موضوع مقاله: کلیسای سنت مارتین، بیبراخ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کلیسای سنت مارتین، بیبراخ | مقدمه: این کلیسا در سالهای ۱۳۳۷–۱۳۶۶ ساخته شده‌است و در سال ۱۵۴۸ کارل پنجم دستور به بازسازی این کلیسا داد. | ## بخش 1: کلیسای سنت مارتین، بیبراخ | مالک این کلیسا «بنیاد نگهداری مشترک کلیسای بیبراخ» است که از نظر ساختار، یک بنیاد حقوق عمومی منحصربه‌فرد در سطح جهان محسوب می‌شود. این کلیسا در موقعیتی مرکزی در میان بافت قدیمی شهر واقع شده و قدیمی‌ترین و بزرگ‌ترین کلیسای بیبراخ است. در حدود سال ۱۱۰۰ میلادی یک کلیسای رمانسک در اینجا بنا شد و بین سال‌های ۱۳۲۰ تا ۱۳۷۰ با یک بازیلیکای سه‌راهرویی به سبک گوتیک جایگزین گشت. بر اساس مقایسه‌های سبکی، مشخص شده که ساخت بخش گروه سرایندگان (Chor) بین سال‌های ۱۳۲۰ تا ۱۳۳۰ آغاز شده است. تیرآهن‌های سقف بالای محراب در حدود ۱۳۳۷/۱۳۳۸ و سقف راهرو اصلی در حدود ۱۳۶۵/۱۳۶۶ ساخته شده‌اند. احتمالاً در دهه چهل، معمار «هاینریش کادلی» مدیریت ساخت را بر عهده گرفت و برج نما به آن اضافه شد. اشراف‌زادگان، ابرهارد دوم فون براندنبورگ و مارتین وایس‌هاوپت، یک نمازخانه اجتماعی اهدا کردند که در سال ۱۴۴۹ در ضلع شمالی ساخته و وقف شد. «هانس هارتمان»، استادکار شهری، بین سال‌های ۱۴۷۵ تا ۱۴۷۶ سقف بخش محراب را به صورت طاق ضربی نیم‌دایره‌ای ساخت. بر روی چهار سنگ کلیدی طاق، تصویر دو قدیس کلیسا دیده می‌شود؛ سنگ کلیدی که نقش «سگ آبی» (نماد شهر بیبراخ) را دارد، در موزه نگهداری می‌شود. پنجره‌های شرقی مسدود شده در نمازخانه‌های جانبی با تزئینات سنگ‌تراشی مزین شده‌اند که در نمازخانه شمالی، این تزئینات از جنس آجر است. برپایی توده کاتولیک ممنوع شد، اما بر اساس «موقت آگسبورگ» در سال ۱۵۴۸ دوباره اجازه داده شد. در آن زمان، جامعه بیبراخ شامل اکثریت پروتستان (حدود ۹۰٪) و اقلیت کاتولیک از طبقه اشراف (حدود ۱۰٪) بود. | ## بخش 2: کلیسای سنت مارتین، بیبراخ | به این ترتیب، پروتستان‌ها و کاتولیک‌ها از ۱۳ اوت ۱۵۴۸ به‌طور مشترک از کلیسا استفاده کردند. این موضوع به‌ویژه برای صحن اصلی کلیسا صدق می‌کرد، در حالی که بخش محراب منحصراً در اختیار کاتولیک‌ها باقی ماند. این وضعیت در صلح وستفالی (که بر پایه وضعیت سال ۱۶۲۴ تنظیم شده بود) تثبیت شد و تا به امروز ادامه دارد. در سال ۱۵۸۴، کلیسا بر اثر آتش‌سوزی ناشی از صاعقه به شدت آسیب دید و ارگ و ساعت آن سوخت. در سال ۱۷۴۶، فضای داخلی کلیسای گوتیک تا حد زیادی به سبک باروک تغییر یافت؛ پنجره‌های قوس‌دار نصب شد و یوهانس زیک فرسکوی سقف راهرو اصلی را نقاشی کرد. نقاشی‌های سقفی تاثیرگذار به سبک روکوکو در صحن اصلی کلیسا (که مورد استفاده هر دو مذهب است) دارای موضوعاتی هستند که برای هر دو فرقه قابل قبول بود؛ اما در مقابل، در بخش محراب — که منحصراً توسط کاتولیک‌ها استفاده می‌شود — یک برنامه تصویری کاملاً کاتولیک حاکم است که برای مثال یک تمثیل از کلیسا را نشان می‌دهد که با تاج پاپ مزین شده است. تحت مدیریت معمار شهر، «ریشارد پرایزر»، بین سال‌های ۱۸۸۰ تا ۱۸۸۱ بالکن جدیدی برپا و ارگ تازه‌ای خریداری شد. با حمایت هر دو مذهب، محراب‌ها، نقاشی‌های