موضوع مقاله: طاق (دامغان) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # طاق (دامغان) | مقدمه: دهکده طاق یکی از روستاهای قدیمی بخش مرکزی شهرستان دامغان می‌باشد، این روستا در فاصله -12- کیلومتری شرق این شهرستان، در موقعیت جغرافیایی :« 54 درجه و بیست پنج دقیقه و پنجاه و سه ثانیه شرقی و 36 درجه و 13 دقیقه و 36 ثانیه شمالی » در مسیر جاده دامغان شاهرود واقع گردیده است در وبلاگ طاق روستایی در دامنکوه دامغان و کتابی به همین نام نوشته علی ربیع زاده نشر حبله رود 1389 اطلاعات کامل و جامعی درباره این روستا آورده شده است. | ## بخش 1: طاق (دامغان) | جمعیت بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۲۰۴ نفر (در ۷۴ خانوار) بوده‌است. وجه تسمیه طاق در زبان فارسی معانی متعددی دارد از ان جمله می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: به معنی سقف محدب–آسمانه–درونسو یا جانب داخلی سقف به یک دست ایوان یکی طاق دید/زدیده بلندی او ناپدید. (فردوسی) به معنی جامه ای پوشیدنی و چادرسر تغییر یافته کلمه تاگ=تاک=تاغ=تاج به معنی دست مانند یک طاق (دست) پارچه به معنی تک–مقابل جفت–یکتا و بی همانند–جدا و تنها طاق با جفت هردوان جفتند/زانکه توحید نیست زیر بیان. ( ناصر خسرو) نام درختی به نام سایه خوش که هیزمش را می سوزانند و نام محله ای است در بغداد . همچنین احتمال می‌رود که کلمه طاق بر خلاف صورت عربی آن کلمه ای فارسی وتغییر یافته کلمه تاگ باشد چرا که مورخین یونانی از وجود تونلی به نام تاگه آ در کنار روستایی به همین نام در شرق هکاتم پلیس یاد کرده‌اند که اسکندر شبی را درانجا منزل کرده‌است. وی نوشته است که در این موضع غاری وجود داشته‌است که ورودی ان بسیار تنگ بوده و در داخل گشاد می‌شده‌است این غار خزانه پادشاهان پیش ازاسلام بوده و در ان اسلحه و مایحتاج لشگر نگهداری میشده‌است ( پس از سقوط ساسانیان این قلعه و غار ان به وسیلهٔ عمال خلیفه عباسی غارت شد) . ابن فقیه از سلیمان ابن عبدالله نقل می‌کند که در نزدیکی روستای طاق محلی است که اگر کسی انجا را به کثافت الوده کند بادی تند می وزد و بارانی سخت می‌بارد تا ان کثافت را پاک کند . احتمال میرود قلعه ای را که یاقوت حموی در کتاب خود جزو بلاد طبرستان ذکر کرده طاق دامغان باشد زیرا در کتب تاریخی گذشته گاه روستاهای دامنکوه و حتی خود دامغان را جزو بلاد طبرستان می نامیدند و غاری که یاقوت از ان نام برده است می‌تواند غار شیر بند و یا غار چاه دیو باشد که نزدیک این روستا قرار دارد وگفته می‌شود غار چاه دیو به وسیلهٔ تونلی در زیر زمین به قلعه طاق متصل می‌باشد و مشخصات ان با نقل یاقوت نزدیکتر است و محلی که ابن فقیه نقل کرده‌است که با الوده کردن آن باد بر میخیزد می‌تواند چشمه بادخوان کلاته باشد که مردم دامغان معتقدند هر کس انرا الوده کند باد سختی به طرف دامغان می وزد برای همین اهالی در ان مکان همیشه نگهبانی می‌گذاشته‌اند تا کسی انرا آلوده نکند . مورخین یونانی در سفر نامه اسکندر مقدونی از تونلی به نام تاگه آ نام برده‌اند که در نزدیکی روستائی به همین نام و در یک منزلی دامغان واقع شده‌است و پس از اینکه داریوش در بستجان ( حاجی اباد کنونی ) به دست یکی از سربازانش (بسوس ) در کنار نهر ابی به قتل می‌رسد اسکندر او را با احترام دفن کرده و شب را در قلعه تاگه آ گذرانده و روز بعد به راه خود ادامه میدهد احتمال می‌رود قلعه تا گه ا همین