موضوع مقاله: معاهده پاریس (۱۷۶۳) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # معاهده پاریس (۱۷۶۳) | مقدمه: پیمان پاریس که با نام پیمان ۱۷۶۳ نیز شناخته می‌شود، در ۱۰ فوریه ۱۷۶۳ توسط پادشاهی‌های بریتانیای کبیر، فرانسه و اسپانیا، با توافق پرتغال، پس از پیروزی بریتانیای کبیر و پروس بر فرانسه و اسپانیا در طول جنگ هفت ساله امضا شد. | ## بخش 1: معاهده پاریس (۱۷۶۳) | به موجب آن، فرانسه تقریباً تمامی مستعمرات خود در آمریکای شمالی و هند را از دست داد. پس از این معاهده انگلستان مبدل به قوی‌ترین کشور دنیا و اسپانیا نیز ضعیف‌تر از گذشته شد. امضای این پیمان رسماً به درگیری میان فرانسه و بریتانیا بر سر کنترل آمریکای شمالی (جنگی که در ایالات متحده با نام جنگ فرانسه و سرخپوستان شناخته می‌شود) پایان داد و آغازگر دوران برتری جهانی بریتانیا در خارج از اروپا بود. بر اساس مفاد پیمان، بریتانیا و فرانسه بخش زیادی از سرزمین‌هایی را که در طول جنگ تصرف کرده بودند به یکدیگر بازگرداندند، اما بریتانیا بخش عمده‌ای از مستعمرات فرانسه در آمریکای شمالی را تصاحب کرد. علاوه بر این، بریتانیا تعهد کرد که از آیین کاتولیک رومی در دنیای جدید (قاره آمریکا) حمایت و حفاظت کند. تبادل سرزمین‌ها در طول جنگ، بریتانیا موفق شد مستعمرات فرانسوی زیر را تصرف کند: در طول جنگ، بریتانیای کبیر مستعمرات فرانسه شامل کانادا، گوادلوپ، سنت لوسیا، مارتینیک، دومینیکا، گرنادا، سنت وینسنت و گرنادین‌ها و توباگو، کارخانه‌های فرانسوی (پست‌های تجاری) در هند از جمله چاندرناگور و پوندیچری، ایستگاه تجارت برده در گوره، رودخانه سنگال و شهرک‌های آن و مستعمرات اسپانیایی مانیل (در فیلیپین) و هاوانا (در کوبا) را فتح کرده بود. فرانسه مینورکا و پست‌های تجاری بریتانیا در سوماترا را تصرف کرده بود، در حالی که اسپانیا قلعه مرزی آلمیدا در پرتغال و کولونیا دل ساکرامنتو در آمریکای جنوبی را تصرف کرده بود. [ نیازمند منبع ] این پیمان بیشتر سرزمین‌ها را به صاحبان اصلی آنها بازگرداند، اما به بریتانیا اجازه داده شد تا دستاوردهای قابل توجهی را برای خود حفظ کند. بریتانیا مانیل و هاوانا را به اسپانیا و گوادلوپ، مارتینیک، سنت لوسیا، گوره و کارخانه‌های هند را به فرانسه بازگرداند. علاوه بر این، فرانسه کارخانه‌های خود را در هند پس گرفت، اما تحت‌الحمایگان بریتانیا را به عنوان حاکمان ایالت‌های بومی کلیدی هند به رسمیت شناخت و متعهد شد که به بنگال نیرو نفرستد. بریتانیا موافقت کرد که استحکامات خود را در هندوراس بریتانیا (بلیز فعلی) تخریب کند، اما یک مستعمره چوب‌بری را در آنجا حفظ کرد. فرانسه تمام قلمروی خود در سرزمین اصلی آمریکای شمالی به جز قلمرو لوئیزیانا در غرب رودخانه می‌سی‌سی‌پی را از دست داد. فرانسه حقوق ماهیگیری در نیوفاندلند و دو جزیره کوچک سنت پیر و میکلون را حفظ کرد، جایی که ماهیگیران می‌توانستند صید خود را خشک کنند. | ## بخش 2: معاهده پاریس (۱۷۶۳) | در عوض، فرانسه مستعمره شکر خود، گوادلوپ، را که از کانادا ارزشمندتر می‌دانست، پس گرفت. پس از بحث طولانی در مورد مزایای نسبی گوادلوپ، که سالانه ۶ میلیون پوند شکر تولید می‌کرد، و کانادا، که نگهداری آن پرهزینه بود، بریتانیای کبیر تصمیم گرفت کانادا را به دلایل استراتژیک نگه دارد و گوادلوپ را به فرانسه بازگرداند. لرد بوت، نخست‌وزیر بریتانیا، خواهان صلحی بود که فرانسه را به سمت جنگ دوم سوق ندهد. اگرچه بریتانیایی‌های