موضوع مقاله: تهمت خون | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # تهمت خون | مقدمه: 83 اولین نمونه‌های افترای خون در دوران قرون وسطی در پادشاهی انگلستان در دههٔ ۱۱۴۰ ظهور کرد و سپس به سایر نقاط اروپا، به ویژه فرانسه و آلمان، گسترش یافت. | ## بخش 1: تهمت خون | این افترا، همراه با اتهامات مسموم کردن چاه‌ها و بی‌احترامی به نان قربانی، به موضوعی اصلی در آزار یهودیان در اروپا از آن دوران تا زمان‌های مدرن تبدیل شد.Chanes, Jerome A. نسخه‌های اولیه‌تر این افترا یهودیان را متهم به بازسازی آیینی مصلوب کردن مسیح می‌کردند. این اتهامات اغلب ادعا می‌کنند که خون کودکان مسیحی به‌ویژه مطلوب است و در تاریخ، ادعاهای افتراهای خون برای توضیح مرگ‌های غیرقابل توضیح کودکان مطرح شده است. در برخی موارد، قربانیان ادعایی قربانی انسانی به عنوان شهید مسیحی مورد احترام قرار گرفتند. بسیاری از این موارد – برجسته‌ترین آن‌ها ویلیام نوریچ (۱۱۴۴)، هیو کوچک لینکلن (۱۲۵۵) و سیمون ترنت (۱۴۷۵) – به موضوع پرستش و تقدس محلی تبدیل شدند؛ پرستش هیو لینکلن حمایت هنری سوم و پسرش ادوارد یکم را جلب کرد و به آن اعتبار رسمی بخشید و به خاطر سپرده شدن آن به‌ویژه کمک کرد. اصطلاح «افتراهای خون» همچنین در اشاره به هر اتهام ناخوشایند یا زیان‌آور کذب به کار رفته است و در نتیجه، معنای استعاری گسترده‌تری یافته است. تهمت‌های خون معمولاً می‌گویند که یهودیان برای پختن مصا برای پسح به خون انسان نیاز دارند. در بعضی موارد در طول تاریخ کودک قربانی شده به صورت یک شهید در بین مسیحیان مورد احترام قرار می‌گرفت و بعضی اوقات لقب قدیس به او داده می‌شد. بر اساس نوشته والتر لاکوئر در طول تاریخ حدود ۱۵۰ داستان تهمت خون علیه یهودیان اتفاق افتاده است که باعث دستگیری و کشتار آنها شده است. از این رو در یهودیت بعد از ذبح حیوان باید خون آن به‌طور کامل خارج شود و خون حیوان نباید مورد مصرف قرار گیرد. بر اساس کتاب لاویان خون حیوانات قربانی‌شده تنها باید بر روی مذبح در معبد اورشلیم (که دیگر موجود نیست) پاشیده شود. با اینکه قربانی کردن حیوانات در دین یهودیت مسئله بسیار رایجی است، قربانی کردن انسان در تورات به‌شدت مورد مذمت قرار می‌گیرد و یهودیان به‌شدت از این کار منع می‌شوند. قوانین پاکیزگی کاهنین معبد حتی اجازه نمی‌دهد که کاهن در یک اتاق به همراه جسد انسان باشد. تاریخچه اولین اشارات اولین اشارات به مسئله قربانی کردن انسان توسط یهودیان در نوشتارهای تاریخدان یونانی آپیون یافت می‌شود. آپیون می‌نویسد که وقتی آنتیوکوس معبد اورشلیم را فتح کرد یک یونانی در آن یافت که گفته بود که در حال چاق شدن برای قربانی شدن است. آپیون ادعا می‌کند که هر سال یهودیان یک یونانی را قربانی کرده و بدن او را مصرف می‌کنند. داستان دیگر مربوط به سوکراتس است که می‌نویسد که یهودیان وقتی مست بودند یک کودک مسیحی را به صلیب کشیده و او را قربانی کردند. قدیمی‌ترین نسخه‌های اتهامات مربوط به اینکه یهودیان ادعا می‌شد