موضوع مقاله: صنعت در ایران | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # صنعت در ایران | مقدمه: صنعت خودروسازی ایران پس از نفت، گاز و پتروشیمی، بزرگ‌ترین صنعت این کشور به‌شمار می‌رود. | ## بخش 1: صنعت در ایران | صنعت در ایران زودتر از بیشتر کشورهای منطقه مدرن شد، امّا در دوران اخیر، با مشکل سرمایه‌گذاری روبه‌رو شده است. پس از تحریم‌ها علیه ایران، نداشتن توان رقابت با رقبای جهانی و حتی منطقه‌ای در برخی بخش‌ها مانند خودروسازی، به یک نگرانی برای صنعت ایران تبدیل شده است. توسعهٔ صنعتی ایران از اواسط دههٔ ۱۳۳۰ شدت یافت و بخش‌های گوناگون این کشور را متحول کرد. ایران کنونی، طیف گسترده‌ای از کالاها همانند خودرو، لوازم خانگی، تجهیزات مخابراتی، ماشین‌آلات صنعتی، کاغذ، کالاهای لاستیکی، فولاد، مواد خوراکی، محصولات چوبی و چرمی، منسوجات و دارو را تولید می‌کند. کارخانه‌های نساجی این کشور در اصفهان و در امتداد سواحل دریای مازندران، متمرکز شده‌اند. کار دستی سنتی ساخت این فرش‌ها، به میزان قابل توجهی در درآمدهای روستایی این کشور نقش دارد و همواره یکی از مهم‌ترین صنایع صادراتی ایران بوده است. همچنین کارخانجات اصفهان (ذوب‌آهن اصفهان و فولاد مبارکه) دو کارخانه بزرگ تولید فولاد ایران هستند. همچنین صنایع دستی ایران در مناطقی در سراسر کشور، بومی‌سازی شده است و هر شهر برای صنایع دستی خود، در پایتخت و دیگر شهرهای بزرگ کشور بازاری ایجاد کرده است. کمی بعد، با افزایش درآمد حاصل از نفت و گاز و دسترسی به اعتبارات جدید، رونق قابل توجهی به صنعت ساختمان این کشور وارد شد و شرکت‌های بزرگ بین‌المللی ساخت‌وساز را به سمت ایران کشاند. صنعت ساخت‌وساز ایران تا اواسط دههٔ ۱۳۶۰، تا حدودی احیا شده بود، امّا کمبود مسکن به‌ویژه در مناطق شهری، به عنوان یک مشکل جدی باقی ماند. صنعت در ایران پس از انقلاب ۱۳۵۷ با چالش‌های بسیاری روبه‌رو شد و روندی رو به نزول را طی کرد و از بسیاری از کشورهای منطقه خاورمیانه و دیگر کشورها عقب ماند. پس از انقلاب ۱۳۵۷، با مصادرهٔ کارخانه‌ها و واحدهای صنعتی در ماه‌های پس از انقلاب، اقتصاد ایران وارد دوران تازه‌ای شد که در آن بخش اساسی اقتصاد یعنی صنعت و تولید در اختیار دولت (حکومت) قرار گرفت. تعداد زیادی از کارخانجات و صنایعی که پیش از انقلاب به‌وجود آمده بودند، در این سال‌ها یکی پس از دیگری ورشکسته و تعطیل شدند. بر اساس آمارهای رسمی فقط در دهه ۱۳۹۰، حدود ۴۰ هزار کارخانه و بنگاه تولیدی و برند تجاری پرسابقهٔ صنعتی، معدنی و کشاورزی ورشکست و تعطیل شده یا ظرفیت تولیدشان را کاهش داده‌اند و عذر تعداد زیادی از کارگران‌شان را خواسته‌اند. تاریخچه حکومت پهلوی پیش از زمامداری رضاشاه، در ایران به‌جز تأسیسات نفتی، واحد صنعتی خاصی که بتوان آن را کارخانه‌ای تولیدی و صنعتی نامید، وجود نداشت. | ## بخش 2: صنعت در ایران | در طول مدت کوتاهی در دوران رضاشاه، ایران از کشوری عقب‌مانده و غیرصنعتی، به کشوری پیشرفته و نیمه‌صنعتی تبدیل شد. با