موضوع مقاله: پزشکی زایمان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پزشکی زایمان | مقدمه: به عنوان یک تخصص پزشکی، مامایی با پزشکی زنان تحت عنوان رشته‌ای به نام جراحی زنان و زایمان (OB/GYN) که یک رشته جراحی است، ترکیب شده است. | ## بخش 1: پزشکی زایمان | مباحث اصلی مراقبت‌های دوران بارداری مراقبت پیش از زایمان در غربالگری برای مشکلات مختلف بارداری اهمیت دارد. این شامل ویزیت‌های روتین در مطب با معاینات فیزیکی و آزمایش‌های آزمایشگاهی روتین به همراه مراقبت از راه دور برای زنانی با بارداری‌های کم‌خطر است: سه‌ماهه اول آزمایش‌های روتین در سه‌ماهه اول بارداری معمولاً شامل موارد زیر است: شمارش کامل خون گروه خونی بیماران پیش از تولد Rh منفی باید RhoGAM را در ۲۸ هفته دریافت کنند تا از بیماری ارهاش جلوگیری شود. آزمایش غیر مستقیم کومبس (AGT) برای ارزیابی خطر بیماری هیمولیتی نوزاد تازه متولد شده ریاگین سریع پلاسما برای تشخیص سیفلیس غربالگری آنتی‌بادی سرخجه آزمایش HBsAg برای غربالگری هپاتیت ب آزمایش برای کلامیدیا (و سوزاک در صورت لزوم) آزمایش مانتو برای سل آزمایش ادرار و کشت غربالگری اچ‌آی‌وی غربالگری ژنتیکی برای سندرم داون (تریزومی ۲۱) و سندرم ادواردز (تریزومی ۱۸)، که استاندارد ملی در ایالات متحده است، به سرعت در حال تغییر از AFP-غربالگری چهارگانه است که معمولاً در سه‌ماهه دوم در ۱۶ تا ۱۸ هفتگی انجام می‌شود. غربالگری یکپارچه جدیدتر (که قبلاً F.A.S.T.E.R نامیده می‌شد) می‌تواند در ۱۰ تا ۱۳ هفتگی با سونوگرافی از گردن جنین (پوست ضخیم‌تر پشت گردن با خطر بالاتر وجود سندرم داون مرتبط است) و دو ماده شیمیایی (آنالیت‌ها)، پروتئین پلاسمایی A مرتبط با بارداری و گنادوتروپین جفتی انسان (سطح هورمون بارداری خود) انجام شود. هزینه این روش به دلیل سونوگرافی و آزمایش خون دوم بیشتر از «AFP-غربالگری چهارگانه» است، اما گفته می‌شود که نرخ تشخیص آن ۹۳٪ است، در حالی که نرخ تشخیص AFP/QS استاندارد ۸۸٪ است. سونوگرافی شکمی یا واژینال برای ارزیابی دهانه رحم، جفت، مایع و نوزاد آمنیوسنتز استاندارد ملی برای زنان بالای ۳۵ سال یا زنانی است که تا اواسط بارداری به ۳۵ سال می‌رسند یا زنانی که به دلیل سابقه خانوادگی یا سابقه زایمان قبلی در معرض خطر بیشتری هستند. سه‌ماهه سوم هماتوکریت (در صورت پایین بودن، مادر مکمل آهن دریافت می‌کند) غربالگری استرپتوکوک گروه B. در صورت مثبت بودن، زن در حین زایمان پنی‌سیلین یا آمپی‌سیلین وریدی دریافت می‌کند - یا اگر به پنی‌سیلین حساسیت داشته باشد، یک درمان جایگزین مانند کلیندامایسین وریدی یا وانکومایسین وریدی دریافت می‌کند. بیشتر پزشکان یک بارگذاری شکر به صورت نوشیدنی حاوی ۵۰ گرم گلوکز در کولا، لیمو یا پرتقال انجام می‌دهند و یک ساعت بعد (به علاوه یا منهای ۵ دقیقه) از فرد نمونه خون می‌گیرند. دقیق‌ترین زمان‌بندی در سه‌ماهه اول، قبل از اینکه رشد جنین به‌طور قابل توجهی تحت تأثیر عوامل دیگر قرار گیرد، است. سونوگرافی همچنین برای تشخیص ناهنجاری‌های مادرزادی (یا سایر ناهنجاری‌های جنینی) و تعیین پروفایل‌های بیوفیزیکی (BPP) استفاده می‌شود که عموماً در سه‌ماهه دوم که ساختارهای جنینی بزرگتر و تکامل