موضوع مقاله: لوتر سیمجیان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لوتر سیمجیان | مقدمه: لوتر جرج سیمجیان ؛ (زاده ۲۸ ژانویه ۱۹۰۵ – درگذشته ۲۳ اکتبر ۱۹۹۷) یک مخترع و کارآفرین ارمنی‌تبار آمریکایی بود. | ## بخش 1: لوتر سیمجیان | او مخترعی پرکار و حرفه‌ای بود که بیش از ۲۰۰ ثبت اختراع عمدتاً در زمینه‌های نورشناسی و الکترونیک در کارنامه داشت. مهم‌ترین اختراعات او شامل یک شبیه‌ساز پرواز پیشگامانه، اولین دستگاه خودپرداز (به تعبیری) و بهبود دستگاه اتوکیو بود. اوایل زندگی سیمجیان در ۲۸ ژانویه ۱۹۰۵ در شهر غازی عینتاب در امپراتوری عثمانی از والدینی ارمنی متولد شد. مادرش، جوزفین (با نام خانوادگی اصلی زاهاریان)، زمانی که او تنها چند ماه داشت درگذشت. در سال ۱۹۱۵، در جریان نسل‌کشی ارمنی‌ها، خانواده سیمجیان به حلب در سوریه گریختند و در سال ۱۹۲۰ به عینتاب بازگشتند. سیمجیان به بیروت و سپس به فرانسه گریخت و سرانجام تا پایان سال ۱۹۲۰ به ایالات متحده رفت. او شغلی در زمینه رنگ‌آمیزی عکس پیدا کرد و از مدرسه مقدماتی بوث در نیوهیون فارغ‌التحصیل شد. ییل و اختراعات اولیه سیمجیان به عنوان کاردان فنی در آزمایشگاه عکاسی مدرسه پزشکی ییل در یک موقعیت کار-تحصیل شروع به کار کرد. اگرچه در ابتدا مایل به ادامه تحصیل در رشته پزشکی بود، اما سرانجام تصمیم گرفت عکاسی را دنبال کند. او در جایگاه یک عکاس پزشکی، «از نمونه‌ها عکس می‌گرفت، برای پزشکان فانوس جادو (اسلاید) می‌ساخت و اسلایدها را برای سخنرانی‌های کلاس نمایش می‌داد.» در سال ۱۹۲۸، سیمجیان بخش عکاسی مدرسه پزشکی ییل را بنیان نهاد و اولین مدیر آن شد و تا سال ۱۹۳۴ ریاست آن را بر عهده داشت. پس از استعفا از ییل، به نیویورک نقل مکان کرد و در دانشگاه کلمبیا دوره‌هایی را گذراند که احساس می‌کرد در ترویج اختراعاتش مفید خواهد بود، از جمله آموزش کسب‌وکار، نویسندگی و بانکداری بین‌المللی. او از ماهیت تکراری پرتره‌های سالنامه ناراضی بود و این موضوع الهام‌بخش اختراع او شد. در سال ۱۹۲۹ او برای ثبت اختراع «سیستم بازتاب وضعیت برای دستگاه عکاسی» درخواست داد. این دستگاه به سوژه اجازه می‌داد «در آینه نگاه کند و کادربندی وضعیتی را که دوربین از او می‌گیرد، ببیند.» برای تولید این محصول جدید، سیمجیان با اسپری کورپوریشن همکاری کرد تا شرکت PhotoReflex را که نامش از خود دوربین گرفته شده بود، تأسیس کند. در سال ۱۹۳۱، این دوربین در فروشگاه زنجیره‌ای وانامیکرز در نیویورک در قالب یک کابین پرتره معرفی شد. در داخل این کابین، افراد می‌توانستند «تولید بازتابی تصاویر خود را در زمان واقعی» مشاهده کنند. او در ژوئن ۱۹۳۱ درخواست ثبت اختراع داد و در ژوئیه ۱۹۳۲ حق ثبت اختراع «دوربین فوکوس خودکار» را دریافت کرد. این اختراع «کل صنعت عکاسی را تغییر داد»، اما او «پول زیادی برای اختراع فوکوس خودکار دریافت نکرد، هرچند شهرت زیادی به دست آورد. او در نهایت حقوق دوربین و نام PhotoReflex را فروخت اما حق استفاده از این فناوری برای کاربردهای غیرعکاسی را برای خود حفظ کرد.» ایکس‌ری رنگی در ژوئن ۱۹۳۴، حق ثبت اختراع یک دستگاه پرتو ایکس رنگی به او اعطا شد. او این ایده را در ییل و در حالی که سعی داشت کیفیت اسلایدهای سخنرانی را بهبود