موضوع مقاله: موسیقی در یونان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # موسیقی در یونان | مقدمه: موسیقی بخش قابل توجهی از فرهنگ یونانی چه در یونان نوین و چه در یونان کهن بوده‌است. | ## بخش 1: موسیقی در یونان | تاریخ موسیقی یونان تاریخ موسیقی یونان از یونان باستان آغاز می‌شود، چراکه موسیقی بخش زیادی از تئاتر یونان باستان را تشکیل می‌داده‌است. تأثیرات پسینی که این موسیقی از امپراتوری روم، اروپای شرقی و امپراتوری بیزانس گرفت، شکل و سبک موسیقی یونان را تغییر داد. در سده نوزدهم، آهنگسازان اپرا، مانند نیکولاس مانتزاروس (۱۷۷۲–۱۸۷۲)، اسپیریدون زینداس (۱۸۱۲– ۱۸۹۶) و اسپیریدون ساماراس (۱۸۶۱–۱۹۱۷) و سمفونیست‌هایی مانند دیمیتریس لیالیوس و دیونیسیوس رودوتئاتوس موسیقی هنری یونان را دوباره احیا کردند. با این حال، تاریخ گوناگون موسیقی هنری در یونان، که از دوره رنسانس کرتا گسترش یافته و به دوران نوین می‌رسد، خارج از دورنمای این مقاله است، که به‌طور کلی، محدود به ارائه شکل‌های موسیقی مترادف با موسیقی یونانی در طی چند دهه گذشته، یعنی «ترانه‌های یونانی» یا «ترانه‌هایی به زبان یونانی» است. یونان باستان در یونان باستان، مردان معمولاً برای سرگرمی، جشن یا دلایل دینی با هم آواز می‌خواندند. سازهای آنان شامل نی دوسوراخ aulos و ساز زهی مانند قانون، چنگ و به خصوص نوع خاصی از ساز به نام کیتارا بوده‌است. موسیقی در یونان باستان قسمت مهمی از آموزش بوده و از شش سالگی به پسرها موسیقی یاد داده می‌شده‌است. سواد موسیقی یونان زمینه‌ساز شکوفائی و رشد موسیقی مانند گسترش تئوری موسیقی در حالات موسیقی یونان شد، و سرانجام پایه‌ای برای موسیقی دینی شرقی و غربی و موسیقی کلاسیک نیز گردید. دوره رومیان به دلیل احترام روم به فرهنگ یونان، رومیان روش نت‌گذاری یونانی که به نام «نت‌گذاری انسیرادیک» شناخته می‌شد و شامل علامت‌هایی بود که شکل کلی آهنگ را نشان می‌داد اما محل دقیق نت‌ها یا ضرب‌آهنگ را مشخص نمی‌کرد، را برای ضبط موسیقی خود وام گرفتند. دوره بیزانس سنت سرودخوانی دینی شرقی، که سرزمین‌های یونانی‌زبان را در برمی‌گرفت، از زمان تأسیس پایتخت قسطنطنیه در این کشور در سال ۳۳۰ تا سقوط آن در سال ۱۴۵۳ در امپراتوری بیزانس، گسترش یافت. این سنت دارای منشأیی آمیخته از تولیدات هنری و فنی دوران کلاسیک یونان، موسیقی دینی یهودی و موسیقی آوازی تک صدایی بوده‌است که در شهرهای مسیحی اسکندریه، انطاکیه و افسوس تکامل یافت. ۹۱۱) از لورا (نوعی کمانچه) اورغون (نوعی ارگ)، شیلیانی (احتمالاً نوعی چنگ) و سلندج (نوعی نی‌انبان) به عنوان سازهای معمول بیزانس نام می‌برد. از دیگر سازهای مورد استفاده در موسیقی مردمی دوران بیزانس، قانون، عود، لاوتو، سنتور و سایر سازهایی بود که امروزه هنوز در مناطق پسابیزانسی نواخته می‌شود. این