موضوع مقاله: تام لهرر | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # تام لهرر | مقدمه: توماس اندرو لهرر (/ˈlɛərər/؛ ۹ آوریل ۱۹۲۸ – ۲۶ ژوئیه ۲۰۲۵)، موسیقی‌دان، ترانه‌سرا، طنزپرداز و ریاضیدان اهل آمریکا بود که بعدها به تدریس ریاضیات و تئاتر موسیقی روی آورد. | ## بخش 1: تام لهرر | او در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ به خاطر ترانه‌های زیرکانه و طنزآمیزش که محبوبیت زیادی پیدا کردند، شناخته شد. ترانه‌های لهرر اغلب با طنز، سبک‌های محبوب موسیقی را تقلید می‌کردند، اما معمولاً با ملودی‌های اصیل و خودشان. یک استثنا «عناصر» است که در آن او نام عناصر شیمیایی را به ملودی «آهنگ سرلشکر» از اپرای «دزدان دریایی پنزانس» اثر گیلبرت و سالیوان گنجانده است. اجراهای اولیه لهرر عمدتاً به موضوعات غیر سیاسی و طنز سیاه پرداخته‌اند، مانند ترانه «مسموم کردن کبوتران در پارک». در دهه ۱۹۶۰، او ترانه‌هایی دربارهٔ مسائل اجتماعی و سیاسی آن زمان تولید کرد، به‌خصوص برای نسخه آمریکایی برنامه تلویزیونی «آن هفته‌ای که گذشت». لهرر با نقل قول از یک دوستش توضیح داده است: «همیشه بدترین را پیش‌بینی کنید تا به عنوان پیشگو تحسین شوید.» او در اوایل دهه ۱۹۷۰ عمدتاً از اجرای عمومی کناره‌گیری کرد تا وقت خود را صرف تدریس ریاضیات و تاریخ تئاتر موسیقی در دانشگاه کالیفرنیا، سانتا کروز کند. لهرر از سن هفت سالگی به مطالعه پیانو کلاسیک پرداخت، اما بیشتر به موسیقی محبوب آن زمان علاقه‌مند بود. در این سنین جوانی، او شروع به نوشتن آهنگ‌های نمایشی کرد که در نهایت به او در دوران تدریس و ساخت آهنگ‌های طنز در دانشگاه هاروارد و سپس در دیگر دانشگاه‌ها کمک کرد. او همچنین در اردوگاه آندروسکاگین، هم به عنوان کمپر و هم به عنوان مشاور، شرکت کرد. لهرر به عنوان یک نابغه کودک شناخته شده بود و در سن ۱۵ سالگی پس از فارغ‌التحصیلی از مدرسه لومیس، وارد کالج هاروارد شد، جایی که یکی از استادانش ایروینگ کاپلانسکی بود. به عنوان دانشجوی رشته ریاضیات در کالج هاروارد، او شروع به نوشتن ترانه‌های طنز برای سرگرم کردن دوستانش کرد، از جمله «با شدت بجنگ، هاروارد» (۱۹۴۵). این ترانه‌ها بعدها به‌طور جمعی «نمایش فیزیکی» نامیده شدند، که اشاره‌ای شوخی‌آمیز به یکی از مجلات علمی پیشرو، نشریه فیزیک بود. دوران تحصیلی و نظامی لهرر در سال ۱۹۴۶ با درجه لیسانس هنر در ریاضیات از دانشگاه هاروارد فارغ‌التحصیل شد و مدرک کارشناسی ارشد خود را در سال بعد دریافت کرد و به انجمن فی بتا کاپا پیوست. او بعدها در مؤسسه فناوری ماساچوست (MIT)، دانشگاه هاروارد، دانشگاه ولزلی و دانشگاه کالیفرنیا، سانتا کروز، به تدریس ریاضیات و دروس دیگر پرداخت. لهرر برای چندین سال در برنامه دکترای هاروارد باقی ماند، زمانی را به کار موسیقی و به عنوان محقق در آزمایشگاه علمی لوس آلاموس اختصاص داد. لهرر از ۱۹۵۵ تا ۱۹۵۷ به ارتش آمریکا فراخوانده شد و در آژانس امنیت ملی (NSA) کار کرد. او گفته است که در این زمان شات ژله‌ای را اختراع کرد، به عنوان راهی برای دور زدن ممنوعیت نوشیدنی‌های الکلی در یک پایگاه نظامی. با وجود داشتن مدرک کارشناسی ارشد در دورانی که بسیاری از سربازان آمریکایی حتی دیپلم دبیرستان نداشتند، لهرر به عنوان یک سرباز