کودکان مسیحی را در عید پاک/پسح مصلوب می‌کنند، گفته می‌شود به دلیل یک پیشگویی بوده است. در این زمان هنوز هیچ اشاره‌ای به استفاده از خون در نان بدون خمیر ماتزو نشده است، که بعدها به عنوان انگیزهٔ اصلی برای این جرم توسعه یافت.Paul R. نویسندهٔ یونانی-مصری آپیون ادعا کرد که یهودیان قربانیان یونانی را در معبد خود قربانی می‌کردند. در اینجا، نویسنده بیان می‌کند که وقتی آنتیوخوس اپیفانوس وارد معبد اورشلیم شد، یک اسیر یونانی را یافت که به او گفت برای قربانی شدن چاق می‌شود. آپیون ادعا کرد که هر سال، یهودیان یک یونانی را قربانی کرده و گوشت او را می‌خوردند و همزمان به دشمنی ابدی با یونانیان قسم می‌خوردند.Louis H. ادعای آپیون احتمالاً بازتاب‌دهندهٔ نگرش‌های در جریان نسبت به یهودیان است، زیرا ادعاهای مشابه توسط پوسیدونیوس و آپولونیوس مولون در قرن اول پیش از میلاد مطرح شده است.Feldman, Louis H. 293 این ایده بعدها در تاریخ نیز نمونه دارد، زمانی که سقراط اسکولاستیکوس (فعال در قرن پنجم) گزارش داد که در یک خوش‌گذرانی مستی، گروهی از یهودیان یک کودک مسیحی را به صلیب بسته و به تقلید از مرگ مسیح شلاق زده تا جان داد. زمینهٔ قرون وسطی افتراهای خون در زمانی پدید آمدند که کلیسا و به‌ویژه جنگ‌های صلیبی، گفتمان‌های فزاینده ضدیهودی را پیش می‌بردند. این گفتمان‌ها بعدها از طریق شورای کلیسای لاتران چهارم تقویت شدند، که جداسازی جامعهٔ مسیحیان و یهودیان را الزامی کرد و دستگاهی برای اجرای آن در سراسر اروپا ایجاد نمود. در زمینهٔ محلی، بسیاری از نمونه‌های انگلیسی ممکن است شامل عنصر رقابت کلیسا برای پرستش قدیسان و درآمد حاصل از تقدس بوده باشد. اسرائیل یووال پیشنهاد کرد که افتراهای خون ممکن است در قرن دوازدهم به دلیل دیدگاه‌های مسیحیان نسبت به رفتار یهودیان در طول اولین جنگ صلیبی پدید آمده باشد. برخی یهودیان خودکشی کردند و فرزندان خود را کشتند تا آن‌ها را در معرض گرویدن اجباری به مسیحیت قرار ندهند. زندگی‌نامه‌نویس قدیس وی، توماس مون‌ماوث، به دروغ ادعا کرد که هر سال یک شورای بین‌المللی یهودیان برگزار می‌شود که در آن کشور تعیین می‌شود که کودکی در طول عید پاک کشته شود، به دلیل پیشگویی یهودی که می‌گوید کشتن یک کودک مسیحی هر سال موجب بازگرداندن یهودیان به سرزمین مقدس خواهد شد. این افسانه به یک پرستشگاه تبدیل شد و ویلیام به مقام شهید رسید و زائران قربانیانی به کلیسای محلی می‌آوردند. پس از آن اتهامات مشابهی در گلاستر (۱۱۶۸)، بری سنت ادموندز (۱۱۸۱) و بریستول (۱۱۸۳) مطرح شد. در سال ۱۱۸۹، هیئت نمایندگی یهودیان حاضر در تاج‌گذاری ریچارد شیردل، توسط جمعیت مورد حمله قرار گرفت. | ## بخش 2: تهمت خون | در سال ۱۱۹۰، در ۱۶ مارس، ۱۵۰ یهودی در یورک مورد حمله قرار گرفتند و سپس هنگامی که به قلعهٔ سلطنتی پناه بردند، جایی که اکنون برج کلیفورد قرار دارد، به قتل رسیدند، و برخی ترجیح دادند خودکشی کنند تا توسط جمعیت گرفته شوند. بقایای ۱۷ جسد که بین قرن ۱۲ و ۱۳ در یک چاه در