موضوع مقاله: کله‌پوستی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کله‌پوستی | مقدمه: کله‌پوستی یا سرتراشیده یا اسکینهد (به انگلیسی: ) عضو یک خرده‌فرهنگ است که در دهه ۱۹۶۰ میلادی در میان جوانان طبقه کارگر لندن، انگلستان، پدید آمد. | ## بخش 1: کله‌پوستی | این جنبش به زودی به دیگر بخش‌های بریتانیا گسترش یافت و در اواخر دهه ۱۹۷۰ موجی دوم از جنبش کله‌پوستی در سراسر جهان شکل گرفت. کله‌پوست‌ها که از ازخودبیگانگی اجتماعی و همبستگی طبقه کارگر انگیزه می‌گرفتند، با موی کوتاه یا تراشیده و پوشش طبقه کارگری همچون دکتر مارتنز و پوتین‌های کار با نوک فلزی، بند شلوار، جین‌های فاق‌بلند با پاچه‌های راست، و پیراهن‌های یقه‌دکمه‌ای معمولاً تنگ‌دوخت به رنگ یکدست یا چهارخانه شناخته می‌شوند. این جنبش در اواخر دهه ۱۹۶۰ به اوج خود رسید، در دهه ۱۹۸۰ دوباره اوج گرفت و از آن پس در بافت‌های گوناگون در سراسر جهان پایدار مانده‌است. برآمدن کله‌پوست‌ها در دو موج رخ داد؛ موج نخست در اواخر دهه ۱۹۶۰ در بریتانیا بود. نخستین کله‌پوست‌ها جوانان طبقه کارگری بودند که با انگیزه بیان ارزش‌های جایگزین و افتخار به هویت طبقه کارگری، هم از سختگیری و دهه‌های ۱۹۵۰ تا اوایل ۱۹۶۰ روی برمی‌گرداندند و هم از جنبش هیپی با رویکرد طبقه متوسط یا بورژوایی و اخلاق صلح و دوستی آن در میانه تا اواخر دهه ۱۹۶۰. کله‌پوست‌ها به جای آن به سوی خرده‌فرهنگ‌های بیرون از دایره اصلی طبقه کارگر کشیده می‌شدند و عناصری از مد اولیه طبقه کارگری و موسیقی و مد جامائیکایی، به‌ویژه از های جامائیکایی را در خود جای می‌دادند. در مراحل نخستین این جنبش، هم‌پوشانی قابل توجهی میان خرده‌فرهنگ اولیه کله‌پوستی، خرده‌فرهنگ مود و خرده‌فرهنگ رود بوی در میان جوانان بریتانیایی-جامائیکایی و مهاجران جامائیکایی وجود داشت، چرا که این سه گروه در همان محله‌های طبقه کارگر و فقیر بریتانیا با هم نشست و برخاست می‌کردند. همان‌طور که کله‌پوست‌ها عناصر خرده‌فرهنگ مود و خرده‌فرهنگ رود بوی را برگرفتند، هم نسل اول و هم نسل دوم اسکین‌ها از ریتم‌های سبک‌های موسیقی جامائیکایی مانند اسکا، و رگی و گاه سول و ریتم اند بلوز آفریقایی-آمریکایی تأثیر پذیرفتند. اواخر دهه ۱۹۷۰ و اوایل دهه ۱۹۸۰ دوره احیا یا موج دوم خرده‌فرهنگ کله‌پوستی بود که با افزایش پیوند پیروانش با جنبش پانک در حال ظهور همراه شد. ، شاخه‌ای از طبقه کارگر در پانک راک، به زودی به عنصری حیاتی در فرهنگ کله‌پوستی بدل شد، در حالی که سبک‌های جامائیکایی محبوب در میان نسل اول کله‌پوست‌ها از فیلتر پانک و موسیقی موج نو گذشته و به سبکی موسوم به تبدیل شدند. در بستر این جنبش‌های