یافته‌تر هستند، تشخیص آنها آسان‌تر است. به دلیل تابش یونیزان که اثرات تراتوژنیک بر جنین دارد، به خصوص در سه‌ماهه اول بارداری، از اشعه ایکس و سی‌تی اسکن (CT) استفاده نمی‌شود. هیچ اثری از تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI) بر جنین نشان داده نشده است، اما این تکنیک برای مشاهده روتین بسیار گران است. در عوض، سونوگرافی زنان روش تصویربرداری انتخابی در سه‌ماهه اول و در طول بارداری است، زیرا هیچ تابشی ساطع نمی‌کند، قابل حمل است و امکان تصویربرداری در زمان واقعی را فراهم می‌نماید. با وجود این، تعداد فزاینده‌ای از زنان ترجیح می‌دهند اسکن‌های اضافی بدون هدف پزشکی، مانند اسکن جنسیت، اسکن‌های سه‌بعدی و چهاربعدی، انجام دهند. سن بارداری را می‌توان با ارزیابی میانگین قطر کیسه بارداری (MGD) قبل از هفته ۶ و طول فرق سر تا کفل بعد از هفته ۶ ارزیابی کرد. ابزارهای دیگری که برای ارزیابی استفاده می‌شوند عبارتند از: غربالگری جنین برای کمک به ارزیابی قابلیت حیات جنین و همچنین ناهنجاری‌های مادرزادی استفاده می‌شود. این کار را می‌توان از طریق آمنیوسنتز یا نمونه‌برداری از پرزهای جفتی (CVS) انجام داد. هماتوکریت جنین برای ارزیابی کم‌خونی جنین، ایزوایمونیزاسیون Rh یا هیدروپس فتالیس می‌تواند با نمونه‌گیری خون بند ناف از راه پوست (PUBS) تعیین شود، که با قرار دادن یک سوزن از طریق شکم به داخل رحم و گرفتن بخشی از بند ناف انجام می‌شود. کاهش تولید سورفکتانت نشان دهنده کاهش بلوغ ریه است و یک عامل خطر بالا برای سندرم دیسترس تنفسی نوزاد محسوب می‌شود. تست بدون استرس (NST) برای ضربان قلب جنین آزمایش چالش اکسی‌توسین بیماری‌ها در بارداری یک زن باردار ممکن است از قبل بیماری داشته باشد که ممکن است بدتر شود یا برای بارداری یا رشد پس از تولد فرزند خطرناک باشد دیابت شیرین و بارداری به بررسی اثرات متقابل دیابت شیرین (نه محدود به دیابت بارداری) و بارداری می‌پردازد. خطراتی که کودک را تهدید می‌کند شامل سقط جنین، محدودیت رشد، تسریع رشد، چاقی جنین (ماکروزومی)، پلی‌هیدرآمنیوس و نقایص مادرزادی است. لوپوس و بارداری باعث افزایش میزان مرگ جنین در رحم و سقط خودبه‌خودی (سقط جنین) و همچنین لوپوس نوزادی می‌شود. بیماری تیروئید در دوران بارداری، در صورت عدم درمان، می‌تواند اثرات نامطلوبی بر سلامت جنین و مادر داشته باشد. اثرات مخرب اختلال عملکرد تیروئید همچنین می‌تواند فراتر از بارداری و زایمان باشد و بر رشد عصبی-عقلی در اوایل زندگی کودک تأثیر بگذارد. تقاضا برای هورمون‌های تیروئید در دوران بارداری افزایش می‌یابد و ممکن است باعث بدتر شدن اختلال تیروئیدی شود که قبلاً مورد توجه قرار نگرفته بود. انعقادپذیری بیش از حد در دوران بارداری، تمایل طبیعی بدن زنان باردار به ایجاد ترومبوز (لخته شدن خون) است. خود بارداری به عنوان یک مکانیسم فیزیولوژیکی تطبیقی برای جلوگیری از خونریزی پس از زایمان، عاملی برای انعقادپذیری بیش از حد (انعقادپذیری بیش از حد ناشی از بارداری) است.Page 264 in: با این حال، هنگامی که با یک وضعیت انعقادپذیری بیش از حد زمینه‌ای اضافی ترکیب شود، خطر ترومبوز یا آمبولی ممکن است قابل توجه گردد.Page 264 in: استفراغ شدید بارداری (هیپرامزیس گراویداروم) در دوران بارداری به دلیل تهوع و استفراغ شدید و مداوم در دوران بارداری رخ می‌دهد. در صورت عدم درمان، می‌تواند منجر به کم‌آبی بدن، کاهش وزن و عدم تعادل الکترولیت‌ها شود. با این حال، اعتقاد بر این است که این بیماری ناشی از افزایش سریع سطح هورمون گنادوتروپین جفتی انسان (HCG) در خون است که توسط جفت آزاد می‌شود. در زنان باردار، پره اکلامپسی ممکن است پس از ۲۰ هفتگی بارداری، اغلب در زنانی که سابقه فشار خون بالا ندارند، رخ دهد. علائم پره اکلامپسی ممکن است شامل سردرد شدید، تغییرات بینایی و درد زیر دنده‌ها باشد. با این حال، در برخی از زنان، ممکن است علائم تا زمانی که برای معاینه معمول دوران بارداری مراجعه نکنند، بروز ننماید. القای زایمان و زایمان القای زایمان روشی برای تحریک مصنوعی یا زایمان زودرس در زنان است. دلایل القای زایمان می‌تواند شامل پره اکلامپسی، دیسترس جنینی، نقص عملکرد جفت، عقب‌ماندگی رشد داخل رحمی و عدم پیشرفت زایمان باشد که خطر عفونت و دیسترس جنینی را افزایش می‌دهد. | ## بخش 2: پزشکی زایمان | القا ممکن است از طریق چندین روش انجام شود: اختلال در غشاهای دهانه رحم کرم پساری پروستین، پروستاگلاندین E 2 تجویز داخل واژنی یا خوراکی میزوپروستول قرار دادن کاتتر فولی ۳۰ میلی‌لیتری در دهانه رحم پارگی غشاهای آمنیوتیک تزریق داخل وریدی اکسی توسین مصنوعی (پیتوسین یا سینتوسینون) در طول زایمان، متخصص زنان و زایمان وظایف زیر را انجام می‌دهد: با بررسی پرونده پرستاری، انجام معاینه واژن و ارزیابی اثر ایجاد شده توسط دستگاه پایش جنین (کاردیوتوکوگراف) پیشرفت زایمان را زیر نظر بگیرید تسکین درد، چه با اکسید نیتروژن، مواد افیونی، یا با بی‌حسی اپیدورال که توسط متخصصان بیهوشی، یا پرستار متخصص بیهوشی انجام می‌شود. سزارین، در صورتی که زایمان طبیعی با خطری مانند به خطر افتادن جنین یا مادر همراه باشد. عوارض و موارد اورژانسی موارد اضطراری اصلی شامل موارد زیر است: بارداری خارج رحمی زمانی است که جنین در لوله رحم (فالوپ) یا (به ندرت) روی تخمدان یا داخل حفره صفاقی لانه گزینی می‌کند. پره اکلامپسی بیماری است که با ترکیبی از علائم و نشانه‌های مرتبط با فشار خون بالای مادر تعریف می‌شود. علت آن ناشناخته است و نشانگرهایی برای پیش‌بینی پیشرفت آن از مراحل اولیه بارداری در حال بررسی هستند. برخی عوامل ناشناخته باعث آسیب عروقی در اندوتلیوم می‌شوند و باعث فشار خون بالا می‌گردند. اگر شدید باشد، به اکلامپسی پیشرفت کرده که در آن تشنج رخ می‌دهد و می‌تواند کشنده باشد. بیماران پره اکلامپسی مبتلا به سندرم هلپ نارسایی کبد و انعقاد داخل عروقی منتشر (DIC) را بروز می‌دهند. جدا شدن جفت زمانی است که جفت از رحم جدا می‌شود و اگر به‌طور مناسب مدیریت نشود، زن و جنین می‌توانند از خونریزی بمیرند. عوامل خطر زیادی از جمله جنین ماکروسمیک (بزرگ) وجود دارد، اما بسیاری از آنها نیز غیرقابل توضیح هستند. پارگی رحم می‌تواند در طول زایمان دشوار رخ دهد و جان جنین و مادر را به خطر بیندازد. اگر جنین ظرف چند دقیقه خارج نشود یا فشار از روی بند ناف برداشته نشود، جنین می‌میرد. خونریزی بارداری ممکن است به دلیل عوامل مختلفی