موضوع مقاله: اردوگاه مرگ خلمنو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # اردوگاه مرگ خلمنو | مقدمه: اردوگاه مرگ خلمنو از بزرگترین اردوگاه‌های کار اجباری نازی‌ها بود و اولین مرکز کشتار که توسط حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان در سال ۱۹۴۱ در ۵۰ کیلومتری شهر لودتس ساخته شد. | ## بخش 1: اردوگاه مرگ خلمنو | حداقل ۱۵۲۰۰۰ نفر در اردوگاه به قتل رسیدند، که آن را به پنجمین اردوگاه نابودی مرگبار پس از اردوگاههای مرگ آشویتس، تربلینکا، بلزک و سوبیبور تبدیل می‌کند. با این وجود، دادستانی آلمان غربی در جریان محاکمات خلمنو که بین سال‌های ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۵ برگزار شد، با استناد به آمار ارائه شده توسط نازی‌ها، اتهاماتی مبنی بر قتل دست‌کم ۱۸۰,۰۰۰ نفر را مطرح کرد. تا آن زمان، آلمانی‌ها بینات وجود اردوگاه را از بین برده بودند و هیچ زندانی‌ای باقی نگذاشته بودند. یکی از بازماندگان اردوگاه، که در آن زمان پانزده ساله بود، گواهی داد که تنها سه مرد یهودی به طور موفقیت‌آمیز فرار کرده بودند. در اکتبر ۱۹۴۱، لانگه منطقه را برای یافتن مکانی مناسب برای یک مرکز نابودی بازدید کرد و خلمنو در نزدیکی رودخانه Ner را به دلیل املاک آن، با یک خانه بزرگ مشابه مرکز کشتار Sonnenstein که می‌توانست با تغییرات جزئی برای پذیرش انبوه زندانیان استفاده شود، انتخاب کرد. کارکنان این تأسیسات به‌طور شخصی توسط ارنست دامتسوگ، فرمانده پلیس امنیت و SD از مقر در پوزنان اشغالی (Posen) انتخاب شدند. خلمنو عملیات گازدهی انبوه را با استفاده از وسایل نقلیه تأیید شده توسط راینهارد هایدریش از اداره اصلی امنیت رایش آغاز کرد. دو ماه بعد، در ۲۰ ژانویه ۱۹۴۲، هایدریش، که قبلاً اثربخشی قتل صنعتی با گازهای اگزوز را تأیید کرده بود، جلسه‌ای محرمانه از مقامهای آلمانی را فراخواند تا راه حل نهایی مسئله یهود را در سراسر اروپا تحت عنوان «اسکان مجدد»" به اجرا بگذارند. در نامه‌ای به هیملر به تاریخ ۳۰ مه ۱۹۴۲، گرایزر به مجوزی که از او و راینهارد هایدریش دریافت کرده بود اشاره کرد، و بیان کرد که برنامه مخفیانه قتل ۱۰۰,۰۰۰ یهودی لهستانی، حدود یک‌سوم کل جمعیت یهودیان رایخس‌گائو وارته‌لاند، به زودی اجرا خواهد شد. طرح گرایزر بر اساس تصمیم دولت آلمان در اکتبر ۱۹۴۱ برای تبعید یهودیان آلمانی به گتو ووچ بود. گرایزر و SS تصمیم گرفتند برای یهودیان ورودی فضا ایجاد کنند با نابودی جمعیت یهودیان لهستانی موجود در منطقه. بر اساس بینات پس از جنگ ویلهلم کوپه، رهبر عالی SS و پلیس برای رایخس‌گائو وارته‌لاند، کوپه دستوری از هیملر دریافت کرد تا با گرایزر در مورد «درمان ویژه» درخواست شده توسط او همکاری کند. ساختار اردوگاه مرکز کشتار شامل یک املاک مانوری خالی در روستای خلمنو در رودخانه نر و یک پاکسازی بزرگ جنگلی حدوداً چهار کیلومتر در شمال غربی خلمنو، در جاده‌ای به سمت شهر کوو که با جمعیت یهودی قابل توجه که قبلاً به گتو تبدیل شده بود، بود. اتاق‌های آن برای استفاده به عنوان