موضوع مقاله: هولوکاست در لتونی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # هولوکاست در لتونی | مقدمه: هولوکاست در لتونی به جنایات جنگی آلمان نازی و همدستانشان در قربانی کردن یهودیان لتونی در هنگام اشغال لتونی اشاره دارد. | ## بخش 1: هولوکاست در لتونی | اشغال توسط آلمان ارتش آلمان صبح زود روز یکشنبه ۲۲ ژوئن ۱۹۴۱ در جبهه وسیعی که از دریای بالتیک تا مجارستان گسترده می‌شد، از مرز شوروی گذر کرد. آلمانی‌ها از راه لیتوانی به سوی دوگوپیلس و دیگر نقاط استراتژیک در لتونی پیشروی کردند. اس‌دی در لتونی پیش از حمله، SD چهار «واحد کاری ویژه» را سازماندهی کرده بود که با نام آلمانی آن‌ها «آینزاتس‌گروپن» شناخته می‌شدند. نام این واحدها یک حسن تعبیر بود، زیرا هدف اصلی آن‌ها کشتن تعداد زیادی از کسانی بود که نازی‌ها آن‌ها را «عناصر نامطلوب» می‌دانستند؛ این‌ها شامل کمونیست‌ها، کولی‌ها، بیماران روانی، همجنس گرایان و به ویژه یهودیان می‌شد. آینزاتس‌گروپن در فاصله ای نزدیک، نیروهای تهاجمی آلمان را دنبال می‌کرد و طی چند روز و گاه چند ساعت پس از اشغال یک منطقه توسط ورماخت، در لتونی حضور پیدا می‌کرد. SD در لتونی را می‌توان در عکس‌ها و توصیف یونیفورم‌هایشان تشخیص داد؛ لباس کامل سیاه اس‌اس نازی بندرت پوشیده می‌شد. SD ابتدا پایه‌های قدرت خود را در لتونی توسط آینزاتس‌گروپ A مستحکم کرد، که به واحدهایی به نام آینزاتس‌کماندوهای ۱a , 1b، ۲ و ۳ تقسیم می‌شد. در ۲۹ ژوئن، مهاجمان نازی اقدام به تشکیل نخستین واحد کمکی اس‌دی لتونی در یلگاوا کردند. در تابستان ۱۹۴۱، ۳۰۰ تن از اعضای این واحد در نابودی حدود ۲۰۰۰ یهودی در یلگاوا و جاهای دیگر در منطقه زمگاله شرکت کردند. نظارت بر این قتل توسط افسران SD آلمان، رودولف باتس و آلفرد بکو انجام شد که از نیروهای اس‌اس آینزاتس‌گروپ در این عملیات بهره می‌گرفتند. پس از حمله به ریگا، فرانتس اشتالکر با کمک اعضای پرکون‌کراستس و دیگر همدستان محلی، پوگروم یهودیان را در پایتخت لتونی ترتیب داد. ویکتورس آراس، که در آن هنگام ۳۱ ساله و یکی از اعضای احتمالی سابق پرکون‌کراستس و عضوی از یک انجمن اخوت دانشجویی بود، به عنوان مجری مستقیم این عملیات گماشته شد. در ۲ ژوئیه، ویکتورس آراس اقدام به تشکیل واحد مسلح خود کرد که به درخواست Pērkonkrusts برای گرفتن اسلحه و پاکسازی لتونی از یهودیان و کمونیست‌ها شکل گرفت. نزدیکترین دستیاران ویکتورس آراس شامل کنستانتینس کاکیس، آلفرد دیکمانیس، بوریس کینسلر و هربرتس کوکورس می‌شدند. مردان آراس کماندو با گاری و اتوبوس‌های آبی‌رنگ به مکان‌های مختلفی در کورلند، زمگاله و ویدزمه رفتند و هزاران یهودی را در آن مناطق کشتند. بنا بود تا این کشتارها به عنوان نمونه ای برای سایر افراد یهودستیز هوادار متجاوزان نازی باشند. | ## بخش 2: هولوکاست در لتونی | فرماندهی اعدام‌ها به عهده اشتورمبانفورر رودولف لانگ، رئیس تازه گماشته‌شده گتو ریگا، بود. کشتارها به گفته تاریخ‌دان لتونیایی، اندرو ازرگایلیس، اشغال لتونی آغاز «بزرگترین عمل جنایتکارانه در تاریخ لتونی» بود. از ژوئیه ۱۹۴۱ یهودیان لتونی نیز به طرق مختلف مورد تحقیر قرار گرفتند و از حقوقی که سایر شهروندان لتونی از آن برخوردار بودند مروم شدند. سهمیه غذای کمتری به آنها اختصاص داده شد، آنها تنها می‌توانستند در بعضی فروشگاه‌های ویژه خرید کنند و ناچار بودند که نشان شناسایی - ستاره داوود زردرنگ - بر روی لباس‌هایشان بگذارند. حضور آنها در مکان‌هایی که در آن رویدادهای عمومی برگزار می‌شود، از جمله سالن‌های سینما، زمین‌های ورزشی و پارک‌ها، ممنوع بود. آن‌ها اجازه استفاده از قطار و تراموا، رفتن به حمام عمومی، استفاده از پیاده‌روها، حضور در کتابخانه‌ها و موزه‌ها یا رفتن به مدارس را نداشتند و ناچار شدند دوچرخه‌ها و رادیوهای خود را تحویل دهند. پزشکان یهودی تنها مجاز به مشاوره و درمان یهودیان