نوریچ انداخته شده بودند (پنج جسدی که از طریق آزمایش دی ان ای مشخص شد احتمالاً اعضای یک خانوادهٔ یهودی بوده‌اند) بسیار ممکن است بخشی از یکی از این کشتارها بوده باشند. این پرونده توسط متیو پاریس و بعدها توسط چاسر توصیف شد و پایهٔ سرودهای «سر هیو» شد که تا به امروز منتشر شده‌اند. شهرت آن از مداخلهٔ تاج و تخت ناشی شد، برای اولین بار که یک اتهام قتل آیینی اعتبار سلطنتی یافت. او اعتراف کرد که کودک توسط یهودیان مصلوب شده است، که برای این منظور در لینکلن گرد آمده بودند. شاه هنری سوم که اوایل اکتبر به لینکلن رسیده بود، کوپین را اعدام کرد و ۹۱ یهودی لینکلن را دستگیر و به لندن فرستاد، جایی که ۱۸ نفر از آن‌ها اعدام شدند. 192–224 طی چند دهه، یهودیان از سراسر انگلستان در سال ۱۲۹۰ اخراج شدند و تا سال ۱۶۵۷ اجازهٔ بازگشت نیافتند. پس از اخراج، ادوارد یکم زیارتگاه «هیو کوچک» را بازسازی کرد و آن را با نشان سلطنتی خود تزئین نمود، به عنوان بخشی از تلاش‌هایش برای توجیه اقدامات خود. همان‌طور که استیسی اشاره می‌کند: «تعیین صریح‌تر تاج و تخت با اتهام مصلوب کردن آیینی تقریباً قابل تصور نیست.» در بقیه اروپا مانند افتراهای خون در انگلستان، تاریخچهٔ افتراهای خون در اروپای قاره‌ای شامل ادعاهای بی‌اساس دربارهٔ اجساد کودکان مسیحی است. اغلب حوادث فراطبیعی مربوط به این یافته‌ها و اجساد نیز مطرح می‌شد و این حوادث معمولاً توسط معاصران به معجزه نسبت داده می‌شد.[نیازمند منبع] همچنین، درست همانند انگلستان، این اتهامات در اروپای قاره‌ای معمولاً به اعدام تعداد زیادی یهودی منجر می‌شد – گاهی حتی تمامی یا تقریباً تمامی یهودیان یک شهر. این اتهامات و پیامدهای آن‌ها همچنین، در برخی موارد، منجر به مداخلهٔ سلطنتی به نفع یهودیان شد. داستان توماس مون‌ماوث دربارهٔ جلسهٔ سالانهٔ یهودیان برای تصمیم‌گیری دربارهٔ این که کدام جامعهٔ محلی یک کودک مسیحی را بکشد نیز به سرعت به قارهٔ اروپا گسترش یافت. 4 (Spring 1976): 86 یهودی بسیار عالمی، که در زمان ما به دین (مسیحی) گرویده است، ما را مطلع می‌کند که یکی که در میان آن‌ها به عنوان پیامبر مشهور بود، در اواخر زندگی خود پیش‌بینی زیر را انجام داد: «اطمینان داشته باشید که رهایی از این بیماری پنهانی که در معرض آن هستید، تنها از طریق خون مسیحی ("solo sanguine Christiano") امکان‌پذیر است.» این پیشنهاد توسط یهودیان کور و ناپاک دنبال شد، که رسم ریختن سالانهٔ خون مسیحی در هر استان را بنا نهادند تا از بیماری خود رهایی یابند. توماس نام «یهودی بسیار عالم» را ذکر نکرد، اما ممکن است نیکلاس دونین از لا روشل بوده باشد، که در سال ۱۲۴۰ مناظره‌ای دربارهٔ تلمود با یخییل پاریس داشت و در سال ۱۲۴۲ باعث سوزاندن تعداد زیادی از نسخه‌های تلمود در پاریس شد. 4 (Spring 1976): 88 اولین مورد شناخته‌شده خارج از انگلستان در بلوآ، فرانسه، در سال ۱۱۷۱ بود. اسحاق، یک یهودی بود که خدمتکار مسیحی گزارش داده بود کودکی مسیحی را در لوآر دفن کرده است.