موضوع مقاله: شینسنگومی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # شینسنگومی | مقدمه: پری آغاز شد، جنجال گسترده‌ای در میان مردم برانگیخت و به جنبش‌های نظامی متعددی دامن زد که ناآرامی‌های بزرگی را در سراسر کشور به راه انداختند. | ## بخش 1: شینسنگومی | یک گروه از گشودگی ژاپن حمایت می‌کرد و خواهان حفظ قدرت شوگون‌سالاری توکوگاوا بود. گروهی دیگر زیر پرچم شعار سوننو جوئی (به معنی احترام به امپراتور، اخراج بیگانگان) خواستار بازگرداندن قدرت از شوگون به امپراتور ژاپن و مقاومت در برابر نفوذ غرب بودند. این گروه در آغاز با نام روشیگومی و به رهبری هاچیرو کیوکاوا برای محافظت از نمایندگان شوگون در سفر چهاردهمین شوگون، توکوگاوا ایه‌موچی، به کیوتو تشکیل شد. اما رهبر روشیگومی در واقع هوادار امپراتور بود و پیش از رسیدن شوگون، نیت واقعی خود را آشکار کرد و به همراه بخشی از اعضا به ادو بازگشت. شماری دیگر از اعضای روشیگومی، از جمله ایسامی کوندو که طرفدار شوگون‌سالاری بودند، در کیوتو ماندند و گروهی به نام میبو روشیگومی تشکیل دادند. در ۱۸ اوت ۱۸۶۳، ماتسودایرا کاتاموری، رئیس گروه محافظان کیوتو، مأموریت میبو روشیگومی را از حفاظت از شوگون‌سالاری به گشت‌زنی در خیابان‌های کیوتو و برقراری نظم در این شهر تغییر داد و نام آن را «شینسنگومی» گذاشت. شینسنگومی در زمان تأسیس ۱۳ عضو اصلی داشت و گفته می‌شود در اوج فعالیت خود به حدود ۳۰۰ عضو رسید. مخالفان اصلی شینسنگومی خاندان موری از قلمرو چوشو و خاندان شیمازو از قلمرو ساتسوما بودند. شینسنگومی در ابتدا سازمانی غیررسمی زیر نظر قلمرو آیزو بود، اما در ژوئن ۱۸۶۷ به یک رکن رسمی شوگون‌سالاری تبدیل شد. شینسنگومی پنج اصل بنیادین مشابه بوشیدو داشت و هر عضوی که از این قوانین سرپیچی می‌کرد، ملزم به انجام سپوکو (خودکشی آیینی) بود. در ۱۸ مه ۱۸۶۹، نیروهای شوگون‌سالاری سابق در جریان جنگ بوشین تسلیم شدند و این سپاه عملاً منحل شد. هرچند بسیاری از مردم تحت تأثیر شور و روحیه گروهی شینسنگومی قرار گرفته‌اند، گزارش‌ها حاکی از آن است که آنها از شکنجه استفاده می‌کردند و افراد بی‌گناهی را نیز به قتل رسانده‌اند. شینسنگومی در آثار نویسندگان برجسته تاریخ ژاپن و خاطرات سابق اعضایش بازتاب گسترده‌ای یافته و در رمان‌های متعدد، فیلم‌های تاریخی و اخیراً در کتاب‌های مصور و انیمیشن‌ها به تصویر کشیده شده و جنبه‌ای رمانتیک به خود گرفته است. این قلمروها عمدتاً قلمرو چوشو، قلمرو ساتسوما و قلمرو توسا بودند که قرن‌ها کینه خود را نسبت به شوگون‌سالاری توکوگاوا که پیروز شده بود حفظ کردند. در دوران چهاردهمین شوگون از شوگون‌سالاری توکوگاوا، توکوگاوا ایه‌موچی، ژاپن پس از ورود دریاسالار پری از آمریکا در سال ۱۸۵۳ تحت فشار بود تا درهای خود را به روی جهان بگشاید. شوگون نمی‌توانست خارجی‌ها را اخراج کند؛ رژیم او و در واقع ژاپن به‌طور کلی فاقد ابزار نظامی لازم برای این کار بود. در نتیجه، دولت شوگون‌سالاری مسیر خود را از سیاست انزواطلبانه پیشین تغییر داد و سیاست‌هایی برای گشودن کشور در پیش گرفت. با این حال، در کیوتو، جایی که دربار امپراتوری مستقر بود، تهدید حمله کشورهای خارجی به اندازه ادو محسوس نبود و دربار امپراتوری همچنان موضع جوئی (اخراج بیگانگان) را حفظ می‌کرد و به سیاست انزواطلبانه خود ادامه می‌داد. از این رو رابطه میان شوگون‌سالاری و دربار امپراتوری به دلیل تفاوت دیدگاه‌هایشان در مورد دیپلماسی به تدریج رو به وخامت گذاشت. افزون بر این، در سال ۱۸۵۸، ای نائوسوکه عهدنامه دوستی و تجارت بین ایالات متحده آمریکا و ژاپن را امضا کرد که پیمانی نابرابر برای ژاپن بود و بدون کسب مجوز امپراتوری و در پاسخ به درخواست ایالات متحده منعقد شده بود. در حالی که دربار امپراتوری فشار خود را برای اخراج خارجی‌ها افزایش می‌داد، فشار خارجی برای گشوده شدن ژاپن نیز رو به افزایش بود. در دوره پایانی ادو سه گروه زیر بازیگران اصلی حکومت ژاپن