موضوع مقاله: سینه‌لختی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سینه‌لختی | مقدمه: با این حال، بسیاری از کشورها دارای هنجارهای اجتماعی در مورد عفت زنان هستند که اغلب توسط قوانین قانونی اعمال می‌شود و زنان را ملزم می‌کند که سینه‌های خود را در ملاء عام بپوشانند. | ## بخش 1: سینه‌لختی | در بسیاری از حوزه‌های قضایی، زنانی که سینه‌های خود را در معرض دید قرار می‌دهند، می‌توانند به دلیل قرار گرفتن در معرض ناشایست مورد پیگرد قانونی قرار گیرند، اگرچه شیردهی عمومی اغلب از قوانین منافی عفت عمومی مستثنی است. در طول تاریخ، سینه‌های زنان در هنر و رسانه‌های تصویری، از نقاشی و مجسمه‌سازی گرفته تا فیلم و عکاسی، نمایان شده‌است و این گونه بازنمایی‌ها عموماً بر اساس شایستگی هنری دفاع می‌شوند. در بسیاری از سواحل و مقاصد تفریحی، به ویژه در اروپا و استرالیا، زنان به‌طور رسمی یا غیررسمی مجاز به آفتاب گرفتن برهنه هستند. با این حال، جوامع تمایل دارند قرار گرفتن در معرض سینه را به صورت نامطلوب ببینند و آن را تحت مقررات یا ممنوعیت‌های سختگیرانه قرار دهند. این کلمه می‌تواند زنی را توصیف کند که حداقل با سینه‌های باز ظاهر می‌شود، ژست می‌گیرد یا اجرا می‌کند، مانند «مدل برهنه» یا «رقصنده برهنه»، یا فعالیتی را در حالی انجام می‌دهد که تاپ نمی‌پوشند، مانند «آفتابگیری تاپلس». ممکن است نشان‌دهنده مکان تعیین‌شده‌ای باشد که ممکن است انتظار داشته باشید زنانی را بیابید که تاپ نمی‌پوشند، مانند «ساحل برهنه» یا «بار برهنه». همچنین می‌توان از آن برای توصیف لباسی استفاده کرد که به‌طور خاص برای آشکار کردن سینه‌ها طراحی شده‌است، مانند لباس شنای تاپ‌لس (همچنین به عنوان مونوکینی شناخته می‌شود) که توسط رودی گرنریچ در دهه ۱۹۶۰ طراحی شد. به همین دلیل، طرفداران حقوق زنان برای باز کردن سینه‌های خود در هر جایی که مردان با سینه لخت می‌روند، اصطلاح جایگزین «بالافری» را انتخاب کرده‌اند، که تصور نمی‌شود این مفاهیم را داشته باشد. سینه‌های برهنه مردانه عموماً در داخل یا اطراف خانه قابل قبول در نظر گرفته می‌شوند. با این حال، برخی از فروشگاه‌ها و رستوران‌ها قانون «بدون پیراهن، بدون سرویس» دارند تا از ورود مردان و پسران برهنه به داخل جلوگیری کنند. در حالی که برهنه رفتن در فعالیت‌های خارج از منزل ممکن است قابل قبول باشد، اما در محل کار، کلیساها و سایر مکان‌های رسمی پذیرفته نیست. قرار گرفتن در معرض ماهیچه‌های سینه‌ای مرد اغلب به‌عنوان تابو کمتر از سینه‌های زنان در نظر گرفته می‌شود، علی‌رغم اینکه برخی آن‌ها را به همان اندازه اروژن می‌دانند. برهنه شدن مردان اغلب به دلایل عملی مانند گرما، یا توانایی حرکت بدن بدون محدودیت توسط لباس بالاتنه نسبت داده می‌شود. در چندین رشته ورزشی مانند شنا و بوکس، سینه برهنه برای مردان تشویق یا حتی لازم است. سینه برهنه ممکن است به عنوان نمایش قدرت یا برای جلب توجه به خود استفاده شود، به خصوص اگر عضلات بالای بدن به خوبی تقویت یافته باشند. گرایش فرهنگی به پنهان کردن نوک پستان زن زیر لباس در فرهنگ غربی از دهه ۱۸۰۰ وجود داشته‌است. از آنجایی که نوک سینه‌های زن اغلب به عنوان بخشی صمیمی تلقی می‌شوند، پوشاندن آنها ممکن است از اخلاق ویکتوریایی مانند زین کناری سواری سرچشمه گرفته باشد. قرار گرفتن در معرض نوک سینه‌ها معمولاً غیرمعمول تلقی می‌شود و در برخی موارد به عنوان رفتار زشت یا ناشایست تلقی می‌شود.D. فرمان ایری نوک پستان را در ملاء عام