موضوع مقاله: اتحاد رنو–نیسان–میتسوبیشی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # اتحاد رنو–نیسان–میتسوبیشی | مقدمه: رنو–نیسان–میتسوبیشی شرکت خودروسازی ژاپنی-فرانسوی است، که از مشارکت استراتژیک دو شرکت خودروسازی رنو و نیسان در سال ۱۹۹۹ تأسیس شد و هم‌اکنون از هر ۱۰ خودروی تولید شده در جهان، یک خودرو به این شرکت تعلق دارد. | ## بخش 1: اتحاد رنو–نیسان–میتسوبیشی | اتحاد رنو–نیسان–میتسوبیشی در حال حاضر دارای بیش از ۴۵۰٫۰۰۰ کارمند است و کنترل شرکت‌های خودروسازی اینفینیتی، میتسوبیشی موتورز، رنو سامسونگ موتورز، نیسان، رنو، داتسون، داچیا و لادا را در اختیار دارد. دفتر مرکزی این شرکت در شهر آمستردام، هلند قرار دارد و در سال ۲۰۱۲ شمار ۸٫۱ میلیون دستگاه خودرو به‌فروش رساند، که پس از شرکت‌های جنرال موتورز، تویوتا و گروه فولکس‌واگن به‌عنوان چهارمین شرکت خودروسازی جهان شناخته شد. شرکت رنو در سال ۲۰۱۱ پس از گروه فولکس‌واگن و پژو سیتروئن به‌عنوان سومین خودروساز اروپا شناخته‌شد. شرکت رنو مالک اکثریت سهام شرکت رومانیایی داچیا، شرکت ترکیه‌ای اویاک-رنو، شرکت کره‌ای رنو سامسونگ موتورز و شرکت ایرانی رنو پارس می‌باشد. این شرکت هم‌چنین ۴۳٫۴٪ درصد از سهام شرکت ژاپنی نیسان و ۲۵٪ درصد از شرکت روسی آوتوواز را نیز در اختیار دارد. در حال حاضر کارلوس غصن در جایگاه مدیرعامل و رئیس هیئت مدیره رنو، عملأ سکان رهبری این شرکت فرانسوی را در دست دارد. این دو کمپانی پس از مشارکت در راه‌اندازی گروه رنو-نیسان آلیانس، هم‌اکنون در قالب این گروه، به‌عنوان چهارمین خودروساز بزرگ جهان، شناخته می‌شوند. دولت فرانسه با در اختیار داشتن ۱۵٪ درصد از سهام رنو، بزرگترین سهام‌دار آن محسوب می‌شود. شرکت رنو فعالیت گسترده‌ای نیز در مسابقات اتومبیل‌رانی و موتوراسپرت داشته و تیم فرمول یک رنو در طول سال‌های گذشته، یکی از موفق‌ترین تیم‌های فرمول یک بوده‌است. تاریخچه کارآفرین و صنعتگر فرانسوی؛ لوئی رنو بنیانگذار شرکت رنو می‌باشد، که نخستین اتومبیل او رنو تیپ ای نام داشت و در سال ۱۸۹۸ ساخته شد. شرکت رنو به‌طور رسمی در سال ۱۸۹۹ توسط لوئی رنو و برادرانش (مارسل و فرناند) با نام رنو فررس با یک سرمایه کوچک تأسیس شد. در ابتدای دهه ۱۹۰۰ میلادی، رنو ابداع جعبه دنده رانش مستقیم را به نام خود ثبت کرد. با گسترش سریع شرکت، فروش سالانه آن‌ها بالا گرفت و با توسعه نیروی کار در سال ۱۹۰۲ توانستند وسعت کارخانه را به ۷٫۵۰۰ متر مربع گسترش دهند. در همان سال، لوئی اقدام به ساخت اولین موتور تحت نام تجاری رنو، با چهار سیلندر و ۲۴ اسب بخار نمود و خیلی زود بعد از آن امتیاز موتور توربو را برای او دربرداشت. در سال ۱۹۰۳ در مسابقه‌ای که بین پاریس و مادرید انجام شد، در اثر تصادف، مارسل رنو در سن ۳۱ سالگی درگذشت. در این سال (۱۹۰۳) فرناند رنو، شروع به دایر کردن شبکه فروش محصولات رنو و تأسیس شرکت تجاری در خارج از فرانسه، در کشورهای انگلستان، بلژیک، ایتالیا، آلمان و اسپانیا نمود. در سال ۱۹۰۵ این شرکت، سفارشی برای ساخت ۲۵۰ دستگاه تاکسی دریافت کرد، که این قرارداد، در عمل، رنو را از یک کارگاه، به یک