موضوع مقاله: گتوهای نازی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # گتوهای نازی | مقدمه: رژیم نازی با حمله به لهستان در طول جنگ جهانی دوم، گتوهایی را در سرتاسر اروپای شرقی تحت اشغال آلمان ایجاد کرد تا یهودیان، و گاه مردم کولی، را در بخشهای کوچک شهرها و شهرک‌ها جداسازی و محدود کند و از این راه بهره‌گیری از آنها را گسترش دهد. | ## بخش 1: گتوهای نازی | بر پایه تعریف پژوهشگران هولوکاست، چندین نوع مشخص از گتوها وجود داشت؛ از جمله گتوهای به اصطلاح باز، گتوهای بسته، گتوهای کاری، گتوهای ترانزیتی (انتقالی) و گتوهای کشتار. در تعدادی از موارد، این گتوها تبدیل به مکان‌های برای مقاومت زیرزمینی یهودیان در برابر اشغال آلمان بودند که در مجموع به عنوان «خیزش‌های گتو» شناخته می‌شوند. نخستین اقدامات ضدیهودی با آغاز نازیسم در آلمان به شکل قانونی درآمدند، اما برنامه ای برای گتوسازی وجود نداشت و ایدهٔ آن در دورهٔ پس از رویدادهای شب بلورین رد شده بود. با این حال، بلافاصله پس از حمله آلمان به جمهوری لهستان در سال ۱۹۳۹، نازی‌ها آغاز به تعیین مناطقی از شهرها و شهرهای بزرگ لهستان برای اسکان ویژهٔ یهودیان کردند و در عرض چند هفته، برنامه ای بزرگ را برای بیرون کردن یهودیان لهستانی از خانه‌ها و مشاغل خود از طریق اخراج‌های اجباری آغاز کردند. جوامع کاملی از یهودیان توسط گردان‌های پلیس نظم و با استفاده از قطار به این مناطق بسته منتقل شدند، و این سیاست ابتدا در رایخس‌گائو و سپس در سرتاسر قلمرو دولت عمومی به اجرا گذاشته شد. نخستین گتوی جنگ جهانی دوم در ۸ اکتبر ۱۹۳۹ در پیوترکوف تربونالسکی و ۳۸ روز پس از اشغال لهستان گشایش یافت،. نخستین گتوی تشکیل‌شده در مراکز شهری بزرگ گتو ووچ (لیتزمانشتات) بود که در آوریل ۱۹۴۰ باز شد و متعاقب آن گتو ورشو در اکتبر همان سال. این گتوها هیچگونه ارتباطی با جهان بیرون نداشتند، و با دیوارهای آجری بلند یا با سیم خاردار محاصره شده بودند. در مورد گتوهایی که ارتباطی با جهان بیرون نداشتند، هر یهودی ک قصد بیرون رفتن از آن‌ها را می‌داشت، با گلوله کشته می‌شد. | ## بخش 2: گتوهای نازی | در ورشو، یهودیان که ۳۰ درصد کل جمعیت شهر را تشکیل می‌دادند، ناچار شدند در ۲٫۴ درصد از مساحت کل شهر زندگی کنند و این به معنای تراکمی بالغ بر ۷٫۲ نفر در هر اتاق بود. در گتو اودژووو، ۷۰۰ نفر در منطقه ای زندگی می‌کردند که پیشتر توسط پنج خانواده پر می‌شد؛ یعنی میان ۱۲ تا ۳۰ نفر در هر اتاق. یهودیان اجازه بیرون رفتن از گتو را نداشتند، بنابراین برای تأمین غذای خود ناچار بودند به قاچاق و نیز جیره‌های غذایی تأمین شده توسط نازی‌ها بسنده کنند: در ورشو این مقدار ۲۵۳ کیلوکالری برای هر یهودی بود، در مقایسه با ۶۶۹ کیلوکالری برای هر لهستانی و ۲٬۶۱۳ کیلوکالری به ازای