گروه‌ها به‌طور معمول توسط یک خواننده زن هدایت می‌شدند و شامل یک ویولن بودند. دو جنبش موسیقی در موسیقی محلی یونانی وجود دارد که شامل آهنگ‌های آکریتیک و آهنگ‌های کلفتیک است. موسیقی آکریتیک از آکریتی‌های سده ۹ که مرزبانان امپراتوری بیزانس بودند نشات می‌گیرد. این موسیقی در میان کلفت‌ها که جنگجویانی بودند که علیه امپراتوری عثمانی می‌جنگیدند رایج بود. ترانه‌های آهنگ‌های کلفتی بر اساس ترانه‌های عامیانه‌ای که غزل‌سرایان ناشناس می‌نوشتند، نوشته می‌شد و مضامین عامه‌پسند مانند عشق، ازدواج، شوخ‌طبعی، مرگ، طبیعت، آب، دریا، دین، کلپت‌ها، آرماتولوها، جنگجویان مختلف جنگ یا نبردها و غیره را در برمیگرفت. برخی از نوازندگان برجسته شامل کلارینت‌نوازهایی مانند پترولوکاس چالکیاس، جورگوس گویگلیس و یانیس واسیلوپولوس و همچنین نوازندگان لائوتو و فیدله مانند نیکوس ساراگوداس، واسیلیس کوستاس و جورجوس کوروس بودند. موسیقی بومی یونان در سراسر قبرس یونانی‌نشین و مناطق مختلف ترکیه و همچنین در میان برخی جوامع کشورهایی مانند ایالات متحده، کانادا و استرالیا گوش داده می‌شود. جزیره قبرس و بعضی مناطق ترکیه از دیرباز خانهٔ یونانیان بوده که سبک منحصر به فرد خود در موسیقی را دارند. نیسیوتیکا (Nisiótika) نیسیوتیکا اصطلاحی عمومی است که به پاره‌ای از آهنگ‌های بومی برخی از جزایر یونان، به ویژه جزایر اژه، اشاره می‌کند. ایکاریوتیکوس (Ikariótikos) ایکاریوتیکوس نوعی پایکوبی بومی و همچنین نام آوازی است که همراه آن خوانده می‌شود که ریشه در جزیره ایکاریا در دریای اژه دارد. در آغاز، این پایکوبی آهسته انحام می‌شد، اما امروز ایکاریوتیکوس پایکوبی بسیار فرز و چالاکی است. برخی از کارشناسان بر این باور هستند که ایکاریوتیکوس بومی کند بوده‌است و «شکل» فرز آن در واقع بالوس (Ballos) است. در طول سال ایکاری‌ها میزبان غسل تعمید، عروسی، مهمانی‌ها و جشنواره‌های دینی هستند که در آن می‌توان به موسیقی بومی ایکاریایی گوش داد و با آن پایکوبی کرد. | ## بخش 2: موسیقی در یونان | نیسیوتیکا نوین ماریزا کوچ، خواننده یونانی، تا اندازه زیادی باعث زنده شدن علاقه به نیسیوتیکا در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ بود. در طول دهه‌های ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰، خوانندگانی مانند یانیس پاریوس و استلا کنیتوپولو به این موسیقی کمک کردند تا هراز چند گاهی محبوبیت همگانی خود را بدست آورد. این ساز سه کمانه ای شبیه به لیرای بیزانس است و بیشتر زمان‌ها همراه با لائوتو (که شبیه عود و لوت است)، گیتار، ویولن و ماندولین (کرتی) نواخته می‌شود. نیکوس زیلوریس، پسرانتونیس (آنتونیس زیلوریس)، تاناسیس اسکوردالوس، کوستاس موونداکیس، راس دالی، نیکوس زویداکیس و واسیلیس اسکولاس از نامدارترین نوازندگان لورا هستند. موسیقی