موضوع مقاله: لازار بیچراخف | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لازار بیچراخف | مقدمه: لازار فئودورویچ بیچراخُف، ، (زاده ۱۵ نوامبر ۱۸۸۲ در سن پترزبورگ - درگذشته ۲۲ ژوئن ۱۹۵۲ در دارمشتات)، افسر اوستیایی ارتش روسیه تزاری بود که در جنگ جهانی اول، جنگ داخلی روسیه و جنگ جهانی دوم در ناحیه قفقاز شرکت کرد. | ## بخش 1: لازار بیچراخف | زندگی‌نامه با اصالت دیگوری در سن پترزبورگ روسیه متولد شد، پدرش افسری از ناحیه تِرِک:en:Terek Oblast ناحیه ترک، یک از مناطق امپراتوری روسیه در شمال قفقاز بود که پس از الحاق مناطقی مثل چچن، اوستیا و کاباردینو-بالکاریا به روسیه ایجاد شد. پس از گذراندن مدرسه ابتدایی در سن پترزبورگ، وارد مدرسه نظامی الکسی‌وسکوی مسکو شد. طی جنگ اول جهانی، ابتدا در هنگ اول گروسکو موژدک (سال‌های ۱۹۱۴–۱۹۱۵) خدمت کرد و پس از آن طی سالهای ۱۹۱۵ تا ۱۹۱۸ با درجه سرهنگی در سپاه ژنرال باراتف:en:Nikolai Baratov نیکلای باراتف، فرمانده کل نیروهای روسی مستقر در ایران طی سالهای جنگ جهانی اول بود که بعد از انقلاب روسیه به نیروهای ضدانقلاب پیوست، شدیداً مجروح شد و به فرانسه گریخت. بیچراخف برای الحاق نیروی خودش به انگلیسی‌ها، معادل چهل میلیون دلار امروزی از ایشان پول دریافت نمود. جنبش جنگل ژنرال لیونل دنسترویل، فرمانده نیروی دنسترفورس بود که برای اشغال باکو از همدان به انزلی و در ژوئن ۱۹۱۸ از انزلی به باکو حرکت کرد. این نیروی هزار نفره انگلیسی بعلاوه نیروهای بیچراخف، در منجیل با نیروهای جنبش جنگل به رهبری میرزا کوچک خان درگیر شدند که منجر به شکست جنگلی‌ها از قوای مجهز تحت فرمان انگلیسی‌ها شد. میرزا کوچک خان در مذاکرات قبول کرده بود؛ نیروهای در حال بازگشت به روسیه بیچراخف، بدون دردسر از گیلان بگذرند، به این شرط که در دسته‌های ۲۰۰ نفره اسلحه خود را تحویل داده و در انزلی آن را تحویل بگیرند. بنا به گفته نیکیتین، فرستادگان جنبش جنگل در مذاکره حتی اجازه داشتند که بگویند آذوقه و علیق هم به آن‌ها داده خواهد شد. بعلاوه نیروی مسلح گیلان در موقع عبور به نیروی بیچرفروس سلام خواهد داد و تشریفات و تجلیلی برای آن‌ها قائل خواهد گردید.صفحه ٢٩١ اما با گذشتن انگلیسی‌ها از خاک ایران موافقت نکرد. | ## بخش 2: لازار بیچراخف | در مورد رفتار قزاقان روس با زنان و کودکان گزارش‌هایی وجود دارد که شرط میرزا را قابل درک می‌سازد. صفحه ٤٤ بطوری که ابراهیم فخرایی در کتاب سردارجنگل می‌نویسد، بیچراخف در ظاهر شرطهای میرزا را قبول کرده بوده و یک مهلت ۲۴ ساعته داده بوده تا جنگلی‌ها از میرزا تضمین نظامی بگیرند، اما هنوز چیزی از شروع مهلت نگذشته بوده که حمله را شروع می‌کند.صفحه ١٣٢ به هرحال، در چهارم رمضان ۱۳۳۶ هجری قمری، برابر با ۱۲ ژوئن ۱۹۱۸ میلادی، نیروی مشترک روسی - انگلیسی به نیروهای جنگل در پل منجیل، محل فعلی سد سپیدرود یورش می‌برند و با توپخانه سنگین، هواپیما و زره‌پوش به جنگلی‌ها حمله می‌کنند. جنگلی‌ها که بغیر از تفنگ، تنها دو عدد مسلسل داشتند حدود صد نفر تلفات می‌دهند و به رودبار عقب‌نشینی می‌کنند.صفحه ١٣٥ سردسته اولین سنگر از مدافعان جنگلی پل منجیل بر عهده محمودخان ژولیده بوده که پس از کشته شدن ۱۸ نفر از همسنگرانش، زخمی و توسط انگلیسی‌ها جهت مداوا به قزوین برده می‌شود. در آنجا حاضر به قبول درمان بقول خودش دشمنان وطن نشده و می‌میرد.