موسیقایی نو، خرده‌فرهنگ کله‌پوستی متنوع‌تر شد و مدهای روز آن از سبک‌های اصیل تمیز دهه ۱۹۶۰ با ریشه در مود و رود بوی تا سبک‌های کمتر سختگیرانه متأثر از پانک را دربرمی‌گرفت. در اوایل دهه ۱۹۸۰، گرایش‌های سیاسی اهمیت بیشتری یافتند و خرده‌فرهنگ را به دو شاخه راست افراطی و چپ افراطی تقسیم کردند، هرچند بسیاری از اسکین‌ها خود را سیاست‌گریز می‌خواندند. در بریتانیای کبیر، خرده‌فرهنگ کله‌پوستی در نگاه عموم با عضویت در گروه‌های راست افراطی همچون جبهه ملی بریتانیا و جنبش بریتانیا گره خورد. تا دهه ۱۹۹۰، جنبش‌های نئونازی اسکین‌هد در سراسر اروپا و آمریکای شمالی گسترش یافتند، اما گروه‌هایی مانند (SHARP) که در واکنش به این جریان پدید آمدند، در برابرشان ایستادند. تا به امروز، خرده‌فرهنگ کله‌پوستی طیف گسترده‌ای از باورهای سیاسی را بازتاب می‌دهد، حتی آن‌که بسیاری همچنان آن را جنبشی عمدتاً سیاست‌گریز و طبقه کارگری می‌دانند. برخی از این جوانان آن درآمد را صرف مدهای تازه کردند؛ لباس‌های پاره می‌پوشیدند و برای وصله‌کردن آن‌ها از تکه‌پارچه بهره می‌گرفتند، شیوه‌ای که گروه‌های آمریکایی ، گروه‌های بریتانیایی ریتم اند بلوز، برخی بازیگران سینما و بازرگانان پوشاک خیابان کرنبی رواج داده بودند. این جوانان به نام شناخته شدند، خرده‌فرهنگی نوجوانانه که به مصرف‌گرایی، مد، موسیقی و اسکوتر دلبسته بود. مادهای طبقه کارگر سبک‌های پوشاک کاربردی را برمی‌گزیدند که با شیوه زندگی و موقعیت شغلی‌شان سازگار بود: پوتین‌های کاری یا پوتین‌های ارتشی، جین‌های ساق‌صاف یا شلوارهای استاپرست، پیراهن‌های دکمه‌دار و بندشلوار. مادهای طبقه کارگر هر زمان که می‌توانستند پول خود را صرف کت‌وشلوار و لباس‌های شیک می‌کردند تا در سالن‌های رقص بپوشند، جاهایی که در آن‌ها از موسیقی سول، اسکا و راک‌استدی لذت می‌بردند. حدود سال ۱۹۶۶، شکافی میان «مادهای طاووس‌وار» (که به «مادهای نرم» نیز معروف بودند) — که کمتر خشونت‌طلب بودند و همیشه جدیدترین لباس‌های گران‌قیمت می‌پوشیدند — و «مادهای سرسخت» (که با نام‌های «مادهای گانگ»، «لیمون‌هد» یا «بادام‌زمینی» نیز شناخته می‌شدند) پدید آمد؛ این گروه دوم با موی کوتاه‌تر و تصویری طبقه‌کارگری‌تر شناخته می‌شدند. کوتاه‌کردن موهایشان احتمالاً دلایل عملی داشت، چراکه موی بلند می‌توانست در مشاغل صنعتی و درگیری‌های خیابانی مشکل‌ساز باشد. اسکین‌هدها ممکن است موهایشان را برای مخالفت با فرهنگ هیپی‌های طبقه متوسط‌تر کوتاه کرده باشند. افزون بر حفظ بسیاری از تأثیرات ماد، اسکین‌هدهای نخستین به سبک‌ها و فرهنگ جامائیکایی — به‌ویژه موسیقی: اسکا، راک‌استدی و رگی اولیه (پیش از آنکه