موضوع مقاله: سرعت (فیلم ۱۹۹۴) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سرعت (فیلم ۱۹۹۴) | مقدمه: سرعت یک فیلم اکشن و دلهره‌آور آمریکایی محصول سال ۱۹۹۴ به کارگردانی یان ده بونت در اولین کارگردانی فیلم بلند خود است. | ## بخش 1: سرعت (فیلم ۱۹۹۴) | در این فیلم کیانو ریوز، دنیس هاپر، ساندرا بولاک، جف دانیلز، آلن راک، گلن پلامر، بت گرانت و ریچارد شیف به ایفای نقش پرداخته اند. فرضیه آن حول اتوبوسی می چرخد ​​که توسط یک تروریست ساخته شده است تا در صورت کاهش سرعت آن به زیر ۵۰ مایل در ساعت منفجر شود. این فیلم که در ۱۰ ژوئن ۱۹۹۴ اکران سینمایی شد، از نظر انتقادی و تجاری موفق شد و با بودجه ۳۰ میلیون دلاری به فروش ۳۵۰ میلیون دلاری دست یافت و برنده دو جایزه اسکار شد: بهترین تدوین جلوه های صوتی و بهترین صدا. دنباله‌ای برای این فیلم با عنوان سرعت ۲: کنترل سفر دریایی در ۱۳ ژوئن ۱۹۹۷ منتشر شد، اما عملکرد ضعیفی داشت و از نظر انتقادی به شدت مورد حمله قرار گرفت و به دلیل عدم حضور ریوز و تغییر فضای فیلم، نقدهای منفی گسترده‌ای دریافت کرد. خلاصه داستان یک بمب در یک اتوبوس مسافربری درون‌شهری کار گذاشته شده و درصورت کاهش سرعت اتوبوس از حدی معین یا توقف آن، بمب منفجر خواهد شد و مأمور پلیس، جک تراوان (کیانو ریوز)، باید جلوی این انفجار را بگیرد و جان مسافران را نجات دهد. همچنین، آنی پورتر (ساندرا بولاک) به عنوان رانندهٔ اتوبوس به جک تراوان کمک می‌کند و… شرح داستان جک تراون و هری تمپل، افسران یگان خنثی‌سازی بمب سوات در اداره پلیس لس آنجلس، مأموریت می‌یابند تا جلوی انفجار بمبی را در آسانسور یک ساختمان شهری که ۱۳ نفر در آن گیر افتاده‌اند، بگیرند. با این حال، مشخص می‌شود که پین مرگ خود را جعل کرده و کینه‌ای شخصی نسبت به جک پیدا کرده است. پین پس از منهدم کردن یک اتوبوس برای پرت کردن حواس جک، با او تماس می‌گیرد و از نقشه جدیدش می‌گوید: بمبی که در یک اتوبوس شهری «دیگر» (اتوبوس شهری شماره ۲۵۲۵) کار گذاشته شده است. این بمب زمانی که سرعت اتوبوس به ۵۰ مایل بر ساعت (حدود ۸۰ کیلومتر بر ساعت) برسد فعال می‌شود و اگر سرعت اتوبوس به کمتر از ۵۰ برسد، منفجر خواهد شد؛ همچنین تنظیم شده تا پیش از ظهر خودبه‌خود منفجر شود. او همچنین به جک هشدار می‌دهد که هیچ‌کس را پیاده نکند، در غیر این صورت مواد منفجره عمل خواهد کرد. جک در میان ترافیک با کمک یک راننده جگوار به نام موریس خود را به اتوبوس می‌رساند تا به راننده دربارهٔ بمب هشدار دهد. وقتی متوجه می‌شود سرعت اتوبوس از ۵۰ مایل گذشته و بمب فعال شده، سوار اتوبوس می‌شود، اما ترس و وحشت یک مجرم سابقه‌دار باعث می‌شود راننده اتوبوس تیر بخورد؛ یکی از مسافران به نام آنی پورتر کنترل رانندگی را به دست می‌گیرد. در حالی که بمب مسلح شده و مسافران از خطر آگاه شده‌اند، جک در تلاش برای حفظ حرکت اتوبوس با هری تماس می‌گیرد و کمک می‌خواهد. پین موافقت می‌کند که راننده زخمی به عنوان نشانه‌ای از حسن نیت به امدادگران