موضوع مقاله: سکوشینبوتسو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سکوشینبوتسو | مقدمه: این واژه به یک رسم در آیین بودایی اشاره دارد که در آن راهبان با ریاضت‌طلبی به سرحد مرگ می‌رسند و بدنشان مومیایی می‌شود در حالی که هنوز زنده هستند.Jeremiah, Ken. | ## بخش 1: سکوشینبوتسو | McFarland, 2010 این رسم در برخی کشورهایی که آیین بودایی در آن‌ها جاری است مشاهده شده اما از واژه ژاپنی «سکوشینبوتسو» برای نامیدن آن در همه جا بهره برده می‌شود. باور بر این است که راهبان بی‌شماری اقدام به انجام این کار کرده‌اند اما تا کنون تنها ۲۴ مورد از این گونه مومیایییافت شده‌است. یک باور رایج این است که کوکای، بنیان‌گذار مکتب شینگون این رسم را از دودمان تانگ در چین به عنوان یک راز تانترا که آموخته بود، به همراه خود آورد. دست کم یک مورد مومیایی از جسدی ۵۵۰ ساله و «خود-مومیایی شده» موجود است که به یک راهب بودایی به نام سانگها تنزین نسبت داده می‌شود که در هیمالیای شمالی واقع در هند یافت شده‌است. این دقیقاً زمانی بود که حاکمان اسلامی به هند رسیده بودند و آیین بودایی در آن‌جا از میان رفته بود. طبق گفته پاول ویلیامز، سکوشینبوتسو، رسم ریاضت‌طلبانه Shugendō به احتمال الهام‌گرفته از کوکای، بنیان‌گذار شینگون باشد که با کاهش و سپس توقف خوردن خوراک و آب در حالی که دعاهای بودایی بر زبان می‌راند، جان خود را گرفت. این گونه ریاضت‌کشی و سپس مومیایی شدن در چین هم مشاهده شده اما با چه‌آن (آیین زِن در بودایی‌گری) مرتبط دانسته می‌شود. | ## بخش 2: سکوشینبوتسو | ژاپن یک شاخه از بودایی‌گری برخواسته از کوهستان‌ها به نام Shugendō در قرن هفتم میلادی ظهور کرد تا میان واجرایانا، شینتو و تائوئیسم گونه‌ای همتایی توحیدی ایجاد کند. یکی از رسوم ریاضت‌طلبانه این شاخه، سُکوشینبوتسو (یا سُکوشینجوبوتسو), به معنی ریاضیت‌کشی در کوهستان برای دست‌یابی به Buddha-nature در جسم فرد ریاضت‌کِش است. این رسم در یک ناحیه کوسهتانی ژاپن که شامل کوه هاگورو، کوه گاسان و کوه یودونو می‌شود، نشو و نما یافت. این کوهستان‌ها در آیین Shugendō تا کنون تقدس خود را حفظ کرده‌اند و هم‌اکنون نیز این رسوم در کوهپایه‌ها و دره‌های این کوهستان‌ها انجام می‌شود. در ژاپن عصر میانه، کم‌کم روند سکوشینبوتسو کامل‌تر شده؛ به گونه‌ای که یک راهب قادر باشد آن را از ۳٬۰۰۰ روز تا حتی ۱۰ سال به انجام برساند. راهب برای اجرای این رسم می‌بایست از یک برنامه خوراکی بسیار سخت‌گیرانه به نام مُکوجیکیگیو (به معنی "درخت‌خوری") پیروی کند. در این برنامه خوراکی، حق خوردن هیچ‌گونه غله‌ای وجود ندارد و راهب تنها مجاز است میوه کاج، سقز و دانه‌های گیاهی که در همان کوهستان یافت می‌شود، بخورد تا تمامی چربی بدنش از بین برود. | ## بخش 3: سکوشینبوتسو | راهب سپس می‌بایست میزان نوشیدنی‌ها را کاهش دهد که این منجر به کم‌بود آب بدن و در نتیجه، کوچک شدن همه اندام‌های بدن می‌شود. در پایان نیز راهب در حالت جهانا (مراقبه) و در حالی که نیانفو (یک مانترا دربارهٔ بودا) را زمزمه می‌کند، جان می‌سپارد. در یکی از قربان‌گاه‌های معبد هُنمیو-جی واقع در استان یاماگاتا هم‌اکنون یکی از قدیمی‌ترین گونه‌ها از این مومیایی‌های سکوشینبوتسو نگه‌داری می‌شود که نامش هُنمیوکای است. این روند خود-مومیایی کردن در اصل در استان یاماگاتا در شمال ژاپن بین قرن‌های ۱۱ تا ۱۹ میلادی پای گرفت و اعضای وجره‌یانه یکی از مکتب‌های بودایی‌گری به نام شینگون ("واژه درست") آن را ایجاد کردند. انجام‌دهندگان این رسم سکوشینبوتسو به این عمل به دیده خودکشی نمی‌نگریستند و برعکس، آن را گونه‌ای روشنی‌یافتگی معنوی قلمداد می‌کردند. رومیکو تاکاهاشی در سری داستان‌های اینویاشا, قصه یک کشیش به نام هاکوشین را روایت می‌کند که یک «مومیایی زنده» است و خود را از راه سکوشینبوتسو برای حفاظت از کسانی که به وی خدمت می‌کردند، قربنای می‌کند. | ## جمع‌بندی | در بازی ویدیویی افسانه زلدا: نفس وحش, راهبان در معبدهای باستانی به گونه‌ای مرتبط با سکوشینبوتسو ترسیم شده‌اند.