بودند: جناح طرفداران شوگون‌سالاری توکوگاوا جناح جنبش براندازی شوگون و حامیان قدرت گرفتن امپراتور؛ خاندان موری از قلمرو چوشو از حامیان این جناح بود. جناح طرفدار رهبری مشترک دربار و شوگون‌سالاری یا میانه‌روها؛ ابتدا ارباب قلمرو ساتسوما، شیمازو هیسامیتسو، از حامیان پرقدرت این جناح بود. در سال‌های ۱۸۶۰ تا ۱۸۶۳، ولایت‌های ژاپن با فعالیت‌های تروریستی و انتقام‌جویانه مخالفان علیه خارجیان و مقام‌های شوگون‌سالاری در ادو پرآشوب بود. این افراد ناراضی که خود را برای به‌کار گرفتن شمشیر در راه هدف آماده کرده بودند، در ژاپن شیشی نامیده می‌شدند. کارآمدترین آنها برای آموزش از ولایت‌های مختلف به ادو فرستاده می‌شدند یا به خرج خود به ادو می‌آمدند تا در مدارس شمشیرزنی تعلیم ببینند. همین افراد بودند که نائوسوکه ای، مشاور ارشد شوگون را ترور کردند و بسیاری از خارجیان را به کام مرگ کشاندند. روشیگومی مقاله اصلی: روشیگومی گشوده شدن اجباری ژاپن به غرب در سال ۱۸۵۴ — که ژاپن را ناگزیر می‌کرد یا سواحل خود را برای تجارت بگشاید یا با درگیری نظامی روبرو شود — بی‌ثباتی سیاسی داخلی را تشدید کرد. طرفداران سوننو جوئی (به معنی «احترام به امپراتور، اخراج بیگانگان»)، به‌ویژه هواداران قلمرو چوشو، در کیوتو دست به شورش زدند. از آنجا که قرار بود یک شوگون برای نخستین بار پس از ۲۳۰ سال به کیوتو سفر کند، شوگون‌سالاری شمشیرزنان را با شعار «وفاداری و میهن‌پرستی» استخدام کرد. مأموریت روشیگومی محافظت از توکوگاوا ایه‌موچی، چهاردهمین شوگون، در سفر به کیوتو بود که به منظور ملاقات با امپراتور کُومِی (۱۸۴۶–۱۸۶۷) و گفتگو دربارهٔ اخراج خارجی‌ها و رهبری مشترک دربار و شوگون‌سالاری انجام می‌شد. هرچند بودجه روشیگومی توسط شوگون‌سالاری توکوگاوا تأمین می‌شد، رهبر آن هاچیرو کیوکاوا وفاداری عمیقی به امپراتور داشت. او در مقابل همه اعلام کرد که هدف واقعی‌اش خدمت به شوگون‌سالاری نیست، بلکه خدمت به امپراتور است. در اوایل ماه مارس، کیوکاوا موفق شد از دربار امپراتوری دستوری مبنی بر بازگشت روشیگومی به ادو و آماده شدن برای جنگ با کشورهای خارجی صادر کند. حدود ۲۳۰ نفر از اعضای روشیگومی شگفت‌زده شدند، اما بیشتر آنها تحت تأثیر فصاحت و بلاغت کیوکاوا تصمیم گرفتند به ادو بازگردند. پس از بازگشت به ادو، از آنجا که اهداف کیوکاوا در تضاد کامل با شوگون‌سالاری بود، در ۱۳ آوریل ۱۸۶۳ توسط شوگون‌سالاری ترور شد. شینچوگومی پس از ترور هاچیرو کیوکاوا، رفقایش یکی پس از دیگری دستگیر شدند و روشیگومی هدف خود را به عنوان یک سازمان از دست داد. دفتر مرکزی آن در ادو بود و تاکاهاشی دیشو و یامائوکا تتسوتارو مسئول نظارت بر آن بودند. تشکیل میبو روشیگومی پس از بازگشت کیوکاوا به ادو، کسانی که طرفدار شوگون‌سالاری بودند و با اخراج خارجی‌ها مخالف بودند — از جمله ایسامی کوندو و حدود ۲۰ تن دیگر — گفتند که هنوز به هدف اصلی خود یعنی محافظت از شوگون نرسیده‌اند؛ از این رو روشیگومی را ترک کردند، در کیوتو ماندند و میبو روشیگومی را تشکیل دادند. در ۱۰ مارس، آنها به ماتسودایرا کاتاموری، ارباب آیزو و شوگوشوکوی کیوتو (محافظ کیوتو) مراجعه کردند و اجازه ماندن در کیوتو را خواستند. دو روز بعد، یعنی ۱۲ مارس، درخواست آنها پذیرفته شد و به ۱۳ عضو از جناح‌های کوندو و سریزاوا، جایگاه قانونی و بودجه برای حفظ نظم در کیوتو داده شد. پس از آن، گروه باقیمانده به دو جناح تقسیم شد که به ترتیب حول محور سریزاوا و کوندو شکل گرفتند. این دو گروه به دلیل استقرار در روستای میبو و فعالیت در آنجا «میبو روشیگومی» نامیده شدند. هرچند آرمانی مشترک داشتند، کسانی که از یک منطقه به کیوتو آمده بودند پیوند نزدیک‌تری با هم داشتند. حتی در داخل روستای میبو نیز به دو جناح سریزاوا و کوندو تقسیم شده بودند و پادگان‌هایشان از هم جدا بود؛ جناح سریزاوا در اقامتگاه یاگی و جناح کوندو در اقامتگاه مائه‌کاوا اقامت داشتند. در کنار کوندو و سریزاوا، متحد نزدیک