به عنوان عملی تنظیم می‌کرد که زمانی انجام می‌شود که فردی «آگاهانه یا عمداً … در حالت برهنگی ظاهر می‌شود مرتکب بی ادبی عمومی می‌شود.» بعداً در اساسنامه، برهنگی بیشتر به عنوان یک نوک پستان زن بدون پوشش توصیف می‌شود. مردی با سینه برهنه راه می‌رود و بدترین اتفاق این است که او در رستوران‌ها سرو نمی‌شود. قانونی بودن قرار گرفتن در معرض نوک سینه‌ها به‌طور متناقضی در سراسر ایالات متحده تنظیم شده‌است. سایر حوزه‌های قضایی هرگونه آناتومی قفسه سینه زنانه را با ممنوع کردن ساختارهای آناتومیکی که در زیر بالای هاله یا نوک پستان قرار دارند، ممنوع می‌کنند. مقررات ویرجینیای غربی بسیار خاص است و احتمالاً سوءتعبیر نمی‌شود، و بیان می‌کند: «نمایش هر بخش از شکاف سینه زن انسان که با لباس، بلوز، دامن، کتانی، لباس شنا یا لباس‌های دیگر به نمایش گذاشته می‌شود. لینا اسکو فیلمی با عنوان آزاد کردن نوک پستان ساخته‌است که در آن به «قوانینی که علیه برهنه بودن زنان یا محدودیت در تصاویر نوک سینه‌های زن است، اما شامل مردان نمی‌شود» می‌پردازد. فقدان لباس بالای کمر هم برای زنان و هم برای مردان در فرهنگ‌های سنتی آمریکای شمالی، آفریقا، استرالیا و جزایر اقیانوس آرام تا زمان ورود مبلغان مسیحی معمول بود و امروزه نیز در تعداد زیادی از فرهنگ‌های بومی معمول است. | ## بخش 2: سینه‌لختی | این کار همچنین در فرهنگ‌های مختلف آسیایی قبل از گسترش مسلمانان در قرن‌های ۱۳ و ۱۴ معمول بود. زنان و مردان معمولاً در قسمت پایین‌تنه آنتریه می‌پوشیدند و به غیر از جواهرات، از کمر به بالا برهنه بودند. این فرم استاندارد لباس بود مگر اینکه زنان ساری بپوشند که در این صورت بالاتنه خود را با عبایی می‌پوشاندند.Hyecho. چنین جوامعی شامل تامیل‌ها در امتداد ساحل کروماندل، تیان و دیگر مردمان در ساحل مالابار، کادار جزیره کوچین، تودا، چرومان (پولایار)، کوروبا، کوراگا، نیکوباری و اوریا بودند.Hans Peter Duerr. قبل از معرفی کدهای لباس غربی، زنان تایلندی هم با لباس کامل و هم برهنه در اماکن عمومی به تصویر کشیده می‌شدند. تا اوایل قرن بیستم، زنان شمال تایلند یک دامن لوله بلند (فا سین) می‌پوشیدند که بالای کمر و زیر سینه‌هایشان که بدون پوشش بود بسته می‌شد. در اواخر قرن نوزدهم، نفوذ مبلغان مذهبی در زمان پادشاه چولالانگکورن، زنان محلی را تشویق کرد که سینه‌های خود را با بلوز بپوشانند. بین سالهای ۱۹۳۲ و ۱۹۴۲، دولت فیلد مارشال پلاک پیبولسونگگرام یک سری استانداردهای فرهنگی را صادر کرد. دستور شماره ۱۰ که در ۸ سپتامبر ۱۹۴۱ صادر شد، به مردم تایلند دستور داد که در مکان‌های عمومی «بدون لباس پوشیدن مناسب» ظاهر نشوند. با این حال، برهنه بودن در برخی از فرهنگ‌های پیش از اسلام در عربستان، مصر، آشور و بین‌النهرین هنجار بود. تونس و مصر در میان کشورهای عربی استثنا هستند و به گردشگران خارجی اجازه می‌دهند تا در سواحل خصوصی شنا کنند. آفریقا در میان زنان هیمبا در شمال نامیبیا و هامار در جنوب اتیوپی، علاوه بر سایر گروه‌های سنتی در آفریقا، هنجار اجتماعی این است که زنان سینه برهنه باشند. به عنوان نمونه، در جشنواره سالانه رید دنس، دختران بالغ بین ۱۶ تا ۲۰ ساله در برابر پادشاه زولو می‌رقصند. کشور کره در قرن شانزدهم، جئوگوری (لباس بالایی) زنان بلند، پهن بود و کمر را می‌پوشاند. طول جئوگوری زنان به تدریج کوتاه شد: تقریباً ۶۵ بود سانتی‌متر در قرن شانزدهم، ۵۵ سانتی‌متر در قرن هفدهم، ۴۵ سانتی‌متر در قرن ۱۸ و ۲۸ سانتی‌متر در قرن ۱۹، با برخی از آنها به ۱۴٫۵ کوتاه سانتی‌متر. روند پوشیدن ژئوگوری کوتاه با هئوریتی توسط gisaeng آغاز شد و به زودی به زنان طبقه بالا گسترش یافت. در میان زنان طبقات معمولی و پایین‌زاده، رویه‌ای پدید آمد که در آن سینه‌های خود را بعد از زایمان آشکار می‌کردند تا با افتخار نشان دهند که پسری به دنیا آورده‌اند. فرانک آمریکایی خاطرنشان کردند که آنها «دقیقاً آن قسمتی از تنه را که زنان اکثر کشورها برای پنهان کردن آن زحمت می‌کشند، در معرض دید عموم قرار دادند».Harry A. در جزایر مارشال، زنان به‌طور سنتی قبل از تماس با میسیونرهای غربی برهنه بودند و همچنان که در بسیاری از جامعه غربی رایج است، سینه‌های زنانه را از نظر جنسی شیئی نمی‌کنند. زنان جزیره مارشال معمولاً در موومووس خود شنا می‌کنند که امروزه از پلی استر ظریفی ساخته شده‌است که به سرعت خشک می‌شود. پوشیدن بیکینی و مایوهای یک تکه با پوشش سینه در جزایر مارشال عمدتاً در سواحل و استخرهای غربی با دسترسی محدود مانند استراحتگاه‌های خصوصی یا تأسیسات دولتی ایالات متحده در جزیره مرجانی کواجالین در موشک بالستیک رونالد ریگان دیده می‌شود. ویتنام در طول جنگ ویتنام، GIهای آمریکایی با مونتاگناردها، ساکنان بومی ارتفاعات مرکزی، که ستوان پیاده‌نظام AT Lawrence، زنانشان را «کاملاً در برهنگی سینه برهنه» توصیف کرد، برخورد کردند. ژاپن در جامعه سنتی ژاپن، برهنگی برهنه (هادانوگی) و برهنگی کامل (مارو هاداکا) از نظر فرهنگی و اخلاقی برای مردان و زنان، به استثنای اشراف سامورایی، پذیرفته شده بود. فرانسیس هال، ۱۸۶۱، چنین برخوردی را توصیف کرد: «صفحه‌های خانه برای شور و شوق تابستانی به خیابان باز است، و نیم دوجین زن، همان‌طور که دندان‌های سیاهشان نشان می‌دهد ازدواج کرده‌اند، رو به پایین دراز کشیده‌اند و به آرنج‌های خود تکیه داده‌اند. هر کدام لباس‌های بالایی خود را از روی شانه‌هایش انداخته و تا کمر برهنه است و این برهنگی را با بالا بردن لباس‌های پایینی خود متعادل می‌کند تا پاهایش تا ران‌هایش برهنه بماند. | ## بخش 3: سینه‌لختی | صورت آنها به مرکز اتاق است و پاهای آنها حاشیه یک دایره را توصیف می‌کند." در جوامع غربی در بیشتر جوامع غربی، پوشاندن سینه‌های دختران پس از بلوغ، به‌ویژه زمانی که در مکان‌های عمومی حضور دارند، به عنوان یک عمل تواضع، یک هنجار فرهنگی است. برخی از زنان برای آنچه که «آزادی برتر» می‌نامند، به دنبال تغییر این قوانین هستند. برای نمونه، در رویدادهای فرهنگی خاص، هنجارها ممکن است آرام باشند، مانند جشنواره فانتزی، در مردی گراس در نیواورلئان و در کارناوال در ریودوژانیرو. مدهای زنانه عمومی در بسیاری از جوامع اروپایی بین رنسانس و قرن ۱۹، سینه‌های باز قابل قبول بود در حالی که برهنه بودن پاها، مچ پاها یا شانه‌های زن خطرناک تلقی می‌شد. و تصاویر موضوعات برهنه و نیمه برهنه به اشکال مختلف در هنر، مجسمه‌سازی و معماری آن دوره گسترش یافت. در محافل اشرافی و طبقات بالا، نمایش سینه‌ها با مجسمه‌ها و هنرهای برهنه کلاسیک یونانی ارتباط برقرار می‌کرد و شکل کلاسیک سینه گاهی به‌عنوان نمادی از موقعیت، به عنوان نشانه‌ای از زیبایی، ثروت یا موقعیت اجتماعی در نظر گرفته می‌شد. برای حفظ سینه‌های جوان، زنان می‌توانند از دایه برای شیر دادن به فرزندان خود استفاده کنند. مدهای زنانه با سینه در قرن پانزدهم، اگنس سورل، معشوقه شارل هفتم، که لباس‌هایش در دربار فرانسه گاهی یک یا هر دو سینه او را آشکار می‌کرد، ردیابی