موضوع مقاله: پیترو پروجینو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پیترو پروجینو | مقدمه: پیترو پروجینو ( (پیترو واننوچی یا پیترو وانوچی)؛ زاده ۱۴۴۶ درگذشته ۱۵۲۳)، نقاش رنسانس ایتالیا از مکتب اومبریا بود که برخی از ویژگی‌هایی را توسعه داد که در رنسانس والا به شکلی کلاسیک بیان شدند. | ## بخش 1: پیترو پروجینو | برخی معتقدند که او از فقر به موفقیت رسید و برخی دیگر بر این باورند که خانواده‌اش از ثروتمندان شهر بودند. تاریخ دقیق تولد او مشخص نیست، اما براساس سن او هنگام مرگ که در آثار جورجو وازاری و جووانی سانتی ذکر شده، باور بر این است که او در فاصلهٔ سال‌های ۱۴۴۶ تا ۱۴۵۲ به دنیا آمده است. پیترو احتمالاً در کارگاه‌های نقاشی محلی پروجیا مانند بارتولومئو کاپورالی یا فیورنزو دی لورنزو شروع به یادگیری نقاشی کرد. تاریخ نخستین اقامت او در فلورانس نامشخص است؛ برخی آن را بین ۱۴۶۶ تا ۱۴۷۰ می‌دانند و برخی دیگر تا سال ۱۴۷۹ عقب می‌برند. بر پایهٔ گفته‌های وازاری، او شاگرد آندرئا دل وروکیو بود و با هنرمندانی چون لئوناردو داوینچی، دومنیکو گیرلاندایو، لورنزو دی کردی، فیلیپینو لیپی و دیگران هم‌دوره بوده است. در سال ۱۴۷۲، او دورهٔ کارآموزی‌اش را کامل کرد و به‌عنوان استاد در انجمن قدیسان لوکا ثبت نام کرد. برخی از آثار اولیهٔ او فرسکوهای گسترده برای صومعهٔ پدران جزواتی در سن جوستو آله مورا بود که در محاصره فلورانس (۱۵۲۹–۱۵۳۰) نابود شد؛ او همچنین طراحی‌های بسیاری برای این نقاشی‌ها آماده کرده بود که توسط دیگران با مهارتی درخشان به اجرا درآمد، از جمله در ویترای. در حدود سال ۱۴۸۰، او به دعوت پاپ سیکستوس چهارم به رم فراخوانده شد تا چند تابلوی فرسکویی برای دیوارهای کلیسای سیستین نقاشی کند. آثار او در اینجا شامل موسی و صفورا (که اغلب به لوکا سینیورلی نسبت داده می‌شود)، غسل تعمید مسیح و کلیدسپاری بود. پینتوریکیو پروجینو را در این سفر همراهی کرد و به عنوان شریکش، یک‌سوم سودها را دریافت نمود. دیوار محراب نیز با نقاشی‌هایی از جمله عروج مریم، ولادت عیسی و موسی در نی مردابی تزئین شده بود که بعدتر برای فراهم کردن فضا برای روز داوری میکل‌آنژ نابود شدند. بین سال‌های ۱۴۸۶ تا ۱۴۹۹، پروجینو عمدتاً بین فلورانس و پروجیا کار می‌کرد و در هر دو شهر کارگاه داشت. | ## بخش 2: پیترو پروجینو | به گفتهٔ جورجو وازاری، در سپتامبر ۱۴۹۳ در فلورانس، پروجینو با کیارا، دختر معمار لوکا فانچلی، ازدواج کرد. دوران پایانی حرفه در سال ۱۴۹۶، انجمن صرافان و بانک‌داران پروجیا از او خواستند تا تالار اجتماعاتشان را با نام تالار جلسات کالج کامبیو تزئین کند. این پروژه بزرگ که احتمالاً تا سال ۱۵۰۰ به پایان رسید، شامل نقاشی طاق با طرح هفت سیاره و نشانه‌های منطقةالبروج بود (پروجینو طراح اصلی بود و احتمالاً اجرای بیشتر بخش‌ها توسط دستیارانش انجام شد) و همچنین نقاشی دو موضوع مذهبی در دیوارها: تولد مسیح و تجلی مسیح. افزون بر این، تصویر خدای ازلی، فضایل اساسی مانند عدالت، احتیاط، اعتدال، شجاعت، کاتوی بزرگ به عنوان نماد خرد، و شخصیت‌های برجستهٔ کلاسیک، پیامبران، و پیشگوها نیز در برنامه گنجانده شده بود. این احتمال وجود دارد که رافائل، که در دوران نوجوانی در حدود ۱۴۹۶ تحت