موضوع مقاله: نیروهای مسلح پاکستان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نیروهای مسلح پاکستان | مقدمه: این نیروها از نظر پرسنل نظامی فعال، هفتمین نیروی نظامی بزرگ جهان به‌شمار می‌روند و از سه خدمات نظامی یونیفرم‌پوش—نیروی زمینی، نیروی دریایی و نیروی هوایی—تشکیل شده‌اند که توسط چندین نیروی شبه‌نظامی مانند گارد ملی پاکستان و نیروهای مسلح غیرنظامی پشتیبانی می‌شوند. | ## بخش 1: نیروهای مسلح پاکستان | سمت رئیس کمیته مشترک رؤسای ستاد (CJCSC) منحل شده و بسیاری از مسئولیت‌های پیشین اکنون توسط CDF بر عهده گرفته شده است که این امر فرماندهی نظامی را ساده‌تر کرده و تصمیم‌گیری را تسریع می‌بخشد. بخش محوری اصلاحات ۲۰۲۵، تشکیل جایگاه فرماندهی فرماندهی استراتژیک ملی (CNSC) است؛ یک ژنرال چهارستاره ارتش که توسط نخست‌وزیر و با توصیه رئیس نیروهای دفاعی (CDF) منصوب می‌شود و مسئولیت دارایی‌های هسته‌ای و استراتژیک پاکستان را بر عهده دارد. بخش برنامه‌های استراتژیک حیاتی باقی می‌ماند و سیاست هسته‌ای پاکستان و بازدارندگی ملی را تحت نظارت CNSC مدیریت می‌کند. اکنون تمام شاخه‌های نیروهای مسلح پاکستان از طریق رئیس نیروهای دفاعی (CDF) هماهنگ می‌شوند. از زمان توافق‌نامه چین و پاکستان در سال ۱۹۶۳، ارتش پاکستان دارای روابط نزدیکی با چین بوده و به‌طور مشترک برای توسعه سی‌ای‌سی/پی‌ای‌سی جی‌اف-۱۷ تاندر، هانگدو جی‌ال-۸ و سیستم‌های تسلیحاتی مختلف دیگر همکاری کرده‌اند. تا سال ۲۰۲۵، چین بزرگ‌ترین تأمین کننده خارجی تجهیزات نظامی عمده برای پاکستان بوده است. همکاری نظامی بین ارتش آزادی‌بخش خلق چین و پاکستان، سرعت رزمایش‌های نظامی مشترک را تسریع کرده است، و زنجیره‌های تأمین تسلیحاتی و سیستم‌های ارتباطی شبکه‌ای آن‌ها که به‌طور فزاینده‌ای سازگار شده‌اند، ادغام قابلیت‌های دفاعی بین دو طرف را سرعت بخشیده است. هر دو کشور همچنین در زمینه توسعه برنامه‌های هسته‌ای و فناوری فضایی خود همکاری می‌کنند. در کنار این، ارتش پاکستان در طول تاریخ روابط خود را با ایالات متحده نیز حفظ کرده است، که در سال ۲۰۰۴ به پاکستان وضعیت متحد اصلی غیر ناتو اعطا کرد. پاکستان بخش عمده تجهیزات نظامی خود را از چین و تأمین‌کنندگان داخلی خود تهیه می‌کند. نیروهای مسلح پاکستان در سال ۱۳۲۶ خورشیدی (۱۹۴۷ میلادی)، هنگامی که پاکستان استقلال خود را از امپراتوری بریتانیا به دست آورد، تشکیل شدند. از آن زمان، آن‌ها نقشی تعیین‌کننده در تاریخ مدرن پاکستان ایفا کرده‌اند، به‌ویژه به دلیل جنگ‌های بزرگی که با هند در سال‌های ۱۳۲۶–۱۳۲۷، ۱۳۴۴ و ۱۳۵۰ داشته‌اند. نیروهای مسلح در چندین نوبت کنترل دولت را در دست گرفته‌اند و در نتیجه چیزی را تشکیل داده‌اند که تحلیل‌گران از آن به عنوان «دولت پنهان» یا «تشکیلات (پاکستان)» یاد می‌کنند. نیاز به مدیریت مرز منجر به ایجاد گارد ملی پاکستان و نیروهای مسلح غیرنظامی شد تا با ناآرامی‌های مدنی در شمال غرب و همچنین امنیت مناطق مرزی در پنجاب و سند توسط نیروهای شبه‌نظامی مقابله شود. در سال ۱۴۰۲ خورشیدی (۲۰۲۴ میلادی)، نیروهای مسلح پاکستان تقریباً ۶۶۰٬۰۰۰ پرسنل فعال داشتند، که شامل ۲۵٬۰۰۰+ پرسنل در نیروهای بخش برنامه‌های استراتژیک و ۲۹۱٬۰۰۰ پرسنل فعال در نیروهای شبه‌نظامی مختلف نمی‌شود. ارتش به‌طور سنتی دارای تعداد زیادی داوطلب بوده است و بنابراین سربازی اجباری هرگز به اجرا در نیامده، اگرچه هم قانون اساسی پاکستان و هم قوانین تکمیلی اجازه سربازی اجباری را در وضعیت جنگ می‌دهند. با احتساب ۱۸٫۳٪ از هزینه‌های دولت ملی در سال ۱۳۹۹ خورشیدی (۲۰۲۱ میلادی)، پس از پرداخت‌های بهره، ارتش پاکستان بخش بزرگی از بودجه سالانه کشور را به خود اختصاص می‌دهد. تا فروردین ۱۴۰۰ خورشیدی (آوریل ۲۰۲۱ میلادی)، پاکستان با ۴٬۵۱۶ پرسنل مستقر در خارج از کشور، ششمین مشارکت‌کننده بزرگ در تلاش‌های حفظ صلح سازمان ملل متحد بود. سایر استقرارهای خارجی شامل پرسنل نظامی پاکستانی بوده که به عنوان مشاور نظامی در کشورهای مختلف آفریقایی و عربی خدمت کرده‌اند. ارتش پاکستان در طول جنگ‌های اعراب و اسرائیل، لشکرها و یگان‌هایی به اندازه تیپ را در برخی کشورهای عربی حفظ کرده، در اولین جنگ خلیج فارس علیه عراق به نیروهای ائتلاف تحت رهبری آمریکا کمک کرده، و به‌طور فعال در درگیری‌های سومالی و بوسنی شرکت داشته است. ریشه‌های نظامی پاکستان به ارتش هند بریتانیا بازمی‌گردد که شامل پرسنل زیادی از پاکستان امروزی بود. ریشه‌های نظامی پاکستان مستقیماً به ارتش هند بریتانیا بازمی‌گردد، جایی که بسیاری از مسلمانان هند بریتانیا در طول جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم، پیش از تقسیم هند در سال ۱۳۲۶ خورشیدی (۱۹۴۷ میلادی)، خدمت می‌کردند. به دنبال تقسیم، یگان‌های نظامی با اکثریت مسلمان (مانند هنگ‌های پیاده‌نظام مسلمان ارتش هند) به قلمرو جدید پاکستان منتقل شدند، در حالی که مسلمانان هندی می‌توانستند به صورت انفرادی انتخاب کنند که وفاداری و خدمات خود را به نیروهای مسلح پاکستان (شامل