موضوع مقاله: ایستگاه زمینی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ایستگاه زمینی | مقدمه: این ایستگاه‌ها می‌توانند امواج رادیویی را به فضا بفرستند و امواج برگشتی از فضا را دریافت کنند. | ## بخش 1: ایستگاه زمینی | کار اصلی آن‌ها برقرار کردن پیوند ارتباطی بین زمین و فضاست، یعنی ارسال فرمان‌ها، دریافت داده‌های علمی، و کمک به موقعیت‌یابی و کنترل مأموریت‌ها. مهم‌ترین بخش یک ایستگاه زمینی معمولاً آنتن بشقابی بزرگ است که کار فرستادن و گرفتن امواج را انجام می‌دهد. این ایستگاه‌ها می‌توانند ثابت باشند یا در جاهای مختلف جابه‌جا شوند و معمولاً با بسامدهای بالا مثل امواج مایکروویو (ریزموج) کار می‌کنند. در عمل، بدون ایستگاه‌های زمینی نه می‌شود فضاپیماها را کنترل کرد و نه می‌شود اطلاعاتی را که در فضا جمع می‌شود به زمین برگرداند. ایستگاه‌های زمینی ماهواره‌ای تخصصی یا ایستگاه‌های ردیابی ماهواره‌ای برای ارتباطات مخابراتی با ماهواره‌ها — عمدتاً ماهواره‌های مخابراتی — استفاده می‌شوند. سایر ایستگاه‌های زمینی با ایستگاه‌های فضایی سرنشین‌دار یا کاوشگرهای فضایی بدون سرنشین ارتباط برقرار می‌کنند. ایستگاه زمینی که در درجه اول داده‌های دورسنجی را دریافت می‌کند، یا مأموریت‌های فضایی، یا ماهواره‌هایی که در مدار زمین‌آهنگ نیستند را دنبال می‌کند، ایستگاه ردیابی زمینی، یا ایستگاه ردیابی فضایی، یا به اختصار ایستگاه ردیابی نامیده می‌شود. | ## بخش 2: ایستگاه زمینی | وقتی یک فضاپیما یا ماهواره در خط دید یک ایستگاه زمینی قرار می‌گیرد، گفته می‌شود که ایستگاه بر فضاپیما «دید» دارد (ببینید: گذر). گفته می‌شود یک جفت ایستگاه زمینی زمانی یک فضاپیما را در «دید متقابل» دارند که ایستگاه‌ها تماس خط دید مستقیم همزمان و بدون مانع با فضاپیما داشته باشند. درگاه مخابراتی یک «درگاه مخابراتی» — یا به‌طور معمول‌تر، «تله‌پورت» (Teleport) — یک ایستگاه زمینی ماهواره‌ای است که به عنوان یک هاب (مرکز)، یک ماهواره یا شبکه مدار زمین‌مرکزی را به یک شبکه مخابراتی زمینی، مانند اینترنت، متصل می‌کند. تله‌پورت‌ها ممکن است خدمات پخش همگانی مختلفی را در میان سایر عملکردهای مخابراتی ارائه دهند، مانند بارگذاری برنامه‌های رایانه‌ای یا صدور فرمان‌ها از طریق یک فروسو (uplink) به یک ماهواره. در مه ۱۹۸۴، تله‌پورت دالاس/فورت ورث اولین تله‌پورت آمریکایی بود که فعالیت خود را آغاز کرد. FS-1037C از آن زمان توسط واژه‌نامه مخابراتی ATIS، که توسط اتحادیه راهکارهای صنعت مخابرات (ATIS)، یک سازمان غیردولتی بین‌المللی و تجاری نگهداری می‌شود، جایگزین شده است. استانداردهای ارتباطات ماهواره‌ای بخش ارتباطات رادیویی آی‌تی‌یو (ITU-R)، که بخشی از اتحادیه بین‌المللی مخابرات است، استانداردهای بین‌المللی توافق شده از طریق گفتگوهای چندملیتی را تدوین می‌کند. | ## بخش 3: ایستگاه زمینی | از سال ۱۹۲۷ تا ۱۹۳۲، کمیته مشورتی بین‌المللی رادیو استانداردهایی را که اکنون توسط ITU-R اداره می‌شود، مدیریت می‌کرد. علاوه بر مجموعه استانداردهای تعریف شده توسط ITU-R، هر اپراتور اصلی ماهواره، الزامات فنی و استانداردهایی را ارائه می‌دهد که ایستگاه‌های زمینی باید برای برقراری ارتباط با ماهواره‌های آن اپراتور رعایت کنند. به عنوان مثال، اینتل‌ست استانداردهای ایستگاه زمینی اینتل‌ست (IESS) را منتشر می‌کند که از جمله موارد دیگر، ایستگاه‌های زمینی را بر اساس توانایی‌های آنتن‌های سهموی آن‌ها طبقه‌بندی کرده و مدل‌های خاصی از آنتن را از پیش تأیید می‌کند. یوتل‌ست نیز استانداردها و الزامات مشابهی مانند استانداردهای ایستگاه زمینی یوتل‌ست (EESS) را منتشر می‌کند. گروه مشورتی عملیات بین‌سازمانی (IOAG) کاتالوگ خدماتی را ارائه می‌دهد که خدمات استاندارد، استاندارد پشتیبانی متقاطع اضطراری فضاپیما و استانداردهای داده کمیته مشورتی سیستم‌های داده فضایی (CCSDS) را توصیف می‌کند. نوآوری تله‌پورت (که در ابتدا «پارک ماهواره‌ای مخابراتی» نامیده می‌شد) در سال ۱۹۷۶ توسط جوزف میلانو به عنوان بخشی از مطالعه شورای ملی تحقیقات با عنوان «مخابرات برای مناطق کلان‌شهری: نیازها و فرصت‌های کوتاه‌مدت» طراحی و توسعه یافت. شبکه‌ها شبکه‌ای از ایستگاه‌های زمینی مجموعه‌ای از ایستگاه‌ها است که برای پشتیبانی از ارتباطات فضاپیما، ردیابی، یا هر دو مستقر شده‌اند. | ## جمع‌بندی | یک شبکه برای ارائه پشتیبانی اختصاصی به یک مأموریت، عملکرد، برنامه یا سازمان خاص ایجاد می‌شود.