دفاتر پذیرش، از جمله فضایی برای قربانیان برای لباس درآوردن و تحویل دادن اشیاء قیمتی‌شان، تطبیق داده شده بود. پاکسازی در اردوگاه جنگلی، که شامل گورهای دسته‌جمعی بزرگ بود، نیز به همین ترتیب محصور شده بود. بعداً، لانگه سه ون گاز از RSHA در برلین برای قتل تعداد بیشتری از قربانیان دریافت کرد. این وسایل نقلیه توسط شرکت Gaubschat در برلین به اتاق‌های گاز متحرک تبدیل شده بودند که تا ژوئن ۱۹۴۲، بیست عدد از آنها را مطابق با سفارش خرید SS تولید کرده بود. محفظه‌های مهر و موم شده نصب شده روی شاسی دارای دریچه‌هایی در کف - با قطر حدود ۶۰ میلی‌متر (۲.۴ اینچ) - بودند که لوله‌های فلزی در زیر آن‌ها جوش داده شده بود و اگزوز موتور به داخل آن‌ها هدایت می‌شد. قربانیان عموماً از خفگی می‌مردند، با «بدن‌هایی که آبی، خیس از عرق و ادرار، و پاهایی پوشیده از مدفوع و خون قاعدگی بیرون انداخته می‌شدند». رانندگان ون‌های گاز همچنین صدای فریاد و کوبیدن قربانیان به دیوارها را می‌شنیدند. SS ابتدا از مونوکسید کربن خالص از سیلندرهای فولادی برای قتل بیماران روانی در بیمارستان‌های نابودی عملیات تی ۴ استفاده کرده بود و بنابراین دانش قابل توجهی از کارایی آن داشت. برای همه مقاصد عملی، نابودی توسط ون‌های گاز متحرک پس از عملیات بارباروسا در سال ۱۹۴۱ به همان اندازه کارآمد ثابت شد. در سرزمین‌های تازه اشغال شده، ون‌های گاز برای قتل بیماران روانی و همچنین یهودیان در گتوهای نابودی استفاده می‌شدند. | ## بخش 2: اردوگاه مرگ خلمنو | با استفاده از تنها سه ون در جبهه شرقی، بدون هیچ گونه نقصی در وسایل نقلیه، آینزاتس‌گروپن توانستند ۹۷۰۰۰ اسیر را در کمتر از شش ماه بین دسامبر ۱۹۴۱ و ژوئن ۱۹۴۲ به قتل برسانند. اولین افرادی که به اردوگاه منتقل شدند، جمعیت یهودی و کولی های کوو، دابی، سامپولنو، کلوداوا، بابیاک، ایزبیتسا کویافسکا، بوگاج، نووین بردووسکیه و کوواله پانگسکیه بودند. قربانیان از سراسر شهرستان کوو به کوو با قطار آورده شدند و آخرین توقف در پاویرچیه بود. با استفاده از شلاق، اوردنونگس‌پولیتسای آنها را به سمت رودخانه وارتا هدایت کرد، جایی که آنها را شبانه در یک آسیاب قفل کردند، بدون غذا یا آب. در «قصر»، آنها از اموال خود محروم شدند، به ون‌ها منتقل شدند و در راه به خندقهای دفن در جنگل با دود اگزوز کشته شدند. علاوه بر این، آنها شامل بیش از ۱۰۰۰۰ یهودی از آلمان، اتریش، بوهمیا، موراویا و لوکزامبورگ بودند که ابتدا به گتو ووچ تبعید شده و هفته‌ها در آنجا زندگی کرده بودند. اس‌اس-شارفورر والتر بورمایستر، راننده ون گاز، فرآیند وارد کردن قربانیان به کامیون‌های گازی و کشتن آنها را توصیف کرد: در اواخر فوریه ۱۹۴۲، دبیر شورای محلی لهستان در چلمنو، استانیسلاو کاشینسکی (متولد ۱۹۰۳)، به دلیل تلاش برای جلب توجه عمومی به آنچه در اردوگاه انجام می‌شد، دستگیر شد. او مورد بازجویی قرار گرفت و سه روز بعد در ۲۸ فوریه ۱۹۴۲، نزدیک یک کلیسا به همراه همسرش اعدام شد. با رسیدن به مقصد نهایی خود قبل از «حمل و نقل» به آلمان