[38] جسد کودک هرگز پیدا نشد. کنت حدود ۴۰ یهودی بالغ بلوآ را دستگیر کرد و در نهایت قرار بود آن‌ها را بسوزانند. گفته می‌شود اجساد سوختهٔ یهودیان محکوم شده در طول سوختن بدون نقص باقی مانده‌اند، ادعایی که به عنوان معجزهٔ مشهور و اسطورهٔ شهید برای هر دو، یهودیان و مسیحیان، شناخته شده است.Susan L. در این پرونده در بلوآ، هنوز اسطوره‌ای مبنی بر نیاز یهودیان به خون مسیحیان مطرح نشده بود. در سال ۱۲۳۵، پس از آن که اجساد پنج پسر در روز کریسمس در فولدا پیدا شد، ساکنان شهر ادعا کردند که یهودیان آن‌ها را کشته‌اند تا خونشان را مصرف کنند و ۳۴ یهودی را با کمک صلیبیون گردآمده در آن زمان سوزاندند. با این که امپراتور فردریک دوم پس از تحقیق، یهودیان را از هرگونه تخلف تبرئه کرد، اتهامات افتراهای خون در آلمان ادامه یافت. در فورزهایم، بادن، در سال ۱۲۶۷، گفته شد زنی دختری را به یهودیان فروخته است که طبق اسطوره، سپس او را شکافته و در رود انز انداختند، جایی که قایقرانان او را یافتند؛ دختر برای انتقام فریاد زد و سپس مرد. متن همراه با آن «یهودی به عنوان قربانی» بیان می‌کند که این نقاشی ورنر فون اوبروزل، یک پسر مسیحی که به‌طور ادعایی توسط یهودیان کشته شده است، را نشان می‌دهد؛ حادثه‌ای که منجر به قتل انتقامی یهودیان در سراسر اروپا شد. در سال ۱۲۷۰، در وایسن‌بورگ، آلزاس، تنها یک معجزهٔ ادعایی، اتهام علیه یهودیان را تعیین کرد. جسد کودکی در رود لاوتر پیدا شد؛ ادعا شد که یهودیان بدن کودک را شکافته‌اند تا خون او را به‌دست آورند و کودک به مدت پنج روز همچنان خونریزی می‌کرد. در این پرونده، ادعا شد که جسد ورنر ۱۶ سالهٔ اوبروزل (که همچنین به عنوان «ورنر نیکو» یاد می‌شود) به باخاراخ رسید و بدن معجزه کرد، به‌ویژه معجزات درمانی. گزارش شده که کودک به‌صورت وارونه آویزان شده، مجبور به بالا آوردن نان قربانی شده و شکافته شده است. در نتیجه، یهودیان اوبروزل و بسیاری از مناطق مجاور بین سال‌های ۱۲۸۶–۱۲۸۹ به‌شدت مورد آزار و اذیت قرار گرفتند. یهودیان اوبروزل به‌ویژه هدف قرار گرفتند زیرا پس از یک کشتار ۱۲۸۳، یهودی در باخاراخ باقی نمانده بود. علاوه بر این، پس از این پرونده نیز کشتارهایی در اوبروزل و اطراف آن رخ داد.Jörg R. رودولف هابسبورگ، که یهودیان برای محافظت به او مراجعه کرده بودند، برای مدیریت داستان معجزه، از اسقف اعظم ماینس خواست اعلام کند که ظلم بزرگی به یهودیان شده است. یا ۱۲۹۴ یهودیان پسری به نام رودولف (گاهی همچنین با نام‌های راف یا رووف) را شکنجه و به قتل رساندند. مجازات‌های اعمال‌شده بر یهودیان شامل شکنجه، اعدام، اخراج و جریمه‌های سنگین مالی بود. | ## بخش 3: تهمت خون | توضیحات متعددی دربارهٔ این که چرا این اتهامات افتراهای خون مطرح و تداوم یافت، ارائه شده است. استفاده از خون و سایر فرآورده‌های انسانی برای مقاصد درمانی یا جادویی در اروپای قرون وسطی یک مفهوم پذیرفته شده بود. در دوران رنسانس و باروک در سال ۱۴۷۵، سیمون ترنت، دو ساله، ناپدید شد و پدرش ادعا کرد که