موضوع مقاله: سیلداوی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سیلداوی | مقدمه: سیلداوی یا سیلداویا (به سیلداویایی: ) کشوری خیالی در ماجراهای تن‌تن و میلو، مجموعه کمیک‌های کارتونیست بلژیکی هرژه است. | ## بخش 1: سیلداوی | سیلدویا در عصای اسرارآمیز (۱۹۳۸–۱۹۳۹)، هدف کرهٔ ماه (۱۹۵۰)، روی ماه قدم گذاشتیم (۱۹۵۲–۱۹۵۳، به‌اختصار)، ماجرای تورنسل (۱۹۵۴–۱۹۵۶) و تن‌تن و دریاچه کوسه‌ها (۱۹۷۲) نشان داده می‌شود و در تن‌تن و پیکاروها (۱۹۷۵–۱۹۷۶) از آن نام برده می‌شود. بر اساس کتاب تن‌تن: هرژه و خلق آن نوشته هری تامپسون در سال ۲۰۱۱، سیلدوی «تصویری آرمانی از اروپای مرکزیِ میان دو جنگ بود – یک پادشاهی خیرخواه، زندگی آرام روستایی، و دهقانانی ورزیده که پیپ‌های بزرگ می‌کشیدند.» هرژه مدعی بود که این کشور به‌شدت از کشورهای واقعی آلبانی و مونته‌نگرو الهام گرفته و ممکن است بر پایه ملت‌های بزرگ‌تر بالکان همچون صربستان، رومانی و بلغارستان نیز شکل گرفته باشد. نمای کلی سیلدویا یک پادشاهی است که در زمان عصای اسرارآمیز توسط شاه موسکار دوازدهم اداره می‌شود. پایتخت آن کلو است، که قبلاً زیله‌روم نام داشت و در محل تلاقی رودخانه‌های مولتوس و ولادیر قرار دارد (الهام گرفته از پراگ که بر روی رودخانه ولتاوا واقع شده است). سایر شهرهای ذکرشده در کتاب‌ها عبارت‌اند از نیدزدروف، ایستوف، دبِرنوک، دوما، تسزنیک و زلیپ. جمعیت سیلدویا ۶۴۲ هزار نفر است که ۱۲۲ هزار نفر در کلو زندگی می‌کنند، که نشان می‌دهد این کشور از نظر وسعت مشابه مونته‌نگرو است. مردم به زبان سیلدویایی صحبت می‌کنند، زبانی که ظاهر و شنیدار آن اسلاوی است اما عمدتاً بر اساس گویش مارولز از زبان‌های ژرمنی غربی متعلق به بروکسل ساخته شده است. این زبان به خط سیریلیک نوشته می‌شود، اما جالب است که در اسناد قرون وسطایی از الفبای لاتین استفاده شده و برخی از حروف سیریلیک نیز مستقیماً از حروف لاتین منتقل شده‌اند (مثلاً «ش» به صورت «сз» نوشته می‌شود – مقایسه کنید با لهستانی «sz» – به جای «ш»). در نسخه بریتانیایی، مترجمان شعار را «اگر خار جمع می‌کنی، انتظار نیش خار را داشته باش» ترجمه کرده‌اند). به نظر می‌رسد سیلدویایی‌ها به آب معدنی علاقه دارند، چیزی که برای کاپیتان هادوک، یکی از همراهان سفر تن‌تن که ویسکی می‌نوشد، چندان خوشایند نیست. مکان دقیق سیلدویا در کمیک‌ها مشخص نشده است و تنها دانسته‌ها این است که در شبه‌جزیره بالکان قرار دارد، با کشور خیالی دیگری به نام بوردوریا هم‌مرز است و به دریا دسترسی دارد. در یک مورد با یونان اشتباه گرفته می‌شود، اما توضیح داده شده که لباس محلی بسیار متفاوتی دارد. در هدف کرهٔ ماه، مسیر موشکی که از سوی سیلدوی پرتاب شده به مکانی شمال دانوب اشاره دارد. همان‌طور که هرژه ذکر کرده، الهام اصلی از پادشاهی مونته‌نگرو بوده است، اما تاریخ کشور بر اساس کشورهای مختلف بالکان مدل‌سازی شده است. تاریخچه منطقه سیلدویا تا سده ششم میلادی توسط قبایل کوچ‌نشین با منشأ نامعلوم سکونت داشت تا اینکه اسلاوها