موضوع مقاله: نیروی زمینی کانادا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نیروی زمینی کانادا | مقدمه: تا سال ۲۰۲۴، این نیرو شامل حدود ۲۲٬۵۰۰ پرسنل نیروی عادی، ۲۱٬۵۰۰ نیروی ذخیره و ۵٬۳۰۰ رنجرهای کانادایی است. | ## بخش 1: نیروی زمینی کانادا | ستاد فرماندهی آن در ستاد ملی دفاع در کارلینگ واقع در اتاوا قرار دارد و پایگاه‌ها و تأسیسات خود را در سراسر کانادا حفظ می‌کند. رهبری ارتش بر عهده فرمانده ارتش کانادا است که زیر نظر رئیس ستاد دفاع فعالیت می‌کند. ریشه‌های ارتش به شبه‌نظامیان کانادایی دوران استعمار بازمی‌گردد، اگرچه تقریباً تمام واحدهای کنونی آن پس از قانون شبه‌نظامیان ۱۸۵۵ تأسیس شدند که منجر به ایجاد شبه‌نظامیان فعال در استان کانادا گردید. اندکی پس از کنفدراسیون، شبه‌نظامیان فعال به تنها نیروی نظامی عملیاتی کانادا تبدیل شدند و پیش از تغییر نام به «ارتش کانادا» در طول جنگ جهانی دوم، در چندین درگیری شرکت کردند. این نیرو در سال ۱۹۶۵، پیش از یکپارچه‌سازی ارتش کانادا در سال ۱۹۶۸، تحت عنوان فرماندهی نیروی متحرک تجدید ساختار شد. در سال ۱۹۹۲ نام آن به فرماندهی نیروی زمینی تغییر یافت و در سال ۲۰۱۱ دوباره به نام «ارتش کانادا» بازگشت. ارتش به پنج آرایش نظامی سازماندهی شده است که شامل چهار لشکر مستقر در مناطق جغرافیایی مختلف (متشکل از عناصر نیروی عادی و ذخیره) و مرکز آموزش و دکترین ارتش کانادا برای توسعه آموزش و دکترین نظامی می‌شود. این چهار لشکر شامل چندین گروه تیپ هستند که از واحدهایی از هنگ سلطنتی توپخانه کانادا، سپاه زرهی سلطنتی کانادا و سپاه پیاده‌نظام سلطنتی کانادا تشکیل شده‌اند. ارتش از تجهیزات متنوعی استفاده می‌کند که بخشی از آن‌ها تولید داخل و بخشی دیگر از کشورهای دیگر تأمین شده است. تاریخچه ریشه‌ها و شبه‌نظامیان مقیم ریشه‌های ارتش کانادا به شبه‌نظامیان دوران استعمار که در فرانسه نو و آمریکای شمالی بریتانیا تأسیس شدند، بازمی‌گردد. این نیروهای شبه‌نظامی محلی، از اقدامات نظامی فرانسه و بریتانیا در این قاره پشتیبانی می‌کردند. این نیروها غیرسازمان‌یافته، عمدتاً آموزش‌ندیده و تنها به ندرت در طول سال فراخوانده می‌شدند. برخی از قدیمی‌ترین واحدهای ارتش کانادا، مانند واحد پیشینِ گارد سواره نظام فرماندار کل یعنی محافظان شخصی فرماندار کل، اصل و نسب خود را به این واحدهای شبه‌نظامی مقیم می‌رسانند. چندین واحد امروزی ارتش نیز تداوم‌بخش واحدهای کانادایی هستند که در طول جنگ ۱۸۱۲ تشکیل شدند. با این حال، تقریباً تمام واحدهای مدرن ارتش پس از تحول نظام نظامی کانادا از طریق قانون شبه‌نظامیان ۱۸۴۶ و قانون شبه‌نظامیان ۱۸۵۵ شکل گرفتند. توسعه شبه‌نظامیان فعال طرح‌های ایجاد یک «شبه‌نظامی فعال» داوطلب و آموزش‌دیده در استان کانادا با قانون شبه‌نظامیان ۱۸۴۶ آغاز شد، هرچند واحدهای فعال شبه‌نظامی تا پس از ایجاد یک چارچوب عملی‌تر از طریق قانون شبه‌نظامیان ۱۸۵۵ تشکیل نشدند. قانون شبه‌نظامیان ۱۸۶۸ به‌طور رسمی شبه‌نظامیان کانادایی، هم بخش مقیم و هم بخش فعال آن را، در چارچوب فدرال جدید ادغام کرد. با این حال، شبه‌نظامیان مقیم تا سال ۱۸۷۳ از کار افتادند و شبه‌نظامیان فعال را به عنوان تنها نیروی نظامی عملیاتی کانادا باقی گذاشتند. تا دهه ۱۸۸۰، نیروی دائمی فراتر از توپخانه گسترش یافت و شامل سپاه‌های پیاده‌نظام و سواره‌نظام نیز شد. در اواخر قرن نوزدهم، شبه‌نظامیان فعال یورش‌های فینی‌ها را از ۱۸۶۶ تا ۱۸۷۱ دفع کردند و مقاومت شمال-غرب را در سال ۱۸۸۵ شکست دادند. افسران شبه‌نظامیان فعال برای اولین بار در لشکرکشی نیل طی سال‌های ۱۸۸۴ تا ۱۸۸۵ در خدمات برون‌مرزی شرکت کردند، در حالی که واحدهای شبه‌نظامی فعال نخستین اعزام رسمی خود به خارج از کشور را در طول جنگ بوئر دوم از ۱۹۰۰ تا ۱۹۰۲ انجام دادند. سرلشکر ادوارد هاتون، افسر کل فرماندهی