کرت در رسانه‌ها مایه موسیقی کرتی در رقص زوربا ساخته میکیس تئودوراکیس که در فیلم هالیوودی زوربای یونانی (۱۹۶۴) استفاده شد، از شناخته شده‌ترین آهنگ‌های یونانی در سطح جهانی است. همه پیشرفت‌های عمده موسیقی کلاسیک اروپای غربی از طریق جزایر ایونی (که تحت حاکمیت و نفوذ ونیزی‌ها بودند) بود به یونانیان سرزمین اصلی معرفی شد. این منطقه به دلیل نخستین مدرسه موسیقی کلاسیک یونان مدرن (مدرسه هپتانسی یا ایونی؛ یونانی: Επτανησιακή Σχολή)، که در سال ۱۸۱۵ تأسیس شد، مشهور است. از نمایندگان برجسته این سبک می‌توان به نیکولاس مانتزاروس، اسپیریدون زینداس، اسپیریدون ساماراس، دیونیسیوس رودوتئاتوس و پاولوس کارر اشاره کرد. موسیقی کلیسایی (بیزانس) در این جزیره‌ها نیز با دیگر نقاط یونان متفاوت است و تأثیر قابل توجهی از غرب و کلیسای کاتولیک بر آیین ارتدکسی گرفته‌است. مدرسه مردمی یونان مانولیس کالومیریس (۱۸۸۳–۱۹۶۲) بنیانگذار مدرسه موسیقی مردمی یونان بود. وی در سمورنا زاده شد و در مدرسه ای در قسطنطنیه آموزش دید و در وین آموختن پیانو و آهنگسازی را ادامه داد. آثار وی همچنین از موسیقی بومی یونان، شعر و ادبیات اسطوره‌ای (او از هواداران کوستیس پالاماس بود)، و با هدف آمیختن رمانتیسم آلمانی با انگیزه‌های یونانی، تأثیر گرفته بود. در نیمه نخست سده بیست نیز همچنان چندین آهنگساز یونانی آخشیج‌هایی را از سبک ایونی قرض می‌گرفتند. موفق‌ترین آهنگ‌های دوره ۱۸۷۰–۱۹۳۰ که به اصطلاح سرناد آتن (Αθηναϊκές καντάδες) گفته می‌شود، آهنگ‌هایی بودند که بر روی صحنه انجام می‌شدند (επιθεωρησιακά τραγούδια، نمایش‌های انتقادی آهنگین ') و در revues، کمدی‌های موزیکال، اپراهای کوچک و شبانه که همگی صحنه نمایش آتن را تسخیر کرده بودند روی صحنه می‌رفتند."Κυρίαρχη αισθητική και μουσικό γούστο" - article on 'Kathimerini' از آهنگسازان قابل توجه این اپراهای کوچک یا شبانه، اسپیریدون ساماراس، کوستاس گیاندیس، اسپیریدون کایساریس، دیونیسیوس لاورانگاس، نیکوس هاتزیوپوستولو بودند و ثئوفراستوس ساکلاریدیس (پسر خدا) برجسته‌ترین این اپراها بود. برخی از اپراتورهای محبوب عبارتند از: کریتیکوپولا (اسپیریدون ساماراس، ۱۹۱۶) پدرخوانده (تئوفراستوس ساکلاریدیس، ۱۹۱۸) من می‌خواهم پاپ را ببینم (تئوفراستوس ساکلارییدیس، ۱۹۲۰) Oi Apachides ton Athinon (نیکوس هاتزیاپاستولو، ۱۹۲۱) Beba (تئوفراستوس ساکلارییدیس، ۱۹۲۸) پس از سال ۱۹۳۰، با تأثیر از موسیقی آمریکایی و اروپایی و همچنین سنت موسیقی یونان، آهنگسازان یونانی شروع به نوشتن موسیقی با استفاده از آهنگ‌های تانگو، سامبا، والس، تاب، بولرو، فکسترو کردند و گاهی این ترانه‌ها را با سبک سرنادهای آتنی در هم آمیختند. نیکوس گوناریس (که اغلب «آقای یونان» نامیده می‌شود) احتمالاً نامدارترین آهنگساز و خواننده آن زمان