موضوع مقاله: او-۶۸ (کریگس‌مارینه) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # او-۶۸ (کریگس‌مارینه) | مقدمه: این او-بوت در جریان جنگ جهانی دوم ده مأموریت گشت‌زنی رزمی در اقیانوس اطلس شمالی و جنوبی به انجام رساند و ۳۲ کشتی تجاری و یک شناور رزمی متفقین با مجموع تناژ ۱۹۷٬۹۹۸ تن را غرق کرد. | ## بخش 1: او-۶۸ (کریگس‌مارینه) | این او-بوت در نهایت روز ۱۰ آوریل سال ۱۹۴۴ در اثر حمله هواگردهای آمریکایی در نزدیکی جزیره مادیرا به همراه ۵۵ تن از خدمه آن غرق شد. ساخت و آماده‌سازی کار ساخت او-۶۸، یک او-بوت نوع ۹سی، در کارخانه کشتی‌سازی آگه ویزر در برمن انجام گرفت. این او-بوت به فرماندهی ناخدا سوم کارل-فریدریش مِرتِن روز ۱۱ فوریه سال ۱۹۴۱ وارد خدمت در کریگس‌مارینه گردید. او-بوت‌های هم‌نوع او-۶۸ به جهت ماموریت‌های راهبردی همچون شناسایی، مین‌ریزی و فرماندهی تاکتیکی طراحی گشته بودند اما با آغاز جنگ جهانی دوم، با توجه به ظرفیت زیاد سوخت و بر بلند، در وظایف تهاجمی به صورت انفرادی به کار گرفته شدند. او-۶۸ چهار و نیم ماه آینده را در دریای بالتیک گذراند و دوره کارآزمایی دریایی و تمرینات را طی کرد. با توجه به نیاز فوری آلمان به او-بوت‌های بیشتر، این دوره حدود ۲۰ روز کمتر از میانگین استاندارد پیشین بود. تاریخچه عملیاتی گشت نخست او-۶۸ به عنوان بخشی از ناوگان دوم او-بوت، روز ۳۰ ژوئن سال ۱۹۴۱ گشت رزمی نخست خود را از کیل آغاز کرد و راهی اقیانوس اطلس شد. این او-بوت غروب روز ۲۶ ژوئیه کاروان او جی ۶۹ بریتانیایی شامل ۱۷ کشتی تجاری و ۱۳ شناور حفاظتی را شمال غربی دماغه فینیستر در شمال غربی اسپانیا شناسایی کرد. با گزارش این مسئله به فرماندهی عالی، او-۶۸ مأمور به تعقیب کاروان در فاصله‌ای امن و ارسال پیام به سایر او-بوت‌ها جهت گرد آمدن گردید. بین ساعات ۱۹:۳۰ تا ۲۰:۴۰ او-۷۹، او-۳۷۱ و او-۵۶۱ به او-۶۸ پیوستند و حالت تهاجمی گرفتند. در حالی که دیگر او-بوت‌ها حمله را آغاز کرده بودند، او-۶۸ فاصله خود را حفظ نمود تا طبق فرمان موقعیت را گزارش کند. نهایتاً نیمه شب مجوز ملحق شدن این او-بوت به حمله صادر شد؛ درحالیکه مزیت غافلگیری از دست رفته بود و شناورهای محافظ کاروان کاملاً هوشیار بودند. او-۶۸ درحالیکه برای شلیک نخستین اژدرهای خود آماده می‌شد، بلافاصله شناسایی گشت و اچ‌ام‌اس رودودِندرون، ناوچه سبک بریتانیایی با سرعت رو به آن آورد. او-۶۸ بدون هدف‌گیری اژدرهایش را با زاویه‌ای فراخ شلیک و اقدام به شیرجه ناگهانی کرد اما فاصله چندانی با سطح نداشت که چهار سری شش‌تایی خرج عمقی که توسط رودودِندرون پرتاب شده بود، اطراف آن منفجر شد. مرتن به فرماندهی گزارش کرد که رودودِندرون را غرق نموده‌است درحالیکه در حقیقت چنین نشده بود. او-۶۸ روز ۱ اوت خود را به لوریان در شمال غربی فرانسه رساند و هفت هفته آینده را در حال تعمیر