موضوع مقاله: ایدی سجویک | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ایدی سجویک | مقدمه: ادیت مینتورن سجویک پست (۲۰ آوریل ۱۹۴۳–۱۶ نوامبر ۱۹۷۱) بازیگر، مدل و چهره سرشناس اجتماعی آمریکایی بود. | ## بخش 1: ایدی سجویک | از او که بیشتر به عنوان یک سوپراستار وارهول یاد می‌شد، همزمان به عنوان یک نماد مد به‌طور گسترده شناخته شد؛ در سال ۱۹۶۵، مجله ووگ با قدردانی از تأثیر او بر فرهنگ جوانان، او را «جوان‌لرزه‌گر» نامید. سجویک در چندین فیلم زیرزمینی اندی وارهول، از جمله «دختر کوچولوی پولدار بیچاره» (۱۹۶۵) و «زیبایی شماره ۲» (۱۹۶۵) نقش آفرینی کرد. پس از ترک صحنه کارخانه وارهول در سال ۱۹۶۶، او به‌طور مستقل بازیگری و مدلینگ را دنبال کرد، اما هرگز نتوانست به همان سطح از شهرت دست یابد. سلامت روان او به دلیل سوءمصرف مواد مخدر رو به وخامت رفت و برای تکمیل فیلم نیمه‌زندگینامه‌ای «چیائو! اوایل زندگی و تحصیلات (۱۹۴۳–۱۹۶۴) ادی سجویک در سانتا باربارا، کالیفرنیا، هفتمین فرزند از هشت فرزند آلیس دلانو د فارست (۱۹۰۸–۱۹۸۸) و فرانسیس مینتورن سجویک (۱۹۰۴–۱۹۶۷)، دامدار، مجسمه‌ساز و عضو خانواده تاریخی سجویک در ماساچوست، متولد شد. مادر سجویک دختر هنری ویلر د فارست، رئیس و رئیس هیئت مدیره راه‌آهن جنوب اقیانوس آرام بود. پدربزرگ مادری او، کشیش اندیکوت پیبادی، مدرسه گروتون را در گروتون، ماساچوست تأسیس کرد. او به نام عمه پدرش، ادیت مینتورن استوکس، که به همراه همسرش، ایزاک نیوتن فلپس استوکس، توسط جان سینگر سارجنت نقاشی شده بود، نامگذاری شد. با وجود ثروت و جایگاه اجتماعی بالای خانواده، زندگی اولیه سجویک با مشکلاتی همراه بود. سجویک و خواهر و برادرانش که در ابتدا در خانه آموزش می‌دیدند و توسط پرستار بچه مراقبت می‌شدند، به شدت توسط والدینشان کنترل می‌شدند. آنها که در مزارع پدرشان در کالیفرنیا بزرگ شده بودند، تا حد زیادی از دنیای بیرون منزوی بودند و این باعث شده بود که آنها این ایده را داشته باشند که از اکثر همسالان خود برترند. در همین شرایط خانوادگی و اجتماعی بود که سجویک، در اوایل نوجوانی، دچار اختلال خوردن شد و در الگوی اولیه پرخوری و استفراغ قرار گرفت. در سن ۱۳ سالگی، پس از درگذشت پدربزرگش هنری دوایت سجویک در مدرسه برانسون در نزدیکی سانفرانسیسکو به صورت شبانه‌روزی تحصیل کرد. به گفته خواهر بزرگترش آلیس «سوسی» سجویک، او به دلیل ابتلا به بی‌اشتهایی عصبی خیلی زود از مدرسه بیرون آورده شد. پدرش پس از بازگشت به خانه، آزادی فردی او را در خانه و بیرون از آن به شدت محدود کرد. در پاییز ۱۹۶۲، با اصرار پدرش، سجویک به بیمارستان خصوصی سیلور هیل در نیو کنان، کنتیکت منتقل شد. از آنجایی که رژیم غذایی برای او بسیار آسان بود، توانست به راحتی وضعیت خود را در