موضوع مقاله: جناب دماوندی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جناب دماوندی | مقدمه: محمد فلاحی مشهور به جناب دماوندی از خوانندگان و موسیقیدانان موسیقی ایران در دوران قاجار و پهلوی بود. | ## بخش 1: جناب دماوندی | او از تبار شیخ محمد حسین دماوندی متخلص به نورس، شاعر و خوشنویس برجسته دوران صفویه بود. او با بسیاری از هنرمندان ایران از جمله حسینقلی فراهانی، حسین‌خان اسماعیل‌زاده و مرتضی نی‌داوود همکاری داشت، با ادیبان و شاعران هم نسل خویش، از جمله عارف قزوینی و علی‌اکبر شیدا دوست بود و با سیاستمداران و نظامیان چون علی‌قلی‌خان سردار اسعد، احمد امیراحمدی، محمدعلی فروغی، حسن مستوفی‌الممالک نشست و برخاست داشت. گفته می‌شود پادشاهان مختلف از ناصرالدین‌شاه گرفته تا رضاشاه پهلوی شیفته صدایش بودند. ردیف‌دانی که شاعران و نویسندگان بسیاری همچون شیخ‌الرئیس افسر و مصطفی مصباح‌زاده در اشعار خود به صدای او اشاره کردند. در روزگاری که صفحات آوازی او در هر خانه ای که دستگاه گرامافون بود، پیدا می‌شد و مردم مسلمان در ماه رمضان و مراسم مذهبی در قهوه‌خانه‌ها و مراکزی که گرامافون داشتند، به صفحه اذان و مناجات او گوش می‌سپردند، هیچ‌گاه درآمد حاصل از آوازهایش را برای خود برنداشت. با پول به‌دست آمده از کنسرت‌هایش در دوره قاجار و پهلوی اول، مدرسه ساخت، بهداری بنا کرد و به قشون دولتی کمک کرد. به هنرمندان و پیشکسوتانی که در بستر بیماری بودند، یاری رساند و با کمک دوستانش، برای درمان بیماران تجهیزات پزشکی خریداری کرد. او در آن زمان که برخی از ایرانیان، موسیقی را حرام می‌دانستند، با هنرمندانی از سایر ادیان همکاری کرد و در سکوت، شاگردانی را آموزش داد. مردی که با وجود تمکن مالی کافی و شهرت بسیار، از جوانی تا سالمندی در ادارات و تشکیلات مختلف شاغل بود و با تمام وجود حتی در سال‌های بازنشستگی برای عمران و آبادی ایران کوشید. با وجود آنکه مِتُد آوازی او، سال‌ها توسط استادان ایرانی در کلاس‌های خصوصی یا دانشگاه‌ها به دانشجویان تدریس می‌شد، به دلیل عدم تمایل وی و خانواده و همچنین نبود آرشیوی متمرکز و قابل استناد در سیستم دولتی، حداقل تا سال ۱۴۰۴ خورشیدی که بیش از نیم قرن از مرگ او می‌گذشت، اطلاعات دقیقی در مورد آثار و زندگینامه این هنرمند وجود نداشت. جناب دماوندی شاهدی بر حکومت شش دوره پادشاهان مختلف از ناصرالدین شاه قاجار تا محمدرضا شاه پهلوی بود و روزگاران سخت قحطی، جنگ‌های جهانی، مبارزات مشروطه و … را از نزدیک تجربه کرد. او از روشنفکران زمان خود بود، از پیشگامان اجرای کنسرت‌های خیریه در ایران و نخستین ایرانی که در اروپا کنسرت اجرا کرد. از نخستین خوانندگان ایرانی که صدای آوازشان بر صفحات گرامافون ثبت شد و ردیف‌دانی که به‌واسطه وسعت و تکنیک بالا از سوی دولت قاجار برای ضبط نخستین اذان تاریخ کشور اقدام کرد. او جزء اولین خوانندگانی بود به اجرای کنسرت - نمایش در ایران پرداخت و همچنین از اولین کسانی بود که برای اجرای آواز زنده در سال نخست تأسیس رادیو در کشور به آنجا دعوت شد. دوران کودکی در سال ۱۲۵۱ خورشیدی، در روستای احمدآباد، از توابع شهر دماوند، به دنیا