موضوع مقاله: بثوری | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # بثوری | مقدمه: بثوری (Bathory) یک گروه اکستریم-متال سوئدی بود که در سال ۱۹۸۳ میلادی شکل گرفت و نام خود را از الیزابت باتوری، کنتس مجارستانی، برگرفت. | ## بخش 1: بثوری | چهار آلبوم نخستین گروه، با توجه به تأثیرگذاری فراوان بر زیر سبک بلک-متال به عنوان الگوی اصلی بلک-متال اسکاندیناویایی شناخته می‌شود. همرهارت آلبومی‌ست که به دفعات از آن به عنوان اولین آلبوم سبک وایکینگ-متال یاد شده است. مرگ کوئرتون در سال ۲۰۰۴ میلادی توسط ایست قلبی، پایانی برای عمر گروه بفوری نیز بود. تاریخچه سال‌های آغازین (دهه ۱۹۸۰ میلادی) بفوری در مارس ۱۹۸۳ میلادی در شهر ولینگبی شکل گرفت. کوئورتون، که بعدها با نام اِیس نیز شناخته می‌شد، گیتاریستی هفده ساله بود که در ابتدای کارش از همراهی فردریک ملاندر بیس‌نواز و یوناس اوکرلند درام‌نواز بهره برد. بنا بر گفته‌های کوئورتون، وی تصمیمش بر نام بفوری را هنگامی گرفت که از مرکز توریستی لاندن دانجن بازدید کرد. البته یوناس اوکرلند می‌گوید نام گره از آهنگ «کنتس بفوری» گروه ونوم گرفته شده است. پیش از آن که نام بفوری به‌طور نهایی انتخاب شود، گروه تصمیم بر نام‌های متفاوتی گرفته بود؛ از جمله نوسفراتو، ناتس، مفیستو، الیزابت بفوری و کنتس بفوری. کوئورتون به‌طور پاره وقت در نشریه موسیقی کوچکی با نام تایفون گرامافون کار می‌کرد که پدرش، بوریه فورسبرگ، مالک آن بود. در اواخر سال ۱۹۸۳ میلادی، این نشریه مشغول به جمع‌آوری آهنگ‌هایی از گروه‌های متال اسکاندیناویایی برای انتشار بود. هرچند که در پایان کار، یکی از گروه‌ها منصرف از آن شد و تایفون، پدر کوئورتون، موافقت کرد که بفوری به عنوان یکی از گروه‌ها در این مجموعه به عنوان جایگزین گروه پیشین حضور یابد. | ## بخش 2: بثوری | نام این آلبوم «حملهٔ متال اسکاندیناویایی» بود که در مارس ۱۹۸۴ منتشر شد و اولین حضور بفوری را رقم زد. برخلاف انتظار، دو قطعه‌ای که توسط بفوری منتشر شد، یعنی «قربانی» و «بازگشت تاریکی و اهریمن»، موجب دریافت تعداد زیادی از نامه‌های طرفداران گشت. از آنجایی که هم‌گروهان کوئرتون در آن مقطع دیگر همراهش نبودند، وی ریکارد برگمن، عضو گروه اوی-پانک استریدسکوک که خود پیشتر در آن مشغول بود، را به عنوان بیس‌نواز و استفان لارسون، عضو گروه پانک-راک آبسکلس، را به عنوان درامر فراخواند. در ۲۲ مهٔ سال ۱۹۸۴ میلادی آنها اولین و تنها اجرای تمرینی خود را پیش از ضبط نهایی آلبوم داشتند. در اجرای بیست و دوم ماه مه، دو آهنگ «ویچکرفت» و «شیطان ای سرورم» به ضبط درآمدند و تبدیل به دو آهنگ آغازین آلبوم نخستین شدند. این آلبوم نخستین که بفوری نام دارد، در ماه ژوئن و در استدیوی هون‌شور (استودیو-گاراژ) در شهر استاکهلم مراحل ضبط را پشت سر گذاشت و در ماه اکتبر همان سال منتشر شد. در چهار سال آتی از انتشار آلبوم بفوری، این گروه سه آلبوم دیگر نیز با نام‌های بازگشت (۱۹۸۵)، زیر پرچم نشان سیاه (۱۹۸۷) و خون آتش مرگ (۱۹۸۸) را منتشر کرد. کوئورتون ذکر کرد که این گروه شیطان‌پرست نیست و تنها از مضامین شیطان‌گرایانه استفاده می‌کند تا به مسیحیت حمله کند. در آلبوم چهارم و با ترانه‌اش، به نقل از وی، «حمله به مسیحیت از زاویه‌ای دیگر» را آغاز نمود؛ یعنی با در نظر داشتن آنکه شیطان‌پرستی خود نیز «محصولی از مسیحیت» است و اینکه هر دو «دری-وری‌ای مذهبی» اند. بسیاری از منتقدان و هواداران مدعی آن‌اند که ونوم تأثیر گذار بر بفوری بوده است، یا حتی آنکه بفوری را متهم به تقلید از ونوم می‌کنند. هرچند کوئورتون ذکر می‌کند که کارهای نخستین گروه متأثر از بلک‌سبث، موتورهد و جی‌بی‌اچ است و وی نام ونوم را اولین بار در سال‌های ۱۹۸۴ یا ۱۹۸۵ شنید و هیچگاه آلبومی را از این گروه خریداری نکرده است. | ## بخش 3: بثوری | همچنین اشارات دیگری به تأثیرپذیری بفوری از گروه اسلیر نیز وجود دارد که کوئورتون آن را رد می‌کند. بنا بر رویکرد کوئورتون، که سازمان‌دهی کنسرت‌ها بیش از اندازه زحمت و دشواری دارد، این گروه از سال ۱۹۸۵ دیگر به اجرای زنده نپرداخت. هرچند که آلبوم چهارم بفوری، خون آتش مرگ (۱۹۸۸)، غالباً پیشرو از سبک آلبوم‌های پیشین گروه بود ولی، برخی از آهنگ‌های آن سبکی متفاوت از پیش داشتند. همانند قطعهٔ همنام آلبوم یعنی خون آتش مرگ یا قطعهٔ «یک روز خوب برای مردن» (به انگلیسی: A Fine Day to Die)، که ضرب‌آهنگی آهسته‌تر همراه با گذرگاه آکوستیک (نواختن گیتار آکوستیک در موسیقی متال)، همنوایی در پس زمینه و ترانه‌هایی در مورد وایکینگ‌ها و اساطیر اسکاندیناوی را شامل می‌شد. ادواردو ریواداویا، منتقد موسیقی و از اعضای آل‌میوزیک، این سبک را «احتمالاً اولین نمونه حقیقی» وایکینگ-متال توصیف می‌کند. سال‌های وایکینگ-متال (دهه ۱۹۹۰ تا ۲۰۰۰ میلادی) پس از آلبوم خون مرگ آتش، گروه از سبک بلک-متال اولیهٔ خود فاصله گرفت. گفته می‌شد که این آلبوم متأثر از گروه پاور-متال آمریکایی منووار است، هرچند که کوئورتون این شایعه را یک تصور غلط دیگر توصیف کرد. با انتشار آلبوم مرثیه (۱۹۹۴) و هشت‌ضلعی (۱۹۹۵)، بفوری باری دیگر سبک خود را تغییر دارد. آلبوم «نابودگر دنیاها» در سال ۲۰۰۱ آغاز بازگشت گروه بفوری به سبک وایکینگ متال بود که با انتشار دو آلبوم نردلند یک (۲۰۰۲) و نردلند دو (۲۰۰۳) این انتقال به سبک پیشین نهایی شد. مرگ کوئورتون در ماه ژوئن سال ۲۰۰۴ میلادی، جسم بی‌جان کوئورتون در خانه‌اش پیدا شد. در سوم ژوئن سال ۲۰۰۶، نشریه بلک‌مارک (به انگلیسی: Black Mark Production) مجموعه‌ای را برای ادای احترام به کوئورتون منتشر کرد که شامل سه سی‌دی از آهنگ‌های محبوب کوئورتون از گروه بثوری، کتابچه‌ای ۱۷۶ صفحه‌ای، یک دی‌وی‌دی از نسخهٔ بلند نماهنگ «یک سوار به آسا بی»، یک مصاحبه و چند فیلم کمیاب تبلیغاتی و یک پوستر می‌شد. | ## جمع‌بندی | اعضای گروه کوئورتون (توماس بوریه فورسبرگ) - وکال، گیتار، گیتار باس، درامز، ترانه، آهنگ‌ساز.