موضوع مقاله: برآشفتگی بزرگ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # برآشفتگی بزرگ | مقدمه: برخی، سخنان عیسی در متی ۲۴:۲۱ را ناظر به دوره‌ای از آزار و رنج شدید در پایان روزگار، پیش از بازگشت عیسی، می‌دانند. | ## بخش 1: برآشفتگی بزرگ | دیدگاه‌ها میان مسیحیان اختلاف است که آیا «ضیقه» دوره‌ای نسبتاً کوتاه از سختیِ شدید پیش از پایان جهان و ظهور دوم مسیح است (نگرشِ گاه «فوتوریسم» نامیده می‌شود)؛ یا این‌که این دوره از پیش روی داده است، یعنی در سال ۷۰ میلادی، زمانی که لژیون‌های رومی محاصره اورشلیم (۷۰ میلادی) را رقم زدند (برداشتی که گاه «پراتریسم» خوانده می‌شود)؛ یا این‌که در سال ۵۳۸ میلادی، هنگامی که روم پاپی به قدرت رسید ــ و پاپ‌ها به‌عنوان ضدمسیح تلقی شدند ــ آغاز شده و اندکی پیش از پایان جهان به اوج خواهد رسید،Benware, Paul N. در کتاب مقدس در کتاب مکاشفه یوحنا فصل نهم مصیبت بزرگ چنین توصیف شده است: در دین مسیحیت در دین مسیحیت مصیبت بزرگ به عنوان زمانی تعبیر می‌شود که در مدت کوتاهی تمامی دنیا در مشکل، خطر، بلاهای طبیعی، جنگ، درد و بدبختی خواهد بود که بیشتر از ۷۵٪ مردم دنیا را قبل از ظهور مجدد عیسی نابود خواهد کرد. بعضی اعتقاد دارند که آنهایی که از دستورهای خدا پیروی کرده باشند قبل از آغاز این اتفاق به بهشت برده می‌شوند تا از این بلاها در امان باشند. بعضی اعتقاد دارند که مصیبت بزرگ قبل از ظهور مجدد عیسی و به مدت هفت سال خواهد بود که هفت سال آخر پیشگویی هفتاد هفته دانیال خواهد بود. بر اساس این پیشگویی هفتاد هفته دانیال به دو قسمت ۳٫۵ ساله تقسیم می‌شود (دانیال ۹:۲۷). این ایده بر اساس آیه کتاب دانیال که بیان می‌کند «زمان، زمانها و نیم زمان» که معادل «یک سال، دو سال، و نیم سال» در نظر گرفته شود بیان شده است. بر اساس کتاب مکاشفه یوحنا این زمان یک هزار و دویست و شصت روز یا ۴۲ ماه خواهد بود زیرا ماه در این پیشگویی ۳۰ روز نظر گرفته می‌شود و ۱۲۶۰/۳۰ برابر ۴۲ است. ۱۲۹۰ روزی که در آیه دانیال ۱۲:۱۱ ذکر شده است معمولاً تصور می‌شود که یک قسمت از هفت سال دارای یک ماه کبیسه (نسیء) است. بعضی مسیحیان علی‌الخصوص کاتولیکها اعتقاد دارند که مصیبت بزرگ آنگونه که بقیه مسیحیان اعتقاد دارند نیست و بلکه زمان رؤیایی حکومت ضد مسیح (مسیح دجال) است. | ## بخش 2: برآشفتگی بزرگ | فوتوریسم در دیدگاه فوتوریستی در فرجام‌شناسی مسیحی، «ضیقهٔ بزرگ» دوره‌ای نسبتاً کوتاه از زمان است که در آن، همهٔ انسان‌ها مشقت‌ها، آزارها، بلایا، قحطی، جنگ، درد و رنجی فراگیر را تجربه می‌کنند؛ رنجی که همهٔ آفرینش را درمی‌نوردد و پیش از داوری نهاییِ همگان در هنگام ظهور دوم رخ می‌دهد. بر اساس بخشودگی‌گرایی، ضیقه پیش از ظهور دوم عیسی و در خلال فرجام‌شناسی رخ می‌دهد. چنین تفسیر می‌شود که هر «هفته» هفت سال را نمایندگی می‌کند و زمان‌بندی از فرمان اردشیر یکم (شاهنشاه هخامنشی) برای بازسازی معبد دوم اورشلیم آغاز می‌شود. پس از «هفت هفته» و «شصت‌ودو هفته»، نبوت می‌گوید که مسیحا «قطع خواهد شد» که آن را بر مرگ عیسی منطبق می‌کنند و