ساده خدمت کرد و به درجه سوم تخصصی رسید، که خودش آن را «سرجوخه بدون پرتفولیو» توصیف کرده است. این تجربیات به مواد خوراکی برای ترانه‌هایی مانند «غرب وحشی جایی است که می‌خواهم باشم» و «به یک سرباز افتخار می‌کند» تبدیل شدند. در سال ۲۰۲۰، لهرر به صورت عمومی فاش کرد که به NSA اختصاص داده شده بود؛ از آنجایی که وجود خود NSA در آن زمان محرمانه بود، لهرر خود را در موقعیتی یافت که ناخودآگاه از کار با سلاح‌های هسته‌ای به عنوان داستان پوششی استفاده می‌کرد. در سال ۱۹۶۵، او پس از ۱۵ سال کار متناوب روی پایان‌نامه دکترای خود در مورد حالت‌ها در آمار، از آن دست کشید. در سال ۱۹۷۲، لهرر به هیئت علمی دانشگاه کالیفرنیا، سانتا کروز پیوست و یک دوره مقدماتی با عنوان «طبیعت ریاضیات» برای دانشجویان رشته‌های هنری تدریس کرد - «ریاضی برای تنورها»، طبق گفته لهرر. | ## بخش 2: تام لهرر | او همچنین کلاسی در زمینه تئاتر موسیقی تدریس کرد و گاهی در سخنرانی‌های خود ترانه‌ها را اجرا می‌کرد. در سال ۲۰۰۱، لهرر آخرین کلاس ریاضیات خود را با موضوع بی‌نهایت تدریس کرد و از دانشگاه بازنشسته شد. او همچنان در منطقه زندگی می‌کند و در سال ۲۰۰۳ گفته است که هنوز در اطراف دانشگاه کالیفرنیا، سانتا کروز «وقت می‌گذراند». به عنوان مثال، علاقه او به آهنگ‌های لیستی او را به نوشتن "عناصر" سوق داد که در آن عناصر شیمیایی را به ملودی "آهنگ سرلشکر" از گیلبرت و سالیوان فهرست کرد. در دومین جلد خود زندگی‌نامه آیزاک آسیموف، پروفسور دانشگاه بوستون، در «شادی هنوز احساس می‌شد»،sfadb.com از دیدن اجرای لهرر در یک کلوپ شبانه بوستون در تاریخ ۹ اکتبر ۱۹۵۴ یاد کرد. ناگهان، هنگامی که ترکیبات بیشتر و عجیب‌تر می‌شدند، متوجه شدید که او هر نوع کجروی معروفی را بدون استفاده از یک عبارت نامناسب، طنز می‌کرد. به وضوح خارج از کلوپ شبانه قابل خواندن نبود." [این ترانه احتمالاً "I Got It From Agnes" بود.] آسیموف همچنین به یک ترانه اشاره کرد که با سیستم متروی بوستون سروکار داشت و از ایستگاه‌هایی که از هاروارد به شهر می‌رفتند استفاده می‌کرد و متوجه شد که موضوع محلی آن برای توزیع عمومی بی‌فایده بود. آسیموف گفت: "من اغلب به کلوپ‌های شبانه نمی‌روم، اما از همه دفعاتی که رفته‌ام، در این مورد بیشترین لذت را بردم." ضبط‌ها لهرر با موفقیت اجراهای خود تشویق شد و در سال ۱۹۵۳ با پرداخت ۱۵ دلار (معادل ۱۶۴ دلار در سال ۲۰۲۲) برای استودیو، «ترانه‌های تام لهرر» را ضبط کرد. ایستگاه‌های رادیویی به دلیل موضوعات بحث‌برانگیز او، ترانه‌های او را پخش نمی‌کردند، بنابراین او آلبوم را در پردیس هاروارد به قیمت ۳ دلار، معادل ۳۳ دلار در سال ۲۰۲۲ می‌فروخت، در حالی که «چند فروشگاه نزدیک پردیس هاروارد آن را به قیمت ۳٫۵۰ دلار می‌فروختند، تنها با کمی سود به عنوان نوعی خدمات جامعه. کیوسک‌های روزنامه‌فروشی در پردیس آن را به همان قیمت می‌فروختند.» پس از یک تابستان، او شروع به دریافت سفارش‌های پستی از سراسر کشور کرد، حتی از جاهای دوری مانند سان فرانسیسکو، پس از اینکه سان فرانسیسکو کرونیکل مقاله‌ای دربارهٔ رکورد نوشت. لهرر به یاد آورد، «به دلیل عدم افشا در رسانه‌ها، ترانه‌های من به آرامی گسترش یافتند. توزیع محدود آلبوم باعث شد آلبوم تقلیدی توسط جک "Enjal" (مستعار جک ناگل) در سال ۱۹۵۸ بدون اجازه لهرر منتشر شود، جایی که برخی از متن‌ها به اشتباه نوشته شده بودند. لهرر در سال ۱۹۵۹ یک سری از تورهای کنسرت را آغاز کرد و دومین آلبوم خود را ضبط کرد. تورها لهرر در تاریخ ۴ دسامبر ۱۹۵۷ در انگلستان شکستی برجسته داشت، زمانی که دانشگاه لندن مدرک دکترای موسیقی افتخاری به شاهدخت مارگارت اعطا کرد و گوینده عمومی، پروفسور جی.