بود. گشت دوم او-۶۸ گشت رزمی دوم خود را روز ۱۱ سپتامبر سال ۱۹۴۱۱ از لوریان آغاز کرد و راهی ناحیه جزایر قناری شد. بعد از ظهر روز ۲۱ سپتامبر مشاهده یک کاروان در حدود ۷۰۰ کیلومتری شمال کیپ ورده به او-۶۸ گزارش و از آن خواسته شد خود را به این هدف برساند. مرتن ساعت ۲۱ شب به فرماندهی عالی اعلام کرد به موقعیت رسیده‌است؛ به هر صورت تا ساعت ۲ بامداد روز بعد به طول انجامید تا او-بوت در موضع مناسبی قرار گیرد و آماده حمله شود. او-۶۸ چندین اژدر به طرف کاروان دشمن شلیک کرد اما با وجود ادعای اصابت به سه شناور، تنها یکی از اژدر به سیلوِربِل، کشتی تجاری ۵۳۰۲ تنی بریتانیایی با ۶۰۰۰ تن بار فسفات، مس، دانه کاکائو و روغن پالم، برخورد نمود. این خسارت وارده به قسمت موتور این کشتی را غرق نکرد اما موجب توقف و جا ماندن آن از کاروان شد. سیلوربل برای مدتی به سمت جزایر قناری یدک‌کشی شد اما در نهایت روز ۲۳ سپتامبر رها و غرق گردید. او یک کشتی باری و یک تانکر آسیب‌دیده را در محل مشاهده نمود اما تصمیم گرفت به یک «ناوشکن» حمله کند. با کمبود ظرفیت باتری امکان شیرجه برای او-۶۸ وجود نداشت تا مرتن تصمیم به عقب‌نشینی و شارژ مجدد باتری بگیرد. تا این زمان در طول دو گشت رزمی ۱۷ اژدر توسط او-۶۸ شلیک اما تنها یک شناور دشمن غرق شده بود. به هر صورت شاید این مسئله بیش از آن که مربوط به مهارت خدمه او-۶۸ بوده باشد به نامناسب بودن او-بوت‌های نوع ۹سی برای حمله به کاروان‌ها برمی‌گشت. پایداری خدمه او-بوت برای ۵۰ ساعت در حالت رزمی مداوم هنگام تعقیب و حمله به کاروان انگلیسی می‌تواند گواه این مسئله باشد. در ادامه با توجه به اتمام ذخیره اژدرها و رو به اتمام بودن سوخت، او-۶۸ از فرماندهی عالی خواهان دریافت مجوز بازگشت به پایگاه شد. با توجه به این که او-۶۸ تنها برای ۱۲ روز بود که مأموریت گشت کنونی خود را آغاز کرده بود، دریاسالار کارل دونیتس، فرمانده ناوگان او-بوت‌ها تمایلی به پذیرش این درخواست نداشت. بدین ترتیب، در عوض، قرار ملاقاتی برای روز ۲۷ سپتامبر بین او-۶۸، او-۶۷ و او-۱۱۱ در خلیج ترافال در کیپ ورده گذاشته شد تا او-۱۱۱ که در حال بازگشت به پایگاه بود، بخشی اژدرهای باقی مانده و سوخت مازاد خود را به او-۶۸ منتقل نماید و پزشک او-۶۸ خدمه بیمار او-۶۷ را درمان کند. بریتانیایی‌ها با شکستن رمز دستگاه انیگما و رهگیری پیام‌های رد و بدل شده بین فرماندهی عالی و این او-بوت‌ها، از موضوع این گردهمایی مطلع گشتند. او-۶۸ به عنوان نخستین او-بوت، مدت کوتاهی پس از طلوع خورشید به موقعیت مذکور رسید. در هنگام انتقال اژدرها به او-۶۸ صحنه توسط پرتغالی‌ها مشاهده می‌شد اما به جهت پایبندی این کشور به بی‌طرفی دخالتی از طرف آن‌ها انجام نگرفت. پس از انتقال چهار اژدر فرمانده او-۱۱۱ دستور به توقف کار داد؛ چرا که از پر خطر بودن این کار نگران بود و تصمیم