موضوع مقاله: کراتوس (اساطیر) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کراتوس (اساطیر) | مقدمه: در اساطیر یونان، کراتوس (به یونانی باستان: Κράτος؛برای ترجمهٔ نخست، نگاه کنید به و . | ## بخش 1: کراتوس (اساطیر) | کراتوس و خواهر و برادرانش نیکه («پیروزی»)، بیا («زور») و زلوس («شکوه») هر یک شخصیت‌بخشی به یک ویژگی خاص به شمار می‌روند.Gantz, pp. 25–26 (ترجمه‌های ارائه‌شده در اینجا از گانتز است); هزیود، تئوگونیا 383–385; آپولودوروس 1.2.4 نخستین بار در تئوگونیا اثر هزیود در کنار خواهر و برادرانش از کراتوس یاد شده‌است. به گفتهٔ هزیود، کراتوس و خواهران و برادرانش نزد زئوس ساکن هستند، زیرا مادرشان استیکس اولین کسی بود که نزد زئوس آمد تا جایگاهی در نظام او درخواست کند؛ بنابراین زئوس به او و فرزندانش با اعطای مقام‌های والا افتخار بخشید. کراتوس و خواهرش بیا بیشتر برای حضورشان در صحنهٔ آغازین نمایش پرومته در زنجیر اثر آیسخولوس شناخته می‌شوند. کراتوس، خدای آهنگر خوش‌خو، هفائستوس را مجبور می‌کند تا پرومته را به سزای دزدیدن آتش، به صخره‌ای زنجیر کند.Gantz, p. کراتوس شخصیتی وحشی و بی‌رحم دارد؛ او بارها هفائستوس و پرومته را به سخره می‌گیرد و از به‌کارگیری خشونت غیرضروری دفاع می‌کند. او از حکومت ظالمانهٔ زئوس جانبداری می‌کند و پیش‌بینی می‌کند که پرومته هرگز از بندهایش رها نخواهد شد. در نمایشنامهٔ نیازآوران اثر آیسخولوس، الکترا از کراتوس، دیکه («عدالت») و زئوس می‌خواهد تا برادرش اورستس را در گرفتن انتقام قتل پدرشان آگاممنون یاری کنند. کراتوس و بیا بر روی یک اسکوفوس نقش‌قرمز آتیکی متعلق به اواخر سدهٔ پنجم پیش از میلاد که مجازات ایکسیون را نشان می‌دهد، نقش بسته‌اند؛ این طرح احتمالاً بر اساس صحنه‌ای از یک تراژدی گمشده اثر اوریپید است. آن‌ها همچنین در ترسیم‌ها و اقتباس‌های رمانتیک اواخر سدهٔ هجدهم و نوزدهم از به زنجیر کشیدن پرومته ظاهر می‌شوند. ادبیات و هنر یونان باستان تئوگونیا نخستین بار در تئوگونیا، که توسط هزیود شاعر بوئوتیایی در اواخر سدهٔ هشتم یا اوایل سدهٔ هفتم پیش از میلاد سروده شد، از کراتوس و خواهر و برادرانش یاد می‌شود. هزیود می‌گوید: «و استیکس، دختر اوکئانوس، به پالاس پیوست و زلوس (هم‌چشمی) و نیکهٔ قوزک‌باریک (پیروزی) را در خانه به دنیا آورد. اینان هیچ خانه‌ای جدا از زئوس ندارند، نه مسکنی و نه مسیری، مگر آن‌که خدا آنان را بدان سو رهنمون شود، بلکه همیشه با زئوس رعدآوا ساکن هستند.»