پیشین شبه‌نظامیان کانادا، این نیرو را این‌گونه توصیف کرد: «مجموعه‌ای از واحدهای نظامی بدون انسجام، بدون ستاد و بدون آن ادارات نظامی که یک ارتش به وسیله آن‌ها جابجا می‌شود، تغذیه می‌گردد یا در هنگام بیماری پرستاری می‌شود.» اصلاحات تحت رهبری فردریک بوردن، وزیر شبه‌نظامیان و دفاع از ۱۸۹۶ تا ۱۹۱۱، با ایجاد سپاه‌های مهندسی، پزشکی، مخابرات و پشتیبانی در اوایل دهه ۱۹۰۰، به این نیرو جانی دوباره بخشید. در سال ۱۹۰۴، جایگاه «افسر کل فرماندهی»، که به‌طور سنتی در اختیار یک افسر ارتش بریتانیا بود، با «رئیس ستاد کل شبه‌نظامیان» که توسط کانادا منصوب می‌شد، جایگزین گردید. سیاست‌هایی که کانادا در کنفرانس امپراتوری ۱۹۰۷ و کنفرانس دفاعی ۱۹۰۹ اتخاذ کرد، شبه‌نظامیان کانادایی را وادار به حفظ هماهنگی گسترده با ارتش بریتانیا در زمینه سازماندهی، تجهیزات و دکترین آموزشی نمود. اگرچه طرح‌های موجودی برای بسیج شبه‌نظامیان وجود داشت، اما این طرح‌ها برای پاسخگویی به نیازهای فوری جنگ بسیار کند تلقی شدند و به نفع ایجاد یک نیروی جدید، یعنی نیروی اعزامی کانادا (CEF)، کنار گذاشته شدند. بیشتر واحدهای CEF به‌طور خاص برای جنگ ایجاد شدند و تنها بعدها به عنوان بخشی از شبه‌نظامیان به رسمیت شناخته شدند، هرچند برخی از هنگ‌های پیش از جنگ، مانند هنگ سلطنتی کانادا، بخشی از CEF بودند. در آن سال، فرماندهی سپاه کانادا به سپهبد آرتور کری، افسر پیشین شبه‌نظامیان فعال غیردائمی کانادا (NPAM)، واگذار شد. واحدهای کانادایی برای نخستین بار در فوریه ۱۹۱۵ وارد خطوط مقدم شدند و تا سال ۱۹۱۸، سپاه کانادا به عنوان «قدرتمندترین نیروی ضربتی مستقل در هر جبهه نبرد» شناخته می‌شد؛ بخشی از این امر به دلیل حفظ تیپ‌های پیاده‌نظام چهار گردانی بود، در حالی که تیپ‌های ارتش بریتانیا به سه گردان کاهش یافته بودند. پس از جنگ، اقداماتی در درون شبه‌نظامیان کانادایی برای حفظ میراث و افتخارات نبردهای واحدهای نیروی اعزامی کانادا (CEF) انجام شد. دو واحد از CEF در نیروی دائمی ادغام شدند، در حالی که افتخارات سایر واحدها از طریق هنگ‌های شبه‌نظامیان فعال غیردائمی (NPAM) تداوم یافت. در سال ۱۹۲۳، جایگاه وزارتی غیرنظامی مسئول امور شبه‌نظامیان با سایر جایگاه‌های خدماتی تحت یک وزیر دفاع ملی واحد ادغام شد. در طول دهه ۱۹۳۰، شبه‌نظامیان برنامه تسلیح مجدد و سازماندهی مجدد را آغاز کردند، اگرچه بودجه آن منعکس‌کننده جایگاهش به عنوان پایین‌ترین اولویت در مقایسه با نیروی دریایی و نیروی هوایی بود. برخلاف جنگ جهانی اول، واحدهای بسیج‌شده عمدتاً از گردان‌های موجود شبه‌نظامیان تشکیل شدند، نه از آرایش‌های تازه تأسیس. در نوامبر ۱۹۴۰، نام «شبه‌نظامیان کانادایی» رسماً به ارتش کانادا تغییر یافت و شبه‌نظامیان فعال دائمی به ارتش کانادا (فعال) و شبه‌نظامیان فعال غیردائمی به ارتش کانادا (ذخیره) تبدیل شدند. یک تیپ برای مدت کوتاهی در طول سقوط فرانسه در سال ۱۹۴۰ وارد میدان شد و پس از آن، واحدهای ارتش کانادا عمدتاً به دفاع از بریتانیا در برابر تهاجم احتمالی آلمان مشغول بودند. ارتش کانادا بعدها نقش‌های عمده‌ای در تهاجم متفقین به سیسیل و ایتالیا، نبرد نرماندی و لشکرکشی شمال غرب اروپا ایفا کرد و تا ۵ مه ۱۹۴۵ با تسلیم آلمان در لونبورگ هیث در نبرد باقی ماند. در طول این درگیری، ارتش کانادا ارتش اول کانادا را تأسیس کرد که به بزرگ‌ترین ارتش میدانی کانادایی که تاکنون گردآوری شده بود تبدیل شد و بیش از ۴۵۰٬۰۰۰ پرسنل را تحت فرماندهی ژنرال هنری کررار در بر می‌گرفت. همانند جنگ جهانی اول، ارتش کانادا در عملیات‌ها تحت فرماندهی عالی بریتانیا خدمت می‌کرد. در طول جنگ، ۷۳۰٬۰۰۰ نفر در ارتش کانادا خدمت کردند که ۲۴٬۵۰۰ نفر از آن‌ها جان باختند. مشارکت آن در ناتو در سال ۱۹۴۹ نیز منجر به بزرگ‌ترین اندازه ارتش کانادا در زمان صلح شد. در