مانند جفت سرراهی، پارگی یا پارگی رحم، آتونی رحم، باقی ماندن جفت یا قطعات جفت یا اختلالات خونریزی رخ دهد. علائمی که باید به آنها توجه کرد شامل علائم عفونت (تب یا هیپوترمی، افزایش ضربان قلب و تنفس، کاهش فشار خون) و درد شکم، نفاس تهاجمی (از دست دادن خون)، افزایش نفاس، لخته شدن خون، اسهال و استفراغ است. دوره پس از زایمان سازمان بهداشت جهانی بین استفاده از مراقبت‌های پس از زایمان، زمانی که مربوط به مراقبت از مادر پس از زایمان است، و مراقبت‌های پس از زایمان، زمانی که مربوط به مراقبت از نوزاد است، تمایز قائل می‌شود. زنی که در کشورهای غربی در بیمارستان زایمان می‌کند، می‌تواند به محض اینکه از نظر پزشکی پایدار شد، تصمیم به ترک آنجا بگیرد، که می‌تواند حتی چند ساعت بعد از زایمان باشد، اما معمولاً به‌طور متوسط یک یا دو روز بستری می‌شود؛ میانگین بستری پس از زایمان به دنبال سزارین سه تا چهار روز است. در این مدت، مادر از نظر خونریزی، عملکرد روده و مثانه و مراقبت از نوزاد تحت نظر است. مادر باردار دوستان و اعضای خانواده نزدیک خود را به خانه دعوت می‌کرد تا در طول زایمان همراه او باشند. حضور پزشکان و جراحان بسیار نادر بود و تنها در صورت بروز عوارض جدی و زمانی که ماما تمام تدابیر موجود را به کار گرفته بود، اتفاق می‌افتاد. فراخواندن یک جراح به عنوان آخرین راه‌حل تلقی می‌شد و حضور مردان در زایمان زنان در این دوره به عنوان توهین به حیا و عفت زنان قلمداد می‌گشت. قبل از قرن هجدهم قبل از قرن هجدهم و نوزدهم، مامایی به خوبی تثبیت شده بود اما زایمان به عنوان یک تخصص پزشکی خاص شناخته نمی‌شد. با این حال، موضوع و علاقه به دستگاه تناسلی زنان و اعمال جنسی را می‌توان به مصر باستان و یونان باستان نسبت داد. او در اواخر قرن اول میلادی و اوایل قرن دوم زندگی می‌کرد و آناتومی را مطالعه کرده و نظرات و تکنیک‌هایی در مورد سقط جنین، پیشگیری از بارداری – به ویژه مقاربت منقطع – و عوارض زایمان داشت. پس از مرگ او، تکنیک‌ها و آثار پزشکی زنان رو به زوال گذاشت؛ تعداد بسیار کمی از آثار او ثبت شد و تا اواخر قرن هجدهم، زمانی که زنان و زایمان به عنوان یک تخصص پزشکی دوباره ظهور کردند، باقی ماند. قرن هجدهم قرن هجدهم، آغاز پیشرفت‌های بسیاری در مامایی اروپا بود که مبتنی بر دانش بهتر از فیزیولوژی بارداری و زایمان بود. تا پایان قرن، متخصصان پزشکی شروع به درک آناتومی رحم و تغییرات فیزیولوژیکی که در طول زایمان رخ می‌دهد، کردند. همه این پیشرفت‌های پزشکی در زایمان، اهرمی برای ورود مردان به عرصه‌ای بود که قبلاً توسط زنان اداره و مدیریت می‌شد - مامایی. در قرن هجدهم، مردان پزشک شروع به آموزش در زمینه زایمان کردند و با دانش پیشرفته خود در آناتومی معتقد بودند که زایمان می‌تواند بهبود یابد. این زایشگاه‌های اولیه، مراکزی بودند که زنان برای زایمان به آنجا می‌آمدند، برخلاف رویه از زمان‌های بسیار قدیم که ماما در خانه زن در حال زایمان حضور می‌یافت. این نهاد، بیماران بی‌شماری را در اختیار ماماهای مرد قرار می‌داد تا تکنیک‌های خود را روی آنها تمرین کنند و راهی برای این مردان بود تا دانش خود را نشان دهند. برخی از پزشکان مرد نیز با دخالت مردان پزشک مانند