بود. ربتیکو احتمالاً از موسیقی شهرهای بزرگتر یونان، که بیشتر آنها ساحلی بودند و امروزه در یونان و آسیای کوچک امروزی قرار دارند، الهام گرفته بود. نخستین خوانندگان ربتیکو یونانی (پناهندگان، مصرف‌کنندگان مواد مخدر، جنایتکاران و گردشگران) از سمت جامعه جریان اصلی مورد تحقیر قرار می‌گرفتند. آنها قصه‌های دلخراشی از سوءاستفاده مواد مخدر، زندان و خشونت می‌سرودند که معمولاً با بوزوکی نواخته می‌شد. در سال ۱۹۲۳، پس از تبادل جمعیت بین یونان و ترکیه و در نتیجه جنگ یونان و ترکیه، بسیاری از یونانی‌تبارها از آناتولی به یونان گریختند. سازهای حشیش، باغلاما و بوزوکی ممنوع شدند یا نواختن به سبک و مقیاس‌های شرقی ممنوع شد. برخی از نخستین افسانه‌های موسیقی یونان، مانند کوارتت آنستیس دلیاس، مارکوس وامواکاریس، استراتوس پاییومتزیس و یورگوس باتیس از صحنه موسیقی پایین کشیده شدند. دیگر ترانه سرایان ربتیکو و خوانندگان این دوره (دهه ۱۹۴۰) عبارتند از: دیمیتریس گوگوس، استلیوس پرپرینیادیس و اسپایروس پریستریس. انتخنو (به معنای " آهنگ هنری ") موسیقی ارکسترال با آخشیج‌هایی از ضرب‌آهنگ و ملودی بومی یونان است. برخلاف سایر اشکال موسیقی بومی-شهری یونان، کنسرت‌های انتخنو بیشتر بیرون از سالن یا کلوپ شبانه و در فضای باز برگزار می‌شد. تئودوراکیس اولین آهنگساز بود که از بوزوکی در این سبک موسیقی استفاده کرد و سعی کرد ارگ را در فرهنگ جریان اصلی موسیقی یونان بگنجاند. | ## بخش 3: موسیقی در یونان | از دیگر ترانه‌سرایان مهم یونانی می‌توان به استاوروس کویموتزیس، مأنوس لوزوس و دیموس موتیس اشاره کرد. نیکوس گاتسوس، مأنوس الفتریو و تاسوس لیوادیتیس از ترانه‌سرایان برجسته این سبک بودند. در دهه ۱۹۶۰، آلبوم‌های نوآورانه کمک کرد تا انتخنو به جریان اصلی نزدیک شود و همچنین در صنعت فیلمسازی نیز در موسیقی متن گنجانده شود. این آهنگها پیام‌های سیاسی از چپ، که در دوران حکومت نظامی یونان رایج بود، داشتند و پس از فروپاشی در اواخر دهه ۷۰ بسیار محبوب شدند. مأنوس لویزوس، پانوس زاوالس گیتاریست، ماریا دیمیتریادی و ماریا فرانتوری برخی از آهنگسازان این سبک بودند. ثانوس میکروتسیکوس آلبومی را با آهنگ‌های پارتیزانی یونانی مقاومت یونان، با ارکستراسیون خود منتشر کرد. شکلی از انتخنو که به موسیقی کلاسیک غربی نیز نزدیکتر است، در اواخر دهه ۱۹۷۰ توسط میکروتسیسکوس معرفی شد. تا دهه ۱۹۳۰ موسیقی یونان دو شاخه موسیقی عمده را دنبال می‌کرد: موسیقی بومی یونان (demotiká) و الافرو تراگودی (به معنای: "آهنگ سبک"). جورج زمبتاس، مانولیس هیوتیس و واسیلیس تسیتسانیس از برجسته‌ترین ترانه‌سراها و آهنگسازان این دوره بودند. نسخه شادتر از لاشکو، الافرو لاشکو (ελαφρολαϊκό، elafrolaïkó لاشکوی سبک) است که از آن اغلب در موزیکال‌ها و در دوران طلایی سینمای یونان استفاده