پانل، تندیس‌های قدیسان، فرسکوهای سقف، تندیس باغ زیتون، صندلی‌های اعتراف، صندلی‌های بخش محراب، ورودی‌ها، درها، پنجره‌ها، پله‌های مارپیچ، نیمکت‌ها و کف‌پوش‌ها به‌طور گسترده بازسازی شدند. در این دوره، تمام گچ‌بری‌ها و نقاشی‌های دیواری بازسازی شدند؛ همچنین منبر و محراب مردمی نصب گردیدند. در اوت ۲۰۲۲، بار دیگر صاعقه به برج برخورد کرد که باعث شد ناقوس‌ها در نیمه‌شب به مدت نیم ساعت به صدا درآیند و خسارات قابل توجهی به ساعت برج و همچنین سیستم‌های الکتریکی، الکترونیکی و گرمایشی کلیسا وارد شود. دو نرده محافظ به سبک باروک که در اینجا قرار دارند، پیش‌تر در دو طرف محراب مرکزی و زیر قوس بخش محراب نصب شده بودند. همچنین تندیس‌های همراه شامل «یوحنای حواری» و «مادر دردمند» متعلق به اواخر سده پانزدهم، از آثار قابل توجه این بخش هستند. | ## بخش 3: کلیسای سنت مارتین، بیبراخ | نمازخانه پفلومرن این نمازخانه در سال ۱۶۰۳ توسط خانواده اشرافی «پفلومرن» که اصالتاً متعلق به منطقه ریدلینگن بودند، وقف شد. تابلوی محراب که با تزئینات طرح صدف قاب‌بندی شده و در سال ۱۶۲۱ توسط نقاش شهر «دیتریش مویس» اهل فلدکیرش نقاشی شده، بسیار ارزشمند است. نمازخانه مریم در نمازخانه مریم(Marienkapelle)، محراب قدیمی مریم قرار دارد که مرکز آن تندیس «مدونا» (مریم مقدس) به سبک باروک اولیه است که از زیبایی خاصی برخوردار است. در کنار مدونا، تندیس‌های «کاترین سی‌ینا» و «دومینیک مقدس» دیده می‌شوند که در حدود سال ۱۷۳۰ ساخته شده‌اند. پیش از سال ۱۴۹۰ یک ارگ در بخش محراب موجود بود و از سال ۱۴۹۰ ساخت یک ارگ بزرگ جدید آغاز شد.Völkl, S. در سال‌های ۱۵۸۱/۱۵۸۲، ارگ جدیدی توسط «کاسپار اکشتاین» از اهالی وایل در اشتات ساخته شد، اما این ساز در سال ۱۵۸۴ بر اثر برخورد صاعقه‌ای که منجر به سوختن کامل برج شد، از بین رفت. از آنجا که ارگ اکشتاین (که در این میان چندین بار توسط افرادی چون «اگیدیوس شنیتزر» بازسازی و اصلاح شده بود) در سال ۱۷۷۵ دوباره بر اثر صاعقه نابود شد، یوزف هوس بین سال‌های ۱۷۷۷ تا ۱۷۷۸ ارگ اصلی را طراحی و بنا کرد.Völkl, S. بدنه آن به «موزه آلمان» پیشنهاد شد، اما موزه به دلیل کمبود فضا آن را رد کرد؛ بخشی از آن اکنون در یک اتاق نشیمن در باواریا است و بقیه آن سوزانده شد. در سال ۱۹۶۷، شرکت محلی آلبرت رایزر بر اساس طرح‌های والتر زوپر ارگ جدیدی ساخت که امروزه دارای ۵۴ ثبت (Register) صدا روی سه مانوال و پدال است. این ساز در سال ۲۰۰۳ به‌طور کامل سرویس و دوباره صداگذاری شد و یک کنسول نوازندگی جدید، تغییرات اندک در دیسپوزیشن و ثبت‌های جدیدی به آن اضافه گشت.Völkl, S. محراب اصلی فعلی را «یوهان اویخاریوس هرمان» در سال ۱۷۲۰ بنا کرد که این محراب بین سال‌های ۱۷۴۶ تا ۱۷۴۸ به‌طور اساسی به سبک باروک بازطراحی شد. این مسیر در قالب یک مسیر اصلی و چهار مسیر فرعی منطقه‌ای (مسیرهای محلی) به عنوان یک مسیر پیاده‌گردی از میان اسقف‌نشین روتنبورگ-اشتوتگارت و اسقف‌نشین اعظم فرایبورگ در ایالت بادن-وورتمبرگ عبور می‌کند. | ## جمع‌بندی | مسیر منطقه‌ای جنوب (دریاچه کنستانس–آلگو–اوبراشوابن) نیز به کلیسای سنت مارتین در بیبراخ ختم می‌شود.