موضوع مقاله: الکس ترنر | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # الکس ترنر | مقدمه: الکساندر دیوید ترنر (متولد ۶ ژانویه ۱۹۸۶) یک موسیقیدان، خواننده، ترانه‌سرا و تهیه‌کننده موسیقی انگلیسی است. | ## بخش 1: الکس ترنر | او بیشتر به عنوان پیشگام، خواننده و ترانه‌سرای اصلی گروه راک آرکتیک مانکیز شناخته می‌شود که با آنها هفت آلبوم منتشر کرده‌است. او همچنین گروه دیگری به نام د لست شدو پاپتس دارد و به عنوان یک هنرمند انفرادی هم آهنگ ضبط کرده‌است. اولین آلبوم آن‌ها، هرچه که مردم بگویند هستم، همان چیزی‌ست که نیستم بیشترین فروش آلبوم‌های آغازین را در تاریخ انگلیس از آن خود کرد و رتبهٔ سی‌ام را در بهترین آلبوم‌های آغازین تاریخ رولینگ استونز به خود اختصاص داد. آرکتیک مانکیز در فستیوال گلاستونبری در سال‌های ۲۰۰۷ و ۲۰۱۳ حضور داشتند و همچنین در مراسم افتتاحیه بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۲ اجرا کردند. ترنر به عنوان یک هنرمند انفرادی برای فیلم زیردریایی (۲۰۱۰) آهنگ و موسیقی متن نوشته و تهیه کرده است. او همچنین در اولین آلبوم خواننده آمریکایی الکساندرا سیویر به عنوان ترانه‌سرا و تهیه کننده همکاری کرده است. مادرش اهل امرشام، باکینگهام‌شر است و به تدریس زبان آلمانی پرداخت و به قولی «شیدای زبان» بود. والدین ترنر هر دو از طرفداران موسیقی بودند و او اولین خاطرات موسیقی اش را با بیتلز و بیچ بویز به یاد می‌آورد. پدرش طرفدار جاز و موسیقی سوینگ به خصوص فرانک سیناترا بود و قبلاً عضوی از بیگ بند بوده و ساکسوفون، ترامپت و پیانو می‌نواخته‌است. ترنر توسط پدرش تا هشت سالگی با پیانو خانوادگیشان آموزش دید و با اینکه به صورت حرفه ای نواختن پیانو را یاد گرفت، ساخت موسیقی را از وقتی شروع کرد که در ۱۵ سالگی خود یک گیتار دریافت کرد. از پنج سالگی، ترنر با همسایهٔ کناری شان، درامر گروه آرکتیک مانکیز مت هلدرز بزرگ شد و با هم به دبستان، راهنمایی، دبیرستان و کالج رفتند. هلدرز نقش لیام گلگر را بازی کرد درحالی که ترنر با یک راکت تنیس تظاهر به نواختن بیس گیتار می‌کرد. آن‌ها وقتشان را با بسکتبال، اسکیت بورد، دوچرخه سواری و ساختن بیت‌های هیپ هاپ با وسایل و تجهیزات پدر ترنر گذراندند. ترنر و دوستانش به دنبال پیشرفت ناگهانی استروکز در ۲۰۰۱ به موسیقی راک علاقمند شدند. پدرش وقتی پانزده ساله بود به او اجازه داد یکی از گیتارهای مدرسه را قرض بگیرد تا چند آکورد یاد بگیرد و کریسمس همان سال پدر و مادرش برایش یک گیتار الکتریک خریدند. معلم سابقش مارک کلمن، او را با استعداد، درخشان و محبوب توصیف می‌کند و معتقد است که او در ورزش از موسیقی بهتر عمل می‌کرد. معلم انگلیسی و تئاترش سایمون بیکر، از او به عنوان یک دانش آموز باهوش یاد می‌کند که تودار و کمی متفاوت بود. همچنین نسبت به درس‌ها بسیار آسان گیر بود که همین منجر به نگرانی مادرش و انتقاد سایر معلم‌ها شد. با اینکه در خانه شان کتاب پیدا می‌شد اما ترنر به