موضوع مقاله: جنگ استقلال ایرلند | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جنگ استقلال ایرلند | مقدمه: جنگ استقلال ایرلند یا جنگ انگلستان و ایرلند جنگی چریکی در ایرلند از ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۱ (میلادی) بود میان ارتش جمهوری‌خواه ایرلند و بریتانیا، همراه با شبه‌نظامیان ژاندارمری سلطنتی ایرلند (RIC) و نیروهای کمکی و پلیس ویژه اولستر (USC). | ## بخش 1: جنگ استقلال ایرلند | در آوریل سال ۱۹۱۶، جمهوری‌خواهان ایرلند قیام عید پاک را علیه حکومت بریتانیا شروع کردند و جمهوری ایرلند را اعلام کردند. در ۲۱ ژانویه ۱۹۱۹ آنان دولتی جدا شده تشکیل دادند و استقلال ایرلند را اعلام کردند. ارتش جمهوری‌خواه ایرلند شروع به کمین کردن ارتش بریتانیا کرد و به سربازخانه‌های آنان حمله کرد. زمینه‌ها بحران قوانین محلی از دههٔ ۱۸۷۰ میلادی، ملی‌گرایان ایرلند در حزب پارلمانی ایرلند (IPP) خواستار حاکمیت محلی یا حکومتی خودمختار از بریتانیا بودند. گرچه برخی افراد همچون آرتور گریفیث از حزب شین فین از همان دوره خواهان استقلال کامل ایرلند بودند، اما این طرز فکر در اقلیت بود. دولت بریتانیا سرانجام در سال ۱۹۱۲ با ایجاد قوانین محلی در ایرلند موافقت نمود، ولی این اقدام بلافاصله با مخالفت و مقاومت گروهی از مردم ایرلند مواجه شد که خواهان پیروی کامل از پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بودند و با نام وحدت‌گرایان اولستر شناخته می‌شدند. این گروه از ایرلندی‌ها سازمانی مسلح به نام وفاداران اولستر (UVF) تشکیل دادند تا در برابر قدرت‌سپاری بریتانیا مقاومت کنند. در واکنش به این اقدامات، طرفداران خودمختاری هم سازمان داوطلبان ایرلندی را تأسیس کردند. در سپتامبر ۱۹۱۴ قوانینی توسط بریتانیایی‌ها تصویب شد که با موافقت اعضای حزب اتحادگرای اولستر به مردم ایرلند اختیار قانون‌گذاری می‌داد ولی با آغاز جنگ جهانی اول اجرای آن به حالت تعلیق درآمد. اکثر رهبران ایرلندی‌های ملی‌گرا از ارتش بریتانیا و متفقین حمایت کرده و مردم ایرلند را تشویق به حضور در جبهه‌ها و هنگ ایرلندی‌های ارتش کردند. و قیام منحصراً در شهر دوبلین روی داد و ظرف یک هفته سرکوب شد، اما برخورد نیروهای نظامی بریتانیایی با رهبران و حامیان این قیام و اعدام‌ها و دستگیری‌های گسترده مخالفان، واکنش مردم و جذبشان به سوی حزب تجزیه‌طلب شین فین را در پی داشت. در آوریل سال ۱۹۱۸ دولت وقت بریتانیا سعی کرد در مواجهه با تنگنای جنگ جهانی و حملهٔ بهار آلمانی‌ها، سیاستی دوگانه اتخاذ کند و با پیوند مسئلهٔ خدمت وظیفه عمومی به قوانین محلی، سربازگیری را افزایش دهد. | ## بخش 2: جنگ استقلال ایرلند | این سیاست باعث خشم ایرلندی‌ها شده و به روی آوردن آنان به ملی‌گرایی و بحران سربازگیری در این منطقه، منجر شد.مردم ایرلند در انتخابات عمومی سال ۱۹۱۸ به این مسئله با دادن رأی به حزب شین فین واکنش داده و ۷۰٪ (۷۳ کرسی از ۱۰۵) آراء ایرلند به این حزب رسید. شین فین ۹۱٪ کرسی‌های ایرلندی خارج از اولستر را به دست آورد ولی در این منطقه از جزیره ایرلند در اقلیت بود. این حزب پس از موفقیت در انتخابات وعده داد در مجلس بریتانیا در وست‌مینستر حاضر نشود و در عوض مجلسی ملی برای ایرلند تشکیل دهد. مجلسی با نام اولین دایل در تاریخ ۲۱ ژانویه ۱۹۱۹ تشکیل شد که اعلامیه استقلال جمهوری ایرلند را مشروع دانست و به آن تأکید کرد.