تحویل داده شود. هلن، مسافری که کنار آنی نشسته، دچار وحشت شده و سعی می‌کند پیاده شود، اما پین یک بمب کوچکتر را در زیر پله‌ها منفجر می‌کند که باعث می‌شود هلن به زیر چرخ‌ها برود و کشته شود. با وجود نظارت دائمی پین، جک و آنی اتوبوس را از میان موانع خطرناک متعددی، از جمله یک شکاف در بزرگراه عبور می‌دهند و آن را به سمت فرودگاه بین‌المللی لس آنجلس هدایت می‌کنند تا از مشکلات ترافیکی جلوگیری کنند. در همین حین، هری متوجه می‌شود که پین مأمور سابق خنثی‌سازی بمب در اداره پلیس آتلانتا بوده که پس از دست دادن انگشت شستش بازنشسته اجباری شده است. طراحی بمب نشان‌دهنده تلخی و کینه قدیمی او به دلیل دریافت غرامت ناچیز و یک «ساعت طلای ارزان» است. هری تیمی از سوات را برای دستگیری او هدایت می‌کند؛ اما خانه پین با مواد منفجره تله‌گذاری شده و هری و هم‌تیمی‌هایش در انفجار کشته می‌شوند. در آخرین تلاش برای خنثی کردن بمب، جک با استفاده از یک تخته چرخ‌دار متصل به طناب به زیر اتوبوس می‌رود، اما کابل به دلیل آسیب‌های وارده به اتوبوس پاره می‌شود و او به سختی نجات می‌یابد. در این فرآیند، او مخزن سوخت را سوراخ می‌کند و بنزین اتوبوس شروع به تمام شدن می‌کند. جک ناامید می‌شود تا اینکه متوجه می‌شود پین از طریق یک دوربین مخفی اتوبوس را زیر نظر دارد و همین موضوع باعث برتری لحظه به لحظه پین شده است. جک با لوپ کردن (تکرار مداوم) تصاویر نظارتی، زمان کافی برای فرار مسافران می‌خرد و اتوبوس خالی در حالی که با یک هواپیمای باری خالی برخورد می‌کند، منفجر می‌شود، در حالی که راننده یدک‌کش هواپیما با وحشت فرار می‌کند. پین که متوجه شده پلیس پول را تحویل داده و منتظر دستگیری اوست، با دیدن تصاویر تکراری اخبار متوجه می‌شود که بار دیگر از جک رودست خورده است. پیش از آنکه بتوانند آنی را به خانه ببرند، تیم سوات به محل تحویل پول می‌رود و سعی می‌کند او را از دید مخفی نگه دارد. جک می‌فهمد که پین از سطل زباله حاوی پول استفاده کرده تا به سیستم متروی زیرزمینی دسترسی پیدا کند و او را تا یک قطار تعقیب می‌کند. پین سپس به کابین راننده می‌رود، راهبر قطار را می‌کشد و به کنترل گاز و ترمزهای اضطراری شلیک می‌کند. او یک جلیقه مواد منفجره به آنی می‌بندد، اما نقشه‌هایش زمانی به هم می‌ریزد که متوجه وجود یک بسته رنگ انفجاری در ساک پول می‌شود. پین که بار دیگر مغلوب شده، کاملاً خشمگین می‌شود و روی سقف قطار با جک درگیر می‌شود. در نهایت جک موفق می‌شود سر پین را بالا نگه دارد که منجر به برخورد سر او با چراغ سیگنال بالای سر و قطع شدن آن می‌شود. جک جلیقه را خنثی می‌کند، اما قطار قابل توقف نیست زیرا پین کنترل‌ها را با شلیک گلوله از کار انداخته است. جک به جای ترمز، سرعت قطار را افزایش می‌دهد که باعث خروج آن از ریل و برخورد به بلوار هالیوود می‌شود. جک و آنی سالم بیرون می‌آیند و در حالی که تماشاگران با شگفتی نگاه می‌کنند، یکدیگر را می‌بوسند. نویسندگی گراهام یوست، فیلمنامه‌نویس، پس