موضوع مقاله: شراکت عمومی-خصوصی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # شراکت عمومی-خصوصی | مقدمه: شراکت عمومی-خصوصی (PPP، 3P یا P3) یک توافق همکاری بین دو یا چند بخش دولتی و خصوصی است، و به‌طور معمول ماهیت طولانی مدت دارد. | ## بخش 1: شراکت عمومی-خصوصی | به عبارت دیگر، دولت(ها) و بنگاه‌ها را درگیر می‌کند که برای تکمیل یک پروژه یا ارائه خدمات به مردم با یکدیگر همکاری کنند. از آنجا که PPPها تعاونی بین دولت و بخش خصوصی هستند، آنها نمونه‌ای از حاکمیت چند ذینفع هستند. مشارکت‌های دولتی و خصوصی در چندین کشور اجرا شده‌است که در درجه اول برای پروژه‌های زیربنایی از جمله ساختمان و تجهیز مدارس، بیمارستان‌ها، سیستم‌های حمل و نقل و سیستم‌های آب و فاضلاب مورد استفاده قرار گرفته‌است. PPPها به عنوان ابزارهای تأمین مالی بسیار بحث‌برانگیز بوده‌اند، تا حد زیادی به دلیل نگرانی مبنی بر اینکه بازده عمومی سرمایه‌گذاری کمتر از بازده سرمایه‌دار خصوصی است. PPPها با مفاهیمی مانند خصوصی‌سازی و انعقاد قراردادهای خدمات دولتی ارتباط نزدیکی دارند.فقدان درک مشترک از PPP و رازداری پیرامون جزئیات مالی آنها، باعث می‌شود روند ارزیابی اینکه آیا این PPP موفقیت‌آمیز بوده‌است یا خیر، پیچیده باشد.طرفداران P3 سهم ریسک و توسعه نوآوری را برجسته می‌کنند، در حالی که منتقدین هزینه‌های بالاتر و مسئولیت پذیری آنها را عامل منفی می‌دانند. در شراکت عمومی-خصوصی، دولت‌ها با همکاری شرکت‌های بخش خصوصی، زیرساخت‌های مورد نیاز، برای ارائهٔ خدمات به عموم جامعه را گسترش می‌دهند. مزیت مهم این شیوه از تعامل حفظ منافع دو طرف همکاری، یعنی بخش دولتی و بخش خصوصی است. | ## بخش 2: شراکت عمومی-خصوصی | 32(1):146-154 همچنین در این روش به دلیل وجود سازوکار مناسب برای همکاری دولت و بخش خصوصی و نبود ساختار کارفرما و پیمانکار، طرفی که به خوبی می‌تواند مدیریت ریسک کند، ریسک طرح را می‌پذیرد و به این ترتیب، با افزایش کارایی، هزینه‌ها کاهش یابد. این بخش می‌تواند صدها نوع مختلف از قراردادهای بلند مدت را با طیف گسترده‌ای از تخصیص ریسک، ترتیبات تأمین بودجه و الزامات شفافیت پوشش دهد. پیشرفت PPPها، به عنوان یک مفهوم و یک عمل، محصول مدیریت عمومی جدید اواخر قرن بیستم و فشارهای جهانی سازی است. خصوصی‌سازی یک بحث معنایی وجود دارد که مربوط به این باشد که P3ها خصوصی‌سازی را تشکیل می‌دهند یا خیر. برخی معتقدند که این «خصوصی‌سازی» نیست زیرا دولت مالکیت تسهیلات را حفظ می‌کند یا مسئولیت ارائه خدمات عمومی را بر عهده دارد. P3ها یک نوع محدودتر از خصوصی‌سازی است به نسبت به فروش آشکار دارایی‌های عمومی، اما گسترده‌تر از آن است که فقط با خدمات دولتی منعقد شوند. حامیان P3 معمولاً این موضع را اتخاذ می‌کنند که P3ها خصوصی‌سازی را تشکیل نمی‌دهند، در حالی که مخالفان P3 استدلال می‌کنند که اینگونه هستند. | ## بخش 3: شراکت عمومی-خصوصی | ریشه تاریخی دولت‌ها در طول تاریخ از چنین ترکیبی از تلاش‌های عمومی و خصوصی استفاده کرده‌اند. محمد علی مصری در اوایل دهه ۱۸۰۰ از «امتیازات» برای به دست آوردن کارهای عمومی با حداقل هزینه استفاده می‌کرد، در حالی که شرکت‌های امتیاز دهنده بیشترین سود را از پروژه‌هایی مانند راه‌آهن و سدها کسب می‌کردند.بخش عمده ای از زیر ساخت‌های اولیه ایالات متحده توسط آنچه که می‌تواند مشارکت‌های دولتی و خصوصی در نظر گرفته شود ساخته شده‌است. آغاز فعالیت این مدل را به‌طور جدی می‌توان از تصویب جزء ۱ بند د تبصره ۱۹ قانون بودجه ۱۳۹۶ دانست که در آن سازمان برنامه و بودجه کشور مکلف شد، زیر ساختی را ایجاد نماید تا بستری عملی برای بهبود مدیریت طرحها و تغییر از الگوهای سنتی به روشهای نوین مانند همین مدل «مشارکت عمومی - خصوصی» فراهم آید. مشارکت عمومی-خصوصی را می‌توان مدلی برای تأمین مالی پروژه‌های زیرساختی، زیر بنایی و طرحهای تملک دارایی‌های سرمایه‌ای دانست. توجه ویژه به قراردادهای مشارکت عمومی – خصوصی و هموار نمودن فرایند واگذاری از اقدامات اساسی و اولیه‌ای است که باید بدان پرداخت. تجربه جهانی حاکی از آن است که کشورهای پیشرفته و در حال توسعه جهت مدیریت، آموزش و جذب سرمایه‌گذار از طریق وب سایت ویژه ای تحت عنوان مشارکت عمومی - خصوصی توانسته‌اند اهداف خود را اجرایی نمایند. | ## جمع‌بندی | از دستگاه‌های اجرایی در سطح کلان نظام جمهوری اسلامی ایران، که برای نخستین بار گامی اجرایی در تبیین این مدل برای انجام پروژه‌های ملی برداشت؛ وزارت جهاد کشاورزی بود.