آمد. خانواده او یکی از قدیمی‌ترین خاندان‌های شهر به‌شمار می‌آمدند و ریشه عبارت دماوندی که بر پسوند نامشان بود، حداقل به دوره اشکانیان بازمی‌گشت. او که دومین پسر محمد علی دماوندی مشهور به میرزای معلم بود، که در دوره سلطنت فتحعلی شاه قاجار به دارالخلافه راه یافته بود. پدرشان از خوشنویسان آن زمان بود و در دوره سلطنت محمدشاه قاجار چنان ترقی کرد که سال‌ها بعد در کتاب تاریخ منتظم ناصری، از او به عنوان یکی از آموزگاران رسمی حکومت یاد شد. میرزای معلم از مشاوران صدراعظم ایران در دوره ناصری، یعنی امیرکبیر بود و در جنگی که منجر به فتح هرات شد، علاوه بر مشاوره به سلطان‌مراد میرزا حسام‌السلطنه، وظیفه تنظیم اسناد حکومتی و نامه نگاری‌های فرماندهی لشکر با پایتخت را بر عهده داشت. او سال‌ها لشکر نویس سپاه ایران و سپس دبیر وزیر نظام کشور بود و در سال‌های بازنشستگی، علاوه بر مشاوره و هم‌اندیشی با افراد بلندپایه حکومتی نظیر صدر اعظم وقت، میرزا حسین‌خان سپهسالار (مشیرالدوله)، به پیشه اولیه بازگشت تا دانشجویان مدرسه صدر تهران و همچنین شاهزادگان جوان قاجاری از جمله ابوالفتح میرزا مؤیدالدوله و جهانگیر مراد میرزا را آموزش دهد. محمد دماوندی در دوران کودکی نزد پدرش آموزش دید و سپس همراه با محمد حسین، برادر بزرگتر خود به مدرسه صدر تهران، واقع در ضلع غربی جلوخان مسجد شاه در بازار تهران رفت. در همین مدرسه با نخستین استاد موسیقی خود آشنا شد و مدتی نزد سید جعفر لاهیجی (استاد مشترک وی با عارف قزوینی) درس آواز گرفت. محل تمرین آواز محمد، خندق‌های پیرامون پایتخت بود و دشواری‌های بسیاری را تحمل کرد تا صدای ناپخته اما مستعدش روز به روز پرورش یابد. سرانجام محمد دماوندی به پیشنهاد لاهیجی و پس از فارغ‌التحصیلی از مدرسه صدر، به اصفهان رفت تا زیر نظر سید عبدالرحیم اصفهانی مراحل یادگیری آواز دستگاهی را تکمیل کند. دوره جوانی دماوندی در دوران جوانی برای آن که از نظر مالی مستقل باشد، جهت فعالیت در ادارات و وزارتخانه‌های دولتی درخواست استخدام داد و سرانجام جذب وزارت قورخانه شد. ورود او به کارخانه مهمات سازی دولت قاجار زمینه آشنایی اش با علی‌قلی‌خان سردار اسعد را فراهم کرد. رفت و آمد او به عمارت سردار اسعد بختیاری که از مراکز اجتماع روشنفکران در دوره ناصری بود، موجب تغییرات اساسی در نگرش وی نسبت به جامعه آن دوره کشور شد. همچنین دوستی اش با عبدالحسین اورنگ (سیاستمدار و پایه‌گذار انجمن ادبی ایران) از همین زمان تحکیم یافت. صدای خوش محمد در کنار اجراهای متعدد وی در شهرهای مختلف کشور، بستر گسترش محبوبیتش در میان مردم ایران را فراهم آورد تا جایی که او در سال ۱۲۷۴ خورشیدی، لقب جناب را از ناصرالدین شاه قاجار دریافت کرد. از آن پس، او به عنوان شیخ محمد جناب دماوندی یا به اختصار، جناب دماوندی معروف شد و بدین ترتیب، مدام برای اجرای آواز در مراسم ملی یا مذهبی به شهرهای دور یا نزدیک کشور سفر می‌کرد. او پس از ترور ناصرالدین شاه قاجار و هم‌زمان با هرج و مرج در پایتخت، برای مدتی به زادگاهش بازگشت. در همین سفر بود که با دختر عمویش، صغری خانم (دختر شیخ محمد باقر دماوندی، از فقهای شهر) ازدواج