از شنیدن دربارهٔ فیلم ۱۹۸۵ قطار افسارگسیخته از پدرش، الوی یوست که مجری تلویزیون کانادا بود، برای نوشتن سرعت الهام گرفت. الوی به اشتباه باور داشت که وضعیت خارج از کنترل قطار ناشی از یک بمب بوده است، که باعث شد گراهام فکر کند چنین ایده‌ای در یک اتوبوس بهتر جواب می‌دهد. او در ابتدا بمبی را تصور کرده بود که اگر سرعت اتوبوس به کمتر از ۲۰ مایل بر ساعت برسد منفجر می‌شود، اما دوستی پیشنهاد کرد که حد سرعت به ۵۰ مایل بر ساعت تغییر کند.امپایر - نسخه ویژه کلکسیونرها - بهترین فیلم‌های اکشن تمام دوران (منتشر شده در ۲۰۰۱) پایان فیلم از فیلم ۱۹۷۶ معما (Silver Streak) الهام گرفته شده بود. | ## بخش 2: سرعت (فیلم ۱۹۹۴) | عنوان اصلی فیلم حداقل سرعت بود، اما یوست نام آن را به سرعت تغییر داد تا از بار منفی مرتبط با کلمه «حداقل» جلوگیری کند. در پیش‌نویس اولیه یوست، تمام فیلم در اتوبوس می‌گذشت و هیچ سکانسی در آسانسور یا مترو وجود نداشت. پس از اتمام فیلمنامه، یوست آن را به پارامونت پیکچرز ارائه کرد که ابراز علاقه نمود و پیشنهاد داد جان مک‌تیرنان کارگردانی آن را بر عهده بگیرد. با این حال، مک‌تیرنان این پیشنهاد را رد کرد زیرا احساس می‌کرد فیلمنامه بیش از حد شبیه به جان‌سخت (۱۹۸۸) است و به جای خود یان د بونت را پیشنهاد کرد. د بونت که مدیر فیلمبرداری فیلم‌های اکشنی مانند جان‌سخت و شکار برای اکتبر سرخ (۱۹۹۰) بود، کارگردانی را پذیرفت. پارامونت در نهایت از پروژه انصراف داد، با این باور که مخاطبان تمایلی به تماشای فیلمی که تقریباً به‌طور کامل در یک اتوبوس می‌گذرد ندارند. یوست و د بونت سپس فیلم را به استودیوهای قرن بیستم (فاکس قرن بیستم سابق) پیشنهاد دادند که موافقت کرد به پروژه چراغ سبز نشان دهد، اما درخواست کرد سکانس‌های اکشن بیشتری فراتر از اتوبوس به آن اضافه شود. د بونت پیشنهاد کرد فیلم با بمب‌گذاری در یک آسانسور شروع شود که الهام گرفته از تجربه شخصی خودش از گیر افتادن در آسانسور در حین کار بر روی جان‌سخت بود. یوست از این افتتاحیه استفاده کرد تا هوشمندی جک تراون، افسر سوات اداره پلیس لس آنجلس را تثبیت کند، که با الهام از فریب مدوسا توسط پرسئوس نوشته شده بود. د بونت همچنین پیشنهاد داد فیلم با یک سکانس مترو به پایان برسد تا پیچش نهایی داستان فراهم شود، که فاکس با آن موافقت کرد. جاس ویدون یک هفته پیش از شروع فیلمبرداری برای بازنویسی دیالوگ‌ها و بهبود فیلمنامه آورده شد. ویدون همچنین شخصیت‌های فرعی را بازنویسی کرد، مانند تبدیل داگ استیونز (الن راک) از یک وکیل ناخوشایند به یک توریست بدشانس. علاوه بر این، شخصیت هری تمپل در ابتدا قرار بود شرور فیلم باشد، اما پس از انتخاب دنیس هاپر برای نقش هاوارد پین، این نقش تعدیل شد و شخصیت تمپل همدست جنایتکار باقی نماند. انتخاب بازیگر زمانی که سرعت در پارامونت پیکچرز در حال توسعه بود، جف اسپیکمن در ابتدا برای بازی در نقش اصلی در نظر گرفته شده بود. با این حال، پس از اینکه پروژه توسط فاکس قرن