سریزاوا به نام نی‌ایمی نیشیکی قرار داشت، هرچند او فرمانده‌ای اسمی بود نه واقعی. نقش توشیزو هیجیکاتا، یکی از دو معاون فرمانده شینسنگومی که روحیه جنگاورانه‌اش لقب «فرمانده اهریمنی» را برایش به ارمغان آورد، در تاریخ ژاپن بسیار پررنگ‌تر بود. قلمرو ساتسوما و قلمرو چوشو هر دو جزو قلمروهای پرقدرت (یوهان) در دوره باکوماتسو بودند. در ۳۰ سپتامبر ۱۸۶۳، ماتسودایرا کاتاموری وظیفه برقراری نظم در کیوتو را به میبو روشیگومی سپرد و نام آن را به «شینسنگومی» تغییر داد. تونوئوچی یوشیئو توسط ایسامی کوندو در پل شیجو ترور شد و سریزاوا کامو به ایه‌ساتو تسوگوئو، عضو جناح تونوئوچی، به دلیل فرار دستور داد که هاراکیری انجام دهد. گفته می‌شود سریزاوا که از خانواده‌ای سامورایی و ثروتمند برخاسته بود، مردی فاسد و خودبزرگ‌بین بود، در حالی که کوندو از خانواده‌ای دهقانی آمده بود. سرانجام رفتارهای نابسامان و اخلالگرانه سریزاوا در کیوتو سبب شد که ماتسودایرا کاتاموری به شینسنگومی دستور ترور سریزاوا و همراهانش را بدهد. در ۳۰ اکتبر (یا ۲۸ اکتبر) ۱۸۶۳، چند تن از اعضای منتخب شینسنگومی به رهبری هیجیکاتا وارد اقامتگاه یاگی شدند و سریزاوا، معشوقه‌اش و هیرایاما گورو را به قتل رساندند. عملیات کودتای بونکیو در ۳۰ سپتامبر ۱۸۶۳، به فرمان امپراتور کومی، خاندان‌های ساتسوما و آیزو، طرفداران تندروی قلمرو چوشو را که در حال توطئه برای سرنگونی شوگون‌سالاری بودند، طی کودتای بونکیو از کیوتو راندند و قدرت واقعی در این شهر را به دست گرفتند. ماتسودایرا کاتاموری، شوگوشوکوی کیوتو، پیامی محرمانه از امپراتور دریافت کرد و پس از آن با ساتسوما که با چوشو اختلاف داشت متحد شد و طرفداران چوشو را از ورود به کاخ امپراتوری بازداشت. نُه دروازه اطراف کاخ امپراتوری هر یک زیر نظر یک قلمرو فئودالی محافظت می‌شد و در این روز، قلمرو آیزو از میبو روشیگومی خواست که در این دروازه‌ها مستقر شوند و از ورود طرفداران چوشو جلوگیری کنند. این نخستین مأموریت رسمی این گروه بود که هنوز «میبو روشیگومی» نامیده می‌شد و رویدادی مهم بود؛ چرا که آنها پس از موفقیت در این مأموریت، در همان روز نام «شینسنگومی» را به‌عنوان پاداش دریافت کردند. حادثه ایکه‌دایا یک سال بعد، در ۸ ژوئیه ۱۸۶۴ (در تقویم میلادی)، شینسنگومی تاجری را که نام خود را «کیمون ماسویا» معرفی کرده بود و رفتاری مشکوک داشت بازداشت کرد. هنگامی که توشیزو هیجیکاتا، معاون فرمانده، او را در انبار اردوگاه شینسنگومی بازجویی و شکنجه کرد، او اعتراف کرد که نام واقعی‌اش فوروتاکا شونتارو است و بنا به گفته شینسنگومی اعتراف کرد که انقلابیان قلمرو چوشو قصد دارند کیوتو را به آشوب بکشانند که به حادثه ایکه‌دایا انجامید. | ## بخش 2: شینسنگومی | در همان روز، در حادثه ایکه‌دایا در کیوتو، شینسنگومی گروهی متشکل از بیست انقلابی قلمرو چوشو را سرکوب کرد و به ادعای خود مانع از آتش زدن کیوتو شد. در حادثه ایکه‌دایا، شینسنگومی بسیاری از عناصر ضد شوگون‌سالاری را دستگیر کرد یا کشت. به گفتهٔ شینسنگومی توطئه‌گران نقشه کشیده بودند تا کاخ امپراتوری را به آتش بکشند، شاهزاده ناکاگاوا را که از اتحاد دربار امپراتوری و شوگون‌سالاری حمایت می‌کرد به قتل برسانند و از این آشوب برای ربودن امپراتور و انتقال او به قلمرو چوشو بهره ببرند. در پی این حمله، نام شینسنگومی شهرت گسترده‌ای یافت و شمار داوطلبان پیوستن به این گروه افزایش چشمگیری پیدا کرد. در مقابل، جناح سوننو جوئی بسیاری از چهره‌های برجسته خود، عمدتاً از چوشو و قلمرو توسا، از جمله یوشیدا توشیمارو، را از دست داد. یک ماه بعد، در ۲۰ اوت ۱۸۶۴، چوشو که ماتسودایرا کاتاموری — حامی شینسنگومی — را مسئول اصلی کشته شدن طرفدارانش در حادثه ایکه‌دایا می‌دانست، پس از تلاشی ناموفق برای جلب نظر دربار امپراتوری، به سوی دشمنانش در نزدیکی کاخ امپراتوری کیوتو آتش گشود. نیروهای چوشو که مسلح به شمشیر، نیزه و تفنگ بودند به اهالی قلمرو آیزو و