کارخانه تولید انبوه و سازنده شماره یک فرانسه تیدیل نمود. در سال ۱۹۱۹ لوئی رنو در صنایع اتومبیل اروپا به‌طور جداگانه در میان رقیبان آمریکایی رخنه کرد و با آن‌ها به رقابت پرداخت. در طول جنگ جهانی اول، رنو نقش مهمی را ایفا می‌کرد، که دو واقعه آن روزها، قابل توجه بودند: نخست واقعه تاکسی‌های وارنه؛ که به ۵۰۰ دستگاه تاکسی رنو اشاره دارد، که در خلال جنگ جهانی اول، برای حمل سربازان در پاریس استفاده شدند. در پایان جنگ رنو با کارخانه‌هایی در بلژیک، انگلستان و اسپانیا، کماکان، تولیدکننده اصلی خودرو در فرانسه محسوب می‌شد. در سال ۱۹۴۰ پس از آنکه فرانسه به اشغال آلمان درآمد، لوئی رنو از ساختن تانک برای آلمان نازی سر باز زد و آلمان‌ها کنترل کارخانه را در دست گرفته و شروع به ساخت کامیون‌های بارکش نمودند. در آن زمان دولت موقت جمهوری فرانسه، لوئی رنو را، متهم به همکاری با آلمان‌ها کردند و بعد از آزادسازی ویشی فرانسه در سال ۱۹۴۴ وی را دستگیر نمودند و در زندان فرزنه، محبوس کردند. وی در اوضاع آشفته آن روزها، در سال ۱۹۴۵ در حالی که منتظر محاکمه خود بود، در زندان درگذشت. در اول ژانویه ۱۹۴۵ در پی حکم ژنرال دوگل، بر اساس اتهامی اثبات نشده، کمپانی از لوئی رنو سلب امتیاز گردید و کارخانه رنو، ملی اعلام شد. این شرکت در سال ۱۹۹۰ کارخانجات ماک را خریداری کرد و در حال حاضر نیز مالک آن می‌باشد. رنو در سال ۱۹۹۹ معادل، ۴۵٪ درصد از سهام نیسان را خرید و ۱۵٪ درصد سهام خود را به نیسان داد. در همین سال سامسونگ نیز به رنو پیوست و با مشارکت دو شرکت رنو سامسونگ موتورز راه‌اندازی شد. در سال ۲۰۰۰ قراردادی بین ولوو و رنو امضاء شد که با واگذاری ۲۰٪ درصد سهام ولوو به این شرکت، رنو حضور فعالی در ساخت کامیون پیدا کرد. در سال ۲۰۰۱ ساخت دوچرخه‌های کوهستانی و خیابانی را آغاز کرد و مشارکت رنو و نیسان سبب شد که نیسان به سود دهی بیشتری برسد. رنو در سال ۲۰۰۵ با رانندگی فرناندو آلونسو به قهرمانی مسابقات فرمول یک دست یافت و در سال ۲۰۰۹ شروع به طراحی و ساخت خودروهای الکتریکی کرد. رنو با مشارکت فرانس تلکوم اولین تولیدکننده اتومبیل «آدیس لاین» با سیستم ماهواره‌ای بوده و مدل «ول ساتیس» رنو به عنوان بی صداترین اتومبیل جهان شناخته شده‌است. دفتر مرکزی رنو در بیلانکورت واقع شده و بیش از ۱۲۴ هزار نفر در ۱۱۸ کشور دنیا برای رنو کار می‌کنند. سهام‌داران در فهرست زیر سهام‌داران عمده شرکت رنو، در انتهای سال مالی ۲۰۱۱ با ذکر درصد مالکیت هر یک، درج شده‌است. سهام‌دار درصد مالکیت دولت فرانسه ۱۵٫۰۱٪ درصد نیسان ۱۵٪ درصد دایملر آ گ ۳٫۱۰٪ درصد کارکنان ۳٫۰۶٪ درصد شناور ۶۲٫۴۶٪ درصد مدل‌های تولید شده سال‌هایتولید مدل توضیحات تصویر خودروهای سوپرمینی ۱۹۴۶–۱۹۶۱ رنو ۴سی‌وی این مدل در زمان تولید و عرضه بعلت شباهتی که به فولکس قورباغه‌ای داشت، باعث شد که گروهی به اشتباه آن را کپی شده از این خودروی آلمانی فرض نمایند! 