و اتریش، یهودیان در حیاط عمارت شلسلاگر پیاده شدند، جایی که مردان اس‌اس با پوشیدن کت‌های سفید و تظاهر به پزشک بودن با یک مترجم که قبلاً از زندان گشتاپو در پوزنان آزاد شده بود، منتظر آنها بودند. قربانیان به یک اتاق بزرگ خالی هدایت شدند و دستور داده شد که لباس‌های خود را درآورند؛ لباس‌های آنها برای ضدعفونی انباشته شد. به آنها گفته شد که تمام اسکناس‌های پنهان شده در طول بخارپزی نابود خواهند شد و باید برای نگهداری ایمن تحویل داده شوند. گاهی اوقات با یک افسر آلمانی که به عنوان یک ارباب محلی با کلاه تیرولی لباس پوشیده بود، مواجه می‌شدند که اعلام می‌کرد برخی از آنها در آنجا خواهند ماند. فقط با لباس زیر، با زنان مجاز به نگه داشتن لیزپوش، قربانیان به زیرزمین و از طریق رمپ به پشت یک ون گاز که هر کدام از ۵۰ تا ۷۰ نفر (اوپل بلیتز) و تا ۱۵۰ نفر (ماگیروس) را در خود جای می‌داد، منتقل شدند. شارفورر والتر بورمایستر، راننده ون گاز، اطمینان حاصل کرد که وسیله نقلیه او «از ترشحات افرادی که در آن مرده بودند تمیز شود. مقامهای آلمانی با کمک اوردنونگس‌پولیتسای ۱۰۰۰۰ یهودی لهستانی را بر اساس انتخاب توسط یودن‌رات گتو جمع‌آوری کردند. قربانیان از ایستگاه قطار رادوگوشچ در ووچ به ایستگاه راه‌آهن کوو، شمال غربی چلمنو منتقل شدند. از آنجا که جمع‌آوری‌ها در لودز معمولاً در صبح انجام می‌شد، معمولاً بعدازظهر بود که یهودیان از قطارهای هولوکاست در پاویرچیه پیاده می‌شدند. بنابراین، آنها به یک آسیاب متروکه در زاوادکی که حدود دو کیلومتر فاصله داشت، هدایت شدند و شب را در آنجا گذراندند.Alan Heath, . صبح روز بعد، یهودیان از زاوادکی با کامیون منتقل شدند، به تعداد که در مقصد به راحتی کنترل می‌شدند. از اواخر ژوئیه ۱۹۴۲، قربانیان مستقیماً از پاویرچیه به اردوگاه آورده شدند پس از اینکه خط راه‌آهن منظم که کوو را به دابی متصل می‌کرد، بازسازی شد؛ و پل بر روی رودخانه رگیلوکا تعمیر شده بود. زوندرکوماندو پرسنل آلمانی اس‌اس زندانیان جوان یهودی را از حمل و نقل‌های ورودی انتخاب کردند تا به زوندرکوماندو (واحد ویژه) اردوگاه بپیوندند، یک واحد ویژه متشکل از ۵۰ تا ۶۰ نفر که در اردوگاه دفن جنگلی مستقر بودند. خندق‌های بزرگ به سرعت پر شدند، اما بوی اجساد در حال تجزیه شروع به نفوذ به مناطق اطراف از جمله روستاهای نزدیک کرد. بعداً، یهودیان زوندرکوماندو مجبور شدند گورهای دسته‌جمعی را نبش قبر کرده و اجساد دفن شده قبلی را بسوزانند. | ## بخش 3: اردوگاه مرگ خلمنو | علاوه بر این، آنها لباس‌های قربانیان را مرتب می‌کردند و مدفوع و خون را از ون‌ها تمیز می‌کردند. اس‌اس مسابقات پرش و مسابقات دویدن را در میان زندانیان که با زنجیر به مچ پا بسته شده بودند، برگزار می‌کرد تا تعیین کند که چه کسی برای ادامه کار مناسب است. مراحل عملیات اردوگاه فرآیند اولیه کشتار که توسط اس‌اس از ۸ دسامبر ۱۹۴۱ تا اواسط ژانویه ۱۹۴۲ انجام شد، به منظور قتل یهودیان از تمام شهرها و روستاهای نزدیک بود که برای استعمار آلمان (Lebensraum) در نظر