آر. ساترلند، اظهار داشت که این مدرک «به علم و دقت بالایی که شاهدخت در موسیقی دارد و به عنوان یک اجراکننده ماهر و برجسته شناخته می‌شود، تعلق می‌گیرد، سلیقه‌اش گسترده است و از موتزارت تا کالیپسو و از اپرا تا ترانه‌های خانم بیتریس لیلی و تام لهرر متغیر است.» این امر باعث ایجاد علاقه قابل توجهی به آثار لهرر شد و به توزیع آلبوم او که پنج ساله بوده‌اش در بریتانیا کمک کرد. در اینجا موسیقی او موفقیت‌های واقعی فروش را به دست آورد، نتیجهٔ اشاره به مواد او توسط روزنامه‌های دانشگاهی و بدون اشتباه به دلیل بی‌بی‌سی بود که در سال ۱۹۵۸ از پخش ۱۰ از ۱۲ ترانه از آلبوم او منع کرد. آن هفته که بود در سال ۱۹۶۰، لهرر عملاً از تورهای خود در ایالات متحده بازنشستگی کرد. در همان سال، به استرالیا و نیوزیلند سفر کرد و در مجموع ۳۳ کنسرت با استقبال بزرگی اجرا کرد و به اختلاف نظرهایی هم پیوست. در حین اقامت در نیوزیلند، ترانه‌ای با مضمونی منتقدانه دربارهٔ تور تیم ملی نیوزیلند به سوی آفریقای جنوبی دوران آپارتاید و نگرش نخست‌وزیر والتر نش نوشت. تورهای لهرر در دوره‌ای برگزار شد که به عبارت خود او، "من ممنوع و سانسور شده بودم، در چندین مجلس از من یاد شده بود و تهدید به بازداشت شدن می‌شد". به خصوص، ترانه "آماده باشید" از کمیسر پلیس بریزبین مقاومت ابتدایی را در پیش گرفت. او در استرالیا چندین ترانه اجرا کرد که هنوز منتشر نشده بودند، از جمله "تانگوی خون‌خواهی ماسوکیسم". | ## بخش 3: تام لهرر | نسبت به سایر آثار خود، ترانه‌های بیشتری از او به شدت سیاسی شدند، حداقل موضوعی شدند، در موضوعاتی مانند آموزش ("ریاضیات جدید")، کنسیلیوم واتیکان دوم ("ورایکان رگ")، روابط نژادی ("هفته برادری ملی")، آلودگی هوا و آب ("آلودگی")، نظامی‌گری آمریکایی ("ارسال مارینز")، و گسترش هسته‌ای ("کیست مورد بعدی؟" و "کنایه آرامشی موشک‌ها") مورد بحث قرار گرفتند. او همچنین ترانه‌ای با مضمونی طنز دربارهٔ دانشمند موشک‌های ورنر فون براون، که قبلاً برای آلمان نازی کار کرده بود و سپس برای ایالات متحده فعالیت می‌کرد، نوشت. لهرر در برنامه تلویزیونی حضور نداشت؛ خواننده نانسی امز ترانه‌های او را اجرا کرد (به نارضایتی لهرر) و برخی از خطوط از ترانه‌های او حذف شد. این برنامه به صورت زنده پخش می‌شد و او تمام قسمت‌های خود را در یک اجرا پیش‌ضبط کرد. لهرر در هر نسخه حضور نداشت، اما ترانه‌های او در بخش مناسبی از هر برنامه نمایش داده شدند. حداقل دو ترانه از او در هیچ‌یک از آلبوم‌های او گنجانده نشدند: تغییری از "تمام شدن اخبار" نوآل کاوارد (با برخی متن‌های جدید) و توضیح طنزی در مورد اینکه چگونه بریتانیا می‌تواند به معاملات پول به سیستم دهی سریع و آسان بپیوندد. معاملهٔ آلبوم آهنگ‌های تام لهرر با ریپرایز رکوردز حق توزیع برای ضبط‌های قدیمی‌تر