این دوره، کانادا همچنین در عملیات‌های اولیه حافظ صلح سازمان ملل مانند سازمان نظارت بر آتش‌بس سازمان ملل در سال ۱۹۴۸، نیروی اضطراری سازمان ملل در طول بحران سوئز در سال ۱۹۵۶ و نیروی حافظ صلح سازمان ملل در قبرس در سال ۱۹۶۴ مشارکت کرد. ارتش کانادا همچنین چندین واحد را که بعداً در تیپ ۲۵ پیاده‌نظام کانادا ادغام شدند، برای خدمت تحت لشکر ۱ مشترک‌المنافع از فرماندهی سازمان ملل در طول جنگ کره فراهم نمود. دوره پس از یکپارچه‌سازی ارتش کانادا در دهه ۱۹۶۰ به دلیل محدودیت‌های بودجه‌ای و نیروی انسانی کاهش اندازه یافت. تا اواسط دهه ۱۹۶۰، دولت کانادا فرایند یکپارچه‌سازی شاخه‌های خدماتی جداگانه نیروهای مسلح کشور را به یک نیروی واحد آغاز کرد. به عنوان بخشی از یکپارچه‌سازی پیش‌بینی‌شده، ارتش در سال ۱۹۶۵ به فرماندهی نیروی متحرک سازماندهی مجدد شد، پیش از آنکه با دو شاخه خدماتی دیگر، نیروی دریایی سلطنتی کانادا و نیروی هوایی سلطنتی کانادا، یکپارچه شده و نیروهای مسلح کانادا را به عنوان یک نیروی واحد تشکیل دهد. این امر منجر به کاهش نیروی برخی واحدها به صفر و انتقال آن‌ها به فهرست تکمیلی نبرد شد. با این حال، واحدهای جدید دیگری نیز برای افزایش نمایندگی کانادایی‌های فرانسوی‌زبان ایجاد گردید. با این حال، تلاش‌های یکپارچه‌سازی با مقاومت هنگ‌های ارتش مواجه شد که آن را تلاشی برای پاک کردن تاریخ، سنت‌ها و هویت خود می‌دانستند. هویت‌ها و منش‌های هنگ‌ها به تدریج در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ در فرماندهی متحرک احیا شد. در اواخر دوران جنگ سرد، نیروهای مسلح کانادا کاهش اندازه یافت و استقرار نیروها در اروپا را کاهش داد، اگرچه به تعهدات حافظ صلح خود ادامه داد و تا سال ۱۹۸۹ در تمام مأموریت‌های حافظ صلح سازمان ملل شرکت کرد. پایان جنگ سرد باعث شد که نیروهای مسلح کانادا استقرارهای نظامی خود در اروپا را پایان دهند، هرچند نقش محدودی در جنگ خلیج فارس در سال ۱۹۹۱ ایفا کرد و در چندین مأموریت حافظ صلح شرکت نمود. در سال ۱۹۹۲، فرماندهی نیروی متحرک به عنوان بخشی از بازسازی گسترده‌تر پس از جنگ سرد، به فرماندهی نیروی زمینی تغییر نام داد. بسیاری از مأموریت‌های حافظ صلح ارتش پس از جنگ سرد، به‌ویژه در یوگسلاوی و رواندا، بی‌ثبات شدند و حافظان صلح با تهاجم و کمبود پشتیبانی کافی روبرو بودند. سوء رفتار هنگ هوابرد کانادا در طول عملیات در سومالی نیز به نظارت شدید عمومی و انحلال نهایی این هنگ منجر شد. مأموریت ۱۲ ساله افغانستان طولانی‌ترین کارزار نظامی بود که توسط نیروهای مسلح کانادا انجام شد. در سال ۲۰۱۱، فرماندهی نیروی زمینی به ارتش کانادا تغییر نام داد و نام پیش از یکپارچه‌سازی برای نیروهای زمینی نظامی کانادا احیا شد. فرماندهی توسط فرمانده ارتش کانادا، یک سپهبد، بر عهده گرفته می‌شود و یک سرلشکر به عنوان معاون وی خدمت می‌کند. | ## بخش 2: نیروی زمینی کانادا | فرمانده ارتش کانادا به رئیس ستاد دفاع گزارش می‌دهد، که او نیز به نوبه خود به وزیر دفاع ملی، رئیس وزارت دفاع ملی، گزارش می‌دهد. ارتش از چهار لشکر مبتنی بر جغرافیا و یک تشکیلات آموزشی، یعنی مرکز آموزش و دکترین ارتش کانادا (CADTC)، تشکیل شده است. این چهار لشکر و CADTC به ستاد فرماندهی ارتش کانادا گزارش می‌دهند که به سه بخش اصلی سازماندهی شده است: عملیات، راهبرد و ذخیره که هر کدام توسط یک سرتیپ رهبری می‌شوند. CADTC مسئول توسعه دکترین، مدیریت رشد فکری ارتش و نظارت بر تمام آموزش‌های انفرادی و جمعی در تأسیسات و لشکرهای خود است. دکترین پیشرفته و آینده جنگ نیز در مرکز جنگ زمینی ارتش کانادا (CALWC) توسعه می‌یابد که مجله ارتش کانادا با داوری همتا را نیز منتشر می‌کند. نیروی دائمی و نیروی ذخیره ارتش پرسنل و یگان‌های ارتش به دو بخش نیروی دائمی و نیروی ذخیره ارتش کانادا سازماندهی