ارتش پاکستان، نیروی دریایی سلطنتی پاکستان و نیروی هوایی سلطنتی پاکستان) منتقل کنند یا در نیروهای مسلح هند در قلمرو هند باقی بمانند. شخصیت‌های برجسته‌ای که گزینه اول را انتخاب کردند شامل ایوب خان (ارتش هند بریتانیا)، حاجی محمد صدیق چودری (نیروی دریایی سلطنتی هند) و اصغر خان (نیروی هوایی سلطنتی هند) بودند. بسیاری از افسران ارشدی که قرار بود نیروهای مسلح پاکستان را تشکیل دهند، با نیروهای بریتانیایی در جنگ جهانی دوم جنگیده بودند و بنابراین حرفه‌ای‌گری، تجربه و رهبری لازم را برای جنگ‌های آینده کشور تازه‌تاسیس در برابر همسایه‌اش، هند، فراهم کردند. ارتش پاکستان تا سال ۱۳۳۵ خورشیدی (۱۹۵۶ میلادی) تا حد زیادی سنت‌ها و دکترین نظامی بریتانیا را حفظ کرد، تا اینکه ایالات متحده آمریکا یک گروه مشورتی کمک نظامی تخصصی را برای ساختن ارتش پاکستان اعزام کرد؛ از این نقطه به بعد، سنت و دکترین نظامی آمریکا در نیروهای مسلح پاکستان غالب‌تر شد. در اسفند ۱۳۳۴ خورشیدی (مارس ۱۹۵۶ میلادی)، ترتیب تقدم سه نیروی رسمی نظامی پاکستان از «نیروی دریایی-ارتش-نیروی هوایی» به «ارتش-نیروی دریایی-نیروی هوایی» تغییر کرد. بین سال‌های ۱۳۲۶ تا ۱۳۵۰ خورشیدی (۱۹۴۷ تا ۱۹۷۱ میلادی)، پاکستان سه جنگ متعارف مستقیم علیه هند انجام داد که در جنگ هند و پاکستان در سال ۱۹۷۱ شاهد تجزیه پاکستان شرقی به عنوان کشور مستقل بنگلادش بود. افزایش تنش‌ها با افغانستان در دهه ۱۳۳۰ خورشیدی (۱۹۶۰ میلادی) (عمدتاً بر سر مناقشه خط دیورند) و جنگ نیابتی غیرمستقیم که علیه اتحاد جماهیر شوروی در طول دهه‌های ۱۳۵۰ و ۱۳۶۰ خورشیدی (۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ میلادی) در جنگ شوروی در افغانستان با کمک آمریکا، بریتانیا و اسرائیل انجام شد، منجر به افزایش شدید توسعه نیروهای مسلح پاکستان گشت. در سال ۱۳۷۸ خورشیدی (۱۹۹۹ میلادی)، یک دوره طولانی از درگیری‌های مرزی شدید با هند، یعنی جنگ کارگیل، منجر به استقرار مجدد گسترده نیروها در کشمیر شد. تا سال ۱۳۹۳ خورشیدی (۲۰۱۴ میلادی)، ارتش در حال انجام عملیات‌های ضد شورش در امتداد مناطق مرزی افغانستان بوده، در حالی که همچنان به مشارکت در چندین عملیات حفظ صلح سازمان ملل متحد ادامه می‌دهد. از سال ۱۳۳۶ خورشیدی (۱۹۵۷ میلادی)، نیروهای مسلح در کودتاهای نظامی مختلفی کنترل را از دولت غیرنظامی به دست گرفته‌اند—ظاهراً برای بازگرداندن نظم در کشور، با استناد به فساد و ناکارآمدی شدید از سوی رهبری غیرنظامی. در حالی که بسیاری از پاکستانی‌ها از این تصاحب قدرت حمایت کرده‌اند، برخی دیگر ادعا کرده‌اند که بی‌ثباتی سیاسی، بی‌قانونی و فساد گسترده در پاکستان نتیجه مستقیم حکومت نظامی مداوم است. مقامات منتخب و قانون‌گذاران در طول بیش از ۳۰ سال از حیات پاکستان مجبور به تبعیت از حکومت نظامی شده‌اند. سازمان و ساختار فرماندهی رهبری نیروهای مسلح پاکستان بر عهدهٔ کمیته رؤسای ستاد مشترک (پاکستان) (JCSC) است که نیروی زمینی را از ستاد مشترک (JS HQ) کنترل می‌کند؛ این ستاد در مجاورت ستاد نیروی هوایی (Air HQ)، ستاد نیروی دریایی (Navy HQ) و ستاد کل ارتش (GHQ) در نزدیکی منطقه نظامی راولپندی در پنجاب قرار دارد. کمیته رؤسای ستاد مشترک متشکل از رئیس ستاد مشترک، فرمانده کل نیروی زمینی، فرمانده کل نیروی هوایی و فرمانده کل نیروی دریایی است. در ستاد مشترک، این کمیته به همراه دفتر رئیس مهندسان (نیروی زمینی پاکستان)، هیدروگراف نیروی دریایی، پزشک ارشد هر یک از خدمات بین‌سرویس، مدیر ستاد مشترک، و مدیران کل (DGs) روابط عمومی بیناسرویس‌ها (ISPR)، هیئت انتخاب بیناسرویس‌ها (پاکستان) (ISSB)، اطلاعات بیناسرویس‌ها (ISI) و نیروی بخش طرح‌های استراتژیک (SPD Force) تشکیل می‌شود. کمیته رؤسای ستاد مشترک (JCSC) به دنبال شکست‌های نظامی در جنگ هند و پاکستان در سال ۱۹۷۱ و جنگ آزادسازی بنگلادش، مطالعات فدرال در مورد روابط مدنی-نظامی توسط کمیسیونی به رهبری حمودالرحمن، رئیس دادگستری پاکستان، برگزار شد. توصیه‌های کمیسیون حمودالرحمن به تأسیس کمیته رؤسای ستاد مشترک کمک کرد تا تمام امور نظامی را هماهنگ کرده و بر مأموریت‌های مشترک و اجرای آنها در طول عملیات نظارت داشته باشد. ریاست کمیته رؤسای ستاد مشترک بین سه شاخه اصلی خدمات در حال چرخش است و انتصاب آن توسط نخست‌وزیر پاکستان و تأیید رئیس‌جمهور پاکستان انجام می‌شود. رئیس بالاتر از سایر افسران چهار ستاره قرار دارد؛ با این حال، او اختیار فرماندهی عملیاتی بر نیروهای مسلح را ندارد. او به عنوان مشاور ارشد نظامی، به نخست‌وزیر و وزیر دفاع در اجرای وظایف فرماندهی آنها کمک می‌کند. از نظر فنی، کمیته رؤسای ستاد مشترک بالاترین نهاد نظامی است؛ و رئیس آن به عنوان افسر ارشد ستادی (PSO) برای نخست‌وزیر غیرنظامی، کابینه، شورای امنیت ملی (مشاور آن) و رئیس‌جمهور پاکستان عمل می‌کند. کمیته رؤسای ستاد مشترک به برنامه‌ریزی نظامی مشترک، آموزش مشترک، تدارکات مشترک یکپارچه می‌پردازد و جهت‌گیری‌های استراتژیک را برای نیروهای مسلح ارائه می‌دهد؛ این کمیته به صورت دوره‌ای نقش، اندازه و وضعیت سه شاخه اصلی خدمات را بررسی می‌کند؛ و به دولت غیرنظامی در مورد ارتباطات استراتژیک، برنامه‌های بسیج صنعتی و تدوین طرح‌های دفاعی مشاوره می‌دهد. از بسیاری جهات، کمیته رؤسای ستاد مشترک یک پیوند مهم برای درک، حفظ تعادل و حل تعارضات بین محافل نظامی و سیاسی فراهم می‌کند. در زمان صلح، وظایف اصلی کمیته رؤسای ستاد مشترک انجام برنامه‌ریزی برای ورودی‌های مدنی–نظامی است؛ در زمان جنگ، رئیس به عنوان مشاور اصلی نظامی به نخست‌وزیر در نظارت و هدایت عملیات مشترک عمل می‌کند. این نیروی زمینی که بزرگ‌ترین شاخه نظامی کشور است، یک نیروی حرفه‌ای و داوطلب با حدود ۵۶۰٬۰۰۰ پرسنل فعال و ۵۵۰٬۰۰۰ نیروی ذخیره است (اگرچه تخمین‌ها به‌طور گسترده‌ای متفاوت است). اگرچه قانون اساسی مبنایی برای خدمت اجباری فراهم می‌کند، اما سربازی اجباری هرگز در پاکستان اعمال نشده است. ساختار فرماندهی واحدی که به نام ستاد کل (GHQ) شناخته می‌شود، در راولپندی کانتونی، در مجاورت ستاد مشترک قرار دارد. فرماندهی نیروی زمینی بر عهدهٔ فرمانده کل ارتش (COAS) است که طبق قانون یک ژنرال چهار ستاره است و با مشورت و تأیید نخست‌وزیر توسط رئیس‌جمهور منصوب می‌شود. ارتش دارای طیف گسترده‌ای از منافع شرکتی (به عنوان مثال: بنیاد فوجی)، تجاری (به عنوان مثال: بانک عسکری) و سیاسی است و در بسیاری از مواقع، کنترل دولت غیرنظامی را برای برقراری نظم در کشور تصاحب کرده است. گزارش‌ها حاکی از آن است که سپاه هوانوردی ارتش پاکستان حدود ۲۵۰ هواپیما، از جمله تقریباً ۴۰ فروند هلیکوپتر جنگی بل ای‌اچ-۱ کبرا را عملیاتی می‌کند. فرماندهی نیروهای استراتژیک ارتش (پاکستان) طیف گسترده‌ای از سامانه‌های موشکی را در زرادخانه خود به کار می‌گیرد. با وجود متمم پرسلر که در دهه ۱۳۷۰ خورشیدی (۱۹۹۰ میلادی) اجرا شد، ارتش بر توسعه سامانه‌های تسلیحاتی زمینی و تولید سخت‌افزار نظامی متمرکز بوده است. نوآوری داخلی منجر به توسعه موفقیت‌آمیز تفنگ‌های G3A3، سامانه‌های موشکی انزا (موشک)، و الرر و الخالد (MBTs) شد. از سال ۱۳۲۶ خورشیدی (۱۹۴۷ میلادی)، ارتش سه جنگ با همسایه خود هند و چندین درگیری مرزی با افغانستان داشته است. به دلیل جغرافیای متنوع پاکستان، ارتش تجربه رزمی گسترده‌ای در انواع زمین‌ها دارد. ارتش در طول جنگ‌های اعراب و اسرائیل حضور قوی در جهان عرب داشته، در اولین جنگ خلیج فارس به نیروهای ائتلاف کمک کرده، و نقش مهمی در نبرد در جنگ بوسنی و همچنین نجات سربازان آمریکایی به دام افتاده در موگادیشو، سومالی در سال ۱۳۷۲ خورشیدی (۱۹۹۳ میلادی) ایفا کرده است. اخیراً، عملیات‌های مشترک عمده‌ای که توسط ارتش انجام شده شامل عملیات تندباد سیاه و عملیات راه‌نجات علیه شورشیان مسلح در داخل پاکستان است. نیروی هوایی نیروی هوایی پاکستان (PAF) که در سال ۱۳۲۶ خورشیدی (۱۹۴۷ میلادی) با تأسیس آکادمی نیروی هوایی پاکستان به وجود آمد، به عنوان یک «جزء دفاعی قدرتمند دفاع کشور» شناخته می‌شود. پیشوند «سلطنتی» در سال ۱۳۲۶ خورشیدی (۱۹۴۷ میلادی) اضافه شد، اما زمانی که پاکستان در سال ۱۳۳۵ خورشیدی (۱۹۵۶ میلادی) به یک جمهوری اسلامی تبدیل شد، حذف گشت. نیروی هوایی پاکستان هفتمین نیروی هوایی بزرگ و بزرگ‌ترین در جهان اسلام است، با حدود ۹۴۳ هواپیمای جنگنده رزمی و بیش از ۲۰۰ هواپیمای آموزشی، ترابری، ارتباطی، هلیکوپتر و هواپیمای چند برابر کننده قدرت. فرماندهی نیروی هوایی بر عهدهٔ فرمانده کل نیروی هوایی (CAS) است که طبق قانون یک مارشال ارشد هوایی چهار ستاره است و با مشورت و تأیید نخست‌وزیر توسط رئیس‌جمهور منصوب می‌شود. تا اسفند ۱۴۰۰ خورشیدی (مارس ۲۰۲۱ میلادی)، مارشال ارشد هوایی ظهیر احمد بابر فرمانده کل نیروی هوایی است. در بسیاری از رویدادهای مهم در تاریخ پاکستان، نیروی هوایی نقش محوری، تأثیرگذار و حیاتی در دفاع و امنیت ملی کشور ایفا کرده و حس امنیت را در جامعه مدنی ترویج داده است. اهمیت و جایگاه نظامی آن در درک عمومی به تسلط نیروی هوایی بر سایر شاخه‌های اصلی خدمات کمک می‌کند. نیروی هوایی پاکستان رسماً از شعار: «بی‌نظیر؛ کاملاً همگام با اراده و مکانیسم لازم برای زندگی بر اساس استانداردهای خود در هزاره آینده و فراتر از آن» استفاده می‌کند. از لحاظ تاریخی، نیروی هوایی به شدت به فناوری هواپیماهای آمریکایی، چینی و فرانسوی برای حمایت از رشد خود وابسته بوده است، با وجود اعمال متمم پرسلر. در حالی که اف-۱۶ها همچنان ستون فقرات نیروی هوایی هستند، توسعه محلی و تولید سریع جی‌اف-۱۷ یک مسیر جایگزین برای رفع نیازهای رزمی هوایی آن فراهم کرده است. طبق گزارش‌های نیروی هوایی پاکستان، این نیرو قصد دارد چندین فروند از جت‌های جنگنده میراژ ۳ و میراژ ۵ ساخت فرانسه با مجوز را که قدیمی شده‌اند، از رده خارج کند. تا سال ۱۳۹۵ خورشیدی (۲۰۱۶ میلادی)، ۷۰ فروند JF-17 عملیاتی هستند و جایگزین ۵۰ فروند میراژ ۳ و F-7P شده‌اند. | ## بخش 2: نیروهای مسلح پاکستان | نیروی هوایی پاکستان قصد دارد تا سال ۱۳۹۹ خورشیدی (۲۰۲۰ میلادی) تمامی هواپیماهای F-7P و میراژ ۳/۵ را جایگزین کند. F-7PG بعداً جایگزین خواهد شد و ناوگان JF-17 در نهایت ممکن است به ۳۰۰ هواپیما گسترش یابد. نیروی هوایی پاکستان با درک اهمیت هواپیمای جنگنده نسل پنجم، با موفقیت برای خرید تقریباً ۳۶ فروند جنگنده FC-20 چینی مذاکره کرد – قراردادی به ارزش حدود ۱٫۴ میلیارد دلار آمریکا که در سال ۱۳۸۸ خورشیدی (۲۰۰۹ میلادی) امضا شد. در هماهنگی نزدیک با صنایع هوافضای ترکیه، مجتمع هوانوردی پاکستان (PAC) در یک برنامه به‌روزرسانی میان‌عمر (MLU) برای اف-۱۶های A/B خود شرکت کرد که تقریباً ۲۶ فروند از آنها در خدمت هستند. در سال ۱۳۸۸ خورشیدی (۲۰۱۰ میلادی)، نیروی هوایی حداقل ۱۸ فروند اف-۱۶ C/D بلوک ۵۲ تازه‌ساخت را تحت دروازه صلح ۲ از ایالات متحده خریداری کرد. در سال ۱۳۸۸ خورشیدی (۲۰۰۹ میلادی)، نیروی هوایی پاکستان دو نوع هواپیمای سامانه هشدار و کنترل زودهنگام هوابرد (AEW&C) را به خدمت گرفت: چهار فروند ساب ۲۰۰۰ مجهز به سیستم اری‌آی از سوئد، و یک آواکس چینی بر اساس هواپیمای باری شآنشی Y-8F. ناوگان هواپیماهای آموزشی FT-5 و T-37 قرار است با تقریباً ۷۵ فروند هواپیمای آموزشی جت متوسط کا-۸ کاراکوروم جایگزین شود. سایر تحولات عمده همچنان توسط صنایع هوافضای محلی در حال توسعه است؛ برخی از سامانه‌های الکترونیکی آن در IDEAS 2014 که در کراچی برگزار شد، به نمایش گذاشته شد. از دهه ۱۳۴۰ خورشیدی (۱۹۶۰ میلادی)، نیروی هوایی پاکستان به‌طور منظم تمرینات رزمی مانند عملیات سفیر بندیت و عملیات‌های مارک بالا را برگزار کرده است که بر اساس مدرسه تسلیحات نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا الگوبرداری شده‌اند؛ بسیاری از نویسندگان بر این باورند که نیروی هوایی پاکستان از دهه ۱۳۷۰ خورشیدی (۱۹۹۰ میلادی) قادر به تسلط بر روش‌های «بمباران پرتابی» است. نیروی دریایی پاکستان در سال ۱۳۲۶ خورشیدی (۱۹۴۷ میلادی) توسط افسران مسلمان هندی که در نیروی دریایی سلطنتی هند خدمت می‌کردند، تشکیل شد. پیشوند «سلطنتی» به زودی اضافه شد، اما در سال ۱۳۳۵ خورشیدی (۱۹۵۶ میلادی) زمانی که پاکستان به یک جمهوری اسلامی تبدیل شد، حذف گشت. مسئولیت اصلی آن ارائه حفاظت از بنادر دریایی کشور، مرزهای دریایی، تقریباً ۱٬۰۰۰ کیلومتر (۶۵۰ مایل) خط ساحلی، و حمایت از امنیت ملی و مأموریت‌های حفظ صلح است. فرماندهی نیروی دریایی بر عهدهٔ فرمانده کل نیروی دریایی (CNS) است که طبق قانون یک دریاسالار چهار ستاره است و با مشورت و تأیید نخست‌وزیر توسط رئیس‌جمهور منصوب می‌شود. تا مهر/آبان ۱۳۹۹ خورشیدی (اکتبر ۲۰۲۰ میلادی)، دریاسالار محمد امجد خان نیازی فرمانده کل نیروی دریایی است. روز نیروی دریایی در ۱۷ شهریور (۸ سپتامبر) برای گرامیداشت خدمات آن در جنگ هند و پاکستان در سال ۱۳۴۴ خورشیدی (۱۹۶۵ میلادی) جشن گرفته می‌شود. به گفته طارق علی، نیروی دریایی نیمی از نیروی خود را در جنگ هند و پاکستان در سال ۱۳۵۰ خورشیدی (۱۹۷۱ میلادی) از دست داد. نیروی دریایی از سال ۱۳۲۶ تا ۱۳۵۰ خورشیدی (۱۹۴۷ تا ۱۹۷۱ میلادی) به شدت به فناوری دریایی ساخت آمریکا وابسته بود و زیرساخت بزرگی را اداره می‌کرد. متمم پرسلر یک تحریم را در دهه ۱۳۷۰ خورشیدی (۱۹۹۰ میلادی) تحمیل کرد، که در طی آن نیروی دریایی فناوری رانش مستقل از هوا (AIP) خریداری شده از فرانسه را توسعه داد و زیردریایی‌های کلاس آگوستا را ساخت؛ دو فروند از اینها (و همچنین یکی از ناوچه‌های جدید) در تأسیسات پاکستان در کراچی ساخته شدند. ناوگان سطحی نیروی دریایی متشکل از هلیکوپتربر، ناوشکن، ناوچه، کشتی حمله آبی خاکی، کشتی گشتی، مین‌یاب و کشتی‌های متفرقه است. هوانوردی دریایی که در سال ۱۳۵۱ خورشیدی (۱۹۷۲ میلادی) تأسیس شد، دفاع هوایی ناوگان، شناسایی دریایی و قابلیت جنگ ضدزیردریایی را فراهم می‌کند. هواپیماهای میراژ ۵ اهدایی نیروی هوایی پاکستان توسط نیروی دریایی پرواز می‌کنند و مجهز به موشک‌های ضدکشتی اگزوست هستند. ناوگان هواپیماهای توربوپراپ P-3C اوریون نیروی دریایی، مجهز به سامانه‌های اطلاعات الکترونیکی (ELINT)، نقش محوری در جمع‌آوری اطلاعات توسط نیروی دریایی ایفا می‌کند. از سال ۱۳۸۰ خورشیدی (۲۰۰۱ میلادی)، نیروی دریایی با تأسیس فرماندهی نیروهای استراتژیک دریایی (پاکستان)، مستقر در اسلام‌آباد، بر نقش خود تأکید کرده و دامنه عملیاتی خود را در سراسر کشور گسترش داده است. در دهه ۱۳۷۰ خورشیدی (۱۹۹۰ میلادی)، نیروی دریایی فرصت تجهیز خود به جدیدترین فناوری را از دست داد و با نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا برای خرید ناوشکن‌های کلاس طارق قدیمی در سال‌های ۱۳۷۲–۱۳۷۳ خورشیدی (۱۹۹۳–۱۹۹۴ میلادی) مذاکره کرد که همچنان به‌طور گسترده‌ای در حال ارتقاء هستند. در همان زمان، نیروی دریایی درگیر یک فرایند خودکفایی شد و برای دریافت کمک با چین مذاکره کرد. این امر در نهایت منجر به معرفی ناوچه‌های کلاس F-22P ذوالفقار شد که در کشتی‌سازی کراچی و کارخانه مهندسی (KSEW) طراحی و توسعه یافتند؛ در همین