قلمرو کووانا در یکی از نه دروازه کاخ حمله کردند. مردان چوشو سخت جنگیدند و مدتی به نظر می‌رسید که پیروزی از آن آنهاست، اما سپس قلمرو ساتسوما با توپ وارد نبرد شد و آتش خود را به سوی جناح چوشو گشود. پیش از پایان روز، هر چهار لشکر چوشو شکست خوردند و شورشیان بار دیگر به عقب رانده شدند و به چوشو بازگشتند. این رویداد نخستین جنگ شهری بین قلمروهای ژاپن پس از دو قرن و نیم و محاصره اوساکا بود و آتش‌سوزی بزرگ دوندون یاکه را در پی داشت که در آن ۲۸٬۰۰۰ خانه — تقریباً نیمی از خانه‌های کیوتو — در آتش سوخت. شینسنگومی همچنین در پاکسازی پیرامون کیوتو شرکت کرد و یاسواومی ماکی، سامورایی سرشناس ضد خارجی و روحانی قلمرو کورومه را به همراه گروهش که در کوه تننو در نزدیکی کیوتو سنگر گرفته بودند محاصره کرد و او و ۱۶ همراهش را به خودکشی واداشت. اردوکشی به چوشو از آنجا که گلوله به سوی کاخ امپراتوری شلیک شده بود، قلمرو چوشو به عنوان دشمن دربار ژاپن اعلام شد و این امر به اولین اردوکشی چوشو انجامید. افزون بر این، قلمرو چوشو در حمله ناوگانی مشترک چهار کشور بریتانیای کبیر، فرانسه، هلند و ایالات متحده — که در تلافی جنبش ضد خارجی سال پیش صورت گرفت — آسیب سنگینی دید. در مقطعی، نیروهای وفادار به شوگون‌سالاری کنترل اوضاع را به دست گرفتند و موجودیت قلمرو چوشو را به خطر انداختند. در نتیجه، چوشو دریافت که اخراج اجباری بیگانگان ناممکن است و این ایده به تدریج کنار گذاشته شد. در فاصله میان پایان اولین لشکرکشی چوشو و آغاز دومین اردوکشی چوشو، مذاکراتی در هیروشیما جریان داشت؛ شوگون‌سالاری خواهان اعمال مجازات‌های سنگین‌تر بود و چوشو می‌کوشید زمان بخرد تا نیروهای نظامی خود را آماده کند. فرمانده شینسنگومی، ایسامی کوندو، به همراه اعضای شینسنگومی از هیروشیما بازدید کرد. به آنها اجازه ورود به قلمرو چوشو داده نشد و از هیروشیما به ادو بازگشتند و اطلاعات گردآوری‌شده دربارهٔ چوشو را به یکی از مقام‌های آیزو گزارش دادند. در این گزارش آمده بود: «نماینده قلمرو چوشو رفتاری محتاطانه و مطیع دارد، اما در خفا برای نبرد آماده می‌شود. از سوی دیگر، ارتش اعزامی شوگون‌سالاری روحیه مناسبی ندارد و در صورت درگیری احتمالاً شکست خواهد خورد» و «نباید قلمرو چوشو را بیش از این سرکوب کرد.» سال بعد، فرمانده شینسنگومی بار دیگر برای جمع‌آوری اطلاعات به هیروشیما بازگشت. پس از لشکرکشی نخست، شخصیت‌هایی از چوشو مانند کیدو تاکایوشی به بریتانیا نزدیک شدند و در تلاش برای فاصله گرفتن از شیوه سنتی مبارزه با شمشیر، به نوسازی و گسترش تجهیزات نظامی پرداختند. پس از آن، شوگون‌سالاری بار دیگر به چوشو حمله کرد، اما این بار نیروهایش شکست خوردند. این شکست نشان داد که قدرت نظامی شوگون‌سالاری تهدید جدی‌ای به‌شمار نمی‌رود و توانایی دخالت در قلمروهای ساتسوما و چوشو را ندارد؛ امری که در نهایت به جنبشی گسترده برای سرنگونی شوگون‌سالاری و سقوط حکومت ادو انجامید. ریوما ساکاموتو (۱۸۳۶ – ترور ۱۰ دسامبر ۱۸۶۷)، از طریق میانجیگری، رهبران نظامی ساتسوما تاکاموری سایگو و اوکوبو توشیمیچی و از طرف دیگر کیدو تاکایوشی از قلمرو چوشو را گرد هم آورد و در ۷ مارس ۱۸۶۶ توافق‌نامه اتحاد ساتچو (اتحاد ساتسوما و چوشو) را در کیوتو به امضا رساند. اگرچه این دو قلمرو از دیرباز دشمنان سرسخت یکدیگر بودند، رهبرانشان پذیرفتند که زمان تغییر فرارسیده و توافق کردند در صورت حمله از سوی دیگران به یاری هم بشتابند. برخی علت مرگ را همه‌گیری آبله دانسته‌اند و برخی دیگر معتقدند که او به دلیل حمایت از اتحاد دربار امپراتوری و شوگون‌سالاری، توسط نیروهای ضد شوگون‌سالاری ترور شده است. در هر صورت، مرگ ناگهانی امپراتور کومی — که طرفدار اخراج بیگانگان بود اما هیچ‌گاه قصد سرنگونی شوگون‌سالاری را نشان نداده و در عوض وجود آن را به رسمیت شناخته بود — شوگون‌سالاری ادو را به سوی زوال سوق داد. پس از پایان دوره شوگون‌سالاری پس از مرگ شوگون چهاردهم در