سیلور هیل دستکاری کند و وزنش را سریعاً کاهش دهد. بعداً او را به بلومینگدیل، بخش سلامت رفتاری در بخش وستچستر کانتی بیمارستان نیویورک، فرستادند، جایی که بی‌اشتهایی او به‌طور قابل توجهی بهبود یافت. سجویک عمیقاً تحت تأثیر فقدان برادران بزرگترش، فرانسیس جونیور (معروف به "مینتی") و رابرت (معروف به "بابی") قرار گرفت که به فاصله هجده ماه هر دو درگذشتند. فرانسیس که رابطه بسیار ناخوشایندی که با پدرشان داشت، چندین بار دچار فروپاشی روانی شد و سرانجام در سال ۱۹۶۴ در بیمارستان سیلور هیل خودکشی کرد. رابرت، دومین برادر بزرگتر او، نیز از مشکلات سلامت روان رنج می‌برد و پس از به کما رفتن در اثر برخورد موتورسیکلتش با بدنه یک اتوبوس شهر نیویورک در شب سال نو ۱۹۶۵ درگذشت. سجویک در بیست و یکمین سالگرد تولدش در آوریل ۱۹۶۴، مبلغ ۸۰٬۰۰۰ دلار از مادربزرگ مادری‌اش دریافت کرد. در سپتامبر ۱۹۶۴، او برای دنبال کردن حرفه مدلینگ به نیویورک نقل مکان کرد و در دسامبر ۱۹۶۴، او در یک تصادف رانندگی مجروح شد. کارخانه (۱۹۶۵–۱۹۶۶) حرفه فیلم در مارس ۱۹۶۵، ادی سجویک در مهمانی‌ای که توسط تهیه‌کننده لستر پرسکی برگزار شده بود، با هنرمند و فیلمساز اندی وارهول آشنا شد و خیلی زود به یکی از اعضای ثابت استودیوی وارهول در میدتاون منهتن، یعنی «کارخانه»، تبدیل شد. در یکی از این بازدیدها، وارهول مشغول فیلمبرداری فیلم «اسب» (۱۹۶۵) بود که سجویک در آن حضور یافت و همکاری او با وارهول را روی پرده سینما آغاز کرد. کمی بعد، او در فیلم «وینیل» (۱۹۶۵)که فیلمی اقتباسی وارهول از رمان «پرتقال کوکی» اثر آنتونی برگس، حضوری کوتاه داشت. اگرچه این فیلم با بازیگرانی کاملاً مرد ساخته شده بود، وارهول سجویک را وارد پروژه کرد. در کنار حضور محدود او در هر دو فیلم باعث شد توجه و اعتماد بسیاری را از طرف وارهول به خود جلب کند و وارهول را بر آن داشت تا او را به عنوان شخصیت اصلی در آثار بعدی خود انتخاب کند. | ## بخش 2: ایدی سجویک | این فیلم که عمدتاً در آپارتمان سجویک فیلم‌برداری شد، روزمرگی‌های او را با سبکی خودمانی و مشاهده‌گرانه به تصویر می‌کشید. سپس او در فیلم Kitchen ظاهر شد؛ فیلمی که در ماه مه ۱۹۶۵ فیلم‌برداری و سال بعد اکران شد، به قلم رونالد تیول، نویسندهٔ همیشگی گروه Factory، و با حضور چند تن از اعضای حلقهٔ وارول. این فیلم که در ژوئن فیلم‌برداری و در ژوئیه اکران شد، سجویک را در حالی نشان می‌دهد که بر تخت در لباس زیر دراز کشیده و جینو پیسرکیو کنارش است، در حالی که وین از پشت صحنه او را دست می‌اندازد. با این حال، تا اواخر سال ۱۹۶۵، رابطهٔ سجویک با وارول شروع به تیره شدن کرد، زیرا او به جمعیت طرفداران باب دیلن گرایش یافته بود، و او اوایل سال ۱۹۶۶ صحنهٔ کارخانه را ترک کرد. در ماه مه ۱۹۶۶، وارول