موضوع مقاله: هواپیمای تجاری | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # هواپیمای تجاری | مقدمه: گونهٔ مدرن و رایج هواپیمای مسافربری، هواپیمای جت با بدنه‌ای بلند و لوله‌ای‌شکل (فُسلِاژ) است. | ## بخش 1: هواپیمای تجاری | بزرگ‌ترین آن‌ها پهن‌پیکر هستند که به آن‌ها «دو راهرو» نیز گفته می‌شود، زیرا معمولاً دو راهروی جداگانه از جلو تا عقب کابین مسافران دارند. این هواپیماها معمولاً برای پروازهای بلندبرد بین هاب‌های هوایی و شهرهای بزرگ استفاده می‌شوند. این هواپیماها معمولاً برای پروازهای کوتاه تا میان‌برد با تعداد مسافران کمتر نسبت به هواپیماهای پهن‌پیکر استفاده می‌شوند. هواپیمای منطقه‌ای معمولاً کمتر از ۱۰۰ مسافر ظرفیت دارد و ممکن است از موتورهای توربوفن یا توربوپراپ استفاده کند. این نوع هواپیماها نسخه‌های غیرخط اصلی در برابر هواپیماهای بزرگ‌تر مورد استفاده شرکت‌های بزرگ، ناوگان‌های قدیمی و پرچم‌دار هستند و برای انتقال مسافران به هاب‌های اصلی به کار می‌روند. این مسیرهای منطقه‌ای شاخه‌های «اسپوک» در مدل حمل‌ونقل هوایی هاب و اسپوک را تشکیل می‌دهند. سبک‌ترین هواپیماها که برای مسیرهای کوتاه و تغذیه‌کننده منطقه‌ای استفاده می‌شوند و تعداد کمی مسافر حمل می‌کنند، بسته به اندازه، نوع موتور، شیوه بازاریابی، منطقه جهان و چیدمان صندلی‌ها با نام‌هایی مانند هواپیمای رفت‌وآمدی (commuter aircraft)، کامیوترلاینر، فیدرلاینر و تاکسی هوایی شناخته می‌شوند. تاریخچه ظهور زمانی که برادران رایت نخستین پرواز پایدار و کنترل‌شدهٔ جهان با هواگردهای سنگین‌تر از هوا را انجام دادند، پایه‌های صنعتی را بنا نهادند که بعدها به صنعت حمل‌ونقل هوایی تبدیل شد. پرواز آن‌ها با رایت فلایر در سال ۱۹۰۳ انجام شد و تنها ۱۱ سال پیش از آن بود که نخستین هواپیمای مسافربری جهان تعریف شود. در دههٔ ۱۹۶۰، هواپیماهای مسافربری به ظرفیت‌ها و توانایی‌های بسیار بیشتری دست یافتند و تأثیر چشمگیری بر جامعه، اقتصاد و سیاست جهانی گذاشتند. این طرح بعدها به مدل کاربردی‌تر ایلیا مورومتس تکامل یافت که دارای کابین راحت، سیستم گرمایش، روشنایی و حتی سرویس بهداشتی بود. این هواپیمای چهارموتورهٔ دوباله بعدها به نمونه‌های اولیهٔ بمب‌افکن‌ها و هواپیماهای ترابری تبدیل شد. | ## بخش 2: هواپیمای تجاری | نخستین پرواز آن در ۱۰ دسامبر ۱۹۱۳ انجام شد و در فوریه ۱۹۱۴ نخستین پرواز نمایشی با ۱۶ مسافر را انجام داد. با آغاز جنگ جهانی اول، استفادهٔ تجاری از آن متوقف شد و کاربرد نظامی در اولویت قرار گرفت. دورهٔ میان‌دوجنگ پس از پایان جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۹، تعداد زیادی هواپیمای نظامی مازاد وارد بازار شدند. یکی از آن‌ها فارمان F.60 گولیات بود که ابتدا به‌عنوان بمب‌افکن دوربرد طراحی شده بود، اما از سال ۱۹۱۹ به هواپیمای مسافربری تبدیل شد و توانایی حمل ۱۴ مسافر را داشت. در همان