موضوع مقاله: انتخابات در بریتانیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # انتخابات در بریتانیا | مقدمه: در بریتانیا پنج نوع انتخابات وجود دارد: انتخابات سراسری بریتانیا، انتخابات پارلمان‌ها و مجالس تفویضی، انتخابات محلی، انتخابات شهرداری‌ها و انتخابات کمیسر پلیس و جنایی. | ## بخش 1: انتخابات در بریتانیا | پس از تصویب قانون «تثبیت دوره‌های پارلمانی» در ۲۰۱۱ برای انتخابات‌های سراسری، همهٔ انتخابات پس از گذشت یک دورهٔ ثابت برگزار می‌گردند. با این حال امکان برگزاری انتخابات زودهنگام و انتخابات پارلمان‌ها و مجالس تفویضی در وضعیت‌های خاص وجود دارد. هم‌اکنون شش نظام انتخاباتی در بریتانیا مورد کاربرد واقع شده: نظام نخست‌نفری، نظام کثرت چند عضوی، نظام نمایندگی تناسبی در لیست حزب، نظام تک‌رأی انتقال‌پذیر، نظام سیستم اعضای اضافی، نظام رای تکمیلی. انتخابات به شکل محلی اداره می‌شود؛ در هر حوزهٔ محلی رده‌پایین روند اصلی انتخابات توسط سرپرست انتخابات انجام می‌شود و نگهداری و گردآوری نام‌نویسی‌ها در انتخابات توسط افسر نام‌نویسی انتخابات. کمیسیون انتخابات تنها به تنظیم استانداردها و تهیهٔ راهکار برای سرپرست‌ها و افسران نام‌نویسی انتخابات می‌پردازد اما در سطح ملی مسئول ادارهٔ انتخابات می‌باشد. نام‌نویسی در انتخابات شمار همهٔ نام‌های بریتانیایی‌ها در فهرست‌های رأی‌دهندگان که در ۱ دسامبر ۲۰۱۰ چاپ شد و مبتنی بر تاریخ پایان نام‌نویسی در ۱۵ اکتبر ۲۰۱۰ بود برابر با ۴۵٬۸۴۴٬۶۹۱ نفر بود. از سکونت او باید مقدار معینی گذشته باشد و نام وی باید در فهرست افراد دارای حق رأی آن بخش قرار گرفته باشد. در اسکاتلند هر کس که ۱۶ سال یا بالاتر داشته باشد می‌تواند برای رأی دادن نام‌نویسی کند زیرا سن رای‌دهی در انتخابات محلی و پارلمان اسکاتلند ۱۶ سال است. بازداشتی‌ها، بیمارانی که به‌طور داوطلبانه در بیمارستان‌های روانی حضور دارند و افرادی که سکونتگاه ثابتی ندارند می‌توانند با اظهارنامهٔ وابستگی محلی برای رأی دادن در انتخابات نام‌نویسی کنند. شهروندان بریتانیایی که خارج از این کشور زندگی می‌کنند در صورتی که پانزده سال از آخرین حضورشان پای صندوق نگذشته باشد، حق نام‌نویسی برای رأی‌دهی در انتخابات را دارند. روند نام‌نویسی بیشتر رای‌دهندگان در بریتانیای کبیر هنگام نام‌نویسی سالانه نام‌نویسی می‌شوند. هر فرد متقاضی باید ابتدا فرم را از مأمور نام‌نویسی یا وبسایت کمیسیون انتخابات دریافت کند و بعد آن‌ها را ارسال نماید. در این مرحله هر کس فقط می‌تواند اطلاعات خود را وارد کند و نمی‌تواند اطلاعات خانوار را در آن وارد سازد. مأمور نام‌نویسی می‌تواند در صورتی که درخواست فردی را مشکوک تشخیص داد جلسه‌ای با عنوان «کمیسیون درخواست» تشکیل دهد تا به دلایل متقاضی گوش دهد. ایرلند شمالی نام‌نویسی سالانه ندارد و افراد می‌توانند شخصاً در طول سال برای رأی‌دهی در انتخابات نام‌نویسی کنند. این فهرست شامل نام، نشانی کامل، شمارهٔ هر رأی‌دهنده عادی، نام هر رأی‌دهندهٔ ویژه (مانند رأی‌دهندگان دولتی) و شمارهٔ هر رأی‌دهندهٔ ناشناس است. این نشانه بدان معنا است که ایشان تنها در انتخابات دولت‌های محلی اجازهٔ رأی‌دهی دارند. برای برخی نیز نشانهٔ K چاپ می‌شود که به معنی اجازهٔ رأی‌دهی در انتخابات پارلمان اتحادیه اروپا و انتخابات‌های دولت‌های محلی است. رأی‌دهندگان خارج از بریتانیا توسط F مشخص