موضوع مقاله: سخنگوی وزارت امور خارجه (ایران) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سخنگوی وزارت امور خارجه (ایران) | مقدمه: سخنگوی وزارت امور خارجه یک مقام رسمی است که وظیفه اصلی وی فعالیت به عنوان سخنگو برای وزارت امور خارجه است. | ## بخش 1: سخنگوی وزارت امور خارجه (ایران) | تا سال ۱۳۹۰، مسئولیت ارتباط با رسانه‌ها جزو وظیفه‌های یکی از بخش‌های مستقل وزارت‌خانه به نام «اداره‌کل اطلاعات و ‌مطبوعات» بود با این حال یک جایگاه تثبیت‌شده در وزارت‌خانه برای سخنگویی وجود نداشت و شخص سخنگو به عنوان مشاور وزیر یا دستیار ویژهٔ وزیر منصوب می‌شد. در شهریور ۱۳۹۰، مسئولیت سخنگویی دارای ساختار مشخص شد و جایگاه حقوقی رئیس مرکز دیپلماسی عمومی و رسانه‌ای وزارت امور خارجه به عنوان سخنگو تعیین شد. ساختار اداری مسئولیت سخنگویی از دههٔ ۱۳۴۰ با اداره‌کل اطلاعات و مطبوعات وزارت امور خارجه بود. این اداره‌کل مسئول رسیدگی به فعالیت‌های حوزهٔ رسانه‌ها بود و فعالیت خاصی در دیپلماسی عمومی نداشت. همین مسئله باعث ایجاد یک ساختار جدید به نام «اداره‌کل + دیپلماسی عمومی» در مرداد ۱۳۹۰ شد و این دو اداره‌کل زیرنظر مرکز دیپلماسی عمومی و رسانه‌ای، در سطح معاونت وزیر، به فعالیت خود ادامه دادند. اداره‌کل‌های فوق در تغییرات ساختاری که از ابتدای بهمن ۱۳۹۶ اعمال شد، تبدیل به معاونت‌های مرکز شدند. همچنین معاونت امور سخنگویی با چهار اداره به ساختار مرکز اضافه شد تا در کنار معاونت‌های دیپلماسی رسانه‌ای و دیپلماسی عمومی، سومین معاونت مرکز را تشکیل دهد. به این ترتیب مرکز دیپلماسی عمومی و رسانه‌ای صاحب دوازده اداره در زیرمجموعهٔ خود شد. پیشینه پیش از انقلاب ۱۳۵۷، مدیرکل اطلاعات و ‌مطبوعات وزارت امور خارجه، سخنگوی رسمی وزارت‌خانه بود که با دعوت از روزنامه‌نگاران به طور جمعی یا اختصاصی مطالب مورد نظر و اخبار وزارت‌خانه از انتصابات تا مسائل سیاسی خاص را در اختیار آن‌ها می‌گذاشت. در دههٔ ۱۳۴۰ که اردشیر زاهدی وزیر امور خارجه شد، پرویز عدل مدتی به عنوان مدیرکل اطلاعات و مطبوعات و نیز سخنگوی وزارت‌خانه فعالیت داشت. پرویز عدل در مرداد ۱۳۵۷ به عنوان سفیر ایران در برزیل شد و محمد پورسرتیپ سفیر ایران در سوریه که مأموریتش به اتمام رسیده و به ایران بازگشته بود، به سخنگویی رسید. | ## بخش 2: سخنگوی وزارت امور خارجه (ایران) | بعد از استعفای دولت موقت، سید محمدباقر نصیرالسادات سلامی مدیر وقت روابط بین‌الملل سازمان صدا و سیما، همراه با صادق قطب‌زاده به وزارت امور خارجه آمد و به عنوان سخنگو مشغول به کار شد. از محمود هاشمی رفسنجانی، برادر اکبر هاشمی رفسنجانی رئیس وقت مجلس شورای اسلامی، مصاحبه‌ای به عنوان سخنگوی وزارت امور خارجه موجود است. او در دو سال نخست پس از انقلاب، فرماندار قم بود و از سال ۱۳۵۹ به وزارت امور خارجه منتقل شد. وی با سمت رئیس ادارهٔ روابط عمومی، در اعلام مواضع وزارت امور خارجه دربارهٔ مسائل مختلف، فعال بود. علوی طباطبائی در سال ۱۳۶۱ مدیرکل تشریفات وزارت امور خارجه