موضوع مقاله: زنان در قطر | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # زنان در قطر | مقدمه: میزان مشارکت زنان قطری در نیروی کار بالاتر از میانگین جهانی و در میان بالاترین‌ها در جهان عرب است که عمدتاً به دلیل افزایش تعداد زنان قطری است که تحصیلات دانشگاهی دارند. | ## بخش 1: زنان در قطر | اختلاط بین دو جنس زن و مرد محدود است و کلا از زنان قطری انتظار می‌رود که در انظار عمومی لباس‌های سنتی که معمولاً شامل عبایه و شیله می‌شود بپوشند، که هر دوی این لباس‌ها بخشی از ظاهر آن‌ها را پنهان می‌کند. موزه المالکی، روانشناس، ادعا می‌کند که جداسازی جنسیتی بیشتر ناشی از عوامل فرهنگی است تا عوامل مذهبی. تاریخ پیش از شکل‌گیری جامعه شهری، قطر به عنوان مرتع توسط قبایل چادرنشین نجد و احساء که از عربستان می‌آمدند مورد استفاده قرار می‌گرفت. آموزش و پرورش بی‌اهمیت تلقی می‌شد و اکثر زنان در آداب سنن بدوی به ندرت به آن دسترسی داشتند. از سوی دیگر، به کودکان شهری تا سن ده سالگی قرآن آموزش داده می‌شد و پس از آن خانواده برایشان جشن پایان (الخاتمه) برای پایان حفظ قرآن می‌گرفتند. دوران صنعتی پس از آغاز حفاری‌های نفتی در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ و بهره‌مندی از مواهب اقتصادی آن، تعداد بیشتری از زنان به آموزش دسترسی پیدا کردند. هدایت سلطان السالم روزنامه‌نگار کویتی دربارهٔ نقش زنان قطری در سال ۱۹۶۸نوشت: در اوایل دهه هفتاد میلادی تعداد زنان شاغل به کار افزایش قابل توجهی یافت. پیش از تشکیل مدرسه، تنها نوع آموزش و پرورش که برای زنان وجود داشت، آموزش مذهبی بود. گزارش آمار سالانه وزارت آموزش و پرورش نشان می‌دهد که در سال تحصیلی ۸۱–۱۹۸۰، ۷۰ مدرسه دخترانه وجود داشتند که ۱۹٬۳۶۵ دانش آموز در آن‌ها مشغول به تحصیل بودند. اولین دانشگاه در قطر در سال ۱۹۷۳ افتتاح شد که دانشکده‌های جداگانه برای مردان و زنان داشت. ۶۴ در سال ۲۰۱۲، تعداد دانش آموزان زن ثبت نام شده در دانشگاه تقریباً دو برابر مردان بود. در سال ۲۰۰۸ گزارش شد که نرخ رشد تعداد دانش آموزان دختر در مدارس دولتی از پسران پیشی گرفته‌است. در سال‌های اخیر زنان در رشته‌هایی که پیش از این مردانه تلقی می‌شدند، مانند مهندسی و فناوری اطلاعات، ثبت نام می‌کنند. تقریباً ۴۰ درصد دانشجویان دانشگاه تگزاس ای اند ام در قطر، که یک دانشگاه پرورش مهندس است، زنان هستند. اشتغال در سال ۲۰۰۱، قطر قانون خدمات عمومی و دستور شماره ۱۳ شورای وزیران را تصویب کرد، که چارچوبی قانونی برای محافظت از حقوق زنان در نیروی کار ایجاد کرد. قانون دیگری در سال ۲۰۰۲ تصویب شد که به موجب آن به زنان مزایای بازنشستگی تعلق گرفت و همچنین زنان بیوه از مزایای مالی بهره‌مند شدند. این رقم افزایش از بیش از ۷٬۰۰۰ نفری را نسبت به سه سال پیش از آن در سال ۲۰۱۱ را نشان می‌داد. یک چهارم زنان شاغل قطری در صنعت ساخت و ساز، ۲۷ درصد در صنعت اطلاعات و فناوری و ۴۵ درصد در علوم طبیعی و اجتماعی مشغول به کار