طاق امروزی باشد زیرا در یک منزلی دامغان و نزدیک بستجان روستائی دیگر به این نام شناخته نشده‌است دربارهٔ سیر گذر تاریخی این روستا متأسفانه منبع موثقی وجود ندارد ( مگر پاره ای روایات غیر مطمئن )از آنجمله گفته می‌شود در کاروانسرای شرقی این روستا درخت سنجدی بوده‌است که محمد حنفیه فرزند حضرت علی (ع ) پس از اتراق در این کاروانسرا اسب خود را پای ان درخت بسته است از این رو آن مکان وان درخت ( امروزوجود ندارد ) نزد اهالی تقدسی خاص داشته‌است . در قبرستان این روستا سنگ قبری به نام سید کمال الدین ابن قربان طاقی وجود دارد که روی ان سال 1000 هجری قمری حک شده‌است و مصادف با عصر صفویه در ایران می‌باشد صاحب این قبر خود بانی مقبره پیر نعما (یکی از خادمان امام رضا) در روستای بق می‌باشد . مقبره سید کمال الدین در سال1380 شمسی به وسیلهٔ یکی از اهالی خیر تعمیر شده و گنبدی اجری بر روی ان ساخته شده‌است. علی اصغر کشاورز در کتاب تاریخ دامغان آورده‌است که روستای طاق دارای دو قلعه است که داخل قلعه بزرگتر تپه ای است که طبیعی نبوده و روی ان عمارت مجللی ساخته شده و مسکن یکی از خان‌های قاجار به نام الله یار خان بوده که در زمان فتحعلیشاه و محمد شاه می زیسته و طاق – بق و باغ صبا (کلاتو ) متعلق به او بوده‌است . این عمارت گچ بری زیبائی داشته وروی یکی از گچ بری‌های بخاری توی دیواراین بیت نوشته شده بود . وی از فردی به نام اقا علی طاقی نام برده که دو پسربه نام‌های اقاباباخان و حمزه خان داشته‌است . ویکی از پسرهای اقاباباخان به نام اسد الله خان در زمان حکومت امیر اعظم سرکرده سوار بوده و لقب محتشم الدوله یافته‌است او پس از کشته شدن امیر اعظم حاکم شاهرود شده‌است ومردی با سواد و خوش خط بوده‌است. اماکن تاریخی روستای طاق آب انبار زیر زمینی روستا این آب انبار در جلوی مسجد روستا بنا شده وهم اینک غیر فعال می‌باشد . حوضچه وشیر اب ان در عمق 20 متری از سطح واقع شده‌است که برای رسیدن به ان باید از پلکانی اجری که دارای شیب زیادی می‌باشد عبور کرد . این اب انبار احتمالا در اوایل دوره قاجار ساخته شده‌است زیرا در قبرستان ابادی سنگ قبری وجود دارد که به قول اهالی صاحب ان سازنده اب انبار است این مقبره متعلق به دختریست که در جوانی فوت کرده وروی سنگ قبر اشعاری زیبا به همراه تاریخ فوت نوشته شده‌است که مقارن با دوره قاجاریه می‌باشد (ماه رمضان سال 1252 هجری قمری). حمام روستا حمام روستای طاق در زیر زمین ساخته شده‌است این حمام به سبک گرمابه‌های قدیم ایران دارای دو بخش می‌باشد قسمت اول سکوهای رختکن حمام که در انتهای راهروی ورودی در زیر زمین ساخته شده و شامل 4 سکوی بزرگ و 2 سکوی کوچک و همچنین قسمت پاشویه می‌باشد پس از رختکن وارد راهروی باریکی می‌شویم که در انتهای ان تالار شستشو و حوضچه‌های حمام قرار دارد .(قبلا در این محل خزینه وجود داشته و در دوره پهلوی خزینه‌ها را خراب کرده‌اند و به جایش دوش کار کذاشته اند) این حمام چون در زیر زمین واقع شده‌است در زمستان به راحتی گرم می‌شود و همچنین نیازی به اب پر فشار ندارد . تاریخ دقیق ساخت حمام مشخص نیست ولی گفته می‌شود حمام با اب انبار مجاور ان باهم توسط زنی که قبلا معرفی شد ساخته شده‌اند (در دوره قاجار). قلعه وبار قلعه روستا روستای طاق دارای دو قلعه می‌باشد قلعه پایینی بزرگتر است و مسکونی می‌باشد و در وسط ان تپه ای وجود دارد که خود خرابه‌های قلعه ای قدیمی تراست و در