موضوع مقاله: حسین شهشهانی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # حسین شهشهانی | مقدمه: سید حسین شهشهانی (۱۲۷۴ خورشیدی اصفهان – ۲۸ اسفند ۱۳۴۰ ژنو) قاضی، دانشمند، مجتهد، دولت مرد و محقق اسناد و فرامین تاریخی و کتب خطی ایران بود. | ## بخش 1: حسین شهشهانی | او از طرف مادر به خانواده امام جمعه اصفهان و مرحوم مجلسی (محمد تقی و محمد باقر) و از طرف پدر به سید محمد صدر شاه علائی و شاه علاءالدین محمد مقتول منتسب است. تحصیلات مقدماتی و حکمت و فلسفه را نزد علمای اصفهان مانند آقا شیخ محمد حکیم به اتمام رساند و پس از آن تحصیلات «خارج»منظور از تحصیل خارج، تحصیل در خارج در بعد جغرافیایی نیست، بلکه تحصیل در خارج از محدوده مطالب و معلومات جاری در متون أصلی است. را به مدت هفت سال در نجف اشرف نزد آقای میرزا حسین نائینی (معروف به میرزای نائینی) و خالصی بزرگ انجام داد و به اخذ درجه اجتهاد از جانب آقای میرزای نائینی و آقاشیخ حسین یزدی موفق شد.افشار، ایرج، وفات سید حسین شهشهانی، راهنمای کتاب، مجله ماهانه انجمن کتاب ایران، سال پنجم، فروردین ١٣٤١، صفحات ١٢٠-١٢١. مراحل قضایی را از بدایت و استیناف تا مستشاری دیوان عالی کشور، عضویت در هیئت عالی بازرسی کشور، مدیریت کل ثبت اسناد واملاک و عضویت دائمی وزارت عدلیه در کمیسیون منتخب از طرف رضا شاه کبیر برای بازرسی عمومی ادارات طی کرد. شهشهانی در سالهای ۱۳۳۱ و ۱۳۳۲، در زمان نخست‌وزیری دکتر محمد مصدق به معاونت و کفالت وزارت کشور و وزارت دادگستری نایل آمد و به‌پاس خدمات قضایی و نظر به‌مراتب لیاقت اداریش به‌کرات به دریافت احکام و نشان‌های سپاس از طرف شخص اول مملکت مفتخر گشت. شهشهانی علاوه بر دوستی ای که با دولتمردان کابینه دکتر مصدق داشت، در میان روحانیون نیز محبوب و از احترام خاصی بر خوردار بود.در کنار پدرم مصادق: خاطرات دکتر غلامحسین مصدق، تنظیم غلامرضا نجاتی، تهران، خدمات فرهنگی رسا ١٣٦٩. چنان‌که با آیت الله سید حسین طباطبایی بروجردی در قم و دانشگاهیان و اهل ادب نظیر استاد جلال الدین همائی مکاتبات و دیدار نزدیک داشت و تبادل نظر می‌کرد.Mohammad Mosaddegh فرامین و اسناد دستخط سلاطین گذشته از قبیل اسناد متعلق به سلسله‌های آق قوینلو و قره قوینلو و صفویه و نادری دربارهٔ خاندان شهشهانی و موقوفات بقعه شهشهان و قرابت خاندان شهشهانی و سلاطین صفویه در میان مجموعه مکاتبات و مناشیری بود که حسین شهشهانی جمع‌آوری کرد و در کتابخانه شخصی ایشان موجود و از جمله آثار کم‌نظیر و تاریخی ایران و مورد علاقه خاص مراکز علمی و دانشگاهی بود.افشار، ایرج، دیوان اسناد، مجله یغما، سال شانزدهم، شماره دوازدهم، اسفند ١٣٤٢، صفحات ٥٢٩-٥٣٤. شهشهانی از افراد معدودی بود که اسناد و مکاتبات و مناشیر قدیمی را به خوبی می‌شناخت و خطوط مختلف را نیکو می‌خواند و به جمع‌آوری فرامین و خطوط و کتب خطی عشق بسیار داشت. غالباً مجموعه نفیسی را که جمع‌آوری کرده بود در اختیار محققین و اهل ذوق قرار می‌داد و در مشکلات علمی و خواندن خطوط و فرامین قدیمی با تخصص و تجربه خاص خود پژوهشگران و دوستان را یاری فراوان می‌کرد.