کرد، که هفتاد و هفت سال پایدار بود. دوره میانسالی در واپسین روزهای سلطنت محمد علی شاه قاجار، هنگامی که سپاه مجاهدین به رهبری ستارخان و باقرخان، درست پشت دروازه‌های پایتخت در منطقه‌ای به نام بادامک، به قشون مشروطه خواه، با فرماندهی علی‌قلی‌خان سردار اسعد پیوست، جناب دماوندی در کنار سردار بهادر، فرمانده لشکر چهارم سواره نظام، جنگید. | ## بخش 2: جناب دماوندی | دیری نگذشت که با الحاق برخی از قوای قزاق، تهران فتح شد و شاه مخلوع به همراه پانصد تن از حامیانش به سفارت روس گریخت. آشنایی رضاخان با صدای جناب دماوندی در همین دوره و حین مبارزات مشروطه اتفاق افتاد. شناختی که سال‌ها بعد، در زمان حکومت رضاشاه، منجر به حضور جناب در برخی از مراسم و جشن‌های پهلوی اول شد. تسلط بر ریاضیات در کنار دماوندی الاصل بودن که موجب اشراف بر جغرافیای محلی مناطق شرق و شمال پایتخت می‌شد، افزون بر تجربه سال‌ها حضور جناب در قورخانه و مهم‌تر از همه مشارکت در انقلاب، باعث شد تا در سال ۱۲۸۹، جناب از سوی دولت نوپای مشروطه به عنوان نماینده رسمی به شمال کشور، که در آن زمان، میرزا محمدخان لاریجانی، معروف به امیر مُکَرَّم بر گرگان، مازندران و بخش‌های وسیعی از آن حکومت داشت، اعزام شود. طولی نکشید که تصمیم سردار اسعد برای مسافرت مجدد به اروپا که به علت معالجه چشم انجام می‌شد و دعوت از جناب جهت همراهی وی در این سفر، پایان مأموریت شمال را رقم زند. اما کردار دماوندی چنان بر امیر مُکَرَّم تأثیر گذاشت که او فرصت را غنیمت شمرد و فرزندش، سِیفُ المُلک را به سرپرستی جناب دماوندی، جهت ادامه تحصیلاتش در فرنگ، راهی پاریس و سپس ژنو کرد. در سال ۱۲۹۱ خورشیدی، هنگامی که این خواننده تازه به کشور بازگشته بود، با دعوت شرکت رکورد، نوزده اثر از او بر روی صفحات ۷۸ دور گرامافون ضبط شد. در ضبط این دوره، نوازندگان همراه او حسینقلی فراهانی، اسدالله اتابکی و حسین‌خان اسماعیل‌زاده بودند. نکته مهم این دوره ضبط، همکاری علی‌اکبر شهنازی، فرزند چهارده ساله میرزا حسینقلی خان فراهانی با جناب دماوندی بود که جهت معرفی این نوجوان به عرصه رسمی موسیقی سنتی صورت می‌گرفت. آثار در استودیو تجارتخانه مسیو هامبارتسوم هایراپیان ضبط شدند و نتیجه همکاری این دو هنرمند در قالب صفحات سنگی افشاری و بیات ترک بر موجود است. کنسرت‌های او پس از انقلاب مشروطه، اجرای نمایشنامه رستاخیر شهریاران ایران اثر میرزاده عشقی، در شهرهای اصفهان، کرمان، تبریز و همچنین کنسرت‌هایش در تهران که با هدف کمک به ساخت مدارس و بهداری‌ها یا کمک به بینوایان برگزار می‌شد. به گفته جناب دماوندی، یکی از کنسرت‌های او در باغ ناصری، محلی که او تنیس بازی می‌کرده است، در حدود سال ۱۳۰۴ خورشیدی و با همت محمد درگاهی برگزار شد. درآمد به‌دست آمده از کنسرت دیگری که با دعوت کیخسرو شاهرخ و کیانیان از جناب انجام شد، برای ساخت نخستین مدرسه دخترانه زرتشتیان در تهران مورد استفاده قرار گرفت. پس از درگذشت علی‌قلی‌خان سردار اسعد، جناب دماوندی سال‌ها در تشکیلات فرزند او، یعنی جعفرقلی‌خان سردار بهادر فعالیت کرد و حتی در زمان حکومت سردار بر کرمان، او را سه سال همراهی