موضوع مقاله: سینمای برزیل | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سینمای برزیل | مقدمه: سینمای برزیل (انگلیسی: Cinema of Brazil) به صنعت سینما در این کشور، جشنواره‌های سینمایی، تولید مشترک با کمپانی‌های خارجی، فیلم‌های واقع شده در این سرزمین و به بدنه و اهالی سینمای آن اشاره دارد. | ## بخش 1: سینمای برزیل | به سبب پیشینه فرهنگی، هنری و ادبی در برزیل، سینما نیز به عنوان هنری جدید بسیار زود در این کشور جای خود را باز کرد. بین سال‌های ۱۹۴۰ تا ۱۹۸۰ صنعت سینما در برزیل فراز و فرودهای فراوانی را باتوجه به اوضاع و تحولات سیاسی و همچنین مسائل مالی پشت سر گذاشته‌است. با این همه برزیل در حال حاضر در بین کشورهای آمریکای لاتین و آمریکای جنوبی، پیشرفته‌ترین صنعت سینما را در اختیار دارد و سینمای مکزیک و سینمای آرژانتین با فاصله در رتبه‌های بعدی قرار دارند. در سال ۲۰۱۱ با افزایش ۱۳ درصدی گیشه سینماها فروش حدود ۸۰۰ میلیون دلاری (نمایش فیلم خارجی تولیدات بومی) در سینماهای برزیل، نوید روزهای خوشی را برای اعتلای هرچه بیشتر این سینما نوید داد. پیشینه و پیشگامان چند ماه بعد از اینکه برادران لومیر این هنر و صنعت را در سال ۱۸۹۵ معرفی کردند، در ۸ ژوئیه ۱۸۹۶ سینما در برزیل در بندر ریو دو ژانیرو در طی یک نمایشگاه جهانی عرضه شد. به دنبال آن اولین سالن سینما در برزیل توسط یک ایتالیایی به نام آفونسو سگرتو در ۳۱ ژوئیه ۱۸۹۷ با نام ریو مد در ریو دو ژانیرو تأسیس گردید. پیشینه قوی تئاتر و هنرهای نمایشی و رقص در برزیل باعث شد بسیاری از هنرمندان این عرصه به سینما نیز ورود پیدا کنند. از ابتدای دهه دوم قرن ۲۰ تا ۱۵ سال پس از آن فیلمسازان ایتالیایی، آلمانی و انگلیسی در سینمای این کشور فعالیت داشتند و در طی این مدت بیش از ۲۰ استودیوی کوچک و بزرگ فیلمسازی در برزیل تأسیس شده بود. | ## بخش 2: سینمای برزیل | با اینهمه نه تنها هنوز از ساخت فیلم ملی و سینمای بومی خبری نبود بلکه حضور بازیگران بومی نیز در این فیلم‌ها بسیار کمرنگ شده بود. اولین بار در ابتدای دهه ۳۰ اقداماتی برای ساخت اولین فیلم بومی در برزیل صورت گرفت که نهایتاً در سال ۱۹۳۵ به بار نشست. در این سال آدیمار گونزاگا که باشیوه کار سینمای هالیوود آشنا شده بود به عنوان اولین کارگردان برزیلی در ساخت فیلم‌هایش از بازیگران بومی استفاده کرد. فیلم‌های تولید شده بی‌کیفیت و تکراری بود و به دلیل نبود بودجه حداقل، کم‌کم ساخت فیلم در سال به ۱۰ عدد هم نمی‌رسید. در ۱۹۵۰ تعداد سینماهای برزیل به به حدود ۵۰۰ سالن سینما می‌رسد که بیش از ۲۵۰ سالن فقط در ریو ساخته شده بود. در همین هنگام استودیو وراکروز تا پیش از بسته‌شدن در اواخر دهه ۶۰ شریک تجاری برخی از بزرگ‌ترین کمپانی هالیوودی می‌شود و همین امر سبب‌ساز اکران اروپایی و جهانی آثار برزیلی می‌گردد. از مهم‌ترین فیلم‌های این دوره باید از اوکانگیسرو اثر لیما باره‌تو محصول ۱۹۵۳ نام برد. ظهور فیلمسازان جوانی مانند گلوبر روشا، نلسون پریرا دوس سانتوش و روی گوئرا حرکت روبه رشدی را در این نهضت نوید می‌دهد. | ## بخش 3: سینمای برزیل | از ۱۹۶۲ تا ۱۹۷۴مضمون این نهضت و آنچه فیلمسازان پیشروی موج نوی سینمای برزیل در دهه ۶۰ ابراز می‌کردند مخالفت با استبداد و هرگونه دیکتاتوری برای ثبت یک موضوع سینمایی بود. در این سالها سینمای برزیل در عرضه فیلم‌های هنری نیز اعتبار بدست آورد و برای اولین بار آثار سینمای برزیل در جشنواره‌های معتبری مانند جشنواره کن و جشنواره برلین جوایز مهمی بدست آوردند. از ۱۹۷۸ موج نوی سینمای برزیل به افول نزدیک می‌شود و دوباره ساخت فیلم‌های تجاری برای اکران در سینماهای متعدد این کشور شدت می‌گیرد. سینمای مدرن برزیل از ۱۹۷۸ تا اواسط دهه ۹۰ سینمای برزیل غرق در تولید فیلم‌های تجاری کم‌اهمیت است. از میانه دهه ۹۰ معرفی کارگردانان مستعدی مانند فرناندو میرلس و والتر سالس در بدنه سینمای برزیل راهگشاست. والتر سالس با ساخت درام اجتماعی ایسنگاه مرکزی و نمایش آن در کن ۱۹۹۸ خود را تثبیت کرد. روندی که با کارگردانی خاطرات موتور سیکلت محصول ۲۰۰۴ و درجاده محصول ۲۰۱۲ ادامه یافت. جایزه بزرگ سینمای برزیل توسط وزارت فرهنگ برزیل در سال ۲۰۰۰ پاگرفت و از سال ۲۰۰۲ کلیه وظایف و بودجه این رویداد به فرهنگستان فیلم برزیل سپرده شد. | ## جمع‌بندی | تولید سالیانه سینمای برزیل ۵۷ فیلم بلند، ۴۰ فیلم مستند، و ۲ فیلم انیمیشن می‌باشد.