موضوع مقاله: او-۵۱۴ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # او-۵۱۴ | مقدمه: +او-۵۱۴ او-۵۱۴ یک او-بوت گونه ۹سی بود که ساخت آن سال ۱۹۴۲ تکمیل شد و در جریان جنگ جهانی دوم در کریگس‌مارینه خدمت کرد. | ## بخش 1: او-۵۱۴ | تاریخچه عملیاتی گشت نخست او-۵۱۴ به فرماندهی ناوسروان هانس-یورگن آوفرمان بیست‌ونه ساله، در جریان عملیات پاوکنشلاک برای حمله کشتی‌رانی ایالات متحده، در نخستین گشت رزمی خود عازم اقیانوس اطلس شمالی شد. کار او-۵۱۴ در یک موفقیت کوچک، روز ۶ سپتامبر با غرق کردنهلن فارسی، کشتی بادبانی ۱۶۷ تنی بریتانیایی در نزدیکی برمودا آغاز شد. آوفرمان مجموعاً شش اژدر از فاصله حدوداً سه کیلومتری به سمت دو کشتی موجود در لنگرگاه شلیک کرد. او-۵۱۴ روز ۱۶ سپتامبر سال ۱۹۴۲ روی سطح مورد شناسایی یک هواگرد گشتی آمریکایی قرار گرفت و در اثر حمله آن به شدت آسیب دید. او-بوت با شیرجه فرار کرد اما خرج‌های عمقی پرتاب‌شده از یک ناوشکن آسیب بیشتری به آن زد. روز ۲۸ سپتامبر سال ۱۹۴۲ هنگام گشت‌زنی در دلتای رود آمازون با یک کاوران متشکل از دو کشتی تجاری با محافظت یک ناوشکن آمریکایی مواجه شد. او-۵۱۴ این هر دو کشتی با پرچم برزیل، شامل اوزوریو، ۲٬۷۳۰ تن و لاگس، ۵٬۷۴۲ را غرب کرد. واپسین پیروزی او-۵۱۴ در گشت رزمی نخست خود روز ۱۱ اکتبر سال ۱۹۴۲ در آب‌های آمریکای جنوبی حاصل شد. در این مورد با شلیک اژدر کشتی تجاری آمریکایی استیل ساینتیست را در نزدیکی سواحل گویان هلند غرق کرد. او-۵۱۴ تا بدین جا در مدتی اندکی بیش از سه هفته ۱۷٬۳۵۴ تن از کشتی‌های دشمن را غرق کرده بود. او-۵۱۴ که ذخیره اژدرهای خود را به پایان رسانده بود، راه بازگشت به لوریان را پیش گرفت. او-۵۱۴، چهار هفته بعد، اندکی پیش از سپیده‌دم روز ۸ نوامبر سال ۱۹۴۲ وارد خلیج بیسکی شد. گشت دوم او-۵۱۴ روز ۹ دسامبر سال ۱۹۴۲ از لوریان این بار به مقصد دریای کارائیب مجدداً راهی دریا شد. در مسیر آب‌وهوای زمستانه تلاطم زیادی در آب ایجاد و سرعت او-بوت را کم می‌کرد اما دست کم امکان حضور هواگردهای شناسایی دشمن را نیز در آسمان نمی‌داد. پس از مدتی او-۵۱۴ موظف شد در همکاری با او-۱۲۵، گذر کشتی تانکر گرمانیا از سد محاصره دریایی آلمان را یاری کند. | ## بخش 2: او-۵۱۴ | در این حال چهار او-بوت از جمله او-۵۱۴، در نقطه از پیش‌مشخص‌شده در حدود ۳۰۰ کیلومتری غرب دماغه فینیستره منتظر بودند. وقتی گرمانیا در نهایت بامداد روز ۱۴ نوامبر به این موقعیت رسید، او-۵۱۴ و او-۱۲۵ حدود ۵۰ کیلومتر جلوتر از آن، به ترتیب در طرف چپ و راست، قرار گرفتند. با حرکت بر روی سطح او-بوت‌ها آماده شناسایی و درگیر شدن با خطری علیه گرمانیا بودند. با این وجود آلمانی‌ها اوایل بعد از ظهر روز ۱۵ دسامبر مستقیماً با یک کاروان بریتانیایی که رو به شمال می‌رفت، برخورد کردند. با وجود طوفانی بودن دریا و دید ضعیف، یکی از ناوشکن‌های محافظ کاوران گرمانیا را مشاهده کرد و بلافاصله به سمت آن رفت. پس از تلاش ناموفق برای یافتن بازماندگان گرمانیا، او-۵۱۴ و او-۱۲۵ فرمان به ادامه حرکت به سمت مقصد پیشین گرفتند. قرارگاه فرماندهی لوریان روز ۱۸ دسامبر سال ۱۹۴۲ به او-۵۱۴ و او-۱۲۵ فرمان داد به دسته‌ای از او-بوت‌ها پیوندند که درحال گردهمایی برای حمله به یک کاروان رو به جنوب بودند. چند ساعت بعد، با ناتوانی در گردآوری تعداد کافی از او-بوت‌ها برای یک حمله مؤثر، فرماندهی