موضوع مقاله: کلان‌روایت | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کلان‌روایت | مقدمه: در نظریه اجتماعی، فراروایت (همچنین روایت اصلی، یا فرا-روایت و روایت بزرگ؛ یا ) روایتی فراگیر دربارهٔ روایت‌های تاریخی کوچک‌تر است که از طریق تکمیل پیش‌بینی‌شدهٔ یک ایدهٔ اصلی (هنوز تحقق‌نیافته) به جامعه مشروعیت می‌بخشد. | ## بخش 1: کلان‌روایت | 29 روایت اصلی و اصطلاحات مترادف آن مانند فراروایت در روایت‌شناسی نیز به معنای «داستان‌هایی درون داستان‌ها» به کار می‌روند، که توسط نظریه‌پرداز ادبی ژرار ژنت وضع شده است. نمونه‌هایی از روایت‌های اصلی را می‌توان در کتاب‌های درسی دبیرستان‌های آمریکا یافت. پژوهشگر درِیک آلریج می‌نویسد: «دروس و برنامه‌های درسی تاریخ تحت سلطهٔ روایت‌های اصلی قهرمانانه و جشن‌گرایانه‌ای هستند که جرج واشینگتن و توماس جفرسون را به عنوان «پدران بنیان‌گذار» قهرمان، آبراهام لینکلن را به عنوان «آزادکنندهٔ بزرگ» و مارتین لوتر کینگ جونیور را به عنوان منجی سیاه‌پوستان آمریکا به تصویر می‌کشند.»* ریشه‌شناسی «متا» در یونانی به معنای «فراتر از» است؛ «روایت» یک روایت است که با بازگویی آن (به نحوی انتقال می‌یابد) مشخص می‌شود.The Meta-Narrative. هرچند این اصطلاح پیش‌تر در قرن بیستم به کار رفته بود، اما ژان-فرانسوا لیوتار در سال ۱۹۷۹ آن را با این ادعا برجسته کرد که دورهٔ پسامدرن دقیقاً با بی‌اعتمادی نسبت به «روایت‌های بزرگ» (مانند ایده‌هایی دربارهٔ ترقی‌خواهی، عصر روشنگری، رهایی‌بخشی و مارکسیسم) مشخص می‌شود که بخشی اساسی از مدرنیته بودند.Childers pp. 166–7 فراروایت ممکن است با ماورای داستان مرتبط باشد و اغلب به جای آن به کار می‌رود، اما تفاوتی میان آن‌ها وجود دارد. دومی ساختگی بودن یک روایت را آشکار می‌کند در حالی که فراروایت داستان را زیر سؤال نمی‌برد. | ## بخش 2: کلان‌روایت | آن‌ها استدلال می‌کنند که تلاش‌ها برای ساختن نظریه‌های بزرگ، آشوب و بی‌نظمی طبیعی جهان و قدرت رویداد فردی را به ناروا نادیده می‌گیرند.C. منتقدان لیوتار تأکید می‌کنند که فراروایت‌ها همچنان نقش اساسی در جهان پسامدرن ایفا می‌کنند. پیشنهاد لیوتار لیوتار پیشنهاد کرد که فراروایت‌ها باید جای خود را به یا روایت‌های متواضع‌تر و «بومی‌تر» بدهند که می‌توانند با تمرکز بر یک رویداد واحد، یک روایت بزرگ را «کنار بزنند».Nouvet, p. 151–161 لیوتار از مفهوم بازی زبانی ویتگنشتاین بهره برد تا تکثر معناها در زمینه‌های مختلف، از جمله تأثیر این معناها بر درک مردم از حقیقت، را آشکار سازد. مفاهیم کلیدی نظریهٔ لیوتار عبارتند از: شک‌گرایی نسبت به حقایق جهان‌شمول بر اساس نقد پسامدرنیستی از روایت واحدی که می‌تواند همهٔ جنبه‌های زندگی و تجربهٔ بشری را دربرگیرد؛ تکه‌تکه شدن دانش یا «روایت‌های کوچک» که متواضع‌تر، تکه‌تکه‌تر و ویژهٔ زمینه‌های خاص هستند. پسامدرنیست‌ها تلاش می‌کنند فراروایت‌ها را با تمرکز بر زمینه‌های بومی خاص و تنوع تجربهٔ بشری جایگزین کنند. | ## بخش 3: کلان‌روایت | نقد نظریهٔ لیوتار یوهانس ویلم برتنس و داوه فوکما استدلال کردند که تا آنجا که یکی از اهداف لیوتار علم بود، او در این تصور که علم برای اعتبارسنجی اجتماعی و معرفتی به یک روایت بزرگ متکی است — به جای انباشت موفقیت‌های روایی کوچک‌تر — اشتباه می‌کرد.J. در روایت‌شناسی و ارتباطات فراروایت در روایت‌شناسی و نظریهٔ ارتباطات تعریف مشخصی دارد. — داستانی دربارهٔ داستان که «داستان‌های کوچک» دیگر را در مدل‌های مفهومی که این داستان‌های کوچک را به یک کل تبدیل می‌کنند، دربرمی‌گیرد و توضیح می‌دهد. روایت‌های پسامدرن اغلب عمداً انتظارات قراردادی ناشی از این رمزهای فرهنگی را برهم می‌زنندJ. 14 بنابراین روایت اصلی نوع خاصی از روایت است که به عنوان «سیستمی منسجم از داستان‌های مرتبط و به‌ترتیب‌سازمان‌یافته که میل بلاغی مشترکی برای حل تعارض از طریق ایجاد انتظارات مخاطب بر اساس مسیرهای شناخته‌شدهٔ شکل ادبی و بلاغی آن دارند» تعریف می‌شود. | ## جمع‌بندی | برخی فراروایت‌ها را با «طرح‌های اصلی» مرتبط دانسته‌اند؛ «داستان‌های اسکلتی تکرارشونده‌ای که متعلق به فرهنگ‌ها و افراد هستند و نقش قدرتمندی در مسائل هویت، ارزش‌ها و درک زندگی ایفا می‌کنند.»H.