موضوع مقاله: اردوگاه کار اجباری میتلباو-دورا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # اردوگاه کار اجباری میتلباو-دورا | مقدمه: این اردوگاه در اواخر تابستان ۱۹۴۳ به عنوان یک اردوگاه فرعی از اردوگاه کار اجباری بوخنوالت تأسیس شد و نیروی کار برده از بسیاری از کشورهای شرقی اشغال شده توسط آلمان را تأمین می‌کرد. | ## بخش 1: اردوگاه کار اجباری میتلباو-دورا | این نیروی کار برای گسترش تونل‌های نزدیک در کوهنشتاین و برای تولید موشک فاو-۲ و بمب پرنده فاو-۱ استفاده می‌شد. در سال ۱۹۴۵، بیشتر زندانیان بازمانده توسط اس‌اس به راهپیمایی‌های مرگ فرستاده شدند یا در قطارهای باری فشرده شدند. با زندانیان در دورا-میتلباو به شیوه‌ای بی‌رحمانه و غیرانسانی رفتار می‌شد، آنها روزانه ۱۴ ساعت کار می‌کردند و از دسترسی به بهداشت اولیه، تخت‌خواب و جیره غذایی کافی محروم بودند. حدود یک سوم از تقریباً ۶۰,۰۰۰ زندانی که به دورا-میتلباو فرستاده شدند، جان خود را از دست دادند. تأسیس اردوگاه تنها ده روز پس از حمله به Peenemünde، در ۲۸ اوت ۱۹۴۳، اولین گروه ۱۰۷ نفره از زندانیان اردوگاه کار اجباری بوخنوالت همراه با نگهبانان اس‌اس خود به کوهنشتاین رسیدند. در ماه‌های بعد، زندانیان بیشتری تقریباً هر روز از بوخنوالد به این منطقه آورده شدند. تا اواخر سپتامبر، تعداد کارگران به بیش از ۳,۰۰۰ نفر، تا اواخر اکتبر به ۶,۸۰۰ نفر و تا کریسمس ۱۹۴۳ به بیش از ۱۰,۵۰۰ نفر رسیده بود. از آنجا که در ابتدا کلبه‌ای وجود نداشت، زندانیان در داخل تونل‌ها اسکان داده شدند. هیچ امکانات بهداشتی به جز بشکه‌هایی که به عنوان توالت استفاده می‌شدند، وجود نداشت. زندانیان (که اکثر آن‌ها از اتحاد جماهیر شوروی، لهستان یا فرانسه بودند) از گرسنگی، تشنگی، سرما و کار بیش از حد جان می‌دادند. تنها در ژانویه ۱۹۴۴، هنگامی که تولید آ۴/وی-۲ آغاز شد، اولین زندانیان به اردوگاه جدید روی زمین در سمت جنوبی کوه منتقل شدند. در این ماه‌های اولیه، از اکتبر ۱۹۴۳ تا مارس ۱۹۴۴، از مجموع ۱۷,۵۰۰ کارگر برده، نزدیک به ۲,۹۰۰ نفر در دورا جان باختند. ۳,۰۰۰ نفر دیگر که بسیار بیمار یا در حال مرگ بودند به اردوگاه‌های کار اجباری لوبلین-مایدانک و برگن-بلزن فرستاده شدند. در ۱۰ دسامبر، آلبرت اشپر و کارکنانش از تونل‌ها بازدید کردند و شرایط وحشتناک را مشاهده کرده و آن‌ها را پر از اجساد یافتند. یک هفته بعد، اشپیر به هنس کاملر نامه‌ای نوشت و به او به خاطر موفقیتش «در تبدیل تأسیسات زیرزمینی... از وضعیت خام دو ماه پیش به کارخانه‌ای که در اروپا بی‌همتاست و حتی با استانداردهای آمریکایی نیز برابری می‌کند. من از این فرصت استفاده می‌کنم تا