به نگاه داشتن تعدادی از اژدرها به جهت امکان برخورد با دشمن در مابقی مسیر گرفت. اچ‌ام‌اس کلاید، زیردریایی بریتانیایی بعد از ظهر همان روز از راه رسیده بود اما به جهت شرایط آب‌وهوایی و جغرافیایی موقتاً اقدامی صورت نداد. به جهت تاریکی هوا و عدم تحرک او-بوت‌ها کلاید از مکان دقیق او-بوت‌ها اطلاع نداشت. حدود ساعت چهار بامداد دو او-بوت آلمانی بدون اطلاع از حضور زیردریایی دشمن قصد خروج از خلیج را داشتند تا مدت انتظار برای او-۶۷ را در آب‌های آزاد بگذرانند. کلاید در این حال او-۶۸ را شناسایی کرد و قصد حمله به آن را داشت که در فاصله نزدیک‌تری با او-۱۱۱ مواجه گشت. زیردریایی بریتانیایی موقتا او-۶۸ را رها و اقدام به کوبیدن خود دیگر او-بوت نمود اما موفق نشد. زیردریایی بریتانیایی رد او-۶۸ را گم کرده بود اما با تلاش این او-بوت که هنوز از وجود دشمن مطلع نشده بود، برای برقراری ارتباط رادیویی با او-۱۱۱ موفق به یافتن آن گردید. مرتن با مشاهده رد مسیر اژدرها یک تغییر مسیر شدید ۱۸۰ درجه‌ای داد و دوباره رو به درون خلیج کرد که در اثر آن اژدرها به آن اصابت ننمود. سه اژدر دیگر به نیز به سمت این او-بوت رها شد که با حرکت زیگ‌زاگ او-۶۸ مجدداً خطا رفت. با رفتن کلاید به عمق جهت بارگزاری مجدد و متعاقباً درگیری آن با او-۶۷ که به موقعیت رسیده بود، این فرصت را به او-۶۸ داد که از خلیج خارج شود. او-۱۱۱ به اشتباه به فرماندهی عالی گزارش کرد که زیردریایی دشمن احتمالا او-۶۸ را غرق نموده‌است. با این حال، او-۶۸ در گزارش خود به فرماندهی عالی اعلام کرد در این حادثه آسیبی به آن نرسیده و قصد ادامه عملیات در اقیانوس اطلس جنوبی را دارد. در ادامه به درخواست مرتن، قرار ملاقات دیگری بین او-۶۸ و او-۶۷ که در درگیری با دشمن آسیب دیده بود و به خانه بازمی‌گشت، برای روز ۲ اکتبر در نقطه‌ای دور افتاده در ۴۳۰ کیلومتری شمال داکار در نزدیکی ساحل مراکش فرانسه گذاشته شد تا او-۶۷ اژدرها باقیمانده و سوخت مازاد خود را به او-۶۸ منتقل کند. در جریان ملاقات شبانه هفت اژدر و ۵۵ متر مکعب گازوئیل از او-۶۷ به او-۶۸ منتقل گشت. او-۶۸ به‌تنهایی مأمور به پیشروی به سمت جزیره اسنشن و قرار گرفتن در موقعیت حمله به شناورهای منفرد بدون محافظ در تردد بین فری‌تاون و دماغه امید نیک بود. اگر این مسئله ثمربخش بی‌فایده می‌بود، او-بوت می‌بایست به دنبال هدف مشابهی به سنت هلن در نواحی جنوبی‌تر می‌رفت. آب‌های اطراف جزیره اسنشن خالی از هر گونه کشتی یافت شد تا پس جست‌وجوی بی‌ثمر چند روزه اطراف آن، او-۶۸ قصد سنت هلن در فاصله هزاران کیلومتری از خشکی‌های عمده، کند. | ## بخش 2: او-۶۸ (کریگس‌مارینه) | او-بوت حدود ساعت/ ۵ بامداد در عمق پریسکوپ در فاصله حدوداً ۲ کیلومتری جیمزتاون، سکونتگاه اصلی سنت هلن، قرار داشت. پس از انجام عمل شناسایی و مشاهده یک شناور تانکر پر از