میان خاک‌های ان کوزه‌های سالم وشکسته و استخوان و کفش‌های اهنی و انگشتر یافت شده‌است که نشان میدهد این قلعه به‌طور ناگهانی بر در گذشته اهالی بالای این تپه خانه ساخته بودند و زندگی می‌کردند ولی امروزه کسی انجا زندگی نمی‌کند برخی از قدما معتقدند این قلعه از زیر زمین با غار چاه دیو که در فاصله دو کیلومتری از این قلعه وجود دارد راه دارد. دیوارهای قلعه از خود قلعه جدید تر است وگفته می‌شود به وسیلهٔ فردی به نام استاد محمد که از روستای ورکیان به طاق امده بود در حدود 250 سال پیش ساخته شده‌است . قلعه بالای روستا را مردم قلعه نو می نامند زیرا بعد از قلعه پایین ساخته شده وتا هفتادسال پیش مسکونی بوده‌است. | ## بخش 2: طاق (دامغان) | همچنین خرابه‌های دیگری در حد فاصل مزرعه کلاتو تا روستای طاق دیده می‌شود که فاصله ان تا روستا حدود 700 متر و در بخش غربی روستا واقع شده‌اند. این روستا در فاصله 12 کیلومتری شرق دامغان و در مسیر جاده دامغان شاهرود واقع شده‌است از آنجا که در نقشه‌های جغرافیایی ایران نامی از این روستا ذکر نشده‌است ومحققین از قلم فرسایی پیرامون ان اغماض کرده‌اند شناخت این روستا و نواحی اطراف ان می‌تواند به عنوان یک موضوع بکر تحقیقاتی مطمع نظر علمای تحقیق قرار گرفته تا زوایای ناشناخته ای از فرهنگ وجغرافیای ایالت باستانی قومس به جهانیان معرفی شود. لذا ما دراین وبلاگ در پی انیم تا گامی هر چند کوچک در راه شناخت فرهنگ و جغرافیای این منطقه برداریم. جغرافیای روستا روستای طاق از توابع بخش مرکزی دامغان، در مسیر جاده دامغان - شاهرود واقع شده‌است، فاصله این روستا تا شاهرود 52 کیلومتر وتا دامغان 12کیلومتر می‌باشد . مزارع کلاتو (باغ صبا) در غرب و تالو و سورند (نصرت آباد) در شمال و سیاه زمین در شرق این روستا قرار دارند. روستاهای نزدیک طاق عبارتند از : بق، حاجی آباد بستجان ، جزن و ابوالبق، که در فا صله‌های یک تا سه کیلومتری از طاق واقع شده‌اند. کشاورزی و دامداری این روستا دارای سه بند حق آبه از آب چشمه علی دامغان می‌باشد واراضی ان عمدتا خصوصی بوده و موقوفات اندکی دارد. عمده محصولات باغی این روستا در درجه اول پسته و سپس انگور و زرد الو و سیب و البالو و... محصولات زراعی و صیفی این روستا اندک است و عمدتا شامل گندم و جو و خربزه و هندوانه می‌باشند . دامداری این روستا رشد قابل توجهی داشته‌است و اخیرا یک مجتمع گاوداری هزار راسی در شمال روستا در حال ساخته شدن است که قسمت بیشتر ان به بهره‌برداری رسیده و در اطراف روستا نیز تعدادی گاوداری و مرغداری در حال فعالیت هستند . از واحدهای صنعتی روستا می‌توان از چهار کوره اجر پزی در جنوب روستا و یک ماسه شوری در شرق روستا و چند معدن فعال سنگ ساختمان وزغال سنگ واهک را نام برد که عمدتا در حوالی مزارع تالو و سورند هستند . این روستا با توجه به نزدیکی به مرکز شهرستان و پتانسیل‌های بالقوه موجود دران چندین برابر جمعیت خود کارگرغیربومی جذب کرده که در مراکز صنعتی یا کشاورزی مشغول به کار هستند و به عنوان یک قطب تولیدی در دامغان شناخته می‌شود. زبان،مذهب و رسوم فرهنگی آیینی زبان زبان مردم این روستا مانند دامغان فارسی است و لهجه خاصی ندارند. آیینها و رسوم در ایام محرم در حسینیه روستا مراسم تعزیه خوانی برگزار می‌شود و عده زیادی از شهرهای دور و نزدیک برای اجرای این مراسم و شرکت در عزاداری به روستا میایند به گونه ای که در این ایام جمعیت روستا