موضوع مقاله: پادشاهی یهودا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پادشاهی یهودا | مقدمه: پادشاهی یهودا ( عبری: מַמְלֶכֶת יְהוּדָה مملکت یهودا ) پادشاهی جنوبی اسرائیل بعد از تجزیه پادشاهی اسرائیل (پادشاهی متحد) پس از مرگ سلیمان بود. | ## بخش 1: پادشاهی یهودا | پادشاهی یهودا با پادشاهی آشوریان روابط خوبی داشت و به واسطه تجارت با آنان بسیار ثروتمند شد؛ ولیکن در سال ۶۰۹ قبل از میلاد پادشاهی آشوریان نابود شد و پادشاهی بابلیان جایگزین آن شد. بابلیان بین سالهای ۵۹۷ تا ۵۸۲ قبل از میلاد به یهودا حمله کردند و سرزمین آن‌ها را نابود کرده و اشرافیان آن را به اسارت در بابل بردند. در قرن ۷ پیش از میلاد، جمعیت پادشاهی به شدت افزایش یافت و علی‌رغم شورش حزقیا علیه پادشاه آشوری سناخریب، تحت تابعیت نو-آشوری رونق یافت. یوشیا از خلأ سیاسی ناشی از زوال آشور و ظهور حکومت مصری ساییت بر منطقه استفاده کرد تا اصلاحات مذهبی خود را اجرا کند. تاریخ تثنیه‌گرایانه که تاریخ بنی‌اسرائیل از یوشع تا یوشیا را بازگو می‌کند و جهان‌بینی مبتنی بر اصول حقوقی موجود در کتاب تثنیه را بیان می‌کند، فرض بر این است که در همین دوره زمانی نوشته شده و بر اهمیت حفظ آن‌ها تأکید دارد.Lipschits, Oded (2005). با سقوط نهایی امپراتوری نو-آشوری در ۶۰۵ پیش از میلاد، رقابتی بین مصر ساییت و امپراتوری نو-بابلی بر کنترل شام ظهور کرد که در نهایت به زوال سریع یهودا منجر شد. اوایل قرن ۶ پیش از میلاد شاهد موجی از شورش‌های یهودی با پشتیبانی مصر علیه حکومت بابل بود که سرکوب شدند. در ۵۸۷ پیش از میلاد، نبوکدنصر دوم محاصره اورشلیم را آغاز کرد که در نهایت به تخریب شهر و پایان پادشاهی منجر شد. تعداد زیادی از یهودیان به بابل تبعید شدند و پادشاهی سقوط‌کرده به عنوان استان بابلی ضمیمه شد. در کتاب مقدس کتاب مقدس پادشاهی یهودا را به عنوان یکی از دو دولت جانشین پادشاهی متحد اسرائیل تصویر می‌کند، اصطلاحی که به سلطنت متحد تحت پادشاهان کتاب مقدس شائول، داود و سلیمان اشاره دارد و قلمرو یهودا و اسرائیل را پوشش می‌دهد. در قرن‌های ۱۰ و اوایل ۹ پیش از میلاد، قلمرو یهودا ممکن است به صورت محدود جمعیت داشته باشد و شامل برخی مکان‌های مستحکم و بسیاری از شهرک‌های روستایی غیرمستحکم بوده باشد.Mazar, Amihai. سنگ نبشته تل دان که در سال ۱۹۹۳ کشف شد، نشان می‌دهد که این پادشاهی به شکلی در اواسط قرن ۹ پیش از میلاد وجود داشته، اما میزان قدرت آن را نشان نمی‌دهد.Grabbe, Lester L. بر اساس کتاب مقدس پادشاهی یهودا بعد از فروپاشی پادشاهی اسرائیل (پادشاهی متحد) شکل گرفت. وقتی ده قبیله حاضر نشدند پسر سلیمان، رِحُبُعام، را به پادشاهی قبول کنند و تنها دو قبیله یهودا و بنیامین به او وفادار ماندند، پادشاهی متحد به دو بخش شمالی (تحت تسلط آن ده قبیله) و جنوبی (تحت تسلط یهودا و بنیامین) تقسیم شد. دو پادشاهی به صورت همسایه یکدیگر وجود داشتند تا اینکه پادشاهی شمالی اسرائیل توسط آشوریان در سال ۷۲۲ نابود شد و تنها پادشاهی یهودا باقی ماند. بر اساس کتاب مقدس تمامی پادشاهان اسرائیل و یهودا «خوب» نبودند زیرا موفق نشدند تنها پرستش یهوه را باقی بگذارند. حزقیا (۷۲۷ تا ۶۹۸ قبل از میلاد) پادشاهی خوب بود که که پرستش بعل و اشیره را ممنوع کرد؛ ولیکن جانشین او مناسه (۶۹۸ تا ۶۴۲ قبل از میلاد) و آمون (۶۴۲ تا ۶۴۰ قبل از میلاد) دوباره به بت‌پرستان اجازه پرستش دادند که باعث خشم یهوه شد. یوشیا به پرستش یهوه بازگشت، ولیکن این بازگشت دیگر بسیار دیر بود و یهوه تصمیم گرفته بود که اجازه دهد بابلیان قوم یهود را به اسارت در بابل ببرند. بعد از شکست بابلیان در جنگ با مصر در سال ۶۰۱ قبل از میلاد، پرداخت خراج به بابل قطع گردید. یهویاکیم در حین محاصره از دنیا رفت و پسرش یکونیاه که تنها هشت یا هجده سال داشت پادشاه شد. نبوکدنصر هم اورشلیم و هم معبد سلیمان را تخریب کرد و یهودیان را به بابل تبعید نمود. | ## بخش 2: پادشاهی یهودا | برخلاف توصیه حزقیال نبی، صدقیا تصمیم به شورش علیه نبوکدنصر گرفت و پرداخت خراج را متوقف کرد. نبوکدنصر بار دیگر به اورشلیم حمله کرده و اینبار تمامی شهر و معبد سلیمان را به صورت کامل نابود کرد. تا سال ۵۸۶ قبل از میلاد پادشاهی یهودا تقریباً از بین رفته بود و در وضعیت بسیار بد اقتصادی و معیشتی بود. بازگشایی تحت حکومت هخامنشیان در سال ۵۳۹ قبل از میلاد کوروش هخامنشی به بابل حمله کرد و بابلیان را شکست داد. ساخت معبد دوم اورشلیم به دستور کوروش آغاز شد و پس از وقفه ای نسبتاً طولانی در زمان داریوش بزرگ تکمیل گردید. استان یهودا تحت سلطه هخامنشیان بسیار ثروتمند و قدرتمند شد تا اینکه حکومت هخامنشیان به دست اسکندر مقدونی سقوط کرد. جغرافیا پادشاهی یهودا در کوهستان‌های یهودا واقع بود که از اورشلیم تا حبرون (خلیل) کشیده شده و به صحرای نگب (نگو) امتداد می‌یافت. خط الراس مرکزی که از کوه‌های پوشیده از جنگل و بوته‌زار که به آرامی به سمت تپه‌های شفله در غرب شیب داشت، تا مناظر خشک و بیابانی صحرای یهودا که به سمت دره اردن در شرق فرود می‌آمد، هسته پادشاهی را تشکیل می‌داد. مرز شمالی یهودا از شرق به غرب از ساحل شمال غربی دریای مرده کشیده شده، از نزدیکی اریحا تا منطقه گزر می‌گذشت. در دوران‌های رونق، نفوذ یهودا گسترش یافت و به سمت جنوب تا بئرشبع و فراتر از آن، شامل قادش برنیع و احتمالاً کونتیلت عجرود کشیده شد. نفوذ آن احتمالاً تا خلیج ایلات در جنوب و همچنین دشت ساحلی در غرب در قلعه مساد هاشوویاهو امتداد یافته بود. سوابق باستان‌شناسی تشکیل پادشاهی یهودا موضوع بحث شدیدی میان محققان است و اختلافی بین کم‌گرایان کتاب مقدس و زیادگرایان کتاب مقدس در