صفحه ١٣٤ باکو در تاریخ ۵ ژوئیه ۱۹۱۸، بیچراخف و نیروهای تحت فرمانش در حوالی باکو پیاده شدهصفحه٧١ مستقیماً وارد جنگ با نیروی اردوی اسلام قفقاز می‌شوند. بیچراخف از سوی شورای بلشویک باکو به عنوان یکی از فرماندهان ارتش سرخ انتخاب شده و دفاع جناح راست باکو (در کُردامیر) را برعهده می‌گیرد، صفحه ١٣٧ اما بیش از سه هفته نمی‌تواند جلوی نیروی بزرگتر ترک - آذری ایستادگی کرده به داغستان عقب‌نشینی می‌کند. مدتی بعد، نیروهای انگلیسی وارد باکو شدند که بدنبال اشغال باکو، نیروهای آذری-عثمانی دنسترویل را نیز شکست دادند اما دو ماه بعد بعلت تسلیم عثمانی، بر طبق پیمان مودروس دوباره باکو به انگلیسی‌ها پس داده شد. در ابتدا سیاست انگلیسی‌ها نسبت به جمهوری آذربایجان مثبت نبود و ژنرال تامپسن پرچم آذربایجان را در باکو پایین کشید و ادعا کرد تنها نیروی غیر انگلیسی که به رسمیت می‌شناسد نیروی روس‌های تزاری بیچراخف است. صفحه١٤١ اما به تدریج پس از اینکه افسران انگلیسی سپاه مستعمراتی هند نظر خود را برای ایجاد حکومت‌های حائل بین روسیه و هند جا انداختند، دولت انگلیس حکومت جمهوری آذربایجان را قبول کرده و از ۲۸ دسامبر دولت فتحعلی خان خویسکی:en:Fatali Khan Khoyski خویسکی در نام این شخصیت آذربایجانی اشاره به شهر خوی در ایران است. (جمهوری آذربایجان) را به عنوان تنها قدرت قانونی در آن ناحیه به رسمیت شناخت.صفحه١٠٢ حضور انگلیسی‌ها تا تاریخ نوزدهم اگوست ۱۹۱۹ ادامه داشت و پس از آن اداره امور را به دولت جمهوری آذربایجان واگذار نمودند. | ## بخش 3: لازار بیچراخف | بیچراخف اصلاً با دولت جمهوری آذربایجان خوب نبود و در دسامبر ۱۹۱۸ به باکوی تحت حکومت انگلیسی‌ها برگشته بود تا با بسیج نیرو به قوای ژنرال دنیکین ملحق شود و تشکیلاتی بنام حکومت قفقاز- کاسپین راه انداخته بود که صریحاً قصد براندازی جمهوری آذربایجان را داشت.صفحه١٣٣ گرچه مقامات انگلیسی او را به عنوان دیدار به انگلیس بردند و نیروهایش را مجبور به ترک باکو نمودند، اما حتی پس از پیوستن نیروهای بیچراخف به دنیکین هنوز هم خطر برای جمهوری آذربایجان باقی بود چرا که ژنرال دنیکین هم قصد برانداختن جمهوری آذربایجان را داشت. دنسترویل در خاطرات خود اشاره می‌کند که نظرش نسبت به بیچراخف بسیار مثبت است، اما بیچراخف دشمنان زیادی در بین انگلیسی‌ها دارد. پس از فروریختن رژیم تزاری در روسیه، نیروهای نظامی روسیه که در جبهه قفقاز با عثمانی درگیر بودند، از ادامه جنگ سرپیچی کردند و به صورت متفرق به روسیه بازگشتند. از سوی دیگر نیروهای عثمانی هم که با تمایلات پان‌تورانی در ظاهر ادعا به همبستگی ملت‌های مسلمان می‌نمودند با تشکیل اردوی اسلام قفقاز به فرماندهی نوری‌پاشا:en:Nuri Killigil نوری پاشا برادر انورپاشا صدراعظم است که یکی از کارگردانان اصلی قتل‌عامهای عثمانی برای ارمنیها و یونانیها و دیگر اقوام دیگر عثمانی بود. در ابتدا (طی اوایل تابستان ۱۹۱۸)، نیروی بیچراخف ظاهراً به کمون باکو که در مقابل نیروهای نوری‌پاشا می‌جنگید، ملحق شدند. در این گیرو دار، بیچراخف و نیروهایش، به دیکتاتوری میان خزری پشت کرده و هنگام نزدیک شدن سپاه عثمانی-آذری (نیروهای نوری‌پاشا)، محل خدمت خود را ترک نموده به شهر مخاچ‌قلعه در داغستان رفتند که در آن هنگام پترووسکPetrovsk خوانده می‌شد. در مخاچ‌قلعه، برادر لازار بیچراخف، یعنی گئورگی بیچراخف، که او هم از افسران ضدانقلاب روسیه بود به او ملحق شد. | ## جمع‌بندی | در مورد اینکه چرا انگلیسی‌ها نیروی تحت فرمان بیچراخف را از هم پاشیدند اظهار شده‌است که سیاست انگلیسی‌ها پس از شکست آلمان و عثمانی بیشتر حول حمایت از دولت محلی غیر بلشویک یعنی جمهوری آذربایجان دور می‌زده‌است که روس‌های تزاری مثل باراتف و بیچراخف با آن دشمن بوده و در صدد احیای سلطه روسیه در قفقاز بوده‌اند صفحه ۱۵۲ و ۱۵۳ صورت ظاهری فراخواندن بیچراخف به انگلستان این بوده که به او بخاطر تلاش‌هایش مدال بدهند.