سال ۱۸۶۶ در سن ۲۰ سالگی، توکوگاوا یوشینوبو به عنوان پانزدهمین شوگون برگزیده شد و با کمک فرانسه کوشید شوگون‌سالاری را بازسازی کند. در همین حال، خاندان‌های ساتسوما و چوشو با تشکیل اتحاد، با جدیت در پی سرنگونی شوگون‌سالاری بودند. در ۱۳ فوریه ۱۸۶۷، امپراتور میجی در سن ۱۴ سالگی (به روش شمارش سن غربی) به عنوان صد و بیست و دومین امپراتور به تخت نشست. سامورایی‌های قلمرو توسا، از جمله ریوما ساکاموتو، که می‌خواستند با یکپارچه کردن ارتش شوگون‌سالاری و دربار امپراتوری موضع میانه‌ای حفظ کنند، از یودو یامائوچی، ارباب قلمرو توسا، به عنوان واسطه بهره بردند تا شوگون‌سالاری را به بازگرداندن قدرت سیاسی به امپراتور ترغیب کنند. توکوگاوا یوشینوبو که از سرنگونی نظامی شوگون‌سالاری توسط اتحاد ساتسوما-چوشو و تهاجم خارجی بیم داشت، این پیشنهاد را در نوامبر ۱۸۶۷ پذیرفت. این رویداد پایان حکومت سامورایی‌ها بود که از زمان شوگون‌سالاری کاماکورا حدود ۸۰۰ سال ادامه داشت و قدرت سیاسی واقعی را به امپراتور بازگرداند. انگیزه پنهانی یوشینوبو از این تصمیم آن بود که بدین طریق می‌توانست حضور در صحنه قدرت سیاسی و مالکیت زمین‌های توکوگاوا را حفظ کند و در عین حال از درگیری مسلحانه با خاندان‌های ساتسوما و چوشو بپرهیزد. اما جناح ضد شوگون‌سالاری در دسامبر ۱۸۶۷ کودتایی تحت عنوان احیای حکومت امپراتوری ترتیب داد و خواستار لغو کامل شوگون‌سالاری ادو و بازپس‌گیری تمام عناوین و زمین‌های خاندان توکوگاوا شد. خانواده توکوگاوا نمی‌توانست در برابر این خواسته سکوت کند و دو طرف به سوی جنگ بوشین پیش رفتند. در آوریل همان سال، کاشیتارو ایتو که آرمان‌های طرفداری از امپراتور داشت، شینسنگومی را ترک کرد تا گروه گوریو اجی (نگهبانان مقبره) را برای محافظت از مقبره امپراتور کومی تشکیل دهد و بعدها توسط کوندو، هیجیکاتا و دیگران ترور شد. کوندو، هیجیکاتا و همراهانشان با ایتو در مخالفت با خارجیان هم‌نظر بودند، اما آنها صرفاً برای حفظ شوگون‌سالاری توکوگاوا می‌جنگیدند و این وجه تمایز اصلی‌شان با ایتو و هواداران امپراتور بود. در پایان همان سال، در فوشیمی، کوندو توسط یکی از بقایای گروه گوریو اجی مورد اصابت گلوله قرار گرفت و به شدت مجروح شد. شینسنگومی پس از عزیمت از کیوتو، در ژانویه ۱۸۶۸ در نبرد توبا-فوشیمی، نخستین نبرد از جنگ بوشین، شرکت کرد. وفاداران به امپراتور سلاح‌های مدرن‌تری در اختیار داشتند و ارتش امپراتوری در ۲۷ و ۲۸ ژانویه به‌آسانی پیروز شد؛ گفته می‌شود که وفاداران به شوگون حاضر نبودند به سوی طرف مقابل که پرچم امپراتوری را حمل می‌کرد شلیک کنند. پس از شکست در نبرد توبا-فوشیمی، شینسنگومی‌ها به دنبال شوگون پانزدهم توکوگاوا یوشینوبو و ماتسودایرا کاتاموری که پیش از این با کشتی به ادو رفته بودند، به ادو بازگشتند. دربارهٔ دلیل بازگشت او و کنار کشیدن از جنگ بوشین نظریه‌های گوناگونی مطرح است، از جمله اینکه او به امپراتور وفادار بود و نمی‌خواست در جایگاه دشمن دربار قرار گیرد. با این حال، در سمت شوگون‌سالاری سابق نیز کسانی بودند که خواهان ادامه مبارزه بودند. در ۱ مارس ۱۸۶۸، شینسنگومی نام خود را به کویو چینبوتای تغییر داد و در جبهه‌های مختلف به جنگ ادامه داد. ماتسودایرا کاتاموری، ارباب قلمرو آیزو و حامی شینسنگومی، پس از نخستین شکست تمایل به تسلیم نشان داد، اما دولت جدید در سال ۱۸۶۸ (نخستین سال دوره میجی) جنگ آیزو را در منطقه‌ای که امروز استان فوکوشیما نام دارد آغاز کرد تا کاتاموری را که «نفر دوم» ارتش سابق شوگون‌سالاری به‌شمار می‌رفت شکست دهد. اگرچه شینسنگومی به رهبری توشیزو هیجیکاتا شجاعانه جنگید، ماتسودایرا در این نبرد شکست خورد. دولت جدید تصمیم گرفت دارایی‌های شوگون‌سالاری سابق در ولایت سوروگا و ولایت توتومی را کاهش دهد. در پی این تحولات، تأمین معاش حدود ۸۰٬۰۰۰ ملازم سابق شوگون‌سالاری دشوار شد و انوموتو تاکه‌آکی، از ملازمان سابق شوگون‌سالاری و معاون دریاسالار نیروی دریایی، طرحی برای انتقال آنان به منطقه توهوکو در شمال ژاپن ریخت. انوموتو امیدوار بود که در هوکایدو کشوری مستقل زیر حکومت خاندان توکوگاوا بنیان نهد، اما دولت میجی از پذیرش تجزیه ژاپن خودداری کرد. در ۲۷ ژانویه ۱۸۶۹، وفاداران به توکوگاوا تأسیس جمهوری ازو را اعلام کردند و انوموتو را به ریاست‌جمهوری آن برگزیدند. در سال ۱۸۶۹ (سال دوم میجی)، نبرد هاکوداته، آخرین نبرد میان نیروهای دولتی جدید و نیروهای سابق شوگون‌سالاری، آغاز شد. نیروهای سابق شوگون‌سالاری به رهبری توشیزو هیجیکاتا در گوریوکاکو سنگر گرفتند، اما نیروهای دولتی به هاکوداته حمله کردند و آنها را به زانو درآوردند. هیجیکاتا در ۱۱ مه ۱۸۶۹ در سن ۳۵ سالگی، هنگام دفاع از جمهوری ازو در برابر نیروهای طرفدار امپراتوری، کشته شد. پس از کشته شدن هیجیکاتا، تاکه‌آکی انوموتو تسلیم شد و با پایان نبرد هاکوداته، جنگ بوشین نیز به پایان رسید. با این حال، شماری اندک از اعضا جان سالم به در بردند، از جمله ناگاکورا شینپاچی که به دلیل اختلافات ایدئولوژیک گروه را ترک کرده و سازمان جدیدی تشکیل داده بود، و سایتو هاجیمه که او نیز پیش‌تر از گروه جدا شده بود. قوانین شینسنگومی شایان ذکر است که شینسنگومی نخستین گروه سامورایی بود که مردانی خارج از طبقه سامورایی را در صفوف خود پذیرفت؛ این امر پیوستن بازرگانان و کشاورزان — مانند معاون فرمانده هیجیکاتا — را ممکن ساخت. چنین رویکردی در ژاپنِ آن دوره که سیستم طبقاتی سختگیرانه‌ای داشت و تنها طبقه سامورایی مجاز به حمل سلاح بود، کاملاً غیرمعمول بود. روند گزینش بدین صورت بود که پیش از پذیرفته شدن به عنوان «سپاه منظم»، داوطلب باید شایستگی خود را ثابت می‌کرد و درجه‌ای از شجاعت، روحیه رزمی و مهارت در مبارزه نشان می‌داد. | ## بخش 3: شینسنگومی | یکی از روش‌های آزمون ورودی آن بود که از داوطلب خواسته می‌شد نقش کایشاکونین — مسئول قطع کردن سر در آیین سپوکو — را ایفا کند. اگر کسی توان انجام چنین کاری نداشت معمولاً در آزمون رد می‌شد، هرچند ممکن بود فرصت آزمون دیگری به او داده شود و از وی خواسته شود که در یک نبرد واقعی در خیابان‌ها شایستگی‌اش را به اثبات برساند. اگر مهارت و شجاعت لازم را در نبرد واقعی نشان می‌داد، به عضویت رسمی پذیرفته می‌شد. به‌طور کلی اعتقاد بر این است که قانون شینسنگومی توسط کامو سریزاوا یا ایسامی کوندو نوشته شده، اما به احتمال زیاد توشیزو هیجیکاتا مسئول تدوین آن بوده است، زیرا این قوانین با روحیه سختگیرانه او بیشتر از سایر رهبران همخوانی دارند.درباره اصالت این قوانین اختلاف نظر وجود دارد. آنچه مسلم است این است که ناگاکورا شینپاچی، از بازماندگان شینسنگومی، در خاطراتش از وجود مجموعه‌ای به نام «禁令» (کینرِی، به معنی فرمان‌های ممنوعه) یاد کرده است که چهار ماده داشت و ماده پنجم یعنی «منع دعواهای خصوصی» را شامل نمی‌شد. برخی پژوهشگران بر این باورند که نویسنده کان شیموزاوا در رمان خود این کینرِی را به عنوان پایه قرار داده و «局中法度» (کیوکوچوهاتو) را با افزودن ماده پنجم بازآفرینی کرده است. فرمانده کامو سریزاوا دستور داد که یونیفرم استاندارد شامل کیمونو باشد که روی آن هائوری (ژاکت) و هاکاما (شلوار) پوشیده می‌شد. افزون بر این، روبانی سفید (تاسوکی) به صورت ضربدری روی سینه بسته و در پشت گره زده می‌شد. رنگ آبی مایل به سبز و حاشیه‌های دندانه‌دار سفید روی لبه هائوری به‌ویژه چشمگیر بودند. در سنت ژاپن، سپوکو نجیب‌ترین شیوه مرگ یک سامورایی به‌شمار می‌رود و رنگ آبی مایل به سبز، رنگ جامه‌ای بود که سامورایی‌ها به‌طور سنتی هنگام ارتکاب سپوکو می‌پوشیدند. گفته می‌شود شینسنگومی این رنگ را برگزید تا به سربازانش یادآوری کند که برای رسیدن به شرافت تا پای جان بجنگند. شینسنگومی‌ها به سامورایی‌های آکو روشی، که نمادِ ملازمان وفادار بودند، احترام می‌گذاشتند و از آنجا که خود نیز از همان جنس رونین‌ها بودند، از طرح هائوری آکو روشی‌ها که هنگام حمله