هزیود، تئوگونیا سطرهای 383–387، ترجمهٔ هیو جی. اولین-وایت در اینجا کراتوس صرفاً به‌عنوان یک مفهوم انتزاعیِ خدایی‌شده، بدون پرداخت یا توضیح چندانی، ذکر گردیده‌است. هزیود در ادامه توضیح می‌دهد که فرزندان استیکس از آن رو نزد زئوس اذن سکونت یافتند که او پس از تیتانوماخی فرمان داده بود به همهٔ کسانی که در دوران کرونوس مقامی نداشتند، در نظام او جایگاهی عطا شود. از آنجا که استیکس نخستین کسی بود که همراه با فرزندانش نزد زئوس آمد، زئوس آنان را به‌عنوان بلندمرتبه‌ترین اعضای نظام جدید خود گرامی داشت. به گفتهٔ دایانا برتون، تغییر وفاداری داوطلبانهٔ استیکس، زلوس، نیکه، کراتوس و بیا نشان‌دهندهٔ قطعیت پیروزی زئوس بر تایتان‌ها است. در حالی که ایزدبانوان دیکه ، یونومیا و ایرنه نمایانگر ثمرات فرمانروایی زئوس هستند، کراتوس و خواهر و برادرانش نمایانگر نیروی مورد نیاز برای ساختن آن نظام هستند. در نمایش پرومته در زنجیر اثر آیسخولوس، کراتوس (که در این نقاشی نشان داده نشده) همان است که به هفائستوس دستور می‌دهد پرومته را به زنجیر بکشد. در صحنهٔ آغازین تراژدی پرومته در زنجیر، که به‌طور سنتی به آیسخولوس نسبت داده می‌شود، کراتوس و خواهرش بیا، پرومته را به مکانی دورافتاده در بیابان سکاستان می‌برند، جایی که او به یک صخرهٔ سنگی زنجیر خواهد شد. | ## بخش 2: کراتوس (اساطیر) | این فرمان از جانب زئوس صادر گشته بود و کراتوس و بیا به‌عنوان تجسم نظام نوین زئوس به تصویر کشیده می‌شوند. حضور کراتوس و بیا، در عینِ غیبت نیکه و زلوس، تصویر ستمگرانه‌ای را که نمایش از زئوس ارائه می‌دهد، آشکار می‌سازد زیرا کراتوس و بیا نمایانگرِ جنبه‌های ستمگرانه‌تر قدرت هستند. کراتوس به‌ویژه مصداقِ آن چیزی است که یان رافل آن را «نوعی گردن‌کلفت بی‌شیله‌پیله که رژیم‌های مستبد فرصت‌های شغلی بی‌شماری برایش فراهم می‌کنند» می‌نامد. کراتوس، خدای آهنگر خوش‌خو، هفائستوس را، علی‌رغم مخالفت‌هایش، وامی‌دارد تا پرومته را به صخره زنجیر کند. هفائستوس بر سر رنج آتی پرومته سوگواری می‌کند، و کراتوس در مقابل او را به سخره می‌گیرد. کراتوس حاکمیت قانون را با حکومت با ارعاب یکسان می‌داند و ترحم را اتلاف وقت و بیهوده می‌شمارد. کراتوس عدالت ( ) را نظامی از سلسله‌مراتب کیهانی می‌داند که در آن پادشاه، یعنی زئوس، تصمیم می‌گیرد چه کسی چه امتیازاتی دریافت کند و چه کسی نکند. کراتوس بیان می‌کند که تحت فرمانروایی پادشاهی چون زئوس، هیچ‌کس جز خود زئوس واقعاً آزاد نیست. کراتوس مکرراً به هفائستوس دستور می‌دهد تا برای تحمیل هرچه بیشتر درد به پرومته، از خشونتی بیش از حد لازم استفاده کند. هفائستوس کراتوس را نکوهش می‌کند و به او می‌گوید که سخنانش به‌اندازهٔ ظاهر فیزیکی‌اش زشت است. “خودرأیی” و “تندخویی” مرا به رخم مکش.» پس از بسته شدن پرومته، هفائستوس، بیا و کراتوس از صحنه خارج می‌شوند و کراتوس آخرین کسی است که می‌رود. درست پیش از خروج، کراتوس پرومته را ریشخند می‌کند و می‌گوید که او هرگز از بندهایش رها نخواهد شد (کاری که بعداً به کمک هراکلس انجام می‌دهد) و شایستهٔ نامش نیست. ( در یونانی به معنای «دوراندیش» است.) به گفتهٔ رابرت هولمز بک، تصویر آیسخولوس از مجازات شدید پرومته عِبرتی بود تا نشان دهد چگونه خطاکاران باید مجازات شوند تا دیگران را از تخطی بازدارد. در این تفسیر، بی‌رحمی کراتوس نه به‌عنوان امری افراطی، بلکه به‌عنوان اجرای صحیح عدالت در نظر گرفته می‌شود. دیگر اشارات در نیازآوران اثر آیسخولوس، الکترا از کراتوس، دیکه و زئوس می‌خواهد تا از او و برادرش اورستس در تلاش برای انتقام قتل پدرشان آگاممنون به دست مادرشان کلیتمنسترا یاری کنند.