زمان، زیردریایی‌های آگوستا-۹۰B نیز ساخته شدند. نقش پاکستان در جنگ علیه تروریسم منجر به نوسازی سریعی شد که شاهد به خدمت گرفتن کشتی جنگی ضدزیردریایی PNS علمگیر در سال ۱۳۹۰ خورشیدی (۲۰۱۱ میلادی) بود. از سال ۱۳۸۰ خورشیدی (۲۰۰۱ میلادی)، گزارش‌های رسانه‌ای منتشر شده است که نیروی دریایی به دنبال افزایش قابلیت حمله استراتژیک خود با توسعه مدل‌های دریایی موشک کروز هسته‌ای بوده است. موشک کروز بابر بردی معادل ۷۰۰ کیلومتر (۴۳۰ مایل) دارد و قادر به استفاده از کلاهک‌های متعارف و هسته‌ای است. توسعه‌های آینده موشک‌های بابر شامل قابلیت پرتاب از زیردریایی‌ها، کشتی‌های سطحی و افزایش برد به ۱٬۰۰۰ کیلومتر (۶۲۰ مایل) است. از دهه ۱۳۷۰ خورشیدی (۱۹۹۰ میلادی)، نیروی دریایی به انجام تمرینات دریایی مشترک پرداخته و در نیروهای چندملیتی مانند CTF-150 و CTF-151 شرکت کرده است. تفنگداران دریایی پاکستان که به توصیه نیروی دریایی و بر اساس تفنگداران دریایی سلطنتی بریتانیا تأسیس شد، در ۱۰ تیر ۱۳۵۰ خورشیدی (۱ ژوئیه ۱۹۷۱ میلادی) برای انجام عملیات رودخانه‌ای در پاکستان شرقی تشکیل شد. تفنگداران دریایی اولین اقدامات رزمی خود را در عملیات آبی خاکی در طول جنگ آزادسازی بنگلادش، در مبارزه با ارتش هند دیدند. به دلیل عملکرد ضعیف رزمی در جنگ، تلفات و خسارات بالا و ناتوانی در مقابله مؤثر با ارتش هند، تفنگداران دریایی تا سال ۱۳۵۳ خورشیدی (۱۹۷۴ میلادی) از خدمت خارج شدند. با این حال، تفنگداران دریایی تا سال ۱۳۶۷ خورشیدی (۱۹۸۸ میلادی) در شکل ابتدایی خود برای رفع نیازهای امنیتی اساسی یگان‌های نیروی دریایی پاکستان به حیات خود ادامه دادند. تفنگداران دریایی شاخه خدمات یونیفرم‌پوش در نیروی دریایی هستند که رهبری آنها مستقیماً از نیروی دریایی می‌آید. این نیرو کد درجه نیروی دریایی را به اشتراک می‌گذارد، اما آموزش رزمی ترکیبی خود را با ارتش در آکادمی نظامی پاکستان کاکول و مدرسه پیاده‌نظام در کویته انجام می‌دهد. ساختار فرماندهی واحد آن در قلعه مانورا در پایگاه دریایی قاسم در کراچی مستقر است و تفنگداران دریایی تحت فرماندهی فرمانده ساحل (COMCOAST) هستند که طبق قانون یک دریاسالار دو ستاره است. به گفته روابط عمومی بیناسرویس‌ها (ISPR)، تفنگداران دریایی در مناطق جنوب شرقی پاکستان مستقر هستند تا از نفوذ و فعالیت‌های پنهانی ارتش هند جلوگیری کنند. تعداد کمی از گردان‌های تفنگداران دریایی در منطقه سیر کریک مستقر هستند تا ارتش هند را منصرف کنند و تلاش‌های امدادی در سیل پاکستان (۲۰۱۰) را هماهنگ کردند. تقریباً کل یک یگان رزمی از تفنگداران دریایی در سند و جنوب پنجاب برای رهبری عملیات امدادرسانی سیل در سال ۱۳۹۲ خورشیدی (۲۰۱۴ میلادی) مستقر شدند. برای اهداف اطلاعاتی، ارتش بلافاصله گردان رزمی تفنگداران دریایی را از میان افسران نیروی دریایی، در سال ۱۳۷۸ خورشیدی (۱۹۹۹ میلادی) تشکیل داد. فعالیت‌های اطلاعاتی عمده‌ای از منطقه سیر کریک توسط تفنگداران دریایی جمع‌آوری می‌شود، جایی که یک گردان کامل برای انجام شناسایی مستقر شده است. نیروهای شبه‌نظامی نیروهای مسلح غیرنظامی نیروهای مسلح غیرنظامی (CAF) پاکستان شامل چندین سازمان شبه‌نظامی هستند که جدا از نیروهای مسلح منظم پاکستان بوده و از نظر عملکردی متمایز می‌باشند. این نیروها در زمان صلح تحت صلاحیت وزارت کشور فعالیت می‌کنند و مسئولیت حیاتی حفظ امنیت داخلی را بر عهده دارند. این امر شامل کمک به سازمان‌های اجرای قانون غیرنظامی در وظایفی مانند پیشگیری از جرم، کنترل مرزها و حفظ نظم عمومی است. نیروهای مسلح غیرنظامی علاوه بر این، نقش حیاتی در عملیات ضد شورش و مبارزه با تروریسم، به همراه مقابله با فعالیت‌های ضد قاچاق ایفا می‌کنند. در طول بلایای طبیعی، این نیروها از نزدیک با ارتش برای ارائه کمک و حمایت همکاری می‌کنند. در زمان جنگ، نیروهای مسلح غیرنظامی تحت فرماندهی مستقیم وزارت دفاع (پاکستان) و نیروهای مسلح پاکستان قرار می‌گیرند. به استثنای پاسگاه مرزی، پست‌های فرماندهی در نیروهای مسلح غیرنظامی معمولاً توسط افسران مأمور از ارتش پاکستان پر می‌شوند. گارد ملی پاکستان گارد ملی پاکستان یک نیروی ذخیره نظامی و جزئی از ارتش پاکستان است. این گارد به عنوان «خط دفاعی دوم» در کنار ذخیره ارتش پاکستان و نیروهای مسلح غیرنظامی فعالیت می‌کند و نقش‌های اصلی آن شامل امنیت داخلی، امدادرسانی در بلایای طبیعی و پشتیبانی در زمان جنگ برای ارتش منظم است. این گارد که در ۱۱ دی ۱۳۲۶ خورشیدی (۱ ژانویه ۱۹۴۸ میلادی) تأسیس شد، تقریباً ۱۸۵٬۰۰۰ پرسنل دارد و مقر آن در ستاد کل (GHQ) در راولپندی قرار دارد. پاکستان تنها کشور عمدتاً مسلمانی است که در آن زنان در رده‌های افسری بلندپایه و در نقش‌های رزمی خدمت می‌کنند، و یک یگان قابل توجه از پرسنل زن ارتش و نیروی هوایی فعالانه در عملیات‌های نظامی علیه نیروهای طالبان درگیر بوده‌اند. اعضای ارتش پاکستان دارای یک درجه، یا افسر یا پرسنل غیرتعهدی، هستند و می‌توانند ترفیع بگیرند. یونیفرم ارتش شامل خاکی ساده مایل به زرد بود که