ضرب‌آهنگ کند شود و اشعار بر موضوعاتی چون ناسیونالیسم سیاه و جنبش راستافاری متمرکز گردد) — علاقه فراوان داشتند. فرهنگ اسکین‌هد تا سال ۱۹۶۹ چنان رواج یافت که حتی گروه راک اسلید موقتاً این ظاهر را به‌عنوان راهبردی بازاریابی پذیرفت. این خرده‌فرهنگ با انتشار رشته‌ای از رمان‌های خشونت‌آمیز و آشکارا جنسی نوشته ، به‌ویژه «اسکین‌هد» و «فرار اسکین‌هد»، توجه گسترده‌تری به خود جلب کرد. به‌دلیل مهاجرت گسترده بریتانیایی‌ها به پرث، استرالیای غربی، بسیاری از جوانان بریتانیایی در آن شهر به گروه‌های اسکین‌هد/ پیوستند و در اواخر دهه ۱۹۶۰ سبک استرالیایی خود را پدیدآوردند. در اوایل دهه ۱۹۷۰، خرده‌فرهنگ اسکین‌هد رو به کم‌رنگ‌شدن در فرهنگ عامه نهاد و برخی از اسکین‌هدهای اصیل وارد دسته‌بندی‌های تازه‌ای شدند: «» (با معیار توانایی شانه‌کردن مو)، «اسموتی‌ها» (اغلب با موی تا شانه) و «بوت‌بوی‌ها» (با موی به‌درازای مادها؛ مرتبط با دسته‌های خیابانی و هولیگانیسم فوتبالی). برخی روندهای مد به ریشه‌های ماد بازگشتند و کفش‌های بروگ، کفش‌های لوفر، کت‌وشلوار و ترکیب شلوار و پلیور دوباره مد شدند. بیشتر این اسکین‌هدهای احیاگر در واکنش به تجاری‌شدن پانک، سبکی را در پیش گرفتند که با سبک اصیل اسکین‌هد سال ۱۹۶۹ همخوانی داشت. این احیا شامل گری هاجز و (که هر دو بعداً به گروه پیوستند) و ، که بعداً به گروه پیوست، می‌شد. در همین دوره، برخی اسکین‌هدها با گروه‌های راست‌گرای افراطی مانند و پیوند یافتند. از سال ۱۹۷۹ به بعد، اسکین‌هدهایی با تأثیرات پانک که موی کوتاه‌تر، پوتین‌های بلندتر و تأکید کمتری بر سبک‌های سنتی داشتند، در شمار رو به افزایش بودند و عمدتاً به‌دلیل هولیگانیسم فوتبالی توجه رسانه‌ها را به خود جلب کردند. با این حال، اسکین‌هدهایی که سبک‌های اصیل الهام‌گرفته از ماد را ترجیح می‌دادند همچنان باقی ماندند. سرانجام، تفسیرهای گوناگون از خرده‌فرهنگ اسکین‌هد از بریتانیا و اروپای قاره‌ای فراتر رفت. | ## بخش 2: کله‌پوستی | در ایالات متحده، بخش‌هایی از صحنه هاردکور پانک سبک‌های اسکین‌هد را پذیرفتند و نسخه خود را از این خرده‌فرهنگ پدیدآوردند. بیل اوزگربی استدلال کرده که فرهنگ اسکین‌هد به‌طور کلی از شرایط اقتصادی خاصی نیرو می‌گیرد.Osgerby, 1998 او در مصاحبه‌ای با بی‌بی‌سی گفت: «در اواخر دهه ۱۹۷۰ و اوایل دهه ۱۹۸۰، فرهنگ طبقه کارگر در پی بیکاری و فرسودگی مناطق شهری رو به فروپاشی بود و تلاشی برای بازیابی حس همبستگی و هویت طبقه کارگری در برابر موج تغییرات اجتماعی صورت می‌گرفت.» آلمان در دهه ۱۹۸۰، درگیری‌های خیابانی میان اسکین‌هدها و اعضای جنبش‌های ضدفاشیست و چپ‌گرای جوان