موضوع مقاله: جان لوری (هنرمند) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جان لوری (هنرمند) | مقدمه: جان لوری (به انگلیسی: ؛ زادهٔ ۱۴ دسامبر ۱۹۵۲) نوازنده، نقاش، بازیگر، کارگردان و تهیه‌کنندهٔ آمریکایی است. | ## بخش 1: جان لوری (هنرمند) | او هم‌بنیان‌گذار گروه جاز بود؛ در ۱۹ فیلم بازی کرده که از جمله آن‌ها «عجیب‌تر از بهشت» و «مغلوب قانون» هستند؛ موسیقی بیش از ۲۰ اثر سینمایی و تلویزیونی را ساخته و اجرا کرده؛ و مجموعهٔ تلویزیونی «» را تهیه، کارگردانی و در آن بازی کرده‌است. موسیقی متن فیلم «کوتوله را بگیرید» در سال ۱۹۹۶ نامزد جایزهٔ گرمی شد و آلبوم او با عنوان «بزرگ‌ترین ترانه‌های ماروین پونتیاک افسانه‌ای» مورد ستایش منتقدان و نوازندگان قرار گرفت. از سال ۲۰۰۰ به بعد، لوری از نشانه‌هایی رنج می‌برد که به نسبت داده شده و توجه خود را بر نقاشی متمرکز کرده‌است. مجموعهٔ تلویزیونی «» در ژانویهٔ ۲۰۲۱ از شبکهٔ اچ‌بی‌او پخش شد و پس از سه فصل لغو گردید. خاطرات او از دههٔ ۱۹۸۰ نیویورک با عنوان «پیشینهٔ استخوان‌ها» در اوت ۲۰۲۱ توسط انتشارات پنگوئن رندم هاوس منتشر شد. زندگی آغازین لوری در مینیاپولیس مینسوتا زاده شد و همراه برادرش اون و خواهرش لیز در نیواورلئان لوئیزیانا و ووستر (ماساچوست) بزرگ شد. در دوران دبیرستان بسکتبال بازی می‌کرد و سازدهنی می‌نواخت و در سال ۱۹۶۸ با و کند هیت کرد. مدت کوتاهی در گروهی از بوستون سازدهنی نواخت اما به‌زودی به گیتار و سرانجام به ساکسیفون روی آورد. در سال ۱۹۷۴ به نیویورک نقل مکان کرد و سپس برای مدتی کوتاه به لندن رفت و نخستین تکنوازی ساکسیفون خود را در گالری اکمه اجرا کرد. موسیقی لونج لیزاردز در سال ۱۹۷۸ جان همراه برادرش اون لوری که پیانو می‌نواخت گروه را تأسیس کرد؛ آن دو تنها اعضای ثابت گروه در طول تغییرات بی‌شمار ترکیب نوازندگان بودند. از روزنامهٔ نیویورک تایمز گروه را این‌گونه توصیف کرد: «سرزمین تازه‌ای در غرب مینگس و شرق هرمن». گروه که در آغاز ترکیبی طنزآمیز از «جاز ساختگی» بود و از صحنهٔ موسیقی نو ویو برآمده بود، به‌تدریج به بستری برای نمایش آهنگسازی‌های پیچیدهٔ لوری تبدیل شد. نوازندگانی چون گیتاریست‌ها و ، ویبرافونیست ، کیبوردیست ، نوازندگان درام و ، نوازندگان کوبه‌ای و ، باسیست‌ها و ، ترومپتیست استیون برنستاین و ساکسیفونیست‌ها و در دوره‌های مختلف در گروه حضور داشتند. ماروین پونتیاک در سال ۱۹۹۹ لوری آلبوم «بزرگ‌ترین ترانه‌های ماروین پونتیاک افسانه‌ای» را منتشر کرد؛ مجموعه‌ای که ظاهراً آثار پس از مرگ نوازنده‌ای آفریقایی-یهودی به نام ماروین پونتیاک بود، شخصیتی داستانی که لوری خلق کرده بود. آلبوم شامل شرح‌حال زندگی دشوار این