این رخداد، وقفه‌ای نامعین در جدول زمانی پدیدمی‌آورد، به‌گونه‌ای که یک «هفته» هنوز باقی است تا در پایانِ زمان تحقق یابد. زمان این باورها بر بخش‌های دیگری از کتاب مقدس نیز متکی است: در کتاب دانیال، تعبیر «زمان و زمان‌ها و نصف زمان» که به‌صورت «سه سال و نیم» تفسیر می‌شود، و در کتاب مکاشفه تعابیر «هزار و دویست و شصت روز» و «چهل و دو ماه» (با فرض ماه نبوّتی ۳۰ روزه، ۱۲۶۰/۳۰ = ۴۲ ماه = ۳٫۵ سال). ۱۲۹۰ روزِ (به‌جای ۱۲۶۰ روزِ ) یا به‌عنوان نتیجهٔ یک کبیسه‌گیری ساده (افزودن ماه کبیسه)، یا ناشی از محاسبات اضافیِ مرتبط با نبوت، یا مرحله‌ای میانی برای آماده‌سازی جهان جهت آغاز هزاره‌گرایی مسیحی دانسته می‌شود. رویدادها در میان فوتوریست‌ها، دربارهٔ سرنوشت مسیحیان در هنگام ضیقه، دیدگاه‌های متفاوتی وجود دارد: «پیشاضیقه‌باوران» (Pretribulationists) بر این باورند که همهٔ مسیحیانِ پارسا (چه درگذشتگان و چه زندگان) پیش از آغاز ضیقه به‌طور جسمانی به بهشت برده می‌شوند (رویدادی که عروج روحانی نام دارد). بر پایهٔ این باور، هر مسیحیِ حقیقی در سراسر تاریخ مسیحیت، در یک لحظه به بدنی رستاخیزی و کامل دگرگون می‌شود و از رنج‌های ضیقه می‌گریزد. کسانی که پس از عروج مسیحی می‌شوند، در خلال ضیقه زندگی خواهند کرد یا در آن از دنیا خواهند رفت. | ## بخش 3: برآشفتگی بزرگ | «پیش‌غضبی‌ها» (Prewrathers) معتقدند عروج در خلال ضیقه و در زمانی نامعلوم در نیمهٔ دومِ «هفتهٔ هفتادم دانیال» رخ می‌دهد، اما پیش از به صدا درآمدن هفت‌شیپور و ریختن «هفت کاسه» غضب الهی؛ بنابراین عروج، ضیقه را کوتاه می‌کند و آغازی است بر خشم خدا. میان‌ضیقه‌باوران بر این باورند که عروج در میانهٔ ضیقه رخ می‌دهد، اما پیش از سخت‌ترین بخش آن. پساضیقه‌باوران معتقدند که مسیحیان برای همیشه به آسمان برده نخواهند شد، بلکه در هوا به استقبال مسیح می‌روند تا همراه او فرود آیند و در پایان ضیقه، پادشاهی خدا را بر روی زمین برپا کنند. در «پیشاضیقه‌باوری» و «میان‌ضیقه‌باوری»، عروج و ظهور دوم مسیح دو رویداد جداگانه‌اند، در حالی که در «پساضیقه‌باوری» این دو رویداد یکسان یا هم‌زمان شمرده می‌شوند. ویژگی دیگر دو دیدگاه نخست آن است که بر اساس آن‌ها، پس از عروج، مسیح بارِ دیگر (اگر آمدن نخستین را نیز بشماریم، برای سومین بار) بازمی‌گردد تا پادشاهی خود را بر زمین مستقر سازد. کلیسای کاتولیک تعلیم می‌دهد که پیش از ظهور دوم نهایی، «فصحِ پایانی» یا نوعی «برزخِ آخر» خواهد بود که در آن، کلیسا از «آتش نهایی» می‌گذرد و ایمان بسیاری به لرزه درمی‌آید. عموماً نه کلیسای کاتولیک، نه شاخه‌های گوناگون ارتدکس و عشای انگلیکان، و نه فرقه‌های قدیمی‌تر پروتستان، اصطلاح «عروج روحانی» را به‌کار نمی‌برند و بیش‌تر به سوی بی‌هزاره‌گرایی گرایش دارند. | ## جمع‌بندی | در این دیدگاه، هزاره، دورهٔ آغازین فرمانروایی مسیح (که در حیات و فعالیت کلیسا متجلی است) به‌شمار می‌آید که با پنطیکاست آغاز شده و تا بازگشت نهاییِ مسیح ادامه می‌یابد؛ نتیجهٔ این روند، رویدادی یگانه و نهایی در پایان زمانِ کنونی خواهد بود.