به‌طور مرتب در آلمان غربی بالا می‌گرفت. نئونازی‌های آلمانی، که از جمله میشائل کونن در رأس آن‌ها بود، می‌کوشیدند صفوف خود را با جوانان تازه‌ای از صحنه روبه‌رشد اسکین‌هد گسترش دهند. در آن سوی دیوار برلین، در آلمان شرقی، جنبش جوانان اسکین‌هد دو سبک متفاوت داشت: یکی بیشتر بر سبک‌های مد جوانان شورشی متمرکز بود و دیگری اغلب لباس‌های معمولی می‌پوشید و بر فعالیت سیاسی تأکید بیشتری داشت. این گروه‌ها از سوی مأموران اشتازی نفوذ داده شدند و در آلمان شرقی عمر درازی نیاوردند. پس از آنکه گروهی از اسکین‌هدها در سال ۱۹۸۷ به کنسرتی پانک در کلیسای صهیون (برلین شرقی) حمله کردند، بسیاری از رهبران اسکین‌هد برای فرار از دستگیری به آلمان غربی گریختند. در دوران احیای کله‌پوستی در دهه ۱۹۸۰، بسیاری از دختران کله‌پوست مدل موی فدر (Chelsea) داشتند (مدل «چلسی»، یک باب دارای چتری از جلو ولی با آندرکات از پشت). آن‌ها ممکن بود بلیزرهای اندازه‌دار، ، کاپشن‌های بمب‌افکن، کاپشن‌های دنیم (معمولاً آبی، گاهی پاشیده با آب ژاول)، ، بارانی‌های سه‌ربعی به سبک کرومبی، پالتوهای ۳/۴ پوست‌گوسفندی، بارانی‌های کوتاه مکینتوش، یا بپوشند. کله‌پوست‌های سنتی («هارد مود») گاهی کت‌وشلوار می‌پوشیدند، اغلب از جنس پارچه دوتونی «تونیک» (ماده‌ای براق شبیه موهر که در نورها و زوایای مختلف رنگ آن تغییر می‌کند)، یا با طرح یا . بسیاری از کله‌پوست‌ها شلوار فلت‌فرانت Sta-Prest یا دیگر انواع شلوار کلاسیک می‌پوشیدند؛ جین (معمولاً لیوایز، Lee یا رنگلر؛ یا شلوار رزمی (ساده یا کموفلاژ). جین‌ها و شلوارها عمداً کوتاه می‌شدند (یا کوتاه دوخته می‌شدند، یا لبه می‌زدند یا تو می‌کردند) تا چکمه‌ها دیده شوند، یا برای نشان دادن جوراب‌های رنگ‌روشن هنگام پوشیدن لوفر یا بروگ. جین‌ها اغلب آبی بودند با طرح پاچه موازی، کوتاه‌شده یا با لبه‌های تمیز و باریک تا شده، و گاهی با آب ژاول پاشیده می‌شدند تا شبیه شلوار کموفلاژ به نظر برسند (سبکی که در میان کله‌پوست‌های Oi! بسیاری از کله‌پوست‌های سنتی‌گرا بند شلوار (بریس) به رنگ‌های گوناگون می‌بستند، معمولاً به پهنای حداکثر یک اینچ، که به کمربند شلوار گیره می‌شد. در برخی مناطق، بریس‌های پهن‌تر از این اندازه ممکن بود نشانه‌ای باشد که کله‌پوست یا مد روز نیست یا به تعلق دارد. به‌طور سنتی، بریس‌ها به شکل X در پشت بسته می‌شدند، اما برخی کله‌پوست‌های گرایش Oi! بریس‌های طرح‌دار — اغلب چهارخانه سیاه‌وسفید یا راه‌راه عمودی — گاهی توسط کله‌پوست‌های سنتی پوشیده می‌شد. در مواردی، رنگ بریس‌ها یا کاپشن‌های بمب‌افکن برای نشان دادن وابستگی بهره گرفته می‌شد. رنگ‌های انتخابی بسته به