طباطبائی، مدرسی، چند سند تاریخی مربوط باصفهان، مجله وحید، تهران شماره ٢٢٧، اسفند ١٣٥٦، صفحات ٢٤-٣١. خوشبختانه این مجموعه که مشتمل بر بیش از ۲۸۵ فرمان و سند بود و اغلب برای حفاظت در قابهای مخصوص نگهداری می‌شد در سال ۱۳۵۷ به موزه رضا عباسی در خیابان دکتر شریعتی در تهران واگذار شد. Horst)، آقا شیخ آقا بزرگ تهرانی (صاحب الذریعه)، جلال الدین محدث، ایرج افشار، علی نقی منزوی و دکتر منوچهر ستوده اند. به‌عنوان مثال، شهشهانی ضمن همکاری با محقق و استاد فرانسوی ژان اوبن قسمتی از مجموعه خود را در ارتباط با دوران سلسله‌های آق قونیلو و قره قونیلو در اختیار وی قرار داد و ژان اوبن تحت نظر وی رساله‌ای به زبانهای فرانسه و فارسی در سال ۱۳۳۴ (۱۹۵۵ میلادی) با عنوان زیر در تهران چاپ کرد:اوبن، ژان، نکاتی دربارهٔ اسناد آق قویونلوها، ترجمهُ سرهنگ یحیی شهیدی، بررسی‌های تاریخی، شماره ٣، سال دهم، مرداد - شهریور ١٣٥٤، صفحات ١٩٧-٢٤٢. اداره باستان‌شناسی بقعه مزبور را جزء آثار ملی و تاریخی به شماره ۳۸۶ به ثبت رسانیده‌است.حسینی، نیکزاد، تاریخچه ابنیه تاریخی اصفهان، چاپ سوم، مهر ماه ١٣٣٨، صفحات ١٨١-١٨٥. او از اکابر سادات حسینی و اشراف و نقیب النقباست که نسبش با بیست و چهار واسطه به علی ابن ابیطالب می‌رسد. | ## بخش 2: حسین شهشهانی | بقعه شهشهان در زمان خدمات قضایی شهشهانی به همت وی احیاء و بازسازی شد و درمانگاه و مدرسه شهشهان در مجاورت آن تأسیس گشت. بقعه شهشهان بین سالهای ۸۵۰ تا ۸۵۲ هجری قمری (۱۴۴۶ تا ۱۴۴۸ میلادی) به دستور ابوالفتح سلطان محمد بهادر جانشین شاهرخ تیموری و همسر گوهر شاد بیگم (بانی مسجد گوهر شاد مشهد) بنا گردید. بعلاوه سلطان محمد قراء اصفهانک و درزیان واقع در بلوک کرارج اصفهان و ولاسان واقع در منطقه فریدن را برای بقعه وقف نموده و به امضاء بزرگان وقت از جمله مولانا جلال الدین دوانی رسانید.براون، پروفسور ادوارد، از سعدی تا جامی، ترجمه علی اصغر حکمت، ص. تحقیقات و تألیفات مطالب و مقالات تحقیقی که از شهشهانی انتشار یافته عبارتند از: ۱. فهرست قسمتی از اسناد و فرامین مجموعه شخصی او که بیشتر به دوره قاجار مربوط است و تحت نظر وی و توسط آقای دکتر غلامرضا فرزانه پور در «نشریه کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران دربارهٔ نسخه‌های خطی» (دفتر اول، ۱۳۳۹) و همچنین به‌طور جداگانه به چاپ رسیده‌است.افشار، ایرج، کتاب سواد و بیاض، مجموعه مقالات، تهران، کتاب فروشی دهخدا، صفحات ٢٧١-٢٧٣. فرمانی از نادر شاه درانی، فرهنگ ایران زمین، جلد ششم، صفحات ۱۵۹–۱۶۳.شهشهاتی، سید حسین، فرمان تاریخی احمد شاه درانی، فرهنگ ایران زمین، دفتر ٢ و٣ جلد ٦، تابستان و پائیز ١٣٣٧، صفحات ١٥٩-١٦٣. بقعه شهشهان و اسناد آن، سالنامه کشور ایران، سال دوازدهم، صفحات ۱۱–۶۴.