خودشان در مامایی مخالف بودند و حتی پا را فراتر گذاشته و می‌گفتند که ماماهای مرد فقط برای ارضای شهوانی منحرفانه، به این حرفه روی آورده‌اند. ماماهای مرد استدلال می‌کردند که دخالت آنها در مامایی برای بهبود روند زایمان است. این مردان همچنین معتقد بودند که مامایی پیشرفت خواهد کرد و به تقویت خود ادامه خواهد داد. قرن نوزدهم پزشکان قرن هجدهم انتظار داشتند که رشته زنان و زایمان به رشد خود ادامه دهد، اما عکس این اتفاق افتاد. توضیح اصلی برای عدم پیشرفت در این دوران، رد رشته زنان و زایمان توسط جامعه پزشکی بود. | ## بخش 3: پزشکی زایمان | مؤسسات بزرگ اروپایی مانند کالج پزشکان و جراحان، زایمان را کاری غیرمردانه می‌دانست و از هرگونه ارتباط با زایمان به‌طور کلی خودداری می‌کرد. حتی زمانی که قانون پزشکی ۱۸۵۸ تصویب شد، که بیان می‌کرد دانشجویان پزشکی می‌توانند به عنوان پزشک واجد شرایط باشند، مامایی کاملاً نادیده گرفته شد. این امر ادامه تحصیل در رشته مامایی و همچنین به رسمیت شناخته شدن به عنوان پزشک یا جراح را تقریباً غیرممکن می‌کرد. زایمان نوزادان توسط پزشکان محبوب و به راحتی پذیرفته شد، اما ماماها همچنان در زایمان نقش داشتند. مامایی نیز در این دوران به دلیل افزایش مقررات و در نهایت نیاز به اخذ گواهینامه برای ماماها تغییر کرد. بسیاری از کشورهای اروپایی تا اواخر قرن نوزدهم، آموزش ماماها را زیر نظر داشتند و بر اساس شایستگی، گواهینامه صادر می‌کردند. بسیاری از پزشکان مرد زایمان می‌کردند، اما تعداد بسیار کمی از آنها خود را متخصص زنان و زایمان می‌نامیدند. پایان قرن نوزدهم با پیشرفت در آسپسی و بیهوشی، دستاورد قابل توجهی در این حرفه رقم زد که راه را برای معرفی و موفقیت بعدی سزارین هموار کرد. قبل از دهه ۱۸۸۰، میزان مرگ و میر در بیمارستان‌های بستری به سطح غیرقابل قبولی رسید و به یک نگرانی عمومی تبدیل شد. بسیاری از این مرگ و میرهای مادران به دلیل تب نفاسی بود که در آن زمان به عنوان تب زایمان شناخته می‌شد. در دهه ۱۸۰۰، ایگناز سملوایز متوجه شد که زنانی که در خانه زایمان می‌کنند، نسبت به زنانی که توسط پزشکان در بیمارستان‌های بستری زایمان می‌کنند، میزان ابتلا به تب زایمان بسیار کمتری دارند. تحقیقات او نشان داد که شستن دست‌ها با محلول ضدعفونی‌کننده قبل از زایمان، مرگ و میر ناشی از تب زایمان را ۹۰ درصد کاهش می‌دهد. بنابراین نتیجه گرفته شد که پزشکان بودند که بیماری را از یک مادر باردار به مادر دیگر منتقل می‌کردند. تا قرن بیستم طول کشید تا پیشرفت در تکنیک‌های آسپتیک و درک بیماری، نقش مهمی در کاهش میزان مرگ و میر مادران در بسیاری از جمعیت‌ها ایفا کند. تاریخچه مامایی در آمریکا توسعهٔ مامایی به عنوان یک حرفه برای پزشکان معتبر در آغاز قرن هجدهم اتفاق افتاد و بنابراین به دلیل استقلال بسیاری از کشورهای قاره آمریکا از قدرت‌های اروپایی، در اروپا و قاره آمریکا بسیار متفاوت توسعه یافت. «برخلاف اروپا و جزایر بریتانیا، که قوانین مامایی ملی بودند، در آمریکا، قوانین مامایی محلی و بسیار متنوع بودند.» زنان و زایمان در اواخر قرن نوزدهم از طریق توسعه روش‌هایی مانند اواریوتومی در حوزه پزشکی آمریکا مورد توجه قرار گرفتند. سپس این