سوخت، با توجه به تهدید جدی تسلیحات دفاعی در ساحل، او-۶۸ عقب‌نشینی کرد تا منتظر تاریکی بماند. ساعت ۰۰:۴۳ نیمه شب از فاصله ۵۰۰ متری هر چهار اژدر جلویی او-بوت به سمت این هدف شلیک شد. سی و دو ثانیه بعد هر چهار اژدر شلیک‌شده به هدف اصابت نمود و انفجارهای حاصل از آن شناور را طعمه حریق بزرگی کرد. با توجه به عدم شناسایی او-۶۸، غرق شدن این شناور در ابتدا به اشتباه به یک حادثه درون کشتی نسبت داده شد. بعداً با عملیات غواصی علت واقعی این اتفاق مشخص گردید و رهگیری پیام رادیویی او-۶۸ در این رابطه به فرماندهی عالی نیز آن را تأیید کرد. بدین شکل او-۶۸ نخستین او-بوتی شد که یک کشتی متفقین را در نیم‌کره جنوبی غرق کرده‌است. پس از اتمام کار در سنت هلن، او-۶۸ طبق فرمان دریافت‌شده به حرکت به سمت جنوب در جهت ناحیه والویس بی در ۱۲۰۰ کیلومتری شمال کیپ تاون، ادامه داد. حدود ساعت ۳ بامداد روز ۲۸ اکتبر در ۱۲۰۰ کیلومتری غرب والیس بِی یک کشتی در مسیر جنوب شناسایی گردید. او-۶۸ ساعت ۳:۴۳ بامداد از فاصله‌ای مطمئن، شناور دشمن را با یک اژدر هدف قرار داد. پیش از آن که برخورد اژدر بعدی موجب غرق شدن شناور شود، مابقی خدمه به کمک قایق‌های نجات از آن تخلیه گردیدند. سه روز بعد در سپیده دم ۱ نوامبر، بردفورد سیتی، کشتی تجاری ۴۹۵۳ تنی بریتانیایی حامل ۹۵۰۰ تن شکر، رو به شمال مشاهده شد. ساعت ۶:۴۵ صبح سه اژدر به سمت شناور شلیک شد که یکی از آن‌ها به وسط آن اصابت نمود. هنگامی که کشتی دشمن در حال غرق شدن بود و خدمه آن به قایق‌های نجات تخلیه می‌شدند، او-۶۸ خود را به آن‌ها نزدیک‌تر کرد. دو شناور با یکدیگر برخورد کردند اما جز یک فرورفتگی در دماغه او-۶۸ آسیب دیگری به آن وارد نشد. او-۶۸ به نزد خدمه کشتی بازگشت و پس از انجام بازجویی، مقداری آب آشامیدنی به آن‌ها داده شد و مسیر نزدیک‌ترین خشکی مشخص گردید. دو قایق حامل تمامی ۴۵ خدمه کشتی بریتانیایی ده روز بعد به ساحل آفریقای جنوب غربی رسید. به هر صورت با مطلع شدن بریتانیایی‌ها از مضمون ارتباطات رادیویی او-بوت و منحرف شدن کشتی‌رانی به مسیری دیگر، او-۶۸ دیگر با هیچ طعمه‌ای برخورد نکرد. در این هنگام او-۶۸ برای ۵۱ روز در دریا حضور داشت و ذخیره سوخت آن رو به پایان بود. با توجه به نزدیک نبودن هیچ بندر بی‌طرفی جهت سوخت‌گیری، روز ۱۱ نوامبر به دستور فرماندهی عالی عملیات در ناحیه کیپ تاون به پایان رسید و یک قرار ملاقات بین ناو پشتیبانی آتلانتیس که دماغه جنوب آفریقا را دور زده بود و رو به شمال می‌آمد، با او-۶۸ در ۸۰۰ کیلومتری جنوب سنت هلن ترتیب داده شد تا سوخت کافی به او-۶۸ به منظور بازگشت به اروپا، منتقل گردد. در نهایت روز ۱۴ نوامبر با آرام گرفتن دریا، انتقال سوخت و سایر اقلام تدارکاتی از جمله غذا و آب آشامیدنی انجام گرفت. بریتانیایی‌ها با رهگیری پیام‌های رادیویی مبادله‌شده از این قرار