موضوع مقاله: حزب کمونیست تایلند | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # حزب کمونیست تایلند | مقدمه: حزب کمونیست تایلند (کوته نوشت: CPT ; ، ) یک حزب کمونیست در تایلند بود که از سال ۱۹۴۲ تا دهه ۱۹۹۰ فعال بود. | ## بخش 1: حزب کمونیست تایلند | ، اگر چه فعالیت‌های کمونیستی در تایلند از اوایل سال ۱۹۲۷ آغاز شد، این حزب در تاریخ ۱ دسامبر ۱۹۴۲ رسماً تأسیس شد. در دهه ۱۹۶۰، این حزب با افزایش عضو و در نتیجه حمایت مواجه شده و در اوایل دهه ۱۹۷۰ دومین جنبش بزرگ کمونیستی در سرزمین اصلی آسیای جنوب شرقی (پس از ویتنام) بود. با وجود اختلافات درونی، حزب در اوج موقعیت سیاسی خود توانسته بود به دولت راه پیدا کند. این حزب در اوایل دهه ۱۹۹۰ به دلایلی همچون اختلافات درون حزبی، تغییر موضع احزاب کمونیستی جهان، سیاستهای موفق ضد شورشی دولت وقت تایلند، پیشنهاد عفو عمومی اعضای حزب و جنگ سرد که با شکست اتحاد جماهیر شوروی به پایان رسید، از صحنه سیاست خارج شد. دهه ۱۹۲۰ - دهه ۱۹۳۰ منشأ جنبش کمونیستی در تایلند، به تأسیس حزب کمونیست دریاهای جنوبی در بین سالهای ۱۹۲۶ تا ۱۹۲۷ بر می‌گردد. به دلیل افزایش مهاجران چینی بعد از جنگ داخلی چین، حمایت از فعالیت‌های حزب افزایش پیدا کرد. نظریات متفاوت است، ولی گمان می‌رود حزب کمونیست سیام (تایلند) در اواخر ۱۹۲۹ و اوایل ۱۹۳۰ افتتاح شد. دهه ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰: ایجاد حزب در طول مرحله اولیه وجود خود، حزب کمونیست سیام (تایلند) همچنان یک حزب کوچک بود و اعضای آن عمدتاً از روشنفکران شهر بانکوک تشکیل می‌شدند. این موضوع در اکتبر ۱۹۶۴، در پیام تبریک به مناسبت پانزدهمین سالگرد جمهوری خلق چین روشن شد. در سال ۱۹۶۱، سیاست مبارزه مسلحانه، مطابق با تجربه چین که در سال ۱۹۶۴ علنی شد، تدوین شد. به دنبال حمایت از چین، حزب کمونیست تایلند، حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی را به عنوان تجدید نظر طلب و طرفدار نظر اجتماعی امپریالیستی محکوم کرد. از سال ۱۹۶۶، روابط با حزب کمونیست ویتنام رو به وخامت رفت، زیرا حزب مستقر در تایلند از همتای ویتنامی خود به دلیل عدم طرفداری از چین انتقاد کرد. این جبهه، خواستار تشکیل دولت میهنی و دموکراتیک بود و با دولت تایلند و حضور نیروهای آمریکایی در این کشور مخالفت می‌کرد. این جبهه آماده بود تا نقش جبهه متحد را در موقعیت مثلثی استراتژی جنگ مردم (حزب-ارتش-جبهه) پر کند. مبارزه مسلحانه با شدت کم، در اوت ۱۹۶۵، هنگامی آغاز شد که حزب از طریق رادیوی خود اعلام کرد: «یک دوره مبارزه مسلحانه آغاز شده‌است». مخالفت با حضور نظامی آمریکا در تایلند، یکی از عناصر قدرت این حزب در طول جنگ ویتنام بود. این حزب ادعا می‌کرد که تایلند، یک کشور نو استعماری تحت سلطه آمریکا است؛ بنابراین بر مبارزه برای استقلال ملی تأکید شد. در سال ۱۹۶۹، ارتش آزادی‌بخش خلق تایلند تشکیل شد و مرحله جدیدی را در تجمع نیروهای چریکی رقم زد. | ## بخش 2: حزب کمونیست تایلند | این جنگ مسلحانه، به مناطق مختلفی در شمال، در کوه‌های پتچابون و رشته کوه فی پان نام گسترش یافته بود. نیروهای مسلح حزب نیز در مناطقی که نیروهای مسلح حزب کمونیست مالایا مستقر بودند، در مرزهای مالزی حضور داشتند. 