت. درگیری‌های مشابهی در استرالیا، نروژ، فنلاند، سوئد و ایالات متحده نیز گزارش شده‌اند. تصویر عمومی و فرهنگ عامه باشگاه فرشتگان جهنم در فیلم‌ها، موسیقی و ادبیات تصویری دوگانه دارد. از یک‌سو به‌عنوان نمادی از شورش، آزادی و برادری معرفی می‌شود، و از سوی دیگر به‌عنوان گروهی خشن و جنایت‌کار. | ## جمع‌بندی | اعضای باشگاه معمولاً لباس‌هایی با وصله‌های رسمی بر تن دارند و شرکت در مراسم‌های عمومی مانند تشییع جنازه، گردهمایی‌های موتورسواران یا جشن‌های باشگاهی از نمادهای وفاداری و همبستگی آنان محسوب می‌شود.