منطقه متفاوت بود و در مناطق و دوره‌های زمانی مختلف معناهای کاملاً متفاوتی داشت. تنها کله‌پوست‌هایی از همان منطقه و دوره زمانی قادر به تفسیر دقیق این رنگ‌ها بودند. این رویه با گذشت زمان کمتر شد، به‌ویژه در میان کله‌پوست‌های سنتی‌گرا که بیشتر رنگ‌ها را صرفاً به دلایل مد انتخاب می‌کردند. کلاه‌های رایج در میان کله‌پوست‌ها عبارت‌اند از: کلاه‌های ؛ کلاه‌های ؛ ؛ (بدون پوم‌پوم). کمتر رایج بوده‌اند کلاه‌های بولر (بیشتر در میان سوئدهدها و کسانی که از فیلم «پرتقال کوکی» تأثیر گرفته‌اند). کله‌پوست‌های سنتی‌گرا گاهی یک دستمال ابریشمی در جیب سینه کاپشن کرومبی‌وار یا کت تونیک می‌گذاشتند، که گاهی با یک دکمه تزئینی بسته می‌شد. برخی به‌جای آن «پاکت فلش» می‌گذاشتند؛ یعنی تکه‌هایی از ابریشم به رنگ‌های متضاد که روی یک تکه مقوا سوار می‌شد و طراحی می‌شد تا شبیه دستمال تا شده تزئینی به نظر برسد. برخی از کله‌پوست‌ها نشان‌های دکمه‌ای یا پارچه‌ای دوختنی با طرح‌هایی مرتبط با وابستگی‌ها، علایق یا عقاید می‌زدند. همچنین شال‌های پشمی یا چاپ‌شده از ریون به رنگ‌های باشگاه‌های فوتبال — که به صورت گره‌دار دور گردن، مچ یا آویزان از حلقه کمربند پوشیده می‌شد — رواج داشت. شال‌های ابریشمی یا مصنوعی (به‌ویژه برند Tootal) با طرح‌های بته‌جقه نیز گاهی پوشیده می‌شد. دختران کله‌پوست (که گاهی اسکین‌بِرد یا اسکین‌گرل نامیده می‌شوند) به‌طور کلی همان پوشاک مردان را می‌پوشیدند، با این تفاوت که دامن، جوراب‌شلواری یا کت‌دامن متشکل از کت سه‌ربعی و دامن کوتاه هماهنگ نیز به آن اضافه می‌شد. برخی اسکین‌گرل‌ها جوراب‌شلواری توری و دامن مینی می‌پوشیدند، سبکی که در دوران احیای کله‌پوستی با نفوذ پانک معرفی شد. کفش بیشتر کله‌پوست‌ها چکمه می‌پوشند؛ در دهه ۱۹۶۰ چکمه‌های مازاد ارتشی یا چکمه‌های کاری عمومی، و بعدتر چکمه‌ها و کفش‌های دکتر مارتنز. در بریتانیای دهه ۱۹۶۰، چکمه‌های پنجه‌فولادی که کله‌پوست‌ها و اوباش می‌پوشیدند نامیده می‌شدند؛ از این‌رو خود کله‌پوست‌ها نیز گاهی «باور بویز» خوانده می‌شدند. کله‌پوست‌ها همچنین به پوشیدن ، یا کفش‌های کم‌پاشنه دکتر مارتنز (یا مشابه آن) شناخته شده‌اند. کفش‌های ورزشی به سبک فوتبال، از برندهایی چون آدیداس یا گولا، در میان بسیاری از کله‌پوست‌ها رواج یافته‌است. دختران یا کودکان کله‌پوست معمولاً همان کفش‌های مردانه را می‌پوشند، با این تفاوت که نیز به آن افزوده می‌شود. | ## بخش 3: کله‌پوستی | در روزهای نخست خرده‌فرهنگ کله‌پوستی، برخی کله‌پوست‌ها رنگ‌بند چکمه را بر اساس تیم فوتبال مورد علاقه‌شان انتخاب می‌کردند. بعدها، برخی کله‌پوست‌ها (به‌ویژه آن‌هایی