ملاقات نیز مطلع شدند و ناو سنگین دورستشایر را مأمور به مداخله کردند. روز ۳۰ نوامبر او-۶۸ به همراه او-آ، یک او-بوت دیگر، در حال سوخت‌گیری از پیتون بود که دورستشایر از راه رسید. یکی از دریچه‌های او-۶۸ هنگام شیرجه شتابان بازماند و نزدیک بود موجب غرق شدن آن شود. به هر او-بوت ۱۰۰ نفر تعلق گرفت و هر یک پنج قایق نجات حامل افراد باقی مانده را به دنبال خود کشید. روز ۵ دسامبر با فرا رسیدن این او-بوت‌ها افراد درون قایق‌های نجات به آن‌ها منتقل گشتند. مجموع ۴۱۴ سرنشین این کشتی که شامل ۲۳۰ بازمانده ناو پشتیبانی غرق‌شده آتلانتیس نیز می‌شد، بین او-بوت‌ها تقسیم گردید. هر او-بوت از جمله او-۶۸، حدود ۵۰ نفر را درون بدنه و ۵۰ نفر دیگر را بر روی عرشه خود جای داد. افراد روی عرشه بر دینگی پلاستیکی بودند تا در صورت نیاز به شیرجه ناگهانی او-بوت روی آب معلق بمانند. در ملاقات ترتیب‌داده‌شده توسط فرماندهی عالی با چهار زیردریایی ایتالیایی در روزهای ۱۶ تا ۱۸ دسامبر در نقاط مختلف در نزدیکی کیپ ورده، او-بوت‌ها مقداری سوخت و غذا دریافت کردند و افراد قرار گرفته در عرشه به زیردریایی‌های ایتالیایی منتقل شدند. او-۶۸ هفتاد تن از سرنشینان خود را به زیردریایی انریکو تاتزولی انتقال داد تا بتواند زیر سطح حرکت آهسته و طولانی به سمت فرانسه را ادامه دهد. با صورت گرفتن یک حمله ایذایی موفق از جانب او-۱۲۴ به جزیره اسنشن و منحرف شدن توجه کشتی‌های دشمن به جنوب، این او-بوت در مسیری نسبتاً امن، اواخر ماه دسامبر به خلیج بیسکی رسید. او-۶۸ بازماندگان را روز کریسمس در سن-نزر تخلیه نمود و خود روز بعد وارد لوریان شد. گشت سوم او-۶۸ در سومین گشت رزمی خود روز ۱۱ فوریه سال ۱۹۴۲ راهی ناحیه فری‌تاون شد. این او-بوت قادر به غرق کردن دو کشتی باری بزرگ بریتاینایی با مجموع تناژ ۱۴٬۴۰۰ شد. یکی از این طعمه‌ها هلنوس ۷۳۶۶ تنی و دیگری بلوکیستِن (بلوچستان) ۶۹۹۲ تنی بود که به ترتیب روزهای ۳ و ۶ مارس به کف اقیانوس فرستاده شدند. او-۶۸ به یک زیردریایی بریتانیایی نیز حمله برد اما اژدر شلیک‌شده به سمت آن به خطا رفت. با صورت گرفتن تمهیدات احتیاطی توسط بریتاینایی‌ها، او-۶۸ چند روز بعد گزارش از نبود هیچ تردد دیگری در این ناحیه کرد و از فرماندهی عالی درخواست نمود در آن سوی اقیانوس به سمت برزیل برود. کارل دونیتس، فرمانده ناوگان او-بوت‌ها، او-۶۸ را موظف به حرکت به سمت لاگوس در نیجریه نمود. او-بوت در حال حرکت به سمت جنوب در نزدیکی دماغه پالماس در لیبریا، با تعداد دیگری از کشتی‌های منفرد برخورد کرد. او-۶۸ در عرض ۲۴ ساعت در روزهای ۱۶ و ۱۷ مارس، چهار کشتی باری بریتانیایی با مجموع تناژ ۱۹۱۰۰ تن را با اژدر و آتش توپ خود غرق نمود. این کشتی‌ها شامل بَرِن نیولَندز (۳۳۸۸ تن) از کاروان آیی‌یو۸۱ در روز ۱۶ مارس و آیل دو باتس (۵۷۵۵ تن)، اسکاتیش پرِنس (۴۹۱۷ تن) و