موضوع مقاله: سیاست در ایالات متحده آمریکا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سیاست در ایالات متحده آمریکا | مقدمه: ایالات متحده یک جمهوری مشروطه فدرال است که در آن رئیس جمهور ایالات متحده (رئیس دولت و رئیس کشور)، کنگره و نظام قضایی در قوای تضمین شده برای دولت ملی شریک اند و دولت فدرال حاکمیت را با دولت‌های ایالات شریک است. | ## بخش 1: سیاست در ایالات متحده آمریکا | قوهٔ مجریه توسط رئیس‌جمهور مدیریت می‌شود و رسماً از دو قوهٔ قضائیه و مقننه مستقل است. قدرت قانون گذاری بین دو بخش از کنگره تقسیم شده‌است، این دو بخش عبارت اند از: مجلس سنا و مجلس نمایندگان. قوه قضائیه ترکیبی از دیوان عالی و دادگاه‌های فدرال می‌باشد که قدرت قضایی را به کار می‌گیرد. ساختار قوهٔ قضائیه تفسیری از قانون اساسی ایالات متحده، قوانین فدرال و مقررات می‌باشد. دو حزب سیاسی، حزب دموکرات و حزب جمهوری‌خواه، از زمان جنگ داخلی بر سیاست‌های آمریکا تسلط دارند. حزب دمکرات عموماً به عنوان حزب «مرکز چپ لیبرال» شناخته می‌شود، در حالی که حزب جمهوری‌خواه را به عنوان حزب «بالِ راست محافظه کار» می‌شناسند. چندین تفاوت عمده میان نظام سیاسی ایالات متحده و دیگر کشورهای دموکراتیک توسعه یافته وجود دارد. یکی از این تغییرات شامل قدرت بیشتر در مجلس اعلا می‌شود، علی‌رغم آن که بخش اعظمی از اختیارات در دست دیوان عالی می‌باشد، باقی اختیارات که تفکیکی از قدرت میان شاخه‌های مقننه و مجریه است، در اختیار دو حزب اصلی می‌باشد. احزاب سوم نفوذ سیاسی کمتری در ایالات متحده نسبت به سایر کشورهای توسعه یافته دموکراتیک دارند؛ این بخاطر ترکیبی از کنترلهای دقیق تاریخی است. | ## بخش 2: سیاست در ایالات متحده آمریکا | این کنترل‌ها شامل قوانین ایالتی و فدرال، ممنوعیت‌های غیررسمی رسانه ای و انتخابات «تمام برنده» و مسائل دسترسی به رای‌گیری و قوانین مناظره انحصاری می‌شوند. شایع‌ترین بحث حق رای بود، در واقع به مردانی که صاحب مقداری دارایی بودند، اجازه رای داده می‌شد. در حالی که کم‌تر از ۲۰ درصد مردان بریتانیایی اجازه رای داشتند، اکثریت مردان آمریکایی سفیدپوست واجد شرایط بودند. در حالی که اصول دموکراسی وجود داشت، به هرحال این اختلاف‌ها توسط جوامع منتخب در انتخابات استعماری دیده می‌شد. در هر مستعمراتی، افراد منتخب، به خصوص مجامع و دولت‌های محلی، تصمیمات گسترده‌ای در خصوص مشاغل عمومی و خصوصی می‌گرفتند. مباحث عمومی مورد توجه شامل اعطای زمین‌ها، یارانه‌های مربوط به امور بازرگانی، مالیات و همچنین نظارت بر جاده‌ها، تحصیلات اقشار ضعیف، میخانه‌ها و مدارس می‌شد. آمریکایی‌ها زمان زیادی را در دادگاه‌ها صرف می‌کردند، به همین علت دادخواست‌های شخصی بسیار شایع شده بود. حقوق قانونی توسط قضات و هیئت‌های محلی تحت نظر بود و وکلای آموزش دیده نقش واسطه را ایفا می‌کردند. این امر باعث گسترش سریع حرفه‌های مربوط به حقوق و همچنین نقش تأثیر گذار وکلا در سیاست، مابین سال‌های ۱۷۷۰ تا ۱۷۷۹ می‌شد. | ## بخش 3: سیاست در ایالات متحده آمریکا | بر خلاف اروپا که دادگاه‌های سلطنتی، خانواده‌های اشرافی و کلیساها قدرت را در دست داشتند، فرهنگ سیاسی آمریکا برای اقشار مختلف مانند بازرگانان، صاحبان املاک، خرده کشاورزان، پروتستان‌ها و … راه را باز گذاشته بود. بیش از ۹۰٪ نمایندگان منتخب در آمریکا در مناطق خود زندگی می‌کردند، برخلاف انگلستان که داشتن عضو پارلمان غایب مرسوم بود. این ارزش‌ها شامل: حقوق برابر، نیاز به شهروندان با فضیلت (وظیفه مدنی) و نادرستی فساد، تجمل گرایی و وجود طبقات اشرافی می‌شد. هیچ‌کدام از مستعمرات، حزبی به مانند آن نوعی که در دهه ۹۰ قرن هجدهم ایجاد شد، نداشتند، اما هر کدام دارای مجامعی بودند که برای تصاحب قدرت با یکدیگر رقابت می‌کردند. ایدئولوژی آمریکایی جمهوریخواهی، در کنار شکلی از لیبرالیسم کلاسیک ایدئولوژی غالب باقی‌مانده‌اند. اسناد اصلی عبارت اند از اعلامیه استقلال ایالات متحده آمریکا (۱۷۷۶), قانون اساسی ایالات متحده آمریکا (۱۷۸۷), مقاله‌های فدرالیست'' (۱۷۸۸), منشور حقوق ایالات متحده آمریکا (۱۷۹۱), و نطق گتیسبورگ آبراهام لینکلن (۱۸۶۳). حتی برخی جدایی‌خواهانی که در ۱۸۶۱ ائتلافیه را شکل دادند به همین ارزش‌ها باور داشتند. مخالفت با فساد سیاسی دمکراسی: دولت به شهروندان که می‌توانند نمایندگانشان را از طریق انتخابات تغییر دهند پاسخگو است. برابری در برابر قانون: قوانین نباید هیچ امتیاز ویژه‌ای برای هیچ شهروندی قائل شوند. | ## جمع‌بندی | آزادی بیان: دولت نمی‌تواند از طریق قانون یا اقدام بیان شخصی غیر خشونت‌آمیز شهروندی را محدود کند، یک بازار افکار.