دوره، شرکت‌هایی مانند ایرکو، ویکرز و یونکرس نخستین هواپیماهای تجاری اختصاصی را توسعه دادند. از جمله: ایرکو DH.16 که نخستین پرواز برنامه‌ریزی‌شدهٔ بین‌المللی لندن–پاریس را در ۲۵ اوت ۱۹۱۹ انجام داد ویکرز وی‌می که نسخهٔ غیرنظامی یک بمب‌افکن جنگی بود یونکرس F.13، نخستین هواپیمای تمام‌فلزی حمل‌ونقل جهان (۱۹۱۹) در دههٔ ۱۹۲۰، شرکت‌هایی مانند فکر و هندلی پیج نیز نقش مهمی در توسعهٔ حمل‌ونقل هوایی اروپا داشتند. در این دوره ظرفیت هواپیماها افزایش یافت و پروازهای تجاری در مسیرهای بین‌المللی تثبیت شدند. در دههٔ ۱۹۳۰، هواپیماهایی مانند فورد تری‌موتور و هواپیماهای آب‌نشین شرکت پان ام امکان پروازهای بین‌قاره‌ای را فراهم کردند. این دوره شاهد شکل‌گیری شرکت‌های بزرگ ملی مانند امپریال ایرویز، لوفت‌هانزا و یونایتد ایرلاینز بود. دوران پس از جنگ جهانی دوم پس از جنگ جهانی دوم، صنعت هواپیماسازی وارد مرحلهٔ جدیدی از توسعه شد و هواپیماهای جت و بدنه‌های فلزی جایگزین نسل‌های پیشین شدند. بریتانیا در بریتانیا، کمیتهٔ برابازون در سال ۱۹۴۲ تشکیل شد تا نیازهای حمل‌ونقل هوایی پس از جنگ را بررسی کند. مهم‌ترین دستاورد این دوره، توسعهٔ ده هاویلند کامت بود که در سال ۱۹۴۹ معرفی شد و در سال ۱۹۵۲ نخستین پرواز مسافربری جت جهان را انجام داد. | ## بخش 3: هواپیمای تجاری | با این حال، چند سانحه ناشی از خستگی فلز موجب توقف پروازهای آن شد و پس از اصلاحات گسترده، نسخهٔ بهبودیافتهٔ آن دوباره وارد خدمت شد. در ادامه، هواپیماهایی مانند ویکرز ویسکونت (اولین هواپیمای توربوپراپ موفق تجاری)، BAC 1-11 و ویکرز VC10 توسعه یافتند. با این حال، بریتانیا در دهه‌های بعد سهم خود را در بازار جهانی به ایالات متحده واگذار کرد. پروژهٔ مشترک بریتانیا و فرانسه در نهایت به ساخت کنکورد انجامید که نخستین هواپیمای مسافربری مافوق صوت عملیاتی جهان بود. ایالات متحده در ایالات متحده، شرکت‌هایی مانند داگلاس و لاکهید نقش مهمی در توسعهٔ هواپیماهای پس از جنگ داشتند. هواپیماهایی مانند داگلاس DC-4، لاکهید کانستلیشن و بوئینگ ۳۷۷ به سرعت وارد بازار شدند. مدل داگلاس DC-3 که پیش از جنگ طراحی شده بود، پس از جنگ به یکی از موفق‌ترین هواپیماهای تاریخ تبدیل شد. در این دوره، استفاده از کابین‌های تحت فشار، سامانه‌های ناوبری پیشرفته و تجهیزات ضدیخ باعث افزایش ایمنی و راحتی پروازها شد. فرانسه در فرانسه، هواپیماهایی مانند لاتکوئر ۶۳۱ و SNCASE لانگو دوک در دورهٔ پس از جنگ معرفی شدند. بعدها سود اویاسیون کاراول به‌عنوان نخستین جت مسافربری کوتاه‌برد موفق وارد خدمت شد. اتحاد جماهیر شوروی در اتحاد جماهیر شوروی، هواپیماهایی مانند ایلیوشین ایل-۱۲ و ایل-۱۴ برای جایگزینی ناوگان قدیمی توسعه یافتند. | ## جمع‌بندی | همچنین هواپیمای چندمنظورهٔ آنتونوف An-2 یکی از موفق‌ترین هواپیماهای ترابری تاریخ شد و در تعداد بسیار بالا تولید گردید.