چندین برابر می‌شود . مراسم تعزیه بعد از ظهر برگزار می‌شود و تعزیه خوانان بدون اینکه مزدی دریافت کنند ساعت‌ها به اجرای نمایش می پردازند . در ایام محرم مردم قبل از شام طوق وسله را که نمادی از محرم می‌باشد از خانه صاحب خرج ان روز بیرون آورده و همراه نوحه خوانی و سینه زنی به داخل حسینیه می اورند . در روز هشتم محرم اهالی روستای طاق پذیرای عزاداران روستای بق هستند که طی مراسمی که پیش از ظهر انجام می‌شود در حسینیه بایکدیگر عزاداری ونوحه خوانی می‌کنند . در روز نهم محرم نوبت اهالی طاق است که به روستای بق بروند و در انجا عزاداری کنند . در شب دهم محرم اهالی روستا در طی حرکتی نمادین که از حسینیه روستا شروع می‌شود دور روستا شروع به عزاداری میکنند. آن‌ها ابتدا به منزل خانواده شهدا می‌روند و پس از دور زدن روستا به مسجد خشتی قدیم روستا رفته و بعد وارد زینبیه شده و در پایان دوباره به حسینیه باز میگردند. در روز یازدهم محرم مردم صبح زود اماده شده و پس از خوردن صبحانه در حسینیه به صورت گروهی به سوی شهر حرکت میکنند وهمراه عزاداران روستاهای دیگر به سوگواری می پردازند . مراسم ازدواج در روستا مراسم ازدواج و عروسی در روستای طاق مانند سایر شهرها در روزی فرخنده ومیمون انجام می‌گیرد در این روز داماد را به حمام می‌برند و مردم در حال جشن وپایکوبی بر سرش پول می‌ریزند . در گذشته رسم شاباش رایج بود بطوریکه هر یک از مدعوین به داماد کمکی می‌کرد و نامش بلند خوانده میشد . | ## بخش 3: طاق (دامغان) | همچنین مرسوم بود که داماد را بر روی اسبی می نشاندند وداماد فرار می‌کرد و تعدادی از جوانان با اسب دنبالش می‌کردند . اگر کسی می‌توانست کلاه داماد را بردارد داماد سرشکسته و خجل میشد و در غیر این صورت داماد احساس غرور و بزرگی می‌کرد . در روزقبل جشن عروسی مراسم سفیدی وروز بعد جشن مراسم پاتختی برگزار می‌شود که نزدیکان عروس و داماد هر یک هدایائی به این دو زوج تقدیم کرده و برای آن‌ها ارزوی خوشبختی می‌کنند . در طاق و برخی از روستاهای دامغان مرسوم بوده که پس از بیرون آمدن داماد از حمام او را سوار اسب کرده و بر سر او کلاه شاپو می‌گذاشتند. داماد با اسبش از روستا فرار می‌کرد و تعدادی از جوانان (سوار بر اسب) تعقیبش می‌کردند و سعی می‌کردند که در حین حرکت کلاه داماد را از سرش بردارند اگر یکی از جوانان موفق به انجام این کار می‌شد، برای او افتخاری محسوب می‌گشت اما برای داماد سرشکستگی ایجاد می‌کرد. داماد باید تعقیب کنندگان را پشت سر می‌گذاشت و به خانه عروس می‌رفت و در آنجا مراسم عروسی با جشن و پایکوبی ادامه می یافت. در شب عروسی مراسم شواش (شاباش) برگزار می‌شد، در این مراسم هر یک از نزدیکان عروس یا داماد وجهی را به عنوان پیشکش توی بقچه داماد می‌ریختند و جارچی نام هدیه دهنده را با صدای بلند اعلام می‌کرد و مردم برای او کف زده و اظهار شادمانی می‌کردند. مراسم عروسی با اجرای نمایش و سیاه بازی تا پاسی از شب ادامه می یافت عموماً داستان این نمایش‌ها دربارهٔ فرد فقیر یا سیاه چرده ای بود که به خواستگاری دختری زیبا و ثروتمند می‌رفت و پس از یک سری کشمکش که در متن نمایشنامه گنجانده شده بود، به آرزوی خود می‌رسید. در این نمایش‌ها جنبه ای از آرزوهای پنهانی طبقه متوسط و ضعیف جامعه نیز نهفته بود. در حین اجرای مراسم، پیران فامیل به ملاقات عروس و داماد می آمدند و هر یک جداگانه مدیحه ای (اکثراً رباعی و دو بیتی) خوانده