بنیان‌گذاری کارخانه‌هایی نوین، بیشتر نیازهای کشور و مردم، دیگر از داخل تأمین می‌شد. کارخانه‌های قند، پنبه‌پاک‌کنی، نخ‌ریسی، پارچه‌بافی، برنج‌پاک‌کنی، گونی‌بافی، چرم، کبریت، توتون و تنباکو، سیگار، کاغذ و مقوا، کارتن‌سازی، شیشه و بلور، سنگ‌بری، سیمان، ذوب فلزات و آلیاژسازی، چوب و تخته‌سازی، نیروگاه، قالی‌بافی، خشکبار، چای، روغن‌کشی، کنسرو و کمپوت و غیره، به خدمت مردم ایران درآمد. با این حال، یک دسته طرح‌های بزرگ‌تر نیز وجود داشت که با کناره‌گیری وی از پادشاهی، ناتمام رها شد و ماشین‌آلات این دسته از طرح‌ها از میان رفت. همچنین اقدام به استخراج مواد معدنی چون زغال‌سنگ، سنگ مرمر، سنگ آهن، گوگرد، مس، سرب و غیره نیز شد تا برای کاربرد داخلی و گاه صادرات استفاده شود. در آغاز کارهای صنعتی در ایران، به ناچار مهندسان خارجی در صنایع به‌کار برده شدند ولی سپس با تأسیس مراکز آموزشی فنی و حرفه‌ای و ساخت هنرستان‌های صنعتی، ساخت دانشکده‌ها و آموزشگاه‌های فنی در ایران و حتی فرستادن دانشجو به خارج، کم‌کم متخصصان و مهندسان ایرانی توانستند خودشان کار را در دست بگیرند. حکومت وی، مقبولیتش را در نوسازی اقتصادی کشور و زنده‌سازی ملی‌گرایی ایرانی افزون بر سفارش بر دیوان‌سالاری و نیروهای نظامی جست‌وجو می‌کرد. دولت آن دوره نیز با فراهم‌سازی امنیت و گزینش سیاست اقتصاد ارشادی، در زمینهٔ توسعه گام برداشت؛ هرچند که این کار، بر اساس تصمیم و ارادهٔ شخصی رضاشاه به اجرا درمی‌آمد. کمی بعد، با افزایش درآمد حاصل از نفت و گاز و دسترسی به اعتبارات جدید، رونق قابل توجهی به صنعت ساختمان این کشور وارد شد و شرکت‌های بزرگ بین‌المللی ساخت‌وساز را به سمت ایران کشاند. تولید سیمان ایران نیز در واپسین دوران پادشاهی پهلوی، سالانه ۷٫۷ میلیون تن بوده که در دههٔ ۱۳۶۰، به ۱۷ میلیون تن رسید و دلیل بزرگ این افزایش، تکمیل شدن پروژه‌هایی بود که سرمایه‌گذاری‌شان پیش از انقلاب ۱۳۵۷ شروع شده بود. صنایع کوچک در ایران ۹۲ درصد صنایع ایرانی، ۴۵ درصد مشاغل صنعتی و ۱۷ درصد تولید کشور را تشکیل می‌دهند. بخش خصوصی در ایران به دلیل ضعف یا حضور نداشتن، مشارکت کمی در نوآوری و توسعه فناوری دارد. در سال ۲۰۱۶ ایران حدود ۳٬۰۰۰ شرکت دانش‌بنیان داشت که ۷۰٬۰۰۰ شغل ایجاد کردند و ۶٫۶ میلیارد دلار درآمد داشتند. بر اساس گزارشی در تیر ۱۳۹۶، از دیدگاه منطقه‌ای با وجود اینکه صنعت مدرن بسیار زودتر از بسیاری از کشورهای منطقه به ایران وارد شده است ولی جایگاه این کشور در میان ۲۲ کشور دیگر، دهم است، یعنی پایین‌تر از سطح میانگین. بر اساس این رده‌بندی، کشورهای اسرائیل، ترکیه، عربستان، امارات و بحرین جایگاه یکم تا پنجم را گرفته‌اند. | ## بخش 3: صنعت در ایران | پس از تحریم‌ها علیه ایران، سرمایه‌گذاری در صنعت این کشور به شدت کاهش یافت و قدرت رقابت و همچنین ظرفیت تولید در این بخش از اقتصاد ایران، همپا و همزمان با رقبای منطقه‌ای و جهانی خود، رشد نکرد. حتی در اینکه در صورت گذر از این دوران صنعت ایران بتواند دوباره به