آیِنده (۵۰۸۱ تن) از کاروان آیی‌یو۸۵ در روز ۱۷ مارس می‌شد. با وجود باقی ماندن تنها سه اژدر برای آن، او-۶۸ به دستور فرماندهی عالی، به سمت لاگوس در نیجریه حرکت کرد. او-۶۸ با آخرین اژدرهای خود مونکَستر کَسِل کشتی باری ۵۸۵۳ تنی بریتانیایی را نیز غرق کرد تا مجموع شکارهایش در این گشت رزمی را به هفت مورد برساند. گشت چهارم او-۶۸ در چهارمین گشت رزمی خود روز ۱۴ مه از اوریان برای نخستین بار، به همراه هفت او-بوت دیگر، عازم آب‌های قاره آمریکا گشت. او-۶۸ موظف به حفاظت از کشتی مونسترلانت که از سد محاصره دریایی آلمان گذشته بود، به سمت بوردو گردید. الحاق به این کشتی و یک او-بوت محافظ دیگر، او-۴۳۷، روز ۱۵ مه در جنوب غربی خلیج بیسکی صورت گرفت. پس از انجام تعمیر و سوخت‌گیری، او-۶۸ پس از چند ساعت مجدداً به دریا بازگشت و به سمت جزایر کارائیب رفت. او-۶۸ روز ۱۰ ژوئن با دو او-بوت همراه خود در مسیر کشتیرانی منتهی به کانال پاناما قرار داشت که یک ناوگان بزرگ کشتی‌های جنگی ایالات متحده از آن ناحیه عبور کرد. دو اژدر خطا رفت اما دو اژدر دیگر به آردنوور، کشتی باری ۵۰۲۵ تنی بریتاینایی اصابت کرد که به سرعت موجب غرق شدن آن گشت. | ## بخش 3: او-۶۸ (کریگس‌مارینه) | اژدر آخر به ساری، کشتی باری ۸۵۸۱ تنی بریتاینایی برخورد نمود که مدت بعد به غرق شدن آن انجامید. او-۶۸ به موقعیت نزدیک شد و یکی از این افراد که جا مانده بود، را برداشت و مورد بازجویی قرار داد. انفجار این دینامیت‌ها زیر آب موجب ایجاد موج بزرگی شد و او-بوت را کاملاً از روی آب بلند کرد. او-بوت مجدداً آن‌چنان با شدت به سطح آب برخورد نمود که تصور شد اژدر به آن اصابت کرده‌است. این حادثه قطب‌نمای گردش‌سنج و دو موتور دیزل او-۶۸ را از کار انداخت و درجات و ظروف را در درون آن شکست. در حالیکه خدمه سعی در تعمیر او-بوت داشتند، دیده‌بان گزارش از مشاهده یک کشتی دیگر داد. با شروع به کار مجدداً موتورها توسط مهندس، او-بوت به صورت عقب‌عقب به دنبال هدف افتاد. با دریافت این مسئله که او-بوت پیش فرا رسیدن روشنایی نخواهد توانست به شناور مذکور برسد، یک اژدر از فاصله بسیار زیاد به طرف آن شلیک شد که به هدف اصابت نمود و موجب غرق شدن پورت مونترال، کشتی باری ۵۸۸۲ تنی بریتاینایی حامل ادوات جنگی گشت. با ابلاغ گزارش غرق شدن پنجمین شناور دشمن در سومین گشت رزمی خود، نشان صلیب شوالیه صلیب آهنین از طرف دریابد دونیتس به مرتن اعطا گردید. او-۶۸ در این ناحیه نیز دو تانکر دیگر شامل آریاگا ۲۴۶۹ تنی پانامایی و فریمِیر، کشتی ۹۲۴۲ تنی متعلق به فرانسه ویشی که در کرایه پرتغالی‌ها بود، را غرق نمود. با وجود اعتراض شدید به این اقدام، دونیتس از مرتن که اصرار داشت هیچ نشانی از فرانسه ویشی و پرتغال بر آن نبوده‌است، حمایت کرد. بدین شکل این گشت او-۶۸ به موفق‌ترین عملیات او-بوت‌ها در دریای کارائیب از