بودند و اداره داروخانه برای آنها ممنوع بود. تمام جواهرات، اوراق بهادار، سکه‌های طلا و نقره باید در صورت درخواست در اختیار گذاشته می‌شدند. از این روی، یهودستیزی منبع غنی شدن مقامات نازی و همدستان محلی آن‌ها، که اموال یهودیان را مصادره می‌کردند، شد. پاکسازی یهودیان متناسب با اهداف این نازی‌ها بود، چرا که کسی زنده نمی‌ماند و خواستار بازگرداندن وسایل دزدیده شده نمی‌شد. لیپایا در لیپایا نخستین کشتار جمعی یهودیان در ۳ و ۴ ژوئیه رخ داد که در آن حدود ۴۰۰ نفر به ضرب گلوله کشته شدند؛ و نیز در ۸ ژوئیه که ۳۰۰ یهودی کشته شدند. طومارهای کتاب مقدس در میدان Ugunsdzēsēju بر روی زمین پخش شدند، و یهودیان ناچار شدند که بر روی مقدسات خود راه بروند، در حالی که تماشاگران عادی از صحنه دیدن می‌کردند. بر پایه سرشماری سال ۱۹۳۵ در لتونی، ۳٬۸۳۹ کولی در این کشور زندگی می‌کردند که بیشترین جمعیت در میان کشورهای بالتیک به‌شمار می‌رفت. بسیاری از آن‌ها درون کشور به شکل عشایری سفر نمی‌کردند، بلکه زندگی ساکن یا «ایستا» داشتند. در ۴ دسامبر ۱۹۴۱، هینریش لوهس فرمانی صادر کرد که در آن آمده بود: اگرچه نام لوهس بر روی این فرمان بود، اما در واقع به درخواست برونو یدیک ، [۲۱] رئیس اوردنونگس‌پولیتزای در کشورهای بالتیک، صادر شد. تاریخ‌دان لوی بر این باور است که این محدودیت ممکن است پیش‌درآمد نخستین کشتار بزرگ کولی‌ها در لتونی بوده باشد. | ## بخش 3: هولوکاست در لتونی | در ۵ دسامبر ۱۹۴۱، پلیس لتونی در لیپایا ۱۰۳ کولی (۲۴ مرد، ۳۱ زن و ۴۸ کودک) را دستگیر کرد. در ۱۲ ژانویه ۱۹۴۲، یدیک دستور لوهس را در ۴ دسامبر ۱۹۴۱ ابلاغ کرد و به زیردستان خود دستور داد که در همه موارد اطمینان حاصل کنند که «پیگیری» های مورد نیاز انجام شوند. تا ۱۸ مه ۱۹۴۲، پلیس آلمان و فرمانده اس‌اس در لیپایا در سیاهه‌ای خاطر نشان کرد که طی دوره‌ای نامشخص پیش از آن، ۱۷۴ کولی با تیراندازی کشته شده‌اند. به‌طور کلی، به نظر می‌رسید کولی‌های سرگردان یا «در گردش»، بر خلاف جمعیت غیر سرگردان یا «ایستا»، هدف قرار گرفته بودند؛ بنابراین، در ۲۱ مه ۱۹۴۲، فرمانده اس‌اس در پلیس لیپایا اعدام ۱۶ کولی گردشی از منطقه هاسن‌پوت را ثبت کردند. با این حال، اسناد و مدارک اغلب میان گروه‌های مختلف کولی تمایز قائل نمی‌شدند، و از این روی در ۲۴ آوریل ۱۹۴۲، گزارش شد که ۱۲۷۲ تن، از جمله ۷۱ کولی، کشته شده‌اند، بدون شرح بیشتر. همچون یهودیان، کشتار کولی‌ها در سراسر شهرهای کوچکتر لتونی و با کمک لتونی‌های محلی انجام شد. گزارش شده‌است که آراس کماندو بسیاری از کولی‌ها را میان ژوئیه و سپتامبر ۱۹۴۱ کشت. در آوریل ۱۹۴۲، ۵۰ کولی، عمدتاً زنان و کودکان کوچک، در زندان والمیرا گردآورده شدند، سپس آنها را بیرون برده و تیرباران کردند. مشخص نیست که چه تعداد از کولی‌های لتونی توسط نازی‌ها و همکاران لتونی آنها کشته شدند. با محکومیتی بیشینه ۱۰ سال، لوهس در اوایل سال ۱۹۵۱ «به دلیل نخ‌نمای بیمار بودن» آزاد شد. [مرگ در ۱۹۶۴] ویکتورس آراس در دادگاه بریتانیا به جرم جنایات جنگی متهم شد، اما در سال ۱۹۴۸ آزاد شد و پس از آن سال‌ها در آلمان غربی پنهان ماند. در ۹ آوریل ۱۹۴۸، رئیس دادگاه مایکل موسمانو حکم دادگاه را در مورد اشتراوخ اعلام کرد: «متهم ادوارد اشتراوخ، بر پایه کیفرخواستی که به دلیلش شما مورد محاکمه قرار گرفتید، دادگاه شما را به مجازات اعدام محکوم می‌کند.»Einsatzgruppen judgment, at 589 بر خلاف دیگر متهمانی در همان دادگاه چون اوتو اولندرف و پاول بلوبل، اشتراوخ اعدام نشد. در عوض، وی برای محاکمه به مقامات بلژیک، جایی که مرتکب جرایم دیگری شده بود، تحویل داده شد. وی در ۳ فوریه ۱۹۴۶ در ریگا مورد بازجویی و محاکمه قرار گرفت، و پس از محکومیت، به دار آویخته شد. | ## جمع‌بندی | فریتز دیتریک در دادگاه داخائو محاکمه شد و در سال ۱۹۴۸ به جرم قتل اسیران جنگی در زندان به دار آویخته شد.