موضوع مقاله: تالبوت تاگورا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # تالبوت تاگورا | مقدمه: تالبوت تاگورا یک خودرو تشریفاتی بود که توسط کرایسلر یوروپ طراحی شد و توسط پی‌اس‌ای تولید شده‌است. | ## بخش 1: تالبوت تاگورا | تاگورا پس از آنکه پی‌اس‌ای عملیات اروپایی کرایسلر را در سال ۱۹۷۹ به دست گرفت، تحت عنوان لوگوی تالبوت به بازار عرضه شد. پی‌اس‌ای اولین خودروی تولید را در ۱۹۸۰ ارائه کرد و در سال ۱۹۸۱ آن را به بازار عرضه کرد. تاگورا از انتظارات فروش کم شد، که فقط یک سال پس از راه اندازی آن به عنوان «فلوپ نمایشگاه» توصیف شد، و پی‌اس‌ای دو سال بعد این مدل را لغو کرد. کمتر از ۲۰٫۰۰۰ مدل تاگورا ساخته شده‌است، همه آنها در کارخانه سابق سیمکا در پوآسی، در نزدیکی پاریس، فرانسه بودند. توسعه کرایسلر اروپا توسعه تاگورا را در سال ۱۹۷۶ و تحت نام کد پایه سی۹ با هدف جایگزینی سری‌های ناموفق کرایسلر ۱۸۰ آغاز کرد. با رعایت همان الگوی توسعه همانند مدلهای کرایسلر هوریزون و سیمکا ۱۳۰۷، مسئولیت توسعه فنی تاگورا در فرانسه باقی ماند، در حالی که این استایل در مرکز طراحی کرایسلر در انگلستان ابداع شد. طراحی نمونه اولیه سی۹ یک مدل مدرن سالن بود که کمربند ایمنی کمتری داشت و ابعاد داخلی بزرگی نسبت به تاگورا ساخته شده بود. تیم طراحی انگلیس در ابتدا برخی از ویژگی‌های سبک را با الهام از سیتروئن اس‌ام پیشنهاد دادند، از جمله یک پانل شیشه ای جلوی چراغهای جلو برای قرار دادن شماره پلاک، جستجوی چرخهای جلویی و اسپات‌های عقب. با این حال، مدیریت کرایسلر در ایالات متحده این ویژگی‌ها را بیش از حد عجیب قلمداد می‌کرد، بنابراین طراحی سی۹ معمولی تر شد: چرخ‌های جلو و عقب به شکل مربع خاموش شدند و اسپات‌ها گم شدند و پلاک در جلوی سپر جلوی آن قرار گرفت. مانند بیشتر اتومبیل‌ها برای برقراری تعادل بهتر در شباهت بلند، خط کمربندی بلندتر شد. در طول توسعه، سی۹ همچنین چراغهای عمودی خود را به نفع افقی‌های شیک تر از دست داد. معضل موتور رقبای اصلی در بازار خودروهای اجرایی موتورهای بزرگتر از بزرگترین موتور ۲٬۰ لیتری درون‌سوز را که توسط کرایسلر اروپا استفاده می‌شد، عرضه می‌کردند و عموماً یک موتور شش سیلندر مورد استفاده قرار می‌گرفت. یک نامزد موتور شش سیلندر خطی بود که توسط میتسوبیشی ساخته شده بود، اما برای یک خودرو با این کلاس نامناسب بود. از آنجا که تاگورا با مدل‌های پی‌اس‌ای که از پی‌آروی استفاده می‌کرد، مستقیماً رقابت می‌کرد، بعید به نظر می‌رسید که کرایسلر قادر به تهیه آن موتور باشد. | ## بخش 2: تالبوت تاگورا | شرکت کرایسلر توسعه این مدل را با فرض اینکه کرایسلر اروپا ۶۰٬۰۰۰ مدل سی۹ در سال فروخت، تصویب کرد که به سهم پیش‌بینی شده ۵ درصد از بازار خودروهای اجرایی تبدیل شده‌است. به نظر می‌رسید این برآورد قابل دستیابی باشد زیرا کرایسلر در کل سهم بازار ۷ درصدی در اروپا داشت. فروش پیش‌بینی شده هزینه‌های ابزارسازی اتومبیل را تحت پوشش خود قرار می‌داد و هزینه‌های توسعه به‌طور جداگانه به عنوان بخشی از بودجه سالانه مستقل در نظر گرفته می‌شود. تصاحب پی‌اس‌ای در طول توسعه سی۹، مدیریت شرکت کرایسلر که مورد تهدید به ورشکستگی قرار گرفت تصمیم گرفت که خود را از عملیات اروپایی با بدهی خود منحرف کند. این قرارداد در سال ۱۹۷۸ نهایی شد، که در آن خریدار ۱٬۰۰ دلار برای کل کرایسلر اروپا و تعهدات آن پرداخت کرد. در حالی که پروژه سی۹ به خوبی پیشرفت کرده بود، پی‌اس‌ای قبلاً در بخش وسایل نقلیه بزرگ از جمله مشهور سیتروئن