موضوع مقاله: شبه‌جزیره کیپ یورک | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # شبه‌جزیره کیپ یورک | مقدمه: گرم‌دشت‌های‌ جنگلی نسبتاً دست نخورده اکالیپتوس، جنگل‌های بارانی استوایی و انواع دیگر زیستگاه‌ها اکنون به دلیل اهمیت زیست‌محیطی جهانی شناخته شده و حفظ شده‌اند. | ## بخش 1: شبه‌جزیره کیپ یورک | اگرچه بسیاری از مناطق شبه‌جزیره بکر باقی مانده‌است، با مجموعه‌ای متنوع از گیاهان و جانوران بومی، برخی از حیات وحش آن ممکن است توسط صنعت و چرای بی‌رویه و همچنین گونه‌های معرفی‌شده و علف‌های هرز در معرض تهدید قرار گیرد. تاریخ این سرزمین ده‌ها هزار سال توسط تعدادی از مردم بومی استرالیا مسکونی شده بود. در سال ۱۶۰۶، ویلم یانس‌زون، ملوان هلندی در کشتی دایفکن، اولین اروپایی بود که در استرالیا به خشکی رسید و به شبه جزیره کیپ یورک وارد شد. در سال ۱۸۴۸، کندی، دستیار نقشه‌بردار نیو ساوت ولز، یک سفر اکتشافی را برای کشف شبه جزیره کیپ یورک رهبری کرد. این اولین ورود ثبت شده یک اروپایی در استرالیا بود و همچنین اولین تماس گزارش شده بین مردم اروپایی و بومیان استرالیا بود. ادموند کندی اولین کاوشگر اروپایی بود که اقدام به سفر زمینی به شبه جزیره کیپ یورک کرد. او در سال ۱۸۴۶ پس از توماس لیوینگستون میچل نفر دوم بود که با رودخانه بارکو مواجه شد. هدف او ایجاد مسیری به سمت نوک شبه جزیره بود، جایی که تجار سیدنی در حال تلاش برای توسعه بندری برای تجارت با هند شرقی بودند. سفر اکتشافی از خلیج راکینگهام در نزدیکی شهر کنونی کاردول در مه ۱۸۴۸ حرکت کرد و معلوم شد که یکی از فاجعه‌های بزرگ اکتشافات استرالیا بوده‌است. تنها بازمانده ای که این سفر را کامل کرد جکی جکی، یک مرد بومی از نیو ساوت ولز بود. سرانجام در سال ۱۸۶۴ اروپایی‌ها به نوک شبه جزیره (دماغه یورک) رسیدند، زمانی که برادران فرانسیس لاسسل (فرانک) و الکساندر ویلیام ژاردین، همراه با هشت همراه، گروهی از گاوها را از راکهمپتون به شهرک جدید سامرست (در کیپ) راندند. در طول مسیر، آنها بیشتر اسب‌های خود، بسیاری از فروشگاه‌های خود را از دست دادند و با مردم بومی جنگیدند و سرانجام در مارس ۱۸۶۵ به آنجا رسیدند. | ## بخش 2: شبه‌جزیره کیپ یورک | اولین تماس اولین تماس شناخته شده بین مردم اروپا و بومیان در سواحل غربی شبه جزیره در سال ۱۶۰۶ رخ داد، اما اروپایی‌ها تا قرن نوزدهم که جوامع ماهیگیری، سپس ایستگاه‌ها و بعداً شهرهای معدنی تأسیس شدند، حل و فصل نشد. جغرافیا و زمین‌شناسی ساحل غربی با خلیج کارپنتاریا و ساحل شرقی با دریای مرجان هم‌مرز است. در عریض‌ترین نقطه شبه جزیره، از رودخانه بلومفیلد در جنوب شرقی، در مقابل ساحل غربی درست در جنوب جامعه بومی کووانیاما. این نام توسط ستوان جیمز کوک در ۲۱ اوت ۱۷۷۰ به افتخار شاهزاده ادوارد، دوک یورک و آلبانی، برادر جورج سوم پادشاه بریتانیا، که سه سال قبل از آن درگذشته بود، نامگذاری شد: مناظر گرمسیری از پایدارترین مناظر جهان هستند. این شبه‌جزیره که مدت‌ها توسط فعالیت‌های تکتونیکی مختل نشده‌است، دشتی بسیار فرسایش‌یافته و تقریباً هم‌سطح است که توسط رودخانه‌های پرپیچ‌وخم و دشت‌های سیل‌آبی وسیع تحت سلطه است، با برخی از تپه‌های بسیار کم ارتفاع تا ارتفاع در محدوده مک‌ایل‌ریث