به روزنامهٔ لس‌آنجلس تایمز گفت: «ادی بهترین و بزرگ‌ترین بود. این فیلم در نوامبر ۱۹۶۶ فیلم‌برداری شد، اما هرگز اکران نشد و تنها یک بار در کارخانه نمایش داده شد. حرفه مدلینگ فیلم‌های وارهول عمدتاً تنها در سینماهای زیرزمینی و نمایش‌هایی که در کارخانه برگزار می‌شد، به نمایش گذاشته می‌شدند و از نظر تجاری موفقیت چندانی کسب نکردند. با این حال، سجویک به دلیل حضورش در این فیلم‌ها و سبک شخصی‌اش، توجه روزافزون رسانه‌های جریان اصلی را به خود جلب کرد. مادر سجویک با حرفهٔ مدلینگ او موافق نبود و امیدوار بود که دخترش به مجسمه‌سازی و نقاشی بازگردد، هنرهایی که پیش از ورود به دنیای مدلینگ دنبال می‌کرد. او همچنین گزارش‌ها دربارهٔ مجموعهٔ پرزرق و برق خز سجویک را «کاملاً بی‌معنی» خواند، هرچند مقاله‌ای در نیویورک تایمز ادعا می‌کرد که او چندین کت موش‌خرمایی و خزهای کمیاب دارد. تأثیر فرهنگی او زمانی برجسته شد که هنرمند روی لیختنشتاین و همسرش برای مهمانی هالووین ۱۹۶۵ خود را به شکل وارهول و سجویک لباس پوشیدند.. او برای نورمن میلر آزمون بازیگری داد، زمانی که اقتباس صحنه‌ای رمانش، پارک آهو، در سال ۱۹۶۷ در حال تولید بود. اما میلر او را «رد کرد … او در نوعی حالت عذاب‌کشیده و کاملاً حساس بسیار خوب بازی می‌کرد … او با هر دیالوگ مقدار زیادی از خود را به کار می‌برد، به حدی که می‌دانستیم پس از سه اجرا کاملاً از پا در خواهد آمد.» در مارس ۱۹۶۷، سجویک فیلم چیائو! منهتن را که یک فیلم نیمه‌خودزندگی‌نامه و زیرزمینی بود و به‌طور مشترک توسط جان پالمر و دیوید وایزمن کارگردانی می‌شد، آغاز کرد. در سال‌های ۱۹۶۸ و ۱۹۶۹، او به دلیل سوءمصرف مواد و مشکلات روانی، بارها در بیمارستان بستری شد. در اوت ۱۹۶۹، پس از بازداشت توسط پلیس محلی به دلیل جرایم مرتبط با مواد مخدر، دوباره در بخش روان‌پزشکی بیمارستان سانتا باربارا کاتج بستری شد. منهتن را کامل کند و داستان زندگی‌اش روایت شود، دوباره با گروه فیلم‌برداری ارتباط برقرار کرد و فیلم‌برداری را اواخر سال ۱۹۷۰ در آرکادیا و سانتا باربارا آغاز کرد. همچنین سجویک نوارهای صوتی از بازتاب‌های زندگی خود ضبط کرد که وایزمن و پالمر آن‌ها را در ساختار داستانی فیلم به کار بردند. مرگ در شب ۱۵ نوامبر ۱۹۷۱، سجویک در یک نمایش مد در موزهٔ سانتا باربارا شرکت کرد که بخشی از آن برای برنامهٔ تلویزیونی یک خانواده آمریکایی فیلم‌برداری شده بود. قبل از آنکه هر دوی آن‌ها به خواب بروند، پست دارویی را که برای سجویک تجویز شده بود به او داد. طبق گفته پست، سجویک به سرعت به خواب رفت و تنفسش «بد بود – طوری به نظر می‌رسید که یک سوراخ بزرگ در ریه‌هایش وجود دارد»، اما او این وضعیت را به عادت شدید سیگار کشیدن سجویک نسبت داد و خود به خواب رفت. در گواهی