موضوع مقاله: لیندا لاولیس | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لیندا لاولیس | مقدمه: لیندا سوزان بورمن (؛ زادهٔ ۱۰ ژانویه ۱۹۴۹ – درگذشتهٔ ۲۲ آوریل ۲۰۰۲)، که بیشتر با نام لیندا لاولیس شناخته می‌شود، بازیگر پورنوگرافی آمریکایی بود که با ایفای نقش در فیلم پورنوگرافی هاردکور دیپ تروت محصول سال ۱۹۷۲ به شهرت رسید؛ فیلمی که موفقیتی عظیم به‌دست‌آورد. | ## بخش 1: لیندا لاولیس | او بعدها ادعا کرد که همسر بدرفتارش، چاک ترینور، با تهدید و اجبار او را وادار به مشارکت در این فیلم کرده بود. وی در کتاب زندگی‌نامه‌اش با عنوان رنجِ جانکاه آنچه را که در پشت صحنه رخ داده بود شرح داد. لاولیس بعدها به یک مسیحی دوباره متولدشده تبدیل شد و به عنوان سخنگوی جنبش ضد پورنوگرافی فعالیت کرد و چندین کتاب خودزندگی‌نامه منتشر کرد. او دوران کودکی خود را در خانواده‌ای نامطلوب توصیف کرد، پدرش جان بورمن، یک افسر پلیس بود که به ندرت در خانه بود، و مادرش دوروتی بورمن (با نام‌خانوادگی دوشیزگی تراگنی)، پیشخدمتی سخت‌گیر، بی‌محبت و سلطه‌جو بود."Linda Lovelace" . April 24, 2002 او در مدارس خصوصی کلیسای کاتولیک از جمله سنت جان باتیست (یانکرز، نیویورک) و دبیرستان ماریا رجینا تحصیل کرد. در دوران دبیرستان به او لقب «خانمِ مقدسِ مقدس» داده بودند زیرا فاصله و حدو حدود را با دوستان پسرش رعای می‌کرد تا از فعالیت جنسی اجتناب کند. وقتی بورمن ۱۶ ساله بود، خانواده‌اش پس از بازنشستگی پدرش از اداره پلیس نیویورک به دیوی نقل مکان کردند. وی در سن ۲۰ سالگی، اولین فرزند خارج از ازدواج خود را به دنیا آورد که مادرش او را فریب داد تا برای سرپرستی به فرزندخواندگی بدهد. اندکی بعد، به نیویورک را برای سکونت برگزید تا در آنجا در آموزشگاه کامپیوتر تحصیل کند. در نیویورک در یک تصادف رانندگی آسیب دید که به اندازه‌ای شدید بود که نیاز به انتقال خون داشت. خون منتقل شده به‌درستی از نظر آلودگی به هپاتیت بررسی نشده بود و این موضوع باعث شد که ۱۸ سال بعد نیاز به پیوند کبد پیدا کند. حرفه پورنوگرافی در حالی که در خانه والدینش در حال بهبودی بود، بورمن با چاک ترینور آشنا شد. به گفته بورمن، ترینور در ابتدا جذاب و مراقب بود، اما بعدها خشونت‌طلب و آزارگر شد. او گفت که ترینور او را مجبور کرد به نیویورک نقل مکان کند، جایی که ترینور به مدیر و روسپی‌گردان همسرش تبدیل شد. بورمن در فیلمی به نام داگاراما محصول ۱۹۶۹ بازی کرد که موضوع آن حیوان‌خواهی بود (همچنین با عناوینی مانند داگ ۱، داگ فاکر و داگ-ا-راما شناخته می‌شود). در سال ۲۰۱۳، لری روونه، فیلمبرداری که این فیلم را ساخته بود، برای اولین بار دربارهٔ آن صحبت کرد و اظهار داشت بورمن داوطلبانه شرکت کرده و هیچ اجباری در کار نبوده است. اریک ادواردز، ستاره پورنو که هنگام فیلمبرداری حضور داشت، نیز ادعا کرد که هیچ اجباری آشکاری وجود نداشته و بورمن به نظر می‌رسید که همکاری می‌کرده است. این فیلم بیش از ده سال، چندین بار در روز در سالن‌های زنجیره‌ای تئاتر «پاسی‌کت» نمایش داده شد، جایی که بورمن تبلیغات انجام می‌داد، از جمله گذاشتن دست و پای خود روی پیاده‌روی بتنی خارج از تئاتر هالیوود پوسی‌کت. در حالی که دیپ تروت بیش از ۶۰۰ میلیون دلار فروش داشت، بورمن تنها ۱۲۵۰ دلار دریافت کرد که آن را هم بعداً شوهرش ترینور گرفت. | ## بخش 2: لیندا لاولیس | حرفه رسانه‌ای و فیلم دیپ تروت در دسامبر ۱۹۷۳، بورمن نخستین حضور خود در تئاتر را با نمایش