موضوع مقاله: ویلیام برد | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ویلیام برد | مقدمه: ویلیام برد در نواختن ساز کلیدی، هارپسیکورد و ارگ تبحر داشت و در گروه کرهای کلیساهای انگلیکان و کاتولیک می‌نواخت. | ## بخش 1: ویلیام برد | ویلیام بِرد (زاده‌ی ۱۵۳۹/۴۰، لندن، انگلستان - درگذشته ۴ ژوئیه ۱۶۲۳، استوندون ماسی، اسکس، انگلستان)، نوازنده‌ی برجسته‌ی ارگ و آهنگساز برجسته‌ی دوره‌ی شکسپیر بود که به‌ویژه به سبب نقش کلیدی‌اش در تکامل مادریگال انگلیسی شهرت دارد. وی همچنین آثاری برای ویرجینال و ارگ خلق کرد که به غنای سبک کیبورد انگلیسی افزود. برای سالیان متمادی گمان می‌رفت که او حوالی سال ۱۵۴۳ میلادی زاده شده است، اما سندی که به‌تازگی کشف شده، نشان می‌دهد تولدش در سال ۱۵۴۰ یا اواخر ۱۵۳۹ بوده است. اگر توماس تالیس را بتوان نخستین آهنگساز برجسته‌ی انگلیسی دانست، بِرد بی‌تردید بزرگ‌ترین آهنگساز دوران خویش بود؛ چنان‌که تا یک قرن بعد، با ظهور هنری پرسل، هیچ‌کس نتوانست با عظمت او برابری کند. ویلیام بِرد شاگرد و مرید توماس تالیس، نوازنده‌ی ارگ و آهنگساز برجسته، بود و نخستین منصب رسمی‌اش به‌عنوان نوازنده‌ی ارگ در کلیسای جامع لینکلن در سال ۱۵۶۳ رقم خورد. در سال ۱۵۷۲ به لندن بازگشت تا به‌عنوان یکی از اعضای محترم کاپل رویال منصوب شود، جایی که وظایف نوازندگی ارگ را با تالیس تقسیم کرد. پیوند نزدیک شخصی و حرفه‌ای میان این دو موسیقی‌دان، دستاوردهای موسیقایی ارزشمندی به دنبال داشت. در سال ۱۵۷۵، ملکه الیزابت یکم به آن‌ها حق انحصاری مشترکی برای واردات، چاپ، انتشار و فروش موسیقی و کاغذ موسیقی اعطا کرد. نخستین اثر به نام آن‌ها در همان سال منتشر شد: مجموعه‌ای از سرودهای مقدس که به ملکه تقدیم گردید؛ این مجموعه شامل ۳۴ موتت بود که تالیس ۱۶ اثر و بِرد ۱۸ اثر در آن ارائه کردند. در پایان سال ۱۵۸۸، ویلیام برد دو مادریگال به کتاب نخست «موسیقای ترانسالپینا» اثر نیکلاس یونگ به انگلیسی (Nicholas Yonge) اهدا کرد و در سال بعد، دو اثر دیگر منتشر نمود. | ## بخش 2: ویلیام برد | اولین اثر از این مجموعه، «ترانه‌هایی با طبیعت‌های گوناگون»، که برخی از آنها با وقار و برخی دیگر با شادی سروده شده و برای همه گروه‌ها و صداها مناسب است، به هنری کری، بارون هانسدون اول، تقدیم شد و توسط توماس ایست منتشر گردید.چاپ دوم آن در سال ۱۶۱۰ توسط لوکرتیا، بیوه‌ی ایست، منتشر شد. اثر دوم، «کتاب نخست آوازهای مقدس پنج‌صدایی»، به ارل ووستر تقدیم شد و در ۲۵ اکتبر توسط ایست منتشر گردید. در سال ۱۵۹۰، برد دو تنظیم از قطعه‌ی «این ماه شیرین و شادمانه‌ی می» را به «نخستین مجموعه مادریگال‌های ایتالیایی به انگلیسی» اثر توماس واتسون اهدا کرد و در ۴ نوامبر ۱۵۹۱، «کتاب دوم آوازهای مقدس» را که به لرد لاملی به انگلیسی (John Lumley) تقدیم شده بود، منتشر نمود. در این دوره از زندگی‌اش، برد حجم عظیمی از موسیقی برای ویرجینال (سازی کلاویه‌ای) تصنیف کرد که بسیاری از مجموعه‌های دست‌نویس آن هنوز موجود است. یکی از مهمترین مجموعه‌ها، کتابی است که توسط جان بالدوین اهل ویندزور برای لیدی نویل کپی شده و فقط شامل تصنیف‌های برد است.