موضوع مقاله: از تراس | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # از تراس | مقدمه: از تراس فیلمی ۱۴۹ دقیقه‌ای به کارگردانی مارک رابسون با بازی پل نیومن محصول کشور ایالات متحده آمریکا است «از تراس» یک فیلم رمانتیک-درام آمریکایی محصول سال ۱۹۶۰ به DeLuxe Color و در قالب سینماسکوپ به کارگردانی مارک رابسون است که فیلمنامهٔ آن را ارنست لِهمن بر اساس رمانی به همین نام اثر جان اوهارا (۱۹۵۸) نوشته‌است. | ## بخش 1: از تراس | در این فیلم پل نیومن، جوآن وودوارد، میرنا لوئی، اینا بالین، جورج گریزارد و لئون ایمز بازی می‌کنند و باربارا ایدن نیز در یک صحنه حضور دارد. داستان دربارهٔ پسر جداافتادهٔ یک کارخانه‌دار اهل پنسیلوانیاست که با ورود به خانواده‌ای صاحب‌نام ازدواج می‌کند و برای یافتن کامیابی به نیویورک می‌رود. این فیلم سومین اثر سینمایی بود که نیومن و وودوارد، که در زندگی واقعی همسر یکدیگر بودند، با هم در آن نقش‌آفرینی کردند. داستان در سال ۱۹۴۶، دیوید آلفرد ایتون، کهنه‌سرباز نیروی دریایی، پس از جنگ به فیلادلفیا بازمی‌گردد. او درمی‌یابد که مادرش، مارتا، بر اثر سال‌ها بی‌توجهی و بدرفتاری همسرش ساموئل ایتون، مالک یک شرکت معتبر آهن و فولاد، به الکلیسم کشیده شده‌است. ساموئل که پس از مرگ فرزند نخستش سیزده سال پیش‌تر از خانواده فاصله گرفته، اکنون نسبت به آلفرد دلخوری دارد. در نتیجه، آلفرد از کسب‌وکار خانوادگی روی‌گردان می‌شود و با دوست نزدیکش، لکس پورتر، مسیر تازه‌ای را آغاز می‌کند. در یک مهمانی در املاک عموی ثروتمند لکس، آلفرد مجذوب مری سنت جان، دختر یک خانواده مرفه می‌شود. مری با آلفرد وارد رابطه می‌شود و برخلاف میل والدینش نامزدی پنهانی‌اش با دکتر جیم روپِر را بر هم می‌زند. پس از بیماری پدر آلفرد، او بار دیگر کسب‌وکار خانوادگی را کنار می‌گذارد و با لکس شرکت هواپیمایی تازه‌ای راه‌اندازی می‌کند. لکس با پول عمویش «شرکت هواپیماسازی ناساو» را با آلفرد راه‌اندازی می‌کند، اما آلفرد از اینکه لکس بیش از فروش هواپیما به تکمیل طراحی‌ها علاقه دارد، بی‌تاب می‌شود. شبی زمستانی، آلفرد و مری در راه بازگشت از یک مهمانی، شاهد افتادن پسربچه‌ای درون برکه یخ‌زده می‌شوند. | ## بخش 2: از تراس | پدربزرگ کودک، جیمز دانکن مک‌هاردی، مشهورترین سرمایه‌دار آمریکا، آن دو را به شام دعوت می‌کند و به آلفرد شغلی در شرکت سرمایه‌گذاری‌اش پیشنهاد می‌دهد. آلفرد، که در وسواس برتری‌جویی بر پدرش گرفتار است، برای مک‌هاردی سراسر کشور را سفر می‌کند و مری را ماه‌ها تنها می‌گذارد. مری که از تنهایی دل‌زده شده، رفته‌رفته نسبت به غیبت‌های همیشگی آلفرد کینه‌مند می‌شود. داماد مک‌هاردی، کِریتون دافی، پیشنهاد می‌دهد آلفرد دو ماه در پنسیلوانیای روستایی به ارزیابی رالف بنزیگر، صاحب یک معدن زغال‌سنگ، بپردازد. آلفرد که احساس تنهایی می‌کند، بی‌پروا ناتالی را به دیدار دعوت می‌کند، اما او به دلیل متأهل بودن آلفرد رد می‌کند. آلفرد به ناتالی اعتراف می‌کند که مهربانی و بخشندگی‌اش به او فهمانده ازدواجش چیزی جز فریب