نابغهٔ آشفته و عکسی بود که گفته می‌شد یکی از معدود تصاویر موجود از اوست. | ## بخش 2: جان لوری (هنرمند) | آلبوم مورد ستایش دیوید بویی، آنجلیک کیدجو، ایگی پاپ، لئونارد کوهن و دیگران قرار گرفت. لوری دربارهٔ انگیزهٔ خلق شخصیتی داستانی برای انتساب آلبوم گفت: «مدت‌ها تهدید می‌کردم که آلبوم آوازی بسازم، اما خودنمایانه یا ادعایی به نظر می‌رسید. با یک شخصیت راحت‌تر بود.» رمان «بلوز تیشمینگو» (۲۰۰۲) نوشتهٔ المور لئونارد شرح مفصلی از زندگی‌نامه و موسیقی ماروین پونتیاک دارد و او را الهام‌بخش ایگی پاپ و دیوید بویی معرفی می‌کند. در سال ۲۰۱۷ لوری پس از ۱۷ سال نخستین آلبوم موسیقی خود را با عنوان «ماروین پونتیاک: نوارهای تیمارستان» منتشر کرد. لوری ساکسیفون آلتو و سوپرانو می‌نواخت، گرنت کالوین وستون درام می‌زد و بیلی مارتین کونگا، تیمبالس، کالیمبا و سازهای کوبه‌ای کوچک دیگر اجرا می‌کرد. آن‌ها آلبوم «مردان با چوب» (کرمد دیسکز، ۱۹۹۳) را منتشر کردند و موسیقی مجموعهٔ تلویزیونی «ماهیگیری با جان» را ضبط کردند. در فوریهٔ ۲۰۱۴ ارکستر آلبوم «اختراع جانوران» را منتشر کرد که مجموعه‌ای از قطعات استودیویی ناموجود و ضبط‌های پخش‌نشدهٔ زندهٔ دههٔ ۱۹۹۰ بود. جف جکسون از مجلهٔ جزیز نوشت: «موسیقی حاصل ظریف، بنیادین و به‌غایت زیباست.» سینما و تلویزیون در دههٔ ۱۹۸۰ لوری در فیلم‌های جیم جارموش از جمله «عجیب‌تر از بهشت» و «مغلوب قانون» نقش اصلی داشت و در فیلم‌های «تعطیلات همیشگی» و «» نقش‌های کوتاه ایفا کرد. او همچنین در فیلم‌های مطرحی چون «پاریس، تگزاس»، «از ته دل وحشی» و «آخرین وسوسهٔ مسیح» بازی کرد. از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۳ در مجموعهٔ زندان از از شبکهٔ اچ‌بی‌او در نقش گرگ پندرز بازی کرد. لوری موسیقی متن بیش از ۲۰ فیلم را نوشته‌است، از جمله «عجیب‌تر از بهشت»، «مغلوب قانون»، «قطار مرموز»، «کبوترهای سفالی»، «کارخانه حیوانات» و «کوتوله را بگیرید» که برای آن نامزد جایزهٔ گرمی شد. در سال ۱۹۹۳ تم موسیقی برنامهٔ «آخر شب با کونان اوبراین» را همراه با هاوارد شور ساخت؛ این تم هنگام اجرای اوبراین در «» نیز بهره‌گیری شد. در سال ۱۹۹۸ برچسب موسیقی خود به نام «استرنج اند بیوتیفول میوزیک» را بنیان نهاد و آلبوم لونج لیزاردز «ملکهٔ همهٔ گوش‌ها» و موسیقی متن «ماهیگیری با جان» را منتشر کرد. این مجموعه از شبکه‌های آی‌اف‌سی و براوو پخش شد و از آن پس به اثری فرقه‌ای تبدیل گشت و توسط مجموعه کرایتریون روی دی‌وی‌دی عرضه شد. بیشتر آثار نخستین او با آبرنگ و مداد بودند، اما در دههٔ ۲۰۰۰ به رنگ روغن روی آورد. | ## بخش 3: جان لوری (هنرمند) | در سال ۲۰۱۱ دربارهٔ هنرش گفت: «نقاشی‌هایم توسعهٔ طبیعی همان آثاری هستند که ۵۰ سال پیش روی یخچال چسبانده بودند.» آثار او از ژوئیهٔ ۲۰۰۳ به نمایش درآمده‌اند. نخستین نمایشگاه انفرادی‌اش در مه و ژوئن ۲۰۰۴ در گالری آنتون کرن برپا شد و پس از آن آثارش در گالری دنیل بلاو در مونیخ، گالری لولانگ در زوریخ، گالری گابریل رولت در آمستردام، مرکز هنر معاصر موما پی‌اس۱ در نیویورک، موزه هنرهای زیبای مونترال، موزهٔ لوکزامبورگ، موزهٔ در توکیو و دانشگاه هنرها در فیلادلفیا به نمایش گذاشته شده‌اند. موزه هنر مدرن نیویورک برخی از آثار او را برای مجموعهٔ دائمی خود خریداری کرده‌است. لوری دو کتاب هنری منتشر کرده‌است: «بیاموز طراحی کن» (۲۰۰۶) مجموعه‌ای از طراحی‌های سیاه‌وسفید از انتشارات والتر کونیگ و «نمونه‌ای نیکو از هنر» (۲۰۰۸) شامل بیش از ۸۰ بازتولید از آثارش از انتشارات پاورهاوس بوکز. نقاشی آبرنگ «» او بسیار پرطرفدار شد و در قالب میم اینترنتی «» در وبگاه‌های روسی‌زبان در سال ۲۰۰۶ شهرت گسترده‌ای یافت. زندگی شخصی سلامت لوری از سال ۱۹۹۴ دچار نشانه‌های عصبی شد و از سال ۲۰۰۰ به بعد از بیماری ناتوان‌کننده‌ای رنج می‌برد. در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۰۶ اعلام کرد که به «لایم پیشرفته» مبتلاست و تشخیص بیماری‌اش را «هشت متخصص پزشکی معاصر» پس از سال‌ها اختلاف‌نظر میان پزشکانش تأیید کرده‌اند. بیماری مانع بازیگری و اجرای موسیقی‌اش شده و از آن پس وقت خود را صرف نقاشی کرده‌است. رویداد تعقیب آزارگرانه در اوت ۲۰۱۰ مطلبی در مجلهٔ نیویورکر دربارهٔ ناپدید شدن لوری از نیویورک برای فرار از مردی به نام جان پری نوشت که به گفتهٔ فرند، لوری را تعقیب می‌کرد. ریک مودی در مجلهٔ ادبی آنلاین «رامپوس» اشاره کرد که مقالهٔ نیویورکر که ظاهراً دربارهٔ لوری و هنرش بود، دوسوم تا سه‌چهارمش دربارهٔ پری بوده و همچنین توصیف بیماری لوری به‌عنوان «بیماری مرموز» را «بی‌انصافانه» خواند. در مه ۲۰۱۱ پری دست به اعتصاب غذا علنی زد تا به توصیف نیویورکر از او به‌عنوان تعقیب‌کننده اعتراض کند. لوری در واکنش گفت: «او نیم بلوک مانده به خانهٔ من اعتصاب غذا کرده تا ثابت کند تعقیب‌کننده نیست.» دیوید رمنیک، سردبیر نیویورکر، گفت که مطلب «به‌طور کامل گزارش و بررسی واقعیت شده‌است». اما در نامه‌ای به نیویورکر در اوت ۲۰۱۲ چندین نفر از مصاحبه‌شوندگان ادعا کردند که سخنانشان «تحریف، نادرست نقل‌قول یا نادیده گرفته شده» و «مردی که در مقاله معرفی شده آن کسی نیست که ما می‌شناسیم». | ## جمع‌بندی | دیدگاه‌های سیاسی در دسامبر ۲۰۲۳ لوری کنش‌های اسرائیل در غزه را «نسل‌کشی» و نظام آپارتاید اسرائیلی خواند و در توییتر نوشت: «ظاهراً برای حرفه‌ات بد است که بگویی با نسل‌کشی مخالفی.