هستند. با وجود اینکه میزان مشارکت زنان در نیروی کار قطر از سایر اعضای شورای همکاری خلیج فارس و میانگین جهانی (در سال ۲۰۱۳) بالاتر است، هنوز از کشورهای توسعه یافته اندکی کمتر است. با این حال، به دلیل افزایش تعداد زنان قطری به مدارج دانشگاهی دست پیدا می‌کنند، دولت قطر پیش‌بینی می‌کند که نرخ اشتغال زنان روند صعودی خود را حفظ خواهد کرد. بزرگترین موانع استخدام زنان عبارتند از تعهدات خانوادگی، تعداد کم موقعیت‌های کاری و مهارت ناکافی در زبان انگلیسی. دیدگاه‌های اجتماعی نیز بر فرصت‌های شغلی زنان تأثیر منفی گذاشته‌اند؛ چون برخی از بخش‌های محافظه کار جامعه، کار کردن زنان در صنعت مهمانداری، به عنوان کارگر هتل و به عنوان هنرپیشه، را نامناسب می‌دانند. در ماه ژوئن ۲۰۱۸، در نشست سالانه انجمن بین‌المللی حمل و نقل هوایی در سیدنی، اکبر الباکر، مدیر عامل شرکت هواپیمایی قطر، انتقاد روزنامه نگاران برانگیخت. الباکر گفته بود که زنان نمی‌توانند از پس کار او برآیند چرا که موقعیت کاری آن بسیار جالشی است. او بعداً نظراتش را پس گرفت و گفت از اینکه یک زن در مقام او قرار بگیرد استقبال می‌کند. | ## بخش 2: زنان در قطر | زنان قطری معمولاً لباس‌های سنتی می‌پوشند که شامل روپوش‌های بلند سیاه رنگ و پوشش سر و صورت به نام پوشیه می‌شود. با این حال، لباس سنتی تر زنان سنی مذهب، پوشش کامل سیاه به نام عبایه است که همراه با روسری سیاه که به شیله معروف است پوشیده می‌شود. اعتقاد بر این است که زنان قطری در طول قرن نوزدهم میلادی به خاطر مهاجرت گسترده به استفاده از ماسک صورت روی آوردند، از آنجا که راه عملی دیگری برای پنهان کردن چهره خود از خارجی‌ها نداشتند، مانند زنان ایرانی شروع به استفاده از ماسک صورت کردند. با این حال، چون صید مروارید فعالیتی منحصر به مردان بود، و زنان در این نوع آواز، به غیر از هنگام تماشای بازگشت کشتی‌های صید مروارید، نقشی نداشتند. تنها در آن مورد، در ساحل جمع می‌شدند، دست می‌زدند و و آوازهایی با مضمون سختی‌های غواصی مروارید می‌خوانند. زنان اغلب آوازهای مربوط به فعالیت‌های کاری مانند آسیاب کردن گندم یا گلدوزی می‌خوانند. برخی از آهنگ‌ها دورن‌مایه‌های عمومی داشتند، در حالی که برخی دیگر مربوط به از فرایندهای خاصی بودند. مراسم اول به نام المراداة بود که زنان و دختران از هر طبقه اجتماعی در یک منطقه دورافتاده در بیابان جمع شده و با لباس‌های گلدوزی شده به رقص و آواز می‌پرداختند. دومین مناسبت عمومی آواز جمعی به نام العاشوری شناخته می‌شود که اشاره به آوازخوانی در مراسم عروسی دارد. تئاتر در مورد مسائل اجتماعی در رابطه با حقوق زنان و نقش آن‌ها در جامعه قطر، تئاتر ثابت کرده که رسانه محبوبی برای چنین بحث‌هایی است. یکی از نمایشنامه‌های شناخته شده در مورد مسائل اجتماعی، نمایش ۱۹۸۵ ابتسام در بارانداز است نوشته صالح المنانی و عادل صغر است، که به مسئله ازدواج سنتی می‌پردازد. این داستان یک دختر جوان است که پس از ورود به یک رابطه