موضوع مقاله: سالن تئاتر | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سالن تئاتر | مقدمه: سالن تئاتر دارای یک صحنه می‌باشد که بازیگران در آن به اجرای نمایش می‌پردازند، معمولاً سالن‌های تئاتر به صورت یک طبقه یا چند طبقه ساخته می‌شوند و مخاطبین در صندلی‌های روبه‌رو یا در بالکن‌های کناری تئاتر را تماشا می‌کنند. | ## بخش 1: سالن تئاتر | برای دید بهتر مردم نسبت به صحنه، صندلی‌های سالن‌های تئاتر به صورت نیم‌دایره و شیب‌دار نصب می‌شوند تا همه زاویه یکسانی در هنگام تماشا داشته باشند. نمایش‌ها براساس موضوع داستان نیاز به نورپردازی‌های مختلفی دارند به همین دلیل پروژکتورها و سیستم‌های روشنایی پیشرفته بالای صحنه نصب و در زمان اجرای تئاتر مورد استفاده قرار می‌گیرد. اجزای تماشاخانه تماشاخانه یا سالن نمایش جایگاهی است که برای اجرای نمایش‌های زنده ساخته می‌شود. این مکان از بخش‌های گوناگون، ابزارهای ویژه و گروهی از افراد کارآزموده تشکیل می‌شود تا اجرای نمایش از آغاز تا پایان بی‌نقص و هماهنگ پیش برود. پرده‌ها به چند گونه باز و بسته می‌شوند: پردهٔ کناری که از دو طرف کنار می‌رود، پردهٔ جمع‌شونده، پردهٔ بالارونده و پردهٔ ترکیبی. صحنه معمولاً شامل «پیش‌صحنه» (جلوی صحنه)، «قاب صحنه» (چهارچوب اصلی) و بخش‌های پشت‌صحنه است. این تالار معمولاً چند بخش دارد: صندلی‌های جلوی تالار بالکن‌ها رده‌های بالاتر صندلی‌ها هر تماشاگر برگهٔ ورود ویژهٔ خود را تهیه می‌کند و «راهنما» او را به جایگاهش هدایت می‌کند. رواق‌ها و ورودی‌ها پیش از ورود به تالار، تماشاگران وارد «سالن پیش‌انتظار» می‌شوند که محل گردآمدن، گفت‌وگو و گاه خرید خوراکی است. | ## بخش 2: سالن تئاتر | همچنین «امانت‌خانهٔ جامه» وجود دارد که در آن جامه‌ها و وسایل بیرونی سپرده می‌شود و برگهٔ امانت داده می‌شود. چراغ‌ها و روشنایی بالای صحنه و پیرامون آن شبکه‌ای از تیرها و پایه‌ها قرار دارد که چراغ‌ها و ابزار روشنایی روی آن نصب می‌شوند. گونه‌های روشنایی متفاوت‌اند: چراغ‌های پس‌زمینه برای پرده‌های بزرگ، نورافکن‌های نقطه‌ای برای برجسته کردن بازیگر، و افکنه‌های ویژه برای آفریدن جلوه‌های تصویری. پشت‌صحنه و دستگاه‌های صحنه در پشت پرده، سازوکارهایی برای دگرگون کردن دکور، بالا یا پایین بردن صحنه، جابه‌جایی پرده‌ها و حتی باز شدن دریچه‌های کف صحنه وجود دارد. نقاشان صحنه پرده‌ها و سازه‌ها را رنگ می‌زنند، نجاران سازه‌ها را می‌سازند و «طراح صحنه» همهٔ این عناصر را هماهنگ می‌کند. از ابزارهایی چون پایه‌های استوارکننده، پردهٔ پس‌زمینه و سازه‌های آمادهٔ دکور بهره گرفته می‌شود. در این اتاق آینه‌ها، میزهای آرایش، ابزار رنگ‌آمیزی چهره، کلاه‌گیس‌ها و جامه‌های نمایشی فراهم است. گروه هم‌خوانان، خوانندگان، نوازندگان و هنرپیشه‌های اصلی و فرعی بخشی از این جمع‌اند. | ## بخش 3: سالن تئاتر | در پشت صحنه هم کسانی چون کارگردان و دستیارانش، سرپرست صحنه، کارگران صحنه، روشنایی‌کاران و صدا‌کاران به‌دقت کار می‌کنند. این جایگاه کمی پایین‌تر از سطح صحنه است و نوازندگان و همسرایان و سرپرست آنان در آنجا می‌نشینند و موسیقی زندهٔ نمایش یا اپرا را اجرا می‌کنند. ابزارهای نمایشی در نمایش از اشیایی مانند میز، کتاب، شمشیر یا دیگر وسایل داستانی استفاده می‌شود. بازیگران بارها بر صحنه تمرین می‌کنند و هم‌زمان دکور، نور و موسیقی هماهنگ می‌شود. در شب نمایش، تماشاگران وارد سالن پیش‌انتظار می‌شوند، وسایل خود را به امانت‌خانه می‌سپارند، برگهٔ ورود را نشان می‌دهند و در تالار جای می‌گیرند. تئاتر شیکاگو که در سال ۱۹۲۱ ساخته شد، گل سرسبد گروه تئاتر بالابان و کاتز بود که توسط ای. در حال حاضر، شرکت مدیسون اسکوئر گاردن مالک و اداره کننده تئاتر شیکاگو به عنوان یک مکان هنرهای نمایشی با ظرفیت ۳۶۰۰ صندلی است و برای نمایش‌های صحنه ای، نمایش‌های جادویی، کمدی، سخنرانی، رویدادهای ورزشی و کنسرت‌های موسیقی مورد استفاده قرار می‌گیرد. | ## جمع‌بندی | این ساختمان در تاریخ ۶ ژوئن ۱۹۷۹ به فهرست ملی اماکن تاریخی اضافه شد و در ۲۸ ژانویه ۱۹۸۳ به عنوان یک مکان دیدنی شیکاگو ثبت شد.