موضوع مقاله: لاشخورسانان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لاشخورسانان | مقدمه: لاشخورسانان ، یک راسته پیشین از پرندگان لاشه‌خوار بود که شامل کرکس‌های جهان جدید و هیولامرغان که اکنون منقرض شده‌اند، می‌شد. | ## بخش 1: لاشخورسانان | برخلاف بسیاری از کرکس‌های جهان قدیم، این گروه از پرندگان دارای چنگال و عضلات مناسب در پاهای خود برای شکار نیستند. در گذشته، بر اساس دورگه‌سازی دی‌ان‌ای-دی‌ان‌ای و ویژگی‌های ریخت‌شناسی، این گروه به‌عنوان گروه خواهر لک‌لک‌ها در نظر گرفته می‌شد.چارلز سیبلی و جان ای. اما، تحلیل دی‌ان‌ای میتوکندریایی در سال ۲۰۲۱ نشان‌دهنده تبارزایی قوی‌تر میان لاشخورسانان و خانواده‌های بازسانان بود. اکنون این گروه معمولاً به‌عنوان بخشی از بازسانان در خانواده کرکس‌های جهان جدید طبقه‌بندی می‌شود. توصیف کالبدشناسی لاشخورسانان که به نام کرکس‌های جهان جدید نیز شناخته می‌شوند، دارای کرک‌پرهایی با ویژگی‌های منحصربه‌فرد هستند که از تجمع باکتری‌ها و هاگ‌های قارچی جلوگیری می‌کنند و به آن‌ها اجازه می‌دهند بدون بیمار شدن از لاشه تغذیه کنند. این ویژگی‌های پرها شامل نبود ساقه دوم، شکل مسطح و ساختار متخلخل است که اجازه می‌دهد هوا از آن عبور کرده و از حفظ رطوبت و باکتری‌ها جلوگیری شود. پرهای این پرندگان فاقد قلاب‌های قفل‌شونده‌ای هستند که در پرهای پرندگان دیگر یافت می‌شود و این ویژگی باعث انعطاف‌پذیری بیشتر پرها و امکان حرکت بهتر آن‌ها می‌شود. این انعطاف ممکن است در حفظ دمای بدن هنگام پرواز در ارتفاعات بالا و حرکت در جریان‌های هوایی متلاطم مفید باشد. علاوه بر این، وجود مغز پر و رنگدانه ملانین در این پرها ممکن است به دوام و مقاومت آن‌ها در برابر ساییدگی کمک کند. این ویژگی‌های پرها برای لاشخورسانان منحصربه‌فرد هستند و احتمالاً در نقش اکولوژیکی خاص آن‌ها به‌عنوان لاشه‌خواران اهمیت دارند. همچنین، کرکس‌های جهان جدید دارای دستگاه گوارشی بسیار اسیدی هستند که به آن‌ها اجازه می‌دهد پاتوژن‌های مضر در غذای خود، به‌ویژه لاشه‌هایی که مدت زیادی مرده‌اند، را تجزیه و نابود کنند. بیشتر کرکس‌های جهان جدید مردارخوار اجباری هستند، به این معنی که تنها از حیواناتی که از پیش مرده‌اند تغذیه می‌کنند. بااین‌حال، کرکس‌های بالغ پاهایی مناسب برای حمل غذا ندارند و به همین دلیل، با بالاآوری گوشت و قطعات استخوان به جوجه‌های خود غذا می‌دهند. | ## بخش 2: لاشخورسانان | بینایی و شنوایی کرکس‌ها دارای بینایی بسیار پیشرفته‌ای هستند که می‌توانند لاشه‌ای با طول تقریبی را از فاصله و حتی در ارتفاعات تا شناسایی کنند. شنوایی آن‌ها نیز بسیار حساس است و دامنه‌ای حدود ۵٬۰۰۰ هرتز با آستانه ۲۰ دسی‌بل دارد. در جستجوی غذا، کرکس‌ها به دنبال حیوانات سالم نمی‌روند؛ بلکه هدف آن‌ها موجودات مرده یا نزدیک به مرگ است. رژیم غذایی آن‌ها عمدتاً شامل خزندگان، پستانداران، پرندگان و ماهی‌ها است، هرچند