مخفی، نزد پدرش از سرخوردگی خود از سنت‌ها و خواستگاری که خانواده اش برایش در نظر گرفته‌اند سخن می‌گوید. نمایشنامه دیگری به نام، بازار دختران اثر عبدالله احمد و عاصم توفیق، نیز تفسیری اجتماعی در مورد ازدواج‌های سنتی بدست می‌دهد. این اثر عمل پیشنهاد دادن زنان به خواستگاران را به تجارت کالاها در بازار تشبیه می‌کند، از این رو ازدواج سنتی را به مادی‌گرایی مربوط می‌داند. پشم ابتدا باز می‌شد و به یک ماسوره متصل می‌شد، که به عنوان یک هسته عمل می‌کرد و الیاف را محکم نگه می‌داشت. سپس آن را بر روی یک دستگاه ریسندگی عمودی چوبی قرار داده و سپس زنان با یک چوب به آن ضربه زده و تار و پود را در جای خود قرار می‌دادند. چادرها معمولاً از پارچه‌های رنگی طبیعی درست شده بودند، در حالی که در فرش و قالیچه از پارچه‌های رنگ شده، عمدتاً قرمز و زرد رنگ، استفاده می‌شد. رنگ‌ها از گیاهان بیابانی بدست می‌آمدند، و در رنگ آمیزی طرح‌های ساده هندسی استفاده می‌شدند. با افزایش واردات رنگ و پارچه از دیگر کشورهای آسیایی در قرن نوزدهم، این هنر محبوبیتش را از دست داد. برای درست کردن چهار زن که هر کدام چهار رشته نخ را حمل می‌کردند، و نخ‌ها را روی قطعاتی از لباس - بیشتر دشداشه یا عبایه - می‌دوختند. آن‌ها از پنبه ساخته شده و با خارهایی از درختان خرما بدست می‌آمد سوراخ می‌شدند تا زنان بتوانند بین سوراخ‌ها را بدوزند. این نوع از گلدوزی نیز پس از اینکه واردات عرق چین افزایش یافت، محبوبیت خود را از دست داد. خیاط المدرسه، که به «گلدوزی مدرسه» ترجمه می‌شود، شامل تزیین کردن با دوختن قطعات ساتن بود. در سال ۱۹۹۸، مسابقات ورزشی زنان ورزشی برای اولین بار در کشور توسط فدراسیون دو و میدانی قطر برگزار شد. رقابت توسط IAAF تأیید شد و همچنین یکی از اولین رویدادهای مهم ورزشی در قطر بود که به تماشاگران زن اجازه ورود به ورزشگاه داده شد. | ## بخش 3: زنان در قطر | در سال ۲۰۰۰ و به ابتکار شیخه موزا بنت ناصر، کمیته ورزش زنان قطر (QWSC) با هدف افزایش مشارکت زنان در ورزش فعالیت خود را آغاز کرد. هدف اولیه این کمیته دستیابی به برابری جنسیتی در ورزش با راه اندازی ابتکارات مردمی است. تا پیش از المپیک تابستانی ۲۰۱۲ در لندن، قطر یکی از سه کشور دنیا بود که هیچگاه ورزشکار زن به بازی‌های المپیک اعزام نکرده بود. در نهایت قطر چهار زن را در شنا (ندی عرقجی)، دو و میدانی (نور حسین المالکی)، تنیس روی میز (آیه مجدی) و تیراندازی (بهیه الحمد) به المپیک فرستاد. بهیه الحمد نیز پرچمدار تیم قطر در مراسم افتتاحیه بود، که او از آن به عنوان «لحظه ای واقعاً تاریخی» یاد کرد. ارزش‌های اجتماعی زنان در قطر نسبت به عربستان سعودی لیبرال تر هستند و جداسازی جنسیتی نیز کمتر است. در مورد گردهمایی‌های اجتماعی، زنان به‌طور کلی به رویدادهای اجتماعی همینطور به جلسات با سبک غربی یا زمانی که شرکت کنندگان از خویشاوندان نزدیک تشکیل می‌شوند و به رویدادهای اجتماعی برده می‌شوند. از نظر فرصت‌های شغلی، زنان به‌طور کلی در سمت‌های دولتی مشغول به کار هستند، اگر چه کمتر در جایگاه‌های عالی‌رتبه قرار دارند و تنها چهار زن در طول تاریخ قطر به عنوان وزیر انتخاب شده‌اند. در انتخابات شوراهای شهرداری در ۱۹۹۹، زنان قطری همزمان با مردان از حق رأی در انتخابات برخوردار شدند."