موضوع مقاله: خمد | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # خمد | مقدمه: خمد یک شیخ‌نشین خیالی عربی است که در ساحل دریای سرخ واقع شده است و در چند داستان از ماجراهای تن‌تن و میلو نامش ذکر شده است. | ## بخش 1: خمد | پایتخت این کشور در سواحل دریای سرخ و در نیمهٔ راه بین عقبه و جده قرار دارد، همان‌طور که در نقشهٔ موقعیت‌گذاری تهیه‌شده توسط هرژه برای انبار زغال‌سنگ مشخص است. این سند اطلاعات ارزشمندی ارائه می‌دهد، مانند اینکه کشور روی یک شبه‌جزیره واقع شده است. این کشور از قبایل بادیه‌نشینان عرب تشکیل شده است که یک دشمنی دیرینه بین دو خانوادهٔ اصلی آن‌ها به خوبی شناخته شده است: خانوادهٔ باب الحر (در گویش بروکسل، babeleer به‌معنای «پُرچانه») و خانوادهٔ محمد بن کالیش اذاب (kalische zap، «آب شیرین‌بیان»)؛ خانوادهٔ اول کوچ‌نشین و بیشتر در بخش غربی صحرای کشور حضور دارند و خانوادهٔ دوم در نوار ساحلی ساکن شده و در پایتخت اکثریت دارند. این کشور برای نخستین بار در نسخهٔ نهایی تن‌تن در سرزمین طلای سیاه ظاهر می‌شود و جایگزین فلسطینِ بیش‌ازحد سیاسیِ نسخهٔ اولیه می‌گردد؛ بندر خِمد جای حیفا را می‌گیرد و باب الحر دیگر با مهاجران یهودی و اشغالگران بریتانیایی نمی‌جنگد، بلکه دشمن بزرگ امیر حاکم محمد بن کالیش اذاب است. در واقع پس از جنگ جهانی دوم و تمام تغییرات ژئوپلیتیکی که در خاورمیانه رخ داده بود، هرژه مجبور شد بسیاری از عناصر داستان، از جمله مکان را تغییر دهد. | ## بخش 2: خمد | بعدها، در انبار زغال‌سنگ، شیخ باب الحر قدرت را به دست گرفته و کشور صحنهٔ یک ماجرای قاچاق برده است که در آن شیخ، راستاپوپولوس و شرکت عرب‌ایر مشارکت دارند. نکات فرهنگی این کشور مسلمان است و نسبت به ادیان دیگر تساهل دارد (غیرمسلمانان حق دارند مشروبات الکل بنوشند، اما حق تجارت آن را ندارند). امیر هنوز حق مطلق دارد تا شلاق زدن را اعمال کند و چهارمیل کردن تا مدت کوتاهی پیش اجرا می‌شد. در بازچاپ‌های تن‌تن در سرزمین طلای سیاه و انبار زغال‌سنگ صفحات با حروف واقعی الفبای عربی تزئین شده‌اند. با این حال، همکاران مغرب‌نشین هرژه که این حروف را طراحی کردند، باعث شدند که ساکنان خِمِد به لهجهٔ خود صحبت کنند، در حالی که مغرب عربی از منطقهٔ جغرافیایی‌ای که این کشور خیالی در آن واقع شده فاصله دارد. | ## بخش 3: خمد | پلیس‌های خمد، یونیفرم نیروهای مسلح اردن را می‌پوشند، در حالی که برخی غیرنظامیان چفیه با عقال، دشداشه و خنجر خمیده به همراه دارند. برای مشروع جلوه دادن نقش خود به‌عنوان باستان‌شناس، پروفسور اسمیت (دکتر مولر) چند اثر باستانی را در دفترش به نمایش می‌گذارد که یکی از آن‌ها، روی میز کوچک کنار در، یادآور کلاه‌خود-پیرهنی بین‌النهرینی شاهزادهٔ مسکالامدوگ از دودمان سوم اور (پایان هزارهٔ سوم پیش از میلاد) است و در موزهٔ ملی عراق در بغداد نگهداری می‌شود. هنگامی که امیر محمد بن کالیش اذاب در جریان سفرش به اروپا توسط یک خبرنگار مصاحبه می‌شود (تن‌تن و هنر الفبا)، تمایل خود را برای خرید چندین بنای بزرگ اروپایی با دلارهای نفتی‌اش بیان می‌کند: قلعه وینزر در انگلستان، کاخ ورسای و برج ایفل در فرانسه (برای تبدیل به دریک). او همچنین «پالایشگاهی که اخیراً در پاریس ساخته شده و به موزه تبدیل شده» (مرکز ملی هنر و فرهنگ ژرژ پمپیدو) را می‌طلبد. اما از آنجا که موفق به کسب آن نیز نمی‌شود، قصد دارد موزهٔ هنر خود را بسازد که شبیه یک پالایشگاه نفتی باشد. | ## جمع‌بندی | این پروژه یادآور تلاش کشورهای مختلف شبه‌جزیرهٔ عربی برای ایجاد موزه‌هایی با الهام از اروپا است، همان‌طور که تقریباً سی سال پس از ماجرای این داستان ناتمام در امیرنشین ابوظبی (امارات متحده عربی) با گوگنهایم ابوظبی و لوور ابوظبی آن ادامه دارد.