موضوع مقاله: دیدارهای فوتبال آرژانتین و انگلیس | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # دیدارهای فوتبال آرژانتین و انگلیس | مقدمه: رقابت فوتبالی میان تیم‌های آرژانتین و انگلیس یک هماوردی ورزشی کاملاً رقابتی است که بین تیم‌های ملی فوتبال دو کشور و همچنین مجموعهٔ طرفداران آن‌ها وجود دارد. | ## بخش 1: دیدارهای فوتبال آرژانتین و انگلیس | بازی‌های بین دو تیم، حتی آن‌هایی که فقط در قالب بازی دوستانه برگزار می‌شوند، اغلب با حوادث قابل توجه و گاه بحث‌برانگیز همراه هستند. به‌طور معمول از رقابت‌های هم‌قاره‌ای، همچون فرانسه - ایتالیا یا آرژانتین - برزیل که مدام برگزار می‌شوند، کمتر پیش می‌آید. انگلیس در آرژانتین به عنوان یکی از رقبای اصلی تیم ملی فوتبال شناخته می‌شود که فقط بازی با برزیل و اروگوئه آنقدر اهمیت می‌تواند یابد. این رقابت، تا حدی در انگلیس هم متقابل است، و در آنجا هم به صورت محلی به عنوان یک مسابقه کینه توزانه توصیف می‌شود، اگرچه مسابقات برابر آلمان اهمیت بیشتری برای انظار عمومی دارند. این رقابت در نیمه‌های قرن بیستم در چندین بازی به وجود آمد، حتی اگر از سال ۲۰۰۸ تیم‌ها فقط در ۱۴ بازی در مسابقهٔ بین‌المللی کامل با یکدیگر بازی کرده باشند، همچنان ادامه یافته. این امر توسط حوادث جنجالی مختلفی تحریک شده، به ویژه مواردی که در بازی‌های بین دو تیم در جام‌های جهانی ۱۹۶۶ و ۱۹۸۶ رخ داده. این رقابت همچنین به ویژه در آرژانتین، با وقایع غیر فوتبالی، به ویژه جنگ فالکلند ۱۹۸۲ بین آرژانتین و انگلستان، مرتبط در نظر گرفته می‌شود. با این حال، با وجود اختلاف شدید انگلیس از آرژانتین در زمینهٔ فوتبال، این ورزش در آرژانتین توسط مهاجران انگلیسی در قرن نوزدهم معرفی شده و نخستین اتحادیه فوتبال آرژانتین توسط ایشان تأسیس شد و بعداً به محبوب‌ترین ورزش در این کشور بدل گشت و بازیکنان متعدد آرژانتین در قرن بیست و یکم قرن و نیمه دوم قرن ۲۰ در تیم‌های انگلیسی بازی کرده‌اند و از نظر اقتصادی و ورزشی به آرژانتین رونق داده‌اند. به‌طور کلی، انگلیس با ۶ پیروزی برابر ۴ پیروزی آرژانتین (از جمله یک پیروزی در ضربات پنالتی) و علی‌رغم وجود ۵ تساوی، در این رقابت پیشتاز است. در جام جهانی انگلیس همچنین با سه پیروزی (در سال ۱۹۶۲، ۱۹۶۶ و ۲۰۰۲) به آرژانتین با دو پیروزی (در ۱۹۸۶ و ۱۹۹۸) می‌چلبد. در نیمه دوم قرن نوزدهم، پایتخت آرژانتین بوینس آیرس دارای یک جامعه انگلیسی بزرگ حدود ۱۰ هزار نفری بود. | ## بخش 2: دیدارهای فوتبال آرژانتین و انگلیس | یک لیگ جدید، لیگ فوتبال اتحادیه آرژانتین، در ۲۱ فوریه ۱۸۹۳ تشکیل شد و در نهایت به اتحادیه فوتبال آرژانتین (AFA) تبدیل شد. در این روزهای ابتدایی فوتبال در آرژانتین، تقریباً تمام بازیکنان و مقامات انگلیسی‌های مقیم این کشور یا استخدامی‌های انگلیسی بودند و قدیمی‌ترین باشگاه‌های فوتبال در آرژانتین مانند روساریو سنترال، اولد بویز و کیلمس، همه توسط مهاجران انگلیسی تأسیس شدند. با افزایش محبوبیت بازی، تأثیر انگلیس بر روی بازی کمرنگ شد و در سال ۱۹۱۲، انجمن به نامی اسپانیولی تغییر نام داد. نفوذ انگلیس در فوتبال آرژانتین، در ادامه موجب استفاده از عباراتی مانند «کرنر» و «وینگ» به جای ترجمه‌های اسپانیایی این کلمات بوده. نام چندین