می‌شد. لاشکو کنونی (σύγχρονο λαϊκό)، که لاشکوی نوین نیز نامیده می‌شود ، در حال حاضر اصلی‌ترین سبک موسیقی یونان است.greekdance.dancenews.gr - "Ο ορος λαικοι χοροι " لایکای نوین لایکا نوین یا لایکای پاپ در حال حاضر همراه با برخی از آهنگ‌های پاپ جزو موسیقی جریان اصلی یونان هستند. فرهنگ موسیقی یونان جنبه جدی از فرهنگ یونانی، چه در یونان و چه در بیرون از آن است. واژه‌شناسی در واقع، هیچ نام یکسانی برای لایکای نوین در زبان یونانی وجود ندارد، اما اغلب به‌طور رسمی σύγχρονο λαϊκό (تلفظ: ) نامیده می‌شود. این نام با این حال برای اشاره به آهنگهای تازه ساخته شده در سنت «لایکای درخور» نیز استفاده می‌شود. تقابل مفهوم «غرب زده» و «اصیل» ممکن است بر اساس مبانی ایدئولوژیک و زیبایی‌شناسی باشد. نقد با وجود محبوبیت لایکا، سبک نوین لایکا (به خصوص لایکوپاپ) به دلیل «کلیشه‌های موسیقی، آوازخوانان متوسط و ترانه‌های شعاری» و همچنین برای «تلفیقی بودنی که نه لایکو است و نه پاپ» مورد نقد قرار گرفته‌است. سیلایکو (Skyládiko) سیلایکو ( به معنای "سگدانی") اصطلاحی تحقیرآمیز برای توصیف برخی شاخه‌های موسیقی لایکو و برخی از کلوپ‌های شبانه کنونی در یونان است که در آن نوعی موسیقی همه‌پسند اجرا می‌شود. این موسیقی را با سرگرمی‌های جمعی کیفیت پایین که تا دهه ۱۹۷۰ در حاشیه بودند، اما پس از دهه ۱۹۸۰ محبوبیت پیدا کردند، می‌شناسند. بسیاری از این نوازندگان شروع به آهنگسازی در سبک موج نو کردند (که نباید با راک موج نو اشتباه گرفته شود). ساووپولوس سبک نوازندگان آمریکایی مانند باب دیلن و فرانک زاپا را با موسیقی محلی مقدونیه و ترانه‌های اعتراضی آمیخت. در پی او، نوازندگان بیشتری تحت تأثیر نژاد مانند آرلتا، ماریزا کوچ، میهالیس ویولاریس، کوستاس هاتزیس و آهنگساز جیانیس اسپانوس حضور داشتند ظهور کردند. آهنگ سیاسی در دهه ۱۹۷۰ (دوران حکومت نظامی ۱۹۶۷–۱۹۷۴ و چند سال پس از پایان آن) ترانه‌های سیاسی (πολιτικό τραγούδι "ترانه سیاسی") رو به محبوبیت گذاشتند. آهنگسازان کلاسیک انتخنو مرتبط با این جنبش عبارتند از میکیس تئودوراکیس، ثانوس میکروتیسکیوس، جیانیس مارکوپولوس و مأنوس لووزوس. دیگر نیکوس زیداکیس، یکی از دانش آموزان ساووپولوس، از جمله افرادی بود که با استفاده از سازهای شرقی انقلابی در سبک لایکو ایجاد کرد. تاناسیس پولیکاندریوتیس، آهنگساز سبک لایکو و نوازنده بوزوکی که آموش کلاسیک دیده بود، با ترکیب موسیقی ربتیکو و ارکسترال مشهور شد. علاوه بر این، آهنگسازان خاصی مانند دیمیتریس پاپادیمیتریو از آخشیج‌های سنت انتخنو الهام گرفته و برای خوانندگان موسیقی معاصرآنتخنو آهنگسازی کردند. | ## جمع‌بندی | بروتون، سایمون و الینگهام، مارک با مک کوناچی، جیمز و دوآن، اورلا (ویراستار)، موسیقی جهانی، جلد ۱ ۱: آفریقا، اروپا و خاورمیانه، ص.