کرد. جناب دماوندی طی سه دهه حضور در تشکیلات خاندان بختیاری در کنار میرزا اسدالله خان اتابکی مسئولیت رسیدگی به امور مالی و حقوقی مجموعه بزرگی که توسط سرداران بختیاری اداره می‌شد را عهده‌دار بود. او در دوره رضاشاه پهلوی و همزمان با تصویب قانون اجباری شدن شناسنامه برای ایرانیان و حذف القاب قدیمی قاجاری از پسوند اسامی، نام خانوادگی فلاحی را برای نام فامیلی خود برگزید و از آن پس در نامه نگاری‌های رسمی و مکاتبات دولتی، محمد فلاحی خطاب شد. این در حالی بود که دوستان و آشنایان نزدیک، بنابر عادت قدیمی همواره او را جناب یا جناب دماوندی خطاب می‌کردند. ضبط سری دوم آثار او، در سال ۱۳۰۷ خورشیدی و با دعوت تجارتخانه عزرا میرحکاک که در آن زمان نمایندگی انحصاری شرکت پلیفون رکورد در ایران و عراق را در اختیار داشت، انجام پذیرفت. در آن دوره او برخی آثار پرفروش قدیمی خود، نظیر صفحه اذان و مناجات را بازخوانی کرد. شایان یادآوریست که پیشتر و در سال ۱۲۹۱ خورشیدی، جناب دماوندی نخستین اذان و مناجات تاریخ ایران را ضبط کرده بود که این صفحه گرامافون، اولین اذان و مناجات ضبط شده رسمی در تاریخ جهان هم به‌شمار می‌آید. همکاری او با خاندان نی داوود و ضبط آثار باکیفیتی که برای نخستین بار در ایران با تکنولوژی برق بر صفحات ۷۸ دور ضبط می‌شد، از دیگر موارد مهم آن دوره ضبط می‌باشد. همکاری او با خاندان نی داوود، به‌خصوص مرتضی خان نی داوود، آهنگساز قطعه مشهور مرغ سحر که از خانواده ای کلیمی بود، از دیدگاه متفاوت محمد فلاحی نسبت به نگرش غالب بر جامعه آن دوره ایران که نگاه مثبتی نسبت به سایر ادیان نداشتند، و حتی همکاری با آنان را حرام و ممنوع می‌دانستند، حکایت دارد. آموزش جزئیات و تکنیک‌های خاص آوازی به خوانندگان برجسته ای چون اقبال السلطان (اقبال آذر) و قمرالملوک وزیری، در کنار تربیت خوانندگان نسل جوان که در کلاس‌ها و اجراهای خصوصی برخی هنرمندان آن دوره با جناب دماوندی ملاقات می‌کردند، از دیگر فعالیت هایست که او هم‌زمان با کار در ادارات دولتی انجام می‌داد. ناپدید شدن برادر کوچکتر جناب دماوندی، قتل و تبعید دوستان و سیاستمداران نزدیک به وی از جمله جعفر قلی خان بختیاری (سردار اسعد سوم)، ارباب کیخسرو، میرزاده عشقی، فیروز میرزا نصرت الدوله سوم و …، پناه آوردن سربازان آلمانی در زمان جنگ جهانی دوم به خانه وی در دماوند، اشغال کشور توسط قوای متفقین و دستگیری این هنرمند از سوی نیروهای انگلیسی در تهران، از جمله وقایع مهم زندگی او در دوره پهلوی اول به‌شمار می‌آیند. دوره سالمندی به گفته افرادی که او را دیده‌اند (با استناد به مصاحبه‌هایی که در خلال تولید مستند جناب دماوندی انجام شد)، جناب انسانی بخشنده بود. او کارهای خیر زیادی در شهرهای گوناگون کشور و به‌خصوص در زادگاهش انجام داده است که اهداء یک باغ به وسعت ۲۵۰۰ متر مربع، برای ساخت نخستین مدرسه شهر دماوند در سال ۱۳۳۱ خورشیدی از جمله آن‌ها می‌باشد. از زمان تأسیس این مدرسه تا حوالی سال ۱۳۶۰ خورشیدی، دانش آموزان بسیاری در آن تحصیل کردند و بسیارشان، امروز از جمله مهندسان، پزشکان، استادان و دیگر اقشار موفق می‌باشند. با گذشت بیش از سه