شد و وظیفهٔ سخنگویی به مرتضی سرمدی محول شد. در روایت رسمی رسانه‌های ایران، از مرتضی سرمدی به عنوان نخستین سخنگوی وزارت امور خارجه نام برده شده و به گفتهٔ ایران‌وایر، دوران پیش از آن حذف شده‌است. سرمدی در شهریور ۱۳۶۸، معاون ارتباطات وزیر امور خارجه شد و با حفظ سمت، حکم سخنگویی نیز دریافت کرد. اگرچه مرتضی سرمدی مصاحبه‌هایی به عنوان سخنگوی وزارت امور خارجه موجود است با این حال، فعالیت جدی و مستمر سخنگویی نداشت. وزارت امور خارجه برای طرح کردن موضوعات مختلف، از سردبیران رسانه‌ها به‌طور موردی برای همکاری دعوت می‌کرد و معمولاً بیانیه‌های وزارت‌خانه «به‌نقل از یک سخنگو» منتشر می‌شدند. محمدحسن قدیری ابیانه مدیرکل اطلاعات و مطبوعات در اواخر دههٔ ۱۳۶۰ بود که برخلاف پیشینیان خود، فعالیت رسانه‌ای به عنوان سخنگو نداشت. او سفیر ایران در استرالیا شد و جای خود را به ناصر نوبری سفیر سابق ایران در شوروی داد. | ## بخش 3: سخنگوی وزارت امور خارجه (ایران) | قدیری ابیانه در سال‌های بعد، دوباره به فعالیت‌های رسانه‌ای بازگشت و معاون سخنگوی دولت شد. ناصر نوبری همزمان با مدیرکلی اطلاعات و مطبوعات، مدیرکل روابط عمومی و انتشارات نیز بود. او بخش سخنگویی وزارت‌خانه را طراحی و راه‌اندازی کرد ولی تصمیم گرفت فقط مدیر بخش سخنگویی بوده و یکی از معاونان خود را به عنوان سخنگو معرفی کند. محمود محمدی از اوایل سال ۱۳۷۲ به عنوان «یک عضو بخش سخنگویی» یا به عنوان سخنگو، با رسانه‌ها ارتباط داشت. پس از دوران پنج سالهٔ مدیریت نوبری در بخش سخنگویی، حمیدرضا آصفی سخنگوی جدید و مدیرکل اطلاعات و مطبوعات شد. در دوران سخنگویی او، رابطهٔ فعالانه‌تری با رسانه‌ها شکل گرفت و نشست‌های خبری با حضور خبرنگاران به صورت غیرزنده آغاز شد. فهرست راهنمای رنگ نام نگاره آغاز تصدی پایان تصدی دولت وزیر رئیس دولت دوران پهلوی ۱ پرویز عدل 80px ۱۳۴۶ ۱۳۴۸ هویدا ۱ زاهدی هویدا هویدا ۲ ۲ محمود صالحی 80px ۱۳۴۸ ۱۳۵۱ . هویدا ۳ خلعتبری ۳ علیرضا هروی 80px ۱۳۵۱ ۱۳۵۴ (۲) محمود صالحی 80px ۱۳۵۴ ۱۳۵۵ هویدا ۴ (۱) پرویز عدل 80px ۱۳۵۵ ۱۳۵۷ آموزگار آموزگار ۴ محمد پورسرتیپ 80px ۱۳۵۷ ۱۳۵۷ . دوران جمهوری اسلامی ۱۳۵۷ ۱۳۵۸ موقت سنجابی بازرگان ۵ ابراهیم مکلا 80px ۱۳۵۸ ۱۳۵۸ یزدی موقت بنی‌صدر بهشتی ۶ سید محمدباقر نصیرالسادات سلامی 80px ۱۳۵۸ ۱۳۵۹ قطب‌زاده بنی‌صدر – محمود هاشمی رفسنجانی 80px ۱۳۵۹ ۱۳۵۹ نخست خداپناهی رجایی ۷ رضا علوی طباطبائی 80px ۱۳۵۹ ۱۳۶۱ رجایی . سوم ولایتی موسوی ۸ مرتضی سرمدی 80px ۱۳۶۱ ۱۳۷۱ چهارم پنجم رفسنجانی ۹ محمود محمدی 80px ۱۳۷۱ ۱۳۷۷ . ۱۱ سید محمدعلی حسینی 80px ۱۳۸۵ ۱۳۸۷ ۱۲ حسن قشقاوی 80px ۱۳۸۷ ۱۳۸۸ ۱۳ رامین مهمان‌پرست 80px ۱۳۸۸ ۱۳۹۲ دهم صالحی – سید عباس عراقچی 80px ۱۳۹۲ ۱۳۹۲ ۱۴ مرضیه افخم 80px ۱۳۹۲ ۱۳۹۴ یازدهم ظریف روحانی ۱۵ حسین جابری انصاری 80px ۱۳۹۴ ۱۳۹۵ ۱۶ بهرام قاسمی 80px ۱۳۹۵ ۱۳۹۸ دوازدهم . | ## جمع‌بندی | ۱۷ سید عباس موسوی 80px ۱۳۹۸ ۱۳۹۹ ۱۸ سعید خطیب‌زاده 80px ۱۳۹۹ ۱۴۰۱ سیزدهم امیرعبداللهیان رئیسی .