131-138 دهه ۱۹۷۰: اوج از سال ۱۹۷۰، ارتش آزادیبخش خلق تایلند پشتیبانی لجستیکی قابل توجهی از چین و ویتنام دریافت کرد. این نیروها، عملیات‌های خود را، از جمله حملات به پایگاه‌های بمب افکن نیروی هوایی آمریکا در این کشور شدت بخشیدند. هنگامی که تایلند و جمهوری خلق چین در سال ۱۹۷۵ روابط دیپلماتیک برقرار کردند، در اطلاعیه ایی در رادیوی حزب از این پیشرفت استقبال شد. پس از کشتار ۶ اکتبر ۱۹۷۶ در دانشگاه سماسات و در شرایط افزایش سرکوب پس از تسلط ارتش بر کشور، حزب کمونیست تایلند توانست پایگاه عضویت خود را گسترش دهد. بسیاری از تازه جذب شده‌ها را دانشجویان، کارگران، روشنفکران، کشاورزان و اعضای حزب سوسیالیست تایلند تشکیل می‌دادند. بیش از هزار دانشجو از جمله اکثر نمایندگان منتخب دانشگاه‌ها در سراسر کشور به این حزب پیوستند. بخش بزرگی از اعضای تازه استخدام شده آموزشهای سیاسی و نظامی را در اردوگاه‌های ارتش آزادی‌بخش خلق تایلند در لائوس دیدند. در بسیاری از موارد، دانش آموزان به زندگی شهری عادت داشتند و در پذیرفتن واقعیت‌های سخت مبارزات چریکی مشکل داشتند؛ بنابراین حزب تصمیم گرفت تا بسیاری از آنها را به جای جنگل‌های عمیق، در روستاها قرار دهد. دانشجویان تازه‌وارد به گروه‌های پنج تا ده نفره تقسیم می‌شدند که در حدود ۲۵۰ «روستای آزادشده» کشور توزیع شده بودند. ورود روشنفکران چپ به حزب، توانایی حزب را برای پیگیری سیاستهای جبهه متحد تقویت کرد. به دنبال افزایش اعضا، حزب تصمیم گرفت تا به بخش‌های گسترده‌تری از جامعه تایلند و تشکیل جبهه دموکراتیکی گسترده دست پیدا کند. در ۷ مه ۱۹۷۷، حزب سوسیالیست تایلند اعلام کرد که در مبارزه مسلحانه با حزب کمونیست تایلند همکاری خواهد کرد. در ۴ اکتبر، رادیوی حزب کمونیست تایلند، تشکیل کمیته هماهنگی نیروهای میهنی و دموکراتیک را در ۲۸ سپتامبر اعلام کرد. در آن زمان نیروهای مسلح آزادیبخش مردم مسلمان تایلند و مرکز ملی دانشجویان تایلند نیز با حزب کمونیست تایلند همسو بودند. این حزب به حمایت دولتها و احزاب کمونیست در کشورهای همسایه وابستگی داشت و با تغییر اتحادهای بین‌المللی، حزب کمونیست تایلند خود را آسیب‌پذیر می‌دانست. در اواخر سال ۱۹۷۸، جنگ بین ویتنام و کامبوج، دو کشوری که از حزب کمونیست تایلند حمایت می‌کردند، به دلیل شکاف چین و شوروی آغاز شد. | ## بخش 3: حزب کمونیست تایلند | لائوس، کشوری که میزبان بسیاری از پایگاه‌های ارتش آزادی‌بخش خلق تایلند بود، در این مناقشه طرف ویتنام بود. در ژانویه ۱۹۷۹، حزب کمونیست تایلند و ارتش آزادی‌بخش خلق تایلند، توسط دولت از لائوس اخراج شدند؛ این یک ضرر نظامی برای