منظر تناژ غرق‌شده در تمامی طول جنگ بدل گشت. گشت پنجم به منظور گشت رزمی پنجم، او-۶۸ به فرمان روز ۱ اوت دریابد دونیتس به گروه آیس‌بِر متشکل از چهار او-بوت نوع ۹سی دیگر و یک او-بوت تدارکاتی، جهت حمله به کشتیرانی متفقین در آب‌های حوالی آفریقای جنوبی ملحق گشت. او-۶۸ پس از گذر از خط استوا، روزهای ۱۲ و ۱۴ سپتامبر، به شکل جداگانه دو کشتی تجاری را غرق کرد. این کشتی‌ها شامل ترِویلی کشتی ۵۲۹۶ تنی بریتانیایی از کاروان اف‌اف۸۵ و بریدِیک کشتی ۶۸۶۱ تنی هلندی از کاروان اف‌اف۸۴ می‌شد. ناخدا و مهندس ارشد مورد نخست، در جریان ملاقات برای سوخت‌گیری در روز ۲۲ سپتامبر در جنوب غربی والویس بی، به او-۴۵۹، او-بوت تدارکاتی تحویل داده شدند. در ادامه او-۶۸ به همراه او-۱۷۲ روز ۶ اکتبر وارد ناحیه کیپ تاون گردید اما بر خلاف انتظار با فضای تقریباً خالی از کشتیرانی مواجه گشت. به هر صورت با دریافت آزادی عمل از طرف فرماندهی عالی در روز ۸ اکتبر، او-۶۸ در عرض کمتر از ۲۷ ساعت شش شناور را غرق کرد. این کشتی‌ها شامل کوموندوروس، کشتی ۳۵۹۸ تنی یونانی از کاروان جی‌آر۵۶ و خاستِرکِرک کشتی ۸۵۷۹ تنی هلندی، سوئیف‌شور، کشتی ۸۲۰۷ تنی آمریکایی، سارت، کشتی ۵۲۷۱ تنی بریتانیایی، اگزامِلیا، کشتی ۴۹۸۱ تنی آمریکایی و بلجیِن فایتِر کشتی ۵۴۰۳ تنی بلژیکی از کاروان جی‌آر۵۹ می‌شد. او-۶۸ روز ۱۴ اکتبر در میانه یک طوفان گرفتار گردید که تکان‌های حاصل از آن موجب شکستن تمام ظروف درون او-بوت گشت. او-۶۸ با مقداری حرکت به سمت غرب به آب‌های آرام‌تری رسید اما قادر به یافتن طعمه نشد تا در نهایت روز ۳۰ اکتبر راه خانه را در پیش بگیرد. در مسیر بازگشت به فرانسه، سیتی آو کایرو، کشتی ۸۰۳۴ تنی بریتانیایی، شب ۸ نوامبر در ۸۰۰ کیلومتری جنوب سنت هلن با دو اژدر غرق شد. با مشاهده تعداد زیاد سرنشینان و وجود زنان و کودکان در میان آن‌ها، خدمه او-۶۸ متوجه شدند که یک کشتی مسافربری را غرق کرده‌اند. امکان حمل این افراد برای او-۶۸ میسر نبود اما به هر صورت او-بوت خود را به میان کشتی‌های نجات رساند و در یافتن مابقی بازماندگان از درون آب به آن‌ها کمک کرد. حدود ۲۰۰ تن از مجموع ۳۰۰ سرنشین سیتی آو کایرو از این حادثه جان به در بردند و بیشتر آن‌ها ۱۳ روز بعد در نزدیکی سنت هلن از آب گرفته شدند. به جهت تمامی این موفقیت‌ها روز ۱۷ نوامبر برگ‌های بلوط به نشان صلیب شوالیه ناخدا سوم مرتن، فرمانده او-۶۸ افزوده گشت. غرق کردن ۲۷ کشتی دشمن با مجموع تناژ حدود ۱۷۰ هزار تن در پنج گشت رزمی با او-۶۸ مرتن را در میان شش فرمانده برتر ناوگان او-بوت‌ها قرار داد. ماه ژانویه سال ۱۹۴۳، درحالیکه تعمیرات اساسی گسترده‌ای بر روی او-۶۸ در حال انجام بود، ناخدا سوم مرتن جایگاه فرماندهی این او-بوت را ترک کرد. او-۶۸ در جریان این گشت دو کشتی سرس، ۲۶۸۰ تنی هلندی و سیتیز سرویس میزوری ۷۵۰۶ تنی آمریکایی