موضوع مقاله: دست‌گذاری | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # دست‌گذاری | مقدمه: این عمل برای انتقال قدرت و فیض روحانی، عطای برکت، شفا، و انتصاب به مقام‌های کلیسایی انجام می‌شود. | ## بخش 1: دست‌گذاری | عمل دست‌گذاری در سه حوزه اصلی در کلیسا کاربرد دارد: انتصاب روحانیون: در بسیاری از شاخه‌های مسیحیت، این آیین برای تایید رسمی و اعطای صلاحیت خدمت به کشیش‌ها، اسقف‌ها و شماس‌ها استفاده می‌شود. دعای برکت و شفا: ایمانداران و شبانان کلیسا هنگام دعا کردن برای شفای بیماران، طلب برکت یا آرامش برای دیگران از این روش استفاده می‌کنند. ریزش روح‌القدس: در متون کتاب مقدس، دست‌گذاری گاهی برای انتقال عطایای روحانی یا ورود و تعمید در روح‌القدس نیز دیده می‌شود. اشخاص، مکان‌ها یا چیزها می‌توانند تقدیس شوند و این اصطلاح نزد گروه‌های مختلف به شیوه‌های گوناگون به‌کار می‌رود. مسیحیت در مسیحیت، تقدیس به معنی «جدا کردن» یک شخص، و نیز یک بنا یا شیء، برای خداوند است. در برخی فرقه‌های مسیحی، آیینی مکمل با عنوان «رفع تقدیس» وجود دارد که برای برداشتن ویژگی مقدس از یک مکان تقدیس‌شده، پیش از تخریب یا فروش آن برای استفادهٔ غیردینی، انجام می‌شود. دستگذاری اسقف‌ها در آیین دست‌گذاری، مسیحیان خود را وقف خدمت به جامعه مسیحیت می‌کنند. درجات اصلی روحانیت سه است: اسقف: وی نماینده مسیح در قلمرو معینی است که قلمرو اسقف خوانده می‌شود و به نیابت از او تعلیم می‌دهد، رهبری مراسم عبادی را به عهده می‌گیرد و خدمت می‌کند. کشیش: وی معاون اسقف است و به او در سه وظیفه یاد شده، در محدوده یک گروه، کمک می‌کند. شماس: وی کلام خدا را تبلیغ می‌کند و به مساعدت بینوایان، سالخوردگان، بیماران و افراد در حال احتضار می‌پردازد. قانون اساسی دربارهٔ آیین مقدسِ شورای دوم واتیکان، ساکروسانکتوم کونسیلیوم، شمارهٔ ۷۶، می‌گوید: متن انگلیسی تعلیمات دینی کلیسای کاتولیک، ویرایش دوم، ۱۹۹۷، زیر عنوان «دستگذاری اسقفی، کمال آیین مقدس مراتب مقدس»، «تقدیس اسقفی» و «دستگذاری اسقفی» را به‌جای یکدیگر به‌کار می‌برد (CCC، ۱۵۵۶–۱۵۵۸). باسترو، در سنت ژنوویو، میزوری باکره‌های وقف‌شده بنا بر آیین نیایشی تأییدشده، به‌دست اسقف اسقفی‌نشین تقدیس می‌شوند و وقت خود را در اعمال توبه و رحمت، فعالیت رسولانه و دعا می‌گذرانند. | ## بخش 2: دست‌گذاری | کسانی که وارد مؤسسه‌های دینی، انجمن‌های زندگی رسولانه یا مؤسسه‌های سکولار می‌شوند، یا به‌عنوان گوشه‌نشین اسقفی‌نشین به رسمیت شناخته می‌شوند، نیز از اعضای زندگی وقف‌شده هستند. کلیساها، محراب‌ها و دیگر اشیای آیینی میرون، روغن تدهین، معمولاً روغن زیتون معطر است که به‌دست اسقف تقدیس می‌شود. اشیایی مانند سینی نان قربانی و جام‌ها، که برای آیین عشای ربانی به‌کار می‌روند، به‌دست اسقف و با استفاده از میرون تقدیس می‌شوند. یک روز پیش از دستگذاری کشیشی تازه، ممکن است شب‌زنده‌داری و مراسم یا عشای ربانی‌ای برگزار شود که در آن اسقف دستگذارنده، سینی‌های نان قربانی و جام‌های دستگذارده‌شوندگان را، یعنی مردانی که شماس‌های انتقالی‌اند و در آستانهٔ دستگذاری به کشیشی هستند، تقدیس کند. برای آنچه پیش‌تر «تقدیس محراب» نامیده می‌شد، آیینی باشکوه‌تر وجود دارد، چه برای خود محراب و چه به‌عنوان بخش مرکزی آیین یک کلیسا. عشای ربانی یکی از اعمال بسیار ویژهٔ تقدیس، تقدیس پیشکش‌های عشای ربانی، یعنی نان و شراب، در عشای مقدس است، که بنا بر باور کاتولیک شامل تبدیل آن‌ها به بدن و خون مسیح می‌شود؛ دگرگونی‌ای که تبدل جوهری نام دارد. کلیساهای شرقی در کلیساهای ارتدکس شرقی و کلیساهای کاتولیک شرقی، اصطلاح «تقدیس» می‌تواند یا به راز مقدس خیروتونیا، یعنی دستگذاری از راه گذاشتن دست‌ها بر اسقف، اشاره داشته باشد، یا به تقدس‌بخشی و وقف باشکوه ساختمان کلیسا. این اصطلاح همچنین، هرچند کمتر، ممکن است برای توصیف دگرگونی نان و شراب به بدن و خون مسیح در آیین نیایش الهی به‌کار رود. میرونی که در تدهین تأییدی