موضوع مقاله: راب راینر | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # راب راینر | مقدمه: رابِرت نورمَن راینِر (به ؛ – ) کارگردان سینما، تهیه‌کننده، فیلم‌نامه‌نویس، بازیگر و فعال سیاسی آمریکایی بود. | ## بخش 1: راب راینر | راینر فعالیت حرفه‌ای خود را به‌عنوان بازیگر آغاز کرد و سپس به فیلم‌سازی روی آورد و مجموعه‌ای از فیلم‌های استودیویی تحسین‌شدهٔ آمریکایی را در ژانرهای گوناگون، کارگردانی کرد. او جوایز و افتخارات متعددی دریافت کرد، از جمله دو جایزهٔ امی پرایم‌تایم، یک جایزهٔ هوگو و همچنین نامزد دریافت یک جایزهٔ اسکار، یک جایزهٔ فیلم بفتا و ۹ جایزهٔ گلدن گلوب بود. در سال ۱۹۹۹ ستاره‌ای به نام او در پیاده‌رو مشاهیر هالیوود نصب شد و در سال ۲۰۱۴ جایزهٔ چاپلین را از مؤسسهٔ فیلم در مرکز لینکلن دریافت کرد. راینر به‌عنوان بازیگر با ایفای نقش مایک «میت‌هد» استیویک در مجموعهٔ کمدی موقعیت شبکهٔ سی‌بی‌اس، همگی در خانواده (۱۹۷۱–۱۹۷۹) به شهرت رسید؛ نقشی که برای او دو جایزهٔ امی ساعات پربیننده به همراه داشت. از دیگر نقش‌های بازیگری او می‌توان به فیلم‌های مامانو از قطار بنداز پایین (۱۹۸۷)، بی‌خواب در سیاتل (۱۹۹۳)، گلوله‌ها بر فراز برادوی (۱۹۹۴)، باشگاه همسران اول (۱۹۹۶)، رنگ‌های اصلی (۱۹۹۸)، اد تی‌وی (۱۹۹۹) و گرگ وال استریت (۲۰۱۳) اشاره کرد. او نخستین تجربهٔ کارگردانی سینمایی خود را با مستندنمای طنز دربارهٔ موسیقی هوی متال، این اسپینال تپ است (۱۹۸۴) رقم زد. راینر با کارگردانی فیلم‌هایی چون امر قطعی (۱۹۸۵)، کنار من بمان (۱۹۸۶)، عروس شاهزاده (۱۹۸۷)، وقتی هری سالی را دید… (۱۹۸۹)، میزری (۱۹۹۰) و چند مرد خوب (۱۹۹۲) – که نامزد جایزه اسکار بهترین فیلم شد – و نیز رئیس‌جمهور آمریکا (۱۹۹۵) تحسین گسترده‌ای به دست آورد. آغاز زندگی رابرت نورمن راینر در ۶ مارس ۱۹۴۷ در منطقهٔ برانکس شهر نیویورک در خانواده‌ای یهودی زاده شد. خواهر و برادران او، آنی راینر، شاعر، نمایشنامه‌نویس و نویسنده، و لوکاس راینر، نقاش، بازیگر و کارگردان هستند. راینر دوران کودکی خود را در خانه‌ای به نشانی خیابان بانی میدو شمارهٔ ۴۸ در نیو روشلِ ایالت نیویورک گذراند. راینر فعالیت بازیگری خود را در ۱۴ سالگی در تلویزیون و با حضور در مجموعهٔ تلویزیونی من‌هانت آغاز کرد. او در سال ۱۹۶۴ از دبیرستان بورلی هیلز فارغ‌التحصیل شد و سپس در مدرسهٔ فیلم دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس به تحصیل پرداخت. راینر در ۱۹ سالگی به همراه بازیگر لری بیشاپ عضو یک گروه بداهه‌پردازی بود و به‌عنوان برنامهٔ آغازینِ اجرای کارمن مک‌ری در باشگاه «هانگری آی» در سان فرانسیسکو روی صحنه رفت. او از بنیان‌گذاران «بنیاد آمریکا برای حقوق برابر» بود؛ نهادی که علیه پیشنهادی کالیفرنیا ۸ که ازدواج