هر آلمانی. به دلیل ازدحام فراوان، گرسنگی کشیدن و بهداشت ناکافی (همراه با کمبود تجهیزات پزشکی)، همه‌گیری‌های بیماری‌های عفونی یکی از ویژگی‌های اصلی زندگی در گتوها بود. در گتو ووچ حدود ۴۳٬۸۰۰ نفر به دلایل «طبیعی» کشته شدند، و این میزان در گتو ورشو پیش از ژوئیه ۱۹۴۲، ۷۶٬۰۰۰ نفر بود. برای جلوگیری از تماس غیرمجاز میان جمعیت‌های یهودی و غیر یهودی، گردان‌های پلیس نظم آلمان برای گشت‌زنی در محیط گتوها گماشته شدند. در درون هر گتو، یک نیروی پلیس گتو یهودی ایجاد شد تا اطمینان حاصل شود که هیچ زندانی اقدام به فرار نمی‌کند. به‌طور کلی، سه نوع گتو توسط نازی‌ها برقرار می‌شد: گتوی باز که دیوار و حصار نداشت و بیشتر در مراحل آغازین جنگ جهانی دوم در لهستان و اتحاد جماهیر شوروی اشغالی، و همچنین استان ترانس‌نیستریا اوکراین، وجود داشت. امکان ورود و خروج از این گتوها وجود داشت اما محدودیت‌های شدیدی در رابطه با آن وجود داشتند. | ## بخش 3: گتوهای نازی | آنها با دیوارهای آجری، نرده‌ها یا سیم خاردارهای کشیده شده میان ستون‌ها احاطه شده بودند. در گتوهای بسته وضعیت زندگی به بدترین شکل بود؛ این گتوها بسیار با ازدحام و غیربهداشتی بودند. گتوهای کشتار یا پاکسازی که در واپسین مرحله از هولوکاست شکل گرفتند؛ برای ۲ تا ۶ هفته و تنها در مناطق اشغالی آلمان در لیتوانی، اوکراین، مجارستان، و لهستان اشغالی. در این هنگام گتوها به شدت محصور شدند و ساکنان آن‌ها یا به مقصد اردوگاه‌های مرگ اخراج می‌شدند یا توسط جوخه‌های مرگ آلمانی در بیرون از شهر با گلوله کشته می‌شدند (اغلب با کمک پلیس کمکی همدست). بخش آریایی بخش‌هایی از یک شهر که در بیرون از دیوارهای گتوهای یهودی قرار داشتند «آریایی» خوانده می‌شدند. کسانی که در بیرون از گتو زندگی می‌کردند باید با مدارک شناسایی، همچون گواهی غسل تعمید، ثابت می‌کردند که یهودی نیستند (هیچ‌یک از پدربزرگ و مادربزرگ‌هایشان عضو جامعه یهودیان نبوده‌اند). روحانیون کاتولیک لهستان به‌طور گسترده اقدام به جعل گواهی‌های غسل تعمید برای کمک به یهودیان می‌کردند، که توسط جنبش مقاومت مسلح لهستان، ارتش میهنی (Armia Krajowa یا AK)، به یهودیان داده می‌شدند. هر لهستانی که توسط آلمانی‌ها در حال کمک به یهودیان یافت می‌شد، مجازات اعدام داشت. مقامات نازی در سراسر اروپا یهودیان را یا به گتوهایی در اروپای شرقی یا اغلب به‌طور مستقیم به اردوگاه‌های مرگ ساخته شده توسط نازی‌ها در لهستان اشغالی، تبعید کردند. | ## جمع‌بندی | هیچ‌یک از این خیزش‌ها موفق نبودند و در نهایت جمعیت یهودیان گتوها تقریباً به‌طور کامل کشته شدند."Warsaw", Yad Vashem در ۲۱ ژوئن ۱۹۴۳، هاینریش هیملر دستور به برچیدن همه گتوهای یهودی‌نشین و انتقال ساکنان باقی مانده آن‌ها به اردوگاه‌های کار اجباری را صادر کرد.