که سیاسی‌تر بودند) از رنگ‌بند کفش برای نشان دادن عقاید یا وابستگی‌ها بهره بردند. رنگ‌های انتخابی بسته به منطقه متفاوت بود و در مناطق و دوره‌های زمانی مختلف معناهای کاملاً متفاوتی داشت. تنها کله‌پوست‌هایی از همان منطقه و دوره زمانی قادر به تفسیر دقیق این رنگ‌ها بودند. این رویه با گذشت زمان کمتر شده‌است، به‌ویژه در میان کله‌پوست‌های سنتی‌گرا که بیشتر رنگ‌ها را صرفاً برای اهداف مد انتخاب می‌کنند. خرده‌فرهنگ اسکین‌هد در آغاز با سبک‌های موسیقی سیاه‌پوستان همچون سول، اسکا، ریتم اند بلوز، و رگی نخستین پیوند داشت. پیوند میان اسکین‌هدها و موجب شد گروه‌هایی چون ، ، ، و در بریتانیا محبوبیت یابند. در آغاز دهه ۱۹۷۰، برخی ترانه‌های رگی به درونمایه‌های ناسیونالیسم سیاه گرایش پیدا کردند که بسیاری از اسکین‌هدهای سفیدپوست نمی‌توانستند با آن‌ها ارتباط برقرار کنند. این تغییر در مضامین ترانه‌های رگی تنشی را میان اسکین‌هدهای سیاه‌پوست و سفیدپوست پدیدآورد، گرچه این دو گروه در سایر زمینه‌ها رابطه نسبتاً خوبی با یکدیگر داشتند. در همین دوران، برخی (شاخه‌ای برآمده از خرده‌فرهنگ اسکین‌هد) به گوش دادن به گروه‌های گلم راک بریتانیایی همچون سوییت، اسلید و مات د هوپل روی آوردند. محبوب‌ترین سبک موسیقی برای اسکین‌هدهای اواخر دهه ۱۹۷۰، بود؛ آمیزه‌ای از اسکا، راکستدی، رگی، پاپ و پانک راک. برخی اسکین‌هدهای اواخر دهه ۱۹۷۰ همچنین به گروه‌های پانک راکی چون و منیس علاقه داشتند. تا حدی واکنشی بود به این احساس که بسیاری از شرکت‌کنندگان در صحنه پانک نخستین، به گفته استیو کنت، گیتاریست گروه ، «افراد دانشگاهی شیک‌پوش بودند که کلمات بزرگ به کار می‌بردند، تلاش می‌کردند هنرمندانه باشند و دیگر ارتباط خود را با واقعیت از دست داده بودند».Robb, John (2006). ترکیبی از اسکین‌هدها، پانک‌ها و افرادی بودند که در هیچ‌کدام از این دسته‌ها جای نمی‌گرفتند. در اواخر دهه ۱۹۷۰ و آغاز دهه ۱۹۸۰ می‌توان به ، ، د بیزینس، لست ریزورت، ، و اشاره کرد. اسکین‌هدهای آمریکایی پیوندی میان خرده‌فرهنگ خود و موسیقی هاردکور پانک برقرار کردند؛ با گروه‌هایی چون ، و . به دیگر نقاط جهان نیز گسترش یافت و همچنان در میان بسیاری از اسکین‌هدها محبوب است. متأخر تأثیراتی از هاردکور آمریکایی نخستین و بریتانیایی دهه ۱۹۷۰ با یکدیگر درآمیخته‌اند. گروه‌هایی چون کانادایی — که گیتاریستش سیاه‌پوست است — عبارت «اسکین‌هدهای بلک متال» را رواج داده و به کالا تبدیل کرده‌اند. خواننده گروه روایت می‌کند که «اسکین‌هدهای بلک متال زیادی از سوی دیگر کانادا» در صحنه زیرزمینی بلک متال بریتیش کلمبیا حضور داشتند. وارگ ویکرنس، پیشگام