موضوع مقاله: ویکتور لوستیگ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ویکتور لوستیگ | مقدمه: شهرت اصلی او به دلیل طرح‌های کلاهبرداری پیچیده، از جمله فروش جعلی برج ایفل در سال ۱۹۲۵ است. | ## بخش 1: ویکتور لوستیگ | لوستیگ با استفاده از جعل اسناد و مهارت در جلب اعتماد افراد، توانست چندین معاملهٔ بزرگ را به انجام برساند. در سال ۱۹۲۰ به ایالات متحده رفت و آنجا نام کنت ویکتور لوستیگ را برای خود برگزید. او فعالیت‌های مجرمانهٔ خود را با معرفی دستگاهی به نام «ماشین چاپ اسکناس» (به انگلیسی: money box) آغاز کرد. لوستیگ این دستگاه را به مشتریان نشان می‌داد و وانمود می‌کرد که قادر است در مدت شش ساعت یک اسکناس صد دلاری چاپ کند. اما در دوازده ساعت بعدی، دستگاه تنها دو اسکناس صد دلاری دیگر چاپ می‌کرد و سپس متوقف می‌شد. ماجرای فروش برج ایفل در سال ۱۹۲۵، لوستیگ پس از چندین مورد کلاهبرداری در دوران پس از جنگ جهانی اول به پاریس رفت که از بمباران جنگ ویران شده بود. لوستیگ در روزنامه‌ای مقاله‌ای خواند که به مشکلات مالی دولت فرانسه در زمینهٔ نگهداری برج ایفل اشاره داشت. در این مقاله آمده بود که برج ایفل نیاز به تعمیرات اساسی دارد و هزینهٔ این کار برای دولت کمرشکن خواهد بود. سپس با ارسال نامه‌هایی با سربرگ‌های جعلی، شش تاجر آهن را به جلسه‌ای محرمانه در هتل «کریلون» (به فرانسوی: Hôtel de Crillon) که محلی شناخته شده برای قرارهای دیپلماتیک و مهم بود، دعوت کرد. لوستیگ در این جلسه، با به کارگیری تجاربی که در فروشندگی داشت، پس از معرفی خود از شرایط بد مالی دولت گفت و اینکه هزینه‌ی نگهداری برج از توان دولت خارج است و او مأموریت دارد که با کمال تأسف، برج ایفل را به فروش برساند و از نظر دولت، بهترین مشتریان، تجار امین و درستکار فرانسوی هستند و از میان آنها، شش تاجر دعوت شده به جلسه، مطمئن‌ترین افرادند و تأکید کرد که به دلیل احتمال مخالفت عمومی، این مسئله تا زمان قطعی شدن معامله باید مخفی نگه داشته شود. به محض پایان جلسه، لوستیگ تاجران را بر لیموزین اجاره‌ای خود سوار کرد و به گردش در شهر برد تا دریابد کدامیک از آنها به این معامله، اشتیاق بیشتری نشان می‌دهد و زودباورتر است. | ## بخش 2: ویکتور لوستیگ | تاجری به نام «آندره پویسون» که سابقه و سرمایهٔ کمتری نسبت به سایرین داشت، هدف اصلی لوستیگ قرار گرفت. پویسون اعتماد به نفس پایینی داشت؛ زیرا تصور می‌نمود نمی‌تواند در حلقهٔ تاجران پاریسی قرار بگیرد و به جایگاهی بالا در بین آنها دست یابد. همسر پویسون نسبت به این معامله تردید داشت و می‌گفت: «نمی‌دانم این مرد دولتی کیست؟» و «چرا همه چیز محرمانه است؟» و «چرا همه چیز باید این همه سریع پیش برود؟». لوستیگ در گفتگویی با «پویسون» اشاره کرد که درآمد کارمندی به او اجازه نمی‌دهد که سبک زندگی دلخواه خودش را داشته باشد. با اینکه پویسون متوجه شد که لوستیگ درخواست گرفتن رشوه را