او توسط جامعهٔ محلی یهودیان ربوده و به قتل رسیده است. سیمون در سطح محلی به‌عنوان قدیس شناخته می‌شد، اگرچه هرگز توسط کلیسای رم قدیسه‌سازی نشد. در سال ۱۴۹۰، پسری مسیحی چهار ساله به نام کریستوفر تولدو، که همچنین با نام کریستوفر لا گواریا یا «کودک مقدس لا گواریا» شناخته می‌شد، به‌طور ادعایی توسط دو یهودی و سه کنورسو (گروندگان به مسیحیت) به قتل رسید. در سال ۱۴۹۴ در ترناوا، اسلواکی، اعترافات غیرممکن اجباری از زنان و کودکان نشان می‌دهد که متهمان مرگ را به‌عنوان راهی برای فرار از شکنجه ترجیح می‌دادند و همهٔ آنچه از آن‌ها خواسته می‌شد را اعتراف می‌کردند. آن‌ها حتی گفته‌اند که مردان یهودی قاعدگی دارند و مصرف خون مسیحیان را به‌عنوان دارو انجام می‌دهند. در پزینوک، اسلواکی، در سال ۱۵۲۹، ادعا شد که پسری نه ساله خونش گرفته شد تا بمیرد و تحت شکنجهٔ وحشیانه قرار گرفت؛ سی یهودی به این جرم اعتراف کرده و به‌طور عمومی سوزانده شدند. او توسط متهم، کنت ولف از بیزین، به آنجا منتقل شده بود تا خود را از طلبکاران یهودی در بیزین خلاص کند. در رین در سال ۱۴۹۲، گفته شد که پسری به نام آندریاس اکسنر (که همچنین با نام آندرل فون رین شناخته می‌شد) توسط بازرگانان سیار خریداری و به‌طور وحشیانه در جنگلی نزدیک شهر به قتل رسید و خون او با دقت در ظروف جمع‌آوری شد. اتهام گرفتن خون (بدون قتل) تا آغاز قرن هفدهم، زمانی که پرستشگاه او بنیان‌گذاری شد، مطرح نشد. نوشتهٔ قدیمی‌تر در کلیسای رین، که به سال ۱۵۷۵ بازمی‌گردد، با اغراق‌های افسانه‌ای تحریف شده است – برای مثال، پول پرداخت شده برای پسر به پدرخوانده‌اش به برگ تبدیل شد و یک سوسن بر روی قبرش شکفت. در ۱۷ ژانویهٔ ۱۶۷۰، رافائل لوی، عضو جامعهٔ یهودیان متز، به اتهام قتل آیینی کودکی دهقانی که در ۲۵ سپتامبر ۱۶۶۹، در آستانهٔ روش هشانا، در جنگل‌های خارج از روستای گلاتینی ناپدید شده بود، اعدام شد. سندومیرز، شهری در لهستان، محل وقوع تعدادی پروندهٔ افتراهای خون بوده است که منجر به شکنجه و اعدام چند نفر شده است. یکی از این پرونده‌ها از سال ۱۶۹۸ مربوط به ماگورزاتا، دختر مسیحی دو سالهٔ مرده‌ای بود که جسدش توسط مادرش در سردخانهٔ کلیسا گذاشته شد و یهودی‌ای که تحت شکنجه او را متهم کرده بود، الکساندر بریک، بود. پرونده‌های دیگری از تاریخ‌های پیشین شناخته شده‌اند و در سال ۱۷۱۰ پروندهٔ دیگری اتفاق افتاد: جسد پسری به نام یرژی کراسنوسکی پیدا شد، یک روحانی محلی متهم به کشتن او شد، در نتیجهٔ آن روحانی به همراه چند یهودی دیگر در زندان جان سپردند و سه یهودی دیگر محکوم و اعدام شدند. در قرن نوزدهم یکی از کودک‌قدیسان در کلیسای ارتدکس روسیه، پسر شش ساله‌ای به نام گاوریل بلوستوک‌سکی از روستای زورکی است. طبق افسانه‌ای که توسط کلیسا پشتیبانی می‌شود، این پسر در طول تعطیلات پسح از خانه‌اش ربوده شد در حالی که والدینش نبودند. شوتکو، که یک یهودی از بیالیستوک بود، متهم شد که پسر را به بیالیستوک برده، با اشیای تیز او را مجروح کرده و خونش را