به عنوان یونیفرم رزمی و یونیفرم خدمتی استاندارد صادر می‌شد. یونیفرم نیروی هوایی پاکستان (PAF) عمدتاً بر اساس یونیفرم نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا بود و رنگ خاکستری مایل به آبی به عنوان علامت‌های گزارش‌دهی آن استفاده می‌شد. یونیفرم نیروی دریایی نیز بر اساس یونیفرم نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا بود، با رنگ‌های غالب آبی تیره و سفید. در سال ۱۳۸۲، یونیفرم‌های خدمتی برای هر شاخه اصلی بازنگری شد و دستور داده شد که یونیفرم‌های جدیدی بر اساس ارتش ایالات متحده آمریکا صادر شود. با بازتأسیس تفنگداران دریایی در سال ۱۳۸۳، اکنون یونیفرم‌های الگوی استتار جهانی (UCP) توسط هر شاخه بر اساس رنگ‌های خود پوشیده می‌شود؛ وصله پرچم پاکستان که بر روی شانه پوشیده می‌شود، اجباری شد. با این حال، در ارتش، لباس خدمتی برای ارتش، همچنان خاکی مایل به زرد باقی مانده است؛ لباس خدمتی سفید ساده برای نیروی دریایی (به جز تفنگداران دریایی). نیروی هوایی در سال ۱۳۸۵ ساختار درجه و یونیفرم خود را کنار گذاشت و نشان‌های یونیفرم مخصوص خود را معرفی کرد که شباهت زیادی به نشان‌های ارتش ترکیه داشت. پیش از تبدیل شدن به جمهوری؛ وصله‌های شانه از الگوی به ارث رسیده از ارتش هند بریتانیا بود و شبیه به شکل سپرهای صلیبی بود. در سال ۱۳۳۵، ارتش پاکستان تصمیم گرفت یک شکل گرد را بپذیرد که منعکس‌کننده میراث اسلامی است. الگوی استتار جهانی (UCP) استاندارد ارتش بر اساس یک نسخه پیکسل‌بندی شده از الگوهای صحرایی خشک منطقه است. UCP ارتش بسته به نوع مأموریت‌ها و استقراری که برای آن استفاده می‌شود، متفاوت است. UCP نیروی دریایی بر اساس طرحی است که اشکال پراکنده سیاه و خاکستری متوسط را بر روی یک پس‌زمینه خاکستری روشن ترکیب می‌کند. تفنگداران دریایی یک الگوی جنگلی با اشکال قهوه‌ای روشن، سبز زیتونی و آبی تیره بر روی یک پس‌زمینه خاکی یا زیتونی روشن دارند. علاوه بر یک لباس پرواز مایل به سبز و یک لباس خدمتی استاندارد، استتار یونیفرم رزمی هوانورد (ABU) نیروی هوایی دارای تنوعی از الگوی صحرایی شش‌رنگ است. در UCP هر شاخه، نام شاخه خدمتی، درجه و نشان‌های شجاعت بر روی سینه پوشیده می‌شود؛ نشان‌ها بر روی شانه‌ها همراه با وصله اجباری پرچم پاکستان پوشیده می‌شوند. در عرض چند ماه پس از تأسیس آن در سال ۱۳۲۶، ارتش تمام صلاحیت‌های حرفه‌ای ارتش بریتانیا در هند را به ارث برده بود. | ## بخش 3: نیروهای مسلح پاکستان | با توجه به ارتش هند بریتانیا، وزارت دفاع پاکستان (MoD) سه درجه پرداخت افسر جزء (JCO) را بین درجه‌های غیرتعهدی و افسران تعهدی مجاز دانست. درجات JCO معادل مقیاس‌های پرداخت بوروکراسی مدنی برای کسانی است که با ترفیع از میان سربازان وظیفه ارتقا می‌یابند. درجات JCO در ارتش پاکستان ادامه درجات پرداخت مأمور شده نایب‌السلطنه هند در طول دوره استعماری بریتانیا است. با این حال، ترفیع به JCO یک انگیزه جذاب و قدرتمند برای پرسنل نظامی غیرتعهدی باقی می‌ماند؛ بنابراین، اگر قرار باشد درجات JCO حذف شوند، احتمالاً یک روند کُند خواهد بود. تخمین زده می‌شود که تقریباً ۶۰ تا ۷۰ درصد پرسنل نظامی پاکستان در امتداد مرز هند و پاکستان مستقر هستند. پس از حمله ایالات متحده به افغانستان، بیش از ۱۵۰٬۰۰۰ پرسنل به سمت مناطق قبیله‌ای مجاور افغانستان منتقل شدند. از سال ۱۳۸۳، نیروهای نظامی پاکستان در تلاش‌های نظامی علیه افراط‌گرایان القاعده درگیر بوده‌اند. در مقایسه با نیروهای چند ملیتی و ایالات متحده، ارتش پاکستان بیشترین تلفات را در جنگ علیه تروریسم، هم در درگیری‌ها با القاعده و هم در طول درگیری‌های مرزی با ایالات متحده، متحمل شده است. پس از حملات ۲۰۰۸ بمبئی و رویارویی متعاقب آن با هند، چندین لشکر رزمی به شرق و جنوب پاکستان منتقل شدند. علاوه بر استقرارهای نظامی خود، نیروهای مسلح همچنین به دولت در پاسخ به بلایای طبیعی مانند زمین‌لرزه ۲۰۰۵ کشمیر و سیل‌های سراسری سال ۱۳۸۹ کمک می‌کنند. در خارج از کشور تعداد زیادی از پرسنل نیروهای مسلح پاکستان به عنوان بخشی از مأموریت‌های حفظ صلح سازمان ملل متحد در خارج از کشور مستقر هستند. تا اردیبهشت ۱۳۹۸، ۵٬۰۸۳ پرسنل در خارج از کشور خدمت می‌کردند که پاکستان را به ششمین کمک‌کننده بزرگ پرسنل به مأموریت‌های حفظ صلح سازمان ملل تبدیل می‌کند. روابط نظامی خارجی چین روابط چین با پاکستان از نظر منافع مشترک و استراتژی ژئوپلیتیک برای هر دو کشور اهمیت زیادی دارد. این اتحاد در ابتدا برای مقابله با نفوذ منطقه‌ای و تهدید نظامی ناشی از هند و اتحاد جماهیر شوروی شکل گرفت. در سال‌های اخیر، با تعمیق همکاری استراتژیک بین ایالات متحده و هند، چین و پاکستان چندین توافقنامه همکاری نظامی امضا کرده‌اند. طبق گزارش مؤسسه بین‌المللی پژوهش‌های صلح استکهلم (SIPRI)، پاکستان بزرگ‌ترین خریدار تسلیحات از چین است که تقریباً ۶۳ درصد از صادرات تسلیحات چین را به خود اختصاص می‌دهد. طبق گزارش SIPRI، ۸۱ درصد از واردات تسلیحاتی پاکستان بین