لوریان این عملیات را لغو کرد. در ادامه با بروز مشکل جدی در موتور دیزل او-۱۲۵، این او-بوت پشت سر ماند تا در دیدار با یک او-بوت تدارکاتی تعمیر بر آن انجام شود. او-۵۱۴ روز ۳ ژانویه سال ۱۹۴۳ برای کاهش مصرف سوخت بر سطح با سرعت کمی در میانه اقیانوس اطلس در شرایط آب‌وهوایی پایدار به سمت ترینیداد می‌رفت و تقریباً همه خدمه آن بر روی عرشه حمام آفتاب می‌گرفتند که حدود ساعت چهار و بیست دقیقه بعد از ظهر در ناحیه حدود ۱٬۰۰۰ کیلومتری شمال شرقی ترینیداد یکی از دیده‌بانان گزارش از مشاهده دود در افق روبه‌رو داد. پس از مدتی مشخص شد او-بوت با کاروانی از کشتی‌های تجاری که رو به شرق می‌رود، مواجه شده است. فرمانده به بیسیم‌چی دستور داد با ارسال پیامی کوتاه به لوریان مشاهده کاروان را گزارش کند. کاروان با نام «تی‌ام ۱»، از پیش از طریق فرماندهی نیروی دریایی بریتانیا از حضور یک او-بوت در منطقه مطلع شده بود و در آماده‌باش بود. به هر صورت پیام ارسال‌شده از او-۵۱۴ به قرارگاه فرماندهی به‌اندازه‌ای کوتاه بود که شنود رادیویی کاروان نتوانست آن را رهگیری کند. دریابد دونیتس با دریافت پیام او-۵۱۴، خود شخصاً فرماندهی عملیات حمله به کاروان شناسایی‌شده را در دست گرفت و به گروه او-بوت‌های دِلفین دستور داد با حداکثر سرعت به سمت موقعیت اعلام شده برود. | ## بخش 3: او-۵۱۴ | البته این گروه حدود ۱٬۵۰۰ کیلومتر با محل فاصله داشت و پیش‌بینی می‌شد رسیدن نخستین او-بوت آن حدود بیست ساعت به طول بینجامد. دریابد دونیتس به او-۵۱۴ دستور داد به تنهایی به کاروان حمله کند تا حرکت آن را تا رسیدن گروه دلفین به تأخیر بیندازد. به هر صورت، تنها چند دقیق بعد او-۱۸۲ گزارش از مشاهده کاروان دیگری در ۶۷۰ کیلومتری غرب مادیرا داد. گروه دلفین که به سمت جنوب غربی در جهت موقعیت گزارش‌شده از او-۵۱۴ می‌رفت، تنها ۵۸۰ کیلومتر با موقعیت کاروان به‌تازگی‌مشاهده‌شده او-۱۸۲ فاصله داشت و می‌توانست زودتر به آن برسد. آوفرمان تا تاریکی کامل هوا در حدود ساعت ۱۸ عصر منتظر ماند سپس دستور به آمدن او-بوت به سطح داد. با وجود اطلاع از وجود خطر، کشتی‌های کاروان در شب بدون مهتاب چراغ‌های خود را روشن کردند و هیچ حرکتی زیگ‌زاگی برای به مشکل انداختن او-بوت نمی‌کردند. یک هدف اژدر به تانکر بریتانیایی بریتیش ویجیلنس اصابت کرد و محموله آن را به آتش کشید. فرمانده این کشتی در روشنایی حاصل از آتش‌سوزی، بدنه او-۵۱۴ را بر روی سطح در جانب چپ خود دید. امپایر لیتن سعی کرد با چرخش به چپ خود را به او-بوت بکوبد اما آوفرمان با به کار انداختن موتورهای دیزل خود و افزایش سرعت توانست از فاصله حدود ۲۰ متری جلوی آن بگذرد. در ادامه توپ خودکار ۲۰ میلی‌متری اورلیکن بر عرشه امپایر لیتن بر روی او-بوت آتش گشود. کشتی نروژی نورویک با توپ ۴ اینچی و چند کشتی دیگر هم با تسلیحات خود به طرف او-۵۱۴ تیراندازی کردند. آوفرمان سعی داشت با سرعت تمام از محل دور شود اما یکی از موتورهای دیزل او-بوت به درستی کار نمی‌کرد. چهار ناوچه سبک ناحیه‌ای که تصور می‌شد او-بوت در آن قرار دارد را با خرج‌های عمقی بارها هدف گرفتند. این تانکر حدود یک روز تمام در آتش سوخت اما هنوز شناور بود تا این که سه هفته بعد در نهایت با اژدر او-۱۰۵ غرق شد. | ## جمع‌بندی | اصابت گلوله موجب ایجاد نشتی در دهانه اژدرانداز، ترک خوردن خنک‌کننده روغن و آسیب به فرستنده اصلی رادیو شده بود.