رقابت با دیگر کشورها بپردازد و نوآوری کند، تردید وجود دارد. وزارت صنایع و معادن در ایران وزارت صنایع و معادن مسئول تسهیل گسترش و ارتقای سیاست‌های صنعتی و معدنی است. این وزارت همچنین مسئولیت متمرکز کردن و ادغام سیاست‌گذاری در بخش صنعت و معدن است. سرانجام این وزارتخانه تمام استراتژی‌ها، سیاست‌ها و برنامه‌های مربوط به صنایع و بخش معدن ایران را تنظیم می‌کند. مرکز توسعه فناوری صنایع پیشرفته نیز به عنوان یکی از مراکز این وزارتخانه در ترویج فعالیت‌های پژوهشی و حمایت از ظهور شرکت‌هایی با فناوری پیشرفته فعالیت می‌کند. نزدیک به ۳۰٪ از نیروی کار عمومی ایران و ۴۵٪ از شرکت‌های بزرگ صنعتی آن در تهران واقع شده است و نزدیک به نیمی از این نیروی کار در شرکت‌های دولتی کار می‌کنند. بر اساس تحقیقات، صاایران، بانک صادرات ایران، همراه اول، ایران خودرو، شرکت فولاد مبارکه اصفهان، ذوب آهن اصفهان، واگن پارس، صنایع ایران، ماشین‌سازی اراک، شرکت زرماکارون، ایران خودرو دیزل، پارس خودرو، هپکو، استیل البرز، یک و یک، صنایع آذرآب، گروه صنعتی گلبافت، گروه نورد آلومینیوم، خودروسازی سایپا، نوین زعفران، شرکت رنگسازی هاویلوکس، تلاونگ و گروه صنعتی گلرنگ برترین برندهای ایرانی هستند. صنعت ایران با توجه به شاخص اقتصادی GDP per Capita که به معنی سرانه تولید ناخالص داخلی بر جمعیت است، (یعنی ارزش تمامی کالاهای تولید داخلی و خدمات مربوط به آن‌ها در طول سال که به دلار آمریکا تبدیل و بر متوسط جمعیت آن کشور در همان سال تقسیم می‌شود) دارای رتبهٔ جهانی ۱۲۰ است. بر اساس گزارش سازمان ملل ایران در رتبهٔ ۵۷ شاخص توسعه صنعتی قرار دارد که نشان‌دهندهٔ ضعف ایران در صنعت نسبت به سایر کشورهای جهان است. دلایل عقب‌ماندگی صنعتی ایران عدم پیشینهٔ صنعتی: ایران کشوری است که صنعت از سایر کشورها وارد آن شده است و از داخل آن شکل نگرفته است؛ بنابراین نمی‌تواند به رقبای خارجی که سال‌ها جلوتر هستند، برسد. وابستگی تکنولوژی و وجود تحریم: به دلیل وجود تحریم‌ها، شرکت‌های ایران نمی‌توانند به مواد اوّلیه، تجهیزات و ماشین‌آلات و تکنولوژی ساخت برخی محصولات دسترسی داشته باشند. بازار هدف کوچک: برخلاف شرکت‌های سایر دنیا که با جهان آزاد در ارتباط هستند و می‌توانند محصولات خود را به همهٔ جهان عرضه کنند، ایران به دلیل تکنولوژی قدیمی تنها می‌تواند محصولات خود را در داخل ایران بفروشد؛ بنابراین سرمایه‌گذاری سنگین در این بخش توجیه‌پذیری کمتری پیدا می‌کند و صنعت ایران توسعه پیدا نمی‌کند. سودآوری پایین صنعت در ایران: در مقایسه با واسطه‌گری، سود و زحمت کار صنعتی بسیار بیشتر است؛ بنابراین شرکت‌ها ترجیح می‌دهند در امور دیگر نظیر املاک و مستغلات سرمایه‌گذاری کنند تا کار تولیدی. غرب‌ستیزی: غرب‌ستیزی عامل دیگری بوده است که باعث دور شدن ایران از توسعهٔ صنعتی شده است. | ## جمع‌بندی | غرب‌ستیزی موجب شد تا ایران به دنبال توسعهٔ صنایع سنگین برود، بدون اینکه توجه شود که صنایع سنگین باید در داخل، مشتری داشته باشند.