او را داد؛ چرا که لهرر می‌خواست برچسب ضبط خود را ببندد. نسخه رکورد استریو ضبط مجدد آلبوم ترانه‌ها توسط لهرر خود دیگر در قالب یک CD منتشر نشد، چرا که لهرر راضی به آن نبود. او در طی ۱۹۹۶ گفته بود که فروش جهانی ضبط‌های تحت لیبل ریپرایز بیش از ۱٫۸ میلیون واحد بوده است. یادداشت‌های روی جلد آلبوم ترانه‌های او را با لطافت خودمذاقانه ترویج می‌کنند، مثل نقل قولی از بررسی نیویورک تایمز از سال ۱۹۵۹: الهام لهرر "توسط عواملی از جمله مزاج محدودی محدود نشده است". آخرین اجرای عمومی او در طی سال ۱۹۷۲ در یک تور جمع‌آوری کمک مالی برای نامزد ریاست‌جمهوری ایالات متحده دموکرات به نام جورج مک‌گوورن برگزار شد. در یک مصاحبه در کتابی که به همراه مجموعه CD او در سال ۲۰۰۰ منتشر شد و در مورد دلایل ترک حرفه موسیقی اش پرسیده شد، لهرر عدم علاقه، ناپسندی از تورنگ، و خستگی از اجرای تکراری همان ترانه‌ها را علت ترک کردن حرفه موسیقی خود ذکر کرد. او توجه کرد که وقتی احساس کرد ترانه بنویسد و اجرا کند، این کار را می‌کرد و وقتی این احساس را نداشت، انجام نمی‌داد، و پس از گذشت مدتی به سادگی علاقه‌ای به این کار نداشت. با وجود اینکه لهرر «قهری از چپ ضد انرژی هسته‌ای و حقوق مدنی» بود و مسائل سیاسی آن را در بسیاری از ترانه‌های خود پوشش داده بود و حتی با مخالفت نیو لفت دربارهٔ جنگ ویتنام و حمایت از حقوق مدنی، او از ادراری‌های استایل معاصر دهه ۱۹۶۰ تنفر داشت و هنگامی که جنبش مخالفان به تعداد اندازه‌گیری گرفت، اجرا نکرد. او یک بار اشاره کرده بود که فقط ۱۰۹ اجرا انجام داده و در مدت ۲۰ سال ۳۷ ترانه نوشته است. در سال ۱۹۸۰، کامرون مکینتاش تئاتری به نام Tomfoolery تولید کرد، یک اجرای مجموعه ترانه‌های لهرر که در تئاتر لندن موفقیت‌آمیز بود. در ابتدا لهرر در این نمایش شرکت نکرد، اما با آن راضی شد و در نهایت پشتیبانی کامل خود را به این تولید تئاتر داد و برخی از متن‌های ترانه‌های خود را برای این نمایش به‌روز کرد. در سال ۲۰۰۰، لهرر توجیه کرد که شک ندارد که ترانه‌های او تأثیر واقعی‌ای بر روی افرادی که قبلاً منتقد نظام بودند، نداشته باشد: "به نظر نمی‌آید این نوع چیز تأثیری روی افراد غیر متحول داشته باشد، به صراحت. این حتی به کسانی که قبلاً منتقد نظام بوده‌اند هم پیام‌رسانی نمی‌کند… من علاقه‌مند به نقل‌قول پیتر کوک هستم که دربارهٔ کاباره‌های ساخره برلین در دهه ۱۹۳۰ صحبت کرد که بسیار به جلوگیری از ظهور هیتلر و جلوگیری از جنگ جهانی دوم کمک کرد." او جوکی گفته است که دربارهٔ حرفه موسیقی‌اش: "اگر بعد از شنیدن ترانه‌های من فقط یک انسان الهام بگیرد که چیزی بی‌ادبانه به دوستی بگوید، یا شاید به عزیزانی زده کند، تمام این کار ارزش خواهد داشت." در سال ۲۰۰۳، لهرر توجیه کرد که نوع خاصی از سخریه سیاسی او در دنیای مدرن دشوارتر است: "مسائل واقعی را فکر نمی‌کنم بیشتر افراد لمس کرده باشند. شوخی‌های کلینت همه در مورد مونیکا لوئینسکی و این مسائل هستند و نه دربارهٔ مسائل مهم مانند اینکه او مینهاهای زمینی را ممنوع نکرد… من تمام شوخی کردن از جورج دبلیو بوش را جلب نمی‌کنم. | ## جمع‌بندی | Factory کمپینی برای بازنشر آلبوم‌های قدیمی لهرر را آغاز کرد و این آلبوم‌ها را به صورت دیجیتال در دسترس قرار داد.