و برای آن دو آرزوی خوشبختی و سلامتی می‌کردند. محرم در روستای طاق چند روز قبل از محرم اهالی روستا آماده میشوند و با سیاه پوش کردن حسینیه و مسجد و کوچه‌های روستا به پیشواز عزاداری امام حسین میروند و خانم‌ها نیز با تمیز کردن اماکن مقدسه و مساجد و خانه‌ها از مهمانان و مدعوین حضرت ابا عبد الله پذیرایی مینمایند . خانم‌ها از اول محرم تا پایان صفر به مدت دو ماه صبحها در منازل مراسم روضه خوانی و نوحه خوانی دارند و به تعزیت حادثه کربلا میپردازند که این مراسم زنانه به عشوری معروف میباشد. از شب اول محرم عزاداری در روستای طاق شروع میشود و دسته سینه زنی برای آوردن منبر به خانه ای میروند که منبر در آنجا مستقر گشته، و با نوحه خوانی و ذکر مصیبت اهل بیت منابر را به مسجد میاورند و از اینجا به صورت رسمی و نمادین مراسم محرم آغاز میگردد . تمام اهالی روستا به اضافه مهمانان و وابستگان آن‌ها از دامغان و شهرهای دیگر در دهه محرم مهمان سفره امام حسین میباشند، از مهمترین ویژگیهای این مراسم نظم و انضباط دقیق وبرنامه ریزی شایان توجه برگزار کنندگان مراسم میباشد، برای نمونه مسئولین و مجریان مراسم محرم (که هریک از قبل کارشان برنامه ریزی و تعیین شده‌است) با لباس‌های بلند و مشکی و با احترام ویژه و اخلاص مثال زدنی به پذیرایی و خدمت رسانی به عزا دارا مشغول میباشند و این در حالی است که هر کدام از این عزیزان دارای شخصیت و جایگاه اجتماعی بالائی هستند اما در این مراسم فروتنی و افتاده گی را پیشه گرفته‌اند، و همچنین نقش زنان نیز در پشت صحنه در آماده کردن وسایل، پاک کردن سبزی و برنج و شستن ظروف و کارهای دیگر که گاه به چشم نمی‌آیند قابل ستودن بوده و از مردان کمتر نیست . مراسم در آوردن طوق در روستا، در دهه محرم هر روز صبح یک طوق و بعد از ظهر نیز یک طوق بیرون آورده میشود در این مراسم اهالی روستا حین مداحی و سینه زنی به سمت منزل صاحب طوق حرکت میکنند و از سوی صاحب منزل خوش آمد گوئی شده و پذیرایی میشوند و برای صرف غذا دعوت میشوند سپس عزاداران با برداشتن طوق به سمت حسینیه روستا حرکت میکنند، در حسینیه طوق که از دو قسمت فلزی و دسته چوبی تشکیل شده‌است ابتدا تمیز و مرتب شده و با پارچه ای سیاه و سبز پوشیده و برافراشته میشود . تعزیه در در روستای طاق تعزیه از مجموعه هنرهای نمایشی است که به خدمت اندیشه‌های دینی و به خصوص حادثه عاشورا در آمده است، حادثه پر سوز و دردناک کربلا و روایت تاریخ عاشورا در قالب شعر موزون و روان به صورت تعزیه در آمد تا همگان به خصوص عوام بتوانند درک راحت‌تر و ملموس تری از حادثه کربلا داشته باشند ، دامغان با داشتن گروه‌های تعزیه خوانی مانند گروه مرحوم حاج عباس فوادی، مرحوم نظم آرا و مرحوم مربی، زبان زد عام و خاص در اقصی نقاط کشور و به خصوص مناطق شمالی کشور بوده‌است، بنابر سخنان نصر الله آتشی ( تعزیه گردان و بانی حسینیه جدید روستا ) تاریخ اجرای تعزیه در این روستا حداقل به یکصد و پنجاه سال پیش میرسد و از اساتید و تعزیه گردان‌های سابق روستای طاق میتوان از مرحوم شیخ عباس ربیع زاده، مرحوم مشهدی محمد حسن ربیع زاده، مرحوم ملا حسین گلشنی ( که از اهالی چهارده دامغان بوده و در طاق ازدواج و فوت کرده )و مرحوم سید آقای میر کمالی را نام برد . در روستای طاق برنامه تعزیه خوانی از روز اول محرم به شرح زیر میباشد : روز نخست تعزیه متوکل عباسی، روز دوم تعزیه حجة الوداع، روز سوم تعزیه عقیل، روز