موضوع مقاله: کشت کلان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کشت کلان | مقدمه: کشتزارها که حول یک عمارت کشتزار متمرکز هستند، محصولاتی از جمله پنبه، شاهدانه، تنباکو، قهوه، چای، کاکائو، نیشکر، تریاک، سیسال، دانه‌های روغنی، نخل‌های روغنی، میوه‌ها، درختان کائوچو و درختان جنگلی را پرورش می‌دهند. | ## بخش 1: کشت کلان | سیاست‌های حمایت‌گرایانه و مزیت نسبی طبیعی گاهی در تعیین مکان استقرار کشتزارها نقش داشته‌اند. قبل از حدود سال ۱۸۶۰، این واژه اصطلاح رایج برای مزرعه‌ای با هر اندازه در بخش‌های جنوبی آمریکای شمالی بریتانیا بود، در حالی که همان‌طور که نوآ وبستر اشاره کرده است، واژه «مزرعه» (farm) از حدود مریلند به سمت شمال به اصطلاح رایج تبدیل شد. اصطلاح «کشتزار» در اکثر مستعمرات بریتانیا استفاده می‌شد، اما در خود بریتانیا در این معنا بسیار به‌ندرت به کار می‌رفت. کشاورزی کشتزاری با افزایش تجارت بین‌المللی و توسعه یک اقتصاد جهانی که به دنبال گسترش استعمار اروپایی پدید آمد، تکثیر شد. بر پایه محصول کشت درخت کشت‌های درخت، که در ایالات متحده اغلب مزارع درخت نامیده می‌شوند، برای تولید تجاری الوار یا محصولات درختی مانند روغن نخل، قهوه یا کائوچو ایجاد می‌شوند. کشتزارهای ساج و خیزران در هند نتایج خوبی داشته و راهکاری جایگزین برای کشاورزان مرکز هند، جایی که کشاورزی سنتی گسترده بود، فراهم کرده‌اند. اما به دلیل افزایش هزینه‌های نهاده‌های کشاورزی، بسیاری از کشاورزان به کشت ساج و خیزران روی آورده‌اند که به آب بسیار کمی نیاز دارند (فقط در دو سال اول). چنین کشتزارهایی برای پرورش گونه‌های بومی و ترویج بازسازی جنگل در زمین‌های تخریب‌شده به عنوان ابزاری برای احیای محیط زیست ایجاد می‌شوند. کشتزارهای شکر همچنین در کشورهایی مانند باربادوس و کوبا به دلیل مواهب طبیعی که داشتند، پدید آمدند. این مواهب طبیعی شامل خاک مساعد برای رشد شکر و تولید نهایی بالای نیروی کار بود که از طریق افزایش تعداد افراد برده‌شده محقق می‌شد. گیاهان نخل روغنی کشاورزی نخل روغنی به سرعت در مناطق گرمسیری مرطوب گسترش می‌یابد و معمولاً در مقیاس کشتزار توسعه می‌یابد. | ## بخش 2: کشت کلان | محصولات زراعی این‌ها شامل تنباکو، نیشکر، آناناس، فلفل دلمه‌ای و پنبه، به ویژه در کاربردهای تاریخی هستند. قبل از رواج پنبه در جنوب آمریکا، نیل و برنج نیز گاهی محصولات کشتزاری نامیده می‌شدند. در برزیل، کشتزارهای قهوه از کشاورزی برش و سوخت استفاده می‌کردند؛ یعنی جنگل‌های بارانی را تخریب کرده و درختان قهوه می‌کاشتند که مواد مغذی خاک را تخلیه می‌کرد. اگر یک جنگل طبیعی برای ایجاد یک جنگل کاشته‌شده پاکسازی شود، احتمالاً منجر به کاهش تنوع زیستی و تخریب زیستگاه خواهد شد. در برخی موارد، ایجاد آن‌ها ممکن است شامل زهکشی تالاب‌ها برای جایگزینی درختان پهن‌برگان مختلط (که قبلاً غالب بودند) با