سال‌های ۱۳۹۷ و ۱۴۰۲ از چین بوده است. این دو کشور فعالانه در چندین پروژه مشترک برای تقویت نیازهای نظامی یکدیگر درگیر هستند، از جمله توسعه و تولید جنگنده جی‌اف-۱۷ تاندر، هواپیمای آموزشی پیشرفته K-8 کاراکوروم، تانک الخالد، سیستم‌های هشدار و کنترل زودهنگام هوابرد (AEW&C) و بسیاری پروژه‌های دیگر. این دو کشور چندین رزمایش مشترک نظامی برای افزایش همکاری بین نیروهای مسلح خود برگزار کرده‌اند. گزارش سال ۱۴۰۲ مؤسسه صلح ایالات متحده استدلال می‌کند که رابطه نظامی چین و پاکستان «از یک مشارکت دوره‌ای به یک اتحاد آستانه‌ای پیشرفت کرده است»، پاکستان «به‌طور فزاینده‌ای از چین منبع‌یابی می‌کند، به ویژه قابلیت‌های رزمی بالاتر و توانایی‌های فرافکنی قدرت؛ و پاکستان همچنان به بازنشستگی پلتفرم‌های قدیمی‌تر با منشأ ایالات متحده و اروپا ادامه می‌دهد». اما هر دو طرف باید برای تبدیل این رابطه آستانه‌ای به یک متحد تمام عیار، کارهای بیشتری انجام دهند. روابط تحت حکومت‌های نظامی بنگلادش، رئیس‌جمهور سپهبد ضیاء الرحمن و سپهبد حسین محمد ارشاد به‌طور قابل توجهی بهبود یافت، زیرا بنگلادش از متحد جنگی سابق خود، هند، فاصله گرفته بود. نگرانی‌های مشترک در مورد قدرت منطقه‌ای هند بر همکاری استراتژیک تأثیر گذاشت و منجر به اهدای چندین اسکادران هواپیمای جنگنده اف-۶ به نیروی هوایی بنگلادش در اواخر دهه ۱۳۶۰ شد. پس از محکوم شدن توسط هند، بریتانیای کبیر و ایالات متحده بین سال‌های ۱۳۸۳ و ۱۳۸۵ به دلیل سرکوب دموکراسی، سلطنت نپال روابط نظامی خود را با چین و پاکستان توسعه داد، که حمایت گسترده، تسلیحات و تجهیزات را برای تلاش سلطنت برای ماندن در قدرت در برابر شورش مائوئیست‌ها ارائه کردند. زمانی که هند تمایلی به تأمین تسلیحات سری‌لانکا نداشت، این کشور جزیره‌ای دچار شورش به پاکستان روی آورد. در اردیبهشت ۱۳۷۹، با نزدیک شدن شورشیان جدایی‌طلب ببرهای تامیل به بازپس‌گیری پایتخت سابق خود جفنا، پرویز مشرف رئیس‌جمهور پاکستان میلیون‌ها دلار تسلیحات مورد نیاز را به دولت سری‌لانکا ارائه کرد. در اردیبهشت ۱۳۸۷، سپهبد فونسکا از ارتش سری‌لانکا با همتایان خود در ارتش پاکستان در مورد فروش تجهیزات نظامی، تسلیحات و مهمات گفتگو کرد. فروش ۲۲ تانک اصلی میدان نبرد الخالد به ارتش سری‌لانکا در طول این گفتگوها نهایی شد، در معامله‌ای به ارزش بیش از ۱۰۰ میلیون دلار آمریکا. از دهه ۱۳۵۰، پاکستان و کره شمالی در توسعه فناوری‌های موشک بالستیک و تسلیحات هسته‌ای همکاری گسترده‌ای داشته‌اند. اتحاد قوی پاکستان با چین و میراث یک رسوایی بزرگ که ارتش پاکستان را به برنامه هسته‌ای کره شمالی پیوند می‌داد، مانع از پیوستن اسلام‌آباد به تلاش‌های سازمان ملل برای انزوای دیپلماتیک کره شمالی شده است. در زمان‌های همکاری، تأمین مالی و آموزش نظامی ایالات متحده، نیروهای مسلح پاکستان را تقویت کرده است؛ در مقابل، قطع حمایت ایالات متحده در نقاط حیاتی منجر به سرخوردگی تلخ شده است. ارتش پاکستان، که عموماً تعادل با چین یا آمریکا را ترجیح می‌دهد، آماده قطع روابط با ایالات متحده نیست، با وجود اطلاعات فاش شده پنتاگون که نشان می‌دهد دیپلمات‌های پاکستانی نسبت به روابط با آن نظر منفی دارند. در حمایت از حمله ۲۰۰۱ ایالات متحده به افغانستان، نیروهای مسلح پاکستان مقادیر زیادی کمک نظامی، بودجه و آموزش دریافت کردند. طبق محاسبات وزارت دارایی، در سه سال قبل از حملات ۱۱ سپتامبر، پاکستان تقریباً ۹ میلیون دلار کمک نظامی آمریکایی دریافت کرد؛ در سه سال پس از آن، این مبلغ به ۴٫۲ میلیارد دلار افزایش یافت. پاکستان روابط نظامی با ۳۰ کشور عضو سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) را حفظ کرده است. با حمایت کالین پاول وزیر امور خارجه آمریکا، پاکستان در سال ۱۳۸۳ به عنوان «هم‌پیمان اصلی غیرناتو» تعیین شد. با این حال، پس از خروج نیروهای ایالات متحده از افغانستان در سال ۱۴۰۰، ایالات متحده به وضوح از پاکستان «فاصله گرفت»، و تمام کمک‌های نظامی ایالات متحده لغو شده است. از دهه ۱۳۸۰، روابط نظامی بین نیروهای مسلح روسیه و نیروهای مسلح پاکستان بهبود یافته است. روابط نزدیک پاکستان با کشورهای خاورمیانه، بر اساس جغرافیا و دین مشترک، از دهه ۱۳۳۰ منجر به استقرارهای نظامی دوره‌ای شده است. کشورهای جهان عرب - که بسیاری از آنها ثروتمند اما با جمعیت کم و ارتش‌های محدود هستند - از لحاظ تاریخی به ارتش‌های منطقه‌ای وابسته بوده‌اند تا یک چتر حمایتی و قدرت نظامی در زمان‌های بی‌ثباتی و بحران فراهم کنند. ارتش پاکستان به ویژه روابط نزدیکی با عربستان سعودی حفظ کرده است که به‌طور متناوب حامی سخاوتمندی بوده است: بیشتر تجهیزات نظامی خریداری شده توسط پاکستان از ایالات متحده در دهه ۱۳۶۰ توسط عربستان سعودی پرداخت شده است. پرسنل نظامی پاکستان به عنوان مشاور و مربی نظامی برای ارتش‌های عربستان سعودی، اردن، سوریه، لیبی، کویت و امارات متحده عربی اعزام شده‌اند. پرسنل نیروی هوایی، دریایی و زمینی پاکستان نقش‌های حیاتی در ساخت ارتش امارات