می‌شوند که به معنای اجازهٔ رأی‌دهی در انتخابات پارلمان اروپا و پارلمان بریتانیا است. نمایندگان مجلس لردها که در بریتانیا حضور دارند با حرف L نشانه‌گذاری می‌شوند که به معنی اجازهٔ رأی‌دهی در انتخابات پارلمان اروپا و انتخابات دولت‌های محلی است. اما نمایندگان مشابه آن‌ها که خارج از بریتانیا هستند با E نشانه‌گذاری می‌شوند که فقط به معنای اجازه رأی‌دهی در انتخابات پارلمان اروپا است. فهرست کامل را تنها می‌توان با نظارت مامور نام‌نویسی در دفتر کارش مورد ارزیابی قرار داد. اغلب نامزدها به نمایندگی از احزاب با وزن‌های سیاسی متفاوت در انتخابات شرکت می‌کنند. همهٔ احزاب، فارغ از کوچکی یا بزرگی، باید توسط کمیسیون انتخابات ثبت شوند تا بتوانند در انتخابات فعالیت کرده و نامزد معرفی کنند. احزاب بریتانیا باید به شکل دوره‌ای کمک‌های مالی و وام‌های دریافتی و هزینه‌هایی که برای انتخابات ملی انجام داده‌اند را گزارش کنند. بسیاری از این احزاب یک رهبر دارند (اما برخی از آن‌ها یک یا چند «سخنگو» به جای رهبر معرفی می‌کنند). رهبران احزاب در انتخابات سراسری به عنوان نامزد آن حزب برای کسب مقام نخست‌وزیری به شمار می‌روند. این در حالی است که به‌طور رسمی سِمَت «نامزدی نخست‌وزیری» رسمیت ندارد زیرا نخست‌وزیر در این کشور توسط پادشاه منصوب می‌شود. هر گاه یک حزب توانست اعضای خود را به پارلمان، پارلمان‌های تفویضی یا شوراهای محلی بفرستد، تمام اعضا موضعی واحد اتخاذ می‌کنند و با استفاده از نظام whip (یا ناظم) از تفرقه جلوگیری کرده و نظم جمعی را برقرار می‌کنند. بریتانیا در طول تاریخ (تا سال ۲۰۰۵ و البته به استثنای ۱۹۲۳) به خاطر بکارگیری نظام نخست‌نفری عملاً دارای نظام دوحزبی در انتخابات‌های سراسری و محلی بود. بریتانیا پیش از جنگ جهانی اول واقعاً دارای نظام دوحزبی بود: احزاب اصلی عبارت بودند از توری‌ها (که بعدها حزب محافظه‌کار شدند) و ویگ‌ها (که بعدها حزب لیبرال شدند). هر چند این نکته را هم باید افزود که پس از رفع محدودیت‌های کاتولیک‌ها گرایش‌هایی به حزب پارلمانی ایرلند وجود داشت. پس از جنگ جهانی دوم حزب محافطه‌کار و حزب کارگر دو حزب مسلط بر سیاست بریتانیا شدند. هیچ حزبی در بریتانیا تا به حال حتی نتوانسته به شمار لازم برای کسب اکثریت در پارلمان دست یابد. در ۲۰۰۵ حزب لیبرال دموکرات توانست ۶۲ کرسی از ۶۴۶ کرسی مجلس عوام را به دست آورد و باعث شد تا برخی از ناظران پارلمان وستمینیستر را با عنوان نظام «دو و نیم حزبی» خطاب کنند.Lynch, P. 533–554 در انتخابات سراسری ۲۰۱۰ سهم دو حزب اصلی بریتانیا از آرا به ۶۵٪ سقوط کرد و کرسی‌های باقی‌مانده بین احزاب پرشمار و کوچک از قبیل احزاب ملی‌گرا تقسیم شد. در انتخابات سراسری، حزب ملی اسکاتلند (SNP) بیش از ۹۰٪ آرای حوزه‌های انتخابیهٔ اسکاتلند را برد و بدین ترتیب سومین حزب از حیث شمار کرسی‌ها در پارلمان بریتانیا شد. در همان زمان حزب استقلال پادشاهی متحد نزدیک به ۱۳٪ از کل آرای بریتانیا را به‌دست آورد (بیش از دو برابر سهم SNP در کل پادشاهی) و در نتیجه سومین حزب از لحاظ محبوبیت عمومی گردید اما در نهایت تنها یک کرسی در پارلمان به دست آورد. در عین حال لیبرال دموکرات‌ها همچنان با داشتن ۱۰۰ کرسی سومین حزب سیاسی در مجلس اعیان باقی ماندند. در انتخابات‌هایی که از نظام تناسبی استفاده می‌کنند احزاب کوچکتر نسبت بالاتری از آرا و سهم بیشتر از کرسی‌ها