سی‌ایکس، فروش آهسته پژو ۶۰۴ و تازه راه اندازی شده پژو ۵۰۵ حضور داشت. اما با سرمایه‌گذاری‌های زیادی که در این پروژه انجام شده‌است، پی‌اس‌ای تصمیم گرفت تا پیشرفت سی۹ را پیش ببرد و تکمیل کند، البته با اصلاحاتی که امکان استفاده از قطعات مشترک با سایر مدل‌های پی‌اس‌ای را فراهم کند. عمر کوتاه در بازار پس از تغییر نام مدل‌های کرایسلر اروپا به مارک تالبوت، سی۹ با تعمید تالبوت تاگورا و اولین دسته از اتومبیل‌ها در سال ۱۹۸۰ از کارخانه سابق سیمکا در پوسی خارج شد. پس از نمایش دست نشانده این مدل به مطبوعات در مراکش در مارس ۱۹۸۱، این خودرو در آوریل در فرانسه و در ماه مه در انگلستان به فروش رفت. قیمت تاگورا با مدل‌های رده بالا پژو ۵۰۵ و پایین سیتروئن سی‌ایکس همخوانی داشت، در حالی که در زیر پژو ۶۰۴ شکاف می‌خورد. در طی پانزده ماه اول وجود ماشین، در سال ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۱، ۱۶۱۶۹ عدد تالبوت تاگورا صرفاً تولید شد. فروش حتی برای این سطح تولید ناکافی بود و حجم آن در سال ۱۹۸۲ بیش از ۸۰ درصد کاهش یافته‌است. در مقایسه، بیش از ۱۱۶٬۰۰۰ دستگاه پژو ۵۰۵ و ۷۴۰۰۰ سیتروئن سی‌ایکس تنها در سال ۱۹۸۱ ساخته شده‌اند. در دسامبر سال ۲۰۱۰، کلاسیک‌های عملی گزارش داد که ۹۹٫۰۹ درصد از کل تاگوراهای ثبت شده در انگلستان دیگر در جاده‌ها نیستند. | ## بخش 3: تالبوت تاگورا | آخرین تاگورا ثبت شده در انگلیس در جاده، از سال ۲۰۱۶ در سورن (اعلامیه خارج از جاده) اعلام شده‌است. مدلها در دسترس بودند: ۲٫۱ لیتری (۲۱۵۵ سی‌سی) تیپ ۱۸۰ OHC I4, دو بشکه، ۱۱۵ اسب‌بخار، ۱۸۴ نیوتن‌متر. موتور پایه نسخه ای از قدیمی تر سیمکا تیپ ۱۸۰ ۲٫۰ لیتری با افزایش جابجایی بود، همان‌طور که در ماترا مورنا نیز نشان داده شده‌است. جی‌ال تنها مدلی بود که از جعبه‌دنده دستی چهار سرعته بهره می‌برد و فرماندهی نیرو را به عنوان گزینه ای بر خلاف استاندارد ارائه می‌داد. این موتور توربو پیشرفته پژو در درجه اول در پژو ۵۰۵ و ۶۰۴ مورد استفاده قرار می‌گرفت. ۲٫۷ لیتری (۲۶۶۴ سی‌سی) آرپی‌وی اواچ‌سی شش سیلندر، دو بشکه سه تایی وبر کاربورتورها، ۱۶۶ پوند (نیرو - فوت), ۲۳۴ پوند (نیرو - فوت). مدل ۶ سیلندر، که در واقع نشان ۲٫۶ لیتری بود، در بالاترین سطح تر و تمیز اس‌ایکس قرار گرفت، دارای اضافی بود اما با گیربکس اتوماتیک در دسترس نبود. موتور آرپی‌وی بکار رفته در تاگورا با موتور مورد استفاده در خودروهای پژو معاصر متفاوت است زیرا در مجهز به کاربلورترهای وبر سه قلو وبر به جای تزریق سوخت قرار گرفته‌است، و در نتیجه امتیاز بیشتری به دست می‌دهد. تاگورا پرسیدنس تاگورا پرسیدنس یک خودروی مفهومی بود که توسط سبک سانی آتری در استودیو طراحی تالبوت در ویتلی، کاونتری طراحی شده بود. این ایده برای ایجاد علاقه به استفاده از تاگوراهای سطح بالا به عنوان راننده لیموزین توسط کاربرانی چون مدیران تجاری و مقامات دولتی ایجاد شده‌است. با این حال، بحران انرژی ۱۹۷۹ ضربه ای به بازار خودروی اروپا وارد کرد: بخش بزرگی از اتومبیل به‌طور قابل توجهی منعقد شد و پیش‌بینی‌های فروش اولیه کرایسلر را غیر واقعی دانست. تاگورا سرانجام تحت نام تجاری تالبوت راه اندازی شد، که در بازار مستقر نشده بود و شجره نامه ای اشتباه گرفته می‌شد، این اتومبیل را با ضرر فوری در بازار اتومبیل‌های اجرایی قرار می‌داد که تحت تسلط ارائه‌های خوبی همچون فورد گرانادا بود. | ## جمع‌بندی | از نظر مارتین باکلی، تالبوت اتومبیل را به‌طور مؤثر تبلیغ نمی‌کرد بنابراین «مردم از ماشین نمی‌دانستند».