دهه عدم فعالیت مدرسه جناب دماوندی و با وجود تلاش‌های فراوان خانواده ایشان، اکنون نوادگان جناب تصمیم به راه اندازی دوباره آن گرفته‌اند. باشد که در آینده ای نه چندان دور، دوباره چراغ تعلیم و تربیت در این باغ، سوزان شود. جناب دماوندی اهل فعالیت بود و بعد از بازنشستگی در سال ۱۳۳۲ خورشیدی، علاوه بر مسئولیت‌های گوناگونی که در شهر دماوند برعهده داشت، تا حوالی نود سالگی به ارگان‌های محلی یا دولتی مشاوره می‌داد. از جمله فعالیت‌های دیگری که این هنرمند، از سال‌های ۱۳۲۰ تا ۱۳۵۰ خورشیدی برای زادگاهش انجام داد، می‌توان به تخریب خزینه قدیمی و ساخت نخستین حمام دماوند، عضویت در شورای عمران و آبادی روستا، ساخت جاده اصلی شهر، عضویت در انجمن مرکزی نظارت بر انتخابات، ریاست هیئت امناء و شورای ده، نظارت بر هزینه ژاندارمری و کلیه مراکز دولتی شهرستان، ساماندهی وضعیت ساخت و ساز ابنیه از طریق عضویت افتخاری در شورای پنج نفره شهرداری، ساخت غسالخانه، نمایندگی اداره اوقاف در منطقه، عضویت دائمی در کمیسیون حل اختلافات مالی اداره دارایی، ریاست بر شورای حل اختلاف و رسیدگی به دعاوی محلی، ساخت تکیه و حسینیه احمدآباد، مشاوره به سازمان برنامه و بودجه کشور و تأسیس نخستین بهداری شهر، اشاره کرد. آخرین آواز محمد فلاحی (جناب دماوندی) سرانجام در سال ۱۳۵۰ خورشیدی، جواد بدیع زاده و شاهرخ نادری مصاحبه ای مفصل با محمد فلاحی، که تنها خواننده باقیمانده از نسل آوازخوانان دوره ناصرالدین شاه قاجار بود، انجام دادند. گفتگو در قالب برنامه رادیویی صبح جمعه با شما که مجری و تهیه‌کننده اش، منوچهر نوذری بود، پخش شد. | ## بخش 3: جناب دماوندی | او در سن صد سالگی با شادابی و شوخ‌طبعی هر چه تمام به پرسش‌ها پاسخ داد و در پایان گفتگو بنابر خواست مصاحبه‌کنندگان، آخرین آوازش را که تصنیف مشهور جانم جانم (سروده علی اکبرخان شیدا) بود، برای شنوندگان خواند و خاطره ای جالب از ملاقاتش با سراینده اثر در زمان مظفرالدین شاه قاجار را بازگو کرد. در واپسین روزهای زندگی این هنرمند، خسرو سینایی، کارگردان مشهور سینما و تلویزیون، مستندی کوتاه از او ساخت. فیلمی حدوداً بیست دقیقه ای که همچون زندگینامه پرفراز و نشیب این خواننده کم‌نظیر حتی با گذشت نیم قرن از درگذشت وی، هرگز منتشر نگردیده است. محمد فلاحی، مشهور به جناب دماوندی در بیست و سوم خردادماه سال ۱۳۵۲ خورشیدی و در سن ۱۰۱ سالگی، برای همیشه چشم از این جهان فروبست. نخستین بزرگداشت جناب دماوندی با وجود برگزاری تعدادی مراسم در قالب یادبود برای زنده نگاه داشتن یاد این هنرمند در سال‌های ۱۳۸۱ و ۱۳۸۲ خورشیدی که توسط گروهی از موسیقیدانان و اهالی فرهنگ در تهران و دماوند برگزار شده بود، سرانجام در زمستان ۱۴۰۴ خورشیدی، نخستین بزرگداشت جناب دماوندی برگزار شد. در این یاد بود که توسط خانواده جناب دماوندی و با همکاری آکادمی موسیقی آوای مهربانی، در سالن اصلی فرهنگسرای ارسباران تهران برگزار گردید، جمعی از هنرمندان حوزه موسیقی و سینما حضور داشتند. چهره‌هایی چون مجید درخشانی، معصومه مهرعلی، مهدی فلاح، مظفر شفیعی، حمید باستانی پاریزی (یادگار استاد محمد ابراهیم باستانی