به‌کار می‌رود و آنتی‌مینسیونی که بر میز مقدس نهاده می‌شود نیز تقدیس‌شده خوانده می‌شوند. کلیسای لوتری و جامعهٔ انگلیکان ساختمان کلیساها، نمازخانهها، محرابها و ظرف‌های عشای ربانی برای هدف پرستش دینی تقدیس می‌شوند. یک شخص می‌تواند برای نقشی مشخص در سلسله‌مراتب دینی تقدیس شود، یا می‌تواند زندگی خود را در عملی از سر وقف و دلبستگی دینی تقدیس کند. در کلیساهایی که از آموزهٔ توالی رسولی، یعنی اسقف‌نشینی تاریخی، پیروی می‌کنند، اسقف‌هایی که اسقفی تازه را تقدیس می‌کنند، تقدیس‌کنندگان خوانده می‌شوند و زنجیره‌ای گسست‌ناپذیر از جانشینی را تا حواریون تشکیل می‌دهند. | ## بخش 3: دست‌گذاری | گفته می‌شود کسانی که سوگندهای زندگی دینی را بر عهده می‌گیرند، در زندگی وقف‌شده به‌سر می‌برند. در کلیسای انگلستان، که کلیسای مادر جامعهٔ انگلیکان است، فرمان بستن یک کلیسا می‌تواند آثار حقوقی تقدیس را از میان بردارد. کلیساهای متدیست تقدیس کامل در الهیات متدیست، تقدیس کامل عملی است که از سوی فردی انجام می‌شود که تولد دوباره را تجربه کرده، اما هنوز به تقدس کامل نرسیده است: در دعای تقدیس کامل، یک مسیحی خود را به خداوند تسلیم می‌کند تا او جانش را به‌طور کامل تقدیس کند. مؤمن در تقدیس، «وقت خود، برنامه‌های خود، دارایی‌های خود، خودِ خویش و همهٔ هستی‌اش» را به خداوند پیشکش می‌کند. از این رو، در الهیات وسلی-آرمینی، تقدیس «پیمانِ یک آریِ جاودانه به همهٔ ارادهٔ خداوند» است. با این ابتکار انسانی برای جدا کردن خویشتن برای خدا، مؤمن می‌تواند به‌طور کامل تقدیس شود؛ الهیاتِ پشت تقدیس در این گزاره خلاصه می‌شود: «اگر می‌خواهی خداوند خود را در همه چیز به تو ببخشد، خود را در همه چیز به خدا بسپار.» کریگ آدامز، پیر متدیست متحد، در بحث دربارهٔ «نیاز به لحظه‌ای ویژه از تقدیس و ایمان در زندگی مؤمن»، به رسالهٔ الهیاتی دربارهٔ عمل یا عهد تقدیس دینی، نوشتهٔ توماس کاگزول آپهام، اشاره کرده است که دعای تقدیس زیر را، ساختهٔ روحانی فیلیپ دادریج، به‌عنوان نمونه می‌آورد: دفترچهٔ نوآموز، یکی از پرکاربردترین پرسش‌وپاسخ‌های دینی کلیسای اسقفی متدیست برای نوآموزانی که در پی عضویت کامل در پیوند کلیسایی بودند، دعایی برای تقدیس کامل در اختیار نوآموزان می‌گذاشت تا اگر نوآموز هنوز خود را به خداوند تقدیس نکرده بود، از آن استفاده کند؛ در آن از نوآموز خواسته می‌شد: «اگر کاملاً به خداوند تقدیس نشده‌اید، همین حالا همه چیز را بر قربانگاه بگذارید.» نیایش‌ها 'کتاب پرستش برای کلیسا و خانه (۱۹۶۵) متدیست شامل نیایش‌هایی برای «آیین تقدیس اسقف‌ها»، «مراسمی برای تقدیس شماس‌بانوان»، «مراسمی برای تقدیس مدیران آموزش مسیحی و مدیران موسیقی»، و نیز «مراسمی برای گشایش یا تقدیس ساختمان کلیسا» و موارد دیگر است. کلیساهای پنطیکاستی کلیساهای سنت پنطیکاستی تقدس‌گرا، مانند کلیسای ایمان رسولی، همانند متدیسم، ضرورت تقدیس کامل پیش از تقدس کامل، یعنی کار مشخص و دوم فیض، را آموزش می‌دهند. پنطیکاستی تقدس‌گرا می‌آموزد که پیش از دریافت تعمید روح، که با سخن گفتن به زبان‌ها آشکار می‌شود، باید تقدیسی دیگر و ژرف‌تر انجام گیرد؛ این تعمید کار سوم فیض است. مورمونیسم مورمونیسم سرشار از آموزهٔ تقدیس است؛ نخست عنوان مسیح، یعنی «آن مسح‌شده»، که نشان‌دهندهٔ نقش رسمی، مجاز و یگانهٔ او به‌عنوان نجات‌دهندهٔ بشر از گناه و مرگ است، و دوم فرصت و مسئولیت نهایی هر فرد برای پذیرفتن ارادهٔ عیسی در زندگی خود و تقدیس خویشتن برای زندگی کردن بر پایهٔ آن، با همهٔ دل. نمونه‌هایی از کتاب مورمون چنین‌اند: «تقدس از آن رو می‌آید که دل‌های خود را به خداوند واگذارند» (هیلمان ۳:۳۵) و «نزد مسیح بیایید، که قدوس اسرائیل است، و از رستگاری او و نیروی رهایی‌بخشی او بهره‌مند شوید، ... | ## جمع‌بندی | و سراسر جان‌های خود را همچون پیشکشی به او تقدیم کنید، و در روزه و دعا ادامه دهید، و تا پایان پایداری کنید؛ و همان‌گونه که خداوند زنده است، نجات خواهید یافت» (اومنی ۱:۲۶).