این مجلس پیامی را به ملل آزاد جهان صادر کرد و در آن به وضعیت جنگی میان ایرلند و انگلستان اشاره نمود و داوطلبان را در قالب ارتش جمهوری‌خواه ایرلند (IRA) سازمان‌دهی نمود. شرح جنگ جنگ استقلال ایرلند عمدتاً به‌صورت یک جنگ چریکی میان ارتش جمهوری‌خواه ایرلند (IRA) و نیروهای امنیتی بریتانیا جریان داشت. این نیروها شامل نیروی زمینی بریتانیا، پلیس سلطنتی ایرلند (RIC)، واحدهای موسوم به مشکی و برنزه و بخش کمکی بودند. از آنجا که ارتش جمهوری‌خواه ایرلند از نظر شمار نیرو، تجهیزات و تسلیحات در موقعیتی نابرابر قرار داشت، راهبرد اصلی آن متکی بر کمین، عملیات ترور هدفمند، خرابکاری و حمله به پاسگاه‌ها و مراکز اداری بریتانیا بود. آغاز رسمی درگیری‌ها معمولاً با کمین سولوهدبگ در ۲۱ ژانویه ۱۹۱۹ شناخته می‌شود؛ عملیاتی که طی آن دو افسر پلیس سلطنتی ایرلند کشته شدند. این رویداد هم‌زمان با تشکیل اولین دایل رخ داد و از سوی جمهوری‌خواهان به‌عنوان آغاز جنگ استقلال تلقی شد. پس از آن، خشونت‌ها به‌تدریج در سراسر جزیره گسترش یافت، به‌ویژه در مناطق روستایی جنوب و غرب ایرلند که کنترل بریتانیا در آن‌ها ضعیف‌تر بود. ارتش جمهوری‌خواه ایرلند ساختار خود را به واحدهای کوچک و متحرک موسوم به «ستون‌های پرواز» تغییر داد که قادر بودند به‌سرعت حمله کرده و سپس پراکنده شوند. در واکنش، دولت بریتانیا نیروهای کمکی جدیدی را به ایرلند اعزام کرد که به دلیل رفتارهای خشن، مجازات‌های جمعی و حملات تلافی‌جویانه علیه غیرنظامیان، به بدنامی گسترده‌ای دست یافتند. | ## بخش 3: جنگ استقلال ایرلند | خشونت‌های متقابل، به‌ویژه در شهرهای بزرگی چون دوبلین و کورک، باعث افزایش تلفات غیرنظامیان شد. ترور مأموران اطلاعاتی بریتانیا توسط شبکهٔ اطلاعاتی مایکل کولینز و نیز اقدامات تلافی‌جویانه نیروهای دولتی، فضای امنیتی ایرلند را به‌شدت بی‌ثبات کرد. یکی از شاخص‌ترین رویدادهای این دوره، وقایع یکشنبه خونین در نوامبر ۱۹۲۰ بود که طی آن ده‌ها نفر کشته شدند. تا میانهٔ سال ۱۹۲۱، هر دو طرف به این نتیجه رسیدند که ادامهٔ جنگ هزینه‌های سنگینی در پی دارد. ارتش جمهوری‌خواه ایرلند با وجود موفقیت‌های تاکتیکی، با کمبود سلاح و مهمات روبه‌رو بود و دولت بریتانیا نیز با فشارهای سیاسی داخلی و بین‌المللی مواجه شد. این شرایط نهایتاً به اعلام آتش‌بس در ژوئیهٔ ۱۹۲۱ انجامید که راه را برای مذاکرات سیاسی و انعقاد پیمان انگلیس و ایرلند هموار کرد. این پیمان به ایرلند شمالی، که توسط قانون دولت ایرلند ۱۹۲۰ ایجاد شده بود، اجازه می‌داد در صورت تمایل از کشور بریتانیا خارج شود و این بند طبق مقررات ۸ دسامبر ۱۹۲۲ گنجانده شد. همچنین طبق توافق، برای تصمیم‌گیری در مورد موقعیت دقیق مرزهای ایالت آزاد و ایرلند شمالی، کمیسیون مرزی ایرلند ایجاد شد. در اولین سال استقلال ایرلند از بریتانیا، دو دولت موازی وجود داشت که یکی توسط مجلس دایل و دیگری توسط پارلمان ایرلند جنوبی به وجود آمده بودند. با انعقاد پیمان میان دولت ایرلند و انگلستان، در میان جمهوری‌خواهان ایرلندی اختلاف نظر به وجود آمد و تعدادی از آن‌ها دولت را متهم به خیانت به آرمان‌های جمهوری ایرلند کرده و خواهان ادامه جنگ و الحاق ایرلند شمالی بودند. | ## جمع‌بندی | این اختلاف نظر به درگیری میان حامیان و مخالفان پیمان منجر شد و مخالفان سعی در انحلال جمهوری ایرلند داشتند.جنگ داخلی ایرلند تا اواسط سال ۱۹۲۳ ادامه داشت و با شکست مخالفان پیمان، پایان پذیرفت.