چهارم تعزیه حبیب ابن مظاهر و مسلم ابن عوسجه، روز پنجم تعزیه شاهچراغ، روز ششم تعزیه عابس، روز هفتم تعزیه حضرت عباس، روز هشتم تعزیه مسلم ابن عقیل، روز نهم تعزیه علی اکبر و روز دهم تعزیه امام حسین . مراسم تعزیه خوانی در سه سال اخیر دچار تغییراتی شده‌است به طوری که قبل از سال- 1383- تعزیه بعد از ظهر خوانده میشد و سپس نماز جماعت و پس از مداحی، سینه زنی، و روضه خوانی و سخنرانی و با اطعام عزاداران مراسم نیز با سینه دوره در شب به پایان میرسید، اما هم اکنون تعزیه خوانی در شب برگزار میگردد . حسینیه جدید روستا از سال 1361 به این طرف با زیر بنای نزدیک به یک هزار متر مربع در دو طبقه ساخته شده و هنگام تعزیه و مراسم دیگر خانم‌ها در طبقه دوم و آقایان در طبقه اول دور حسینیه مینشینند و تعزیه خوانان نیز در محوطه طبقه نخست حسینیه به اجرای مراسم شبیه گردانی میپردازند . مراسم روز هشتم و نهم محرم به رسم دیرینه برای الفت و وحدت و عرض تسلیت اهالی روستای طاق از سوی اهالی روستای بق دعوت میشوند و اهالی روستای طاق از صبحدم روز هشتم با نظم و ترتیب خاص به سوی روستای بق حرکت میکنند و با مداحی و ذکر صلوات و یا حسین خبر حرکت قافله هیئت عزاداران حسینی به گوش میرسد و همه از مرد و زن و کوچک و بزرگ همراه هیئت به صورت خاصی حرکت میکنند مردان مسن در جلوی دسته و جوانان و میانسالان سینه زن و زنجیر زن در عقب دسته حرکت کرده و در نزدیک روستای بق توقف میکنند و در این هنگام بین دو دسته، دو نفر نماینده از دو روستا اشعاری موزون به صورت سؤال و جواب رد و بدل میکنند که این اشعار به صورت زیر است : مهمان : تو ای سخنور سلام علیکم/تو را نطق پرور سلام علیکم رسیدیم در تکیه گاه حسین/عزیزان و یاران سلام علیکم میزبان: تو علمدار حسینی علم از کیست بگو/دیده گریان حسینی علم از کیست بگو خاصه اهل عزا سینه زن و تعزیه گردان/همه گریان حسینیم علم از کیست بگو مهمان : عباس سرور و سالار ما چه شد؟/با من بگو برادر علمدار ما چه شد ؟ میزبان : شنیدم آنکه از آسمان آمد/که از صلابت آن چرخ در فغان آمد بیا و ناله کن ای ذاکر امام حسین/که چشم جن و ملک زین عزا به جان آمد مهمان: اگر اجازه میدهی ای ذاکر خاص حسین/سنگ زن یا سینه زن داخل شویم با شور و شین میزبان : مرخصید که بیائید در تکیه گاه حسین/سنگ زن یا سینه زن داخل شوید با شور و شین شب عاشورا در بیرون روستای طاق مسجدی به نام مسجد بلال وجود دارد که جهت احترام و یاد کردن از درگذشته گان، اهالی روستا با مداحی و سینه زنی در آنجا حضور مییابند و سپس در اطراف روستا چرخی زده و به زینبیه و در نهایت به حسینیه روستا باز میگردند . | ## جمع‌بندی | یازدهم محرم در دامغان روز یازدهم محرم هیئتهای عزاداری از کلیه روستاها با تمامی امکانات به شهر میایند و در دسته جاتی منظم حین عزاداری به سمت فردوس رضا( گورستان دامغان ) حرکت میکنند، اهالی روستای طاق نیز به رسم دیرینه از طلوع آفتاب روز یازدهم محرم آماده میشوند و با هیئت سینه زنی و زنجیر زنی خود را به حسینیه حضرت ابوالفضل دامغان می‌رسانند و مراسم را از آنجا به همراه عزادارا ن روستاهای دیگر به سمت فردوس رضا آغاز میکنند، در این روز پس از پایان مراسم که تا ظهر روز یازدهم به طول میانجامد اهالی ساکن روستا در منازل حاج نصرالله آتشی و مرحوم حاج عبدالحسین فرج زاده و ودیگر طاقیهای ساکن دامغان اطعام میشوند و پس از صرف ناهار به روستای خود باز میگردند .