این موضوع خاص ظهور کرده است. به دلیل عوامل ژئوپولیتیکی مانند مسائل امنیتی، انزوا و تغییرات سیاسی، منطقه هسته‌ای پادشاهی یهودا در مرتفعات جنوب-مرکزی نسبت به مناطق غرب رود اردن اکتشاف باستان‌شناسی محدودی دیده است. کاوش‌ها و بررسی‌های کمی در آنجا انجام شده که شکاف قابل توجهی در دانش نسبت به شفله که به طور گسترده مطالعه شده در غرب ایجاد کرده، جایی که بررسی‌های منظم و کاوش‌های علمی متعددی انجام شده است. در حالی که به طور کلی توافق وجود دارد که روایات داود و سلیمان در قرن ۱۰ پیش از میلاد چیز کمی در مورد خاستگاه یهودا می‌گویند، در حال حاضر اجماعی وجود ندارد Amihai (2010). که آیا یهودا به عنوان جدایی از پادشاهی متحد اسرائیل (همان‌طور که کتاب مقدس ادعا می‌کند) یا به صورت مستقل توسعه یافت. برخی محققان پیشنهاد کرده‌اند که اورشلیم، پایتخت پادشاهی، تا پایان قرن ۸ پیش از میلاد به عنوان مرکز اداری مهم ظهور نکرده بود. قبل از آن، شواهد باستان‌شناسی نشان می‌دهد جمعیت آن برای حفظ پادشاهی قابل دوام بسیار کم بود. محققان دیگر استدلال می‌کنند که کشفیات اخیر و آزمون‌های کربن رادیواکتیو در شهر داود به نظر نشان می‌دهد که اورشلیم در قرن ۱۰ پیش از میلاد از قبل شهر مهمی بوده است. بخش عمده‌ای از بحث حول این موضوع می‌چرخد که آیا کشفیات باستان‌شناسی که به طور مرسوم به قرن ۱۰ تاریخ‌گذاری می‌شوند، باید به جای آن به قرن ۹ تاریخ‌گذاری شوند، همان‌طور که اسرائیل فینکلشتاین پیشنهاد کرده است. کشفیات باستان‌شناسی اخیر توسط ایلات مازار در اورشلیم و یوسف گارفینکل در خربه قیافه به عنوان حمایت از وجود پادشاهی متحد تفسیر شده‌اند، اما تاریخ‌گذاری‌ها و شناسایی‌ها به طور جهانی پذیرفته نشده‌اند.Thomas, Zachary (2016-04-22). | ## بخش 3: پادشاهی یهودا | قدیمی‌ترین بخش اورشلیم و هسته شهری اولیه آن، شهر داوود است که شواهدی از فعالیت مسکونی قابل توجه اسرائیلی حدود قرن ۱۰ نشان می‌دهد. برخی ساختارهای اداری منحصر به فرد مانند ساختار سنگی پلکانی و ساختار سنگی بزرگ که در اصل یک ساختار را تشکیل می‌دادند، حاوی فرهنگ مادی مربوط به عصر آهن ۱ هستند. اسرائیل فینکلشتاین به دلیل فقدان ادعایی فعالیت اسکان در قرن ۱۰ پیش از میلاد، استدلال می‌کند که اورشلیم آن زمان دهکده کوچک روستایی در تپه‌های یهودا بود، نه پایتخت ملی، و اوسیشکین استدلال می‌کند که شهر کاملاً غیرمسکونی بود. امیحای مازار ادعا می‌کند که اگر تاریخ‌گذاری عصر آهن ۱ / عصر آهن ۲ آ ساختارهای اداری در شهر داود درست باشد، که او معتقد است چنین است، "اورشلیم شهر نسبتاً کوچکی با قلعه‌ای قدرتمند بود که می‌توانست مرکز حکومت منطقه‌ای قابل توجهی باشد." ویلیام جی. آبراهام فاوست و زو فاربر استدلال می‌کنند که اورشلیم در مقایسه با اکثر محل‌های کوهستانی در اسرائیل باستان به طور