پجاما تاپز در تئاتر لاکاست در فیلادلفیا، پنسیلوانیا تجربه کرد. این نمایش با عملکرد ضعیف در گیشه مواجه شد که منجر به بسته شدن زودهنگام آن گردید، و اجرای بورمن نیز با انتقاد مواجه شد. در سال ۱۹۷۴، بورمن در دنباله‌ای با درجه‌بندی R با عنوان دیپ تروت ۲ نقش‌آفرینی کرد، که به اندازه نسخه اصلی مورد استقبال قرار نگرفت؛ یک منتقد در مجله ورایتی آن را چنین توصیف کرد: «از بی‌کیفیت‌ترین سنت‌های فیلم‌های بهره‌کشی، تلاشی افسرده‌کننده و سریع برای پول درآوردن از جماعتی ساده‌لوح.» در سال ۱۹۷۵، بورمن از ترینور جدا شد و با دیوید وینترز، تهیه‌کننده فیلم لیندا لاولیس برای ریاست‌جمهوری که در آن با میکی دولنز هم‌بازی بود، رابطه برقرار کرد. این فیلم او را در مسیر کمپینی نشان می‌داد که با اتوبوسی در سراسر کشور طی می‌شد و مسیر آن به شکل یک آلت تناسلی مردانه ترسیم شده بود. با این حال، حرفه بازیگری او پیشرفتی نداشت و مجموع زمان حضور او روی پرده فقط پنج ساعت بود. در زندگی‌نامه‌اش با عنوان رنجِ جانکاه که در سال ۱۹۸۰ منتشر شد، لاولِیس ادعا کرد که آن فیلم‌ها از فوتیج‌های باقی‌مانده دیپ تروت استفاده کرده‌اند؛ با این حال، او اغلب این حرف‌هایی می‌زد که این ادعایش را نقض می‌کرد. او همچنین بین سال‌های ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۴ برای مجلات پلی‌بوی، بَچلر و اسکوایر نیز ژست گرفت. در اواسط دهه ۱۹۷۰، او به مصرف مقادیر زیادی ماری‌جوآنا همراه با مسکن‌ها روی آورد، و پس از ازدواج دوم و تولد دو فرزندش، صنعت فیلم‌های پورنوگرافی را ترک کرد. در سال ۱۹۷۴، او دو زندگی‌نامه «حامی پورنو» با عناوین محرمانه‌های لیندا لاولیس و خاطرات خصوصی لیندا لاولیس منتشر کرد. در سال ۱۹۷۶، او برای ایفای نقش اصلی در فیلم اروتیک تا ابد امانوئل (که با عنوان لُری نیز شناخته می‌شود) انتخاب شد. او پیش‌تر قرارداد را امضا کرده بود اما پس از آن ادعا کرد که «خدا زندگی‌اش را تغییر داده»، از انجام هرگونه برهنگی امتناع کرد و حتی به مجسمه ونوس میلو موجود در صحنه به دلیل سینه‌های برهنه‌اش اعتراض داشت. اتهامات علیه چاک ترینور در دادخواست طلاق از ترینور، او ادعا کرد که وی او را با تهدید اسلحه وادار به بازی در فیلم‌های پورنوگرافی کرده و اینکه در فیلم دیپ تروت، آثار کبودی ناشی از ضرب‌وشتم‌های او روی پاهایش قابل مشاهده است. او ادعا کرد که شوهرش «با نشانه رفتن تفنگ به سرش او را مجبور به انجام این کارها می‌کرد.» بورمن در زندگی‌نامه‌اش نوشت که ازدواج او با خشونت، تجاوز، فحشای اجباری و پورنوگرافی خصوصی همراه بوده است. ترینور اعتراف کرد که لاولیس را کتک زده، اما گفت این بخشی از یک بازی جنسی توافقی بوده است. در کتاب هالیوودی دیگر (۲۰۰۵) نوشته لگز مک‌نیل و جنیفر آزبورن، چندین شاهد از جمله جرارد دامیانو، کارگردان دیپ تروت اذعان کردند که ترینور در پشت درهای بسته بورمن را کتک می‌زده است، اما در عین حال اعتبار گفته‌های او را زیر سؤال بردند. اریک ادواردز، هم‌بازی بورمن در فیلم‌های حیوان‌خواهی و سایر کلیپ‌هایی که در آن او روی شرکای جنسی‌اش ادرار می‌کرد، نیز اعتبار ادعاهای او را رد کرد. به گفته ادواردز، بورمن یک «اَبَرموجود غیرعادی جنسی» بود که هیچ حد و مرزی نداشت و یک دروغ‌گوی بیمار بود. گلوریا لئونارد، بازیگر فیلم‌های پورنو، گفته بود: «این زنی بود که هرگز مسئولیت تصمیماتی که خودش گرفته بود را نپذیرفت؛ بلکه همه چیزهایی که در زندگی‌اش اتفاق افتاده بود را گردن صنعت پورن