آن را تصرف کردند. در سده دهم توسط ترک‌های آناتولی فتح شد و آن‌ها، دشت‌های آن منطقه را اشغال کردند و اسلاوها را به کوه‌ها راندند (در واقع، بالکان در سده چهاردهم فتح شد). سیلدوی مدرن در سال ۱۱۲۷ شکل گرفت، زمانی که یک رئیس قبیله به نام هوِگی ترک‌های فاتح را در نبرد زیله‌روم شکست داد و خود نام «موسکار» را برگزید و تا سال ۱۱۶۸ حکومت کرد. بوردوریا در زمان حکومت موسکار دوم در سال ۱۱۹۵ این کشور را تصرف کرد تا اینکه اتوکار اول (نام و عنوان واقعی او بارون آلمازوت بود) در سال ۱۲۷۵ آن‌ها را بیرون راند. وقتی دشمنی به نام بارون استاسزرویتش ادعای سلطنت کرد و با شمشیر به او حمله کرد، اتوکار با عصای سلطنتی خود او را به زمین زد. سپس شاه شعار را گفت و فرمان داد که حاکم سیلدویا باید بر عصای سلطنتی را همواره در اختیار داشته باشد، در غیر این صورت قدرت خود را از دست خواهد داد، زیرا عصا جان او را نجات داده بود. در سال ۱۹۳۹، سیلدویا در شِرُف حمله از سوی همسایه‌اش بوردوریا قرار گرفت، بخشی از توطئه‌ای برای برکناری شاه موسکار دوازدهم. تن‌تن با بازگرداندن عصای سلطنتی درست پیش از روز سنت ولادمیر به فروکش کردن بحران کمک کرد. (وضعیت بسیار شبیه به آنشلوس در اتریش در سال ۱۹۳۸ بود، اگرچه نتیجه همان نبود) شاه موسکار دوازدهم موتورسوار مشتاقی است که خود رانندگی می‌کند و تنها یک همراه برای محافظت دارد و اسلحه خود را نیز به همراه می‌برد. | ## بخش 2: سیلداوی | او در مراسم دربار و عمومی لباس هوسار مفصلی می‌پوشد و در سایر مواقع یونیفورم ساده‌تری دارد. موسکار دوازدهم حاکمی واقعی است، نه پادشاه مشروطه (به دکترین استبداد روشنفکرانه مراجعه کنید). او شخصاً به وزیران و ژنرال‌های خود دستور داد تا اقدام‌های لازم برای جلوگیری از کودتا و تهاجم انجام شود. شاه در دیگر داستان‌هایی که در سیلداوی می‌گذرد یا به آن مرتبط است – ماجرای تورنسل و روی ماه قدم گذاشتیم – حضور ندارد. هر دو داستان پس از جنگ جهانی دوم اتفاق می‌افتند، زمانی که پادشاهی‌های مختلف بالکان که مدل‌های سیلدوی بودند سرنگون شده و حکمرانانشان تبعید شده بودند. پرچم سیلدوی در صفحه ۵۹ عصای اسرارآمیز دیده می‌شود، هنگامی که مراسم عبور شاه از میان جمعیت برگزار می‌شود. به نظر می‌رسد که این پرچم مشابه بخش اول و چهارم نشان سلطنتی باشد، یعنی طلایی با یک پیلکان سیاه باز. همچنین یک پرچم دریایی احتمالی در صفحه ۶۱ دیده می‌شود، هنگامی که تن‌تن و کارآگاهان با قایق به سمت یک هواپیمای دریایی هدایت می‌شوند، و در پشت آن پرچم سفید با نوشته SYLDAVIA به رنگ سیاه قرار دارد. زبان در کتاب خود تن‌تن، پسربچه‌ای از بروکسل (کاسترمن، ۲۰۰۴)، دانیل جوستنس و آلن پرُو توضیح داده‌اند که زبان سیلدویایی بر اساس مارولز یا مارولیِن است، گویش محلهٔ مارولن، محله‌ای که زمانی کارگری و اکنون مد روز در بروکسل است. گویش مارولز، که هرژه از مادربزرگش آموخته بود، شکلی از زبان هلندی است که شامل بسیاری از واژه‌های فرانسوی و کمی اسپانیایی است. به نظر می‌رسد سیلدویایی