موضوع مقاله: سیسامنس | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سیسامنس | مقدمه: برای اینکه به هوتن یادآوری کند که چه اتفاقی برای قا‌ضی‌های فاسد می‌افتد و اهمیت درستکاری در قضاوت را فراموش نکند، کمبوجیه دستور داد که صندلی قاضی جدید را با نوارهای چرمی ساخته شده از پوست سیسامنس بپوشانند. | ## بخش 1: سیسامنس | کمبوجیه به هوتن هشدار داد که دائماً منبع چرم صندلی را که برای مشورت و صدور حکم بر روی آن می‌نشیند، در نظر داشته باشد. این داستان همچنین توسط نویسنده لاتین سده اول، والریوس ماکسیموس، در کتاب خود (نه کتاب از اعمال و سخنان به یاد ماندنی) مورد اشاره قرار گرفته است. در حالی که در نسخه هرودوت، پوست سیسامنس به صورت نوارهایی بریده شده است، ماکسیموس پوست را روی صندلی کشیده است. روایت هرودوت – نسخه اصلی کتاب هرودوت – برگردان از کتاب هرودوت تفسیر در داستان اصلی، هرودوت احتمالاً می‌خواسته القا کند که کمبوجیه دیوانه شده است. والریوس ماکسیموس داستان کمبوجیه را در فصلی دربارهٔ سختگیری نسبت به بیگانگان گنجانده است. در قرون وسطی و دورهٔ رنسانس، تصاویر قضاتی که توسط پادشاهانشان هشدار داده، مهار و مجازات می‌شدند، رایج بود. کتیبه‌ای بر روی یک مدال آلمانی مربوط به اواسط سده شانزدهم که داستان کمبوجیه را به تصویر می‌کشد، چنین است: به نظر می‌رسد رنسانس داستان کمبوجیه را به عنوان نمونه‌ای از نیاز به یک پادشاه برای اعمال کنترل مناسب بر قوه قضائیه، باز تفسیر کرده است. حاکمان آن زمان ممکن است این داستان را برای یادآوری قدرت خود به مردم یا یادآوری مجازاتی که قاضی‌ها در صورت نارضایتی از آنها متحمل می‌شدند، مفید یافته باشند. اینکه این تصویر به ویژه در سده‌های ۱۶ و ۱۷ گسترده است، شاید تصادفی نباشد، زیرا داستان بر قدرت شاهزادگان در انتصاب و عزل قضات به دلخواه تأکید دارد. تفسیر دیگر این است که تصاویر داوری کمبوجیه، منعکس کننده دیدگاه رایج آن زمان است که عدالت زمینی جایزالخطا است، در حالی که تنها عدالت الهی که توسط خدای مسیحی توزیع می‌شود، می‌تواند عدالت نهایی را فراهم کند. داوری کمبوجیه در هنر داستان فساد سیسامن الهام‌بخش هنرمندان مختلف در سده‌های ۱۵ تا ۱۷ میلادی، از جمله خرارد داوید، آنتون کلایسنس، یواخیم وتِوائل، مارتین هرمان فابر، کلِس یاکوبس ون در هک، یان تنگناگل، دیرک وِلرِت و پیتر پل روبنس بود. تصاویر بصری این داستان ابتدا در نسخه‌های خطی و چاپی مانند «داوری کمبوجیه» (۱۵۴۲) اثر هانس سبالد بهام ظاهر شد که بخشی از سرلوحه کتاب «روند قضایی» اثر جاستینوس گوبلر بود. بسیاری از این آثار هنری توسط مقامات غیرنظامی سفارش داده شده بودند تا در مکان‌هایی که در آن دوره عدالت اجرا می‌شد، مانند اتاق‌های اعضای شورا در تالارهای شهر یا دادگاه‌های دادگستری، آویزان شوند. | ## بخش 2: سیسامنس | بیشتر تصاویر لحظه‌ای را نشان می‌دهند که هوتن بر تخت پدرش می‌نشیند و پوست پدرش بر روی آن کشیده می‌شود در حالی که پادشاه در مقابل او ایستاده و او را نصیحت می‌کند. برخی از تصاویر، کمبوجیه را حذف کرده و صرفاً بر هوتن به عنوان یک قاضی بی‌طرف تمرکز می‌کنند. خرارد داوید یکی از نخستین هنرمندانی بود که سرنوشت سیسامنس را به عنوان موضوع نقاشی دو لته‌ای خود با عنوان «داوری کمبوجیه» که در سال ۱۴۹۸ تکمیل کرد، برگزید. این نقاشی به سفارش اعضای شورای شهر بروژ در اتاق اعضای شورای شهر در تالار شهر بروژ آویزان شد. پنل سمت چپ نقاشی دو لته‌ای با عنوان «دستگیری سیسامنس» در پس زمینه، سیسامنس را در حال دریافت رشوه نشان می‌دهد، در حالی که در پیش زمینه، پادشاه کمبوجیه در حال صدور حکم علیه قاضی فاسدی است که بر صندلی قضاوت خود نشسته است. پنل سمت راست با عنوان «پوست کندن سیسامنس» با جزئیات