موضوع مقاله: دوک‌نشین بایرن | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # دوک‌نشین بایرن | مقدمه: پایتخت و محل اقامت آن مونیخ بود و در طول دوره های مختلف دوک‌نشین‌های زیرمجموعه، لندزهوت، اینگولشتات و اشتراوبینگ نیز در آن قرار داشتند. | ## بخش 1: دوک‌نشین بایرن | از سال ۱۱۸۰ به بعد، سلسله ویتلسباخ بر بایرن حکومت می‌کرد، اگرچه قرن‌های ۱۲ تا ۱۵ شاهد چندین تقسیم‌بندی در این سرزمین بود که تنها با قانون ارشدیت ۱۵۰۶ به پایان رسید. بایرن نقش برجسته‌ای در اصلاحات متقابل ایفا کرد و از جنگ سی‌ساله با دستاوردهای ارضی بیرون آمد. از زمانی که دوک‌های باواریا در سال ۱۶۲۳ به مقام انتخاباتی دست یافتند تا زمانی که مقام انتخاباتی باواریا در سال ۱۸۰۶ لغو شد، اصطلاح « انتخابگرنشین بایرن» مورد استفاده قرار می‌گرفت، اگرچه این دوک‌نشین به طور رسمی همچنان وجود داشت. از قرن ششم تا قرن هشتم میلادی یک منطقهٔ مرزی در بخش جنوب شرقی از پادشاهی مروونژی‌ها بود که توسط دوک‌های بایرن و تحت سیادت فرانک‌ها اداره می‌گردید. در اواخر قرن نهم یک دوک‌نشین جدید از همین منطقه و از بطن آن ایجاد گردید که یکی از دوک‌نشین‌های پادشاهی آلمان و امپراتوری مقدس روم بود. پیشینه مادر دوک‌نشین باواریا، دوک‌نشین تنه اصلی باواریا بود که قدمت آن به سال‌های ۵۵۱/۵۵۵ برمی‌گردد. | ## بخش 2: دوک‌نشین بایرن | بین سال‌های ۱۰۷۰ تا ۱۱۸۰ میلادی امپراتور فریدریش بارباروسا از خاندان اشتاوفر از مخالفان عمدهٔ دوک بایرن هاینریش شیر بود و در درگیری‌های نهایی که بین هاینریش شیر و فریدریش بارباروسا صورت گرفت، فریدریش پیروز شد و هاینریش را از تیول‌داری دوکنشین های بایرن و زاکسن عزل کرد. بایرن پس از آن به دودمان ویتلسباخ تعلق گرفت که تا سال ۱۹۱۸ آن را در اختیار داشتند. در سال ۱۱۸۰، با تبعید هاینریش شیر و جدایی اشتایرمارکSteiermark به عنوان یک دوک‌نشین جداگانه، «دوکنشین قبیله ای بایرن» به پایان رسید. تثبیت قدرت خاندان ویتلسباخ و گسترش قلمرو تاریخ بایرن در قرون وسطی با برآمدن خاندان مقتدر ویتلسباخ در سال ۱۱۸۰ میلادی گره خورده است، زمانی که فریدریش بارباروسا حاکمیت این سرزمین را به اوتو یکم واگذار کرد. در این دوره، با توسعه شهرها و تأسیس صومعه‌های بزرگ، بایرن به یکی از ارکان ثبات در جنوب امپراتوری تبدیل گردید. وصلت‌های سیاسی با خاندان‌های بزرگ اروپایی و کنترل بر مسیرهای تجاری آلپ، ثروت و نفوذ بی‌نظیری را برای دوک‌های ویتلسباخ به ارمغان آورد که پایه و اساس تبدیل شدن بایرن به یک قدرت درجه اول در سیاست‌های امپراتوری مقدس روم گشت. | ## بخش 3: دوک‌نشین بایرن | دوران تقسیمات موروثی و شکوفایی فرهنگی مونیخ در سده‌های سیزدهم و چهاردهم میلادی، دوک‌نشین بایرن شاهد مجموعه‌ای از تقسیمات موروثی میان شاخه‌های مختلف خاندان ویتلسباخ بود که منجر به پدید آمدن واحدهای سیاسی مستقلی همچون بایرن علیا، بایرن سفلی و بایرن-لاندسهوت شد. علی‌رغم این تجزیه سیاسی، هویت مشترک بایرنی و پیوندهای خونی، مانع از فروپاشی کامل ساختار دوک‌نشین گردید. شکوفایی هنر گوتیک، تدوین قوانین مدنی نوین و حمایت از فیلسوفان نواندیش در دربار مونیخ، بایرن را به کانون تلاقی تفکرات سیاسی و مذهبی در اواخر قرون وسطی بدل کرد. اتحاد مجدد و صعود به مقام انتخابگری بحران‌های ناشی از تقسیمات موروثی در نهایت با تصویب قانون «اولاد ذکور» در سال ۱۵۰۶ میلادی توسط آلبرت چهارم به پایان رسید که به اتحاد دائمی تمامی اراضی بایرن منجر شد. این تمرکز قدرت، بایرن را به دژ استوار مذهب کاتولیک در جریان اصلاحات پروتستانی تبدیل کرد. | ## جمع‌بندی | این تحول حقوقی، جایگاه بایرن را به عنوان یکی از عالی‌ترین مراجع تصمیم‌گیرنده در امپراتوری تثبیت کرد و راه را برای تبدیل شدن آن به یک پادشاهی مستقل در عصر ناپلئونی هموار ساخت.