قدردانی خود را برای این دستاورد منحصر به فرد ابراز کنم و از شما بخواهم که در آینده نیز به این روش شگفت‌انگیز از آقای دگنکلب حمایت کنید». | ## بخش 2: اردوگاه کار اجباری میتلباو-دورا | ساخت‌وساز و اردوگاه‌های فرعی در ۳۱ دسامبر ۱۹۴۳، ساخت اردوگاه روی زمین، کمتر از یک کیلومتر از ورودی تونل B به اندازه کافی تکمیل شد تا کارگران بتوانند به آنجا نقل مکان کنند. با ایجاد Jägerstab (ستاد جنگنده)، به رهبری اشپر، به عنوان نهادی برای نظارت بر افزایش تولید هواپیماهای جنگنده و انتقال تولیدهای نظامی به زیرزمین، تأسیساتی برای تولید هواپیماهای جنگنده برای شرکت یونکرس قرار بود در اطراف نوردهاوزن ایجاد شود - همراه با زیرساخت‌های لازم. تقاضا برای کارگران برای این پروژه‌ها با زندانیان اردوگاه‌های کار اجباری، و همچنین با کارگران اجباری خارجی، اسرای جنگی و آلمانی‌های اجبارشده برآورده شد. مدیریت اساس در اواخر سپتامبر ۱۹۴۴ میتلباو-دورا را از بوخنوالت جدا کرد و دورا مرکز آن شد. زندانیان زندانیان از تقریباً تمام کشورهای اروپا آمده بودند؛ بسیاری از آن‌ها به دلایل سیاسی دستگیر شده بودند. در نتیجه، آن‌ها اغلب دچار آسیب‌های جسمی، از جمله ناتوانی دائمی, بدشکلی، مرگ می‌شدند. در مجموع، حدود ۶۰،۰۰۰ زندانی بین اوت ۱۹۴۳ و مارس ۱۹۴۵ از اردوگاه‌های میتلباو عبور کردند. علاوه بر این، تعداد نامشخصی از زندانیان ثبت نشده در اردوگاه‌ها جان باختند یا به قتل رسیدند. حدود ۵،۰۰۰ بیمار و در حال مرگ در اوایل ۱۹۴۴ و در مارس ۱۹۴۵ به لوبلین و برگن-بلسن فرستاده شدند. از میان کشته شدگان، حدود ۳۵۰ نفر به دار آویخته شدند (از جمله ۲۰۰ نفر به اتهام خرابکاری). نرخ اعدام‌ها به طور قابل توجهی پس از ورود پرسنل از آشویتس افزایش یافت: در فوریه و مارس ۱۹۴۵، اس‌اس در برخی روزها ۳۰ نفر، و در یک مورد حتی ۵۰ زندانی را به دار آویخت. اس‌اس زندانیانی را که در پاییز و زمستان ۱۹۴۳/۴۴ تونل‌ها را گسترش داده بودند، برای کار واقعی تولید غیرقابل استفاده می‌دانست، زیرا یا بسیار ضعیف شده بودند یا برای کار در خطوط مونتاژ صلاحیت نداشتند. از مارس ۱۹۴۴، دیگران به زیراردوگاه‌های تازه ایجاد شده در اطراف نوردهاوزن منتقل شدند، جایی که به حفر تونل‌های جدید یا کار در سایت‌های ساختمانی روی زمین ادامه دادند. ورنر فون براون در ۲۵ ژانویه ۱۹۴۴ و دوباره در ۶ مه ۱۹۴۴ از کارخانه نوردهاوزن بازدید کرد، زمانی که با والتر دورنبرگر، آرتور رودولف و آلبین ساواتزکی ملاقات کرد و درباره نیاز به به بردگی گرفتن ۱،۸۰۰ کارگر ماهر فرانسوی دیگر بحث کرد. در ۸ سپتامبر ۱۹۴۴، اولین موشک فاو-۲ ساخته شده در میتلباو با موفقیت به سمت لندن پرتاب