آیسخولوس، نیازآوران، سطرهای 244–245. گفت‌وگوی پروتاگوراس اثر افلاطون، که در سدهٔ چهارم پیش از میلاد نوشته شده، شامل روایتی از افسانهٔ پرومته است که در آن پرومته آتش را نه از ارگ زئوس، بلکه از معبد آتنا و هفائستوس می‌رباید، زیرا «نگهبانان زئوس» (, ) بیش از حد هراس‌انگیز بودند.افلاطون، پروتاگوراس 321a هویت این «نگهبانان» ناشناخته و مورد مناقشه است. تنها تصویر بازماندهٔ شناخته‌شده از کراتوس و بیا در سفالگری یونان باستان بر روی یک اسکوفوس نقش‌قرمز تکه‌تکه اثر نقاش میدیاس، یا یکی از اعضای حلقهٔ او، قرار دارد که به پایان سدهٔ پنجم پیش از میلاد تاریخ‌گذاری شده و مجازات ایکسیون را به تصویر می‌کشد. این گلدان در مجموعهٔ خصوصی هربرت کان در بازل، سوئیس نگهداری می‌شود و تنها بخش کوچکی از موی کراتوس بر روی قطعات باقی‌مانده قابل مشاهده است. یکی از دستان بیا روی چرخی که ایکسیون به آن بسته شده، در حال ثابت نگه داشتن آن، دیده می‌شود. شاپیرو این باور است که این احتمالاً بازنمایی صحنه‌ای از تراژدی گمشدهٔ ایکسیون اثر اوریپید است، که به احتمال زیاد شخصیت‌های کراتوس و بیا را از پرومته در زنجیر اقتباس کرده بود. | ## بخش 3: کراتوس (اساطیر) | در کتابخانهٔ پسئودو-آپولودوروس نیز از کراتوس به‌عنوان یکی از پسران پالاس و استیکس نام برده شده‌است.پسئودو-آپولودوروس، کتابخانه 1.2 در پیش‌گفتار فابولائه، نویسندهٔ رومی گایوس یولیوس هیگینوس، پوتستاس (Potestas؛ به معنای قدرت) را در میان فرزندان پالاس و استیکس توصیف می‌کند.هیگینوس، فابولائه پیش‌گفتار (متن یونانی رُز; ترجمهٔ گرانت). در فرهنگ نوین در ۱۷۷۲، توماس مورل ترجمهٔ انگلیسی خود از پرومته در زنجیر را با عنوان پرومته در زنجیرها منتشر کرد و این اثر را برای نخستین بار به‌طور گسترده در دسترس عموم بریتانیا قرار داد. چهار سال بعد، ریچارد پاتر، طرفدار پایان بردگی، ترجمهٔ انگلیسی کاملی از همهٔ تراژدی‌های آیسخولوس منتشر کرد. صحنه‌ای از پرومته در زنجیر که در آن هفائستوس با کمک کراتوس و بیا، پرومته را به دامنهٔ کوهی زنجیر می‌کند، تخیل پیروان مکتب رمانتیک‌ سدهٔ هجدهم و نوزدهم را به خود جلب کرد و به چارچوبی بدل شد که از طریق آن به تحلیل پرسش‌هایی دربارهٔ روابط میان انقلاب و استبداد، بردگی و آزادی، و جنگ و صلح می‌پرداختند. ترجمهٔ ۱۷۹۵ ریچارد پوریسن از پرومته در زنجیر با طراحی‌هایی از جان فلاکسمن که صحنهٔ مشهور به زنجیر کشیدن را نشان می‌داد، مصور شده بود. میان ۱۷۹۸ و ۱۷۹۹، جورج رامنی مجموعه‌ای از طراحی‌های گچی از