فوت، علت فوری مرگ «احتمال مسمومیت حاد با باربیتورات» ناشی از مسمومیت الکلی ذکر شده است. میزان الکل سجویک در خون ۰٫۱۷ درصد و میزان باربیتورات او ۰٫۴۸ میلی‌گرم درصد ثبت شد. سجویک در قطعه زمین گورستان خانوادگی‌اش در سجویک پای دفن نشد، بلکه در گورستان کوچک اوک هیل در بالارد، کالیفرنیا به خاک سپرده شد. زندگی شخصی روابط و ازدواج در سال ۱۹۶۵، سجویک شروع به زندگی در هتل چلسی کرد و در آنجا با باب دیلن نزدیک شد. دیلن و دوستانش در نهایت سجویک را متقاعد کردند که با آلبرت گروسمن، مدیر دیلن، قرارداد امضا کند. به گفته پل موریسی، سجویک علاقه‌ای عاطفی به دیلن پیدا کرده بود و فکر می‌کرد او نیز این احساس را متقابلاً دارد. با این حال، سجویک از این موضوع بی‌اطلاع بود که دیلن در نوامبر ۱۹۶۵ به‌طور مخفیانه با دوست دخترش سارا لوندز ازدواج کرده بود. | ## بخش 3: ایدی سجویک | موریسی ادعا کرد که سجویک توسط وارهول از این ازدواج مطلع شد، که گفته می‌شود وارهول این خبر را از طریق وکیل خود شنیده بود. موریسی افزود که احتمالاً دیلن هرگز برنامه‌ای برای بازی در فیلمی با سجویک نداشته و «چندان صادق نبوده است». دیلن همواره انکار کرده است که رابطهٔ عاشقانه‌ای با سجویک داشته، اما اذعان کرده که او را می‌شناخته است. دیده‌ام که گویی داشته‌ام و خوانده‌ام که داشته‌ام، اما سجویک را خیلی خوب به خاطر نمی‌آورم. یادم است که او اطراف بود، اما می‌دانم افراد دیگری هم بوده‌اند که تا جایی که می‌دانم ممکن است با سجویک در ارتباط بوده باشند. اگر چنین رابطه‌ای داشتم، فکر می‌کنم حتماً به یاد می‌آوردم.» در دسامبر ۲۰۰۶، چند هفته پیش از انتشار فیلم جنجالی دختر کارخانه، شرکت واینستین و تهیه‌کنندگان فیلم با برادر بزرگ‌تر سجویک، جاناتان، مصاحبه کردند. او ادعا کرد که سجویک به او گفته بود که پس از آنکه در یک حادثهٔ موتور سیکلت مجروح شد، جنینی را که ادعا می‌کرد متعلق به دیلن بوده، سقط کرده است. به دنبال این حادثه، پزشکان او را به بیمارستان روانی منتقل کردند تا برای اعتیاد به مواد مخدر درمان شود. اوایل سال ۱۹۶۷، نویورت که قادر به کنار آمدن با مصرف مواد و رفتارهای نامنظم سجویک نبود، رابطهٔ خود با او را قطع کرد. پس از ازدواج آن‌ها در بیست و چهارم ژوئیه ۱۹۷۱، پست ادعا کرد که به او در ترک اعتیاد کمک کرده است. با این حال، در اکتبر ۱۹۷۱، سجویک پس از مصرف داروهای مسکن تجویزی برای یک بیماری جسمانی دچار عود اعتیاد شد که به سوءمصرف باربیتورات‌ها و الکل انجامید. [ نیازمند منبع ] در فرهنگ پاپ کتاب‌ها در سال ۱۹۸۲، کتاب «ادی سجویک: یک زندگینامه آمریکایی» نوشته جین استاین توسط انتشارات آلفرد ای. در سال ۲۰۲۲، آلیس سجویک وول، خواهر سجویک، کتاب «آنطور که معلوم می‌شود: فکر کردن دربارهٔ ادی و اندی» را