شده‌اند. نیروی دائمی از افسران و درجه‌داران غیرنظامی تشکیل شده است که برای خدمت نظامی مستمر و تمام‌وقت استخدام شده‌اند. پرسنل نیروی ذخیره ارتش در ده گروه تیپ کانادایی پراکنده شده‌اند که عمدتاً از سربازان ذخیره تشکیل شده‌اند، هرچند هر یگان شامل کادر کوچکی از پرسنل نیروی دائمی برای پشتیبانی اداری و آموزشی است. سربازان ذخیره معمولاً به صورت پاره‌وقت خدمت می‌کنند اما می‌توانند برای خدمت تمام‌وقت داوطلب شوند و به تقویت استقرارهای داخلی و خارجی نیروی دائمی کمک کنند. علاوه بر پشتیبانی از نیروی دائمی، گروه‌های تیپ نیروی ذخیره، آمادگی خود را برای پاسخ به بلایای طبیعی و سایر شرایط اضطراری داخلی در مناطق خود حفظ می‌کنند. لشکر ۱ کانادا پیشتر یک فرماندهی عملیات مشترک در ارتش بود، اما در سال ۲۰۱۵ به فرماندهی عملیات مشترک کانادا منتقل شد. سه لشکر از چهار لشکر دارای یک گروه تیپ مکانیزه رزمی هستند که توسط یک سرهنگ فرماندهی می‌شود و پرسنل آن از نیروی دائمی تشکیل شده است. هر گروه تیپ مکانیزه شامل دو گردان مکانیزه و یک گردان پیاده‌نظام سبک، یک گردان پشتیبانی، و هنگ‌ها و یگان‌هایی از سپاه زرهی سلطنتی کانادا، مهندسان نظامی کانادا، هنگ توپخانه سلطنتی کانادا و شاخه ارتباطات و الکترونیک است. بیشتر لشکرها همچنین دارای یک گروهان از شاخه اطلاعات و گشت‌های رنجر کانادایی هستند. ترکیب گروه‌های تیپ نیروی ذخیره ارتش به دلیل ریشه‌های تاریخی نیروی ذخیره در شبه‌نظامیان محلی، استانداردسازی نشده است، اگرچه معمولاً هنگ‌هایی از سپاه پیاده‌نظام سلطنتی کانادا و همچنین هنگ‌های شناسایی زرهی و توپخانه را در اختیار دارند. در مجموع، این گروه‌های تیپ شامل ۱۷ هنگ زرهی و یک اسکادران زرهی مستقل، ۱۶ هنگ توپخانه و سه آتشبار توپخانه مستقل و ۵۱ گردان پیاده‌نظام هستند. هنگ‌های پلیس نظامی نیروهای کانادایی عموماً در کنار یک لشکر مستقر شده و تحت کنترل عملیاتی آن قرار می‌گیرند، هرچند به‌طور رسمی جزئی از لشکر نیستند. چهار آرایش اصلی این لشکر را تشکیل می‌دهند: گروه تیپ ۵ مکانیزه کانادا (5 CMBG) گروه تیپ ۳۴ کانادا (34 CBG) گروه تیپ ۳۵ کانادا (35 CBG) گروه پشتیبانی لشکر ۲ کانادا گروه تیپ ۵ مکانیزه کانادا نزدیک به ۴٬۸۰۰ نیروی دائمی و ذخیره و تقریباً ۱٬۲۰۰ وسیله نقلیه دارد. گروه تیپ ۳۴ کانادا شامل ۲٬۵۰۰ سرباز ذخیره در ۱۵ هنگ است که ۹ تای آن‌ها در جزیره مونترال مستقر هستند. گروه تیپ ۳۵ کانادا شامل ۲٬۲۰۰ سرباز ذخیره است که در ۱۲ یگان در سراسر شرق کبک توزیع شده‌اند. علاوه بر این، یگان‌های زیر مستقیماً به ستاد فرماندهی لشکر در پایگاه پشتیبانی لشکر ۲ والکارتیه، بخش مونترال گزارش می‌دهند: مرکز آموزش لشکر ۲ کانادا گروهان ۴ اطلاعات هنگ ۵ پلیس نظامی گروه گشت ۲ رنجر کانادایی آموزش این لشکر در مدرسه رهبری و جذب نیروی نیروهای کانادایی و مرکز آموزش لشکر ۲ کانادا انجام می‌شود. تا سال ۲۰۲۵، این لشکر تقریباً ۵٬۸۰۰ سرباز نیروی دائمی، ۵٬۳۰۰ سرباز نیروی ذخیره و ۳٬۰۰۰ رنجر کانادایی دارد. پنج آرایش اصلی که این لشکر را تشکیل می‌دهند عبارتند از: گروه تیپ ۱ مکانیزه کانادا گروه تیپ ۳۸ کانادا (38 CBG) گروه تیپ ۳۹ کانادا (39 CBG) گروه تیپ ۴۱ کانادا (41 CBG) گروه پشتیبانی لشکر ۳ کانادا گروه تیپ ۳۸ از یگان‌هایی در سراسر ساسکاچوان، مانیتوبا و شمال غربی انتاریو تشکیل شده است. گروه تیپ ۳۹ از یگان‌های مستقر در بریتیش کلمبیا و گروه تیپ ۴۱ از یگان‌های مستقر در آلبرتا و قلمروهای شمال غربی تشکیل شده است. یگان‌های این لشکر در ۴۶ جامعه انتاریو پراکنده شده‌اند و تا سال ۲۰۲۵ شامل ۵٬۸۸۰ عضو نیروی دائمی، ۵٬۹۸۰ عضو نیروی ذخیره و ۶۲۰ رنجر کانادایی است. بزرگ‌ترین مراکز تجمع این لشکر شامل پادگان پتاواوا و پایگاه نیروهای کانادایی کینگستون است. این لشکر دارای پنج آرایش اصلی است: گروه تیپ ۲ مکانیزه کانادا گروه