موضوع مقاله: سنت جوزف (میشیگان) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سنت جوزف (میشیگان) | مقدمه: Joseph) که معمولا با نام سنت جو نیز شناخته می‌شود شهری در ایالت میشیگان، ایالات متحده آمریکا می باشد. | ## بخش 1: سنت جوزف (میشیگان) | سنت جو در ساحل دریاچه میشیگان در دهانه رودخانه سنت جوزف در حدود ۹۰ مایلی شمال شرق شهر شیکاگو واقع شده‌است. تاریخ دهانه رودخانه سنت جوزف در محل کنونی شهر سنت جوزف نقطه‌ای مهم برای سفر و تجارت قبایل میامی و پوتاواتومی بود، زیرا در مسیر آبی کلیدی بین دریاچه‌های بزرگ و رودخانه می‌سی‌سی‌پی قرار داشت. هر دو قبیله میامی و پاتواتومی از این مسیر استفاده می‌کردند و این منطقه را به عنوان اردوگاه برمی‌گزیدند. رودخانه سنت جوزف همچنین امکان ارتباط با مسیر ساوک را فراهم می‌کرد که مسیر زمینی اصلی از طریق میشیگان بود. کاوشگر فرانسوی رنه-روبر کاولیِر، سیور دو لا سال، قلعه میامی را بر فراز تپه‌ای مشرف به دریاچه میشیگان ساخت. پس از آن که کشتی گمشده تلقی شد، لا سال و همراهانش نخستین عبور زمینی اروپایی‌ها از شبه‌جزیره پایین را انجام دادند. اولین مهاجر دائمی سفیدپوست در سنت جوزف، ویلیام برنت بود که حدود سال ۱۷۸۰ یک پست تجاری در دهانه رودخانه سنت جوزف تأسیس کرد. این پست با مکان‌هایی از جمله دیترویت، مکیناک و شیکاگو به تجارت مواد غذایی، پوست و کالا می‌پرداخت. در سال ۱۸۲۹، کالوین بریتن که از شهرستان جفرسون، نیویورک آمده بود و دو سال در مأموریت کری در نایلز تدریس کرده بود، به محل سنت جوزف آمد. کمی بعد، او نقشه روستا را تهیه کرد که در آن زمان نیوبری‌پورت نام داشت و نام آن از یک شهر ساحلی در ماساچوست گرفته شده بود. دهانه رودخانه سنت جوزف بعداً از طریق یک کانال صاف شد و اسکله‌هایی به آن افزوده شد. اولین فانوس دریایی در سنت جوزف با فانوس دریایی اصلی شیکاگو به عنوان اولین فانوس دریایی ساخته شده در دریاچه میشیگان رقابت می‌کند. اولین مسیر آبی بین سنت جوزف و شیکاگو به عنوان مسیر پستی در سال ۱۸۲۵ آغاز شد، اما خدمات آن تا سال ۱۸۴۲ که ساموئل و ابر وارد خدمات دائمی را آغاز کردند، پراکنده بود. | ## بخش 2: سنت جوزف (میشیگان) | قبل از ظهور شرکت‌های بزرگ کشتی‌رانی در دریاچه میشیگان، خدمات عمدتاً توسط قایق‌های شخصی انجام می‌شد. با افزایش حمل و نقل در بندر بنتون و رشد گردشگری در سنت جوزف، عملیات دائمی و بزرگ‌تری در بندرها آغاز شد. در سال ۱۸۷۶ خدمات نجات ایالات متحده یک ایستگاه نجات در سنت جوزف ساخت و جوزف ناپیر را به عنوان اولین مسئول ایستگاه منصوب کرد. سه شهر بزرگ شهرستان، بنتون هاربر، سنت جوزف و نایلز هر کدام خواهان مرکزیت شهرستان بودند، اما هیچ‌کدام اکثریت آرا را نداشتند. پس از آنکه رأی‌دهندگان سنت جوزف و بنتون هاربر آرای خود را ترکیب کردند، سنت جوزف توانست برنده شود. در ۱۱ اکتبر ۱۸۹۸، آگوستوس مور هرینگ یکی از گلایدرهایش را که به موتور مجهز بود، به سیلور بیچ در سنت جوزف برد. در حالی که هرینگ یک هواپیمای سنگین‌تر از هوا با نیروی موتور داشت، اما راهی برای کنترل آن نداشت. پنج سال بعد، برادران رایت پرواز کنترل‌شده را کامل کردند و خود و کیتی هاوک، کارولینای شمالی را در تاریخ ثبت کردند؛ جایگاهی که ممکن بود متعلق به هرینگ و سنت جوزف شود. تاریخ حمل و نقل در نیمه دوم قرن نوزدهم، دو شرکت بزرگ حمل و نقل بین سنت جوزف و شیکاگو فعالیت می‌کردند: شرکت حمل و نقل گودریچ و شرکت محلی گراهام و مورتون. آنها بیش از صد سال بر حمل و نقل سنت جوزف تسلط داشتند، اگرچه شرکت‌های کوچکتری نیز در این مدت فعالیت می‌کردند. این شرکت به سرعت رشد کرد و در بیش از پنجاه سال فعالیت خود به دومین خط بزرگ در دریاچه میشیگان پس از گودریچ تبدیل شد. در سال ۱۹۲۴، با ایجاد جاده‌های آسفالته در امتداد ساحل دریاچه میشیگان، شرکت G & M مجبور شد با گودریچ ادغام شود. مانند بسیاری از بنادر دیگر در امتداد دریاچه میشیگان، سنت جوزف در سال‌های اولیه قرن بیستم با کاهش شدید ترافیک مواجه شد که با رکود بزرگ تشدید شد. | ## بخش 3: سنت جوزف (میشیگان) | در ۲۹ ژانویه ۱۸۷۰، راه‌آهن ساحل دریاچه شیکاگو و میشیگان خط ریلی را از نیو بوفالو به سنت جوزف گسترش داد. این راه‌آهن سنت جوزف را به گرند راپیدز، ماسکگون، دیترویت و شیکاگو متصل کرد (پیش از این، تنها ارتباط سنت جوزف با این شهرها از طریق آب بود). این خط به راه‌آهن شیکاگو و غرب میشیگان سازماندهی شد و سپس در راه‌آهن پر مارکت ادغام شد. امروزه به عنوان زیرمجموعه گرند راپیدز CSX شناخته می‌شود که از شیکاگو تا گرند راپیدز امتداد دارد. خدمات ریلی مسافری توسط سرویس "پر مارکت" آمترک از شیکاگو تا گرند راپیدز ارائه می‌شود و در سنت جوزف، بنگر، هلند و گرند راپیدز توقف دارد. تاریخ کسب‌وکار و صنعت در سال ۱۸۹۲، شرکت ساخت قایق تراسکات از گرند راپیدز به سنت جوزف نقل مکان کرد. در اوایل قرن بیستم، این شرکت با ۷۰۰ کارمند بزرگ‌ترین کارفرما در سنت جوزف بود و سالانه ۶۰۰ قایق چوبی می‌ساخت. Blume 2012 در سال ۱۹۱۱، لوئیس، اموری و فردریک آپتون کسب‌وکاری را آغاز کردند که ماشین لباسشویی خانگی تولید می‌کرد. در سال ۱۹۲۹، شرکت ماشین آپتون با شرکت ناینتین هاندرد ادغام شد و نام شرکت جدید را گرفت. امروزه شرکت ویرپول بزرگ‌ترین تولیدکننده لوازم خانگی بزرگ است و حضور گسترده‌ای در بنتون هاربر و سنت جوزف دارد. در سال ۱۸۹۱، پارک تفریحی سیلور بیچ در زمینی بین دریاچه و دهانه رودخانه در سنت جوزف افتتاح شد. لوگان دریک و لوئیس والاس زمین را از راه‌آهن پر مارکت خریدند و کلبه‌هایی برای جذب گردشگران به ساحل ساختند. با افزایش سن و محبوبیت پارک، آن‌ها جاذبه‌های متعددی از جمله غرفه‌ها، بازی‌ها، استخر، پیاده‌رو و وسایل بازی مختلف افزودند. | ## جمع‌بندی | اولین ترن هوایی در سال ۱۹۰۴ ساخته شد و "تعقیب در میان ابرها" نام داشت که بعداً با ترن مخملی (که به "دنباله‌دار" تغییر نام داد) جایگزین شد.