بخشد، در ذهن پرورانده بود. اسکن در سه رنگ مجزا انجام می‌شد که هر کدام در صورت نیاز قابل تقویت بودند و سپس سه اسکن می‌توانستند برای تشکیل یک تصویر رنگی دوباره ترکیب شوند. اسکن‌های جداگانه همچنین می‌توانستند از طریق سیم به مکان دیگری برای تجزیه و تحلیل ارسال شوند. | ## بخش 2: لوتر سیمجیان | با این حال، با آغاز جنگ جهانی دوم، برنامه‌های او مختل شد زیرا تمرکز تولید از بخش تجاری به نظامی تغییر یافت. یکی از اولین اختراعات در رفلکتون، یک صندلی چرخدار با آینه متحرک بود که برای خانم‌ها هنگام استفاده از لوازم آرایشی کاربرد داشت. همچنین در زمان حضورش در رفلکتون، سیمجیان روشی را برای ظاهر کردن عکس «به صورت فوری و در عین حال حفظ نگاتیو» اختراع کرد. او در فوریه ۱۹۴۳ درخواست ثبت اختراع داد و در ژانویه ۱۹۴۶ حق ثبت آن را دریافت کرد. این اختراع یک «مکانیسم مورد استفاده برای آموزش هوانوردان در شناسایی هواپیماها یا کشتی‌ها، تعیین سرعت حرکت هواپیما، جهت حرکت و سایر عوامل مرتبط و حیاتی در پروازهای رزمی» بود. او این دستگاه سه‌بعدی را با استفاده از آینه‌های همگام‌سازی شده (مشابه آینه‌های به کار رفته در دوربین PhotoReflex و صندلی آینه‌دارش)، یک مدل هواپیما و نورپردازی کنترل‌شده طراحی کرد. مربی با تغییر از راه دورِ سرعت و زوایای هواپیمای مدل در حالی که خلبان یا تیرانداز از طریق یک چشمی تماشا می‌کرد، می‌توانست اثر پرواز را ایجاد کند؛ بدین ترتیب دانشجو برای شناسایی هواپیمای دشمن و قضاوت دربارهٔ حرکت آن آموزش می‌دید. در طول جنگ، شرکت رفلکتون بیش از ۲٬۰۰۰ عدد از این دستگاه‌ها را به ارتش ایالات متحده فروخت. این شرکت برای پاسخگویی به سفارش‌های این دستگاه آموزشی رشد نمایی داشت، به طوری که تعداد کارکنان آن از ۳ نفر به بیش از ۱۰۰ نفر و تا سال ۱۹۵۰ به ۲۵۰ نفر رسید. سیمجیان به دلیل جان‌های بسیاری که این دستگاه نجات داد، آن را «مهم‌ترین اختراع خود در آن دوران» می‌دانست. او تقدیرنامه‌ای از دریاسالار ویلیام هالسی دریافت کرد که در آن ذکر شده بود دستگاه او جان هزاران سرباز آمریکایی را نجات داده است. شرکت رفلکتون در سال ۱۹۸۰ عملیات خود را به تمپا (فلوریدا) منتقل کرد و در سال ۱۹۹۷ به مبلغ ۹۰ میلیون دلار به بی‌آئی‌ئی سیستمز (بریتیش ایروسپیس) فروخته شد و به «بخش آموزش و شبیه‌سازی پرواز بی‌آئی‌ئی سیستمز» تغییر نام یافت. تا سال ۱۹۹۷، این شرکت همچنان به ساخت «شبیه‌سازهای پرواز کامل برای هواپیماهای تجاری و نظامی» مشغول بود. در سال ۲۰۰۱، بی‌آئی‌ئی سیستمز این زیرمجموعه را به مبلغ ۸۰ میلیون دلار به شرکت کانادایی کائه (CAE) فروخت. او خاطرنشان کرد: «یکی از چیزهایی که در اوایل زندگی دربارهٔ خودم کشف کردم این است که نمی‌توانم برای مدت طولانی تنها به یک ایده بچسبم.» بین سال‌های ۱۹۵۶ تا ۱۹۶۳، او حدود ۷۵ حق ثبت اختراع دریافت کرد که پرکارترین دوره فعالیت او محسوب می‌شود. اختراع این دستگاه معمولاً به هیوبرت شلافلی (مهندس همکار با سی‌بی‌اس) و فرد بارتون (بازیگر) نسبت داده می‌شود که یک دستگاه یادآور مکانیکی را در دهه ۱۹۵۰ توسعه دادند. سیمجیان و جس اوپنهایمر، خالق و تهیه‌کننده سریال کمدی کلاسیک عاشقتم لوسی، آن را بهبود بخشیده و با یک اتوکیوی نوری جایگزین