موضوع مقاله: درمان انتی فاکتور رشد عروق اندوتلیال | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # درمان انتی فاکتور رشد عروق اندوتلیال | مقدمه: این دارو در درمان برخی سرطانهای مشخصی و دژنراسیون وابسته به سن ماکولا استفاده شده‌است. | ## بخش 1: درمان انتی فاکتور رشد عروق اندوتلیال | آن‌ها می‌تواند شامل آنتی‌بادیهای مونوکلونال مانند بواسیزوماب، مشتقات آنتی‌بادی مانند رانیبیزوماب (لوسنتین) یا مولکولهای کوچک به صورت خوراکی در دسترس که تیروزین کیناز تحریک شده به واسطهٔ VEGF را مهار کند: لاپاتینیب، سانیتینیب، سورافنیب، آکسیتینیب و پازوپیناب. برگر و هنهن در سال ۲۰۰۸ نتیجه گرفتند که داروهای anti-VEGF می‌تواند در مدل موشهای سرطانی و در تعداد فزاینده‌ای از سرطان‌های انسانی، اثر درمانی را نشان دهد. اما «منافع آن‌ها در بهترین حالت گذرا هستند و پس از ترمیم رشد و پیشرفت تومور ادامه میابد.» مطالعات بعدی در عواقب استفاده از مهارکننده‌های VEGF نشان داد که، اگر چه آن‌ها می‌تواند به کاهش رشد اولیه تومو منجر شود، اما مهارکنندهٔ VEGF می‌تواند هم‌زمان ترویج تهاجم و متاستاز تومورها را ارتقا دهد. سدی رانیب یک مهارکننده تیروزین کینازچند هدفه است، اثرات ضد ادم را باکاهش نفوذپذیری و کمک به نرمال‌سازی عروق انجام می‌دهد بررسی سیستماتیک کوکران در سال ۲۰۱۴، اثربخشی رانیبیزوماب و پگاپتانیب در بیماران مبتلا به ادم ماکولا ناشی از انسداد ورید مرکزی شبکیه را مطالعه کرد. شرکت کنندگان در هر دو گروه درمانی بهبود در حدت بینایی و کاهش علائم ادم ماکولا بیش از شش ماه را نشان داد. دژنراسیون نئوواسکولار وابسته به سن ماکولا رانیبیزوماب یک آنتی‌بادی مونوکلونال قطعه مشتق شده از بواسیزماب است که توسط جنتک برای استفادهٔ داخل چشم توسعه داده شده. در سال ۲۰۰۶ این دارو برای درمان دژنراسیون نئوواسکولار وابسته به سن ماکولا، مورد تأیید FDA قرار گرفت. | ## بخش 2: درمان انتی فاکتور رشد عروق اندوتلیال | در اکتبر ۲۰۰۶ عنوانی از مجله پزشکی نیوانگلند، روژن فیلد و همکارانش، گزارش دادند که تزریق ماهانه رانیبیزوماب داخل ویتره منجر به افزایش قابل توجهی در سطح میانگین حدت بینایی نسبت به تزریق شم می‌شود. این نتیجه حاصل از دو سال بود، مطالعه فاز III که رانیبیزوماب را بسیار مؤثر در درمان با حداقل تهاجم یا ای ام دی نهفته مرطوب را با میزان پایین‌تر عوارض جانبی چشمی، می‌داند. یکی دیگر از مطالعه منتشر شده در ژانویه ۲۰۰۹ مجلهٔ چشم‌پزشکی، شواهدی برای اثربخشی رانیبیزوماب فراهم کرد. اگر چه اثر رانیبیزوماب به خوبی با آزمایشات بالینی گستره پشتیبانی شده، اما هزینه اثربخشی دارو مورد سؤال است. در هزینه $۲٬۰۰۰٫۰۰ در هر تزریق، هزینه برای درمان ای ام دی مرطوب در بیماران در ایالات متحده بیشتر از $۱۰٫۰۰ میلیارد دلار در سال است. با توجه به هزینه‌های بالا، بسیاری از چشم پزشکان، بواسیزوماب را به عنوان جایگزین داروهای تزریقی داخل ویتره در درمان ای ام دی مرطوب انتخاب نموده‌اند. در سال 2007 Raftery و همکارانش، مگر اینکه رانیبیزوماب ۲٫۵ برابر بیشتر از بواسیزوماب مؤثر باشد، گزارش دادند که رانیبیزوماب مقرون به صرفه نیست. | ## بخش 3: درمان انتی فاکتور رشد عروق اندوتلیال | این نتیجه حاصل شد که قیمت رانیبیزوماب برای مقرون به صرفه شدنش، به شدت کاهش می‌یابد. در اکتبر سال ۲۰۰۶ مؤسسه ملی چشم از مؤسسه ملی بهداشت منبع یک مطالعه تطبیقی رانیبیزوماب و بواسیزوماب را برای ارزیابی اثربخشی نسبی و تنوع چشمی در درمان ای ام دی مرطوب را اعلام کرد. این مطالعه، مقایسهٔ آزمایشات درمان دژنراسیون وابسته به سن ماکولا (مطالعهٔ کات) نامیده شد، در حدود ۱۲۰۰ بیماران تازه تشخیص داده شده‌ای ام دی مرطوب را به‌طور تصادفی به بیماران تقسیم شده به گروه‌های درمانی مختلف ، انتخاب کردند. تا تاریخ می ۲۰۱۲, درمان anti-VEGF با آواستین توسط مدیکر پذیرفته شده، کاملاً با قیمت مناسب و مؤثر است. لوسنتیس ساختار مولکولی مشابه اما کوچکتر نسبت به آواستین دارد و مورد تأیید FDA در سال ۲۰۰۶ برای درمان مک دی قرار گرفته و در عین حال کم هزینه تر است، با این وجود، هنوز هزینه بر است. تحقیقات VEGF نیز توسط تیازولیدیندیون (مورد استفاده برای دیابت نوع ۲ و بیماری‌های مربوط) مهار شده، و این بر سلول گرانولوزا مؤثر است که پتانسیل تیازولیدیندیون برای استفاده در سندرم تحریک بیش از حد تخمدانی را دارد. | ## جمع‌بندی | یک مطالعه کوکران به دنبال تعیین اثربخشی داروهای anti-VEGF مانند رانیبیزوماب و بواسیزوماب در کاهش فشار داخل چشمی در بیماران مبتلا به اب سیاه نئوواسکولار، بی‌نتیجه بود، بنابراین تحقیقات بیشتری برای مقایسه درمان anti-VEGF با درمان‌های معمولی مورد نیاز است.