را به دست می‌آورند. برخی از این انتخابات‌ها عبارتند از پارلمان اسکاتلند، مجلس ولز، مجلس ایرلند شمالی، شورای شهر لندن و پارلمان اروپا. احزابی چون پلاید کامری، حزب استقلال و احزاب سبز در این نوع انتخابات‌ها بهتر عمل می‌کنند در نتیجه می‌توان گفت که احتمال رسیدن به نظام چندحزبی وجود خواهد داشت.Lynch, P. 323–346 ورود به انتخابات به شکل یک نامزد مستقل نسبتاً آسان است اما امکان برد به شدت کم است و نمونه‌های آن بسیار استثنایی است (برای مثال در ۱۹۹۷ مارتین بل در برابر نمایندهٔ محافظه‌کار بدنام‌شده‌ای به نام نیل همیلتون به پیروزی رسید. این پیروزی در حالی بود که احزاب اصلی کنار کشیده بودند و در انتخابات آن حوزه شرکت نکردند). در انتخابات سراسری ۲۰۰۵ سه نامزد مستقل انتخاب شدند که بالاترین رقم پس از ۱۹۴۵ بود. گزینش نامزدهای پارلمان تقریباً هر رأی‌دهنده‌ای که نام‌نویسی کرده باشد می‌تواند خود را به عنوان نامزد پارلمان مطرح سازد به شرط آن که بتواند برگهٔ نامزدی خود را به امضای ده رأی‌دهندهٔ دیگر از حوزهٔ انتخابیه‌ای که می‌خواهد از آنجا نماینده شود برساند. گزینش نامزدها از سوی احزاب سیاسی وظیفهٔ اعضای آن‌ها است و هر حزب روند ویژه‌ای برای این کار دارد. نامزدهای هر حزب باید از سوی «مأمور نامزدیِ» حزب یا نمایندهٔ وی مجوز حضور در انتخابات را بگیرند. شرط لزوم اخذ مجوز از سوی حزب در سال ۱۹۹۸ برقرار شد تا بدین شیوه جلوی نامزدهایی که از توضیحات برگه‌های رأی برای گمراه ساختن رأی‌دهندگان و جا زدن خود به جای عضو حزبی که هیچ ارتباطی با آن نداشتند جلوگیری شود. در حزب محافظه‌کار انجمن‌های حوزه‌های انتخابیه، گزینش نامزدها را به عهده دارند (با این حال برخی انجمن‌ها اقدام به برگزاری انتخابات مقدماتی پارلمانی برای گزینش نامزد کرده‌اند). حزب به برخی از این افراد اجازه می‌دهد حوزهٔ خود را انتخاب نمایند اما دیگران باید تنها در حوزه‌هایی که برایشان مشخص می‌شود شرکت کنند. یک نمایندهٔ محافظه‌کار پارلمان را تنها می‌توان در جلسهٔ ویژهٔ عمومی در انجمن حوزهٔ انتخابیه از نامزدی مجدد حذف کرد. در حزب کارگر، احزاب کارگر حوزه‌ای (CLP) نامزدهای انتخابات پارلمان را بر اساس روندی که هیأت رئیسه‌ٔ ملی (NEC) با آن موافق باشد بر می‌گزیند. این گزینش همیشه شامل برگهٔ «یک عضو، یک رأی» است به این شکل که همهٔ اعضای احزاب کارگر حوزه‌ای می‌توانند نامزدهای مورد علاقهٔ خود را از یک فهرست کوتاه انتخاب کنند. روش‌هایی که طبق آن‌ها نام‌های موجود در هر فهرست تهیه می‌شوند بنا بر ساختار هر حوزه، زمان باقی‌مانده تا آغاز انتخابات و شمار نامزدهایی که برای شرکت در انتخابات داوطلب می‌شوند متفاوت است. | ## بخش 2: انتخابات در بریتانیا | همهٔ نامزدها باید در مصاحبه‌ای که به وکالت از هیأت رئیسه ملی برگزار می‌شود شرکت کنند و از پس پرسش‌ها بر آیند. بسیاری از نامزدها این رویه را پیش از اعلام درخواست نامزدی طی می‌کنند، هر چند که ممکن است این مصاحبه پس از گزینش ایشان برگزار شود. اما هنگامی که یک نمایندهٔ پارلمان عضو حزب کارگر درخواست نامزدی مجدد می‌کند، روند دیگری طی می‌شود. در موارد بسیار اندکی پیش آمده که هیأت رئیسهٔ ملی از پشتیبانی یک نامزد (از جمله نمایندگان پارلمان) پس از طی روند گزینش عقب‌نشینی کند. این حزب از این اختیار خود هنگامی استفاده کرد که نام برخی از نمایندگان عضو آن در یک رسوایی مالی مطرح