در بحرین، زنان اجرا، رای زنان، زنان از دست دادن" نیویورک تایمز این انتخابات که اولین انتخابات در تاریخ قطر بود، عمداً در روز ۸ مارس ۱۹۹۹، مصادف با روز جهانی زن برگزار شد. سومین وزیر دولت زن، حصه الجابر بود که به عنوان وزیر ارتباطات و فناوری انتخاب شد. از سال ۲۰۱۶، حنان محمد الکواری، وزیر بهداشت عمومی، تنها وزیر زن کابینه و چهارمین زن تاریخ قطر است که به مقام وزارت رسیده‌است. در ماه نوامبر سال ۲۰۱۷ برای اولین بار، امیر تمیم بن حمد آل ثانی چهار زن را به عضویت در این شورای ۴۵ نفره منصوب کرد. انتخابات شهرداری‌ها انتخابات شورای مرکزی شهرداری‌ها که در سال ۱۹۹۹ بنیان گذاشته شد، تنها انتخابات آزاد در کشور است. در اولین انتخابات در سال ۱۹۹۹، موزه المالکی اولین نامزد زن در کشورهای عضو شورای همکاری خلیج فارس شد که در انتخابات شهرداری‌ها رقابت کرد. شیخه بنت یوسف حسن الجفیری اولین زنی بود که در انتخابات شورای مرکزی شهرداری برای حوزه فرودگاه قدیمی در سال ۲۰۰۳ به پیروزی رسید. برای اولین بار در سال ۲۰۱۵، دو زن به‌طور همزمان به عضویت در شورای مرکزی شهرداری انتخاب شدند. علیا بنت احمد آل ثانی به عنوان نخستین سفیر زن در سال ۲۰۱۳ به عنوان نماینده دائمی در سازمان ملل منصوب شد. برابری جنسیتی زنان قطری از سال‌های دهه ۱۹۹۰ تا کنون پیشرفتهای حقوقی و اجتماعی بزرگی داشته‌اند. شیخه موزا با حمایت از کنفرانس‌های زنان، حمایت از فرصت‌های تحصیلات عالی و ایجاد یک جایگاه وزارت در دولت برای رفع نگرانی‌های زنان، صدای مدافعین حقوق زن بوده‌است. در نتیجه این پیشرفت‌ها، زنان قطری فرصت‌های شغلی فراوان از جمله موقعیت‌های رهبری در آموزش و پرورش، نظام بانکی، پروژه‌های خیریه، خدمات بهداشتی و انسانی، گردشگری، عمران، خدمات عمومی و حتی دیپلماسی دارند. در سال ۱۹۹۸، کمیته امور زنان به عنوان شاخه ای از شورای عالی امور خانواده به منظور تأمین رفاه زنان قطری تأسیس شد. این کمیته در کنار حمایت از حقوق زنان است، به دنبال این است که زنان را با کمک‌های اقتصادی و فرصت‌های شغلی به ادغام شدن زنان در جامعه کمک کند. مشارکت نیروی کار برای زنان در قطر تقریباً ۵۱ درصد است که بالاتر از میانگین جهانی است و بالاترین میزان در جهان عرب است. علاوه بر این، قطر به میزان قابل توجهی کمک‌های اجتماعی شامل امکانات رفاهی مانند مسکن و سهمیه مسافرت در اختیار مردان می‌گذارد، که کارمندان زن کمتر از این مزایا بهره مندند."گزارش: زنان و زایمان حقوق زنان در قطر به طور قابل توجهی بیش از 10 سال است." ، Doha News، 2013. | ## جمع‌بندی | 02 نوامبر 2016 کارشناسان می‌گویند که زنان با حقوق بیشتری در حال حرکت به جلو هستند.