ویژگی‌های زبان‌های مختلف اروپای مرکزی مانند آلمانی، لهستانی، چکی و مجاری را بر پایهٔ مارولز وارد کرده است تا مطابق سلیقهٔ هرژه باشد. نشانه‌ای وجود دارد که آلمانی دومین زبان غالب در میان افراد کم‌سوادتر است، مانند صحنه‌ای که هادوک شکایت می‌کند که تشنه است و یک سرباز سیلدویایی منظور او را نمی‌فهمد تا زمانی که فریاد می‌زند «ich bin durstig» (یعنی «من تشنه‌ام.»). در آن زمان، آلمانی زبان مشترک غالب در اروپای مرکزی و شرقی بود و از سیلدویایی‌ها انتظار می‌رفت که بر آلمانی بهتر از بسیاری از اروپایی‌های مرکزی و شرقی مسلط باشند، زیرا زبان آن‌ها با آلمانی مرتبط است. در دنیای داستان، وجود زبان ژرمنی سیلدویایی (و احتمالاً بوردوری نیز) می‌تواند با مهاجرت گویشوران آلمانی، مانند ساکسون‌های ترانسیلوانیا و شواب‌های دانوب، توضیح داده شود، شاید به عنوان بخشی از اوست‌زیدلونگ بزرگ، اما زبان آن‌ها طی هزار سال به دلیل جدایی نسبی از سایر گویشوران آلمانی و تماس با گروه‌های دیگر تغییر کرده است؛ چیزی شبیه نحوهٔ شکل‌گیری زبان رومانیایی. آشپزی و غذا غذاهای سیلدویایی به نظر می‌رسد که همان غذاهای رایج در اروپای شرقی باشد؛ در آشپزخانهٔ یک رستوران سیلدویایی در عصای اسرارآمیز بلینی، سبزیجات، سوسیس و چاشنی و مخلفات مشاهده می‌شوند. وقتی هادوک تلاش می‌کند الکل با خود بیاورد هنگام دیدار از مرکز پژوهشی تورنسل، با مالیات بالای الکل مواجه می‌شود. ذکر شده است که یکی از غذاهای اصلی کشور szlaszeck است که گارسون آن را به عنوان پای عقبی یک سگ جوان در سس سنگین سیلدویایی توصیف می‌کند. با این حال، ممکن است این درست نباشد، زیرا گارسون عمدتاً قصد داشت تن‌تن را اذیت کند. پژوهش‌های اتمی در دههٔ ۱۹۵۰، سیلدوی برنامهٔ فضایی مخفی اما موفقی در منطقهٔ اسپروژ داشت. مرکز تحقیقات اتمی سِبرودج، که در هدف کرهٔ ماه و روی ماه قدم گذاشتیم دیده می‌شود، در سیلدوی واقع است. این مجتمع گسترده در کوه‌های زیمل‌پاتیان سیلدویا (بازی زبانی بر کوه‌های کارپات) و نزدیک به معادن غنی اورانیوم قرار دارد. این مرکز محرمانه است و امنیت بسیار سخت‌گیرانه‌ای دارد، شامل تعداد زیادی ایستگاه بازرسی، نظارت هلیکوپتری، توپخانه ضدهوایی و اسکادرانی از هواگردهای جنگنده مستقر در تأسیسات. کار در مرکز توسط تیم بزرگی از فیزیکدانان بین‌المللی که توسط دولت سیلدویا جذب شده‌اند انجام می‌شود و شامل تحقیقات در زمینهٔ حفاظت در برابر اثرات جنگ‌افزارهای هسته‌ای و همچنین مرکز برنامهٔ فضایی سیلداوی است. | ## بخش 3: سیلداوی | این تأسیسات که ظاهراً کاملاً خودکفا هستند، توسط مدیر، آقای باکستر، اداره می‌شود. مرکز اسپروژ دارای رآکتور هسته‌ای اختصاصی برای پردازش اورانیوم به پلوتونیوم و امکانات وسیع برای تحقیقات و ساخت موشک فضایی است که تن‌تن و همکارانش را به ماه می‌برد. این مجتمع عظیم در پایان ماجراجویان روی ماه آخرین بار دیده می‌شود و دیگر در مجموعهٔ تن‌تن ظاهر نمی‌شود. در هدف کرهٔ ماه، مرکز تحقیقات اتمی اسپروژ از پروفسور تورنسل دعوت