همجنس‌گرایان را در این ایالت ممنوع می‌کرد چالش حقوقی ایجاد کرد. او گفت این مجموعه به دوران کودکی این رهبران می‌پردازد و مسیر زندگی آنان را تا نقطه‌ای که با یکدیگر تلاقی پیدا می‌کند، دنبال خواهد کرد. | ## بخش 2: راب راینر | در سپتامبر ۲۰۲۵ راینر در مصاحبه‌ای با شبکهٔ سی‌ان‌ان از دونالد ترامپ و کمیسیون فدرال ارتباطات ایالات متحده انتقاد کرد. گفت: «ممکن است این آخرین باری باشد که مرا می‌بینید.» زندگی شخصی راینر در سال ۱۹۷۱ با بازیگر و کارگردان، پنی مارشال ازدواج کرد. او دختر مارشال، بازیگر تریسی راینر را از ازدواج قبلی مارشال با مایکل هنری به فرزندی پذیرفت. 291 راینر در زمان کارگردانی فیلم وقتی هری سالی را دید…، با عکاس میشل سینگر آشنا شد. این ملاقات نه‌تنها بر تصمیم او برای تغییر پایان فیلم تأثیر گذاشت، بلکه به ازدواج آن‌ها در سال ۱۹۸۹ منجر شد. این سازمان با دو هدف افزایش آگاهی دربارهٔ اهمیت سال‌های اولیهٔ کودکی از طریق تولید و توزیع ویدیوهای آموزشی با حضور سلبریتی‌ها برای والدین، و پیشبرد سیاست‌گذاری عمومی از طریق آموزش والدین و حمایت از حقوق کودکان فعالیت می‌کند. راینر گفته است که خانهٔ کودکی‌اش به‌طور مذهبی یهودی نبود، اگرچه مراسم بر میتصوا را برگزار کرده بود. او بعدها گفت که اگرچه دین سازمان‌یافته را رد می‌کند، اما با آموزه‌های بودیسم همدلی دارد. مرگ راینر و همسرش میشل سینگر در ۱۴ دسامبر ۲۰۲۵ در خانه‌شان در برنت‌وود بر اثر ضربات چاقو به قتل رسیدند. در ۱۵ دسامبر، پلیس لس‌آنجلس پسر خانوادهٔ راینر به نام نیک را دستگیر کرد و اعلام کرد که راب و نیک در عصر ۱۳ دسامبر در یک مهمانی کریسمس که توسط کونان اوبراین میزبانی شده بود، با یکدیگر مشاجره‌ای داشته‌اند. بن استیلر، شان آستین، باراک اوباما، اریک آیدل و کامالا هریس، به خبر کشته‌شدن راینر واکنش نشان دادند. دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا مرگ راینر را به تمسخر گرفت و در شبکهٔ اجتماعی تروث سوشال نوشت که «یک اتفاق بسیار غم‌انگیز رخ داده است» و ادعا کرد که «گزارش شده، راینر و همسرش که به دلیل خشم و عصبانیتی که در دیگران ایجاد کرده بود» و در نتیجهٔ سندرم اختلال ترامپ جان باخته‌اند. منتقدان جمهوری‌خواه او شامل مخالفان ترامپ مانند مارجری تیلر گرین و توماس مسی بودند. هنگامی که بعدازظهر همان روز در یک رویداد دربارهٔ پست خود دربارهٔ راینر از ترامپ پرسیده شد، او گفت راینر «برای کشور ما بسیار بد» و «فردی آشفته‌حال» است و او را متهم کرد که از جمله افرادی بوده که پشت نظریه توطئه منشأ تحقیقات روسیه قرار داشته‌اند. میراث راینر از چهره‌های برجسته در شکل‌گیری سینما و تلویزیون جریان اصلی آمریکا بود. | ## بخش 3: راب راینر | فیلم این اسپینال تپ است با محبوب‌کردن ژانر مستندنما و