بیستم خریداری شد، اسپیکمن کنار گذاشته شد. نقش جک تراون ابتدا به استیون بالدوین پیشنهاد شد اما او به دلیل شباهت شخصیت به جان مک‌کلین در جان‌سخت (۱۹۸۸) آن را رد کرد. بازیگران دیگری که برای این نقش در نظر گرفته شدند شامل تام کروز، تام هنکس، وسلی اسنایپس و وودی هرلسون بودند. کارگردان یان ده بونت در نهایت کیانو ریوز را پس از دیدن بازی او در نقطه شکست (۱۹۹۱) انتخاب کرد، با این باور که ریوز تعادلی از آسیب‌پذیری و قدرت را نشان می‌دهد. ریوز تحت تمرینات بدنی قرار گرفت و موهایش را برای این نقش کوتاه کرد، تصمیمی که در ابتدا استودیو را نگران کرده بود. شخصیت آنی در ابتدا به عنوان یک بهیار آفریقایی-آمریکایی نوشته شده بود تا توانایی او در رانندگی اتوبوس توجیه شود. این نقش ابتدا به هلی بری پیشنهاد شد که آن را رد کرد، اما بعداً از تصمیم خود پشیمان شد. همان‌طور که شخصیت به یک یار کمدی تبدیل می‌شد، الن دی‌جنرس برای این نقش در نظر گرفته شد. در نهایت، نقش به عنوان معشوقه‌ای برای جک تراون بازنویسی شد که منجر به انتخاب ساندرا بولاک گردید. بولاک در کنار ریوز تست داد تا شیمی مشترک آن‌ها روی صفحه نمایش، که شامل انجام صحنه‌های فیزیکی دشوار بود، تضمین شود. مریل استریپ، کیم بسینگر و آن هیش نیز برای این نقش پیشنهاد شده یا در نظر گرفته شدند اما آن را رد کردند. فیلم‌برداری فیلم‌برداری اصلی «سرعت» در ۷ سپتامبر ۱۹۹۳ آغاز شد و در ۲۳ دسامبر ۱۹۹۳ در لس آنجلس به پایان رسید. کارگردان یان ده بونت از یک مدل ۸۰ فوتی (حدود ۲۴ متر) از یک چاه آسانسور ۵۰ طبقه برای سکانس افتتاحیه فیلم استفاده کرد. در واکنش به این اتفاق، د بونت برنامه فیلم‌برداری را تغییر داد تا با شرایط ریوز هماهنگ شود و صحنه‌های ساده‌تری را به او داد. د بونت اشاره کرد که این فقدان تأثیر عمیقی بر ریوز گذاشت و او را ساکت‌تر و از نظر عاطفی گوشه‌گیرتر کرد. ریوز که در ابتدا دربارهٔ سکانس‌های اکشن فیلم مردد بود، به د بونت گفت: «من قهرمان اکشن نیستم. نمی‌دانم چطور انجامش دهم»، که د بونت این را به عنوان یک مزیت می‌دید، زیرا معتقد بود این حس با شخصیت ریوز در فیلم که به یک موقعیت غیرعادی پرتاب شده بود، همخوانی دارد. با پیشرفت تولید، ریوز بیشتر درگیر بدل‌کاری‌های خود شد و حتی مخفیانه پرش از جگوار به اتوبوس را تمرین کرد و بعداً خودش آن را انجام داد، هرچند د بونت با این کار مخالف بود. تولید فیلم از یازده اتوبوس جی‌ام نیو لوک (TDH-5303) و سه اتوبوس گرومن ۸۷۰ استفاده کرد. دو دستگاه از این اتوبوس‌ها در انفجارها منهدم شدند، در حالی که دیگر اتوبوس‌ها برای صحنه‌های خاص، از جمله سکانس‌های با سرعت بالا، نماهای داخلی و صحنه‌های «زیر اتوبوس» تغییر یافتند. صحنه پرش اتوبوس در یک برداشت و با استفاده از اتوبوسی که به‌طور ویژه مجهز شده بود و دارای یک سطح شیب‌دار (رمپ) برای بلند شدن بود، فیلم‌برداری شد. مسیر اتوبوس خیالی فیلم، «۳۳ مرکز شهر» (33 Downtown)، از روی مسیر واقعی بیگ بلو باس که به سانتا مونیکا