موضوع مقاله: جیمز بلک (داروشناس) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جیمز بلک (داروشناس) | مقدمه: بلک همچنین مسئول توسعهٔ سایمتیدین بود؛ دارویی از گروه آنتاگونیست‌های گیرندهٔ H2 که برای درمان زخم معده استفاده می‌شود. | ## بخش 1: جیمز بلک (داروشناس) | زندگی و کار جیمز وایت بلک در ۱۴ ژوئن ۱۹۲۴ در اودینگستون، لانارکشایر اسکاتلند به دنیا آمد. او چهارمین فرزند از پنج پسر یک خانواده متعصب باپتیست بود که ریشه‌هایشان به بالکوئیدر در ارتفاعات اسکاتلند برمی‌گشت. پدرش، مهندس معدن و مدیر معدن، عشق به موسیقی داشت که نقش مرکزی در زندگی خانوادگی ایفا می‌کرد و بر بلک تأثیر گذاشت. او دو دوره تمرکز شدید بر موسیقی (۱۲ تا ۱۴ سالگی) و ریاضیات (۱۴ تا ۱۶ سالگی) داشت. معلم ریاضیاتش، دکتر واترستون، او را تشویق کرد تا در آزمون ورودی دانشگاه سنت اندروز شرکت کند. در ۱۵ سالگی، بورسیه مسکونی پاتریک همیلتون را برد و وارد دانشگاه شد؛ بورسیه‌ای که بدون آن، خانواده‌اش نمی‌توانست هزینه تحصیل یکی دیگر از فرزندان را تأمین کند. بلک دوران کارشناسی را در خوابگاه سنت سالواتورز هال گذراند، ساختمانی نوین به سبک آکسبریج که دانشجویان از طبقات و کشورهای مختلف را گرد می‌آورد. این تجربه برای پسری روستایی از مناطق معدنی فایف، چشم‌انداز فکری‌اش را به شدت گسترش داد. تحت تأثیر برادر بزرگ‌ترش ویلیام، که پیش‌تر در سنت اندروز پزشکی خوانده بود، بلک رشته پزشکی را انتخاب کرد. | ## بخش 2: جیمز بلک (داروشناس) | در فضای سرد و جدی سنت اندروز، او برای نخستین بار لذت مطالعه سخت و منظم را چشید و جایگزین خیال‌پردازی کرد. برخورد با پروفسور دارسی ونت‌ورث تامپسون، یکی از آخرین چنددانشمند بزرگ ویکتوریایی و نویسنده کتاب کلاسیک درباره رشد و شکل، نقش مهمی در گرایش او به دانش‌پژوهی داشت. در ۱۹۴۴ با هیلاری واگان آشنا شد و در تابستان ۱۹۴۶، بلافاصله پس از فارغ‌التحصیلی، با او ازدواج کرد. هیلاری، که در بیوشیمی تحصیل می‌کرد، استعداد درخشانی داشت و بلک او را بهترین شاگردش می‌دانست. هیلاری حمایت بی‌وقفه‌ای از خانواده کرد و تا مرگش در ۱۹۸۶، نیروی محرکه اصلی زندگی بلک بود. تحقیقات اولیه بلک در آزمایشگاه گری بر جذب انتخابی قندها در روده متمرکز بود و ایده‌هایی شکل داد که بعدها بر تفکر او مسلط شد، از جمله نقش جریان خون محلی به عنوان محدودکننده متابولیک. در پایان ۱۹۴۷ به دلیل ازدواج، بدهی‌های تحصیلی و چشم‌انداز ضعیف آکادمیک، به سنگاپور رفت و در کالج پزشکی کینگ ادوارد هفتم مدرس شد. آنجا آزمایش در آموزش فیزیولوژی را آموخت و پیشرفت‌هایی در رابطه جریان خون مخاطی با جذب روده‌ای به دست آورد. پس از جستجو، پروفسور گری او را به ویلیام وایپرز، مدیر دامپزشکی دانشگاه گلاسکو، معرفی کرد. | ## بخش 3: جیمز بلک (داروشناس) | بلک طی هشت سال دپارتمان فیزیولوژی جدیدی ساخت و آزمایشگاه آموزشی پیشرفته‌ای بر پایه باور به تمرکز فکر از طریق عمل ایجاد کرد. در ۱۹۵۱ دخترشان استفانی به دنیا آمد و او آزمایشگاه تحقیقاتی قلبی-عروقی پیشرفته‌ای بنا کرد. ایده‌های تحقیقاتی بلک شکل گرفت: کار با آدام اسمیت بر سروتونین و ترشح اسید معده، و با جرج اسمیت بر افزایش اکسیژن‌رسانی به قلب، او را به فرضیه آنتاگونیست گیرنده آدرنالین رساند. در ۱۹۵۸ به بخش دارویی آی‌سی‌آی (ICI) پیوست و طی شش سال هیجان‌انگیز، با حمایت دکتر گارنت دیوی و همکاری شیمیدان جان استفنسون، به فارماکولوژی تبدیل شد. همکاری با برت کراوتر، بیل دانکن و برایان پریچارد منجر به توسعه پروپرانولول، نخستین مسدودکننده بتا-گیرنده، شد. در ۱۹۶۴ به اسمیت، کلاین اند فرنچ رفت و پروژه آنتاگونیست H2 هیستامین را رهبری کرد که به سیمتیدین منجر شد. در ۱۹۷۳ به کرسی فارماکولوژی دانشگاه کالج لندن رفت، اما نتوانست اهدافش در شیمی دارویی و آموزش را کامل محقق کند. در ۱۹۷۷ به بنیاد ولکام پیوست و علی‌رغم چالش‌های مدیریتی، پیشرفت‌هایی در فارماکولوژی تحلیلی داشت. سرانجام در ۱۹۸۴ واحد تحقیقاتی مستقلی در کینگز کالج لندن تأسیس کرد که سال‌های آخرش را پربارترین دوره فکری‌اش دانست. | ## جمع‌بندی | بلک در ۱۹۸۸ جایزه نوبل فیزیولوژی یا پزشکی را برای اصول طراحی منطقی دارو دریافت کرد.