نیست. آن دو همدیگر را می‌بوسند، اما ناتالی هنوز باور دارد باید پیش از آنکه رابطه جلوتر برود، پایانش دهند. با این حال، مک‌هاردی محافظه‌کار به آلفرد هشدار می‌دهد که در شرکتش طلاق پذیرفتنی نیست. همچنین او مأمور می‌شود شرکت «هواپیماسازی ناساو»، شرکت سابق خودش، را برای سرمایه‌گذاری بررسی کند. یک شب هنگام خروج از مهمانی با همسرش، آلفرد به طور ناگهانی ناتالی را در برابر هتل می‌بیند. مری که صمیمیت آن دو را حس می‌کند، از روی کینه به روپِر زنگ می‌زند و با او قرار می‌گذارد. آلفرد به دیدار ناتالی می‌رود و می‌گوید گرچه از مری جدا افتاده، اما شغلش مانع درخواست طلاق می‌شود. | ## بخش 3: از تراس | دافی، که به‌طور غیراخلاقی با ناساو درگیر است و از سرمایه‌گذاری مک‌هاردی سود هنگفتی خواهد برد، تهدید می‌کند اگر آلفرد گزارشش را سرکوب نکند، او را رسوا خواهد کرد. ناتالی که نمی‌داند آیا دغدغه اصلی آلفرد حفظ آبروی اوست یا نجات کارش، تصمیم به ترک می‌گیرد. روز بعد در محل کار، مک‌هاردی همراه مری می‌آید تا ارتقای غیرمنتظره آلفرد به سمت شریک را جشن بگیرد. اما آلفرد برمی‌خیزد و ریاکاری مک‌هاردی را در فداکردن مسئولیت‌پذیری و خوشبختی بر پایگاه موفقیت و جایگاه اجتماعی محکوم می‌کند. او برای همیشه ترکش می‌کند و نزد ناتالی بازمی‌گردد، این بار بدون حلقه ازدواج در انگشتش. بازیگران اکران فیلم برای نخستین بار در ۱۵ ژوئیه ۱۹۶۰ در سینما پارامونت و تماشاخانه موری هیل در نیویورک به نمایش درآمد. بازخورد هاوارد تامپسون از روزنامه نیویورک تایمز نوشت: «این فیلم تصویری چشمگیر، خوش‌ساخت و از نظر عاطفی گیراست ... مجله ورایتی بیان کرد که «تماشاگر نکته‌سنج‌تر، "از بالکن" را به‌شدت ناقص خواهد یافت. اینکه تقصیر از مواد خام اوهارا بوده یا از فیلمنامهٔ ارنست لِهمن، برای منتقدی که رمان را نخوانده دشوار است که قضاوت کند ... شویِر از لس‌آنجلس تایمز نوشت که فیلم «یک درجه بالاتر از ملودرام‌های آبکی توسط سازندگانش تقویت شده و به‌نوعی انتقادی از ماده‌گرایی امروزی ارائه می‌دهد»، هرچند «احساس غالب این است که سازندگان نتوانسته‌اند بخش‌هایی را که انتخاب کرده‌اند، در قالب درامی با اهمیت یا اوج واقعی فشرده کنند.»Scheuer, Philip K. کوی از واشینگتن پست این فیلم را «مقاله‌ای بی‌پایان دربارهٔ وحشت‌های پول، عشق و سکس» خواند، با داستانی که «بیش از یک شماره‌گیر تلفن، شکاف دارد.»Coe, Richard L. بولتن ماهانه فیلم آن را «فیلمی به‌طور جدی ناقص» توصیف کرد: «پس از یک پیش‌درآمد طولانی که برای توضیح وسواس آلفرد در پیگیری ثروت ساخته شده (در این مسیر، بازی کامل میرنا لوئی در نقش یک فرد الکلی، بهایی سنگین برای اندکی روشنگری ناچیز است)، فیلم به بنای بی‌شکل ابتذال تبدیل می‌شود.» جان مک‌کارتن در نیویورکر نوشت: «کارگردانی آقای رابسون، به‌جز چند صحنه اول، فاقد تخیل است. | ## جمع‌بندی | جوآن وودوارد بعدها اعتراف کرد که به این فیلم «دلبستگی» دارد «به‌خاطر اینکه در آن شبیه لانا ترنر به‌نظر می‌رسیدم.» لباس‌های پرزرق‌وبرق او را تراویلا طراحی کرده بود.