متحده عربی ایفا کردند. بسیاری از مقامات نظامی عرب در دانشکده‌ها و دانشگاه‌های ستادی نظامی پاکستان آموزش دیده‌اند. یک لشکر رزمی تحت فرماندهی سرلشکر ضیاءالحق در سرکوب شورش سپتامبر سیاه فلسطینی‌ها علیه ملک حسین در اردن در اوایل دهه ۱۳۵۰ نقش مهمی داشت. محمدرضا شاه رهبر ایران در جنگ هند و پاکستان ۱۹۶۵ سوخت رایگان به جت‌های جنگنده نیروی هوایی پاکستان ارائه کرد و به هواپیماهای پاکستانی اجازه داد تا در پایگاه‌های نیروی هوایی ایران فرود آیند، سوخت‌گیری کنند و پرواز کنند. روابط نظامی حتی پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران نیز ادامه یافت، زیرا پاکستان جزو اولین کشورهایی بود که دولت جدید ایران را به رسمیت شناخت. پس از بحران گروگان‌گیری در تهران، ایالات متحده روابط خود را با ایران قطع کرد و این امر منجر به فرستادن افسران و پرسنل نظامی ایران برای آموزش در آکادمی‌های نظامی پاکستان شد. روابط پس از جنگ شوروی در افغانستان دشوار شد، زمانی که صدها جنگجوی خارجی (عمدتاً عرب‌های سنی) برای شرکت در جهاد افغانستان وارد پاکستان شدند. سیاست دولت نظامی ضیاءالحق رئیس‌جمهور پاکستان، دیدگاه‌های افراطی نسبت به شیعیان را منعکس کرد و باعث افزایش تنش‌های مذهبی بین سنی‌ها و شیعیان در پاکستان شد که موجب ناراحتی ایران شد. در طول جنگ ایران و عراق، کشورهای عربی و ایالات متحده، که از عراق حمایت می‌کردند، پاکستان را تحت فشار قرار دادند تا حمایت پنهان و تأمین مالی نظامی خود از ایران را متوقف کند. دهه ۱۳۶۰ یک دوره دشوار در روابط نظامی برای هر دو کشور بود، زیرا ایران به دلیل افزایش تنش‌های قومی بین سنی‌ها و شیعیان در پاکستان مقصر شناخته شد. این رابطه در دهه ۱۳۷۰ زمانی که طالبان، با حمایت پاکستان، حکومت خود بر افغانستان را آغاز کردند، بدتر شد. در سال ۱۳۷۷، ایران و افغانستان بر سر ترور دیپلمات‌های ایرانی در آستانه جنگ بودند. روابط ایران با هند در این زمان بهبود یافت و هر دو از ائتلاف شمال علیه طالبان حمایت کردند. در پی حملات ۱۱ سپتامبر در ایالات متحده و سقوط دولت طالبان در افغانستان، دو کشور شروع به بازسازی روابط نظامی خود کردند. در طول سال‌ها، هیئت‌های دیپلماتیک تبادل شده‌اند و پاکستان موافقت کرده است تجهیزات نظامی به ایران بفروشد. علاوه بر این، پاکستان روابط نظامی قوی خود را با ترکیه حفظ کرده است و مایل است از این روابط، و همچنین ارتباطات خود با ایران، به عنوان پلی برای کشورهای مسلمان جدید آسیای مرکزی استفاده کند. روابط دوجانبه پس از خودداری پاکستان از مشارکت در مداخله به رهبری عربستان سعودی در یمن بدتر شد، اما متعاقباً در سال ۱۳۹۴ در ائتلاف «ائتلاف اسلامی ضد تروریسم نظامی» (IMCTC) شرکت کرد. پس از جنگ هند و پاکستان در ۱۹۴۷، توصیه‌ها برای ایجاد یک واحد کماندویی نخبه در ارتش پذیرفته شد. گروه خدمات ویژه (SSG) ارتش پاکستان، که در سال ۱۳۳۴ با کمک نیروهای ویژه ارتش ایالات متحده تشکیل شد، یک واحد عملیات ویژه نخبه است؛ آموزش و ماهیت عملیات آن تقریباً معادل سرویس هوایی ویژه (SAS) بریتانیا و نیروهای ویژه ارتش ایالات متحده و دلتا فورس است. برآوردهای اولیه از اندازه این واحد، چهار گردان است اما قدرت واقعی آن بسیار محرمانه نگه داشته می‌شود. با تشکیل موفقیت‌آمیز گروه خدمات ویژه، نیروی دریایی پاکستان توصیه‌ها برای تشکیل واحد عملیات ویژه خود را کمی پس از جنگ هند و پاکستان در ۱۹۶۵ پذیرفت. این واحد که به عنوان گروه خدمات ویژه نیروی دریایی (SSGN) در سال ۱۳۴۴ تأسیس شد، یک واحد کماندویی نخبه و مخفی است که آموزش‌ها و عملیات رزمی آن مشابه سرویس قایق ویژه نیروی دریایی سلطنتی و گروه گروه توسعه جنگاوری ویژه نیروی دریایی نیروی دریایی ایالات متحده (DEVGRU) و تیم‌های زمینی، هوایی و دریایی (یگان ویژه نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا) است. از سال ۱۳۶۸، یک واحد کوچک از تفنگداران دریایی پاکستان واحدهای شناسایی را برای بازدارندگی اقدامات ارتش هند در منطقه سِر کریک به کار گرفته‌اند. گردان‌های دیگر تفنگداران دریایی برای انجام عملیات‌هایی با نفوذ و خروج هوابرد، بالابرد، زیردریایی و آبی آموزش دیده‌اند. بال ویژه خدمات (SSW) جدیدترین نیروی عملیات ویژه است که توسط نیروی هوایی پاکستان در سال ۱۳۸۲، در پی چالش‌های ناشی از جنگ افغانستان، مجدداً تأسیس شد. این واحد قبلاً با نام بال ویژه نبرد هوایی فعال بود و در طول جنگ هند و پاکستان در ۱۹۶۵ و ۱۹۷۱ به عملیات پرداخته بود. بال ویژه خدمات برای اجرای عملیات‌های دشوار هوایی و زمینی طراحی شده است و معادل واحدهای اسکادران‌های تاکتیک ویژه نیروی هوایی ایالات متحده عمل می‌کند. طبق سنت محرمانه بودن همتایان خود در سایر نیروها، تعداد واقعی پرسنل فعال آن طبقه‌بندی شده نگه داشته می‌شود. جدول زیر استقرار کنونی نیروهای پاکستانی در مأموریت‌های حفظ صلح سازمان ملل را نشان می‌دهد. | ## جمع‌بندی | مجموع نیروهای در حال خدمت در مأموریت‌های حفظ صلح تا اسفند ۱۳۸۵، ۱۰٬۱۷۳ نفر بوده است.