گرافیکی، قاضی را در حال زنده زنده پوست کندن به تصویر می‌کشد و شاه کمبوجیه به همراه اعضای دربار و عموم مردم نظاره گر آن هستند. در پس زمینه، صحنه کوچکتری وجود دارد که قاضی جوان را در حالی که بر روی صندلی قضاوت خود که با پوست پدرش سیسامنس پوشیده شده است، نشسته است، نشان می‌دهد. ساختمان‌هایی که در پس‌زمینه صحنه‌ها دیده می‌شوند، ساختمان‌های معاصر در بروژ هستند و لباس‌هایی که شخصیت‌های حاضر برای مشاهده قضاوت سیسامنس پوشیده‌اند، به سبکی است که مردم فلاندر در آن زمان می‌پوشیدند. دیوید با قرار دادن صحنه در فلاندر معاصر، ارتباط داستان باستانی را با بیننده اوایل دوران مدرن تقویت کرد. نقاش اهل بروژ، آنتون کلایسنس، پنل سمت چپ نقاشی دو لتی داوود را به عنوان الهام‌بخش نقاشی خود از «داوری کمبوجیه» (نیمه دوم سده شانزدهم، موزه گرونینگ ، بروژ) انتخاب کرد، زیرا او بر تصویر دستگیری قاضی فاسد تمرکز دارد و در عین حال رد رشوه به قاضی را در پس‌زمینه نشان می‌دهد. به نظر می‌رسد چهره‌های زیادی که در تصویر به همراه پادشاه دیده می‌شوند، پرتره‌هایی از افراد واقعی، احتمالاً اعضای شورای شهر بروژ، هستند. «مارتین هرمان فابر» در سال ۱۶۱۷ نسخه‌ای از این اثر را برای شهرداری امدن نقاشی کرد و «کلائس یاکوبس ون در هک» نیز همین کار را برای شهرداری آلکمار در سال ۱۶۲۰ انجام داد. هر دو اثر مشابه هستند و در پیش‌زمینه، نصب هوتن و در پس‌زمینه، اعدام سیسامن را به تصویر می‌کشند. | ## بخش 3: سیسامنس | یان تنگناگل، نقاش هلندی دیگری، در سال ۱۶۱۹ تابلوی «داوری کمبوجیه» را برای شهرداری آمستردام (که اکنون در یک مجموعه خصوصی در لاهه قرار دارد) خلق کرد که در آن تعداد چهره‌ها را به حداقل رساند و بدین ترتیب بر تعامل اصلی بین پادشاه و قاضی تازه منصوب شده تأکید کرد. روبنس پس از دریافت سفارش از شورای بروکسل به مبلغ هنگفت ۳۰۰۰ فلورین، نسخه خود از این داستان را نقاشی کرد. روبنس این اثر را بین سال‌های ۱۶۲۲ تا ۱۶۲۶ تکمیل کرد و پس از آن در اتاق دادگاه تالار شهر بروکسل آویزان شد. این اثر در جریان بمباران بروکسل توسط نیروهای فرانسوی از ۱۳ تا ۱۵ آگوست ۱۶۹۵ نابود شد. روبنس لحظه‌ای را نشان می‌دهد که پسر بر روی صندلی قاضی که پوست پدرش به عنوان سایبان بالای آن آویزان است، می‌نشیند. روبنس به روشنی از سنت شمایل‌نگاری داستان پیروی می‌کند، اما به آن حال و هوای باروک می‌دهد. شاه کمبوجیه در حالتی پویا نشان داده شده است که عصای سلطنتی خود را در دست دارد و دستش بر شمشیر است و به وضوح قاضی جدید را که سرش را به نشانه تسلیم خم کرده است، نصیحت می‌کند. در سمت راست پادشاه تعدادی سرباز و پیرمرد ریش‌دار، احتمالاً مشاوران پادشاه، قرار دارند که حضورشان اقتدار پادشاه عادل را بیشتر تقویت می‌کند. در سمت چپ، یک مرد، یک زن و دو کودک که شاهد این صحنه هستند، به احترام پادشاه به خاک افتاده‌اند. نقاش هلندی، ایزاک ایزاک، که در آنتورپ کار کرده بود، نقاشی خود از حکم کمبوجیه را برای تالار شهر هاردرویک (که هنوز در محل خود است) نقاشی کرد که به وضوح تحت تأثیر تلاش روبنس است. نقاش فلاندری، ویگور بوکه، در سال ۱۶۷۱ توسط قاضی شهر نیوپورت به عنوان هدیه‌ای به شهر، مأمور به نقاشی «داوری کمبوجیه» شد. با توجه به ابعاد بزرگ آن، این نقاشی (که اکنون در کلیسای بانوی ما در نیوپر نگهداری می‌شود) باید تأثیر زیادی در دادگاه قضات، جایی که در ابتدا به دیوار آویخته شده بود، گذاشته باشد. بوکه در اثر خود بر صحنه‌ای تمرکز می‌کند که کمبوجیه، قاضی جوان را با عصای سلطنتی‌اش به صندلی‌اش نشان می‌دهد. | ## جمع‌بندی | در منتهی‌الیه سمت چپ اثر، تندیسی از قاضی با چشمان بسته، ترازو و شمشیر قرار دارد که بر نقش نقاشی به عنوان نمونه‌ای از عدالت تأکید می‌کند.