افشار، ایرج، وفات سید حسین شهشهانی، راهنمای کتاب، مجله ماهانه انجمن کتاب ایران، سال پنجم، فروردین ١٣٤١، صفحات ١٢٠-١٢١. از شهشهانی هم چنین کتابی باقی‌مانده‌است که تصنیف او می‌باشد و دقایق اللغه نام دارد. این کتاب که دارای یک مقدمه و بیست و هشت فصل و یک خاتمه است در باب واژه‌های تازی نگارش یافته و هنوز به چاپ نرسیده‌است. شهشهانی در زمستان ۱۳۴۰ شمسی به قصد تحقیق بیشتر در اسناد و فرامین عازم مسافرت زمینی به استانبول ترکیه شد و متأسفانه در ۲۸ اسفند ۱۳۴۰ (۱۹ مارس ۱۹۶۲) در ژنو سویس به علت حمله قلبی در گذشت و در تاریخ ۱۶ فروردین ۱۳۴۱ در بقعه شهشهان در جوار جد خود شاه علاءالدین محمد مدفون گردید. تنها فرزند پسری وی دکتر احمد شهشهانی است که از محققین و نویسندگان ایران و استاد اقتصاد دانشگاه تهران و دانشگاه کالیفرنیا و باز نشسته‌است. افشار، ایرج، دیوان اسناد، مجله یغما، سال شانزدهم، شماره دوازدهم، اسفند ۱۳۴۲، صفحات ۵۲۹–۵۳۴. طباطبائی، مدرسی، چند سند تاریخی مربوط باصفهان، مجله وحید، تهران شماره ۲۲۷، اسفند ۱۳۵۶، صفحات ۲۴–۳۱. حسینی، نیکزاد، تاریخچه ابنیه تاریخی اصفهان، چاپ سوم، مهر ماه ۱۳۳۸، صفحات ۱۸۱–۱۸۵. | ## بخش 3: حسین شهشهانی | افشار، ایرج، کتاب سواد و بیاض، مجموعه مقالات، تهران، کتاب فروشی دهخدا، صفحات ۲۷۱–۲۷۳. میرزا زمانی، محمد رضا، بقعه شهشهان و اسناد آن، سالنامه کشور ایران، سال دوازدهم، ۱۳۳۶ شمسی، صفحات ۶۱–۶۴. مشکوتی، نصرت‌الله، فهرست بناهای تاریخی و اماکن باستانی ایران، اولین نشریه سازمان حفاظت آثار باستانی ایران، ۱۳۴۹، ص. افشار، ایرج، تاریخ جدید یزد، احمد ابن حسین ابن علی، تهران، انتشارات ابن سینا، ۱۳۴۵. شاردن، ژان، سفرنامه شوالیه شاردن فرانسوی، قسمت شهر اصفهان، ترجمه حسین عریضی، تهران، چاپخانه راه نجات، صفحات ۱۰۵–۱۱۰. بلاغی، سید عبدالحجته، کتاب انساب خاندانهای مردم نائین، چاپخانه سپهر، ۱۳۵۶، صفحات ۱۷۶–۱۸۱. ملکم، سر جان، تاریخ ایران شاردن فرانسوی، شرح تاج گذاری شاه سلیمان گزی و دیگران، رجال اصفهان (یا تذکره القبور) ۱۸. هنرفر، دکتر لطف‌الله، اصفهان در دوره جانشینان تیمور، انتشارات هنر و مردم، ۱۳۵۷، صفحات ۴۴–۵۲. شاه علائی، مهندس مصطفی، شاه علاءالدین، مجله وحید، شماره ۲۳۶، تیر ماه ۱۳۵۷، صفحات ۳۲–۳۷. مهم‌ترین این مأخذ عبارتند از: مقالات الحنفاء تاریخ لاری حبیب السیر روضته الصفاء تاریخ عالم آرای عباسی توسط اسکندر بیگ ترکمان ۶. مطلع السعدین روح و ریحان آثار الرضویه ملل و نحل توسط محمد بن عبدالکریم شهرستانی ۱۰. مجموعه لوئی ماسینیون تاریخ شاردن فرانسوی تاریخ مظفری تاریخ جدید یزد تاریخ اکبری لب التواریخ تاریخ جهان آرا تحفه سامی رجال اصفهان ۲۰. | ## جمع‌بندی | تاریخ ادبی ایران، پروفسور ادوارد براون، ترجمه علی پاشا صالح، تهران، کتابفروشی ابن سینا، ۱۳۳۵، صفحهٔ ۶۶۰.