پروتستان نگران داشتن این همه رعیت کاتولیک رومی بودند، اما بریتانیای کبیر نمی‌خواست با اخراج یا تغییر اجباری مذهب، فرانسه را عصبانی کند یا اینکه مهاجران فرانسوی کانادا را ترک کنند تا دیگر مستعمرات فرانسوی در آمریکای شمالی را تقویت کنند. دیدگاه فرانسوی برخلاف لرد بوت، وزیر امور خارجه فرانسه، دوک چویزول ، انتظار بازگشت به جنگ را داشت. فرانسه ترجیح می‌داد متصرفات کارائیب خود را با تجارت سودآور شکر حفظ کند، نه سرزمین‌های وسیع کانادا که بار مالی سنگینی بر دوش فرانسه بود. دیپلمات‌های فرانسوی معتقد بودند که بدون فرانسه برای کنترل آمریکایی‌ها، استعمارگران ممکن است دست به شورش بزنند. در کانادا، فرانسه خواهان مهاجرت آزاد برای کسانی مانند اشراف بود که حاضر به وفاداری به تاج و تخت بریتانیا نبودند. [ نیازمند منبع ] پیش‌زمینه جنگ در اروپا سلطه مجدد اتریش بر ایالت ثروتمند سیلزی، که آن را در سال ۱۷۴۸ به پروس واگذار کرده بود، ماشه شروع جنگ‌های ۷ ساله را چکاند. ملکه ماری ترزا با تکیه بر متحدینش (فرانسه، روسیه و…) به سیلزی حمله کرد اما نهایتاً فردریک کبیر، پادشاه پروس، ابتکار عمل را در دست گرفت و در سال ۱۷۵۶ ساکسونی را نیز اشغال کرد. آنها سپاه متحد فرانسه و اتریش را در نبرد رزباخ درهم کوبیدند، اتریش را در نبرد لوئه‌تان (۱۷۵۷) شکست دادند و سال بعد روس‌ها را در زرندورف شکست دادند. عامل اول حمایت بریتانیا و هانور بود که تا آن نقطه عملاً وارد جنگ نشده بودند و فقط هزینه مالی پروس را تأمین می‌کردند ولی بعد از آن عملاً وارد جنگ با فرانسه شدند. ملکه روسیه، الیزابت، مرد و پسرش پیتر سوم عملاً مرید فردریک از کار درآمد و تصمیم گرفت تا هر چه زودتر با مرادش به صلح برسد. | ## بخش 3: معاهده پاریس (۱۷۶۳) | فرانسوی‌ها تصمیم گرفتند تا با ساخت چند قلعه به دور مهاجرنشین‌های انگلیسی آنها را محاصره کرده و از پیشروی بیشتر به سمت غرب بازبدارند. در سال ۱۷۵۷ ویلیام پیت جوان‌تر در بریتانیا سکان سیاست خارجی را در دست گرفت و ژنرال جیمز ولف را به فرماندهی سربازان انگلیس در قاره آمریکا برگزید. استراتژی پیت در نهایت با شکست فرانسه به انتها رسید و در دهه ۱۷۶۰ تمام کانادای تحت کنترل فرانسه در دستان بریتانیا بود. جنگ در هندوستان در تمام قرن هجدهم بریتانیا و فرانسه بر سر سلطه بر هندوستان کشمکش داشتند. در سال ۱۷۵۶ آخرین جنگ این دو قدرت اروپایی در منطقه شبه قاره به سومین جنگ کارناتی معروف شد. جنگهای اول و دوم کارناتی بر سر استان کارناتی در جنوب شرق شبه قاره بود اما جنگ سوم از این حد گذشته و به ایالت بنگال کشیده شد. او در نبرد پلاسی توانست حکومت بومی بنگال را نیز شکست دهد و منطقه را تحت سلطه بریتانیا درآورد. در آنجا با فتح پوندیچری، پایتخت فرانسوی‌ها در هند، در سال ۱۷۶۱ کفه به سمت بریتانیایی‌ها سنگین شد. در دهم فوریه عهدنامه پاریس و کمی بعد عهدنامه هابرتوسبورگ بین طرفین درگیری امضاشد. جنگ‌های ۷ ساله در نهایت با افول قدرت فرانسه (در خاک اروپا و آمریکا) و قدرت‌گیری بریتانیا و پروس پایان یافت. بریتانیا فرانسوی‌ها را از آمریکا و هندوستان بیرون راند، قدرت خود را در هندوستان تحکیم بخشید و آن سرزمین به «جواهری در تاج امپراطوری» تبدیل شد. علاوه بر مستعمرات کانادایی فرانسه اسپانیا نیز ناچار شد تا فلوریدا را به بریتانیا واگذار کند. | ## جمع‌بندی | پروس نیز توانست خاک خود را وسعت بخشیده و ایالت سیلزی را از اتریش منفک کرده و به خاک خود ضمیمه کند.