صورت منظم مطالعه نمی‌کرد و آن قدر خجالتی بود که نوشته‌هایش را هم به کسی نشان نمی‌داد. بعد از دبیرستان، از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۴ به کالج بارنسلی رفت و به تحصیل تکنولوژی موسیقی، مطالعات رسانه‌ای، زبان انگلیسی، عکاسی و روان‌شناسی پرداخت. تشکیل گروه آرکتیک مانکیز (۲۰۰۲-۲۰۰۴) ترنر در ۱۵ سالگی اخر هفته‌های خود را با دوستان خود به نوشیدن آب سیب می‌گذراند. جو‌ کارنال، یکی از دوستان دوران مدرسه‌اش، ترنر را “فرد ساکت جمع دوستان” توصیف کرده‌است. بعد از این که دوستانشان به تشکیل گروه و اجرای موسیقی زنده پرداختند، ترنر، هلدرز و نیکلسون در اواسط سال ۲۰۰۲ تصمیم به تشکیل گروه خود گرفتند. | ## بخش 2: الکس ترنر | به گفته نیکلسون، ترنر به دلیل شغل پدرش دارای وسایل موسیقی در خانه خود بود و با پایه‌های نوازندگی آشنا بود. او همچنین جیمی کوک، همسایه خود که به مدرسه دیگری میرفت را دعوت کرد تا نقش گیتاریست گروه را به عهده بگیرد. در ابتدا ترنر خود به نواختن گیتار پرداخت اما وقتی دو عضو دیگر خوانندگی را نپذیرفتند، ترنر تبدیل به خواننده اصلی گروه شد. هلدرز از ابتدا ترنر را به عنوان ترانه‌سرا در نظر داشت (“میدانستم او در کلمات استعداد دارد”) و ترنر به مرور زمان ترانه‌های خود را با آنان به اشتراک می‌گذاشت. قبل از اولین اجرای زنده خود، گروه به مدت یکسال در گاراژ خانه ترنر و سپس در یک خانه بدون استفاده تمرین کردند. به گفته مادر هلدرز، کسی که با ماشین سه بار در هفته آنان را به محل تمرین می‌برد و برمی‌گرداند، “اگر آن‌ها می‌فهمیدند که کسی آنجاست، تمرین خود را متوقف می‌کردند.” اولین اجرای زنده‌شان در ۱۳ ژوئن ۲۰۰۳ روز جمعه در یک بار محلی به عنوان حامی گروه دیگری بود. آنها چهار آهنگ خودشان را همراه با کاور چهار آهنگ دیگر از گروه‌های بیتلز ، آندرتونز ، داتسانز و وایت استریپز اجرا کردند و بخشی از آن را ضبط کردند. در تابستان ۲۰۰۳، پس از ملاقات جان مک‌کلور در یک اتوبوس، ترنر در هفت اجرای زنده گروه جودان سوکی در یورک و لیورپول نقش گیتاریست ریتم را داشت. آگوست همان تابستان وقتی با گروه جودان سوکی مشغول ضبط یک دمو‌ در استودیو 2fly شفیلد بودند، ترنر از تهیه کننده موسیقی آلن اسمیت پرسید که آیا تمایل به ضبط یک دمو برای گروه آرکتیک مانکیز را دارد یا نه. در همان جلسه اول ضبط به ترنر گفتم با لهجه آمریکایی نخواند.” اسمیت آنان را به گروه مدیریت ایان مک‌اندرو و جف بارادیل معرفی کرد و آنان هزینه ضبط موسیقی گروه را بین سالهای ۲۰۰۳ و ۲۰۰۴ پرداختند. ترنر در جلسات ضبط در استودیو ساکت و مراقب بود و به گفته اسمیت “هروقت کسی می‌آمد، ترنر قبل از حرف زدن، می‌نشست و به آنها گوش میداد.” در اتاق تمرینشان در استودیو یلوآرک، گروه آرکتیک مانکیز به سخت‌کوشی خود شهرت یافتند و صاحب آنجا وسایل تور کنسرت را در اختیار آنان قرار داد و همسر او نیز به ترنر در خوانندگی‌اش کمک کرد. بارادیل آنان را به شمال انگلیس، میدلندز و اسکاتلند