در سمت شرقی در اطراف کوئن. ستون فقرات شبه جزیره کیپ یورک، خط الراس شبه جزیره، بخشی از محدوده بزرگ تقسیم استرالیا است. این رشته کوه از سنگ‌های باستانی (۱٫۵ میلیارد ساله) پرکامبرین و دیرینه‌زیستی تشکیل شده‌است.Mackey, B. چندین لندفرم برجسته در شبه جزیره وجود دارد: گستره وسیع تلماسه‌های دست نخورده در ساحل شرقی در اطراف خلیج شلبرن و کیپ بدفورد-کیپ فلاتری، انبوه سنگ‌های عظیم خارای سیاه در پارک ملی بلک ماونت و کیپ ملویل، و کارست‌های آهکی اطراف. خاک خاک‌ها حتی در مقایسه با سایر مناطق استرالیا به‌طور قابل ملاحظه‌ای نابارور هستند، تقریباً به‌طور کامل جانبی و در اغلب موارد آنقدر قدیمی و فرسوده هستند که امروزه توسعه بسیار کمی مشاهده می‌شود. به دلیل این فقر خارق‌العاده است که این منطقه به قدری نازک است: خاک‌ها آنقدر غیرقابل کار هستند و به کودها پاسخ نمی‌دهند که تلاش‌ها برای کشت محصولات تجاری معمولاً با شکست مواجه می‌شوند. آب و هوا آب و هوا در شبه جزیره کیپ یورک است گرمسیری و موسمی و فصل سنگین موسمی از نوامبر تا آوریل، در طی آن زمان جنگل تقریباً غیرقابل سکونت می‌شود، و یک فصل خشک از ماه مه تا اکتبر می‌باشد. بارندگی سالانه زیاد است و از بیش از در محدوده آهن و شمال ویپا تا حدود در مرز جنوبی. | ## بخش 3: شبه‌جزیره کیپ یورک | تقریباً تمام این باران بین نوامبر و آوریل می‌بارد و فقط در دامنه‌های شرقی رشته آهن میانگین بارندگی بین ژوئن و سپتامبر بالاتر از . با این حال، بین ژانویه و مارس، میانگین بارندگی ماهانه از حدود در جنوب تا بیش از در شمال و در محدوده آهن. در غرب، مجموعه ای از سیستم‌های رودخانه ای بزرگ و پر پیچ و خم از جمله حوضه‌های آبریز میچل، استاتن، کلمن، هولروید، آرچر، واتسون، ونلاک، دوسی و ژاردین آب‌های خود را به خلیج کارپنتاریا تخلیه می‌کنند. در طول فصل خشک، این رودخانه‌ها به یک سری چاله‌های آب و بسترهای شنی تبدیل می‌شوند. با این حال، با ورود باران‌های سیل‌آسا در فصل مرطوب، آن‌ها به شکل آبراه‌های قدرتمند متورم می‌شوند، در دشت‌های سیلابی وسیع و تالاب‌های ساحلی پخش می‌شوند و به مجموعه وسیعی از گونه‌های آب شیرین و تالاب حیات می‌بخشند.Frith, D.W. در دامنه‌های شرقی، رودخانه‌های جکی جکی کریک، زیتون، پاسکو، لاکهارت، استوارت، جکی و اندیور کوتاه‌تر و سریع‌تر به سمت دریای مرجان می‌روند و آب شیرین و مواد مغذی مهمی را برای سالم‌ترین بخش سد بزرگ مرجانی فراهم می‌کنند. این رودهای وحشی و دست‌نخورده در مسیرشان با جنگل‌های بارانی انبوه، تپه‌های شنی یا جنگل‌های حرا پوشیده شده‌اند.Frith, D.W. حوضه‌های آبریز رودخانه شبه جزیره به دلیل یکپارچگی هیدرولوژیکی استثنایی خود مورد توجه قرار گرفته‌اند. با اختلال اندک در جریان آب و پوشش گیاهی در کل حوضه، شبه جزیره کیپ یورک به عنوان یکی از معدود مکان‌هایی شناخته شده‌است که چرخه‌های آب گرمسیری اساساً دست نخورده باقی می‌مانند. در واقع، تنها با حدود ۲٫۷ درصد از مساحت استرالیا، رواناب بیشتری نسبت به کل استرالیا در جنوب مدار رأس‌الجدی تولید می‌کند. | ## جمع‌بندی | رودخانه‌های شبه‌جزیره با بهره‌گیری از بارش‌های شدید استوایی، برای پر کردن حوضه بزرگ آرتزین استرالیا مرکزی نیز از اهمیت ویژه‌ای برخوردار هستند.