موضوع مقاله: اتوموکستین | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # اتوموکستین | مقدمه: آتوموکستین (نام تجاری: استراموکس در ایران) یک داروی مهارکننده بازجذب نوراپی نفرین است که برای درمان کودکان و بزرگسالان مبتلا به اختلال کم‌توجهی - بیش‌فعالی (ADHD) تجویز می‌شود. | ## بخش 1: اتوموکستین | با توجه به اثر غیر محرک این دارو برخلاف ریتالین، توزیع آن در داروخانه‌های ایران تابع قوانین داروهای عمومی است. برخلاف دیگر داروهای مورد استفاده در کنترل بیش‌فعالی این دارو نیاز به مدت زمان بیشتری دارد تا اثر درمانی خود را نشان دهد و این مدت زمان حداقل ۲ هفته تعریف شده‌است. استفاده از این داروها در فهرست ممنوعه WADA قرار دارد و مشکلات آشکاری را از لحاظ عملکرد افزایش یافته، ایجاد می‌کنند. مکانیسم اثر و داروشناسی آتوموکستین مهارکننده بازجذب نوراپی‌نفرین است و تا حدود بسیار کمی بازجذب سروتونین را نیز مهار می‌کند، این دارو دارای ساختمانی شبیه به فلوکستین و سرترالین است. مکانیسم درمانی این دارو بر نشانگان کمبود توجه-بیش‌فعالی مربوط به افزایش غلظت نوراپی‌نفرین در سیناپس‌ها و در نتیجه تحریک بیش‌تر گیرنده‌های ۲ آدرنرژیکی است. کاربردهای پزشکی اختلال کمبود توجه بیش فعالی این دارو برای استفاده در کودکان ، نوجوانان و بزرگسالان مورد تأیید است. ممکن است هفته ها زمان ببرد که شما اثر این داروها رو حس کنید.برتری اصلی آن نسبت به درمان‌های محرک استاندارد برای درمان ADHD این است که پتانسیل سوءاستفاده کمی دارد. به طور قابل توجهی علائم بی‌توجه و بیش فعالی را کاهش می دهد ، اما پاسخها کمتر از پاسخ به محرک‌ها بود. | ## بخش 2: اتوموکستین | علاوه بر این ، 40٪ از شرکت‌کنندگان که تحت درمان با اتموکسین قرار داشتند علائم ADHD باقیمانده را تجربه کردند. اگرچه اثربخشی آن ممکن است کمتر از داروهای محرک باشد ، شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد ممکن است در ترکیب با مواد محرک استفاده شود. پزشک ممکن است در صورت داشتن عوارض جانبی آزاردهنده از طرف محرکها ، داروهای غیرمحرک از جمله اتوکسستین را تجویز کند. بر خلاف α 2 آگونیست آدرنرژیک مانند guanfacine و کلونیدین ، اتوموکستین را می توان به طور ناگهانی و بدون عوارض قطع قابل توجهی متوقف کرد. حداکثر مقدار توصیه شده روزانه کل در کودکان و نوجوانان بالای 70 کیلوگرم و بزرگسالان 100 میلی گرم است سایر کاربردها اتموکستین ممکن است در افراد مبتلا به ADHD و اختلال دو قطبی مورد استفاده قرار گیرد اگرچه چنین استفاده ای به خوبی مطالعه نشده است. موارد منع مصرف هر نوع حساسیت به اتوموکستین و سایر مواد غیرفعال در آن بیماری قلبی عروقی علامت‌دار شامل: فیبریلاسیون دهلیزی فلوتر دهلیزی تاکی کاردی بطنی فیبریلاسیون بطنی آرتریواسکلروز پیشرفته بیماری قلبی عروقی پیشرفته فئوکروموسیتوم مصرف همزمان داروهای مهار کننده مونوآمین اکسیداز گلوکوم زاویه بسته افراد با متابولیسم ضعیف (به علت متابولیسم دارو توسط CYP2D6 عوارض جانبی عوارض جانبی شایع شامل درد شکم ، کاهش اشتها ، حالت تهوع ، احساس خستگی و سرگیجه است. عوارض جانبی جدی ممکن است شامل آنژیوادم ، مشکلات کبدی ، سکته مغزی ، روان پریشی ، مشکلات قلبی ، خودکشی و پرخاشگری باشد. سازمان غذا و داروی ایالات متحده (FDA) یک هشدار جعبه سیاه برای رفتار / ایده خودکشی صادر کرده است. | ## بخش 3: اتوموکستین | بر خلاف داروهای محرک ، اتموکستین احتمال سو استفاده یابروز عوارض انصراف در قطع ناگهانی را ندارد. شایع ترین علائم مصرف بیش از حد مصرف عبارتند از: علایم مصرف بیش از حد شامل علایم گوارشی خواب‌آلودگی لرزش سرگیجه پرفعالیتی رفتارهای غیرعادی بی قراری خشکی دهان تاکی کاردی افزایش فشارخون میدریاز علایم با شیوع کمتر تشنج افزایش فاصله QT درمان بیش مصرفی اتوموکستین با استفاده از شارکول فعال جهت جلوگیری از جذب بیشتر است. ه نظر می رسد که اتموکستین مستقیماً جریان های پتاسیم HERG را با IC 50 از 6.3 میکرومولار مهار می کند ، که این پتانسیل ایجاد آریتمی را دارد . پیشنهاد می شود که از اتموکستین با داروهای دیگری استفاده نشود که ممکن است فاصله QT را طولانی کند ، همزمان با مهار کننده های CYP2D6 ، و در مصرف کننده های ضعیف احتیاط لازم به کار رود. سایر تداخل های دارویی داروهای ضد فشار خون ، به علت اینکه اتموکستین به عنوان سمپاتومیمیک غیرمستقیم عمل می کند سمپاتومیماتیک های با عملکرد غیر مستقیم ، مانند pseudoephedrine ، مهارکننده های برگشت مجدد نوراپی نفرین یا MAOI ها سمپاتومیمتیکهای با اثر مستقیم، مانند فنیل افرین یا دیگر α 1 آگونیست آدرنرژیک ، از جمله pressors مانند دوبوتامین یا ایزوپروترنول و β آدرنرژیک آگونیست 2 داروهای با اتصال پروتئینی بالا پلاسما: اتموکستین این پتانسیل را دارد که این داروها را از پروتئین های پلاسما جابجا کند که ممکن است اثرات منفی یا سمی آنها را تقویت کند. در شرایط in vitro اتوموکستین بر اتصال پروتئین پلاسمایی آسپرین ، دزیپرامین ، دیازپام ، پاروکستین ، فنیتوئین یا وارفارین تأثیر نمی‌گذارد. پژوهش برخی از پیشنهادها وجود دارد که نشان می دهد که اتموکستین می تواند یک کمک مفید در افراد مبتلا به افسردگی اساسی باشد ، به ویژه در مواردی که دارای ADHD همزمان هستند. تفاوت با قرص های محرک در یک بررسی بالینی، فقط 15 درصد بیش فعال ها ترجیح میدهند به جای قرص های محرک (مثل متیل‌فنیدات) از این قرص استفاده کنند. | ## جمع‌بندی | برای بیش فعال هایی که سابقه سو مصرف دارو یا مواد دارند، این دارو به جای محرک هایی مثل ریتالین پیشنهاد میشود.