کردند. هیوارد می‌نویسد که مزیت اتوکیوی نوری پیشنهادی توسط سیمجیان و اوپنهایمر، «توانایی آن در شکستن فاصله بین بیننده و شخص مقابل دوربین از طریق فراهم کردن امکان تماس چشمی مستقیم مجری با دهانه دوربین» بود. هیوارد استدلال می‌کند که: «به این ترتیب، سهم سیمجیان را باید فراتر از یک کمک ساده به زیرساخت‌های فناورانه تلویزیون تفسیر کرد؛ بلکه این یک تغییر مادی در تکنیک‌هایی بود که هنجارهای چگونگی ارائه خود در مقابل صفحه نمایش را به صورت طبیعی و راحت در برابر مخاطبانی که حضور فیزیکی ندارند، ساختار می‌بخشید.» بانکوگراف (خودپرداز) سیمجیان دستگاهی را اختراع کرد که به عنوان پیش‌درآمدی برای دستگاه خودپرداز (ATM) توصیف شده است. به همین دلیل، سیمجیان اغلب مخترع خودپرداز در نظر گرفته می‌شود یا گفته می‌شود که او اولین کسی بود که این مفهوم را معرفی کرد. در مقاله مربوط به سیمجیان در «بیوگرافی ملی آمریکا» (American National Biography) اشاره شده است که او «گاهی به عنوان پدر خودپرداز شناخته می‌شود زیرا ایده پشت این ماشین‌های اکنون همه‌جا حاضر را معرفی کرد.» طبق گفته شبکه تلویزیونی هیستوری، «بسیاری از کارشناسان معتقدند اولین دستگاه بانکی خودکار ساخته» سیمجیان بوده است. به گفته کونهیم، سیمجیان «ایده ایجاد یک دستگاه سوراخ در دیوار را مطرح کرد که به مشتریان اجازه می‌داد تراکنش‌های مالی انجام دهند.» هیوارد خاطرنشان می‌کند که نقش سیمجیان در اختراع خودپرداز مورد مناقشه است، با این حال، او به عنوان «مخترع ترمینال بانکی خودکار فتومکانیکی» که به بانکوگراف معروف است، شناخته می‌شود. | ## بخش 3: لوتر سیمجیان | اختراع او با عنوان «دستگاهی برای جمع‌آوری یک کالا جهت واریز» (ثبت شده در ۱۹۵۸) در اواخر مارس ۱۹۶۰ تایید شد. روزنامه نیویورک تایمز آن را پوشش داد و به عنوان «یک تحویل‌دار بانکی رباتیک که تصویری از پولی که واریز شده را به مشتری می‌دهد» توصیف کرد. «بدین ترتیب هرگز سؤالی درباره تعداد و نوع اسکناس‌هایی که باید به حساب او واریز شود، باقی نمی‌ماند.» سیمجیان در سال ۱۹۵۹ برای ثبت اختراع «دستگاه تحت کنترل مشترک» درخواست داد. او در سال ۱۹۶۰ دستگاهی را ثبت کرد که شامل یک خودپرداز با قابلیت عکس‌برداری از چک‌های واریزی بود. بانکوگراف که به عنوان «چیزی کمتر از یک خودپرداز با عملکرد کامل» توصیف شده است، یک دستگاه واریز خودکار بود که اسکناس و چک را در تمام ساعات شبانه‌روز می‌پذیرفت. یک دوربین داخل دستگاه از واریزی‌ها عکس می‌گرفت و نسخه‌هایی از آن را به عنوان رسید به مشتری می‌داد. او این دستگاه را در سال ۱۹۶۱ به عموم مردم معرفی کرد، و به مدت شش ماه در چند شعبه از بانک‌های سیتی‌گروپ نصب شد. سیمجیان در زندگی‌نامه خود نوشت: «به نظر می‌رسد تنها افرادی که از این دستگاه‌ها استفاده می‌کردند، تعداد کمی از تن‌فروشان و قماربازانی بودند که نمی‌خواستند با تحویل‌داران رودررو شوند؛ و بانک اعلام کرد که تعداد آن‌ها برای سودآور کردن معامله کافی نیست.» هیوارد استدلال می‌کند که بانکوگراف در نهایت شکست خورد «زیرا از هنجارهای تثبیت‌شده بصری مرتبط با بانکداری در آن زمان عدول کرده بود.» کونهیم آن را «شاید اولین خودپرداز» و «یک نمونه اولیه اولیه و نه چندان موفق از