گرفته شده بودند. از اواسط ژانویه ۱۹۴۲، اس‌اس و پلیس نظم شروع به انتقال یهودیان در قطارهای باربری و مسافری شلوغ از ووچ کردند. تا آن زمان، یهودیان نیز به ووچ از آلمان، بوهم و موراویا و لوکزامبورگ تبعید شده بودند و در آن زمان در حمل و نقل‌ها گنجانده شده بودند. دیگر قربانیانی که در مرکز کشتار به قتل رسیدند شامل چند صد لهستانی و زندانیان جنگی شوروی بودند. بلافاصله پس از آن، ون زاورر در حالی که راننده در حال گاز دادن به موتور در رمپ بارگیری بود، منفجر شد؛ محفظه گاز پر از یهودیان زنده بود. شواهدی وجود دارد که مقداری پودر قرمز و مایعی از آلمان توسط شرکت حمل و نقل «ماکس سادو» تحویل داده شد تا قربانیان سریع‌تر به قتل برسند. تغییر عمده دیگر شامل پارک کردن ون‌های گاز در حالی که زندانیان به قتل می‌رسیدند بود. پس از نابودی تقریباً تمام یهودیان منطقه Wartheland، در مارس ۱۹۴۳ آلمانی‌ها مرکز کشتار خلمنو را بستند، در حالی که عملیات راینهارد هنوز در جاهای دیگر در حال انجام بود. برای پنهان کردن بینات جنایات جنگی اس‌اس، از سال ۱۹۴۳ به بعد، آلمانی‌ها دستور دادند که تمام بقایا استخراج و اجساد در خندقهای سوزاندن هوای آزاد توسط واحد دستور ویژه ۱۰۰۵ سوزانده شوند. این‌ها هر شب در کیسه‌هایی از پتو به رودخانه وارتا (یا به رودخانه نر) در طرف دیگر زاوادکا حمل می‌شدند، جایی که از پل و از یک قایق کف‌تخت به آب ریخته می‌شدند. گروه ویژه «بوتمان» به جنگل بازگشت و قتل قربانیان را در یک اردوگاه کوچکتر، شامل باراک‌های چوبی جدید و آتش‌سوزی‌های جدید از سر گرفت. ابتدا، قربانیان به کلیسای بی‌حرمت شده در چلمنو برده شدند، جایی که در صورت لزوم شب را می‌گذراندند و بسته‌های خود را در راه به منطقه پذیرش رها می‌کردند. آنها به جنگل رانده می‌شدند، جایی که مقامهای اردوگاه دو باراک محصور برای برهنه شدن قبل از «دوش» و دو خندق سوزاندن هوای آزاد جدید ساخته بودند. اس‌اس و پلیس قربانیان را در حالی که لباس‌های خود را در می‌آوردند و جواهرات خود را قبل از ورود به ون‌های گاز تحویل می‌دادند، نگهبانی می‌کردند. از اواسط ژوئیه ۱۹۴۴، اس‌اس و پلیس شروع به تبعید ساکنان باقی‌مانده گتو ووچ به آشویتس-بیرکناو کردند. در سپتامبر ۱۹۴۴، اس‌اس یک گروه جدید واحد دستور ویژه ۱۰۰۵از زندانیان یهودی از خارج از منطقه Wartheland را برای استخراج و سوزاندن بقایای اجساد و حذف بینات عملیات قتل‌عام آورد. یک ماه بعد، اس‌اس حدود نیمی از گروه ۸۰ نفره را پس از انجام بیشتر کارها اعدام کرد. کارگران یهودی باقی‌مانده درست قبل از عقب‌نشینی آلمانی‌ها از مرکز کشتار خلمنو در ۱۸ ژانویه ۱۹۴۵ اعدام شدند، زیرا ارتش شوروی نزدیک می‌شد (دو روز بعد به اردوگاه رسید). زندانی یهودی ۱۵ ساله سیمون سربنیک تنها کسی بود که از آخرین اعدام‌ها با یک زخم گلوله به سر جان سالم به در برد. | ## جمع‌بندی | مورخان تخمین می‌زنند که اس‌اس بین دسامبر ۱۹۴۱ و مارس ۱۹۴۳، و از ۲۳ ژوئن ۱۹۴۴ تا پیشروی ارتش شوروی، دست‌کم ۱۵۲,۰۰۰ تا ۱۸۰,۰۰۰ نفر را در خلمنو به قتل رساندند.