موضوع مقاله: جزیره ویکتوریا (روسیه) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جزیره ویکتوریا (روسیه) | مقدمه: جزیره ویکتوریا غربی‌ترین جزیره در جزایر شمالگانی روسیه است و بخشی از سرزمین فرانتس یوزف و متعلق به استان آرخانگلسک به‌شمار می‌رود. | ## بخش 1: جزیره ویکتوریا (روسیه) | این جزیره در مختصات ، در نیمه‌راه میان مجمع‌الجزایر نروژی سوالبارد و مجمع‌الجزایر روسی سرزمین فرانتس یوزف واقع شده است. این جزیره در سال ۱۹۳۲ (شش سال پس از سایر بخش‌های سرزمین فرانتس یوزف) به اتحاد شوروی ضمیمه شد. جغرافیا این غربی‌ترین جزیره در میان تمام جزایر قطب شمال روسیه، امروزه به عنوان بخشی از سرزمین فرانتس یوزف اداره می‌شود و متعلق به تقسیمات اداری اوبلاست آرخانگلسک در فدراسیون روسیه است. در دهه ۱۹۹۰ منطقه‌ای به وسعت حدود در انتهای شمالی جزیره وجود داشت که فاقد یخچال بود. از آن زمان، پوشش یخی عقب‌نشینی کرده و به صورت یک نوار باریک از ساحل بدون یخ در امتداد ضلع شمال غربی، بین دو دماغه شنی مسطح و تقریباً بدون پوشش گیاهی که از کلاهک یخی در شمال و غرب بیرون زده‌اند، باقی مانده است. بقایای یک تأسیسات کوچک هواشناسی نظامی در دماغه شمالی وجود دارد که در سال ۱۹۹۴ رها شد. نیلسن از کشتی تفریحی بخاری ویکتوریا، متعلق به ماجراجوی انگلیسی آرنولد پایک، جزیره را مشاهده کرد و آن را به نام کشتی خود نامگذاری نمود. | ## بخش 2: جزیره ویکتوریا (روسیه) | اگرچه جزیره ویکتوریا تنها کمتر از با کویتویا در مجمع‌الجزایر سوالبارد فاصله دارد، اما در شرق قلمروهایی قرار دارد که طبق پیمان اسپیتس‌برگن در سال ۱۹۲۰ تحت حاکمیت نروژ قرار گرفتند. در نتیجه، این جزیره یک سرزمین بلاصاحب (Terra nullius) در نظر گرفته می‌شد، تا اینکه فرمان اتحاد شوروی در ۱۵ آوریل ۱۹۲۶ صادر شد که مدعی یک بخش شوروی در منطقه قطب شمال بود که سرزمین فرانتس یوزف و جزیره ویکتوریا را نیز شامل می‌شد. نروژ در ۶ مه مطلع شد و در ۱۹ دسامبر رسماً اعتراض کرد و ادعای شوروی را به چالش کشید. در سال‌های بعد، مقامات نروژی تلاش زیادی برای الحاق جزیره ویکتوریا و سرزمین فرانتس یوزف انجام دادند. وزارت امور خارجه تمایلی به انجام اقداماتی برای ارائه ادعاهای رسمی نداشت، اما مخالفتی با ابتکارات خصوصی نکرد. در سال ۱۹۲۹، کنسول لارس کریستنسن از سانده فیورد، یک سرمایه‌دار صید نهنگ که اکتشافاتش منجر به الحاق جزیره بووه و جزیره پتر یکم در جنوبگان شده بود، هزینه سفر دو کشتی به نام‌های اس‌اس تورسنس و ام‌سی هوالروسن را تأیید کرد. هنگام خروج از ترومسو، به خدمه دستورات مفصلی داده شد تا یک ایستگاه بی‌سیم با پرسنل ایجاد کنند و یک گروه زمستانی را در سرزمین فرانتس یوزف مستقر کنند و همچنین جزیره ویکتوریا را به نام کریستنسن تصاحب کنند. | ## بخش 3: جزیره ویکتوریا (روسیه) | این هیئت به دلیل شرایط سخت یخی هرگز به سرزمین فرانتس یوزف یا جزیره ویکتوریا نرسید. در ۲۹ ژوئیه ۱۹۲۹، پروفسور اوتو اشمیت از هیئت اعزامی شوروی با کشتی یخ‌شکن گئورگی سدوف، پرچم شوروی را در خلیج تیکایا در جزیره هوکر برافراشت و اعلام کرد که سرزمین فرانتس یوزف بخشی از اتحاد شوروی است. نروژ رسماً با الحاق سرزمین فرانتس یوزف توسط شوروی مخالفت نکرد اما به تلاش‌های خود در مورد جزیره ویکتوریا ادامه داد و سال بعد تلاش جدیدی صورت گرفت. در ساعت ۰۴:۳۰ گروهی متشکل از هفت مرد از جمله رهبر هیئت اعزامی گونار هورن و ناخدای کشتی پدیر الیاسن به ساحل رفتند. هورن مدعی جزیره شد و تابلویی را در ساحل نصب کرد که نشان‌دهنده این ادعا بود و مصالح ساختمانی برای یک کلبه، میخ و چکش را در آنجا باقی گذاشت. با این حال، هدف واقعی هیئت اعزامی براتواگ مخفی نگه داشته شد و نروژ بعداً هرگز به‌طور رسمی مدعی جزیره نشد، که احتمالاً به دلیل ترس از ناراحتی اتحاد شوروی بود. | ## جمع‌بندی | با این وجود، هیئت اعزامی براتواگ به دلیل کشف بقایای مفقود شده اکتشاف نافرجام بالن قطبی سالومون آگوست آندره سوئدی در جزیره مجاور (کویتویا) بسیار مشهور شد.