سرویس می‌دهد، الگوبرداری شده بود. | ## بخش 3: سرعت (فیلم ۱۹۹۴) | بسیاری از صحنه‌های بزرگراه در بزرگراه میان‌ایالتی ۱۰۵ و بزرگراه میان‌ایالتی ۱۱۰ کالیفرنیا، به ویژه در تقاطع قاضی هری پرگرسون که در زمان فیلم‌برداری در حال ساخت بود، فیلم‌برداری شدند. د بونت در حین جستجوی لوکیشن متوجه بخش‌های ناتمام بزرگراه شد و پیشنهاد داد که پرش اتوبوس به فیلمنامه اضافه شود. صحنه‌ای که اتوبوس از روی یک بزرگراه ناتمام می‌پرد با استفاده از یک سطح شیب‌دار (رمپ) انجام شد تا به وسیله نقلیه نیروی بالابرنده لازم را بدهد. تصویرسازی تولیدشده توسط کامپیوتر (CGI) بعداً با کمک سونی پیکچرز ایمج‌ورکس برای ایجاد ظاهر شکاف در بزرگراه استفاده شد. یکی از قسمت‌های سال ۲۰۰۹ برنامه میت‌باسترز امکان‌سنجی پرش اتوبوس را آزمایش کرد و نتیجه گرفت که این کار در شرایط دنیای واقعی غیرممکن است. د بونت در تفسیر صوتی دی‌وی‌دی فاش کرد که بدل‌کاری پرش اتوبوس در اولین تلاش طبق برنامه پیش نرفت. اتوبوس دومی آماده شد و پرش موفقیت‌آمیز دو روز بعد فیلم‌برداری شد، اگرچه اتوبوس مسافت بیشتری از حد انتظار طی کرد و یکی از دوربین‌هایی را که برای ضبط فرود تنظیم شده بود، از بین برد. خوشبختانه، دوربین دیگری که در فاصله ۹۰ فوتی از رمپ پرش قرار داده شده بود، این بدل‌کاری را ثبت کرد. صحنه‌های پایانی فیلم در پایگاه هوایی و فضایی موهاوی (MHV/KMHV) فیلم‌برداری شد که به جای فرودگاه بین‌المللی لس آنجلس جا زده شده بود. نماهای متروی لس آنجلس و خط قرمز مترو در طول سکانس اوج فیلم در مترو، با استفاده از یک مدل با مقیاس ۱/۸ ساخته شدند، به جز پرش خروج قطار از ریل. بالگرد MD520N نمایش داده شده در فیلم با شماره ثبت N599DB، بعداً در سال ۱۹۹۵ به پلیس کلگری فروخته شد و تا سال ۲۰۰۶ در خدمت بود تا اینکه به یک مالک خصوصی فروخته شد. بازخورد گیشه سرعت در ۱۰ ژوئن ۱۹۹۴ در ۲٬۱۳۸ سالن سینما در سراسر ایالات متحده و کانادا اکران شد. این فیلم در گیشه ایالات متحده در رتبه ۱ قرار گرفت و از فیلم‌های عصر حجر و حقه‌بازان شهر ۲: افسانه طلای کرلی پیشی گرفت و در آخر هفته افتتاحیه خود ۱۴٫۵ میلیون دلار فروش کرد. سرعت به مدت یک هفته جایگاه شماره یک را حفظ کرد تا اینکه توسط گرگ پشت سر گذاشته شد و در دومین آخر هفته خود ۱۲٫۹ میلیون دلار درآمد کسب کرد. در سومین آخر هفته، با وجود اکران شیرشاه، فیلم جایگاه دوم را در گیشه حفظ کرد و ۱۲٫۴ میلیون دلار دیگر جمع‌آوری کرد. این فیلم از موفقیت طولانی‌مدت در بازارهای بین‌المللی برخوردار شد و به مدت ۸ هفته متوالی در استرالیا و ۱۰ هفته در ژاپن در رتبه اول باقی ماند. این فیلم رکوردهای افتتاحیه را برای فاکس قرن بیستم در کره جنوبی با ۲۱۶٬۰۷۷ دلار، در برزیل با ۶۶۹٬۷۲۵ دلار و در آفریقای جنوبی با ۲۶۷٬۱۴۰ دلار ثبت کرد. در مجموع، سرعت ۱۲۱٫۳ میلیون دلار در ایالات متحده و کانادا و ۲۲۹٫۲ میلیون دلار دیگر در سطح بین‌المللی فروش داشت که مجموع فروش جهانی آن را به ۳۵۰٫۵ میلیون دلار