صحنه‌های پرومته در زنجیر، از جمله صحنهٔ به زنجیر کشیدن با حضور کراتوس و بیا، خلق کرد. در آثار هر دو هنرمند، فلاکسمن و رامنی، کراتوس و بیا با تقارن در کنار یکدیگر تصویر شده‌اند. در ۱۸۱۹، پرسی بیش شلی افسانهٔ پرومته را برای نمایش خود با نام پرومته رهاشده اقتباس کرد. در اپرای سه‌پرده‌ای پرومته اثر گابریل فوره، که نخستین بار در ۱۹۰۰ با لیبرتوی فرانسوی نوشتهٔ شاعران ژان لورن و آندره-فردینان هرولد اجرا شد، صحنهٔ ابتدایی پرومته در زنجیر که در آن کراتوس، هفائستوس را به بستن پرومته وامی‌دارد، به‌دقت بازگویی شده‌است. گفت‌وگوی هفائستوس با کراتوس بر روی موسیقی‌ای اجرا می‌شود که حاوی «کنایه‌های امپرسیونیستی به گام تمام‌پرده» است. فوره به موسیقی مجلسی لطیف و اشرافی خود شهرت داشت و «خشم نفرت‌انگیز» موسیقی پشت گفت‌وگوی کراتوس و بیا، تماشاگران را شگفت‌زده ساخت. شخصیتی به نام کریتوس در مجموعهٔ بازی‌های ویدیویی خدای جنگ ظاهر می‌شود که هفت بازی نخست آن بر اساس اساطیر یونان است. این شخصیت به گونه‌ای به تصویر کشیده شده که سیلویا چمیلیوسکی، پژوهشگر کلاسیک، او را «یک ضدقهرمان عمیقاً تراژیک و هرکول‌وار می‌نامد که پس از قتل خانواده‌اش، باید میاسما (آلودگی) را از خود بشوید تا آرامش ذهنی خود را بازیابد.» نام کریتوس در بازی ویدیویی در مرحلهٔ پایانی ساخت بازی اصلی سال ۲۰۰۵، پس از آنکه شخصیت‌پردازی او کامل شده بود، به او داده شد. سازندگان که از وجود خدای اساطیری واقعی به نام کراتوس در پرومته در زنجیر بی‌اطلاع بودند، به‌طور تصادفی نام کراتوس را انتخاب کردند که همان واژهٔ یونانی به معنای «نیرو» است و شخصیت اساطیری کراتوس، تجسم آن محسوب می‌شود. استیگ آسموسن، کارگردان بازی خدای جنگ ۳ (۲۰۱۰)، این هم‌نامی تصادفی را «اشتباهی خجسته» خواند و اشاره کرد که کریتوس در بازی و کراتوس در پرومته در زنجیر هر دو «آلت دست» هستند. زوران یوانوویچی از دانشگاه ایالتی کالیفرنیا، لانگ بیچ با کنایه اشاره کرد که در حالی که کراتوس اساطیری بیشتر برای به زنجیر کشیدن پرومته شناخته می‌شود، شخصیت بازی ویدیویی در خدای جنگ ۲ (۲۰۰۷) او را آزاد می‌کند. چمیلیوسکی بیان می‌کند که شخصیت کریتوس در بازی ویدیویی به‌طور گسترده از دیگر چهره‌های اساطیر یونان، از جمله قهرمانانی چون پرسئوس، تسئوس و آشیل الهام گرفته‌است، اما قوی‌ترین تأثیر بر او، قهرمان هراکلس بوده‌است. بازی‌های مبتنی بر اساطیر یونان، کریتوس را وحشی و خشن نسبت به بی‌گناهان به تصویر می‌کشند. در خدای جنگ ۳، او اکثریت خدایان یونانی را که «فاسد و انتقام‌جو» تصویر شده‌اند، می‌کشد و وضعیت اولیهٔ آشوب ازلی را به یونان بازمی‌گرداند. آپولودوروس، آپولودوروس، کتابخانه، همراه با ترجمهٔ انگلیسی از سر جیمز جورج فریزر، اف.بی‌.ای.، اف‌.آر.اس. | ## جمع‌بندی | کمبریج، ماساچوست، انتشارات دانشگاه هاروارد؛ لندن، ویلیام هاینمن با مسئولیت محدود.