100px ۱۹۶۱–۱۹۹۲ رنو ۴ این مدل اولین خودروی ۵ در رنو بود، که در قشرها مختلف طرفدار داشته و تا دهه ۱۹۹۰ میلادی همچنان به شکل انبوه تولید می‌شد. 100px ۱۹۷۲–۱۹۹۶ رنو ۵ یکی از انقلابی‌ترین مدل‌های رنو در زمان خود محسوب می‌شد، که در طراحی آن، توجه اصلی به هزینه پایین و ابعاد کوچکتر معطوف بود. 100px100px ۱۹۸۰–۱۹۸۶ رنو ۵ توربو چهار سیلندر وسط موتور که با توربو شارژر مجهز شده بود. موتور طولی در مقابل محور عقب، با جابجایی از ۱۳۹۷ سی‌سی ساخته شده از ۱۶۰ اسب بخار نصب شده بود و حداکثر گشتاور نیرو به ۲۱۰ نیوتن متر رسیده بود. 100px ۱۹۷۴–۱۹۸۳ رنو ۷ خودروی چهار در و در کلاس لیفت بک سدان از مدل رنو ۵ طراحی شده بود، که تنها در کشور اسپانیا تولید گردید. در ساخت این مدل، نیز از رنو ۵ الهام گرفته شد، که دو بار در سالهای ۱۹۹۴ و ۱۹۹۶ تغییراتی در آن ایجاد شد. در سال ۱۹۹۸ تغییرات جزئی در بدنه و ظاهر آن ایجاد شد و در سال ۲۰۰۳ تغییرات زیادی در این مدل داده شد، که برای نمونه: بهبود سیستم ترمز، تغییر موتور با موتوری ۱٫۲ لیتری ۱۶ سوپاپ و افزودن سیستم ناوبری و… 100px ۱۹۹۸–۲۰۰۵ رنو کلیو دو نسل دوم از کلیو؛ که با دو تجدید نظر و تغییر نسبت به نسل اول عرضه شد. 100px100px ۲۰۰۵-اکنون رنو کلیو سه نسل سوم کلیو با موتوری شش سیلندر و ۲۰۱ اسب بخار می‌باشد، که اولین مرحله توسعه آن در سال ۲۰۰۹ انجام شد. 100px ۲۰۰۷-اکنون' رنو توئینگو دو نسل دوم از مدل رنو توئینگو می‌باشد، که در کلاس هاچ‌بک سه در طراحی شده‌است. | ## بخش 2: اتحاد رنو–نیسان–میتسوبیشی | 100px خودروی کامپکت ۱۹۳۷–۱۹۵۵ رنو جاواکواترو نخستین بار در نمایشگاه اتومبیل ۱۹۳۷ پاریس از آن رونمایی شد. 100px ۱۹۷۶–۱۹۸۲ رنو ۱۴ فرانسه و بلژیک تولید شده، این خودرو در کلاس خودروی کامپکت لیفت بک قرار گرفته‌است. 100px ۱۹۸۱–۱۹۸۸ رنو ۹ و ۱۱ مدل‌های خواهر رنو ۹ و رنو ۱۱ هر دو دیفرانسیل جلو هستند، که نوع رنو۹ سدان چهار در بوده و رنو۱۱ نیز هاچ‌بک سه و پنج در ساخته شد. این مدل به جهت مصرف بنزین پائین، در طول زمان تولید خود در تمامی کشورهای غرب اروپا به‌طور گسترده بفروش رسید. 100px100px ۱۹۸۸–۱۹۹۷ رنو ۱۹ این مدل یکی از با کیفیت‌ترین خودروهای رنو می‌باشد و نخست به عنوان یک خودروی هاچ‌بک عرضه شد، سپس در تابستان ۱۹۸۹ مدل سدان آن نیز ساخته شد. 100px ۱۹۹۵–۲۰۰۳ رنو مگان مگان در ابتدا در کلاس کلاسیک سالن ساخته شد و تا سال ۱۹۹۹ مدل کوپه و کوپه کوروکی آن نیز وارد بازار گردید. 100px ۲۰۰۲–۲۰۰۹ رنو مگان دو نسل دوم رنو مگان در واقع مدل توسعه یافته‌ای از نسل اول این خودرو می‌باشد، که توسعه اصلی در زمینه ایمنی خودرو، انجام گرفت و در تست تصادف دارای گواهی یورو ان‌سی‌ای‌پی می‌باشد. 100px ۲۰۰۸–تاکنون رنو مگان سه نسخه سوم از خودرو مگان است که از پایان ماه نوامبر ۲۰۰۸ به بازار عرضه شد. 100px خودروهای خانواده ۱۹۶۲–۱۹۷۳ رنو ۸ سدان چهار در با درازا در عقب و با یک موتور چهار سیلندر. 