موضوع مقاله: آلبرت پینکام رایدر | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آلبرت پینکام رایدر | مقدمه: آلبرت پینکام رایدر (؛ – ) نقاش اهل ایالات متحده آمریکا بود که بیش از هر چیز به‌خاطر آثار تمثیلی شاعرانه و حزن‌آور و مناظر دریایی‌اش، و همچنین شخصیت نامتعارفش شناخته می‌شد. | ## بخش 1: آلبرت پینکام رایدر | هرچند هنر او در تأکید بر تغییرات ظریف رنگی با آثار سبک تونالیسم در آن دوران هم‌سو بود، اما به دلیل نوعِ بازنمایی فرم، سبکی منحصربه‌فرد داشت؛ چنان‌که برخی از مورخان هنر، آثار او را پیش‌درآمدی بر هنر نوگرا می‌دانند. نیوبدفورد که در قرن نوزدهم بندر پررونقِ شکار نهنگ بود، پیوندی نزدیک با دریا داشت که احتمالاً در آینده الهام‌بخش هنری رایدر شد. او کوچک‌ترین فرزند از چهار پسر خانواده بود؛ از دوران کودکی او اطلاعات چندانی در دست نیست. خانواده رایدر در سال ۱۸۶۷ یا ۱۸۶۸ به شهر نیویورک نقل‌مکان کردند تا به برادر بزرگ‌تر رایدر بپیوندند که رستوران موفقی را افتتاح کرده بود. برادر او همچنین مدیریت «هتل آلبرت» را بر عهده داشت که به یکی از نمادهای محله گرینیچ ویلج تبدیل شد. رایدر سال‌های زیادی وعده‌های غذایی خود را در این مهمان‌خانه صرف می‌کرد، اما نام این هتل به افتخار مالک اصلی‌اش، آلبرت روزنبام، انتخاب شده بود و نه به نام این نقاش. تحصیل و دوران آغازین فعالیت حرفه‌ای دیدگاه اولیه درباره‌ی رایدر این بود که او فردی منزوی است و این باور وجود داشت که او سبک خود را در انزوا و بدون تأثیر گرفتن از هنر معاصر آمریکا یا اروپا توسعه داده است، اما پژوهش‌های بعدی که پرده از معاشرت‌های متعدد و مواجهه‌ی او با آثار دیگر هنرمندان برداشت، این دیدگاه را رد کرده است. اولین آموزش‌های هنری رایدر در نیویورک و نزد نقاشی به نام ویلیام ادگار مارشال بود. از سال ۱۸۷۰ تا ۱۸۷۳، و بار دیگر از ۱۸۷۴ تا ۱۸۷۵، رایدر در آکادمی ملی طراحی به تحصیل هنر پرداخت. او اولین تابلوی خود را در سال ۱۸۷۳ در آنجا به نمایش گذاشت و با هنرمندی به نام جی. در سال ۱۸۷۷، رایدر اولین سفر از چهار سفر اروپایی خود در طول زندگی‌اش را انجام داد؛ جایی که مطالعه‌ی نقاشی‌های مکتب باربیزون فرانسه و مکتب لاهه هلند تأثیر بسزایی بر آثار او گذاشت. این انجمن گروهی با سازماندهی منعطف بود که آثارشان با استانداردهای آکادمیک آن زمان مطابقت نداشت و اعضای آن شامل آگوستوس سنت-گودنز، رابرت سوئین گیفورد (او نیز اهل نیوبدفورد بود)، دوستِ رایدر جولیان آلدن ویر، جان لافارژ و الکساندر هلویگ وایانت می‌شد. نقاشی‌های اولیه‌ی او در دهه‌ی ۱۸۷۰ اغلب مناظری در سبک تونالیسم بودند که گاهی شامل احشام، درختان و ساختمان‌های کوچک می‌شدند. نگارخانه بلوغ هنری دهه‌های ۱۸۸۰ و ۱۸۹۰ به‌عنوان خلاقانه‌ترین دوران و زمانِ بلوغ هنری رایدر در نظر گرفته می‌شوند. | ## بخش 2: آلبرت پینکام رایدر | در طول دهه ۱۸۸۰، رایدر به‌طور مکرر آثارش را به نمایش می‌گذاشت و کارهایش با استقبال خوبی از سوی منتقدان روبرو می‌شد. هنر او شاعرانه‌تر و خیال‌انگیزتر شد و رایدر برای بسیاری از آثارش، اشعاری پیوست می‌نوشت. سبک شاخص رایدر با اشکالِ پهن و گاهی مبهم، یا فیگورهای استیلیزه‌شده (سبک‌پردازی‌شده) که در منظره‌ای رؤیاگونه از خشکی یا دریا قرار گرفته‌اند، متمایز می‌شود. صحنه‌های او اغلب با نورِ کم‌جانِ خورشید یا تلالو مهتاب که از میان ابرهایی وهم‌آلود می‌تابد، روشن شده‌اند. باور بر این است که تغییر در هنر رایدر، از مناظر روستایی به سمت موضوعات عرفانی و معماگونه، تحت تأثیر رابرت لافتین نیومن بوده است که رایدر با او در یک آتلیه مشترک کار می‌کرد. او باقی عمر خود را صرف بازنگری‌های گاه‌به‌گاه در نقاشی‌های موجودش کرد که برخی از آن‌ها در آپارتمانش در نیویورک پراکنده بودند. بازدیدکنندگان از خانه‌ی رایدر، مبهوت عادت‌های نامرتب او می‌شدند؛ او هرگز نظافت نمی‌کرد و کف خانه‌اش با زباله، بشقاب‌های غذای مانده و لایه ضخیمی از گرد و غبار پوشیده شده بود، به‌طوری که او مجبور بود برای ایستادن یا نشستنِ مهمانان، فضایی را خالی کند. او خجالتی بود و به دنبال معاشرت با دیگران نبود، اما با گشاده‌رویی از مهمانان پذیرایی می‌کرد و از داستان‌گویی یا صحبت درباره‌ی هنرش لذت می‌برد. او به‌عنوان فردی گوشه‌گیر شهرت یافت، اما روابط اجتماعی‌اش را حفظ کرد، از نامه‌نگاری لذت می‌برد و گهگاه برای دیدار دوستانش به سفر می‌رفت. مجموعه‌داران بزرگِ هنر آمریکا به‌دنبال آثار رایدر برای مجموعه‌های خود بودند و اغلب نمونه‌های برگزیده را به نمایشگاه‌های هنری ملی امانت می‌دادند؛ چرا که خودِ رایدر دیگر علاقه‌ای به نمایش فعالانه‌ی آثارش نداشت. در سال ۱۹۱۳، ده تابلوی او در «نمایشگاه تاریخی آرموری» در کنار هم به نمایش درآمد؛ افتخاری که نشان‌دهنده‌ی تحسین هنرمندان مدرنیست آن زمان نسبت به رایدر بود، کسانی که آثار او را پیش‌قراول هنر مدرنیستی آمریکا می‌دانستند. تا سال ۱۹۱۵ سلامت رایدر رو به وخامت گذاشت و او در ۲۸ مارس ۱۹۱۷ در خانه‌ی دوستی که از او مراقبت می‌کرد، درگذشت. نمایشگاه یادبودی از آثار او در سال ۱۹۱۸ در موزه هنر متروپولیتن در نیویورک برگزار شد. در حالی که آثار بسیاری از هم‌عصران رایدر در بخش بزرگی از قرن بیستم تا حدودی یا به‌طور کامل فراموش گشت، شهرت هنری رایدر به‌واسطهٔ سبک منحصربه‌فرد و پیشرویش تا حد زیادی دست‌نخورده باقی مانده است.See, e.g. | ## بخش 3: آلبرت پینکام رایدر | رایدر در استفاده از مصالح خود بی‌محابا (افراطی) عمل