شد. نامزد هر حوزه توسط اعضای محلی حزب در هر حوزه پس از برگزاری جلسات سخنرانی برگزیده می‌شود. حزب استقلال پادشاهی متحد، حزب ملی اسکاتلند و پلاید کامری نامزدهای خود را همانند حزب لیبرال دموکرات انتخاب می‌کنند. فهرست‌های متقاضیان هر حوزه دستچین نشده و اعضای حزب حق دارند مستقیماً از فهرست کامل حوزهٔ خود نامزدی را برگزینند. در صورتی که به سبب اشتباهات اداری نام کسی از فهرست رأی‌دهندگان جا مانده باشد، مأمور نام‌نویسی می‌تواند این فهرست را تا ساعت ۲۱ روز انتخابات اصلاح کند. از آن جا که حق رأی برای رأی‌دهندگان متفاوت است (برای مثال، شهروندان اتحادیه اروپا که شهروند کشورهای مشترک‌المنافع یا ایرلند نیستند نمی‌توانند در انتخابات پارلمانی بریتانیا شرکت کنند) برگه‌های رأی تنها پس از کنترلِ نشانه‌ای که در کنار نام فرد در فهرست رأی‌دهندگان قرار گرفته صادر می‌شوند. مردم بریتانیا می‌توانند آرای خود را به صورت مستقیم به صندوق بیندازند یا آن را به پست بسپارند یا فرد دیگری را به عنوان وکیل خود تعیین کنند. شهروندان بریتانیا که خارج از این کشور هستند و به عنوان رأی‌دهندهٔ خارج از بریتانیا نام‌نویسی کرده‌اند نمی‌توانند در سفارت‌ها یا کنسولگری‌های این کشور رأی دهند. رأی‌دهی حضوری حوزه‌های رأی‌گیری در روز انتخابات معمولاً از ساعت ۷ تا ۲۲ باز هستند. رأی‌دهندگان یک کارت رأی از سرپرست انتخابات محلی دریافت می‌کنند که اطلاعات مکان رأی‌گیری در آن قید شده‌است. سرپرست حوزه یا متصدی رأی‌گیری روی فهرست دیگری (که به آن فهرست شماره‌های متناظر می‌گویند) شمارهٔ رأی‌دهنده و شمارهٔ برگهٔ رأی وی را می‌نویسند. با این حال معمولاً اطلاعات افراد محرمانه باقی می‌ماند زیرا با پایان زمان رأی‌گیری این فهرست‌ها داخل پاکتی قرار گرفته و پاکت مهر و موم می‌شود. این پاکت تنها به حکم دادگاه و در صورتی که ایراداتی به انتخابات وارد شده باشد قابل بازشدن است. اگر برگهٔ رأی، مخدوش شده باشد، سرپرست حوزه یا متصدی رأی‌گیری می‌تواند برگهٔ دیگری به جای برگهٔ قبلی صادر کند. فرد پیش از آن که برگهٔ خود را به صندوق بیندازد باید نشان رسمی و شمارهٔ مخصوص پشت آن را به سرپرست حوزه یا متصدی رأی‌گیری نشان دهد. اگر رأی‌دهنده‌ای درخواست برگهٔ رأی کرد اما مشخص شد که فرد دیگری به جای وی رأی داده یا نام وی به عنوان رأی‌دهندهٔ پستی ثبت شده، وی تنها می‌تواند برگهٔ رأی پیشنهادی به صندوق بیندازد. پس از آنکه فرد برگه‌اش را در خلوت پر کرد نباید آن را به صندوق بیندازد بلکه باید آن را به متصدی ارائه دهد تا وی آن را با نام، شمارهٔ انتخاباتی و کد حوزه مطابقت دهد و سپس آن را در پاکت ویژه‌ای قرار دهد. هر چند که رأی این افراد در نهایت به حساب نمی‌آید اما این آرا سندی رسمی از شرکت آن‌ها در انتخابات و نگرانی آن‌ها پیرامون نتایج نهایی است. اگر یک رأی‌دهنده قصد ایراد شکایتی داشته باشد پر کردن یک برگه رأی پیشنهادی نخستین گام برای پیگیری روند شکایت است. با پایان رأی‌گیری و پیش از آن که صندوق توسط سرپرست حوزه به محل مرکزی شمارش آرا برده شود، شکافِ صندوق توسط سرپرست حوزه یا متصدی صندوق مهر و موم می‌شود. رأی‌دهی پستی رأی‌دهندگان می‌توانند درخواست دریافت برگه‌های رأی پستی برای یک انتخابات یا تمام انتخابات‌ها تا اطلاع ثانوی را بدهند بدون این که لازم باشد توجیه خاصی برای عدم حضور پای صندوق بیاورند. تنها در ایرلند شمالی