برد تا به عنوان یک گروه زنده شناخته شوند. پس از هر اجرای زنده، گروه به حضار سی‌دی‌های رایگان از دمو‌های موسیقی خود می‌داد و طرفداران آنها را به صورت آنلاین به اشتراک می‌گذاشتند. در اواسط سال ۲۰۰۴ ترنر تحصیلات کالج خود را به پایان رساند و برای تمرکز بر روی گروه موسیقی، برنامه های خود را برای رفتن به دانشگاه منچستر یکسال به تعویق انداخت. او به عنوان یک بارتندر نیمه وقت در محل اجرای موسیقی بوردواک در شفیلد شروع به کار کرد و آنجا افراد سرشناسی را مثل موسیقی‌دان انگلیسی ریچارد هاولی و شاعر انگلیسی جان کوپر کلارک ملاقات کرد. رسیدن به شهرت (۲۰۰۵-۲۰۰۷) در اوایل سال ۲۰۰۵، توجهات به آرکتیک مانیکز در بریتانیا جلب شد. در آپریل، روزنامه دیلی‌استار آنان را “هیجان‌انگیز ترین گروهی که امسال ظهور می‌کند” خواند. در ژوئن، در میان تقاضای بالای رکورد لیبل‌ها برای بستن قرارداد با گروه، آنان تصمیم گرفتند با لیبل مستقل “دومینو” قرارداد ببندند. پس از جلساتی با تهیه‌کنندگان موسیقی جیمز فورد و مایک کراسی، یک آلبوم با تهیه‌کنندگی جیم ابیس در حومه لینکلن‌شر ضبط کردند. اشعار ترنر که در حوزه زندگی شبانه و نوجوانانه در شفیلد بود به طور گسترده مورد تحسین قرار گرفت. کلفا سانه، منتقد نیویورک‌ تایمز، نوشت: “اشعار آقای ترنر لایق صبر کردن و حفظ کردن هستند… او روش عجیبی برای برانگیختن فرهنگ جوانان انگلیسی شمالی دارد در حالی که نه آن را رمانتیک جلوه می‌دهد و نه آن را تمسخر می‌کند.” از نظر موسیقایی، الکسیس پتریدیس از نشریه گاردین خاطرنشان کرد که این آلبوم تحت تأثیر گروه‌های گیتار "از پنج سال گذشته است... به طرز هیجان‌انگیزی، موسیقی آنها به دلیل ندانستن پیچیدگی‌های تاریخ راک پوزش‌آمیز به نظر نمی‌رسد." این آلبوم پرفروش‌ ترین اولین آلبوم در تاریخ موسیقی بریتانیا بود و به سرعت به یک پدیده فرهنگی تبدیل شد. گروه هیاهویی که آنان را در برگرفته بود را رد کرد و به گفته کوک، هدف آنها این بود که "مانند کلش رشد کنند. | ## بخش 3: الکس ترنر | در آن تابستان، گروه تصمیم گرفت نیک اومالی، یکی دیگر از دوستان دوران کودکی خود را به طور دائم جایگزین نیکلسون، که به دلیل «خستگی» یک تعطیلات توری گرفته بود، بکند. نیکلسون در یک جلسه گروهی مطلع شد، که طی آن "ال (الکس) صحبت کرد." ترنر و نیکلسون به مدت دو سال با هم صحبت نکردند اما بعداً دوستی خود را ترمیم کردند. مارک هوگان از Pitchfork در حالی که علاقه‌ای به آهنگ‌های مربوط به شهرت نداشت، گفت که این آلبوم "استعداد معمول ترنر برای تصاویر زنده" را نشان می دهد و "عمق احساسی جدید" را بررسی می کند. پتریدیس از گاردین خاطرنشان کرد که گروه "به آرامی اما با اعتماد به نفس به مرزهای صدای خود فشار می آوردند"، با نشانه هایی از "سایکودلی بی‌روح" و "متال درایو". این آلبوم از لحاظ تجاری موفق بود و در بریتانیا در رتبه اول قرار گرفت، در حالی که آرکتیک مانیکز‌ در تابستان ۲۰۰۷ سرفصل جشنواره موسیقی گلستونبری، یکی