از او دارد، اهمیتی به این موضوع نداد و درخواست او را قبول کرد و لوستیگ هم، او را برندهٔ مناقصه اعلام نمود و برج ایفل را به او فروخت. پس از دریافت پول، لوستیگ به همراه منشی خود که به «ژنرال فرانکو» شهرت داشت، به وین گریخت. زمانی که پویسون متوجه کلاهبرداری شد، به اصرار همسرش به پلیس گزارش داد؛ اما لوستیگ موفق به فرار شده بود. لوستیگ یک ماه بعد، دوباره به پاریس بازگشت و تلاش کرد معامله‌ای مشابه انجام دهد؛ اما این بار مداخلهٔ پلیس مانع شد و او و همدستش گریختند. در سال ۱۹۳۴ یا ۱۹۳۵، مأموران فدرال ایالات متحده او را به اتهام جعل و کلاهبرداری دستگیر کردند. لوستیگ و آلکاپون «جان ولینجر» در سال ۲۰۱۳ در مقاله‌ای به نام «ویکتور لوستیگ، کسی که جهان را فروخت یا احتمالاً فروخته است» می‌نویسد که لوستیگ از «آلکاپون» ، معروف‌ترین تبهکار آمریکا در دههٔ ۱۹۲۰، مبلغ پنجاه هزار دلار قرض گرفت و دو ماه بعد به او بازگرداند و آلکاپون به او هزار دلار انعام داد. اما پس از دستگیری لوستیگ، درون کیف دستی وی، یک کلید یافت شد که کلید یک صندوق امانتی در ایستگاه مترو بود و در آن صندوق، ۵۱ هزار دلار اسکناس و اوراقی جعلی کشف شد. | ## بخش 3: ویکتور لوستیگ | رابطهٔ این مبلغ با پنجاه و یک هزار دلار آلکاپون هیچ‌گاه روشن نگردید.نشریهٔ هوش، زبان و هیجان رفتار، 6 تیر ماه 1393، وصیت‌نامه «کاترین لیندزکوگ» در کتاب «تظاهر، فریب و کلاهبرداری» به ده توصیهٔ ویکتور لوستیگ اشاره می‌کند که می‌تواند بیانگر بخشی از فکرهای او باشد: «شنوندهٔ صبوری باش، تند حرف نزن و سریع مخالفت نکن! هرگز با بی حوصلگی به دیگران نگاه نکن و بگذار دیگران عقاید سیاسی خود را بگویند، سپس با آنها موافقت کن. اجازه بده دیگران عقاید مذهبی خود را بگویند و نقاط مشترک را عامل تشابه خودت با آنها بدان. هیچ‌گاه دربارهٔ زندگی خصوصی دیگران فضولی نکن، آنها خودشان به تو خواهند گفت و هرگز دربارهٔ بیماری حرف نزن، مگر برای کسی که می‌خواهد به تو توجه و کمک کند. باورهایی که به او می‌گویند: خوب به جریان آب نگاه کن و به آن گوش بده و بعد در یک فرصت مناسب سوار بر آن شو. با وجود توانایی در استفاده از هوش هیجانی، لوستیگ این مهارت‌ها را در مسیر فعالیت‌های مجرمانه به کار گرفت. پرسشی که در این زمینه مطرح می‌شود آن است که چرا افرادی با چنین مهارت‌هایی به جای فعالیت‌های سازنده، به کلاهبرداری روی می‌آورند. تفکر خودمحورانهٔ لوستیگ نشان می‌دهد که مشکل اصلی در فقدان «شایستگیِ» مهارت‌های هیجان‌رفتار و هوش هیجانی است. چنان که در سرگذشت کلاهبردار دیگری به نام فرانک ابگنیل نیز این تلاش برای کسب توجه دیده می‌شود. بازگشت دوبارهٔ لوستیگ به پاریس برای تکرار طرح فروش برج ایفل نیز نشانه‌ای از این ویژگی شخصیتی و درخواست کمک فکری تفسیر شده است. | ## جمع‌بندی | شاید او تصور می‌کرد در بین مأموران پلیس کسی برای توجه به او باشد، کسی مانند «کارل هانرتی» برای ابیگنل.