رساند. این رقم بسیار فراتر از بودجه تولید آن بود که بین ۳۰ تا ۳۷ میلیون دلار تخمین زده می‌شد. این فیلم تا زمانی که جاذبه در سال ۲۰۱۳ از آن پیشی گرفت، پرفروش‌ترین فیلم ساندرا بولاک باقی ماند. واکنش منتقدان در وبگاه جمع‌آوری نقد راتن تومیتوز، سرعت بر اساس ۷۹ نقد، دارای ۹۵٪ محبوبیت با میانگین امتیاز ۸٫۱۰/۱۰ است. اجماع این سایت می‌خواند: «یک تریلر پاپ‌کورنی فوق‌العاده؛ سرعت، پرتنش و پرانرژی است و بازی‌های برجسته‌ای از کیانو ریوز، دنیس هاپر و ساندرا بولاک دارد.» در متاکریتیک، این فیلم بر اساس نظر ۱۷ منتقد، میانگین امتیاز وزنی ۷۸ از ۱۰۰ را کسب کرده است که نشان‌دهنده «نقدهای عموماً مطلوب» است. تماشاگران نظرسنجی شده توسط سینماسکور به فیلم نمره میانگین "A" در مقیاس A+ تا F دادند. راجر ایبرت از شیکاگو سان-تایمز به فیلم ۴ از ۴ ستاره داد و آن را «هیجان دیوانه‌وار» توصیف کرد و گذار ریوز به یک قهرمان اکشن باورپذیر را ستود، در حالی که از بازی هاپر به عنوان شرور فیلم نیز تمجید کرد. همکار ایبرت، جین سیسکل، در برنامه تلویزیونی خودشان، ریوز را «کاملاً مسحورکننده» خواند و گفت که «تمام سکانس‌ها کار می‌کنند.» هر دو منتقد با اشتیاق موافق بودند که فیلم «بسیار سرگرم‌کننده» است. پیتر ترورز از رولینگ استون اظهار داشت که «سرعت مثل ساعت دقیق کار می‌کند» و بر ارزش سرگرمی آن تأکید کرد. جانت ماسلین از نیویورک تایمز تصویر هاپر از «تهدید دیوانه‌وار» را ستود و به ریتم تند فیلم اشاره کرد که فضای کمی برای توسعه شخصیت باقی می‌گذارد اما شتاب خود را حفظ می‌کند. اوون گلیبرمن از انترتینمنت ویکلی به فیلم نمره "A" داد و مهارت کارگردان یان د بونت را تحسین کرد، و ریچارد شیکل از تایم به توانایی فیلم در دست گذاشتن روی اضطراب‌های رایج اشاره کرد و آن را یک تریلر مؤثر خواند. امپایر در سال ۲۰۰۸ سرعت را در فهرست «۵۰۰ فیلم برتر تمام دوران» خود گنجاند و آن را در رتبه ۴۵۱ قرار داد. در سال ۲۰۱۷، مارک کرمود از بی‌بی‌سی به بازبینی فیلم پرداخت و آن را یک «شاهکار بی‌زمان» خواند و جذابیت پایدار آن را به عنوان یک اثر کلاسیک اکشن ستود. در سال ۲۰۲۵، هالیوود ریپورتر سرعت را به عنوان فیلمی با بهترین بدل‌کاری‌های سال ۱۹۹۴ معرفی کرد. جوایز این فیلم برندهٔ ۲ اسکار (برنده اسکار بهترین جلوه‌های صوتی-برنده اسکار بهترین صدا) و کاندیدای ۱ اسکار دیگر (کاندیدای اسکار بهترین تدوین) در سال ۱۹۹۵ شد. ساندرا بولاک موافقت کرد که دوباره در نقش آنی بازی کند، اما کیانو ریوز پیشنهاد بازگشت در نقش جک را رد کرد. در نتیجه، جیسون پاتریک به‌عنوان الکس شاو، دوست پسر جدید آنی وارد داستان شد و او و جک به دلیل نگرانی او در مورد سبک زندگی خطرناک جک، از هم جدا شدند. | ## جمع‌بندی | ویلم دفو در نقش شخصیت شرور جان گایگر بازی کرد و گلن پلامر (که نقش قربانی ماشین ربوده شده شخصیت ریوز را بازی کرد) نیز در نقش همان شخصیت ظاهر شد، این بار قایق را رانندگی می‌کند که الکس کنترل آن را به دست می‌گیرد.