موضوع مقاله: نوار تهیگاهی‌درشت‌نئی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نوار تهیگاهی‌درشت‌نئی | مقدمه: در قسمت بالایی ران این نوار سه لایه دارد لایه سطحی، بینابینی و عمقی که این سه لایه با نیام زردپی پهن سرینی (آپونوروتیک گلوتئال) ترکیب شده و به طرف دیستال می‌روند و در سرتاسر ران تا لاترال زانو ادامه می‌یابند. | ## بخش 1: نوار تهیگاهی‌درشت‌نئی | نوار تهیگاهی‌درشت‌نئی را نباید یک نوار ساده انگاشت بلکه ساختار پیچیده‌ای است که اتصالات اطراف مفصلی زیادی هم با استخوان ران هم با کشکک و هم با درشت‌نی (تیبیا) دارد. عملکرد عضلات مرتبط با نوار تهیگاهی‌درشت‌نئی (ماهیچه کشنده نیام پهن و برخی از تارهای ماهیچه سرینی بزرگ) باعث خم شدن (فلکشن)، باز شدن (اکستنشن)، دور کردن (ابداکشن) و چرخش داخلی و خارجی لگن می‌شود. در طول باز شدن زانو، نوار تهیگاهی‌درشت‌نئی به سمت قدام (جلو) کندیل جانبی فمور حرکت می‌کند، در حالی که در حدود ۳۰ درجه خم شدن زانو، نوار ایلیوتیبیال به سمت خلف (عقب) کندیل جانبی حرکت می‌کند. با این حال، پیشنهاد شده است که این جابه‌جایی تنها یک توهم ناشی از تغییر تنش در تارهای قدامی و خلفی در حین حرکت است. این نوار از بخش قدامی‌خارجی تکمه تهیگاهی در لبه خارجی ستیغ تهیگاهی منشأ می‌گیرد و به کندیل جانبی درشت‌نی در تکمه گردی متصل می‌شود. بخشی از نوار تهیگاهی‌درشت‌نئی که زیر ماهیچه کشنده نیام پهن قرار دارد، به سمت بالا امتداد یافته تا به بخش جانبی کپسول مفصلی مفصل ران بپیوندد. عضله کشنده نیام پهن به‌طور مؤثری نوار تهیگاهی‌درشت‌نئی را در اطراف ناحیه زانو سفت می‌کند. این امر اجازه می‌دهد تا زانو، به‌ویژه هنگام بلند کردن پای مقابل، مهار و تثبیت شود. | ## بخش 2: نوار تهیگاهی‌درشت‌نئی | لایه عمقی در ۵ تا ۶ سانتی‌متری پروگزیمال به اپیکندیل جانبی فمور آغاز شده و به دیواره میان‌ماهیچه‌ای کناری ران (سپتوم بین‌عضلانی جانبی) و اپیکندیل جانبی استخوان را وصل می‌شود. لایه کپسولی-استخوانی نیز از دیواره میان‌ماهیچه‌ای کناری شروع شده و با سر کوتاه ماهیچه دوسر رانی (بایسپس فموریس) ادغام می‌گردد. اهمیت بالینی نوار تهیگاهی‌درشت‌نئی زانو را هم در حالت اکستنشن و هم در فلکشن جزئی تثبیت می‌کند و بنابراین به‌طور مداوم در حین راه رفتن و دویدن استفاده می‌شود. هنگامی که فرد با زانوی کمی خمیده به جلو تکیه می‌دهد، این نوار تکیه‌گاه اصلی زانو در برابر گرانش است. نشانگان نوار تهیگاهی‌درشت‌نئی (ITBS یا ITBFS، برای سندرم اصطکاک نوار ایلیوتیبیال) یک آسیب شایع ران است که عموماً با دویدن همراه است. خود نوار تهیگاهی‌درشت‌نئی در پاسخ به فشرده‌سازی مکرر در قسمت بیرونی زانو یا تورم پد چربی بین استخوان و تاندون در کنار زانو ملتهب می‌شود. سندرم ITB همچنین می‌تواند ناشی از وضعیت بدنی نامناسب، عدم گرم کردن بدن قبل از ورزش یا تغییرات شدید در سطوح فعالیت باشد. تا زمانی که مطالعات کالبدشناختی اخیر خلاف آن را نشان داد، باور قبلی بر این بود که بخش دیستال (دور از تنه) نوار ایلیوتیبیال روی یک بورس می‌لغزد، اما مشخص شد که این بورس وجود ندارد. | ## بخش 3: نوار تهیگاهی‌درشت‌نئی | علاوه بر این، این تئوری که نوار تهیگاهی‌درشت‌نئی نیاز به کشش دارد مورد تردید قرار گرفته است، زیرا در مطالعات جسد تحت بار شدید، انعطاف‌پذیری نوار ایلیوتیبیال با سفتی بیشتر از رشته‌های کپسولی، بسیار ناچیز نشان داده شده است. علائم سندرم نوار ایلیوتیبیال ممکن است شامل درد در قسمت بیرونی زانو در شروع ورزش باشد که در طول ورزش یا حرکات خاص مانند دویدن در سرازیری و خم نگه داشتن زانو برای مدت طولانی باقی می‌ماند. این نشانگان معمولاً در افرادی ایجاد می‌شود که ناگهان سطح فعالیت خود را افزایش می‌دهند، مانند دوندگانی که مسافت دویدن خود را افزایش می‌دهند. سایر عوامل خطر برای ITBS شامل ناهنجاری‌های راه رفتن مانند پروناسیون بیش از حد، اختلاف طول پاها یا پای پرانتزی است. سندرم ITB یک وضعیت ناشی از استفاده بیش از حد از بخش دیستال ITB در نزدیکی کندیل جانبی فمور و در تکمه ژردی است. آسیب‌پذیرترین محدوده خم شدن زانو برای این وضعیت در ۳۰–۴۰ درجه است؛ اینجاست که ITB از روی اپیکندیل جانبی فمور عبور می‌کند. کارکرد وضعیتی نوار تهیگاهی‌درشت‌نئی در ایستادن نامتقارن (کج شدن لگن) اهمیت حیاتی دارد. | ## جمع‌بندی | کشش رو به بالای اتصال پایینی نوار ایلیوتیبیال، زانو را به سمت عقب و به حالت هایپراکستنشن (بیش‌بازشدگی) می‌راند، در نتیجه زانو را قفل کرده و اندام را به یک ستون حمایتی صلب تبدیل می‌کند.