پاریزی)، رزیتا غفاری و تعداد کثیری از مردم علاقمند به تاریخ و موسیقی ایران زمین در این رویداد گرد هم آمدند. در این مراسم، از کتاب زندگینامه، مجموعه آثار جناب دماوندی و خلاصه ای از فیلم مستند جناب دماوندی به نویسندگی و کارگردانی کیان فلاحی، نتیجه جناب دماوندی رونمایی شد. تأثیر جناب دماوندی بر خوانندگان ایرانی محمد فلاحی از جمله هنرمندانیست که در ابعاد مختلف بر موسیقی سنتی ایران تأثیر گذاشت. به گفته خود او، تغییر فرم آوازخواندن ابوالحسن خان اقبال آذر از سبک تعزیه خوانی به چهارچوب دستگاهی مرهون کوشش جناب دماوندیست. همچنین استادان آواز و خوانندگان بنامی از جمله رامبد صدیف، محمدرضا شجریان، احمد ابراهیمی، محمود کریمی، مهدی فلاح، معصومه مهرعلی، علی جهاندار، مظفر شفیعی، حمیدرضا نوربخش، وحید تاج، محبوبه گلزاری، حبیب حسینی و … در خصوص نقش شیوه خوانش این هنرمند بر مسیر هنری خود گفته‌اند. فهرست آوازهای جناب دماوندی تمام آثار صوتی برجای مانده از محمد فلاحی، مشهور به جناب دماوندی در قالب ۳۲ اثر دسته‌بندی می‌شوند. آوازهایی که بر روی صفحات سنگی یا همان صفحات ۷۸ دور گرامافون در ادوار مختلف، در سال‌های ۱۲۹۱، ۱۳۰۷ و ۱۳۳۲ خورشیدی ضبط شده است. آثار ضبط شده در سال ۱۲۹۱ خورشیدی، سری اول آوازهای جناب است که توسط شرکت گرامافون رکورد در تهران ضبط گردید. آوازهای این هنرمند که در سال ۱۳۰۷ خورشیدی توسط شرکت عزرا میرحکاک در تهران رکورد شد نیز، در قالب سری دوم آثار دسته‌بندی می‌شوند. تک اثری هم که در قالب اجرایی خصوصی و همراه با جمعی از هنرمندان مطرح آن زمان، در سال ۱۳۳۲ خورشیدی ضبط شده، آخرین آواز برجای مانده از ایشان می‌باشد. سری نخست آثار جناب دماوندی، ضبط ۱۲۹۱ در سال ۱۲۹۱ خورشیدی، همزمان با تثبیت دولت مشروطه و خنثی شدن طرح بازگشت نیروهای محمد علی شاه، رونق نسبی آهسته آهسته به کسب و کار بازگشت و کمپانی‌های خارجی وارد بازار کشور شدند. گرامافون رکورد یکی از شرکت‌هایی بود که پیشتر در سال ۱۲۸۴، نخستین نوبت ضبط صفحات تهران را با ۲۱۶ اثر به پایان رسانده بود. این کمپانی قصد داشت تا از طریق استودیو تجارتخانه موسیو هامبارتسوم هایراپیان ضبط سری دوم خوانندگان ایرانی را آغاز کند؛ بنابراین از نوازندگان و خوانندگان برجسته کشور برای ضبط آثارشان بر روی صفحات سنگی ۷۸ دور دعوت به عمل آورد. چون ضبط در آن دوره به شیوه مکانیکی و با استفاده از یک قیف بزرگ مخروطی شکل انجام می‌شد، نوسان در کیفیت آثار کاملاً مشهود است و دقیقاً به همین دلیل خوانندگان دعوت شده باید با صدایی در اکتاوهای بالا یا اصطلاحاً زیر (با فرکانس بالا) اجرا می‌کردند؛ بنابراین اکثر افراد از بین بانوان یا آقایانی انتخاب می‌شدند که صدایشان امکان اجرای اکتاوهای بالا را داشت. سرانجام نوزده آواز از این جناب توسط شرکت گرامافون ضبط شد و برای تکثیر به کارخانه ای در شهر ریگای روسیه ارسال گردید. میرزا حسینقلی خان فراهانی، میرزا حسین خان اسماعیل‌زاده، میرزا اسداله خان اتابکی و علی اکبر شهنازی نوازندگانی هستند که جناب دماوندی را در سری اول ضبط آثار او همراهی کرده‌اند. لیست آوازهای ضبط شده جناب دماوندی در سال ۱۲۹۱ خورشیدی: آواز بیات اصفهان (۱) آواز دشتی (۱) آواز افشاری (۱) آواز مخالف آواز بیداد آواز دشتی (۲) آواز افشاری (۲) آواز بیات اصفهان (۲) آواز گیلکی آواز قطار آواز ابوعطا (۱) آواز افشاری (۳) آواز شوشتری (۳) آواز بیات ترک (۱) تصنیف باد بهاری آواز شور (۱) آواز شور (۲) اذان (۱)، نخستین اذان ضبط شده تاریخ ایران مناجات (۲)، نخستین مناجات ضبط شده تاریخ ایران سری دوم آثار جناب دماوندی، ضبط ۱۳۰۷ در اواخر سال ۱۳۰۷ خورشیدی، تجارتخانه عَزرا میرحَکاک، تاجر کلیمی مقیم عراق، نمایندگی شرکت هیزمسترزویس خود واقع در شهرهای بغداد، بصره و تهران را واگذار کرد تا زمینه ضبط و انتشار سری سوم خوانندگان ایرانی از طریق نمایندگی دیگرش فراهم آید. بدین ترتیب صدابرداران شرکت پولیفون برای ضبط آثار هنرمندانی چون قمرالملوک وزیری، جناب دماوندی، علی اصغر کردستانی، مسیو هایک، طیوری، سنجرانی، نیره اعظم رومی و چند خواننده مطرح دیگر آن زمان، از جمله برخی اعضای مدرسه عالی موسیقی، به ایران سفر کردند تا با استفاده از تکنولوژی جدید برق، کار ضبط آغاز شود. با گذشت شانزده سال از رکورد سری نخست آثار جناب، او که در آن هنگام حدود پنجاه و شش سال داشت، برای اجرای آواز به استودیوی تجارتخانه میرحکاک واقع در خیابان چراغ برق رفت تا حدود ۱۰ قطعه منحصربفرد را با همراهی تار مرتضی خان نی داوود و ویلن موسی خان نی داوود اجرا کند. آوازی که از جناب در این دوره شنیده می‌شود، گواه صدای شش دانگ (توانایی خواندن در اکتاوهای بَم علاوه بر اکتاوهای زیر) این خواننده می‌باشد. لیست آوازهای ضبط شده جناب دماوندی در سال ۱۳۰۷ خورشیدی: آواز ماهور آواز دلکش آواز ابوعطا (۲) آواز حجاز آواز افشاری (۴) آواز مثنوی پیچ آواز بیات ترک (۲) آواز مثنوی بیات ترک آواز همایون آواز نی داوود اذان (۲)، در بیات ترک مناجات (۲)، در بیات کرد اجرای خصوصی جناب دماوندی در سن ۸۱ سالگی، ضبط ۱۳۳۲ آخرین یادگار از آواز جناب دماوندی که بر صفحات گرامافون ضبط شد، در سال ۱۳۳۲ خورشیدی و در یک میهمانی خصوصی با حضور جمعی از موسیقیدانان وقت، مانند سید حسین طاهرزاده، ابوالحسن‌صبا، حسین قوامی، سلیمان امیر قاسمی، نورعلی خان برومند، غلامرضامرشدورزنده و دیگر هنرمندان برجسته آن دوره بر روی یک صفحه آلومینیومی ماندگار گردید. این نوع صفحات که در اوایل دوره پهلوی دوم به ایران وارد شدند، دارای ظرفیت و زمان ضبط صدای بیشتری نسبت به نمونه‌های قبل از خود بودند. دقیقاً به همین دلیل، این صفحه که فقط یک نسخه از آن وجود دارد، طولانی‌ترین اثر برجای مانده از آوازهای جناب دماوندی به حساب می‌آید. صدای تشویق حاضران در مراسم که هنگام اوج‌گیری صدای خواننده شنیده می‌شود، از نکات جالب این اثر است. آن روز جناب دماوندی شعر مشهوری از مولانا را انتخاب کرد تا در سن هشتاد و یک سالگی، با همراهی سنتور رضاخان ورزنده و سه تار نورعلی خان برومند، اثری زیبا در دستگاه بیات ترک خلق شود. | ## جمع‌بندی | شایان ذکرست که در آن میهمانی، حسین طاهرزاده آواز خواند و صدایش بر سمت دیگری از صفحه ضبط شد تا بتوان نتیجه گرفت که این اثر، شاهدی زنده بر دوستی ریشه دار آن دو هنرمند برجسته آواز سنتی ایران است.