100px ۱۹۶۹–۱۹۸۰ رنو ۱۲ اولین خودروی سایز متوسط رنو بود، که در اواسط سال ۱۹۶۹ وارد بازار شذ. گرچه تولید این مدل از رنو در سال ۱۹۸۰ متوقف شد ولی تنها در رومانی، تا سال ۲۰۰۶ تولید آن ادامه داشت. 100px ۱۹۷۸–۱۹۸۶ رنو ۱۸ خودرویی سدان بود، که از سال ۱۹۷۹ مدل استیشن واگن آن نیز وارد بازار شد. در کل ۵ موتور برای این مدل ساخته شد، که عبارتند از: ۱٫۴ لیتر، ۱٫۷ لیتر، ۱٫۶ لیتر توربو، ۲٫۲ لیتر و ۲٫۱ لیتر توربو دیزل. 100px ۱۹۸۶–۱۹۹۴ رنو ۲۱ در دو نوع ۲٫۱ لیتر دیزلی و ۲ لیتر توربو و در کلاس‌های سدان، واگن و هاچ‌بک ساخته شد. از سال ۱۹۹۵ توسعه آن آغاز شد و در نتیجه چندین بار توسعه در کلاس‌ها و موتورهایی با گنجایش مختلف ساخته شد. در اوایل ۲۰۰۱ که تولیدش متوقف شد، بیش از ۱٫۵ میلیون دستگاه لاگونا بفروش رسیده بود. 100px ۲۰۰۹–تاکنون رنو فلیوینس بر پایه مدل رنو مگان ساخته شد و در سال ۲۰۰۹ در نمایشگاه بین‌المللی خودروی فرانکفورت از آن رونمایی شد. 100px خودروی شرکتی ۱۹۵۱–۱۹۶۰ رنو فرگیت نخستین بار در سال ۱۹۵۰ در نمایشگاه اتومبیل پاریس رونمایی شد. 100px ۱۹۶۵–۱۹۸۰ رنو ۱۶ نخستین خودروی متوسط بود که در کلاس هاچ‌بک ساخته شد و در سال ۱۹۶۵ وارد بازار گردید. این مدل به‌طور مشترک با شرکت‌های پژو و ولوو توسعه یافت و به صورت ۴ سیلندر در سال ۱۹۷۸ عرضه شد. 100px ۱۹۷۵–۱۹۸۴ رنو ۲۰ 100px ۱۹۸۴–۱۹۹۲ رنو ۲۵ 100px ۱۹۹۲–۲۰۰۰ رنو سفقان 100px ۲۰۰۲–۲۰۰۹ رنو ول ساتیس 100px ۲۰۱۰-اکنون رنو لتیتیود بر پایه رنو سامسونگ اس‌ام۵. 100px ۱۹۷۱–۱۹۷۹ رنو ۱۵ خودروی کوپه با پیشرانه ۹۰ اسب بخار ۴ سیلندر، با ظرفیت ۱۲۸۹ سی‌سی بود، که حداکثر سرعت آن معادل ۱۵۰ کیلومتر بر ساعت برآورد شد. 100px ۱۹۷۱–۱۹۷۹ رنو ۱۷ با مشخصات رنو ۱۵ تقریبأ یکی بوده، تنها گنجایش موتور آن، برابر ۱۵۶۵ سی‌سی و حداکثر سرعت آن ۱۷۰ کیلومتر بر ساعت می‌باشد. 100px ۱۹۹۵–۱۹۹۹ رنو اسپورت اسپایدر خودروی رودستر دو در 100px ۲۰۰۱–۲۰۰۳ رنو اوانتایم کوپه ون منحصر بفردی بود، که در سال ۲۰۰۱ تولید شد ولی بعلت تعطیلی کارخانه شرکت تولیدکننده، یهنی ماترا در سال ۲۰۰۳ پس از تولید ۸٫۵۰۰ دستگاه، خط تولید آن متوقف شد. 100px ۲۰۰۸–تاکنون رنو لاگونا کوپه نسل سوم از رنو لاگونا است، که در کلاس کوپه تولید شده‌است. 100px ۲۰۰۹–تاکنون رنو مگان کوپه نسل سوم از رنو مگان است، که در دو کلاس کوپه و اسپورت تولید شده‌است. 100px100px خودروهای اس‌یووی ۲۰۰۸–تاکنون رنو کولئوس طراحی آن به‌طور مشترک توسط شرکت رنو و رنو سامسونگ موتورز انجام شده‌است. 100px خودروهای وانت ۱۹۵۰–۱۹۵۷ رنو کالریل 100px ۱۹۸۴–۱۹۹۱ رنو اسپیس طراحی توسط ماترا. 100px ۱۹۹۱–۱۹۹۶ رنو اسپیس دو مدل توسعه یافته از رنو اسپیس و نسل دوم رنو اسپیس است، که طراحی موتور آن بر پایه رنو ۲۵ بوده‌است. 100px ۱۹۹۶–۲۰۰۲ رنو اسپیس سه نسل سوم از خودروی رنو اسپیس بود که توسط شرکت ماترا توسعه پیدا کرد. 100px ۲۰۰۰–تاکنون' رنو اسپیس چهار نسل چهارم از خودروی رنو اسپیس است، که توسط شرکت ماترا توسعه پیدا کرد. 100px ۲۰۰۳–۲۰۰۹ رنو سینیک دو نسل دوم از رنو سینیک است، که مدل کوچک از خودروی رنو مگان نسل دوم می‌باشد. 100px ۲۰۱۰-اکنون رنو مستر سه 100px رنو در ایران اسناد تأسیس رنو پارس به تاریخ ۱۶ مارس ۲۰۰۴ توسط رئیس هیئت مدیره و مدیرعامل رنو، رئیس هیئت مدیره و مدیرعامل سازمان گسترش و نوسازی صنایع ایران، مدیرعامل‌های وقت شرکت‌های پارس خودرو، ایران خودرو و سایپا به امضاء رسید. از این تاریخ، فعالیت رنو پارس به عنوان یک شرکت مشارکتی، که مسئولیت هماهنگی و