موضوع مقاله: حرفه: خبرنگار | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # حرفه: خبرنگار | مقدمه: حرفه: خبرنگار که همچنین با نام مسافر نیز شناخته می‌شود، یک فیلم هنری درام نئو نوآر ساخت سال ۱۹۷۵ به کارگردانی میکل آنجلو آنتونیونی است. | ## بخش 1: حرفه: خبرنگار | این فیلم که توسط آنتونیونی، مارک پپلو و پیتر ولن نوشته شده است، دربارهٔ یک روزنامه‌نگار انگلیسی-آمریکایی به نام دیوید لاک (جک نیکلسون) است که در حین کار بر روی یک فیلم مستند در چاد، هویت یک تاجر مرده را، غافل از اینکه مَرد مُرده دلال اسلحه است، مال خود می‌کند. مسافر با همبازیگری ماریا اشنایدر، واپسین فیلم در میان سه فیلمی است که آنتونیونی با تهیه‌کننده کارلو پونتی و مترو-گلدوین-مایر، پس از آگراندیسمان و نقطه زابریسکی قراردادش را بسته بود. بازیگران * جک نیکلسون در نقش دیوید لاک ماریا اشنایدر در نقش دختر استیون برکوف در نقش استفن ایان هندری در نقش مارتین نایت جنی روناکر در نقش راشل لاک آمبرویز بیا در نقش آچهبه چارلز مولوهیل در نقش دیوید رابرتسون خوزه ماریا کافارل به عنوان نگهبان هتل جیمز کمبل در نقش دکتر جادوگر Manfred Spies در نقش غریبه آلمانی ژان باپتیست تیمله در نقش قاتل آنجل دل پوزو به عنوان بازرس پلیس ساخت در یک برداشت طولانی در آغاز فیلم، لاک (نیکلسون) در اتاق هتل خود در حال جابه‌جایی عکس‌های گذرنامه است، در حالی که نوار ضبط شده‌ای که گفتگوی میان لاک و رابرتسون را که اکنون مرده پخش می‌کند. دوربین بدون بریدگی حرکت می‌کند تا ظاهر زنده رابرتسون را در بالکن، زمانی که لاک در کنار او ظاهر می‌شود و آن دو به صحبت ادامه می‌دهند، بگیرد که یک فلاش بک تک شات بدون تقطیع است. پلان ماقبل آخر فیلم یک شات ردیابی هفت دقیقه‌ای است که از اتاق هتل لاک شروع می‌شود و به میدانی خاک‌آلود و فرسوده نگاه می‌کند، از میله‌های پنجره هتل بیرون می‌رود و به میدان می‌رود، ۱۸۰ درجه می‌چرخد و در نهایت به نمای بیرونی نزدیک از فضای داخلی اتاق بازمی‌گردد.Chatman, pp. با این حال، میدان گاوبازی در میدان به‌طور قابل تشخیصی میدان گاوبازی در شهر اسپانیایی ورا، در استان آلمریا است. در یک گفتگو که چند دهه‌ها بعد انجام شد، نیکلسون گفت که آنتونیونی کل هتل را ساخته تا بتواند این نما را بگیرد. از آنجایی که فیلمبرداری ممتد و بدون قطع بود، تنظیم دیافراگم لنز امکان‌پذیر نبود چراکه دوربین از اتاق بیرون و به سمت میدان می‌رفت. از این رو، برای به حداقل رساندن کنتراست نوری بین روشنایی بیرون و اتاق، فیلم باید در اواخر بعد از ظهر و نزدیک غروب گرفته شود. در میدان باد می‌وزید و خدمه برای اطمینان از حرکت روان دوربین به سکون نیاز داشتند. آنتونیونی سعی کرد دوربین را در یک کره قرار دهد تا باد کمتر آن را تکان دهد، اما این کره از پنجره بیرون نمی‌رفت. | ## بخش 2: حرفه: خبرنگار | در صحنه، به نظر می‌رسد که میله‌ها ممکن است تنظیم شده باشند که با نزدیک شدن دوربین به آنها حذف شوند. دوربین روی یک مسیر سقفی در اتاق هتل حرکت می‌کرد و وقتی به بیرون از پنجره می‌آمد، قرار بود توسط یک قلاب آویزان شده از یک جرثقیل غول پیکر به ارتفاع نزدیک به ۳۰ متر بلند شود. سیستمی از ژیروسکوپ بر روی دوربین تعبیه شده بود تا در حین جابجایی از این مسیر صاف داخلی به جرثقیل بیرون، آن را