آموزش او قرار گرفته بود، در اجرای طاق کمک کرده باشد. او که از این توهین رنجیده بود، شاهکاری به نام مریم مقدس و مقدسان برای کارتوزیای پاویا خلق کرد، اثری که اکنون قطعه‌قطعه شده و در موزه‌های مختلف پراکنده است. یک بشارت نیز ناپدید شده است؛ سه لوحهٔ مریم باکره در حال نیایش کودک عیسی، قدیس میکائیل و قدیس رافائل همراه توبیاس در میان گنجینه‌های نگارخانه ملی لندن هستند. در ادامه، بین سال‌های ۱۵۰۴ تا ۱۵۰۷، محراب بشارت را برای محراب اصلی بازلیکا دلا انونزیاتا در فلورانس خلق کرد؛ در این کار، جایگزین فیلیپینو لیپی شد. در حدود سال ۱۵۰۶، او برای همیشه فلورانس را ترک کرد و ابتدا به پروجیا و پس از یکی دو سال به رم رفت. واننوچی پس از کشیدن پنج مدالیون با تصویرهای مختلف از خدای پدر روی سقف، در سال ۱۵۱۲ رم را ترک کرد و به پروجیا بازگشت. از جمله آثار آخرش، یکی از بهترین‌ها محراب کلیسای سان آگوستینو در پروجیا بود که بین ۱۵۱۲ تا ۱۵۱۷ نقاشی شد و اکنون نیز پراکنده است. آخرین فرسکوهای پروجینو در سال ۱۵۲۱ در کلیسای مادونا دله لاکریمه در تروی، اومبریا (با امضا و تاریخ) نقاشی شد. | ## بخش 3: پیترو پروجینو | هر دو مجموعه اکنون از محل اولیه منتقل شده‌اند؛ مجموعه دوم اکنون در موزه ویکتوریا و آلبرت نگهداری می‌شود. همچون دیگر قربانیان طاعون، او به‌سرعت در مزرعه‌ای خارج از قبرستان دفن شد که مکان دقیق آن مشخص نیست. در سال ۱۴۹۴، لورنزو دی کردی پرترهٔ پروجینو را کشید که اکنون در اوفیتزی نگهداری می‌شود، و در آن طوماری با عنوان Timete Deum (از خدا بترسید: مکاشفه ۱۴:۷) نقش بسته است. این پرتره چهره‌ای گرد، با چشمانی تیره و کوچک، بینی کوتاه و خوش‌تراش، لب‌هایی شهوانی، گردنی ستبر و موهایی انبوه و فرفری را نشان می‌دهد که ظاهری تأثیرگذار دارد. پرترهٔ دیگر در تالار کامبیو در پروجیا همین چهره را با نشانه‌هایی از گذر زمان نشان می‌دهد. در حدود ۱۴۹۶ او یک تصلیب را فرسکو کرد که در سال ۱۴۹۳ برای ماریا مادلنا دِی پاتسی در فلورانس سفارش داده شده بود (تصلیب پاتسی). او همچنین صحنهٔ ازدواج یوسف و مریم مقدس (ازدواج مقدس) را نقاشی کرد که اکنون در موزهٔ کان (فرانسه) نگهداری می‌شود و بی‌تردید الهام‌بخش نسخهٔ بسیار معروف‌تری از ازدواج مقدس اثر رافائل در سال ۱۵۰۴ در بررا، میلان بوده است. اثر مهم دیگر پروجینو مرقع عروج مسیح بود که در حدود سال‌های ۱۴۹۶ تا ۱۴۹۸ برای کلیسای سن پیترو در پروجیا نقاشی شد (اکنون در موزه شهر لیون نگهداری می‌شود). در نمازخانهٔ «دیسچیپلیناتی» در چیتا دلا پیوه، اثر نیایش مغان قرار دارد؛ این نقاشی مربعی به ابعاد ۶٫۵ متر شامل حدود سی پیکرهٔ انسانی در اندازهٔ طبیعی است. این اثر با سرعتی باورنکردنی، از اول تا حدود ۲۵ مارس سال ۱۵۰۵ اجرا شد و بی‌تردید بخش عمدهٔ آن را شاگردان واننوچی اجرا کرده‌اند. در کلیسای سن اونوفرُیو در فلورانس نیز فرسکویی ستوده‌شده اما مورد مناقشه از شام آخر وجود دارد؛ اثری دقیق و بی‌خطا اما بی‌روح که برخی آن را به پروجینو و برخی دیگر به رافائل نسبت داده‌اند؛ هرچند احتمال دارد این اثر از شاگردی دیگر از مکتب آمبریایی باشد. | ## جمع‌بندی | ائوسبیو دا سن جورجو، ماریانو دی اوستریو، و جیووانی دی پیه‌ترو (ملقب به لو اسپانیا) اشاره کرد.