موضوع مقاله: ارتباط اتصال‌گرا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ارتباط اتصال‌گرا | مقدمه: جایگزینی انتقال اتصال گرا با ارتباط غیر اتصال‌گرا است برای نمونه ارتباط حالت datagram (پیام‌های لایهٔ شبکه)، که توسط پروتکل‌های IP و UDP استفاده شده‌است و داده ممکن است بدون ترتیب (بی نظم) تحویل داده شود چون بسته‌های مختلف به‌طور مستقل شکسته می‌شوند و ممکن است از مسیرهای مختلف تحویل داده شوند. | ## بخش 1: ارتباط اتصال‌گرا | در مورد اخیر، ممکن است هریک از این دو باشد: 1-پروتکل مدار مجازی لایهٔ انتقال : مانند پروتکل TCP که اجازه می‌دهد که داده‌ها به ترتیب تحویل داده شوند با اینکه گزینش لایه‌های پایین‌تر غیر اتصال گرا می‌باشند 2-حالت گزینش لایهٔ شبکه یا لایهٔ پیوند داده : جایی که همهٔ بسته‌های داده که متعلق به مسیر ترافیک مشابهی می‌باشند در طول مسیر مشابهی تحویل داده می‌شوند. خدمات پروتکل اتصال گرا، اغلب و نه همیشه ازخدمات قابل اطمینان شبکه می‌باشند که تصدیق را بعد از دریافت موفقیت‌آمیز فراهم می‌کنند. مدارگزینی ارتباط مدارگزینی (سوئیچینگ مدار) به عنوان مثال شبکهٔ تلفن عمومی، ISDN، SONET/SDH و شبکهٔ مش نوری ذاتاً سیستم‌های ارتباطی اتصال گرا می‌باشند. ارتباط حالت مدار (circuit mode) تضمین می‌کند که داده‌ها با پهنای باند و تأخیر ثابت خواهند رسید وتحویل منظم جریان بیت هایا بایت‌ها فراهم می‌شود. پروتکل‌های اتصال گرا گاهی اوقات به عنوان stateful توصیف می‌شوند زیرا آن‌ها می‌توانند مسیر گفتگو را در خود نگه دارند. ارتباط حالت اتصال لایهٔ انتقال پروتکل‌های اتصال گرای لایهٔ انتقال، ارتباط‌های اتصال گرا در سیستم‌های غیر اتصال گرا را فراهم می‌کنند. | ## بخش 2: ارتباط اتصال‌گرا | یک پروتکل اتصال گرای لایهٔ انتقال (مثلاً TCP) ممکن است براساس یک پروتکل غیراتصال گرای لایهٔ شبکه (مثلاً IP) باشد، اما هنوز جریان منظمی از بایت‌ها را دریافت می‌کند، به وسیلهٔ توالی شمارهٔ segment (پیام‌های لایهٔ انتقال) در سمت فرستنده، بافر بسته‌ها و مرتب‌سازی مجدد آن‌ها درسمت گیرنده. توالی شماره‌ها نیازمند هماهنگ‌سازی دوطرفه شمارندهٔ segmantها در طول ایجاد یک گام از ارتباط سه مرحله‌ای می‌باشد. مدارگزینی مجازی لایهٔ شبکه و لایه پیوند داده درگزینش بسته (packet switching) ارتباط اتصال گرای پروتکل لایهٔ شبکه یا لایهٔ پیوند داده همهٔ داده‌ها از یک مسیر یکسان و در طول یک جلسهٔ ارتباط فرستاده می‌شوند. پروتکل، جریان ترافیک را تنها توسط تعداد جریان کانال/داده تشخیص می‌دهد، اغلب شناسه مدارمجازی (VCI) شناخته می‌شود، به جای اطلاعات کامل مسیر یابی برای هربسته (آدرس منبع ومقصد) که در گزینش داده نگارهای غیرمتصل مانند ip قراردادی روترها استفاده می‌شود. در ارتباط اتصال گرا، اطلاعات مسیریابی ممکن است گره‌های شبکه را در طول مرحلهٔ ایجاد ارتباط فراهم کنند. بنابراین، گزینش بستهٔ واقعی و انتقال داده رامی توان با سخت افزارسریع در مقابل نرم‌افزار کند براساس مسیریابی مراقبت کرد. | ## بخش 3: ارتباط اتصال‌گرا | این باعث می‌شود که گزینش شبکه به‌طور قابل توجهی سریع تر شود (جداول مسیریابی فقط نگاه کردن جداول را ساده می‌سازد و در پیاده‌سازی سخت‌افزار بدیهی می‌باشند.) تأثیر خیلی زیاد است، درواقع، حتی پروتکل‌های مشخص غیراتصال گرا، مانند ترافیک IP، با پیشوند هدر اتصال گرا برچسب می‌خورند (به عنوان مثال: در MPLS یا IPV۶ نسخهٔ شش پروتکل آی پی) برای نمونه ATM و FRAME RELAY (قاب رله)، هر دو نمونه‌هایی از پروتکل‌های اتصال گرا، غیرقابل اطمینان لایهٔ پیوند داده می‌باشند همچنین پروتکل‌های غیر اتصال گرا و قابل اطمینان هم وجود دارند هم چون AX.۲۵، پروتکل لایهٔ شبکه، وقتی که داده‌ها را از قاب Iمی گذراند. اما این ترکیب کمیاب است و غیراتصال گرا- قابل اطمینان در شبکه‌های مدرن غیرمعمول می‌باشد. پروتکل‌های اتصال گرا زمان واقعی ترافیک را به‌طور قابل توجهی مؤثرتر از پروتکل‌های غیر اتصال گرا کنترل می‌کنند، به خصوص با بسته‌های طول کوتاه و ثابت، که به همین دلیل ATM تا به حال برای حمل زمان واقعی جایگزین اترنت شده‌است. جریان ترافیک همزمان، به خصوص در شبکه‌های به شدت متراکم مانند BACKBONES، که در آن شعار «پهنای باند ارزان است» نتواند به وعده اش عمل کند. تجربه همچنین نشان داده‌است شرط پهنای باند تمامی مشکلات کیفیت سرویس را حل نمی‌کند. | ## جمع‌بندی | تعدادی از پروتکل‌های اتصال گرا طراحی یا تغییر داده شده‌اند تا با هر دو داده‌های اتصال گرا و داده‌های غیر اتصال گرا مطابقت کنند.