تیپ ۳۱ کانادا (31 CBG) گروه تیپ ۳۲ کانادا (32 CBG) گروه تیپ ۳۳ کانادا (33 CBG) گروه پشتیبانی لشکر ۴ کانادا آرایش نیروی ذخیره ارتش گروه تیپ ۳۱ در لندن مستقر است و نزدیک به ۲٬۵۰۰ عضو در ۱۲ یگان پراکنده در سراسر جنوب غربی انتاریو و بخش‌هایی از انتاریوی مرکزی دارد. گروه تیپ ۳۲ از ۳٬۰۰۰ سرباز در ۱۴ یگان مستقر در نعل اسب طلایی بزرگ تشکیل شده است. گروه تیپ ۳۳ یک آرایش نظامی است که شامل ۱۶ یگان نیروی ذخیره ارتش در شرق و شمال شرقی انتاریو است. علاوه بر گروه‌های تیپ و پشتیبانی، چندین آرایش و یگان دیگر مستقیماً به ستاد فرماندهی لشکر در اسلحه‌خانه دنیسون در تورنتو گزارش می‌دهند: مرکز آموزش لشکر ۴ کانادا هنگ ۲ پلیس نظامی گارد تشریفات گروهان ۲ اطلاعات گروه گشت ۳ رنجر کانادایی گارد تشریفات از نظر اداری یک زیرمجموعه از گارد پیاده فرماندار کل (GGFG) است، اما از داوطلبان نیروی دائمی و ذخیره از تمام عناصر نیروهای مسلح کانادا تشکیل شده است. گارد تشریفات با یونیفرم GGFG و گارد نارنجک‌انداز کانادایی، دو هنگی که به‌طور سنتی مسئول چنین وظایفی در اتاوا هستند، ملبس می‌شوند. این لشکر شامل ۲ یگان نیروی دائمی، ۲۰ یگان نیروی ذخیره، ۴ یگان ترکیبی (نیروی دائمی و ذخیره) و یک گروه گشت رنجر کانادایی است. تا سال ۲۰۲۵، این لشکر شامل ۲٬۱۵۱ عضو نیروی دائمی، ۲٬۷۹۱ عضو نیروی ذخیره، ۱٬۰۳۲ رنجر کانادایی و ۶۷۳ پرسنل غیرنظامی است. اگرچه مقر اصلی آن در کانادای آتلانتیک است، پرسنل آن از کینگستون، انتاریو نیز فعالیت می‌کنند. این لشکر شامل دو گروه تیپ است: گروه تیپ ۳۶ کانادا، با ستاد فرماندهی در هالیفاکس، نوا اسکوشیا، و گروه تیپ ۳۷ کانادا، با ستاد فرماندهی در مونکتون، نیوبرانزویک. علاوه بر این دو گروه تیپ، هشت یگان دیگر مستقیماً به ستاد فرماندهی لشکر در هالیفاکس گزارش می‌دهند: هنگ ۲۱ جنگ الکترونیک پایگاه پشتیبانی لشکر ۵ گیج‌تاون هنگ ۴ توپخانه (پشتیبانی عمومی)، RCA هنگ ۴ پشتیبانی مهندسی مرکز آموزش لشکر ۵ کانادا گروهان ۳ اطلاعات گروه گشت ۵ رنجر کانادایی فعالیت‌های نفوذ پرسنل تا سال ۲۰۲۴، ارتش کانادا شامل ۲۲٬۵۰۰ سرباز تمام‌وقت در نیروی دائمی بود. در همان سال، نیروی ذخیره ۲۱٬۵۰۰ سرباز پاره‌وقت داشت که شامل ۵٬۳۰۰ رنجر کانادایی می‌شد. علاوه بر افسران و درجه‌داران، ارتش ۳٬۵۰۰ پرسنل غیرنظامی را برای پشتیبانی از عملیات‌های خود به کار می‌گیرد. درجه و نشان درجه‌های نظامی در ارتش کانادا نشان‌دهنده جایگاه یک فرد در سلسله‌مراتب ارتش است. ساختار درجه برای تسهیل انتقال دستور در حین عملیات، تضمین وضوح فرماندهی و حفظ نظم و انضباط استفاده می‌شود. فرمانده کل قوا فرماندار کل کانادا در مقام خود به عنوان فرمانده کل قوای کانادا، مجاز به پوشیدن یونیفرم متمایز افسران عالی‌رتبه از هر یک از سه فرماندهی محیطی (زمینی، دریایی، هوایی)، از جمله ارتش کانادا، است. این یونیفرم دارای یک نوار آستین ژنرالی منحصربه‌فرد است که با نشان فرماندار کل تزیین شده است. نقش‌های آن‌ها معمولاً شامل نظارت بر پرسنل، برنامه‌ریزی و هدایت عملیات، تصمیم‌گیری در حوزه اختیارات خود و ارائه مشاوره برای دستیابی به اهداف عملیاتی است. نشان درجه برای افسران ژنرال ارتش، مانند سایر افسران ژنرال و پرچمدار نیروهای مسلح کانادا، شامل برگ‌های افرا است که تعداد آن‌ها با درجه افسر مطابقت دارد. نشان درجه برای افسران ارشد معمولاً از ترکیبی از ستاره‌های درجه و تاج سنت ادوارد تشکیل شده است، هرچند نشان برای سرگردها فقط شامل تاج است. نشان برای افسران جزء و افسران دون‌پایه/دانشجویان افسری فقط از ستاره‌های درجه تشکیل شده است که تعداد آن‌ها با درجه افسر مطابقت دارد. درجه‌داران درجه‌داران در ارتش وظایف عملیاتی و پشتیبانی را انجام می‌دهند و در حفظ ایمنی، انضباط و رفاه یگان‌های خود مشارکت دارند. اگرچه سرباز وظیفه (Private) پایین‌ترین درجه مشخص شده در قانون دفاع ملی است، برخی از یگان‌های ارتش به دلایل هنگ یا تاریخی از عناوین جایگزین برای درجه سرباز وظیفه استفاده می‌کنند. علاوه بر نشان‌های درجه، درجه‌دارانی که به عنوان استوار ارشد نیروهای کانادایی، استوار ارشد فرماندهی، یا استوار ارشد انتصاب ارشد منصوب می‌شوند، نشان‌های متمایزی برای نشان دادن انتصاب ارشد خود به تن می‌کنند. رهبران گروه‌های موسیقی نظامی، مانند سرگروه طبالان، نی‌انبان‌نوازان و ترومپت‌نوازان/شیپورچیان نیز نشان‌های متمایزی به نشانه انتصاب خود می‌پوشند. آموزش درجه‌دارانی که به تازگی به ارتش می‌پیوندند، آموزش‌های بنیادین خود را از طریق دوره صلاحیت نظامی پایه (BMQ) طی می‌کنند، در حالی که افسران تازه‌وارد دوره صلاحیت پایه افسری (BMOQ) را می‌گذرانند. برنامه‌های ورود افسران ارتش کانادا از طریق چندین برنامه ورودی، افسران خود را جذب می‌کند که هر یک برای داوطلبانی با سوابق تحصیلی و سطوح مختلف تجربه نظامی طراحی شده‌اند تا آن‌ها را به سطح مهارت مورد انتظار از یک افسر برسانند. این برنامه‌ها معمولاً شامل فراهم آوردن مسیرهایی برای تکمیل یک مدرک دانشگاهی است. به دلیل کمبود در برخی مشاغل افسری، «برنامه آموزش مداوم افسران» (CEOTP) برای داوطلبان منتخبی ایجاد شد که شرایط لازم برای خدمت به عنوان افسر را دارند اما فاقد مدرک دانشگاهی هستند. این برنامه به آن‌ها اجازه می‌دهد وارد ارتش شده و همزمان با خدمت، مدرک خود را تکمیل کنند. چندین برنامه ورودی، انتقال درجه‌داران در حال خدمت به مقام افسری را تسهیل می‌کنند. «برنامه اعطای درجه افسری از میان درجه‌داران» به داوطلبان باتجربه‌ای که پتانسیل افسری از خود نشان می‌دهند، درجه اعطا می‌کند و مکمل سایر مسیرهای جذب افسر است. | ## بخش 3: نیروی زمینی کانادا | «برنامه اعطای درجه افسری با شرایط خاص» از مهارت‌های درجه‌داران ارشد، مانند استواران ارشد، بهره می‌برد و مسیری برای دریافت درجه افسری برای آن‌ها فراهم می‌کند. ارتش همچنین چندین مدرسه را از طریق مرکز آموزش رزمی (CTC) اداره می‌کند، از جمله مرکز جنگاوری پیشرفته ارتش کانادا و مدرسه تاکتیک. چندین مدرسه یکپارچه نیروهای مسلح کانادا نیز برای پرسنل ارتش قابل دسترس است، از جمله کالج نیروهای مسلح کانادا و مدرسه مهندسی نظامی نیروهای مسلح کانادا وابسته به CTC. این مؤسسه اخیر تا سال ۱۹۶۸ توسط ارتش اداره می‌شد، تا اینکه مأموریت آن برای پاسخگویی به نیازهای نیروی دریایی و نیروی هوایی گسترش یافت. یونیفرم‌ها یونیفرم‌های مورد استفاده در ارتش کانادا توسط دستورالعمل پوشش برای نیروهای مسلح کانادا تنظیم می‌شود. سوءاستفاده از شباهت یونیفرم‌های ارتش کانادا طبق ماده ۴۱۹ قانون کیفری کانادا جرم محسوب شده و مجازات آن محکومیت اختصاری است. لباس روزانه و عملیاتی یونیفرم شماره ۳ یونیفرم خدمت ارتش کانادا است که برای وظایف روزمره و سفر پوشیده می‌شود. این یونیفرم شامل یک کلاه بره، کراوات، کت خدمت و شلوار به رنگ‌های محیطی ارتش، همراه با کفش چرمی مشکی است. مدل‌های مختلف آن شامل شماره ۳آ (نسخه آستین بلند) و شماره ۳ب (نسخه آستین کوتاه) است. یونیفرم شماره ۴ لباس عملیاتی است که در حین عملیات، آموزش‌های عملیاتی یا طبق دستور پوشیده می‌شود. این لباس‌ها شامل پوشاک رزمی میدانی با طرح استتار دیجیتال کدپت، و همچنین لباس‌های رزمی هوانوردی و دریایی است. یونیفرم‌های عملیاتی در سراسر نیروهای مسلح کانادا استفاده می‌شوند و مختص یک فرماندهی محیطی خاص نیستند. یونیفرم‌های خدمت ارتش نیز می‌توانند برای مناسبت‌های رسمی استفاده شوند؛ یونیفرم شماره ۱ نحوه استفاده از آن را هنگام پوشیدن با مدال‌ها و الحاقات مشخص می‌کند و یونیفرم شماره ۱آ نحوه استفاده از آن را تنها با مدال‌ها مشخص می‌کند. یونیفرم کامل جهانی ارتش، یعنی یونیفرم شماره ۱ب، رسمی‌ترین