رأی‌دهندگان باید دلیل عدم تمایل به حضور فیزیکی پای صندوقی که به آن‌ها اختصاص داده شده را توضیح دهند. شهروندان تنها تا ساعت ۱۷، ۱۱ روز مانده به انتخابات می‌توانند درخواست خود را بفرستند. این آخرین زمانی است که سرپرست انتخابات فرصت دارد برگه‌های رأی پستی را برای متقاضیان بفرستد. با این حال اگر متقاضی آدرسی به غیر از محل سکونت خود برای مأمور نام‌نویسی قید کرده باشد، باید دلیل آن را برای مأموران ذکر نماید. رأی‌دهندگان پستی برگه‌های خود به همراه اظهاریهٔ رأی‌دهی پستی که در آن تاریخ تولد و امضای خود را گنجانده‌اند را بوسیلهٔ پست یا شخصاً به سرپرست انتخابات محلی بر می‌گردانند. آن‌ها همچنین می‌توانند در روز انتخابات شخصاً برگه‌هایشان را به سرپرست حوزه‌ای که در آن برای انتخابات نام‌نویسی کرده‌اند باز گردانند. همچنین این حوزه‌ها باید مجهز به دستگاه رأی‌دهی لمسی و دستکم یک نمونهٔ برجسته‌شده از برگهٔ رأی باشند تا افرادی که مشکلات بینایی دارند بتوانند به آسانی رأی دهند. هر چند در این برگهٔ برجسته نمی‌توان چیزی نوشت اما می‌توان از آن به عنوان راهنما استفاده کرد. افرادی که ناتوانی جسمی دارند می‌توانند از سرپرست حوزه درخواست کنند یکی از اعضای خانواده‌شان در حضور آن‌ها برگه را پر کند. اگر رأی‌دهنده نتواند وارد حوزه شود، سرپرست اجازه دارد برگه را برای وی به بیرون از سالن ببرد. هر چند کمیسیون انتخابات فرم‌های نام‌نویسی انتخاباتی را به زبان‌های خارجی فراهم می‌کند اما طبق قانون همهٔ مواد رأی‌دهی (از جملهٔ برگه‌های رأی) باید فقط به زبان انگلیسی (و به زبان ولزی برای اهالی ولز) چاپ شوند. پس از تصویب قانون دوره‌های ثابت پارلمانی در ۲۰۱۱ دوره‌های پارلمانی دقیقاً پنج ساله شدند مگر این که این مجلس با اکثریت آرا به دلایل خاص زمان برگزاری یک انتخابات را تغییر دهد. طبق این قانون انحلال پارلمان به شکل خودکار ۲۵ روز مانده به روز انتخابات رخ می‌دهد. در این مرحله تمام مسائل پارلمانی تعطیل شده و کشور تا پایان انتخابات چیزی به نام نماینده نخواهد داشت. نامزدهای هر حوزه انتخابیه توسط احزاب سیاسی انتخاب می‌شوند یا به‌طور مستقل شرکت می‌کنند. در انتخابات سراسری ۲۰۰۵ شمار حوزه‌ها ۶۴۶ عدد بود و در نتیجه ۶۴۶ نماینده به پارلمان رفتند. پس از انتخابات، حزبی که توانسته باشد اکثریت آرای پارلمانی را بدست آورَد (یعنی تعداد کرسی‌های آن بیش از جمع کرسی‌های همهٔ احزاب دیگر باشد) دولت را تشکیل خواهد داد. اگر هیچ حزبی نتواند این اکثریت را بدست آورد، احزاب می‌توانند با هم ائتلاف نمایند. در سال ۲۰۱۰ با این که محافظه‌کاران توانستند بیشترین شمار کرسی‌ها را بدست آورند، لیبرال دموکرات‌ها می‌توانستند به جای ائتلاف با آن‌ها با حزب کارگر (یا شاید دیگر احزاب کوچکتر) ائتلاف کنند و بدین ترتیب محافظه‌کاران روی کار نمی‌آمدند. در چنین اوضاعی احزاب کوچکتر قدرت قابل توجهی به دست می‌آورند: در اصل می‌توان گفت که نتیجهٔ نهایی انتخابات سراسری ۲۰۱۰ بریتانیا را، حزب لیبرال دموکرات تعیین کرد. بزرگترین حزب خارج از دولت پس از هر انتخابات سراسری، حزب اپوزیسیون (به شکل رسمی: وفادارترین اپوزیسیون علیاحضرت) را تشکیل می‌دهد. از آن جا که طول هر دوره پنج سال است فاصله‌ی بین دو انتخابات سراسری نمی‌تواند بیش از طول مدت تبلیغات انتخاباتی بعلاوه‌ی زمان تشکیل پارلمان جدید روی هم باشد (معمولاً حدود چهار هفته). دولت