بلک متال و افراطی راست‌گرا، در دوران حبس برای آتش زدن چندین کلیسای استیو و قتل یورنیموس به ظاهری مشابه اسکین‌هدها گرایش داشت و کمربندی با نشان SS می‌بست. گوش می‌دادند، اما سبک جداگانه‌ای متناسب با ایدئولوژی سیاسی خود پدیدآوردند: (RAC). برجسته‌ترین گروه RAC، بود که با ترکیب اولیه‌اش به عنوان یک گروه پانک غیرسیاسی آغاز کرد اما پس از انحلال ترکیب نخست و شکل‌گیری ترکیب جدید، به یک گروه نئونازی تبدیل شد. در پی این دگرگونی، گروه‌های راست افراطی چون و شاهد افزایش شمار در صفوف خود شدند. در اواخر دهه ۱۹۷۰، رسانه‌های جمعی و در پی آن‌ها افکار عمومی، خرده‌فرهنگ کله‌پوستی را عمدتاً به‌عنوان فرهنگی ترویج‌دهنده نژادپرستی و نئونازیسم می‌شناختند. خرده‌فرهنگ کله‌پوستی قدرت سفید و نئونازی سرانجام به آمریکای شمالی، اروپا و دیگر نقاط جهان گسترش یافت. رسانه‌های جریان اصلی واژه «کله‌پوستی» را در گزارش‌های مربوط به خشونت‌های نژادی به‌کار می‌بردند (صرف‌نظر از آنکه مرتکب واقعاً کله‌پوستی بود یا نه)؛ این رویکرد نقش بزرگی در کج‌فهمی عمومی از این خرده‌فرهنگ داشت.Osgerby, 1998, 65 سه گروه برجسته که در دهه ۱۹۸۰ شکل گرفتند و بعدها با کله‌پوستی‌های قدرت سفید پیوند خوردند عبارت‌اند از ایستادگی آریایی سفید، و همراسکینز. به گفته اتحادیه ضدافترا، این نماد هم از سوی کله‌پوستی‌های نژادپرست و هم از سوی کله‌پوستی‌های ضدنژادپرست به‌کار می‌رود و در برخی زمینه‌ها می‌تواند نماد نفرت شمرده شود. با این حال، در اواخر دهه ۱۹۷۰ و اوایل دهه ۱۹۸۰، بسیاری از کله‌پوستی‌ها و در بریتانیا هم چپ افراطی و هم راست افراطی را رد می‌کردند. دو گروه برجسته از کله‌پوستی‌ها که در برابر نئونازیسم و افراط‌گرایی سیاسی موضع گرفتند و در عوض از فرهنگ سنتی کله‌پوستی دفاع کردند، عبارت بودند از «گلاسگو اسپای کیدز» در اسکاتلند (که عبارت «روح ۶۹» را ابداع کردند) و ناشران زین Hard As Nails در انگلستان. با این حال، از آغاز این خرده‌فرهنگ، کله‌پوستی‌های ضدنژادپرست نیز وجود داشتند، به‌ویژه در اسکاتلند و انگلستان شمالی. در بال چپ افراطی خرده‌فرهنگ کله‌پوستی، و کله‌پوستی‌های آنارشیست موضعی تندروانه در برابر فاشیسم و به نفع طبقه کارگر دارند. عبارت «» با ترانه «A.C.A.B.» گروه در سال ۱۹۸۲ در میان برخی کله‌پوستی‌ها رواج یافت. در بریتانیا، دو گروه با شمار قابل‌توجهی از اعضای کله‌پوستی چپ‌گرا وجود داشتند: که در سال ۱۹۸۱ آغاز به کار کرد و که در سال ۱۹۸۵ تأسیس شد. | ## جمع‌بندی | در سطح بین‌الملل، برجسته‌ترین سازمان کله‌پوستی، است که در سال ۱۹۸۷ در منطقه شهری نیویورک شکل گرفت و سپس به کشورهای دیگر گسترش یافت.