موضوع مقاله: حکومت چهارسالاری | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # حکومت چهارسالاری | مقدمه: این حکومت چهارنفره تا سال ۳۱۳ باقی ماند تا این که جنگ‌های داخلی بیشتر مدعیان قدرت را حذف کرد و نیمهٔ غربی و شرقی امپراتوری به دست کنستانتین بزرگ و لیسینیوس افتاد. | ## بخش 1: حکومت چهارسالاری | ایجاد در مرحلهٔ نخست، با انتصاب ماکسیمیان به امپراتوری مشترک در سال ۲۸۵، حکومت دونفره تشکیل شد. در سال ۲۹۳ دیوکلسین چنین اندیشید که تمرکز بیشتری بر مشکلات مدنی و نظامی نیاز است؛ بنابراین با موافقت ماکسیمیان، دو نفر دیگر یعنی گالریوس و کنستانتیوس کلوروس را نیز به عنوان سزار منصوب کرد. در سال ۳۰۵ دو امپراتور ارشد به اتفاق استعفا کردند و کنستانتیوس و گالریوس به مقام آگوستوس ارتقاء یافتند. چهار امپراتور پایگاه‌های خود را به جای رم در شهرهایی نزدیک‌تر به مرزها قرار دادند تا مقرهایی برای دفاع از امپراتوری در برابر رقیبان مرزی (به ویژه ساسانیان) و بربرها (در اصل ژرمن‌ها و نیز روند بی‌پایان ورود قبایل از استپ‌های شرقی) در راین و دانوب باشد. چهار پایتخت شامل شهرهای زیر بودند: نیکومدیا در شمال غربی آسیای صغیر (ازمیت کنونی در ترکیه) پایگاهی برای دفاع برابر حملات از سوی بالکان و ساسانیان و پایتخت دیوکلسین بود. سیرمیوم (سرمسکا میتروویسای کنونی در ناحیهٔ وویوودینا در صربستان) پایتخت گالریوس بود. آگوستوسا تروروروم (تری‌یر کنونی در آلمان) پایتخت کنستانتیوس کلوروس بود و در نزدیکی مرز استراتژیک راین قرار داشت. بندر آکویلیا در ساحل آدریاتیک و ابوراکوم (یورک کنونی در شمال انگلستان) نیز مراکز مهم ماکسیمیان و کنستانتیوس بودند. | ## بخش 2: حکومت چهارسالاری | هر امپراتوری محدودهٔ تأثیر خود را در حکومت داشت و در صحنهٔ جنگ، فرمانده عالی بود. در غرب، ماکسیمیان استان‌های غرب دریای آدریاتیک را تحت سلطه داشت و گل و بریتانیا در دست کنستانتیوس بود. موفقیت‌های نظامی یکی از بزرگ‌ترین مشکلات پیش روی امپراتوران در بحران قرن سوم، این بود که در زمان واحد می‌توانستند نیروها را تنها در یک جبهه فرماندهی کنند. همچنین سپردن قدرت به جانشین در نبود امپراتور همراه با احتمال خطر بود؛ زیرا ممکن بود جانشین با پیروزی در یک نبرد به رقیبی برای امپراتور تبدیل شود. از سوی دیگر، هر چهار امپراتور حکومت چهارنفره دارای درجهٔ یکسان بودند و اختیارات یکسانی داشتند. در هر دو نظام دونفره و چهارنفره این اطمینان وجود داشت که یک امپراتور در نزدیکی هر منطقهٔ بحران قرار دارد و می‌تواند مستقیماً نیروها را هدایت کند و نیز می‌توان همزمان در بیش از یک جبهه لشکرکشی کرد. پس از شکستی که در سال ۲۹۶ از ایرانیان خوردند، گالریوس در سال ۲۹۸ نرسه را شکست داد و به پیمان صلحی دست یافت که صلح میان دو امپراتوری را به مدت یک نسل حفظ کرد. کنستانتیوس غاصب بریتانیایی را شکست داد؛ ماکسیمیان گل را ساکت کرد و دیوکلسین شورش‌های مصر را سرکوب کرد. | ## بخش 3: حکومت چهارسالاری | سقوط در سال ۳۰۵ دورهٔ بیست‌سالهٔ دیوکلسین و ماکسیمیان پایان یافت و هر دو استعفا کردند. گالریوس و کنستانتیوس کلوروس به مقام آگوستوس رسیدند و ماکسیمینوس و فلاویوس والریوس سوروس را به عنوان سزار انتخاب کردند. در همین زمان، ماکسنتیوس پسر ماکسیمیان نیز که از رسیدن به قدرت بازمانده بود، سوروس را شکست داد، او را وادار به استعفا کرد و در سال ۳۰۷ به قتل رساند. در سال ۳۰۸ گالریوس، دیوکلسین و ماکسیمیان درخواست برگزاری شورای امپراتوری در کارنونتوم کردند. بیشتر مدعیان امپراتوری بین سال‌های ۳۰۹ و ۳۱۳ مردند یا در جنگ‌های داخلی کشته شدند. به این ترتیب در سال ۳۱۳ تنها دو امپراتور باقی ماندند: کنستانتین در غرب و لیسینیوس در شرق. کنستانتین در سال ۳۲۴ لیسینیوس را شکست داد، دو نیمهٔ امپراتوری را متحد کرد و خود را تنها آگوستوس اعلام کرد. | ## جمع‌بندی | در داستان شیر، کمد و جادوگر، فرزندان خانوادهٔ پونسی به صورت چهارنفره بر نارنیا حکومت می‌کردند.