همکاری میان رنو و صنعت خودروسازی ایران را به عهده دارد، آغاز گردید. تا سال ۲۰۱۳ مدل‌های زیر از رنو در ایران مونتاژ می‌شوند: رنو ۴ رنو ۵ رنو ۲۱ رنو تندر ۹۰ رنو مگان رنو لتیتود رنو کولیوس رنو لاگونا کوپه رنو اسکالا رنو فلوئنس رنو ساندرو رنو ساندرو استپ وی رنو اسپرت رنو ترافیک کلیه خودروهایی که با برند رنو در ایران موجود می‌باشند، در قالب سی‌کی‌دی توسط شرکت رنو به کارخانجات سه شرکت ایران خودرو، سایپا و پارس خودرو تحویل داده می‌شود و فرایند مونتاژ آن‌ها تحت نظارت رنو پارس انجام می‌گیرد و از طریق محصولات شرکت رنو تراکس نیز که از شرکت‌های تابعه اسبق رنو می‌باشد و شامل کامیون و اتوبوس است، توسط شرکت رنو تراکس ایران و شرکت شهاب خودرو، در ایران مونتاژ می‌شوند. نیسان نیسان، شرکت خودروسازی ژاپنی و چندملیتی است، که دفتر مرکزی آن در شهر یوکوهاما، ژاپن قرار دارد. ریشه‌های تأسیس این شرکت به زمان راه‌اندازی شرکت خودروسازی داتسون بازمی‌گردد، در پی خریداری شرکت داتسون توسط یوشیسوکه آیکاوا، وی داتسون را در شرکت خوشه‌ای و تازه تأسیس خود، ادغام نمود و شرکت جدید را نیسان نامید. شرکت نیسان همانند تویوتا و هوندا که به ترتیب شرکت‌های لکسوس و آکورا را در آمریکای شمالی تأسیس کردند، اقدام به راه‌اندازی شرکت اینفینیتی نمود. از سال ۱۹۹۹ شرکت رنو به یکی از سهامداران اصلی نیسان تبدیل شد، به‌طوری‌که تا سال ۲۰۰۸ مالک ۴۴٪ از سهام آن گردید، در مقابل نیسان نیز ۱۵٪ درصد از سهام رنو را در اختیار دارد. هم‌اکنون کارلوس غصن به‌طور هم‌زمان، مدیرعامل و رئیس هیئت مدیره هر دو شرکت نیسان و رنو می‌باشد و از طریق شرکت رنو-نیسان آلیانس که حاصل مشارکت استراتژیک دو شرکت می‌باشد، سکان رهبری رنو و نیسان را در دست دارد. در سال ۲۰۱۲ نیسان پس از شرکت‌های جنرال موتورز، تویوتا، گروه فولکس‌واگن، هیوندای موتور گروپ و فورد، به‌عنوان ششمین خودروساز بزرگ جهان، شناخته شد. این وسیله نقلیه ۲ سیلندری که تنها ۱۰ اسب بخار قدرت داشت، دات نامیده شد، که از حروف اول نام خانوادگی سه سرمایه‌گذار آن، گرفته شده بود. سرمایه‌گذاران این پروژه عبارت بود از: کنجیرو دین روکارو آویاما میتارو تاکئوچی این شرکت در سال ۱۹۱۸ به کوایشینشا موتور کو تغییر نام داد و شروع به تولید کامیون‌های نظامی نمود. | ## بخش 3: اتحاد رنو–نیسان–میتسوبیشی | در سال ۱۹۱۹ شرکت جیتسایو جیدوشا، به‌عنوان شرکت تابعه کمپانی کابوتا، در شهر اوساکا راه‌اندازی شد. این شرکت بلافاصله شروع به تولید کامیون‌های سایز کوچک نمود، که قطعات مورد نیاز آن‌ها را، از ایالات متحده آمریکا وارد و در ژاپن مونتاژ می‌کرد. آیکاوا ابتدا اقدام به خریداری داتسون نمود، سپس با تصاحب چند شرکت خودروسازی کوچک و ادغام کلیه شرکت‌ها در کمپانی نیهون سانگیو، این کمپانی، به یک شرکت خوشه‌ای تبدیل گشت، که از ۷۴ شرکت صنعتی و غیرصنعتی تشکیل می‌شد و شرکت‌های زیرمجموعه آن، در حوزه‌های مختلفی فعالیت می‌کردند، از این شرکت‌ها می‌توان به: توباتا و هیتاچی اشاره نمود. در ابتدای دهه ۱۹۳۰ پس از ورود شرکت نیهون سانگیو به بازار بورس توکیو، این شرکت در مبادلات سهام، به‌اختصار از