گونه‌های کاج باشد. اگر یک کشتزار در زمین‌های کشاورزی رها شده یا زمین‌های بسیار تخریب‌شده ایجاد شود، می‌تواند هم زیستگاه و هم تنوع زیستی را افزایش دهد. یک جنگل کاشته‌شده را می‌توان به‌طور سودآور در زمین‌هایی ایجاد کرد که از کشاورزی پشتیبانی نمی‌کنند یا از عدم بازسازی طبیعی رنج می‌برند. در جاهایی که گونه‌ها یا واریته‌های غیربومی کشت می‌شوند، تعداد کمی از جانوران بومی برای بهره‌برداری از آن‌ها سازگار شده‌اند و از دست دادن تنوع زیستی بیشتری رخ می‌دهد. با این حال، حتی گونه‌های درختی غیربومی ممکن است به عنوان کریدورهایی برای حیات وحش عمل کنند و به عنوان یک ضربه‌گیر برای جنگل‌های بومی عمل کرده و اثر حاشیه‌ای را کاهش دهند. در اروپا، کشت‌های درخت پتانسیل افزایش تنوع محلی کاربری زمین را دارند، به ویژه زمانی که در مناظر کشاورزی یا مناظر یکنواخت واقع شده باشند. با این حال، ظرفیت آن‌ها برای افزایش تنوع به شدت به بافت فضایی بستگی دارد: کشتزارهایی که در مناطق عمدتاً کشاورزی قرار می‌گیرند، نسبت به کشتزارهایی که توسط جنگل احاطه شده‌اند، سهم بیشتری در تنوع دارند. | ## بخش 3: کشت کلان | کشتزارهایی که در دوره‌های تناوب طولانی‌تر (۳۰ سال یا بیشتر) برداشت می‌شوند، می‌توانند مزایایی مشابه یک جنگل با بازسازی طبیعی که برای تولید چوب در تناوب مشابه مدیریت می‌شود، فراهم کنند. در مورد گونه‌های بیگانه، اگر تأثیر آن‌ها با اقداماتی مانند باقی گذاشتن قطعاتی از گونه‌های بومی در کشتزار یا حفظ کریدورهای جنگل طبیعی تعدیل شود، زیستگاه می‌تواند به‌طور قابل توجهی بهبود یابد. در دوران مدرن، دستمزدهای پایینی که معمولاً به کارگران کشتزار پرداخت می‌شود، مبنای سودآوری کشتزارها در برخی مناطق است. در زمان‌های اخیر، برده‌داری آشکار با «شبه-برده‌داری» یا «برده‌داری جنسی»، از جمله سیستم سهم‌بری جایگزین شده است و حتی آن هم به شدت کاهش یافته است. در شدیدترین حالت، کارگران در «اسارت بدهی» هستند: آن‌ها باید برای بازپرداخت بدهی با چنان نرخ‌های بهره تنبیهی کار کنند که ممکن است هرگز بازپرداخت نشود. دیگران ساعات طولانی نامعقولی کار می‌کنند و دستمزدهای معیشتی دریافت می‌کنند که (در عمل) فقط ممکن است در فروشگاه شرکتی خرج شود. در برزیل، کشتزار نیشکر، «انژنیو» (موتور) نامیده می‌شد و اصطلاح انگلیسی قرن هفدهم برای تولید استعماری سازمان‌یافته «factory» (کارخانه) بود. چنین ساختارهای اجتماعی و اقتصادی استعماری در اقتصاد کشتزاری مورد بحث قرار می‌گیرند. کارگران شکر در کشتزارهای کوبا و جاهای دیگر در کارائیب در شهرک‌های شرکتی موسوم به «باتی‌ها» زندگی می‌کردند. | ## جمع‌بندی | جامعه و فرهنگ ماهیگیری زمانی که مستعمره نیوفاندلند در سال ۱۶۱۰ توسط انگلستان مستعمره شد، استعمارگران اولیه «پلنتر» (planter) نامیده می‌شدند و مکان‌های پردازش ماهی آن‌ها به عنوان «کشتزارهای ماهیگیری» شناخته می‌شد.