موضوع مقاله: اوگر | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # اوگر | مقدمه: ۱۶۲۴ اوگر (مونث: اوگرس) هیولایی افسانه‌ای است که به شکل انسانی بزرگ و زشت به تصویر کشیده می‌شود و انسان‌های معمولی، به خصوص کودکان و نوزادان، را می‌خورد. | ## بخش 1: اوگر | اوگرها اغلب در اساطیر، فولکلور و ادبیات داستانی سراسر جهان دیده می‌شوند و در بسیاری از آثار کلاسیک ادبی، به ویژه در افسانه‌ها و قصه‌های پریان، نقش دارند. در اساطیر، اوگرها اغلب به صورت موجوداتی غیرانسانی، بلندقد و با سری بسیار بزرگ، موهای پرپشت، پوستی با رنگ‌های غیرعادی، اشتهای سیری‌ناپذیر و بدنی قوی به تصویر کشیده شده‌اند. در فولکلور و ادبیات داستانی، اغلب به غول‌ها ویژگی‌های اوگرها داده می‌شود (مانند غول‌ها در جک و لوبیای سحرآمیز و جک غول‌کش، ناامیدی غول در سیر و سلوک زائر و یوتون‌ در اسطوره‌شناسی اسکاندیناوی)؛ در حالی که به اوگرها نیز ممکن است ویژگی‌های غول‌ها داده شود. شخصیت‌های دیگری نیز گاهی به عنوان اوگر توصیف شده‌اند، از جمله: شخصیت اصلی داستان «ریش‌آبی»، دیو در دیو و دلبر، هومبابا در حماسه گیلگمش، گرندل در بیوولف، پولیفموس، سیکلوپ در ادیسه اثر هومر، غول آدم‌خوار در «سندباد دریانورد» و اونی در فولکلور ژاپنی. یکی از سینی‌های روی میز نوزادان انسان را سرو می‌کند (تصویرگری توسط گوستاو دوره). واژه اوگر ریشه‌ای فرانسوی دارد و در اصل از نام خدای اتروسک، ارکوس، گرفته شده است. نخستین باری که این واژه به ثبت رسیده است، در منظومه کرتین دو تروا، شاعر قرن دوازدهم، به نام پرسوال، داستان گنج مقدس است. | ## بخش 2: اوگر | در این منظومه، این بیت‌ها آورده شده است: در این قافیه، اوگرها ممکن است به ساکنان بریتانیای باستان، پیش از اسکان انسان‌ها، اشاره داشته باشند که در کتاب شبه‌تاریخ تاریخچه پادشاهان بریتانیا اثر جفری مانموث، به عنوان ساکنان اولیه این سرزمین معرفی شده‌اند. جاکومو تولومی در یکی از اشعارش (پیش از سال ۱۲۹۰)، شخصیت‌های داستانی مانند اوگرها (آنهایی که آدم می‌خوردند)، غول‌ها، جادوگران و حیوانات سخنگو را با افراد واقعی در شهر خود، سیه‌نا، مقایسه می‌کند. واژه قدیمی‌تر و مرتبط با این واژه، orcnēas در زبان انگلیسی باستان است که در ابیات ۱۱۲ و ۱۱۳ بیوولف یافت می‌شود و منبع الهام جی. استفاده از واژه اوگر به لطف آثار نویسندگان فرانسوی، شارل پرو (۱۶۲۸–۱۷۰۳) و ماری-کاترین ژومل دو برنویل، کنتس د اولنوا (۱۶۵۰–۱۷۰۵)، رواج بیشتری پیدا کرد. نخستین بار، این واژه در کتاب شارل پرو، به نام داستان‌ها یا قصه‌های زمان گذشته (۱۶۹۶) به کار رفت. سپس در چندین قصه‌ پریان دیگر از او، که بسیاری از آن‌ها بر اساس داستان‌های ناپلی بازیله نوشته شده بودند، نیز ظاهر شد. نخستین نمونه از به کار بردن واژه‌ اوگرس برای اشاره به نوع مؤنث اوگر، در نسخه‌ او از داستان زیبای خفته دیده می‌شود. | ## بخش 3: اوگر | مادام دالنوی نیز برای نخستین بار از واژه اوگر در داستان درخت نارنج و زنبور عسل (۱۶۹۸) استفاده کرد و نخستین کسی بود که از واژه‌ ogree برای اشاره به فرزندان این موجود استفاده کرد. در داستان‌های مدرن در جهان امروز، اوگرها در بازی‌های نقش‌آفرینی مانند سیاه‌چال‌ها و اژدهایان به شکل موجوداتی انسان‌نما، بزرگ و قدرتمند با هوشی کمی پایین‌تر از حد متوسط ظاهر شده‌اند.‌ این موجودات در نسخه‌های مختلف بازی، هم به عنوان دشمنانSlavicsek, Bill. شرک، اوگر سبز رنگ، شخصیتی تخیلی است که توسط نویسنده آمریکایی، ویلیام استیگ، خلق شده است. این شخصیت از سال ۱۹۹۰ در یک کتاب، چندین فیلم از دریم‌ورکس انیمیشن، یک مجموعه تلویزیونی و یک تئاتر موزیکال ظاهر شده است. اوگر مولگراث شخصیت منفی اصلی در مجموعه کتاب‌های ماجراهای اسپایدرویک است که از روی آن یک فیلم و یک مجموعه تلویزیونی نیز ساخته شده است. در این مجموعه تلویزیونی کودکان، آن‌ها به شکل موجوداتی انسان‌گونه با لباس‌ها و تجهیزات قرون وسطایی جدید به تصویر کشیده شده‌اند. | ## جمع‌بندی | در افسون‌زدایی، خانواده مادری شخصیت الفو از نژاد اوگرها هستند که باعث می‌شود او موجودی دورگه از ترکیب اوگر و اِلف باشد.