ثابت نگه دارد. لاک (نیکلسون) از دختر می‌خواهد که وسایلش را از هتل بگیرد تا دوستش از بی‌بی‌سی او را نبیند. حرفه: خبرنگار به دلیل فیلمبرداری (توسط لوچیانو توولی) و بازیگری اش به‌طور گسترده‌ای مورد تحسین قرار گرفته است. این فیلم توسط منتقدانی مانند پیتر تراورز از رولینگ استون و مانولا دارگیس از نیویورک تایمز تحسین شد. راجر ایبرت در سال ۱۹۷۵ نقدی منفی به فیلم نوشت، اما در سال ۲۰۰۵ که دوباره آن را مرور کرد، نقد بسیار مثبت‌تر از فیلم داشت و نوشت که این تغییر از یک نگاه ادراکی به هویت، از خود بیگانگی و میل انسانی برای فرار از خود ناشی شده است. در نظرسنجی منتقدان سایت اند ساوند در سال ۲۰۱۲، حرفه: خبرنگار در رتبه ۱۱۰ قرار گرفت. او نوشت: «خالی بودن همه جا هست: در مناظر طبیعی و در مناظر شهری، کلیساها و اتاق‌های هتل، و بیشتر از همه در فیلمنامه. گفتگوها مبهم، طرح خام و مضحک، کنش‌ها بی‌معنی و پرخاشگرایانه، شخصیت‌پردازی‌ها ضعیف و بی‌ربط و فیلم‌سازی خالی و صرفاً پر ادعا بوده است.» وینسنت کانبی از نیویورک تایمز نوشت که این فیلم «یک ملودرام معلق بود، داستانی آنقدر معمولی که حداقل تا نیمی از راه آن را نگذرانید متوجه می‌شوید که این یک کابوس باشکوه است و شما در از درون به بیرون نگاه می‌کنم.»:en:The Passenger (1975 film)#cite note-16 جین سیکل از شیکاگو تریبون به فیلم یک نقد کامل چهار ستاره داد و گفت: «مسافر فیلم پیچیده‌ای است که فقط در زیبایی ظاهری‌اش آشکار است. داستان ماجراجویی مغزی، احتمالاً خواهید دید که سرعت داستان تعقیب و گریز بسیار کند است. | ## بخش 3: حرفه: خبرنگار | با این حال، بینندگانی که به آن لایه دیگر متصل می‌شوند، غنای قابل توجهی از تصویر و ایده پیدا می‌کنند. نیکلسون یک اجرای برتر دیگر را ارائه می‌دهد، او توانست خشم عاقلانه خود را بدون خنثی کردن طرح بزرگ آنتونیونی به دیگران منتقل کند." در سال - حافظه بیشتر بیش از هر چیز در Blow-Up یا نقطه بدبخت Zabriskie... این فیلم یک دستاورد بزرگ توسط یکی از فیلمسازان بزرگ جهان است و یکی دیگر از آن تصویرهای باشکوه را به رخ می‌کشد. در سال ۲۰۰۵، او دوباره فیلم را با نقد مثبت تری بازبینی کرد و نوشت که این یک نگاه ادراکی به هویت، بیگانگی و میل انسانی برای فرار از خود است. جان سایمون در کتاب «چیزی برای اعلام» در سال ۱۹۸۳ به‌طور ناپسند نوشت: «خالی همه‌جاست: در مناظر و مناظر شهری، کلیساها و اتاق‌های هتل، و مهم‌تر از همه. در فیلمنامه هرگز دیالوگ به این صورت مبهم‌تر، طرح ابتدایی‌تر و در عین حال مضحک‌تر، اکشن اتفاقی‌تر و پرشورتر، شخصیت‌پردازی ضعیف‌تر و بی‌درگیرتر، فیلم‌سازی خالی‌تر از همه‌چیز به جز حالت‌ها و ادعاها نبود. مجله فیلمبرداری فیلم (توسط لوچیانو توولی) و اجراها، به ویژه اجرای آرام و انعکاسی نیکلسون را ستود. اجماع وب‌سایت چنین می‌گوید: «کلاسیک آنتونیونی، داستانی از شخصیت‌های تنها و بیگانه در سفری در میان مناظر اسرارآمیز هویت، از زیبایی و عدم قطعیت می‌درخشد.» در متاکریتیک، این فیلم بر اساس ۲۰ نقد، امتیاز ۹۰ را کسب کرده است. در تارنمای جمع‌آوری دیدگاه‌های راتن توماتوز، ۸۸ درصد از ۷۴ نقد منتقد، با میانگین امتیاز ۸٫۱/۱۰ مثبت هستند. | ## جمع‌بندی | کارینا چوکانو، لس آنجلس تایمز، ۱۱/۰۴/۲۰۰۵ نقد و بررسی حرفه: خبرنگار در سال ۲۰۰۵ منتشر شد.