انداخت.» تأییداتی برای ادعاهای لاولیس از سوی آندریا ترو، هم‌بازی‌اش در دیپ تروت ۲، نیز ارائه شد. او در ترک تفسیری دی‌وی‌دی مستند پشت پرده دیپ تروت اظهار داشت که ترینور یک سادیست بوده و عوامل سازندهٔ دیپ تروت ۲ از او متنفر بودند. | ## بخش 3: لیندا لاولیس | آندریا دورکین بیان کرد که نتایج تست‌های دروغ‌سنجی انجام‌شده روی بورمن، ادعاهای او را تأیید می‌کنند. همچنین، روان‌پزشک جودیت لوئیس هرمن خاطرنشان کرد که بسیاری از جزئیات موجود در زندگی‌نامه لاولیس، رنجِ جانکاه، با تشخیص اختلال اضطراب پس از سانحه پیچیده (Complex PTSD) همخوانی دارد؛ از جمله توصیف او از یک شخصیت گسیخته در پی سوءاستفاده‌های ادعایی. اریک دَنویل، روزنامه‌نگاری که نزدیک به ۲۰ سال اخبار صنعت پورنو را پوشش داده و در سال ۲۰۰۱ کتاب همه چیز دربارهٔ لیندا لاولیس را نوشته بود، گفت بورمن هرگز روایت خود از رویدادهایی که ۳۰ سال پیش با ترینور تجربه کرده بود را تغییر نداد. بورمن در آن زمان تحت عمل پیوند کبد بود که به دلیل جراحات ناشی از تصادف رانندگی و انتقال خون‌های ناسالم ضرورت یافته بود. با این حال، کسب‌وکار مارکیانو در سال ۱۹۹۰ دچار ورشکستگی شد و خانواده به کلرادو نقل مکان کردند. در کتاب هالیوودی دیگر، بورمن تصویری عمدتاً ناخوشایند از مارکیانو ارائه داد و ادعا کرد که او به نوشیدن بیش از حد مشروب می‌پرداخت، فرزندانشان را مورد آزار و اذیت کلامی قرار می‌داد و گاهی نیز نسبت به آنها خشونت به خرج می‌داد. آنها در سال ۱۹۹۶ طلاق گرفتند اما رابطه دوستانه خود را حفظ کردند و تا پایان عمر بورمن در تماس بودند. فعالیت‌های ضد پورنوگرافی با انتشار کتاب رنجِ جانکاه در سال ۱۹۸۰، بورمن به جنبش ضد پورنوگرافی پیوست. در یک کنفرانس مطبوعاتی برای معرفی کتاب، برای نخستین بار بسیاری از اتهامات یادشده علیه ترینور را به‌طور علنی مطرح کرد. در این کنفرانس، همراه با حامیانی چون آندریا دورکین، کاترین مک‌کینون، گلوریا استاینم و اعضای گروه زنان علیه پورنوگرافی حضور داشت. بورمن علیه پورنوگرافی سخن گفت و اعلام کرد که مورد سوءاستفاده و اجبار قرار گرفته است. او در جمع گروه‌های فمینیستی، دانشگاه‌ها و جلسات دولتی مرتبط با پورنوگرافی به سخنرانی پرداخت. در سال ۱۹۸۶، بورمن کتاب خاطرات خود به نام رهاشده از اسارت را منتشر کرد که بر زندگی او پس از سال ۱۹۷۴ تمرکز داشت. او در برابر کمیسیون دادستان کل آمریکا در امور پورنوگرافی سال ۱۹۸۶، که به «کمیسیون میس» نیز معروف است، در شهر نیویورک شهادت داد و گفت: «وقتی فیلم دیپ تروت را می‌بینید، دارید شاهد تجاوز به من هستید. این فیلم هنوز پخش می‌شود در حالی که در تمام مدت اسلحه‌ای به سمت سرم بود.» پس از شهادت بورمن در کمیسیون میس، او در دانشگاه‌ها سخنرانی کرد و از آنچه رفتارهای بی‌رحمانه و استثمارگرانه در صنعت پورنوگرافی خواند، انتقاد کرد. سال‌های پایانی زندگی و مرگ بورمن پس از تصادف رانندگی در سال ۱۹۷۰، به‌دلیل انتقال خون آلوده، به هپاتیت مبتلا شده بود و در سال ۱۹۸۷ تحت عمل پیوند کبد قرار گرفت. داستان‌های واقعی هالیوود!» حضور یافت و برای مجله «لِگ شو» به‌عنوان لیندا لاولیس یک مجموعه عکس لباس زیر گرفت. در سوم آوریل ۲۰۰۲، بورمن در یک حادثه رانندگی دیگر دچار آسیب‌های شدید و جراحات داخلی شد. | ## جمع‌بندی | کتاب‌های دیگر: جک استیونسون (ویراستار): گوشت‌فروشی: سازندگان افسانه‌های جنسی سینما و شکستن تابوها (هدپرس، انگلستان ۲۰۰۰)، شامل مصاحبه‌ای با لاولیس است.