می‌پوشیدند بهره بردند. گفته می‌شود آنها رنگ آبی روشن را برگزیدند — که رنگ لباس مرگ سامورایی است — تا آمادگی خود را برای مرگ در هر لحظه‌ای نشان دهند. در فرهنگ عامه شینسنگومی‌ها به‌طور متناوب با عناوینی چون شکارچیان رونین، گروه گرگ‌ها، دسته قاتلان، اراذل و اوباش و مخوف‌ترین نیروی امنیتی در تاریخ ژاپن شناخته می‌شدند. در زمان خود از نظر جایگاه، پایین‌تر از گروه گشت‌زنی کیوتو — نیروی انتظامی منظم ویژه کیوتو — قرار داشتند. از دیدگاه میهن‌پرستان دوران احیای میجی، آنها صرفاً سازمانی سطح پایین در ارتش شورشی بودند و از نظر تاریخی جایگاه مهمی نداشتند. در طول دوره‌های میجی (۱۸۶۸–۱۹۱۲) و تایشو (۱۹۱۲–۱۹۲۶)، شینسنگومی‌ها عموماً نامحبوب بودند. در آن دوران، ژاپنی‌ها احیای میجی را دستاوردی بزرگ می‌دانستند و نظام موجود را که حول محور قلمروهای ساتسوما و چوشو شکل گرفته بود عادلانه می‌پنداشتند؛ از این رو شینسنگومی‌ها به عنوان گروهی نادان که در برابر احیای میجی ایستادگی کرده‌اند تلقی می‌شدند. با این حال، شینسنگومی‌ها خود را شیشی — کسانی که با هدفی والا جان خود را در راه ملت و جامعه به خطر می‌اندازند — می‌نامیدند. آنها به دلیل پایبندی دقیق به آیین‌ها و قوانین مکتبشان دارای نوعی زیبایی‌سبک‌اند و تا امروز، جذابیت وفاداری و ایثارشان پابرجا مانده است. تصویر اولیه شینسنگومی به عنوان دشمن میهن‌پرستان دوران احیای میجی، به گفته منتقد ادبی ناواتا کازوئو، از سال ۱۹۲۴ با انتشار رمان شینسنگومی نوشتهٔ شیرای کیوجی آغاز به تغییر کرد. پس از آن، در بحبوحه شصتمین سالگرد جنگ بوشین، سه‌گانه شینسنگومی (۱۹۲۸–۱۹۳۱) اثر کان شیموزاوا منتشر شد که بر پایه مصاحبه‌های گسترده با بازماندگان فراهم آمده و با مهارت، مواد تاریخی را با داستان درآمیخته بود تا فعالیت‌های شینسنگومی را زنده بازآفرینی کند. شیموزاوا با هنر داستان‌سرایی خود که واقعیت و خیال را در هم می‌آمیزد و در جستجوی همدردی خواننده است، اساس تصویر امروزی شینسنگومی را بنیان نهاد. این سه‌گانه دل مردم عادی را که پس از زلزله بزرگ کانتو تشنه سرگرمی بودند تسخیر کرد و از آن جهت ارزشمند است که مصاحبه‌های کاملی با افراد درگیر در این رویدادها در آن بازتاب یافته است. شیموزاوا از تاریخ رسمی که از دیدگاه جبهه مقابل شینسنگومی نوشته شده بود کینه داشت؛ از این رو می‌توان گفت اثر او نوعی ادبیات مرثیه است. احیای انسانیت جناح طرفدار شوگون‌سالاری، هویت فرزندان آنها را نیز احیا می‌کند و نشان‌دهنده باور شیموزاوا به این حقیقت است که ستم و بی‌رحمی تاریخ بیشتر از هر جا در چهره شکست‌خوردگان آشکار می‌شود. در سال‌های اخیر، شینسنگومی از طریق رمان‌های نویسندگانی مانند کان شیموزاوا و ریوتارو شیبا و همچنین درام‌های تلویزیونی، فیلم‌ها، انیمه‌ها و مانگاهای برگرفته از آثار آنها محبوبیت گسترده‌ای یافت. تاتسویا یامامورا، نویسنده کتاب‌های تاریخی، بیان می‌کند که «امروزه بسیاری از مردم با شیوه زندگی آنها که با ایثار جان خود از شوگون‌سالاری رو به زوال حمایت می‌کردند و اصول سامورایی را پاس می‌داشتند، همدردی می‌کنند و آن را می‌ستایند.» در رسانه تصور غالب دربارهٔ شینسنگومی‌ها با رمان کان شیموزاوا آغاز و پایان شینسنگومی (۱۹۲۸) رو به تغییر نهاد. افزون بر این، پس از جنگ جهانی دوم، ارزیابی مجددی از تاریخ در میان ژاپنی‌ها شکل گرفت. مجموعه داستان‌های کوتاه تاریخ خونین شینسنگومی و رمان تاریخی ای شمشیر، بسوزان، هر دو اثر شیبا ریوتارو (۱۹۲۳–۱۹۹۶)، کمک شایانی به محبوبیت شینسنگومی کردند و همدلی با شیوه زندگی آنها گسترش یافت. امروزه، شینسنگومی از طریق رسانه‌های گوناگون از جمله رمان‌های تاریخی، مانگا (کمیک‌های ژاپنی)، بازی‌های رایانه‌ای، فیلم‌ها و سریال‌های تلویزیونی به تصویر کشیده می‌شود و همچنان مورد علاقه مردم است. در سال ۲۰۰۳، فیلمی با عنوان وقتی آخرین شمشیر کشیده می‌شود تولید شد که پایان این گروه را به تصویر می‌کشد و چهره‌های تاریخی