نام نیسان استفاده کرد، که مختصر شده نیـهون سانـگیو بود. این شرکت و زیرمجموعه‌های آن، هیچ‌یک تا سال ۱۹۳۳ عملأ در صنعت خودروسازی فعالیت نمی‌کردند. در سال ۱۹۳۳ در پی خریداری شرکت توباتا، مالکیت داتسون (که زیرمجموعه‌ای از توباتا بود) در اختیار نیسان قرار گرفت، که نیسان را به صنعت خودروسازی وارد کرد و یک سال بعد، در ۱۹۳۴ شرکت خودروسازی نیسان تشکیل شد. آیکاوا که طرح عظیمی برای تولید انبوه ۱۰ تا ۱۵ هزار دستگاه خودرو در هر سال داشت، شروع به عملی کردن این پروژه نمود. در طول جنگ جهانی دوم تولید این وسیله نقلیه، به کامیون‌های نظامی و موتور هواپیما و قایق‌های اژدرافکن، تغییر پیدا کرد. شرکت نیسان تولید وسایل غیرنظامی را در سال ۱۹۴۵ از سر گرفت و ۲ سال بعد، با دریافت سفارش تولید خودروهای داتسون، بار دیگر برند داتسون وارد خط تولید گردید. دولت ژاپن بهره‌گیری از انرژی دوگانه را مدنظر قرار داد، سپس نیسان اقدام به تولید خودروی الکتریکی تاما نمود و آن را روانه بازار کرد. به منظور جواب‌گویی به احتیاجات ارتش ژاپن، در سال ۱۹۵۱ اولین خودروی دو دیفرانسیل کمپانی نیسان به نام نیسان پاترول از خط تولید نیسان خارج شد. این خودرو از بسیاری جهات مورد توجه ژاپنی‌ها قرار گرفت و از نظر ظاهری نیز بسیار شبیه به اتومبیل جیپ ساخت ایالات متحده آمریکا بود. پس از این ادغام نیسان وارد فاز جدیدی از تولید محصولات شد، که به ساخت و عرضه مدل‌هایی چون نیسان اسکای‌لاین و نیسان گلوریا انجامید. در سال ۱۹۷۳ یک میلیون دستگاه داتسون در ایالات متحده به فروش رسیده بود و دو سال بعد از آن شرکت نیسان بزرگ‌ترین شرکت صادرکننده وسیله نقلیه به شمال آمریکا بود. در دهه ۱۹۸۰ دو مرکز بزرگ تولید خودرو را در ایالات متحده آمریکا و بریتانیا ایجاد کرد و در سال ۱۹۸۳ خودروهایی مانند سانی را تحت نام نیسان به بازار ارائه کرد. فورد و کرایسلر از دادن سفارش خودداری کردند، ولی رنو موافقت کرد، که در برابر پذیرش ۴/۵ میلیارد بدهی، ۸/۳۶ درصد دارایی‌های خالص شرکت را دریافت کند. کارخانجات نیسان ظرفیت تولید بیش از یک میلیون خودرو را داشت، که قادر به فروش آن‌ها بود. هزینه‌های خرید ۱۰ تا ۲۰ درصد بیش از رنو بود و با ۱۱ میلیارد بدهی، کمبود نقدینگی شدیدی وجود داشت. نیسان مبتلا به فقدان شفافیت در توجیه سود، تمرکز ناکافی روی مشتری‌ها، تمرکز زیاد برای بیرون کردن رقبا، فقدان فرهنگ کار همراه عملکرد، مرزها یا خطوط سلسله مراتب (به‌دلیل وجود بوروکراسی موجود) و عدم وجود دید همکاری بین افراد بود. کارلوس غصن در ژوئیه ۱۹۹۹ به‌عنوان مدیر عملیات نیسان، فعالیتش را در این شرکت آغاز نمود. در ابتدای سال ۲۰۰۰ به ریاست هیئت مدیره شرکت و در ژوئیه ۲۰۰۱ به مدیرعاملی نیسان منصوب گردید. هنگامی‌که غصن سکان هدایت این شرکت ژاپنی را در دست گرفت، نیسان بالغ بر ۲۰ میلیارد دلار بدهی داشت و از ۴۸ مدل خودرویی که تولید می‌کرد، تنها ۳ مدل سود دهی داشت. نیسان را تحویل گرفت، چندین گروه درست کرد، که برای کمک به او در تهیه طرح احیاء در مورد عملکرد حیاتی مانند ساخت، خرید و مهندسی کندوکاو کنند. او جهت افزایش همکاری، کارمندان نمونه را در راس