منتشر کرد. فیلم و تئاتر زندگی سجویک موضوع پروژه‌های تولید نشده متعدد و بعدها به تصویر کشیدن او در فیلم و تئاتر بوده است. در دهه ۱۹۸۰، وارن بیتی حق امتیاز داستان زندگی او را به دست آورد و اقتباسی سینمایی با بازی مالی رینگوالد را بررسی کرد، اما این پروژه هرگز محقق نشد. نمایش «اندی و ادی» در سال ۲۰۰۴ که خارج از برادوی و به تهیه‌کنندگی پیتر براونشتاین اجرا شد، رابطه او با وارهول را به تصویر کشید. در فیلم «دختر کارخانه» (۲۰۰۶) ساخته جورج هیکنلوپر، که روایتی تخیلی از زندگی او بود، سینا میلر نقش سجویک را در کنار گای پیرس در نقش وارهول بازی کرد. از دیگر آثار او می‌توان به فیلم کوتاه «ادی: دختری در آتش» (۲۰۱۰) ساخته ملیسا پینتر و دیوید وایزمن و انیمیشن کوتاه «خیلی دیر» (۲۰۲۱) ساخته هنرمند لهستانی، کینگا سیرک، که به مناسبت پنجاهمین سالگرد مرگش منتشر شد، اشاره کرد.< "Edie: Girl on Fire (2010)". منتقدان مدت‌هاست گمان می‌کنند که باب دیلن در چندین آهنگ از سجویک الهام گرفته است، به ویژه تک‌آهنگ «مثل یک رولینگ استون» محصول ۱۹۶۵ و همچنین «درست مثل یک زن» و «کلاه جعبه قرص با پوست پلنگ» از آلبوم «بلوند روی بلوند» محصول ۱۹۶۶. اگرچه دیلن هرگز این ارتباط‌ها را به‌طور عمومی تأیید نکرد، اما به دلیل نزدیکی سجویک به دیلن در این دوره و تشابهات موضوعی که مفسران به آن اشاره کرده‌اند، این گمانه‌زنی‌ها همچنان ادامه دارد. آهنگ «زن اغواگر» از آلبوم «زیرزمین مخملی و نیکو» (۱۹۶۷) گروه «دِ وِلوِت آندرگراوند» به درخواست وارهول، صراحتاً دربارهٔ سِجویک نوشته شد. در طول دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰، تصویر و میراث سِجویک همچنان در موسیقی آلترناتیو و راک طنین‌انداز بود. تصویر او روی جلد اولین آلبوم «سینما وریته» گروه «درامارام» در سال ۱۹۸۵ ظاهر می‌شود، در حالی که ویدیوی گروه برای «هر چیزی، هر چیزی (من به تو می‌دهم)» شامل صحنه‌هایی از «سیائو! در همان سال، «دِ دریم آکادمی» تک‌آهنگ «رژه عشق» را با آهنگ فرعی «دختری در یک میلیون (برای ادی سِجویک)» منتشر کرد. تأثیر سجویک با ادای احترام‌های دیگری از جمله «دختر کارخانه (آهنگی برای ادی سجویک)» اثر تال کوهن-شالف (۲۰۰۹) به قرن بیست و یکم نیز گسترش یافت. آلبوم «یک کودک قرن» اثر آلیزی (۲۰۱۰) با الهام از زندگی او ساخته شده است، و «<i id="mwAlI">13 زیباترین: آهنگ‌ها برای تست‌های بازیگری اندی وارهول»</i> اثر دین و بریتا (۲۰۱۰) شامل آهنگی است که برای همراهی با تست بازیگری وارهول از سجویک نوشته شده است. | ## جمع‌بندی | آهنگ «دختر کارخانه» اثر «زیبای بی‌پروا» (۲۰۱۰) نیز بر اساس او ساخته شده است و خواننده اصلی آن ، تیلور مامسن، از سبک و شخصیت مرزشکن سجویک به عنوان الهام‌بخش خود یاد می‌کند.