که گاهی اوقات از بقایای انسان نیز تغذیه می‌کنند. این پرندگان در زیستگاه‌های باز زندگی می‌کنند، اما معمولاً در حاشیه‌های جنگل‌ها یافت می‌شوند. آن‌ها از لاشه‌های بزرگ تغذیه می‌کنند، اما همچنین برای شکار طعمه‌های زنده نیز جستجو می‌کنند. این پرندگان بزرگ با رنگ قهوه‌ای-سیاه و دو رنگ مختلف در زیر بال‌هایشان شناخته می‌شوند. وزن آن‌ها حدود ۱٫۶ تا ۲٫۴ کیلوگرم است و با استفاده از بویایی یا بینایی طعمه‌های خود را پیدا می‌کنند، اما همچنین از حیوانات مرده و زنده تغذیه می‌کنند. این کرکس‌ها رنگ زردی بر روی سر خود دارند و طول بال‌هایشان از طول دمشان بیشتر است. آن‌ها معمولاً در باتلاق‌ها در شیب کارائیب مکزیک و نیکاراگوئه یافت می‌شوند و در باتلاق‌ها، گرم‌دشت‌ها و حراها زندگی می‌کنند. این پرندگان در ارتفاعات پایین‌تری پرواز می‌کنند و برای یافتن طعمه بر روی درختان فرود می‌آیند. این پرندگان سیاه با لکه‌های سفید زیر بال‌ها و لکه‌ای سفید باریک در قسمت بالایی بال‌هایشان شناخته می‌شوند. آن‌ها منتظر می‌مانند تا شب‌های دیرهنگام یا صبح‌های زود برای شکار طعمه‌های خود بیرون بروند. | ## بخش 3: لاشخورسانان | این شامل کرکس سیاه، کرکس بوقلمونی، کرکس زرد سر کم‌تر، کرکس زرد سر بزرگ‌تر، کرکس کالیفرنیایی، کرکس آندهای و کرکس شاه است. طول بدن آن‌ها ۵۹–۷۴ سانتیمتر، طول بال‌ها ۱۴۱–۱۶۰ سانتیمتر و وزن آن‌ها بین ۱٫۷ تا ۲٫۳ کیلوگرم است. رفتار آن‌ها شامل تغذیه از لاشه‌های بزرگ با دنبال کردن دیگر لاشه‌خوارها به منبع غذا است. طول آن‌ها می‌تواند ۶۲–۷۲ سانتیمتر، طول بال‌ها ۱۶۰–۱۸۱ سانتیمتر و وزن آن‌ها ۱٫۶–۲٫۴ کیلوگرم باشد. آن‌ها معمولاً از لاشه تغذیه می‌کنند، اما گاهی اوقات ماهی شکار کرده و به موجودات زنده حمله می‌کنند. این کرکس‌ها معمولاً بال‌هایی با رنگ دوگانه دارند، اما ممکن است رنگ زردی در سر آن‌ها مشاهده شود. طول آن‌ها ۵۳–۶۵ سانتیمتر، طول بال‌ها ۱۵۰–۱۶۵ سانتیمتر و وزن آن‌ها ۰٫۹–۱٫۶ کیلوگرم است. این پرندگان معمولاً در باتلاق‌های شیب کارائیب مکزیک تا نیکاراگوئه یافت می‌شوند و در باتلاق‌ها، ساواناها و مانگروها زندگی می‌کنند. آن‌ها تمایل دارند که در سطح پایین‌تر در باتلاق‌های باز پرواز کنند و به دنبال لاشه از طریق بینایی و بویایی بگردند و زمان زیادی را روی زمین پایین‌تر برای یافتن طعمه می‌گذرانند. این پرندگان سیاه با لکه‌های سفید زیر بال‌ها و لکه‌ای سفید باریک در قسمت بالایی بال‌هایشان شناخته می‌شوند. این کرکس‌ها در کوه‌های باخا کالیفرنیا و شمال آریزونا/جنوب یوتا زندگی می‌کنند و به‌طور کامل از لاشه تغذیه می‌کنند، به‌ویژه از لاشه‌های پستانداران بزرگ. | ## جمع‌بندی | برخلاف کرکس‌های بوقلمونی، تصور می‌شود که کرکس‌های کالیفرنیایی بیشتر به بینایی تیز خود برای پیدا کردن غذا تکیه می‌کنند تا بویایی، و معمولاً لاشه‌ها را از فاصله دور با دیدن دیگر لاشه‌خوارها که در پایین جمع شده‌اند، شناسایی می‌کنند.