تیم معروف در آرژانتین نیز به دلیل رواج انگلیسی در این ورزش و استفاده از زبان انگلیسی، ریشه‌های انگلیسی دارند مانند ریور پلاته یا بوکا جونیورز. در دهه ۱۹۴۰ اتحادیه فوتبال آرژانتین از داوران انگلیسی در مسابقات خود استفاده می‌کرد. اولین بازی‌ها تیم‌های ملی قبل از درگیری ۱۹۶۶ هم به مصاف هم رفته بودند - آرژانتین اولین تیمی غیر از اسکاتلند بود که در سال ۱۹۵۱ در ورزشگاه ومبلی به مصاف انگلیس رفت و بازی بین دو تیم با پیروزی ۲–۱ انگلیس به پایان رسید. انگلیس اولین تیمی بود که در برابر آرژانتین با نتیجهٔ ۳–۱ باخت، درحالی که انگلیسی‌ها یک تیم ملی غیررسمی از بازیکنان تیم‌های دسته دوم را به میدان برده بودند. پس از آن، یک سیاستمدار آرژانتینی گفته بود: "ما راه‌آهن را ملی کردیم و اکنون فوتبال را ملی کردیم!" دومین بازی ملی در سال ۱۹۵۳ برای دو تیم یک مسابقه رسمی بود: انگلیس با ترکیب قوی‌تری که شامل آلف رمزی، نات لوفتوس و تام فینی بود، بازی می‌کرد. اولین پیروزی آرژانتین برابر انگلیس در یک مسابقه بین‌المللی کامل، در پیروزی ۱–۰ در ژوئن ۱۹۶۴، در جریان مسابقات دوستانه‌ای در برزیل رخ داد. آرژانتینی‌ها کارت دوم را ناعادلانه دانستند، از جمله خود راتین، که به دلیل امتناع از ترک زمین، مجبور شدند با کمک پلیس از زمین خارجش کنند. | ## بخش 3: دیدارهای فوتبال آرژانتین و انگلیس | سپس راتین خطای نه چندان شدید دیگری روی جف هرست داشت و به‌طور غیرقابل توجیهی، دومین اخطار را دریافت کرد و اخراج شد. پس از بازی‌های دوستانه در سال‌های ۱۹۷۴، ۱۹۷۷ و ۱۹۸۰، که هیچ نشانه خاصی از رقابت نشان نمی‌داد، بازی بعدی رقابت بین دو تیم در جام جهانی فیفا ۱۹۸۶ در مکزیک، در مرحله یک‌چهارم نهایی رخ داد. این برخورد به ویژه در اثر جنگ فالکلند/مالویناس، که بین جمهوری آرژانتین و پادشاهی بریتانیا (که انگلیس بخشی از آن را تشکیل می‌دهد) بود و فقط چهار سال پیش رخ داده بود، بسیار حساسیت یافت و بسیاری در آرژانتین این بازی را فرصتی برای انتقام آن شکست می‌دانستند. تنها چند دقیقه پس از آن مارادونا گل دوم را هم به ثمر رساند و گل دوم او بهترین گل قرن انتخاب شده‌است، لذا به آن هم گل قرن می‌گویند. آرژانتین که اکنون تحت مدیریت آلفیو باسیل قرار داشت، برای مسابقات آتی کوپا آمریکا ۱۹۹۱ آماده می‌شد و بعدتر در آنجا قهرمان شد. تیم‌های ملی آمریکای جنوبی نسل جدیدی از بازیکنان را داشتند که عمدتاً به صورت محلی بازی می‌کردند و جایگزین گروه بسیار موفق دو دوره قبلی مسابقات جام جهانی شده‌بودند. این بازی بیشتر تحت کنترل انگلیس بود، اما در پایان بازی آرژانتین با دو گل پیش افتاد و نتیجه را به تساوی ۲–۲ رساند. جام جهانی ۱۹۹۸ دیدار بعدی دو کشور در مرحله یک‌شانزدهم نهایی جام جهانی ۱۹۹۸ بود که در سنت اتین فرانسه برگزار شد. این بازی جنبه‌های قابل توجه بسیاری داشت از جمله گلی که یکی از بهترین گل‌های انگلستان به حساب می‌آید، توسط مهاجم جوان مایکل اوون به ثمر رسید. سیمئونه در حالی که پشت‌سر بکهام بود، دست خودش را به پشت او نزدیک کرد و بعد ناگهانی خودش را روی زمین انداخت، داور هم که صحنه را ندیده بود، بکهام را بی‌دلیل اخراج نمود. | ## جمع‌بندی | در پنالتی‌ها آرژانتین ۴–۳ نهایتاً انگلستان را شکست داد و به مرحله بعدی صعود کرد.