مانند هاجیمه سایتو نقش‌های مهمی در آن دارند. ایستگاه تلویزیونی ژاپنی ان‌اچ‌کی در سال ۲۰۰۴ پخش سریالی با عنوان شینسنگومی را آغاز کرد که ضمن بررسی تاریخ این گروه، روایتی داستانی از آن ارائه می‌دهد. در سال ۲۰۲۴، شرکت توئی درامی تلویزیونی بر اساس مانگای شینسنگومی محصول ۱۹۶۳ نوشتهٔ اوسامو تزوکا، با عنوان با تو شکوفا می‌شوم: وقایع‌نامه جوانان شینسنگومی با بازی اوکو تومویا و مائدا کنتارو در نقش‌های اصلی تولید کرد. داستان حول محور دو سرباز خیالی شینسنگومی، «فوکاکوسا کیوجورو» و «کاماگیری دایساکو»، می‌گردد. «فوکاکوسا کیوجورو» پس از کشته شدن پدرش به دست افراد قلمرو چوشو، به شینسنگومی می‌پیوندد تا مهارت شمشیرزنی‌اش را ارتقا دهد و انتقام مرگ پدر را بگیرد. در آزمون ورودی با «کاماگیری دایساکو»، تازه‌واردی با مهارت‌های برجسته شمشیرزنی، آشنا می‌شود. اگرچه این دو دوستی پرشوری برقرار می‌کنند، در چنبره روزگار گرفتارند و مقدرشان آن است که روزی یکدیگر را بکشند. این درام همچنین نسخه‌های داستانی شخصیت‌های تاریخی مانند ایسامی کوندو، توشیزو هیجیکاتا، سوجی اوکیتا، سانئوسوکه هارادا، هاجیمه سایتو، کامو سریزاوا و ریوما ساکاموتو را به نمایش می‌گذارد. روشیگومی به دو دسته تقسیم می‌شود؛ گروهی از آن به اطاعت از قلمرو آیزو درمی‌آید و خود را میبو روشیگومی می‌نامد. حادثه سومیا: در ماه ژوئن، کامو سریزاوا و گروهش در رستورانی دوباره مست می‌کنند و سریزاوا در خشم ناشی از مستی رستوران را ویران می‌کند. در ۲۵ سپتامبر، گروه سریزاوا مغازه پارچه‌فروشی یاماتویا را — که از پرداخت پول به او خودداری کرده بود — با توپی که آیزو-ماتسودایرا در اختیارش گذاشته بود ویران می‌کند. کامو سریزاوا و گورو هیرایاما در یک درگیری داخلی پاکسازی می‌شوند و جوسوکه هیراما می‌گریزد (نظریه‌های دیگری نیز وجود دارد). سال چهارم بونکیو، سال اول گنجی (۱۸۶۴) اوچی‌یاما هیکوجیرو، معاون دادرسی شهر اوساکا، توسط شینسنگومی کشته می‌شود. حادثه ایکه‌دایا حادثه آکه‌بونوتی: بقایای افراد درگیر در حادثه ایکه‌دایا دستگیر می‌شوند. حادثه کینمون: شینسنگومی‌ها برای سرکوب سامورایی‌های شورشی قلمرو چوشو اعزام می‌شوند. ناگاکورا شینپاچی و سایتو هاجیمه که از رفتار ایسامی کوندو ناراضی شده‌اند، فهرستی از پنج سوء رفتار را به ارباب آیزو، ماتسودایرا کاتاموری، ارائه می‌دهند. ۱۸۶۵: سال دوم گنجی، سال اول کیئو حادثه زنزای یا: توطئه‌ای برای تصرف قلعه اوساکا توسط بقایای حزب توسا کینو خنثی می‌شود. سال دوم کیئو (۱۸۶۶) حادثه تابلوی اعلانات سانجو: سامورایی قلمرو توسا که تابلوی اعلانات را از پل سانجو پایین کشیده بود توسط شینسنگومی کشته می‌شود و چند تن دیگر دستگیر می‌شوند. سال سوم کیئو (۱۸۶۷) ۱۳ تن از جمله کاشیتارو ایتو، هیسوکه تودو و هاجیمه سایتو گروه را ترک می‌کنند تا گوریو اجی را تشکیل دهند. حادثه آبورانوکوجی: درگیری شینسنگومی با گوریو-اجی؛ ایتو کاشیتارو، هیسوکه تودو و دو تن دیگر کشته می‌شوند. ایسامی کوندو در کیوتو توسط بقایای گوریو-اجی مورد اصابت گلوله قرار می‌گیرد و به شدت مجروح می‌شود. سال چهارم دوره کیئو، سال اول دوره میجی (۱۸۶۸) نبرد توبا-فوشیمی: یک عضو شینسنگومی در نبرد کشته می‌شود. نبرد یودو سنریوماتسو: هفت عضو از جمله فرمانده واحد ششم گنزابورو اینواوئه کشته می‌شوند. سوسومو یامازاکی که در نبرد توبا-فوشیمی زخمی شده، احتمالاً در راه ادو در ناو جنگی ژاپنی فوجی یاما جان می‌بازد (نظریه‌های دیگری نیز وجود دارد). شینپاچی ناگاکورا، سانئوسوکه هارادا و دیگران شینسنگومی را ترک می‌کنند تا سیکیوتای را تشکیل دهند. شوگون‌سالاری سابق به شینسنگومی دستور می‌دهد تا ولایت کای را آرام کند؛ گروه نام خود را به کویو چینبوتای تغییر می‌دهد. نبرد قلعه اوتسونومیا ایسامی کوندو در محوطه اعدام ایتاباشی با گردن زدن اعدام می‌شود. | ## جمع‌بندی | نبرد گذرگاه بوناری ۱۳ تن از جمله فرمانده واحد سوم هاجیمه سایتو در آیزو باقی می‌مانند.