حزب بود. بنین ورثونگ و بخش کوچکی از دیگر رهبران و روشنفکران دانشجویی از رهبری حزب جدا شدند و در ۲۲ اکتبر ۱۹۷۹ حزب آزادی ایسان تایلند (که به‌طور کلی پاک مای، «حزب جدید» نامیده می‌شد) را در وینتیان تشکیل دادند. با این حال، با مداخله نظامی ویتنام در کامبوج، حزب در بیانیه ای که در ۷ ژوئن ۱۹۷۹ منتشر شد، اقدام ویتنام را محکوم کرد. با بهبود روابط دیپلماتیک و تجاری بین تایلند و چین، و وجود دشمنی مشترک، یعنی ویتنامِ طرفدارِ شوروی، حمایت‌های اخلاقی و لجستیکی چینی‌ها از حزب کمونیست تایلند به شدت کاهش یافت. حزب کمونیست چین به این حزب توصیه کرد تا گفتگوی انقلابی خود علیه دولت تایلند را در پخش رادیویی کاهش دهد و از نیروهای دموکرات کامپوچایی علیه ویتنامی‌ها حمایت کند. رنمین ریبائو، در ۳۰ سپتامبر پیامی تبریک از حزب به مناسبت سی امین سالگرد تأسیس جمهوری خلق چین ارسال کرد که در آن خواستار وحدت ستیزه‌جویان بین کمونیست‌های تایلند و چین بود، اما پس از آن اخبار در مورد حزب کمونیست تایلند در رسانه‌های چین کمیاب شد. در مارس ۱۹۸۱، حزب سوسیالیست تایلند با ادعای تحت کنترل بودن حزب کمونیست تایلند توسط عوامل خارجی، روابط خود را با این حزب قطع کرد. دولت در پاسخ داد که مبارزان حزب، قبل از آغاز هرگونه گفتگو باید از حالت چریکی خارج شده و سلاح‌های خود را کنار بگذارند. در بیانیه ای در تاریخ ۲۵ اکتبر ۱۹۸۱، سرلشکر چاوالیت یونگچاییود، مدیر گروه عملیات ارتش تایلند، گفت که جنگ علیه نیروهای مسلح حزب کمونیست تایلند به پایان خود نزدیک می‌شود، زیرا همه پایگاه‌های اصلی ارتش آزادی‌بخش خلق تایلند در شمال و شمال شرقی از بین رفته‌است. بسیاری از اعضای خارج شده، همان افرادی بودند که بعد از واقعه ۱۹۷۶ به این حزب پیوسته بودند. دامری روآنگسوتام، یکی از اعضای با نفوذ سیاسی دفتر و سوراچای سای دان، یکی از چهره‌های برجسته حزب در جنوب تایلند، در آن زمان توسط نیروهای دولتی دستگیر شدند. [20] سازماندهی حزب از دهه ۱۹۷۰، این حزب توسط یک دفتر سیاسی ۷ نفره رهبری می‌شد که توسط کمیته مرکزی ۲۵ نفره انتخاب می‌شدند. زیر نظر کمیته مرکزی کمیته‌های مختلف استانی (چانگ وات) و زیر نظر آنها کمیته‌های منطقه ای (آمفو) قرار داشتند. ترکیب قومیتی قبل از تشکیل حزب کمونیست سیام، حزب کمونیست چین دارای یک شاخه تبعید فعال در میان چینی‌های قومی در این کشور بود. این حزب در سال ۱۹۴۶ وضعیت قانونی یافت و تأثیر عمده ای بر اتحادیه‌های کارگری و دانشجویان چینی داشت. پس از تأسیس جمهوری خلق چین در سال ۱۹۴۹، بیشتر کمونیستهای چینی در تایلند به حزب کمونیست تایلند پیوستند. به دنبال گسترش سریع حزب پس از کشتار ۱۹۷۶، تایلندی‌های قومی اکثریت اعضای حزب را تشکیل می‌دهند. | ## جمع‌بندی | در حالی که بسیاری از همونگ‌ها در همسایگان لائوس تمایل به نیروهای ضد کمونیستی داشتند، این حزب توانست پایگاه قدرتمندی در میان همونگ‌های تایلند ایجاد کند.Kaufmann, Chaim.