می‌کرد و توجه چندانی به اصول فنی صحیح نداشت. نقاشی‌های او که اغلب ده سال یا بیشتر روی آن‌ها کار می‌کرد، از لایه‌های رنگ، رزین و ورنی (لاک) ساخته می‌شدند که روی هم قرار می‌گرفتند. او از تکنیک خیس در خیس (آلا پریما) استفاده می‌کرد و اغلب درون ورنیِ خیس نقاشی می‌کرد یا لایه‌ای از رنگ زودخشک‌شونده را روی لایه‌ای از رنگ دیرخشک‌شونده می‌کشید. رایدر با این ابزارها به درخشندگی‌ای دست یافت که هم‌عصرانش آن را تحسین می‌کردند؛ آثار او به‌نظر می‌رسید که «مانند برخی کانی‌ها با تابشی درونی می‌درخشند»، اما این نتیجه کوتاه‌مدت بود. نقاشی‌های رایدر ناپایدار باقی مانده‌اند و با گذشت زمان بسیار تیره‌تر می‌شوند؛ آن‌ها دچار شکاف‌های عمیق شده، حتی پس از دهه‌ها به‌طور کامل خشک نمی‌شوند و گاهی کاملاً از هم می‌پاشند. بسیاری از نقاشی‌های رایدر حتی در زمان حیاتش به‌شدت تخریب شدند و او در سال‌های پایانی عمرش سعی در مرمت آن‌ها داشت. برخی از قطعات او به‌دفعات زیادی بازکاری شده‌اند که حتی یک قرن بعد نیز همچنان نرم هستند. به‌دلیل مرمت‌های خود او و همچنین به‌دلیل اینکه برخی از نقاشی‌های رایدر پس از مرگش توسط دیگران تکمیل یا بازکاری شدند، بسیاری از آثار او امروزه بسیار متفاوت از آنچه در زمان خلقِ اولیه بودند، به نظر می‌رسند. آثار جعلی ویلیام اینس هومر و لوید گودریچ در کتاب خود، آلبرت پینکهام رایدر: نقاش رویاها، نوشتند: «تعداد آثار هنری جعلی رایدر از آثار جعلی هر هنرمند آمریکایی دیگری، به استثنای معاصرش رالف بلیک‌لاک، بیشتر است.» نویسندگان که از کارشناسان آثار رایدر هستند، تعداد آثار جعلی را بیش از هزار مورد تخمین می‌زنند. آن‌ها همچنین ادعا کردند (تا سال ۱۹۸۹) که برخی از این آثار علاوه بر عرضه در گالری‌ها و خانه‌های حراج، همچنان در مجموعه‌های خصوصی و موزه‌ها باقی مانده‌اند. جاعلان می‌توانند برای ساختگی جلوه دادن قدمت یک نقاشی تلاش زیادی به خرج دهند، از جمله نقاشی روی بوم‌های عتیقه و پختن آن برای ایجاد ترک. آثار جعلی را می‌توان از طریق معاینات بصری و شیمیایی، و نیز از طریق پیشینه‌ی مالکیتی (Provenance) قابل‌اثبات شناسایی کرد؛ یعنی مجموعه‌ای از مستندات مکتوب که جزئیات تاریخچه‌ی مالکیت یک نقاشی را شرح می‌دهند. برای نمونه، اثر رایدر به نام مرثیه، زمانی که به صورت امانی در اختیار موزه ویتنی بود، توسط لوید گودریچ، نمایشگاه‌گردان وقتِ موزه، مورد بررسی قرار گرفت. از طریق آزمایش پرتو ایکس، لایه‌ای از ضرب‌قلم‌های یکنواخت آشکار شد که با قطعاتِ رایدر که اغلب لایه‌هایی ضخیم و انبوه داشتند، همخوانی نداشت. | ## جمع‌بندی | نتیجه‌گیری شد که مرثیه احتمالاً به قصد تقلید از اثر سوارکار تنها، که از آثار اصیل رایدر است، نقاشی شده است.