از کاروان ایی‌سی۵۲ را غرق نمود. گشت هفتم او-۶۸ هفتمین گشت رزمی خود را روز ۱۲ ژوئن از لوریان با مقصد نواحی غربی اقیانوس اطلس، در همراهی او-۱۵۵، او-۲۵۷ و او-۶۰۰، آغاز کرد. آسیب وارد آمده به اندازه‌ای بود که او-۶۸ وادار به پایان دادن به عملیات و بازگشت به لوریان شد. آتش مسلسل هواگردهای دشمن در این حادثه موجب زخمی شدن سه نفر در او-بوت از جمله فرمانده آن گردید. گشت هشتم او-۶۸ گشت رزمی هشتم خود را روز ۱ اوت آغاز کرد و تنها پس از دو روز به پایگاه در لوریان فراخوانده شد. گشت نهم او-۶۸ روز ۹ سپتامبر برای نهمین گشت رزمی خود لوریان را به قصد اقیانوس اطلس جنوبی در مجاورت ساحل آفریقا ترک کرد. او-۶۸ به سطح آمد و با تمام توپ‌هایش آتش گشود که منجر به غرق شدن اچ‌ام‌تی اورفِسی، کشتی کوچک ضد زیردریایی ۵۴۵ تنی بریتانیایی و لیتوپیا، تانکر ۵۳۵۶ تنی نروژی گردید. او-۶۸ موفق شد اس‌اس کلمبیا، کشتی باری ۶۵۷۴ تنی بریتانیایی را روز ۳۱ اکتبر در نزدیکی ساحل عاج غرق کند. او-۶۸ یک ماه بعد، در راه بازگشت به لوریان، شب ۳۰ نوامبر با یکی از دو اژدر شلیک‌شده فور دو وو، کشتی ۵۱۶۶ تنی فرانسوی را هدف قرار داد و غرق کرد. اندکی پیش از رسیدن به مقصد، او-۶۸ مورد حمله هوایی قرار گرفت و وادار به شیرجه گشت. چندین مخزن در اثر اصابت گلوله مسلسل سوراخ شد و هدایت او-بوت در زیر سطح را دشوار ساخت. مهارت فرانتس فولماری، مهندس ارشد او-بوت در تعمیر مخزن تعادل موجب حفظ او-بوت شد و صلیب آلمانی طلایی را برای او به ارمغان آورد. او-۶۸ در نهایت به همراه پنج اژدر باقی مانده روز ۲۳ دسامبر وارد بندرگاه لوریان شد. در جریان تعمیرات اساسی گسترده‌ای و جایگاه‌های ذخیره‌سازی و سه محفظه اژدرانداز او-بوت حذف و یک توپ جدید ۳٫۷ سانتی‌متری ضدهوایی بدان افزوده شد. گشت دهم او-۶۸ دهمین گشت رزمی خود را روز ۲۷ مارس سال ۱۹۴۴ به سمت دریای کارائیب آغاز نمود. با وجود این که خدمه از مقصد دقیق خبر نداشتند، اسباب نواحی گرمسیری به آن‌ها داده شد که سبب ایجاد تصور بازگشت به خط استوا می‌گشت. پس از خروج از خلیج بیسکی دو کشتی مین‌روب بازگشتند و یک ناوشکن تا دماغه فینیستر جایگزین آن‌ها شد. سرنوشت حوالی جزیره مادیرا فرماندهی عالی گزارش از حضور یک ناو هواپیمابر پشتیبان آمریکایی در مجاورت او-بوت داد. شب ۹ آوریل درحالیکه او-۶۸ در سطح در حال حرکت بود، دیده‌بان‌ها گزارش از نزدیک شدن هواگردهای دشمن دادند. هواگردهای مذکور از اژدرافکن‌های اَوِنجِر از ناوهواپیمابر پشتیبان یواس‌اس گوادال‌کانال بودند. با رفتن او-بوت به زیر سطح دو نفر از خدمه توپ‌ها از جمله یک فرد زخمی و بیهوش که به موقع موفق به ورود به آن نشدند، بیرون او-بوت باقی ماندند و در آب معلق شدند. | ## جمع‌بندی | ساعت ۶:۳۴ صبح روز ۱۰ آوریل یک هواگرد اونجر دیگر اقدام به انداختن خرج عمقی بر محل فرورفتن او-۶۸ کرد.