بزرگترین فستیوال‌های موسیقی دنیا و بزرگترین بریتانیا، بود. از دیگر خواننده های شفیلد، ریچارد هاولی، در آهنگ B-side “Bad Woman” گروه حضور داشت و به عنوان بخشی از یک فیلم کنسرت به کارگردانی ریچارد آیواده با گروه در منچستر آپولو اجرا کرد. این آلبوم که توسط ترنر و کین نوشته شده بود، در دره لوآر، فرانسه ضبط شد و سازهای زهی توسط اوون پالت به نمایش درآمد. هوگان از Pitchfork خاطرنشان کرد که از نظر شعر، ترنر "از قلم موها با جزئیات انسان شناختی خود در قطب شمال به سمت ژست های جسورانه و سینمایی حرکت می کرد." پتریدیس از گاردین "شوق شنیدنی یک هنرمند را که دامنه اش را گسترش می دهد" و "بی باکی خاصی در نمایش" را ستود. ترنر در طول تور با ارکستر فیلارمونیک لندن گفت که حضور کین به او “جایی برای پنهان شدن” روی صحنه می‌دهد. آلیسون ماشارت با گروه در المپیا در پاریس اجرا کرد و آواز یک B-side را فراهم کرد. ترنر Humbug، سومین آلبوم گروه را که در آگوست ۲۰۰۹ منتشر شد، به عنوان "نقطه عطف عظیم" در کار گروه توصیف کرده است. هوم می‌گوید صدای سنگین‌تر آلبوم توسط خود گروه آغاز شد، در حالی که او ترنر را تشویق کرد که تکنوازی‌های طولانی‌تر گیتار را بپذیرد و سبک جدید آواز خواندن خود را توسعه دهد. پتریدیس از گاردین برخی از اشعار را "بیش از حد مورب برای ارتباط‌گیری" یافت، اما تحت تاثیر "میل به پیشرفت" گروه قرار گرفت. او “Cornerstone” را “نمایش خیره‌کننده‌ای از آنچه ترنر می‌تواند انجام دهد” توصیف کرد: تداعی فوق‌العاده شوخ‌آمیز و سوزناک از عشق از دست رفته. در خلال وقفه‌ای در تور بریتانیای این آلبوم، ترنر به ریچارد هاولی روی صحنه در کنسرت خیریه لندن پیوست و یک مجموعه آکوستیک هفت آهنگ را نواخت. ترنر زمانی که در بروکلین، نیویورک زندگی می کرد، جایی که در بهار ۲۰۰۹ نقل مکان کرد، یک موسیقی متن آکوستیک برای فیلم سینمایی زیردریایی (۲۰۱۰) نوشت ‌که در مارس ۲۰۱۱ به عنوان یک EP منتشر شد. کارگردان ریچارد آیواد در ابتدا برای خواندن نسخه های کاور به ترنر مراجعه کرد اما در عوض، ترنر شش آهنگ اصلی را در لندن ضبط کرد که جیمز فورد و بیل رایدر جونز آن را همراهی می کردند. آهنگ‌ها در دنیای فیلم به‌عنوان میکس‌تیپ ساخته شده توسط پدر شخصیت اصلی وجود داشتند. پل تامپسون از Pitchfork احساس می‌کرد که «ذهن و هوش و ذکاوت ترنر برای جزئیات» یک «تصویر لطیف» از عدم اطمینان نوجوانان ایجاد کرده است. بن والش از ایندیپندنت گفت که موسیقی متن «نفیس» و «یادآور کار کت استیونز بر فیلم هارولد و ماد» است. در سال ۲۰۱۴، موسیقی متن زیردریایی در لیست ۱۰۰ موسیقی متن عاشقانه تایمز قرار گرفت. پتریدیس از گاردین خاطرنشان کرد که سبک غزلی جدید ترنر از "کلمات بازی غلیظ و دیلانسکی دشوار است. | ## جمع‌بندی | عبارات به زیبایی تغییر یافته و مشاهدات نافذ وجود دارد." ریچارد هاولی با همکاری گروه B-side، "You and I"، آهنگسازی و آهنگسازی کرد و این آهنگ را با گروه در المپیا در پاریس اجرا کرد.