بهره‌گیری انقلابی از بداهه‌پردازی، تحولی اساسی در سینمای هالیوود ایجاد کرد. این فیلم قواعد و الگوهایی را بنا نهاد که بعدها فیلم‌سازان دیگر، هم در سینما و هم در تلویزیون – به‌ویژه در کمدی‌هایی مبتنی بر واقع‌گرایی، هجو و اجرای بدون فیلم‌نامه – از آن‌ها پیروی کردند. موفقیت این اثر همچنین به پذیرش گسترده‌تر قالب مستندِ نمایشی در رسانه‌های جریان اصلی انجامید. در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ راینر مجموعه‌ای از فیلم‌ها را کارگردانی کرد که به نقاط ارجاع فرهنگی ماندگار در ژانرهای گوناگون بدل شدند. از جمله درام بلوغ کنار من بمان، فانتزی–عاشقانهٔ عروس شاهزاده و کمدی عاشقانهٔ وقتی هری سالی را دید…. فیلم عروس شاهزاده باعث شد عبارت‌ها و دیالوگ‌های متعددی وارد زبان و گفتار روزمره شوند. وقتی هری سالی را دید… به‌طور خاص با تمرکز متوازن بر دیدگاه‌های مردانه و زنانه، به بازتعریف کمدی عاشقانهٔ مدرن کمک کرد و یکی از برترین کمدی‌های عاشقانهٔ تاریخ سینما دانسته می‌شود. منتقدان بارها از راینر به‌عنوان فیلم‌سازی یاد کرده‌اند که با هفت فیلم نخست خود، یکی از درخشان‌ترین دوره‌های کارگردانی در تاریخ هالیوود را رقم زد. سه فیلم از آثار راینر – وقتی هری سالی را دید…، عروس شاهزاده و این اسپینال تپ است – به‌دلیل ارزش‌های فرهنگی، تاریخی و زیبایی‌شناختی، برای نگهداری در فهرست ملی ثبت فیلم ایالات متحده انتخاب شده‌اند. پس از درگذشت او، شبکهٔ سی‌ان‌ان مقاله‌ای منتشر کرد که در آن توضیح داده شد راینر چگونه «با به چالش کشیدن خود به‌عنوان یک هنرمند، سینما را برای همیشه تغییر داد.» خبرگزاری آسوشیتد پرس نیز در گزارش درگذشت او نوشت که راینر «فرزند یکی از غول‌های کمدی بود که خود نیز به یکی از برجسته‌ترین فیلم‌سازان نسل خود تبدیل شد.» راینر فراتر از فعالیت‌های خود به‌عنوان کارگردان، به‌عنوان تهیه‌کننده و مدیر استودیو از طریق شرکت کسل راک انترتینمنت نیز تأثیر چشمگیری بر صنعت سرگرمی گذاشت. این شرکت نقش مهمی در رساندن پروژه‌های اثرگذار سینمایی و تلویزیونی به مخاطبان گسترده داشت؛ از جمله مجموعهٔ ساینفلد که انتظارات از کمدی‌های تلویزیونی شبکه‌ای را دگرگون کرد. کسل راک همچنین چندین فیلم تحسین‌شده، از جمله رستگاری در شاوشنک و مسیر سبز را تهیه کرد که هر دو به موفقیت و اعتبار ماندگار نزد منتقدان و مخاطبان دست یافتند. راینر همچنین به‌دلیل فعالیت‌های سیاسی‌اش در دههٔ ۲۰۰۰ یکی از شاخص‌ترین چهره‌های لیبرال در هالیوود به‌شمار می‌رفت و به همین دلیل در مجموعهٔ انیمیشنی ساوت پارک مورد هجو و تقلید قرار گرفت. | ## جمع‌بندی | (۱۹۸۹) میزری (۱۹۹۰) چند مرد خوب (۱۹۹۲) شمال (۱۹۹۴) رئیس‌جمهور آمریکا (۱۹۹۵) ارواح میسیسیپی (۱۹۹۶) داستان ما (۱۹۹۹) الکس و اما (۲۰۰۳) شایعه شده...