لباس ارتش است و شامل یک کلاه ولسلی سفید، یک کت قرمز و شلوار آبی سلطنتی است. اکثر یگان‌ها مجاز به داشتن تفاوت‌های جزئی در هنگ برای بازتاب تاریخچه یگان هستند، هرچند برخی یگان‌ها مجاز به تفاوت‌های قابل توجهی نسبت به یونیفرم کامل جهانی هستند. این شامل تغییرات در کلاه برای توپخانه، هوسار، گاردهای سواره، هنگ‌های تفنگدار، و هنگ‌های ایرلندی و هنگ‌های اسکاتلندی-کانادایی دامن‌پوش، و همچنین تغییرات در رنگ تونیک یا دابلِت می‌شود. برخلاف سایر یونیفرم‌های نیروهای مسلح کانادا که به پرسنل تحویل داده می‌شوند، یونیفرم‌های کامل معمولاً توسط خود فرد نظامی خریداری می‌شود، به جز دانشجویان افسری در کالج‌های نظامی کانادا و داوطلبان گارد تشریفات که این یونیفرم‌ها به آن‌ها ارائه می‌شود. الگوی استاندارد آن شامل یک ژاکت مهمانی قرمز، جلیقه آبی و شلوار یا دامن اسکاتلندی (کیلت) است. همانند یونیفرم‌های کامل، چندین یگان ارتش دارای تغییرات هنگ مجاز برای لباس مهمانی خود هستند. این تانک‌ها توسط خودروهای جنگی پیاده‌نظام لاو ۶ پشتیبانی می‌شوند که پشتیبانی آتش، حفاظت و تحرک پیشرفته‌ای برای پیاده‌نظام فراهم می‌کنند. خودروهای شناسایی زرهی و فرماندهی و کنترل در حال استفاده شامل خودروی زرهی کایوتی و خودروی گشت زرهی تاکتیکی تکسترون هستند. خودروهای پشتیبانی زرهی در حال استفاده شامل خودروی پشتیبانی رزمی زرهی و مدل‌های ۲ای‌آروی و ۲ای‌ای‌وی لئوپارد هستند که دو مدل آخر برای بازیابی زرهی و اهداف مهندسی استفاده می‌شوند. سایر خودروهای پشتیبانی شامل خودروی چرخ‌دار پشتیبانی سبک، سیستم خودروی پشتیبانی متوسط و خودروی چرخ‌دار لجستیک سنگین هستند. ارتش همچنین چندین خودروی زرهی تخصصی برای مین‌روبی و پاک‌سازی مسیر به کار می‌گیرد، از جمله بوفالو و هاسکی وی‌ام‌ام‌دی. جنگ‌افزارها جنگ‌افزار استاندارد ارتش کانادا تفنگ‌های ۵٫۵۶ میلی‌متری کلت کانادا سی۷ و سی۸ است، در حالی که تپانچه سی۲۲ سلاح کمری استاندارد است. سی۷ای۲ به عنوان تفنگ تهاجمی شخصی استاندارد عمل می‌کند، در حالی که کارابین سی۸ای۳ در مواقعی که محدودیت‌های فضایی استفاده از سی۷ای۲ را محدود می‌کند، به کار می‌رود. جنگ‌افزار تک‌تیرانداز دوربرد تعیین‌شده ارتش کانادا است، در حالی که کلت کانادا سی۲۰ دی‌ام‌آر تفنگ تیرانداز معین است. جنگ‌افزارهایی که برای پشتیبانی و آتش مداوم استفاده می‌شوند شامل مسلسل سبک سی۹ای۲، مسلسل همه‌منظوره سی۶ای۱ و مسلسل سنگین ام۲اچ‌بی هستند. دیگر جنگ‌افزارهای مورد استفاده سربازان کانادایی شامل خمپاره‌انداز ۸۱ میلی‌متری برای آتش غیرمستقیم و جنگ‌افزار ضد تانک ام۷۲ لا است. ارتش کانادا دو سیستم توپخانه دارد: هویتزر سی۳ ۱۰۵ میلی‌متری و هویتزر ام۷۷۷ ۱۵۵ میلی‌متری. سیستم اول پشتیبانی آتش نزدیک را فراهم می‌کند، در حالی که سیستم دوم می‌تواند تا فاصله پشتیبانی آتش ارائه دهد. هویتزر ام۷۷۷ همچنین قادر است با گلوله توپخانه هدایت‌شونده ام۹۸۲ اکسکالیبور ترکیب شود و آتش دقیقی تا فاصله فراهم کند. این پایگاه‌ها شامل پایگاه نیروهای مسلح کانادا گیج‌تاون در نیوبرانزویک، پایگاه نیروهای مسلح کانادا ولکترتیر در کبک، پادگان پتاواوا، پایگاه نیروهای مسلح کانادا کینگستون و پایگاه نیروهای مسلح کانادا تورنتو در انتاریو، پایگاه نیروهای مسلح کانادا شایلو در مانیتوبا، و پایگاه نیروهای مسلح کانادا ادمونتون و پایگاه نیروهای مسلح کانادا سافیلد در آلبرتا هستند. پایگاه سافیلد بزرگ‌ترین پایگاه ارتش کانادا است که میزبان بزرگ‌ترین منطقه آموزش نظامی ارتش و همچنین یگان آموزشی ارتش بریتانیا در سافیلد است. ستاد فرماندهی ارتش کانادا، محل مرکزی اداری و فرماندهی ارتش، در ستاد دفاع ملی کارلینگ در اتاوا واقع شده است. تقریباً ۹۷ درصد کانادایی‌ها در فاصله ۴۵ دقیقه‌ای از یک زرادخانه نیروی ذخیره ارتش کانادا زندگی می‌کنند. نمادها