ائتلافی بریتانیا پس از انتخابات سراسری ۲۰۱۰ طرح تثبیت دوره‌های پارلمانی را به اجرا گذاشت که باعث شد. از همین رو انتخابات سراسری بعدی در ۷ مه ۲۰۱۵ برگزار شد و انتخابات‌های بعدی هر پنج سال در روز پنجشنبه اول مه برگزار خواهند شد. این طرح همچنین حاوی بندهایی دربارهٔ امکان انحلال پارلمان و برگزاری انتخابات زودهنگام در صورت عدم تشکیل دولت در فرصت ۱۴ روزه پس از رأی عدم اعتماد می‌باشد. همچنین بند دیگری در این قانون به نمایندگان اجازه داده تا در صورت رأی دو سوم از آنان در مجلس عوام، انتخابات زودهنگام برگزار گردد. این اعلان شامل دستوری مبنی بر چاپ احکام رسمی برای برگزاری انتخابات در هر حوزه است. از ۱۸ انتخابات سراسری که بین ۱۹۴۵ تا ۲۰۱۰ برگزار شد، پنج عدد در مه، چهار تا در ژوئن و اکتبر، دو تا در فوریه و یکی در مارس، آوریل و ژوئیه برگزار شدند. وزارتخانه‌ها در این دوره که شش هفته طول می‌کشد اجازه ندارند با عموم پیرامون ابتکار عمل‌های جدید یا بحث‌برانگیز دولتی (مثل مدرنیزاسیون یا تغییرات اداری و قضایی) صحبت کنند. پس از انتخابات رأی‌گیری رأس ساعت ۱۰ شب (یا زمانی که صف افرادی که درون یا بیرون حوزهٔ انتخابیه پس از ساعت ۱۰ شب تمام شده باشد) پایان می‌یابد. | ## بخش 3: انتخابات در بریتانیا | مأموران سرپرست موظف هستند تا صندوق آرا را در حوزه‌های رأی‌گیری مهر و موم کنند و «بدون فوت وقت و مستقیماً» آن‌ها را به جایگاه مرکزی شمارش آرای حوزه‌ی انتخابیه منتقل نمایند. گفتنی است که نمایندگان نامزدها نیز می‌توانند مهر و موم خاص خود را به صندوق‌ها بزنند. سرپرستان حوزه‌ها موظف هستند «هر گونه تصمیم مقتضی برای آغاز شمارش ظرف ۴ ساعت پس از پایان زمان رأی‌گیری را اتخاذ کنند» (یعنی تا پیش از ساعت ۲ بامداد). در بسیاری از حوزه‌های انتخابیه به محض آنکه یک صندوق در مرکز شمارش توسط سرپرست حوزه دریافت می‌شود، مهر و موم صندوق‌ها برداشته شده و پس از خالی کردن آن‌ها، برگه‌های رأی بررسی شده و شمارش آغاز می‌گردد. نخستین دور اعلام نتایج معمولاً ساعت ۱۱ شب می‌باشد و بسیاری از حوزه‌ها تا ساعت ۳ یا ۴ بامداد نتایج خود را اعلام می‌کنند. برخی حوزه‌ها نتایج خود را تا اواسط روز آینده اعلام می‌کنند هر کس که در انتخابات برنده شده باشد، به محض اعلام نتایج توسط سرپرست حوزه، نماینده تلقی می‌شود. هنگامی که همهٔ نتایج اعلام شدند یا زمانی که یک حزب توانسته باشد اکثریت مطلق کرسی‌ها در مجلس عوام را بدست آورد، نخستین پاسخ از سوی نخست‌وزیر وقت اعلام می‌شود. اگر حزب نخست‌وزیر توانسته باشد اکثریت مطلق را کسب کند این حزب می‌تواند بدون تأیید یا نصب مجدد در رأس دولت باقی بماند. اما اگر حزب دیگری توانسته باشد اکثریت کرسی‌ها را برنده شود، نخست‌وزیر استعفای خود را به پادشاه (یا ملکه) تقدیم خواهد کرد. نخست‌وزیر می‌تواند بدون آنکه اکثریت را داشته باشد تلاش کند در رأس حزب خود باقی بماند. در این سخنرانی وی سرفصل‌های برنامه پیشنهادی دولت را قرائت می‌کند و نمایندگانِ مجلس عوام فرصت خواهند داشت با قبول یا رد سخنرانی ملکه، به دولت رأی اعتماد یا عدم اعتماد بدهند. بر اساس آنچه تا بحال اتفاق افتاده و در غیاب یک اعتراض مکتوب قانون اساسی، پادشاه در تئوری حق دارد نخست‌وزیر مستقر را برکنار کرده و بدنبال فرد دیگری به جای او برود. با اینحال این مسأله از زمان برکناری لرد ملبورن در سال ۱۸۳۴ رخ نداده و در صورت تکرار