گروه‌ها قرار داد و هر یک از تیم‌ها را نیز به یک مدیر کلیدی سپرد، که از رنو با او به ژاپن آمده بودند. طرح غصن در نیسان برای صنعت خودروسازی ژاپن، مثل یک زلزله بود، که آن را دگرگون ساخت. (archived 2007) غصن مخارج اضافی را نصف کرد و تعداد فروشندگان را به ۲۰٪ درصد افزایش داد، ولی زمینه‌های کاری را به احیای نیسان موکول کرد. او دست طراحان خودروهای نیسان را در طراحی بدون دغدغه و نگرانی دربارهٔ قابلیت ساخت، آزاد گذاشت. وی، «شیرو ناکامورا» را از ایسوزو، برای شخصیت بخشیدن و هویت‌دادن به کامیون‌های نیسان، استخدام کرد. کارلوس غصن همین‌طور از یک پروژه مشترک با رنو برای تولید اتومبیل‌های کوچک خبر داد و گفت که این ماشین جایگزین خط تولید نیسان‌های اروپایی خواهد شد. فروش ۱۷٪ درصدی در سال ۲۰۰۰ نیسان را قادر ساخت، تا جلوتر از هوندا بایستد، که فروش ۱۳٫۸٪ درصد داشت، ولی در مقایسه با تویوتا ۴۲٫۲٪ درصدی خیلی عقب بود. «تاکیرو فوجی موتو» از دانشگاه توکیو و معاون سردبیر روزنامه خودروسازهای متحد می‌گوید: «داشتن استراتژیست درجه یک به‌عنوان مدیرارشد، موثرترین راه برای انتقال توانایی‌ها است.» عملکرد غصن در نیسان چنان چشمگیر بود، که در سال نخست سود خالصی معادل ۲٫۷ میلیارد دلار را عاید کمپانی کرد و تا سال ۲۰۰۵ کلیه بدهی‌های نیسان را پرداخت نمود. در ماه مه سال ۲۰۰۵ پس از انتصاب او به‌عنوان رئیس هیئت مدیره رنو، غصن درصدد بود، که یک مدیر اجرایی ژاپنی برای جایگزین کردن خود در نیسان بیابد، ولی همچنان در این شرکت ماندگار شد. دهه ۲۰۱۰ هم‌اکنون نیسان دومین تولیدکننده اتومبیل، مجدداً تویوتا را در بازار جهانی و نیز اروپا و آمریکای شمالی به چالش می‌طلبد و هوندا را به‌طور چشمگیری پشت سر گذاشته‌است. کوریر ماتسومورا، معاون اجرایی و عضو هیئت مدیره نیسان می‌گوید: بزرگ‌ترین موفقیت غصن آن است که می‌تواند در عقاید مردم تغییرات ساختاری ایجاد کند. نیسان در سال ۲۰۱۲ میلادی درآمدی بالغ بر ۹۵ میلیارد دلار داشت و با بیش از ۱۵۵ هزار کارمند در سراسر جهان از بزرگ‌ترین خودروسازان به‌شمار می‌رود. سال مالی تعداد فروش ۱۹۹۸ ۲٬۵۵۵٬۹۶۲ ۱۹۹۹ ۲٬۶۲۹٬۰۴۴ ۲۰۰۰ ۲٬۶۳۲٬۸۷۶ ۲۰۰۱ ۲٬۵۸۰٬۷۵۷ ۲۰۰۲ ۲٬۷۳۵٬۹۳۲ ۲۰۰۳ ۲٬۹۶۸٬۳۵۷ ۲۰۰۴ ۳٬۲۹۵٬۸۳۰ ۲۰۰۵ ۳٬۵۹۷٬۸۵۱ ۲۰۰۶ ۳٬۴۷۷٬۸۳۷ ۲۰۰۷ ۳٬۶۷۵٬۵۷۴ ۲۰۰۸ ۳٬۷۰۸٬۰۷۴ ۲۰۰۹ ۳٬۳۵۸٬۴۱۳ ۲۰۱۰ ۴٬۰۸۰٬۵۸۸ ۲۰۱۱ ۴٬۶۶۹٬۹۸۱ ۲۰۱۲ ۴٬۹۴۰٬۱۳۳ مدل‌های تولید شده خودرو شهری ساخت مدل یادداشت تصویر ۱۹۹۹–۲۰۰۱ هیپرمینی 100px سال ۲۰۰۲ نیسان موکو نیسان ب-۱ 100px سال ۲۰۰۵ نیسان ای‌کا از طرح میتسوبیشی ای‌کا 100px سال ۲۰۰۷ نیسان پینو نیسان ب-۱ 100px سال ۲۰۰۹ نیسان پیکسو از طرح سوزوکی آلتو 100px سوپرمینی ساخت مدل یادداشت تصویر ۱۹۸۷–۱۹۸۹ نیسان ب-۱ نیسان مارس 100px ۱۹۹۱ نیسان فیگارو بر پایه نیسان مارس 100px ۱۹۸۹–۱۹۹۳ نیسان پائو بر پایه نیسان ب-۱ و نیسان مارس 100px سال ۱۹۸۴ نیسان مارس 100px سال ۲۰۰۲ نیسان پلاتینا تا سال ۲۰۰۸ در مکزیک تولید می‌شد. 100px خودروی کامپکت ساخت مدل یادداشت تصویر ۱۹۸۲–۱۹۸۶ نیسان چری خرید طرح از آلفا رومئو بر پایه آلفارومئو آرنا 100px ۱۹۹۴–۱۹۹۹ نیسان لوچینو تولید در اروپا 100px ۱۹۸۱–۲۰۰۴ نیسان سانی بر پایه داتسون سانی مدل ۱۹۶۶ 100px ۱۹۷۸–۲۰۰۶ نیسان پولسار بر پایه نیسان سانی و نیسان آلمرا 100px ۱۹۹۵–۲۰۰۶ نیسان آلمرا بر پایه مدل‌های نیسان سانی، نیسان آلمرا تینو و نیسان پولسار. 