این دست‌نویس در سال ۱۵۹۱ به پایان رسید و گواهی بر شهرت والایی است که این آهنگساز در آن زمان از آن برخوردار بود. بالدوین به‌طرزی دلنشین در پایان قطعه‌ی هفدهم، در کنار نام برد نوشته است: «آقای ویلیام برد، انسانی به‌یادماندنی». احترام بزرگی که به‌عنوان موسیقی‌دان از آن برخوردار بود، احتمالاً دلیل ادامه‌ی فعالیت او در کاپل رویال Chapel Royal، جایی که مدتی به‌عنوان نوازنده‌ی ارگ خدمت می‌کرد، بود، با وجود آنکه کاتولیک بود. او اجاره نامه عمارت استوندون در اسکس را از ساکن قبلی – ویلیام شلی- ، که به دلیل نقش‌آفرینی در توطئه‌ای ادعایی موسوم به «پاپیستی» به مرگ محکوم شده بود، به دست گرفت. اگر چه سالها نزاع حقوقی برای حل این مساله طول کشید، اما زمانی که دو سال بعد ملک مصادره شد، برد موفق به مذاکره برای اجاره دولتی استوندون شد. این مذاکره امضا شده، اجاره نامه ای سلطنتی بود و تنها با مرگ فرزندانش منقضی می شد. | ## بخش 3: ویلیام برد | ظاهرا پس از آن، یک مشاجره خانوادگی تلخ به وجود آمد زیرا در وصیتنامه برد، مورخ ۱۶۲۲، نام پسر بزرگش کریستوفر از مفاد آن حذف شده بود. شلی در حدود سال ۱۶۰۱ درگذشت و در سال ۱۶۰۴ وارث او مبلغ هنگفتی برای بازگرداندن املاکش پرداخت کرد. در پی این، بیوه‌ی شلی تلاش کرد تا استوندون را که بخشی از جهیزیه‌اش بود، بازپس گیرد. اما برد همچنان تحت حمایت دربار بود و جیمز اول به خانم شلی دستور داد که اجازه دهد او به‌صورت آرام از این ملک بهره‌مند شود. با این حال، در ۲۷ اکتبر ۱۶۰۸، خانم شلی عریضه‌ای به ارل سالزبری ارائه داد و خواستار بازگرداندن استوندون شد و هشت شکایت علیه این آهنگساز مطرح کرد. از این شکایات چنین برمی‌آید که برد به دادگاه متوسل شد تا خانم شلی را وادار به تأیید اجاره‌نامه‌ی دربار کند، اما چون موفق نشد، با افرادی که دیگر املاک جهیزیه‌ی او را در اختیار داشتند، هم‌دست شد تا علیه او دعوای قضایی به راه اندازد. هنگامی که همه‌ی این اختلافات حل‌وفصل شد و سرانجام «یکی پتیور» تسلیم شد، «برد به او کلمات زشت و تلخی گفت» و هنگامی که به او گفته شد حقی بر این ملک ندارد، اظهار داشت «اگر نتواند آن را با حق نگه دارد، با زور نگه خواهد داشت». احتمالاً خانم شلی مدت کوتاهی پس از این درگذشت، زیرا هم پسر و هم نوه‌ی برد این ملک را در اختیار نگه داشتند. این نگاه اجمالی به زندگی خصوصی آهنگساز، او را شخصیتی چندان دوست‌داشتنی نشان نمی‌دهد، اما عجیب‌ترین بخش ماجرا این است که در حالی که او تحت اجاره‌نامه‌ی دربار، املاک مصادره‌شده از یک کاتولیک متمرد را در اختیار داشت و همچنین سمتی در کاپل رویال پروتستان داشت، خود او و خانواده‌اش بی‌تردید کاتولیک بودند و به همین دلیل، نه‌تنها از سال ۱۶۰۵ تا ۱۶۱۲ و احتمالاً بعد از آن، به‌طور منظم در دادگاه اسقفی اسکس محاکمه می‌شدند، بلکه از سال ۱۵۹۸ توسط همین نهاد کلیسایی تکفیر شده بودند. یافتن راه‌حلی برای زیست در چنین شرایطی باید بسیار دشوار بوده باشد و برد تنها به‌واسطه‌ی حمایت دوستان قدرتمند از عواقب جدی‌تر در امان مانده بود. | ## جمع‌بندی | او به‌وضوح در تقدیم‌نامه‌ی کتاب نخست «گرادوالیا» به ارل نورث‌همپتون به این موضوع اشاره می‌کند و می‌گوید: «تو را … به‌عنوان حامی بسیار مهربان در امور خانواده‌ام داشته‌ام».