شد. کاهش در تولید تا زمانی که دورا در نوامبر ۱۹۴۴ عملیاتی شد، کاهش میتلباو-دورا قبلاً آغاز شده بود. با ازدحام بیش از حد زیر اردوگاه‌ها و سردتر شدن هوا، شرایط در تمام اردوگاه‌ها بدتر شد و میزان مرگ و میر به طور قابل توجهی افزایش یافت. | ## بخش 3: اردوگاه کار اجباری میتلباو-دورا | پس از رسیدن به اوج ۷۵۰ کشته در ماه در مارس ۱۹۴۴، این تعداد تا تابستان به ۱۰۰ تا ۱۵۰ کشته در ماه کاهش یافته بود. انتقال از آشویتس در اواخر سال ۱۹۴۴، اس‌اس شروع به تخلیه زندانیان آشویتس و گروس-روزن در برابر پیشروی ارتش سرخ کرد. اگرچه بسیاری در مسیر جان باختند، این امر تعداد یهودیان در میتلباو را افزایش داد. بار دیگر، میزان مرگ و میر افزایش یافت: بین ژانویه و اوایل آوریل ۱۹۴۵، حدود ۶،۰۰۰ زندانی جان باختند که حدود ۳،۰۰۰ نفر از آنها در Boelcke-Kaserne (یک پادگان سابق لوفت‌وافه) در نوردهاوزن بود که پس از ژانویه ۱۹۴۵ توسط اس‌اس به عنوان اردوگاه مرگ اصلی برای سیستم میتلباو استفاده می‌شد. همچنین از ژانویه تا آوریل ۱۹۴۵، حداقل ۱،۷۰۰ موشک فاو-۲ و بیش از ۶،۰۰۰ موشک فاو-۱ ساخته شد. تخلیه در اوایل آوریل ۱۹۴۵، همزمان با پیشروی نیروهای آمریکایی به سمت هارتس، اس‌اس تصمیم گرفت اکثر اردوگاه‌های میتلباو را تخلیه کند. چندین قطار، هر کدام با هزاران زندانی، تا ۶ آوریل منطقه را به سمت برگن-بلسن، زاکسن‌هاوزن و راونسبروک ترک کردند. کسانی که نمی‌توانستند با این راهپیمایی‌های مرگ همراه شوند، توسط نگهبانان بدون محاکمه تیرباران می‌شدند. بیش از ۱،۰۰۰ زندانی از اردوگاه‌های فرعی میتلباو و نوینگامه در انباری که به آتش کشیده شد، به قتل رسیدند. در مجموع، اگرچه آمار قابل اعتمادی از تعداد کشته‌شدگان در این انتقال‌ها وجود ندارد، تخمین‌ها تعداد زندانیان کشته شده را تا ۸،۰۰۰ نفر برآورد می‌کنند. آنها زمانی که نیروهای آمریکایی (شامل لشکر ۳ زرهی، لشکر ۱۰۴ پیاده و لشکر ۹ پیاده) در ۱۱ آوریل ۱۹۴۵ به نوردهاوزن رسیدند، آزاد شدند. مانند مستندسازی جنایات نازی‌ها در برگن-بلسن، این‌ها در سراسر جهان منتشر شدند و به برخی از شناخته‌شده‌ترین شواهد جنایات نازی‌ها تبدیل شدند. بیشتر زندانیانی که از انتقال‌ها جان سالم به در بردند، در اواسط آوریل در برگن-بلسن یا سایر اردوگاه‌ها آزاد شدند. با این حال، برخی تا اوایل ماه مه زندانی ماندند و در مکلنبورگ یا اتریش آزاد شدند. در مجموع، حتی برآوردهای محافظه‌کارانه تعداد افرادی را که از فرستاده شدن به میتلباو-دورا جان سالم به در نبردند، بیش از ۲۰،۰۰۰ نفر تخمین می‌زنند. | ## جمع‌بندی | بنابراین، حدود یک نفر از هر سه نفری که در اینجا محبوس بودند، جان سالم به در نبرد.