شده‌است. (گمان می‌رود تصویر ژان فوکه از مریم باکره با سینه چپش بدون پوشش، سورل را به عنوان یک الگو انتخاب کرده‌است) زنان اشرافی به دنبال جاودانه کردن سینه‌های خود در رنگ بودند، مانند مورد سیمونتا وسپوچی، که پرتره او با سینه‌های آشکار بود. در طول قرن شانزدهم، مدهای زنانه که سینه‌های خود را به نمایش می‌گذارند در جامعه رایج بود، از ملکه‌ها گرفته تا روسپی‌های معمولی، و همه طبقات از آن الگوبرداری می‌کردند. در بررسی ۱۹۰ جامعه مختلف، تحقیقات نشان داد که تعداد کمی از سینه‌های در معرض تمایل جنسی را مرتبط می‌دانند، اما اصرار وجود دارد که زنان سینه‌های خود را پنهان کنند. استانداردهای متفاوتی برای هنر اعمال می‌شود، یکی از نمونه‌های آن گنبد کاپیتول ایالات متحده است که دارای نقاشی دیواری ۱۸۶۵ است که الهه‌ها را با سینه‌های باز نشان می‌دهد. نگرش‌های اجتماعی اگرچه برخی از نگرش‌های اجتماعی نسبت به افزایش قرار گرفتن در معرض بدن در اواخر دهه ۱۹۶۰ شروع به نرم شدن کرد، جوامع غربی معاصر هنوز عموماً به ظاهر نامطلوب نگاه می‌کنند. در یک دوره کوتاه در سال ۱۹۶۴، طرح‌های لباس «برهنه» در شوهای مد ظاهر شد، اما کسانی که این لباس‌ها را در ملاء عام می‌پوشیدند به اتهامات زشتی دستگیر شدند. بررسی گسترده ۱۹۰ جامعه مختلف در سال ۱۹۵۱ نشان داد که تعداد کمی از زنان اصرار داشتند که سینه‌های خود را پنهان کنند. در اروپا، شنا کردن و آفتاب گرفتن در سواحل عمومی از نظر اجتماعی قابل قبول شده‌است. در سال‌های ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۵، محققان استرالیایی از ۱۱۸ دانشجوی سن کالج خواستند تا رفتار زنانی را که برهنه می‌روند در مقیاس ۸ درجه‌ای ارزیابی کنند، از جمله «زن‌ها باید مانند مردان حق لباس برهنه داشته باشند» تا «زنان برهنه‌پوش، نمایشگاه‌گرا هستند». آنها دریافتند که ۸۸ درصد از دانشجویان استرالیایی از هر دو جنس، حضور زنانه برهنه در سواحل عمومی را قابل قبول می‌دانند، اگرچه احساس می‌کردند زنانی که سینه‌های خود را در موقعیت‌های دیگر، مانند پارک‌های عمومی در معرض دید قرار می‌دهند، نامناسب است.Herold, E.S. آنها ارتباطی بین سینه‌های در معرض دید و تمایلات جنسی در موقعیت‌های اجتماعی پیدا نکردند. یک مطالعه جدیدتر روی ۱۱۶ زن در سن دانشگاه در استرالیا نشان داد که آنهایی که برهنه شده بودند، به‌طور کلی بالاتنه بودن را بیشتر می‌پذیرفتند، بیشتر جنبه جنسی داشتند، و عزت نفس و تصویر بدنی بالاتری داشتند.Herold, E.S. در جامعه معاصر، میزان آشکارسازی سینه‌های زن به بافت اجتماعی و فرهنگی بستگی دارد. در بسیاری از مکان‌ها نشان دادن چاک سینه مجاز تلقی می‌شود و حتی در بسیاری از مناسبت‌های رسمی اجتماعی نشانه‌ای از ظرافت و ظرافت است، اما ممکن است در مکان‌هایی مانند محل کار و مدارس، جایی که نمایش جنسی سینه زن در نظر گرفته می‌شود، با کدهای لباس ممنوع باشد. در تعدادی از فرهنگ‌ها، از جمله اروپا و سایر کشورهای غربی خارج از ایالات متحده، محدودیت‌های اجتماعی کمتری در برابر آفتاب گرفتن یا شنا کردن برهنه وجود دارد. پس از آن نظرسنجی، چندین حکم قانونی در دادگاه‌های کانادا از سال ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۰، لباس‌های برهنه در انظار عمومی را قانونی کرد، اما عده کمی از زنان در مکان‌های عمومی برهنه می‌شوند. | ## جمع‌بندی | برخی از فرهنگ‌ها حتی شروع به گسترش ممنوعیت‌های اجتماعی در مورد برهنه بودن زنان به دختران پیش از بلوغ و حتی نوزادان کرده‌اند.