نشان‌ها ارتش کانادا و تیپ‌ها، گروه‌های پشتیبانی و هنگ‌های آن، همگی نشان‌های متمایزی دارند که به عنوان شناسه بصری این فرماندهی‌ها و یگان‌ها عمل می‌کنند. نشان‌های ارتش کانادا توسط وزیر دفاع ملی تأیید می‌شوند و هر نشانی که حاوی یک نماد سلطنتی مانند تاج باشد، نیازمند مجوز پادشاه یا فرماندار در شورا نیز است. نشان ارتش کانادا نشان ارتش کانادا از سه برگ افرای به هم چسبیده تشکیل شده که روی دو شمشیر متقاطع قرار گرفته و تاج بر بالای آن است. سه برگ افرا از نشان ملی کانادا گرفته شده‌اند و نشان‌دهنده میراث ارتش و خدمت آن به پادشاه و کشور کانادا هستند. پیش از اتخاذ یک نشان منحصر به فرد، ارتش از نشان ملی کانادا به عنوان نشان خود استفاده می‌کرد. بحث‌ها در مورد یک نشان منحصر به فرد برای ارتش از اوایل سال ۱۹۴۵، پیش از انتخاب طرح دوگید، آغاز شده بود. چندین فرمان ارتش کانادا در سال‌های بعد صادر شد که طرح را تغییر دادند، مانند سال ۱۹۵۳ که تاج از تاج تودور به تاج سنت ادوارد تغییر یافت. پس از یکپارچه‌سازی شاخه‌های نظامی کانادا در سال ۱۹۶۸ و تشکیل نیروهای مسلح کانادا، نشان ارتش با نمادهای نیروهای مسلح جایگزین شد. یک نشان جدید برای فرماندهی متحرک نیرو در سال ۱۹۶۷ در آستانه یکپارچه‌سازی تأیید شد که شامل یک برگ افرا ۱۱-پر قرمز بر روی یک زمینه سفید بر فراز چهار سرپیکان آبی بود که به چهار جهت اصلی اشاره داشتند و نماد هویت ملی و تحرک از طریق زمین، دریا و هوا بودند. این نشان پس از تأیید سلطنتی در سپتامبر ۱۹۶۸ در قاب‌های نشان‌شناسی استاندارد فرماندهی‌های نیروهای مسلح کانادا گنجانده شد و توصیف رسمی نشان‌شناسی آن در سال ۱۹۷۶ منتشر شد. پس از سازماندهی مجدد فرماندهی متحرک نیرو به فرماندهی نیروی زمینی، نشان جدیدی برای ارتش ایجاد شد که بر اساس نشان اصلی ارتش کانادا بود اما به جای سه برگ به هم چسبیده، یک برگ افرا داشت. در طول این سازماندهی مجدد، پیشنهادی برای بازگرداندن نشان اصلی ارتش کانادا برای ستاد فرماندهی نیروی زمینی وجود داشت، اما اجرا نشد. کمی بعد و پس از تغییر نام فرماندهی نیروی زمینی به ارتش کانادا، نشان جدیدی اتخاذ شد که نشان اصلی ارتش کانادا پیش از یکپارچه‌سازی را در قاب نشان‌شناسی نیروهای مسلح کانادا گنجانده بود. در سال ۲۰۱۶، ارتش نشان جدیدی را تأیید کرد که طرح اصلی سال ۱۹۴۷ را احیا کرده و قاب نشان‌شناسی را حذف کرد. پرچم ارتش کانادا پرچم ارتش کانادا به رنگ قرمز است که در سال ۲۰۱۸ به تصویب رسید و مزین به یک برگ افرای سفید است که نشان ارتش کانادا بر روی آن قرار دارد و پرچم کانادا در کانتون آن دیده می‌شود. رنگ قرمز به دلیل اینکه رنگ رسمی ارتش است استفاده شده، برگ افرای سفید بر اساس نمادی است که سربازان کانادایی در جنگ جهانی اول بر تن داشتند، و پرچم ملی در کانتون نشان‌دهنده استفاده از آن به عنوان پرچم یک فرماندهی نیروهای مسلح کانادا است. مارش‌ها ارتش کانادا، به همراه تشکیلات و یگان‌هایش، دارای مارش‌های مجاز و متمایزی برای سازمان‌های خود هستند. سخنگوی ارتش در آن زمان اشاره کرد که مارش قبلی نه «چندان خوش‌آهنگ» و نه «به‌راحتی قابل تشخیص» بود، در حالی که مارش جدید «هم از نظر نام و هم از نظر آهنگ مناسب» است. نماد خوش‌یمن (مسکات) ارتش یک خرس انسان‌نما را به عنوان نماد خوش‌یمن خود برای نمایندگی پرسنلش برگزید. نام «جونو» از طریق یک مسابقه عمومی در سال ۲۰۰۳ انتخاب شد که به افتخار پیاده‌سازی در ساحل جونو در نبرد نرماندی نام‌گذاری شده است. در روز یادبود سال ۲۰۱۵، ارتش یک خرس قطبی را در باغ‌وحش تورنتو به عنوان «مسکات زنده» خود پذیرفت، او را نیز جونو نامید و به او درجه سرباز وظیفه افتخاری اعطا کرد. | ## جمع‌بندی | او بعداً در اولین سالگرد تولدش به درجه سرجوخه افتخاری و در پنجمین سالگرد تولدش به درجه سرجوخه ارشد افتخاری ترفیع یافت.