روش‌ها با جراحان اروپایی که جراحی‌ها را تکرار می‌کردند، به اشتراک گذاشته شد. این دوره‌ای بود که اقدامات ضدعفونی‌کننده، آسپتیک یا بیهوشی تازه به روش‌های جراحی و مشاهده‌ای معرفی شده بودند و بدون این روش‌ها، جراحی‌ها خطرناک و اغلب کشنده بودند. از جمله دو جراح که به خاطر مشارکت‌های خود در این زمینه‌ها شناخته شده‌اند، افرایم مک‌داول و جی. افرایم مک‌داول در سال ۱۷۹۵ یک عمل جراحی را ابداع کرد و اولین عمل جراحی تخمدان‌برداری را در سال ۱۸۰۹ روی یک بیوه ۴۷ ساله انجام داد که ۳۱ سال دیگر زنده ماند. او سعی کرده بود این عمل را با جان بل، که زیر نظر او طبابت می‌کرد و در ایتالیا بازنشسته شده بود، به اشتراک بگذارد. برادران اتلی، جراحان پنسیلوانیا، این روش را به‌طور روتین انجام می‌دادند و در مجموع ۴۶۵ جراحی انجام دادند - جان اتلی ۶۴ مورد از ۷۸ عمل را با موفقیت انجام داد در حالی که برادرش ویلیام ۳۸۷ عمل - را گزارش کرد. تا اواسط قرن نوزدهم، این عمل با موفقیت در اروپا توسط جراحان انگلیسی سر اسپنسر ولز و چارلز کلی و همچنین جراحان فرانسوی اوژن کوبرل، اوت نلاتون و ژول پن انجام می‌شد. ماریون سیمز جراحی بود که اولین بار فیستول مثانه به واژن را درمان کرد - وضعیتی که به بسیاری از موارد ناشی از فشار طولانی مدت جنین به لگن یا دلایل دیگری مانند تجاوز، هیسترکتومی یا سایر عمل‌های جراحی مرتبط است - و همچنین وی پزشک بسیاری از اعضای خانواده سلطنتی اروپا و بیستمین رئیس‌جمهور ایالات متحده، جیمز ای. او تحت تأثیر باورهای آن زمان در مورد درد و تعصب نسبت به مردم آفریقا، مهارت‌های جراحی خود را روی بردگان تمرین کرده و مهارت‌هایی را توسعه داده بود. یکی از زنانی که او روی آن عمل جراحی انجام داد، آنارکا وستکات نام داشت، زنی که او برای اولین بار به دلیل فیستول درمان کرد. نقش تاریخی جنسیت زنان و مردان تا قرن هجدهم نقش‌های بسیار متفاوتی در مراقبت‌های زایمان داشتند. نقش پزشک منحصراً توسط مردانی که به دانشگاه، یک نهاد کاملاً مردانه، می‌رفتند، ایفا می‌شد که آناتومی و فرایند تولید مثل را بر اساس آموزه‌های الهیاتی و فلسفه نظریه‌پردازی می‌کردند. بسیاری از باورها در مورد بدن زن و قاعدگی در قرن‌های هفدهم و هجدهم نادرست بودند؛ که آشکارا ناشی از فقدان پیشینه در مورد این عمل بود. بسیاری از نظریه‌های مربوط به علل قاعدگی از فلسفه بقراط سرچشمه گرفته‌اند.ماماها، به معنی «همراه زن»، کسانی بودند که در تولد و مراقبت از کودکان متولد شده و متولد نشده کمک می‌کردند، موقعیتی که به‌طور تاریخی عمدتاً در دست زنان بود. زنان همسایه یا خانواده در روند زایمان شرکت می‌کردند و به روش‌های مختلف به او کمک می‌کردند. تنها حالتی که مردان در زایمان به او کمک می‌کردند، حالت نشسته بود که معمولاً در کنار تخت برای حمایت از مادر انجام می‌شد. مردان در قرن نوزدهم وارد حوزه زنان و زایمان شدند و در نتیجه تمرکز این حرفه تغییر کرد. | ## جمع‌بندی | زنان و زایمان به عنوان یک حوزه مطالعاتی جدید و جداگانه از زایمان توسعه یافت و بر درمان بیماری‌ها و اختلالات اندام‌های جنسی زنان تمرکز داشت، که شامل شرایطی مانند یائسگی، مشکلات رحم و دهانه رحم و آسیب بافتی در نتیجه زایمان می‌شد.