می‌کند تا بخش فضایی را رهبری کند و سپس تن‌تن و کاپیتان هادوک برای شرکت در مأموریت ماه دعوت می‌شوند. در ماجرای تورنسل، مأموران مخفی سیلداوی با مأموران رقیب بوردوری برای ربودن پروفسور تورنسل و به دست آوردن اسرار ساخت سلاح‌های صوتی رقابت می‌کنند. رقص ملی بلوشتیکا، به معنای «رقص بز با چرخش»، در تن‌تن و دریاچه کوسه‌ها دیده می‌شود. الهام‌بخش این دریاچه به نظر می‌رسد از دریاچه‌های مختلف بالکان جنوبی باشد، به ویژه دریاچه اهرید، دریاچه اشکودر یا دریاچه پرسپا. دفاع ملی و یگان‌های نظامی تشریفاتی با استانداردهای دههٔ ۱۹۳۰، سیلداوی دارای نیروی نظامی مدرن است که مجهز به توپ‌های ضدهوایی و ایستگاه‌های راداری می‌باشد. ارتش ظاهری اروپای شرقی دارد و احتمالاً بر اساس نیروی زمینی لهستان یا چکسلواکی مدل‌سازی شده است. نگهبانان تشریفاتی در خزانهٔ سلطنتی در کلو لباس‌های مفصل با طراحی سنتی بالکان دارند و مسلح به ناچخ هستند. این شهر در سدهٔ دهم توسط ترک‌های مهاجم آنانولی تأسیس شد و در آن زمان زیله‌روم نام داشت. کوچ‌نشینان مجار که در آن منطقه زندگی می‌کردند مجبور شدند در کوه‌های زیمل‌پاتیریان ساکن شوند، در حالی که ترک‌ها خود در شهر تازه‌تأسیس واقع در تپه‌های سرسبز مستقر شدند. در سال ۱۱۲۷، کوچ‌نشینان به رهبری رئیس خود هوِگی، ترک‌های فاتح را شکست دادند و از منطقه بیرون راندند. هوِگی نام موسکار را برای خود برگزید، به معنای «شجاع»، و زیله‌روم به کلو (Klow) تغییر نام یافت، به معنای «شهر آزاد» از ترکیب kloho («آزادی») و ow («شهر»). معماری شهر عمدتاً یوگسلاویایی است، اما ساختمان‌های بسیاری با ظاهر اتریشی و ترکی نیز وجود دارد، مانند مساجد قدیمی. با این حال، معماری و تزئینات قلعهٔ کُروپو الگوی بوهمی دارد که احتمالاً به دلیل شهرت معماری چک است. به عنوان پایتختی بزرگ و نسبتاً مرفه، کلو دارای موزهٔ بزرگی از علوم طبیعی با اسکلت‌های دایناسور نصب‌شده است. کلو به عنوان «پایتخت آب معدنی» شناخته می‌شود و آب معدنی ملی آن‌ها به نام کلوواسوا (سیریلیک: Кловасва) مشهور است، که به معنای تحت‌اللفظی «آب کلو» یا «آب از کلو» است. برخلاف مردم عادی سیلداویا که از خط سیریلیک استفاده می‌کنند، دربار سلطنتی در کلو از الفبای زبان لاتین استفاده می‌کند. در فرهنگ عامه ترانهٔ «سیلداویا» از گروه اسپانیایی سونیون (آلبوم هزار سایه، ۱۹۸۴) این کشور را سرزمینی رؤیایی معرفی می‌کند. گروه هلندی فلریک نیز ترانه‌ای به نام «والتس سیلداویایی» دارد که در آلبوم آن‌ها مهاجر (۱۹۸۹) منتشر شده است. از دههٔ ۱۹۹۰، سیلداویا الهام‌بخش ایجاد کنسولگری‌های خیالی سیلداویایی توسط علاقه‌مندان به تن‌تن در سراسر جهان بوده است. این پروژه‌های هنری که نهادهای دیپلماتیک رسمی را به شکل طنز بازآفرینی می‌کنند، در قالب‌های مختلف از جمله وب‌سایت‌ها، اجراها و هنر چیدمان ظاهر شده‌اند. | ## جمع‌بندی | شهرهایی که چنین نمایش‌های نمادین را میزبانی می‌کنند شامل ارستال (بلژیک)، پواتیه (فرانسه)، تورنتو (کانادا) و بانکوک (تایلند) هستند.