احتمال دارد یک بحران قانون اساسی شبیه به آنچه در سال ۱۹۷۵ در استرالیا روی داد به‌وجود آید. ادوارد هیت در سال ۱۹۷۴، گوردون براون در ۲۰۱۰ و ترزا می در ۲۰۱۷، آخرین نخست‌وزیرانی بودند که نتوانستند اکثریت را برنده شوند و تصمیم گرفتند استعفا ندهند. در سال ۱۹۷۴ پس از آنکه مذاکره با حزب لیبرال برای تشکیل یک ائتلاف به شکست انجامید، هیت استعفا داد و ملکه الیزابت دوم اجازه پیدا کرد هارولد ویلسون رهبر حزب کارگر را مأمور به تشکیل دولت نو کند. تا زمانی که نخست‌وزیر با تصمیم به ماندن یا استعفا واکنشی به نتایج انتخابات نداده باشد، پادشاه نقشی پیدا نخواهد کرد. پادشاه تنها در صورتی می‌تواند شخصی را مجاز به تشکیل دولت کند که نخست‌وزیر وقت استعفا داده باشد. بزرگترین حزب خارج از دولت (از لحاظ تعداد کرسی‌ها) به‌طور رسمی «حزب اپوزیسیون» خوانده می‌شود. در صورتی که یک نخست‌وزیر پس از انتخابات در قدرت باقی بماند، می‌تواند دست به تغییر گسترده یا جزئی در کابینه بزند. گفتنی است که نخست‌وزیر هر وقت دیگری هم که خواست می‌تواند نسبت به انجام این تغییرات اقدام کند. در صورتی که یکی از اعضای پارلمان به دلیل مرگ، ترفیع به درجه لردی یا استعفا از فهرست اعضای این مجلس حذف شود، انتخابات میان‌دوره‌ای برگزار خواهد شد. تاریخ برگزاری این انتخابات به صورت خودکار پیش‌بینی نشده و می‌توان آن را تا ماه‌ها پس از حذف یک نماینده عقب انداخت. حتی در صورتی که انتخابات سراسری نزدیک باشد، می‌توان برگزاری این انتخابات در حوزهٔ مربوطه را لغو کرد. انتخابات پارلمان اروپا انتخابات پارلمان اروپا از سال ۱۹۷۹ یعنی از نخستین سالی که قرار شد اعضای این پارلمان توسط مردم انتخاب شوند در بریتانیا برگزار شد. انتخاب اعضای این پارلمان میان سال‌های ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۹ بر عهدهٔ پارلمان‌های کشورهای عضو بود. این انتخابات هر پنج سال انجام می‌شود و از لحاظ اجرایی دو تفاوت اساسی با انتخابات سراسری دارد؛ نخست اینکه شهروندان اتحادیه اروپا شامل ایرلند، مالت و قبرس صلاحیت رأی دادن در آن را دارند و دوم اینکه این تنها انتخابات در سطح ملی است که با استفاده از نمایندگی تناسبی اجرا می‌شود. از سال ۱۹۹۹ اعضای پارلمان اروپا که به نمایندگی از انگلستان، اسکاتلند و ولز در این پارلمان حضور می‌یابند در حوزه‌های انتخابیه‌ی محلی و از طریق فهرست‌هایی که احزاب ارائه می‌دهند (نظام فهرست بسته) انتخاب می‌شوند. اما در ایرلند شمالی برای این انتخابات از سال ۱۹۷۹ تاکنون از نظام تک‌رأی انتقال‌پذیر استفاده می‌شده‌است. بکارگیری نظام نمایندگی تناسبی تا حد زیادی به احزاب کوچکتر اجازه عرض اندام داده است. تا سال ۱۹۹۹ در این انتخابات هم از روش نخست‌نفری استفاده می‌شد و به همین دلیل احزابی که به طور کلی رأی زیادی دارند اما آرای آنها از لحاظ جغرافیایی پراکنده است نمی‌توانستند صاحب هیچ کرسی‌ای در اتحادیه اروپا شوند. برای مثال حزب سبز در انتخابات ۱۹۸۹ توانست ۲٬۲۹۲٬۷۱۸ رأی به دست آورد که شامل ۱۵٪ از کل آرا بود اما با این حال حتی یک کرسی هم به دست نیاورد. تغییر قانون انتخابات پارلمان اروپا در سال ۱۹۹۹ باعث شد این نظام برای نخستین بار تغییر یابد. پادشاهی متحد بریتانیا از سال ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۹ دارای ۸۱ نماینده در پارلمان اروپا بود (۷۸ نفر برای انگلستان، ولز و اسکاتلند و ۳ نفر برای ایرلند شمالی). قانون انتخابات پارلمان اروپا مصوب ۱۹۹۳ کرسی‌های این کشور را به ۸۷ عدد افزایش داد به این شکل که پنج کرسی به انگلستان و یک کرسی به ولز اضافه شد. این عدد در انتخابات ۲۰۰۴ به ۷۸ و در انتخابات ۲۰۰۹ به ۷۲ کاهش یافت اما در طول پارلمان ۲۰۰۹-۲۰۱۴ به ۷۳ عدد افزایش پیدا کرد. آن‌ها در واقع مشتمل بر ۳ ملت (اسکاتلند، ولز و ایرلند شمالی) و ۹ ناحیه در انگلستان هستند که جمعاً ۷۳ کرسی پارلمان اروپا میان آن‌ها توزیع شده است. آخرین باری که کمیسیون مذکور در تعداد کرسی‌ها تجدید نظر کرد مربوط به سال ۲۰۱۱ میلادی است که طی آن منطقه میدلندز غربی یک کرسی اضافی به دست آورد. حوزهٔ انتخابی شمار کرسی‌هامیدلندز شرقی۵شرق انگلستان۷لندن۸شمال شرقی انگلستان۳شمال غربی انگلستان۸جنوب شرقی انگلستان۱۰جنوب غربی انگلستان۱۶میدلندز غربی۷یورک‌شر و هامبر۶ولز۴اسکاتلند۶ایرلند شمالی۳ ۱ جبل‌الطارق را هم شامل می‌شود. انتخابات پارلمان‌ها و مجالس تفویضی انتخابات پارلمان اسکاتلند انتخابات پارلمان اسکاتلند هر چهار سال انجام می‌شود. نظام تک‌مجلسی اسکاتلند به موجب قانون اسکاتلند در ۱۹۹۸ به تصویب پارلمان بریتانیا رسید و و نخستین دور از انتخابات آن در سال ۱۹۹۹ انجام شد. انتخابات مجلس ولز انتخابات مجلس شورای ملی ولز معمولاً هر چهار سال یک بار انجام می‌شود. انتخابات مجلس ایرلند شمالی انتخابات مجلس ایرلند شمالی هر چهار سال در نخستین پنج‌شنبهٔ ماه مه انجام می‌شود. روش انتخاباتی که در این انتخابات به کار گرفته می‌شود روش تک‌رأی انتقال‌پذیر است. رأی‌دهندگان در این روش نامزدهای موجود را بر اساس میزان ترجیح بر دیگر نامزدها رتبه‌بندی می‌کنند. این نظام انتخاباتی به این دلیل برگزیده شده تا نمایندگان کافی و متناسب با همهٔ فرقه‌های مختلف این ناحیه انتخاب شوند. انتخابات مجلس ایرلند شمالی حتی میان سال‌های ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۷ که این مجلس تعلیق شده بود نیز برگزار شد. انتخابات‌های محلی و منطقه‌ای در انتخابات‌های محلی پادشاهی متحد اعضای شوراهای محلی برگزیده می‌شوند. باقی مناطق انگلستان (از جمله منطقه‌های لندن) و ولز از نظام رأی دسته‌جمعی استفاده می‌کنند به جز انتخابات شهردار و شورای منطقهٔ لندن بزرگ. معمولاً انتخابات‌های محلی در نخستین پنج‌شنبهٔ ماه مه انجام می‌گیرند.> معمول است در سال‌هایی که انتخابات سراسری برگزار می‌شود، هر دو انتخابات در یک روز انجام گیرند. در سال ۲۰۰۴ برای نخستین بار انتخابات محلی در همان روزی برگزار شد که انتخابات پارلمان اروپا، شهرداری و شورای شهر لندن واقع شده بودند. در انتخابات‌های محلی بر خلاف انتخابات سراسری هیچ الزام قانونی مبنی بر زمان آغاز شمارش آرا پس از بسته شدن حوزه‌های رأی‌گیری وجود ندارد. از این رو برخی از رؤسای حوزه‌ها تصمیم می‌گیرند پس از پایان رأی‌گیری جعبه‌های رأی‌گیری را مهروموم کرده و شمارش را در روز بعد آغاز کنند. با این حال با آغاز مرحلهٔ شمارش آرا، رئیس حوزه باید تا جای ممکن در میان ساعات ۹ صبح تا ۷ بعد از ظهر شمارش را بی‌وقفه (با احتساب زمان استراحت) ادامه دهد. تنها تعرفه‌های انتخابات شهرداری و شورای شهر لندن با استفاده از اسکنرهای نوری بررسی و شمارش می‌شوند. | ## جمع‌بندی | کمیسر پلیس و جرم انگلستان و ولز از سال ۲۰۱۲ انتخابات‌هایی برای گزینش ریاست (کمیسر) پلیس و مبارزه با جرم انتخاب می‌کنند.