قابل توجهی بزرگ بود و حاوی تحکیمات و ساختمان‌های عمومی بود.Faust & Farber 2025, p. بر اساس گفته پروفسور الیعزر پیاستسکی که در تجزیه و تحلیل متون شرکت داشت، "سواد در تمام سطوح سیستم‌های اداری، نظامی و کهانتی یهودا وجود داشت. پژوهش‌های باستان‌شناسی نزدیک چشمه جیحون در شهر داود بولاهای فراوان بدون نقش (یعنی بولاهایی که فقط نمادپردازی دارند، بدون کتیبه) را نشان داده که به قرن‌های ۱۱/۱۰-۹ پیش از میلاد تاریخ‌گذاری می‌شوند و دارای "خطوط پاپیروس" در پشت خود هستند. استدلال شده که این مهرها شواهدی ارائه می‌دهند که متون پاپیروس از قرن ۱۰ (شاید ۱۱) پیش از میلاد به بعد در اورشلیم نوشته و استفاده می‌شدند. هیچ‌یک از مُهرهای اصلی تاکنون پیدا نشده‌اند، اما حدود دو هزار اثر مُهر از دست‌کم ۲۱ نوع مُهر مختلف منتشر شده است. «ل م ل ک» مخففِ حروف عبری لامد، مِم، لامد، کاف (عبری: לְמֶלֶךְ، آوانویسی: ləmeleḵ) است که می‌توان آن را چنین ترجمه کرد: «برای پادشاه» یا «متعلق به پادشاه». شهرها به گفته یوسف گارفینکل، شهرهای دژبندی‌شدهٔ پادشاهی یهودا در سدهٔ دهم پیش از میلاد در خِربت قیافه، تَلّ اِن‌نَصبَه، خِربت اَلدَوّاره (نزدیک حَلحول)، تَلّ بیت شِمش و تَلّ لخیش قرار داشتند.Garfinkel, Yosef (2023). تَلّ بئرشَبع، که گمان می‌رود همان شهر باستانی کتاب مقدس بئرشبع باشد، در سده‌های نهم و هشتم پیش از میلاد مهم‌ترین مرکز یهودا در صحرای نقب بود.Rocca, Samuel (2010). این استحکامات دارای حیاط مرکزی بزرگی بودند که دیوارهای سنگری (دو جداره با اتاق‌هایی در میان) آن را دربر می‌گرفت، و شکل آن‌ها معمولاً مربع یا مستطیل بود.Rocca, Samuel (2010). خِربت ابو‌التوَین، که در رشته‌کوه‌های یهودا میان بات‌عین و جبعای امروزی قرار دارد، از برجسته‌ترین دژهای آن دوره به شمار می‌آید. از این دژ چشم‌انداز گسترده‌ای به سوی شفله، از جمله شهرهای یهودایی عَزقه، سوخو، جودِد، لخیش و مارِشا دیده می‌شد.מזר, עמיחי; Mazar, A. این دژ مسیر میان رشته‌کوه‌های یهودا تا عَرَبه و سپس به موآب و ادوم را حفاظت می‌نمود. چندین دژ دیگر یهودایی نیز در نقب شناسایی شده‌اند، از جمله خُروَت عوزا، تَلّ عیرا، عَرعیر، تَلّ ماسوس و تَلّ ملحه. مهم‌ترین استحکام یهودایی در صحرای یهودا در وِرد یِریحُو یافت شد که از راه ارتباطی اَریحا تا بحرالمیت محافظت می‌کرد. همچنین، چند برج دیدبانی مستقل، مرتفع و جداافتاده متعلق به آن دوره در اطراف اورشلیم کشف شده است؛ از این نوع برج‌ها نمونه‌هایی درناحیه شمال اورشلیم به نام تپهٔ فرانسوی و در جنوب گیلُه به دست آمده است. | ## جمع‌بندی | از جایگاه دژهای یهودا آشکار است که یکی از اهداف اصلی آن‌ها تسهیل ارتباطات از طریق علائم آتش در سراسر پادشاهی بوده است؛ روشی که در کتاب ارمیا و نامه‌های لخیش به‌خوبی مستند شده است.