به مدت نه روز مکیده، سپس جسد را به زورکی بازگردانده و در مزرعه‌ای محلی رها کرده است. کشتارهای اودسا در سال ۱۸۲۱: در پی جنگ استقلال یونان و قتل گریگوریوس پنجم کنستانتینوپل توسط عثمانی‌ها، یهودیان متهم شده و به استفاده از خون مسیحیان برای مقاصد آیینی متهم گردیدند و دوباره در سال ۱۸۵۹، به‌اتهام قتل آیینی یک کودک مسیحی.Zipperstein, Steven J. اتهامات قتل آیینی بار دیگر در حوالی کشتارهای ۱۸۸۱ پس از ترور الکساندر دوم روسیه ظاهر شد. تهمت خون ولیژ ۱۸۲۳–۱۸۳۵: پس از آن که جسد یک کودک مسیحی در خارج از این شهر کوچک روسیه در سال ۱۸۲۳ پیدا شد، اتهامات یک روسپی مست منجر به زندانی شدن بسیاری از یهودیان محلی شد. در سال ۱۸۷۹ ده مرد یهودی در شهر کوتایسی گرجستان به کشتن یک دختر مسیحی متهم شدند. در قرن بیستم در سال ۱۹۰۳ یهودیان در کیشنف روسیه متهم به قربانی کردن یک کودک روسی شدند. در سال ۱۹۱۳ در کیف اوکراین مناخم مندل بلیس متهم به قربانی کردن یک دختر مسیحی شد. تهمت خون در جهان اسلامی در سال ۱۸۴۰، پس از خشم غربی ناشی از ماجرای دمشق، سیاستمدار بریتانیایی و رهبر جامعهٔ یهودیان بریتانیا، سر موزس مونتفیوره، با پشتیبانی دیگر شخصیت‌های تاثیرگذار غربی از جمله لرد پالمرستون بریتانیا و کنسول دمشق چارلز هنری چرچیل،Lewis, Donald (2014). 380 وکیل فرانسوی آدولف کرمیو، کنسول اتریش جیووانی گاسپارو مرلاتو، مبلغ دانمارکی جان نیکولایسون، و سالومون مونک، سلطان عبدالمجید اول در قسطنطنیه را متقاعد کردند تا فرمانی در ۶ نوامبر ۱۸۴۰ صادر کند که هدف آن متوقف ساختن گسترش اتهامات افتراهای خون در امپراتوری عثمانی بود. این فرمان اعلام کرد که اتهامات افتراهای خون، تهمتی به یهودیان است و در سراسر امپراتوری عثمانی ممنوع خواهند بود و بخشی از آن چنین می‌خواند: … و از آن‌جا که ما به اتباع خود محبت داریم، نمی‌توانیم اجازه دهیم ملت یهود، که بی‌گناهی آن‌ها در قبال جرم ادعاشده علیهشان آشکار است، به‌خاطر اتهاماتی که کمترین پایه‌ای در حقیقت ندارند، رنجیده و آزار دیده شوند… در باقی قرن نوزدهم و تا قرن بیستم، نمونه‌های بسیاری از افتراهای خون در سرزمین‌های عثمانی رخ داد،Lewis, Bernard (1984). با این حال، این تهمت تقریباً همیشه از سوی جامعهٔ مسیحی مطرح می‌شد، گاهی با همدستی دیپلمات‌های یونانی یا فرانسوی. یهودیان معمولاً می‌توانستند بر حسن نیت مقامات عثمانی و به‌طور فزاینده بر حمایت نمایندگان بریتانیایی، پروسی و اتریشی حساب کنند. در سال ۱۹۸۳، مصطفی طلاس، وزیر دفاع سوریه، کتابی با عنوان ماتزا صهیون نوشت و منتشر کرد که به بررسی ماجرای دمشق در سال ۱۸۴۰ می‌پردازد و بار دیگر «تهمن های خون» قدیمی را تکرار می‌کند، که یهودیان از خون غیر یهودیان مقتول در مراسم دینی مانند پخت نان ماتزا استفاده می‌کنند. | ## جمع‌بندی | در این کتاب، او استدلال می‌کند که باورهای واقعی دینی یهودیان «نفرت سیاه نسبت به تمام انسان‌ها و ادیان» است و هیچ کشور عربی نباید هرگز با اسرائیل پیمان صلح امضا کند.