خودپرداز» توصیف کرد. نیویورک تایمز در سال ۱۹۹۸ نوشت که این مشهورترین اختراع او و «پایه‌ای برای خودپردازهای اکنون همه‌جا حاضر بود که او هرگز از آن پشیزی نصیبش نشد.» نویسندگان یک مطالعه در سال ۲۰۰۹ در مجله Marketing Science اعتبار اولین مفهوم (۱۹۵۷)، اولین حق ثبت اختراع (۱۹۵۷) و اولین نمونه اولیه (۱۹۶۰) خودپرداز را به سیمجیان دادند و آن را یک نوآوری رادیکال دانستند، اما اعتبار تجاری‌سازی در سطح خرد و اولین فروش نوآوری (۱۹۶۷) را به شرکت De La Rue و تجاری‌سازی در سطح کلان (۱۹۶۹) را به شرکت Docutel نسبت دادند. سایر موارد سایر اختراعات سیمجیان شامل یک زمین تمرین گلف کامپیوتری داخلی (دهه ۱۹۶۰)، یک دوچرخه ثابت که سوارکار را ماساژ می‌داد (۱۹۷۳)، وسیله‌ای برای بهبود ضربات نهایی در گلف (۱۹۸۱)، یک تمبرسنج خودکار با دسترسی از راه دور (۱۹۸۱) که توسط پیتنی بووز خریداری شد، روشی برای ترد کردن گوشت، توپ گلف، وسایل آشپزی، استفاده از فراصوت به عنوان دستگاه ضد جعل، یک کفش ورزشی و یک باند پانسمان بود. بینایی او در سال‌های آخر عمرش به شدت کاهش یافت؛ با این حال، او همچنان به اختراع ادامه داد و آخرین حق ثبت اختراع او تنها چند ماه پیش از مرگش در مارس ۱۹۹۷ به وی اعطا شد. زندگی شخصی و مرگ سیمجیان به زبان‌های عربی و فرانسوی صحبت می‌کرد و انگلیسی را با «لهجه غلیظ» تکلم می‌نمود. علایق او شامل گلف، تخته نرد، آثار مارک تواین، ظروف پرسلان و آشپزی خاورمیانه بود. سیمجیان در ۲۳ اکتبر ۱۹۹۷ در سن ۹۲ سالگی در آپارتمان ساحلی خود در فورت لادردیل (فلوریدا) درگذشت. آرتی فریدبرگ در سال ۱۹۹۷ در روزنامه سان-سنتینل نوشت که او «چنان گوشه‌گیر بود که افراد کمی نام او را می‌شناختند.» سیمجیان در سال ۱۹۹۷ و درست پیش از مرگش، کتاب «بخش‌هایی از یک زندگی‌نامه» را به صورت ناشر-مؤلف منتشر کرد. او در طول دوران هفتاد ساله فعالیت خود به عنوان یک مخترع حرفه‌ای، بیش از ۲۰۰ حق ثبت اختراع در آمریکا و سایر کشورها دریافت کرد. روزنامه تایمز یونیون در زمان درگذشت او نوشت: «سیمجیان یک توماس جفرسون، ادیسون یا لئوناردو داوینچی بود — هر کدام را که می‌خواهید انتخاب کنید. اختراعات گوناگون او زندگی را غنی‌تر کرد و برای هزاران نفر شغل ایجاد کرد.» فریدبرگ زندگی او را «یک داستان موفقیت آمریکایی تمام‌عیار» توصیف کرد. اروین استینبرگ، نماینده ثبت اختراعات او که سال‌ها با وی همکاری داشت، خاطرنشان کرد که سیمجیان «یکی از پرکارترین مخترعان قرن [بیستم] بود.» هیوارد استدلال کرد که «دوران حرفه‌ای او به عنوان یک مخترع، نشان‌دهنده میزان اهمیت مداوم ابزارهای نوری در عصر معاصر است.» جوایز دریافت جایزه تقدیر از ایالت فلوریدا، ۱۹۶۱ مجله Science Digest در ژوئن ۱۹۶۳ سیمجیان را به عنوان «مخترع ماه» انتخاب کرد. سیمجیان در سال ۱۹۷۸ جایزه «الی ویتنی» را از انجمن قانون ثبت اختراع کنتیکت (در حال حاضر انجمن قانون مالکیت معنوی کنتیکت، CIPLA) «به پاس سهم قابل توجه در حقوق یا علم» دریافت کرد. | ## جمع‌بندی | «اختراعات بی‌شمار او فناوری را در پارک‌های موضوعی فلوریدا ارتقا داده است.» به همین مناسبت، در ۲۴ ژوئیه ۲۰۱۹ توسط گوس بلیرکیس در صحن مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا از او تقدیر شد.