100px سال ۲۰۰۰ نیسان شیلفی پرنده آبی بر پایه نیسان پولسار 100px سال ۲۰۰۴ نیسان تیدا نیسان آلمرا 100px سال ۲۰۰۷ نیسان ۹۰ بر پایه تندر ۹۰ 100px سال ۲۰۱۰ نیسان لیف 100px خودرو خانواده ساخت مدل یادداشت تصویر ۱۹۵۳–۱۹۵۴ نیسان ای۴۰ طراحی سی‌کی‌دی 100px ۱۹۷۳–۱۹۸۵ نیسان استانزا بر پایه داتسون وایولت 100px ۱۹۸۱–۱۹۹۲ نیسان استانزا 100px ۱۹۹۰–۲۰۰۰ نیسان پرسا تولید در آسیا و اقیانوسیه 100px ۱۹۸۳–۲۰۰۱ نیسان بلوبرد 100px ۱۹۹۷–۲۰۰۱ نیسان آر'نسا 100px ۱۹۹۰–۲۰۰۵ نیسان اونیر بر پایه نیسان بلوبرد و نیسان پریمرا 100px ۱۹۹۰–۲۰۰۷ نیسان پریمرا 100px ۱۹۹۶–۲۰۰۷ نیسان استاجیا بر پایه نیسان اسکای‌لاین 100px سال ۱۹۵۷ نیسان اسکای‌لاین 100px سال ۱۹۹۲ نیسان آلتیما بر پایه نیسان استانزا 100px سال ۱۹۹۴ نیسان کریو 100px سال ۱۹۹۶ نیسان وینگرود 100px خودروی شرکتی ساخت مدل یادداشت تصویر ۱۹۵۵–۱۹۵۹ نیسان ای۵۰ 100px ۱۹۵۹–۲۰۰۴ نیسان گلوریا 100px ۱۹۶۰–۲۰۰۴ نیسان سدریک 100px ۱۹۶۸–۲۰۰۳ نیسان لورل 100px ۱۹۸۰–۱۹۹۹ نیسان لئوپارد بر پایه اینفینیتی جی۳۰ (۱۹۹۲–۱۹۹۷) تولید ایالات متحده 100px ۱۹۸۶–۱۹۹۳ نیسان پینتارا بر پایه فورد کورس‌ایر 100px ۱۹۸۸–۲۰۰۳ نیسان آی بر پایه اینفینیتی آی 100px سال ۱۹۸۵ نیسان ماکسیما 100px سال ۲۰۰۳ نیسان تینا 100px سال ۲۰۰۴ نیسان فوگا بر پایه اینفینیتی ام 100px خودروی لوکس ساخت مدل یادداشت تصویر ۱۹۶۵–۲۰۱۰ نیسان پرزیدنت 100px ۱۹۸۸–۲۰۱۰ نیسان سیما بر پایه اینفینیتی کیو۴۵. 100px ون کوچک ساخت مدل یادداشت تصویر سال ۲۰۰۹ نیسان روکس 100px مینی ام‌پی‌وی ساخت مدل یادداشت تصویر ۱۹۸۹–۱۹۹۲ نیسان اس-کارگو بر پایه نیسان مارس 100px سال ۱۹۹۸ نیسان کیوب 100px سال ۲۰۰۵ نیسان نوت بر پایه نیسان آلمرا تینو 100px کامپکت ام‌پی‌وی ساخت مدل یادداشت تصویر ۱۹۸۱–۱۹۹۸ نیسان پریری 100px ۱۹۹۸–۲۰۰۴ نیسان پریری تولید در ژاپن و ایالات متحده. اینفینیتی در حال حاضر مالک شبکه‌ای از ۲۳۰ مرکز فروش در ۱۵ کشور جهان می‌باشد و در سطح اتومبیل‌های نیمه لوکس و لوکس طبقه‌بندی می‌شود، در حالی که محصولات عادیِ نیسان، جزئی از طبقهٔ اسپرت و سدان هستند. سه خودروساز بزرگ ژاپنی؛ تویوتا، هوندا و نیسان، همواره رقابت تنگاتنگی با یکدیگر داشته‌اند. این سه شرکت، در بخش تولید خودروهای لوکس نیز با خلق برندهای لکسوس (تویوتا)، اکیورا (هوندا) و اینفینیتی، رقابت خود را در بازار خودروهای لوکس آمریکای شمالی پی گرفته‌اند. از مدل‌های تولید شده این شرکت می‌توان به خودروهای اینفینیتی کیو۴۵، اینفینیتی ام، اینفینیتی جی، اینفینیتی آی، اینفینیتی کیوایکس، اینفینیتی اف‌ایکس، اینفینیتی ای‌ایکس، اینفینیتی اف‌ایکس و اینفینیتی اسنس، اشاره کرد. | ## جمع‌بندی | نخستین شرکتی که اقدام به مونتاژ و عرضه تولیدات نیسان نمود، شرکت پارس خودرو بود، که از سال ۱۹۸۶ مونتاژ اتومبیل‌های مدل نیسان پاترول را آغاز نمود.